Peter F. Hamilton

Dysfunkcja rzeczywistości: Ekspansja

1

Graeme Nicholson siedział na swoim ulubionym stołku w „Rozbitym Kontenerze”, możliwie najdalej od hałaśliwego bloku audio.

Przysłuchiwał się uważnie słowom Diega Sanigry, który narzekał na nieludzkie traktowanie „Bryanta” przez Colina Rexrewa. Transportowiec kolonizacyjny przyleciał na Lalonde przed dwoma dniami i na razie żaden z pięciu i pół tysiąca osadników nie został wyjęty z kapsuły zerowej. Zdaniem rozgoryczonego Sanigry, gubernator nie miał prawa wstrzymywać wysadzania pasażerów, bo wyrządzał im tym wielką niesprawiedliwość. A tymczasem energia zużywana przez statek w ciągu godzin postoju kosztowała majątek. Jak już nieraz bywało, przedsiębiorstwo przewozowe obarczy winą załogę.

Zarobki pójdą w dół, premie zostaną cofnięte, a perspektywy awansu oddalą się — może nawet na zawsze.

Graeme Nicholson kiwał współczująco głową, zapisując te żałosne biadolenia w nanosystemowej komórce pamięciowej. Był to dobry materiał wyjściowy, choć niewiele nadawało się do wykorzystania. Losy zwyczajnych ludzi w dziejowej zawierusze. Sprawy, które zawsze tak umiejętnie przedstawiał.

Graeme miał siedemdziesiąt osiem lat, przy czym od pięćdziesięciu dwóch pracował jako reporter. W sztuce dziennikarstwa nie nauczyłby go niczego nowego żaden kurs dydaktyczny. Dzięki zdobytym doświadczeniom mógłby układać własne kursy, tyle że nie narodził się jeszcze taki kierownik agencji informacyjnej, który chciałby do tego stopnia deprawować początkujących korespondentów. Był rasowym łowcą reportaży, każde prozaiczne nieszczęście umiał podnieść do rangi wielkiej bohaterskiej tragedii. Przyglądał się bacznie ciemnej stronie ludzkiej duszy, wyciągając na światło dzienne cierpienia i niedole maluczkich — skazanych na poniewierkę, nie umiejących bronić się przed brutalnymi, bezdusznymi mechanizmami rządów, koncernów i biurokracji. O nie, nie wyrażał w ten sposób buntu przeciwko moralnemu porządkowi świata, nie widział siebie w roli obrońcy uciśnionych. Obnażanie prawdziwych uczuć człowieka po prostu dodawało pikanterii opowiadanej historii, zapewniało lepszą oglądalność. Nawet, w pewnej mierze, upodobnił się do nieszczęśników, których towarzystwo tak lubił — mniej podejrzliwych wobec osobnika w źle skrojonym ubraniu, mającego nalaną twarz i zwilgotniałe oczy.

Jego doniesienia wypadały całkiem nieźle w popularnych serwisach informacyjnych, ale ponieważ koncentrował się na ponurych aspektach życia, wyrabiając sobie markę specjalisty od taniej sensacji, z czasem został całkowicie odsunięty od prestiżowych spraw; nie pamiętał, aby w ciągu ostatnich dziesięciu lat powierzono mu bodaj jeden poważny temat. Ostatnio w neuronowym nanosystemie rzadziej zapisywał nagrania sensywizyjne, a częściej uruchamiał programy stymulacyjne. Przed ośmiu laty szefowie Time Universe na czas nieograniczony wysłali go w teren, gdzie dostawał błahe i niewdzięczne zadania, jakie powinien odrzucić każdy szanujący się reportażysta. Robili wszystko, byle nie widywać go w studiach czy biurach redakcyjnych, dokąd przenieśli się jego rówieśnicy.

Ale teraz z tym koniec! Nareszcie przestaną się z niego naśmiewać. Tylko on przebywał na miejscu wydarzeń i znał tutejsze realia.

Był niezastąpiony. Dzięki Lalonde zamierzał zgarnąć nagrody, które go omijały przez te wszystkie lata, a później może wrócić na ojczystego Decatura i tam wystarać się o ciepłą posadkę za biurkiem.

Na Lalonde przyleciał przed trzema miesiącami, aby zebrać garść plenerów i sensywizyjnych wrażeń do rdzeni pamięciowych w redakcyjnej bibliotece. Miał skompletować materiał dokumentalny o pionierskim życiu w nowym świecie. Aż nagle spadło na planetę to wspaniałe nieszczęście. Co jednak mogli uważać za nieszczęście tutejsi mieszkańcy, Rexrew i personel administracyjny LDC… było dla Nicholsona przysłowiową manną z nieba. Mieli tu do czynienia z wojną, powstaniem skazańców albo inwazją ksenobiontów — w zależności od tego, z kim się rozmawiało. Rozważania na temat wszystkich trzech teorii umieścił na fleksach, które w zeszłym tygodniu „Eurydice” zabrał na Avon. Nie mógł się jednak nadziwić, że choć minęło dwa i pół tygodnia, gubernator Rexrew nie wyjaśnił jeszcze w oficjalnym oświadczeniu, co właściwie dzieje się w hrabstwach nad Quallheimem i Zamjanem.

— Ten bliski współpracownik Rexrewa, Terrance Smith, mówił coś, że chcą nas odesłać na inną planetę w pierwszym stadium zasiedlania — skarżył się Diego Sanigra. Pociągnął łyk piwa ze szklanego kufla. — Jakby to miało załatwić sprawę. Bo wyobraź sobie, że jesteś kolonistą, zapłaciłeś za przelot na Lalonde, aż tu raptem po wyjściu z kapsuły dowiadujesz się, że to Liaotung Wan. No wiesz, rdzennie chińska planeta. Na pokładzie mamy samych eurochrześcijan; myślisz, że miejscowi powitaliby ich z otwartymi ramionami?

— Czy Smith proponował, żebyście ich tam zabrali?

Sanigra prychnął z irytacją.

— Daję ci tylko taki przykład.

— A co z rezerwą paliwa? Macie dość helu i deuteru, żeby polecieć na drugą planetę kolonialną, a potem jeszcze wrócić na Ziemię?

Diego Sanigra zaczął coś tłumaczyć. Nicholson nie przysłuchiwał się zbyt uważnie, błądząc wzrokiem po dusznym, zatłoczonym pomieszczeniu. Na kosmodromie jedna ze zmian skończyła właśnie pracę. W tych dniach McBoeingi odbywały niewiele lotów. Na orbicie rozładowywano zaledwie trzy frachtowce, a dowódcy sześciu transportowców kolonizacyjnych wciąż czekali na decyzję Rexrewa w sprawie pasażerów. Większość załóg kosmolotów przychodziła do pracy tylko po to, żeby im później nie odmówiono wypłaty.

Ciekawe, jak zareagowali, gdy odebrano im nadliczbówki, rozmyślał Graeme. Można by z tego ułożyć interesujący reportaż.

Tutaj, w „Rozbitym Kontenerze”, nie odczuwało się tak wyraźnie dramatów rozgrywających się w innych częściach miasta. W tym peryferyjnym dystrykcie nikt nie buntował się ani nie wznosił gniewnych okrzyków przeciwko zesłańcom czy gubernatorowi: w okolicy mieszkały przeważnie rodziny pracowników LDC. Wieczorem tłumnie zaglądali tu ludzie chcący przy alkoholu zapomnieć o codziennych troskach. Kelnerki zwijały się między stolikami jak w ukropie. Wentylatory obracające się chyżo pod sufitem nie radziły sobie z duchotą.

Blok audio zaczął szwankować: Graeme usłyszał, jak muzyka zwalnia, a głos piosenkarki pogłębia się do groteskowego, basowego bełkotu. Potem jeszcze raz zmienił barwę, przechodząc tym razem w dziewczęcy sopran. Zebrani wokół słuchacze wybuchali śmiechem, a jeden rąbnął pięścią w urządzenie. Po chwili dźwięki wydobywające się z kolumny zabrzmiały znowu normalnie.

Opodal przechodziła akurat przeurocza nastolatka w towarzystwie wysokiego mężczyzny. Jego twarz wydała się Nicholsonowi dziwnie znajoma. W dziewczynie rozpoznał jedną z tutejszych kelnerek, aczkolwiek na ten wieczór włożyła dżinsy i zwykłą bawełnianą bluzeczkę. Za to jej kompan, drągal w średnim wieku z króciutką bródką i małym kucykiem, ubrany w szykowną skórzaną kurtkę i szare szorty, wyglądał jak wykapany edenista.

Szklanka wypadła z odrętwiałych palców Nicholsona, by roztrzaskać się na drewnianej podłodze. Piwo ochlapało mu buty i skarpetki.

— Jasna cholera — wychrypiał przez ściśnięte gardło.

— Co z tobą, chłopie? — Diego wyglądał na zdenerwowanego, że przerwano mu w pół skargi.

Graeme z trudem oderwał wzrok od nowo przybyłych.

— Ee… nic mi nie jest — wyjąkał.

Dzięki Bogu, że nikt nie zwrócił na niego uwagi. Zarumieniony, pochylił się, żeby pozbierać kawałki szkła. Kiedy się wyprostował, podejrzana para dotarła do barku. Upłynęła krótka chwila, a jednak udało im się już przecisnąć przez ciżbę.

Choć nie mogło być mowy o pomyłce, Graeme polecił nanosystemowi uruchomić w trybie nadrzędności wyszukiwarkę programową. Z katalogu osobistości życia publicznego wyłoniła się wizualizacja, którą zapisał do komórki pamięciowej przed czterdziestu laty. Pasowała jak ulał.

Laton!

* * *

Porucznik Jenny Harris szarpnęła cuglami gniadosza, objeżdżając szerokim łukiem wielkie drzewo kaltukowe. Jej jedyne doświadczenia z końmi ograniczały się do kursu dokształcającego i tygodnia spędzonego w siodle, kiedy przed pięciu laty ESA organizowała na Kulu szkolenia z zakresu wykorzystania zastępczych środków transportu. I oto do czego doszło: dowodziła ekspedycją wojenną w jednym z najdzikszych zakątków dżungli w dorzeczu Juliffe, starając się nie wpaść na zbrojne oddziały wroga. Powróciła na siodło w niezbyt miłych okolicznościach. Miała wrażenie, że koń wyczuwa jej udrękę, trudno nim było kierować. Wystarczyły trzy godziny jazdy, żeby mięśnie dolnej partii tułowia zaczęły domagać się odpoczynku, ręce zdrętwiały, a otartym pośladkom, przez chwilę wręcz pozbawionym czucia, coraz bardziej dokuczał piekący ból.

Ciekawe, jak implanty dają sobie radę z tymi niewygodami?

Neuronowy nanosystem uruchomił program rozszerzonej analizy sensorycznej, poprawił widzenie peryferyjne i przesunął próg słyszalności, badając zbierane sygnały w poszukiwaniu śladów ukrytego wroga. Doprawdy, elektroniczna paranoja.

Odkąd zeszli z pokładu „Isakore”, nic nie stanowiło dla nich zagrożenia, jeśli nie liczyć sejasa, który jednak wolał nie rzucać się w pojedynkę na trzy konie.

Z tyłu brnęli przez dżunglę Dean Folan i Will Danza. Zastanawiała się, jak sobie radzą ze zwierzętami. Świadomość, że ją osłaniają dwaj żołnierze z oddziału taktycznego brygady G66 należącej do Agencji, uspokajała nerwy skuteczniej niż najlepszy program stymulacyjny. Sama otrzymała ogólne przeszkolenie z zakresu tajnej działalności w terenie, lecz oni zostali do niej dosłownie stworzeni: odpowiednie połączenie nanonicznych suplementów i modyfikacji genetycznych uczyniło z nich groźne maszyny do zabijania.

Dean Folan był spokojnym trzydziestokilkuletnim mężczyzną o hebanowej skórze i tego rodzaju miękkich rysach, jakie spotykało się u większości ludzi genetycznie udoskonalonych. Był średniego wzrostu, ale za to kończyny miał tak długie i krzepkie, iż w porównaniu z nimi tułów wydawał się skarlały. Jenny wiedziała, że stoją za tym wzmacniane mięśnie i kości utwardzane włóknem krzemowym — specjalnie wydłużone, aby ułatwić stosowanie dźwigni i dać więcej miejsca dla implantów.

Will Danza idealnie pasował do popularnego wyobrażenia o nowoczesnym żołnierzu: dwadzieścia pięć lat, wysoki, barczysty, długie i prężne mięśnie. Genotyp dawnego pruskiego żołnierza: blondyn, kulturalny, rzadko uśmiechnięty. Roztaczał wokół siebie niemal namacalną aurę zagrożenia; z kimś takim nikt, choćby najbardziej pijany, nie szukał w barze zaczepki. Jenny podejrzewała, że poczucie humoru jest mu obce, choć z drugiej strony w ciągu ostatnich trzech lat trzykrotnie brał udział w tajnych misjach w terenie. Kiedy przygotowywali wyprawę do dżungli, przejrzała plik z danymi na jego temat i musiała przyznać, że były to ciężkie zadania: po jednej z akcji trafił na osiem miesięcy do szpitala, gdzie dosłownie odbudowano go ze sklonowanych organów, ale też otrzymał Szmaragdową Gwiazdę z rąk samego diuka Saliona, najstarszego kuzyna Alastaira II i przewodniczącego komisji bezpieczeństwa Tajnej Rady Kulu. Podczas rejsu w górę rzeki nigdy o tym nie rozmawiał.

Puszcza zaczęła z wolna zmieniać swe oblicze. Rozłożyste, splątane drzewa ustępowały miejsca wysokim, smukłym pniom z pióropuszami puszystych liści wyrastających trzydzieści metrów nad ziemią. Na dole płożył się zwarty kobierzec pnączy, które wiły się po drzewach prawie do połowy ich wysokości niczym stożkowe, inkrustowane kolumny. Widoczność wyraźnie się polepszyła, lecz konie musiały wyżej podnosić kopyta. W górze pnączaki przeskakiwały z pnia na pień niewiarygodnymi susami, śmigając w stronę dających im schronienie liści. Aż dziw, że nie zsuwały się po śliskiej korze.

Po kolejnych czterdziestu minutach dotarli nad brzeg strumyka.

Jenny powoli i ostrożnie zsunęła się z siodła, żeby koń mógł spokojnie ugasić pragnienie. W oddali dostrzegła stado danderilów uciekające w podskokach od potoku, nad którym unosiła się zwiewna mgiełka. Od zachodu nadciągały białe obłoki. Wiedziała, że za godzinę będzie padać.

Dean Folan również zeskoczył na ziemię i tylko Will Danza został jeszcze w siodle, skąd rozglądał się uważnie po okolicy. Wszyscy nosili identyczne oliwkowozielone jednoczęściowe kombinezony przeciwpociskowe, powleczone specjalną warstwą izolacyjną do rozpraszania ładunków energetycznych. Lekki, doskonale dopasowany do ciała pancerz wyłożony był od wewnątrz gąbką chroniącą skórę. Wplecione w tkaninę włókna rozprowadzające ciepło utrzymywały temperaturę ciała na zadanym poziomie, co na Lalonde było prawdziwym błogosławieństwem. Trafienie pocisku uaktywniało umieszczone przy nadgarstkach generatory mikrowalencyjne, które błyskawicznie usztywniały tkaninę i rozpraszały siłę uderzeniową, chroniąc ciało przed podziurawieniem w ogniu ciągłym (Jenny żałowała tylko, że nie chroniły jej w siodle przed otarciami). Do pancerza dochodził jeszcze hełm powłokowy, wykrojony z równą precyzją co reszta kombinezonu. Cały strój nadawał człowiekowi owadzi wygląd, do czego przyczyniały się głównie szerokie soczewki gogli i małe spiczaste wloty filtrów powietrza. W kołnierzu mieścił się pierścień z sensorami optycznymi, połączony z neuronowym nanosystemem, dzięki czemu mogli widzieć to, co dzieje się za nimi. System wielokrotnego wykorzystania tlenu pozwalał przeżyć pół godziny pod wodą.

Konie nie zrażały się tym, że kamienie w mulistym strumieniu oblepione są wodorostami. Na widok zwierząt gaszących pragnienie Jenny zażądała napoju od hełmu powłokowego. Ssąc zimny sok pomarańczowy, za pomocą bloku inercjalnego naprowadzania określała dokładną pozycję oddziału.

Kiedy Dean i Will zamienili się rolami, zwróciła się datawizyjnie do bloku nadawczo-odbiorczego w pancernym kombinezonie o otworzenie szyfrowanego kanału łączności z Murphym Hewlettem. Po opuszczeniu „Isakore” komandosi z Sił Powietrznych rozstali się z grupą wysłaną przez ESA. Logika podpowiadała, że działając z osobna, mają większą szansę pochwycić jednego z zasekwestrowanych kolonistów.

— Zostało nam jeszcze osiem kilometrów do Oconto — powiedziała. — Żadnych śladów wroga ani ludności tubylczej.

— U mnie to samo — odparł porucznik dowodzący komandosami. — Jesteśmy sześć kilometrów na południe od was. Tylko my, jak te kurczaki, łazimy jeszcze po dżungli. Nawet jeśli nadzorca z Oconto poprowadził pięćdziesięciu ludzi w pościg za zesłańcami, to tędy nie przechodził. Piętnaście kilometrów stąd jest niewielka sawanna, a na niej blisko setka gospodarstw. Trochę tam powęszymy.

Na kanał wdarły się szumy. Jenny natychmiast skonsultowała się z układem walki radioelektronicznej, lecz czujniki wskazywały brak aktywności. Pewnie zakłócenia atmosferyczne.

— W porządku, zbliżymy się do wioski — przekazała datawizyjnie. — Obyśmy kogoś znaleźli, zanim tam dotrzemy.

— Zrozumiałem. Proponuję, abyśmy co pół godziny wymieniali się informacjami. Nie można… — Jego głos utonął wśród trzasków.

— Cholera! Dean, Will, coś nas zagłusza!

Dean sprawdził własny blok do prowadzenia walki radioelektronicznej.

— Nie wykrywam aktywności — oznajmił.

Jenny uspokoiła konia, wsunęła stopę w strzemię i przerzuciła nogę przez siodło. Opodal Will pośpiesznie szedł w jej ślady. Każde z nich badało okoliczną dżunglę. Koń Deana zarżał nerwowo. Jenny szarpnęła za cugle, gdy jej wierzchowiec obrócił się gwałtownie.

— Oni tu są — stwierdził Will beznamiętnym głosem.

— Gdzie? — zapytała Jenny.

— Nie wiem, ale mam wrażenie, że patrzą w naszą stronę. Nie lubią nas.

Jenny powstrzymała się od uszczypliwej uwagi. W takiej sytuacji wolałaby nie polegać na żołnierskich przeczuciach, aczkolwiek Will był od niej dużo bardziej doświadczony w bezpośredniej walce. Szybka kontrola stanu urządzeń technicznych wykazała, że na razie źle działa jedynie jej blok nadawczo-odbiorczy. Układ walki radioelektronicznej uparcie milczał.

— W porządku — powiedziała. — Wszystko pójdzie dobrze, jeśli nie wpadniemy na całą zgraję. Edeniści twierdzili, że najsilniejsi są w grupie. Zabierajmy się stąd! Może w końcu wyjdziemy z tej strefy zakłóceń. Oni pewnie poruszają się wolniej.

— Dokąd teraz? — zapytał Dean.

— Mimo wszystko chciałabym dotrzeć do wioski. Prosta droga nie będzie chyba bezpieczna, więc skierujemy się na południowy zachód, a potem zatoczymy łuk do Oconto. Jakieś pytania? Żadnych? W takim razie ty prowadzisz, Dean.

Przeprawili się z pluskiem przez rzeczkę. Wydawało się, że konie z zadowoleniem opuszczają to miejsce. Z olstra przy kulbace Will Danza wyciągnął termoindukcyjny karabinek impulsowy i trzymał go lufą do góry w zgięciu prawej ręki. Datawizyjne informacje procesora celowniczego rejestrowały się w jego umyśle niby cichy szum. Nie zwracał na nie świadomej uwagi, stanowiły rzecz tak normalną jak spokojny chód konia czy blask słońca; uzupełniały jego świat.

Jechał na końcu trzyosobowego oddziału, sprawdzając na bieżąco obrazy przekazywane przez czujniki umieszczone z tyłu hełmu powłokowego. Gdyby go spytano, dlaczego uważa, że w pobliżu czai się nieprzyjaciel, musiałby wzruszyć bezradnie ramionami. Instynkt miał na niego wpływ równie nieodparty, co zapach pyłku kwiatowego na pszczoły. Wróg gdzieś tu się chował, gdzieś bardzo blisko, kimkolwiek był. Lub czymkolwiek.

Obrócił się w siodle, nastawiając implanty wzrokowe na maksymalne powiększenie. Nie widział nic oprócz smukłych, czarnych pni i stożków zieleni u ich podstaw; przy niestabilnym współczynniku powiększenia kontury drzew rozpływały się w gorącym powietrzu.

Coś się poruszyło.

Will niemal odruchowo strzelił z karabinka impulsowego. W jego polu widzenia zabłysły niebieskie ramki celownika, gdy pewnym, płynnym ruchem opuszczał lufę broni. Czerwone kółko nałożyło się na środkowy prostokąt, a wtedy neuronowy nanosystem rozpoczął pięćsetstrzałową serię w trybie wahadłowym.

Impulsy indukcyjne szatkowały drzewa i krzaki. Fragment dżungli zamknięty niebieskim prostokątem migotał pomarańczowymi iskrami. Wszystko trwało dwie sekundy.

— Na ziemię! — przekazał datawizyjnie Will. — Wróg na godzinie czwartej.

Zsunął się momentalnie z konia i wylądował na szerokich trójkątnych liściach. Dean i Jenny natychmiast poszli za jego przykładem: przykucnąwszy, trzymali w pogotowiu karabinki termoindukcyjne. Wszyscy troje obrócili się, tak by każde mogło pokryć ogniem inny wycinek dżungli.

— Co to było? — zapytała Jenny.

— Zdaje się, że dwóch namierzyłem.

Will odtworzył w pamięci zapis zdarzenia. Coś jakby gęsty, czarny cień wyskoczyło zza drzewa, a potem rozdzieliło się na dwoje. Wtedy wystrzelił… i nagranie stało się niewyraźne. Czarne kształty nie chciały się wyostrzyć, choć uruchamiał najlepsze programy rozpoznawania obrazu. Nie przypominały sejasów rozmiarami. I posuwały się w jego stronę, szukając kryjówek za krzaczastymi podstawami drzew.

Patrzył na nich z podziwem. Byli naprawdę dobrzy.

— Co teraz? — spytał datawizyjnie. Nikt mu nie odpowiedział. — Co teraz? — powtórzył na głos.

— Rozpoznanie i ocena sytuacji. — Jenny nagle uświadomiła sobie, że nawet datawizyjne przekazy na bliską odległość są już niemożliwe. — Nie wyszliśmy jeszcze z tej strefy zakłóceń.

Raptem w górze dał się zauważyć pomarańczowy błysk, któremu nie towarzyszył żaden odgłos. Trzecia część rosnącego dziesięć metrów dalej drzewa zaczęła się wolno pochylać, przy czym w miejscu złamania po pniu pozostały długie, zwęglone drzazgi. Kiedy padające drzewo osiągnęło poziome położenie, gęste pierzaste liście zajęły się ogniem. Chwilę skwierczały, puszczając kłęby szaroniebieskiego dymu, by paść pastwą strzelających płomieni. Z pożogi wyskoczyły, piszcząc z bólu, dwa paskudnie poparzone pnączaki.

Zanim drzewo trzasnęło o ziemię, żarłoczne płomienie trawiły już całą koronę.

Konie stawały dęba z trwożnym kwiczeniem, lecz dzięki nieprzeciętnej sile żołnierze dawali sobie z nimi radę. Jenny przewidywała trudności, jakich mogły im jeszcze przysporzyć. Neuronowy nanosystem informował, że czujniki kombinezonu zarejestrowały promień masera, który trafił w drzewo i spowodował jego pęknięcie. Nie wykrył jednak wiązki energii odpowiedzialnej za podpalenie.

Czujniki Deana również wyśledziły promień masera. Żołnierz oddał serię pięćdziesięciu strzałów w stronę jego źródła.

Odłamany czub drzewa dopalił się z sykiem. Pozostała po nim kupa popiołu obok nagiego, sterczącego do góry kikuta. W szerokim kręgu tliły się sczerniałe naziemne pnącza.

— Do diabła, co to było? — zdziwił się Dean.

— Brak danych — odparła Jenny. — Ale nie chciałabym tym oberwać.

Białe światła pomknęły ku koronom pobliskich drzew niczym lśniące banieczki jakiejś przedziwnej astralnej cieczy. Pękająca kora odpadała długimi płatami, a gdzie obnażone drewno zajmowało się ogniem, tam z każdą chwilą gwałtowniejsze płomienie ryczały jak w piecu hutniczym. Wokół agentów ESA wyrosło dwanaście olbrzymich pochodni oślepiającego blasku.

Implanty siatkówkowe Jenny próbowały poradzić sobie z zalewem fotonów. Koń usiłował się wyrwać: znowu stawał dęba, wyginał szyję i machał przednimi kopytami niebezpiecznie blisko jej głowy. Oczy zwierzęcia błyszczały przerażeniem. Toczyło z pyska pianę, która kapała na jej kombinezon.

— Ratujcie sprzęt! — krzyknęła. — Nie upilnujemy koni w tym piekle!

Will usłyszał rozkaz Jenny, kiedy jego wierzchowiec zaczął wierzgać, celując tylnymi nogami w wyimaginowanych wrogów.

Will zacisnął dłoń w pięść i zdzielił zwierzę między oczy. Znieruchomiało na moment w niepomiernym zdumieniu, po czym zakołysało się wolno i runęło na ziemię. Jedno z płonących drzew zaskrzypiało złowieszczo i zaczęło się szybko pochylać. Przygniotło konia, łamiąc mu nogi i żebra, wpalając się w trzewia. Znad ciała podniosła się chmura tłustego dymu. Will przyskoczył i szarpnął za troki przy siodle. Kombinezon przesłał do neuronowego nanosystemu zbiór datawizyjnych ostrzeżeń, gdy zewnętrzną powłokę zaatakowała fala gorąca.

Nad głowami szybowały kule pomarańczowego ognia, wypędzając z gałęzi czarne niewyraźne istoty: pnączaki ginęły w trakcie ucieczki, kiedy ich gniazda zamieniały się w popiół. Na ziemię spadały poparzone ciała, niektóre drgające jeszcze w agonii.

Dean i Jenny nadal męczyli się z końmi, złorzecząc na czym świat stoi. Kombinezon Willa wydał ostrzegawczy dźwięk, kiedy ilość doprowadzanego ciepła zaczęła osiągać pułap wytrzymałości materiału. Poradził sobie wreszcie z trokami i odskoczył, chroniąc w ramionach torby ze sprzętem. Warstwa radiacyjna kombinezonu, wypromieniowując nadmiar ciepła, jarzyła się wiśniową czerwienią. Spod stóp ulatywały smużki dymu.

Waliły się kolejne drzewa, pożerane przez płomienie ze zdumiewającą prędkością. Na jedną upiorną chwilę żołnierze zostali kompletnie odcięci od świata ścianą śmiercionośnego, dziwnie białego ognia.

Jenny zdjęła z konia torby ze sprzętem i puściła uzdę. Pogalopował na oślep przed siebie, o włos unikając padającego drzewa. Jeden z płonących pnączaków wylądował mu jeszcze na grzbiecie, zanim z żałosnym kwikiem wpadł w płomienie. Wywrócił się, spróbował nieudolnie powstać, lecz po chwili osunął się bezwładnie na ziemię.

Teren płonął w kręgu o średnicy stu metrów i tylko w samym środku pozostało nieco wolnej przestrzeni. Jenny, Dean i Will przypadli do siebie, gdy łamały się dwa ostatnie drzewa. Pożoga obejmowała zarośla, z których strzelały żółte języki ognia i unosiły się kłęby sinego dymu.

Jenny przyciągnęła torby i przetestowała urządzenia. Niedobrze: blok naprowadzający przekazywał błędne dane, a laserowy odległościomierz kombinezonu podawał niedokładne odczyty. Pole zakłócające było coraz silniejsze. A jeśli wierzyć zewnętrznym czujnikom temperatury, to bez kombinezonów z warstwą rozpraszającą ciepło żywcem by się upiekli.

Ścisnęła mocniej karabinek impulsowy.

— Jak tylko opadną płomienie, pokrywamy ogniem zaporowym okolicę w promieniu czterystu metrów. Przyjmiemy ich reguły walki. Pokazali nam, co potrafią, teraz nasza kolej.

— W porządku — odparł Will weselszym tonem.

Wygrzebała z torby jedną z kulistych wysoko wydajnych baterii, by połączyć ją skręcanym kablem z kolbą karabinka. Will i Dean robili dokładnie to samo.

— Gotowi? — zapytała. Płomienie skakały już tylko na kilka metrów w górę. Powyżej kłębiły się w powietrzu płatki popiołu, przyćmiewając słońce. — No to do dzieła!

Stanęli w trójkącie ramię przy ramieniu, a następnie otworzyli ogień z karabinków impulsowych, które wystrzeliwały dwieście pięćdziesiąt niewidzialnych, śmiercionośnych ładunków na sekundę. Procesory celownicze tak dobierały parametry ostrzału, aby pola rażenia każdego z trzech karabinków nachodziły na siebie. Mięśnie sterowane sygnałami neuronowych nanosystemów precyzyjnie przesuwały broń, by siała maksymalne zniszczenie.

Ziemia w spopielonym kręgu znów cierpiała katusze, wkrótce jednak ogień zaczął się wżerać w rosnącą dalej roślinność. Na pniach drzew i splątanych łodygach pnączy rozbłyskiwały oślepiające pomarańczowe gwiazdki — spijały z nich najpierw wszelką wilgoć, a później je podpalały. Początkowy szmer wybuchów szybko przeszedł w huraganowy grzmot, gdy karabinki bezlitośnie pustoszyły okolicę.

— Smażcie się, łajdaki! — krzyczał Will z uniesieniem. — Macie tu ode mnie!

Pożar szalał w całej dżungli, tocząc się żywiołowo w głąb lasu.

Pnączaki znów padały gęstym trupem, zeskakując z drzew prosto w objęcia płomieni.

Neuronowy nanosystem powiadomił Deana, że jego broń zacina się za każdym razem, kiedy lufa mierzy w pewnym określonym kierunku. Cofnął ją i przytrzymał. Szybkość strzelania spadła do pięciu ładunków na sekundę.

— Cholera! Jenny, to ich pole zakłóca pracę procesora celowniczego w moim karabinku!

— Poczekaj, przejmę twój odcinek.

Odebrała datawizyjnie współrzędne od Deana: komunikowanie się nie sprawiało im już kłopotów. Kiedy skierowała karabinek impulsowy na wybrany cel, wydajność broni spadła niemal natychmiast, za to urządzenia kombinezonu znowu działały. — Jezu, nie spotkałam się nigdy z tak dziwnym zakłócaniem.

— Mogę was wesprzeć — zaofiarował się Will.

— Nie trzeba. Weźmiemy się za nich, tylko najpierw skończmy ten ostrzał.

Zajęła się ponownie własnym odcinkiem. Na widok przewalającej się nad dżunglą nawały morderczych płomieni jej serce wezbrało dzikim entuzjazmem. Wpadała w jakiś niebezpieczny trans; sił dodawała jej świadomość, że może przywołać na swe rozkazy tak straszną potęgę. Musiała polecić nanosystemowi, aby uruchomił program uspokajający, który od razu zmniejszył wydzielanie do krwi naturalnej adrenaliny. Ostrzał został zakończony i jej ciało mogło ochłonąć. Nadal jednak czuła się wyśmienicie.

Sto dwadzieścia metrów od nich ogromny pożar trawił las.

— Dobra, zdradzili swoją pozycję — powiedziała. — Dean, Will, szykujcie karabiny magnetyczne. Pociski odłamkowe i wybuchowe na przemian w proporcji sześćdziesiąt do czterdziestu.

Will uśmiechnął się zabójczo pod maską hełmu powłokowego, schylając się ochoczo po broń większego kalibru. Ciemnoszara lufa karabinu miała półtora metra długości przy wadze trzydziestu kilogramów, podniósł ją jednak, jakby była wykonana ze styropianu.

Sprawdził, czy rurka zasilająca połączona jest z kanciastą skrzynką zasobnika, przekazał datawizyjnie proporcję strzelania i skierował lufę w środek jaskrawych płomieni. Obok niego Dean trzymał w gotowości własny karabin.

Jenny tymczasem posyłała w ogień krótkie serie z karabinka impulsowego, aby ustalić dokładne położenie i rozmiary martwej strefy. Wystarczyło zapamiętać, kiedy broń odmawia posłuszeństwa.

Przekazała kolegom współrzędne owalnej powierzchni długości pięćdziesięciu metrów i odległej od nich o sto trzydzieści metrów.

— Sto pięćdziesiąt procent pokrycia — nakazała. — Ognia!

Z podziwem patrzyła, jak żołnierze obchodzą się z bronią. Karabiny magnetyczne wystrzeliwały dziesięć pocisków na sekundę — pocisków opuszczających lufę pięć razy szybciej od prędkości dźwięku. Mimo to prawie się nie ruszali, choć odrzut był silny: kiwali się tylko nieznacznie na boki. Wątpiła, czy jej wzmacniane mięśnie sprostałyby podobnemu wyzwaniu.

Poza ścianą płomieni powstałą po poprzednim ostrzale rozległa połać nie tkniętej dżungli eksplodowała wśród pirotechnicznych fajerwerków. Detonacje szrapneli pięć metrów nad ziemią uwalniały setki tysięcy ostrych lotek z węgla krystalicznego, które cięły powietrze z naddźwiękową prędkością, ostre niczym skalpele, twardsze od diamentu. Drzewa, które przetrwały wcześniejszy kataklizm, teraz padały pastwą nowego żywiołu, szatkowane przez wściekłe roje węglowych odłamków. Śmiercionośne drzazgi fruwały niczym chmury konfetti porwane huraganem.

Reszta szrapneli padała na ziemię, siekąc splątaną gęstwę pnączy i wkłuwając się na trzydzieści-czterdzieści centymetrów w rozmiękłą glebę. Nie miały jednak czasu osiąść: z góry posypały się pociski energetyczne, eksplodując dziko wśród oślepiających jonowych rozbłysków. Czarna ziemia wyrywała się wysoko w omroczone popiołem niebo. Tworzyły się dwumetrowe kratery o stromych ścianach, a grunt gdzieniegdzie falował jak wzburzone morze.

Na widok tej scenerii zniszczenia trudno byłoby uwierzyć, że przeżył choćby jeden owad, nie mówiąc już o większych zwierzętach.

Agenci ESA przebijali wzrokiem gasnące płomienie, patrząc, jak ciemna chmura grudek ziemi i kawałków drzewa przesłania słońce.

Nanosystem Jenny uruchomił serię programów diagnostycznych, testując urządzenia kombinezonu.

— No, wreszcie ustąpiło to pole zakłóceń elektronicznych — stwierdziła lekko drżącym głosem, wciąż pod wrażeniem niszczycielskich sił, jakie wyzwoliła. — Zdaje się, że dostali za swoje.

— O czym wszyscy wiedzą — dodał Dean beznamiętnie. — Pożar widać było w połowie drogi stąd do Durringham. Pewnie ciągną tu już całe zastępy wroga.

— Masz rację.

— Wciąż tam są — obwieścił Will.

— Co takiego?! — zdumiał się Dean. — Chybaś oszalał! Nikt by nie przetrzymał takiej kanonady, nawet wojenny mechanoid szturmowy. Wysłaliśmy drani do diabła.

— Mówię serio, ciągle tam są — upierał się Will. Sprawiał wrażenie podenerwowanego, co nigdy przedtem mu się nie zdarzało.

Chłód bijący od tych słów zdawał się przenikać wygodną izolację kombinezonu Jenny. Coś ją przekonywało, że Will ma jednak rację.

— Jeśli ktoś tam jeszcze żyje, to nawet lepiej — powiedziała.

— Nadal chcę wziąć jeńca dla Hiltcha. Chodźmy stąd. I tak musimy zorientować się w sytuacji. Jak będziemy marudzić, to zdążą się przegrupować.

Szybko rozdzielili między siebie resztę amunicji, baterie wyciągnięte z worków oraz podstawowe zestawy ratunkowe. Każde z nich trzymało w ręku karabinek impulsowy, a Will i Dean bez słowa sprzeciwu wsparli na ramionach lufy karabinów magnetycznych.

Jenny ruszyła przodem, przemierzając raźnym krokiem tlące się pozostałości dżungli w stronę terenu zbombardowanego pociskami z ciężkiej broni. Czuła się jak cel na strzelnicy. Ogień dogasał, gdyż wszystko już się spaliło, choć w dali dostrzegali jeszcze tu i ówdzie, jak płomienie trawią krzaki i pnącza. Znajdowali się pośrodku niespełna kilometrowej polany, jako jedyne kolorowe punkciki na tym obszarze. Wszystko poza nimi było czarne: skruszałe rośliny pod nogami, dziesięciometrowe kikuty drzew spalonych przez naturalny ogień (w odróżnieniu od białego, którym posługiwali się wrogowie).

Jak okiem sięgnąć, ziemię zaścielały setki usmażonych pnączaków i innych mniejszych zwierząt; wśród nich zauważyli potwornie zniekształcone ścierwo jednego z koni. W powietrzu unosiły się roje szarych drobinek.

Jenny przesłała do bloku nadawczo — odbiorczego polecenie otworzenia kanału łączności z Murphym Hewlettem. Zdziwiła się, gdy zgłosił się od razu.

— Na Boga, Jenny, co się stało? Nie mogliśmy złapać kontaktu, a potem zobaczyliśmy łunę. To musiało być piekło, nie walka!

Co z wami?

— Nic nam nie jest, ale straciliśmy konie. Myślę, że nieprzyjaciel poniósł pewne straty.

— Pewne straty?

— Murphy, miej się na baczności przed białym ogniem. Na razie użyli go tylko do podpalenia lasu, lecz nasze czujniki nie są w stanie powiedzieć, jak kierują tym świństwem. Ogień pojawia się po prostu znikąd. Ale przedtem uderzą w ciebie polem zakłóceń.

Moja rada jest taka: jeśli zaczną wam wysiadać urządzenia elektroniczne, natychmiast ostrzelajcie całą okolicę. Tylko tak ich wymieciecie.

— Chryste, z czym my walczymy? Najpierw ten kołowiec — widmo, teraz niewykrywalna broń.

— Nie wiem, ale zamierzam się dowiedzieć. — Zaskoczyła ją własna determinacja.

— Potrzebujecie wsparcia? Jesteście bardzo daleko od statku.

— Uważam, że nie powinniśmy się łączyć. Osobno mamy większą szansę osiągnąć cel misji. W tej kwestii nic się nie zmieniło.

— W porządku, ale gdyby przyparli was do muru, to jesteśmy pod ręką.

— Dzięki. Słuchaj, Murphy, nie zamierzam włóczyć się po dżungli, gdy zapadną ciemności. Cholera, nawet za dnia nie widać, jak nadchodzą.

— To najrozsądniejsza decyzja, jaką dziś od ciebie usłyszałem.

Skonsultowała się z neuronowym nanosystemem.

— Zostało siedem godzin do zmroku. Proponuję, abyśmy spotkali się na pokładzie „Isakore” dokładnie za sześć godzin. Nawet jeśli nie schwytamy jeńca i nie dowiemy się, co tu się, u diabła, wyprawia, możemy na spokojnie przeanalizować sytuację.

— Zgadzam się.

— Jenny! — Dean naglił ją opanowanym głosem.

— Jeszcze się odezwę — powiedziała do Murphy’ego.

Dotarli na skraj obszaru zasypanego pociskami z karabinów.

Tutaj nie przetrwały nawet kikuty drzew. Kratery zachodziły jeden na drugi, tworząc posępny krajobraz zdradliwych jam i stożków; z większości obnażonych usypisk sterczały w niebo poskręcane, brązowe korzenie. Długie obłoki pary, niczym latające robaki, snuły się z wolna wokół kruchych wyniosłości i wkradały do dziur, gdzie gromadziły się na dnie w postaci gęstej zawiesiny.

Jenny patrzyła, jak w pewnej odległości wygrzebują się z jamy trzej ludzie, szukając na czworakach twardego gruntu. Pomagali sobie wzajemnie, a czasem czołgali się na brzuchu, kiedy ziemia była wyjątkowo sypka.

Ich widok przejął Jenny tym samym tępym zdumieniem co widok nieziemskiego statku kołowego, który spotkali na rzece.

Sześćdziesiąt metrów od agentów ESA nieznajomi dotarli wreszcie na równy grunt. Podnieśli się. Dwaj wyglądali jak wykapani koloniści: farmerki, grube flanelowe koszule robocze i bujne brody.

Trzeci ubrał się w antyczny mundur koloru khaki; nosił workowate spodnie owiązane w łydkach paskami z żółtego materiału; przy brązowym skórzanym pasie błyszczała kabura na pistolet. Jegomość założył na głowę blaszany hełm z pięciocentymetrowym rondem.

Niemożliwe, żeby ktokolwiek przeżył, a jednak… właśnie maszerowali ku ocalałym. Przez jedną straszną chwilę Jenny zastanawiała się, czy przypadkiem pole zakłócające nie wygrało z ich techniką, ładując halucynacje wprost do neuronowych nanosystemów.

Przez pół minuty obie strony mierzyły się uważnym spojrzeniem.

Należący do Jenny blok do walki radioelektronicznej doniósł o rosnących szumach w paśmie datawizyjnym krótkiego zasięgu.

Czar prysnął.

— Dobra, bierzmy się za nich! — zakomenderowała.

Zaczęli okrążać mężczyzn wzdłuż skraju strefy największych zniszczeń. Obcy przyglądali się temu w milczeniu.

— Chcesz wszystkich? — zapytał Will.

— Wystarczy jeden. Ten żołnierz musi być wyposażony w najpotężniejszy sprzęt zakłócający, skoro może osiągnąć tego rodzaju efekt maskujący. Jeśli damy radę, to jego właśnie schwytamy.

— Myślałem, że kombinezony kameleonowe wtapiają się w otoczenie — mruknął Dean.

— Nie wiadomo, czy to w ogóle ludzie — dodał Will. — Może to ksenobionty, które ich udają? Pamiętajcie o tamtym kołowcu.

Jenny postanowiła omieść żołnierza promieniem laserowego odległościomierza; odczyt powinien zawierać rzeczywisty kontur przeciwnika z dokładnością do pół milimetra. Z boku hełmu powłokowego wystrzeliła niebieska wiązka, lecz zamiast obrysować postać żołnierza, kilka metrów przed nim rozproszyła się, tworząc turkusową mgiełką. Po sekundzie moduł odległościomierza wysiadł na dobre. Nanosystem informował, że całe urządzenie nie działa.

— Widzieliście? — zapytała. Pokonali już trzecią część drogi.

— Widziałem — burknął Will. — To ksenobionty. Bo czemu ktoś miałby ukrywać swój wygląd?

Narastały zakłócenia w paśmie datawizyjnym. Jenny zauważyła, że żołnierz odpina guziczek kabury.

— Stój! — Jej głos wydobył się z hukiem z zewnętrznego głośnika bloku nadawczo — odbiorczego. — Wszyscy trzej jesteście aresztowani. Połóżcie ręce na karku i nie wykonujcie żadnych ruchów.

Mężczyźni odwrócili się nieznacznie, skupiając na niej wzrok.

Neuronowy nanosystem zaczął informować Jenny o usterkach w połowie urządzeń elektronicznych kombinezonu.

— Chrzanić to! Musimy ich rozdzielić, nawet w trójkę są zbyt silni. Will, jeden pocisk wybuchowy. Pięć metrów przed nimi.

— Za blisko — rzekł Dean z obawą, kiedy Will składał się do strzału. — Zginą.

— Przetrwali pierwszą kanonadę — przypomniała mu Jenny.

Will strzelił. W powietrze poderwała się chmura kurzu i ziemi wraz z biało-niebieską kulą ognia. Fala uderzeniowa wygładziła kilka najbliższych kopców.

Tym razem nanosystem poinformował Jenny, że urządzenia elektroniczne zaczynają funkcjonować prawidłowo. Lecz gdy ziemia opadła, okazało się, że trzej mężczyźni stoją pewnie na swoim miejscu. W pasmo datawizyjne wkradł się cichy świst, którego neuronowy nanosystem nie potrafił odfiltrować.

— Jeden metr! — warknęła. — Strzelaj.

Zatoczyli się gwałtownie wskutek eksplozji, machając rękami dla zachowania równowagi. Któryś upadł na kolana. Po raz pierwszy nastąpiła reakcja z ich strony: jeden z „farmerów” wygrażał im gniewnie. Twarz miał czarną, ale nie dało się stwierdzić, czy została obsypana ziemią, czy spalona od gorąca.

— Nie przestawaj strzelać! Nie mogą znowu zejść się razem!

— krzyknęła do Willa. — A teraz biegiem!

Wokół trójki mężczyzn z hukiem detonowały ładunki. Will używał karabinu magnetycznego w ten sam sposób, co oddział policji pacyfikujący tłum armatki wodnej. Wybuchy, które zwykłego człowieka rozerwałyby na strzępy, im nie wyrządzały większej krzywdy — najwyżej padali na plecy. Kusiło go, żeby jednego z nich trafić bezpośrednio, tak dla sprawdzenia, co się stanie. Budzili w nim strach.

Jenny pędziła co tchu po zwęglonych pnączach. Sprzęt i karabinek impulsowy ważyły tyle co nic, wzmacniane mięśnie radziły sobie bez problemu z takim obciążeniem. Will spisywał się świetnie, oddzielił od grupy owego „farmera”, który wcześniej krzyczał. Obróciła karabinek impulsowy i wymierzyła w lewą goleń farmera, gdy neuronowy nanosystem uwzględniał w poprawce gwałtowne ruchy jej ciała. Gdyby zdołali go obezwładnić, pozostałych dwóch odpędziliby albo zabili. Przypalona rana po odciętej stopie nie byłaby przecież śmiertelna.

Nanosystem zainicjował pojedyncze naciśnięcie spustu. Dostrzegła gołym okiem impuls indukcyjny. Rzecz najzupełniej niemożliwa, mówił zdrowy rozsądek. Tym niemniej zmaterializowała się przed nią wiotka fioletowa linia, która trafiła farmera w kostkę i rozeszła się na boki, posyłając po nodze świetliste wici. Mężczyzna wrzasnął przeraźliwie i padł plackiem na ziemię.

— Dean, zajmij się nim! — rozkazała. — Chcę go mieć w jednym kawałku. Ja z Willem odpędzę pozostałych.

Kiedy przestała biec, podziałka celownika w karabinku ustawiła się na żołnierzu. Mierzył do niej z rewolweru. Strzelili równocześnie.

Jenny zobaczyła błyszczące purpurowe wstęgi, owinięte wokół elegancko wyprasowanego munduru. Żołnierz podskoczył jak rażony prądem elektrycznym. Lecz i ją trafiła kula, do, tego z siłą pocisku kinetycznego wystrzelonego przez karabin magnetyczny.

Kombinezon momentalnie zesztywniał. Jenny wykonała chaotyczne salto, podczas którego pasy szarego nieba i czarnej ziemi zlewały się w jeden rozmyty obraz. Na chwilę straciła słuch. Kiedy upadła ciężko, kombinezon znów się uelastycznił. Potoczyła się jeszcze kilka metrów, obijając boleśnie łokcie i kolana.

Trzy metry dalej huczał karabin magnetyczny. Will stał niewzruszenie w niewielkim rozkroku — kołysał się tylko z lekka w biodrach, ostrzeliwując wrogów ładunkami wybuchowymi.

Jenny stanęła ociężale na nogach. Pięćdziesiąt metrów od siebie zobaczyła żołnierza i jednego z farmerów. Nie odwracali twarzy od Willa, lecz cofali się w gwałtownych odskokach, odganiani wybuchami pocisków. Na szczęście podczas upadku karabinek nie wyleciał jej z ręki, więc znowu wycelowała w przeciwników. Lśniące purpurowe linie raz jeszcze oplotły żołnierza. Uniósł dłonie, jakby bronił się fizycznie przed potężnymi impulsami energii. Nagle on i farmer spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Musiały paść jakieś słowa, ponieważ obaj odwrócili się i pognali w stronę odległego o osiemdziesiąt metrów obrzeża dżungli.

Dean Folan odrzucił karabin magnetyczny i plecak, dzięki czemu zdołał pokonać trzydzieści metrów w dwie i pół sekundy. W tym czasie dwukrotnie strzelił z karabinka. Promienie rozerwały się na jaskrawe purpurowe wstęgi, które powaliły farmera. Skoro jego przeciwnik został znokautowany, Dean przydusił go do ziemi po spektakularnym pięciometrowym susie. Sama waga jego ciała wraz z kombinezonem i sprzętem powinna właściwie zakończyć sprawę, lecz mężczyzna błyskawicznie zaczął się podnosić. Z gardła Deana wydobył się jęk zaskoczenia, gdy został uniesiony w powietrze. Chciał chwytem zapaśniczym zadławić farmera, lecz ten zmusił go do rozwarcia ramion. Upadł na plecy, a mężczyzna, stanąwszy nad nim, dał mu potężnego kopniaka w żebra. Kombinezon Deana zesztywniał, jednak siła ciosu przewróciła go na brzuch. Farmer musiał być tworem zbudowanym wyłącznie ze wzmacnianych mięśni! Neuronowy nanosystem przełączył rutynowe programy walki w tryb nadrzędności. Dean poderwał karabinek, lecz następne kopnięcie buta było tak silne, że pękła obudowa. Zdążył jednak podciąć drugą nogę przeciwnika, który runął na ziemię.

Gdzieś niedaleko karabin magnetyczny wystrzeliwał z hałasem pociski wybuchowe.

Obaj przyczaili się na zgiętych kolanach, po czym rzucili do ataku. Dean zrozumiał, że po raz drugi przegrywa. Po zderzeniu z farmerem odbił się i zatoczył do tyłu, z trudem utrzymując równowagę. Spadły na niego ręce z siłą hydraulicznych taranów. Neuronowy nanosystem zrewidował taktykę, informując go, że fizycznie jest dużo słabszy od swego przeciwnika. Odchylił się więc do tyłu i pociągnął farmera za sobą, a potem uniósł nogę i wparł ją w jego brzuch. Klasyka dżudo. Napastnik przeleciał łukiem w powietrzu, warcząc ze złości. Dean sięgnął po nóż rozszczepieniowy z dwudziestocentymetrowym ostrzem i odwrócił się w samą porę, żeby stanąć do dalszej walki z nacierającym farmerem. Trafił ostrzem w jego prawe przedramię. Nóż rozciął materiał rękawa, lecz żółte światło przygasło: prześlizgnęło się tylko po skórze, zadając farmerowi niegroźną powierzchowną ranę.

Dean patrzył na wąską bliznę w osłupieniu i trwodze. Will miał rację, to musiał być ksenobiont. Na oczach żołnierza skóra na przedramieniu napastnika zafalowała, a szrama znikła. Farmer zaśmiał się jadowicie, szczerząc białe zęby w ubłoconej twarzy. Ruszył w stronę Deana, unosząc groźnie ramiona, ten jednak wszedł w objęcia i rozkazał kombinezonowi stwardnieć wokół tułowia. Farmer zamknął go w niedźwiedzim uścisku. Włókna kompozytowe, usztywnione przez wbudowane w kombinezon generatory mikrowalencyjne, trzeszczały złowieszczo, kiedy ramiona farmera zwiększały nacisk. Pękło kilka bloków z wyposażenia Deana. Instynkt nakazał mu wyłączyć zasilanie noża rozszczepieniowego, którego diabelnie ostra klinga pozostała czarna i matowa. Wrogowie mieli prawdopodobnie zdolność kontrolowania i blokowania wszelkiego rodzaju obwodów elektrycznych. Może gdyby nie dostarczył do noża energii… Dean przysunął jego czubek pod szczękę farmera.

— Leczysz rany na rękach, ale czy złożysz do kupy rozerżnięty mózg? — Docisnął nieznacznie nóż, aż wokół czubka zebrała się kropla krwi. — Chcesz spróbować?

Farmer syknął z gniewem, ale uwolnił Deana z uścisku.

— A teraz zachowuj się spokojnie — rzekł Dean, przywracając giętkość kombinezonowi — bo jestem bardzo nerwowy, a w tych okolicznościach nietrudno o wypadek.

— Będziesz cierpiał — ostrzegł farmer złowrogim tonem. — Będziesz cierpiał dłużej, niż to konieczne. Obiecuję.

Dean odsunął się na bok, nie odrywając noża od szyi przeciwnika.

— Widzę, że umiesz po angielsku. Skąd jesteś?

— Stąd. To moje miejsce, wojaku. I twoje.

— Ja stąd nie pochodzę.

— Nie szkodzi. Zostaniesz tu z nami, zobaczysz. Na zawsze, wojaku. Już nigdy nie umrzesz. Czeka cię czyściec. Czy to ci się podoba, czy nie, niczego nie zdołasz zmienić.

Za plecami farmera stanął Will, przykładając mu do głowy lufę karabinu magnetycznego.

— Jest mój — powiedział. — Hej, ksenobioncie! Jeden fałszywy ruch, jedno złe słowo i zmieszam cię z okolicą. — Parsknął śmiechem. — Kapujesz?

Brudne wargi farmera ułożyły się w wyrazie kpiny.

— Pewnie, że kapuje — rzekł Dean.

Jenny podeszła do nich, przyglądając się tej dramatycznej scenie. Kolonista, mimo swego dziwnego zachowania, wyglądał całkiem zwyczajnie. Przypomniała sobie o jego dwóch kompanach, którzy uciekli do dżungli, gdzie czekały setki albo i tysiące ich towarzyszy. Może miał prawo okazywać butę.

— Jak się nazywasz? — zapytała.

Farmer strzelił ku niej oczami.

— Kingsford Garrigan. A ty?

— Zakuj go, wróci z nami na statek! — rozkazała Deanowi. — Czeka cię daleka podróż, Garrigan, zwiedzisz Kulu — zwróciła się do jeńca, na którego twarzy przemknął jakby cień zaskoczenia. — I lepiej żeby twoi przyjaciele nie próbowali nam wchodzić w drogę.

Nie wiem, coście za jedni, ale jeśli znowu zechcecie pochrzanić nam sprzęt lub jeśli będziemy musieli uciekać, to wywalimy cię jako zbędny balast. I to z wielkiej wysokości, możesz na to liczyć.

Farmer splunął jej od niechcenia na but. Will dźgnął go karabinem.

Jenny otworzyła kanał łączności z platformą geostacjonarną i połączyła się z kontenerem zrzutowym mieszczącym ambasadę Kulu.

— Pojmaliśmy jednego z nieprzyjaciół — przekazała datawizyjnie Ralphowi Hiltchowi. — Kiedy mówię „nieprzyjaciel”, wcale nie żartuję.

— Fenomenalnie. Świetna robota, Jenny. Teraz wracajcie czym prędzej. Przygotowałem transport jeńca na Ombey. Tamtejsze biuro ESA dysponuje aparaturą, która umożliwia przeprowadzenie szczegółowej sesji dochodzeniowej.

— Nie dałabym głowy, że to coś pomoże. On jest niewrażliwy na strzał z karabinka impulsowego.

— Powtórz, proszę.

— Powiedziałam, że karabinek nie wyrządza mu krzywdy, impuls energii po prostu się rozprasza. Tylko białą bronią można mu zagrozić. Na razie trzymamy go pod lufą karabinu magnetycznego.

No i jest silniejszy od chłopaków z G66. O wiele silniejszy.

Nastała chwila milczenia.

— Czy to człowiek? — spytał Ralph Hiltch.

— Owszem, z kształtu ciała, choć trudno w to uwierzyć. Szczerze mówiąc, on mi wygląda na technobiotycznego superandroida.

To musi być obca technobiotyka, i to bardzo zaawansowana.

— Boże wszechmogący! Daj mi jego obraz w pełnym spektrum. Uruchomię kilka programów porównawczych.

— Robi się.

Dean wykręcił mężczyźnie ręce za plecy, by założyć mu na nadgarstki kajdanki ślizgowe z poliminium. Miały kształt ósemki i sprzączkę zatrzaskową pośrodku. Jenny patrzyła, jak Dean zaciska srebrzyste bransolety. Na szczęście nie było zamka elektronicznego, tylko zwyczajny, prosty mechanizm.

Jej neuronowy nanosystem przekonwertował obraz z siatkówek oczu do postaci zakodowanego zbioru pikseli. Potem przyszła kolej na podczerwień i analizę spektrograficzną.

Dean wyjął magazynek z pękniętego karabinka impulsowego i wraz z zapasową amunicją oddał go Jenny. Następnie sięgnął po swój karabin magnetyczny. Wszyscy raźnym krokiem ruszyli z powrotem ku „Isakore”. Will pilnował jeńca. Jenny nie prowadziła ich dokładnie tą samą drogą, gdyż jak najszybciej chciała się zagłębić w las: na wypalonej polanie czuła się zbyt eksponowana.

— Jenny — odezwał się Ralph ęo minucie. — Za kogo się podawał wasz jeniec?

— Za Kingsforda Garrigana.

— Kłamał. I nie jest to ksenobiotyczny android, jak myślałaś.

Sprawdziłem w naszym archiwum. Złapaliście Geralda Skibbowa, kolonistę z Aberdale.

* * *

— W Durringham mamy parną, dżdżystą noc. Jak wszystkie zresztą na tej nieszczęsnej, prymitywnej planecie. Duszne powietrze zatyka mi gardło i cały jestem spocony, jakbym dostał gorączki. Pomimo to na wskroś przenika mnie zimno, chłód sięga do najgłębszych komórek mego serca. — Czy nie za dużo patosu?

A co tam, niech sobie to w biurze zredagują.

Graeme Nicholson siedział w kucki na ścierpniętych nogach, schowany głęboko w cieniu jednego z wielkich hangarów kosmodromu. Mżawka nie ustawała, przez co tani syntetyczny garnitur lepił się do jego korpulentnego ciała. Mimo że krople były ciepłe, wstrząsały nim dreszcze: tłuste wałki na brzuchu trzęsły się zupełnie tak samo jak podczas śmiechu.

Przez okno biura w oddalonym o pięćdziesiąt metrów parterowym budynku administracyjnym sączyło się mizerne światełko.

Tylko tam jeszcze coś się działo, resztę biur dawno już zamknięto.

Nastawiwszy implanty wzrokowe na najwyższą czułość, Graeme dostrzegał na brudnej szybie obrys Latona, Marie Skibbow i dwojga ludzi. Jednym z nich była Emlyn Hermon, drugi rangą oficer na pokładzie „Yaku”. To ona spotkała się z Latonem i dziewczyną w „Rozbitym Kontenerze”. Czwartej osoby nie znał, ale był to zapewne któryś z pracowników administracji kosmodromu.

Żałował, że nie może podsłuchać, o czym dyskutują, lecz jego udoskonalony słuch sprawdzał się jedynie w promieniu piętnastu metrów, a za żadne skarby wszechświata nie podkradłby się bliżej do Latona. Pięćdziesiąt metrów uznał za rozsądną granicę bezpieczeństwa.

— Od samego miasta śledzę arcyłotra, a nie zobaczyłem nic, co pozwoliłoby mi patrzeć z nadzieją w przyszłość. Interesuje się kosmodromem, a więc gotów jest do odlotu. Wykonał już swoją misję na Lalonde. Za miastem panuje przemoc i anarchia. Doprawdy, trudno sobie wyobrazić, jaką potworną plagę tam wywołał, lecz z każdym dniem coraz gorsze wieści dochodzą rzeką, pozbawiając mieszkańców miasta resztek nadziei. Strach: oto czym włada, oto jakiej broni ma pod dostatkiem.

Marie pokazała niewielki przedmiot, który był prawdopodobnie dyskiem płatniczym Banku Jowiszowego. Urzędnik administracji wyciągnął podobny.

— Pakt został zawarty. Laton realizuje swój plan z nieubłaganą konsekwencją. Próżno się łudzić, by miał on nam przynieść cokolwiek prócz zagłady. W ciągu czterdziestu lat ludzie nie pozbyli się strachu. Czym zajmował się w tym czasie? Raz za razem zadaję sobie to pytanie. Narzuca się tylko jedna odpowiedź: zajmował się złem. Doprowadzał je do perfekcji.

W biurze zgasło światło. Graeme wynurzył się z ustronnej kryjówki i ruszył wzdłuż hangaru, aż ujrzał główne wejście do budynku administracji. Mżawka z wolna przeradzała się w deszcz. Chłodny i nieznośnie lepki garnitur krępował jego ruchy. Po ezystakowych panelach dachu ściekały potoki wody, spadając z głośnym chlupotem na tłuczeń wokół jego przemoczonych butów. Mimo tego wszystkiego, na przekór fizycznym udrękom i obawom związanym z bliskością Latona, czuł jednak zapał, jakiego od lat mu brakowało. W tym właśnie leżał urok dziennikarstwa: okazja jedna na milion, ryzykowne drążenie sprawy, dochodzenie do sedna bez względu na przeszkody. Niedojdy z pokojów redakcyjnych nigdy by sobie z czymś takim nie poradziły — owi spasieni, zgnuśniali karierowicze. I będą o tym wiedzieć. Odniesie wielkie zwycięstwo.

Sprzymierzeńcy Latona wyszli w mrok, chroniąc się sztormiakami przed deszczem. Odwróceni do Nicholsona plecami, zmierzali na pas startowy, gdzie niewyraźne kontury parkujących McBoeingów wydawały się oknami otwartymi na jeszcze głębsze ciemności?

Laton, którego zdradzał wzrost, obejmował w talii Marie.

— Patrzcie, oto piękna i bestia! Co ona takiego w nim widzi?

Marie jest córką prostych osadników, dziewczyną skromną i odważną. Kochała swój nowy świat, harowała w pocie czoła jak wszyscy mieszkańcy tego miasta. Dzieliła z nimi pionierski żywot, aby zapracować na lepszą przyszłość dla dzieci. A jednak popełniła błąd.

Strzeżmy się więc, bo każdy z nas może ulec pokusom ciemnej strony ludzkiej natury. Gdy na nią patrzę, w duchu dziękuję Bogu, że strzeże moich dróg.

Między dwoma McBoeingami stał mniejszy kosmolot. Do niego kierował się teraz Laton. Ze śluzy przez otwarty właz wypływało jasne światło, malując na ziemi szare smugi. Pod dziobem maszyny dwóch pracowników grupy serwisowej obsługiwało zespoły urządzeń wspomagających.

Graeme podbiegł do kół i przykucnął pod podwoziem za szerokimi oponami. Kosmolot był niewielką maszyną pionowego startu o zmiennej geometrii skrzydeł, z rodzaju tych przewożonych w hangarach statków gwiezdnych. Graeme przełączył implanty wzrokowe na maksymalną rozdzielczość i przyjrzał się kadłubowi.

Jak się tego spodziewał, na niskim kanciastym ogonie widniał napis: „Yaku”.

Pod schodkami prowadzącymi do śluzy toczył się jakiś spór.

Urzędnik administracji tłumaczył coś zapamiętale innemu mężczyźnie w sztormiaku z logo LDC na rękawie. Obaj żywo gestykulowali. Laton, Marie i Emlyn Hermon stali z boku, nie wtrącając się do rozmowy.

— Do pokonania pozostała już ostatnia przeszkoda. Pomyśleć tylko, że od Konfederacji dzieli Latona zaledwie jeden urzędnik służb imigracyjnych. Jeden człowiek między nami a perspektywą dramatu na skalę galaktyki.

Spór ucichł. Pokazał się dysk Banku Jowiszowego.

— Czy powinniśmy winić tego urzędnika? Czy mamy do tego prawo? To paskudna noc. A przecież on ma rodzinę na utrzymaniu.

I czy to naprawdę niegodziwy zarobek? Kilkaset fuzjodolarów za odwrócenie wzroku na jedną krótką chwilkę? Za te pieniądze kupi dla dzieci zapas żywności na niespokojne czasy. Pieniądze uczynią jego życie odrobinę łatwiejszym. Kto z nas oparłby się pokusie, no kto? Może ty? — Dobre posunięcie: dać do myślenia widzowi.

Laton i Marie wspięli się po wysłużonych aluminiowych schodkach. Za nimi z pewnym ociąganiem szła Emlyn Hermon. Urzędnik administracji rozmawiał z obsługą naziemną.

Przed samym włazem Laton się odwrócił. Kaptur sztormiaka zsunął mu się z głowy i odkrył twarz. Spokojna, foremna, z arystokratycznym rysem — była cechą charakterystyczną edenistów.

W tym jednak przypadku nie stało za nią kulturowe dziedzictwo, ta nieodzowna przeciwwaga dla genu afinicznego, która nadawała jego nosicielom ludzki wymiar. Wyglądało na to, że patrzy wprost na Graeme’a Nicholsona. Parsknął rechotliwym, lekceważącym śmiechem, pełnym szyderstwa.

Obywatele Konfederacji, którzy w ciągu nadchodzących tygodni odbierali ten program sensywizyjny, czuli wyraźnie łomot serca w piersi starego żurnalisty. Nagle ciężko mu było złapać oddech, coś go ściskało za gardło.

Ta przerwa, jawna kpina. Nie było mowy o przypadku, zbiegu okoliczności. Laton wiedział, że on tu jest, lecz wcale się tym nie przejmował. W jego oczach Graeme był zerem.

— Zaraz odleci, żeby swobodnie włóczyć się po gwiazdach.

Czy powinienem próbować go zatrzymać? Stawić mu czoło, gdy na sam dźwięk jego imienia drżą całe narody? Jeśli uważacie, że powinienem, to wybaczcie. Za bardzo się go boję. Wątpię, czy mógłbym mu w czymkolwiek przeszkodzić. Jestem na to za słaby. I tak by ruszył w swoją drogę.

Zamknął się właz śluzy. Dwaj skuleni przed deszczem pracownicy obsługi naziemnej zakrzątnęli się żywo przy odłączaniu z gniazd w podwoziu ciemnożółtych żebrowanych węży. Jęknęły kompresory, rozdmuchując chmury kropel. Wycie narastało miarowo, aż kosmolot zakołysał się na kołach. Potem uniósł się w ciemne niebo.

— Teraz mam za zadanie wszystkich ostrzec. Zrobię, co tylko w mojej mocy, aby się upewnić, że to nagranie do was dotrze. Abyście wiedzieli, że on nadchodzi. Bo to wy będziecie z nim walczyć.

Życzę szczęścia. Nas tu czeka bój z okropieństwem, które zbliża się z dzikiej prowincji. Niestety, brak nam przygotowania: to nie jest planeta legendarnych herosów, ale zwyczajnych, szarych ludzi. Jak zawsze, brzemię spadnie na tych, którzy mają najmniej sił, by je dźwigać. Straszna noc nastała na Lalonde i nie sądzę, byśmy mieli doczekać świtu.

Kosmolot rozkładał skrzydła, pnąc się ostro ku niebu. Wpadł w skłębioną masę chmur i zniknął z pola widzenia.

* * *

Gdzieniegdzie na szerokiej ulicy przed kontenerem zrzutowym gubernatora strzelały z sykiem wątłe języki ognia. Płomienie trawiły sztachety płotów i połamane furmanki, które posłużyły ludziom na opał. Grupki protestujących skupiały się przy ogniskach, a pilnowali ich szeryfowie i ich zastępcy, którzy obchodzili w koło karbotanowy stożek. Nastąpił chwiejny rozejm po chuligańskich rozruchach poprzedniego dnia, kiedy na salwy butelek i kamieni szeryfowie odpowiadali impulsami paralizatorów mózgu. Na szczęście tego dnia tłum powstrzymał się od użycia prawdziwej broni.

Na razie skandowania ustały. Groźba ukryta w krzykach płynących z tysięcy gardeł była czymś, z czym Colin Rexrew w swej karierze nie miał jeszcze do czynienia. Przez kilka ostatnich dni nie potrafił się nawet zorientować, o co chodzi demonstrantom. Odnosił wrażenie, że sami tego dobrze nie wiedzą. Na pewno jednak pragnęli przywrócenia porządku w mieście. W tym względzie Colin solidaryzował się z nimi.

Ilekroć wyglądał za okno, dostrzegał nowy słup dymu nad rozległą panoramą ciemnych dachów. Tej nocy na horyzoncie biły w niebo trzy lub cztery krwawe łuny. Gdyby nie deszcz i wilgotne powietrze, już wiele dni temu pożary zamieniłyby Durringham w gigantyczne pogorzelisko.

Pogarszająca się sytuacja w mieście nie była wszakże jego największym zmartwieniem.

Kiedy do gabinetu weszła Candace Elford, Colin jak zwykle siedział za biurkiem, wlepiając tępy wzrok w nieszczęsne śródmieście za oknem. Terrance Smith obrzucił ją szybkim, znaczącym spojrzeniem, po czym oboje usiedli.

— Obawiam się, że utraciłam kontrolę nad trzecią częścią miasta — zaczęła.

Co noc zbierali się, by omówić wydarzenia dnia. Colin, kiedy cynizm brał w nim górę, nazywał te spotkania zebraniami sztabu antykryzysowego. Nawał kłopotów sprawiał, że gdy najbardziej potrzebował jasnej oceny sytuacji, trudno mu było skoncentrować uwagę. Wiele by dał, żeby móc znowu uruchamiać nanosystemowe programy stymulacyjne lub słuchać godzinami nagrań mood fantasy, jak to czynił w młodości. Może nie czułby na sobie takiej presji?

Nie pomagał nawet neuronowy nanosystem z najwyższej klasy programami menedżerskimi. Pojawiało się zbyt wiele kontrowersyjnych — by nie rzecz nadnaturalnych — czynników, żeby można było stosować wobec nich standardowe procedury. Czy kiedykolwiek gubernator stracił całkowitą kontrolę nad planetą w pierwszym stadium zasiedlania? Komórki pamięciowe nie zawierały wzmianki o takim przypadku.

Nie zapisze się w kartach historii złotymi zgłoskami.

— Chodzi o najeźdźców? — zapytał.

— Nie. Podejrzewamy, że jeszcze do nas nie dotarli. Na razie borykamy się głównie z grabieżami i zorganizowaną przestępczością. Polityka nie ma z tym nic wspólnego, po prostu kilka silnych gangów próbuje skorzystać z zamętu. Warto zaznaczyć, że większość dystryktów, do których moi ludzie nie mają dostępu, znajduje się w południowo — wschodniej części miasta, rozbudowanej najpóźniej, gdzie panuje największa nędza. Gdzie, innymi słowy, mieszkańcy są najbardziej rozgoryczeni swoją sytuacją. Serce miasta, a co najważniejsze, dystrykty przemysłowo — handlowe, uchroniły się od zamieszek. Bezprawia nie popierają starsi mieszkańcy Durringham. Będę szukała wśród nich nowych rekrutów.

— Kiedy odzyskasz kontrolę w południowo — wschodnich dystryktach? — spytał Terrance Smith.

— Chwilowo próbuję powstrzymać eskalację zamieszek.

— Czy to znaczy, że nie dajesz sobie rady?

— Tego nie powiedziałam, ale sprawa nie będzie prosta. W ręce gangsterów wpadły dwa kontenery zrzutowe z generatorami termonuklearnymi. Dobrze wiedzą, że nie możemy zniszczyć kontenerów. W Ozark i podczas nieudanej misji „Swithlanda” zginęło wielu świetnie wyszkolonych ludzi. Do tego mamy na głowie nowych kolonistów. To z nimi jest teraz największy kłopot. Zamknęli się w dokach, skąd nie można ich ruszyć. Wszystkie dojścia do doków zostały zabarykadowane, dochodzi do częstych rozbojów i aktów wandalizmu. W chwili obecnej połowa portu nie nadaje się do użytku, co z kolei rozwścieczyło kapitanów statków rzecznych.

Mają na nich oko oddziały służb porządkowych.

— Może by ich wziąć głodem? — zaproponował Colin.

Kiwnęła niezdecydowanie głową.

— To jedna z opcji, chyba najtańsza. Niestety, realizacja tego planu wymagałaby czasu, w magazynach przechowywano bardzo dużo żywności.

— Kupcy nie będą zachwyceni — zauważył Terrance Smith.

— Do diabła z kupcami! — warknął Colin. — Przykro mi, że kolonistom rozgrabiono sprzęt, ale to wcale ich nie usprawiedliwia.

Możemy im w końcu pomóc, lecz niech nie niweczą bezmyślnie wszystkich naszych wysiłków swym agresywnym zachowaniem!

— Niektóre rodziny utraciły dorobek życia…

— Wiem, cholera, że to straszne! Ale nam tu grozi utrata planety liczącej dwadzieścia milionów mieszkańców! Nie mogę myśleć o losie jednostek.

— Tak, rozumiem.

Bywały chwile, kiedy Colin miał ochotę powiedzieć do swego zastępcy: „Proszę, oto mój fotel, bierz sprawy w swoje ręce, specjalisto od skrótów bieżących wydarzeń i ostrożnie proponowanych rozwiązań”. Zamiast tego podszedł do barku i wypatrzył wśród butelek przyzwoicie schłodzone białe wino. Już się nie przejmował dezaprobatą szeryfa generalnego.

— Czy jesteśmy w stanie obronić Durringham przed najeźdźcami? — zapytał spokojnie po zdjęciu zakrętki i napełnieniu kieliszka.

— Gdybyśmy dysponowali czasem, gdybyś ogłosił stan wojenny i gdybyśmy mieli dość broni.

— Tak czy nie?

Candace Elford obserwowała kieliszek w dłoni gubernatora. Zatrząsł się tak, że omal nie wylało się wino.

— Raczej nie — odparła. — Ktokolwiek zmierza w naszą stronę, jest potężnie uzbrojony i świetnie zorganizowany. W kwaterze Sił Powietrznych uważają, że wróg dysponuje jakąś techniką sekwestracji, która przekształca osadników w niewolniczą armię. Biorąc to pod uwagę, nie sądzę, żebyśmy mogli się obronić.

— Nanoukłady do sekwestracji osobowości… — wymamrotał Colin, opadając na fotel. — Boże drogi, kim są nasi wrogowie?

Grupą ksenobiontów, których wygnano z rodzimej planety?

— Stuprocentowej pewności oczywiście mieć nie mogę, ale moi ludzie analizujący obrazy satelitarne trafili dziś rano na coś ciekawego. Może to rzuci jakieś światło na naszą sytuację. — Przesłała datawizyjne polecenie do biurowego komputera. Zapaliły się ekrany ścienne, ukazując pusty skrawek dżungli pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Ozark.

Satelita przelatywał nad tym terenem wczesnym popołudniem, więc obrazy były jasne i wyraźne. Drzewa rosły tak gęsto, że puszcza przypominała z góry nieprzerwaną szmaragdową równinę. Pięć czarnych, idealnie prostych linii zaczęło się wrzynać w ów zielony przestwór, jakby na ekranie zostawiały ślad olbrzymie, niewidzialne pazury. Kamery satelity skoncentrowały się na początkowym odcinku jednej z linii. Colin zobaczył drzewa przygniatane do ziemi. W pole widzenia wtoczył się wielki dziesięciokołowy pojazd; szary metal połyskiwał w słońcu, z płaskiej górnej powierzchni sterczała czarna bańka kabiny. Przód wehikułu, tępy i klinowaty, bez żadnego trudu powalał pnie. Nadwozie oblepiały grudy czerwonobrązowej ziemi rozrzucane przez tylne koła. Równolegle do ścieżki zmiażdżonej roślinności przez dżunglę przedzierały się jeszcze trzy podobne pojazdy.

— Zidentyfikowaliśmy je jako krążowniki lądowe marki Dhyaan DLA404, produkowane na Varzquezie. Tyle że już ponad dwadzieścia lat temu fabryka Dhyaana przestała produkować ten model.

Colin Rexrew połączył się datawizyjnie z wyszukiwarką komputera biurowego.

— Towarzystwo Rozwoju Lalonde nie sprowadziło tych pojazdów.

— Zgadza się. Sprowadzili je najeźdźcy. Oto pierwszy niepodważalny dowód na to, że stoi za tym jakaś siła z zewnątrz. Aha, jadą prosto do Durringham.

— Święty Boże! — Odstawiwszy na biurko pusty kieliszek, Colin gapił się na ekrany. Po tygodniach beznadziejnych zmagań z nieuchwytnym, może nawet wyimaginowanym nieprzyjacielem, wróg uzyskał nareszcie materialną postać. Nie sposób było jednak dociec, choćby i nielogicznych, przyczyn tej agresji.

Gubernator zebrał w sobie resztki dawnej determinacji i przedsiębiorczości. Realność zagrożenia sprawiła, że ocknęła się w nim tak bardzo mu teraz potrzebna pewność siebie. Uruchomił w neuronowym nanosystemie ten jeden program, którego nie spodziewał się nigdy używać. Przełączył w tryb nadrzędności procedury taktyki wojennej.

— Nie możemy się dłużej łudzić, sami sobie z tym nie poradzimy. Potrzebują oddziałów wojskowych wyposażonych w broń z prawdziwego zdarzenia. Zamierzam wykurzyć tych najeźdźców z mojej planety. Należy tylko zlokalizować ich centrum dowodzenia. Jak zniszczymy mózg, to reszta ciała przestanie się liczyć. Potem spróbujemy usunąć z ludzi układy do sekwestracji osobowości.

— Najpierw trzeba przekonać zarząd LDC — rzekł Terrance Smith. — To nie takie łatwe.

— Później im o wszystkim powiemy. Widzieliście te krążowniki. Dotrą tu za tydzień. Ważny jest pośpiech. Bądź co bądź, pilnują tylko interesów spółki. Bez Lalonde nie będzie LDC.

— Skąd wziąć żołnierzy bez kontaktowania się z zarządem? — zapytał Terrance.

— Stamtąd, gdzie i tak by ich później zwerbowano. Podpiszemy z nimi krótkoterminowy kontrakt.

— Mamy brać najemników? — zdziwił się i wystraszył zastępca gubernatora.

— Owszem. Powiedz mi, Candace, jaki jest najbliższy port, w którym zdobędę dostateczną ilość doświadczonych żołnierzy?

Chcę mieć również okręty wojenne. Zapewnią wsparcie ogniowe z niskiej orbity i powstrzymają od lądowania dalsze statki najeźdźców. Będzie nas to sporo kosztować, ale wyjdzie taniej od zakupu platform strategicznoobronnych.

Szeryf generalny zmierzyła go długim, taksującym spojrzeniem.

— Tranquillity — odrzekła po zastanowieniu. — To baza czarnych jastrzębi i tak zwanych niezależnych przewoźników. Gdzie są statki, znajdą się też ludzie. Ione Saldana jest młoda, ale niegłupia, nie wypędza wolnych żołnierzy. Miliarderzy mieszkający w habitacie często korzystają z ich usług.

— I dobrze — stwierdził Colin pewnym głosem. — Terrance, prace na Kenyonie mają być natychmiast wstrzymane. Sięgniemy po fundusze odłożone na drążenie głównej komory. Zawsze uważałem, że trzeba poczekać z tą cholerną robotą.

— Tak, sir.

— Następnie wybierzesz się jednym z transportowców kolonizacyjnych do Tranquillity, żeby nadzorować rekrutacją.

— Ja?

— Ty. — Colin obserwował, jak jego pomocnik tłumi w sobie wyrazy sprzeciwu. — Chcę co najmniej czterech tysięcy regularnych żołnierzy, którzy przywrócą porządek w Durringham i okolicznych hrabstwach. Będą jeszcze potrzebne jednostki specjalne do przeprowadzenia zwiadu w dorzeczu Quallheimu. Muszą to być ludzie najlepsi z najlepszych, ponieważ wyruszą z misją odnalezienia głównej bazy wroga w głębi dżungli. Po jej namierzeniu zostanie ostrzelana przez okręty wojenne, zmieciona z powierzchni ziemi.

— W jakiego rodzaju broń mają być wyposażone okręty? — zapytał ostrożnie Terrance.

— Masery, emitery promieniowania X i strumieni cząstek, harpuny kinetyczne, bomby atmosferyczne, ale wyłącznie termonuklearne: nie chcę, żeby zanieczyszczenia radioaktywne skaziły mi środowisko. — Popatrzył surowo na swego zastępcę. — I żadnej antymaterii, zabraniam stanowczo.

Terrance uśmiechnął się niepewnie.

— Dziękuję.

— Jakie statki mamy dostępne na orbicie?

— Właśnie o tym chciałem mówić. „Yaku” opuścił wieczorem orbitę parkingową. Skoczył poza układ.

— I co z tego?

— Po pierwsze był to statek handlowy, który nie zdążył wyładować połowy swego towaru. A towar to jedyna rzecz, którą jeszcze przyjmujemy na kosmodromie. Nie musiał odlatywać. Co więcej, nie uzyskał zezwolenia. O niczym nie uprzedził Biura Kontroli Ruchu Lotniczego. Dowiedziałem się o wszystkim jedynie dlatego, że Kelven Solanki wypytywał mnie w tej sprawie. Kiedy zapytałem urzędnika kontroli lotów, czemu nas o niczym nie powiadomiono, ten wyraził zdumienie, że „Yaku” w ogóle opuścił orbitę parkingową. Prawdopodobnie ktoś wymazał z głównego komputera na kosmodromie dane zapisane przez satelitę kontroli ruchu.

— Dlaczego? — zapytała Candace. — Przecież i tak nie moglibyśmy zatrzymać statku siłą.

— To prawda — rzekł wolno Colin — ale moglibyśmy poprosić inny statek, żeby ich śledził. Bez danych z satelity kontrolnego nie znamy współrzędnych skoku „Yaku”. Nie wiemy, dokąd uciekł.

— Solanki się dowie — rzekł Terrance. — Przypuszczalnie również Ralph Hiltch, jeśli go przycisnąć.

— No tak, tego nam jeszcze brakowało: następnej cholernej łamigłówki — powiedział Colin. — Spróbuj zdobyć jakieś informacje — zwrócił się do Candace.

— Tak, sir.

— Ale wróćmy do meritum sprawy. Ile mamy statków do dyspozycji?

Terrance skonsultował się z neuronowym nanosystemem.

— Na orbicie pozostało ich osiem: trzy frachtowce i pięć transportowców kolonizacyjnych. W tym tygodniu spodziewamy się dwóch następnych transportowców z imigrantami, a pod koniec miesiąca zawita do nas statek handlowy Tyrataków z zaopatrzeniem dla farmerów.

— Nawet mi nie przypominaj — mruknął Colin ze zbolałą miną.

— Myślę, że najlepszym wyborem jest „Gemal”, który ma w kapsułach zerowych jedynie czterdziestu zesłańców. Rozlokujemy ich na pokładzie „Tachada” i „Martijna”, gdzie zostało trochę wolnych kapsuł. Wyrobimy się w kilka godzin.

— Zajmij się tym jeszcze dzisiaj. A ty, Candace, pamiętaj, że za wszelką cenę trzeba obronić kosmodrom. Inaczej McBoeingi nie ściągną tu żołnierzy. Tu nie ma dla nich innych lądowisk. Zwiadowcy mogą dotrzeć kosmolotami w dorzecze Quallheimu, ale reszta jest zdana wyłącznie na McBoeingi.

— Tak, sir. Zrozumiałam.

— Dobrze, rozpocznij przygotowania. Terrance, za dziesięć dni masz tu wrócić. Dajcie mi miesiąc, a dranie na klęczkach będą błagać o układy!

* * *

Pocisk odłamkowy z karabinu magnetycznego trafił mężczyznę prosto w pierś, wbił się na głębokość dziesięciu centymetrów i zaczął żłobić krater w ciele, gdy impet uderzenia zamieniał osłonięte żebrami organy w galaretowatą papkę. Wtedy nastąpiła detonacja, krzemowy szrapnel rozerwał ciało na setki szkarłatnych strzępów.

Will Danza mruknął z nie skrywaną satysfakcją.

— Spróbuj się z tego odtworzyć, mój ksenobiotyczny przyjacielu — zwrócił się do ociekających krwią liści.

Wrogowie byli odporni na prawie każde większe zranienie, o czym już dawno przekonał się mały oddział ESA. Paskudne okaleczenia czy odcięte kończyny tylko nieznacznie spowalniały ich marsz, gdy wychodzili z gęstych zarośli, aby dopaść zwiadowców.

W ciągu sekund kości się składały, rany zasklepiały. Porucznik nazywała jeńca zasekwestrowanym kolonistą, lecz Will wiedział, że tak naprawdę mają do czynienia z ksenobiotycznym potworem, którego chciała odbić zgraja jego koleżków.

Zanim pokonali ostatnie trzy kilometry, Jenny Harris dwukrotnie wydawała rozkaz ostrzelania okolicy. Przeciwnicy ciskali w nich dziwnymi białymi ogniami. Raz świetlista kula, ugodziwszy w ramię Deana Folana, przepaliła warstwę ochronną kombinezonu, jakby ta była z papieru. Nanoniczny pakiet opatrunkowy, który założyli rannemu na rękę, wyglądał jak rura półprzeźroczystego zielonego egzoszkieletu.

— Hej! — krzyknął Dean. — Wracaj tu zaraz!

Jenny obejrzała się przez ramię. Gerald Skibbow pędził w głąb dżungli, wymachując szaleńczo ramionami.

— Jasna cholera! — mruknęła.

Jeszcze przed chwilą był skuty kajdankami. Dean wycelował doń z karabinu.

— Jest mój! — zawołała.

Błękitna ramka celownika karabinka impulsowego objęła drzewo rosnące pięć metrów przed uciekinierem. Strzały rozcięły smukły pień, pokazały się kłębuszki pary i płomyki ognia. Gerald Skibbow rzucił się dramatycznie w bok, kiedy drzewo zatarasowało mu drogę. Po kolejnej serii strzałów w lesie wybuchł pożar. Trafiony strzałem w kolano, farmer runął na połamane, ubłocone pnącza.

Zwiadowcy podbiegli do zbiega.

— Jak to się stało? — zapytała Jenny.

Przecież kazała Deanowi pilnować jeńca. Jeżeli nie przykładano mu do głowy lufy karabinu, Gerald Skibbow poczuwał się do obowiązku przysparzania im kłopotów.

Dean pokazał im kajdanki. Były nienaruszone.

— Zauważyłem wroga — tłumaczył się. — Odwróciłem się dosłownie na sekundę.

— Dobra. — Jenny westchnęła. — To nie twoja wina. — Pochyliła się nad jeńcem, po którego brudnej twarzy błąkał się uśmiech.

Poderwała jego prawą rękę. Dokoła nadgarstka biegła wąska, czerwona linia: szrama po zabliźniającej się ranie. — Sprytnie — rzekła spokojnie. — Następnym razem powiem Deanowi, żeby obciął ci nogi w kolanach. Ciekawe, kiedy wyhodujesz sobie nową parę.

Gerald Skibbow zaśmiał się z lekka.

— Nie miałabyś tyle czasu, dziwko, żeby się przekonać.

Wyprostowała się. Strzykało ją w kręgosłupie, jakby miała sto pięćdziesiąt lat. Czuła się niezwykle staro. Trzaskający ogień trawił pobliskie krzaki, choć zielone gałązki hamowały postęp płomieni.

Zostały im do pokonania jeszcze cztery kilometry, a dżungla stawała się coraz gęstsza. Pnącza oplatały drzewa jak tętnice, rozpinając między pniami zwartą, trudną do przebycia sieć roślinności.

Widoczność nie przekraczała dwudziestu pięciu metrów, a mieli przecież udoskonalone zmysły.

Nie damy rady, uświadomiła sobie nagle.

Od chwili opuszczenia polany rezerwa amunicji do karabinów magnetycznych kurczyła się w szybkim tempie. Niestety, nic innego nie powstrzymywało skutecznie naporu wroga. Wykorzystali też w sześćdziesięciu procentach zapas energii do karabinków impulsowych.

— Podnieście go! — rozkazała cierpko.

Will chwycił Skibbowa pod pachy i dźwignął na równe nogi.

Wtem biały ogień rozbłysnął pod stopami Jenny. Wilgotna gleba pękała, bluzgając świetlistymi kroplami, które zaczęły wspinać się spiralami na nogi niczym ciecz urągająca sile grawitacji. Wrzasnęła z bólu. Wewnątrz kombinezonu przeciwpociskowego skóra smażyła się i pokrywała pęcherzami. Neuronowy nanosystem izolował natychmiast włókna nerwowe, odcinając dopływ impulsów blokadą analgetyczną.

Will i Dean ostrzeliwali na oślep pustą, niewzruszoną dżunglę w próżnej nadziei trafienia wroga. Energetyczne pociski wybuchowe szatkowały najbliższe drzewa. Ociekające sokiem strzępy roślin fruwały w powietrzu na kształt chmury, za którą dochodziło do oślepiających eksplozji.

Lepkie krople białego ognia wyparowały na biodrach Jenny. Zacisnęła zęby, aby nie krzyczeć. Być może neuronowy nanosystem walczył ze skutkami naprawdę poważnych obrażeń. Bała się, że nie będzie w stanie iść o własnych siłach. Program medyczny wypełnił jej umysł czerwonymi symbolami, które skupiły się wokół schematu nóg niczym pszczoły na plastrze miodu. Zebrało jej się na wymioty.

— Możemy ci pomóc — szepnął chór głosów.

— Co? — zapytała, zdezorientowana.

Usiadła na popękanej ziemi, aby dać odpocząć nogom. Gdyby nie to, pewnie by się przewróciła, tak mocno drżały jej mięśnie.

— Wszystko w porządku, Jenny? — Dean stał z karabinem wymierzonym groźnie między połamane drzewa.

— Mówiłeś coś?

— Pytałem, czy wszystko w porządku.

— Ja… Musimy się stąd wydostać.

— Najpierw obłóż nogi pakietem opatrunkowym. Powinno go wystarczyć. — W ton jego głosu wkradła się nuta niepewności.

Jenny jednak wiedziała, że jest go za mało, a w każdym razie nie tyle, by przygotować ją do przejścia czterech kilometrów w warunkach bojowych. Prognozy neuronowego nanosystemu nie nastrajały do optymizmu; program uaktywnił implant wspomagający gruczoł dokrewny, który wprowadził do krwioobiegu mieszankę substancji chemicznych.

— Nie — odparła stanowczo. — W ten sposób nigdy nie wrócimy na statek.

— Nie zostawimy cię tu samej — oświadczył Will kategorycznie.

Nie widzieli uśmiechu, który pojawił się na jej ustach pod maską hełmu powłokowego.

— Wierz mi, że nie chciałam was o to prosić. Ale nawet jeśli pakiet nanoopatrunku postawi mnie na nogi, nie mamy dość amunicji, żeby przedrzeć się do rzeki.

— Co proponujesz? — spytał Dean.

Jenny spróbowała połączyć się z Murphym Hewlettem. W nanosystemie rozbrzmiały zakłócenia statyczne, ten sam co poprzednio dziwny świst.

— Niech to szlag trafi! Mam problem z wywołaniem komandosów. — Nie chciałaby ich zostawić w potrzebie.

— I nic dziwnego. — Dean wskazał na czubki drzew. — Patrzcie, ile dymu na południe od nas. Chyba dość daleko. Ostrzeliwują się ogniem. U nich też jest gorąco.

Jenny nie widziała dymu. Nawet liście przy wierzchołkach drzew smętnie poszarzały. Pole widzenia szybko się zawężało. Zażądała danych o czynnościach fizjologicznych organizmu. Hormony z trudem radziły sobie z jej poranionymi nogami.

— Daj mi swój pakiet nanoniczny — poprosiła.

— Zaraz. — Will posłał w las trzy pociski wybuchowe, po czym odpiął i rzucił jej pospiesznie plecak. Zanim go złapała, on już znowu celował w poharatane drzewa.

Przesłała polecenie do bloku nadawczo — odbiorczego, żeby otworzył kanał łączności z Ralphem Hiltchem, a następnie odpięła zatrzask plecaka i zaczęła grzebać w środku. Zamiast cichego piknięcia, sygnalizującego nawiązanie łączności między blokiem a platformą geostacjonarną, usłyszała tylko jednostajny szum.

— Will, Dean, połączcie się z platformą, może wspólna emisja się przebije. — Sięgnęła po karabinek impulsowy i skierowała go w stronę Geralda Skibbowa, który cztery metry dalej siedział w ponurym milczeniu. — Hej, ty! Myślę, że też się przykładasz do tych zakłóceń. Zaraz rozpocznę taki mały eksperyment, żeby sprawdzić, jak dużą porcję energii cieplnej jesteś w stanie znieść. No to jak będzie, panie Skibbow? Moja wiadomość przejdzie przez te elektroniczne zasieki?

Blok nadawczo-odbiorczy poinformował, że kanał łączności z ambasadą jest otwarty.

— Co tam u was? — zapytał Ralph Hiltch.

— Kłopoty… — Jenny przerwała z sykiem, gdy wokół jej lewej nogi zacisnął się pakiet nanoopatrunku. Jakby tysiąc zamoczonych w kwasie igieł wbiło się w oparzeliznę, kiedy z ciałem zwarła się kosmata powierzchnia opatrunku. Poleciła nanosystemowi zablokować wszystkie impulsy nerwowe. Nogi całkowicie odrętwiały, nie czuła w nich nawet specyficznego „zasysania” chemicznych anestetyków. — Mam nadzieję, szefie, że twój plan ewakuacji zadziała. Potrzebujemy pomocy. Natychmiast.

— W porządku, Jenny, rozpoczynam akcję. Za kwadrans będziemy na miejscu, wytrzymacie tyle?

— Oczywiście — rzekł Will nieprzyzwoicie radosnym tonem.

— Jesteście tam bezpieczni? — spytał Ralph.

— Nawet jeśli się stąd ruszymy, nasza sytuacja się nie zmieni.

— Jenny ucieszyła się, że tak szczęśliwie udało jej się wykręcić od odpowiedzi.

— Dobra, mam wasze współrzędne. Wypalcie koło o średnicy przynajmniej pięćdziesięciu metrów. Muszę gdzieś wylądować.

— Tak, sir.

— Już lecę.

Jenny zamieniła się bronią z Deanem. Siedziała oparta o drzewo, mierząc do Geralda Skibbowa z karabinu magnetycznego. Żołnierze z jednostki G66 zaczęli siec dżunglę impulsami indukcyjnymi.

* * *

„Ekwanem” dowodziła kobieta w średnim wieku, pochodząca z rodziny przysposobionej genetycznie do lotów kosmicznych, o czym świadczyła jej krzepka i smukła figura. Projektor AV pokazywał ciasną kabinę, gdzie unosiła się w błękitnym kombinezonie dziesięć centymetrów nad fotelem amortyzacyjnym.

— Skąd pan wiedział, że opuszczamy orbitę? — zapytała. Jej głos był lekko zniekształcony dziwnym świstem, który dochodził przez przekaźnik z geostacjonarnej platformy telekomunikacyjnej.

Graeme Nicholson uśmiechnął się pod nosem, słysząc jej zdziwienie. Na moment oderwał spojrzenie od projektora. Pod drugą ścianą centrum kontroli ruchu lotniczego w Durringham Langly Bradburn wywrócił oczy i ponownie wbił wzrok w ekrany kontrolne.

— Mam znajomości w ambasadzie Kulu — odpowiedział Graeme, skupiając uwagę na projektorze.

— To nie jest rejs handlowy. — Dało się wychwycić pewną niechęć w głosie dowódcy „Ekwana”.

— Wiem. — Graeme słyszał opowieści o ambasadorze Kulu, który praktycznie przejął dowodzenie nad zarejestrowanym w królestwie transportowcem kolonizacyjnym. Sytuacja wydała mu się jeszcze ciekawsza, gdy Langly powiedział, że sam Cathal Fitzgerald nadzoruje na orbicie kapitana statku, aby wszystko szło zgodnie z wytycznymi jego szefa Ralpha Hiltcha. Gdyby teraz Graeme wyjrzał za okno, zobaczyłby kolejkę ludzi przed najbliższym hangarem. Zasłaniając się ramionami przed zacinającym deszczem, wchodzili na pokład pasażerskiego McBoeinga BDA-9008. Cały personel ambasady wraz ze służbą. — To tylko jeden fleks pamięciowy — rzekł zachęcająco. — Ręczę pani, że kto osobiście dostarczy go do biura Time Universe, otrzyma sowitą premię.

— Nie poinformowano mnie jeszcze, dokąd polecimy.

— Mamy biura we wszystkich układach w Konfederacji. Poza tym zostanie to potraktowane jako pani osobista zasługa — dodał z naciskiem.

Przez chwilę panowała cisza, póki nie domyśliła się, że przypadnie jej cała zapłata.

— Niech tak będzie, panie Nicholson. Proszę dać fleks pilotowi McBoeinga. Spotkam się z nim, kiedy przycumuje.

— Dziękuję. Interesy z panią to przyjemność.

— Myślałem, że oddałeś rano fleks dowódcy „Gemala” — odezwał się Langly, kiedy Graeme wyłączył metrowej wysokości kolumnę projektora.

— Masz rację, stary, ale chciałem mieć pewność.

— Czy kogoś w ogóle interesują zamieszki na Lalonde? Nikt nawet nie słyszał o tej planecie.

— To teraz usłyszy. O tak, będzie o niej głośno.

* * *

Deszcz ciął po kadłubie małego kosmolotu, który przebił się przez dolne warstwy chmur. Krople bębniły po twardym krzemo-litowo-kompozytowym pokryciu, zamieniając się natychmiast w parę na rozgrzanej powierzchni pojazdu pędzącego z prędkością pięciu machów.

Spoglądając nad ramieniem pilota, Ralph Hiltch ujrzał w dole rozmyty obraz dżungli, szarozielony i upstrzony serpentynowymi pasmami mgły. Daleko z przodu, gdzie rzedła powłoka chmur, widać było coraz szerszy skrawek jaśniejszej szarości.

— Dziewięćdziesiąt sekund! — Hałas zmuszał do krzyku Kierona Sysona, pilota maszyny.

Głośny metaliczny szum wypełnił kabinę, kiedy skrzydła zaczęły rozkładać się do przodu. Kosmolot opadał pod ostrym kątem.

Szum deszczu wzmagał się, uniemożliwiając rozmowę. Przyspieszenie ujemne sięgnęło 3 g, wciskając Ralpha w oparcie jednego z sześciu plastikowych foteli.

Do kabiny wlało się światło słoneczne z krótkotrwałym tęczowym rozbłyskiem. Ustał deszcz. Maszyna wyrównała lot, tnąc przestworza już tylko z prędkością poddźwiękową.

— Będziemy musieli wykonać kompletne testy na zmęczenie konstrukcji — poskarżył się Kieron Syson. — Kto lata w deszczu z prędkością naddźwiękową? Połowa krawędzi natarcia starta do granic bezpieczeństwa.

— Niech się pan tym nie martwi — pocieszył go Ralph. — Pokrywam wszystkie koszty. — Odwrócił się w stronę Cathala Fitzgeralda. Obaj mieli na sobie ten sam model oliwkowozielonych kombinezonów przeciwpociskowych co Jenny i dwóch żołnierzy z jednostki G66. Ralph Hiltch dawno nie uczestniczył w akcji bojowej, teraz więc jego ciało tężało pod wpływem napięcia.

— Oho, dziś pańscy ludzie mają okazję troszkę się wyszaleć — stwierdził Kieron.

Na południe od nich nad nieregularnym pierścieniem ognia buchały w bladoniebieskie niebo gęste kłęby smolistego dymu. Dziesięć kilometrów na wschód powstał w dżungli szeroki, czarny krater.

Kosmolot zakręcił z gwałtownym przechyłem, zmieniając krzywiznę płatów skrzydeł, by okrążyć trzecią sczerniałą polanę, mniejszą niż poprzednie. Ta miała tylko sto metrów szerokości. Cienkie języki ognia ślizgały się na pogorzelisku po powalonych drzewach, a w powietrzu na podobieństwo grzyba unosiła się chmura sinego dymu. Dokładnie pośrodku polany znajdowała się wysepka przywiędniętej zieleni.

— To oni! — orzekł Kieron, kiedy system namiarowy kosmolotu rozpoznał sygnał z bloku nadawczo — odbiorczego Jenny Harris.

Na zdeptanych liściach pnączy stało czterech ludzi. Na oczach Ralpha jeden z nich wystrzelił w stronę dżungli z karabinu magnetycznego.

— Ląduj i zabieraj ich — rozkazał pilotowi. — Tylko szybko!

Kieron zagwizdał przez zęby.

— Boże, czemu ja? — mruknął ze stoickim spokojem.

Ralph słyszał, jak dzwonowate dysze przyjmują pionowe położenie. Podwozie szczęknęło i zaczęło się obniżać. Zataczali coraz niższe koła nad czarną, spaloną ziemią. Za pośrednictwem bloku nadawczo — odbiorczego Ralph otworzył kanał lokalnej łączności z Jenny Harris.

— Pięćdziesiąt sekund do lądowania — powiedział. — Przygotujcie się do biegu.

Odchylił się wewnętrzny właz śluzy, za którym zsuwał się na bok płat kadłuba. Do środka w towarzystwie wycia kompresorów wdarło się gorące, wilgotne powietrze.

— Prędzej, szefie! — zawołała Jenny zachrypniętym głosem.

— Zostało nam tylko trzydzieści pocisków. Gdy przestaniemy odpędzać ich ogniem, uderzą w kosmolot wszystkim, co mają!

Drobny pył wpełzał do kabiny niczym czarna dżdżownica. Przez jęk kompresorów przebiły się ostrzeżenia o zanieczyszczeniach środowiska; na przedniej wrędze bursztynowe lampki mrugały jak szalone.

— Ląduj, i to zaraz! — krzyknął Ralph do pilota, a następnie do Cathala: — Daj im jakieś wsparcie ogniowe, pal tę dżunglę!

Wycie kompresorów osiągało coraz wyższe tony. Cathal Fitzgerald przysunął się do drzwi i zaparł ciałem o brzeg włazu. Zaczął obracać karabinkiem impulsowym w lewo i w prawo długimi łukami. Wokół obrzeża polany w ściemniałe niebo bluznęła ściana ognia.

— Dziesięć sekund — powiedział Kieron. — Podejdę możliwie najbliżej.

Strumienie wylotowe z dysz uderzyły o ziemię, wzbijając ogromną chmurę popiołu. Drastycznie spadła widoczność. Pożar rzucał mdłe pomarańczowe refleksy na część kadłuba maszyny.

Jenny Harris patrzyła, jak kosmolot dotyka ziemi, podskakuje i siada już spokojnie. Z trudem dostrzegła nazwę na wąskim, kanciastym ogonie: „Ekwan”. Przy otwartym włazie wisiały dwie niewyraźne postacie, Ralph Hiltch i Cathal Fitzgerald. Jeden z nich machał niecierpliwie ręką. Chyba Ralph.

Po wystrzeleniu ostatniego pocisku Will Danza odrzucił ciężki karabin.

— Koniec amunicji — mruknął z odrazą.

Pochwycił lżejszą broń i zaczął szyć w płomienie impulsami energii.

— Ruszcie się, na co czekacie?! — Przekaz datawizyjny Ralpha zakłócony był suchymi trzaskami.

— Bierzcie Skibbowa! — rozkazała Jenny żołnierzom. — Będę was osłaniać! — Odwróciwszy się plecami do kosmolotu, wycelowała karabinek w osnutą dymem dżunglę.

Will i Dean złapali Geralda Skibbowa i zaczęli go ciągnąć w stronę błyszczącego pojazdu.

Jenny kuśtykała kilka metrów za nimi. Miała już podłączoną ostatnią wysokowydajną baterię, której poziom naładowania spadł do siedmiu procent. Zredukowała szybkość wystrzeliwania ładunków, po czym oddała na oślep piętnaście strzałów. Do hełmofonu docierały dziwne szelesty i chroboty zbierane przez mikrofony kombinezonu. Przełączyła się chwilowo na tylne czujniki optyczne, by zobaczyć, jak Gerald Skibbow szamocze się z czterema ludźmi, którzy próbują wciągnąć go do kosmolotu. Ralph Hiltch trzasnął Geralda w twarz kolbą karabinka. Koloniście polała się krew ze złamanego nosa, lecz zanim się otrząsnął, Will zdążył wepchnąć jego nogi do śluzy.

Jenny wróciła do tego, co działo się przed nią. Z kłębów dymu wychynęły obce postacie, pięć pochylonych w ramionach humanoidów. Jak wielkie małpiszony, pomyślała. Wokół jednego z nich zamknęła się szczelnie niebieska ramka celownika. Trafiony, zatoczył się gwałtownie do tyłu.

Raptem biała kula wystrzeliła z ciemności tak szybko, że nie sposób było przed nią uskoczyć. Rozlała się po karabinku, nabierając mocy. Obudowa broni zaczęła się giąć i wybrzuszać, jakby zrobiono ją z wosku. Jenny nie mogła uwolnić palców: wtopiły się w rozgrzany karabinek. Krzyk strasznego cierpienia wyrwał się z jej gardła, gdy ogień pożerał kości. Na ziemię spadły płonące szczątki broni. Podniosła rękę: nie było już palców, a tylko dymiący kikut dłoni. Jej krzyk przeszedł w lament, do tego potknęła się na sterczącym w górę korzeniu. Twardy odrost, niczym złośliwy wąż, owinął się płynnie wokół kostki.

Odwróciła głowę. Kosmolot czekał w odległości dwunastu metrów. Gerald Skibbow leżał na podłodze śluzy, przygwożdżony ciężarem dwóch osób w kombinezonach. Patrzył na Jenny z drwiną malującą się na zakrwawionych ustach. Korzeń zaciskał się jak imadło, wpijał w kostkę. Wiedziała, że to jego sprawka.

— Startujcie beze mnie — przesłała datawizyjnie. — Na miłość boską, Ralph, startujcie! Zabierzcie go do Ombey!

— Jenny!

— Niech przynajmniej coś z tego będzie.

Wylądowała na niej jedna z ciemnych postaci. Był to osobliwie tęgi mężczyzna: rosły, ale nie gruby. Ciało miał zarośnięte gęstymi, zmierzwionymi włosami. Chwilę później nic już nie widziała, gdy przygniótł brzuchem jej hełm powłokowy.

Znów rozbrzmiał cichy chór głosów.

— Naprawdę, nie masz się czego bać — mówiły. — Pozwól, to ci pomożemy.

Drugi człekokształtny stwór wcisnął w błoto jej zmaltretowane nogi. Rozerwano przód kombinezonu przeciwpociskowego. Oddech przychodził jej z trudem.

— Jenny!!! Chryste, nie mogę strzelać, oni na niej leżą!

— Startujcie! — błagała. — Po prostu startujcie…

Nanosystemowe blokady analgetyczne przestały nagle działać.

Straszliwy ból promieniujący od nóg i ręki zaćmiewał umysł.

Z mroczniejącego świata dolatywały dalsze odgłosy darcia. Poczuła powiew wilgotnego, gorącego powietrza na obnażonym kroczu.

— To nie musi trwać długo — zapewniał chór. — Możemy cię uratować. Tylko wpuść nas do środka. — Coś ją wyczuwalnie zmuszało do podjęcia decyzji, jakby ciepły, suchy wiatr zerwał się w jej głowie.

— Precz ode mnie! — jęknęła.

Przesłała ostatnią, twardą jak diament myśl do szwankującego nanosystemu, uaktywniając kod samobójczy. Rozkaz został przekazany do wysokowydajnej baterii, powodując jej zwarcie. Zastanawiała się, czy wybuch będzie dostatecznie silny, by rozerwać stwory.

Był…

* * *

„Ekwan” przelatywał nad równikiem Lalonde, sześćset kilometrów nad piaskowo-brązowymi pasmami pustyń ciągnących się na kontynencie Sarell. Transportowiec kolonizacyjny z pięcioma rozłożonymi skrzydłami paneli termozrzutu obracał się wolno wzdłuż osi głównego napędu, wykonując jeden pełny obrót w ciągu dwudziestu minut. Przy przedniej części kadłuba cumował pasażerski McBoeing BDA-9008.

Sceneria była iście sielankowa: statek gwiezdny i kosmolot szybowały w ciszy nad skalistym wybrzeżem Sarella, a potem ciemniejącym błękitem oceanu. Tysiące kilometrów przed nimi biegła linia terminatora, za którą czarny welon zasłaniał połowę Amariska. Z dyszy silnika korekcyjnego między panelami termozrzutu wypływał co kilka minut kłąb gęstej, żółtej pary, by zniknąć w okamgnieniu.

Ten obraz technicznej doskonałości stał w całkowitej sprzeczności z wydarzeniami rozgrywającymi się w tunelu śluzowym, gdzie dzieci płakały i wymiotowały, a czerwoni na twarzy rodzice miotali przekleństwa, opędzając się od wstrętnych, lepkich kropel.

Nikomu nie dano czasu na przygotowanie się do wyjazdu; wszystko, co z sobą zabrali, to kilka ubrań i najcenniejszych rzeczy, jakie udało im się w pośpiechu zapakować do chlebaków. Dzieci nie otrzymały nawet lekarstw na mdłości. Personel ambasady pokrzykiwał ze złością, ukrywając zarówno ulgę wynikającą z opuszczania Lalonde, jak i obrzydzenie na widok fruwających wymiocin. Załoga „Ekwana”, przyzwyczajona do zachowania szczurów lądowych, unosiła się w powietrzu z podręcznymi odsysaczami sanitarnymi i kierowała oporne dzieci do jednego z pięciu wielkich przedziałów z kapsułami zerowymi.

Na mostku kapitańskim kapitan Farrah Montgomery, nieczuła na cierpienia pasażerów, obserwowała obrazy wyświetlane przez kolumnę AV konsoli sterującej. Tę samą scenę oglądała już tysiące razy.

— Powie mi pan wreszcie, dokąd się udajemy? — spytała mężczyznę zapiętego pasami na fotelu amortyzacyjnym jej zastępcy. — Mogłabym wyliczyć wektor lotu. Zyskamy trochę czasu.

— Do Ombey — odparł sir Asquith Parish, ambasador Kulu na Lalonde.

— Pan tu jest szefem — rzekła kwaśno.

— I mnie się to nie podoba, ale cóż zrobić?

— Mamy jeszcze trzy tysiące kolonistów w uśpieniu. Co im pan powie, kiedy dotrzemy do księstwa?

— Nie wiem, ale chyba przestaną narzekać, kiedy usłyszą, co działo się na Lalonde.

Z niejakim poczuciem winy kapitan Montgomery pomyślała o fleksie schowanym w kieszonce kombinezonu. Wieści docierające z Durringham w ciągu ostatniego tygodnia były dość zagmatwane. Może i lepiej, że odlatywali? Przynajmniej będzie mogła zrzucić całą odpowiedzialność na ambasadora, gdy władze przedsiębiorstwa wezwą ją na dywanik.

— Ile pani potrzebuje czasu? — spytał sir Asquith.

— Czekamy już tylko na powrót Kierona. W zasadzie to nie miał pan prawa wysyłać go z taką misją.

— Jeszcze dwukrotnie okrążymy planetę, potem odlatujemy.

— Bez mojego pilota nigdzie się stąd nie ruszam.

— Jeśli nie pojawi się do tego czasu, to nie ma już pani pilota.

Odwróciła do niego głowę.

— Co tam się właściwie dzieje na dole?

— Sam chciałbym to wiedzieć. Ale zapewniam panią: cholernie się cieszę, że opuszczam to miejsce.

McBoeing odcumował, kiedy „Ekwan” wleciał w strefę cienia.

Pilot włączył silniki manewrowe i zaczął sunąć po orbicie eliptycznej przechodzącej przez górne warstwy atmosfery Lalonde. Na „Ekwanie” kończono przygotowania do lotu: testowano jonowe silniki sterujące, wtryskiwano paliwo do napędu termojądrowego. Załoga krzątała się w modułach mieszkalnych, mocując poluzowane sprzęty i sprzątając śmieci.

— Mam go! — zawołał oficer nawigacyjny.

Kapitan Montgomery połączyła się datawizyjnie z komputerem pokładowym, by uzyskać dostęp do obrazów zbieranych przez zewnętrzne czujniki statku.

Nad zaciemnioną wschodnią częścią Amariska biegła długa smuga białoniebieskiej plazmy, której jaskrawe czoło przesuwało się akurat nad przybrzeżnymi górami. Choć było już na wysokości pięćdziesięciu kilometrów i szybko się wznosiło, rzucało jeszcze na ośnieżone szczyty chwiejne, migotliwe refleksy.

Komputer pokładowy „Ekwana” zawiadomił o otwierającym się kanale łączności.

Ralph Hiltch obserwował podenerwowanego pilota, który wyraźnie się odprężył po nawiązaniu kontaktu z macierzystym statkiem. Na dobrą sprawę sam powinien odczuwać ulgę: wylądowawszy, utracili łączność ze światem. Uważał jednak, że poprawne działanie bloku nadawczo — odbiorczego jest rzeczą najzupełniej normalną. Los był im to winien: przynajmniej obwody elektroniczne musiały funkcjonować jak należy.

Pilot wyłączył w kabinie alarm dźwiękowy, lecz mrugające bursztynowo lampki wciąż ostrzegały o zanieczyszczeniach w suchym i gryzącym powietrzu, które drapało Ralpha w gardle. Malała siła grawitacji, w miarę jak wznosili się nad oceanem, zataczając łuk ku miejscu spotkania z masywnym transportowcem. Cichł z wolna basowy ryk silników odrzutowych.

Oddychali naprawdę kiepskim powietrzem, ale było to nic w porównaniu z morderczą atmosferą, jaka panowała w ciasnej kabinie.

Gerald Skibbow siedział skulony z tyłu na plastikowym siedzeniu; nadgarstki miał przypięte do oparć fotela kajdankami ślizgowymi, pobielałe palce wpijał w miękkie podkładki. Odkąd zamknął się właz śluzy, zachowywał się spokojnie. Z drugiej strony, Will i Dean czekali tylko na pretekst, żeby odstrzelić mu głowę. Śmierć Jenny nastąpiła szybko (chwała Bogu), lecz w strasznych okolicznościach.

Ralph wiedział, że powinien teraz odtwarzać w pamięci zachowanie małpokształtnych stworzeń, szukać kluczowych informacji na temat wroga, który im zagrażał, lecz nie mógł się jakoś do tego zmusić.

Niech specjaliści z biura ESA na Ombey przestudiują sobie tę pamięciową sekwencję: przynajmniej emocje nie wpłyną na ich wnioski.

Jenny była doskonałym oficerem, poza tym łączyła ich przyjaźń.

Wyłączył się silnik odrzutowy kosmolotu. W warunkach nieważkości żołądek podchodził Ralphowi do gardła. Szybko uruchomił program ograniczający mdłości.

Jeniec skurczony w fotelu zaczął drżeć, kiedy przed jego wciąż krwawiącym nosem zafalowały pozlepiane kosmyki odpychająco brudnej brody.

Hangar „Ekwana” był cylindryczną halą otoczoną gmatwaniną metalowych prętów, które rzucały czarne, nieregularne cienie na srebrzyste ściany. Kosmolot po złożeniu skrzydeł wsunął spłaszczony nos przez otwarte wrota w czekający już na niego pierścień urządzeń mocujących. Siłowniki wpięły zaczepy w gniazda kosmolotu rozmieszczone wokół kadłuba za kopułką anteny radiolokatora, po czym maszyna została wciągnięta do środka.

Do kabiny wfrunęło trzech pracowników służb porządkowych „Ekwana”, specjalistów od poskramiania w stanie nieważkości dokuczliwych zesłańców. Pokasływali, rozglądając się po zadymionej kabinie.

Will odpiął kajdanki Geralda Skibbowa.

— No biegnij teraz, masz okazję — szydził.

Kolonista zmierzył go pogardliwym spojrzeniem, w którym jednak pokazała się trwoga, gdy uniósł się w powietrze. Machał desperacko rękami, żeby uchwycić się czegoś pod sufitem kabiny.

W końcu złapał za klamrę z miną niewysłowionej ulgi.

Porządkowi zbliżyli się do niego, szczerząc zęby.

— Musicie go holować przez całą drogę — rzekł Ralph. — A ty, Skibbow, nie rób żadnych sztuczek. Będziemy tuż za tobą z bronią w pogotowiu.

— Na statku nie wolno używać karabinków impulsowych — zaprotestował jeden z porządkowych.

— Naprawdę? Spróbujcie mnie powstrzymać!

Gerald Skibbow puścił niechętnie klamrę i pozwolił pociągnąć się za ręce do wyjścia. Niebawem ośmioosobowa grupa poszybowała okrągłym korytarzem łączącym hangar z jednym z modułów mieszkalnych.

Na zewnątrz przedziału z kapsułami zerowymi czekał na nich sir Asquith Parish. Spojrzał z odrazą na Geralda Skibbowa.

— Przez niego straciliście Jenny Harris?

— Tak, sir — odparł Will przez zaciśnięte zęby.

Sir Asquith wzdrygnął się na dźwięk tego głosu.

— Cokolwiek go zasekwestrowało, dodało mu wiele funkcji manipulowania energią — wyjaśnił Ralph. — W pojedynku jeden na jeden nikt z nas mu nie dorówna.

Ambasador obrzucił jeńca uważniejszym spojrzeniem. Okrągłe pasy świetlne w korytarzu zamigotały i przygasły.

— Przestań! — warknął Dean.

Dźgnął Skibbowa karabinkiem w plecy.

Pasy świetlne zaświeciły znów z pełną mocą.

Gerald Skibbow parsknął wesołym śmiechem na widok zdumionej miny ambasadora, kiedy porządkowi wciągnęli go przez otwarty luk. Ralph Hiltch skrzywił się ironicznie i ruszył za nimi.

Przedział mieszczący kapsuły zerowe miał kształt kulisty i pocięty był na sekcje kratowymi pokładami, rozłożonymi w odstępach zaledwie trzech metrów. Wnętrze wyglądało na nie wykończone.

Mętne światło wydobywało z mroku nagie metalowe pręty i kilometry kabli zasilających przytwierdzonych do każdej płaszczyzny.

Wszędzie, gdziekolwiek spojrzeć, biegły równe rzędy kapsuł o czarnych jak noc wiekach, niczym milczące sarkofagi. W większości były aktywne: zawierały w swych wnętrzach kolonistów, którzy ryzykowali życie w nadziei, że ujarzmią Lalonde.

Geralda Skibbowa zaciągnięto przed jedną z otwartych kapsuł.

Rozejrzał się uważnie po przedziale, jakby chciał zapamiętać najdrobniejszy szczegół. Trzymający go ludzie poczuli, jak mięśnie jeńca sztywnieją.

— Nawet o tym nie myśl — przestrzegł jeden z nich.

Pchnięto go bezceremonialnie w stronę urządzenia.

— Nie — powiedział.

— Właź! — warknął niecierpliwie Ralph.

— Nie, nie wejdę do tego. Proszę. Będę grzeczny, będę się dobrze zachowywał.

— Właź, mówię!

— Nie.

Jeden ze strażników przytwierdził stopę do kraty pomostu i ściągnął w dół kolonistę.

— Nie! — Skibbow zaparł się rękami o brzegi otwartej kapsuły, zacięty w swym uporze. — Nie wejdę! — krzyknął.

— Do środka!

— Nie!

Wszyscy trzej porządkowi szturchali go i ciągnęli, lecz Gerald Skibbow stawiał opór. Will zablokował stopę za metalowym wspornikiem i trzasnął jeńca kolbą karabinka w lewą dłoń. Dał się słyszeć chrzęst pękających kości.

Skibbow zawył z bólu, lecz nie puszczał kapsuły. Jego palce nabrały fioletowego odcienia, skóra się wybrzuszyła.

— Nie!

Will zadał drugi cios karabinkiem. Ralph tymczasem położył dłonie płasko na biegnącym u góry pomoście i stanął na plecach Skibbowa. Zaczął wciskać go nogami do wnętrza kapsuły, aż mu kolana omdlewały z wysiłku.

Złamana ręka Skibbowa ześliznęła się kilka centymetrów, pozostawiając rozmazany ślad krwi.

— Przestańcie! — Nad piersią jeńca tańczyły kosmyki białego światła.

Ralph miał wrażenie, że zaraz pęknie mu kręgosłup: jego wzmacniane mięśnie napierały na szkielet z przeogromną siłą. Czuł delikatne swędzenie w podeszwach stóp, gdy wokół kostek owinęły mu się białe, świetliste wężyki.

— Dean, włączysz kapsułę, gdy tylko wejdzie do środka.

— Tak jest.

Dłoń znowu się zsunęła. Gerald Skibbow zaskowyczał jak zranione zwierzę. Will bił go nieprzerwanie w lewy łokieć. Spod karabinka za każdym razem pryskały iskry, jakby uderzał o krzemień.

— Do środka, gnoju! — krzyknął jeden z pracowników ochrony, purpurowy z wysiłku. Twarz miał pomarszczoną niczym gumowa maska.

Gerald Skibbow wreszcie uległ: ręka, którą Will niezmordowanie okładał, straciła punkt podparcia. Kolonista runął do wnętrza kapsuły, wypuszczając ze świstem powietrze przez otwarte usta.

Ralph krzyknął, gdy gwałtownie rozprostowane nogi uderzyły o obudowę kapsuły. Półokrągłe wieko zaczęło się zamykać, więc czym prędzej podkurczył je w kolanach, żeby nie zostały przytrzaśnięte.

— Nie! — wrzeszczał Gerald Skibbow.

Błyszczał teraz jak projekcja holograficzna; w półmroku przedziału odcinały się wyraźnie tęczowe kolory. Jego wołania zagłuszyło zamykające się wieko, które wskoczyło na swoje miejsce z miłym dla ucha mechanicznym kliknięciem. Rozległ się stłumiony odgłos uderzeń w kompozytową pokrywę.

— Co z tym cholernym uśpieniem? — niecierpliwił się Will. — Czemu jeszcze nie działa?

Wieko kapsuły nie chciało powlec się czernią. Gerald Skibbow miotał się niczym człowiek składany żywcem do grobu.

— Działa! — krzyknął ochryple Dean przy konsoli operatora.

— Jezu Chryste, uruchomiłem kapsułę! Rejestruję pobór prądu!

Ralph obserwował sarkofag błagalnym wzrokiem. Włącz się, prosił w duchu. Do cholery, musisz się włączyć! Jenny oddała za to życie.

— Kiedy to draństwo zadziała?! — pieklił się Will.

Gerald Skibbow przestał walić w pokrywę. Wieko zasnuło się nieprzeniknioną czernią.

Will jęknął z ulgą.

Ralph teraz dopiero zauważył, że trzyma się z lękiem wspornika. Wolał nie myśleć, co by się stało, gdyby Skibbow wyrwał się na wolność.

— Przekażcie kapitanowi, że jesteśmy gotowi — rzekł zmęczonym głosem. — Musimy jak najszybciej dostarczyć go na Ombey.

2

Horyzont zdarzeń wokół „Villeneuve’s Revenge” zniknął, zaledwie statek kosmiczny wyłonił się z tunelu w całej swojej czterdziestoośmiometrowej okazałości. Na odsłonięty w ten sposób ciemny krzemowy kadłub padł od razu wraz z wiatrem słonecznym nikły blask odległego słońca Nowej Kalifornii. Ze schowków wysunęły się z tajoną wrogością czujniki systemów bojowych krótkiego zasięgu — okrągłe złociste soczewki w czarnej metalicznej oprawie. Zaczęły przeszukiwać obszar przestrzeni o średnicy pięciuset kilometrów, polując na pewien specyficzny obiekt.

Napływające z czujników strumienie danych rozbłyskiwały w umyśle Ericka Thakrara, spisywane monochromatycznym światłem w sformalizowanym symbolicznym języku. Po rozległych, ulegających ciągłym przeobrażeniom sceneriach biegały kursory, szukając określonego zbioru informacji — niczym fotonowe sępy kołujące na wirtualnym niebie. Aż w końcu laserowe odczyty promieniowania i masy pokryły się z predefiniowanymi parametrami.

Wśród chaotycznych binarnych fraktali pojawił się „Krystal Moon”, zawieszony w próżni w odległości dwustu sześćdziesięciu kilometrów. Był to międzyplanetarny statek handlowy długości osiemdziesięciu metrów: na jednym końcu znajdował się cylindryczny moduł mieszkalny, na drugim otulone srebrną folią zbiorniki i bladoczerwona rura silnika termonuklearnego. Obok pomostu technicznego jeżył się wieniec paneli termozrzutu — tuż obok modułu mieszkalnego, przed którym ze szkieletowej wieżyczki sterczały miski anten telekomunikacyjnych. Na śródokręciu heksagonalna konstrukcja kratowa dawała oparcie dla pięciu pierścieni standardowych zasobników, z których kilka było połączonych z pomostem technicznym grubymi kablami i wężami.

Główny napęd wypluwał w równomiernych odstępach czasu wąski dwudziestopięciometrowy strumień niebieskiej plazmy, nadając statkowi stałe przyspieszenie 0,6 g. Przed pięcioma dniami opuścił asteroidę Tehama z ładunkiem maszyn przemysłowych i mikroprądnic termojądrowych. Osiedle docelowe położone było na Ukiahu w zewnętrznym pasie planetoid Dana, w pobliżu gazowego olbrzyma Sacramento. Spośród trzech pasów planetoid ten był najsłabiej zaludniony i statki kosmiczne rzadziej tam latały. Jedynym ogniwem łączącym „Krystal Moona” z cywilizacją (i okrętami patrolowymi) był promień mikrofalowy wymierzony w odległego o trzysta dwadzieścia milionów kilometrów Ukiaha.

Neuronowy nanosystem powiadomił Ericka, że przyrządy celownicze ukończyły namierzanie celu. Przesłał polecenie do działek laserowych, aby otworzyły ogień.

Wiązka promieniowania sprawiła, że po antenach telekomunikacyjnych odległego o sto pięćdziesiąt kilometrów statku pozostał rój aluminiowych płatków. Na przedniej części powłoki modułu mieszkalnego pojawiła się brązowa smuga.

Boże, oby nikogo nie było w najbliższej kabinie.

Erick próbował ukryć tę myśl w najgłębszym zakamarku umysłu. Mógłby się pożegnać z życiem, gdyby wypadł z roli choćby na sekundę. Tyle razy powtarzano mu to w akademii. Miał nawet zainstalowany nanosystemowy program wymuszający konsekwencję w działaniu, aby ustrzec się podejrzanie nieodpowiednich reakcji. Zgubić go mógł nawet drobny odruch czy zachłyśnięcie się powietrzem.

„Villeneuve’s Revenge” uruchomił silnik termonuklearny i z przyspieszeniem 5,5 g ruszył w stronę uszkodzonego frachtowca. Erick jeszcze dwukrotnie ostrzelał go laserami, celując w główny napęd. Zniknęły strumienie wylotowe. Przez dziurę w obudowie, ukrytą gdzieś w głębokim cieniu po stronie nie oświetlonej promieniami słońca, wylewało się chłodziwo szarobłękitną fluoryzującą fontanną.

— Dobra robota, Erick — podsumował Andre Duchamp.

Na wszelki wypadek zainstalował w neuronowym nanosystemie awaryjny program kierowania ogniem. Gdyby ów niedawno pozyskany członek jego załogi nie strzelił, on w ułamku sekundy przejąłby kontrolę nad całym uzbrojeniem. Mimo pamiętnego popisu Ericka w barze „Catalina” Andre żywił wobec niego pewne wątpliwości. Bądź co bądź, 0’Flaherty również był piratem i nikt nie miałby specjalnych wyrzutów po jego zlikwidowaniu. Co innego ostrzelanie bezbronnego statku cywilnego… Zasłużyłeś sobie na miejsce wśród załogi, rzekł w duchu, odwołując program kierowania ogniem.

„Villeneuve’s Revenge” dzieliło sto dwadzieścia kilometrów od „Krystal Moona”, kiedy Andre odwrócił i wyhamował statek. Wrota hangaru rozsuwały się wolno. Zaczął pogwizdywać z cicha pomimo rosnącej siły ciężkości.

Miał podstawy do zadowolenia. Chociaż wykonał jedynie malusieńki skok interplanetarny, wynurzył się niezwykle precyzyjnie w odległości dwustu sześćdziesięciu kilometrów od upatrzonej ofiary. Po opuszczeniu Tehamy „Villeneuve’s Revenge” krążył wokół Sacramento. Rozłożyli wszystkie czujniki, przeczesując wycinek przestrzeni wzdłuż trajektorii zdradzonej im przez Lance’a Coulsona. Aż wykryli nikły ślad gazów wylotowych frachtowca. Skoro znali pozycję i przyspieszenie statku, wystarczyło już tylko obliczyć współrzędne skoku.

Dwieście sześćdziesiąt kilometrów: nawet niektóre jastrzębie manewrowały z mniejszą dokładnością.

Panele termozrzutu wciąż kryły się w kadłubie z monolitycznego krzemu, kiedy „Villeneuve’s Revenge” zatrzymał się przy „Krystal Moonie”. Węzły modelowania energii były naładowane. Andre nie zaniedbywał ostrożności, gdyż mogli zostać zmuszeni do szybkiej ucieczki. Zdarzały się już takie przypadki: jastrzębie przyczajone w trybie pełnej niewykrywalności, jednostki specjalne Sił Powietrznych ukryte w ładowniach. Jemu dotychczas dopisywało szczęście.

— Bev! Zobacz, co pokażą czujniki aktywne — rozkazał.

— Tak jest, kapitanie.

Już po chwili czujniki systemów bojowych omiatały badawczo frachtowiec wiązkami promieniowania.

Świetlista lanca ognia wydobywającego się z dyszy silnika „Villeneuve’s Revenge” zgasła, tylko u samego wylotu błąkał się jeszcze lśniący bąbelek helu. W odległości sześciu kilometrów „Krystal Moon” kołysał się lekko na skutek siły oddziałującej na jego bok, a wywołanej przez wyciekające chłodziwo. Na rufie zapaliły się kompensacyjne silniki korekcyjne, próbując ustabilizować statek.

Jonowe silniki sterujące pchnęły pękaty „Villeneuve’s Revenge” w stronę unieszkodliwionej zdobyczy. Brendon wyleciał z hangaru w wielofunkcyjnym pojeździe serwisowym. Za nim unosiły się wolno wrota jednej z ładowni.

— Prędzej, Brendon — mruknął Andre ze zniecierpliwieniem, kiedy niewielki pojazd pokonywał dzielącą oba statki odległość, bluzgając jasnożółtym strumieniem z silnika rakietowego.

Za dwanaście minut w centrum kontroli ruchu lotniczego na Ukiahu będą już wiedzieć, że coś przerwało łączność z frachtowcem. Biurokraci zareagują po krótkiej zwłoce, czujniki zbadają trajektorię lotu „Krystal Moona”. Wyjdzie na jaw, że statek nie wzywa pomocy mimo uszkodzonych silników napędowych. Coś takiego mogło oznaczać tylko jedno. Zostanie powiadomiona flota wojenna, a nawet jeśli będą mieli wielkiego pecha, dorwie ich jastrząb na patrolu. Andre przewidział dwadzieścia minut na przeprowadzenie akcji.

— Nic podejrzanego — zameldował Bev Lennon. — Załoga musiała przeżyć pierwszy ostrzał laserowy, wykrywam emisje elektroniczne z modułu mieszkalnego. Komputery pokładowe nadal są włączone.

— I nie nadają sygnału wzywania pomocy — rzekł Andre. — To mądre z ich strony. Wiedzą, że przecięlibyśmy na pół tę puszkę, aby uciszyć ich wołania. Może będą skłonni pójść na współpracę.

— Zwrócił się do komputera pokładowego o otworzenie kanału łączności między statkami.

Gdy włączyła się kolumna AV, szum zakłóceń wypełnił mętnie oświetlony mostek kapitański. Erick usłyszał serię melodyjnych dźwięków, a zaraz potem wyraźny płacz dziecka. Kątem oka dostrzegł, jak Madeleine Collum unosi głowę nad fotelem amortyzacyjnym, kierując spojrzenie na konsolę komunikacyjną. Po jej smukłej, krótko ostrzyżonej głowie wędrowały czerwone i niebieskie cienie.

— „Krystal Moon”, potwierdź kontakt — powiedział Andre.

— Mam potwierdzić kontakt?! — ryknął z kolumny głos rozwścieczonego mężczyzny. — Ty śmierdzący bydlaku, zginęło dwóch członków mojej załogi. Usmażyli się! Tina miała dopiero piętnaście lat!

Neuronowy nanosystem wygasił w oczach Ericka nagłe błyski gniewu. Piętnastoletnia dziewczyna. Boże wszechmogący! Takie międzyplanetarne frachtowce dawały utrzymanie całym rodzinom, większość członków załogi łączyły często więzy pokrewieństwa.

— Zwolnijcie rygle w zasobnikach DK-30-91 i DL-30-07 — polecił Andre jakby nigdy nic. — Niczego więcej od was nie chcemy.

— Idźcie w diabły!

— Jeśli nie, to je potniemy, a wtedy będziemy musieli pociąć również moduł mieszkalny. Rozerżnę wasz kadłub jak paczkę liofilizowanej żywności.

Na obrazie przekazywanym przez czujniki systemów bojowych Erick ujrzał pojazd serwisowy w odległości dwustu metrów od „Krystal Moona”. Desmond Lafoe zaopatrzył manipulatory maszyny w palniki laserowe; chude białe ramiona wykonywały zaprogramowany test sprawności. „Villeneuve’s Revenge” sunął ospale za mniejszym, bardziej zwinnym pojazdem. Dzieliły ich teraz trzy kilometry.

— Zastanowimy się — odparł głos.

— Tato! — rozległ się w tle szloch dziewczynki. — Tato, powiedz im, żeby nas zostawili!

Uciszyła ją jakaś kobieta, choć sama wydawała się przestraszona.

— Nie zastanawiajcie się, tylko róbcie, co wam każę — rzekł Andre.

Łączność została przerwana.

— Dranie — burknął Andre. — Erick, strzel no jeszcze wiązką w ten moduł.

— Jeśli zginą, kto otworzy zasobniki?

Andre nachmurzył gniewnie czoło.

— Postrasz ich, nie zabijaj.

Erick uruchomił jedno z obronnych działek laserowych krótkiego zasięgu, będące zwykle ostatnim środkiem ratunku przed nadlatującymi osami bojowymi. Potężne i niezwykle dokładne. Ograniczył moc lasera do pięciu procent i wycelował w powłokę modułu mieszkalnego. Promieniowanie wypaliło czterdziestocentymetrowy otwór w pokrytym pianką kadłubie. Przez wyrwę buchnęły kłęby pary.

Andre prychnął, zirytowany skrupułami Ericka, po czym wszedł na kanał łączności.

— Otwórzcie zasobniki.

Nie było odpowiedzi. Erick nie słyszał już głosu dziewczynki.

Brendon prowadził pojazd serwisowy wokół pierścieni baryłkowatych zasobników rozmieszczonych na śródokręciu frachtowca.

Po odnalezieniu pierwszego z tych, które zawierały mikroprądnice termonuklearne, skierował na niego zewnętrzne kamery maszyny.

Zaciski mocujące w przegrodach ładunkowych zatrzaśnięte były wokół stalowych sworzni. Wzdychając z żalem na myśl o wysiłku i czasie zmarnowanym na odcięcie zasobnika, uruchomił dysze korygujące położenie pojazdu serwisowego tuż przy zasobniku, po czym polecił komputerowi sterującemu manipulatorami wysunąć ramię. Tam, gdzie palnik laserowy ciął zaciski mocujące, krople roztopionego metalu pryskały niczym rój mikrometeorytów wchodzących w atmosferę planety.

— Mam złe przeczucie — stwierdził Bev Lennon. Czujniki elektroniczne przekazały mu, że w module mieszkalnym „Krystal Moona” włączają się obwody zasilania. Przez dziurę wypaloną laserem z wnętrza statku wciąż uciekało powietrze. — Uwaga…

Okrągły fragment kadłuba rozleciał się na kawałki. Umysł Ericka natychmiast skierował działka laserowe na wyrwę odsłoniętą przez pogięte płaty metalu, które pognały ku gwiazdom. Z wnętrza wyskoczył niewielki pojazd, mknąc w przestrzeń na słupie płomieni. Jego wygląd nie pozostawiał żadnych wątpliwości: szalupa ratunkowa. Miała kształt stożka o podstawie średnicy czterech metrów i wysokości pięciu metrów. Blisko wierzchołka oplatały ją wieńcem zbiorniki i urządzenia mechaniczne. Na matowosrebrnej piance ochronnej odbijały się krzywo gwiazdy. W takiej szalupie nawet sześć osób mogło dryfować przez miesiąc, a w razie potrzeby, po odrzuceniu urządzeń rozmieszczonych na kadłubie, wylądować na terrakompatybilnej planecie. Wychodziło to taniej niż zapewnienie wszystkim członkom załogi kapsuł zerowych, a zarazem było równie bezpieczne, zważywszy że statki macierzyste poruszały się tylko w zamieszkanych układach słonecznych.

— Mer de, teraz trzeba będzie rozcinać każdy zacisk mocujący — utyskiwał Andre. Zauważył, że Brendon uporał się już z połową zasobnika. Zgodnie z jego wyliczeniami zostało im jeszcze dziewięć minut. Będzie miał szczęście, jeśli zmieści się w czasie. — Hej, zdmuchnąć mi tę przeklętą szalupę!

— Nie — sprzeciwił się stanowczo Erick.

Szalupa przestała przyspieszać, gdy silnik rakietowy na paliwo stałe został odrzucony.

— Wydałem rozkaz.

— Co innego piractwo, a co innego przykładanie ręki do morderstwa. W tej szalupie są dzieci.

— On ma rację, Andre — poparła go Madeleine Collum.

— Merde! Niech wam będzie, ale gdy Brendon odetnie zasobniki, macie zamienić frachtowiec w obłok pary! Te łotry wystawiły na ryzyko nasze życie. Chcę, żeby zbankrutowali.

— Tak jest, kapitanie.

Typowe, pomyślał Erick. Nam wolno ostrzeliwać statki z działek laserowych, ale kiedy się bronią, uważamy, że to „nie fair”. Po powrocie do Tranquillity, choć to nie przystoi w moim zawodzie, z radością dopilnuję, żeby Duchampa zesłano na planetę karną.

Wyrobili się z czterdziestopięciosekundowym zapasem. Brendon odciął oba zasobniki i wprowadził je do ładowni „Villeneuve’s Revenge”. Kiedy wielofunkcyjny pojazd serwisowy zatrzymał się na platformie i został wciągnięty w głąb hangaru, lasery zaczęły szatkować frachtowiec. Resztę zasobników zniszczono; ich zawartość rozsypała się żałośnie w próżni. Elementy konstrukcyjne topiły się i gięły, jakby je przeżuwano. Z pękniętych zbiorników wydobywały się ogromne kłęby pary, które mknęły w przestrzeń, doganiając uciekającą szalupę ratunkową.

Zamknęły się wrota hangaru statku kosmicznego. Czujniki systemów bojowych skryły się do wnęk ciemnego kadłuba. Wokół „Villeneuve’s Revenge” utworzył się horyzont zdarzeń. Statek skurczył się i momentalnie zniknął.

Z szalupy wędrującej samotnie wśród porozbijanych szczątków i zmrożonych oparów wyleciało bezgłośne, elektromagnetyczne wołanie o pomoc.

* * *

„Lady Makbet” nie zdążyła jeszcze wejść do doku na kosmodromie w Tranquillity, a już rozniosła się wieść, że Joshua trafił na żyłę złota. I to podczas swej pierwszej podróży na Norfolk, na miłość boską! Jak on to robi? Ten facet jest jakiś podejrzany. Drań ma fart!

Joshua przyprowadził załogę do zatłoczonego baru Harkeya.

Kapela grała na trąbkach basowych wojskowe powitanie, a na ochlapanym piwem barku tańczyły cztery kelnerki w czarnych minispódniczkach, pozwalając wszystkim podziwiać swoje majteczki (lub ich brak, w jednym przypadku). Załogi i grupki pracowników kosmodromu gwizdały, wiwatowały i ryczały śmiechem. Jeden z długich stołów uginał się od butelek wina i szampana w kubełkach z lodem. Obok stał sam Harkey, uśmiechając się ujmująco.

Zrobiło się ciszej.

Joshua z niezwykle uradowaną miną powiódł wolno wzrokiem po twarzach zebranych. Takie właśnie obrazki oglądał codziennie Alastair II ze swego królewskiego powozu. Fantastyczne wrażenie!

— Czekacie na mowę?

— Nie!!!

Zatoczył szeroki łuk ręką i teatralnym ruchem pokłonił się nisko Harkeyowi.

— W takim razie otwierajcie butelki.

Ruszono gremialnie do stołu. Jakby ktoś włączył rząd kolumn AV: gwar rozmów wzmógł się tak bardzo, że zagłuszył nawet Warlowa. Kapela grała żywo, kelnerki zmagały się z korkami od butelek. Żeby dosięgnąć kieliszków, Joshua odepchnął zdumionego i nieco wystraszonego Gideona Kavanagha. W drodze do stolika, gdzie czekali na niego Barrington Grier i Roland Frampton, dostał mnóstwo całusów. Wizerunki i imiona trzech dziewcząt zapisał do późniejszego wglądu w pamięci neuronowego nanosystemu.

Frampton już podnosił się z krzesła. Na jego ustach błąkał się niepewny uśmiech, gdyż ilość towaru musiała go zaniepokoić: przecież zobowiązał się kupić wszystko. Tym niemniej gorąco potrząsnął ręką Joshui.

— Pomyślałem sobie, że dobrze będzie przyjść tu osobiście — rzekł wesołym tonem. — Mogłoby upłynąć wiele dni, nim dotarłbyś do mojego biura. Jesteś na ustach całego habitatu.

— Naprawdę?

Barrington Grier poklepał go po ramieniu i wszyscy usiedli.

— Pytała się o ciebie ta dziewczyna, no wiesz, Kelly — powiedział Barrington.

— Aha. — Joshua pokręcił się na krześle. W pliku nanosystemowym wyszukał informację: Kelly Tirrel, dziennikarka pracująca dla konsorcjum prasowego Collinsa. — Co u niej?

— Całkiem nieźle sobie poczyna. Ostatnio często ją widać w dziennikach. Trzy razy w tygodniu prezentuje wiadomości poranne w stacji Collinsa.

— Miło słyszeć, cieszę się. — Z wewnętrznej kieszeni złotożółtej marynarki, która przykrywała górną część kombinezonu, Joshua wyciągnął buteleczkę „Norfolskich Łez”.

Roland Frampton przewiercał ją wzrokiem kobry.

— To bukiet uzyskiwany w Cricklade — wyjaśnił lekkim tonem Joshua. Ustawił na stole trzy kieliszki i powoli wykręcił korek. — Degustowałem. Jeden z najlepszych na całej planecie. Z rozlewni w hrabstwie Stoke. — Z gruszkowatej butelki polał się klarowny trunek.

Podnieśli kieliszki. Roland wpatrywał się w swój pod światło żółtych lamp ściennych.

— Zdrowie. — Joshua napił się z rozkoszą. Jakby smok zionął diabolicznym ogniem prosto do jego trzewi.

Roland upił drobny łyczek.

— O Boże, co za smak. — Zerknął na Joshuę. — Ileś tego nawiózł, co? Ludzie różnie gadają…

Joshua z namaszczeniem wyłożył na stół egzemplarz umowy.

Była to kartka pięknie drukowanego papieru, podpisanego zamaszyście przez Granta Kavanagha czarnym atramentem.

— Trzy tysiące skrzynek?! — jęknął Roland Frampton z wytrzeszczonymi oczami.

Barrington Grier spojrzał bystro na Joshuę, po czym wyciągnął umowę z rąk Rolanda.

— Jasny gwint… — bąknął.

Roland przetarł czoło jedwabną chusteczką.

— Cudownie, po prostu cudownie. Chociaż nie spodziewałem się, Joshua, że będzie tego aż tyle. Nie zrozum mnie źle, ale świeżo upieczeni dowódcy statków handlowych zwykle nie przywożą takich ilości. Muszę załatwić parę formalności, głównie w banku. Potrzebuję czasu.

— Oczywiście.

— Zaczekasz? — zapytał Roland z nadzieją w głosie.

— Okazałeś mi dużo życzliwości, kiedy się do tego brałem.

Myślę, że nic się nie stanie, jeśli poczekam kilka dni.

Roland przeciął dłonią powietrze i zacisnął ją w pięść nad stolikiem. Determinacja przywracała mu dawną werwę.

— Świetnie. Do trzydziestu godzin przygotuję dla ciebie przelew w Banku Jowiszowym. Nie zapomnę tego, Joshua. I kiedyś poproszę cię, byś mi opowiedział, jak do tego doszedłeś.

— Zobaczymy.

Roland wychylił duszkiem kieliszek i powstał.

— Trzydzieści godzin.

— W porządku. Jeśli mnie nie znajdziesz, daj czek komuś z mojej załogi. Na pewno będą tu się jeszcze kręcić.

Joshua patrzył, jak starszy człowiek toruje sobie drogę w rozochoconym tłumie.

— Postąpiłeś wspaniałomyślne — rzekł Barrington. — Bo mogłeś zarobić od ręki, gdybyś zwrócił się do jednej z wielkich sieci handlowych.

Joshua stuknął się z nim kieliszkiem z promiennym uśmiechem.

— Jak już mówiłem, poszedł mi na rękę, gdy tego potrzebowałem.

— Roland Frampton inaczej na to patrzy. Sądził, że wyświadcza ci przysługę, godząc się kupić wszystko, co przywieziesz. Dowódca lecący po raz pierwszy na Norfolk może mówić o szczęściu, jeśli zdobędzie dwieście skrzynek.

— I mnie się to obiło o uszy.

— A teraz wracasz z ładunkiem o wartości pięciokrotnie przekraczającej majątek jego firmy. Powiesz nam kiedyś, jak ci się to udało?

— Nie.

— Tak też myślałem. Sam nie wiem, co ty w sobie masz, młodzieńcze, ale na Boga, chciałbym mieć w tobie udziały.

Joshua dopił wino i wyszczerzył zęby w żartobliwym uśmiechu.

Wręczył Barringtonowi buteleczkę „Norfolskich Łez”.

— A to ode mnie. Z podziękowaniami.

— Nie zostaniesz? Przecież to jest przyjęcie na twoją cześć.

Joshua omiótł wzrokiem wnętrze baru. Chichoczące dziewczęta otaczały ciasnym wiankiem Warlowa; jedna z nich, usadowiona w zgięciu jego wyciągniętej ręki, dyndała nogami wysoko nad podłogą. Ashly siedział wygodnie przy stoliku — także w towarzystwie wielu dziewczyn, które karmiły go smakowitymi owocami morza.

Reszta załogi gdzieś przepadła.

— Nie — powiedział. — Mam randkę.

— Ho, ho, pewnie z kimś wyjątkowym.

— Owszem, są wyjątkowe.

* * *

„Isakore” wciąż kotwiczył tam, gdzie go zostawili: z dziobem wrytym w mieliznę i kadłubem zasłoniętym przed oczami niepożądanych gości przez olbrzymi dąb czereśniowy, którego konary rozkładały się nad rzeką, a niższe gałęzie taplały w wodzie.

Na widok znajomego kształtu porucznik Murphy Hewlett aż jęknął z ulgą. O zmroku jego implanty siatkówkowe przełączyły się na podczerwień. Kuter jawił mu się różowym zarysem, zniekształconym ciemniejszymi wiśniowymi plamkami liści dębu czereśniowego, zupełnie jakby krył się za znieruchomiałym wodospadem.

A już zaczynał wątpić, czy zobaczy jeszcze ten statek. Nie spodziewał się, aby misja miała zakończyć się szczęśliwie. Koledzy żartowali sobie z niego w koszarach. Prawo Murphy’ego, mówili: jeśli cokolwiek może pójść źle, to pójdzie. I tak się działo, tym razem nie miało być wyjątku.

Od pięciu bitych godzin bronili się przed atakami. Przed kulami białego ognia, wyskakującymi spomiędzy drzew bez ostrzeżenia, i postaciami na pół skrytymi w gęstwinie, które zawsze dotrzymywały im kroku, nękając ich bez ustanku. Postaciami, które czasem nie przypominały ludzi. Już siedem razy palili okolicę ogniem z karabinków impulsowych: przeszywali las bagnetami niewidzialnej energii, a następnie biegli co tchu po tlących się pnączach i lepkim popiele.

Wszyscy czterej odnieśli lżejsze lub cięższe rany. Kiedy biały ogień trafił w ciało, nic nie mogło go ugasić. Murphy kulał na lewą nogę, obłożoną w kolanie pakietem nanoopatrunku. Nie mógł posługiwać się lewą dłonią — nie był nawet pewien, czy nanoniczny opatrunek uratuje palce. Najbardziej martwił go jednak stan Nielsa Regehra: chłopak oberwał prosto w twarz kulą ognia. Stracił oczy i nos, jedynie czujniki umieszczone w pancerzu kombinezonu pokazywały mu drogę, przesyłając datawizyjne obrazy bezpośrednio do neuronowego nanosystemu. Pomimo nanosystemowych środków znieczulających i ciągłego wstrzykiwania hormonów męczyły go zwidy i gubił się w terenie. Krzyczał do kolegów, żeby zostawili go w spokoju i odeszli. Wygłaszał monologi, a czasem fragmenty modlitw.

Murphy polecił mu pilnować jeńca, z którego to obowiązku młodzieniec wywiązywał się z trudem. Powiedziała, że nazywa się Jacqueline Couteur. Była kobietą w średnim wieku, niewysoką i trochę otyłą, nosiła dżinsy i grubą bawełnianą koszulę. Potrafiła zadać mocniejszy cios niż którykolwiek z komandosów o wzmacnianych mięśniach (o czym dobitnie świadczyła złamana ręka Louisa Beitha), górowała nad nimi pod względem wytrzymałości i umiała zakłócać działanie elektronicznych urządzeń kombinezonu — na co miała ochotę zawsze wtedy, gdy nie dźgali jej w plecy bronią ciężkiego kalibru, taką jak na przykład bradfield na pociski chemiczne.

Schwytali ją dziesięć minut po straceniu kontaktu z Jenny Harris. To wtedy porzucili konie. Zwierzęta wpadały w popłoch, kiedy z nieba zlatywały białe ognie jak w czasie pokazów świetlistych fajerwerków.

Coś zaszeleściło w czerwonoczarnej dżungli na prawo od Murphy’ego. Garrett Tucci strzelił z bradfielda, masakrując roślinność pociskami wybuchowymi. Kątem oka Murphy dostrzegł jasnoczerwoną postać, która dała nura w gąszcz; był to albo człowiek z szeroko rozpostartą ciepłą peleryną, albo olbrzymi nietoperz stojący na tylnych łapach.

— Wysiadają implanty, do cholery — mruknął pod nosem.

Sprawdził zapas energii do karabinka impulsowego. Została mu już ostatnia wysokowydajna bateria, do tego wyczerpana w osiemdziesięciu ośmiu procentach. — Niels, Garrett! Zabierzcie jeńca na statek i uruchomcie silniki. Louis! Podpalamy dżunglę. Może zyskamy trochę czasu.

— Rozkaz, sir.

Murphy był niezwykle dumny z postawy swej niewielkiej jednostki. Nikt nie poradziłby sobie lepiej od nich. Byli najlepsi. Najlepsi z najlepszych. I służyli pod jego komendą.

Odetchnął głęboko i uniósł broń. W tym czasie Niels lufą bradfielda poszturchiwał Jacąueline Couteur, aby szła prędzej na statek.

Murphy uzmysłowił sobie nagle, że kobieta widzi drogę w ciemnościach, lecz przestał się już przejmować niespodziankami, jakie niósł im ten dzień.

Karabinek zaczął strzelać impulsami energii, naprowadzany na cel przez neuronowy nanosystem. W gęstwinie wybuchały płomienie: przeskakiwały z drzewa na drzewo, spopielając gałązki i wgryzając się głęboko w grube konary. Liany wyginały się i iskrzyły niczym przewody elektryczne przy zwarciu, kołysząc się i spadając na ziemię, gdzie skręcały się z sykiem. Murphy’ego ogarnęła fala gorąca, odprowadzona szybko do ziemi przez warstwę ochronną kombinezonu. Dym poszedł spod butów. Zawinięty na kolanie pakiet opatrunkowy ostrzegał neuronowy nanosystem o niebezpieczeństwie przegrzania.

— Prędzej, panie poruczniku! — krzyknął Garrett.

Mimo ryku płomieni Murphy dosłyszał znajomy terkot silników „Isakore”. Tylne czujniki optyczne pokazały mu kuter wysuwający się spod zasłony dębu czereśniowego. Woda kotłowała się silnie za rufą.

— Biegiem! — rzucił do Louisa Beitha.

Odwrócili się i popędzili co tchu w stronę statku. Murphy czuł się, jakby celowano mu w plecy.

Za nim płomienie strzelały na trzydzieści metrów w czarne niebo. „Isakore” wypłynęła już całkowicie spod gałęzi. Niels wychylał się nad krawędź nadburcia z wyciągniętą ręką. Zielonkawy pakiet nanoopatrunku wczepiony w jego twarz wyglądał niczym jakaś olbrzymia, groteskowa narośl.

Murphy rozchlapywał butami wodę. Raz omal nie upadł w błoto, zahaczywszy o liście śnieżnych lilii. Ostatecznie jednak dopadł do burty drewnianego kutra i wciągnął się na pokład.

— Ale numer, udało nam się! — Śmiał się histerycznie. Łzy popłynęły mu ciurkiem z oczu. — Nie mogę w to uwierzyć! Naprawdę nam się udało! — Zdjął hełm powłokowy i położył się na plecy, patrząc na pożar. Czterokilometrowy pas dżungli stał w płomieniach, z których wystrzeliwały w niebo snopy pomarańczowych iskier.

Na nieprzeniknionych wodach Zamjanu kładły się czerwone refleksy. Garrett kręcił sterem, kierując statek dziobem w dół rzeki.

— A co będzie z agentami z Kulu? — zapytał Louis.

Po zdjęciu hełmu pokazał twarz zroszoną gęstym potem. Oddychał ciężko.

— Wydaje mi się, że to, co słyszeliśmy po południu, to był grom dźwiękowy. — Ze względu na trzask ognia Murphy musiał podnieść głos. — Łajdaki z Kulu są zawsze o krok przed resztą.

— Mięczaki, to wszystko! — krzyknął Garrett ze sterówki. — Nie są w stanie wytrzymać ciśnienia. W przeciwieństwie do nas. Bo to my jesteśmy, cholera, komandosami Sił Powietrznych Konfederacji! — zawył dziko.

Murphy uśmiechnął się szeroko, choć wszystkie kończyny bolały go z przemęczenia. Niemal bez przerwy wykorzystywał swe wzmacniane mięśnie, co oznaczało, że będzie musiał zjeść mnóstwo wysokobiałkowych racji żywnościowych, aby zrównoważyć bilans energetyczny organizmu. Zapisał to sobie w nanosystemowym notatniku.

Po raz pierwszy od pięciu godzin jego blok nadawczo-odbiorczy wydał ciche piknięcie, informując go datawizyjnie o otwartym kanale łączności z satelitą ELINT.

— Jasny gwint. — Murphy wszedł na kanał. — Czy to pan, szefie?

— Chryste, Murphy! — wlał się do jego głowy przekaz datawizyjny Kelvena Solankiego. — Co tam u was?

— Drobne kłopoty, sir. Nic, z czym nie moglibyśmy sobie poradzić. Wróciliśmy na statek i płyniemy w dół rzeki.

Louis roześmiał się zmęczonym głosem i osunął na deski pokładu.

— Jednostka specjalna z Kulu została już ewakuowana — oznajmił Kelven Solanki. — Dziś wieczorem cały personel ambasady opuścił planetę i odleciał „Ekwanem”. Ralph Hiltch powiadomił mnie z orbity, że nie było dla was miejsca w kosmolocie.

Murphy wyczuł złość kryjącą się pod spokojnymi słowami komandora porucznika.

— Nieważne, sir. Mamy jeńca.

— Fantastycznie. Jednego z zasekwestrowanych?

Murphy obejrzał się przez ramię. Jacąueline Couteur siedziała wsparta plecami o ścianę sterówki. Zmierzyła go posępnym wzrokiem.

— Chyba tak, sir. Jeśli spuścić ją na moment z oczu, zaraz dobiera się do naszych urządzeń elektronicznych. Trzeba jej dobrze pilnować.

— W porządku, kiedy możecie z nią dopłynąć…? — Przekaz datawizyjny Kelvena Solankiego zgubił się wśród szumów i trzasków. Blok nadawczo-odbiorczy zawiadamiał o zaniku sygnału.

Murphy chwycił karabinek impulsowy i wycelował w Jacąueline Couteur.

— To twoja sprawka?

Wzruszyła ramionami.

— Nie.

Murphy wbił wzrok w płomienie szalejące na brzegu, od którego dzieliło ich już pół kilometra. Wzdłuż rzeki, gdzie niedawno kotwiczyła „Isakore”, przemieszczali się ludzie. Wielki dąb czereśniowy stał nie tknięty żywiołem, czarny cień na tle ściany ognia.

— Mogą zakłócać nasz sprzęt z takiej odległości?

— Wasz sprzęt nas nie obchodzi — odparła. — Tego typu rzeczy nie liczą się w naszym świecie.

— Rozmawiasz z nimi?

— Nie.

— Sir! — wrzasnął Garrett.

Murphy odwrócił głowę. Ludzie zgromadzeni na brzegu trzymali się w kole za ręce. W samym środku kręgu uniosła się nad ziemię wielka kula białego ognia, zakręciła w powietrzu i poszybowała nad wodę.

— Padnij! — zawołał Murphy.

Gdy kula przelatywała im nad głowami, podmuch powietrza zakołysał statkiem, zalewając go na moment jasnym światłem. Murphy zacisnął zęby, spodziewając się, że lada moment poczuje potworny ból, nim wyparują mu nogi lub kręgosłup. Zza sterówki dobiegł przeraźliwy huk, statek rozhuśtał się na falach, światło zgasło.

— Cholera! Cholera! — krzyczał Garrett.

— Co się stało? — Murphy powstał ociężale.

Po kanciastej drewnianej dobudówce pozostały dymiące zgliszcza. Do góry sterczały smętnie połamane deski z poczerniałymi krawędziami. W środku mieściła się mikroprądnica termonuklearna, teraz zamieniona w masę okopconego żelastwa i stopionego plastiku.

— Przyjdzie czas, że wszyscy do nas dołączycie — odezwała się spokojnie Jacąueline Couteur. Nie ruszała się ze swegomiejsca.

— Nam się nie spieszy.

Woda bulgotała z cicha wokół kadłuba „Isakore” na zakolu rzeki. Wkrótce zniknął im z oczu widok płonących drzew. Noc i cisza, izolujące szczelniej niż kosmiczna pustka, zamknęły kuter w swych objęciach.

* * *

Ione miała na sobie sukienkę z jedwabnej gazy w ciemnym niebieskozielonym odcieniu. Pojedynczy pas materiału lgnący do talii rozszerzał się niżej w długą spódnicę, a pod szyją rozdzielał na dwie spadające za ramiona wstążki. Włosy, którym nadała wygląd wilgotnych, związała i spięła z tyłu wytworną czerwoną broszą w kształcie kwiatu; płatki grubości motylich skrzydeł były wykonane z jakiegoś egzotycznego minerału. Długi platynowy łańcuszek splatał się pod szyją na podobieństwo pajęczyny.

Tak wytworna postać była wszakże źródłem rozterek Joshui, który z jednej strony pragnąłby patrzeć na nią w nieskończoność, a z drugiej chętnie podarłby na strzępy sukienkę, żeby dobrać się do ciała. Wyglądała doprawdy szałowo.

Przesunął palec po kołnierzyku czarnego smokinga. Trochę go uciskał. A mucha nie leżała prosto.

— Zostaw, niech już tak zostanie — rzekła stanowczo Ione.

— Ale…

— Nie musisz poprawiać.

Opuścił rękę i spojrzał ponuro na drzwi windy. Stała przy nich para miejscowych sierżantów, stwarzając wrażenie tłoku. Winda zatrzymała się na dwudziestym piątym piętrze wieżowca świętego Ouena, gdzie hol miał mniejsze niż przeciętnie wymiary. Jedną połowę piętra zajmowały apartamenty Parrisa Vasilkovsky’ego, a drugą biura i mieszkania pracowników.

— Cieszę się, że mi towarzyszysz — powiedział Joshua, kiedy stanęli pod drzwiami apartamentu.

Zjadały go nerwy i czuł ucisk w żołądku. Zbliżała się niezwykle ważna chwila. Ione, uwieszona na jego ramieniu, powinna wywrzeć duże wrażenie na Parrisie Vasilkovskym, któremu przecież niełatwo było zaimponować.

— Bo chcę być z tobą — szepnęła.

Pocałował ją z wdzięcznością.

Za rozsuniętą błoną mięśniową czekała już na nich Dominiąue.

Włożyła na siebie czarną, powłóczystą, mocno wydekoltowaną suknię bez rękawów. Gęste ciemnoblond włosy spadały na ramiona lekko falistą kaskadą. Szerokie, wiśniowe usta rozchyliły się w uśmiechu na widok czułego uścisku Joshui.

Joshua wyprostował się z zakłopotaniem, aczkolwiek nie potrafił oderwać wzroku od dekoltu Dominiąue. Opadł go rój wspomnień, i to bez jakiegokolwiek odwoływania się do neuronowego nanosystemu. Zapomniał już, ile jest w niej wdzięku.

— Mną się nie przejmujcie — powiedziała Dominiąue aksamitnym głosem. — Uwielbiam, jak młodzi się kochają.

Ione zachichotała.

— Witaj, Dominiąue.

Dziewczęta pocałowały się lekko. Przyszła kolej na Joshuę.

— Trzeba uważać — rzekła rozbawiona Ione — bo jeszcze się czymś zarazimy. Nie wiadomo, kogo tam sobie podłapał na Norfolku.

Dominiąue wyszczerzyła zęby.

— Myślisz, że był niegrzeczny?

— Znam go przecież. On nigdy nie jest grzeczny.

— Ejże! — wtrącił Joshua. — Poleciałem tam w celach wyłącznie handlowych.

Dziewczyny parsknęły śmiechem. Dominiąue wprowadziła gości do apartamentu. Joshua zauważył, że jej spódnica składa się z długich pasm rozkrojonych aż po same biodra. Gdy kołysały się na boki, raz po raz wyławiał okiem fragmenty nóg w białych, obcisłych szortach.

Omal nie jęknął. I jak tu skupić się na poważnych sprawach, kiedy uwagę rozpraszają tego rodzaju widoki?

Za dwoma owalnymi oknami jadalni lśnił mdiawo półksiężyc Mirczuska; od sześciu już dni olbrzymie białe cyklony toczyły z sobą spektakularny bój na południe od równika. Od podłogi po sufit polipowe ściany wyłożone były podświetlanymi płytkami z kolorowego szkła, ozdobionymi podobiznami zwierząt zarysowanych delikatnymi, szarymi konturami. Były to przeważnie gatunki ziemskie: lwy, gazele, słonie czy sokoły, aczkolwiek między nimi przewijały się czasem co ciekawsze egzemplarze nisko rozwiniętych gatunków ksenobiotycznych. Kontury zmieniały się z niezauważalną prędkością: ptaki machały skrzydłami, a zwierzęta biegały w cyklach trwających godziny. Stół wykonano z drewna halketowego (rosnącego dziko na Kulu), ciemnozłotego o jasnoczerwonych słojach. Na błyszczącym blacie stały trzy antyczne kandelabry ze srebra, w których osadzono wąskie białe świeczki — ich knoty paliły się maleńkimi płomyczkami.

Na obiedzie było sześć osób. Najważniejsze miejsce zajmował sam Parris w eleganckim smokingu. Oficjalny strój wieczorowy w połączeniu z kręconymi szarosrebrnymi włosami dodawał mu dystynkcji. Na drugim końcu stołu siedziała Symone, jego obecna kochanka, śliczna dwudziestoośmiolatka, której zmodyfikowane chromosomy dały ciemnoorzechową cerę i jasnoblond włosy — uderzający, wyśmienity kontrast. Była w ósmym miesiącu ciąży i miała urodzić trzecie dziecko Parrisa.

Joshua i Dominiąue zajęli miejsca po jednej stronie stołu. Długie nogi Dominiąue do samego końca przyjęcia tarły zapamiętale o jego spodnie. Starał się zachować spokój, lecz nagłe drżenia ust zdradzały go zapewne przed Ione, a prawdopodobnie również przed Symone.

Naprzeciwko, obok Ione siedział Clement, syn Parrisa. Miał osiemnaście lat i choć brakowało mu łobuzerskiego wigoru siostry, był miły i wesoły. No i przystojny, pomyślała Ione, jakkolwiek pozbawiony twardych, wilczych rysów Joshui; jego chłopięcą twarz okalały jasne kędziory, nieomylne dziedzictwo po Parrisie. Niedawno wrócił z Kulu, gdzie od roku studiował na jednym z tamtejszych uniwersytetów.

— Nie byłem jeszcze nigdy na Kulu — stwierdził Joshua, kiedy ubrany w białą kamizelkę kelner z pomocą dwóch serwoszympansów uprzątnął stół po deserze.

— A co, nie chcieli cię wpuścić? — zapytała Dominiąue z ironicznym uśmieszkiem.

— Kupcy handlujący z Kulu tworzą zwarty kartel, ciężko się przez nich przebić.

— Już ja wiem coś o tym — rzekł Parris z ponurą miną. — Dopiero po ośmiu latach starań pozwolili mi przywozić tkaniny z Oshanko. Wcześniej posyłałem tam statki z pustymi ładowniami po układy nanoniczne. Sporo mnie to kosztowało.

— Zaczekam spokojnie na czarter — powiedział Joshua. — Nie zamierzam walić głową o tak twardą ścianę. Ale chciałbym kiedyś wybrać się tam na wycieczkę.

— Na Norfolku też było co penetrować. — Dominiąue patrzyła niewinnie znad kryształowego kieliszka z szampanem.

— No proszę, jaki miły wstęp — rzekł Joshua z rozbawieniem.

— Ten temat jakoś sam się nawinął, prawda? Nie wiadomo kiedy.

Pokazała mu język.

— Zgrabnie się odciąłeś — stwierdził Parris. — A ja muszę znosić jej zjadliwe docinki dzień w dzień, od rana do wieczora.

— Normalnie córki w tym wieku opuszczają dom rodzinny.

— Tylko kto by ją zechciał?

— Święta racja.

Dominiąue rzuciła w ojca małą kiścią winogron.

Parris złapał je niezdarnie, śmiejąc się wesoło. Jeden z owoców potoczył się po mchowym dywanie.

— Powiedz, Joshua, ile mam ci do niej dopłacić. Rozważę każdą ofertę do sumy dziesięciu fuzjodolarów.

W oczach Dominiąue pojawiły się ostrzegawcze błyski.

— Dziękuję, ale chyba się jeszcze zastanowię.

— Tchórz — burknęła Dominiąue.

Parris odłożył winogrona na osobny talerzyk i wytarł dłoń serwetką.

— A więc jak tego dokonałeś, Joshua? Dowódcy moich statków dostają najwyżej trzy tysiące skrzynek, a przecież latają na Norfolk od pięćdziesięciu lat.

Joshua uaktywnił komórkę pamięciową w neuronowym nanosystemie.

— Obowiązuje klauzula tajności, w porządku? — Potoczył wzrokiem po twarzach, czekając, aż wszyscy po kolei wyrażą zgodę. Zobowiązywali się niniejszym do nie rozpowszechniania usłyszanych nowin. Chociaż nie wiedział, co w tej sytuacji sądzić o Ione, której procesy myślowe można było uznać w Tranquillity za cały system prawny. — Dałem im na wymianę coś, czego potrzebują: drewno. — Wytłumaczył im wszystko o majopi.

— Bardzo sprytnie — wycedziła wolno Dominiąue, kiedy skończył. Nuta udawanego znudzenia nie kryła podziwu w jej głosie. — Masz głowę, nie tylko jaja.

— Ciekawa historia. — Parris wpatrywał się w kryształowy kieliszek. — Tylko czemu nam o tym mówisz?

— Jest popyt, musi być i podaż. Znalazłem lukę na rynku i chcę ją zapełnić.

— Tylko że „Lady Makbet” nie ma odpowiednich zdolności ładunkowych, prawda? — odezwał się Clement.

Joshua przekonał się, że młodzieniec dysponuje przenikliwym umysłem. Doprawdy: kość z kości starego Vasilkovsky’ego.

— Zgadza się. Szukam wspólnika. Poważnego wspólnika.

— Dlaczego nie pójdziesz do banku? — spytała Dominiąue. — Wyczarteruj sobie kilka statków i po kłopocie.

— Nie tety, jest pewien haczyk, z którym muszę się uporać.

— Ach, tak… — Parris wreszcie okazał większe zainteresowanie. Pochylił się nad stołem. — Mów dalej, słucham.

— Można zbić fortunę dzięki majopi, ale trzeba mieć monopol, inaczej ceny spadną. Podpisałem wstępną umowę z dystrybutorem na Norfolku, który zgodził się brać wszystko, co mu przywieziemy.

Pozostaje nam ograniczyć źródło surowca do jednego dostawcy, który będzie zaopatrywać wyłącznie nas. Trzeba sypnąć z góry pieniędzmi na cele trudne do wytłumaczenia pracownikom banku.

— Dasz sobie z tym radę?

— Parris, nie byłem jeszcze na planecie bardziej skorumpowanej niż Lalonde. To świat prymitywny, a w konsekwencji ubogi.

Przenieś się tam z całym swoim majątkiem, a zostaniesz królem.

— Dziękuję, tu mi dobrze — odparł Vasilkovsky z powagą.

— Jeśli przelejemy szmal na odpowiednie dyski kredytowe, dostaniemy gwarancję, że nikt inny nie otrzyma licencji eksportowej. Nic nie trwa wiecznie, wiadomo: przychodzą nowi urzędnicy, a przedsiębiorcy wpychają się ze swoimi łapówkami, gdy tylko zwęszą, co się święci. Mimo to uważam, że dwie koniunkcje Norfolka mogą być nasze. Dwie koniunkcje, kiedy twoje frachtowce zapełnią ładownie po brzegi „Norfolskimi Łzami”.

— Wszystkie? Mam ich całkiem sporo.

— Nie, nie wszystkie. Musimy wytyczyć granicę między chciwością a łupiestwem. Mój norfolski dystrybutor potraktuje nas jak swoich najważniejszych partnerów, nic więcej. Sami będziemy musieli oszacować, ile można z nich wycisnąć, by nie zaczęli protestować. Wiesz, jak zazdrośnie strzegą swej niezależności.

— Wiem. — Parris pokiwał głową w zadumie.

— A co z Lalonde? — zapytała cicho Ione. Bawiła się kieliszkiem, kołysząc go na boki i patrząc, jak na dnie kręci się szampan.

— Jak to: co z Lalonde? — zdziwił się Joshua.

— Co z jej mieszkańcami? — odezwała się Symone. — Wątpię, czy będą mieć z tego wielką korzyść. A przecież majopi to ich drzewo.

Joshua uraczył ją uprzejmym uśmiechem. Tylko krwawiących serc mu tu jeszcze brakowało.

— A co mają z niego dzisiaj?

Symone zmarszczyła czoło.

— Chodzi mu o to, że nie mają nic — wyjaśniła Dominiąue.

— Rozwiniemy przecież rynek na Lalonde — powiedział Joshua. — Wpompujemy w gospodarkę wielkie środki pieniężne. No, może nie wielkie według naszych standardów, lecz oni kupią sobie za nie mnóstwo potrzebnych rzeczy. Pieniądze trafią nie tylko do urzędników, ale i szarych ludzi, osadników, którzy żyły z siebie wypruwają w tym dzikim świecie. Płacimy drwalom na prowincji, kapitanom barek, robotnikom w składach. Im, ich rodzinom, właścicielom sklepów, gdzie robią zakupy. Wszystkim będzie się lepiej powodziło. W dodatku my na tym nieźle wyjdziemy i Norfolk zrobi dobry interes. Czy nie o to chodzi w handlu? Jasne, że bankom i rządom nasze przedsięwzięcie przyniesie wymierne zyski, a my będziemy próbować jak najwięcej zarobić, lecz u podstawy wszystkiego leży dobro zwykłych ludzi. — Uświadomił sobie, że świdruje Symone wyzywającym spojrzeniem, jakby chciał, żeby wyraziła sprzeciw. Spuścił wzrok z niejaką konsternacją.

Dominiąue pocałowała go lekko w policzek, po raz pierwszy ze szczerą czułością.

— Naprawdę, wybrałaś sobie najlepszego — zwróciła się do Ione z zazdrością.

— Oczywiście.

— Czy zadowala cię ta odpowiedź? — spytał Parris swoją kochankę, uśmiechając się do niej z lekka.

— Tak, raczej tak.

Parris sięgnął po srebrny nożyk i zaczął obierać z pomarszczonej łupinki purpurowy owoc wielkości daktyla. Joshua rozpoznał śliwkę wodną z Atlantydy.

— Myślę, że Joshua mógłby sprawnie poprowadzić nasze interesy na Lalonde — stwierdził Parris. — Jak sobie wyobrażasz współpracę między nami?

— Sześćdziesiąt procent wpływów dla ciebie — odparł Joshua uprzejmym tonem.

— Ile miałbym w to włożyć?

— Dwa do trzech milionów fuzjodolarów jako wkład inwestycyjny w rozpoczęcie operacji eksportowej.

— Osiemdziesiąt procent — powiedziała Dominiąue.

Parris ugryzł różową śliwkę wodną, obserwując pilnie swojego wspólnika.

— Siedemdziesiąt — targował się Joshua.

— Siedemdziesiąt pięć.

— Ten podział ma obowiązywać przy wszystkich naszych rozliczeniach, póki nie stracimy monopolu na majopi.

Parris skrzywił się i kiwnął głową w stronę córki.

— Jaki dasz zastaw? — zapytała.

— Wpiszemy w zastaw mój ładunek majopi, obliczony po cenach obowiązujących na Norfolku.

— Umowa stoi.

Joshua odchylił się na oparcie krzesła i odetchnął z ulgą. Mogło mu pójść o wiele gorzej.

— Widzisz? — powiedziała Dominiąue z kpiną. — Mam głowę, nie tylko piersi.

— I nogi — dodał Joshua.

Oblizała prowokacyjnie wargi i na dłuższą chwilę przystawiła do ust kieliszek.

— Jutro skontaktujemy się z biurem prawnym, żeby zawrzeć formalną umowę — rzekł Parris. — Nie powinno być z tym żadnych problemów.

— Na początek założymy biuro na Lalonde i zapewnimy sobie monopol na drewno. Muszęjeszcze opróżnić ładownie „Lady Makbet”, potem poddać ją paru zabiegom konserwacyjnym. Czeka nas wizyta inspektorów Komisji Astronautycznej i kontrola stopnia E, a to za sprawą kogoś, kto nas spotkał na orbicie Norfolka. Żaden kłopot, chociaż strata czasu. Tak czy inaczej, za dziesięć dni powinienem być gotów do odlotu.

— To lubię, Joshua — stwierdził Parris. — Żadnego owijania w bawełnę, przechodzisz od razu do sedna sprawy.

— Czy tak się dochodzi do fortuny?

Parris uśmiechnął się szeroko i włożył do ust ostatnią śliwkę wodną.

— Biorąc pod uwagę skalę przedsięwzięcia, poślę z tobą na Lalonde swojego przedstawiciela, żeby pomógł ci z tym biurem. I żeby miał oko na mój kapitał, którym będziesz dysponował.

— Czemu nie? Kto to ma być?

Dominique nachyliła się nad ramieniem Joshui, głaszcząc go po udzie stalową dłonią.

— Zgadnij — szepnęła mu zalotnie do ucha.

* * *

W Durringham zapanowała anarchia. Ogarnięci zwątpieniem mieszkańcy miasta czekali już tylko, kiedy spadnie na nich ostatni, miażdżący cios.

Ludzie bali się najeźdźców maszerujących i płynących w dół rzeki, któż bowiem nie słyszał potwornych opowieści o kolonistach zniewolonych przez ksenobionty, o torturach, gwałtach i wymyślnych krwawych rytuałach? Pogłoski z każdym kilometrem ulegały zniekształceniu i wyolbrzymieniu. Na dodatek rozeszły się wieści o ambasadzie Kulu, która w ciągu jednej nocy ewakuowała w pośpiechu cały swój personel. Potwierdzały się zatem najgorsze przypuszczenia, ponieważ sir Asquith nie powziąłby tak rozpaczliwej decyzji, gdyby pozostał mu choć cień nadziei. Durringham, a w nim ich domy, majątki i fabryki, miało znaleźć się na linii ognia nieznanej, niezwyciężonej siły, tymczasem oni nie mieli nawet dokąd uciekać. Dżungla należała do najeźdźców. Siedem transportowców kolonizacyjnych czekało bezradnie na orbicie z kompletem pasażerów. Jedyną drogę ratunku zapewniały jeszcze ludziom rzeka i dziewiczy ocean.

Rankiem drugiego dnia po tym, jak Ralph Hiltch znalazł schronienie na pokładzie „Ekwana”, dwadzieścia osiem kołowców cumujących w okrągłych portach wystraszonego miasta ruszyło w konwoju w dół rzeki. Bilet kosztował tysiąc fuzjodolarów i nie było mowy o zniżkach dla dzieci. Nie uzgodniono z góry celu, choć jedni radzili przepłynąć ocean i osiąść na kontynencie Sarell, a drudzy wspominali o północnych cyplach Amariska. Nie to było jednak najważniejsze: ludziom zależało na tym, żeby uciec z Durringham.

Zważywszy na wyśrubowane ceny biletów, których żądali dowódcy statków, oraz powszechne na planecie ubóstwo, zdziwienie budzić mogła ilość chętnych do podróży. Statki dysponowały ograniczoną liczbą miejsc, toteż wraz ze wschodzącym słońcem narastała złość i rozpacz oczekujących. Przy pośpiesznie wciąganych trapach rozegrało się kilka nieprzyjemnych scen.

Gdy rozwiały się ostatnie nadzieje na ucieczkę z miasta, rozjuszony tłum ruszył na kolonistów zabarykadowanych na drugim końcu portu. Najpierw poleciały kamienie, później koktajle Mołotowa.

Candace Elford posłała oddział porządkowy, zasilony świeżymi rekrutami i uzbrojony w paralizatory mózgu i strzelby laserowe, do stłumienia zamieszek — jednych z wielu, jakie ostatnio wybuchły.

Oddział natknął się jednak na gang plądrujący magazyny. Wywiązała się walka uliczna, w trakcie której osiem osób zginęło, a ponad dwadzieścia odniosło obrażenia. Oddział nawet nie dotarł do portu.

Dopiero po tym incydencie Candace połączyła się z Colinem Rexrewem i przyznała, że utraciła kontrolę nad miastem.

— W większości dystryktów utworzyły się komitety obrony — przekazała datawizyjnie. — Ludzie widzą, jak niewiele mogą zdziałać służby porządkowe w obliczu większego zagrożenia. Wszystkie te wystąpienia w ciągu ostatnich kilku tygodni wyraźnie im to unaoczniły, poza tym każdy chyba słyszał o losie „Swithlanda”. Nie wierzą, że zdołamy ich obronić, więc biorą sprawy w swoje ręce.

Zgromadzili zapasy żywności i teraz myślą, że są samowystarczalni.

Nie wpuszczą żadnych obcych na teren swych dystryktów. A to znowu zapowiada kłopoty, bo dochodzą wieści, jakoby osadnicy z wiosek położonych na wschód od Durringham porzucali ziemię i szukali w mieście ratunku. Mieszkańcy miasta nikogo nie chcą wpuszczać.

Czują się jak w oblężeniu. Wszyscy czekają, aż wróci Terrance Smith z armią najemników. Mają nadzieję wytrzymać do tego czasu.

— Nieprzyjaciel blisko?

— Trudno powiedzieć. Przesuwa się z szybkością, którą określamy po tym, jak urywa się łączność z kolejnymi wioskami. Mogę się mylić, ale uważam, że główne siły znajdują się nie dalej niż dziesięć, może piętnaście kilometrów od wschodnich dystryktów Durringham. Przemieszczają się głównie piechotą, co daje nam dwa lub trzy dni na złapanie oddechu. Oczywiście oboje wiemy, że wróg zagnieździł się już w samym mieście. Od dobrych paru dni chodzą opowieści o spotkaniach z dziwnymi ludźmi i poltergeistami.

— Co radzisz?

— Skupmy się na obronie strategicznych miejsc: kosmodromu, tego sektora, może jeszcze obydwu szpitali. Chciałabym także uwzględnić port, ale obawiam się, że zabrakłoby mi ludzi. Ostatnio coraz częściej zdarzają się dezercje, zazwyczaj wśród nowych rekrutów. Poza tym od rana stopniowo pustoszeją pomosty cumownicze. Za konwojem kołowców wyruszają łodzie rybackie, a nawet barki. W takim razie nie ma chyba sensu przejmować się portem.

— Rozumiem — odparł Colin, kryjąc twarz w dłoniach. — Rób, jak uważasz. — Wyjrzał przez okno gabinetu na dachy skąpane w blasku słońca. Nie było śladu pożarów, które od tygodni gnębiły miasto. — Wytrzymamy do powrotu Terrance’a?

— Nie wiem. Póki walczymy między sobą, trudno określić, jakie siły możemy przeciwstawić wrogowi.

— No, tak. Na Lalonde to przecież normalka.

Candace siedziała za masywnym biurkiem ze wzrokiem wbitym w wyświetlacze konsolety, na których raporty sytuacyjne przeobrażały się w złowieszcze wykresy. Za pośrednictwem swego personelu wydawała rozkazy, choć czasami zastanawiała się, czy jeszcze ktoś je odbiera, nie mówiąc już o ich wypełnianiu.

Połowę szeryfów oddelegowała na kosmodrom, gdzie przez całe popołudnie okopywali się i ustawiali duże działka maserowe do obrony drogi. Reszta zajęła pozycje wokół dystryktu administracyjnego w śródmieściu, pilnując kontenera będącego siedzibą gubernatora, głównego sztabu służb porządkowych, rozmaitych gmachów publicznych i biura Sił Powietrznych Konfederacji. Pięć ekip inżynieryjnych obchodziło pod eskortą szeryfów kontenery zrzutowe, do których dało się dotrzeć, aby wyłączyć generatory termonuklearne. Jeżeli najeźdźcy chcieli zdobyć skromne zaplecze przemysłowe Durringham, to Rexrew zamierzał im w tym przeszkodzić. Pojemniki z helem i deuterem zostały zebrane i złożone w magazynie na kosmodromie. Późnym popołudniem miasto ciągnęło już tylko na rezerwach mocy matryc elektronowych.

Dopiero ten fakt uświadomił ludziom powagę sytuacji. Ustały bójki i kłótnie między gangami i dystryktami, barykady zostały wzmocnione, wystawiono warty. Przechodnie rozeszli się do domów, na ulicach z wolna zaległa cisza. Deszcz, który przez cały dzień ich oszczędzał, teraz lunął gwałtownie. Pod powłoką posępnych, nisko zawieszonych chmur miasto wstrzymało oddech…

Stewart Danielsson obserwował, jak krople deszczu bębnią o szyby biura. Wentylator cicho warczał, skutecznie usuwając wilgoć z powietrza. Od tygodnia biuro było jego drugim domem, firma notowała bowiem niespotykane obroty. Wszyscy na gwałt dawali do przeglądu baterie matryc elektronowych, zwłaszcza te mniejsze modele, które w razie potrzeby mogły służyć jako amunicja do strzelb.

Kable przejściowe szły jak woda.

Interes kręcił się znakomicie. Darcy i Lori powinni mieć po powrocie powody do zadowolenia. Wprawdzie nie powiedzieli mu otwarcie, że może tu spać, ale w tej sytuacji nie widział innego wyjścia. Dwukrotnie odstraszył włamywaczy.

W śpiworze na dmuchanym materacu spało się wygodnie, a lodówka w biurze była lepsza od tej, jaką miał w domu. Z chaty za magazynem przyniósł sobie kuchenkę mikrofalową. Czuł się jak w luksusowym apartamencie na krótkich wczasach. Gaven Hough dotrzymywał mu towarzystwa do późna w nocy. Żaden z nich nie widział Cole’a Este’a od tamtej nocy, kiedy po raz pierwszy wybuchły starcia z zesłańcami. Stewart zanadto się tym nie przejmował.

Gaven uchylił drzwi w szklanej przegrodzie i wetknął głowę do biura.

— Coś mi się zdaje, że pan Crowther nie przyjdzie już po swój sprzęt. Minęła czwarta.

Stewart przeciągnął się w ramionach i wyłączył blok procesorowy. Próbował zapisywać na bieżąco postępy w pracy i należności pieniężne. A wyglądało to tak prosto, kiedy zajmował się tym Darcy.

— Dobra, zamykamy.

— Jesteśmy ostatni w mieście. Ulice wyludniły się już dwie godziny temu. Kto może, ten chowa się w domu ze strachu przed tymi najeźdźcami.

— A ty się nie boisz?

— A czemuż by? Nie mam niczego, co mogłoby chcieć ode mnie wojsko.

— Możesz tu zostać na noc. Niebezpiecznie teraz włóczyć się po ulicach, ludzie są zdenerwowani. Starczy nam jedzenia.

— Dzięki. Pójdę pozamykać drzwi.

Stewart obserwował przez szklaną przegrodę młodszego od siebie mężczyznę, który kluczył między stołami warsztatowymi w stronę wielkich drzwi magazynu. Czyż nie ma powodów do niepokoju?, pomyślał. Niektóre pogłoski krążące po mieście były wyssane z palca, lecz w górze rzeki naprawdę działy się jakieś dziwne rzeczy. Omiótł warsztat zamyślonym wzrokiem. Mocne ściany z majopi powinny oprzeć się przygodnym wandalom. Wewnątrz składowano jednak wiele cennych urządzeń i narzędzi, o czym każdy wiedział. Może trzeba zabić okna deskami? Na Lalonde nie istniało coś takiego jak firmy ubezpieczeniowe, gdyby więc stracili magazyn, razem z nim straciliby pracę.

Wrócił spojrzeniem do okien biura, by przyjrzeć im się uważniej. Framugi były na tyle solidne, że można by przybić do nich gwoździami dechy.

Na zewnątrz ktoś szedł błotnistą drogą. Chyba mężczyzna w szarym garniturze, choć deszcz spływający po szybach utrudniał widoczność. W garniturze dość cudacznym, bo z długą marynarką i staroświeckimi guzikami. Obcy miał na głowie czarny kapelusz, który wyglądał jak półmetrowy komin z gładkiego aksamitu. Prawą dłoń zaciskał na srebrnym uchwycie laski. Deszcz nie wyrządzał jegomościowi żadnej szkody, jakby jego przedpotopowe ubranie zrobione było z idealnie gładkiej tkaniny.

— Stewart! — rozległ się krzyk Gavena z głębi magazynu. — Stewart, chodź tu prędko!

— Nie mogę, mam gościa.

— A ja trzech. Stewart!

Odwrócił się niechętnie od okna, słysząc wyraźny strach w głosie Gavena. Próbował coś wypatrzyć za szklaną ścianą. W przestronnym wnętrzu magazynu panowała ciemność, tym bardziej że zostały zamknięte główne drzwi. Stewart nie mógł dostrzec swojego przyjaciela. Między spiętrzonymi skrzyniami poruszały się humanoidalne sylwetki, większe od ludzi. Mrok nie pozwalał zorientować się…

Okno za jego plecami zazgrzytało przeraźliwie. Obrócił się błyskawicznie. Framugi znowu zaskrzypiały, jakby uderzył w nie huraganowy podmuch. Deszcz padał całkiem zwyczajnie, więc to nie mógł być wiatr. Mężczyzna w szarym garniturze stał na środku drogi: wciskał laskę w błoto, wspierając dłonie na jej srebrnym uchwycie. Przewiercał wzrokiem Stewarta.

— Chodź tu! — wrzasnął Gaven.

Szyby zaczęły pękać, rysy wydłużały się i krzyżowały. Stewart odwrócił się błyskawicznie, chroniąc głowę rękami. Zaraz posypie się szkło!

Przy samej szybie przegrody stał dwuipółmetrowy yeti. Piaskowe futro było tłuste i zmierzwione, a czerwone pawianie wargi odsłaniały brudne zębiska.

Stewart gapił się na stwora z bezgranicznym zdumieniem.

Wszystkie szyby w biurze trzasnęły w jednym momencie. Tuż przed zaciśnięciem powiek ujrzał wokół siebie przepiękną chmurę błyszczących diamentów, które w półmroku pomieszczenia mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. Zaraz jednak szklane drzazgi wbiły mu się w ciało. Krew trysnęła z tysiąca płytkich ran, zabarwiając każdy centymetr kwadratowy ubrania jasną czerwienią. Nie czuł już skóry, gdy mózg przestał rejestrować niezliczone bodźce bólowe.

Widział tylko zamgloną czerwień, poznaczoną gdzieniegdzie szkarłatnymi plamami. Błysnęły purpurowe iskry bólu, a potem świat osnuł się nieprzeniknioną ciemnością. Pomimo ogarniającej ciało drętwoty czuł rozpalone węgle w oczodołach.

— Nic nie widzę, oślepłem! — Nie miał nawet pewności, czy go słychać.

— Nie musisz wcale cierpieć — usłyszał czyjś głos. — Możemy ci pomóc. Możemy przywrócić ci wzrok.

Spróbował odemknąć powieki. Doznał ohydnego uczucia pękających tkanek. Nadal widział jedynie ciemność. Ból zaczął wdzierać się w głąb ciała, na całej jego powierzchni. Wiedział, że się przewraca, uderza o ziemię.

Wtedy ustąpił ból w nogach, zastąpiony cudownie kojącym chłodem, jakby zamoczył stopy w górskim jeziorze. Znowu mógł coś zobaczyć: widmowy kontur dziewczyny na tle doskonałej czerni.

Zdawało mu się, że jest zbudowana z białej, półprzeźroczystej gazy: owinięta z czułą troską wokół jej wiotkiego ciała, czasem rozwijała się na kształt zwiewnej szaty. Było to rozkoszne dziecko, młodziutka nastolatka w pół drogi między dziewczynką a kobietą.

Spełniała wszystkie jego wyobrażenia o aniołach i wróżkach. Przez cały czas tańczyła, przeskakując bez wysiłku z nogi na nogę — z większym wdziękiem i zwinnością niż najzdolniejsza baletnica.

Na jej twarzy promieniał czarujący uśmiech.

Wyciągnęła ku niemu ramiona. Luźne rękawy fruwały lekko na niewyczuwalnym wietrze.

— Wierzysz teraz? — zapytała. — Możemy powstrzymać ból.

— Uniósłszy ręce, splotła dłonie nad głową i zawirowała. Rozległ się wesoły chichot.

— Błagam, pomóżcie — poprosił. — Błagam.

Nogi znowu zapłonęły bólem. Krzyknął. Śliczne widziadło zaczęło się oddalać, pląsając zgrabnie w pustce.

Dziewczę zawahało się jednak i przekrzywiło główkę.

— Czy tego chcesz? — Na jej anielskiej buzi pojawiła się troska.

— Nie! Wróć! Proszę, wróć!

Uśmiechnęła się drapieżnie, po czym objęła go ramionami w rytualnym uścisku. Stewart uległ jej namiętnym pieszczotom, pogrążył się w cudownej fali białego światła.

* * *

„Ilex” wynurzył się z terminalu tunelu czasoprzestrzennego w odległości stu tysięcy kilometrów od Lalonde. Zakrzywiona brama prowadząca do normalnej przestrzeni zniknęła za jastrzębiem, kiedy zogniskował swe pole dystorsyjne. Sensory wychynęły ostrożnie z kadłuba. Stanowiska bojowe technobiotycznego okrętu były gotowe do walki.

Kapitan Auster, leżąc z napięciem na fotelu amortyzacyjnym w toroidzie załogi, przekopywał się przez ogrom informacji napływających z technobiotycznych i elektronicznych urządzeń statku. Przede wszystkim pragnął się upewnić, że w promieniu ćwierć miliona kilometrów nie ma wrogich okrętów i żadne czujniki systemów bojowych nie ogniskują się na kadłubie jastrzębia. Efekt rezonansowy pola dystorsyjnego pozwolił odkryć na orbicie Lalonde kilka ciał o masie przeciętnego statku, a oprócz tego asteroidy, satelity, księżyce, mniejsze bryły skalne. W bezpośrednim sąsiedztwie jastrzębia nie znajdował się żaden masywny obiekt. Po ośmiu sekundach „Ilex” i Ocyroe, operator uzbrojenia, ustalili wspólnie, że chwilowo nic im nie zagraża.

— Dobra, wejdziemy na orbitę parkingową — rozkazał Auster. — Siedemset kilometrów nad powierzchnią planety.

— Siedemset? — zdziwił się „Ilex”.

— Owszem. Na tej wysokości pole dystorsyjne będzie tylko trochę osłabione. W razie czego możemy szybko uciec.

— Cóż, zgoda.

Ich połączone umysły wyliczyły optymalny wektor lotu. „Ilex” ruszył wzdłuż wyimaginowanej linii ku jasnej białoniebieskiej planecie.

— Wchodzimy na orbitę parkingową — oświadczył Auster głośno, gdyż trzej obecni na mostku oficerowie Floty byli adamistami.

— Alarm na stanowiskach bojowych. Pamiętajcie, kto tam może na nas czekać. — Chcąc podkreślić wagę swoich słów, pozwolił, aby edeniści z załogi odczuli jego lęk. — Ocyroe, jak wygląda sytuacja w okolicznej przestrzeni?

— Dziewięć statków na orbicie parkingowej: siedem transportowców kolonizacyjnych i dwa frachtowce. Z asteroidy Kenyon zmierzają w stronę Lalonde trzy międzyplanetarne wahadłowce z napędem termojądrowym. Nie ma w układzie innych statków.

— Nie zgłasza się centrum kontroli ruchu lotniczego na Lalonde — zameldował Erato, pilot kosmolotu. Oderwał wzrok od konsoli komunikacyjnej. — Geostacjonarna platforma telekomunikacyjna działa, z tego, co tu widzę. Po prostu nikt nie odpowiada.

Auster spojrzał na porucznika Jeroena van Ewycka, oficera Wywiadu Sił Powietrznych Konfederacji, który dołączył do nich na Avonie.

— Co pan o tym myśli?

— To przecież prymitywna planeta, tutaj zawsze się czeka na odpowiedź. Zważywszy jednak na zawartość tych fleksów, wolałbym nie podejmować zbędnego ryzyka. Spróbuję skontaktować się bezpośrednio z Solankim poprzez satelity ELINT. A wasi agenci nie nadają niczego z planety?

— Sprawdzimy — odparł Auster.

— Świetnie. Erato, pogadaj z dowódcami innych statków. Prawdopodobnie tkwią tu od dawna, skoro jest ich tak wiele na orbicie.

Auster dołączył swój głos do afinicznego zawołania „Ilexa”, które objęło swym zasięgiem kolosalny obszar przestrzeni aż do gazowego olbrzyma. Otrzymali natychmiastową odpowiedź od Aethry, aczkolwiek niedojrzały habitat nie był w stanie zaświadczyć o prawdziwości informacji zgromadzonych przez Darcy’ego i Lori, a zapisanych na fleksie, który dotarł do ambasady edenistów na Avonie. Odkąd Kelven Solanki przesłał pliki na Murorę, z Lalonde napływały jedynie zwykłe cotygodniowe aktualizacje. Ostatnia, sprzed czterech dni, zawierała zbiór wiadomości o narastających trudnościach administracji cywilnej.

— Możecie nam powiedzieć, co tam się właściwie dzieje? — zapytał Gaura kanałem afinicznym łączącym Aethrę z „Ilexem”.

Był zarządcą stacji na odległym krańcu Układu Słonecznego, gdzie dbał o prawidłowy wzrost habitatu.

— Na razie nikt się nie zgłasza — odpowiedział Auster. — Jak dowiemy się czegoś, „Ilex” was powiadomi.

— Jeżeli na Lalonde przebywa Laton, może spróbować zawładnąć Aethrą. Udoskonalał swą technikę przez dwadzieścia lat. Brakuje nam broni, żeby stawić mu opór. Możecie nas ewakuować?

— Zobaczymy, jak rozwinie się sytuacja. Dostaliśmy rożkazy ze sztabu naczelnego admirała, aby zweryfikować informacje o Latonie i zniszczyć go, o ile to możliwe. Jeżeli stał się na tyle potężny, żeby oprzeć się naszej broni, udamy się z ostrzeżeniem do Sztabu Generalnego Sił Powietrznych. To będzie nasze nadrzędne zadanie.

— Rozumiem. Życzę udanej misji.

— Dziękuję. — Auster zwrócił się do „Ilexa”: — Zauważyłeś Darcy’ego i Lori?

— Nie zgłaszają się, ale wyczuwam w paśmie afinicznym pewną melodię, której tu nigdy nie słyszałem.

Umysł Austera sprzągł się z wyczulonymi zmysłami jastrzębia.

Wychwycił coś jakby odległy sopran… albo cichy gwizd. Nie dało się tego sprecyzować. Było to adagio, ton bardzo wolny, który pojawiał się i wymykał ze świadomości niczym sygnał radiowy w czasie sztormowej nocy.

— Skąd to dochodzi? — zapytał Auster.

— Z przodu — odparł „Ilex”. — Z powierzchni planety, ale jakby z wielu miejsc naraz. Nie mogę tego zlokalizować.

— Próbuj aż do skutku. Daj mi znać, kiedy już namierzysz źródło dźwięku.

— Rozumie się.

Jeroen van Ewyck datawizyjnie polecił procesorowi konsoli skierować miskę jednej z pomocniczych anten „Ilexa” na satelitę obserwacyjnego typu ELINT, po czym otworzył kanał łączności z biurem w Durringham. Szybkość transmisji bitów pozostawiała wiele do życzenia, a i siła wiązki mikrofal była dużo mniejsza od standardowej. Zgłosił się skonsternowany operator, który błyskawicznie powiadomił Kelvena Solankiego.

— Przybywamy w odpowiedzi na fleks wysłany statkiem „Eurydice” — powiedział van Ewyck. — Czy mógłby nas pan zapoznać z sytuacją na planecie?

— Za późno — odparł Kelven datawizyjnie. — Do cholery, przybywacie za późno!

Auster polecił technobiotycznemu procesorowi konsoli sterującej wejść na otwarty kanał.

— Komandorze Solanki, tu kapitan Auster. Wyruszylibyśmy natychmiast, lecz trzeba było przed misją przezbroić okręt. Mogę zapewnić, że admiralicja potraktowała z najwyższą powagą raport zarówno od pana, jak i agentów naszego wywiadu.

— Co takiego? Przysyłają jeden okręt i to ma być poważne traktowanie sprawy?

— Zasadniczo przeprowadzamy tylko misję rozpoznawczą, a to oznacza, że w razie konieczności nadejdą posiłki. W sztabie chcą wiedzieć, czy Laton rzeczywiście tu się ukrywa i jakie siły będą potrzebne do odparcia inwazji.

Nastąpiła chwila milczenia.

— Przepraszam, jeśli się uniosłem — rzekł Kelven. — U nas z każdym dniem gorzej. Najeźdźcy dotarli do Durringham.

— Pod wodzą Latona?

— Nie mam pojęcia. — Kelven zaczął streszczać wydarzenia z ostatnich kilku tygodni.

Auster słuchał z rosnącym przerażeniem, dzieląc się swymi uczuciami ze wszystkimi edenistami na pokładzie. Strach ogarnął także adamistów, o ile zmarszczki na twarzach trafnie odzwierciedlały ich myśli.

— A zatem ciągle pan nie wie, czy za tą inwazją stoi Laton? — zapytał Auster, gdy sprawozdanie dobiegło końca.

— Nie, choć moim zdaniem to nie on. Lori i Darcy po dotarciu do Ozark stanowczo temu zaprzeczali. Jeśli faktycznie winowajcą jest Laton, to musiał obmyślić bardzo skomplikowany podwójny blef. Czemu ostrzegł Darcy’ego i Lori o pojawieniu się wirusa energetycznego?

— Zdołał pan to sprawdzić? — spytał Jeroen van Ewyck.

— Nie, aczkolwiek zebrało się wiele silnych argumentów na potwierdzenie tej hipotezy. Najeźdźcy powszechnie i z powodzeniem stosują niezwykle zaawansowaną technikę zakłóceń radioelektronicznych. Myślę, że wiele na ten temat powiedzą wam na Kulu. Jednostka specjalna ESA wywiozła jeńca poza układ.

— To dla nich typowe — stwierdził gorzko Erato.

Auster pokiwał głową w milczeniu.

— Aż tak źle z wami w mieście? — zapytał van Ewyck.

— Wieczorem w peryferyjnych dystryktach słychać było odgłosy walki. Służby porządkowe strzegą kosmodromu i budynków rządowych, ale wątpię, czy wytrzymają dwa dni. Wracajcie na Avon.

Powiadomcie naczelnego admirała i Zgromadzenie Ogólne Konfederacji, co się tutaj dzieje. Na razie, nie można wykluczyć, że mamy do czynienia z atakiem ksenobiontów. Przekażcie admirałowi, że armia najęta przez Terrance’a Smitha nie może tu lądować.

Kilka tysięcy zwykłych żołnierzy niczego już nie rozwiąże.

— To oczywiste. Cały podległy panu personel zostanie niezwłocznie ewakuowany.

— Czterdziestu pięciu ludzi? — zdziwił się Ocyroe. — A jak nie wydoli system regulacji składu powietrza?

— Zawsze możemy skoczyć na Jospoola, to tylko siedemdziesiąt pięć lat świetlnych stąd. Toroid załogi powinien tyle wytrzymać.

— Mam tu paru szeregowców i podoficerów, których chciałbym zabrać — przekazał datawizyjnie Kelven. — Nikt im nie mówił, że ich placówka może się znaleźć na linii frontu. To jeszcze dzieciaki.

— Zabierzemy wszystkich, rzecz jasna — zapewnił go Auster stanowczym tonem.

— Chciałbym pojmać jednego z tych zasekwestrowanych najeźdźców, jeśli to możliwe — wtrącił szybko Jeroen van Ewyck.

— A co z komandosami, Erato? — zapytał Auster. — Warto spróbować?

— Polecę z misją ratunkową, gdy ich zlokalizujemy.

Z umysłu pilota wydobyło się wrażenie rosnącego podniecenia.

Auster skwitował je ironiczną myślą. To właśnie wśród pilotów, nawet u edenistów, najczęściej spotykało się twardzieli nie cofających się przed żadnym wyzwaniem.

— Trudno spenetrować dorzecze Juliffe — oznajmił „Ilex” z domieszką zniecierpliwienia. — Sensory optyczne nie potrafią złożyć dostatecznie ostrego obrazu rzeki i jej dopływów na obszarze do tysiąca kilometrów w głąb lądu.

— Teraz panuje tam noc, poza tym dzieli nas odległość siedemdziesięciu tysięcy kilometrów — zauważył Auster.

— Mimo to rozdzielczość optyczna powinna być znacznie lepsza.

— Komandorze Solanki, zamierzamy uratować żołnierzy — rzekł Auster.

— Od dwóch dni nie mogę złapać z nimi kontaktu. Boże, nie wiem nawet, czy jeszcze żyją, a cóż dopiero, gdzie są.

— Tak czy inaczej, należą do naszego personelu wojskowego.

Musimy spróbować, jesteśmy im to winni.

Jeroen van Ewyck i pozostali dwaj adamiści spojrzeli z zaskoczeniem na kapitana. Szybko ukryli swoją gafę. Auster nie zwrócił na to w ogóle uwagi.

— Chryste, to… W porządku — przesłał Kelven Solanki. — Ale sam przeprowadzę akcję ratunkową. Nie możecie ryzykować zniszczenia kosmolotu. Bądź co bądź, to ja ich tam posłałem. Odpowiadam za nich.

— Jak pan chce. Nasze sensory powinny zlokalizować kuter.

Ma pan środek transportu?

— Coś się znajdzie. Chociaż najeźdźcy strącili ostatni samolot, który zapuścił się na ich terytorium. Jedno wiem na pewno: dysponują naprawdę potężną siłą ognia.

— Podobnie jak „Ilex” — odrzekł twardo Auster.

* * *

Joshua Calvert opadł na półprzeźroczystą matę i wypuścił z płuc powietrze. Galaretowata substancja w materacu kołysała nim łagodnie, kiedy fale się uspokajały. Pot zrosił mu obficie pierś, ręce i nogi. Przyglądał się ogniwom elektroforescencyjnych na suficie.

Ostatnio piękny wzór liścia stał się dla niego bardzo swojski.

— O tak, to z pewnością jeden z lepszych sposobów na przebudzenie — powiedział.

— Jeden z lepszych? — Ione cofnęła nogi zaplecione nad biodrami Joshui i usiadła mu na udach. Przeciągnęła się prowokacyjnie z rękoma na karku.

Joshua jęknął, pożerając ją łakomym wzrokiem.

— Opowiedz mi o innych sposobach — poprosiła.

Usiadł i zatrzymał usta dwadzieścia centymetrów od twarzy Ione.

— Uwielbiam na ciebie patrzeć — rzekł ochrypłym głosem.

— Czy to cię kręci?

— Tak.

— Solo czy z inną dziewczyną? — Poczuła, jak odruchowo naprężył mięśnie. Cóż, mam swoją odpowiedź, pomyślała. Ale przecież wiedziała, jak bardzo Joshua gustuje w trójeczkach. Łatwiej było zaspokoić jego chuć niż próżność.

Wyszczerzył zęby w tym swoim łobuzersko czarującym uśmiechu.

— Założę się, że zaraz w naszej rozmowie pojawi się Domini que.

Ione musnęła wargami jego nos. Po prostu znali się na wylot; podobnego rodzaju więź łączyła ją z osobowością habitatu. Dająca ukojenie i zarazem dreszcz tajemnicy.

— Pierwszy o niej wspomniałeś.

— Denerwujesz się, że zabieram ją na Lalonde?

— Nie. Potrzebna ci będzie w interesach.

— Widzę, że jednak tego nie pochwalasz. — Pogłaskał ją z boku po piersi. — Nie masz powodów do zazdrości. Dobrze wiesz, że już z nią sypiałem.

— Wiem. Pamiętasz chyba, że patrzyłam, jak się zabawiacie na jej wielkim łożu.

Położył dłonie na jej piersiach i pocałował kolejno oba sutki.

— Przyprowadźmy ją do twojego łóżka.

Popatrzyła na niego z góry.

— Wybacz, ale nic z tego nie będzie. Trzysta lat temu Saldanowie usunęli z DNA gen odpowiadający za skłonności homoseksualne. Nie mogli ryzykować, że kiedyś wybuchnie skandal. Stoją przecież w królestwie na straży dziesięciu przykazań boskich.

Joshua nie wierzył w ani jedno jej słowo.

— W takim razie zapomnieli usunąć gen rozwiązłości.

Uśmiechnęła się.

— Co tak się na nią napalasz? Nie wystarczy ci, że zamkniecie się na tydzień w klatce do uprawiania seksu w stanie nieważkości?

— Aleś ty zazdrosna.

— Nigdy nie rościłam sobie wyłącznego prawa do ciebie. Bo czy skarżyłam się na coś, gdy wróciłeś z Norfolka?

Odsunął twarz od jej piersi.

— Ione, jak możesz!

— Rzucało się w oczy, że cię sumienie gryzie. Bardzo ładna była?

— Była… słodka.

— Słodka? No nie, Joshuo Calvercie, czyżbyś na starość stawał się romantykiem?

Joshua westchnął i opadł z powrotem na materac. Wolałby, żeby się zdecydowała: jest zazdrosna czy nie jest.

— A czy mnie interesują twoi kochankowie?

Nikły rumieniec wypłynął na jej policzki. Hans był całkiem miły, póki trwał ich romans, ale przy nim nie czuła się nigdy taka wolna jak przy Joshui.

— Nie — przyznała.

— Oho! Widzę, że nie tylko ja mam tu coś do ukrycia.

Przesunęła palec po jego mostku i brzuchu, aż dotarła do uda.

— Zmieniamy temat?

— No chyba. — Dotknął jej bioder. — Przywiozłem ci jeszcze jeden prezent.

— Rany, Joshua! Co takiego?

— Ziarenko gigantei. Takiego drzewa, które rośnie dziko na Lalonde. Widziałem kilka okazów niedaleko Durringham, miały wysokość osiemdziesięciu metrów, ale Marie powiedziała, że to jeszcze maleństwa, prawdziwe olbrzymy rosną dalej w głębi lądu.

— Marie ci to powiedziała, co?

— Tak. — Nie dał się zbić z tropu. — Powinna sobie spokojnie rosnąć gdzieś na błoniach Tranquillity. Ale trzeba posadzić ją w głębokiej glebie, gdzie jest dużo wilgoci.

— Zapamiętam.

— Kiedyś dorośnie do samej tuby świetlnej.

Popatrzyła na niego z niedowierzaniem.

— Najpierw będę musiał przeprowadzić testy kompatybilności środowiskowej — odezwała się osobowość habitatu. — Nasza biosfera znajduje się w delikatnej równowadze.

— Nie bądź cyniczny. Dziękuję, Joshua — powiedziała na głos.

Joshua znów miał erekcję.

— Może byś się nieco pochyliła do przodu?

— Wolę sprawić ci pewną niespodziankę — rzekła Ione uwodzicielsko. — Spełnienie marzeń każdego prawdziwego mężczyzny.

— To znaczy?

— Otóż mam przyjaciółkę, z którą chciałabym cię zapoznać.

Co rano chodzimy popływać. Pewnie z przyjemnością popatrzysz, jak chlapiemy się razem w wodzie, całe mokre i śliskie. Ona jest młodsza ode mnie. I nigdy, przenigdy nie nakłada kostiumu kąpielowego.

— Rany. — Twarz Joshui z rozmarzonej zrobiła się podejrzliwa. — Coś kręcisz.

— Wcale nie. Ona też nie może się doczekać tego spotkania.

Uwielbia być myta, a ja zawsze pieszczę jej nagie ciało. Masz ochotę się przyłączyć?

Patrząc na szyderczo niewinną minę Ione, zastanawiał się, w co ona, u licha, chce go teraz wpakować. Opowieść o genach włożył między bajki.

* * *

Eskortowani przez trzech sierżantów, którzy trzymali się dyskretnie dziesięć kroków za nimi, przeszli pięćdziesiąt metrów wąską piaszczystą dróżką w stronę zatoczki, kiedy Joshua przystanął i rozejrzał się uważnie.

— To przecież południowa czapa biegunowa.

— Zgadza się — odparła tajemniczo.

Dogonił ją, gdy stanęła na szczycie skarpy. Poniżej rozległa, zarysowana delikatnym łukiem zatoka wyglądała niezwykle ponętnie. W pewnym oddaleniu od brzegu widniała maleńka wysepka, a na plażę tu i ówdzie wdzierały się kępy pochyłych drzew palmowych. W dali można było dostrzec zgrabne budynki ośrodka badawczego.

— Wszystko w porządku — powiedziała. — Nikt cię nie aresztuje, póki jesteś ze mną.

Wzruszył ramionami i zszedł za nią ze skarpy. Gdy poczuł pod stopami piasek, Ione biegła już pędem do wody. Po drodze odrzuciła szlafroczek.

— Na co czekasz, Joshua? — Rozbryzgiwała nogami pianę.

Naga dziewczyna, tropikalna plaża. Kto by się temu oparł?

Zrzucił ubranie i pokłusował za Ione. Coś się jednak za nim poruszało, coś tupało głucho, coś masywnego. Odwrócił się.

— O Boże!

Prosto na niego szarżował Kiint. Nie widział jeszcze tak małego przedstawiciela tej rasy — mającego zaledwie trzy metry długości, a wzrostem tylko nieznacznie górującego nad człowiekiem. Kiint przebierał ośmioma grubymi nogami w niemożliwym do uchwycenia rytmie.

Joshua stał jak wrośnięty w ziemię.

— Ione!

Śmiała się histerycznie.

— Dzień dobry, Haile! — krzyknęła piskliwym głosem.

Kiint zatrzymał się niezgrabnie. Joshua patrzył prosto w szkliste fioletowe oczy o rozmiarach połowy jego twarzy. Z otworów oddechowych wydostał się strumień ciepłego, wilgotnego powietrza.

— Ee…

Jedno z traktamorficznych ramion wygięło się, a czubek przybrał formę ludzkiej dłoni, choć troszkę za dużej.

— Nie przywitasz się? — Ione podeszła do nich i stanęła za jego plecami.

— Jeszcze się z tobą policzę, Saldana.

Zachichotała.

— Joshua, poznaj moją przyjaciółkę Haile. Haile, to jest Joshua.

— Czemu w nim taka sztywność? — zapytała Haile.

Ione, zgięta niemal w pół, ryknęła dzikim śmiechem. Joshua spiorunował ją wzrokiem.

— Nie chce ręki podać? Nie inicjuje ludzkiego rytuału powitalnego? Nie chce być przyjacielem? — Kant wyglądał na rozczarowanego i przygnębionego.

— Joshua, podaj rękę. Haile smuci się, że nie chcesz być jej przyjacielem.

— Skąd wiesz? — zapytał kącikiem ust.

— Kiintowie posługują się kanałami afinicznymi.

Uniósł rękę. Haile wydłużyła ramię i poczuł, jak sucha, nieco szorstka skóra opływa delikatnie jego palce. Łaskotała. Neuronowy nanosystem przeszukiwał w trybie nadrzędności pliki o ksenobiontach, które miał zgromadzone w komórce pamięciowej. Kiintowie posiadali zmysł słuchu.

— Niech twoje myśli szybują zawsze wysoko, Haile — powiedział z lekkim oficjalnym ukłonem.

— Już bardzo go lubię!

Ione zmierzyła Joshuę taksującym spojrzeniem. Mogłam przewidzieć, że jego urok podziała również na ksenobionta, pomyślała.

Obce ciało wywarło delikatny nacisk na dłoń Joshui, potem nibyręka wyśliznęła się z uścisku. Pozostało po nim dziwne mrowienie w palcach, które zdawało się wędrować po kręgosłupie aż do głowy.

— Twoja nowa przyjaciółka? — spytał z przekąsem.

Ione uśmiechnęła się promiennie.

— Haile przyszła na świat kilka tygodni temu, ale rośnie jak na drożdżach.

Haile zaczęła popychać Ione na głębszą wodę: bodła ją z ożywieniem swą płaską trójkątną głową, kłapiąc dziobem. Jednym z traktamorficznych ramion skinęła nagląco na Joshuę.

Wyszczerzył zęby.

— Już pędzę. — Doznawał wrażenia, jakby przebywał za długo na palącym słońcu. Dziwnie swędziała go czaszka.

— Woda rozmiękcza skórę, a to pomaga jej, gdy rośnie — wytłumaczyła Ione, biegnąc przed uradowanym Kiintem. — Musi r kąpać się co najmniej dwa razy dziennie. W każdym domu Kiintów jest kryty basen, ale ona uwielbia plażę.

— No cóż, chętnie pomogę ci ją wyszorować, skoro już tu przyszedłem.

— Duża wdzięczność.

— Cała przyjemność po mojej stronie — odparł Joshua i raptownie przystanął. Haile czekała na płyciźnie, wpatrując się w niego uważnie wielkimi oczami. — Ty to powiedziałaś.

— Tak.

— Niby co takiego? — lone patrzyła to na niego, to na Haile.

— Słyszę, co mówi.

— Ależ ty nie masz genu aflnicznego. — Była zaskoczona, a może i trochę oburzona.

— Silne myśli u Joshui. Nawiązanie dialogu bardzo trudne, lecz możliwe. Nie jak u innych ludzi. Beznadziejność czują.

Smutek z niemożności.

Uniósł dumnie czoło.

— Silne myśli, widzisz?

— Haile nie opanowała dostatecznie naszego języka, to wszystko. — lone uśmiechnęła się szelmowsko. — Pomyliła siłę z prostotą. Ty masz bardzo przyziemne myśli.

Joshua zatarł wojowniczo ręce i ruszył w jej stronę. lone cofnęła się, odwróciła i pobiegła z chichotem przez wodę. Dopadł ją po sześciu metrach i oboje runęli w przejrzyste fale, śmiejąc się i krzycząc.

— Duża radość. Duża radość.

Joshua był ciekawy, czy młody Kiint umie dobrze pływać. Wyobrażał sobie, że takie cielsko będzie poruszać się w wodzie niezgrabnie, lecz bardzo się pomylił. Haile radziła sobie doskonale: traktamorficzne ramiona przekształciły się w płetwy i ustawiły wzdłuż grzbietu. Mimo to lone nie pozwoliła jej płynąć do wysepki, twierdząc, że to wciąż za daleko. Haile zareagowała na ten zakaz buntowniczym parskaniem.

— Widziałam fragment przestrzeni parkowej tego wokół — powiedziała z dumą do Joshui, kiedy pocierał wypukłość grzbietową nad jej zadem. — Ione mnie oprowadzała. Tak wiele do chłonięcia. Posmak przygody. W zazdrość mnie wprawiasz.

Joshua nie bardzo wiedział, jak układać słowa w myśli zrozumiałe dla Haile, dlatego odezwał się na głos:

— Zazdrościsz mi? Dlaczego?

— Wędrować, gdzie przyjdzie ochota. Latać do gwiazd odległych. Podziwiać widoki dziwne. Takie moje wielkie pragnienie!

— Wątpię, czy zmieściłabyś się na pokładzie „Lady Makbet”.

Poza tym statki ludzi, które chcą zabierać Kiintów na pokład, muszą otrzymać licencję od waszego rządu. Ja nie mam takiej licencji.

— Żal. Złość. Przygnębienie. Nie mogę przekraczać granic wyznaczonych przez dorosłych. Dużo dorastania, zanim mi pozwolą.

— Rozbijanie się po wszechświecie nie zawsze jest takie piękne, jak by się mogło zdawać. Planety w Konfederacji są raczej cywilizowane, a podróże statkiem nudzą. Są też niebezpieczne.

— Niebezpieczne? Podniecające?

Joshua zbliżył się do giętkiej szyi Haile. Ione szczerzyła do niego zęby zza białego korpusu Kiinta.

— Na pewno nie podniecające. Niebezpieczne jest to, że każda mechaniczna usterka może okazać się zgubna.

— U ciebie podniecenie. Spełnienie. Ione opisała mnogość twoich wojaży. Triumf w Pierścieniu Ruin. Wielkie wynagrodzenie. Taka śmiałość okazana.

Śmiech Ione przeszedł w kaszel.

— Flirciara z ciebie, dziewczyno.

— Prawidłowy tryb dostępu do ludzkiego samca. Pochwała charakteru, bezkrytyczny podziw dla osiągnięć; twoje wyjaśnienie.

— Owszem, mówiłam coś takiego. Tylko trochę inaczej to ujęłam.

— Stare dzieje — rzekł Joshua. — Oczywiście, życie w tamtych czasach lubiło płatać figle. Jeden fałszywy krok mógł skonczyć się katastrofą. Pierścień Ruin to parszywe miejsce. Zbieracz niczego nie osiągnie bez determinacji. Skazuje siebie na żywot samotnika. Nie każdy jest to w stanie wytrzymać.

— Status legendy osiągnąłeś. Najsławniejszy ze wszystkich zbieraczy.

— Nie przeciągaj struny — ostrzegła Ione.

— Masz na myśli moduł elektroniczny Laymilów? Racja, nie lada znalezisko, przyniosło mi kupę forsy.

— Duży wkład w poznanie obcej kultury.

— A tak, to też.

Ione przestała szorować szyję Haile i zmarszczyła czoło.

— Joshua, czytałeś nagrania, które odszyfrowujemy?

— Ee, jakie znowu nagrania?

— Twój moduł elektroniczny przechowywał sensywizyjne nagrania Laymilów. Zdobyliśmy olbrzymie ilości informacji na temat ich kultury.

— Świetnie. To dobra wiadomość.

Zmierzyła go podejrzliwym spojrzeniem.

— Pod względem biologicznym byli bardzo rozwiniętą rasą, wysoko nad nami na drabinie ewolucyjnej. Żyli w niemal doskonałej harmonii ze środowiskiem swoich habitatów, co każe nam postawić sobie pytanie, do jakiego stopnia były one sztuczne. Nastawienie Laymilów do żywych organizmów różniło się zasadniczo od naszego pojęcia w tej kwestii. Wielbili każdą żywą istotę. Ich psychologia jest dla nas trudna do pojęcia: zachowując indywidualność, zamykali się jednocześnie w pewnego rodzaju duchowej wspólnocie. Dwa całkowicie odmienne stany świadomości. Podejrzewamy, że byli autentycznymi telepatami. Genetycy z ośrodka badawczego prowadzą zażarte spory, próbując zrozumieć odpowiedzialną za to sekwencję genową. Gen afiniczny edenistów działa na podobnych zasadach, lecz psychologia Laymila rozszerza tę sekwencję w sposób nieosiągalny dla jakiejkolwiek ludzkiej techniki. Edenista po śmierci zatrzymuje przy sobie rdzeń swej tożsamości, przekazując wspomnienia habitatowi, lecz to, w jaki sposób Laymil dzieli się najbardziej prywatną cząstką swego wnętrza, musi być rezultatem o wiele większej psychicznej dojrzałości. Nie da się wszczepić instynktu zachowawczego w łańcuch DNA.

— Udało się stwierdzić, co zniszczyło im te habitaty? — zapytał Joshua. Poczuł pod ręką drżenie Haile, jakże ludzki odruch.

Dziwny niepokój wkradł się w jego myśli. — Dobra, przepraszam.

— Strach. Przelęknienie czuję. Tyle śmierci. Mieli siłę, a jednak zostali pokonani. Jaka tego przyczyna?

— Żebym to ja wiedziała — odparła Ione. — Przecież tak bardzo cieszyli się życiem.

* * *

„Isakore” kołysał się niemrawo na wodzie, jakby był dryfującą kłodą o wymyślnym kształcie. Fale chlupały o kadłub z cichą natarczywością. Tego dnia sporządzili kilka prymitywnych wioseł do kierowania statkiem, gdyż sam ster nie wystarczał. Udawało im się utrzymać mniej więcej pośrodku rzeki. Zamjan miał tutaj osiemset metrów szerokości, co zostawiało im pewien zapas na wypadek, gdyby prąd zaczął znosić kuter w stronę brzegu.

Murphy Hewlett otrzymał informację z bloku inercjalnego naprowadzania, że przepłynęli już trzydzieści kilometrów, odkąd mikroprądnica termonukleama została zniszczona. Nurt rzeki niósł ich nieprzerwanie w swych kleszczach, dzięki czemu oddalali się od spalonej, wrogiej im dżungli. Przed sobą mieli jeszcze osiemset kilometrów z drobnym okładem.

Jacąueline Couteur przesiadywała na dziobie pod płóciennym zadaszeniem, nie sprawiając nikomu kłopotów. Gdyby jednak nie męka, jakiej tu zaznali, i cena, jaką musieli zapłacić, by schwytać jeńca, Murphy uwiązałby kobiecie do szyi zepsutą mikroprądnicę i wypchnął ją za burtę. Prawdopodobnie o tym wiedziała, ale to dzięki niej ich misja miała sens. Przecież wszyscy żyli, jednostka nadal działała. Dopóki to się nie zmieniało, porucznik Murphy Hewlett zamierzał trzymać się rozkazów i dostarczyć ją do Durringham. Nic innego mu nie pozostało, teraz był to jedyny cel jego życia.

Nikt nie próbował ich atakować, aczkolwiek kanały łączności z pewnością były zagłuszane (inne bloki działały bez zarzutu). W mijanych wioskach nie okazywano zainteresowania ich widokiem.

Pierwszego ranka do statku podpłynęły wprawdzie dwie łódki wiosłowe, lecz strzały z bradfielda skutecznie odstraszyły intruzów. Po tym incydencie „Isakore” płynął w spokoju.

Podróż przebiegała niemalże sielankowo. Jedli do syta, czyścili i sprawdzali broń, próbowali opatrzyć rany. Niels Regehr raz po raz popadał w obłąkanie, lecz dzięki pakietowi nanoopatrunku, którym obkleił sobie twarz, jego stan się nie pogarszał.

Murphy jużjuż zaczynał łudzić się nadzieją, że jednak wrócą do Durringham. Cisza na rzece skłaniała człowieka do naiwnych myśli.

Kiedy drugiego dnia żeglugi zapadła noc, siedział na rufie, zaciskając palce na naprawionym sterze i robiąc wszystko, żeby statek trzymał się środka rzeki. Lewą ręką nie był w stanie kierować drążkiem, lecz przynajmniej nie musiał używać nogi, sztywnej i bolącej w kolanie. Mundur roboczy lepił się nieprzyjemnie do ciała w przesyconym wilgocią powietrzu.

Dostrzegł Louisa Beitha, który zmierzał na rufę z butelką. Pakiet nanoopatrunku tworzący szeroką bransoletę wokół jego ramienia, gdzie Jacąueline Couteur złamała mu kość, połyskiwał mętnie w paśmie podczerwonym.

— Mam tu trochę soku — powiedział Louis. — Prosto z lodówki.

— Dzięki. — Murphy przyjął oferowany kubek. Implanty wzrokowe przełączone na podczerwień pozwalały mu widzieć nalewany płyn w ciemnogranatowym, niemal czarnym kolorze.

— Niels znowu rozmawia z demonami — oświadczył spokojnie Louis.

— Niewiele możemy mu pomóc, chyba żeby uruchomić w jego nanosystemie program usypiający.

— Zgoda, ale panie poruczniku, co on wygaduje! Zupełnie jakby to się działo naprawdę. Myślałem, że halucynacje pozbawione są sensu. Sam przez niego oglądam się za plecy.

Murphy łyknął soku. Był lodowato zimny, mroził w gardle. Po prostu taki jak trzeba.

— Zanadto się tym przejmujesz. Jeśli chcesz, będę miał na niego oko.

— Aż tak źle nie jest, tylko to trochę straszne, biorąc pod uwagę wszystko, cośmy tu widzieli.

— Kto wie, czy ta sztuczka wroga z zakłóceniami nie działa na nanosystemy bardziej, niż nam się wydaje.

— Tak pan myśli? — Louis się wypogodził. — Może to i racja.

— Stał z rękami na biodrach i twarzą skierowaną na zachód. — To się nazywa deszcz meteorów. Nie widziałem jeszcze, żeby tyle ich spadało.

Murphy spojrzał na bezchmurne nocne niebo. Wysoko nad dziobem „Isakore” gwiazdy spadały z wyznaczonych im konstelacji. Jarzyły się i migotały w długim, szerokim paśmie. Murphy nawet się uśmiechnął: wyglądały tak malowniczo. Rozbłysków przybywało, w miarę jak nowe meteory wpadały w atmosferę na zachodniej stronie nieba. Musiał to być niezwykle liczny rój, który mknął w przestrzeni międzyplanetarnej jako pozostałość po wypalonej przed wiekami komecie. Najdalsze obiekty ciągnęły za sobą olbrzymie świetliste warkocze, spiekając się w powietrzu. Z pewnością pokonywały w atmosferze długą, przynajmniej kilkudziesięciokilometrową drogę.

Naraz Murphy przestał się uśmiechać.

— O mój Boże… — odezwał się przez ściśnięte gardło.

— Co jest? — zapytał wniebowzięty Louis. — Jakie to piękne.

Rany, mógłbym tak patrzeć godzinami.

— To nie meteory.

— Że jak?

— Do diabła, to nie meteory!

Louis popatrzył na niego z przestrachem.

— Cholera jasna, przecież to harpuny kinetyczne! — Na tyle szybko, na ile pozwalało mu kolano, Murphy pobiegł na dziób kutra. — Uwaga! — krzyknął. — Chwyćcie się czegoś i nie puszczajcie! Zaraz zaczną spadać nam na głowę!

Noc zamieniała się w dzień, na czarnym niebie rozszerzała się jasna lazurowa plama. Na zachodzie błyszczące smugi raziły w oczy.

Zdawały się wydłużać z przerażającą prędkością, wydzierając w ścianie mroku szczeliny, przez które wpadał blask słoneczny.

Harpuny kinetyczne były standardową bronią taktyczną (nie powodującą zanieczyszczeń radioaktywnych) na wyposażeniu Sił Powietrznych Konfederacji, wykorzystywaną w operacjach militarnych na powierzchni planet. Taką drzazgą z hartowanego, żaroodpornego kompozytu, ostrą jak igła i długą na pół metra z krzyżowym usterzeniem ogona, kierował procesor z zaprogramowanym wektorem lotu.

Harpun nie przenosił materiałów wybuchowych ani ładunków energetycznych, niszczył cele wyłącznie dzięki swej szybkości.

„Ilex” zbliżał się do Lalonde z przyspieszeniem 8 g wzdłuż ściśle określonej trajektorii o kształcie hiperboli, której ognisko znajdowało się tysiąc dwieście kilometrów nad Amariskiem i dwieście kilometrów na wschód od Durringham. W najbliższej odległości od planety jastrząb wypuścił z komór uzbrojenia pięć tysięcy harpunów, które pomknęły w stronę osnutego ciemnością kontynentu.

„Ilex” odwrócił kierunek fali przyspieszającej, generowanej przez pole dystorsyjne, walcząc z grawitacją Lalonde. Załoga rozciągnięta w fotelach złorzeczyła bezradnie na straszne przeciążenie; błonowe suplementy nanoniczne usztywniały się, aby kruche ludzkie ciała nie rozpadły się, gdy jastrząb zaczynał oddalać się od planety.

Chmara harpunów wdarła się z impetem w atmosferę. W wyniku hiperprędkości cząsteczki kompozytowej warstwy zewnętrznej ścierały się, tworząc błyszczące jonowe ogony stukilometrowej długości.

Z dołu widowisko przypominało deszcz płynnego, rażącego światła.

Towarzysząca temu cisza napawała trwogą. Przejaw tak wielkiej potęgi powinien brzmieć niczym ryk rozwścieczonego Boga.

Murphy złapał się relingu przy sterówce, zerkając przez wpółprzymknięte powieki na pędzące na niego zwiastuny nieuchronnej zagłady. Pojękiwania wystraszonej Jacąueline Couteur sprawiały mu perfidną, złośliwą satysfakcję. Po raz pierwszy okazywała jakiekolwiek uczucie. Do uderzenia pozostały sekundy.

Dokładnie nad statkiem harpuny wypełniły niebo niczym powietrzna rzeka słonecznego blasku, będąca lustrzanym odbiciem Zamjanu. Rozdzieliły się pośrodku na dwie doskonale symetryczne płaszczyzny światła. Jedne spadły w dżunglę na zachodnim brzegu rzeki, drugie prześliznęły się nad „Isakore” z tak dużą prędkością, że ludzkie zmysły, nawet udoskonalone, nie były w stanie nadążyć za ich lotem. Ani jeden z nich, dosłownie, nie wylądował w wodzie.

Setki eksplozji obracały las w popiół. Na brzegach Zamjanu tryskały w górę jęzory szkarłatnych płomieni, gdy harpuny wbijały się w ziemię, zamieniając swą kolosalną energię kinetyczną w śmiercionośny żar. Pas zniszczeń miał długość siedmiu kilometrów i sięgał na półtora kilometra w głąb dżungli. Powietrze wypełniło się gęstą, paskudną chmurą ziemi, kamyków i kawałków drzew, które zasłoniły częściowo blask pożarów. Fala uderzeniowa rozchodząca się w obu kierunkach kładła pokotem dalsze partie lasu.

I wtedy grzmot przewalił się nad kutrem. Ryki poszczególnych eksplozji nakładały się na siebie, tworząc swoisty dźwiękowy taran, który wszystkie deski statku wprawiał w drżenie jak struny gitary.

Zaraz potem rozległ się piekielny huk powietrza przecinanego spadającymi harpunami, gdy fala dźwiękowa dogoniła wreszcie pociski.

Murphy przycisnął ręce do uszu, aby ochronić obolałe bębenki.

Wszystkie kości mu się trzęsły, stawy cierpiały potworne katusze.

Z góry zaczęły sypać się szczątki lasu, marszcząc i tak już wzburzoną toń wody. Wzdłuż brzegów, wokół głębokich kraterów, szalejące pożary rozprawiały się z przewróconymi i połamanymi drzewami. Nad dotkliwie poranioną ziemią unosiły się kłęby ciemnego, mętnego pyłu.

Murphy wolno opuścił ręce, wstrząśnięty tym strasznym obrazem zniszczenia.

— To nasi — rzekł, oszołomiony i zdumiony. — To nasi strzelali.

Tuż obok stał Garrett Tucci, mówiąc o czymś z dzikim ożywieniem. Murphy nie słyszał ani jednego słowa. Wciąż dokuczliwie dźwięczało mu w uszach.

— Krzycz głośniej! Albo przejdź na datawizję! Ogłuchłem od tego hałasu!

Garrett zamrugał, po czym uniósł blok nadawczo-odbiorczy.

— Już działa! — wrzasnął.

Murphy połączył się datawizyjnie ze swoim blokiem, który poinformował go o otwartym kanale łączności z satelitą obserwacyjnym.

Kuter został omieciony snopem białego światła, które padało gdzieś z góry. Murphy patrzył na nie, gdy sunęło po wodzie, a potem zawracało w stronę „Isakore”. Zadarł głowę w bezgranicznym zdumieniu. Jakieś dwieście metrów nad ziemią krążył mały samolot, cień na tle srebrzystych gwiazd. Na końcach skrzydeł i przednich płatów mrugały białe, czerwone i zielone lampy pozycyjne.

Neuronowy nanosystem Murphy’ego zidentyfikował smoliście czarną sylwetkę: BK 133. Blok nadawczo-odbiorczy zasygnalizował piknięciem otwarcie lokalnego kanału łączności.

— Murphy, jesteś tam? Murphy?

— Czy to pan? — zapytał z niedowierzaniem.

— A co, spodziewałeś się kogoś innego? — odpowiedział datawizyjnie Kelven Solanki.

Snop odnalazł znowu „Isakore” i nie opuścił już pokładu statku.

— Macie tam jeszcze tego jeńca?

— Tak, sir. — Murphy zerknął na Jacąueline Couteur, która wlepiała wzrok w samolot, zasłaniając oczy przed światłem.

— Brawo. Zabieramy ją ze sobą.

— Niels Regehr doznał ciężkich obrażeń, sir. Wątpię, czy da radę wspiąć się po drabince.

— Spokojna głowa.

BK 133 opadał ostrożnie, skrzydła kołysały się wskutek mikroimpulsów termicznych powstających podczas uderzeń harpunów.

* * *

Murphy czuł na twarzy gorące, suche powietrze z kompresorów maszyny, tak miłe po tylu dniach wilgoci. W kadłubie otwarty był szeroki właz. Na pokład „Isakore” opuszczał się za pomocą wciągarki człowiek w wojskowym mundurze.

W światłach reflektorów rozmieszczonych na dachu siedziby Sił Powietrznych widać było tłum ludzi zgromadzony wokół gmachu.

Wszyscy zdawali się patrzeć w granatowe niebo.

Murphy przyglądał im się przez właz w środkowej części kadłuba samolotu, kiedy Kelven Solanki kierował maszynę na płytę lądowiska. Na skraju dachu siedział już kanciasty kosmolot ze złożonymi skrzydłami: zmieścił się z ledwością, ogon i dziób wystawały poza krawędzie budynku. Od dawna żaden widok tak bardzo nie pokrzepił go na duchu.

— Skąd to zbiegowisko? — zapytał.

— Widzieli, jak kosmolot z „Ilexa” ewakuuje personel biura — odparł Vince Burtis. Był to ten sam dziewiętnastoletni szeregowiec, który zabrał z pokładu „Isakore” jednostkę komandosów. Dla niego inwazja była dokładnie tym, o czym marzył przy wstępowaniu do służby we Flocie: przygodą na obcej planecie. Dobrze się bawił.

Murphy nie miał serca wyprowadzać go z błędu. Dzieciak sam wkrótce zrozumie, w co się wpakował. — Myślę, że oni też chcieliby odlecieć — dodał Vince poważnie.

BK 133 wylądował na dachu. Kelven polecił komputerowi pokładowemu wyłączyć instalacje pokładowe samolotu.

— Wszyscy wysiadać — zakomenderował.

— Lepiej będzie, jak się pośpieszycie — wydobył się z bloku nadawczo — odbiorczego naglący głos Erato. — Jestem w kontakcie z szeryfami na zewnątrz budynku. Podobno ludzie szturmują do drzwi.

— Nie uda im się do nas przedrzeć — odparł datawizyjnie Kelven.

— Myślę, że służby porządkowe przeszły częściowo na stronę tłumu — rzekł z wahaniem Erato. — Oni też są ludźmi.

Kelven wyswobodził się z pasów i wrócił pośpiesznie do kabiny.

Vince Burtis pomagał Nielsowi Regehrowi, który stawiał ostrożne kroki przy zejściu na płytę lądowiska. Garrett Tucci i Louis Beith odprowadzali Jacąueline Couteur do kosmolotu, strasząc ją użyciem broni.

Murphy Hewlett uśmiechnął się blado do swego dowódcy.

— Dziękuję, sir.

— Niczego mi nie zawdzięczasz. Gdyby nie „Ilex”, nadal byście wiosłowali w dół rzeki.

— Czy wszyscy już opuścili biuro?

— Tak, kosmolot musiał wykonać wieczorem kilka lotów. My jesteśmy ostatni.

Zeskoczyli razem na dach. Narastał gwizd kompresorów kosmolotu, zagłuszając wrzawą tłumów. Kelven opędzał się od wyrzutów sumienia. Wśród urzędników administracji cywilnej znalazł sobie wielu przyjaciół. Candace Elford przekazała do jego dyspozycji samolot bez słowa sprzeciwu. Z pewnością kilku ludzi dałoby się jeszcze upchnąć na pokładach transportowców kolonizacyjnych.

Tylko kogo? I kto miałby ich wybrać?

W obecnej sytuacji najlepszym — i jedynym — sposobem, by pomóc planecie, była interwencja Sił Powietrznych Konfederacji.

Po drugiej stronie BK 133 otworzyły się gwałtownie drzwi do klatki schodowej. Na dach zaczęli wysypywać się ludzie, krzycząc opętańczo.

— Chryste Panie… — wymamrotał Kelven.

Dostrzegł trzech lub czterech szeryfów uzbrojonych w paralizatory mózgu. Jeden z nich trzymał w ręku laserową strzelbę myśliwską. Pozostali byli cywilami. Rozejrzał się wkoło. Vince Burtis i Niels Regehr wchodzili już po schodkach do komory śluzowej. Jeden z członków załogi „Ilexa” wychylał się z kosmolotu, podając rękę Nielsowi. Vince gapił się przez ramię z przestraszoną miną.

— No, właźcie! — rozkazał datawizyjnie Kelven, machając w ich stronę.

Dwóch szeryfów okrążało dziób BK 133, a zgięte w pół postacie przechodziły pod kadłubem maszyny. Przez otwarte drzwi wybiegali na dach następni ludzie. W sumie było ich już chyba ze trzydziestu.

— Zaczekajcie na nas!

— Jeden więcej nie zrobi wam różnicy.

— Mam pieniądze, zapłacę!

Murphy skierował w niebo lufę bradfielda i oddał dwa strzały.

Broń ciężkiego kalibru wydała zaskakująco donośny głos. Kilka osób rzuciło się na płytę lądowiska, reszta zamarła w bezruchu.

— Nawet o tym nie myśl! — przestrzegł Murphy. Wycelował w jednego z pobladłych szeryfów, który natychmiast wypuścił z rąk paralizator mózgu.

Hałas kompresorów kosmolotu wciąż przybierał na sile.

— Nie mamy wolnych miejsc na pokładzie. Wracajcie do domu, nim komuś stanie się krzywda.

Kelven i Murphy zaczęli cofać się w stronę kosmolotu. Nagle spod samolotu wygrzebała się młoda ogorzała kobieta i ruszyła śmiało do żołnierzy. Trzymała w ramionach małe, najwyżej dwuletnie dziecko, o pyzatej buzi i szeroko otwartych szklistych oczach.

Murphy nie umiał wymierzyć do niej z bradfielda. Dotknął stopą aluminiowych schodków kosmolotu.

— Zabierzcie go ze sobą! — krzyknęła kobieta. Podawała im dziecko. — Na miłość boską, błagam, jeśli macie w sobie choć odrobinę litości, weźcie mojego syna!

Murphy wspiął się na pierwszy stopień. Kelven położył mu rękę na ramieniu.

— Zabierzcie go! — Wrzask kobiety przebił się przez ryk kompresorów. — Zabierzcie go albo zastrzelcie!

Murphy zadrżał na widok jej determinacji. Mówiła poważnie, wcale nie żartowała.

— Wyświadczycie mu tylko przysługę. Wiecie, jaki los czeka go na tej przeklętej planecie. — Dziecko płakało, wierciło się w matczynych ramionach.

Świadkowie tego zdarzenia stali nieruchomo, wwiercając w porucznika twardy, oskarżycielski wzrok. Odwrócił się do dowódcy, którego oblicze powlokło się maską cierpienia.

— Bierz go! — burknął Solanki.

Murphy odrzucił bradfielda, który potoczył się po krzemowej płycie. Wprowadził datawizyjnie kod do procesora sterującego broni, żeby nikt nie ostrzelał kosmolotu, po czym prawą ręką chwycił malca.

— Shafi! — zdążyła jeszcze krzyknąć kobieta, kiedy pokonywał ostatnie stopnie. — Nazywa się Shafi Banaji, niech pan zapamięta!

Ledwo przełożył nogę przez otwór śluzy, kosmolot uniósł się z lądowiska, przechylając się gwałtownie na bok. Pomocne ręce przytrzymały go, gdy zatrzasnął się właz komory śluzowej.

Szerokie bawełniane spodenki Shafiego były brudne i cuchnące.

Dzieciak zaniósł się rozdzierającym płaczem.

3

Na obszarze Konfederacji powstało pięć suwerennych (nie należących do edenistów) technobiotycznych habitatów. Zaraz za Tranquillity, zapewne najbardziej z nich sławnym — lub niesławnym dla kogoś wychowanego w tradycji, która zaszczepiała w ludziach skłonność do nieliberalnych poglądów — plasował się Valisk.

Choć praktycznie w obu panowała dyktatura, to jednak zajmowały skrajnie przeciwne położenie w politycznym spektrum, przy czym między tymi dwoma biegunami zawierały się ideologie dominujące w pozostałych trzech, pod każdym względem przeciętnych habitatach. W powszechnym mniemaniu Tranquillity uchodziło za miejsce elitarne, a nawet osnute pewną aurą królewskości, zważywszy na osobę jego założyciela: mieszkali tam ludzie zamożni, przedsiębiorczy i nietuzinkowi, rządzeni przez pobłażliwych i wytwornych władców. Było symbolem beztroski i dobrobytu, spełnieniem marzeń ludzi, którym powiodło się w życiu. Valisk zawiązano znacznie wcześniej. Dni jego chwały przeminęły, choć niekoniecznie bezpowrotnie. Gościł u siebie umysły dekadenckie, nastawione na zdobywanie pieniędzy (wciąż ich tu nie brakowało) poprzez eksploatację ciemniejszej strony ludzkiej natury. A dziwna forma tutejszego rządu mogła raczej odpychać, niż przyciągać.

Choć nie zawsze tak było.

Valisk został założony przez wężarenegata, edenistę o nazwisku Rubra. W odróżnieniu od Latona, który dwa i pół wieku później miał terroryzować Konfederację, wywołał rewolucję mającą ze wszech miar konstruktywny charakter. Urodził się w Machaonie, habitacie zawiązanym na orbicie Kohistana, największego gazowego olbrzyma w układzie planetarnym Srinagara. W wieku czterdziestu czterech lat odciął się od korzeni kulturowych, porzucił dom, sprzedał swoje niemałe udziały w należącym do rodziny przedsiębiorstwie budowy maszyn i wyemigrował do nowo otwartego osiedla adamistów na jednej z asteroid znajdujących się w punkcie libracyjnym L5 Kohistana.

Układ planetarny przeżywał wówczas gospodarczy rozkwit. Srinagar został skolonizowany przez Hindusów sto szesnaście lat wcześniej, a więc w roku 2178, kiedy trwało Wielkie Rozproszenie. Planeta była już ujarzmiona, przeszła pierwszą fazę uprzemysłowienia, jej mieszkańcy rozglądali się za nowymi sposobami spożytkowania energii. W całej Konfederacji ekspansywne planety kolonialne czerpały z zasobów kosmosu i prędko się bogaciły. Srinagar chciał być zaliczony w ich poczet.

Rubra zaczął od sześciu dzierżawionych frachtowców międzyplanetarnych. W wybranej przez siebie sferze działalności odnosił znaczne sukcesy, jak zresztą każdy z „węży” (ku utrapieniu edenistów, ponieważ odszczepieńcy wybierali zwykle drogę przestępstwa). Zbił fortunkę na zaopatrywaniu nielicznej, lecz dobrze sytuowanej rzeszy inżynierów i górników w towary konsumpcyjne i przedmioty zbytku. Zakupił nowe statki, powiększył majątek i nazwał swoją rozrastającą się firmę Magellanie Itg — zwierzając się półżartem znajomym, że kiedyś zamierza prowadzić handel z tą odległą gromadą gwiazd. W roku 2306, po sześciu latach nieprzerwanej prosperity, firma będąca już w posiadaniu stacji produkcyjnych i przedsiębiorstw wiertniczogeologicznych weszła na rynek transportu międzygwiezdnego.

W tym właśnie czasie Rubra zawiązał Valiska na orbicie Opuncji, czwartego z pięciu gazowych olbrzymów w układzie. Posunięcie to obarczone było olbrzymim ryzykiem. Na sklonowanie nasienia zużył rezerwy finansowe firmy, zastawiając w dodatku połowę swoich statków. A przecież technobiotykę potępiały wszystkie większe religie, łącznie z hinduizmem. Na szczęście Srinagar miał dość radykalne przekonania w kwestii swej gospodarczej niezależności od inwestujących w ten układ Stanów Indyjskich Rządu Centralnego. Otwarty na wszelkie innowacje, jawnie ignorował zbiór zasad ogłoszony przez ortodoksyjnych braminów na odległej imperialistycznej planecie przed z górą dwoma wiekami. Planeta i rządy poszczególnych asteroid nie widziały potrzeby nakładania sankcji gospodarczych na coś, co przynosiło wymierne korzyści finansowe całemu systemowi. Valisk stał się dosłownie podległym państewkiem — portem macierzystym dla floty handlowej Magellanie Itg (już wtedy jednej z większych w sektorze), a zarazem miastemsypialnią dla pracowników stacji przemysłowych.

Pomimo że dogodna lokalizacja Valiska była motorem finansowego rozwoju habitatu i Rubra mógł stąd swobodnie zarządzać swym potężnym imperium, to musiał jeszcze nakłonić ludzi, żeby zamieszkali tu na stałe, tworząc zarodek kontrolowanej, lecz samowystarczalnej cywilizacji. Dlatego stacje przemysłowe otrzymały niezwykle hojne środki na prace badawcze i prawie nieograniczoną licencję na produkcję sprzętu bojowego. Valisk zaczął przyciągać przedsiębiorstwa specjalizujące się w technologiach wojskowych.

Ograniczenia eksportowe praktycznie nie istniały.

Rubra ogłosił otwarcie habitatu dla „emigrantów, którzy szukają wolności religijnej i kulturowej” — być może dało o sobie znać jego formalistyczne wychowanie. Z zaproszenia skorzystało kilka buntowniczych ugrupowań religijnych, sekt wyznaniowych i plemion prowadzących prymitywny styl życia — wszyscy oni wierzyli, że technobiotyczne środowisko będzie pełniło rolę dobrotliwej Gai, zapewniając im darmowe utrzymanie. W ciągu pierwszych dwudziestu pięciu lat funkcjonowania habitatu przybyło do niego przeszło dziewięć tysięcy tego typu ludzi, często uzależnionych od narkotyków lub programów stymulacyjnych. W tym momencie Rubra, rozgniewany niepokorną, pasożytniczą naturą „dzikusów”, zakazał wstępu ich pobratymcom.

W roku 2330 Valisk miał trzysta pięćdziesiąt tysięcy mieszkańców. Produkcja szła pełną parą i wiele międzygwiezdnych przedsiębiorstw otwierało tu swoje regionalne filie.

Mniej więcej w tym czasie zaczęły się pojawiać pierwsze w Konfederacji czarne jastrzębie, wszystkie zarejestrowane w Magellanie Itg i dowodzone przez liczne potomstwo Rubry, który swym spektakularnym osiągnięciem pognębił konkurencję i dał dużo do myślenia edenistom. Sekwencje kodu genetycznego jastrzębi były najbardziej zaawansowanym owocem technobiotyki, ich skopiowanie stanowiło wielki triumf retroinżynierii genetycznej.

Odkąd czarne jastrzębie stały się filarem floty handlowej Rubry, nikt nie mógł mu dorównać. Zakrojony na szeroką skalę program klonowania błyskawicznie powiększył ich liczbę. Dzięki symbiontom neuronowym dowodzić nimi mogli również adamiści, którzy nie wzdragali się przed korzystaniem z technobiotyki — a takich nie brakowało. W roku 2365 flota transportowa Magellanie Itg opierała się już wyłącznie na usługach czarnych jastrzębi.

Rubra zmarł w 2390 roku jako jeden z najbogatszych ludzi w Konfederacji. Pozostawił po sobie konglomerat przemysłowy przedstawiany przez wszystkich późniejszych analityków jako klasyczny model rozwoju wielobranżowego przedsiębiorstwa. Powinno było dalej kwitnąć. Potencjał pozwalał mu nawet rywalizować z należącą do rodziny Saldana Kulu Corporation. Może pewnego dnia stanęłoby w jednym rzędzie z zarządzanym przez edenistów konsorcjum, które pozyskiwało He3 z atmosfery gazowych olbrzymów. Nie było żadnych technicznych ani finansowych przeszkód na drodze do sukcesu: banki prześcigały się w ofercie kredytowej, a rynki zbytu (zaopatrywane przez statki przedsiębiorstwa) miały się całkiem dobrze.

Jednakże na koniec (a w zasadzie po nim) okazało się, że wężowa natura Rubry nie jest aż tak tolerancyjna. Miał zbyt zagmatwaną psychikę, zbyt skłonną do obsesji. Wychowany w przekonaniu, że wzorzec jego osobowości zachowa się na następne wieki albo i tysiąclecia, nie zamierzał umrzeć śmiercią adamisty. Przekazał więc swój wzorzec warstwie neuronowej Valiska.

Z tą chwilą przedsiębiorstwo i habitat weszły w fazę schyłkową.

Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy było zawiązanie innych autonomicznych habitatów, z których każdy otwierał bazę dla lotów godowych czarnych jastrzębi. Monopol Yaliska i Magellanie Itg został przełamany. Jednakże zapaść przemysłu i jednoczesny spadek znaczenia habitatu wynikały głównie z problemu dziedziczności, który stworzył Rubra.

Umierając, był ojcem stu pięćdziesięciorga dzieci, z czego znakomita większość została poczęta in vitro i rozwijała się w egzołonach; wszystkie przeszły modyfikacje genu afinicznego i ogólne udoskonalenia fizjologiczne. Trzydzieścioro spośród dzieci umieszczonych w egzołonach zasiadło później w komitecie wykonawczym, który zajmował się sprawami habitatu i Magellanie Itg, podczas gdy reszta, w tym powiększające się prędko trzecie pokolenie, pilotowała czarne jastrzębie. Dzieci poczęte naturalnie zostały w praktyce wydziedziczone z udziałów w przedsiębiorstwie; wiele powróciło między edenistów.

Nawet ten niesprawiedliwy układ nie musiał od razu przeważyć szali. Wewnątrz tak licznego komitetu powinny się toczyć walki o wpływy, a silne charaktery dążyć do przejęcia steru władzy. Jednak nigdy do tego nie doszło.

Korekta, jaką Rubra kazał przeprowadzić w genach dzieci, była dość prosta: każde zostało połączone więzią afiniczną wyłącznie z habitatem i rodziną czarnych jastrzębi. Obrabował je z właściwego wspólnotom edenistów sprzężenia afinicznego. Dzięki tej sztuczce uzyskiwał dostęp do umysłów dzieci już niemal w chwili ich poczęcia — po śmierci jako osobowość habitatu, wcześniej tylko za jej pośrednictwem.

Kształtował je, kiedy leżały wygodnie w egzołonach z metalu i kompozytu, potem nadzorował ich niewinne dzieciństwo. Niewidzialna wola gnieździła się głęboko w ich świadomości jak robak, śledząc na bieżąco najtajniejsze myśli i szukając odstępstw od wytyczonej przez siebie ścieżki. Była to okrutnie wypaczona odmiana więzi miłosnej łączącej jastrzębie i ich dowódców. Potomkowie Rubry wyrastali na drętwe karykatury swego wielkiego przodka.

Próbował przekazać im cechy, które i jego kiedyś mobilizowały do działania, lecz doczekał się jedynie miernych, anemicznych nieudaczników. Im ostrzejszą narzucał dyscyplinę, tym bardziej stawali się od niego uzależnieni. W osobowości habitatu zaczęły się z wolna zaznaczać pewne psychologiczne zmiany. Rozczarowania jakie sprawiali Rubrze żyjący potomkowie, wzbudzały w nim coraz większe oburzenie; denerwowało go ich życie, cielesne doznania zmienność uczuć, burze hormonów. Rubra zazdrościł żyjącym.

Wizyty edenistów w habitacie, już wcześniej rzadkie, ustały definitywnie po roku 2480. Twierdzili, że osobowość habitatu popadła w obłęd.

* * *

Dariat należał do ósmego pokolenia spadkobierców Rubry, urodził się sto siedemdziesiąt pięć lat po fizycznej śmierci swego praprzodka. Z wyglądu niczym się nie odznaczał na tle rówieśników: miał cerę koloru kawy z mlekiem i kruczoczarne włosy, czym przypominał o etnicznych korzeniach układu planetarnego. W przeważającej mierze ludność Valiska wywodziła się od pierwszych mieszkańców systemu, aczkolwiek już tylko nieliczni byli praktykującymi hinduistami. Jedynie ciemnoniebieskie oczy wskazywały, że jego genotyp nie jest typowo srinagarski.

Przez pierwszych kilkanaście lat życia nie zdawał sobie sprawy ze swojego strasznego pochodzenia, choć już od najwcześniejszego dzieciństwa wiedział w głębi serca, że jest inny. Był lepszy od rówieśników w klubie dziennym, miał nad nimi przewagę. Kiedy próbowali go wyśmiewać, dokuczać mu lub odwracać się do niego plecami, puszczał w ruch pięści z furią, której nikt nie mógł sprostać.

Nie wiedział, skąd się ona w nim bierze, a tylko że leży ukryta głęboko w jego wnętrzu niczym potwór śpiący na dnie jeziora.

Z początku czuł wstyd na widok zadawanych ran: dla pięciolatka krew jest czymś szokującym. Kiedy jednak biegł z płaczem do domu, obca jaźń w jego umyśle pokazywała nowe oblicze, pocieszała go i starała się podtrzymać na duchu. Nic się nie stało, słyszał zapewnienie. Nie zrobiłeś nic złego, zasłużyli sobie. Nie powinni byli mówić takich rzeczy. Czemu drwili i rzucali wyzwiska? Niech wiedzą, kto tu rządzi. Jesteś silny, masz powody do dumy.

Po jakimś czasie poczucie winy już go nie dręczyło. Ilekroć pragnął złoić komuś skórę, robił to bez żalu i skrupułów. Już nikt mu się nie stawiał w klubie dziennym, choć bardziej ze strachu niż z szacunku.

Mieszkał z matką w drapaczu gwiazd. Ojciec odszedł od nich w niecały rok po jego urodzeniu; był kimś ważnym, pomagał zarządzać Magellanie Itg. Zawsze jednak gdy składał im obowiązkowe wizyty, pogrążał się w zadumie lub kręcił po mieszkaniu jak szaleniec. Dariat go nie lubił, ten dorosły był jakiś dziwny. Obejdę się bez tego słabeusza, myślał chłopiec. Przeświadczenie to było wryte w jego pamięć niczym imprint dydaktyczny. Kiedy ukończył dwanaście lat, ojciec przestał ich odwiedzać.

Gdy w wieku dziesięciu lat zaczął pobierać kursy kształcące, skoncentrował się na przedmiotach związanych z nauką i finansami, jakkolwiek czasem miewał dziwne wrażenie, że równie pociągająca może być sztuka. Były to wszakże wstrętne chwile słabości, które zdarzały się coraz rzadziej, w miarę jak zaliczał kolejne egzaminy. Los powołał go do wielkich rzeczy.

W wieku czternastu lat zaszło coś kłopotliwego: zakochał się.

Valisk nie poszedł za przykładem innych technobiotycznych habitatów, które stwarzały w swych wnętrzach malownicze krajobrazy tropiku lub subtropiku. Rubra zdecydował się na porośniętą suchorostami półpustynię, rozciągającą się od podstawy północnej czapy biegunowej. Ta z kolei przechodziła stopniowo w pagórkowatą sawannę, gdzie ziemska i ksenobiotyczna trawa pieniła się aż do zbiornika słonej wody u podstawy południowej czapy biegunowej.

Dariat uwielbiał włóczęgę po rozległych pastwiskach, gdzie podziwiał delikatną mieszaninę gatunków i kolorów. Dawno zapomniał o dziecięcym klubie dziennym, w którym kiedyś przewodził. Dorastająca młodzież zapisywała się do drużyn sportowych lub kół zainteresowań. Dariatowi kontakty z rówieśnikami przychodziły z trudnością, zbyt wielu pamiętało jego wybuchowy temperament i okrucieństwo, mimo iż przestał uciekać się do tak brutalnych metod.

Unikano go, a on udawał, że to nic strasznego. Ktoś mu to wmówił.

We snach spacerował po habitacie, rozmawiając z siwowłosym starcem, który dodawał mu otuchy, zawsze umiał znaleźć słowo pocieszenia. Habitat wyglądał wtedy trochę inaczej, weselej: drzewa, kwiaty, szczęśliwe grupy ludzi, rodzinne pikniki.

— Tak tu będzie, kiedy ty się weźmiesz do roboty — mówił mu starzec wiele razy. — Jesteś najlepszy od dziesięcioleci. Niewiele gorszy ode mnie. Dzięki tobie wszystko do mnie powróci, władza i bogactwo.

— Widzę przyszłość?

Stali na wyniosłej polipowej skale, spoglądając w dół na okrągłe wejście do drapacza gwiazd. Ludzie mijali się z gorączkowym pośpiechem, co nie zdarzało się często w Valisku. Każdy z nich miał na sobie strój roboczy Magellanie Itg. Kiedy uniósł wzrok, wydało mu się, że północna czapa biegunowa jest przezroczysta; czarne jastrzębie gromadziły się stadnie wokół pierścieni cumowniczych, wyładowane drogimi towarami i rzadkimi rękodziełami z odległych planet.

Jeszcze dalej, widoczna z tej odległości jako brunatna mgiełka, należąca do Magellanie Itg maszyna von Neumanna obracała się wolno na tle żółtobrązowych pierścieni gazowego olbrzyma.

— Tak mogłaby wyglądać przyszłość. — Starzec westchnął z tęsknotą. — Gdybyś tylko zechciał mnie słuchać.

— Będę cię słuchał — zapewnił go Dariat.

Plany starca zbiegały się na pozór z wyobrażeniami, które od dłuższego już czasu nabierały kształtu w jego myślach. Bywały dni, kiedy czuł, że głowa pęka mu od nadmiaru celów i pomysłów, albo kiedy długie kazania człowieka ze snów od rana do zmierzchu kołatały się wyraźnym echem w jego umyśle.

Dlatego właśnie tak polubił długie chwile samotności w mało urozmaiconym wnętrzu habitatu. Gdy błąkał się i badał ponure tereny, rozpędzone myśli uspokajały się i zwalniały.

Piątego dnia po swoich czternastych urodzinach zobaczył Anastazję Rigel. Kąpała się w rzece płynącej skrajem głębokiej doliny.

Idąc za jej śpiewem, okrążył kilka naturalnych głazów i wyszedł na nagą polipową półkę, z której woda wypłukała glebę. Przykucnął w cieniu kamienia i patrzył, jak dziewczyna klęczy na brzegu.

Była wysoka i tak czarna, że kogoś podobnego Dariat nie spotkał w całym Yalisku. Miała siedemnaście lat (o czym dowiedział się później), nogi zbudowane jakby z samych mięśni i długie smoliście czarne włosy: między loczkami błyszczały rzędy żółtych i czerwonych paciorków. Jej twarz była wąska i delikatna, z maleńkim noskiem. Ręce ozdobiła bransoletkami z brązu i srebra.

Miała na sobie jedynie cienką bawełnianą spódniczkę. Brązowa góra o nierozpoznawalnym kroju leżała obok niej na polipie. Dariatowi udawało się dostrzec wysokie, spiczaste piersi, kiedy z wigorem myła ciało. To było nawet lepsze niż podniecanie się przy odgrywaniu fleksów AV z błękitnej awangardy. Po raz pierwszy ogarnął go cudownie błogi spokój.

Będzie moja, choćby nie wiem co, pomyślał z mocnym przeświadczeniem.

Wstała i włożyła sznurowaną kamizelkę z cienkiej elastycznej skóry.

— Możesz już wyjść z ukrycia — powiedziała dźwięcznym głosem.

Przez chwilę czuł się dość paskudnie. Zebrał się jednak w sobie i zbiegł do niej z obojętną miną, jakby wcale nie przyłapała go na podglądaniu.

— Nie chciałem cię wystraszyć — wyjaśnił.

Była od niego wyższa o dwadzieścia centymetrów. Spojrzała nań z góry i uśmiechnęła się szeroko.

— I tak by ci się nie udało.

— Myślałem, że jestem cicho. Słyszałaś mnie?

— Raczej wyczułam.

— Wyczułaś?

— Tak. Twój duch jest bardzo udręczony. Aż krzyczy.

— I ty go słyszysz?

— Moim dalekim przodkiem była Lin Yi.

— Aha.

— Nic o niej nie wiesz?

— Wybacz, ale nie.

— Została słynną spirytualistką. Przepowiedziała drugie wielkie trzęsienie ziemi w Kalifornii w 2058 roku i wyprowadziła swoich zwolenników do nie dotkniętego zniszczeniami Oregonu.

W tamtych czasach była to niebezpieczna wędrówka.

— Chętnie posłucham całej opowieści.

— Jeśli chcesz, to ci opowiem. Ale wątpię, czy uwierzysz. Twój duch nie ma dostępu do królestwa Cziri.

— Zbyt pochopnie oceniasz ludzi. Nie dasz mi nawet szansy?

— Wiesz w ogóle, czym jest królestwo Cziri?

— Nie.

— Mam ci wytłumaczyć?

— Jeśli chcesz.

— No to chodź.

Przy każdym ruchu pobrzękiwała melodyjnie bransoletkami, prowadząc go w górę rzeki. Po trzystu metrach stoki wąskiej kotliny odsunęły się, odsłaniając rozłożoną nad wodą wioskę jednego z ludów Gwiezdnego Mostu.

Gwiezdny Most stanowił pozostałość po sektach, plemionach i spirytualistach przybyłych do Valiska w pierwszych latach po jego otwarciu. W ciągu dziesięcioleci nastąpiło dobrowolne zespolenie różnorodnych grup, które razem znosiły szyderstwa i wrogość reszty mieszkańców habitatu. Obecnie tworzyły jedną wielką społeczność, połączoną duchowo melanżem ekscentrycznych wierzeń, często zupełnie niezrozumiałym dla niewtajemniczonych. Ci ludzie nie chcieli wyrzec się swej prymitywnej egzystencji: wędrując nieprzerwanie wokół wnętrza habitatu, wiedli koczowniczy żywot, wypasali trzody, trudnili się rękodzielnictwem, uprawiali mak i szukali nirwany.

Dariat objął spojrzeniem zbiór nędznych namiotów, wychudłe zwierzęta z nosami w trawie, bosonogie dzieci w łachmanach. Poczuł instynktowną, silną, wywołującą wręcz mdłości odrazę. Ale też zżerała go ciekawość. Nie miał powodu nienawidzić cudaków z Gwiezdnego Mostu, nie stykał się z nimi nigdy wcześniej. Zaledwie o tym pomyślał, wróciło uczucie wstrętu. Oczywiście, że nienawidził tych odrażających pasożytów, to dwunożne robactwo.

Anastazja Rigel pogłaskała go z troską po czole.

— Cierpisz, ale jest w tobie siła — powiedziała. — Tak wiele czasu spędzasz w królestwie Anstida.

Wprowadziła go do swojego spiczastego namiotu z tkanego ręcznie materiału. Na ścianach wisiały wiklinowe koszyki. Światło było mdłe, powietrze duszne. Pod nogami usychała zdeptana trawa o różowym zabarwieniu. Dostrzegł śpiwór zwinięty na pomarańczowym kocyku pod dużym koszem. Na poduszkach wyhaftowano białozielony motyw w kształcie drzewa otoczonego pierścieniem gwiazd. Dariat zastanawiał się, czy właśnie tutaj to z nią zrobi, czy tutaj sprawdzi się jako mężczyzna.

Po chwili siedzieli już ze skrzyżowanymi nogami na wyświechtanym dywaniku i pili herbatę, która wydawała mu się zabarwioną wodą, prawie pozbawioną smaku. Jaśminowa, wyjawiła Anastazja.

— Co o nas myślisz? — zapytała.

— O kim?

— O plemionach Gwiezdnego Mostu.

— Nie powiem, żebym myślał o was za dużo. — Dariatowi nogi już cierpły na dywaniku. Dawno pożegnał się z myślą o ciastkach do herbaty.

— A powinieneś. Gwiezdny Most to nasza nazwa i nasze marzenie. Wciąż go budujemy. To pomost łączący gwiazdy i ludzi.

Wyznajemy doskonałą religię. Z czasem wszyscy do nas przystaną: chrześcijanie, muzułmanie, hinduiści i buddyści, nawet sataniści i wikkanie czczący swoją boginię. Każda sekta, każda grupa wyznaniowa. Wszyscy ich członkowie.

— Dość śmiałe postawienie sprawy.

— Z pozoru. Bo to rzecz naprawdę nieunikniona. Wiesz, ilu nas było, gdyśmy przyjęli zaproszenie Rubry Zagubionego? Taka masa sprzecznych wierzeń… a jednak podobnych. Lecz potem zaczęły się prześladowania, Rubra uwięził nas i odizolował. Myślał, że pod przymusem przejdziemy na jego materialistyczny ateizm. Na szczęście wiara i godność pomagają przezwyciężyć ucisk moralny. Szukając pocieszenia, zwróciliśmy się ku sobie. Wtedy okazało się, jak wiele mamy wspólnego. Staliśmy się jednością.

— Gwiezdny Most to jedność?

— Tak. Wrzuciliśmy stare księgi i modlitewniki w wielki ogień, którego płomienie strzelały chyba przez cały habitat. Wszystkie starożytne mity i uprzedzenia poszły z dymem. Zostaliśmy oczyszczeni, pozostały ciemność i milczenie. A potem nastąpiło odrodzenie i ponowne nadanie nazw temu, co rzeczywiste. Stare ziemskie religie mają tyle wspólnego, tak wiele identycznych przekonań, mądrości i dogmatów. Wyznawców dzielą jednak nazwy i zdemoralizowani kapłani, łakomi na doczesne nagrody. Całe narody, całe planety potępiają się nawzajem, żeby kilku złych ludzi mogło nosić stroje kapiące od złota.

— Słusznie mówisz — rzekł Dariat z zapałem. — Ciekawa koncepcja. — Uśmiechnął się. Ze swego miejsca podziwiał cały bok jej lewej piersi, widoczny pod rzemyczkami kamizelki.

— Wątpię, żebyś tak szybko się nawrócił — odparła z cieniem niedowierzania.

— Masz rację. Ale to dlatego, że nie powiedziałaś mi jeszcze o wszystkim. Jeśli faktycznie czujesz mojego ducha, to słucham cię uważnie. Żadna religia nie daje namacalnego dowodu na istnienie Boga.

Bransoletki cicho zadzwoniły, gdy poruszyła się na dywaniku.

— My też nie mamy dowodu. Po prostu głosimy, że życie w tym wszechświecie jest tylko jednym etapem wielkiej podróży, jaką duch odbywa w czasie. Duch zakończy wędrówkę z chwilą odnalezienia nieba, choć trudno określić to miejsce. Nie pytaj, czy nasz wszechświat jest daleko od nieba. To zależy od człowieka.

— Co się dzieje, kiedy duch dociera do nieba?

— Transcendencja.

— Jakiego rodzaju?

— O tym Bóg orzeka.

— Aha, Bóg. A zatem nie bogini? — zapytał, aby naciągnąć ją na dalsze zwierzenia.

Uśmiechnęła się promiennie.

— To słowo definiuje koncepcję, nie byt. Nie białego człowieka z siwą brodą, nawet nie Matkę Ziemię. Płeć to wyróżnik ciała fizycznego. Wątpię, czy stwórca i pan multiwszechświata ma cechy biologiczne lub fizyczne.

— No, tak. — Dopił herbatę, zadowolony, że wreszcie się z nią uporał. — Wspomniałaś coś o królestwach.

— Kiedy duch przebywa w ciele, podróżuje równocześnie przez niematerialne królestwa władców przyrody. Jest sześć królestw i pięciu władców.

— Powiedziałaś chyba, że mamy tylko jedno niebo.

— Bo to prawda. Królestwa nie są niebem, a tylko odbiciem nas samych. Władcy nie są Bogiem, choć są istotami wyższego rzędu niż my. Oddziałują na bieg wydarzeń poprzez mądrość i złudę, ale nie mają bezpośredniego wpływu na fizyczną rzeczywistość kosmosu. Nie są autorami cudów.

— Coś jak anioły i demony? — zapytał z werwą.

— Możesz tak myśleć, jeśli to ci pomoże w zrozumieniu.

— A więc są naszymi panami?

— Sam jesteś sobie panem. Tylko ty wybierasz drogę dla swego ducha.

— W takim razie od czego są władcy?

— Rozdzielają dary wiedzy i intuicji. Kuszą nas i wystawiają na próby.

— Bez sensu. Czemu nie dadzą nam spokoju?

— Każdy rozwój opiera się na doświadczeniu. Egzystencja jest ewolucją, zarówno na poziomie duchowym, jak i osobistym.

— Rozumiem. Możesz mi teraz powiedzieć coś o tym Czi;ri, dokąd ponoć nie mam dostępu?

Anastazja Rigel podniosła się z dywanika i podeszła do jednego z wiklinowych koszy, skąd wyciągnęła woreczek z koźlej skóry.

Nawet jeśli zauważyła, jak żarłocznym wzrokiem śledzi jej ruchy, to nie dała niczego po sobie poznać.

— One reprezentują poszczególnych władców. — Usiadła i wysypała zawartość woreczka. Po dywaniku potoczyło się sześć kolorowych kryształowych kostek. Na ich ściankach wyryto drobne runy. Podniosła czerwoną.

— Oto Toali, władca przeznaczenia.

Niebieska oznaczała Cziri, władczynią nadziei. Zielona Anstida, władcę nienawiści. Żółta Tarruga, władcę intrygi. Wenus, władczynię miłości, symbolizowała bezbarwna przezroczysta kostka.

— Miało być sześć królestw — powiedział.

— Szóstym jest pustka. — Pokazała mu czarną, nie pokrytą żadnymi runami kostkę. — Nie rządzi tam władca, wlatują do niej zagubione duchy. — Skrzyżowała ręce na piersi, dotykając palcami ramion. Bransolety zsunęły się do łokci. Przypominała Dariatowi posąg boga Siwy, który widział w jednej z czterech świątyń zbudowanych w Valisku. Siwa jako Nataradża, Tancerz Najwyższy. — To straszne miejsce — mruknęła posępnie Anastazja.

— I co, myślisz, że nie ma już dla mnie nadziei? — spytał, zdenerwowany nagle tym prymitywnym pogańskim bełkotem.

— Opierasz się.

— Wcale nie. Mam w sobie mnóstwo nadziei. Kiedyś będę rządził tym habitatem — dodał. To powinno jej zaimponować.

Pokiwała nieznacznie głową. Włosy przesłoniły część jej twarzy.

— Dajesz się oszukać Anstidowi, Dariat. Spędzasz w jego królestwie zbyt wiele czasu. Twój duch wpadł w jego sidła.

— A niby skąd ty to wiesz? — zapytał opryskliwie.

— To są kamyki Toalego, a więc władcy, któremu jestem wierna. Pokazuje mi, w jakim kierunku potoczy się przyszłość. — Figlarny uśmieszek zatańczył na jej ustach. — Czasami Tarrug się wtrąca. Pokazuje mi rzeczy, których nie powinnam widzieć, albo zdarzenia, których nie rozumiem.

— Jak to działa?

— Na każdej ściance jest znak runiczny jednego królestwa. Odczytuję ich kombinację, to jak upadają i gdzie zatrzyma się pustka.

Chciałbyś wiedzieć, co zawiera twoja przyszłość?

— Pewnie. Wal śmiało.

— Pozbieraj po kolei kryształy, lecz każdy przytrzymaj na chwilę w garści. Spróbuj napełnić je istotą swej osobowości i dopiero wtedy włóż je do woreczka.

Oczywiście, najpierw sięgnął po przezroczystą kostkę. Władczyni miłości.

— Jak mam ją napełnić?

Wzruszyła tylko ramionami.

Zaciskał więc palce na kryształach, czując się coraz bardziej głupio, i jeden po drugim wkładał je do woreczka, którym Anastazja mocno potrząsnęła. Wysypały się kostki.

— I co w nich widzisz? — zapytał odrobinę zbyt napiętym głosem, jak na kogoś, kto miał przecież udawać sceptyka.

Wpatrywała się w nie dobrą chwilę, oglądając badawczym wzrokiem znaki runiczne.

— Wielkość — orzekła na koniec. — Dojdziesz do rzeczy wielkich.

— Hura, świetnie!

Uniosła dłoń, prosząc o milczenie.

— Długo się nimi nie nacieszysz. Błyszczysz tak jasno, Dariat.

Szkoda, że tylko przez krótką chwilę. Sycisz się ciemnym płomieniem.

— Co potem? — zapytał ponuro.

— Ból, śmierć.

— Śmierć?!

— Nie twoja. Śmierć wielu ludzi, ale nie twoja.

Nie przespał się tego dnia z Anastazją Rigel. Tego dnia ani w ciągu następnego miesiąca. Odbywali wspólne wędrówki po sawannie, rozmawiali na błahe tematy, całkiem jakby byli rodzeństwem. Wyjaśniała mu filozofię Gwiezdnego Mostu i właściwości królestw. Słuchał uważnie, aczkolwiek gubił się czasem i denerwował trudną do zrozumienia wizją świata. W zamian opowiadał jej o ojcu, dawał upust żalom i zwierzał się z rozterek, głównie po to, aby wzbudzić w niej litość. Zabrał ją do drapacza gwiazd; powiedziała, że to jej pierwsza wizyta w wieżowcu. Mieszkania otoczone ścianami nie przypadły jej szczególnie do gustu, choć zafascynowała ją obracająca się wolno panorama gwiazd.

Seksualne napięcie między nimi częściowo opadło, choć nie zostało nigdy rozładowane. Dwuznaczne uwagi i kokieteryjne uśmieszki należały do swoistej gry, w której nie wiedzieli, jak zdobywać punkty. Dariat czuł się wspaniale w towarzystwie dziewczyny — osoby traktującej go sprawiedliwie, wysłuchującej jego zdania. Nie mógł zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, że jej to sprawia przyjemność. Jeszcze kilka razy wróżyła mu przyszłość, lecz żadna z tych wróżb nie była tak straszna jak pierwsza.

Dariat spędzał z nią coraz więcej czasu, stroniąc od nudnego życia w wieżowcach i na stacjach przemysłowych; wracał do niego jedynie wtedy, gdy musiał uczestniczyć w kolejnych kursach dokształcających. Wzniosłe ambicje, które pożerały jego myśli, przygasały w towarzystwie dziewczyny.

Nauczył się doić kozy, choć nie do końca z własnej inicjatywy.

Były to cuchnące, niesforne zwierzęta. Anastazja gotowała mu złowione w rzece ryby i pokazywała, które rośliny mają jadalne korzonki. Dowiedział się, jak wygląda szara plemienna rzeczywistość, polegająca na sprzedaży wyrobów rękodzieła, przeważnie dywanów i ceramiki, oraz na unikaniu nowoczesnych technologii.

— Z wyjątkiem nanonicznych pakietów opatrunkowych — powiedziała Anastazja z przekąsem. — To zdumiewające, ile kobiet staje się technokratkami, gdy przychodzi im urodzić dziecko.

Uczestniczył w kilku ceremoniach — zwyczajnych zabawach na wolnym powietrzu, podczas których pito silne napoje alkoholowe i do późna w nocy śpiewano pieśni religijne.

Pewnego wieczoru, kiedy miała na sobie jedynie proste białe bawełniane poncho, zaprosiła go do swego namiotu. Zarys ciała widoczny przez materiał w wątłym świetle lampki oliwnej znów rozpalił w nim żar namiętności. Pośrodku namiotu stał garnek gliniany, z którego boku wychodził kręty wężyk. Wydobywający się z niego gęsty dym napełniał powietrze dziwnie słodkim, łaskoczącym zapachem.

Anastazja zaciągnęła się dymem i potrząsnęła głową jak po wypiciu potrójnej whisky.

— Chcesz spróbować? — zapytała wyzywającym tonem.

— A co to takiego?

— Brama do królestwa Tarruga. Nie pożałujesz. Anstid będzie zły, bo straci nad tobą kontrolę.

Popatrzył na pogryzioną końcówkę wężyka, wciąż mokrą po kontakcie z jej wargami. Miał ochotę spróbować, choć był wystraszony. Przyglądała mu się szeroko otwartymi oczami.

Przechyliła w tył głowę, wypuszczając nosem dwa długie pasemka dymu.

— Nie chcesz zapuścić się ze mną do królestwa intrygi?

Dariat włożył wężyk do ust i zassał, co kosztowało go minutę gwałtownego kaszlu.

— Nie tak ostro — napomniała go głosem brzmiącym niezwykle aksamitnie. — Wdychaj wolniej. Poczuj, jak dym rozchodzi się w kościach.

Zrobił, jak mu powiedziała.

— Wiesz, że one są puste? Twoje kości? — Uśmiech niczym tuba świetlna zalśnił na jej czarnej twarzy.

Świat zawirował. Dariat czuł rotację habitatu; gwiazdy kręciły się coraz szybciej i szybciej, rozmazując się w przestrzeni. Rozmazywały się jak śmietana. Zachichotał. Anastazja Rigel zmierzyła go roześmianym, domyślnym spojrzeniem, po czym znowu wciągnęła dym.

Kosmos był różowy. Gwiazdy czarne. Woda pachniała serem.

— Kocham cię — powiedział. — Kocham cię, kocham cię.

Ściany namiotu to zapadały się do środka, to wybrzuszały na zewnątrz. Dariat przebywał w brzuchu jakiegoś wielkiego zwierzęcia, całkiem jak Jonasz.

— Niech to szlag trafi!

— Co mówiłeś?

— Cholera, nie mogę odfiltrować… Co tu tyle zieleni? Co ty…?

— Mam zielone ręce — wytłumaczył cierpliwie.

— Naprawdę? — spytała Anastazja. — Ciekawe.

— Co ona ci dała?

— To ty, Tarrug? — Anastazja powiedziała mu, że jego właśnie spotkają. — Cześć, Tarrug. Słyszę go. Rozmawia ze mną.

Widział dziewczynę obróconą pod kątem prostym. Zdjąwszy przez głowę poncho, siedziała nago na dywaniku. Teraz była do góry nogami. W czarnych piersiach widniały śledzące go oczy.

— Nie rozmawiasz z Tarrugiem, ale z Anstidem — wyjaśniła.

— Witaj, Anstid.

— Co to ma znaczyć? Co jest w tej zasranej fajce? Zaczekaj, przejrzę najświeższe wspomnienia… Cholera jasna, to przecież salfrond! Nie mogę pilnować twoich myśli, kiedy jedziesz na tym świństwie, gówniarzu.

— Tym lepiej.

— Nie masz racji. Wierz mi, chłopcze, że nie masz racji. Jestem właścicielem kluczy do wszystkich ciemnych pokoi w tym królestwie, a ty jesteś moim protegowanym. Przestań zapychać się tym szkodliwym paskudztwem!

Dariat z premedytacją włożył do ust wężyk i wciągnął tyle dymu, że płuca omal mu nie pękły. Wydął policzki. Anastazja Rigel pochyliła się i wyjęła mu z ust przewód fajki.

— Wystarczy.

Namiot obracał się w przeciwnym kierunku niż habitat, a na zewnątrz leciał z nieba deszcz butów. Czarnych, lakierowanych butów z czerwonymi klamerkami.

— Cholera! Ta pieprzona ćpunka niech się żegna z życiem!

Najwyższa pora, żeby wypchnąć tych dzikusów za śluzę. Dariat, spróbuj wstać. Wyjdź i odetchnij świeżym powietrzem. W wiosce mają nanoniczne pakiety medyczne, poproś naczelnika. Musisz oczyścić krew.

Dariat znów zachichotał.

— Odwal się.

— Wstawaj!

— Nie.

— Jeszcze jeden słabeusz! Czy zawsze będą tylko słabeusze, do cholery? Jesteś jak twój pieprzony tatusiek.

Dariat zacisnął powieki. Pod powiekami również widział kolory.

— Nie jestem do niego podobny.

— Ależ jesteś. Słaby, niezaradny, aż żal patrzeć. Jak wy wszyscy. Czemu się nie sklonowałem, kiedy miałem okazję?

Partenogeneza rozwiązałaby sprawę. Przez dwieście lat tylko użeram się z pieprzonymi niedorajdami. Dwieście lat, cholera jasna!

— Odejdź! — Choć był już mocno narąbany, dobrze wiedział, że nie jest to wcale halucynacja. W tym było coś więcej. Coś dużo, dużo gorszego.

— Czy on ci robi krzywdę, kochanie? — zapytała Anastazja.

— Tak.

— Posadzę cię na wózku inwalidzkim, debilu, jeśli zaraz nie wstaniesz! Nogi ci z dupy powyrywam i zetrę ręce na miazgę.

Chciałbyś tego posmakować? Do końca życia pełzać jak ślimak?

Nie mogąc chodzić, podetrzeć się i samemu zjeść zupy?

— Przestań! — krzyknął Dariat.

— To wstawaj!

— Nie słuchaj go, kochanie. Wycisz umysł.

— Powiedz tej suce ode mnie, że już nie żyje!

— Proszę, dajcie mi święty spokój! Chcę być sam.

— Wstawaj!

Dariat spróbował się podnieść, lecz opadł w ramiona Anastazji.

— Teraz jesteś mój — rzekła z radością.

— To nieprawda. Jesteś mój. Na zawsze. Nigdy się nie rozstaniemy. Nie pozwolę na to.

Dziewczyna przesuwała dłonie po ubraniu Dariata, otwierając zatrzaski. Zasypała jego twarz gradem zimnych pocałunków.

— Przecież na to czekałeś. Tego zawsze chciałeś — szeptała mu do ucha. — Mnie.

Migające mu przed oczami kolorowe paski rozpływały się w mroku. Pod nim przesuwało się gorące ciało dziewczyny. Nareszcie się z nią pieprzył! Łzy pociekły mu po policzkach.

— O tak, kochany. Do środeczka. Pozbędziesz się go! Pozbędziesz się go z moją pomocą. Fruń do Cziri i niech Wenus tobą zawładnie. Bądź wolny.

— Zawsze mój.

Dariat czuł się okropnie po przebudzeniu. Rozebrany do naga, leżał w namiocie na kłującej trawie. Zza uchylonej płachty wpadały do wnętrza promienie jasnego porannego światła. Na jego nogach skropliła się rosa. Coś umarło i gniło mu w ustach: prawdopodobnie język. Obok spała Anastazja Rigel. Naga i piękna. Przytulona do niego.

W nocy! Była jego! Udało się!

Z trudem powstrzymał się od wybuchu radosnego śmiechu.

— Już ci lepiej?

Dariat krzyknął. Coś siedziało mu w głowie. Anstid. Bożek jednego z tych królestw.

Odwracając się gwałtownie, przygryzł do krwi dolną wargę.

— Zwariowałeś? Nie jestem dziwadlem z zaświatów. Nasłuchałeś się bujd i tyle. Religia to psychologiczny wózek dla umysłowych kalek. Spirytualizm jest dobry dla psychoparalityków. Pomyśl więc, czym jest ta twoja przyjaciółka.

— A coś ty za jeden?

Anastazja obudziła się, mrużąc oczy przed światłem. Przejechała dłonią po rozczochranych włosach i usiadła, mierząc go uważnym spojrzeniem.

— Jestem twoim praprzodkiem.

— Duchem zagubionym w pustce? — Strach wyglądał mu z oczu.

— Raz jeszcze wyjedziesz mi tu z mitologią, a naprawdę połamię ci nogi. Pomyśl logicznie. Jestem twoim praprzodkiem.

Kim więc mogę być?

Zaroiło mu się w myślach od informacji poznanych na kursach dydaktycznych historii.

— Rubrą? — Jeśli tak, to nie miał wcale powodów do zadowolenia.

— Oczywiście. A teraz przestań panikować, bo cały się trzęsiesz. Rzadko rozmawiam z osobami w twoim wieku. Wolałbym poczekać, aż skończysz szesnaście lat, ale nie pozwolę, żebyś wpadł w nałóg. Masz już nigdy nie wdychać tego świństwa! Zrozumiałeś?

— Tak.

— Przestań wokalizować. Skoncentruj się na myślach.

— Co tam mówisz, kochanie? — odezwała się Anastazja. — Wciąż masz odloty?

— Nie, to Rubra. On… Rozmawiamy ze sobą.

Owinęła się białym poncho, patrząc na niego z lękiem.

— Mam plany związane z tobą, chłopcze — rzekł Rubra.

— Wielkie plany. Zajmiesz miejsce w komitecie wykonawczym Magellanie Itg.

— Ja?

— Ty. Jeżeli nie pokpisz sprawy. Jeżeli będziesz mi posłuszny.

— Będę posłuszny.

— Cieszę się. Słuchaj, byłem pobłażliwy i pozwoliłem ci wyszumieć się z tą ładniutką Anastazją. Mogę zrozumieć, że ma ładne ciało, niezłe cycki i miłą buzię. Kiedyś i mnie ciągnęło do seksu. Ale dość tej zabawy. Włożysz ubranie i pożegnasz się z nią na dobre. Znajdziemy ci kogoś odpowiedniejszego.

— Nie mogę jej zostawić. Nie po tym… co stało się w nocy.

— Spójrz tylko na siebie, chłopcze. Barlożysz z nieopierzoną dzikuską na brudnym kocu w namiocie. Pozwoliłeś, żeby napaskudziła ci w głowie, i to na dwa sposoby. Czy tak ma się zachowywać przyszły zarządca Valiska?

— Nie.

— No, wreszcie trochę rozsądku.

Zaczął zbierać ubranie.

— Dokąd idziesz?

— Do domu.

— Bo on tak ci kazał?

— A co mnie tu trzyma?

Obrzuciła go bezradnym spojrzeniem, przyciskając do ciała białe poncho.

— Ja. Twoja przyjaciółka. Kochanka.

Pokręcił głową.

— Jestem człowiekiem — dodała. — On nim już być nie może.

— Zostaw ją. Nic ci po niej.

Dariat włożył buty. Przy wyjściu z namiotu zatrzymał się na chwilę.

— To Anstid — stwierdziła z żałością. — To on z tobą naprawdę rozmawia.

— Nie słuchaj tego bełkotu.

Dariat przemaszerował wolno przez wioskę. Starsi ludzie obracali ku niemu zdziwiony wzrok, kiedy mijał ich ogniska. Nie rozumieli, dlaczego ktoś miałby porzucać Anastazję.

— W tym sęk, chłopcze. Oni są bardzo zacofani. Nie wiedzą, jak wygląda prawdziwy świat. Kiedyś wezmę się w garść i zrobię z nimi porządek.

* * *

Odkąd Dariat poznał, kim jest i co mu przeznaczono, kursy dokształcające nabrały dla niego całkiem nowego znaczenia. Słuchał rad Rubry w kwestiach specjalizacji i stopni, jakie powinien uzyskać. Stał się posłuszny, choć nieco zdegustowany swą uległością.

Cóż mu jednak pozostało? Gwiezdny Most?

W zamian za ustępliwość Rubra nauczył go porozumiewać się z habitatem za pomocą więzi afinicznej. Dariat umiał teraz łączyć się z komórkami sensytywnymi, żeby dowiedzieć się, co gdzie się dzieje, umiał korzystać z ogromnej mocy obliczeniowej i nieprzebranych zasobów informacji.

Już na samym początku Rubra podsunął mu listę zastępczych dziewcząt, aby czym prędzej zatrzeć ostatnie ślady tęsknoty chłopca za Anastazją Rigel. Dariat czuł się jak duchpodglądacz, obserwując proponowane mu kandydatki za pośrednictwem komórek sensytywnych. Widywał je, jak rozmawiały w domu z przyjaciółmi czy kochały się z chłopakami — lub, w dwóch przypadkach, z dziewczynami, co było dość podniecające. Rubra nie przeszkadzał mu w długotrwałych obserwacjach. Przynajmniej nie musiał już płacić za fleksy z błękitnej awangardy.

Szczególnie przypadła mu do gustu Chilone: miła, starsza od niego o dziewięć miesięcy dziewczyna. Miała równie czarną karnację jak Anastazja, co najpierw przykuło jego uwagę, lecz do tego ciemne kasztanowate włosy. Ładna i nieśmiała, lubiła rozmawiać z koleżankami o seksie i chłopakach.

A mimo to wahał się przed spotkaniem, jakkolwiek znał jej rozkład zajęć, zainteresowania, kluby dzienne, do których uczęszczała, oraz dziesięć sposobów, żeby się z nią zapoznać.

— Długo będziesz z tym zwlekał? — zapytał Rubra, gdy upłynął tydzień, a on wciąż się zastanawiał. — Daj jej wycisk w łóżku.

Nie sądzisz chyba, że Anastazja wciąż cię opłakuje?

— Co?

— Spróbuj połączyć się z komórkami sensytywnymi wokół jej namiotu.

Nigdy tego nie robił. Nie mógł się jakoś zdobyć na to, żeby szpiegować ją z wykorzystaniem zdolności percepcyjnych habitatu.

Tym razem jednak ton wypowiedzi Rubry zabarwiony był nutą okrutnej wesołości.

Anastazja miała kochanka, współplemieńca Mersina Columbę: człowieka po czterdziestce, otyłego i łysiejącego, o jasnym kolorze skóry. Ich splecione sylwetki wyglądały okropnie. Anastazja leżała milcząco z bolesną miną, przygwożdżona jego spoconym ciałem.

Dariat zapłonął wściekłym gniewem, całkiem jak za dawnych dni. Postanowił oszczędzić ślicznej dziewczynie, która go kochała, tak wstrętnych poniżeń.

— Posłuchaj mojej rady. Odszukaj Chilone.

Jak młodociani edeniści, tak i Dariat dość szybko nauczył się wyprowadzać w pole komórki sensytywne habitatu. Mógł ominąć podprogramy niezależnego monitorowania, chyba że naczelny segment osobowości Rubry koncentrował się na nim w szczególności.

Dzięki komórkom sensytywnym Dariat śledził wychodzącego z tipi Mersina Columbę. Tłusty wieprz uśmiechał się obleśnie, krocząc wzdłuż brzegu rzeki. Anastazja leżała zwinięta w kłębek na kocyku z oczami wpatrzonymi w pustkę.

Mersin Columba odszedł kawałek drogi w głąb kotliny, gdzie zdjął koszulę i spodnie. Wskoczył z pluskiem do szerokiej w tym miejscu rzeki i zaczął zmywać z siebie ślady po seksie.

Pierwsze uderzenie drewnianej pałki Dariata rozerwało mu ucho.

Upadł z jękiem na kolana. Drugi cios trafił go w potylicę.

— Przestań!

Dariat znów się zamachnął, roześmiany na widok zdumionej miny mężczyzny. Łapy precz od mojej dziewczyny! Nie będziesz się wtrącał do mojego życia. Columba nawet nie zasłaniał głowy, gdy spadał na nią istny grad ciosów. Napomnienia zdenerwowanego Rubry brzmiały niczym brzęczenie pszczoły w mózgu rozjuszonego chłopca. Był pochodnią zemsty. Miał większą moc niż władca jakiegokolwiek królestwa. Uderzał raz za razem. Czuł się świetnie.

Woda szarpnęła bezwładnym ciałem Mersina Columby. Z roztrzaskanej głowy wypływały długie strużki krwi. Dariat stał nad trupem. Upuścił do wody okrwawiony kawałek drewna.

— Nie miałem pojęcia, co z ciebie wyrasta. — W niemym głosie Rubry pojawiło się pewne wahanie.

Dariat poczuł mrowie na plecach. Serce waliło mu gwałtownie.

— Anastazja jest moja. W każdym razie nie należy już do biednego Mersina Columby, to nie ulega wątpliwości.

Leniwy prąd rzeki zabrał zwłoki. Dariat patrzył na nie z obrzydzeniem: były takie ohydnie blade, nabrzmiałe.

— I co teraz? — zapytał.

— Przywołam serwoszympansy, niech tu zrobią porządek.

A ty lepiej stąd znikaj.

— Tylko tyle?

— Nie ukarzę cię za zabicie dzikusa, ale będziemy musieli popracować nad twoim temperamentem. Może być z niego pożytek, jeśli zostanie odpowiednio wykorzystany.

— Dla dobra przedsiębiorstwa?

— Tak. Pamiętaj o tym. I bądź dobrej myśli, poprawisz się z wiekiem.

Dariat odwrócił się i ruszył w drogę powrotną. Po opuszczeniu kotliny całe popołudnie spędził na samotnej, bezcelowej włóczędze po sawannie.

Jego myśli były zimne jak lodowiec. Zabił człowieka, lecz nie odczuwał z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia, niczego nie żałował. Ale też nie czuł satysfakcji. Nie czuł niczego, jak gdyby wspominał tylko fragment nagrania AV.

Kiedy tuba świetlna zaczęła ciemnieć, przybierając barwę mosiądzu, ponownie zwrócił kroki w stronę wioski ludu Gwiezdnego Mostu.

— Gdzie ty znowu leziesz? — zapytał Rubra.

— Do niej. Kochani ją. Będzie moja dzisiaj i zawsze.

— Nie, tylko ja jestem zawsze.

— Nie przeszkodzisz mi. Przedsiębiorstwo nic mnie nie obchodzi. Zatrzymaj je sobie. Nie prosiłem się o nie. Chcę tylko mieć Anastazję.

— Nie bądź głupi.

Dariat wychwycił jakby cień emocji ukryty w mentalnym ostrzeżeniu: niepokój. Rubra czegoś się obawiał.

— Co się stało?

— Nic się nie stało. Wracaj do domu. To był piekielny dzień.

— Nie. — Daremnie próbował obejrzeć wieś za pomocą komórek sensytywnych: Rubra blokował kanały afiniczne.

— Wracaj do domu.

Dariat puścił się biegiem.

— Nie rób tego, chłopcze!

Miał do przebiegnięcia jedynie kilometr. Źdźbła żółtej i różowej trawy sięgały mu miejscami do pasa, chłoszcząc nogi. Dotarł na skraj zbocza i spojrzał w dół z trwogą. Mieszkańcy wioski pakowali dobytek, szykowali się do drogi. Zwinęli już połowę namiotów, które leżały poskładane na wozach. Zganiano z pól zwierzęta, ogniska wygaszono. Kto wybiera się w podróż o tak niezwykłej porze, przy zapadających ciemnościach? Dręczyło go przeczucie, że stało się coś niedobrego.

Dariat dwukrotnie się wywrócił, zbiegając stromym zboczem.

Nawet nie zauważył podrapanych kolan i goleni. Gdy pędził do namiotu Anastazji, twarze mieszkańców wioski obracały się w jego stronę.

Zawołał ją po imieniu, odsuwając płachtę wejściową.

Lina uwiązana była do wierzchołka namiotu. Anastazja musiała ułożyć w stos wiklinowe kosze, żeby na nich stanąć. Teraz leżały porozrzucane.

Głowa przekrzywiła się na bok, a lina wciskała się w lewy policzek, tuż poniżej ucha. Kołysała się z lekka, od czego trzeszczały cicho żerdzie namiotu.

Dariat wpatrywał się w dziewczynę długą, długą chwilę. Nie rozumiał, czemu to zrobiła. Czuł się zupełnie zagubiony.

— Weź się w garść, chłopcze. Wracaj do domu.

— Nie! To twoja sprawka. To ty kazałeś mi od niej odejść.

Była moja. Nigdy by do tego nie doszło, gdybyś nie wtrącał się w moje życie. — Łzy spływały mu ciurkiem po policzkach.

— Ja jestem twoim życiem.

— Nie jesteś. Nie, nie, nie! — Odgrodził się od tego głosu. Nie słuchał próśb ani pogróżek.

Na jednym z koszyków leżała kartka papieru przyciśnięta woreczkiem z koźlej skóry. Sięgnął po nią i przeczytał wiadomość:

Wiem, Dariat, że to ty zrobiłeś. Myślałeś, że robisz to dla mnie, ale tak nie było. Zrobiłeś to, bo Anstid tego zażądał, on nigdy nie pozwoli ci sprzymierzyć się z Taolim. Przypuszczałam, że zdołam ci pomóc. Teraz widzę, że tylko się łudziłam. Przykro mi, ale nie mam w sobie dość siły, by walczyć z władcą królestwa.

Nie wiem, po co miałabym jeszcze żyć w tym wszechświecie.

Uwolnię swego ducha i poszukam drogi do Boga. Przyjmij w darze kryształy Taolego i używaj ich wedle woli. Tyle bitew przez tobą.

Może w kilku zwyciężysz, jeśli poznasz przyszłość.

Chcę, żebyś jedno wiedział: kochałam cię zawsze, odkąd byliśmy razem.

Anastazja Rigel

Rozwiązał rzemyk i wysypał sześć kostek na zakurzony dywanik.

Tych pięć, które pokryto znakami runicznymi, spadło pustymi ściankami do góry. Pozbierał je wolno i rzucił ponownie. Znowu to samo.

Przedstawiały puste królestwo, dokąd trafiały zagubione duchy.

Dariat uciekł z wioski i już nigdy jej nie odwiedził. Przestał pobierać kursy dydaktyczne, wyrzekł się więzi afinicznej łączącej go z Rubrą, często kłócił się z matką, a w wieku piętnastu lat wynajął osobne mieszkanie w drapaczu gwiazd.

Rubra był bezradny. Stracił wychowanka, z którym wiązał tyle nadziei. Afmiczne okienko prowadzące do umysłu Dariata pozostawało zamknięte, przy czym była to najmocniejsza blokada, z jaką się dotąd zetknął — niewzruszona również podczas snu chłopca. Po miesiącu konsekwentnych nacisków Rubra dał za wygraną: nawet podświadomość Dariata opierała się jego zakamuflowanym sugestiom. Blokada wynikała nie tylko ze świadomej determinacji, ale z czynników hamujących o podłożu fizjologicznym, prawdopodobnie świadczących o jakimś głębokim urazie psychicznym.

Rubra przeklął kolejnego ze swoich niewydarzonych potomków i zogniskował uwagę na nowym podopiecznym. Monitorowaniem Dariata zajął się niezależny podprogram. Chłopak stał się — co wkrótce zaczęły potwierdzać sporadyczne kontrole nadrzędnej świadomości habitatu — totalnym nieudacznikiem, moczymordą zarabiającym na piwo dzięki wiedzy, gdzie i kogo można znaleźć, zamieszanym w interesy, które nawet w Valisku uchodziły za mocno podejrzane. Dariat nie wystarał się o stałą pracę, karmił się wydzielaną w wieżowcach papką, czasami przez kilka dni z rzędu odtwarzał albumy mood fantasty. 1 nigdy nie zbliżył się do żadnej dziewczyny.

Sytuacja nie zmieniła się przez trzydzieści lat. Rubra zaniechał jakiegokolwiek nadzoru nad tym wrakiem człowieka. Aż pewnego dnia do Yaliska przybył „Yaku”.

Sześć dni po opuszczeniu Lalonde „Yaku” wynurzył się w pobliżu Opuncji, czym nie wzbudził niczyich podejrzeń. Żaden z fleksów Graeme’a Nicholsona nie dotarł jeszcze do celu, kiedy statek handlowy otrzymał pozwolenie na wejście do doku. Dla osobowości habitatu i niewielkiej grupki osób z biura służb wywiadowczych (innych obserwatorów z ramienia Konfederacji Rubra nie tolerował w Valisku) był to po prostu jeden z trzydziestu tysięcy frachtowców, które corocznie odwiedzały miejscowy kosmodrom.

* * *

„Yaku” wynurzył sią dość daleko od Opuncji, a jego wektor lotu wymagał większych korekt niż to się przeciętnie zdarzało. Silnik termojądrowy gasł w nieregularnych odstępach, ale przecież wiele konwencjonalnych statków kosmicznych, które miały swoją bazę w Valisku, z ledwością mieściło się w granicach norm ustalonych przez Komisję Astronautyczną.

W celu uzupełnienia zapasów „Yaku” przycumował w doku na skraju nieobrotowego kosmodromu o średnicy trzech kilometrów.

Dowódca poprosił o pewną ilość helu i deuteru, a poza tym o tlen, wodę i żywność. Już po dziesięciu minutach firmy serwisowe uzgodniły kontrakty.

Pokład opuściły trzy osoby. Ich nazwiska zapisane na fleksach paszportowych brzmiały: Marie Skibbow, Alicia Cochrane i Manza Balyuzi; dwoje ostatnich było członkami załogi „Yaku”. Wszyscy przeszli przez symboliczną odprawę celną, przedstawiając oficerom imigracyjnym walizeczki z jedną zmianą odzieży.

Cztery godziny później „Yaku” odcumował z pełnymi zbiornikami kriogenicznymi, kierując się w stronę Opuncji. Zanim uaktywnił węzły modelowania energii, skrył się za tarczą gazowego olbrzyma. Dlatego nikt nie mógł wiedzieć, jakie obrał współrzędne skoku.

* * *

Dariat siedział właśnie przy barze w „Tabitha Oasis”, kiedy wpadła mu w oko ta dziewczyna. Trzydzieści lat stronienia od ćwiczeń, tanie piwo i dania z syntetyzowanej pasty wywarły straszny wpływ na jego dawniej gibką sylwetkę. Zasługiwał już prawie na miano grubasa; skóra mu się łuszczyła, tłuste włosy od tygodnia nie zaznały wody. Nie przykładał dużej wagi do wyglądu. Podobna do togi szata zakrywała mnóstwo niedoskonałości.

Ale za to dziewczyna! Nastolatka, długie nogi, duże piersi i prześliczna twarz, opalona i wyrazista. Obcisła biała koszulka i czarna minispódniczka. Nie tylko on na nią patrzył. W „Tabitha Oasis” zbierało się dość podłe towarzystwo, a tymczasem dziewczyna była chodzącym zaproszeniem do zbiorowego gwałtu. Różne rzeczy tutaj się działy. Ona wszakże zdawała się niczym nie przejmować, zachowywała się z ujmującą swobodą. Tym bardziej zdumiewało, kto był jej kompanem.

Anders Bospoort, na pozór znakomite dla niej uzupełnienie: dwadzieścia parę lat, wyrobione mięśnie, najlepsza śniada twarz, jaką można kupić za pieniądze. Nie cechował go jednak jej wigor; co prawda śmiały mu się oczy i usta (za taką kasę powinny), lecz tego wyrazu nie podsycały żadne uczucia. Anders Bospoort był w niemal równych proporcjach żigolakiem, sutenerem, dealerem narkotyków i gwiazdą błękitnej awangardy.

Dziwne, że tego nie zauważała. Anders mógł jednak w razie potrzeby promieniować osobistym urokiem, a stojąca między nimi na stoliku butelka drogiego wina została już prawie opróżniona.

Dariat przywołał barmana skinięciem ręki.

— Jak tej małej na imię?

— Marie. Przyleciała statkiem dzisiaj po południu.

To wiele wyjaśniało. Nikt nie zdążył jej ostrzec i teraz wilki z „Tabitha Oasis” krążyły wokół ogniska, zachwycając się spektaklem uwiedzenia nastolatki. Później będą mogły sensywizyjnie doświadczać przyjemności na widok zniewolonej laleczki, czuć jędrne ciało molestowane silnymi, wprawnymi rękami Andersa Bospoorta i wzmacniany członek wchodzący między jej nogi. Słuchać okrzyków zaskoczenia i błagalnych jęków.

Może Anders nie był wcale taki głupi, pomyślał Dariat: przyprowadzając ją tutaj, świetnie się zareklamował. To pozwoli mu żądać większej sumy za fleks z nagraniem.

Barman potrząsnął głową ze smutkiem. Choć był trzy razy starszy od Dariata, nie wychylił dotąd nosa poza habitat. Jak mawiał, wszystko tu już widział, każdą ludzką przypadłość.

— Szkoda. Całkiem miłe dziewczę. Ktoś powinien ją ostrzec.

— Pewnie. Wszędzie, tylko nie tutaj. — Dariat przyjrzał jej się bacznie. Czyżby dziewczyna z jej urodą była aż tak naiwna w kontaktach z mężczyznami?

* * *

Anders Bospoort wyciągnął szarmancko ramię, kiedy wstali od stolika. Marie przyjęła je z uśmiechem. Zdawała się zadowolona, że może się do niego przytulić. Mężczyźni w barze odprowadzali ją zimnym, drapieżnym wzrokiem, nic więc dziwnego, że jego umięśniona sylwetka i swobodne zachowanie dodawały jej otuchy. Z nim była bezpieczna.

Gdy po wyjściu z baru przemierzyli hol, Anders połączył się datawizyjnie z procesorem sterującym układami mechanicznymi wieżowca, prosząc o windę.

— Dzięki, że mogę pójść z tobą — powiedziała Marie.

Podniecała ją ta niestosowna sytuacja, co poznał po jej oczach.

— Właściwie to rzadko odwiedzam tę paskudną spelunę. Konfederacja ściga listami gończymi połowę jej bywalców. Jeśli okręty Sił Powietrznych przybędą kiedyś do Valiska, liczba mieszkańców planet karnych podwoi się z dnia na dzień.

Przyjechała winda. Puścił ją przodem, gdy otworzyły się drzwi.

Wykonał już znaczną część planu, a wszystko szło jak po maśle. Od chwili spotkania przed Biurem Przydziału Mieszkań (gdzie najłatwiej było upolować świeży towar) zachowywał się z nienaganną galanterią, starannie dobierał każde słowo. Dziewczyna lgnęła do niego coraz bardziej, zahipnotyzowana słynnym urokiem osobistym Bospoorta.

Kiedy drzwi się zamknęły, spuściła niepewnie wzrok, jakby dopiero teraz uprzytomniła sobie, jaka odległość dzieli ją od domu i rodziny. Sam na sam z jedynym przyjacielem w całym układzie planetarnym. Klamka zapadła, nie mogła się już wycofać.

Czuł ucisk w żołądku, drżąc z niecierpliwości. Wszystko znajdzie się na fleksie, preludium i następujący wolno podbój. Ludzie przepadali za stopniowanym napięciem. A on był w swej sztuce wirtuozem.

Drzwi otworzyły się na osiemdziesiątym trzecim piętrze.

— Trzeba stąd zejść dwa piętra — rzekł przepraszającym tonem. — Windy nie zjeżdżają niżej, a konserwatorzy urządzeń nie kwapią się do naprawy. Wybacz.

W holu od dawna nikt nie zamiatał, w kątach nagromadziły się śmieci. Ściany były pokryte graffiti, w powietrzu wisiał smród uryny. Marie rozejrzała się z niepokojem i wtuliła mocniej w jego ramię.

Poprowadził ją w stronę klatki schodowej. Ścienne pasy nadwyrężonych komórek elektroforescencyjnych rzucały mdłe żółtawe światło. Gromadziły się przy nich dziesiątki wielkich bladych ciem.

Woda ściekała po ścianach ze szpar w polipie. Krawędzie stopni porastał kremowy mech.

— To miło z twojej strony, że mogę się u ciebie zatrzymać — powiedziała nieśmiało Marie.

— Tymczasowo, póki nie załatwisz sobie mieszkania. Tutaj jest mnóstwo pustostanów. Wprost nie do wiary, że tyle trzeba się naczekać, by dostać apartament w Biurze Przydziału Mieszkań.

Oprócz nich na schodach nie było żywej duszy. Anders niezwykle rzadko widywał tu sąsiadów. Dół drapacza gwiazd idealnie nadawał się do jego celów. Utrudniony dostęp, anonimowe życie za zamkniętymi drzwiami, żadnych pytań. Gliniarze na kontraktach z Magellanie Itg, którzy dbali o względny porządek w pozostałych częściach Valiska, tutaj się nigdy nie zapuszczali.

Kiedy na właściwym piętrze wyszli z klatki schodowej, Anders przesłał datawizyjny kod do zamka drzwi, lecz nic się nie stało. Obrzucił swą towarzyszkę wymuszonym uśmiechem i po raz drugi przesłał kod. Nareszcie drzwi się otworzyły, zgrzytając parę razy na suwnicach. Pierwsza do środka weszła Marie. Anders zadbał o to, aby lampy rzucały mdły blask, nie zapomniał też zaryglować za sobą drzwi: tym razem procesor nie okazał nieposłuszeństwa. Zarzucił rękę na ramiona dziewczyny i zaprowadził ją do największego z trzech pokojów sypialnych. I te drzwi zaryglował.

Marie zatrzymała się na środku sypialni ze wzrokiem utkwionym w podwójnym łóżku. Do każdego z jego narożników przywiązano długą aksamitną tasiemkę.

— Zdejmuj łachy! — rzucił Anders twardym, nieustępliwym tonem. Przesłał polecenie do panelu świetlnego na suficie, lecz ten pozostał przyciemniony. Niech to licho! A ona tymczasem potulnie ściągała ubranie. Trudno, będzie musiał działać w półmroku. Może da się z tego jeszcze wykrzesać jakiś podniecający nastrój. — A teraz ściągaj moje — rozkazał. — Tylko powoli.

Czuł drżące palce dziewczyny, kiedy zdejmowała koszulę z jego barczystych ramion, co poprawiło mu humor. Nerwowe były zawsze bardziej impulsywne.

Gdy ruszyła przodem do łóżka, omiótł jej postać wprawnym wzrokiem, lustrując każdy centymetr kwadratowy obnażonego ciała. Gdy położyła się na wodnym materacu, zaczął ją wolno pieścić.

Wzmacniany członek zesztywniał, prezentując się teraz w całej okazałości. Anders skupił wzrok na twarzy dziewczyny, aby nie przegapić strachu malującego się w jej oczach. Ten chwyt zawsze działał na zmysły.

Marie uśmiechała się promiennie.

Światła rozjarzyły się raptownie. Anders obejrzał się z konsternacją.

— A to co?

W pierwszej chwili pomyślał, że ktoś się do nich podkradł i zapiął mu kajdanki na rękach, lecz kiedy odwrócił głowę, okazało się, iż na jego nadgarstkach zaciskają się wypielęgnowane rączki Marie.

— Puszczaj. — Poczuł straszny ból, gdy zwiększyła uścisk. — Puszczaj, mówię, suko! Chryste…

Parsknęła śmiechem.

Spojrzał uważniej na jej ciało i aż się zachłysnął ze zdumienia.

Na piersiach i brzuchu dziewczyny zaczęły wyrastać włosy — czarna, gruba szczecina, która drapała go i kłuła. Poszczególne włoski twardniały. Jakby leżał na ogromnym jeżu. Ostre końce wbijały się w jego skórę, drążąc sobie korytarze w podskórnych warstwach tłuszczu.

— Możesz mnie teraz przelecieć.

Próbował walczyć, co przynosiło tylko ten skutek, że kolejne igiełki wkłuwały mu się w brzuch. Marie puściła jedną jego rękę.

Uderzył ją natychmiast w żebra, lecz w tym miejscu ciało się zapadło. Wyciągnął pięść oblepioną żółtoczerwoną mazią. Igły wrzynające się w tułów Andersa nabierały znamion tłustych i obślizgłych robaków, które powiększały wydrążone otwory, coraz głębiej i głębiej. Wypływała z nich krew.

Anders zawył potępieńczo. Dziewczyna rozkładała się pod nim, jej skóra gniła do postaci szkarłatnej pleśni, której smród wręcz gryzł w oczy. Do tego była niezwykle lepka, nie mógł się od niej odkleić. Zwymiotował winem wypitym w „Tabitha Oasis”, ochlapując rozpuszczającą się twarz Marie.

— Nie dasz mi buzi?

Zaczął szamotać się, rzucać na boki, modlić do Boga, którego imienia nie wymówił od przeszło dziesięciu lat. Robaki wiły się w mięśniach brzusznych, rozdwajały między włóknami ścięgien.

Krew i ropa mieszały się ze sobą, tworząc kleistą masę, która łączyła ich brzuchami, jakby byli bliźniętami syjamskimi.

— No, pocałuj mnie, Anders.

Chwyciła go za kark wolną ręką. Miał wrażenie, jakby nie zostało z niej nic oprócz kości. Poczuł wilgotne strużki na swoich starannie ułożonych włosach.

— Nie! — stęknął.

W miejscu, gdzie jej usta roztopiły się niczym wosk, ziała szeroka dziura w zdeformowanej, ulegającej rozkładowi twarzy. Zęby szczerzyły się w wiecznym uśmiechu. Marie przybliżyła do siebie jego głowę. Szczęka rozchyliła się i zatrzasnęła na jego twarzy.

Pocałunek. Z jej ust trysnął czarny, gorący i gęsty płyn. Anders nie mógł już krzyczeć: płyn wlał się do gardła, wpełząjąc w drogi oddechowe na podobieństwo jakiegoś opasłego, wojowniczego węża.

— Możemy sprawić, że wszystko ustanie — odezwał się głos znikąd.

Ciecz wtargnęła do płuc. Czuł ją, jak wzbiera gwałtownie, wypełniając każdą delikatną jamę klatki piersiowej, która uniosła się, naciskana od wewnątrz przez obcą siłę. Zaprzestał walki.

— Ona cię zabije, chyba że pozwolisz sobie pomóc. Zaraz się utopisz.

Chciał oddychać. Potrzebował powietrza. Zrobiłby wszystko, żeby złapać oddech. Wszystko.

— W takim razie wpuść nas.

Tak też uczynił.

* * *

Dzięki komórkom sensytywnym w polipowym suficie nad łóżkiem Dariat mógł obserwować, jak rany Andersa Bospoorta zabliźniają się, a deformacje ustępują. Rozlana skóra Marie stwardniała, włosy schowały się w ciele. Zniknęły ślady ukłuć na brzuchu Andersa. Znów oboje byli tacy jak poprzednio: anioł i satyr.

Anders dotykał ciała, wodząc rękami wzdłuż linii mięśni na klatce piersiowej. Spoglądał na siebie z dziecięcym wyrazem zdumienia na twarzy, na której pojawił się wkrótce szeroki uśmiech.

— Doskonałe — szepnął. — Ze wszech miar doskonałe. — Wypowiedział te słowa z jakimś dziwnym, zupełnie nieznanym Dariatowi akcentem.

— Owszem, nieźle ci się trafiło — odparła beznamiętnie.

Usiadła. Na prześcieradle, w miejscu gdzie przedtem leżały jej plecy, widniała niewyraźna różowa plama.

— Wezmę cię, pozwolisz?

Zmarszczyła usta, niezdecydowana.

— Proszę. Wiesz, że tego potrzebuję. Do diabła, minęło siedemset lat. Okaż trochę litości.

— Niech ci będzie.

Znowu się położyła. Anders zaczął lizać jej ciało, czym przypominał Dariatowi psa gaszącego pragnienie. Kochali się przez dwadzieścia minut, przy czym Anders okazywał werwę, jakiej nie zaprezentował na żadnym ze swoich fleksów. Kiedy miotał się z Marie na łóżku, oświetlenie elektryczne i urządzenia domowe dostawały obłędu. Dariat sprawdził szybko sąsiednie mieszkania: twórca programów stymulacyjnych wrzeszczał z wściekłością, gdy jego procesory wysiadały w zastraszającym tempie; zawartość słojów handlarza klonowanymi organami kipiała i parowała, gdy za sprawą uszkodzonych regulatorów gotowały się powielane komórki. Drzwi w holu otwierały się i zamykały niczym ostrza gilotyn. Dariat musiał wydać całą serię afinicznych poleceń komórkom neuronowym podłogi, aby podprogramy lokalnej osobowości nie zaalarmowały nadrzędnej świadomości Rubry.

Kiedy przybył zdyszany pod drzwi apartamentu, Marie i Anders Bospoort już się ubierali. Skorzystał z kupionego na czarnym rynku bloku procesorowego, aby złamać kod ryglujący, po czym niezwłocznie wkroczył do środka.

Marie i Anders poderwali głowy z zaskoczeniem. Wybiegli z sypialni. Blok procesorowy zamarł w dłoni Dariata, a pokój pogrążył się w nieprzejrzanym mroku.

— Ciemność mi nie przeszkadza — rzekł głośno.

Komórki sensytywne przekazywały mu obraz dwojga postaci, które zbliżały się groźnie do niego.

— Odtąd nic już nie będzie ci przeszkadzać — odpowiedziała Marie.

Pasek opinający jego powłóczystą szatę zaczął zaciskać się na brzuchu.

— Mylisz się. Po pierwsze, nie zdołasz mną zawładnąć, jak ci się to udało w przypadku biednego Andersa: nie jestem taki słaby.

Po drugie, jeśli umrę, Rubra zobaczy wszystko, co tu się działo, i dowie się, kim jesteście. Może i jest szurnięty, ale będzie walczył jak lew w obronie swego przedsiębiorstwa i ukochanego habitatu.

Kiedy pozna prawdę, wasze szansę zmaleją o dziewięćdziesiąt procent. Bez mojej pomocy nigdy nie opanujecie Valiska.

Zapaliło się światło. Pasek przestał go uciskać. Marie i Anders przyglądali mu się chłodno.

— Tylko dzięki mnie o niczym jeszcze nie wie. Od razu widać, że nie znacie się na technobiotyce. Mógłbym wytłumaczyć wam to i owo.

— Skąd wiesz, że się go boimy? — burknął Anders.

— W porządku, wasza sprawa. Chcecie, żebym zniósł ograniczenia nałożone na komórki sensytywne podłogi?

— Czego chcesz? — spytała Marie.

— Zemsty. Trzydzieści lat na ciebie czekałem. Przez ten długi, męczący czas nieraz już byłem bliski załamania, lecz wiedziałem, że w końcu się pojawisz.

— Spodziewałeś się mnie? — zakpiła.

— Owszem, kogoś podobnego do ciebie.

— A co mnie takiego wyróżnia?

— To, że umarłaś.

4

„Gemal” wynurzył się po skoku translacyjnym w odległości sześciuset pięćdziesięciu tysięcy kilometrów od Mirczuska, gdzie pole grawitacyjne gazowego olbrzyma zakotwiczyło statek na lekko eliptycznej orbicie. Dwieście tysięcy kilometrów dalej, po niższej kołowej orbicie, krążyło Tranquillity. Kapitan Oliver Llewelyn przesłał osobowości habitatu dane identyfikacyjne transportowca kolonizacyjnego, prosząc o zezwolenie na podejście i cumowanie.

— Potrzebujecie pomocy? — zapytało Tranquillity.

— Nie, statek jest w pełni sprawny.

— Nieczęsto odwiedzają mnie jednostki transportu kolonistów.

Sądziłem, że macie awarię na pokładzie.

— Nie. Przylatuję wyłącznie w interesach.

— Będzie pan wynajmował pokoje dla pasażerów?

— Wprost przeciwnie. Nasze kapsuły zerowe są puste. Zamierzamy nająć grupę żołnierzy zawodowych, którzy tu mieszkają.

— Rozumiem. Udzielam zezwolenia na podejście i cumowanie. Proszę o przesłanie wypadkowego wektora lotu do centrum kontroli ruchu lotniczego na kosmodromie.

Terrance Smith połączył się datawizyjnie z komputerem pokładowym, prosząc o dostęp do obrazów nadsyłanych przez czujniki statku. Masywny technobiotyczny habitat rósł w oczach, w miarę jak zbliżali się do niego z przyspieszeniem 2/3 g w serii skomplikowanych manewrów. Otworzył kanał łączności z siecią telekomunikacyjną habitatu i poprosił o wykaz cumujących jednostek. Przez myśl przebiegły mu nazwy i klasyfikacje. Ich sortowaniem zajmował się program porównawczy, który wyodrębniał statki o szukanych parametrach.

— Nie miałem pojęcia, że to taki duży port kosmiczny — zwrócił się do Olivera Llewelyna.

— I nic dziwnego — odparł kapitan. — W tym habitacie ma swoje bazy pięć największych cywilnych flot transportowych, skuszonych głównie ulgami podatkowymi. Reszta przedsiębiorstw przewozowych ma tu swoje biura. Niech pan weźmie pod uwagę zamożność mieszkańców. Sprowadzają całe góry towarów, wszystko, co potrzebne do luksusowego życia, od żywności i tekstyliów po wysmakowane dzieła sztuki. Myśli pan, że jedzą tę syntetyczną papkę, którą wydzielają wieżowce?

— No… chyba nie.

— Rzesze przewoźników zwożą tu produkty z całego obszaru Konfederacji i zabiegają o kontrakty. Oczywiście Tranquillity jest też bazą czarnych jastrzębi, które głównie tutaj odbywają swoje loty godowe, odkąd Valisk przestał cieszyć się dobrą opinią wśród pilotów. W wewnętrznym pierścieniu dorastają młode jastrzębie.

Nic dziwnego, że Lordowie Ruin zbudowali jeden z najważniejszych ośrodków handlowych w tym sektorze.

Terrance rozejrzał się po mostku. Na kompozytowej podłodze stało siedem rozmieszczonych koncentrycznie foteli amortyzacyjnych, z których tylko jeden był pusty. Kabiny nie zaprojektowano z myślą o przytulności: biegnących na ścianach kabli i rurek nie zasłaniały kompozytowe panele. Była to cecha charakterystyczna nie tylko „Gemala”, ale i jego siostrzanych statków kursujących między Ziemią a planetami w pierwszym stadium zasiedlania. Należały właściwie do masowców, którym zdarzyło się przewozić ludzi, więc przedsiębiorstwa nie marnowały pieniędzy na kosmetyczne wykończenia.

Kapitan Llewelyn — dobrze zbudowany sześćdziesięcioośmioletni mężczyzna o orientalnych rysach twarzy i młodzieńczo gładkiej skórze — leżał nieruchomo na fotelu otoczonym półkolem kanciastych konsolet. Z przymkniętymi oczami czytał datawizyjne dane napływające z komputera pokładowego.

— Był pan tu już kiedyś? — zapytał Terrance.

— Tylko przez dwa dni, jeszcze jako młodszy oficer na statku innego przewoźnika. Wątpię, czy w ciągu trzydziestu pięciu lat zaszły tu jakieś większe zmiany. Plutokracja nade wszystko ceni sobie stabilizację.

— Czy nie zechciałby pan porozmawiać w moim imieniu z niezależnymi dowódcami statków, które zamierzamy wynająć? Nigdy się tym wcześniej nie zajmowałem.

Oliver Llewelyn prychnął z cicha.

— Niech pan machnie kilka razy tym przeładowanym dyskiem kredytowym i rozgłosi, jaka wyprawa się szykuje, a trzeba będzie oganiać się kijem od ochotników.

— A co z najemnikami i regularnymi oddziałami wojska?

— Dowódcy statków skontaktują pana z odpowiednimi osobami. Mało tego, najemnicy przysposobieni do warunków bojowych gotowi są im płacić za rekomendacje. Mam dla pana dobrą radę: proszę się zdać na innych. Wystarczy znaleźć dwudziestu doświadczonych oficerów i powierzyć im rekrutację żołnierzy. Niech pan nie robi wszystkiego na własną rękę. Choćby dlatego, że zależy nam na czasie. Rexrew ustalił bardzo napięty harmonogram.

— Dzięki.

— Pan płaci, prawda?

— Tak. — Musiał wysupłać dwadzieścia tysięcy fuzjodolarów, żeby Oliver Llewelyn zgodził się lecieć do Tranquillity. „Tego nie przewidują warunki kontraktu z LDC”, obstawał kapitan. Przelew pieniędzy był znacznie łatwiejszy niż przytaczanie skomplikowanych wymogów prawnych. Terrance podejrzewał, że powrót „Gemala” na Lalonde będzie kosztować dużo drożej. — Od razu widać, że zna się pan na rzeczy — powiedział z pewnym zaciekawieniem.

— Latało się swego czasu z różnymi misjami — odrzekł zwięźle kapitan.

— No więc gdzie mam szukać tych dowódców statków?

Oliver Llewelyn zajrzał do starego pliku w neuronowym nanosystemie.

— Zaczniemy od baru Harkeya.

* * *

Piętnaście godzin później Terrance musiał przyznać, że kapitan miał całkowitą rację. Nie trzeba było specjalnie się wysilać: odpowiedni ludzie sami do niego ciągnęli. Jak gwoździe do magnesu, pomyślał. Albo muchy do gówna. Siedząc przy stoliku w ściennej niszy, czuł się jak starodawny car, który zwołuje dwór i rozważa petycje natarczywych poddanych. Lokal wypełniały załogi statków pochylone wokół stolików lub skupione w nielicznych grupkach przy barze. Tu i tam dostrzegało się żołnierzy przystosowanych specjalnie do warunków bojowych. Terrance nie widział wcześniej takich ludzi, choć określenie to traciło w ich przypadku zwyczajny sens. Niektórzy przypominali kosmoników — mieli twardą silikonową skórę i podwójne, a czasem nawet potrójne przedramiona z gniazdami dopasowanymi do różnych rodzajów broni. Większość z nich chlubiła się jednak przyjemniejszym dla oka wizerunkiem niż kosmonicy, od których przejęła technologię: została uformowana bardziej pod kątem sprawności niż zwykłej wytrzymałości, aczkolwiek Terrance wypatrzył żołnierza o niemal kulistym kształcie i brunatnej, pozbawionej szyi głowie, obwiedzionej przezroczystą soczewką paska wzrokowego. Powieka falowała, zmrużenie przemieszczało się nieustannie wokół głowy. Cztery krótkie nogi i cztery ramiona rozmieszczone były symetrycznie. Ramiona te zachowały najbardziej ludzki wygląd z całego zmodyfikowanego ciała, ponieważ tylko na końcach jednej pary widniały lśniące metalowe gniazda. Terrance próbował nie zdradzić nurtujących go uczuć, unikając wzroku zgromadzonych w barze odmieńców.

W lokalu panowała ciężka atmosfera niecierpliwego wyczekiwania. Dawno już minęła tradycyjna pora, kiedy muzycy zaczynali improwizować na scenie, lecz tego wieczoru, po zagraniu kilku znanych numerów, raczyli się trunkami w kuchni na zapleczu.

— Kapitan Andre Duchamp — powiedział Oliver Llewelyn. — Właściciel „Villeneuve’s Revenge”.

Terrance uścisnął dłoń wesołego mężczyzny o okrągłej twarzy.

Jakoś nie umiał oswoić się z myślą, że taki jowialny człowiek pragnie wziąć udział w operacji wojskowej.

— Szukam statków zdolnych do wysadzenia jednostek zwiadowczych na terrakompatybilnej planecie i udzielenia im później wsparcia ogniowego.

Andre odstawił ostentacyjnie kieliszek z winem.

— „Villeneuve’s Revenge” dysponuje czterema działkami na promienie X i dwiema wyrzutniami wiązek elektronowych. Bombardowanie planety z niskiej orbity nie sprawi mi żadnych trudności.

— Może pan zostać wezwany do akcji przeciwko wrogim okrętom.

— I znowu, monsieur. żaden kłopot, jeśli chodzi o mnie. Posiadamy wyrzutnie myśliwców bezpilotowych, lecz osy bojowe będzie pan musiał sam dostarczyć. I chciałbym otrzymać gwarancję, że nie zostanę wmieszany w jakąś kontrowersyjną kampanię w układzie planetarnym patrolowanym przez okręty Sił Powietrznych. Dowodzę cywilną jednostką handlową i nie mam uprawnień do instalowania zaawansowanej broni.

— Na czas operacji otrzyma pan rządową licencję, na mocy której będzie pan mógł zainstalować legalnie każdy system uzbrojenia. Cała operacja jest pod każdym względem zgodna z prawem.

— Ach, tak? — Andre Duchamp obrzucił go badawczym spojrzeniem. — To się doskonale składa, bo brałbym udział tylko w legalnej operacji wojskowej. Jak już powiedziałem, nie mam żadnych zastrzeżeń wobec działań zaczepnych przeciwko wrogim okrętom.

Mogę wiedzieć, jaki rząd pan reprezentuje?

— Lalonde.

Andre Duchamp na dłuższą chwilę zmrużył oczy, konsultując się z nanosystemowym plikiem z informacjami o układach słonecznych.

— Planeta kolonialna w pierwszym stadium zasiedlania. Ciekawe.

— W sprawie zakupu os bojowych prowadzę rozmowy z kilkoma przedsiębiorstwami astroinżynieryjnymi, które posiadają w Tranquillity stacje przemysłowe — rzekł Terrance Smith. — Podczas operacji może zaistnieć potrzeba użycia głowic nuklearnych do ataków na cele w atmosferze. Czy pański statek jest wyposażony w systemy do przenoszenia takiej broni?

— Oui.

— W takim razie myślę, że możemy nawiązać współpracę, kapitanie Duchamp.

— Została jeszcze tylko kwestia pieniędzy.

— Upoważniono mnie do wypłacenia honorarium w wysokości pięciuset tysięcy fuzjodolarów każdemu kapitanowi, który zaciągnie się do służby wojskowej w układzie Lalonde. Zaliczka płatna po dotarciu na miejsce operacji. Okręty otrzymują miesięczne wynagrodzenie w wysokości trzystu tysięcy fuzjodolarów, przy czym gwarantuje się przynajmniej dwumiesięczny okres służby. Dojdą do tego premie za zniszczone okręty i kosmoloty wroga oraz premia po szczęśliwym zakończeniu operacji. Nie pokrywamy jednak kosztów ubezpieczenia.

Andre Duchamp ze spokojem napił się wina.

— Zostało mi tylko jedno pytanie.

— Słucham.

— Czy… nieprzyjaciel używa antymaterii?

— Nie.

— Świetnie. Potargowałbym się, bo warunki płacowe są dość marne, ale… — Potoczył wzrokiem po zatłoczonym lokalu, w którym załogi udawały, że nie interesuje ich, jaki będzie wynik jego rozmowy. — Czuję, że nie jestem w dobrej pozycji do negocjacji.

Dzisiaj rządzi rynek klienta.

Siedząc przy stoliku po drugiej stronie baru, Joshua patrzył, jak Duchamp wychodzi z niszy, gdzie urzędował Terrance Smith. Mężczyźni na pożegnanie uścisnęli sobie dłonie i Andre wrócił do stolika i czekających na niego kompanów. Wszyscy zbili się w ciasnym kręgu. Oliver Llewelyn przedstawiał już Smithowi Wolfganga Kueblera, dowódcę „Maranty”.

— Wygląda na to, że mają już pięć statków — zwrócił się Joshua do swej załogi.

— Szykuje się wielka operacja. — Dahybi Yadev wysączył piwo i odstawił szklankę. — Okręty wojenne, najemnicy przystosowani do warunków bojowych, regularne oddziały. Długa i droga lista zakupów. Ktoś wyłożył duże pieniądze.

— Na pewno nikt z Lalonde — odezwał się Melvyn Ducharme.

— Tam nie ma żadnych pieniędzy.

— Mylisz się — sprzeciwił się spokojnie Ashly Hanson. — Rozwój planety kolonialnej wymaga poważnych, stałych nakładów inwestycyjnych, jeśli wejdzie się wcześnie w ten biznes. Lwia część pakietu funduszy powierniczych, który oddałem w zamian za utrzymanie kapsuły zerowej, składa się z udziałów w przedsiębiorstwach deweloperskich wyłącznie ze względu na bezpieczeństwo długoterminowych inwestycji. Nigdy, jak żyję, nie słyszałem, żeby rozwój planety kolonialnej zakończył się fiaskiem, gdy już puści się w ruch ten interes. Pieniądze nie gromadzą się przy kolonistach, lecz suma środków finansowych potrzebnych do zainicjowania takiego przedsięwzięcia sięga biliona fuzjodolarów. Lalonde rozwija się już od przeszło ćwierćwiecza, zakładają tam nawet na planetoidzie osiedle przemysłowe, pamiętacie chyba. Spółka założycielska ma dość pieniędzy, żeby skorzystać z usług piętnastu niezależnych statków handlowych i kilku tysięcy najemnych żołnierzy. Wątpię, czy taka sumka w jakikolwiek sposób zaważy na bilansie wydatków spółki.

— O co w tym chodzi? — zapytała Sara Mitcham. — Z czym nie mogły sobie poradzić służby porządkowe?

— Z buntem zesłańców. — Joshua wiedział, że jego słowa nie brzmią przekonująco. Wzruszył ramionami, napotkawszy sceptyczne spojrzenia przyjaciół. — A co innego wchodziło w grę, kiedyśmy tam byli? Marie Skibbow bała się skali zamieszek. Nikt nie wiedział, co się naprawdę dzieje w górze rzeki. Biorąc pod uwagę liczebność oddziałów rekrutowanych przez Smitha, należy przypuszczać, że konieczna będzie operacja lądowa.

— Nie do wiary — mruknął Dahybi Yadev. — Prawdziwy cel misji zostanie ujawniony dopiero wtedy, gdy okręty opuszczą Tranquillity. Zwykłe wymogi bezpieczeństwa.

— W porządku — powiedział Joshua. — Wszyscy znamy stawkę. Skoro Parris Vasilkovsky pomaga nam w tym przedsięwzięciu z majopi, mamy szansę zarobić krocie. Oczywiste jest, że dzięki pieniądzom, jakie przyniosła nam wyprawa na Norfolk, nie musimy najmować się do służby w żadnej flocie. — Powiódł wzrokiem po twarzach załogi. — Okoliczności są jednak takie, że lepiej nie ścigać się z wojskiem w drodze na Lalonde. Podobno Terrance Smith zamówił partię os bojowych w stacjach przemysłowych McBoeinga i SignalYakovleva. Pewnie zaraz po przybyciu na miejsce spodziewa się konfliktu zbrojnego. Pytanie brzmi: czy wybieramy się z nim, żeby sprawdzić, co tam się wyrabia, no i może chronić nasze interesy, czy też będziemy tu czekać na wieści. Ale jeśli zdecydujemy się lecieć, decyzja musi być jednogłośna.

* * *

Siedziba Time Universe mieściła się na czterdziestym trzecim piętrze wieżowca świętego Krzyża. Był to normalny kompleks pomieszczeń biurowych i studyjnych, pokoi redakcyjnych, apartamentów gościnnych i warsztatów elektronicznych, świat zaludniony przez mikrospołeczność, w której znaczenie jednostki określa przestrzeń przydzielona na biurko, rozmiary gabinetu i ograniczenia czasowe. Specyfika habitatu wymagała, by znajdowało się tutaj biuro finansowohandlowe, lecz przede wszystkim powstawały tu rzetelne i wszechstronne serwisy informacyjne.

Jeszcze tego samego dnia, kiedy „Gemal” zacumował na kosmodromie, o godzinie 10.30 miejscowego czasu Oliver Llewelyn wkroczył do wyłożonego boazerią holu. Recepcjonistka wskazała mu ręką Matthiasa Remsa, młodego korespondenta zajmującego się wydarzeniami politycznymi. W gabinecie o kompozytowych ścianach, gdzie Matthias zwykł układać swoje sprawozdania, Oliver wręczył mu fleks od Graeme’a Nicholsona i zażądał za jego dostarczenie pięciu tysięcy fuzjodolarów. Matthias nie był głupi: sam fakt, że kapitan „Gemala” przybył prosto z Lalonde, gwarantował wysoką oglądalność. Cały habitat słyszał już o flocie organizowanej przez Terrance’a Smitha, choć nikt nie wiedział, co się za tym kryje. Mnożyły się plotki. Dyskutowano żywo o Lalonde, ponieważ wielu mieszkańców Tranquillity nabyło swego czasu pakiety akcji LDC. Świeże nagranie sensywizyjne z opisem sytuacji na planecie powinno spotkać się z olbrzymim zainteresowaniem.

W normalnych okolicznościach, a zwłaszcza po przejrzeniu pliku z danymi personalnymi Nicholsona, Matthias Rems miałby wątpliwości co do bezczelnie wygórowanej kwoty (słusznie podejrzewał, iż Llewelyn dostał już zapłatą). Tym razem jednak zrezygnował z targów i dokonał przelewu.

Po wyjściu kapitana włożył fleks do stojącego na biurku bloku odtwarzacza. Sensywizyjne nagranie zostało zabezpieczone hasłem, Nicholson zatem zdawał sobie sprawę ze znaczenia jego zawartości. Matthias odnalazł w pliku osobiste hasło reportażysty, po czym usiadł i zamknął oczy. Jego zmysły zaatakował natychmiast zaduch, gwar i zapachy z „Rozbitego Kontenera”. Kwaśne miejscowe piwo gryzło w gardle, czuł niezwykłą wagę wydętego brzucha.

Graeme Nicholson trzymał w ręku szczątki potłuczonego kufla, nogi i ręce drżały mu z lekka. Wlepiał nieruchomy wzrok w wysokiego mężczyznę i śliczną nastolatkę, którzy stali przy obskurnym barze.

Dwanaście minut później wstrząśnięty Matthias Rems wparował do gabinetu Claudii Dohan, szefa filii Time Universe w Tranquillity.

Burza po opublikowaniu fleksu Graeme’a Nicholsona przypominała sensację spowodowaną przed rokiem pojawieniem się Ione Saldany. Przypominała ją pod każdym względem, ale z jednym wyjątkiem. Wiadomości o Ione podobały się ludziom. Zupełnie inaczej sprawa przedstawiała się w przypadku Latona, który budził trwogę i stanowił powszechne zagrożenie — był koszmarną zjawą wskrzeszoną z mroków historii.

— W tej sytuacji nie możemy postępować egoistycznie — stwierdziła poruszona Claudia Dohan po wyłączeniu sensywizji. — Trzeba powiadomić Lorda Ruin i Siły Powietrzne Konfederacji.

Kolumna AV na biurkowym bloku procesorowym zabrzęczała delikatnie.

— Dziękuję za wyrozumiałość — odezwała się osobowość habitatu. — Poinformowałem już Ione Saldanę o pojawieniu się Latona. Sugeruję, żeby skontaktowała się pani osobiście z komandorem Olsenem Neale’em i przekazała mu zawartość fleksu.

— Zrobię to bezzwłocznie — odparła Claudia Dohan.

Matthias Rems rozejrzał się nerwowo po gabinecie: nieustanna czujność osobowości habitatu bywała czasem deprymująca.

Claudia Dohan ogłosiła nowinę w południowym wydaniu wiadomości. Nim minął kwadrans od chwili nadania programu sensywizyjnego, spółki akcyjne notowane na giełdzie w Tranquillity straciły na wartości osiemnaście miliardów fuzjodolarów. Do wieczora, w miarę jak brokerzy zapoznawali się z prawdopodobnymi scenariuszami działań wojennych, kursy poszły jednak w górę. Na zakończenie sesji ceny akcji były wyższe ogółem o siedem miliardów fuzjodolarów od najniższego tego dnia notowania. Zyskały głównie przedsiębiorstwa astroinżynieryjne, mogące spodziewać się wzrostu zamówień wojskowych.

Pracownicy Time Universe spisali się bardzo dobrze, chociaż nie mieli czasu odpowiednio się przygotować. Zwykłe popołudniowe programy, nadawane na kanale prezentującym gorące wiadomości, zostały zastąpione wygrzebanymi z archiwum reportażami o dawnych wyczynach Latona, a w studiu toczyły się poważne dyskusje panelowe. Gdy ciekawość mieszkańców Tranquillity była już w znacznej mierze zaspokojona, Claudia Dohan zaczęła wyznaczać statki kosmiczne mające rozwieźć po Konfederacji kopie fleksu Graeme’a Nicholsona. Tym razem, inaczej niż w przypadku publicznego wystąpienia Ione, trzymała kapitanów w szachu: miała monopol na wiadomość o powtórnym pojawieniu się Latona i to ona dyktowała warunki. Do zapadnięcia zmroku wysłała osiemnaście statków na różne planety (przede wszystkim na Kulu, Avon, Oshanko i Ziemię). Z tamtejszych filii Time Universe rozejdzie się druga fala fleksów. W ciągu dwóch tygodni cała Konfederacja powinna zapoznać się z sytuacją. I przyjąć przestrogę, pomyślała Claudia Dohan: agencja prasowa Time Universe pierwsza ostrzeże ludzkie i ksenobiotyczne rasy przed odradzającą się groźbą. Lepsza reklama prosperującej firmy była po prostu niemożliwa.

Wieczorem zafundowała całemu personelowi kolację w pięciogwiazdkowej restauracji. Tak wielki sukces, odniesiony wkrótce po szczęśliwym dla nich wystąpieniu Ione, powinien przynieść im niemałe premie i pomóc prześcignąć rywali w wyścigu na wyższe stanowiska. Claudia widziała już siebie w fotelu członka rady nadzorczej.

Tego popołudnia wszyscy gorączkowo pracowali. Matthias Rems (debiutujący w roli głównego prezentera) przedstawił czterdziestoletnie nagrania na temat zniszczenia habitatu edenistów. W miejscu, gdzie nastąpiła detonacja antymaterii, powłoka Jantrita pękła niby skorupa gigantycznego jaja. Atmosfera parowała licznymi szczelinami w grubym na pięćset metrów polipie, gwałtowne szarobiałe wyziewy działały jak silniki odrzutowe, zakłócając jednostajną rotację cylindra. Chybotanie nasilało się, a po kilku godzinach habitat obracał się już w zupełnie niekontrolowany sposób. Kable indukcyjne cięły wojowniczo przestrzeń stukilometrowymi łukami, nie pozwalając zbliżyć się nawet najzręczniejszym jastrzębiom. Wewnątrz osypywała się gleba i woda wylewała z brzegów jak podczas długotrwałego trzęsienia ziemi. Drapacze gwiazd, nadwyrężone w posadach podczas wybuchu, odrywały się niczym skruszałe sople i wirując mknęły w dal z ogromną prędkością. Zapasy powietrza prędko się wyczerpywały.

Jastrzębie i statki adamistów, które rzuciły się w ślad za oddalającymi się wieżowcami, uratowały osiem tysięcy ludzi, a przecież w habitacie mieszkało ich grubo ponad milion. Mimo wszystko skutki katastrofy nie musiały być od razu tak tragiczne. W zwykłych okolicznościach umierający edeniści przekazaliby swoje wspomnienia osobowości habitatu. Tymczasem Laton zaraził strukturę neuronową Jantrita wirusem mutagennym, na skutek czego zdolności rozumowe habitatu gwałtownie malały, w miarę jak co sekundę miliardy komórek ulegały rozpadowi. Pozostałe dwa habitaty na orbitach gazowego olbrzyma znajdowały się zbyt daleko, aby można było liczyć na ich skuteczną pomoc: transfer osobowości należał do nadzwyczaj skomplikowanych procesów, a odległość i panika jeszcze go utrudniały. Dwadzieścia siedem tysięcy edenistów zdołało pokonać dzielący ich dystans, z czego trzy tysiące wzorców uznano później za niekompletne, ograniczone do upośledzonych dziecięcych bytów.

Jastrzębie ocaliły kolejnych dwieście osiemdziesiąt osobowości, aczkolwiek technobiotyczne statki miały ograniczoną pojemność; poza tym zajęte były pogonią za wieżowcami.

Odkąd powstała kultura edenistów, nie dotknęło ich większe nieszczęście. Nawet adamiści byli poruszeni, uzmysławiając sobie ogrom tragedii. Żywa samoświadoma istota o długości trzydziestu pięciu kilometrów psychicznie zgwałcona i zabita, ponad milion ofiar śmiertelnych, pół miliona na zawsze utraconych wzorców osobowości.

I wszystko to w celu odwrócenia uwagi. Ów manewr taktyczny pozwolił bezkarnie uciec Latonowi i jego kohortom, kiedy przewrót zakończył się niepowodzeniem. Śmierć całej społeczności posłużyła mu po prostu za przykrywkę — nic innego nie tłumaczyło jego zbrodni, żaden wielki plan strategiczny.

Wszystkie jastrzębie, okręty Sił Powietrznych Konfederacji, osiedla asteroidalne i rządy planet poszukiwały Latona i trzech czarnych jastrzębi, z którymi uciekł.

Po dwóch miesiącach został osaczony w układzie planetarnym Ragundana, lecz trzy uzbrojone w antymaterię czarne jastrzębie nie zamierzały się poddać. Wywiązała się bitwa, w wyniku której zniszczeniu uległy trzy jastrzębie i pięć fregat Floty. Na ostrzelanym osiedlu asteroidalnym zginęło kolejnych osiem tysięcy ludzi, kiedy czarne jastrzębie próbowały wykorzystać ich w charakterze zakładników, grożąc użyciem bomb z ładunkiem antymaterii, gdyby okręty wojenne nie zechciały się wycofać. Admirał dowodzący flotyllą doszedł do wniosku, że to blef.

Jak to się zwykle dzieje w przypadku starć w kosmosie, po przegranych nie pozostało nic prócz nietrwałych mgławic cząstek radioaktywnych. Żadnego ciała, które można byłoby zidentyfikować.

Ale przecież wszyscy zginęli…

Teraz wyglądało na to, że musiały być jednak cztery czarne jastrzębie. Z nikim innym nie dało się pomylić owego wysokiego, pewnego siebie mężczyzny, który stał na schodkach do kosmolotu, uśmiechając się szyderczo do skulonego ze strachu Graeme’a Nicholsona.

Goście zaproszeni do studia przez Matthiasa Remsa — emerytowani oficerowie Floty, specjaliści od uzbrojenia, profesorowie nauk politycznych — zgodnie twierdzili, że prawdziwe zamiary Latona nie zostały nigdy poznane. Przez wiele lat od tamtego pamiętnego wydarzenia toczyły się na ten temat zajadłe dyskusje. W grę wchodził z pewnością zamiar zdobycia psychicznej i fizycznej (biologicznej) dominacji w celu zniewolenia edenistów za pomocą wirusa mutagennego, którego Laton na szczęście nie zdążył udoskonalić.

Chciał zmienić ich i habitaty, lecz w imię jakich ambitnych idei, tego nikt się nigdy nie dowiedział. Debata w studiu koncentrowała się wokół pytania, czy Laton ponosi odpowiedzialność za kryzys na Lalonde i czy rzeczywiście jest to pierwszy etap jego powtórnej próby podporządkowania sobie Konfederacji. Graeme Nicholson nie miał w tej kwestii żadnych wątpliwości.

Sprawa Latona różniła się od międzyplanetarnych waśni w rodzaju tej między Garissą i Omutą czy od nieustających wojen niepodległościowych osiedli asteroidalnych z towarzystwami założycielskimi. Laton nie uczestniczył w żadnym powiązanym z drobnymi aktami przemocy sporze o zasoby naturalne i niezależność, on mierzył w ludzi, w poszczególnych obywateli. Pragnął dobrać się do ich genów, umysłów, prze formatować ich w zgodzie ze swoimi diabolicznymi założeniami. Dla każdego stanowił śmiertelne zagrożenie.

Jednym z najuważniejszych odbiorców programów nadawanych przez Time Universe był Terrance Smith. Niespodziewana nowina o Latonie spadła na niego jak grom z nieba. Zarówno on, jak i cała załoga „Gemala” stali się przedmiotem wielkiego zainteresowania mediów. Ścigany za każdym razem, kiedy opuszczał transportowiec, musiał w końcu poprosić o pomoc Tranquillity. Osobowość habitatu wyraziła zgodę, gdyż konstytucja podpisana przez Michaela Saldanę kładła szczególny nacisk na poszanowanie prywatności mieszkańców. Odprawieni reporterzy niebawem zaczęli napastować każdego, kto zaciągnął się do organizowanej floty, lecz wszyscy nagabywani zaklinali się (szczerze), że nic im nie wiadomo o Latonie.

— Co robić? — zapytał osowiały Smith.

Tylko on i Oliver Llewelyn przebywali na mostku „Gemala”.

Holoekrany wyświetlały na konsoletach wieczorny serwis informacyjny, pokazując na przemian prezentera w studiu i fragmenty nagrania Graeme’a Nicholsona. Terrance wielce sobie cenił zdanie kapitana, w ciągu dwóch ostatnich dni wręcz się od niego uzależnił.

A niewielu ludziom się zwierzał.

— Wypłacił pan honorarium kapitanom dwunastu statków i zebrał jedną trzecią żołnierzy — odparł Llewelyn. — Są tylko dwie możliwości: trzymać się pierwotnego planu albo wziąć nogi za pas.

Teraz nie może pan już spocząć na laurach.

— Mam wziąć nogi za pas?

— Jasne. Z taką kasą na rachunku kredytowym zaszyje się pan w jakimś cichym kąciku. Pan i pańska rodzina możecie żyć sobie gdzieś wygodnie. — Oliver Llewelyn obserwował uważnie swego rozmówcę, próbując przewidzieć jego reakcję. Pomysł z pewnością wydawał się Smithowi kuszący, lecz biurokrata nie miał chyba w sobie dość ikry, żeby zdecydować się na coś takiego.

— No… nie, nie mogę. W moich rękach spoczywa los wielu ludzi. Trzeba coś zrobić, żeby pomóc mieszkańcom Durringham. Pan nie ma pojęcia, co tam się działo w ciągu ostatniego tygodnia. Nadzieja już tylko w naszych najemnikach.

— Pański wybór. — Szkoda, pomyślał Oliver Llewelyn, wielka szkoda. Powoli robię się za stary na tego typu przygody.

— Myśli pan, że piętnaście okrętów wystarczy, by stawić czoło Latonowi? — spytał markotnie Smith. — Mam upoważnienie do wynajęcia kolejnych dziesięciu.

— Nie będziemy walczyć z Latonem — rzekł cierpliwie Llewelyn.

— Ale…

Kapitan wskazał na jeden z holoekranów.

— Przejrzał pan nagranie sensywizyjne Graeme’a Nicholsona. Laton opuścił Lalonde. Pańskich najemników czeka teraz wielka operacja przywracania porządku na planecie. Niech Konfederacja martwi się Latonem. Jastrzębie Floty ruszą za nim w pogoń z wszelką możliwą bronią na pokładzie.

Perspektywa starcia z Latonem wywołała żywiołowe dyskusje wśród dowódców statków kosmicznych, lecz tylko trzej wystraszyli się do tego stopnia, by zwrócić Smithowi honorarium; nie było wszakże kłopotu ze znalezieniem innych na ich miejsce. Ostatecznie flota składała się z dziewiętnastu jednostek: sześciu czarnych jastrzębi, dziewięciu niezależnych frachtowców zdolnych do działań bojowych, trzech statków towarowych i „Gemala”. Nie zrezygnował dosłownie żaden z zawodowych żołnierzy i przystosowanych do boju najemników. Walka z legionami Latona, po stronie dobra, nadawała całemu przedsięwzięciu nadzwyczajny prestiż. W kolejce do zaciągu ustawiali się młodzieńcy bez wielkiego doświadczenia i starzy weterani.

Czwartego dnia po przybyciu do Tranquillity Terrance Smith miał już wszystko, czego potrzebował. Komandor Olsen Neale prosił go wprawdzie, żeby zaczekał, aż okręty zwiadowcze Sił Powietrznych dokonają gruntownego rozpoznania, lecz on odmówił z uśmiechem.

— Jesteśmy potrzebni w Durringham — powiedział.

* * *

Późnym popołudniem Ione i Joshua przechadzali się po jednej z krętych dolinek Tranquillity, mocząc sandały w ciężkiej od rosy trawie. Ione miała na sobie długą, białą bawełnianą spódnicę i kamizelkę do kompletu. Dzięki luźnemu strojowi powietrze mogło chłodzić jej gorącą skórę. Joshua włożył jedynie ciemnofioletowe szorty. Z przyjemnością obserwowała, jak jego skóra z wolna pokrywa się opalenizną, uzyskując dawną ogorzałość. Podczas krótkiego pobytu Joshui w habitacie przebywali najczęściej na świeżym powietrzu: spacerowali, kąpali się z Haile, oddawali żarliwej namiętności. Joshua uwielbiał kochać się z nią nad malowniczymi strumieniami, jakich nie brakowało w Tranquillity.

Ione przystanęła nad długim stawem u zbiegu dwóch strumieni.

Wokół rosły dojrzałe drzewa rikbalowe, które dotykały wody długimi, wiotkimi liśćmi. Obwisłe gałązki pokryte były jasnoróżowymi kwiatkami wielkości dziecięcej piąstki.

W wodzie migotały złote i szkarłatne rybki. Jakaż sielska atmosfera, pomyślała Ione. Jeziorko, podobnie jak cały park, stanowiło ucieczkę od zgiełku panującego w habitacie… habitat zaś — od zgiełku Konfederacji. Jeśli się tego chciało.

Joshua przysunął ją delikatnie do pnia drzewa rikbalowego. Pocałował w policzek, a potem w szyję. Rozchylił przód kamizelki.

Grzywka dłuższych ostatnio włosów opadła jej na oczy.

— Nie leć tam — poprosiła cicho.

Ręce opadły mu bezwładnie wzdłuż ciała. Pochylał głowę, aż dotknął jej czoła.

— Ale wybrałaś sobie moment.

— Proszę.

— Powiedziałaś, że oszczędzisz mi tej sceny, że nie będziesz mnie siłą zatrzymywać.

— Nie zatrzymuję cię siłą.

— W każdym razie na to wygląda.

Uniosła raptownie głowę; różowe plamki wykwitły na jej policzkach.

— Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć, to martwię się o ciebie.

— Niepotrzebnie.

— Joshua, ty przecież lecisz w strefę działań wojennych.

— Niezupełnie. Wchodzę w skład konwoju eskortującego oddział wojska, to wszystko. Na linii frontu będą walczyć żołnierze i najemnicy.

— Smith chce, żeby okręty ostrzelały powierzchnię planety.

Zakupił osy bojowe, które mają zniszczyć sieć łączności nieprzyjaciela. I ty będziesz na linii frontu, Joshua, w samym wirze wydarzeń. Do diabła, lecisz walczyć z Latonem antycznym wrakiem, który ledwie zasługuje na licencję Komisji Astronautycznej. Zupełnie bez powodu. Nie potrzebujesz wcale tego majopi, nie potrzebujesz Vasilkovsky’ego. — Trzymała go kurczowo za ramię. — Jesteś bogaty. Szczęśliwy. Tylko mi nie wmawiaj, że to nieprawda.

Przyglądam ci się od trzech lat. Czujesz się najlepiej, gdy rozbijasz się po galaktyce swoim statkiem. Spójrz na siebie, Joshua. Papierowe umowy przynoszą ci papierowe pieniądze, których nigdy nie zdołasz wydać. Resztę życia spędzisz za biurkiem, tak wygląda twoje przeznaczenie. Oto dokąd dolecisz, Joshua. Nie wierzę, żebyś naprawdę tego chciał.

— Antycznym, co?

— Nie miałam zamiaru…

— Ile lat ma Tranquillity, Ione? Przynajmniej „Lady Makbet” należy do mnie, a nie na odwrót.

— Po prostu próbuję przemówić ci do rozsądku. Joshua, tam czeka na ciebie Laton. Nie oglądasz programów AV? Nie przejrzałeś nagrania sensywizyjnego Nicholsona?

— Owszem, zrobiłem to. Nie ma już Latona na Lalonde. Odleciał statkiem kosmicznym. Czyżby ci umknął ten szczegół, Ione?

Gdybym był entuzjastą samobójczych misji, ścigałbym teraz „Yaku”. Dopiero wtedy można by mówić o niebezpieczeństwie. Przy czymś takim żołnierze Floty staną się bohaterami. Ale nie ja, Ione, ja dbam jedynie o swoje interesy.

— Czy to konieczne? — zapytała z wyrzutem. Boże, czasem był uparty jak osioł.

— Dla ciebie może nie.

— Słucham?

— Nie w smak ci, że mam tyle forsy, co? Bo dzięki tej forsie mogę podejmować decyzje, dokonywać wyborów. Dzięki niej nie tracę kontroli nad własnym życiem. Ale ona burzy cały ten piękny scenariusz, w którym przewidziałaś dla nas wspólną rolę. Nie możesz już mną tak łatwo manipulować.

— Manipulować?! Starczy, że kobieta odsłoni rąbek piersi, a rozporek ci pęka pod ciśnieniem. Oto jak skomplikowana jest twoja osobowość. Tobą nie trzeba manipulować, Joshua, ty potrzebujesz kuracji hormonalnej. Ja tylko próbuję za ciebie spojrzeć w przyszłość, bo faktem jest, że sam tego nie zrobisz.

— Chryste, Ione! Tak rzadko błyszczysz inteligencją, że aż trudno uwierzyć, iż jesteś podłączona do kilometra sześciennego komórek neuronowych, a nie do mózgu mrówki. To moja szansa, muszę ją wykorzystać. Kiedyś mogę być tobie równy.

— Nie pragnę kogoś równego sobie! — Ione zacisnęła gwałtownie usta. Omal jej się nie wyrwało: Pragnę tylko ciebie. Teraz jednak nie wyznałaby tego nawet na torturach.

— No tak, zauważyłem — odparł. — Na początku nie miałem nic prócz wysłużonego statku. Gdy poskładałem go do kupy, zacząłem lataniem zarabiać na życie. Już czas, żebym wspiął się wyżej. Samo życie, Ione. Trzeba rozwijać się, iść z postępem. I ty powinnaś kiedyś tego spróbować. — Odwrócił się i ciężkim krokiem ruszył między drzewa, odgarniając niecierpliwie zwisające gałązki.

Jeśli chciała go przeprosić, mogła pójść za nim i powiedzieć mu to wyraźnie, do cholery.

Ione odprowadzała go zamyślonym wzrokiem, zapinając przód kamizelki. Co za dupek. Nawet jeśli miał szósty zmysł, to chyba tylko kosztem zdrowego rozsądku.

— Przykro mi — odezwała się osobowość habitatu łagodnym tonem.

Pociągnęła nosem.

— Z jakiego powodu?

— Z powodu Joshui.

— Niepotrzebnie. Chce lecieć, to niech leci. Wcale mnie to nie obchodzi.

— Obchodzi cię. Pasujecie do siebie.

— Jemu to powiedz.

— On też to wie, ale jest dumnym człowiekiem. Jak ty.

— Dzięki, za nic.

— Nie płacz.

Ione spuściła oczy: widziała swe ręce w rozmytych konturach.

Czuła nieznośne pieczenie pod powiekami. Przetarła je z determinacją. Boże, czemu jestem taka głupia? Przecież on miał być tylko zabawką, niczym więcej.

— Kocham cię — rzekł habitat z tak ostrożną domieszką ciepła, że Ione musiała się uśmiechnąć. Wtem skrzywiła się, gdy zakotłowało jej się w żołądku. Zwymiotowała gorzką i obrzydliwą żółcią. Zaczerpnęła w dłonie chłodnej wody ze strumienia, aby przepłukać usta.

— Zaszłaś w ciążę — stwierdziło Tranquillity.

— Tak. Kiedy Joshua wrócił przed lotem na Norfolk.

— Powiesz mu?

— Nie! To by tylko pogorszyło sprawę.

— Obojgu wam pomieszało się w głowach! — zawyrokował habitat z niezwykłym uniesieniem.

* * *

Okno za plecami komandora Olsena Neale’a pokazywało przesuwające się gwiazdy. Spośród księżyców Mirczuska widoczna była jedynie Choisya — odległy szarobrązowy sierp, który zjawiał się co trzy minuty nad dolną krawędzią owalnej szyby. Erick Thakrar wzdrygnął się na widok tej gwiezdnej scenografii, ponieważ była zbyt blisko, wręcz na wyciągnięcie ręki. Przeszło mu przez myśl, że może to pierwsze objawy chorobliwego lęku przed otwartą przestrzenią. Słyszało się już o czymś takim, i to niezbyt miłe rzeczy.

Tamten głos pełen trwogi i rozpaczy, który dobiegł go z „Krystal Moona” — głos piętnastoletniej dziewczyny. Jak wyglądała Tina?

Ostatnio raz po raz zadawał sobie to pytanie. Czy miała chłopaka?

Za jakimi zespołami mood fantasy przepadała? Czy podobało jej się życie na starej międzyplanetarnej jednostce, czy może nie mogła już tego wytrzymać?

Co robiła, do cholery, w przednim przedziale pod antenami telekomunikacyjnymi?

— Zaraz gdy tylko weszliśmy do doku, mikroprądnice termonuklearne zostały przeładowane na „Nolanę” — powiedział. — Nie wwieziono ich nawet na chwilę do pomieszczeń magazynowych Tranquillity, a to oznacza, że obyło się bez wypełniania formalności i wizyty inspektora portowego. Oczywiście, przebywaliśmy wszyscy na pokładzie „Villeneuve’s Revenge”, póki nie zakończył się przeładunek. Nie mogłem wysłać żadnej wiadomości.

— Wytropimy „Nolanę” — zapewnił go Olsen Neale. — Zobaczymy, dokąd trafią te mikroprądnice. W końcu zdemaskujemy całą sieć dystrybucyjną. Dobrze się spisałeś — dodał tonem pocieszenia, gdyż młody kapitan wyglądał jak siedem nieszczęść; w niczym nie przypominał owego bystrego, pełnego wigoru agenta, który przed miesiącami wkręcił się sprytnie na pokład „Villeneuve’s Revenge”.

Nikt z nas przed tym nie ucieknie, synu, pomyślał komandor z żalem. Celowo zniżamy się do ich poziomu, żeby wtopić się w otoczenie, choć cena jest czasem wysoka. Ponieważ nic nie może upaść niżej niż człowiek.

Erick puścił mimo uszu pochwałę.

— Może pan natychmiast aresztować Duchampa i jego załogę — powiedział. — Moje nanosystemowe nagranie z ataku na „Krystal Moona” w zupełności wystarczy, żeby ich skazać. Niech pan zażąda dla nich od prokuratora najwyższej możliwej kary. Łotry skończą na planecie karnej, choć zasługują na coś znacznie gorszego.

Nagrałeś też dowód własnej winy, pomyślał Neale.

— Chyba wstrzymamy się z tym na razie — rzekł na głos.

— Co takiego? Zginęło troje ludzi, żeby były podstawy do oskarżenia Duchampa. Dwoje osobiście zabiłem.

— Jest mi naprawdę przykro, lecz odkąd wyruszyłeś ze swoją misją, okoliczności uległy drastycznej zmianie. Zapoznałeś się z nagraniem sensywizyjnym z Lalonde?

Erick obrzucił go zbolałym spojrzeniem, zgadując, do czego zmierza jego przełożony.

— Tak.

— Terrance Smith włączył „Villeneuve’s Revenge” do organizowanej przez siebie floty. Musimy tam kogoś mieć, Ericku. To legalna operacja z upoważnienia rządu planetarnego, nie mogę zatrzymać go tu siłą. Na Boga, rozmawiamy o Latonie. Miałem dziesięć lat, kiedy zniszczył Jantrita. Zabił przeszło milion ludzi i unicestwił habitat, żeby bezpiecznie wyrwać się na wolność. Edeniści nigdy wcześniej nie stracili habitatu, oni spodziewają się żyć tysiąclecia. Laton mógł przez czterdzieści lat rozwijać swe zbrodnicze machinacje. Cholera, my nawet nie wiemy, do czego zmierza.

Wieści z Lalonde napełniają mnie strachem. Boję się, Ericku, zwłaszcza o bliskich. Nie chcę, żeby dobrał się do nich. Trzeba się dowiedzieć, dokąd odleciał „Yaku”. Nie ma dziś rzeczy ważniejszej. Piractwo i nielegalny handel zakazanymi towarami to w porównaniu z tym betka. Siły zbrojne muszą go dopaść i zgładzić.

Tym razem definitywnie. Nie spoczniemy, póki go nie znajdziemy.

Wysłałem już fleks na Avon; kurier ruszył czarnym jastrzębiem, gdy tylko ludzie z Time Universe donieśli mi o nagraniu.

Czoło Ericka pokryło się zmarszczkami zdziwienia.

— Owszem, czarnym jastrzębiem. — Olsen Neale uśmiechnął się nieznacznie. — One są szybkie i niezawodne. Laton też postara się o taki statek, jeśli damy mu wolną rękę. Dowódcy czarnych jastrzębi mają niezłego pietra.

— W porządku — rzekł Erick z rezygnacją. — Polecę.

— Zdobądź cokolwiek, choćby drobną informację. Co Laton robił w dżungli na Lalonde. Dokąd uciekł „Yaku”. Byle co.

— Będę próbował.

— Możesz zwrócić się do tego dziennikarza, Graeme’a Nicholsona. — Wzruszył ramionami na widok miny Ericka. — Ten człowiek jest sprytny i zaradny. Jeśli ktokolwiek na planecie miał dość oleju w głowie, żeby określić współrzędne skoku „Yaku”, to chyba tylko on.

Erick wstał od biurka.

— Dobra.

— I… uważaj na siebie, Ericku.

* * *

Grube zasłony w sypialni Kelly Tirrel całkowicie przysłaniały dwa owalne okna. Ozdobne szklane klosze na ścianach zalewały pomieszczenie słabym turkusowym blaskiem. W księżycowej poświacie biała pościel lśniła niczym tafla jeziora, a skóra dziewczyny była ciemna i pociągająca.

Joshua pieścił ciało Kelly, która rozchyliła nogi, żeby mógł sięgnąć do wilgotnej szpary ukrytej pod włosami łonowymi.

— Jak miło — mruknęła, wijąc się na zwichrzonym prześcieradle.

Joshua otworzył usta, błyskając zębami.

— Cieszę się.

— Jeśli mnie ze sobą zabierzesz, będziesz to miał non stop przez pięć dni. W stanie nieważkości.

— Mocny argument.

— Nie zapominaj o kasie. Collins zapłaci potrójną stawkę za mój przelot.

— Jestem już bogaty.

— Więc bądź bogatszy.

— Chryste, ale się zawzięłaś.

— Narzekasz? Chciałeś spędzić tę noc z kimś innym?

— Ee… nie.

— I dobrze. — Objęła dłonią jego jądra. — Bo wiesz, dla mnie to niepowtarzalna szansa. Jeśli teraz nie błysnę, to już chyba nigdy.

Sensacyjna wiadomość o Ione przeszła mi koło nosa, ponieważ ktoś nie dał mi w porę cynku. — Zacisnęła lekko palce. — W Tranquillity podobne okazje nie trafiają się trzy razy w życiu. Jeśli mi się powiedzie, będę ustawiona: pierwsza kandydatka do awansu, ciekawe zlecenia, wygodne biuro, godziwe wynagrodzenie. Jesteś mi coś winien, Joshua. Jesteś mi winien bardzo dużo.

— A jeśli twoja obecność nie spodoba się najemnikom?

— To już moje zmartwienie. Opiszę ich w taki sposób, że z radością przyjmą moją propozycję. Zbóje o sercu ze złota, herosi w nierównej walce z przerażającymi zastępami Latona. A wszystko to w sensywizji w każdym domu jak Konfederacja długa i szeroka.

Co ty na to?

— Robi wrażenie. — Wciąż czuł nieprzyjemny nacisk na jądra: długie czerwone paznokcie dotykały worka mosznowego trochę za mocno, żeby można było mówić o łaskotaniu. Nie odważy się. Na pewno? Jej elegancki, kosztowny szarobłękitny kostium od Crusto leżał złożony schludnie na krześle obok komody. Zdjęła go z żołnierską starannością, gdy „przygotowywała się” do seksu.

Pewnie by się odważyła. Chryste.

— Jasne, że cię zabiorę.

Uszczypnęła go łobuzersko.

— Ała! — Łzy błysnęły mu w oczach. — Tylko mi nie mów, że ten pomysł cię pociąga. Przecież karierę można robić w różny sposób. Lądowanie na niegościnnej planecie, do tego na tyłach wroga, to już przesadne poświęcenie się dla firmy.

— Co ty tam wiesz. — Obróciła się na bok i wbiła w niego twarde spojrzenie. — Zauważyłeś może, kto w Time Universe jest gospodarzem rozmów w studiu? Nie kto inny, tylko parszywy Matthias Rems. I tylko dlatego, że był w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. Farciarz zafajdany. Jest młodszy ode mnie, ledwo co wyszedł ze żłobka. Dostaje trzy dni w czasie najlepszej oglądalności. Sonda wśród widzów pokazała, że jest popularny, bo ma w sobie coś „chłopięcego”. Wychodzi na to, że podoba się niektórym kobietom. Chyba osiemdziesięcioletnim pannom. Agencja nie pozwala mu nagrywać w sensywizji, ponieważ wszyscy by się dowiedzieli, że brakuje mu jaj.

— Ty nie masz tego problemu, nie? — wypsnęło mu się, zanim zdążył pomyśleć.

Przez dwadzieścia dzikich, gorących minut Kelly robiła wszystko, aby pożałował swoich słów.

* * *

Tysiąc kilometrów od kosmodromu zgrupowało się dziewiętnaście statków kosmicznych pod dowództwem Terrance’a Smitha: „Gemal” z pięcioma tysiącami żołnierzy na pokładzie, trzy klipery towarowe ze sprzętem i zaopatrzeniem oraz piętnaście okrętów wojennych (w tej liczbie sześć czarnych jastrzębi).

Habitat obserwował, jak zapalają się silniki, a flotylla z przyspieszeniem lg rusza w kierunku Mirczuska. Statki adamistów z „Gemalem” na czele ustawiły się w prostym szeregu, który niepokorne czarne jastrzębie otoczyły kołem. Czujniki platform strategicznoobronnych wykryły intensywny przepływ zaszyfrowanych informacji między statkami, kiedy testowano kanały łączności i uzgadniano założenia taktyczne.

Grupa uderzeniowa zakręciła, by wejść nad zaciemnioną półkulę gazowego olbrzyma. Gdy znajdowała się osiemdziesiąt cztery tysiące kilometrów nad powłoką skłębionych chmur, strumienie wylotowe zmalały i znikły. Flotylla zbliżała się do punktu o współrzędnych skoku. Tranquillity dostrzegało nikłe błękitne rozbłyski silników jonowych, utrzymujących statki dokładnie na wyznaczonym kursie. Wreszcie zaczęły się chować panele termozrzutu i zespoły czujników. Czarne jastrzębie, pozbawione ograniczeń obowiązujących jednostki adamistów, odskoczyły od głównej kolumny, tworząc w przestrzeni idealną rozetę. Technobiotyczne statki wykonały manewr translacyjny: skoczyły naprzód, aby przeprowadzić rozpoznanie i przestrzec resztę grupy przed ewentualnym zagrożeniem. Zamykające się wloty tuneli czasoprzestrzennych wywołały falę grawitacyjną, która podrażniła czułe organiczne detektory mas habitatu.

„Gemal” wykonał skok. Tranquillity obliczyło pozycję i wektor prędkości okrętu wojennego. Tor lotu biegł prosto ku Lalonde. Pozostałe statki jeden po drugim docierały do tego samego punktu, gdzie uaktywniały węzły modelowania energii, wyślizgując się z czasoprzestrzeni.

5

Od uzyskania niepodległości w roku 2238 rząd Avonu podpisywał umowy z cywilnymi ekipami astroinżynieryjnymi na przemieszczenie piętnastu dużych (ich średnice mieściły się w granicach od dwudziestu do dwudziestu pięciu kilometrów) żelazokamiennych asteroid na wysoką orbitę planety za pomocą precyzyjnie wyliczonych wybuchów nuklearnych. Czternaście z nich przeszło zwyczajną, właściwą wszystkim zakątkom Konfederacji drogę industrializacji. Po odpowiednim ustabilizowaniu ich orbit, aby perygeum było nie mniejsze niż sto tysięcy kilometrów, zaczęło się wydobycie rudy i transportowanie na pobliską planetę czystego metalu w formie gigantycznych kadłubopłatów, które odbywały krótki lot w atmosferze i wodowały na oceanie. Pieczary na asteroidach poszerzano, nadawano im regularne cylindryczne kształty i określoną rzeźbę terenu, a na koniec zamykano, żeby wewnątrz mogła powstać przyjazna dla człowieka biosfera. W tym samym czasie pierwotne huty stopniowo zastępowano bardziej rozbudowanymi stacjami przemysłowymi, aby miejscowa gospodarka nie musiała koncentrować się na masowym wywozie metalu i minerałów, mogąc czerpać dochody ze sprzedaży produktów wysoko przetworzonych.

Huty przenoszono na nowe asteroidy, gdzie pracowały dla zaspokojenia potrzeb kuźni i walcowni na planecie, której środowisko ekologiczne nie ulegało skażeniu, wolne od odpadów powstających przy wstępnej obróbce kopaliny.

Gdziekolwiek w Konfederacji odwiedziło się terrakompatybilną planetę, po liczbie rozwiniętych asteroid na jej orbicie można było się zorientować, od jak dawna trwa na niej proces uprzemysłowienia.

Avon został przekazany pod osadnictwo dla rdzennie kanadyjskiej ludności w roku 2151, podczas Wielkiego Rozproszenia, a po niespełna stuleciu rozwoju rolnictwa wstąpił na ścieżkę industrializacji, co było osiągnięciem zadowalającym, lecz z pewnością nie wybitnym. Życie na planecie toczyło się nieciekawie, aż przyszedł rok 2271, w którym to Avon pełnił rolę gospodarza konferencji poświęconej nagminnemu wykorzystywaniu antymaterii w charakterze broni masowej zagłady. Gdy przegłosowano pomysł powstania Konfederacji, Avon skorzystał z nadarzającej się okazji, żeby przeskoczyć całe stadium uprzemysłowienia, proponując założenie na planecie stałej siedziby Zgromadzenia Ogólnego. Nie musiał już wcale zwiększać eksportu, obca waluta napływała szerokim strumieniem, w miarę jak powstawały placówki dyplomatyczne rządów planetarnych. Potem zaczęli tu przybywać prawnicy, międzygwiezdne korporacje, instytucje finansowe, konsorcja prasowe, łowcy wpływów, lobbyści — a wszyscy chcieli mieć okazałe biura z licznym personelem.

Jednocześnie rozpoczęło się organizowanie Sił Zbrojnych Konfederacji, które miały stać na straży kruchego porozumienia między zamieszkanymi układami planetarnymi. I znowu Avon wykazał się refleksem, przekazując na rzecz Zgromadzenia Ogólnego umieszczoną na orbicie planety asteroidę Trafalgar, na której kończył się już ostatni etap eksploatacji bogactw mineralnych.

Trafalgar tym wyróżniał się w Konfederacji, że po odejściu górników nie wybudowano tu żadnych stacji przemysłowych. Był pierwszą i jedyną bazą Floty, przekształciwszy się z wielkiej stacji serwisowej i składnicy części zamiennych dla wszystkich okrętów Sił Powietrznych w główny sztab wojskowy ośmiuset sześćdziesięciu dwóch zamieszkanych systemów gwiezdnych, jakie w roku 2611 wchodziły w skład Konfederacji. Kiedy naczelny admirał Samual Aleksandrovich w roku 2605 obejmował swoje stanowisko, znajdował się tu port macierzysty 1. Floty oraz sztab i centrum szkolenia Korpusu Piechoty. Mieściła się też tutaj Akademia Wojskowa, Wyższa Szkoła Inżynierska, Biuro Kontroli Technicznej, Centrum Dowodzenia Strategicznego, Biuro Budżetu Floty, laboratona badawcze prowadzące prace nad łącznością nadświetlną oraz (czemu nie nadawano rozgłosu) główna siedziba Wywiadu Floty.

Czarnoszary obiekt o kształcie orzeszka ziemnego długości dwudziestu jeden kilometrów i szerokości siedmiu, obracający się wokół swej dłuższej osi, zawierał trzy cylindryczne komory z biosferą, w których mieszkało około trzystu tysięcy cywilów i wojskowych.

Na obu końcach znajdowały się nieobrotowe kosmodromy: czterokilometrowe gmatwaniny zwyczajnych kratownic, rur i zbiorników poprzetykane tunelami ciśnieniowymi dla wagoników kolejki i przedziałami dokowymi z wieńcami kabin kontrolnych. Ich powierzchnia użytkowa z trudem radziła sobie z natężonym ruchem statków kosmicznych. Oba ramiona kosmodromu przytwierdzone były do asteroidy na jej osi pośrodku głębokich sztucznych kraterów o średnicy dwóch kilometrów, gdzie jastrzębie miały swoje półki cumownicze.

Oprócz koordynowania działań obronnych i akcji przeciwko piratom na obszarze Konfederacji, Trafalgar odpowiadał za ochronę Avonu, mając do stałej dyspozycji lokalną flotę wojenną. Planety strzegły jedne z najpotężniejszych platform strategicznoobronnych, jakie kiedykolwiek zbudowano. Ze względu na armię statków rządowych z dyplomatami na pokładzie i ponadprzeciętną liczbę frachtowców cumujących w stacjach na niskich orbitach zachowywano tu niezwykle surowe środki bezpieczeństwa. Od przeszło dwustu pięćdziesięciu lat nie zdarzył się w układzie żaden akt piractwa, lecz taktycy z Floty byli świadomi zagrożenia atakami terrorystycznymi. Czujniki pokrywały dokładnie cały obszar przestrzeni kosmicznej w odległości dwóch milionów kilometrów od powierzchni planety. Czas reakcji patrolujących ten rejon jastrzębi był niemalże zerowy. Statki kosmiczne, które wynurzały się poza strefami dozwolonego wyjścia, narażały się więc na wielkie ryzyko.

* * *

„Ilex” wołał o pomoc, zanim jeszcze domknął się za nim terminal tunelu czasoprzestrzennego. Auster kazał jastrzębiowi lecieć prosto na Avon, ponad czterysta lat świetlnych od Lalonde. Nawet dla jastrzębia był to wyczerpujący wysiłek. Po dziesięciu skokach „Ilex” musiał doładować komórki modelowania energii, co wymagało lotu w zwyczajnej przestrzeni, podczas którego pole dystorsyjne mogło wyłapywać strzępy promieniowania mknącego w międzygwiezdnej pustce.

Podróż trwała trzy i pół dnia. Na pokładzie przebywało sześćdziesiąt osób, nic więc dziwnego, że technobiotyczne organy regulujące skład powietrza coraz gorzej radziły sobie z zaistniałą sytuacją. W kabinach śmierdziało, filtry błonowe z trudem walczyły z gazami wydzielanymi przez ludzkie ciało, rosło stężenie dwutlenku węgla, a rezerwy tlenu prawie się wyczerpały.

Kiedy zamknął się wylot tunelu czasoprzestrzennego, Trafalgar znajdował się w odległości pięciu tysięcy kilometrów, a nie stu tysięcy, czego wymagały przepisy. Jednakże w wyniku długiego lotu z prędkością podświetlną do półki cumowniczej sytuacja w modułach mieszkalnych zmieniłaby się z krytycznej w katastrofalną.

Na asteroidzie zarządzono natychmiast alarm bojowy stopnia C2, co pozwalało oficerowi na służbie otworzyć ogień bez wyraźnego rozkazu. Celowniki zasilanych paliwem nuklearnym dział laserowych namierzyły korpus jastrzębia w trzy czwarte sekundy od otwarcia się terminalu tunelu.

Edeniści z centrum dowodzenia, usłyszawszy wołanie „Ilexa”, zdążyli przesłać platformom obronnym polecenie pięciosekundowej zwłoki. Auster zdał błyskawiczny raport z rozpaczliwego położenia jastrzębia. Zwłoka została wydłużona jeszcze o piętnaście sekund, żeby oficer na służbie mógł dokonać oceny sytuacji. Dywizjon patrolujących ten rejon jastrzębi doskoczył do „Ilexa” z przyspieszeniem 10 g.

— Odwołać alarm — zwrócił się oficer dyżurny do centrum dowodzenia, przesyłając do komputerowego systemu kierowania ogniem rozkaz wstrzymujący odliczanie. Spojrzał na najbliższego edenistę. — I przekażcie ode mnie temu porąbanemu dowódcy, że dupsko mu usmażę, jeśli jeszcze raz wywinie taki numer.

„Ilex” pomknął w stronę Trafalgaru z przyspieszeniem 5 g, gdy tylko centrum kontroli ruchu lotniczego dało mu pierwszeństwo w ruchu i wyznaczyło ścieżkę podejścia. Sześć jastrzębi patrolowych oblatywało go dokoła niczym zgraja nadopiekuńczych ptasich rodziców; statki wymieniały ze sobą afiniczne wiadomości pełne niepokoju, zainteresowania i łagodnych wyrzutów. W północnym kraterze osiowym wybuchła gorączkowa krzątanina, kiedy „Ilex” ścigał się z rotacją asteroidy, by okrążyć kulisty nieobrotowy kosmodrom i równolegle z jego ramieniem wlecieć do wnętrza. Gdy wylądował na tytanowym cokole, podjeżdżały już do niego autobusy z miejscami dla pasażerów i osiem pojazdów obsługi technicznej, podskakując na balonowych oponach w warunkach niskiej grawitacji.

Pokład statku opuścił najpierw personel przedstawicielstwa Floty na Lalonde, śpiesząc tunelem śluzy do podstawionego autobusu.

Wszyscy wciągali w płuca potężne hausty czystego, rześkiego powietrza. Sanitariusze wynieśli na noszach Nielsa Regehra, a dwie pielęgniarki głaskały i uspokajały łkającego Shafi Banaji. Z pojazdów obsługi technicznej pociągnięto przewody startowe, węże i kable, do gniazd w toroidzie załogi, dzięki czemu w głównym korytarzu i kabinach powiało wkrótce ożywczym chłodem. Resenda, oficer odpowiedzialna za urządzenia regulacji składu powietrza, po prostu wypuściła na zewnątrz paskudne opary, które uciekinierzy wdychali w czasie podróży. Z toroidu buchnęły szare kłęby osrebrzone drobniutkimi kryształkami lodu, które mieniły się w blasku potężnych reflektorów, jakie zamontowano na ramieniu, by oświetlały krater.

Kiedy odjechał pierwszy autobus, drugi podłączył się na jego miejsce do śluzy. Na pokład statku wkroczył oddział piechoty w sile dziesięciu żołnierzy ubranych w mundury polowe i uzbrojonych w karabiny na pociski chemiczne. Rhodri Peyton, dowódca oddziału, zasalutował przed wyczerpanym, nie umytym i nie ogolonym porucznikiem Hewlettem.

— To ona? — zapytał sceptycznie.

Jacąueline Couteur stała za śluzą na środku korytarza. Jeroen van Ewyck i Garrett Tucci kierowali na nią lufy bradfieldów. Była w jeszcze gorszym stanie niż Hewlett; wzór szachownicy na flanelowej koszuli gubił się prawie pod warstwami brudu, które oblepiły ją w dżungli.

— Nie kuście mnie, żebym pozwolił jej pokazać, do czego jest zdolna — odparł Hewlett.

Podszedł do nich Kelven Solanki.

— W porządku, Murphy. — Odwrócił się do dowódcy żołnierzy. — Przynajmniej dwaj pańscy ludzie mają trzymać ją bez przerwy na muszce. Ta kobieta potrafi wytworzyć pole zakłócające sprzęt elektroniczny i strzelać błyskawicami. I nie dajcie się wciągnąć do walki wręcz, bo ona każdego z was rozedrze na sztuki.

Jeden z żołnierzy zachichotał. Kelven nie miał już sił, by dłużej dyskutować.

— Ja z nią pójdę — zaofiarował się Jeroen van Ewyck. — Moi ludzie i tak muszą stawić się do raportu. Wytłumaczę naukowcom, czego będą potrzebować.

— Czego będą potrzebować? — spytała Jacąueline Couteur.

Rhodri Peyton odwrócił głowę i wzdrygnął się, zaskoczony. Na miejscu korpulentnej kobiety w średnim wieku stała wysoka, śliczna dwudziestoletnia dziewczyna w białej wieczorowej sukni. Przeszyła go niemym, błagalnym wzrokiem, jak dziewica rzucona smokowi na pożarcie.

— Proszę, pomóż mi. Ty jesteś inny niż te bezduszne maszyny.

Oni chcą zrobić mi krzywdę w swoich laboratoriach. Nie pozwól im na to.

Garrett Tucci dźgnął ją w plecy bradfieldem.

— Dość tej komedii, dziwko! — warknął ze złością.

Zaszła mgiełką niby pozbawiony ostrości obraz z projektora AV. Chwilę potem zamiast niej zobaczyli postać Jacąueline Couteur z ironicznym uśmieszkiem na ustach. Dżinsy i koszulę miała czyste i wyprasowane.

— O Boże… — westchnął Rhodri Peyton.

— Rozumiecie teraz? — zapytał Kelven.

Oddział zaniepokojonych żołnierzy odeskortował więźnia do autobusu. Jacąueline Couteur usiadła przy oknie z głową na celowniku pięciu karabinów. Obserwowała beznamiętnie nagie ściany z jałowej skały, kiedy autobus toczył się w dół pochyłym tunelem, wiodącym daleko w głąb asteroidy.

* * *

Naczelny admirał Samual Aleksandrovich nie postawił stopy na swej ojczystej, rdzennie rosyjskiej planecie Kołomna od pięćdziesięciu trzech lat, kiedy opuścił ją w wieku lat dwudziestu; nie wracał tam na święta, nie uczestniczył nawet w pogrzebie rodziców.

Jego regularne wizyty na rodzinnej planecie mogłyby nie przypaść ludziom do gustu, tym bardziej że przy przekraczaniu progu akademii każdy oficer zawodowy Sił Powietrznych Konfederacji miał się wyrzec wszelkich więzi łączących go z ojczyzną. Okazywanie śladów niestosownej nostalgii przez naczelnego admirała uznano by za skandaliczne pogwałcenie etykiety dyplomatycznej. Tak czy inaczej, uczestnictwo w pogrzebie zostałoby chyba przyjęte ze zrozumieniem. Wszyscy więc zakładali, iż tę samą żelazną dyscyplinę, którą stosował w sprawach zawodowych, przenosił również na życie osobiste.

Jakże się mylili. Samual Aleksandrovich nigdy tam nie wracał, ponieważ na całej pożałowania godnej planecie z jej jednorodnym umiarkowanym klimatem nic go właściwie nie interesowało: ani rodzina, ani kultura, ani malownicze krajobrazy. Opuścił ją przede wszystkim dlatego, że nie mógł znieść myśli o doczekaniu starości z czterema braćmi i trzema siostrami na wspólnej farmie owocowej. Te same modyfikacje genetyczne, którym zawdzięczał metr osiemdziesiąt wzrostu, postawną figurę, lśniące rudobrązowe włosy i usprawnioną przemianę materii, określały szacunkowy czas trwania jego życia na przynajmniej sto dwadzieścia lat.

Mając dziewiętnaście lat, zaczynał już sobie uświadamiać, że tego rodzaju życie byłoby niczym wyrok dożywotniego więzienia, jeśli wziąć pod uwagę skąpe widoki na przyszłość, jakie rysowały się na planecie, która dopiero wkraczała w pierwszą fazę uprzemysłowienia. Potencjalnie urokliwe życie nie powinno być ograniczone tak bliskimi horyzontami, bo wówczas zamiast pasma radości oferowałoby tylko brzemię niedoli. Żeby nie zwariować, postanowił zmienić otoczenie. Nazajutrz po swoich dwudziestych urodzinach ucałował na pożegnanie rodziców i rodzeństwo, mimo gęsto padającego śniegu przemierzył pieszo siedemnaście kilometrów do miasta i stawił się w biurze rekrutacyjnym Sił Powietrznych Konfederacji.

Nigdy nie oglądał się za siebie, dosłownie i w przenośni. Był w każdym calu wzorowym oficerem; brał udział w siedmiu operacjach militarnych, uczestniczył w akcjach przeciwko piratom, dowodził flotyllą okrętów wojennych w ataku na nielegalną stację produkcji antymaterii i uzbierał znaczną kolekcję medali za wybitne osiągnięcia. Tym niemniej zdobycie stanowiska naczelnego admirała wymagało czegoś więcej niż tylko wzorowego przebiegu służby. Choć tego nie cierpiał, Samual Aleksandrovich musiał wdawać się w polityczne gierki: występować na posiedzeniach rozmaitych komitetów Zgromadzenia Ogólnego, składać nieoficjalne raporty wysoko postawionym dygnitarzom, fechtować informacjami zdobytymi przez wywiad z biegłością mistrza szermierki (w akademii nikt z jego rocznika nie mógł mu sprostać w walce na rapiery).

Sposób, w jaki wywierał nacisk na państwa członkowskie, znajdował uznanie w oczach przewodniczącego Zgromadzenia zarówno ze względu na subtelność, jak i wielomilionowe oszczędności poczynione dzięki temu, że nie było konieczności wysyłania do punktów zapalnych okrętów wojennych. A słowo przewodniczącego znaczyło dużo więcej niż stanowisko admiralicji, która przekazywała nazwiska kandydatów Komitetowi Floty Zgromadzenia Ogólnego.

W ciągu sześciu lat piastowania swego stanowiska odniósł wiele sukcesów w staraniach o pokój między kapryśnymi rządami planet i jeszcze bardziej od nich chimerycznymi osiedlami asteroidalnymi. Przywódcy i politycy szanowali go za równe traktowanie stron i twardą rękę.

Jego sławne sprawiedliwe podejście do ludzi dojrzało, kiedy w wieku trzydziestu lat służył w randze porucznika na fregacie wysłanej do Jantrita z pomocą dla edenistów w tłumieniu zbrojnej rebelii (co w tamtym czasie brzmiało niewiarygodnie). Załoga okrętu mogła tylko przypatrywać się bezradnie skutkom detonacji ładunku antymaterii. Trzy dni upłynęły im na wyczerpujących i często bezowocnych manewrach, gdy szukali tych, co ocaleli z katastrofy.

Samual Aleksandrovich dowodził ekipą ratunkową badającą jeden z popękanych wieżowców. Zasłużył sobie wtedy na specjalną pochwałę za heroiczny wysiłek dla uratowania życia osiemnastu edenistów uwięzionych w labiryncie polipowego walca. Ale jedno z pomieszczeń, do których zdołali się przedrzeć, wypełnione było trupami: dziecięcy klub dzienny ucierpiał w wyniku dekompresji wybuchowej. Kiedy zdjęty śmiertelną zgrozą latał po upiornych pokojach, uświadomił sobie, że edeniści są takimi samymi ludźmi jak on, równie wrażliwymi na ciosy. Po tym wydarzeniu denerwowały go uszczypliwe uwagi kolegów na temat tyczkowatych, zarozumiałych miłośników technobiotyki. Od tamtego czasu ciałem i duszą poświęcił się idei umacniania pokoju.

Odkąd więc „Eurydice” zacumowała w Trafalgarze, przywożąc fleks od komandora porucznika Kelvena Solankiego z ostrzeżeniem o pewnej możliwości (z którą nader trudno było się oswoić), jakoby Laton wciąż żył, a na dodatek opuszczał swoje dobrowolne miejsce zesłania, naczelny admirał Samual Aleksandrovich przejawiał szczególne zainteresowanie sytuacją na Lalonde. Kiedy w grę wchodził Laton, nie kierował się poczuciem sprawiedliwości i nie trzymał się kurczowo reguł uczciwej gry. Po prostu chciał śmierci Latona. Tym razem postanowił dopilnować, aby nie zdarzyła się kolejna pomyłka.

Aczkolwiek w jego biurze, aby przedstawić jedynie kluczowe fakty, wycięto długie fragmenty z nanosystemowego nagrania z przebiegu dramatycznej misji komandosów w dżungli na Lalonde, to i tak został do przejrzenia trzygodzinny materiał sensywizyjny. Naczelny admirał, gdy wreszcie wyszedł z piekielnego skwaru i męczącej wilgoci, przez kwadrans siedział zadumany, po czym wsiadł do wagonika i pojechał do laboratorium Wywiadu.

Jacąueline Couteur została umieszczona w izolatce. Była to klitka wycięta w litej skale, odgrodzona przezroczystą ścianką ze zwierciadlanego krzemu, której strukturę dodatkowo wzmacniały generatory sił wiążących molekuły. Po jednej stronie znajdowały się łóżko, umywalka, prysznic i stół, gdy tymczasem druga — wyposażona w regulowany fotel i mnóstwo przyrządów pomiarowych — przypominała salę operacyjną.

Kobieta siedziała przy stole w zielonym fartuchu lekarskim.

Obok niej stało pięciu żołnierzy: czterech uzbrojonych w karabiny na pociski chemiczne, jeden z karabinkiem impulsowym.

Samual Aleksandrovich zatrzymał się przed przezroczystą przegrodą i przypatrzył ponurej kobiecie. Pomieszczenie kontrolne, w którym przebywał, podobne było do mostka na okręcie wojennym; między ścianami z białego kompozytu stał w półkolu szereg konsolet zwróconych w stronę izolatki. Bezduszność tego miejsca trochę go rozstrajała, czuł się tu jak w wiwarium.

Jacąueline Couteur spokojnie odwzajemniła jego spojrzenie. Prosta żona farmera z zacofanej planety kolonialnej nie powinna być zdolna do czegoś takiego. Przecież pod zimnym wzrokiem Aleksandrovicha pocili się dyplomaci z osiemdziesięcioletnim doświadczeniem w dwulicowych rozgrywkach.

Pamiętał odczucie, gdy zajrzał kiedyś głęboko w oczy pewnemu ważniakowi w habitacie edenistów: doznał wówczas wrażenia, jakby uważnym, taksującym spojrzeniem mierzyły go umysły wszystkich dorosłych z habitatu.

Nie wiem, kim naprawdę jesteś, ale na pewno nie Jacąueline Couteur, pomyślał. Oto chwila, której tak się lękałem od czasu zaprzysiężenia. Pojawia się nowa groźba, zupełnie nam nieznana.

A główny ciężar odpowiedzialności będzie musiała wziąć na swoje barki moja Flota.

— Poznaliście istotę tej sekwestracji? — spytał doktora Gilmore’a, który stał na czele zespołu badawczego.

Zapytany wyraził swój żal wzruszeniem ramion.

— Jeszcze nie. Z pewnością działa na nią jakiś czynnik zewnętrzny, dotychczas jednak nie udało się zlokalizować miejsca, gdzie następuje jego sprzężenie z układem nerwowym. Mam w zespole kilku świetnych fizyków, sam też jestem specjalistą od neuronowych nanosystemów, ale coś mi się zdaje, że nie powstała jeszcze specjalizacja zajmująca się tym fenomenem.

— Niech pan powie, co już wiecie.

— Prześwietliliśmy ciało skanerami ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, żeby znaleźć implanty. Widział pan, co wyrabiali na Lalonde zasekwestrowani osadnicy?

— Owszem.

— Ta zdolność do wytwarzania białych kul ognia i impulsów zakłócających działanie urządzeń elektronicznych musi być, logicznie rzecz biorąc, oparta na jakimś mechanizmie ogniskującym. Nic nie znaleźliśmy. Jeżeli jest, to chyba mniejszy od naszych nanosystemów, o wiele mniejszy. Zbudowany z pojedynczych atomów, a może nawet z cząstek subatomowych.

— A może to żywy organizm? Wirus?

— Ma pan na myśli wirusa mutagennego, którego wyhodował Laton? Nie, to wykluczone. — Odwrócił się i skinął na Euru.

Wysoki, czarnoskóry edenista oderwał się od konsolety kontrolnej i podszedł do rozmawiających.

— Wirus Latona atakował komórki — wyjaśnił — a dokładniej komórki nerwowe, zmieniając ich skład chemiczny i kod DNA.

Struktura mózgu tej kobiety, o ile jesteśmy w stanie to stwierdzić, w niczym nie odbiega od normy.

— Ale jeśli ona z odległości stu metrów potrafi zakłócać sprzęt bojowy komandosów, to skąd pewność, że przyrządy dają wam prawidłowe wskazania? — spytał Samual Aleksandrovich.

Naukowcy wymienili zakłopotane spojrzenia.

— Liczymy się z taką możliwością — przyznał Euru. — W następnej fazie badań pobierzemy próbki tkanki i oddamy je do analizy poza zasięgiem jej wpływu. O ile pozwoli nam je pobrać. Bo jeśli nie zechce z nami współpracować, będziemy z nią mieli wiele kłopotu.

— Na razie nie stawia oporu?

— Owszem, choć są małe wyjątki — rzekł doktor Gilmore. — Byliśmy świadkami dwóch przypadków zniekształcenia obrazu wizualnego. Kiedy zdjęto jej spodnie i koszulę, upodobniła się do małpoluda. To było wstrząsające, niesamowite i zupełnie nieoczekiwane. Później znowu próbowała przekonać komandosów, żeby ją wypuścili, przybierając postać młodej dziewczyny o wybitnie rozwiniętych drugorzędnych cechach płciowych. Dysponujemy nagraniami AV obu zdarzeń, a więc zmienione zostało spektrum emisji fotonowej jej ciała. Z pewnością nie mamy do czynienia z halucynacją, ale z czymś, co działa na podobnej zasadzie jak kameleonowy kombinezon maskujący.

— Najtrudniej zrozumieć, skąd czerpie energię potrzebną do wytworzenia tych efektów — powiedział Euru. — Izolatka jest pod każdym względem monitorowana, więc nie mogła podpiąć się niepostrzeżenie do elektrycznych obwodów zasilających Trafalgaru.

Ponadto w próbkach moczu i kału nie znaleźliśmy nic szczególnego. W jej organizmie nie zachodzą żadne niezwykłe reakcje chemiczne.

— Lori i Darcy twierdzili, że Laton ostrzegł ich przed wirusem energetycznym — rzekł naczelny admirał. — Czy taka rzecz w ogóle może istnieć?

— Tak, to całkiem możliwe. — Oczy edenisty pociemniały na znak wzbierających emocji. — Jeśli ten potwór mówił prawdę, to zapewne nadał zupełnie nowemu zjawisku najbardziej pasujące określenie. Wielu fizyków wysuwa hipotezy o istnieniu uporządkowanych wzorców energetycznych, będących w stanie zachować swoje cechy w jakiejś pozafizycznej macierzy. Firmy elektroniczne od dawna interesują się tą koncepcją, bo jej owocem mógłby być przełom w sposobie magazynowania i przetwarzania informacji.

Nikt jednak nie zetknął się doświadczalnie z taką bezpostaciową matrycą.

Samual Aleksandrovich przesunął wzrok na kobietę za przezroczystą przegrodą.

— Może patrzy pan właśnie na pierwszą.

— Przy obecnym stanie wiedzy byłby to wielki krok naprzód — stwierdził doktor Gilmore.

— Pytaliście Kiintów, czy to możliwe?

— Nie.

— W takim razie zapytajcie. Może nie powiedzą, a może powiedzą. Któż zrozumie, co im siedzi w głowach? Ale jeśli ktoś może nam pomóc, to jedynie oni.

— Tak, sir.

— Co z nią? — spytał Aleksandrovich. — Powiedziała coś?

— Nie jest zbyt rozmowna — odparł Euru.

Naczelny admirał prychnął i włączył interkom przy drzwiach izolatki.

— Czy wiesz, kim jestem? — zapytał.

Komandosi w izolatce wyprostowali się, zaskoczeni. Rysy Jacąueline Couteur pozostały kamienne. Zmierzyła go od stóp do głów chłodnym spojrzeniem.

— Wiem — odpowiedziała.

— Do kogo właściwie mówię?

— Do mnie.

— Masz coś wspólnego z intrygami Latona?

Czyżby leciutki uśmieszek wykrzywił jej usta?

— Nie.

— Co zamierzaliście osiągnąć na Lalonde?

— Osiągnąć?

— Tak, osiągnąć. Niewolicie całą ludzką społeczność, jest wielu zabitych. Nie mogę pozwolić, żeby dłużej trwała taka sytuacja.

Moim podstawowym zadaniem jest obrona Konfederacji przed tego rodzaju zagrożeniami, nawet na tak mało znaczącej politycznie planecie jak Lalonde. Chciałbym poznać wasze cele, aby znaleźć pokojowe rozwiązanie kryzysu i uniknąć konfliktu zbrojnego. Musieliście wiedzieć, że prędzej czy później wasza akcja spotka się z odpowiedzią wojska.

— Nie chcemy niczego osiągnąć.

— Po co więc to wszystko robicie?

— Robimy to, co każe nam natura. Podobnie jak ty.

— Robię to, do czego zmusza mnie obowiązek. Na pokładzie „Isakore” powiedziałaś komandosom, że przyjdzie czas, kiedy wszyscy do was dołączą. Cóż to ma być, jeśli nie cel działania?

— Sądzisz, że pomogę wam zrozumieć, co się dzieje? Jesteś w błędzie.

— Dlaczego więc dałaś się schwytać? Widziałem, do czego jesteście zdolni. Murphy Hewlett to dobry żołnierz, ale nie aż tak dobry. Nie przekazałby cię w nasze ręce, gdybyś tego nie chciała.

— Zabawne. Widzę, że rządy i teorie spisku wciąż idą ze sobą w parze. Może jestem nieślubnym dzieckiem Elvisa i Marylin Monroe? Może zamierzam przed trybunałem Zgromadzenia wezwać Północnoamerykański Stan Rządu Centralnego o zwrócenie mi praw do spadku?

Samual Aleksandrovich zmierzył ją zdziwionym spojrzeniem.

— Co?

— Mniejsza o to. Dlaczego żołnierze z Floty mnie pojmali, admirale?

— Żeby cię zbadać.

— No, właśnie. Też tu jestem w tym celu. Żeby was zbadać. Ciekawe, kto się więcej dowie?

* * *

Kelven Solanki nawet nie marzył, że na tak wczesnym etapie kariery spotka się osobiście z naczelnym admirałem, któremu przedstawiano większość komandorów, zwłaszcza tych służących w 1. Flocie, lecz nigdy komandorów poruczników wyznaczonych do podrzędnej pracy w dyplomacji polowej. Tak się jednak składało, że kapitan Maynard Khanna wprowadzał go dzisiaj do biura naczelnego admirała. Radość Solankiego byłaby pełna, gdyby nie okoliczności. Nie wiedział jeszcze, jak admirał ocenia jego dokonania na Lalonde; kapitan sztabowy nic mu nie zdradził.

Biuro Samuala Aleksandrovicha było okrągłym pomieszczeniem z niewysoko sklepionym sufitem. Za jedynym oknem rozciągał się widok na największą w Trafalgarze komorę biosferyczną, a na ścianach wisiało dziesięć wydłużonych holoekranów, z czego osiem pokazywało obrazy nadsyłane przez zewnętrzne czujniki, a pozostałe dwa — plany strategiczne. Sufit pokrywały brązowe żebra, a zwisająca ze szczytu kolumna projektora AV przypominała krystaliczny stalaktyt. Umeblowanie podzielone było na dwie grupy: z jednej strony stół z drewna tekowego w otoczeniu krzeseł, z drugiej zaś, w poczekalni, kanapy obite impregnowaną skórą.

Maynard Khanna zaprowadził Solankiego przed biurko, za którym siedział już naczelny admirał. Również Auster, doktor Gilmore, dyrektor Wywiadu Sił Powietrznych admirał Lalwani, dowódca i. Floty admirał Motela Kolhammer — wszyscy siedzieli na metalicznie niebieskich giętych krzesłach, które wyrastały z podłogi jak odlane z rtęci.

KeWen stanął na baczność i zasalutował z werwą, świadom pięciu par lustrujących go oczu. Samual Aleksandrovich uśmiechnął się pod nosem, dostrzegając dyskomfort młodego oficera.

— Proszę spocząć, komandorze. — Wskazał mu jedno z dwóch krzeseł modelujących się z tworzywa podłogi.

KeWen zdjął czapkę, zatknął ją pod pachę i usiadł obok Maynarda Khanny.

— Dobrze panu szło na Lalonde — rzekł naczelny admirał. — Może nie wyśmienicie, ale nie był pan przecież przygotowany na coś takiego. Zważywszy na okoliczności, jestem zadowolony z pańskiej służby.

— Dziękuję, sir.

— Cwaniaki z ESA znowu nam nie pomogły — burknął Motela Kolhammer.

Aleksandrovich uciszył go gestem ręki.

— Omówimy to jeszcze z ich ambasadorem. Choć na pewno wszyscy wiemy, co z tego wyniknie. Od początku działał pan bez zarzutu, Solanki. Pojmał pan zasekwestrowaną osobę i o to nam właśnie chodziło.

— Zawdzięczamy to kapitanowi Austerowi, sir — rzekł Kelven. — Sam nie dałbym rady zabrać stamtąd moich komandosów.

Dowódca jastrzębia skinął głowft w podzięce za to przypomnienie.

— Szkoda, że od początku nie nadaliśmy tej sprawie większej rangi i nie udostępniliśmy wam adekwatnych środków — powiedział Samual Aleksandrovich. — Popełniłem błąd, zwłaszcza biorąc pod uwagę, z kim mamy do czynienia.

— Czy Jacąueline Couteur potwierdziła, że Laton żyje? — Kelwen żywił w duchu nadzieję, że odpowiedź będzie zdecydowanie negatywna.

— Nie musiała. — Samual Aleksandrovich ciężko westchnął.

— Otóż dotarł do nas niedawno czarny jastrząb z Tranquillity… — Zawiesił głos i uniósł krzaczaste brwi dla podkreślenia wagi swoich słów — …z fleksem od komandora Olsena Neale’a. W obecnej sytuacji wybaczam mu, że zdecydował się wynająć taki właśnie statek. Gdyby zechciał pan zapoznać się z nagraniem sensywizyjnym.

Kelven osunął się w krześle, oglądając reportaż Graeme’a Nicholsona.

— Był tam przez cały czas — rzekł łamiącym się głosem. — W samym Durringham, a ja o niczym nie miałem pojęcia. Myślałem, że „Yaku” opuścił orbitę ze strachu przed zaostrzającą się sytuacją na planecie.

— W żadnym razie nie można pana winić — odezwała się admirał Lalwani.

Kelven skierował wzrok na siwowłosą edenistkę. W tonie jej wypowiedzi dało się wychwycić wyraźną nutę smutku i współczucia.

— Źle się stało, że przerwaliśmy poszukiwania — ciągnęła. — Zamiast wziąć się poważnie do pracy, wysłaliśmy na Lalonde Darcy’ego i Lori, żeby uspokoić sumienie. Wmówiliśmy sobie, że Laton nie żyje. Nadzieja wyparła zdrowy rozsądek i racjonalne myślenie. Wszyscy wiedzieli o jego zaradności. Wiedzieli też o tym, że uzyskał informacje na temat Lalonde. Należało przetrząsnąć wszystkie zakątki planety. Popełniliśmy błąd. I teraz on powrócił.

Wolę nie myśleć, jaką cenę przyjdzie nam zapłacić, zanim go powstrzymamy.

— Jeśli wierzyć Darcy’emu i Lori, Laton nie odpowiada za inwazję — rzekł Kelven. — Ostrzegał nawet przed zasekwestrowanymi i ich zdolnością do wytwarzania iluzji.

— Jacąueline Couteur też twierdzi, że Laton nie ma z tym nic wspólnego — dodał doktor Gilmore. — To jedna z nielicznych rzeczy, jakie nam zdradziła.

— Ja bym za bardzo nie polegał na jej słowach — powiedział admirał Kolhammer.

— Szczegóły zostawmy sobie na potem — rzekł Aleksandrovich. — To, co się dzieje na Lalonde, nabiera znamion poważnego, nieuchronnego kryzysu. Zamierzam poprosić przewodniczącego Zgromadzenia o ogłoszenie stanu wyjątkowego. Miałbym do dyspozycji floty narodowe.

— Teoretycznie — wtrącił oschle admirał Kolłiammer.

— To prawda, a jednak prostsze środki mogą nie wystarczyć.

Ta niewy kry walna sekwestracja bardzo mnie zaniepokoiła. Została użyta na Lalonde na setkach tysięcy osób, jeśli nie milionach… z taką łatwością. Ilu ludzi zamierza podporządkować sobie stojąca za nią siła? Ile planet? Zgromadzenie nie może rozstrzygać politycznych waśni, lekceważąc tak wielkie zagrożenie. — Zrazu rozważał ogłoszenie powszechnej mobilizacji, lecz chcąc nie chcąc musiał odłożyć ten pomysł na później. Nie dysponował jeszcze wystarczającymi dowodami, żeby przekonać przewodniczącego. Ale że w końcu je zdobędzie, o tym był przeświadczony. — Na razie spróbujemy powstrzymać rozprzestrzenianie się tej zarazy, a równocześnie będziemy ścigać Latona. Fleks od Olsena Neale’a zawierał też meldunek, że Terrance Smith z powodzeniem rekrutuje dla Colina Rexrewa najemników i statki zdolne do działań bojowych.

Ten czarny jastrząb pokonał odległość z Tranquillity w ekspresowym tempie: zabrało mu to nieco ponad dwa dni, jak dowiedziałem się od kapitana. Może uda nam się zaprowadzić porządek na Lalonde, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Zgodnie z planem flota Terrance’a Smitha dzisiaj ma opuścić Tranquillity. Lalwani, szacuje pani, że podróż na Lalonde zabierze im tydzień?

— Tak — odparła. — „Gemal” leciał sześć dni z Lalonde do Tranquillity. Ponieważ okręty Smitha muszą po każdym skoku porządkować szyk, spokojnie można dorzucić do tego jeden dzień.

Nawet grupa uderzeniowa Floty miałaby trudności z wyrobieniem się w takim terminie. A to przecież nie są najnowocześniejsze jednostki.

— Z wyjątkiem „Lady Makbet” — zauważył Maynard Khanna cichym głosem. — Przejrzałem wykaz statków rekrutowanych przez Smitha. „Lady Makbet” to znajoma nazwa. — Spojrzał na naczelnego admirała.

— I ja ją znam… — Kelven Solanki uruchomił w neuronowym nanosystemie wyszukiwarkę plikową. — Ten właśnie statek zawitał na orbitę Lalonde, kiedy po raz pierwszy doszły nas słuchy o zamieszkach w górze rzeki.

— Nie wspominał pan o tym w żadnym raporcie — powiedziała Lalwani. Na jej wąskim czole pojawiły się zmarszczki.

— To był typowy lot handlowy. O tyle tylko dziwny, że kapitan wywoził miejscowe drewno. Wszystko jednak w granicach prawa.

— Ta nazwa pojawia się tu i tam z podejrzaną regularnością — stwierdził Maynard Khanna.

— Sprawdzimy to bez trudu — rzekł Samual Aleksandrovich.

— Komandorze Solanki, wezwałem pana tutaj przede wszystkim dlatego, że wysyłam eskadrę do blokady Lalonde, a pan poleci w charakterze doradcy.

— Sir?

— Aby wybrnąć z tej ciężkiej sytuacji, przyjmiemy podwójną strategię. Po pierwsze, trzeba ogłosić alarm dla Konfederacji i ostrzec ją przed Latonem. Musimy wiedzieć, dokąd udał się „Yaku” i gdzie obecnie przebywa.

— Nie będzie ukrywał się na pokładzie statku, gdy zacumuje w porcie — zauważyła Lalwani. — Ale go znajdziemy. Poszukiwania rozpoczęte. Wszystkie jastrzębie z układu Avonu zostaną powołane do służby i rozesłane z ostrzeżeniem dla rządów planetarnych. Jeden z nich jest teraz w drodze na Jowisza. Kiedy zostanie poinformowany konsensus habitatów, wszystkie jastrzębie z Układu Solarnego otrzymają zadanie przekazania dalej wiadomości. Obliczam, że za cztery do pięciu dni powiadomiona będzie cała Konfederacja.

— Time Universe i tak was pewnie wyprzedzi — wtrącił kwaśno admirał Kolhammer.

Lalwani uśmiechnęła się. Od dawna byli dla siebie partnerami w walce na argumenty.

— W tym przypadku nie miałabym nic przeciwko temu.

— Wybuchnie panika, nastąpi krach na niejednej giełdzie.

— Może to i lepiej, jeśli dzięki temu ludzie poważniej potraktują zagrożenie — rzekł Aleksandrovich. — Motela, wydzieli pan dużą eskadrę z 1. Floty, która ma czekać w piętnastominutowej gotowości do odlotu. Kiedy dopadniemy Latona, unieszkodliwienie go będzie pańskim problemem.

— Czemu od razu problemem?

— Podziwiam pański optymizm — powiedział Aleksandrovich z nutą krytyki. — Proszę jednak łaskawie pamiętać, że Laton kiedyś już wyrwał się z naszej obławy, a przecież i wtedy pałaliśmy żądzą krwi. Tamten błąd nie może się powtórzyć. Tym razem wymagam dowodu, bez względu na koszty. Sądzę, że Lalwani i Auster podzielą moje zdanie.

— Podzielamy — zapewniła Lalwani. — Jak wszyscy edeniści.

Jeżeli trzeba będzie ponieść ryzyko, aby zdobyć pewność, że faktycznie mamy w garści Latona, to my jesteśmy na nie gotowi.

— A tymczasem zarządzam całkowitą blokadę Lalonde — powiedział Aleksandrovich. — Wojskom najemnym nie wolno lądować na powierzchni planety ani bombardować jej z orbity. Koloniści dość już wycierpieli. Użycie siły to jak wrzucenie plutonu do wulkanu. Poza tym podejrzewam, że najemników po wylądowaniu też by zasekwestrowano. Chcąc pokonać tę sekwestrację, trzeba odkryć sposób jej implementacji i opracować antidotum. Doktorze Gilmore, to już pańska działka.

— Niezupełnie — sprostował doktor z naciskiem. — W każdym razie poddamy obiekt badań serii gruntownych eksperymentów, aby ustalić metodę sekwestracji i znaleźć sposób na cofnięcie jej skutków. Wnosząc jednak z tego, co nam dziś wiadomo, a nie wiadomo nam prawie nic, nieszybko nastąpi przełom. Tak czy inaczej zgadzam się, że Lalonde trzeba objąć kwarantanną. Lepiej ograniczyć kontakt planety z Konfederacją, tym bardziej że za inwazją prawdopodobnie nie stoi Laton.

— Popieram zdanie doktora — rzekła Lalwani. — Bo jeśli najazd na Lalonde stanowi początek inwazji obcej rasy, a sam Laton został zasekwestrowany?

— Cały czas o tym myślę — powiedział Samual Aleksandrovich. — Musimy dowiedzieć się czegoś więcej. Albo od Couteur, albo na Lalonde. Nasze kłopoty biorą się najczęściej z opóźnionej reakcji. Zebranie znacznych sił uderzeniowych zabiera nam zawsze mnóstwo czasu. Gdyby powiadamiano nas wcześniej o narastających groźbach i problemach, konflikty przebiegałyby mniej gwałtownie. Ale może tym razem dopisało nam szczęście. O ile nie doszło do jakiejś nieprzewidzianej politycznej rozróby, trzy dni temu opuściła Omutę eskadra Mereditha Saldany. Przebywała tam głównie w celach reprezentacyjnych, lecz to formacja w pełni przygotowana do działań militarnych. Eskadra najnowocześniejszych okrętów, które są w gotowości bojowej i nadają się wyśmienicie do naszych celów. Nie można było tego lepiej zaplanować. Droga powrotna na Rosenheima zajmie im pięć dni. Kapitanie Auster, po zawinięciu do bazy 7. Floty załogi rozjechałyby się na urlop, jeśli jednak „Ilex” dotrze tam przed nimi, Meredith zdąży dolecieć na Lalonde przed Terrance’em Smithem. A jeśli nie przed nim, to przynajmniej w samą porę, żeby przeszkodzić w wysadzaniu oddziałów najemnych.

— „Ilex” oczywiście spróbuje, admirale — zapewnił Auster. — Poprosiłem już, żeby zainstalowano dodatkowe generatory termonuklearne w komorach uzbrojenia. Będzie można doładowywać z nich komórki modelowania energii, co znacząco skróci przerwy między skokami. Za pięć godzin powinniśmy być gotowi do lotu.

Sądzę, że zmieścimy się w dwóch dniach.

— Proszę podziękować ode mnie „Ilexowi” — rzekł Samual Aleksandrovich.

Auster pochylił głowę.

— Komandorze poruczniku Solanki, poleci pan razem z kapitanem Austerem, aby przekazać moje rozkazy kontradmirałowi Saldanie. I myślę, że zdążę jeszcze przedtem awansować pana na pełnego komandora. W ciągu ostatnich tygodni wielokrotnie wykazał się pan odwagą i inicjatywą.

— Rozkaz, sir. Dziękuję, sir.

Kelven jednak prędko przestał myśleć o promocji, gdyż pewna niepokorna część jego umysłu zliczała już lata świetlne, które przemierzył w ciągu tygodnia. Musiał być blisko pobicia jakiegoś rekordu. I teraz znowu miał wrócić na Lalonde, sprowadzić pomoc dla starych przyjaciół. To poprawiło mu humor. Nareszcie koniec z uciekaniem.

— Rozkazuję nałożyć areszt na „Lady Makbet” i załogę statku — zwrócił się Aleksandrovich do Maynarda Khanny. — Niech się tłumaczą przed oficerami z biura wywiadowczego.

* * *

„Santa Clara” zmaterializowała się sto dwadzieścia tysięcy kilometrów od Lalonde, niemal dokładnie pomiędzy planetą a księżycem Rennisonem. Świt obejmował coraz większe obszary Amariska; w blasku poranka połowa dorzecza Juliffe lśniła niczym pajęczyna srebrnych żyłek. Może to właśnie ze względu na wczesną porę dnia centrum ruchu lotniczego nie dawało żadnej odpowiedzi.

Kapitan Zaretsky bywał już jednak na Lalonde i znał panujące tu zwyczaje, więc nie przejął się specjalnie ciszą w eterze.

Z kadłuba wynurzyły się panele termozrzutu, a komputer pokładowy obliczył wektor lotu mający doprowadzić statek na pięćsetkilometrową orbitę równikową. Zaretsky uruchomił główny napęd i „Santa Clara” ruszyła z przyspieszeniem 0,1 g. Był to duży kliper towarowy, który dwa razy w roku odwiedzał osady Tyrataków, przywożąc nowych kolonistów i zabierając ładunek rygaru. Na pokładzie miał ponad pięćdziesiąt rozpłodowców, którzy wałęsali się bez przerwy po ciasnych modułach mieszkalnych; naczelne ksenobionty nie korzystały z kapsuł zerowych, jakkolwiek przedstawiciele niższych kast odbywali podróż w częściowym uśpieniu. Kapitan Zaretsky nieszczególnie lubił pracować dla kupców Tyrataków, którzy jednak zawsze płacili na czas, czym zjednywali sobie właścicieli statków.

Gdy „Santa Clara” zbliżała się spokojnie do celu, Zaretsky otworzył kanały łączności z dziewięcioma statkami na orbicie parkingowej Lalonde. Wysłuchał opowieści o zamieszkach, rzekomych najeźdźcach i trwających czwarty dzień walkach w Durringham. Od dwóch dni nie było żadnej wiadomości z miasta i dowódcy zastanawiali się, co robić.

Zaretsky wcale się tym nie martwił. W hangarze „Santa Clary” czekał średniej wielkości kosmolot pionowego startu, a warunki kontraktu nie zmuszały go do kontaktów z osadami ludzi. Zesłańcy mogli sobie wszczynać rebelię, jego to nic nie obchodziło.

Kiedy otworzył kanał łączności z Tyratakami na powierzchni planety, ci poinformowali go o kilku potyczkach z ludźmi, którzy „byli jacyś dziwni”. Mimo wszystko osadnicy przygotowali ładunek rygaru i czekali na sprzęt tudzież nowych farmerów. Kapitan zapewnił o swym rychłym przybyciu i przy włączonych silnikach wszedł wolno na orbitę. Dysze wylotowe „Santa Clary” malowały cienką błyszczącą nitkę na tle gwiazd.

* * *

Jay Hilton siedziała wśród traw sawanny, na kamienistej wyniosłości pięćdziesiąt metrów od domu. Skrzyżowała nogi i zadarła głowę, obserwując statek kosmiczny, który zwalniał na orbicie. Żal i tęsknota wyciskały łzy z jej oczu. Po dwóch tygodniach mieszkania pod jednym dachem z ojcem Horstem zaznaczyła się wyraźna zmiana w jej wyglądzie. Przede wszystkim bujne, srebrzystobiałe włosy przycięto jej na długość zaledwie centymetra, dzięki czemu łatwiej było je utrzymać w czystości. Tego dnia, kiedy ojciec Horst zabrał się do nich nożyczkami, wylała istne morze łez. Matka tak pieczołowicie dbała o te włosy: myła je specjalnym, przywiezionym z Ziemi szamponem i rozczesywała co wieczór, póki nie nabrały połysku. Włosy stanowiły ostatni pomost łączący ją z tym, co minęło, i zarazem ostatnią nadzieję, że kiedyś dawne czasy powrócą. Gdy ojciec Horst skończył strzyżenie, w głębi serca poczuła, że jej najpiękniejszy sen, w którym wszystko wygląda normalnie, jak dawniej, jest tylko bzdurną dziecięcą mrzonką. Musiała teraz być dzielna, dorosła. Choć kosztowało to tyle wysiłku…

Chciała tylko, żeby mama wróciła, nic więcej.

Cieszyła się poważaniem u reszty dzieci. Była najstarsza i najsilniejsza z grupy. Ojciec Horst zawsze na niej polegał, gdy rzecz dotyczyła utrzymania w ryzach młodszych dzieciaków. Te często jeszcze pochlipywały nocą. Leżąc w ciemności, Jay słyszała ich płacz za rodzicami i rodzeństwem; pragnęły wrócić do arkologii, gdzie nie przeżywały tak koszmarnych chwil jak tutaj.

Różowa korona brzasku tonęła w fali błękitu, który rozpływał się po niebie, gasząc gwiazdy. Rennison jaśniał jeszcze bladym sierpem, lecz trzeba było wytężyć wzrok, żeby zobaczyć smugę po przelocie statku kosmicznego. Jay rozplotła nogi i zeszła ostrożnie po kamieniach.

Na skraju sawanny stał prosty drewniany budynek z bateriami słonecznymi, które lśniły na dachu w silnym porannym świetle.

Przed domem kręciły się dwa psy, labrador i owczarek alzacki. Jay pogłaskała je, wchodząc na ganek po skrzypiących schodkach. Krowy w zagrodzie porykiwały żałośnie z wymionami pełnymi mleka.

Jay weszła do środka frontowymi drzwiami. W głównej izbie unosiły się ciężkie kuchenne zapachy i woń wielu spoconych ciał.

Pociągnęła podejrzliwie nosem. Ktoś znowu zsikał się do łóżka.

Podłogę szczelnie zaścielały koce i śpiwory, których właściciele dopiero zaczynali się ruszać. Tu i ówdzie wysypywała się zawartość płóciennych worków służących za sienniki.

— Wstawać! Prędzej! — Jay klaskała w dłonie, rozsuwając jednocześnie trzcinowe żaluzje. Do środka złocistymi pasmami wlało się słońce, w którym mrużyły się powieki i krzywiły twarze. Na podłodze z majopi tłoczyło się dwadzieścioro siedmioro dzieci, od dwuletniego szkraba po Danny’ego, chłopaka niewiele młodszego od Jay. Wszyscy byli krótko ostrzyżeni i nosili niezdarnie poprzeszywane ubrania dorosłych. — Ruszajcie się! Danny, dziś twoja grupa doi krowy. Andria, ty dowodzisz podczas gotowania: na śniadanie ma być herbata, płatki i jajka na twardo. — Jay zignorowała dobiegające ją zewsząd pomruki, ponieważ i jej wychodziły już bokiem te monotonne posiłki. — Shona, weź ze sobą trzy dziewczyny i pozbieraj jajka.

Shona uśmiechnęła się nieśmiało, w miarę możliwości. Była wdzięczna za to, że przydzielano ją do codziennych prac, traktując na równi z pozostałymi. Jay po pewnym czasie oduczyła się uciekać wzrokiem od nieszczęsnej dziewczynki. Twarz sześciolatki okryta była maską błyszczącego, półprzeźroczystego okładu nabłonkowego, w którym wycięto otwory na oczy, nos i usta. Blizny po oparzeniach ciągle jeszcze zaznaczały się bladoróżową barwą pod paskami błony, a włosy dopiero niedawno zaczęły odrastać. Ojciec Horst uważał, że po zagojonych ranach nie powinny zostać żadne blizny, choć niejednokrotnie narzekał na brak pakietów nanoopatrunku.

Dzieci wygrzebywały się z posłań i sięgały po ubrania, wypełniając izbę pokasływaniem, narzekaniem i piskliwym szczebiotem. Jay dostrzegła Roberta, który nie zamierzał się ubierać, tylko siedział załamany z twarzą w dłoniach na skraju śpiwora.

— Eustice, masz tu posprzątać. Trzeba dziś wywietrzyć wszystkie koce.

— Dobra, Jay — odpowiedziała dziewczynka smętnym głosem.

Drzwi wyjściowe otworzyły się z hałasem, gdy garstka dzieciaków wypadała ze śmiechem na dwór, by pognać do przybudówki służącej za ubikację.

Klucząc między prostokątami śpiworów, Jay podeszła do Roberta. Czarnoskóry chłopiec z jasnymi, puszystymi włosami miał dopiero siedem lat. No i oczywiście znowu zmoczył swoje niebieskie spodenki.

— Biegnij do rzeczki — powiedziała ciepło. — Na pewno zdążysz je uprać przed śniadaniem.

Jeszcze niżej spuścił głowę.

— Ja wcale nie chciałem — szepnął bliski łez.

— Wiem. I pamiętaj, żeby wyprać śpiwór. — Posłyszała czyjś chichot. — Bo, pomożesz mu zanieść śpiwór nad wodę.

— O jejku, Jay!

— Nie musi — rzekł Robert. — Poradzę sobie.

— Tak, ale wtedy spóźnisz się na śniadanie.

Trzej chłopcy wysuwali już z kąta kuchni duży stół, którym szurali głośno po podłodze. Wołali, żeby wszyscy zeszli im z drogi.

— Nie rozumiem, po co mam mu pomagać — upierała się Bo. Miała osiem lat, wydęte rumiane policzki i była, jak na swój wiek, mocno zbudowana. Pomagała nieraz utrzymać młodsze dzieci w posłuszeństwie.

— Czekolada — ostrzegła Jay.

Bo zaczerwieniła się i zbliżyła do Roberta.

— No dobra, rusz się.

Jay zapukała do drzwi ojca Horsta i weszła do środka. W jego izbie mieściła się główna sypialnia, kiedy się wprowadzili. Nadal stało tu podwójne łóżko, lecz większość miejsca zajmowała żywność w paczkach, słojach i garnkach — łup zebrany w innych porzuconych chatach. Ubrania, tkaniny i urządzenia elektryczne — wszystko, co było małe, lekkie i nadawało się do przyniesienia — spiętrzyło się w drugiej sypialni na stosie sięgającym Jay nad głowę.

Horst już wstawał. Zdążył włożyć spodnie: grube dżinsy ze skórzanymi łatami używane do ciężkiej pracy. I one pochodziły z jednego z gospodarstw na sawannie. Jay podała mu bladoczerwoną bluzę dresową. W ciągu ostatnich tygodni stracił wiele kilogramów, mnóstwo tłuszczu, przez co teraz wisiały mu luźne płaty skóry na tułowiu. Nawet jednak one już zanikały, a mięśnie pod nimi nigdy przedtem nie były takie twarde, chociaż nocą wydawały mu się pasami rozżarzonego żelaza. Większość dnia pochłaniała Horstowi praca, ciężka fizyczna harówka: musiał dbać o chatę, naprawić i wzmocnić ogrodzenie zagrody, zbudować kurnik, wykopać latryny. A wieczorami przychodził czas na modlitwy i lekcje. Nocą padał na łóżko jak rażony piorunem. Nigdy nie podejrzewał, że ludzkie ciało jest zdolne do takich wyczynów, tym bardziej ciało tak stare i zużyte jak jego.

Pomimo to nie rezygnował, nie utyskiwał. Rozpaczliwe położenie zapaliło ogień w jego oczach. Celem krucjaty Horsta było przetrwanie i bezpieczeństwo jego podopiecznych. Chyba nawet biskup nie poznałby w nim teraz owego marzycielskiego, dobrodusznego człowieka, który przed rokiem opuścił Ziemię. Każde wspomnienie wcześniejszej, naznaczonej wstrętnym samoudręczeniem egzystencji budziło w nim uczucie wstydu.

Mało kto przed nim został poddany takim próbom. Jego wiarę wtrącono w buchające płomienie, które omalże nie spaliły go na czarny popiół, tak potężna była podsycająca je rozpacz i niepewność. Wyszedł z nich jednak zwycięsko. Zrodzony z ognia, przeobrażony, z głęboką wiarą we własne siły i w Chrystusa Zbawiciela — postanowił być nieugięty.

Tak wiele zawdzięczał dzieciom. Były jego owczarnią, treścią jego życia. Zebrała je razem ręka boska. Postanowił trwać przy nich bez względu na przeciwności losu, póki starczy mu tchu w piersi.

Uśmiechnął się do Jay, na której twarzy, jak co rano, malowała się powaga. Z sąsiedniej izby dolatywały odgłosy zwykłej o tej porze krzątaniny: dzieciaki pośpiesznie zwijały koce, ustawiały krzesła.

— Co tam dziś słychać, Jay?

— To, co zawsze. — Siedziała na skraju łóżka, kiedy on wkładał swoje ciężkie, ręcznie szyte buty. — Widziałam statek kosmiczny. Schodził na niską orbitę.

Na chwilę oderwał wzrok od sznurowadeł.

— Tylko jeden?

Pokiwała głową z ożywieniem.

— Cóż, więc to jeszcze nie będzie dzisiaj.

— No to kiedy? — Jej śliczna buzia zmarszczyła się w grymasie złości.

— Och, Jay. — Przytulił ją i ukołysał delikatnie, aż przestała pociągać nosem. — Jay, nie porzucaj nadziei. Tylko nie ty. — Każdego wieczoru podczas modlitwy dawał dzieciom wciąż tę samą obietnicę, żeby podtrzymać w nich wiarę. Na pewnej odległej planecie żył mądry i silny człowiek, admirał Aleksandrovich. Kiedy tylko usłyszy, jakie straszne rzeczy dzieją się na Lalonde, pośle okręty Sił Powietrznych Konfederacji, aby pomóc ludziom i przegnać demony, które ich opętały. Żołnierze piechoty przybędą potężnymi kosmolotami, uratują dzieci, później ich rodziców, a na koniec przywrócą porządek na świecie. Horst codziennie powtarzał te słowa, odgradzając się zaryglowanymi drzwiami od szarugi i zatrzaśniętymi okiennicami od pustej, okrytej mrokiem sawanny. Codziennie wierzył i jemu wierzono. Ponieważ Bóg by ich nie oszczędził, gdyby nie widział w tym jakiegoś celu. — Zobaczysz, oni przybędą. — Pocałował ją w czoło. — Mama będzie z ciebie taka dumna, kiedy do nas wróci.

— Poważnie?

— Jak najbardziej.

Zamyśliła się na moment.

— Robert znowu zmoczył koc — powiedziała.

— Robert jest dzielnym chłopcem. — Horst włożył drugiego buta. Buty były dwa numery za duże, co zmuszało go do wciągania trzech par skarpet, choć przez to stopy pociły się i śmierdziały.

— Powinniśmy coś dla niego znaleźć.

— Tak? A co takiego?

— Gumową matę. Może gdzieś w innej chacie. Mogłabym się rozejrzeć — dodała z niewinnym wzrokiem.

— Nie myśl sobie, Jay, że zapomniałem. — Horst uśmiechnął się. — Zabieram cię dzisiaj na polowanie. Tym razem Danny zaopiekuje się domem.

Jay pisnęła z podniecenia i wierzgnęła nogami w powietrzu.

— Cudownie! Dziękuję, ojcze.

Horst zawiązał sznurówki i wstał z łóżka.

— Nie wspominaj dzieciom o statku kosmicznym, Jay. Kiedy nadlecą okręty, zobaczymy potężną flotę. Blask gazów wylotowych zamieni noc w dzień, nie pomylisz tego z niczym innym. Ale na razie nie możemy odbierać im nadziei.

— Rozumiem, ojcze. Jestem od nich mądrzejsza.

Poczochrał jej włosy, a ona udała, że tego nie lubi, wyrywając mu się z rąk.

— No już, dosyć — powiedział. — Najpierw śniadanie. Potem zajmiemy się przygotowaniami do wyprawy.

— Pewnie Russ pojedzie z nami… — wyraziła przypuszczenie ze zbolałą miną.

— Pojedzie. I przestań wreszcie myśleć samolubnie.

Dzieci tymczasem usunęły z podłogi większość posłań. Dwaj chłopcy zamiatali siano, które powyłaziło z sienników. Koniecznie trzeba czymś je zastąpić, pomyślał Horst. Zza otwartych drzwi dobiegał głos Eustice, która krzykliwie pouczała dzieci zagnane do wietrzenia koców.

Horst pomógł wysunąć duży stół na środek izby. W kącie mieszczącym kuchnię uwijała się grupka Andrii, zajęta przyrządzaniem posiłku. W kotle zaczynała właśnie wrzeć woda na herbatę, a na trzech płytach grzejnych dogotowywały się jajka w rondelkach.

Horst raz po raz wznosił w duchu krótkie dziękczynne modły za to, że urządzenia zasilane bateriami słonecznymi działają bez zarzutu. Dzieci, spośród których większość pomagała wcześniej rodzicom w gotowaniu, mogły posługiwać się nimi całkiem bezpiecznie. Potrzebowały tylko paru wskazówek, jak zresztą przy wszystkich pracach, które im Horst przydzielał. Wolał nie myśleć, jak by sobie radzili, gdyby nie znaleźli opuszczonego gospodarstwa.

Po kwadransie ekipa Andrii mogła już podawać śniadanie. Shona przyniosła też kilka potłuczonych jajek, które Horst osobiście usmażył na patelni na zapasowej płycie grzejnej. Za jajecznicą przepadała zwłaszcza Jill, najmłodsza w ich gronie.

Gdy śniadanie wreszcie było gotowe, dzieci ustawiły się w kolejce z garnuszkami, talerzami i kieliszkami na jajka, przechodząc wzdłuż kuchennego blatu, który służył równocześnie za ladę do wydawania posiłków. Przez kilka cudownych chwil w izbie panował spokój, gdy dzieciaki piły, zdzierały skorupki z jajek i z krzywymi minami chrupały suche owsiane suchary, maczając je najpierw w herbacie. Horst przyglądał się swej licznej rodzinie i próbował odegnać od siebie strach przed odpowiedzialnością. Otaczał dzieci nieporównywalnie większą troskliwością niż kiedykolwiek swoich parafian.

Po śniadaniu przychodził czas na mycie. Dwa dodatkowe zbiorniki, które zamocował między krokwiami, zapewniały akurat wystarczającą ilość gorącej wody. Horst uważnie sprawdzał, czy dzieci są czyste i czy przepłukały żelem zęby. Mógł z każdym zamienić parę słów — sprawić, aby poczuły się wyróżnione, chciane, kochane. Miał też okazję zauważyć pierwsze oznaki choroby. Dzieci były wszakże zadziwiająco zdrowe, dotąd zdarzyło się tylko kilka przeziębień i jeden paskudny atak biegunki przed dwoma tygodniami; zawdzięczali go prawdopodobnie słojowi z dżemem, który przywieźli z sąsiedniego gospodarstwa.

Zanosiło się na to, że tego przedpołudnia, gdy wybierze się z Jay na łowy, wszystko w gospodarstwie potoczy się ustalonym rytmem.

Należało wywiesić na sznury wyprane w rzeczce ubrania, dać krowom siana, przygotować lunch, wsypać odmierzoną ilość ziarna do dozowników dla drobiu (tej pracy nigdy jakoś nie dało się wykonać prawidłowo). Kiedy odjeżdżał, dzieci spożywały bogate w proteiny racje żywnościowe z Ziemi: wystarczyło włożyć je na półtorej minuty do kuchenki mikrofalowej i wszystko musiało się udać. Czasem pozwalał którejś z grupek zrywać elwisie z drzew rosnących na skraju dżungli. Dziś jednak nie pozwolił. Pouczył surowo Danny’ego, aby postawił kogoś na warcie i nikogo nie puszczał dalej niż na pięćdziesiąt metrów od chaty. Drapieżne krokolwy z równin rzadko podkradały się do zagród, lecz jego pamięć dydaktyczna podawała przykłady na to, że zwierzęta wałęsające się samotnie po okolicy mogą zagrozić człowiekowi. Chłopiec pokiwał głową z animuszem, zdecydowany nie zawieść pokładanego w nim zaufania.

Mimo to wciąż dręczyły Horsta wątpliwości, kiedy wyprowadzał ze stajni ich jedynego konia. Do tej pory na straży domu zawsze ze spokojnym sercem zostawiał Jay, gdyż dziewczynka była rozwinięta ponad swój wiek. Sam musiał jeździć na polowania, ponieważ pobliski strumień nie obfitował w ryby. Gdyby poprzestali na żywności zmagazynowanej w sypialni, wyczerpałaby się po dziesięciu dniach. Służyła głównie jako uzupełnienie mięsa upolowanej zwierzyny i żywności przechowywanej w zamrażalniku, a także na wypadek gdyby nagle zachorował.

Jay zasłużyła sobie na przerwę w żmudnych obowiązkach, właściwie to ani razu jeszcze nie opuściła gospodarstwa. Oprócz dziewczynki Horst zabrał ze sobą jeszcze dwójkę dzieciaków: Millsa, energicznego ośmiolatka z osady Schuster, oraz Russa, siedmiolatka, który po prostu nie chciał się z nim rozstawać. Raz tylko, gdy Horst wyruszył bez niego na łowy, chłopiec pobiegł samotnie na sawannę i potem musieli go szukać przez całe popołudnie.

Jay uśmiechała się radośnie, machała rękami i próbowała pocieszyć zazdrosnych przyjaciół, kiedy odjeżdżali. Już po chwili trawa na sawannie sięgała im znacznie powyżej kolan. Tego dnia Horst polecił Jay włożyć długie spodnie zamiast tradycyjnych szortów.

Słońce wspinało się szybko na niebo, nad rozkołysanymi źdźbłami zaczął unosić się gęsty opar mgły. Widoczność zmalała do niespełna kilometra.

— Tu jest bardziej parno niż nad Juliffe w Durringham! — wykrzyknęła Jay, próbując ręką odpędzić mgłę sprzed twarzy.

— Nie martw się — odparł Horst. — Niedługo pewnie spadnie deszcz.

— Wątpię.

Obejrzał się na nią: maszerowała po jego śladach wyciśniętych w twardej trawie. Jasne oczka spoglądały nań łobuzersko spod ronda sfatygowanego filcowego kapelusza.

— A to czemu? Na Lalonde zawsze pada.

— Wcale nie. Nigdy za dnia.

— Jak to?

— Nie zauważyłeś? Przecież teraz pada tylko wieczorem.

Horst słuchał tego ze zdumieniem. Już miał ją zganić za wygadywanie głupstw. A jednak… nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ostatnio uciekał pod dach, chroniąc się przed gwałtowną ulewą. Tydzień temu? Dziesięć dni? Miał nieprzyjemne wrażenie, że nawet więcej.

— Jakoś nie zauważyłem — odrzekł pojednawczym tonem.

— Nie szkodzi, tyle miałeś na głowie.

— Święta prawda. — Wesoły nastrój prysł bezpowrotnie.

Powinienem był to zauważyć, wymawiał sobie w duchu. Kto by jednak doszukiwał się czegoś podejrzanego w pogodzie? Mimo to czuł, że sprawa jest poważna, choć nie wiedział dlaczego. Wszak nie można ot, tak sobie zmienić pogody.

Horst przestrzegał jednej zasady: przebywał poza domem najwyżej cztery godziny. W tym czasie mógł odwiedzić siedem opuszczonych gospodarstw (osiem, jeśli liczyć zgliszcza chaty Skibbowów), a także ustrzelić danderila lub kilka pnączaków. Raz upolował zdziczałą świnię, dzięki czemu przez tydzień obżerali się szynką i bekonem. Nigdy w życiu nie jadł mięsa z takim apetytem; to pochodzące z ziemskich zwierząt było wręcz ambrozją w porównaniu z żylastym i mdłym w smaku mięsem tutejszej zwierzyny.

W dość dokładnie przetrząśniętych chatach nie zostało wiele cennych rzeczy. Zamierzał odwiedzić je jeszcze ze dwa razy, a potem już do nich nie wracać. Otrząsnął się z tych myśli, zanim zaduma przerodziła się w melancholię. Po cóż tam wracać, skoro przybędzie wojsko? I nie daj sobie wmówić, że tak się nie stanie!

Jay zrównała się z nim w podskokach i wydłużyła krok, aby nie zostać znów z tyłu. Uśmiechnęła się do niego z ukosa, po czym z błogim zadowoleniem wbiła spojrzenie w horyzont.

Horst wyraźnie się odprężył. Mając ją tak blisko siebie, doznawał uczucia, jakby właśnie minęła ciemna, straszna noc. Kiedy odciągał ją od Ruth i Gaela Jacksona, szamotała się i krzyczała. Prowadząc ją środkiem wioski w stronę dżungli, tylko raz obejrzał się za siebie. Wszystko wtedy zobaczył, całą okolicę w świetle ognia, który pożerał ich przytulną, spokojną wioseczkę, burząc nadzieje na lep» szą przyszłość równie szybko, jak deszcz rozpuszczający zamki z błota budowane przez dzieci nad rzeką. Szły na nich zastępy szatana. Z głębokiego cienia wyłaniały się wciąż nowe postacie, wkraczając w pomarańczowy blask pożarów — istoty, których nie wymyśliłby nawet Dante w swych najdzikszych rojeniach. Powietrze rozdzierał histeryczny wrzask osaczonych wieśniaków.

Horst nie pozwolił Jay oglądać się na domy, nawet kiedy dotarli do lasu. Wiedział, że czekanie na powrót drużyny myśliwych byłoby czystym szaleństwem. Strzelby laserowe nie mogły powstrzymać potwornych legionów, które Lucyfer w swym gniewie wypuścił na świat.

Zaszli daleko w głąb dżungli, kiedy przerażona Jay upadła z wyczerpania. Świt zastał ich tulących się w korzeniach drzewa kaltukowego; trzęśli się z zimna, zmoczeni ulewnym deszczem, który padał w nocy. Potem podkradli się z powrotem do Aberdale i ukryli w gąszczu okalającym polanę, skąd mogli przyjrzeć się wsi… która żyła niejako w uśpieniu.

Po wielu zabudowaniach pozostały zgliszcza. Przechodzący obok ludzie nie zwracali na nie żadnej uwagi. Ludzie znani Horstowi, należący do jego owczarni, którzy powinni być wstrząśnięci rozmiarami zniszczenia. I wtedy zrozumiał, że szatan zwyciężył, demony opętały osadników. To, co zobaczył podczas ceremonii zesłańców, tutaj musiało powtórzyć się wiele razy.

„Gdzie mama?” — spytała Jay, zgnębiona.

„Nie mam pojęcia” — odparł szczerze.

We wsi powinno być więcej ludzi: mieszkało ich tu pięciuset, a zostało pięćdziesięciu, może siedemdziesięciu. Zachowywali się, jakby nie widzieli przed sobą żadnego celu: spacerowali wolnym krokiem, rozglądali się w przytępionym zdumieniu, milczeli.

Jedynie dzieci stanowiły wyjątek. Z krzykiem i płaczem biegały wokół otępiałych, powłóczących nogami dorosłych. Były ignorowane, a czasem nawet bite za swą natarczywość. Ich zrozpaczone głosy dobiegały do kryjówki Horsta, zadając mu dodatkową udrękę. Patrzył, jak mała Shona próbuje desperacko nawiązać z matką rozmowę. Chciała ją zatrzymać, uparcie czepiała się spodni. Przez chwilę wyglądało na to, że dopięła swego. Matka odwróciła się. „Mamusiu!” — pisnęła Shona, lecz kobieta uniosła rękę i bluznęła z palców białym ogniem, który trafił dziewczynkę prosto w twarz.

Kiedy upadła jak kłoda, bez jęku, Horst wzdrygnął się i odruchowo przeżegnał. Wtem złość go porwała na własne tchórzostwo.

Wstał i wyszedł jawnie spomiędzy drzew.

„Ojcze! — zawołała za nim Jay. — Ojcze, nie idź!”

Nie zwracał na nią uwagi. W świecie stojącym na głowie jedno więcej wariactwo nie zrobi przecież różnicy. Dawno temu przysiągł Chrystusowi wierność, która teraz nabierała zupełnie nowego znaczenia. Leżało przed nim cierpiące dziecko. Ojciec Elwes miał już dość krycia się i uciekania przed konfrontacjami.

Kilku wieśniaków przystanęło, gdy maszerował do wioski, a obok biegła Jay. Horst gardził nimi, byli niczym skorupy. Łaska uświęcająca została wyparta z ich ciał. Był o tym przekonany; zauważył w sobie nowy dar wiedzy. Sześciu czy siedmiu osadników stanęło w luźnej grupce między nim a Shoną. Rozpoznał ich twarze, ale nie dusze.

Jedna z kobiet, Brigitte Hearn, która nigdy nie uczęszczała regularnie do kościoła, roześmiała się i uniosła rękę. Spomiędzy rozpostartych palców wyskoczyła kula białego ognia i pomknęła w jego kierunku. Jay krzyknęła, lecz Horst stał z niezmąconym spokojem i kamiennym obliczem. Parę metrów przed nim kula zaczęła pękać, pęcznieć i przygasać. Gdy dotknęła go i wybuchła z trzaskiem, piekące igły pola elektrycznego wgryzły się w jego brudną bluzę.

Poczuł na brzuchu ukłucia jak od żądeł szerszeni, lecz nie okazał słabości przed półkolem obserwujących go ludzi.

„A wiecie, co to jest?! — zagrzmiał. Uniósł zawieszony na szyi srebrny krucyfiks, poplamiony i zabłocony, którym zaczął wywijać, niby orężem, przed Brigitte Hearn. — Jestem sługą Pana, jak ty jesteś służebnicą diabła. Jestem posłuszny woli mego Pana, więc usuń się na bok!”

Strach zagościł na twarzy kobiety, gdy wymierzył krzyżyk w jej stronę.

„Nie służę… — powiedziała niepewnie. — Nie służę diabłu.

Nikt z nas mu nie służy”.

„W takim razie odsuńcie się, ta dziewczynka jest ciężko ranna”.

Brigitte Heam zerknęła przez ramię, po czym odstąpiła kilka kroków w bok. Pozostali rozdzielili się pośpiesznie z widocznym niepokojem, a dwóch nawet odeszło. Horst skinął na Jay, żeby za nim poszła, i zbliżył się do leżącej dziewczynki. Skrzywił się, widząc czarną, osmaloną skórę. Wyczuł rozszalałe tętno. Podejrzewał, że doznała wstrząsu. Wziął ją w ramiona i ruszył do kościoła.

„Musiałam wrócić — rzuciła Brigitte Hearn za odchodzącym Horstem. — Ty nawet nie wiesz, jak to wygląda. Musiałam”.

„Jak co wygląda?” — zapytał niecierpliwie.

„Śmierć”.

Horst zadrżał, omal się nie zatrzymał. Jay obejrzała się z przestrachem na kobietę.

„Czterysta lat temu! — zawołała Brigitte zdławionym głosem.

— Umarłam czterysta lat temu! Czterysta lat pustki!”

Horst wpadł do małej lecznicy na zapleczu kościółka i ułożył Shonę na drewnianym stole, na którym najczęściej dokonywał oględzin swych pacjentów. Porwał z półki medyczny blok procesorowy i przyłożył do karku dziewczynki podkładkę czujnika. Gdy podał procesorowi opis obrażeń, wyświetliły się odczyty reakcji biochemicznych organizmu. Horst zapoznał się z wynikami i zaaplikował dziecku środek uspokajający, a następnie zaczął rozpylać nad ranami mieszaninę środków przeciwbólowych i odkażających.

„Jay — powiedział cicho. — Idź do mojego pokoju, tam znajdziesz na szafce plecak. Schowaj do niego wszystkie paczki z zakonserwowaną żywnością, jakie wpadną ci w ręce, potem namiot, w którym dawniej spałem, i cokolwiek wyda ci się przydatne na biwaku w dżungli: nożyk rozszczepieniowy, grzejnik przenośny i tego typu rzeczy. Tylko zostaw trochę miejsca dla moich przyborów medycznych. Aha, i będzie mi potrzebna druga para butów”.

„To my już tu nie wrócimy?”

„Nie”.

„Wyruszamy do Durringham?”

„Nie wiem jeszcze. Na pewno nie od razu”.

„Mogę zabrać Drusillę?”

„To chyba nie najlepszy pomysł. Tu będzie jej lepiej, po co ma cierpieć niewygody w dżungli?”

„W porządku, rozumiem”.

Słyszał, jak Jay krząta się po sąsiednim pokoju, gdy zajmował się Shoną. Nos dziewczynki był spalony prawie do kości, a blok procesorowy informował, że jedna siatkówka została uszkodzona.

Nie po raz pierwszy doskwierał mu brak nanonicznych pakietów opatrunkowych; Kościół by chyba nie zbankrutował, gdyby zaopatrzył go w dostateczną ich ilość.

Z największą ostrożnością usunął obumarłą skórę ze spieczonej twarzy Shony, pokrywając rany cienką warstwą pianki kortykosterydowej, aby złagodzić stan zapalny. Owijał właśnie głowę grubym okładem nabłonkowym, wziętym z gwałtownie kurczących się zapasów, kiedy wróciła Jay z fachowo spakowanym plecakiem. Nie zapomniała nawet o zwinięciu jego śpiwora.

„Mam też coś dla siebie” — powiedziała, pokazując mu pękaty chlebak.

„Spisałaś się na medal. Tylko żeby ten chlebak nie był zbyt ciężki, bo możesz dźwigać go daleko”.

„Jest lekki, ojcze”.

Ktoś zapukał nieśmiało w futrynę drzwi. Jay cofnęła się do kąta lecznicy.

„Ojciec Horst? — Brigitte Hearn wściubiła głowę do środka. — Ojcze, oni ciebie tu nie chcą. Mówią, że cię zabiją, że nie zdołasz obronić się przed wszystkimi naraz”.

„Wiem, już idziemy”.

„Ach tak”.

„Pozwolą nam odejść?”

Przełknęła ślinę i obejrzała się za siebie.

„Tak mi się wydaje. Nie szukają zwady. Nie z tobą, nie z księdzem”.

Horst wysunął szufladki z drewnianej szafki pod ścianą i zaczął wkładać do plecaka lekarstwa i przyrządy medyczne.

„Kim ty jesteś?” — zapytał.

„Sama nie wiem” — odparła żałośnie.

„Mówiłaś, że umarłaś”.

„Tak”.

„Jak się nazywasz?”

„Ingrid Veenkamp. Mieszkałam na Bielefeldzie w pierwszym stadium jego zasiedlania. Nie różnił się bardzo od Lalonde. — Obdarzyła Jay mglistym uśmiechem. — Miałam dwie urocze córki, podobne do ciebie”.

„Gdzie jest teraz Brigitte Hearn?”

„Tutaj, we mnie. Czuję ją. Jest dla mnie jak sen”.

„A więc opętanie” — mruknął Horst.

„Nie”.

„Tak! Widziałem czerwonego demona. Byłem świadkiem ceremonii, bezeceństwa, jakiego dopuścił się Quinn Dexter, żeby was tu przywołać”.

„Nie jestem demonem — upierała się kobieta. — Kiedyś żyłam.

Jestem człowiekiem”.

„Już nie. Opuść ciało, które sobie przywłaszczyłaś. Brigitte Hearn ma prawo do własnego życia”.

„Nie mogę! Nie zamierzam tam wracać. Wszędzie, byle nie tam”.

Horst próbował opanować drżenie dłoni. Święty Tomasz musiał czuć się tak samo, pomyślał. Uczeń wątpił w powrót Pana, gdy pełen buty i arogancji nie chciał dać wiary, póki nie zobaczył na jego rękach śladów po gwoździach.

„Uwierz, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, abyś wierząc, miała żywot w imieniu jego” — wyszeptał.

Brigitte — czy też Ingrid — pochyliła głowę.

Horst zadał wtedy pytanie, które nie powinno było nigdy paść z jego ust:

„Dokąd wracać? Dokąd, o przeklęta?”

„Nigdzie. Nic tam dla nas nie ma. Słyszysz? Nic!”

„Kłamiesz”.

„Nic tam nie ma oprócz pustki. Przykro mi. — Zaczerpnęła powietrza, próbując przywołać resztki godności osobistej. — Idźcie, nie macie czasu do stracenia. Oni zaraz tu będą”.

Horst zakrył komorę plecaka i nacisnął zatrzask.

„Co z resztą mieszkańców wioski?”

„Poszli łowić świeże ciała dla innych dusz uwięzionych w zaświatach. To ich nadrzędna misja. Ja jakoś nie jestem do tego zdolna, podobnie jak ci, co zostali w Aberdale. Ale ty się strzeż, ojcze.

Chociaż twój duch jest silny, nikomu z nas się nie oprzesz”.

„Chcą opętać następnych ludzi?”

„Tak”.

„Po co?”

„Razem jesteśmy potęgą. Razem zdołamy zmienić to, co nas otacza. Zniszczymy śmierć, ojcze. Powołamy do istnienia wieczność. Na tej planecie, a może i w całej Konfederacji. Jaka jestem, taka zostanę już na zawsze, bez strachu przed starością, przed zmianami. Znowu żyję i nie zrezygnuję z tego”.

„To szaleństwo”.

„Nie, to cud. Fenomen”.

Horst założył plecak na ramiona i podniósł Shonę. Wokół kościoła zbierali się dorośli. Zszedł po schodkach, udając, że ich nie dostrzega. Jay nie odstępowała go na krok. Wszyscy gapili się na niego, lecz nikt się nie poruszył. Horst skręcił w stronę dżungli.

Z lekkim zdziwieniem zauważył, że Ingrid Veenkamp postanowiła go odprowadzić.

„A nie mówiłam? — powiedziała. — Brakuje im ikry. Będziecie bezpieczniejsi w moim towarzystwie. Oni wiedzą, że mogę im się oprzeć”.

„Zrobiłabyś to?”

„Być może. Ze względu na dziecko. Ale chyba się nie przekonamy”.

„Proszę pani — odezwała się Jay. — Gdzie jest moja mama?”

„Razem z innymi, tymi naprawdę niebezpiecznymi. Lepiej jej nie szukaj, ona nie jest już twoją matką. Rozumiesz?”

„Tak” — wydukała dziewczynka.

„Jeszcze ją odzyskamy, Jay — rzekł Horst. — Obiecuję, że kiedyś nam się uda”.

„Tyle w tobie wiary…” — stwierdziła Ingrid Veenkamp.

Zrazu sądził, że pokpiwa z niego, lecz na twarzy nie miała cienia uśmiechu.

„Co z resztą dzieci? — spytał. — Dlaczego nie są opętane?”

„Ponieważ są dziećmi. Któż chciałby żyć w tak małym i kruchym ciele, skoro jest tylu dorosłych do zdobycia? Całe miliony na tej jednej planecie”.

Weszli na pola, gdzie rozmiękła gleba lgnęła do butów Horsta wielkimi, ciężkimi grudami. Brzemię Shony i plecaka wciskało go w ziemię; nie był nawet pewien, czy zdoła dotrzeć do drzew rosnących na obrzeżu lasu. Krople potu spływały mu po czole z wysiłku.

„Poślij za mną dzieci — sapnął. — Są głodne i wystraszone. Zaopiekuję się nimi”.

„Czyżbyś chciał, ojcze, odgrywać Szczurołapa z Hameln? Nie wiadomo jeszcze, czy doczekasz zmierzchu”.

„Możesz sobie szydzić do woli, ale nie zapomnij ich przysłać.

Znajdą mnie, bo Bóg wie, że nie dam rady podróżować szybko i daleko”.

Skinęła lekko głową.

„Powiem im”.

Horst zagłębił się w puszczę chwiejnym krokiem. Obok maszerowała Jay; wielki chlebak obijał jej się o nogi. Zdołali przebyć jeszcze pięćdziesiąt metrów wśród nieprzyjaznych pnączy i krzaków, zanim Horst padł na kolana zdyszany i obolały, z twarzą czerwoną i rozpaloną.

„Nic ci nie jest, ojcze?” — zapytała Jay z niepokojem.

„Nie, nic. Po prostu musimy robić częściej odpoczynek. Sądzę, że na razie nic nam nie grozi”.

Rozpięła zatrzask chlebaka.

„Zabrałam twój termos. Myślałam, że się przyda. Wlałam witaminizowany sok pomarańczowy, który miałeś w pokoju”.

„Jay, jesteś szczerozłotym aniołem”. — Wziął termos i pociągnął głęboki łyk. Jay nastawiła tak niską temperaturę, że miał wrażenie, jakby pił roztopiony śnieg.

Wtem usłyszeli, jak ktoś przeciska się za nimi przez gęstwinę.

Odwrócili głowy. Zjawili się Russ z Andrią, pierwsze z dzieci.

* * *

Jay nie przypuszczała, że marsz przez sawannę okaże się taki męczący. Mimo to czuła się świetnie poza domem, nawet jeśli ta przyjemność miała trwać tylko parę godzin. Marzyła również, aby dosiąść konia, chociaż nie zamierzała prosić o to ojca Horsta w obecności chłopców.

Po czterdziestu minutach dotarli do opuszczonego gospodarstwa rodziny Ruttanów. Deszcze i wiatry odcisnęły swe piętno na zaniedbanym domostwie. Drzwi, których nie domknięto, roztrzaskane wiatrem, leżały teraz na niewielkim ganku. Bałagan powiększyły jakieś zwierzęta, być może sejasy, które kiedyś urządziły sobie w środku legowisko.

Jay wraz z chłopcami czekała na dworze, kiedy Horst z myśliwską strzelbą laserową badał trzy izby. Porzucona chata wydawała się nieziemsko cicha w porównaniu z rwetesem panującym w ich własnym domu.

Raptem Jay usłyszała odległy grzmot. Podniosła spojrzenie, wypatrując śladów nadchodzącej burzy, lecz niebo było nieskazitelnie błękitne. Hałas się nasilał, wyraźnie od strony zachodniej.

Ojciec Horst wyszedł z chaty z drewnianym krzesłem w ręku.

— To mi przypomina kosmolot — powiedział.

Brudne szyby grzechotały w ramach. Jay pośpiesznie przeczesała wzrokiem nieboskłon, gdy dźwięk wreszcie zaczął słabnąć. Nie zdołała nic zobaczyć, kosmolot mknął zbyt wysoko. Spojrzała z tęsknotą na odległe góry na południu. Pewnie poleciał do osad Tyrataków, pomyślała.

— Pokręćcie się trochę po kątach — rzekł Horst. — Może znajdziecie coś pożytecznego. Nie zapomnijcie też zajrzeć do stodoły.

Ja wejdę na górę pozrywać moduły baterii słonecznych. — Podstawił sobie krzesło, stanął na nim i wspiął się na dach.

W chacie było pustawo; płaty zielonego grzyba zdobywały sobie przyczółki w szczelinach podłogi, a na wilgotnych materacach rozsiadła się zielonkawa pleśń. Jay wyciągnęła spod łóżka dwa gliniane dzbanki, a w skrzyni pod kuchenną ławą Russ znalazł kilka koszul.

— Coś z nich będzie, tylko trzeba je uprać — zawyrokowała Jay, przyjrzawszy się poplamionemu, cuchnącemu odzieniu.

Bardziej poszczęściło im się w stodole. Znaleźli dwa worki z koncentratem proteinowym w formie ciastek, którymi karmiło się młode zwierzęta obudzone ze stanu hibernacji. Mills za stosem starych skrzyń wyszperał ręczną piłę z ostrzem rozszczepieniowym.

— Świetna robota! — pochwalił ich Horst po zejściu z dachu.

— A patrzcie, co ja mam: wszystkie trzy moduły! Teraz będziemy grzać wodę dwa razy krócej.

Jay zwinęła w rulon baterie słoneczne, a Horst przytroczył worki do końskiego siodła.

Łyknęli jeszcze zimnego soku, po czym ruszyli w dalszą drogę.

Jay cieszyła się swoim kapeluszem. Słońce piekło ją niemiłosiernie w plecy i ramiona, rozpalone powietrze drżało i falowało. Nigdy nie przypuszczała, że zatęskni za deszczem.

Przed dotarciem do gospodarstwa Soebergów należało przeprawić się przez rzekę. Na szczęście nie miała nawet metra głębokości, choć piętnaście szerokości. Rwąca, spływająca z gór woda kluczyła szerokimi hakami wśród łagodnych wzniesień sawanny. Na dnie zalegały gładkie, okrągłe otoczaki, na powierzchni natomiast pływały śnieżne lilie o długich, falujących liściach. Tu i ówdzie podskakiwały pąki kwiatowe wielkości ludzkiej głowy, które zaczynały już pękać.

Jay i Horst ściągnęli buty i zaczęli brodzić w rzece, trzymając się jak najbliżej końskiego boku. Cudownie rzeźwiąca woda wywoływała w stopach miłe odrętwienie. Nietrudno było wyobrazić sobie, że spływa prosto z ośnieżonych szczytów; Jay nie zdziwiłaby się nawet na widok błyskających na dnie samorodków złota. Po wyjściu na brzeg usiadła na chwilę i wysuszyła nogi, doznając wrażenia, jakby za jednym zamachem mogła przemierzyć sto kilometrów. Gdy wspinali się na skarpę, nadal czuła na skórze przyjemne łaskotanie.

Maszerowali tak już dziesięć minut, kiedy Horst przystanął i podniósł rękę.

— Mills, Russ, złaźcie z konia! — nakazał cicho, lecz stanowczo.

Ton jego głosu sprawił, że zimne mrowie przeszło Jay po plecach.

— Co tam widać? — spytała.

— Gospodarstwo Soebergów. Chyba…

Wyjrzała ponad czubkami kołyszących się źdźbeł. W dali, na tle rozmytego widnokręgu, lśnił biały kształt, aczkolwiek rozgrzane powietrze pogarszało widoczność.

Horst wydobył z kieszeni modulator obrazu: zakrzywiony pasek z czarnego kompozytu, który nakładało się na oczy. Czas jakiś lustrował okolicę z palcem na regulatorze powiększenia.

— Oni wracają — mruknął pod nosem.

— Mogę popatrzeć?

Wręczył jej urządzenie. Było duże i dość ciężkie; poczuła delikatne ukłucie, kiedy brzegi przylgnęły do skóry.

Wydało jej się, że patrzy na jakieś przedstawienie teatralne, wyświetlane przez projektor AV. Pośrodku sawanny stał śliczny, staroświecki trzypiętrowy dworek, otoczony szerokimi pasami zadbanych trawników. Ściany z białego kamienia, dach pokryty szarym łupkiem, wielkie okna wykuszowe. W portyku stała grupka ludzi.

— Jak oni to zrobili? — zapytała dziewczynka, bardziej zaciekawiona niż przestraszona.

— W zamian za duszę szatan proponuje obfitość materialnych darów. Pamiętaj jednak, że nie wolno z nim iść na ugodę.

— Ale Ingrid Veenkamp powiedziała…

— Pamiętam, co powiedziała. — Zdjął jej szybko z twarzy modulator, aż zmrużyła oczy. — Potępiona dusza: nie wie, co robi.

Niech Bóg się nad nią zmiłuje.

— Czy zabiorą nam chatę?

— Wątpię, skoro potrafią w tydzień zbudować to, co tutaj widzisz. — Westchnął i po raz ostatni spojrzał na pałacyk. — Chodźmy już, może wytropimy gdzieś milutkiego, tłustego danderila. Jeśli wcześnie wrócimy, zmielę mięso i będziecie dziś jedli hamburgery. Co wy na to?

— Hura! — uradowali się chłopcy, szczerząc zęby.

Odwrócili się i ruszyli w drogę powrotną przez spieczoną w słońcu sawannę.

* * *

Kelven Solanki wleciał przez otwarty luk na mostek „Arikary”.

Nie widział dotąd na okręcie wojennym równie przestronnej kabiny jak ta z szarozielonego kompozytu. Zmieścić się tu musiała nie tylko załoga, ale i dwudziestoosobowy sztab dowodzenia eskadrą z admirałem na czele. Obecnie większość foteli była pusta. Okręt flagowy parkował na orbicie Takfu, największego gazowego olbrzyma w systemie gwiezdnym Rosenheima. Uzupełniał paliwo.

Komandor Mircea Kroeber leżał wyciągnięty na fotelu, nadzorując wraz z trzema innymi członkami załogi przebieg tankowania.

Gdy „Ilex” zacumował do olbrzymiego okrętu flagowego, Kelven zobaczył zbiornikowiec kriogeniczny: zbiór kulistych cystern rozmieszczonych przed członem napędu rakietowego, otoczony panelami termozrzutu sterczącymi niczym skrzydła wielkiego zmutowanego motyla.

Eskadra złożona z dwudziestu pięciu jednostek czekała w szyku wokół „Arikary”. Tutaj, pięćset kilometrów od habitatu edenistów Uhewy, uzupełniała zapasy paliwa i artykułów konsumpcyjnych. Było to tylko jedno z bezzwłocznych działań, jakie przed dziesięcioma godzinami wymusiło przybycie „Ilexa”. Rząd Rosenheima polecił zaostrzyć odprawę celną pasażerów i załóg statków kosmicznych wybierających się z wizytą na powierzchnię planety.

Aby nie prześliznął się Laton, wszyscy musieli przechodzić teraz szczegółową kontrolę, przez co w stacjach portowych na niskiej orbicie tworzyły się długie kolejki. Osiedla asteroidalne prędko poszły za tym przykładem. Powoływano do służby oficerów rezerwy, a przebywające w układzie jednostki 7. Floty postawiono w stan gotowości bojowej na równi z okrętami sił obronnych Rosenheima.

Bywało, że Kelven czuł się jak nosiciel zarazy — paniki, którą rozprzestrzenia w Konfederacji.

Kontradmirał Meredith Saldana, przytwierdzony podeszwami do czepników pokładu, pochylał się nad konsoletą w głównej sekcji mostka. Miał na sobie zwyczajny mundur lotniczy, który jednak leżał na nim wyjątkowo elegancko, tym bardziej że na ramieniu błyszczały złociste tasiemki. Towarzyszyło mu dwóch oficerów sztabowych. Kolumna jednego z projektorów AV na konsolecie emitowała laserowe błyski niskiej częstotliwości. Kiedy Kelven Solanki skupił na nich wzrok, ujrzał rozpadającego się Jantrita.

Meredith Saldana datawizyjnie wyłączył urządzenie, gdy Kelven umieścił stopy na czepniku. Kontradmirał był od niego wyższy o sześć centymetrów, a postawę miał bardziej władczą niż naczelny admirał. Czyżby Saldanowie wszczepiali sobie geny odpowiadające za dostojeństwo?

— Komandor Kelven Solanki melduje się na rozkaz, sir.

Meredith Saldana przeszył go chłodnym spojrzeniem.

— Ma pan być moim doradcą podczas operacji na Lalonde?

— Tak, sir.

— Świeżo po promocji, komandorze?

— Tak, sir.

— To się rzuca w oczy.

— Przywożę fleks od naczelnego admirała, sir.

Meredith Saldana z pewnym ociąganiem wziął czarny dysk wielkości monety.

— Sam nie wiem, co jest gorsze: bzdurne ceremonialne loty i trzymiesięczne ćwiczenia z machania chorągiewkami w systemie Omuty czy też operacja militarna, w czasie której możemy zostać ostrzelani przez nieznanego wroga.

— Mieszkańcy Lalonde czekają na pomoc, sir.

— Aż tak źle z nimi?

— Tak, sir.

— Chyba już czas, żebym zapoznał się z tym fleksem, prawda?

Ze Sztabu Floty mam na razie tylko wiadomość o pojawieniu się Latona i rozkazy natychmiastowego wszczęcia działań militarnych.

— Znajdzie pan tu szczegółowy opis sytuacji, sir.

— Doskonale. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, za osiem godzin ruszymy ku Lalonde. Wcieliłem do eskadry trzy dodatkowe jastrzębie do zadań koordynacyjnych i akcji zaczepnych.

Kod operacji upoważnia mnie do zarekwirowania niemal każdego urządzenia technicznego będącego własnością Floty w tym układzie. Czy pańskim zdaniem będziemy jeszcze czegoś potrzebować?

— Nie, sir. Ale będzie pan miał cztery dodatkowe jastrzębie.

Również „Ilex” został przydzielony do eskadry.

— Nigdy dosyć jastrzębi — rzekł Meredith lekkim tonem. Nie doczekał się odpowiedzi młodego oficera. — Do dzieła, komandorze. Niech pan znajdzie sobie kajutę i rozgości się na okręcie. Stawi się pan u mnie na godzinę przed odlotem, ponieważ chcę usłyszeć z pierwszej ręki, czego możemy się spodziewać. Zawsze to dobrze posłuchać rady człowieka, który wie o wszystkim z doświadczenia.

Tymczasem proponuję krótką drzemkę, bo wygląda na to, że długo pan nie spał.

— Tak, sir. Dziękuję, sir.

Kelven wykręcił stopy z czepnika i odbił się w stronę wyjścia.

Meredith Saldana obserwował, jak młody oficer manewruje w powietrzu, nie dotykając brzegów luku przejściowego. Komandor Solanki sprawiał wrażenie człowieka bardzo spiętego. W sumie też byłbym taki na jego miejscu, pomyślał kontradmirał. Ze złowieszczym przeczuciem przyjrzał się fleksowi, po czym umieścił go w odtwarzaczu fotela, aby dowiedzieć się, z czym przyjdzie mu się zmierzyć.

* * *

Horst zawsze z przyjemnością wracał do domu, aby powitać swoich małych rozrabiaków; bo cokolwiek o nich powiedzieć, nadal były to dzieci. W dodatku miały za sobą straszne przeżycia.

Właściwie to nie powinny zostawać bez opieki; gdyby tylko od niego to zależało, nigdy by się z nimi nie rozstawał. Niestety, względy natury praktycznej zmuszały go do wypraw łowieckich i przeszukiwania opuszczonych domostw; na szczęście podczas jego nieobecności nie zdarzyło się żadne nieszczęście. Jednakże tym razem, po natknięciu się na opętanych w gospodarstwie Soebergów, w drodze powrotnej naglił do pośpiechu, zatrzymując się jedynie w celu zabicia danderila. Całe zastępy myśli przewalały się przez jego głowę, a wśród nich natarczywe pytanie: a nuż coś się stało?

Kiedy zatrzymał się na szczycie niewielkiego wzniesienia i w odległości sześciuset metrów dostrzegł znajomy kształt drewnianej chaty, a wokół niej bawiące się dzieci, doznał niewysłowionej ulgi. Podziękował w duchu Bogu.

Zwolnił teraz, żeby Jay mogła odsapnąć. Przepocona niebieska bluzeczka lepiła się do jej szczupłego ciała. Coraz trudniejszy do zniesienia upał przegnał do lasu nawet wytrzymałe gniazdółki.

Również zastrzelony danderil chronił się w cieniu jednego z nielicznych na sawannie drzew.

Horst spojrzał zmrużonymi oczyma na niemiłosierne niebo. Nie chcą chyba spalić świata na popiół? Teraz mają formę, przywłaszczone ciała, a więc i fizyczne potrzeby, żądze, ułomności.

Skierował uwagę na pomocny horyzont. Nad dżunglą wisiała zwiewna różowa mgiełka, rozmywając krechę na styku nieba i ziemi — niczym brzask jutrzenki odbity w morskiej toni. Im bardziej skupiał na niej wzrok, tym mniej wyraźna się stawała.

Nie wierzył, że mają do czynienia z rzadko spotykanym zjawiskiem meteorologicznym. Raczej złą wróżbą. Jego nastrój, i tak już popsuty widokiem domu Soebergów, jeszcze bardziej się pogorszył.

Tyle dziwnych rzeczy naraz. Niegodziwe zamiary, jakie chcą tu zrealizować, muszą być już bliskie spełnienia.

Znajdowali się sto metrów od chaty, kiedy zauważyły ich dzieci.

Zgraja małych postaci z Dannym na czele rzuciła się na przełaj przez trawę. Wokół nich biegały psy, poszczekując głośno.

— Freya jest z nami! — darł się Danny. — Freya jest z nami, ojcze! Czy to nie cudowne?

Dzieci lgnęły do niego, krzyczały rozochocone i śmiały się radośnie, a on je w zamian głaskał i przytulał. Czas jakiś rozkoszował się tą chwilą: oto powracał w chwale bohatera, rycerz bez skazy i święty Mikołaj w jednej osobie. Tak wiele od niego oczekiwały.

— Co znalazłeś w chatach, ojcze?

— Szybko ci dziś poszło.

— Proszę, ojcze, niech Barnaby odda mi blok do nauki czytania.

— Było jeszcze trochę czekolady?

— Znalazłeś dla mnie buty?

— Obiecałeś, że poszukasz fleksów z bajkami.

Horst zaprowadził konia pod chatę w otoczeniu rozszczebiotanej i pełnej energii dzieciarni. Russ i Mills zsunęli się z siodła, żeby pogadać z kolegami.

— Kiedy przyszła Freya? — zapytał Horst Danny’ego.

Pamiętał tę ciemnowłosą dziewczynkę z Aberdale, ośmioletnią Freyę Chester, której rodzice przywieźli ze sobą mnóstwo rozmaitych drzew owocowych. Sad należący do Kerry Chester zawsze należał we wsi do najlepiej zadbanych.

— Jakieś dziesięć minut temu — odparł chłopiec. — Fajnie, prawda?

— Tak, na pewno.

Rzecz była jednak sama w sobie dziwna. Dziewczynce udało się przeżyć niewiarygodnie długo. Większość dzieci zebrała się przy nim w pierwszych dwóch tygodniach, kiedy biwakował na polance odległej o kilometr od Aberdale. Pięcioro przyszło pieszo z Schuster. Powiedziały, że w drodze towarzyszyła im pewna kobieta (należało się spodziewać, że Ingrid Veenkamp). Kilkoro innych, tych najmłodszych, sam odnalazł, gdy błąkały się bez celu po dżungli.

On i Jay regularnie krążyli wokół wsi w nadziei na odnalezienie nowych dzieci. Lecz na każde uratowane w wyobraźni Horsta przypadało dziesięcioro zagubionych w dzikich leśnych ostępach, tropionych przez sejasy i wolno umierających z głodu.

Po dwóch tygodniach oczywiste się stało, że brudna i mokra polanka nie nadaje się na stałe miejsce zamieszkania. Horst musiał już wtedy troszczyć się o przeszło dwadzieścioro dzieci. To Jay pierwsza zaproponowała, aby spróbowali szczęścia w porzuconych gospodarstwach. Cztery dni później zajęli jedno z nich i już go nie opuścili. Od tamtej pory doszło tylko pięcioro dzieci: wszystkie w stanie krańcowego wyczerpania przemierzyły zarośniętą ścieżkę wiodącą z Aberdale na sawannę. Były to bezdomne urwisy, zupełnie nieprzystosowane do życia w dziczy, śpiące w dżungli i próbujące kraść żywność w wioskach, co jednak rzadko im się udawało. Przed dwoma tygodniami, kiedy w czasie polowania Horst przeczesywał obrzeże puszczy, ostatnia grono jego podopiecznych powiększyła Eustice: wymizerowane chucherko w zszarzałych, potarganych łachmanach. Nie miała już siły iść; gdyby owczarek alzacki nie wytropił jej i nie wszczął alarmu, nie dożyłaby następnego dnia. Długo jeszcze chorowała.

— Gdzie ta Freya? — spytał.

— W środku, ojcze. Odpoczywa. Powiedziałem jej, żeby położyła się na twoim łóżku.

— I dobrze zrobiłeś.

Horst pozwolił Jay i jeszcze jednej dziewczynce zaprowadzić konia do koryta z wodą, a paru chłopcom kazał odwiązać od siodła złowionego danderila. W chacie panował miły chłód: grube dwuwarstwowe ściany z desek majopi zapewniały skuteczną izolację cieplną. Przywitał się wesoło z grupką dzieci, które siedziały wokół stołu przy włączonym bloku do nauki czytania. Potem wszedł do swojego pokoju.

Przez zasłony sączyło się ciemnożółte światło. Na łóżku leżała z podkulonymi nogami niepozorna postać w długiej niebieskiej sukience. Nie wyglądała na wycieńczoną czy chociażby głodną. Sukienka była tak czysta, jakby niedawno została wyprana.

— Cześć, Freyo — powitał cicho dziewczynkę, przyglądając jej się uważnie. Wtem chłodny dreszcz sprawił, że zapomniał o rozgrzanej sawannie.

Freya leniwie uniosła głowę, odgarniając z twarzy sięgające ramion pukle włosów.

— Dziękuję, ojcze, że mnie tu przyjąłeś. To niezwykle uprzejme z twojej strony.

Zesztywniałe mięśnie Horsta zamroziły uśmiech na jego ustach.

Była jedną z nich! Opętana. Pod czerstwą, ogorzałą skórą chowało się blade, schorowane dziecko, ciemna sukienka kryła pod spodem przydużą poplamioną koszulkę. Oba wizerunki nachodziły na siebie, na przemian to blednąc, to nabierając ostrości. Były wyjątkowo trudne do rozróżnienia, przykryte zasłoną, którą niejako nałożyła nie tylko na jego oczy, ale i umysł. Rzeczywistość była odpychająca, nie chciał jej oglądać, odrzucał prawdę. Głęboko w jego skroniach narodził się ból.

— Wszyscy są tu mile widziani, Freyo — wydukał z ogromnym wysiłkiem. — Ostatnie tygodnie musiały być dla ciebie straszne.

— O tak, okropne. Rodzice nie chcieli ze mną rozmawiać. Uciekłam do dżungli; och, jak dawno to było. Jadłam jagody i inne takie rzeczy. Ale wszystko zawsze było zimne. Czasami słyszałam sejasy. Strasznie się wtedy bałam.

— No cóż, nie ma tu w pobliżu sejasów, a i jedzenia nam nie brakuje.

Przeszedł wzdłuż łóżka do stojącej pod oknem komody. Każdy krok rozlegał się donośnie w cichej izbie. Zza drzwi przestał dolatywać hałas dzieci. Byli zupełnie sami.

— Ojcze! — zawołała.

— Czego tu chcesz? — wychrypiał, odwrócony do niej plecami. Lękał się rozsunąć zasłony: a nuż zobaczyłby pustkę?

— Przychodzę z uprzejmości. — Głos jej się pogłębił, brzmiał ze śmiertelną monotonią. — Nie ma już dla ciebie miejsca na tym świecie. Musisz się zmienić, przystać do nas. Będziesz wołał dzieci, a one przyjdą. Po kolei. Mają do ciebie zaufanie.

— Zaufanie, które nigdy nie zostanie zdradzone.

Odwrócił się z Biblią w ręku. Ten oprawny w skórę egzemplarz podarowała mu matka, kiedy odbył nowicjat. Zachowała się nawet dedykacja na obwolucie, choć w ciągu dziesięcioleci czarny atrament przybrał wodniste niebieskie zabarwienie.

Freya obrzuciła go trochę zdziwionym spojrzeniem, po czym parsknęła ironicznie.

— Ech, nieszczęsny ojczulku! Tak bardzo ci potrzebna ta podpora? A może za maską przekonań kryjesz się przed prawdziwym życiem?

— Ojcze nasz, panie nieba i świata śmiertelnych, pokornie proszę o pomoc w tym dziele oczyszczenia. W imię Jezusa Chrystusa, który mieszkał na ziemi i poznał nasze ułomności, błogosław mi przed czekającym mnie zadaniem — wyrecytował Horst.

Tak dawno już nie czytał litanii ze zunifikowanego modlitewnika. I nigdy nie wypowiadał słów na głos, nie w epoce szerokiej wiedzy o wszechświecie i wielkich osiągnięć naukowych, nie w arkologii ze skruszałego betonu i lśniącego kompozytu. Nawet Kościół kwestionował ich zasadność: miały stanowić relikt z czasów, kiedy mieszały się ze sobą wiara i pogaństwo. Teraz jednak błyszczały niczym słońce w jego myślach.

Freya, przed chwilą pełna wzgardy, zdawała się teraz wstrząśnięta.

— Co takiego? — Zrzuciła nogi z łóżka.

— Panie Boże, wejrzyj na służebnicę swoją, Freyę Chester, ofiarę ducha nieczystego, i pozwól mi ją oczyścić. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. — Horst uczynił znak krzyża nad rozwścieczoną dziewczynką.

— Przestań, durniu jeden! Myślisz, że się ciebie boję, tej twojej wiary?

Traciła kontrolę nad swoim kształtem. Czysty, wyraźny obraz przebłyskiwał raz po raz niczym mrugające światło. Ukazywało się słabowite, niedożywione dziecko.

— Błagam, Panie, użycz mi siły, aby jej dusza nie została potępiona na wieki.

Biblia zajęła się ogniem. Horst jęknął, kiedy żar osmalił mu skórę. Upuścił książkę na podłogę, gdzie paliła się z sykiem koło nogi łóżka. Straszny ból przeszywał jego dłoń, jakby zanurzył ją w rozgrzanym oleju.

Na wykrzywionym obliczu Freyi widać było determinację, wielkie gumowate płaty skóry deformowały jej piękne rysy prawie nie do poznania.

— Chrzań się, księże! — Wulgarne słowa nie pasowały do dziecinnych ust. — Napalę ci w czaszce jak w piecu, aż mózg ci się w krwi zagotuje! — Kształty narzucone przez opętaną znów zaczęły przygasać. Pod spodem krztusiła się osłabiona Freya.

Horst zacisnął na krucyfiksie palce zdrowej dłoni.

— W imię naszego pana, Jezusa Chrystusa, rozkazuję ci, sługo Lucyfera, żebyś wyszedł z tej dziewczynki! Wracaj do bezkształtnej nicości, gdzie twoje miejsce.

Freya wydała przeraźliwy okrzyk.

— Skąd wiedziałeś?!

— Precz z tego świata! Kto oddał się złu, ten nie ma prawa przebywać przed obliczem Boga.

— Skąd, księże…? — Rzucała głową z boku na bok, napinając mięśnie szyi, jakby walczyła z jakąś niewidzialną siłą. — Powiedz, skąd…

Horst czuł gorąco wzdłuż kręgosłupa. Był zlany potem i bał się, że naprawdę się spali. Jakby przytrafiło mu się najgorsze w życiu oparzenie słoneczne, jakby pękała mu skóra. Tylko czekał, kiedy zacznie tlić się ubranie.

Wymierzył krucyfiks w dziewczynkę.

— Chodź, Freyo Chester, wyjdź do światła i chwały naszego Pana.

I oto Freya stała przed nim w całej okazałości: na wąskiej twarzyczce o zapadniętych policzkach malowało się cierpienie, po brodzie ciekła ślina. Usta ruszały się, próbując wypowiedzieć jakieś słowa. Z czarnych oczu wyzierała trwoga.

— Chodź, Freyo! — krzyknął Horst z zapałem. — Chodź, nie masz się czego obawiać! Pan czeka.

— Ojcze… — odezwała się prawie niesłyszalnie. Zakaszlała, wypluwając drobną ilość śliny i treści żołądkowej. — Ojcze, pomocy…

— Ufamy, Boże, że uchronisz nas od złego. Poratuj nas, niegodnych, w swej sprawiedliwości. Pijemy Twoją krew i spożywamy Twe ciało, abyśmy mogli wejść z Tobą do chwały niebieskiej, chociaż jesteśmy ledwie prochem, z którego nas stworzyłeś. Chroń nas od błędów, Panie, ponieważ my, ludzie grzeszni i omylni, często nie wiemy, co czynić. Oddajemy się pod Twoją świętą obronę.

Na jedną przerażającą chwilę demon jednak powrócił. Freya przeszyła Horsta tak wściekłym spojrzeniem, że cofnął się przed siłą jej złej woli.

— Nigdy cię nie zapomnę, księże — wycharczała przez zwinięte usta. — Przez całą wieczność będę o tobie pamiętać.

Niewidzialne dłonie, paluszki maleńkie jak u noworodka, namacały jego gardło. Ostre paznokcie przeorały ciało wokół grdyki, zadając krwawiące rany. Horst uniósł wysoko krzyżyk z niezłomnym przekonaniem, że symbol Chrystusa zatriumfuje.

Freya ryknęła jeszcze gniewnie, a potem demoniczny duch odstąpił od dziewczynki. Towarzyszył temu nieprzyjemny podmuch arktycznie zimnego powietrza, który zwalił Horsta z nóg. Stosy pieczołowicie poukładanych paczek z żywnością rozsypały się w mgnieniu oka, pościel uniosła się w powietrze, rozmaite przedmioty poderwały się gwałtownie ze stołu i komody. Nastąpił huk, jakby zamkowa brama zatrzasnęła się przed nosem nacierającego wojska.

Prawdziwa Freya — wynędzniała dziewczęca postać w porwanym ubraniu, cała pokryta strupami i bliznami — rzęziła cicho przez spękane usta, leżąc sztywno na łóżku. Zaczęła płakać.

Horst podczołgał się do dziewczynki, przytrzymując się ręką łóżka. Wyczerpany psychicznie i fizycznie, chwytał łapczywie powietrze, jakby przebył wpław ocean.

Do pokoju wpadła Jay, a za nią chmara wystraszonych dzieci, które krzyczały wniebogłosy.

— Załatwione — powiedział, drapiąc się po bliznach na gardle.

— Wszystko będzie dobrze.

Następnego ranka Jay otworzyła oczy i ze zdziwieniem zauważyła, że zaspała. Rzadko to się zdarzało, ponieważ uwielbiała te krótkie minuty, jakie miała dla siebie na początku dnia. Tymczasem musiało już świtać. Przez szpary w trzcinowych żaluzjach wciskały się do głównej izby blade kosmyki szarego światła. Pozostałe dzieci mocno jeszcze spały. Szybko włożyła szorty, buty i niewprawnie przyciętą do jej rozmiarów koszulę, po czym cicho wyśliznęła się na dwór. Pół minuty później wbiegła z powrotem, wołając z całych sił ojca Horsta.

Wysoko ponad samotną chatą smugi spalin wyrzucane przez silniki termonuklearne trzynastu statków kosmicznych rysowały kosmiczną mandalę na czarnym, nocnym niebie.

6

Lewis Sinclair urodził się w 2059 roku. Mieszkał w Messopn, jednym z pierwszych kompleksów mieszkalnoprzemysłowowypoczynkowych, jakie zbudowano od podstaw na hiszpańskim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Był to niesympatyczny, rozplanowany z matematyczną dokładnością labirynt z betonu, szkła i plastiku, który zajmował obszar pięciu kilometrów kwadratowych, a dziewięćdziesięciu tysiącom ludzi dawał schronienie przed wściekłymi atakami huraganów, jakie w tamtym okresie zaczynały coraz dotkliwiej nękać Ziemię. Stanowił rezultat eksperymentu finansowanego w głównej mierze przez Federalny Parlament Europejski, desperacko szukający sposobów walki z ubóstwem wśród najniższych warstw społeczeństwa (na kontynencie notowano wówczas osiemdziesiąt pięć milionów bezrobotnych). Messopia okazała się strzałem w dziesiątkę. Choć średnio rozbudowany przemysł budowy maszyn przynosił na razie minimalny zysk inwestorom, dawała już przedsmak ogromnych arkologii, jakie w przyszłych wiekach miały zapewnić ochronę i zatrudnienie mieszkańcom przeludnionej Ziemi.

Życie wyznaczyło Lewisowi ścieżkę najeżoną problemami. Urodził się w rodzinie o niskich dochodach, która znalazła się w tym miejskim molochu tylko dlatego, że przepisy prawne nakazywały tworzenie w Messopii społeczności socjalnie zróżnicowanej. Nie widział dla siebie roli w przedsięwzięciu rozwijającym popularny etos pracy, rodziny i domu. Chodził na wagary, sięgał po narkotyki, wkroczył na drogę bezprawia. Był podręcznikowym przestępcą, jednym z tysięcy mu podobnych, którzy włóczyli się po architektonicznie nijakich korytarzach i hipermarketach Messopii.

Może jego losy potoczyłyby się inaczej, gdyby w porę zajął się nim system edukacyjny, gdyby miał siłę oprzeć się wpływom środowiska, gdyby wreszcie technokratyczni projektanci Messopii nie byli dyletantami w dziedzinie nauk społecznych. Przyszłość stała przed nim otworem. Żył w epoce szybkiego rozwoju gospodarczego, a jednak nigdy o tym nie wiedział, nie mówiąc o korzystaniu z jego dobrodziejstw. Malejące zasoby naturalne planety uzupełniane były pierwszymi dostawami wydobywanych na asteroidach rud metali, biotechnologia zaczynała spełniać pokładane w niej nadzieje, demonstrowano pierwsze niedoskonałe przykłady więzi afinicznej, a w miarę jak zwiększały się transporty helu z atmosfery Jowisza, powstawało coraz więcej bezodpadowych elektrowni termonuklearnych. Osiągnięcia myśli ludzkiej nie docierały jednak na jego szczebel drabiny społecznej. Zmarł w roku 2076 w wieku zaledwie siedemnastu lat. Rok po zawiązaniu technobiotycznego habitatu na orbicie Jowisza i rok przed tym, jak na osiedlu asteroidalnym Nova Kong rozpoczęto prace nad napędami statków kosmicznych nowej generacji. Zginął śmiercią będącą logicznym zwieńczeniem jego życia: podczas bójki na noże rozszczepieniowe w cuchnącym szczynami podziemnym magazynie. Awanturnikom naćpanym syntetykami poszło o trzynastoletnią dziewczynę: każdy z nich chciał być jej wyłącznym alfonsem.

Lewis przegrał. Ostrze noża przecięło żebra i rozpłatało żołądek na dwie nierówne części.

Ilij Potem dokonał odkrycia będącego prędzej czy później udziałem każdego człowieka: śmierć nie jest końcem istnienia. W ciągu następnych stuleci, uwięziony w bezwymiarowej pustce jako praktycznie bezsilny byt astralny, zmuszony przyglądać się śmiertelnikom i zazdrościć im bogatych doznań fizycznych… po prostu pragnął, żeby coś się zmieniło.

* * *

Aż raptem znowu stąpał po ziemi, obleczony w ciało, łkając ze szczęścia przy tak powszechnym, a zarazem cudownym zjawisku jak krople deszczu na uniesionej twarzy. Nie zamierzał wracać do udręki pośmiertnego życia. Nigdy. A dysponował środkami, żeby to sobie zagwarantować. On i jego pobratymcy, gdy działali wspólnie, każdemu mogli dokopać.

* * *

Był teraz kimś więcej niż kiedyś: nie musiał polegać wyłącznie na sile, którą dawało ciało z krwi i kości. Pewna część jego duszy nadal przebywała w okropnej pustej czeluści; jeszcze nie rozbudził się zupełnie do życia. Czuł się unieruchomiony jak motyl w połowie przemiany z naziemnej gąsienicy w efemerycznego lotnika.

Często odnosił wrażenie, że posłuszne mu ciało jest zwyczajnym biologicznym mechanizmem sensorowym, wychyloną z jamy krecią głową, która przekazuje wrażenia zmysłowe złaknionej doznań duszy za pomocą jakiegoś bezcielesnego przewodu. W owej nieciągłości wymiarowej, gdzie dwa łączące się kontinua odkształcały rzeczywistość, dochodziło do dziwnych energistycznych wyładowań. Tę osobliwość dało się wykorzystać, poddawała się łatwo jego woli. Mógł zmieniać struktury materiałów, modelować energię, a nawet uchylać przejścia prowadzące do zewnętrznego wszechświata. Powoli uczył się panować nad swoją mocą, choć na skutek niekontrolowanych wyładowań i rezonansów otaczające go urządzenia cybernetyczne i elektroniczne bloki procesorowe zwyczajnie wariowały.

Gdy patrzył przez wąską półokrągłą szybę kosmolotu, jak „Yaku” (z kompletem fałszywych danych rejestracyjnych) znika na tle migotliwych gwiazd, mięśnie nowo nabytego ciała odprężały się pod siatką ochronną fotela. Urządzenia pokładowe kosmolotu były bez porównania prostsze niż na statku gwiezdnym, toteż nie wchodziła tu raczej w grę żadna katastrofalna awaria. Loty kosmiczne mogły budzić lęk, bo podczas nich za wszystko odpowiadała technika. Lewisa denerwowała ta zależność od maszyn, którym szkodził samą swoją obecnością. Miał nadzieję, że dopisze mu szczęście i nigdy więcej nie wyruszy w gwiazdy. Razem z pięcioma kompanami spodziewał się łatwo uporać z podbojem niczego nie przeczuwającej planety i zamienić ją w przystań dla przybywających dusz.

To one miały tu rządzić.

— Ciąg wsteczny za pięć minut — powiedział Walter Harman.

— Dobra. — Lewis próbował się skupić, wczuć w chór odległych głosów za pomocą owego szczególnego klastra komórek w mózgu jego ciała. — Właśnie schodzimy — powiadomił Pernika.

— Oczekuję na wasze przybycie — odrzekła osobowość wyspy.

Afiniczny głos rozbrzmiewał czysto i donośnie w jego myślach.

Urządzenia technobiotyczne działały niemal bezusterkowo mimo energistycznych burz szalejących wokół jego ciała. Dlatego wybrali akurat ten świat.

Tylne silniki manewrowe niewielkiego kosmolotu bluznęły krótkim ogniem, wciskając Lewisa w zgięcie fotela. Zza kratki wentylatora doleciało irytująco głośne wycie, gdy obroty silniczka wyrwały się spod kontroli. Zacisnął mocniej palce na podłokietnikach.

Walter Harman twierdził, że w latach osiemdziesiątych dwudziestego trzeciego wieku służył w Siłach Powietrznych Kulu jako pilot kosmolotu. A skoro tylko trzech z nich przebywało dotąd w przestrzeni, to jemu przypadło zadanie pilotowania maszyny.

Ciało Harmana należało przedtem do jednego z członków załogi „Yaku”, którego opętał kilka minut po wejściu Lewisa na pokład statku. Było wyposażone w neuronowy nanosystem, ten jednak — poddawany ciągłym wpływom szkodliwego energistycznego środowiska — okazał się, w odróżnieniu od sprzętu technobiotycznego, prawie bezużyteczny. Walter Harman uruchomił system ręcznego sterowania; z konsolety przed fotelem pilota wysunął się natychmiast wygodny drążek. Kolumna projektora wyświetlała tor lotu i informacje o stanie urządzeń, dokonując stosownych poprawek, w miarę jak przekazywał ciche instrukcje głównemu komputerowi.

Kosmolot sunął naprzód, za szybą przesuwała się ogromna połać planety. Znajdowali się nad linią terminatora, wlatując powoli nad zaciemnioną półkulę.

Zawsze najlepiej czuli się w nocy, która powiększała ich przewagę nad osłabionymi wtedy śmiertelnikami. Ciemność jakoś dziwnie pasowała do ich natury.

Kosmolot trząsł się lekko, gdy rozrzedzone powietrze tarło o osłony ciepłochronne podwozia. Walter Harman poderwał nieco dziób maszyny i o kilka stopni rozsunął skrzydła, rozpoczynając czasochłonny manewr hamowania atmosferycznego.

Nadal otaczała ich ciemność, kiedy zeszli poniżej prędkości dźwięku, lecz na odległym horyzoncie Lewis widział już pęczniejący bąbel światła.

— Naprowadzam was wiązką — powiadomiła ich osobowość wyspy na kanale mikrofalowym. — Proszę o lądowanie na płycie osiemnastej. — Na holoekranie pojawiła się purpurowożółta mapa z naniesionym wektorem lotu.

— Zrozumiałem — odpowiedział Walter Harman.

W umyśle Lewisa zmaterializował się trójwymiarowy model wyspy, bez porównania ostrzejszy niż pornograficzne holografie, które rozprowadzał w Messopii. Z łatwością wypatrzył płytę osiemnastą. Czuł narastający niepokój, lecz skrzętnie go wytłumił, aby nie przedostał się kanałem afinicznym do osobowości wyspy. Ten konsensualny ustrój edenistów funkcjonował nader sprawnie. Zachodziła obawa, że obrali sobie cel, którego żadną miarą nie będą w stanie osiągnąć.

Osobowość wyspy nie pytała o szczegóły, gdy wyjaśnił, że reprezentuje interesy rodzinnej firmy handlowej z Jospoola. Nie wszyscy edeniści wozili towar jastrzębiami: po prostu nie starczało technobiotycznych statków dla każdego chętnego.

Lewis przypatrywał się uważnie modelowi wyspy. Płyta osiemnasta znajdowała się blisko brzegu i pływających przystani. Sporo tam było urządzeń mechanicznych, co upraszczało sprawę.

Warstwa mchu porastającego Pernika czyniła z dwukilometrowego dysku czarną dziurę wśród lekko fosforyzującego oceanu. W wieżach mieszkalnych jarzyły się gdzieniegdzie blade żółte światełka, a przystanie tonęły w blasku reflektorów. Była czwarta nad ranem czasu miejscowego, większość mieszkańców wyspy spała.

Z nieznacznym tylko wstrząsem Walter Harman posadził kosmolot na wskazanej płycie.

— Witajcie na Perniku — odezwała się osobowość wyspy.

— Dziękujemy — odparł Lewis.

— Eysk wyjdzie wam na spotkanie. Jego rodzina zarządza jednym z naszych największych przedsiębiorstw połowowych.

Powinien spełnić wasze oczekiwania.

— Doskonale — rzekł Lewis. — Ponownie dziękuję za tak szybkie przyjęcie. Jeszcze kilka tygodni na tym statku adamistów, a nabawiłbym się klaustrofobii.

— Rozumiem.

Lewisowi wydało się, że w odpowiedzi zabrzmiała pewna nuta zdziwienia. Ale co tam, za późno: byli już na powierzchni. Krew w nim wrzała z niecierpliwości. Jego rola była najważniejsza w tym przedsięwzięciu.

Na skutek spadków mocy w siłownikach pokrywa luku otworzyła się z kilkoma szarpnięciami. Lewis stanął na aluminiowych schodkach.

Eysk zmierzał polipowym pasem w stronę płyty osiemnastej.

Rząd komórek elektroforescencyjnych otaczających płytę oblewał kosmolot ostrym światłem, więc wzrok Lewisa nie sięgał daleko w głąb wyspy. Jedna z wież mieszkalnych rysowała się wąskim, czarnym prostokątem na tle nocnego nieba, a z drugiej strony kosmolotu dochodził plusk fal uderzających o nabrzeże.

— Zajmij go jakoś — polecił pilotowi, który schodził za nim po schodkach.

— Spokojna głowa, przygotowałem sobie setkę błahych pytań.

Kiedy żyłem, Atlantyda nie była jeszcze odkryta.

Lewis poczuł pod stopami płytę lądowiska. Musiał teraz być czujny, ponieważ plan wchodził w decydującą fazę. Jeszcze na statku znacząco zmienił rysy twarzy; tamten dziennikarzyna na Lalonde dał mu wiele do myślenia. Obawiał się, że zbliżający się do niego edenista zaraz krzyknie i ostrzeże wyspę.

Eysk skinął głową na powitanie i przekazał swoje cechy tożsamości. Czekał uprzejmie, aż Lewis zastosuje się do wymagań etykiety.

Ale Lewis nie miał cech tożsamości. Nie był na to przygotowany. Jedyne źródło informacji o edenistach było przed nim szczelnie zamknięte.

W głębinach jego mózgu siedziała druga istota: dusza, która używała niegdyś tego samego ciała, spętana teraz w swej samotni obcymi myślami. Pobratymcy Lewisa trzymali w sobie więźniów, którzy jawili im się jako mikroskopijne ludziki zamknięte w szklanej kuli. Karzełki jęczały i błagały, żeby im zwrócić wolność, pozwolić wrócić; ich nikłe irytujące głosiki przypominały brzęk komarów na granicy świadomości. Wykonywali polecenia swych panów, którzy w zamian za informacje raczyli ich fragmentarycznymi widokami rzeczywistości, ucząc się życia w nowoczesnym, całkowicie dla nich obcym społeczeństwie, w jakim się nagle znaleźli.

Tymczasem pośrodku umysłu Lewisa zalegała nieprzejrzana ciemność. Taił ten fakt przed innymi: tak często chełpili się kontrolą nad swymi zakładnikami, że wolał znosić w milczeniu swe upokorzenie. Dusza, którą usidlił po wejściu do ciała, o nic go nie błagała i niczym nie groziła. Lewis wyczuwał jej obecność, wychwytywał część myśli — zimnych i twardych, strasznych w swej nieugiętości. Istota czekała. Budziła w nim strach. Przybył opętać ciało z tą samą pewnością siebie, z jaką przemierzał korytarze Messopii — on, Król Podziemi — sądząc, że z łatwością sobie poradzi.

Ostatnio jednak coraz częściej dręczyło go zwątpienie, burzyło jego początkowy spokój. Dusza opętanego człowieka była od niego dużo silniejsza; on sam nie umiałby milczeć w tak okrutnym odosobnieniu, w którym niemożliwe było odbieranie wrażeń zmysłowych, choć jeszcze pamiętało się ich urok. Kim mógł być człowiek zdolny do czegoś takiego?

— Dobrze się pan czuje? — zapytał Eysk uprzejmym tonem.

— Niestety, chyba dostałem jakiejś niestrawności. Trzęsło jak cholera, gdyśmy tu lecieli. Aż krew mnie zalewała.

Eysk uniósł brwi.

— Naprawdę?

— Jejku, chce mi się rzygać. Ale spokojnie, zaraz dojdę do siebie.

— Mam nadzieję.

— A to Walter Harman — rzekł na głos, mając świadomość, że popełnia gafę za gafą. — Podaje się za pilota. Chyba po powrocie poproszę dowódcę statku, żeby zerknął na jego licencję. — Zaśmiał się z własnego żartu.

Walter Harman uśmiechnął się szeroko i wyciągnął rękę.

— Miło pana poznać. Rany, wdechowa planeta! Jestem tu po raz pierwszy.

Eysk nie krył zaskoczenia.

— Cieszę się, że jest pan zadowolony. Życzę miłego pobytu.

— Dzięki. Słuchaj pan, rok temu kosztowałem żelogona. Znajdą się tu jakieś?

— Przejdę się trochę, zażyję świeżego powietrza. — Lewis przechowywał wspomnienia tysiąca kaców, więc z łatwością przywołał doznania nudności i zawrotów głowy, po czym wysłał je w paśmie afinicznym. — To mi pozwoli otrzeźwieć.

Eysk wzdrygnął się pod zalewem wywołujących mdłości wrażeń.

— Powinno.

— Miałbym ochotę ich jeszcze pokosztować. Może nawet wezmę cały ładunek — odezwał się znów Walter Harman. — Lewis opowie panu co nieco o naszych racjach żywnościowych na statku.

— Chyba jeszcze mamy trochę żelogonów. — Eysk nie spuszczał wzroku z pleców Lewisa.

— To świetnie, poprawił mi pan humor.

Lewis przestąpił nad półmetrowym pasem oświetlających płytę komórek elektroforescencyjnych i ruszył w stronę nabrzeża. Przed nim na wodzie kołysała się jedna z pływających przystani, a nieopodal stał dwudziestometrowy żuraw do dźwigania z wody mniejszych łodzi.

— Przepraszam za kłopot — zwrócił się do osobowości wyspy. — Jeszcze nigdy nie robiło mi się tak niedobrze w czasie lotu.

— Potrzebny ci pakiet nanoopatrunku?

— Chwilkę pospaceruję, a potem zobaczymy. Morski wiatr zawsze był najlepszym lekarstwem na ból głowy.

— Jak sobie życzysz.

Z tyłu dobiegały strzępy błahej, zdawkowej rozmowy Waltera Harmana. Lewis dotarł do metalowej barierki i zatrzymał się przy żurawiu. Była to smukła konstrukcja złożona ze słupa i bomu ładunkowego, zmontowana z lekkich i wytrzymałych prętów z węgla monolitycznego. Jednak wystarczająco ciężka dla jego celów. Zamknął oczy, koncentrując uwagę na strukturze materiału, wczuwając się w jego fakturę, ziarnistą powierzchnię, kryształy węgla zwarte twardymi warstwami wiążących je cząstek. Atomy błyszczały na żółto i czerwono, elektrony migotały na swych ściśniętych orbitach.

Zabójcze impulsy energistyczne rozchodziły się błyskawicznie po prętach, nadwyrężąjąc wiązania molekularne. Lewis poczuł wsparcie kompanów z kabiny kosmolotu — wszystkie ich wysiłki skupione były na jednym punkcie tuż pod przegubem bomu. Sieć krystaliczna węgla zaczęła pękać. Wokół przegubu zapaliły się ognie św. Elma.

Wzdłuż nabrzeża wyspy rozległo się przeraźliwe trzeszczenie.

Eysk obejrzał się zmieszany, lecz niewiele mógł zobaczyć z zalanego światłem lądowiska.

— Lewis, proszę się natychmiast odsunąć — poleciła osobowość wyspy. — Niezidentyfikowane wyładowanie statyczne na żurawiu. Poważne osłabienie materiału.

— Gdzie? — Lewis udawał głupiego, rozglądając się na wszystkie strony.

— Lewis, odejdź stamtąd!

Nakaz był tak stanowczy, że o mało nie rzucił się do ucieczki.

Walczył z tym odruchem, chowając się pod zasłoną najpierw zdumienia, a potem strachu. Pojawiło się wspomnienie opadającego noża, widoku krwi i kawałków kości sterczących z rany. Ale to mu się przecież nie przydarzyło, to była scena z jakiegoś horroru, który obejrzał na holoekranie. W czasach odległych, zamierzchłych.

— Lewis!!!

Węglowa konstrukcja pękła z trzaskiem pioruna. Bom drgnął i zaczął spadać w nierzeczywistym, choć znajomym spowolnieniu.

Lewis stał zdrętwiały z przerażenia. Z jego ust wyrwał się krzyk…

* * *

Błąd. Największy i ostatni, jaki popełniłeś, Lewis. Kiedy umrze ciało, moja dusza odzyska wolność. Wtedy będę mógł wrócić, żeby opętać żyjącego. A kiedy to się stanie, siły się wyrównają. Spotkamy się jak równy z równym, masz na to moje słowo.

* * *

…kiedy krawędź bomu spadła mu na plecy. Nie poczuł bólu, głównie za sprawą szoku. Pozostawał przytomny, gdy bom kończył swe dzieło, wgniatając go w polipowe podłoże. Ciało zostało zmasakrowane.

Gdy z brutalną siłą wyrżnął głową o ziemię, jego wzrok zastygł na gwiazdach. Szybko zaczęły gasnąć.

— Transfer. — Mentalny rozkaz Pernika niósł ze sobą brzemię smutku i współczucia.

Oczy Lewisa się zamknęły.

Pernik czekał. Lewis dostrzegł go na końcu długiego, ciemnego tunelu: wielki technobiotyczny twór lśnił delikatną szmaragdową aurą życia. Pod półprzeźroczystą powierzchnią przelatywały kolorowe zjawy, dziesiątki tysięcy osobowości, odrębnych i jednocześnie zespolonych. Wieloskładnikowa osobowość. Lewis czuł, jak dryfuje w jej stronę kanałem afinicznym, gdy jego energistyczny ośrodek opuścił pokiereszowane ciało, aby przeniknąć do obnażonego kolosa. A za nim po cichu, niczym rekin szykujący się do ataku na ranną ofiarę, powstała niewidoczna dusza, aby przejąć w spadku umierające ciało. Gdy Lewis dotarł do rozległej warstwy neuronowej wyspy, w ciasno zwinięty kłębek jego myśli wkradł się strach. Wniknął pod powierzchnię i rozprzestrzenił się po całej sieci, natychmiast otoczony bezlikiem dźwięków i obrazów. Składniki osobowości szeptały do siebie, niezależne podprogramy wysyłały impulsy ściśle użytkowej informacji.

Wszyscy od razu zauważyli jego trwogę i zdezorientowanie.

Eteryczne byty pośpieszyły z pociechą.

— Nie martw się, Lewis. Z nami jesteś bezpieczny…

Odpowiedziało im milczenie.

— Hej, coś ty za jeden?

Wieloskładnikowa osobowość odsunęła się od niego; myśli rzuciły się hurmą do ucieczki, pozostawiając go własnemu losowi. Był cudownie sam. Chcieli go odizolować: awaryjne podprogramy uszczelniały blokadę na aksonach wokół zespołu komórek neuronowych, w których się ulokował.

Ale on drwił z ich wysiłków. Jego myśli zdążyły rozejść się po większej liczbie komórek, niż zawierało jego porzucone ciało. Po tak wspaniałym opętaniu musiało nastąpić olbrzymie energistyczne wyładowanie. Szerząc się, myślał o ogniu, przepalał prymitywne zabezpieczenia wieloskładnikowej osobowości, przetaczał się po neuronowej warstwie niczym rzeka wrzącej lawy, która niszczy wszystko, co napotka na swej drodze. Wciąż nowe i nowe komórki dostawały się pod jego panowanie. Osobowość krzyczała, próbowała mu się przeciwstawić. Nie miała szans. Był od niej potężniejszy, potężniejszy niż światy. Wszechmocny. Wrzaski milkły, kiedy je pochłaniał — oddalały się, ginęły jakby w głębokim szybie, który sięgał do samego jądra planety. Ściskał i ugniatał spłoszone, zrozpaczone myśli. Zaraz potem przyszła kolej na polip: i on został zainfekowany falami energii, jaka promieniowała od międzywymiarowej deformacji. Ten sam los podzieliły narządy, a nawet termiczne kable potencjałowe, które opadały głęboko pod powierzchnię oceanu. Posiadł każdą żywą komórkę Pernika. We wnętrzu jego triumfującego umysłu osobowość spoczywała cicha i zduszona.

Chwilę próżnował, zatopiony w rozkosznej nirwanie, w jaką wprawiała absolutna władza. Potem zaczął robić straszne rzeczy.

* * *

Eysk ruszył biegiem w stronę nabrzeża, kiedy żuraw zaczął trzeszczeć i jęczeć. Pemik przesłał mu obraz przekrzywiającego się bomu. Wiedział, że się spóźni, że w niczym już nie pomoże dziwakowi z Jospoola. Bom ładunkowy nabierał prędkości, aż uderzył w najwyraźniej oszołomionego Lewisa. Eysk zamknął oczy, roztrzęsiony widokiem kałuży krwi.

— Uspokój się — rzekła osobowość wyspy. — Głowa przetrwała uderzenie. Mam jego myśli.

— Cale szczęście. Jak to się stało, że ten żuraw się złamał?

W życiu nie widziałem takich ogni na Atlantydzie.

— To… Ja…

— Pernik?

Wydawało się, że mentalne wycie, które przedostało się łączem afinicznym, rozsadzi czaszkę Eyskowi. Padł na kolana i złapał się za głowę, mając przed oczami oślepiające czerwone światło. Rozdrapywały go stalowe szpony, niszcząc delikatne membrany w jego mózgu; błyszczały srebrzyście, poplamione krwią i lepkim płynem mózgowordzeniowym.

— Eysku nieszczęsny — odezwał się w jego myślach chór odległych głosów, tak różny od afinicznych przekazów, tak bardzo subtelny. — Pomożemy ci, jeśli zechcesz. — Obietnica uśmierzenia bólu wydawała się taka kusząca.

Choć miał zawroty głowy i wszystko go bolało, rozpoznał w tej ponętnej propozycji konia trojańskiego. Zamrugał załzawionymi oczyma i zamknął umysł przed afinicznymi wrażeniami. Nagle znalazł się sam, pozbawiony nawet echa owego emocjonalnego towarzystwa, z którym nie rozstawał się przez całe życie. Zniknął groteskowy miraż szponów. Eysk odetchnął z ulgą. Pod drżącymi palcami zobaczył bladoróżowy polip. A więc wzrok przestał płatać mu figle.

— A to co…?

W jego polu widzenia pokazała się owłosiona, uzbrojona w pazury stopa. Popatrzył do góry z przestrachem. Małpolud z czarnym wilczym łbem zawył zwycięsko i pochylił się nad nim.

* * *

Laton otworzył oczy. Jego zgniecione, dogorywające ciało przeżywało męczarnie, co jednak ignorował jako rzecz mało istotną.

Wiedział, że niebawem brak tlenu osłabi zdolność racjonalnego myślenia. I tak już ból fizyczny utrudniał koncentrację. W komórkach neuronowych zagrzebanych pod polipowym podłożem, do którego przyciskał go złamany bom żurawia, uruchomił pośpiesznie sekwencję programów wprowadzających w błąd receptory wyspy.

Opracowane specjalnie na akcję w Jantricie, charakteryzowały się nieporównywalnie większą złożonością niż obejścia służące zwykle młodocianym edenistom do oszukiwania czuwających nad nimi rodziców. Przede wszystkim wyregulował obraz, jaki okoliczne komórki sensytywne przekazywały do warstwy neuronowej, a następnie zapisał wygląd swego ciała.

W tym momencie ustała praca serca. Widział rozpaczliwe wysiłki wieloskładnikowej osobowości, która broniła wyspy przed drapieżnymi zakusami Lewisa. Laton cały swój plan oparł na założeniu, że prosty chłopiec z ulicy użyje ślepej siły, aby dopiąć swego. Procesy myślowe Lewisa, dokonujące się w warstwie neuronowej pod Latonem, były osobliwie potężne, ale też nieumiejętne; chociaż wymazywały każdy napotkany program, nie dały rady usunąć dywersyjnych programów Latona, które funkcjonowały raczej na zasadzie organizmu symbiotycznego niż pasożyta: nie walczyły z osobowością, tylko się w nią wtapiały. Neuropatolog z długim doświadczeniem w dziedzinie technobiotyki co najwyżej zauważyłby ich obecność, cóż dopiero mówić o ich wymazaniu.

Wargi Latona ułożyły się w ostatnim wyrazie wzgardy. Oczyścił z pamięci zbiór komórek neuronowych i przeniósł do nich swoją osobowość. Jeszcze zanim jego świadomość i wspomnienia schowały się pod polipem, uaktywnił wirusa mutagennego mającego zarazić wszystkie komórki ciała.

* * *

Mosul śnił. Leżał w sypialni w wieży mieszkalnej, a obok na łóżku spała Clio. Obudził się i popatrzył czule na pogrążoną we śnie dziewczynę. Miała dwadzieścia parę lat, długie ciemne włosy i ładną, trochę płaską twarz. Kocyk zsunął się z jej ramion, odsłaniając zgrabną okrągłą pierś. Pochylił się, żeby pocałować sutek.

Poruszyła się i uśmiechnęła przez sen, gdy on delikatnie nakreślał językiem kółko. Z jej uśpionego umysłu sączyły się pociągające fragmenty erotycznych obrazów.

Mosul rozpromienił się… i obudził. Zmarszczył czoło, patrząc ze zdziwieniem na śpiącą dziewczynę. Sypialnia tonęła w niezwykłej różowej poświacie, która nadawała skórze Clio ciemnopurpurowy odcień. Potrząsnął głową, aby pozbyć się resztek senności.

Kochali się tej nocy wiele godzin, należał mu się chyba jakiś odpoczynek.

Odpowiedziała z werwą na jego pocałunki, odrzucając kocyk, aby mógł nasycić wzrok widokiem jej ciała. Aż nagle skóra Clio stwardniała i pod jego ręką pokryła się zmarszczkami. Gdy podniósł z lękiem oczy, zobaczył chichoczącą siwowłosą staruchę.

Różowe światło przeszło w jasny szkarłat, jakby pomieszczenie krwawiło. Widział, jak pulsują polipowe ściany. Gdzieś w dali rozlegał się huk bijącego serca.

Mosul obudził się. Pomieszczenie zalewała niezwykła różowa poświata. Pot z niego spływał, było nieznośnie gorąco.

— Pernik, ja mam koszmar. Chyba… Czy teraz to jawa?

— Tak, Mosul.

— Jaka ulga. Skąd to ciepło?

— Tak, masz koszmar. Mój koszmar.

— Pernik!

Mosul obudził się i zeskoczył z łóżka. Ściany jarzyły się czerwienią. Nie był to już twardy, bezpieczny polip, ale mokre mięso pocięte siateczką purpurowoczarnych żyłek. Trzęsło się jak galareta. Znów dało się słyszeć bicie serca, jeszcze głośniejsze niż przedtem. Sypialnię wypełniła ostra, smrodliwa woń.

— Pernik! Pomóż mi!

— Nie, Mosul.

— Co ty wyprawiasz?

Clio odwróciła się i zaśmiała szyderczo. W jej oczodołach tkwiły żółte, pozbawione źrenic gałki.

— Zaraz się za ciebie weźmiemy, Mosul. Za ciebie i wszystkich twoich koleżków. Nadętych, bezczelnych gnojków.

Dźgnęła go łokciem w krocze. Mosul krzyknął z piekącego bólu i zsunął się z gąbkowej poduchy, służącej za część łóżka. Wypluł z ust gorzkie, żółtawe wymiociny, zwijając się na śliskiej podłodze.

Mosul obudził się. Tym razem wszystko działo się naprawdę, nie miał co do tego wątpliwości. Każdy szczegół jawił mu się z zatrważającą wyrazistością. Leżał na podłodze oplatany prześcieradłem. W sypialni paliło się czerwone światło, ściany były z cuchnącego surowego mięsa.

Clio przeżywała własny, powtarzający się seryjnie koszmar: drapała bezustannie pościel, wbijając w sufit martwe spojrzenie.

Z jej gardła wyrwały się nieartykułowane wrzaski, jakby się krztusiła. Mosul próbował wstać, lecz pośliznął się na lepkiej, trzęsącej się podłodze. Przesłał polecenie do drzwi z błony mięśniowej. Poniewczasie zorientował się, że ich kształt zmienił się z pionowego owalu w szeroki otwór. Olbrzymia paszcza rozwarła się, ukazując na moment brudne zębiska o rozmiarach jego stopy. Raptem buchnęły z niej gęste, żółte wymiociny. Fala obrzydliwie śmierdzącego płynu trafiła go w tułów, rzucając nim o przeciwległą ścianę. Powstrzymał się od krzyku, inaczej miałby zalane usta. Młócił rękami, co jednak przypominało pływanie w kleju. Strumień się nie kończył, Mosul brodził już po kolana w paskudnym płynie. Dwa metry dalej pod ścianą szamotała się Clio; rwąca struga rzucała nią na boki. Nie mógł jej dosięgnąć. Temperatura wymiocin paraliżowała mięśnie, zawarty w nich kwas żołądkowy wżerał się w ciało. Sięgały już na wysokość piersi. Walczył, żeby się nie przewrócić. Clio tymczasem zniknęła pod powierzchnią, nie obudziwszy się nawet ze swego koszmarnego snu. A paszcza wciąż pluła.

* * *

Lewis Sinclair przypuszczał, że ciało Latona nadal leży nieruchomo pod przewróconym żurawiem. Nie miał nawet ochoty sprawdzać.

Wyspa Pernik była duża, o wiele większa niż to sobie wcześniej wyobrażał, a dla kogoś z jego przeszłością — trudna do ogarnięcia.

Maksymalnie natężał uwagę, bez chwili wytchnienia rozsyłając w paśmie afinicznym makabryczne wizje uśpionym mieszkańcom; pakował się w ich sny, łamał umysły przerażającą grozą, aby następne dusze mogły przybyć z pustki i rozpocząć rządy na podbitej planecie. Zupełnie przy tym ignorował drobne obowiązki technobiotycznego tworu: kontrolę autonomicznych funkcji narządów, dobór programów nadzorczych, regulację czynności elementów z błony mięśniowej. Cały wysiłek wkładał w unieszkodliwienie pozostałych edenistów. Temu zadaniu poświęcał się bez reszty.

Komórki wyspy jarzyły się bladą czerwienią na skutek energistycznych wyładowań; nawet włochaty płaszcz mchu pobudzony został do chłodnej luminescencji. Pernik lśnił niczym baśniowy rubin wśród posępnych ciemności bezksiężycowej nocy, rozcapierzając w wodzie świetliste macki, które wabiły zaciekawione ryby.

Z lotu ptaka widać było rozbłyski niebieskawego światła pojawiające się w nieregularnych odstępach czasu w oknach wież mieszkalnych, jakby po ich wnętrzu przetaczały się zabłąkane pioruny.

W sklepionych przejściach pod wieżami rozbrzmiewały upiorne wrzaski, które niosły się po okolicznych parkach. Docierając do brzegów wyspy, zlewały się w wielogłosowy utwór muzyczny; zmiany wysokości tonu próbowały niejako dostroic się do miarowego rytmu fal bijących o polip.

Rozproszone serwoszympansy naskakiwały na siebie zajadle.

Nadzorujące je programy zostały skasowane, gdy Lewis bezkompromisowo rozprawił się z osobowością wyspy i wszystkimi podległymi jej jednostkami, przez co szympansy zaczynały przejawiać — dotąd pohamowywane — zwykłe u małp zachowania stadne.

Dochodziło między nimi do gwałtownych utarczek, kiedy instynktownie uciekały w stronę gęstszych parkowych zagajników.

Pozostałe półświadome serwitory — osiemnaście gatunków niezbędnych do utrzymania statycznych narządów wyspy — bądź to zamarły w bezruchu, bądź wykonywały ostatnie zlecone im zadania, wciąż od nowa i od nowa…

Wśród zgrozy i zamętu zwłoki Latona rozpuszczały się powoli i niezauważenie do postaci protoplazmicznej zupy.

Biotechnologowie badający resztki Jantrita nazwali proces, który Laton uruchomił w warstwie neuronowej habitatu, wirusem mutagennym. W gruncie rzeczy było to jednak coś dużo bardziej złożonego. Afinicznie programowalne cząsteczki organiczne — takiego zwrotu użył jeden z naukowców.

Głęboko zaniepokojony możliwościami nowej technologii, Konsensus Jowiszowy nie wyjawił na jej temat wielu informacji. Tym niemniej wciąż trwały ściśle tajne badania objęte programem, który kładł nacisk na wypracowanie procedur powiadamiania istniejących habitatów o użytej przeciwko nim subnanonicznej broni oraz na uodpornienie na nią przyszłych habitatów (i ludzi). W ciągu czterdziestu lat postęp w badaniach nie był znaczny, ale i tak zadowalający.

Rzecz jasna, w tym samym czasie na Lalonde, o czym edeniści nie mieli pojęcia, Laton z równym zaangażowaniem pracował nad udoskonaleniem swojego pomysłu — także z pozytywnym skutkiem.

W stanie uśpienia ulepszony wirus mutagenny upodabniał się do bezwładnych organelli we wszelkiego rodzaju komórkach ciała: w wątrobie i krwinkach, w mięśniach i włosach. Kiedy ostatnie afiniczne polecenie Latona uaktywniło organelle, każda z nich wydzieliła grupę plazmidów (niedużych, sztucznie zsyntezowanych kolistych cząsteczek DNA) oraz znaczną ilość czynników transkrypcyjnych, białek zdolnych do włączania i wyłączania genów.

Połączenie się plazmidów ze spiralą DNA zapoczątkowało proces mitozy, zmuszając jądra komórkowe do podziału. Czynniki transkrypcyjne całkowicie wyłączyły ludzki DNA, jak również całe serie nowych plazmidów, z których tylko jeden typ wyznaczony był do określenia funkcji komórki potomnej. Nastąpiła lawinowa mutacja.

I tak już umierały setki tysięcy komórek Latona, a tymczasem wymuszona mitoza zabijała kolejne miliony. Pomimo tego ponad połowa z nich rozdzieliła się pomyślnie, tworząc wyspecjalizowane diploidalne gamety.

Wypływały purpurową papką z rękawów, nogawek i kołnierza jednoczęściowego kombinezonu, oddzielając się od nieruchawych zlepków obumarłych komórek, które zachowały swój pierwotny skład: niekształtnych fragmentów narządów, wiotkich żeber, dendrytycznych zwojów gumiastych żył. Rozlewając się po polipie, zaczęły wnikać w podłoże, wsiąkać w mikroskopijne szparki ziarnistej struktury, ściekać ku położonej cztery metry niżej warstwie neuronowej. Wędrówkę ułatwiały im przewody pokarmowe i kanały aksonalne Pernika.

Cztery godziny później, kiedy świt wstawał nad nieszczęsną wyspą, większość gamet dotarła już do warstwy neuronowej. Drugi etap działania wirusa mutagennego przebiegał odmiennie. Gamety przenikały przez błonę komórki nerwowej i wyzwalały pewien specyficzny plazmid (Laton miał ich czterysta do wyboru). Plazmidowi towarzyszył czynnik transkrypcyjny, który go uaktywniał.

Podczas mitozy powstawała komórka nerwowa o niemal identycznych właściwościach jak zastąpiona komórka macierzysta. Rozpoczętego cyklu reprodukcyjnego nic już nie mogło zatrzymać: w miejsce starych komórek w coraz szybszym tempie powstawały nowe. Reakcja łańcuchowa drobnych modyfikacji rozprzestrzeniała się od nabrzeża wyspy. Trwała przez dość długi czas.

* * *

W słowach admirała Kolhammera było sporo racji, kiedy mówił, że Time Universe prędzej od edenistów rozpowszechni w Konfederacji wieść o Latonie. Kilkadziesiąt układów planetarnych dowiedziało się o wszystkim z programów informacyjnych. Rządy z zażenowaniem przyznawały, że w tej sprawie Time Universe wie od nich więcej, dopóki nie przybyły jastrzębie z fleksami dyplomatycznymi od admirała Aleksandrovicha i przewodniczącego Zgromadzenia Ogólnego Konfederacji, aby wyjaśnić sytuację.

Jak należało się spodziewać, powszechna uwaga skupiła się na Latonie: groźba z przeszłości odradzała się niczym diabelski feniks z popiołów. Sypały się pytania o kroki podejmowane w celu wytropienia i unieszkodliwienia złoczyńcy. Ludzie dawali wyraz swemu oburzeniu.

Prezydenci, królowie i dyktatorzy pośpiesznie wygłaszali oświadczenia, w których zapewniali zdenerwowanych obywateli, że sięgną po wszelkie dostępne środki, aby dopaść Latona.

O wiele mniej emocji wywoływała sprawa rzekomej sekwestracji osobowości, jakiej ofiarą padła ludność Lalonde. Graeme Nicholson wyrażał się w tej kwestii dość oględnie, sprowadzając całą rzecz do poziomu plotki. Musiało upłynąć jeszcze dużo czasu, zanim redaktorzy naukowi w agencjach informacyjnych zaczęli zastanawiać się nad kosztem pełnego zasekwestrowania nie rozwiniętej planety kolonialnej i zadawać sobie pytanie, co właściwie zdarzyło się w hrabstwach nad Quallheimem. Z początku nie dostrzegali jednak niczego poza Latonem. Skoro był na Lalonde, zamieszki i powstania wybuchły z jego inicjatywy. Koniec, kropka.

Prawdopodobieństwo, że jakiś niewykrywalny wirus energetyczny jest w stanie bez ostrzeżenia zaatakować ludzi, budziło wielki lęk w kołach rządowych. Krótki raport wstępny doktora Gilmore’a na temat Jacąueline Couteur nie został podany do wiadomości publicznej.

Siły Powietrzne powoływały do służby oficerów rezerwy, okręty wojenne zostały przygotowane do lotu i postawione w stan najwyższej gotowości bojowej. Laton dał rządom wymówkę do zaostrzenia procedur kontrolnych przy sprawdzaniu obcych statków.

Pracownicy służb celnych i imigracyjnych mieli być odtąd szczególnie wyczuleni na nanourządzenia zakłócające działanie sprzętu elektronicznego.

Grupy narodowościowe systemów gwiezdnych współpracowały ze sobą na nie notowaną wcześniej skalę, aby ostrzeżenie dotarło do wszystkich i zostało potraktowane poważnie. W ciągu dnia od przybycia jastrzębia kurierskiego z fleksem nawet najmniejsze, najodleglejsze w układzie osiedle asteroidalne było powiadomione i wezwane do podjęcia środków bezpieczeństwa.

Nie minęło pięć dni, odkąd admirał Lalwani rozesłała jastrzębie, a już cała Konfederacja miała się na baczności… jednakże z kilkoma wyjątkami. Najbardziej charakterystycznymi były statki kosmiczne w podróży międzygwiezdnej.

* * *

„Oenone” pędził w kierunku Atlantydy z przyspieszeniem 3 g.

W komorze ładunkowej dolnego kadłuba pozostało tylko sześćdziesiąt skrzynek „Norfolskich Łez”. Po opuszczeniu Norfolku Syrinx poleciała na oddalonego o czterysta lat świetlnych Aucklanda. Cena trunku rosła wprost proporcjonalnie do odległości od Norfolku, a Auckland był jedną z bogatszych planet w swoim sektorze Konfederacji. Sześćdziesiąt procent ładunku sprzedała miejscowemu hurtownikowi, a pozostałe trzydzieści pewnej rodzinnej firmie handlowej w jednym z pobliskich habitatów. Była to pierwsza od piętnastu miesięcy dostawa „Norfolskich Łez” na tamtejszy rynek, zatem zdołała je opchnąć po iście rewelacyjnej cenie. Po spłaceniu kredytu zaciągniętego w Banku Jowiszowym i zgarnięciu godziwego zysku wracała, aby dotrzymać warunków umowy z rodziną Eyska.

Przyglądała się planecie za pośrednictwem pęcherzy sensorowych jastrzębia, gdy zniżali się na orbitę równikową. Chłodne błękity i ostre biele mieszały się ze sobą w chaotycznych deseniach.

W jej myśli co i rusz wkradały się wspomnienia potęgowane widokiem niezmierzonego oceanu. Wspomnienia uśmiechniętej twarzy Mosula.

— Ale obiecaj, że nie zabawimy tu długo — poprosił „Oenone” żałosnym tonem.

— A co? — ironizowała. — Nie lubisz rozmawiać z wyspami? Wreszcie masz jakąś odmianę od tych habitatów.

— Wiesz, o co mi chodzi.

— Na orbicie Norfolku czekałeś ponad tydzień.

— Tam mogłem rozmawiać z mnóstwem jastrzębi. Tu ich jest tylko piętnaście.

— Nie martw się, niebawem wracamy. Wyładuję tylko „Norfolskie Łzy” i zobaczę się z Mosulem.

— Lubię go.

— Dziękuję za wotum zaufania. A póki tu będziemy, popytaj wysp, czy ktoś nie ma ładunku, który chciałby wysłać poza system.

— No to zacznę od razu.

— Możesz mnie najpierw połączyć z Mosulem?

— Na Perniku mają północ. Osobowość mówi, że na razie Mosul jest niedostępny.

— No, no. Zastanawiam się, jak ona ma na imię.

— Wiesz co, Syrinx?

— Tak?

— Z Pernikiem jest coś nie tak.

— Chcesz powiedzieć, że mogę rozmawiać z Mosulem?

— Nie o to chodzi. Pernik jest dziś jakiś inny, zmieniony.

Nie czuję radości w jego myślach.

Syrinx otworzyła oczy i powiodła spojrzeniem po kanciastych ścianach kabiny. W rzędach oszklonych nisz stały pamiątki zebrane podczas wcześniejszych wojaży. Zatrzymała wzrok na piętnastocentymetrowej figurce kucającego Eskimosa z kości wielorybiej, którą otrzymała w prezencie od Mosula. Niepokój „Oenone” rozproszył ją do tego stopnia, że tym razem posążek nie zdołał ożywić w jej wspomnieniach upojnych wrażeń z przeszłości.

— Może zdarzył się wypadek na kutrze? — podsunęła.

— W takim razie smutek dzieliłyby inne wyspy, jak to bywa w zwyczaju.

— Masz rację.

— Pernik ukrywa coś pod tą maską poprawnego zachowania.

— A co z Eyskiem? Mamy do niego dostęp?

— Już sprawdzam.

Syrinx poczuła, jak jastrząb sięga w dal umysłem. Po chwili Eysk połączył się z nią myślami. Ciągle był to ów dobroduszny senior rodu, który potrafił w razie potrzeby przyjąć twardą postawę, co czyniło go tak wytrawnym biznesmenem.

— Syrinx! — krzyknął radośnie. — A już zaczynaliśmy się głowić, gdzie się podziałaś.

— Myślałeś, że nie dotrzymam umowy?

— Co? Ja? — Wystraszył się prześmiewczo. — Skądże znowu. Nakaz aresztowania sporządziliśmy tylko tak na wszelki wypadek.

Roześmiała się.

— Mam dla was te skrzynki z „Norfolskimi Łzami”.

— Ile konkretnie?

— Sześćdziesiąt.

— No tak, moja rodzinka rozprawi się z nimi przed upływem tygodnia. Będziesz od razu lądować?

— Tak, jeśli nie jest zbyt późno.

— Tym się nie przejmuj. Poderwę na nogi zgraję serwitorów, migiem uwiną się z rozładunkiem.

— Świetnie. Na wyspie wszystko w porządku?

Nastąpiło chwilowe wahanie, błysk wesołego niezrozumienia.

— Owszem. Dzięki za troskę.

— Jest tam Mosul?

— Wy, młodzi, myślicie tylko o seksie.

— Uczymy się na przykładach. A więc jest, czy go nie ma?

— Jest, ale Clio nie będzie zachwycona, jeśli mu teraz przerwiesz.

— Ładna przynajmniej?

— O, tak. — Utworzył obraz uśmiechniętej dziewczęcej twarzy, na pół ukrytej pod grzywą długich ciemnych włosów. — Oraz inteligentna. Zastanawiają się właśnie nad zawarciem formalnego związku.

— Fajnie, że mu się układa. Że im się układa.

— Dziękuję. Nie powtarzaj Mosulowi tego, co ci powiem, ale uważam ją za wspaniały nabytek w naszej rodzinie.

— Jak miło. Zobaczymy się za dwie godziny.

— Już się nie mogę doczekać. Tylko pamiętaj: wszystkiego, co umie, Mosul nauczył się ode mnie.

— Czyż mogłabym zapomnieć? — Przerwała połączenie.

— I jak? — zapytał „Oenone”.

— Sama nie wiem. Trudno się do czegoś przyczepić, ale coś mi się wydaje, że był jakiś nieswój.

— Mam zapytać inne wyspy?

— Nie, to by dopiero było! Sama się zorientuję po wylądowaniu. Mosul o wszystkim mi opowie. W sumie, jest mi coś winien.

* * *

Połączona z czujnikami kosmolotu, Syrinx zdziwiła się, że Pernik sprawia wrażenie tak osobliwie sędziwego. Panowały wprawdzie nocne ciemności, lecz wieżowce wydawały się zapuszczone, kruszejące. Przypominały wyglądem Empire State Building na Ziemi, obecnie przykryty kopułą i objęty opieką zabytek w centrum Nowojorskiej Arkologii. Zachował stabilną konstrukcję, lecz nie oparł się postarzającemu działaniu mijających stuleci.

Masz trzydzieści dwa lata i już widzisz wszystko w szarych kolorach, pomyślała markotnie. Mimo to szkoda, że Mosul żyje w stałym związku. Nadawałby się na ojca.

Cmoknęła językiem, ganiąc się za takie myśli. Z drugiej strony, jej matka powiła przed trzydziestką dwoje dzieci.

— Jest jeszcze Ruben — przypomniał „Oenone”.

— Nie mogłabym go o to prosić, to nie byłoby fair. Nie miałby serca odmówić.

— Chciałbym, żebyś miała dziecko. Czujesz się nie spełniona. Zadręczasz się. To mi się nie podoba.

— Wcale nie czuję się nie spełniona!

— Nie przygotowałaś nawet zygot dła moich dzieci. Powinnaś zacząć myśleć o tych sprawach.

— O rany, mówisz jak moja matka.

— Nie umiem cię okłamywać.

— Bzdura!

— Nie ciebie. A przecież sama myślałaś o Mosulu w tym kontekście.

— Owszem. — Przestała się spierać; kłótnia wydała jej się nagle niedorzeczna. — Co ja bym bez ciebie zrobiła?

„Oenone” dołączył do swych myśli czuły uścisk; Syrinx wyobrażała sobie, że oto do kosmolotu przesącza się pole jonowe, wypełniając kabinę złocistą mgiełką.

Siedli na jednej z płyt lądowiska towarowego. Komórki elektroforescencyjne naokoło metalowych krat emitowały silne różowe lśnienie. Tylko w nielicznych oknach wież mieszkalnych paliło się światło.

— Mają tu żałobę czy co? — zwróciła się Syrinx do Oxleya w trybie jednokanałowym, schodząc po aluminiowych stopniach.

Przylecieli z orbity sami, żeby nieduży kosmolot mógł zabrać więcej skrzynek, choć i tak musiał jeszcze obrócić trzy razy, by przetransportować cały ładunek.

— Na to wygląda. — Rozglądał się ze zmarszczonym czołem.

— I tylko kilka kutrów cumuje przy nabrzeżu.

Z cienia wyłonił się Eysk, a zaraz za nim Mosul, który przesłonił Syrinx cały świat, śląc jej falę żarliwego powitania z wtrąconymi w nie łobuzersko erotycznymi aluzjami.

Z radością otoczyła go ramionami i wycisnęła na jego ustach długi pocałunek.

— Chciałabym poznać tę szczęściarę — powiedziała.

— Poznasz.

Stali na płycie, umilając sobie czas pogawędką, kiedy pod czujnym okiem Oxleya serwoszympansy o jaszczurczej skórze układały na sterowanym procesorowo wózku pierwszą partię towaru. Po chwili automatyczny pojazd ruszył z osiemnastoma skrzynkami w kierunku jednego z niskich kopulastych magazynów, które stały wokół parku.

— Chcecie, żebym od razu zwiózł resztę? — zapytał Oxley.

— Tak będzie najlepiej — odparł Eysk. — Uzgodniłem już z innymi rodzinami warunki sprzedaży.

Pilot skinął głową, mrugnął do Syrinx, z której ramion Mosul nie zdejmował ręki, i wrócił do kosmolotu. Usadowiony w fotelu, połączył się afinicznie z zespołem procesorów sterujących.

Coś jednak przeszkadzało w wytworzeniu koherentnego pola magnetycznego. Powstało dopiero po uruchomieniu programów kompensacyjnych. Kiedy wreszcie oderwał się od płyty, generator termonuklearny działał alarmująco blisko granicy przeciążenia. Miał jeszcze ochotę zawrócić, lecz na wysokości stu metrów pole się raptownie ustabilizowało. Musiał zmniejszyć dopływ mocy. Programy diagnostyczne informowały, że wszystkie urządzenia pracują bez zarzutu.

Skląwszy po cichu całą wytwarzaną na Kulu maszynerię, rozkazał komputerowi pokładowemu wyznaczyć tor wyjścia na orbitę, mający doprowadzić kosmolot do spotkania z „Oenone”.

— Do zobaczenia za trzy godziny! — zawołała Syrinx, gdy „sztuczna kometa”, po zatoczeniu łuku nad wieżami mieszkalnymi, poszybowała w wygwieżdżone niebo.

— Trzy godziny! — Oxley pozwolił, aby w kanale afinicznym zabrzmiało jego parsknięcie.

— Jesteście zawodowcami, dacie sobie radę.

Kosmolot wspinał się teraz stromo. Świat oceanów miał przynajmniej to do siebie, że nikt tu się nie musiał obawiać, iż huk gromu dźwiękowego przejdzie nad terenami miejskimi. W odległości piętnastu kilometrów Oxley mknął już z prędkością dwóch machów.

Łączność z Pernikiem urwała się w paśmie afinicznym. Kontakt właściwie powinien słabnąć wraz ze wzrostem odległości aż do całkowitego zaniknięcia. Tym razem jednak stało się inaczej, jakby zatrzasnęły się stalowe wrota. Oxley miał przeszło sto pięćdziesiąt lat, zwiedził prawie dziewięćdziesiąt procent układów w Konfederacji, ale jeszcze nie spotkał się z habitatem edenistów reagującym tak dziwnie, sprzecznie z podstawowymi założeniami konsensualnej jedności.

Włączył tylne czujniki. Na horyzoncie wisiała jarząca się złowieszczo czerwona perła, od której odchodziły w czarnej wodzie drgające świetliste włókna.

— A cóż to…? — Słowa uwięzły mu w gardle.

— Pernik? — odezwał się. — Pernik, co tam się dzieje? Co to za światło?

Odpowiedziała mu całkowita cisza. W paśmie afinicznym nie pojawiła się ani jedna myśl osobowości.

— Syrinx?

Nic.

— „Oenone”, coś dzieje się na Perniku, możesz się połączyć z Syrinx?

— Ona tam jest, lecz nie mogę z nią rozmawiać — odpowiedział zmartwiony jastrząb. — Są jakieś zakłócenia.

— Wielkie nieba. — Oxley pochylił na bok kosmolot i zawrócił w stronę wyspy.

Pasmo afiniczne — początkowo pojedyncza nitka łącząca go z czekającym na orbicie jastrzębiem — teraz się rozszerzyło, oferując mu pociechę niezliczonych umysłów, zebranych niejako w jednorodny byt, dodających otuchy swym intelektualnym wsparciem. Nie był sam i już się nie bał. Prysły rozterki i osobiste obawy, a w ich miejscu narodziło się zdecydowanie i spokój ducha, jakże potrzebne lekarstwo dla jego skołatanej psychiki. Przez chwilę, gdy tak leciał nad monstrualnym oceanem w mechanicznej łupince, dokuczała mu bardzo samotność, lecz teraz byli przy nim jego pobratymcy; towarzyszyły mu zarówno entuzjastyczne okrzyki gorliwych szesnastolatków, jak i lodowate myśli wysp. Znów czuł się niczym dziecko w uścisku ramion osoby dorosłej, mądrzejszej i silniejszej. Wychwalał w duchu edenizm, całym sercem wdzięczny za przywilej należenia do wspólnoty.

— Oxley, tu wyspa Thalia. Mamy świadomość, że Pernik wycofa! się z pasma afinicznego. Organizujemy konsensus planetarny, aby rozważyć problem.

— Martwi mnie ta czerwona łuna — odpowiedział.

Kosmolot znów zszedł poniżej prędkości dźwięku. W odległości ośmiu kilometrów Pernik błyszczał rażącym cynobrem.

Wokół planety zawiązał się konsensus skupiający w sobie wszystkie samoświadome byty. Zgromadzeniem dyrygowały afinicznie wyspy. Dostępne informacje zostały przejrzane, opinie — sformułowane, przedyskutowane, a na koniec odrzucone lub pogłębione.

Po dwusekundowej debacie konsensus oświadczył:

— Sądzimy, że kryje się za tym Laton. Zeszłej nocy przybył statek tej samej klasy co „Yaku” i wysłał na wyspę kosmolot.

Od tamtego czasu wiadomości dla Pernika przechodzą o sześćdziesiąt procent wolniej.

— Laton?! — zapytał z przerażeniem „Oenone”, w czym wtórowała mu załoga.

— Tak. — Konsensus Atlantydzki streścił wiadomości, jakie dotarły przed dwoma dniami. — Ponieważ nie mamy stacji orbitalnych, inspekcje odwiedzających nas statków są z natury rzeczy dość pobieżne, wykonywane wyłącznie przez sensory cywilnych platform kontroli ruchu lotniczego. Statek oczywiście odleciał, ale nie kosmolot. Pernik i jego mieszkańcy zostali prawdopodobnie zasekwestrowani przez wirusa energetycznego.

— O, nie! — krzyknął Oxley, wstrząśnięty. — Tylko nie on!

Nie on!

Przed nim Pernik roztacza! złociste światło, dając złudzenie słońca wschodzącego nad oceanem. Kosmolot skręcił ostro w prawo i zaczął obniżać lot.

* * *

Syrinx patrzyła, jak maszyna znika na wschodzie. Na ciele pod kombinezonem poczuła gęsią skórkę: podczas jej ostatniej wizyty powietrze nocami było tu cieplejsze. Mosul, ubrany w szorty i luźną bluzę bez rękawów, wydawał się nie zauważać chłodu. Spojrzała na niego z odrobiną irytacji. Typowy macho.

Clio miała szczęście.

— Chodźmy już — powiedział Eysk. — Rodzinka aż się pali, żeby cię znowu zobaczyć. Opowiesz dzieciakom, jak wygląda Norfolk.

— Z przyjemnością.

Ręka Mosula zacisnęła się odrobinę mocniej na jej ramionach, gdy ruszyli w stronę najbliższej wieży. Prawie jakbym była jego własnością, pomyślała.

— Mosul, co tu się dzieje? — zapytała w trybie jednokanałowym. — Wyglądacie na spiętych. — Z niejaką trudnością nadała pytaniu odpowiedni ciężar emocjonalny.

— U nas wszystko w porządku. — Uśmiechnął się, kiedy przechodzili pod sklepionym przejściem u stóp wieży.

Utkwiła w nim osłupiałe spojrzenie. Odpowiedział w ogólnie dostępnym kanale afinicznym, co było zdumiewającym pogwałceniem etykiety.

Mosul dostrzegł minę Syrinx i przesłał jej nieme pytanie.

— To jest… — zaczęła. Wtem trwoga ogarnęła jej myśli.

„Oenone”! Nie mogła porozumieć się z „Oenone”! — Mosul! Zerwała się. Nie, poczekaj. Czuję ją, ale słabo. Mosul, coś próbuje zakłócić więź afiniczną.

— Doprawdy? — Jego uśmiech ułożył się w twardy wyraz, aż odskoczyła z przestrachem. — Nie ma się czym przejmować, droga Syrinx. Delikatna, śliczniutka Syrinx. Zupełnie sama, z dala od domu. Ale jakże cenna ze względu na dar, który nam przynosi. Witamy cię serdecznie w bractwie nieskończenie doskonalszym od edenistów.

Okręciła się na pięcie, gotowa rzucić się do ucieczki, lecz przed nią stało pięciu ludzi. Jednemu z nich na jej oczach — aż przy tym westchnęła — głowa urosła do dwukrotnie większych rozmiarów.

Rysy twarzy raziły szpetotą, policzki były głęboko wpadnięte i kościste, oczy szerokie i ptasie; ogromny nos kończył się ostro jak nóż, zwisając poniżej linii czarnych ust. Wysoko nad czaszką sterczały szpiczaste uszy.

— Coś ty za jeden? — syknęła.

— Nie zwracaj uwagi na starego Kincaida — rzekł Mosul. — To nasz oswojony troll.

Robiło się jaśniej: po polipie rozlewała się delikatna czerwień, która przypominała jej noc Duchessy na Norfolku. Trzęsły się pod nią kolana, co odkryła ze wstydem, ale przecież była taka samotna.

Nigdy jeszcze nie odmówiono jej dostępu do wspólnoty myśli, która stanowiła cudowną kwintesencję edenizmu.

— „Oenone”! — Rozpaczliwy okrzyk tłukł się w obrębie jej czaszki. — „Oenone”, kochanie! Pomóż!

Nie otrzymała żadnej spójnej odpowiedzi, którą mogłaby uchwycić, rozszyfrować. Gdzieś jednak po drugiej stronie krwawego nieba jastrząb zawył z bolesnej udręki.

— Chodź, Syrinx. — Mosul wyciągnął rękę. — Chodź z nami.

To nie był Mosul. Teraz już to wiedziała.

— Nigdy.

— Ileż w tobie brawury — odparł z udawanym żalem. — I nieroztropności.

Siłę fizyczną miała zapisaną w genach, tyle że ich było siedmiu.

Pozwoliła się na pół wepchnąć, na pół wnieść do środka.

Ściany stały się niezwykłe: już nie były z polipa, ale z kamienia — wielkich granitowych bloków, które wydawały się wyciosane w jakimś leśnym kamieniołomie. Starych, pasujących do owego wrażenia wiekowości, którego doświadczyła na widok wyspy podczas lotu kosmolotem. Ze szczelin ze skruszałą wapienną zaprawą sączyła się woda, nadając kamieniom połysk.

Schodzili spiralnymi schodami, które zwężały się, aż w końcu mogli iść już tylko pojedynczo. Na rękawach kombinezonu Syrinx powstały wkrótce plamy wilgoci i szarobrązowego grzyba. Wiedziała, że to nierealne, więc nie ma prawa się dziać. Na atlantydzkich wyspach nie schodziło się do podziemi. W dole było tylko morze. Poczuła wszakże ból w łydce, gdy pośliznęła się na wytartym stopniu.

Czerwona poświata nie sięgała do trzewi wyspy. Drogę oświetlały tu płonące pochodnie w czarnych, żelaznych oprawach. Gryzący dym wyciskał łzy z oczu.

Schody zakończyły się krótkim korytarzem. Przed Syrinx rozwarto ciężkie dębowe drzwi i została wepchnięta do środka. Znalazła się w średniowiecznej katowni.

Naczelne miejsce w celi zajmowało drewniane koło tortur; żelazne łańcuchy nawinięte były na obręcze, obok czekały otwarte kajdany. Żar buchał od ściany, gdzie stał piecyk z rozżarzonymi węglami. Zamocowane na nim wiotkie metalowe narzędzia nagrzały się do czerwoności.

Kat był tłuściochem w kusej skórzanej kamizelce, spod której wylewały się fałdy owłosionego ciała. Stał przy piecyku, obrzucając stekiem wyzwisk zgrabną, młodą kobietę pochyloną nad miechami.

— Oto Clio — rzekło zniewolone ciało Mosula. — Podobno chciałaś się z nią spotkać.

Kobieta odwróciła się i zarechotała.

— O co wam chodzi? — spytała Syrinx słabym głosem, bliskim załamania.

— Zamierzamy cię podjąć z najwyższymi honorami. — Kat mówił głębokim basem, lecz przy tym miękkim, niemalże czułym.

— Muszę z tobą postępować ostrożnie, ponieważ przybywasz z wielkim darem. Nie chciałbym go uszkodzić.

— Z jakim darem?

— Z żywym statkiem. Trudno nam obsługiwać tamte mechaniczne graty, które służą do żeglowania w otchłaniach nocy. Twój pojazd za to jest elegancki i zwinny. Będzie nasz, gdy ty będziesz z nami. Wtedy wyruszymy na krucjatę przeciw nowym planetom.

— Uciekaj, „Oenone”! Uciekaj, kochanie, od tej strasznej planety, i nigdy już tu nie wracaj!

— Ech, Syrinx. — Na przystojnej twarzy Mosula malował się ów wyraz sympatii, który pamiętała od czasu ich dawnej przygody.

— Zabraliśmy ci więź afiniczną. Odesłaliśmy Oxleya. Nie ma przy tobie przyjaciół. Zostałaś sama, tylko my jesteśmy. A możesz mi wierzyć, że wiemy, czym dla edenisty jest samotność.

— Ty durniu — burknęła. — Nie łączy nas więź afiniczną, tylko miłość.

— I my będziemy kochać „Oenone” — odezwał się chór głosów.

Próbowała ukryć zaskoczenie.

— „Oenone” nigdy was nie pokocha.

— Z czasem wszystko staje się możliwe — zaśpiewał demoniczny chór. — Bo czyż nie wróciliśmy?

— Nigdy! — warknęła.

Poczuła na ramionach uścisk grubych łap trolla Kincaida. Zamknęła oczy, gdy zaciągano ją do koła tortur. To nie dzieje się naprawdę, a więc nie mogę czuć bólu. To nie dzieje się naprawdę, a więc nie mogę czuć bólu. Wystarczy w to uwierzyć!

Szarpnięto ją za kołnierz kombinezonu, rozerwano materiał. Gorące, zatęchłe powietrze łaskotało w skórę.

To nie dzieje się naprawdę, a więc nie mogę czuć bólu. Nie, nie, nie…

* * *

Ruben siedział przy swej konsoli na mostku jastrzębia. Towarzyszyła mu reszta załogi. Tylko dwa fotele były puste. Oskarżycielsko puste…

Czemu z nią nie poleciałem? — wyrzucał sobie. Może gdybym umiał dać jej wszystko, czego oczekuje od życia, nie biegłaby w objęcia Mosula?

— Wszyscy podzielamy twój smutek, Ruben — rzekł konsensus atlantydzki. — Tym bardziej że wina leży głównie po naszej stronie. To my wpuściliśmy Latona na planetę. Twoją zbrodnią jest tylko to, że ją kochałeś.

— I zawiodłem.

— Nie. Każdy z nas ponosi odpowiedzialność za to, co robi.

Ona wie o tym równie dobrze jak ty. Cóż w tym złego, że ludzie szukają szczęścia tam, gdzie mogą je znaleźć?

— Jesteśmy jak statki, które mijają się w nocy?

— Tak, do tego to się zawsze sprowadza.

Konsensus był taki wielki i przepełniony mądrością, że nietrudno było mu całkowicie zaufać. Właśnie to zaufanie leżało u podstaw koncepcji edenizmu.

— Syrinx ma kłopoty tam, na dole — powiedział. — Jest wystraszona, samotna. Edeniści nie powinni być samotni.

— Ja z nią jestem — rzekł „Oenone”. — Ona mnie czuje, chociaż nie mogę z nią rozmawiać.

— Robimy, co możemy — zapewnił konsensus — mimo że nasz świat nie jest przygotowany do wojny.

Połączona z konsensusem cząstka Rubena ujrzała nagle Peraika skąpanego w słonecznym blasku; on sam siedział wciśnięty w metalową pchłę, która spadała z nieba, rzucając się na boki i kręcąc chaotycznie. Oxley.

— Syrinx! — wrzasnął „Oenone”. — Syrinx! Syrinx! Syrinx!

Syrinx! Syrinx!

Afiniczny krzyk jastrzębia rozbrzmiał niczym huraganowe wycie w umysłach załogi statku. Ruben był pewien, że ogłuchnie. Serina siedziała z rozdziawionymi ustami i rękami przyciśniętymi do uszu. Lzy ciekły jej po policzkach.

— „Oenone”, zapanuj nad sobą! — zażądał konsensus.

Żadne argumenty nie docierały już jednak do jastrzębia. Czuł mękę i bezradność swego kapitana: choć z brutalną, wyrafinowaną wprawą przypiekano jej ciało rozżarzonym do białości żelazem, w głębi serca nie myślała o niczym innym tylko o ich miłości. Na skutek bezsilnej wściekłości jego pole dystorsyjne burzyło się jak rozwścieczona bestia, która atakuje pręty kraty.

Przeciążenie wcisnęło Rubena w fotel, lecz już za moment kierunek siły ciężkości zmienił się bezlitośnie. Ręce wystające poza siatkę ochronną zostały porwane w stronę sufitu, czterokrotnie zwiększył się ich ciężar. „Oenone” zlatywał bezładnie, w komórkach modelowania energii dochodziło do nieskoordynowanych spadków i wzrostów mocy.

Tulą krzyczała do jastrzębia, żeby zawrócił. Po mostku przelatywały luźne przedmioty: kubki, plastikowe tacki, marynarka, sztućce, kilka podzespołów elektronicznych. Przeciążeniowe szaleństwo zapewniało im emocje jak na rozregulowanym rollercoasterze. To wisieli do góry nogami, to znów w bok, do tego zawsze za dużo ważyli. Wirująca płytka półprzewodnikowa drasnęła Erwina w policzek. Pociekła krew.

Z orbity docierały do Rubena ledwie słyszalne wołania innych jastrzębi, które próbowały uspokoić swego obłąkanego krewniaka.

Wszystkie zmieniły kurs, lecąc mu na spotkanie. Może połączone pola dystorsyjne zdołałyby położyć kres pląsom „Oenone”?

Wtem toroidem załogi targnęła najgwałtowniejsza z dotychczasowych konwulsji. Ruben usłyszał, jak ściany trzeszczą ostrzegawczo. Pękała jedna z konsol; na jej kompozytowej obudowie zaczęły pojawiać się wielkie zmarszczki, gdy składała się jak harmonia ku podłodze. Ze szczelin wraz z iskrami trysnął płyn chłodniczy.

Ruben musiał na sekundę stracić przytomność, bo gdy doszedł do siebie, kierunek siły ciężkości odchylony był o czterdzieści stopni od poziomu, ale się nie zmieniał.

— Już lecę! Już lecę! Już lecę! — darł się „Oenone”.

Przerażony Ruben połączył się z pęcherzami sensorowymi jastrzębia. Zbliżali się do powierzchni Atlantydy z przyspieszeniem 2,5 g. Walka ze skutkami potwornej mocy przewalającej się po komórkach modelowania energii naprężyła jak postronki mięśnie jego ramion i nóg.

Nad zamglonym białoniebieskim horyzontem wznosiły się rozpędzone iskierki, ślizgając się w rozrzedzonej termosferze niczym płaskie kamyki rzucone na spokojną powierzchnię oceanu. Były to pozostałe jastrzębie: ich nawoływania brzmiały teraz ze zwielokrotnioną siłą. „Oenone” nie zwracał jednak na nie uwagi, jak i na natarczywe żądania konsensusu atlantydzkiego. Pędził na pomoc ukochanej osobie.

Są za daleko, uświadomił sobie Ruben ze zgrozą. Nie zdążą.

* * *

Konsensus rozluźnił łączność z Oxleyem, pozostawiając mu całkowitą swobodę w pilotowaniu niesfornego kosmolotu, aby instynkt i wprawa pozwoliły mu wyrównać lot maszyny. Oxley wydawał ciąg poleceń technobiotycznym procesorom, otrzymując w zamian strumień informacji o stanie urządzeń pokładowych. Generatory koherentnego pola magnetycznego przerywały pracę, blokowały się magistrale danych, spadała moc generatora termonuklearnego, kurczyły się rezerwy mocy w kryształach matryc elektronowych. Nie wiedział, jakich systemów do walki radioelektronicznej używa Pernik, ale były najlepsze, z jakimi miał kiedykolwiek do czynienia.

I próbowały go zabić.

Skupił się na tych nielicznych kanałach sterujących, na których mógł jeszcze polegać. Wyhamował obroty pojazdu i wyprowadził go częściowo z pionowego lotu. Słabnące pole magnetyczne ściskało i kierunkowało lśniące strumienie jonów, aby wyrwać kosmolot z korkociągu. Czarna tafla oceanu i rozświetlona wyspa coraz wolniej ścigały się na obrazach z czujników.

Nie wpadał w panikę. Wmawiał sobie, że to kolejny test na symulatorze. Ćwiczenie opracowane przez Komisję Astronautyczną, aby znaleźć lukę w jego umiejętnościach i logicznym myśleniu.

Do jego świadomości dotarły strzępy kolejnego wielkiego poruszenia w konsensusie. Na wizualizację, jaka powstawała z sygnałów dostarczanych przez czujniki kosmolotu, nałożył się niewyraźny obraz spadającego „Oenone”.

Na wysokości kilometra maszyna przestała się obracać, choć jej dziób wciąż był niebezpiecznie pochylony. Aby go unieść, Oxley spożytkował ostatnie rezerwy mocy, wykorzystując elipsoidalną powierzchnię pojazdu w charakterze skrzydła oporowego, dzięki czemu zyskał odrobinę siły nośnej i mógł próbować ominąć wyspę łukiem ślizgowym. Jedyną nadzieją na ratunek upatrywał już tylko w odległości. Na smolistej tafli wody rozmyte paski gwiazd stawały się bliższe. I nic nie wskazywało na to, aby efekt zakłócający miał ustąpić.

Wtem zgasła cudownie rozświetlona sylwetka Pernika. Cisza wdarła się brutalnie do afinicznego konsensusu, pochłaniając cały mentalny gwar planety.

W pustce rozbrzmiała jedna szokująca cecha tożsamości.

— Proszę o uwagę — odezwał się Laton. — Nie mamy czasu do stracenia. „Oenone”, wracaj natychmiast na orbitę!

Szwankujące urządzenia kosmolotu wzięły się z powrotem do pracy. Oszołomiony Oxley został wciśnięty głęboko w fotel, kiedy maszyna poderwała się w górę.

* * *

Lewis Sinclair przyglądał się uważnie, jak oprawca manipuluje młoteczkiem i rozgrzanymi szczypcami przy okaleczonej nodze Syrinx. Nie krzyczała już tak głośno jak przedtem. Powoli rezygnowała z walki. Aczkolwiek nie wyglądało na to, żeby traciła ducha.

Twarda była z niej sztuka. Już w Messopii spotykał podobnych do niej twardzieli, przeważnie gliniarzy i funkcjonariuszy sił specjalnych, hardych i oddanych swemu powołaniu. Handlarz, dla którego kiedyś pracował, schwytał takiego jednego: robili mu różne rzeczy, lecz facet nie pisnął ani słówka.

Lewis wątpił, czy dzięki Syrinx opętani przejmą kontrolę nad jastrzębiem. Nic jednak nie mówił. A niech się pocą. Nie jego zmartwienie. Opętanie wyspy dawało mu poczucie bezpieczeństwa, którego nie mógłby oczekiwać od zwykłego ludzkiego ciała. Doprawdy, zdumiewający był zakres dostępnych dla niego wrażeń fizycznych i doświadczeń.

Wrośnięte w polip komórki sensytywne odznaczały się fenomenalną czułością; w porównaniu z nimi ludzie ze swoimi normalnymi oczami, uszami i nosami wydawali się pozbawieni zmysłów. Zapuszczał swoją świadomość w przypadkowe zakątki olbrzymiej struktury, napawając się nowymi doznaniami. Coraz bardziej podobało mu się dzielenie na podjednostki, nadzorowanie kilkunastu działań jednocześnie.

Syrinx znów jęczała, gdy dusze z zaświatów wyśpiewywały jej w głowie swe lodowate obietnice. W głębi lochu Lewis dostrzegł jakąś dziewczynę. Jej pojawienie się tak wstrząsnęło jego psychiką, że cała wyspa wyczuwalnie zadrżała, jakby uderzyła o nią fala przyboju. Przecież to była ona! Ta dziewczyna z Messopii, Therese.

To o nią walczył i przez nią zginął.

Therese była szczupła i wysoka, jak na trzynastolatkę. Miała długie kruczoczarne włosy, brązowe oczy, ładną i pociągającą buzię oraz piersi, którym kuracja indywidualnie dobranymi hormonami wzrostu nadała dojrzały wygląd; tę dziewczynę kochali wszyscy znajomi. Nosiła czarne skórzane szorty, które uwydatniały zgrabny tyłeczek; piersi niemalże wypadały z dekoltu czerwonej bluzeczki.

Stała w niedbałej pozie z ręką na biodrze i żuła gumę.

— A ta skąd się tu wzięła, do diabła? — zapytał Lewis.

— Kto? — zdziwił się opętany Eysk.

— No… ona. Therese. Przecież stoi za tobą.

Eysk odwrócił się, a po chwili spojrzał ze złością na sufit.

— Bardzo śmieszne. A teraz się odpieprz.

Therese wyszła leniwie z lochu ze znudzoną miną.

— Czyżbyście jej nie widzieli?

Nie doczekał się odpowiedzi. Wiedział, że dziewczyna jest realna, słyszał przecież jej kroki, czuł ciężar czarnych szpilek na polipie, receptory węchowe wyłapywały słodki zapach gumy do żucia w powietrzu, które wydychała. Opuściła celę i ruszyła korytarzem.

Z jakiegoś powodu śledzenie jej przychodziło mu z trudem. Niby szła zwyczajnie, a przecież wydawała się wciąż przed nim uciekać.

Prawie nie zauważył, kiedy polip ścian korytarza przeszedł w beton. Żarówki zawieszone pod sufitem w ochronnych drucianych kratkach świeciły ostrym, żółtym światłem. Dziewczyna umykała, stukając obcasami. Jemu krępowały ruchy lgnące do ciała poplamione dżinsy. Powietrze stawało się chłodniejsze; widział już nawet, jak z ust bucha mu biała para.

Therese prześliznęła się obok wielkich żelaznych drzwi pomalowanych szarą farbą. Lewis wszedł za nią do pustego podziemnego magazynu w Messopii sprzed pięciuset pięćdziesięciu lat. Aż się zakrztusił. Była to kwadratową hala o boku długości sześćdziesięciu metrów i wysokości dwudziestu; stalowe żebra pokryte czerwoną farbą antykorozyjną wzmacniały ściany z szorstkiego betonu.

Jarzeniówki, niczym księżyce, roztaczały u góry mętną, białą poświatę. I podobnie jak wtedy z nieszczelnych rur kanalizacyjnych kapały na ziemię śmierdzące ścieki.

Dziewczyna stała na środku hali, patrząc na niego z wyczekiwaniem.

Spojrzał na siebie, po raz pierwszy widząc własne ciało.

— O, nie — mruknął zdesperowany. — Mam jakieś przywidzenia.

Z drugiej strony magazynu dobiegły czyjeś głośne, twarde kroki. Lewis wolał nie czekać, kto wychynie z ciemności. Okręcił się na pięcie, lecz zamiast drzwi zobaczył tylko litą ścianę z betonu.

— A to co znowu, do jasnej cholery?!

— Cześć, Lewis.

Jego ciało odwróciło się posłusznie; mięśnie nóg reagowały jak nieczułe mięso szturchane rozgrzanym pogrzebaczem. Mocno zagryzł drgającą wargę.

Therese gdzieś zniknęła. Idąca ku niemu osoba miała ciało, które Lewis opętał na Lalonde.

— Ty nie żyjesz — wyszeptał Lewis przez ściśnięte strachem gardło.

Laton uśmiechnął się z wyższością.

— Ze wszystkich ludzi w tym wszechświecie, Lewis, tyjjowinieneś wiedzieć najlepiej, że nie ma czegoś takiego jak śmierć.

— Tutaj ja rządzę! — wrzasnął Lewis. — Jestem Pernikiem! — Próbował przywołać na pomoc niszczycielskie siły energistyczne, buchnąć białym ogniem w parszywego zombi, zedrzeć z niego skórę i mięso, żeby zostały same kości.

Laton zatrzymał się pięć metrów od niego.

— Byłeś Pernikiem. Obiecałem ci, że kiedyś spotkamy się jak równy z równym. Skłamałem. Nie masz najmniejszego wyobrażenia o procesach odpowiedzialnych za twój pobyt w tym wszechświecie. Jesteś jak przedpotopowy neandertalczyk, Lewis. Myślałeś, że kluczem do podboju jest prymitywna przemoc. Nie zastanowiłeś się nawet nad źródłem swej energistycznej mocy. Wiem coś o tym, analizowałem twe denerwująco ospałe myśli, odkąd opętałeś moje ciało.

— Coś ty mi zrobił?

— Co ci zrobiłem? No cóż, Lewis, jesteś teraz częścią mnie.

Opętanie opętanego. To całkiem możliwe w sprzyjających okolicznościach. W tym przypadku po prostu użyłem broni biologicznej przeciwko warstwie neuronowej Pernika. Włókna nerwowe przewodzą teraz moje myśli. Możesz zabić komórki, lecz nie podporządkujesz ich sobie. To sprawa kodowania, rozumiesz? Ja znam kody, a ty nie. I nie proś mnie, abym ci je podał, bo nie chodzi mi o zwyczajną liczbę. Funkcjonujesz teraz jako podrzędna jednostka.

Tylko dlatego jeszcze myślisz, że ci na to pozwalam. W ten sposób cię tu wezwałem.

— Myślę, bo jestem! Byłem sobą przez stulecia, sukinsynu!

— Po powrocie w zaświaty znowu będziesz sobą. Wolny i niezależny. Nie chciałbyś już odejść, Lewis? Dzięki temu wyrwiesz się spod mojej władzy. W tym wszechświecie potrzebujesz żywej matrycy biologicznej, żeby się uaktywnić. Jeśli chcesz, pozwolę ci odejść.

Lewis poczuł ciężar za pasem. Ze zdziwieniem zobaczył pochwę z nożem rozszczepieniowym.

— Nie! — Potrząsnął głową niezdecydowanie, przerażony taką perspektywą. — Nie, nie odejdę! Wiem, że tego pragniesz. Beze mnie Pernik znowu byłby wolny. Ale ja pokrzyżuję ci szyki!

— Przestałbyś sobie schlebiać, Lewis. Nigdy więcej nie pozwolę, żebyś mógł cieszyć się ze swego barbarzyńskiego aktu sodomii. Uważasz się za twardziela, cwaniaka. Nic bardziej mylnego.

Ty i reszta twoich kolesiów macie mglisty plan ulokowania się na trwałe w tym fizycznym wszechświecie. A wszystko dlatego, że jesteście żałosnymi degeneratami.

Lewis parsknął na swego wysokiego ciemiężyciela.

— Taki z ciebie pieprzony mądrala? Zobaczymy, jak zaśpiewasz po czterystu cholernych latach w pustce. Zero żarcia, oddychania, dotykania: po prostu nic, słyszysz? Jeszcze będziesz skomlał, żeby do nas przystać, zasrańcu!

— Tak sądzisz? — W uśmiechu Latona nie było już nawet cienia wesołości. — Zastanów się, Lewis, kim ty jesteś. Kim są wszyscy, którzy wracają. A potem spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie, gdzie podziała się reszta rasy ludzkiej. Te setki miliardów, które zmarły od dnia, kiedy nasi przodkowie po raz pierwszy skrzesali iskrę krzemieniem, kiedy patrzyli na cofające się lodowce i walczyli z mamutami.

— Są ze mną, wszystkie te miliardy. Czekają na swoją kolej.

A kiedy dostaną się do tego wszechświata, dobiorą ci się do dupy, popaprańcu.

— Ależ ich wcale nie ma w tej twojej pustce, Lewis. Tam jest o wiele mniej dusz, niż umarło ludzi. Nie możesz mnie okłamywać, stanowisz część mnie. Dlatego wiem, że ich tam nie ma. A ty pomyśl dobrze, kto jest i dlaczego.

— Chrzań się. — Lewis wysunął nóż z pochwy. Wprawnym ruchem nacisnął kciukiem przycisk. Srebrne ostrze zabuczało złowrogo.

— Lewis, zachowuj się z łaski swojej. Bądź co bądź, to jest moja percepcyjna rzeczywistość.

Lewis patrzył, jak twarde ostrze wykręca się w stronę jego palców. Odrzucił z krzykiem nóż, który zniknął przed zetknięciem z ziemią, nie robiąc więcej hałasu niż płatek śniegu padający na wodę.

— Czego chcesz ode mnie? — Uniósł pięści, wiedząc, że jego wysiłki są skazane na niepowodzenie. Miał ochotę tłuc w betonową ścianę.

Laton postąpił kilka kroków w jego stronę. Teraz dopiero Lewis zdał sobie sprawę, jak przytłaczające wrażenie potrafi wywrzeć ów rosły edenista.

— Chcę zadośćuczynić za wyrządzone zło, choćby tylko częściowo — odparł Laton. — Wątpię, czy w tym wszechświecie zyskam całkowite wybaczenie. Nie za moje zbrodnie. A że były to zbrodnie, wiem już z całą pewnością. Bo widzisz, to wy mi uświadomiliście, jak bardzo się myliłem. Wszystkich nas pociąga idea nieśmiertelności, ponieważ wyczuwamy, że po ziemskim życiu jest coś jeszcze. Mamy w tej kwestii raczej blade pojęcie, a to za sprawą słabego zespolenia naszego kontinuum z pustką, która następuje potem. Z tego wywodzi się nasze błędne zrozumienie życia, tyle zmarnowanych okazji, tyle religijnego bełkotu. Zupełnie niepotrzebnie szukałem przedłużenia fizycznego życia, skoro życie cielesne jest zaledwie początkiem istnienia. Byłem jak małpa, która wyciąga rękę po holograficznego banana.

— Ty jesteś szalony! — krzyknął Lewis impulsywnie. — Ty jesteś, cholera, szalony!

— Jestem po prostu człowiekiem, nie ma we mnie szaleństwa.

— Laton mówił teraz z odcieniem żalu. — Nawet w tym nietrwałym stanie mam uczucia. I słabości. Jedną z nich jest żądza zemsty. Kto jak kto, ale ty, Lewis, musisz mnie doskonale rozumieć.

Zemsta jest jednym z głównych czynników motywujących człowieka do działania. Gruczoły czy nie gruczoły, wzburzone związki chemiczne czy cokolwiek innego. W pustych zaświatach marzyłeś, żeby wywrzeć na żyjących zemstę za zbrodnię życia. Cóż, teraz ja dokonam zemsty za niedole i upokorzenia, które z taką przyjemnością sprowadziłeś na moich pobratymców. Mam tu na myśli edenistów. Tak, tak, ostatecznie znów do nich należę. I jestem z tego dumny, choć nie są bez skazy, a często są zarozumiali i zbyt honorowi. I przeważnie nastawieni pokojowo do świata, zwłaszcza mieszkańcy Pernika. A ty, Lewis, bawiłeś się, doprowadzając do obłąkania ich zmysły. Poza tym ze szczególnym upodobaniem znęcałeś się nad moimi dziećmi.

— Cóż to była za rozkosz! Mam nadzieję, że wiłeś się z bólu, patrząc na to widowisko! Mam nadzieję, że na samo wspomnienie krzyczysz w nocy. Obyś cierpiał męki, zasrańcu, obyś płakał z rozpaczy! Jeśli jestem częścią twoich wspomnień, to nigdy o tym nie zapomnisz, już ja się o to postaram!

— Ech, Lewis, niczego się nie nauczyłeś. — Laton wyciągnął nóż z pochwy, którą naprędce powołał do istnienia. Groźnie buczące ostrze miało pół metra długości. — Zamierzam uwolnić Syrinx i powiadomić konsensus atlantydzki o prawdziwej naturze zagrożenia. Tak się jednak składa, że pozostali opętani są dla mnie troszkę kłopotliwi. Chcę, żebyś ich unieszkodliwił, Lewis. Dlatego doszczętnie cię wchłonę.

— Ani mi się śni iść ci na rękę!

Laton podszedł krok bliżej.

— To nie jest kwestia wyboru. Nie dla ciebie.

Lewis próbował uciekać, chociaż wiedział, że to niemożliwe. Betonowe ściany zbliżały się do siebie, zmniejszając magazyn do wielkości kortu tenisowego, potem pokoju, potem kwadratowej klitki.

— Chcę uzyskać kontrolę nad energistycznymi wyładowaniami, Lewis, mocą płynącą z miejsca zderzenia dwóch kontinuów.

Aby to się stało, muszę posiąść ciebie prawdziwego. Muszę dopełnić opętania.

— Nie!

Lewis uniósł ręce, gdy ostrze spadło ze świstem. Raz jeszcze rozległo się obrzydliwe chrupnięcie rozcinanej kości. W ślad za straszliwym bólem poszła postępująca drętwota. Krew tryskała fontannami z urżniętego w łokciu kikuta.

— Żegnaj, Lewis. Pewnie upłynie trochę czasu, zanim się znowu spotkamy. Tak czy inaczej, życzę ci szczęścia, jeśli zechcesz mnie szukać.

Lewis w drgawkach osunął się do kąta. Poślizgnął się w kałuży krwi.

— Ty bydlaku — wycedził przez zęby. — Kończ, na co czekasz. Ciesz się, ile możesz, ty glisto zasrana!

— Przykro mi, Lewis, ale jak już powiedziałem, zostaniesz całkowicie wchłonięty. Zapewne nie ucieszy cię porównanie, że będzie to trochę przypominało rytuały wampirów. Do końca uczty musisz zachować świadomość, inaczej transfer nie dojdzie do skutku. — Laton uraczył go krzywym, ironicznie przepraszającym uśmiechem.

Lewis pojął prawdziwe znaczenie słów edenisty. Zaczął krzyczeć. Wciąż krzyczał, kiedy Laton podniósł jego odcięte przedramię i wgryzł się w nie zębami.

* * *

Z rażącą oko nagłością Pernika znów zalały różnobarwne blaski. We wszystkich oknach wież mieszkalnych paliły się niebieskie światła, wzdłuż krętych ścieżek parkowych jaśniały pomarańczowe latarenki, wokół nabrzeża jarzyły się okrągłe płyty lądowisk. Pływające przystanie przypominały fluorescencyjne korzenie rozłożone na szklistej, matowej powierzchni wody.

Oxley podziwiał z góry ten widok. Jakże okrutna i perfidna ironia losu, że najbardziej odrażające zło zagościło w siedlisku takiego piękna.

— Proszę natychmiast wylądować, Oxley — powiedział Laton. — Mam niewiele czasu. Oni mi się opierają.

— Wylądować? — Nieartykułowany charkot dobył się z gardła pilota, kiedy wściekłość walczyła w nim o lepsze z drżącą namiastką uśmiechu. — Tylko mi pokaż, gdzie jesteś, a przybędę do ciebie, Laton. Kiedy padniemy sobie w ramiona, będę miał ze dwadzieścia machów na budziku. Tylko się pokaż!

— Nie bądź głupcem. Jestem teraz Pernikiem.

— Gdzie Syrinx?

— Żyje. „Oenone” potwierdzi. Pilnie potrzebuje opieki lekarskiej, dlatego musisz ją szybko stąd zabrać.

— „Oenone”? — wystrzelił w górę zapytanie, rejestrując jednocześnie rozmowę, podczas której Laton przekazywał konsensusowi atlantydzkiemu wielkie ilości informacji.

Jastrząb ukazał mu się jako kłębek markotnych myśli. Statek powstrzymał się od dalszego szaleńczego opadania i teraz unosił się ciężko nad mezosferę: pole dystorsyjne pozwalało mu na razie osiągnąć przyspieszenie 0,1 g.

— „Oenone”, czy ona żyje?

— Tak.

Ładunek emocji zawarty w tej myśli sprawił, że łzy napłynęły mu do oczu.

— Oxley! — zawołał Ruben. — Proszę, jeśli jest jakaś nadzieja…

— Dobra. — Przyglądał się badawczo wyspie. Na całej jej powierzchni rozpalały się i gasły igiełki światła, gwiazdy o czasie życia mierzonym w ułamkach sekund. Było to czarujące widowisko, choć wolał nie myśleć, co się za nim kryło.

— Konsensusie, powinienem tam schodzić?

— Tak. Żaden inny kosmolot nie dotrze na czas do Pernika.

Zaufaj Latonowi.

No pięknie, w końcu wszechświat zupełnie zwariował.

— A niech to cholera. W porządku, podchodzę do lądowania.

* * *

W centralnym parku rozprzestrzeniał się pożar, kiedy Oxley naprowadzał maszynę na jedną z płyt lądowiska. W pewnej odległości dostrzegł przewrócony na bok kosmolot ze złożonymi skrzydłami, sterczącymi do góry wspornikami podwozia i kadłubem pękniętym w części środkowej. Polipowe podłoże u podstawy najbliższej wieży mieszkalnej zaścielały ciała, przy czym większość ludzi musiała chyba uciekać przed ogniem, na co wskazywały nierozpoznawalne rysy twarzy, osmalona skóra, tlące się jeszcze ubrania.

W głębi wyspy rozległ się huk eksplozji, a z jednego okna po drugiej stronie parku wytoczył się kłąb płomieni.

— Oni szybko sif uczą — stwierdził Laton beznamiętnie. — W grupie są w stanie bronić się przed energistycznym atakiem.

Oczywiście, na dłuższą metę nic im to nie pomoże.

Nerwy Oxleya były wciąż napięte. Nie mógł się oprzeć wrażeniu, że pcha się w jakąś gigantyczną pułapkę, że lada moment zatrzasną się nad nim stalowe szczęki. A jeśli rozmowa jest tylko przynętą?

— Gdzie Syrinx?

— Zaraz tam będzie. Otwórz właz maszyny.

Poczuł, jak konsensus równoważy jego wątpliwości zastrzykiem krzepiącej odwagi. Nim się spostrzegł, już dawał polecenie wyłączenia pola jonowego i otwarcia luku śluzowego.

Do kabiny wdzierały się teraz nikłe echa wrzasków i przeciągły zgrzyt metalu poddanego ogromnemu naciskowi. Oxley pokręcił nosem. Smród zgnilizny zmieszany ze słonym morskim zapachem drażnił podniebienie. Przeszedł na tył maszyny z palcem zaciśniętym na nosie.

Ktoś zbliżał się do kosmolotu. Był to trzymetrowy olbrzym o kremowej skórze, nagi i bezwłosy, praktycznie pozbawiony rysów twarzy. Niósł jakąś postać w wyciągniętych ramionach.

— Syrinx — mruknął Oxley. Czuł, jak „Oenone” przepycha się za jego oczami, próbując dostrzec coś więcej.

Trzy czwarte powierzchni jej ciała owijały zielone pakiety nanoopatrunku. Ale nawet ta gruba otulina nie mogła ukryć strasznych ran na kończynach i tułowiu.

— W tym środowisku nanoniczne pakiety opatrunkowe nie działają dobrze — rzekł Laton, gdy olbrzym wchodził po schodkach do kosmolotu. — Ich wydajność wzrośnie, kiedy wzniesiecie się w powietrze.

— Kto to zrobił?

— Nie wiem, jak się nazywają, ale zapewniam cię, że ciała, które opętali, zostały pozbawione funkcjonalności.

Oxley wycofał się do kabiny; na skutek szoku nie umiał zdobyć się na żaden komentarz. Laton musiał przesłać polecenie do procesorów sterowania lotem, ponieważ przedni fotel pasażera rozłożył się, przybierając kształt leżanki. Był specjalnie zaprojektowany do przewozu rannych. Z wnęk w ścianie kabiny wysunął się od razu podstawowy monitor medyczny i sprzęt wspomagający.

Olbrzym ułożył ostrożnie Syrinx, po czym wyprostował się, sięgając głową sufitu. Oxley miał ochotę rzucić się na pomoc rannej, lecz mógł tylko gapić się otępiałym wzrokiem na niezgrabnego kolosa. Pozbawione wyrazu oblicze zaczęło się marszczyć, jakby coś gotowało się pod skórą. Oxley ujrzał Latona.

— Lećcie do Układu Słonecznego — rzekło sztuczne stworzenie. — Zawsze mieli tam najwyższej klasy sprzęt medyczny. Trzeba jednak powiadomić konsensus jowiszowy o prawdziwej naturze zagrożenia, które te powracające dusze stwarzają dla Konfederacji, a w zasadzie dla całego sektora galaktyki. Takie jest wasze pierwszorzędne zadanie.

Oxley machinalnie skinął głową.

— A co będzie z tobą?

— Powstrzymam opętanych, póki nie oddalicie się od Pernika.

Wtedy wybiorę się w wielką podróż. — Ogromne usta ułożyły się na chwilę w wyraz udręki. — To wprawdzie wiele nie zmieni, ale przekaż naszym rodakom, że teraz naprawdę żałuję tego, co zrobiłem z Jantritem. Myliłem się, i to bardzo.

— Zgoda.

— Nie proszę o przebaczenie, bo taka rzecz nie leży w gestii edenistów. Ale powiedz im, że na koniec stałem się dobry. — Na jego twarzy pojawił się lekki, nieporadny uśmiech. — To powinno wywołać okropne zamieszanie.

Olbrzym odwrócił się i ciężkim krokiem wyszedł z kabiny. Gdy dotarł na podest schodków prowadzących z luku śluzowego, nastąpił rozkład. Mlecznobiała ciecz chlusnęła szeroką strugą na metalową kratkę lądowiska, ochlapując wsporniki podwozia pojazdu.

* * *

Kosmolot oddalił się na Odległość pięciuset kilometrów od Pernika i mknął przez jonosferę z prędkością piętnastu machów, kiedy nastąpił wybuch.

Laton zaczekał, aż maleńki kosmolocik wydostanie się daleko poza strefę zagrożenia, po czym wykorzystał swą wszechwładną kontrolę nad komórkami wyspy i uwolnił jednocześnie każdy zawarty w nich dżul energii chemicznej. Doszło do eksplozji, która mogłaby rywalizować ze skutkami ciężkiego bombardowania antymaterią. Fale tsunami, jakie rozeszły się od epicentrum wybuchu, miały dość energii, aby obiec planetę.

7

Ten wieczór w barze Harkeya upływał spokojnie. Dzień wcześniej odleciała pełna zapału flotylla Terrance’a Smitha, zabierając ze sobą sporą rzeszę bywalców lokalu. Muzykom wyraźnie brakowało wigoru i tylko pięć par tańczyło na parkiecie. Przy jednym ze stolików siedział Gideon Kavanagh; pakiet nanoopatrunku przygotowujący kikut ręki do wszczepienia klonu był zręcznie przykryty luźną purpurową marynarką. Mężczyźnie towarzyszyła szczupła dwudziestopięcioletnia dziewczyna w czerwonej wieczorowej sukience, która ciągle chichotała. Przy końcu baru rozmawiały ze sobą w grupie znudzone kelnerki.

Senna atmosfera nie przeszkadzała Meyerowi. Bywały wieczory, kiedy nie miał ochoty dbać o swój wizerunek dowcipnego gawędziarza, hulajduszy, asa lotnictwa i demona seksu w jednej osobie, czyli wykazywać się cechami, z którymi dowódcy niezależnych statków kosmicznych podobno mieli się rodzić. Był już za stary na tego rodzaju głupstwa.

Niech się w to bawią młodzi, pomyślał. Tacy jak Joshua. Chociaż ten Joshua wcale nie musiał udawać.

— I ty nie musiałeś kiedyś przybierać sztucznej pozy — rzekł „Udat”.

Meyer powiódł wzrokiem za jedną z kelnerek, która przemknęła obok stolika w jego wnęce — blondynką o orientalnych rysach twarzy, ubraną w długą, czarną spódniczkę z rozcięciem do samego biodra. Ani trochę go nie pociągała, po prostu sycił oczy widokiem.

— Tamte dni dawno już minęły — odpowiedział czarnemu jastrzębiowi z ironią, w której pobrzmiewała jednak szczera nuta.

Obok siedziała Cherri Barnes: razem opróżniali butelczynę chłodnego importowanego wina valencay. Zawsze miło z nią spędzał czas: mądra, atrakcyjna kobieta, nie czująca się w obowiązku przerywać każdego milczenia. Poza tym była dobrym członkiem załogi. W ciągu lat wiele razy ze sobą sypiali; również na tym polu świetnie się uzupełniali.

— Jej towarzystwo poprawia ci nastrój — stwierdził „Udat”.

— I ja wtedy jestem szczęśliwy.

— No, skoro jesteś szczęśliwy…

— Wybierzmy się gdzieś. Ty stajesz się nerwowy, a mnie tu nudno.

— Mogliśmy lecieć na Lalonde.

— Nie sądzę. Tego rodzaju misje przestały cię już pociągać.

— Masz rację. Choć świerzbiły mnie ręce, żeby porachować kości temu łotrowi Latonowi. Ale tak sobie myślę, że lepiej zostawić te rzeczy Joshui i jemu podobnym. Tylko po co tam popędził, skoro zgarnął kupę szmalu po powrocie z Norfolku?

— Może chce coś udowodnić?

— To do niego niepodobne. Tam się dzieją jakieś dziwne rzeczy. A znając Joshuę, wiem, że u podłoża tej sprawy leżą pieniądze. Z pewnością niebawem poznamy szczegóły. Tymczasem dzięki operacji na Lalonde mamy w dokach miły niedostatek statków. Nie powinno być trudno o czartery.

— Mogliśmy zaproponować swe usługi agencji prasowej.

Claudia Dohan, gdy rozsyłała fleksy z nagraniem sensywizyjnym Graeme’a Nicholsona, najchętniej podpisywała umowy z dowódcami czarnych jastrzębi. Czas to pieniądz, mówiła.

— Wiesz, jak trzeba by było się uwijać?

— Przynajmniej jakieś wyzwanie.

— Spokojnie, gdybym wołał towarzystwo matki niż czarnego jastrzębia, nigdy bym nie opuścił domu.

— Przepraszam. Wytrąciłem cię z równowagi.

— Nie, ale ciągle mnie gryzie ta sprawa z Latonem. Też coś, żeby po tylu latach znowu się pojawił.

— Flota go znajdzie.

— Aha, już to widzę.

— O czym wy tyle dyskutujecie? — zapytała Cherri.

— Co? A, przepraszam. — Uśmiechnął się z zakłopotaniem. — O Latonie, jeśli chcesz wiedzieć. Zastanawiam się, gdzie on się teraz podziewa…

— Ty i pięćdziesiąt miliardów ludzi. — Sięgnęła po kartę. — Dobra, zamówmy coś wreszcie, bo umieram z głodu.

Wybrali pieczonego kurczaka z sałatką i drugą butelkę wina.

— Kłopot w tym, że dokądkolwiek się udasz, wszędzie niebezpiecznie — rzekł Meyer po odejściu kelnerki. — Póki Siły Powietrzne go nie przyskrzynią, rynek handlu międzygwiezdnego będzie trochę rozchwiany. Stawki ubezpieczeń pójdą ostro do góry.

— No to rób za kuriera. Nie będziemy musieli cumować do żadnych stacji. Jest też inna możliwość: rozwozić towar między habitatami edenistów.

Przesuwał po stole kieliszek z winem, niezbyt zachwycony tym pomysłem.

— Mamy pogodzić się z porażką?

— Na coś trzeba się zdecydować.

Przymusił wargi do uśmiechu.

— Tylko nie wiem na co.

— Kapitan Meyer?

Uniósł wzrok. Przy stole stanęła niewysoka ciemnoskóra kobieta, ubrana w klasyczny szary kostium. Przy jej czarnej karnacji Cherri wydawała się biała. Wyglądała na osobę po sześćdziesiątce.

— Zgadza się.

— To pan jest właścicielem „Udata”?

— Tak. — Gdyby nie znajdowali się w Tranquillity, Meyer wziąłby ją za inspektora podatkowego.

— Jestem doktor Alkad Mzu — przedstawiła się. — Mogę się przysiąść na chwilkę? Chciałabym porozmawiać o interesach.

— Będzie mi miło.

Dał znak kelnerce, żeby przyniosła jeszcze jeden kieliszek, a potem wylał z butelki resztkę wina.

— Muszę wydostać się poza układ. Szukam transportu — powiedziała Alkad.

— Ma być tylko pani? Żadnego towaru?

— Dokładnie. Czy to panu przeszkadza?

— Nie, skąd. Ale wynajęcie „Udata” nie jest tanie. Nie przypominam sobie, żebyśmy kiedykolwiek mieli na pokładzie tylko jednego pasażera.

— Nie mieliśmy — potwierdził „Udat”.

Meyer z trudem zachował powagę.

— Dokąd się pani wybiera? Mogę od razu podać cenę.

— Do Nowej Kalifornii. — Napiła się wina, zerkając na niego znad brzegu kieliszka.

Kątem oka Meyer dostrzegł zdziwienie na twarzy Cherri. Trzy lub cztery razy w tygodniu odbywały się regularne loty z Tranquillity do układu Nowej Kalifornii, nie mówiąc już o dodatkowych lotach czarterowych. Nie odwołano jeszcze ani jednego połączenia w związku z zagrożeniem ze strony Latona. Alkad Mzu zaintrygowała Meyera.

Dobra, zobaczmy, jak bardzo jej zależy.

— Zapłaci pani przynajmniej trzysta tysięcy fuzjodolarów.

— A zatem mniej więcej tyle, ile się spodziewałam. Po dotarciu na miejsce może się zdarzyć, że zechcę przewieźć pewien ładunek do innego układu. Czy mogłabym prosić pana o zestawienie osiągów i zdolności przeładunkowych „Udata”?

— Ależ oczywiście. — Jego wątpliwości nie zostały rozwiane.

Chęć zabrania ładunku była wprawdzie wystarczającym powodem do wyczarterowania statku, dlaczego jednak nie chciała lecieć do Nowej Kalifornii zwykłymi liniami pasażerskimi i dopiero na miejscu wynająć statku kosmicznego? Przychodziło mu do głowy tylko jedno wytłumaczenie: potrzebowała koniecznie czarnego jastrzębia. A to nie wróżyło nic dobrego. — „Udat” podejmuje się jedynie lotów cywilnych. — Położył lekki nacisk na ostatnie słowo.

— Naturalnie.

— W takim razie zgoda. — Otworzył kanał łączności z jej neuronowym nanosystemem i przesłał datawizyjnie informacje o zdolnościach przeładunkowych czarnego jastrzębia.

— Jakiego rodzaju ładunek wchodzi w grę? — spytała Cherri.

— Odpowiadam na statku za sprawy załadunku i mogłabym coś doradzić.

— Sprzęt medyczny — odpowiedziała Alkad. — Mam tu kilka plików w mikrorozdzielczości. — Przesłała je Meyerowi.

Lista rozwinięta w jego umyśle przypominała powiększony trójwymiarowy model ścieżek układu scalonego, gdzie każdy węzeł miał swoją nazwę. Były ich tam ogromne ilości.

— Świetnie — powiedział z niejaką konsternacją. — Później to przejrzymy. — A raczej uruchomimy w programie analizującym, pomyślał.

— Dziękuję. Odległość do Nowej Kalifornii wyniesie w przybliżeniu dwieście lat świetlnych, na tej podstawie i po zapoznaniu się z masą i wymogami transportowymi ładunku będzie pan mógł określić dokładną cenę. Porównam ją z cenami u innych kapitanów.

— Ciężko nas będzie przebić — stwierdził lekkim tonem.

— Czy są jakieś konkretne przyczyny, dla których mielibyśmy nie wiedzieć, dokąd polecimy? — zapytała Cherri.

— Jestem z przyjaciółmi na wczesnym etapie planowania misji. Wolałabym na razie niczego więcej nie zdradzać. Zapewniam jednak, że przed opuszczeniem Tranquillity poznacie dokładny cel podróży. — Alkad wstała. — Dziękuję, że zechciał pan poświęcić mi chwilkę czasu, kapitanie. Mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy. I proszę przesłać mi datawizyjnie dokładną kwotę.

— Ledwo zamoczyła usta w winie — zauważyła Cherri po odejściu Alkad Mzu.

— Rzeczywiście — odparł Meyer w zadumie.

Pięć osób odchodziło od baru, przy czym żadna nie przypominała pracownika stacji przemysłowej. Kupcy? Nie, wyglądali na niezbyt zamożnych.

— Zgłaszamy się formalnie do przetargu?

— Dobre pytanie.

— Chętnie bym odwiedził Nową Kalifornię — rzekł „Udat” z nadzieją.

— Przecież już tam byłeś. Chcesz się po prostu przelecieć.

— Pewnie. Straszne tu nudy na półce. — „Udat” przesłał obraz gwiazd widzianych z półki cumowniczej w Tranquillity, jak krążyły wciąż i wciąż po tych samych torach. Skraj dysku kosmodromu zaczął szarzeć, potem pękać i łamać się ze starości.

Meyer uśmiechnął się wesoło.

— Ależ ty masz wyobraźnię. Postaram się o jakiś czarter.

Obiecuję.

— Wspaniale!

— Dobrze byłoby dowiedzieć się czegoś o tej kobiecie — powiedział na głos. — Widać, że coś ukrywa.

— Co ty powiesz? — zakpiła Cherri z przechyloną na bok głową. — I ty zauważyłeś?

* * *

Wokół Ione zmaterializował się apartament, kiedy przestała patrzeć na scenę w barze. Augustine maszerował z determinacją po stole w stronę resztek sałatki, pokonując dobrych pięćdziesiąt centymetrów na minutę. W tym czasie Alkad Mzu czekała na windę w holu na trzydziestym pierwszym piętrze wieżowca świętej Marty. Nad nią, na poziomie parku, kręciło się już siedmioro agentów wywiadu zaalarmowanych przez kolegów z baru Harkeya. Dwoje z nich, agentka z Nowej Brytanii i zastępca szefa jednostki z Kulu, uparcie unikało kontaktu wzrokowego. Doprawdy, dziwne. W ciągu ostatnich trzech tygodni większość czasu po pracy spędzali ze sobą w łóżku, gdzie kochali się do utraty zmysłów.

— Na kursie historii poznałam pewien incydent z dwudziestego wieku — powiedziała Ione. — Otóż pracownicy amerykańskiego CIA próbowali pozbyć się przywódcy jednego z reżimów komunistycznych na Karaibach, dając mu wybuchowe cygaro.

— I co? — zapytało uprzejmie Tranquillity.

— Sześćset lat postępu, a człowiek nic się nie zmienił.

— Mam go powiadomić, że Alkad Mzu nie otrzyma wizy wyjazdowej?

— Uczciwiej byłoby dać mu do zrozumienia, że jeśli zabierze Mzu na pokład, zestrzelę „Udata” bez najmniejszych oporów. Ale nie, wstrzymamy się z tym na razie. Z iloma kapitanami już się kontaktowała?

— Z sześćdziesięcioma trzema w ciągu ostatnich dwudziestu miesięcy.

— I każda rozmowa przebiegała tak samo… — Padało pytanie o cenę, która obejmowała przelot czarterowy do innego układu planetarnego i zabranie stamtąd jakiegoś ładunku. Przy tym za każdym razem pojawiała się nazwa innego systemu gwiezdnego. I tylko Joshua usłyszał o Garissie. Ione wolała nie dociekać znaczenia tego faktu. Musiał to być czysty zbieg okoliczności.

— Podzielam twoje zdanie — rzekł habitat.

— Nie panowałam nad myślami. Przepraszam.

— Jej spotkanie z Joshuą pozostało bez konsekwencji.

— Owszem, lecz ciekawa jestem, co ona kombinuje.

— Narzucają się dwa możliwe wyjaśnienia. Po pierwsze, doskonale zdaje sobie sprawę, że śledzą ją agenci wywiadu (a trudno sobie wyobrazić, żeby było inaczej) i po prostu bawi się ich kosztem.

— Bawi się? Nazywasz to zabawą? Grożenie ludzkości użyciem „Alchemika”?

— Jej ojczysta planeta została unicestwiona. W tej sytuacji czarne poczucie humoru wydaje się usprawiedliwione.

— No, tak. Mów dalej.

— Po drugie, stara się mieć w rezerwie wiele możliwości ucieczki, aby zmylić czujność tropiących ją agentów. Sześćdziesięciu trzech kapitanów to nadmierna ilość jak na perwersyjną zabawę.

— Ale musi wiedzieć, że ciebie nie można oszukać.

— Tak.

— Dziwna kobieta.

— Bardzo inteligentna kobieta.

Ione wzięła z talerzyka liść sałaty i zaczęła rwać go na małe kawałeczki. Augustine zamruczał z zachwytem, gdy ostatecznie dotarł do sterty smacznych kąsków. Już po chwili przeżuwał je z zadowoleniem.

— Czy mogłaby jakimś sposobem zmylić twoją czujność?

Przecież edeniści potrafią miejscowo wytwarzać martwe strefy w polu postrzegania habitatów.

— Prawdopodobieństwo znikome, rzekłbym. Żadnemu edeniście nie udało się nigdy mnie zwieść, a za dni twego dziadka zdarzały się częste próby.

— Naprawdę? — zainteresowała się.

— Próbowali głównie agenci służb wywiadowczych. Wszyscy nadaremnie. Przy okazji zdobyłem garść cennych informacji na temat działania programów miejscowego wprowadzania w błąd percepcji habitatu, którymi się posługują. Na szczęście jestem na nie dość odporny, ponieważ moje procesy myślowe przebiegają nieco inaczej niż w habitatach edenistów. Poza tym Alkad Mzu nie ma genu afinicznego.

— Tylko czy na pewno? Pojawiła się u nas dopiero cztery lata po zagładzie Garissy. Co się z nią działo w tym czasie?

Mogła sobie wszczepić symbionty neuronowe.

— Nie zrobiła tego. Każdy pracownik ośrodka badań nad cywilizacją Laymilów musi wykonać kompletny skaning ciała, żeby dostać ubezpieczenie zdrowotne. Mzu posiada neuronowy nanosystem, ale bez symbiontów afinicznych. Innych implantów nie ma.

— Aha. Mimo to niepokoi mnie to jej ciągłe zaczepianie dowódców statków kosmicznych. Może gdybym z nią porozmawiała na osobności, wytłumaczyła jej, ile nam sprawia kłopotu…

— Całkiem niezły pomysł.

— Spotkała się kiedyś z moim ojcem?

— Nigdy.

— Pomyślę najpierw, co jej powiedzieć. Nie chciałabym jej czymś zrazić. Może zaproszę ją na obiad, żeby to wyglądało mniej oficjalnie.

— Oczywiście, ona zawsze zachowuje się zgodnie ze swoją pozycją społeczną.

— W porządku. A tymczasem podwoimy liczbę sierżantów, którzy ją śledzą. Wystarczy, że Laton rozrabia w Konfederacji, nie dokładajmy kłopotów admirałowi Aleksandrovichowi.

* * *

Meyer i Cherri Barnes udali się windą z baru Harkeya do holu wieżowca świętej Marty, skąd zeszli po schodach do stacji kolejki i poprosili datawizyjnie o wagonik.

— Wracamy do hotelu czy na „Udata”? — spytała Cherri.

— Mam pokój z podwójnym łóżkiem.

Uśmiechnęła się promiennie i objęła go ramieniem.

— Ja też.

Gdy nadjechał wagonik, Meyer przekazał procesorowi sterującemu cel podróży: hotel. Ruszyli z delikatnym przyspieszeniem.

Meyer wpadał głębiej w fotel, Cherri wciąż się go trzymała.

Neuronowy nanosystem powiadomił go nagle o zmianach następujących w pliku przechowywanym w jednej z komórek pamięciowych. Programy antywirusowe natychmiast wyizolowały komórkę.

Zgodnie z wyświetlonym menu, plik zawierał informacje o ładunku Alkad Mzu.

Programy antywirusowe zawiadamiały, że zmiany dobiegły końca; programy śledzące sprawdziły ostrożnie nowy format pliku. Nie wykryły niebezpieczeństwa. Plik zawierał kod czasowy, który po prostu przetworzył istniejącą informację w coś zupełnie innego.

W ukrytą wiadomość.

Meyer postanowił ją przeczytać.

— Jasny gwint… — bąknął po piętnastu sekundach.

— No, to się nazywa wyzwanie! — stwierdził „Udat” entuzjastycznie.

* * *

Układ planetarny Ombey był najmłodszy z ośmiu księstw Kulu.

W roku 2457 statek zwiadowczy Królewskich Sił Powietrznych odkrył jedyną terrakompatybilną planetę systemu, krążącą w odległości stu czterdziestu dwóch milionów kilometrów od swej macierzystej gwiazdy typu G2. Kiedy ekipa przyznająca certyfikaty ekologiczne uznała biosferę za przyjazną dla człowieka, w 2470 roku król Lukas ogłosił planetę protektoratem Kulu. W odróżnieniu od innych nowo odkrywanych światów — jak na przykład Lalonde, której byt zależał od spółek założycielskich i skutecznego przyciągania inwestorów — rozwój Ombey finansowany był wyłącznie ze skarbca królewskiego i kasy Kulu Corporation należącej do Korony. Planeta nie przechodziła nigdy pierwszego stadium zasiedlania w zwykłym znaczeniu tych słów, a nawet fazy rozkwitu gospodarki agrarnej. Zanim przybył pierwszy osiedleniec, na orbicie została umieszczona żelazokamienna asteroida Guyana, a inżynierowie z Floty z miejsca przystąpili do tworzenia na niej swojej bazy. Poważniejsze przedsiębiorstwa astroinżynieryjne z Kulu zakładały w układzie stacje przemysłowe, aby uszczknąć cokolwiek z puli zamówień wojskowych i skorzystać na ogromnych ulgach podatkowych. Kulu Corporation rozpoczęła budowę osiedla na asteroidzie obiegającej gazowego olbrzyma Nonoiuta i wkrótce ruszył montaż instalacji do wydobycia He3 z atmosfery. Zgodnie z tradycją obowiązującą w królestwie edenistom zabroniono zawiązywania habitatu i budowania własnych stacji wydobywczych, który to zakaz Saldanowie tłumaczyli względami religijnymi.

Zanim nadciągnęła pierwsza fala osadników, powstały liczne instytucje rządowe, które zapewniły zbyt ich produktom. Od razu po przybyciu mogli korzystać z opieki zdrowotnej, sieci komunikacyjnej, praw obywatelskich i edukacyjnych kursów dydaktycznych, choć jeszcze nie na poziomie właściwym bardziej rozwiniętym planetom królestwa. Każda rodzina otrzymała czterdzieści hektarów ziemi, niezwykle nisko oprocentowany kredyt na budowę domu i zakup maszyn rolniczych oraz obietnicę przyznania dzieciom dalszych gruntów uprawnych. Pierwszorzędne znaczenie nadano tworzeniu zaplecza przemysłowego, sprowadzano więc gotowe fabryki, gdzie powstawały materiały dla przedsiębiorstw technicznobudowlanych. Kontrakty rządowe dawały firmom potężny zastrzyk kapitału. W czasie drugiego dziesięciolecia przybywało tyle samo farmerów co pracowników zakładów przemysłowych i administracji cywilnej. Gdy w roku 2500 liczba ludności osiągnęła dziesięć milionów, planeta oficjalnie zmieniła swój status z protektoratu na księstwo, a rządy objął jeden z najbliższych krewnych króla.

Założenie Ombey było szczegółowo zaplanowanym przedsięwzięciem, możliwym tylko w tak bogatym kraju jak królestwo Kulu.

Saldanowie nie przejmowali się specjalnie kosztami inwestycji, bo chociaż zaczęła się zwracać dopiero po dziewięćdziesięciu latach, to dzięki niej umacniali dynastię, a także swoje wpływy na arenie gospodarczej, wojskowej i politycznej w Konfederacji. Ich pozycja stała się jeszcze silniejsza, aczkolwiek w tych czasach rewolucja republikańska nie wchodziła już praktycznie w rachubę. A wszystko to działo się bez zatargów z sąsiednimi układami planetarnymi.

W roku 2611 na orbicie krążyło już dwanaście zasiedlonych asteroid, a niebawem miały do nich dołączyć dwie następne. Liczba ludności samej planety zbliżała się do dwustu milionów, a w osiedlach założonych w gęstym wewnętrznym pasie planetoid żyły kolejne dwa miliony. Dawno już przestały napływać z Kulu pożyczki i dotacje, samowystarczalność gospodarcza i przemysłowa została osiągnięta w roku 2545, zwiększał się eksport. Zamożna planeta zapewniała przyzwoity poziom życia swym mieszkańcom, którzy mieli prawo spoglądać w przyszłość z optymizmem.

* * *

Kapitan Farrah Montgomery przewidywała, że lot z Lalonde potrwa cztery dni. Kiedy jednak „Ekwan” pojawił się wreszcie w układzie Ombey, wynurzając się dwieście tysięcy kilometrów od powierzchni planety, mijał ósmy dzień podróży. Już od pierwszej minuty lotu rozmaite systemy pokładowe wielkiego transportowca kolonizacyjnego ulegały irytującym awariom. Wysiadały mechaniczne podzespoły, w obwodach elektrycznych dochodziło do niespodziewanych wzrostów i spadków mocy. Załoga wpadała w gniewną rozpacz, dokonując prowizorycznych napraw. I co niepokoiło najbardziej, główny napęd termonuklearny nie dawał równej siły ciągu, wskutek czego z trudem docierali do wyliczonych współrzędnych skoku. To właśnie wydłużyło drastycznie czas trwania lotu.

Poziom paliwa, choć jeszcze nie krytyczny, był alarmująco niski.

Gdy czujniki wysunęły się ze schowków w kadłubie, kapitan Montgomery dokonała wstępnego wizualnego sprawdzenia pozycji statku. Nad horyzontem Ombey wstawał Jethro, jego samotny satelita, wielki szarożółty glob upstrzony wąskimi, głębokimi kraterami i pocięty długimi paskami białych promieni. Znajdowali się nad ciemną stroną planety; rozłożony na równiku pustynny kontynent Blackdust jawił się jako olbrzymia hebanowa łata pośród oceanów skąpanych w żółtawej poświacie księżyca. Dalej na wschodzie leżał kontynent Espartan, którego linię brzegową wydobywały z mroku fioletowobiałe światełka małych miast i wielkich aglomeracji; im dalej od wybrzeża, tym rzadziej pojawiały się skupiska ludzi, by całkowicie zniknąć przed centralnym łańcuchem górskim.

Kiedy kapitan Montgomery powiadomiła o swym przybyciu centrum kontroli ruchu lotniczego, Ralph Hiltch skontaktował się z bazą sił powietrznych na Guyanie, prosząc o zezwolenie na cumowanie i wprowadzenie alarmu stopnia czwartego. „Ekwan” zbliżał się do planetoidy ze względnie stałym przyspieszeniem 1,25 g.

Na życzenie Hiltcha, które poparł sir Asquith, dowodzący bazą admirał Pascoe Farąuar polecił ogłosić alarm. Z zajmowanej przez wojsko komory biosferycznej usunięto zbędny personel. Ruch handlowy został wstrzymany. Specjaliści od ksenobiologii, nanoniki i uzbrojenia zaczęli przygotowywać wydzielone pomieszczenie na przyjęcie Geralda Skibbowa.

„Ekwan” zacumował w nieobrotowym kosmodromie, witany przez zwarty kordon bezpieczeństwa. Żołnierze Królewskich Sił Specjalnych i pracownicy portu męczyli się przez pięć godzin, aby wyciągnąć z kapsuł zerowych trzy tysiące oszołomionych, narzekających kolonistów i rozlokować ich w wojskowych kwaterach.

W tym czasie Ralph Hiltch i sir Asquith rozmawiali ze sztabem admirała Farąuara, który — po przejrzeniu nagrań sensorialnych Deana Folana z misji w dżungli oraz niejasnych raportów Lori i Darcy’ego o pojawieniu się Latona na Lalonde — zdecydował się podnieść alarm do stopnia trzeciego.

Ralph Hiltch patrzył, jak ostatni opancerzeni komandosi z pięćr dziesięcioosobowego oddziału wfruwają do przestronnego przedziału sypialnego „Ekwana”. Wszyscy mieli wzmacnianą muskulaturę i byli wszechstronnie wyszkoleni do walki w stanie nieważkości; ośmiu trzymało w pogotowiu bezodrzutowe karabinki automatyczne średniego kalibru, strzelające konwencjonalnymi pociskami. Sierżanci, posłuszni wskazówkom Cathala Fitzgeralda, zaczęli rozstawiać ludzi w trzech koncentrycznych kręgach wokół kapsuły Geralda Skibbowa, przy czym wysłano pięciu żołnierzy na sąsiednie pomosty, na wypadek gdyby jeniec przedarł się przez metalowe kraty.

Do najbliższych dźwigarów przymocowano dodatkowe reflektory.

Snopy światła padały bezpośrednio na jedyną w przedziale kapsułę, której wieko wciąż pokrywała nieprzejrzana czerń. Krąg komandosów otaczał rząd fantastycznie poplątanych cieni.

Za pośrednictwem neuronowego nanosystemu Ralph przekazywał przebieg zdarzenia admirałowi i czekającym specjalistom. Z niejakim zażenowaniem zakotwiczył stopę przy dźwigarze i zwrócił się do żołnierzy:

— To może wyglądać na przesadę, wy wszyscy na jednego człowieka, ale nie dajcie się zwieść pozorom. Nie jesteśmy pewni, czy to w ogóle człowiek. Z pewnością posiada zabójczą umiejętność rażenia energią, której natura jest nam zupełnie nieznana. Pocieszcie się tym, że stan nieważkości sprawia mu pewne kłopoty.

Wasze zadanie polega na odprowadzeniu jeńca do zamkniętego pomieszczenia, gdzie przejmą go ludzie z obsługi technicznej. Podobno nie zdoła wyrwać się z izolatki, lecz zaciągnięcie go tam może mieć dość brutalny przebieg.

Cofając się od kapsuły, zauważył nieco zalęknione twarze najbliżej stojących żołnierzy.

Boże, jacy oni młodzi. Lepiej, żeby potraktowali poważnie moje ostrzeżenie.

Sprawdził stan hełmu powłokowego i wziął głęboki oddech.

— W porządku. Cathal, wyłączaj.

Wieko przestało być czarne, ukazując wewnątrz gładki cylindryczny sarkofag z kompozytu. Ralph natężył słuch, jakby lada chwila miało się rozlec takie samo łomotanie, jakim żegnał ich Skibbow przed zaśnięciem. W przedziale jednak panowała cisza, przerywana tylko czasem szuraniem żołnierzy, którzy wyciągali szyje, żeby coś zobaczyć.

— Otwórz wieko.

Zaczęło się zsuwać. Ralph czekał, kiedy Skibbow wystartuje z otworu niczym zbiegła osa bojowa z przyspieszeniem 40 g. Usłyszał coś jakby żałosne pochlipywanie. Cathal obrzucił go zdziwionym spojrzeniem.

Boże, czy to właściwa kapsuła?

— W porządku, pozostańcie na miejscach — powiedział. — Wy dwaj. — Wskazał na komandosów z karabinkami. — Będziecie mnie osłaniać. — Odbijając się wolno w stronę kapsuły, wciąż obawiał się, że jeniec wyskoczy na zewnątrz. Nasilało się łkanie, przemieszane z cichymi jękami.

Z najwyższą ostrożnością, gotów natychmiast cofnąć głowę, Ralph nachylił się nad kapsułą i zerknął do środka.

Geraid Skibbow unosił się biernie w okrągłej kremowej trumnie z kompozytu. Drżał na całym ciele i zaciskał na piersi pokiereszowaną dłoń. Oczy nabiegły mu czerwienią, z roztrzaskanego nosa ciekła krew. W nozdrza uderzał zapach moczu i błota z dżungli.

Geraid ciągle chlipał, w kącikach jego ust zbierały się bąbelki śliny. Kiedy Ralph zawisł bezpośrednio nad kapsułą, oczy jeńca pozostały nieruchome.

— Cholera.

— Co się stało? — zapytał datawizyjnie admirał Farąuar.

— Nie wiem, sir. Mamy tu niewątpliwie Skibbowa, chociaż wygląda na to, że doznał jakiegoś szoku. — Pomachał ręką nad brudną, okrwawioną twarzą kolonisty. — To prawie katalepsja.

— Wciąż jest niebezpieczny? Jak pan myśli?

— Bardzo wątpliwe. No chyba żeby przyszedł do siebie.

— Dobra, Hiltch. Niech komandosi przyprowadzą go jak najszybciej do izolatki. Zanim tam dotrzecie, zorganizuję zespół reanimacyjny.

— Tak, sir.

Ralph odepchnął się od kapsuły, pozwalając trzem żołnierzom wyciągnąć na zewnątrz Skibbowa, który nie stawiał najmniejszego oporu. Neuronowy nanosystem powiadomił Hiltcha, że alarm na planetoidzie został złagodzony do stopnia szóstego.

Dziwna rzecz, dumał. Przywlekliśmy na pokład chodzącą atomówkę, która przeobraziła się w beczące warzywo. Coś go uwolniło od tej sekwestracji. Ale co?

Komandosi z hałasem opuścili przedział, rechocząc i dowcipkując. Byli zadowoleni, że mimo wszystko nie okazali się potrzebni. Ralph długo jeszcze trzymał się wspornika, zawieszony między dwoma pomostami. Przypatrywał się w zadumie kapsule zerowej.

* * *

Trzy godziny po tym, jak alarm został złagodzony do stopnia szóstego, życie na Guyanie znów toczyło się zwykłym trybem. Cywile zatrudnieni w zajętej przez wojsko komorze mogli powrócić do swoich stanowisk. W pozostałych dwóch komorach odwołano ograniczenia w ruchu i komunikacji. Statki kosmiczne otrzymywały pozwolenie na wejście i wyjście z doku, chociaż na kosmodromie, gdzie cumował „Ekwan”, wolno było zatrzymywać się tylko okrętom wojennym.

Trzy i pół godziny po tym, jak żołnierze dostarczyli do izolatki bezwładne ciało Geralda Skibbowa, kapitan Farrah Montgomery wkroczyła do niewielkiego biura Time Universe i oddała fleks od Graeme’a Nicholsona.

* * *

Minęła godzina, odkąd służące podały w Cricklade śniadanie.

Diuk sunął już po niebie pociętym zwiewnymi paskami obłoków. Po raz pierwszy od letniej koniunkcji w nocy spadł deszczyk. Pola i lasy skrzyły się i błyszczały pod glazurą wilgoci. Miejscowe kwiaty, zwinięte w brązowe koronki po zrzuceniu nasion, teraz rozpaćkały się i zaczęły gnić. Ale najlepsze było to, że zniknął kurz wiszący dotąd w powietrzu. Robotnicy z majątku Cricklade przystąpili rankiem do pracy w wesołych nastrojach, zadowoleni z dobrej wróżby. Tak wczesny deszcz zapowiadał bogaty plon podczas następnych żniw.

Louise Kavanagh nie myślała o deszczu ani perspektywie udanego sezonu w rolnictwie. Nawet dziecięcy entuzjazm Genevieve nie potrafił skłonić jej do tradycyjnego spaceru po wybiegu dla koni. Zamiast tego siedziała na klozecie z majtkami zsuniętymi do kostek i twarzą zatopioną w dłoniach. Długie włosy opadały luźno, suwając się podkręconymi końcami po niebieskich lakierowanych bucikach. Co za głupota, żeby nosić tak niepraktycznie długie włosy, myślała. Głupota, próżność, strata czasu, poniżenie.

Dlaczego pieszczą mnie i czeszą, jakbym miała wziąć udział w pokazie zwierząt rasowych? Co za wredna, obrzydliwa tradycja nakazuje traktować w ten sposób kobiety? A wszystko po to, żeby jakiś odpychający, tępy „dżentelmen” mógł sobie wziąć za żonkę kobietę o klasycznej urodzie. Cóż znaczy wygląd, i to jeszcze taki, którego wzór wywodzi się z niemal mitycznych dziejów innej planety? Ja znalazłam już swojego mężczyznę.

Znowu zwarła mięśnie brzucha, wstrzymując oddech i prąc z całej siły. Paznokcie wpiły się boleśnie w ciało, głowa trzęsła się, policzki poczerwieniały.

Wszystko na darmo. Z jękiem boleści wypuściła powietrze ze zmęczonych płuc.

Wpadła w złość i ponownie naparła. Wypuściła powietrze. Naparła.

1 nic.

Chętnie by sobie popłakała. Ramiona jej drżały, oczy miała podkrążone, lecz nie było w nich łez. Już dawno się wyczerpały.

Okres spóźniał się przynajmniej o pięć dni, a do tej pory miewała go tak regularnie.

Była w ciąży z dzieckiem Joshui. To cudowne. To straszne. Jejku, ale się porobiło!

— Jezu, proszę… — wyszeptała. — Myśmy tak naprawdę wcale nie zgrzeszyli. Naprawdę. Bo ja go tak kocham. Z całego serca.

Proszę, nie pozwól, żeby mnie to spotkało.

Niczego bardziej nie pragnęła, niż urodzić Joshui dziecko. Tylko że nie teraz. Joshua ciągle jeszcze wydawał jej się baśniową postacią, którą wymyśliła, aby uprzyjemnić sobie czas w trakcie długich, skwarnych miesięcy sennego norfolskiego lata. Wręcz nierealnie idealny, rozgrzewał ją od wewnątrz, rozpalał w niej ogień dzikiej namiętności. Namiętności, z której istnienia tylko mgliście zdawała sobie przedtem sprawę. Wszystkie dawniejsze marzenia o romantycznych przygodach zamazały się i odeszły w mrok niebytu, gdy poczuła pocałunek swego wysokiego, przystojnego kawalera. Kiedy jednak kładła się spać wieczorem, wspominając zwinne dłonie Joshui błądzące po jej nagim ciele, oblewały ją zgoła niegodne damy rumieńce. Nie było chyba takiego dnia, żeby nie odwiedziła polanki w lesie Wardley, gdzie zapach suchego siana zawsze wprawiał ją w przyjemne podniecenie. Myślała wtedy o swym ostatnim spotkaniu z Joshuą w stajni.

— Panie Jezu, proszę.

Zeszłego roku pewna dziewczyna ze szkoły przyklasztornej, nieco starsza od Louise, musiała dość raptownie wyprowadzić się z dystryktu. Pochodziła z jednej z zamożniejszych rodzin w hrabstwie Stoke; jej ojciec był właścicielem ziemskim zasiadającym od przeszło dziesięciu lat w lokalnej radzie. Wedle słów matki przełożonej, pojechała zamieszkać u krewnych, którzy posiadali liczne stada owiec na wyspie Cumbrii; tam ponoć miała poznać praktyczne aspekty prowadzenia gospodarstwa domowego i przygotować się należycie do roli małżonki. Każdy wszakże znał prawdziwy powód jej wyjazdu. Jeden z młodych Cyganów, którzy pomagali w hrabstwie przy zbiorach, zabawił się z nią w swoim wozie. Po tym zdarzeniu stroniono w towarzystwie od jej rodziny. Ojciec musiał nawet zrezygnować z fotela w radzie, tłumacząc się, względami zdrowotnymi.

Oczywiście, nikt nie śmiałby tak postąpić z żadną latoroślą z rodu Kavanaghów. Jeśli jednak wyjedzie nagle na wakacje, zaczną krążyć plotki; wstydliwe piętno na zawsze przylgnie do Cricklade.

Mama będzie płakać, ponieważ córeczka tak strasznie ją zawiodła.

A tato… Louise wolała nie myśleć, co zrobi tato.

Nie!, próbowała sobie wmówić. Przestań się zadręczać! Świat się nie zawali.

„Wiesz, że wrócę” — powiedział jej Joshua, kiedy leżeli spleceni ciałami na brzegu skrzącego się w słońcu strumienia i zapewniał, że ją kocha.

Kiedyś wróci. Przecież obiecał.

Wtedy wszystko się ułoży. Joshua był jedynym człowiekiem w galaktyce, który umiał bez strachu postawić się jej ojcu. O tak, wszystko będzie dobrze, gdy tylko zjawi się Joshua.

Louise odgarnęła z twarzy denerwujące włosy i wolno wstała.

Przeglądając się w lustrze, stwierdziła, że wygląda jak sto nieszczęść. Zaczęła się poprawiać; naciągnęła majtki, zmoczyła twarz zimną wodą. Długa letnia sukienka z deseniem w kwiatki była okropnie pognieciona. Czemu nie wolno jej było nosić spodni albo przynajmniej szortów? Wyobrażała sobie reakcję niani na swą niewinną sugestię: „Pokazywać ludziom nogi?! Cóż to za pomysł!”

Czyż nie byłoby to jednak praktyczniej sze w upale? Tyle robotnic na plantacji tak właśnie postępowało, także dziewczęta w jej wieku.

Zaczęła zaplatać włosy w warkocz. I z tym będzie musiała skończyć, kiedy wyjdzie za mąż.

Za mąż. Uśmiechnęła się blado do swego odbicia. Joshua oniemieje ze zdumienia, kiedy usłyszy po powrocie rewelacyjną nowinę. Lecz i on się ucieszy, razem będą się radować. Czy mogło być inaczej? I pobiorą się z końcem lata (termin będzie kompromisem między przyzwoitością a nabrzmiałym brzuchem), kiedy ziemskie kwiaty wyglądają najpiękniej, a spiżarnie są pełne po drugich zbiorach. Brzuch prawdopodobnie nie będzie rzucał się w oczy, jeśli włoży odpowiednio skrojoną suknię. Genevieve z zachwytem przyjmie rolę druhny. Na trawnikach zostaną rozbite olbrzymie namioty dla gości. Zjawią się krewni, których od lat nie widziała. Zapowiadało się najwspanialsze od dziesięcioleci święto w hrabstwie Stoke: wszyscy będą się pysznie bawić i tańczyć pod neonowoczerwonym nocnym niebem.

Ludzie mogą coś podejrzewać ze względu na pośpiech, ale przecież Joshua miał być partnerem ojca w tym ekscytującym przedsięwzięciu z majopi. Był bogaty, szlachetnie urodzony (najprawdopodobniej: czy inaczej odziedziczyłby statek kosmiczny?), nadawał się na sprawnego zarządcę majątku Cricklade. Ze wszech miar odpowiednia — mimo że trochę niezwykła — partia dla dziedziczki Cricklade. Jej małżeństwo nie będzie aż takie dziwne. Zachowa reputację. A honor Kavanaghów pozostanie nieposzlakowany.

Po ślubie wybiorą się na miesiąc miodowy w podróż po wyspach Norfolku. Albo nawet polecą statkiem na inną planetę. Ważne było to, żeby nikt nie wiedział, kiedy dokładnie urodzi się dziecko.

Prawdziwe życie mogło jeszcze dorównać jej najbardziej fantastycznym marzeniom. U boku wyśnionego męża, ze ślicznym dzieckiem.

Jeśli Joshua…

Zawsze to samo: jeśli Joshua…

Jak długo jeszcze?

* * *

Samotny wóz cygański stał przy wysokiej autochtonicznej sośnie — na łące, gdzie nie tak dawno stało ponad trzydzieści podobnych wozów. Kupy popiołów dawno wystygły w kręgach czerwonawych kamieni. Trawa była do cna stratowana nad brzegiem rzeczki, gdzie pojono konie i kozy, a ludzie czerpali wiadrami wodę. Po latrynach zostało kilka pryzm ziemi, w których ostatni deszcz wyżłobił siatkę rowków.

Wóz będący skrzyżowaniem tradycyjnego wzornictwa i nowoczesnych resorowanych kół najlepsze czasy miał już za sobą, ale choć łuszczyły się jasne i zawiłe malunki, drewno pod nimi było jeszcze zdrowe. Do tylnej osi uwiązano trzy kózki. Nieco dalej stały dwa konie: ochlapany błotem srokacz z rasy szajrów z bujną kudłatą grzywą, służący do ciągnięcia wozu, tudzież czarny ogier pod wierzch o lśniącej czystością sierści; na grzbiecie miał drogie, wypolerowane na połysk skórzane siodło.

Grant Kavanagh stał w środku z pochyloną głową, żeby nie zawadzić o okrągły dach budy. Było mroczno i trochę duszno, czuło się zapach suszonych ziół. W takich chwilach odżywały upojne wspomnienia z lat młodzieńczych. Nawet teraz widok kolumn cygańskich wozów, wijących się przed letnim przesileniem wśród pagórków Cricklade, wprawiał go w niezwykłe podniecenie.

Dziewczyna rozsunęła ciężkie kotary na sznurku rozpiętym pośrodku wozu. Carmitha miała dwadzieścia lat, szerokie ramiona i obfite ciało, które za sześćsiedem lat, jak podpowiadało Grantowi smutne przeczucie, stanie się aż nazbyt obfite. Spadające na plecy kruczoczarne włosy miło harmonizowały z gładką, smagłą cerą.

Przebrała się w cieniutką białą spódnicę i luźną bluzeczkę.

— Wyglądasz wystrzałowo — powiedział.

— O, dziękuję, miły panie. — Dygnęła z figlarnym chichotem.

Grant przysunął ją do siebie i zaczął całować, mocując się zarazem z guziczkami jej bluzki.

Odepchnęła go delikatnie i odsunęła jego palce, całując ich opuszki.

— Pozwól, że zrobię to za ciebie — rzekła kokieteryjnie.

Zniżyła dłoń do górnego guziczka wolnym, kuszącym ruchem.

Z rozkoszą patrzył na odsłaniane ciało. Rzucił się z nią na łóżko, zachwycony jej zapałem.

Wóz zaczął kołysać się ze skrzypieniem. Wisząca na mosiężnym łańcuszku latarnia sztormowa głośno stukotała, huśtając się w lewo i prawo. Prawie jej nie słyszał wśród namiętnych wrzasków Carmithy.

Po pewnym czasie, który wydał mu się zdecydowanie za krótki, dreszcz wstrząsnął jego ciałem, a kręgosłup wygiął się z rozkoszy.

Carmitha prędko jęknęła, twierdząc, że wielokrotny orgazm przyprawił ją niemal o omdlenie.

Opadł na posłanie. Szorstkie koce kłuły go w plecy, po owłosionej piersi spływał strużkami pot zmieszany z kurzem.

Na Boga, pomyślał, w czasie letniego przesilenia człowiek czuje, że żyje. Tyle razy mógł się wtedy sprawdzić. Przeleciał blisko tuzin dziewczyn pracujących na plantacjach. Tegoroczne zbiory były jednymi z najlepszych w historii, majątek znów przyniósł krociowe zyski. Meteorologowie prognozowali mokry miesiąc, a to z kolei obiecywało dobre drugie zbiory. Do tego śmiała inicjatywa młodego Joshui mogła jeszcze powiększyć bogactwo rodziny.

Beztroski nastrój mąciły jedynie doniesienia o zamieszkach wybuchających w Bostonie. Wyglądało na to, że Demokratyczna Partia Ziemi znowu sieje zamęt. Stanowiła przypadkowy zlepek reformatorów i agitatorów, wywrotowe stronnictwo domagające się „sprawiedliwego” podziału ziemi, finansowania inwestycji społecznych z przychodów eksportowych oraz przyznania ludziom w pełni demokratycznych praw obywatelskich. I darmowego piwa w piątkowe wieczory, pomyślał Grant z przekąsem. A przecież dobrodziejstwo ponad ośmiuset planet zrzeszonych w Konfederacji polegało na tym, że każdy mógł sobie wybrać odpowiadający mu ustrój.

Aktywiści z Demokratycznej Partii Ziemi nie chcieli jakoś zrozumieć, że mogą przeprowadzić się do któregoś z cholernych komunistycznych rajów ludzi pracy, choć te zafajdane obiboki musiałyby najpierw zarobić na przelot. Ale nie, oni koniecznie chcieli wyzwolić Norfolk; przeszliby po trupach, byleby wprowadzić w czyn swoje postulaty.

Przed blisko dziesięciu laty grupa partyjniaków próbowała nawoływać do buntu w hrabstwie Stoke. Grant pomógł komisarzowi okręgowemu wyłapać podżegaczy. Główni przywódcy zostali zesłani na planetę karną, a najohydniejsze typy, te przyłapane z bronią domowej roboty, przekazano w ręce specjalnego oddziału ze stolicy. Reszta — to znaczy żałosne uliczne męty, które rozdawały ulotki i zapijały się na umór partyjnym piwem — dostała piętnaście lat ciężkich robót w podbiegunowych obozach pracy.

Nigdy więcej nie widziano ich na Kesteven. Niektórzy ludzie, pomyślał w zadumie, niczego nie chcą się nauczyć. Jeśli coś działa, jak należy, po co to naprawiać? A na Norfolku wszystko działało, jak należy.

Pocałował Carmithę w czubek głowy.

— Kiedy odjeżdżasz?

— Jutro. Prawie cała moja rodzina już w drodze. Niedługo zacznie się zbiór owoców w hrabstwie Hurst. Dobrze tam płacą.

— A co potem?

— Przezimujemy w urwiskach nad Holbeach, gdzie jest mnóstwo jaskiń. Niektórzy dostaną w porcie robotę przy patroszeniu ryb.

— Widzę, że macie ułożone życie, ale czy nie wolałabyś osiąść gdzieś na stałe?

Potrząsnęła głową, rozrzucając bujne włosy.

— I żyć jak ty? Uwiązana do zimnego pałacu z kamienia? To nie dla mnie. Może na tym świecie nie ma wiele do zwiedzania, ale ja chcą zobaczyć wszystko.

— W takim razie dobrze wykorzystajmy tę chwilę.

Usiadła na nim okrakiem, obejmując twardymi dłońmi jego zwiotczałego członka.

Wtem ktoś zapukał nieśmiało w tylne drzwi wozu.

— Proszę pana? — zapytał William Elphinstone. — Jest pan tam?

Grant z trudem powstrzymał się od jęku rozdrażnienia. „Jeśli mnie tu nie ma, to dlaczego na zewnątrz stoi mój cholerny koń?!”

— Czego tam?

— Przepraszam, że przeszkadzam, ale w domu czeka na pana pilny telefon. Pan Butterworth powiedział, że to coś ważnego.

Z Bostonu.

Grant nachmurzył czoło. Butterworth nie posyłał nigdy po niego, jeśli nie było to naprawdę konieczne. Zarządca majątku dobrze wiedział, co jego pan porabia w wolnych chwilach. Miał też na tyle oleju w głowie, że wolał sam nie ruszać na poszukiwania.

Ciekawe, czym naraził mu się dzisiaj młody Elphinstone?, pomyślał Grant z zimną drwiną.

— Zaczekaj! — krzyknął. — Zaraz wyjdę! — Rozmyślnie nie spieszył się z ubieraniem. Przecież nie wyskoczy z wozu, wkładając koszulę do spodni, aby chłopak miał o czym opowiadać pozostałym pomocnikom zarządcy.

Wygładził tweedową marynarkę do jazdy konnej, poprawił zwichrzone bokobrody i włożył czapkę.

— I jak wyglądam?

— Jak hrabia z bajki — odpowiedziała Carmitha z łóżka.

Nie wyczuł szyderstwa. Poszperał w kieszeniach, skąd wydobył dwie srebrne gwinee. Wrzucił zapłatę do stojącej na półce porcelanowej misy i wyszedł.

* * *

Louise patrzyła, jak ojciec i William Elphinstone podjeżdżają do frontowych drzwi. Przybiegli stajenni, żeby zająć się końmi.

Zwierzęta były spocone, więc miały za sobą męczącą jazdę. Ojciec wpadł do domu.

Biedny tatko, wiecznie zagoniony.

Podeszła do miejsca, gdzie William rozmawiał z chłopcami stajennymi; obaj byli od niej młodsi. Zauważył ją i odprawił stajennych. Louise pogłaskała bok przechodzącego obok niej czarnego ogiera.

— O co to całe zamieszanie? — zapytała.

— Jakiś telefon z Bostonu. Pan Butterworth uznał, że w tak pilnej sprawie powinienem osobiście odszukać twego ojca.

— Aha. — Louise ruszyła w swoją stronę, lecz William szybko ją dogonił. Zdenerwowała się, gdyż nie miała teraz ochoty na towarzystwo.

— W sobotę wieczór Newcombe’owie wydają przyjęcie, na które mnie zaprosili — powiedział. — Powinno być miło. Nie są to wprawdzie ludzie z naszej sfery, lecz umieją suto zastawić stół. Potem będą tańce.

— Życzę przyjemnej zabawy. — Louise nie cierpiała, kiedy William udawał dobre maniery. Nie z naszej sfery, dobre sobie!

Chodziła do szkoły z Mary Newcombe.

— Miałem nadzieję, że zechcesz mi towarzyszyć.

Popatrzyła na niego ze zdumieniem. Na jego obliczu malował się niepokój i nadzieja.

— Ach, Williamie, jakże to uprzejme z twojej strony, że mnie zapraszasz. Dziękuję, ale naprawdę nie mogę. Przepraszam.

— Naprawdę nie możesz?

— No, nie. W sobotę gościmy na obiedzie Galfordów. Po prostu muszę zostać.

— Myślałem, że skoro już odleciał, znajdziesz dla mnie troszkę czasu.

— Niby kto odleciał? — zapytała ostro.

— Twój przyjaciel, elegancki dowódca statku kosmicznego.

— William, teraz to mówisz już zupełnie od rzeczy. Powiedziałam, że nie mogę pójść z tobą na przyjęcie do Newcombe’ów, więc bądź łaskaw zmienić temat.

Zatrzymał się i złapał ją za rękę. Zaskoczenie odebrało jej mowę. Ludzie nie pozwalali sobie nigdy na tak wiele.

— Dla niego zawsze miałaś mnóstwo czasu — rzekł chłodno.

— William, daj mi święty spokój!

— W każdy dzień cwałowaliście do lasu Wardley.

Louise poczuła na policzkach gorące rumieńce. Co on właściwie wiedział?

— Zabieraj rękę! Precz!

— Jego rąk się nie bałaś.

— William!

Puścił ją z zimnym uśmiechem.

— Nie zrozum mnie źle, ja nie jestem zazdrosny.

— A o co miałbyś być zazdrosny? Joshua Calvert był gościem i przyjacielem mojego ojca. Na tym sprawa się kończy.

— Niektórzy kandydaci na męża mogliby pomyśleć sobie co innego.

— Kto na przykład? — wychrypiała.

— Kandydaci na męża, moja droga Louise. Musisz mieć chyba świadomość, że ludzie łamią sobie głowy nad tym, kogo poślubisz.

Na Kesteven jest wiele znamienitych rodzin i wielu szanowanych kawalerów, którzy skłonni byliby zapomnieć o twojej, nazwijmy to, gafie.

Wymierzyła mu policzek, którego odgłos poniósł się daleko po trawniku.

— Jak śmiesz!

Podrapał się po twarzy ze wzgardliwą miną. Na policzku pojawił się różowy odcisk jej dłoni.

— Ależ ty jesteś narwana, Louise. Nie znałem cię z tej strony.

— Precz z moich oczu!

— Pójdę sobie, jeśli tego pragniesz. Ale powinnaś wziąć pod uwagę, że jeśli wieść o tym się rozniesie, twoja obecnie nie zagrożona pozycja może się znacznie zachwiać. Nie chcę, żeby tak się stało, Louise, możesz mi wierzyć. Bo widzisz, ty mi się naprawdę podobasz. Tak bardzo, że jestem gotów przymknąć oko na pewne sprawy.

Stopy wrosły jej w ziemię, jakby skazano ją na stanie w bezruchu i wpatrywanie się w niego w osłupieniu.

— Ty… — Nie mogła wydusić z siebie dalszych słów. Przez jedną straszną chwilę miała wrażenie, że traci przytomność.

William padł przed nią na kolana.

Nie, pomyślała. Nie, nie, nie. To chyba jakiś koszmar. Joshuo Calvercie, do cholery, gdzie ty się podziewasz?

— Wyjdź za mnie, Louise. Mogę wystarać się o zgodę twego ojca, o to bądź spokojna. Wyjdź za mnie, a zapewnię ci tu, w Cricklade, wspaniałą przyszłość. — Wyciągnął dłoń z twarzą zamarłą w wyczekiwaniu.

Przybrała najbardziej królewską postawę, na jaką się mogła zdobyć. I bardzo spokojnie, bardzo dobitnie powiedziała:

— Wolałabym zbierać krowie gówno. — Całkiem jak jedna z odżywek Joshui. Tę jednak samodzielnie wymyśliła.

William aż pobladł.

Obróciła się na pięcie i odeszła, wyprostowana jak trzcina.

— Jeszcze pogadamy sobie na ten temat! — zawołał za nią. — Wierz mi, najdroższa Louise, ja nie dam się pokonać innym zalotnikom!

* * *

Grant Kavanagh zasiadł za biurkiem w swoim gabinecie i podniósł słuchawkę. Sekretarka połączyła go z Trevorem Clarkiem, piastującym na Kesteven godność lorda porucznika. Wolał nawet nie myśleć, co to może oznaczać.

— Chcę, żebyś sprowadził do Bostonu milicję ze Stoke — rzekł Trevor zaraz po powitaniu. — I prosiłbym, Grant, żeby byli w komplecie i w pełnym rynsztunku.

— To może być trudne, wciąż mamy tu sporo pracy. Należy przerzedzić gaje różane, przygotować się do drugich zbiorów zboża. Ziemia potrzebuje rąk do pracy.

— Nic na to nie poradzę. Ściągam oddziały milicji ze wszystkich hrabstw.

— Ze wszystkich?

— Cóż robić, stary druhu. Nie podajemy tego do wiadomości publicznej, ale sytuacja w Bostonie, szczerze mówiąc, nie wygląda najlepiej.

— Jaka znowu sytuacja? Chyba nie chcesz mi wmówić, że obawiasz się tej hołoty z Partii Ziemi?

— Słuchaj, Grant… — Głos lorda porucznika zniżył się o oktawę. — To ściśle poufne, co ci teraz powiem. Już pięć dystryktów w Bostonie przeszło w ręce motłochu, nad którym nie możemy zapanować. Próbujemy tu stłumić otwarte powstanie. Jednostki służb porządkowych, które posyłamy z zadaniem zaprowadzenia porządku, po prostu nie wracają. W mieście wprowadzono stan wojenny, lecz to niewiele daje. Grant, ja się boję.

— Jezus Maria! I wszystko przez Demokratyczną Partię Ziemi?

— Tego nie wiemy. Kimkolwiek są powstańcy, wydają się uzbrojeni w broń energetyczną. A to oznacza pomoc spoza planety.

Chociaż trudno uwierzyć, żeby Partia Ziemi zdołała coś takiego zorganizować. Znasz ich przecież: to napaleńcy, którzy rozwalają traktory i pługi. Broń energetyczna kłóci się z każdym artykułem naszej konstytucji, ucieleśnia wszystko, czego to społeczeństwo chciałoby uniknąć.

— Pomoc z zewnątrz? — Grant Kavanagh nie wierzył własnym uszom.

— Niewykluczone. Skontaktowałem się z biurem kanclerza w Norwich z prośbą, aby dywizjon Sił Powietrznych Konfederacji przedłużył służbę. Na szczęście załogi okrętów nadal przebywają u nas na urlopie. Dowódca dywizjonu wezwał ich już do powrotu na orbitę.

— Ale co to da?

— Okręty Floty dopilnują, żeby do powstańców nie docierało żadne cholerstwo spoza planety. W ostatecznym razie udzielą siłom lądowym wsparcia ogniowego.

Grant siedział skamieniały. Siły lądowe. Wsparcie ogniowe. To było jak senny koszmar. Za oknem widział tonące w zieleni pagórki sielskiego Cricklade. A równocześnie rozmawiał o czymś, co można by nazwać wojną domową.

— Boże święty, człowieku, tu rzecz idzie o miasto. Chcesz, żeby okręty wojenne ostrzelały Boston?! Tam mieszka sto dwadzieścia tysięcy ludzi.

— Wiem o tym — odparł Trevor Clarke z naciskiem. — Jednym z ważniejszych zadań milicji będzie pomoc w ewakuacji ludności cywilnej. A twoim, Grant, zmniejszenie liczby ofiar.

— Powiedziałeś kanclerzowi, co planujesz? Bo jeśli nie, to bądź pewien, że ja mu o tym powiem!

Przez krótką chwilę panowało milczenie. Przerwał je cicho Trevor Clarke:

— Słuchaj, Grant… to właśnie z biura kanclerskiego przyszły rozkazy w tej sprawie. Trzeba zdusić bunt w zarodku, póki powstańcy gromadzą się w jednym miejscu, a ta przeklęta rewolucja nie wyszła jeszcze poza obręb miasta. Dołączają do nich całe masy ludzi. Nigdy… nigdy nie sądziłem, że na naszej planecie jest tyle niezadowolenia. Musimy temu położyć kres, i to w taki sposób, żeby nic podobnego już się nie powtórzyło.

— O mój Boże — powiedział Grant Kavanagh łamiącym się głosem. — W porządku, Trevor. Rozumiem. Po południu wezwę dowódców jednostek na odprawę. Cały regiment będzie gotów do jutra.

— Dziękuję, Grant. Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć. Specjalny pociąg zabierze was ze stacji w Colsterworth. Zatrzymacie się w hali magazynowoprzemysłowej na obrzeżach miasta. I nie martw się, stary, okręty wojenne to tylko ostateczność. Myślę, że starczy jedna mała demonstracja siły, a buntownicy złożą broń.

— Tak, zapewne masz rację. — Grant odłożył na widełki słuchawkę z masy perłowej. Złowrogie przeczucie mówiło mu, że to nie będzie jednak takie proste.

* * *

Pociąg składał się z sześciu wagonów osobowych, co w zupełności wystarczało do pomieszczenia siedmiuset milicjantów z hrabstwa Stoke. Zajęcie miejsc zabrało im dwadzieścia pięć minut. Na stacji panował nieopisany chaos, a większość ulic miasteczka zatarasowały powozy, furmanki, autobusy i wehikuły terenowe farmerów. Rodziny żegnały się długo i wylewnie. Milicjanci nie czuli się najlepiej w szarych mundurach. Tu i ówdzie na peronie słychać było skargi na źle dopasowane buty.

Louise i Marjorie stały pod ścianą budynku dworcowego, mając po jednej stronie stos żołnierskich worków, a po drugiej oliwkowozielone metalowe skrzynki z amunicją. Daty naklejone na niektórych wskazywały, że nie otwierano ich od przeszło dziesięciu lat.

Amunicji pilnowało trzech posępnych mężczyzn z krótkimi czarnymi strzelbami w rękach. Louise zaczynała żałować, że tu przyjechała. Jej siostrze w ogóle nie pozwolono.

Pan Butterworth, paradując w mundurze sierżantamajora, przechadzał się sprężystym krokiem po peronie, rzucając rozkazy na lewo i prawo. Pociąg pomału się zapełniał; grupy robotników zaczęły ładować worki i amunicję do przedziału pocztowego w przedniej części składu.

William Elphinstone prezentował się bardzo szykownie w mundurze porucznika.

— Dzień dobry, pani Kavanagh — przywitał się grzecznie.

— Dzień dobry, Louise. Wygląda na to, że za pięć minut odjeżdżamy.

— Tylko uważaj tam na siebie, Williamie — powiedziała Marjorie.

— Dziękuję, będę uważał.

Louise z rozmyślną powolnością odwróciła wzrok. William sprawiał wrażenie zbitego z tropu, lecz doszedł chyba do wniosku, że nie pora na sprzeczki. Skinął głową Marjorie i odszedł.

Odwróciła się do córki.

— Louise, nie przystoi tak się zachowywać.

— Wiem, mamo — odpowiedziała bez cienia skruchy.

Tego się należało spodziewać po Williamie, pomyślała. Zaciągnął się na ochotnika do obcej jednostki, aby okryć się chwałą i przypodobać jej tatusiowi. Z pewnością nie pójdzie w pierwszym szeregu, dzieląc ryzyko z pospolitymi żołnierzami. Nie on. Ale Joshua by poszedł.

Marjorie przyjrzała się uważniej córce, zaskoczona niezwykłym tonem jej głosu. Na spokojnej zazwyczaj twarzy malował się wyraz zawziętego uporu. A zatem Louise nie lubi Williama Elphinstone’a.

Trudno mieć jej to za złe. Ale że tak publicznie to okazywała… To było do niej zupełnie niepodobne. W swoim zachowaniu Louise kierowała się zawsze przesadną wręcz wiernością etykiecie. Nagle, pomimo wszystkich tych zmartwień związanych z sytuacją w Bostonie, Marjorie poczuła się świetnie, miała ochotę krzyczeć z radości. Jej córka przestała być wreszcie potulną myszką. Tylko ciekawe, co zapoczątkowało ten etap niezależnego myślenia? No tak, narzucało się jedno okropne podejrzenie. Joshuo CaWercie, jeśliś tknął ją choć palcem…

Grant Kavanagh maszerował z werwą wzdłuż wagonów, sprawdzając, czy wszystko jest zapięte na ostatni guzik. Na końcu peronu dostrzegł czekające nań posłusznie żonę i córkę. Obie wyglądały po prostu bosko, zwłaszcza Marjorie.

Po co ja się właściwie zadaję z tymi cygańskimi zdzirami?

Na twarzy Louise odbijała się melancholia. Bała się, lecz usiłowała tego nie okazywać. Starała się być dzielna, jak przystało na dziedziczkę fortuny Kavanaghów. Zaiste, wspaniała córka. Z każdym dniem piękniejsza. Jakkolwiek ostatnimi czasy częściej bywała zamyślona. Pewnie tęskni za Joshuą, pomyślał jowialnie. Kolejne przypomnienie, że powinien już rozglądać się dla niej za przyzwoitą partią. Ale chyba nie teraz, nie w tym roku. Niech jeszcze w to Boże Narodzenie dwór w Cricklade rozbrzmiewa echem jej śmiechu, który sprawiał mu tyle radości.

Przytulił ją, a ona objęła go w pasie.

— Nie odjeżdżaj, tatusiu — szepnęła.

— Muszę. Ale szybko się uwinę.

Pociągnęła nosem i kiwnęła głową.

— Rozumiem.

Długo całował Marjorie, choć z tylnych wagonów dobiegały wesołe okrzyki i gwizdy.

— Tylko pamiętaj, nie próbuj zgrywać bohatera — przestrzegła go tym ostrożnym, półkrytycznym tonem, który wskazywał, jak bardzo jest przestraszona.

— Oczywiście — odparł uspokajająco. — Będę siedział w namiocie dowódcy, a resztą zajmie się młodzież.

Marjorie objęła ramieniem Louise i razem machały rękami, kiedy pociąg opuszczał stację. Cały peron zatłoczony był setkami kobiet, które zapamiętale powiewały chusteczkami. Miała ochotę parsknąć śmiechem, wyobrażając sobie, jaki widok przedstawiają dla osób w pociągu. Opanowała się jednak, ponieważ należała do rodziny Kavanaghów i musiała dawać dobry przykład. Poza tym mogłaby jeszcze wybuchnąć płaczem na myśl o tym, jakie to wszystko głupie i daremne.

A tymczasem wysoko na czystym niebie przesuwały się i migały srebrne światełka, gdy dywizjon Sił Powietrznych zmieniał szyk i pozycję orbitalną, aby Boston zawsze był w zasięgu ognia jednego z okrętów.

* * *

Dariat zbierał się na odwagę, żeby popełnić samobójstwo. To nie była taka prosta sprawa. Samobójstwo stanowiło zwieńczenie porażki, poddanie się rozpaczy. A przecież, odkąd umarli powrócili z królestwa pustki, jego życie wreszcie nabierało sensu.

Patrzył, jak para ostrożnie schodzi cuchnącą klatką schodową drapacza gwiazd. Kiera Salter poradziła sobie doskonale z uwiedzeniem chłopaka, ale któryż piętnastolatek oparłby się pokusom ciała Marie Skibbow? Kiera nie musiała nawet poprawiać swego fizycznego wyglądu. Po prostu ubrała się w liliową bluzeczkę i krótką niebieską spódniczkę, resztę zostawiając naturze, która zburzyła równowagę hormonalną młodzieńca. Wcześniej wypróbowała tę metodę na Andersie Bospoorcie.

W komórkach neuronowych za polipowymi ścianami klatki schodowej przemieszczał się podprogram kontrolny przydzielony do obserwacji Horgana, rozprzestrzeniając się na okoliczne sektory i współdziałając z innymi umiejscowionymi w wieżowcu programami. Niewidzialny, wszechwiedzący anioł stróż. Szukał niebezpieczeństw, ewentualnych zagrożeń. Horgan był kolejnym z rzeszy niezliczonych potomków Rubry: rozpieszczanym, obdarzanym przywilejami i nieustanną troską, kierowanym skrycie ku stosownym sferom akademickich zainteresowań i przepełnionym już w młodym wieku niepospolitą arogancją. Posiadał wszystkie cechy charakteru typowe dla nieszczęsnych wychowanków Rubry. Horgan, chudzielec o śniadej azjatyckiej karnacji i rzadko spotykanych ciemnoniebieskich oczach, był hardy, samotny i wybuchowy. Gdyby chromosomy obdarzyły go muskulaturą proporcjonalną do stopnia samouwielbienia, wdawałby się w bójki równie często co za młodu Dariat.

Oczywiście, nie okazał zdziwienia, kiedy Kiera zwierzyła mu się, że jest nim zainteresowana. Taka dziewczyna należała mu się z natury rzeczy.

Kiera i Horgan wyszli z klatki schodowej do holu osiemdziesiątego piątego piętra.

Dariat czuł, jak program kontrolny wlewa się do warstwy komórek neuronowych w apartamencie i komunikuje z obecnymi tu niezależnymi programami, przeglądając miejscowe zapisy. To była decydująca chwila. Zmodyfikowanie programów w apartamencie zajęło mu całe dwa dni. Żadna z jego wcześniejszych sztuczek nie była obliczona na wytrzymanie oględzin tak zaawansowanego podprogramu wieloskładnikowej osobowości, który miał wiele cech samoświadomej istoty.

Program kontrolny nie podniósł alarmu, nie wezwał na pomoc naczelnej świadomości Rubry. Zobaczył tylko puste pomieszczenie, do którego miał wejść Horgan.

— Zaraz tu będą — rzekł Dariat do trójki opętanych w mieszkaniu Andersa Bospoorta.

Ross Nash, który wszedł w ciało tego ostatniego, był Kanadyjczykiem żyjącym w pierwszej połowie dwudziestego wieku. Zmarła przed dwoma wiekami Enid Ponter, pochodząca z rdzennie australijskiej planety Geraldton, zajmowała doczesną formę Alicii Cochrane. Klaus Schiller, który opętał Manzę Balyuziego, był Niemcem i bez przerwy marudził o swoim fiihrerze. Wydawał się zły, że przypadło mu w udziale akurat ciało Azjaty, które jednak różniło się teraz zasadniczo od obrazu zapisanego w jego fleksie paszportowym w dniu opuszczenia „Yaku”. Cerę miał jaśniejszą, a w atramentowo czarnych włosach pierwsze jasnoblond kosmyki. Delikatne rysy twarzy nabierały ostrości, oczy zrobiły się błękitne. Urósł nawet o kilka centymetrów.

— A co z Rubrą? — zapytała Enid Ponter. — Wie już?

— Programy zakłócające działają. Kontroler nas me wypatrzy.

Ross Nash rozejrzał się wolno po sypialni, całkiem jakby wyczuwał w powietrzu ślad jakiegoś egzotycznego zapachu.

— Hm… Za tymi ścianami jest chłód czyjegoś serca.

— Anstid — wyjaśnił Dariat. — To jego czujesz. Rubra jest tylko jego przejawem, sługą.

Ross Nash nie starał się nawet ukryć odrazy.

Dariat wiedział, że mu nie ufają. Byli dla siebie potężnymi wrogami, którzy zgodzili się zawrzeć chwiejny pokój, aby uniknąć strat po obu stronach. Taka sytuacja nie mogła trwać wiecznie. Ludzkie wątpliwości i niepewność walczyły z ograniczeniami, szydziły ze zdrowego rozsądku. A ze względu na wysokie stawki w grze wietrzono zdradę w każdym urwanym oddechu i ostrożnym kroku.

On jednak udowodni swoją wartość, jak tylko nieliczni przed nim. Zawierzy im życie… i śmierć. Cóż za absurdalna logika.

Potrzebował ich zdumiewających mocy, lecz nie mógł się też obyć bez więzi afinicznej. A skoro ich moc brała się ze śmierci, musiał umrzeć i opętać ciało z genem afinicznym. Łatwiej powiedzieć, niż wykonać… coś tak kompletnie zwariowanego. Z drugiej strony, w ciągu ostatnich dni zobaczył kilka rzeczy, które urągały rozumowi.

Do apartamentu wszedł Horgan z Kiera. Jeszcze drzwi się za nimi nie domknęły, a oni już się całowali.

Dariat skupił całą uwagę na nowych programach neuronowych, nakłaniając je afinicznie do subtelnego oszustwa. Jeden z nich zawierał obraz splecionej pary: złudę wytworzoną w zdeprawowanych komórkach neuronowych habitatu, dziesięć razy liczniejszych niż komórki w ludzkim mózgu. Choć była to i tak niewielka ilość w porównaniu z objętością całej warstwy neuronowej, powstała wiarygodna iluzja. Fantomy Horgana i Kiery uzyskały wizerunek, ciężar i zapach. Nawet ciepłotę skóry, którą wychwytywały komórki sensytywne, gdy zaczęli zdzierać z siebie ubranie z niecierpliwością typową u napalonych nastolatków.

Rzeczą najtrudniejszą do podrobienia był nieustający przepływ uczuć i wrażeń zmysłowych, jakie Horgan podświadomie rozsyłał w paśmie afinicznym. Ale i to się udało dzięki skrupulatnie dobranym wspomnieniom i ostrożnej improwizacji. Program kontrolny przyglądał się wszystkiemu z niewzruszoną obojętnością.

W umyśle Dariata nastąpił podział jak gdyby na dwa alternatywne światy wyłaniające się z pierwotnego obłoku materii, na dwie rozdzielne rzeczywistości. W jednej z nich Horgan i Kiera biegli do sypialni wśród śmiechów i fruwających części garderoby. W drugiej…

Horgan zamrugał oczami w niepomiernym zdumieniu. Pocałunek dał mu obietnicę, że dostanie wszystko, czego się spodziewał po tak pięknym ciele. Czekała go najwspanialsza przygoda erotyczna życia. Teraz jednak dziewczyna uśmiechała się do niego wzgardliwie. W dodatku cztery nieznane osoby wchodziły do przedpokoju z sypialni. Z boków zaszli go dwaj rośli faceci.

Horgan nawet im się nie przyglądał. Słyszał już o tego rodzaju ciemnych interesach, słyszał przerażające historie opowiadane ukradkiem przez dzieci w klubach dziennych. Nagrywane sprzątnięcie. Wystawili mu dziwkę na wabia i teraz będą go gwałcić, aż wyzionie ducha. Odwrócił się, sprężony do skoku.

Coś dziwnego, jakby twarda płynna kula, uderzyło go raptem w tył głowy. Padając, słyszał w dali chóralny śpiew piekielnych aniołów.

Dariat odsunął się na bok, kiedy Ross Nash holował do sypialni półprzytomnego Horgana. Unikał widoku stóp młodzieńca, które płynęły w powietrzu dziesięć centymetrów nad ziemią.

— Gotów? — zapytała Kiera głosem przesiąkniętym pogardą.

Wszedł za nią do sypialni.

— Będę mógł się potem z tobą pieprzyć?

Dariat przedkładał staromodną doustną kapsułkę nad pakiet medyczny czy zastrzyk dożylny. Była czarna, naturalnie, i długa na dwa centymetry. Nabył ją u swego znajomego dostawcy halucynogenów. Neurotoksyna, gwarantowana bezbolesność — tak mu obiecywano. Jakby mógł się potem poskarżyć.

Wykrzywił usta w uśmiechu i niemal bezwiednie przełknął kapsułkę. Jeśli będzie bolało, da swemu dostawcy wykładnię praw konsumenckich, której ten długo nie zapomni.

— Bierzcie się do roboty — zwrócił się do postaci zebranych wokół łóżka.

Były teraz wysokie, patykowate i miejscami rozlazłe, jakby wyszły spod dłuta rzeźbiarza, który patrzy na świat przez źle dobrane soczewki. Pochyliły się nad rozkrzyżowanym ciałem chłopca, posyłając wzdłuż jego kręgosłupa macki zimnego ognia.

Trucizna działała szybko. Zgodnie z obietnicą. Dariat tracił czucie w kończynach. Kolory blakły. Tracił słuch, z czego mógł się tylko cieszyć, ponieważ przestawały docierać do jego świadomości okropne wrzaski Horgana.

— Anastazjo… — mruknął.

Spotkanie z nią wydawało mu się takie łatwe. Wyprzedzała go zaledwie o trzydzieści lat, a czymże to było w porównaniu z wiecznością? Mógł ją jeszcze odnaleźć.

Śmierć. I zaświaty.

Gwałtowny wstrząs ciała i umysłu. Porażający swym ogromem kosmos rozpłynął się na wszystkie strony naraz. Otoczyła go martwa cisza, jaką uważał za możliwą jedynie w najgłębszych międzygalaktycznych otchłaniach. Cisza bez ciepła, chłodu i smaku. Cisza nabrzmiała myślami.

Nawet się nie rozglądał. Nie było czym patrzeć, nie było na co patrzeć — nie tutaj, w szóstym królestwie. Wiedział jednak i czuł, że ma towarzystwo: duchy, o których Anastazja mu opowiadała, kiedy dawno temu przesiadywali w jej namiocie.

Mgliste umysły roniły łzy uczuć, przytłaczały go żale i smutki.

I całe spektrum nienawiści, zazdrość i zawiść, a przede wszystkim wstręt do samych siebie. Przed tymi duchami zamknęła się droga zbawienia.

Na zewnątrz, wszędzie dookoła, kwitły kolory, ale niewidoczne.

Nienamacalne i kuszące. Prawdziwie rzeczywisty wszechświat. Królestwo żyjących. Przepiękna, cudowna kraina. Cielesność prosząca się, aby jej zakosztować.

Chciał błagać, żeby go wpuszczono, albo wedrzeć się siłą. Jednakże nie miał rąk, nie było też żadnego muru. Chciał wołać do żyjących o pomoc, ale brakowało mu głosu.

— Ratunku! — wrzasnął w myślach.

Potępione duchy skwitowały to szyderczym śmiechem. Naparła na niego cała rzesza, niezliczone legiony. Odkrył, że nie zajmuje określonego miejsca w przestrzeni, że nie jest ziarnkiem w ochronnej skorupce. Był wszędzie jednocześnie, stapiał się z nimi, bezbronny wobec ich napastliwości. Gnane pazerną żądzą, wciskały się nachalnie w jego wspomnienia, spijając słodki nektar zawartych tam wrażeń. Ta marna namiastka uczestnictwa w życiu była wszakże świeża, wciąż bogata w szczegóły. Jedyne urozmaicenie w tym tajemniczym kontinuum.

— Anastazjo, pomóż mi!

Sięgano drapieżnie po jego najwstydliwsze sekrety, ponieważ zawierały najsilniejsze emocje: ukradkowe podpatrywanie kobiet za pomocą komórek sensytywnych habitatu, masturbacja, beznadziejna tęsknota za Anastazją, niemożliwe do wypełnienia obietnice składane w środku nocy, opilstwo i obżarstwo, radość z roztrzaskania pałką głowy Mersina Columby, gorące ciało Anastazji zamknięte w jego uścisku. Wszystkim tym się rozkoszowano, wyśmiewając go i zarazem ubóstwiając za tchnienie życia, które ze sobą przyniósł.

Czas. Dariat wyczuwał, jak płynie na zewnątrz. Minęły dopiero sekundy. Tutaj jednak nie miały żadnego znaczenia. Tutaj czas mierzyło się długością wspomnień, uzależniało od siły zapamiętanych wrażeń zmysłowych. Czas był wypaczony, gdy dokonywał się na nim gwałt. Gwałt mający trwać wiecznie. Było zbyt wiele duchów, żeby miał się kiedykolwiek skończyć.

Będzie musiał się z tym pogodzić, zrozumiał ze zgrozą. I przyłączyć do ogółu. Już teraz marzył o cieple, zapachu, dotyku. Otaczająca go przestrzeń była skarbnicą wspomnień. Wystarczyło sięgnąć…

* * *

W sypialni stały tanie meble, od ścian ciągnęło chłodem i wilgocią. Na nic lepszego nie było go stać. Nie dzisiaj. W kieszeni marynarki miał wypowiedzenie umowy o pracę oraz dość cienką kopertę z ostatnią wypłatą. Po południu było tam więcej banknotów — zanim poszedł do baru, aby utopić żale w kieliszku.

Debbi wstawała z łóżka, przecierając zaspane oczy. Stara jędza gderała jak najęta. Znowu się włóczyłeś z tymi nygusami? Masz pojęcie, która jest godzina? Gadaj, ileś wypił?

Zawsze to samo.

Kazał stulić pysk flądrze: jeszcze nigdy nie wnerwiały go tak bardzo jej lamenty. Walnął ją, ponieważ nie chciała się uspokoić.

Ale i tego było mało. Teraz to już wrzeszczała jak opętana, gotowa postawić na nogi całą pieprzoną dzielnicę. Dlatego walnął ją znowu, tym razem mocniej.

* * *

…aby capnąć jakiś żałosny ochłap wspomnienia.

— Święty Anstidzie, pomóż swemu oddanemu słudze! Zmiłuj się i pomóż!

Zewsząd odpowiedziały mu śmiechy. Zawrzał gniewem i uciekł od szyderstw prosto pod…

* * *

…błyszczącą w słońcu świątynię Inków, która pięła się dumnie w niebo. Żadna z katedr, jakie w życiu widział, nie była tak wspaniała. Jej budowniczowie ukorzyli się jednak przed potęgą Hiszpanów. W zburzonym mieście nagromadzono niewyobrażalne bogactwa, dlatego zdobywcy okryli się nieśmiertelną chwałą.

W upalne dni zbroja grzała jak piecyk. Nogę przy ranie pokryła dziwna, brązowa wysypka: musiał złapać jakieś paskudztwo w tej przeklętej dżungli. Coraz bardziej się lękał, że nigdy już nie ujrzy brzegów słodkiej Hiszpanii.

* * *

Ale to niczego nie rozwiązywało. Cierpienia i niedole były dość kiepskim substytutem bezmiaru doświadczeń, jakie oferował ledwo dostrzegalny zewnętrzny wszechświat.

Dziesięć sekund. Tyle minęło tam czasu, odkąd umarł. A jak długo przebywały tu najstarsze duchy? Jak to znosiły?

* * *

Wieki, które sprawiają ból niczym ostygłe serce kochanka. Chłonąć bez końca to, co świeże, aby nasycić się tym, co już czerstwe.

Ale nawet ów mdły smak stokroć lepszy jest od piekła leżącego z dala od ponętnych przebłysków utraconego świata, gdzie dawniej mieszkało nasze ciało. Szaleństwo i smoki czyhają na tych, którzy odchodzą od tego, co zapamiętali. Bezpieczniej zostać. Lepiej już znosić męki znane niż nieznane.

* * *

Dariat czuł fale bólu Horgana, które wlewały się do nicości szóstego królestwa niby płomyki pełgające po zwęglonym drewnie.

Dochodziły stamtąd, gdzie zgromadził się wielki tłum duchów, przypominających psy walczące o porcje surowego steku.

Kolory, które przesączały się przez międzywymiarowe szczeliny, były tu bardziej intensywne. Potępione duchy wyły chóralnie z nienawiści, kusząc i namawiając Horgana do uległości, do zaniechania oporu. Dziewice obiecywały oceany rozkoszy, złoczyńcy straszyli wiekuistą męką.

Szczeliny, przez które wdzierały się ostre drzazgi bólu, były coraz szersze, w miarę jak Kiera, Ross, Enid i Klaus używali swej mocy.

— On jest mój! — krzyknął zapalczywie Dariat. — Mój! Należy do mnie! Dla mnie go szykują!

— Nie, dla mnie!

— Dla mnie.

— Dla mnie.

— Dla mnie! — sprzeciwiali się inni.

— Kiera, Ross, pomóżcie mi wrócić.

Wiedział, że nie może tu zostać. Chłodna, spokojna ciemność wołała go, aby oddalił się od swego rodzinnego wszechświata.

W stronę, dokąd udała się Anastazja, gdzie mogliby się znowu spotkać. Szaleństwem byłoby zostać tu dłużej jedynie ze względu na wspomnienia minionych marzeń. Anastazja była odważna, z pewnością ruszyła w dalszą drogę. Mógł pójść w jej ślady, chociaż czuł się niegodny.

— Przestańcie, błagam!!! — krzyknął Horgan. — Pomóżcie mi!

W jednorodnym ośrodku, w którym przebywał Dariat, pojawiło się odkształcenie. Otwierał się ciasny tunel przypominający wnętrze trąby powietrznej, zdający się prowadzić do bezdennego, niezgłębionego jądra gazowego olbrzyma. W stronę tunelu, do środka, przyciągane były duchy, a wśród nich Dariat. Czuł się spychany coraz bardziej ku…

* * *

…dziurawej brukowanej uliczce z lichymi chałupami po obu stronach. Lalo jak z cebra. Gołe stopy drętwiały z zimna. Wiatr dusił do ziemi dobywające się z kominów kłęby dymu. Deszcz przemoczył potargany płaszczyk i powodował gwałtowne ataki kaszlu.

Zapadnięta pierś drżała, kiedy wdychał zimne powietrze. Ostatnio, ilekroć wspomniał o swoim bólu, mama obdarzała go jedynie smutnym uśmiechem.

Obok pociągała nosem jego mała siostrzyczka. Twarz miała ledwie widoczną pod wełnianym kapelusikiem i kołnierzem płaszcza.

Trzymał jej dłoń, gdy tak dreptała w milczeniu. Jakże mizernie wyglądała, o wiele gorzej od niego. A przecież zima dopiero się zaczynała. W domu nigdy im nie starczało zupy, a pływały w niej głównie warzywa. Trudno było nasycić nimi żołądek. A w rzeźni wisiało tyle mięsa.

Maszerowali w grupie mieszczan, gdy dzwony kościoła przyzywały ich swym donośnym głosem. Siostrzyczka klekotała po bruku drewnianymi chodakami. Napełniły się wodą, przez co białe stopki dziewczynki puchły, a otarcia doskwierały jej bardziej.

Tata zarabiał nie najgorzej na polach dziedzica, łecz w domu i tak brakowało grosza na jedzenie.

Idąc, zaciskał w piąstce monetę pensową z podobizną królowej Wiktorii… przeznaczoną dla uśmiechniętego, ciepło ubranego pastora.

Nie mógł się jakoś z tym pogodzić.

* * *

— Proszę! — wołał Horgan słabowitym głosem. Cierpienie paraliżowało jego myśli.

Dariat rzucił się w stronę chłopca.

— Pomogę ci, pomogę! — kłamał.

Z drugiego końca tunelu padały wiązki słabego i chybotliwego światła, podobne do blasku sączącego się przez witraże w zadymionym kościele. Ale i inne duchy obiecywały chłopcu wybawienie…

* * *

Na całym świecie nasłało srogie zimno. O cieple nie mógł marzyć nawet w swym twardym, cuchnącym kożuchu. W promieniach słońca odległa ściana lodu oślepiała srebrzystobiałym światłem.

Reszta plemienia rozeszła się po trawiastej równinie, brnąc przez skute lodem kałuże. A tymczasem za rozkołysanymi źdźbłami wysokich traw stał ledwie widoczny mamut.

* * *

— No to chodź, Dariat! — zawołał Ross Nash.

Myśli Dariata zaczęły nabierać formy, krzepnąć w miarę, jak dotykały go rozproszone macki energii. W zetknięciu z nimi stawał się silniejszy, uzyskiwał ciężar i objętość. Mijał w pędzie pozostałe duchy, rozkoszując się świadomością zwycięstwa. Przeklinały go i wyły, kiedy spadał niżej i niżej. I szybciej.

Nawet mrok nocy wydał mu się przepiękny.

Z oczu popłynęły łzy radości. Ból sprawiał przyjemność, ponieważ był realny. Jęczał z powodu rozlicznych obrażeń ciała, doznając zarazem osobliwego uczucia, jakby sucha ciecz muskała jego skórę. Płynęła tam, gdzie ją kierował. Natężył zatem wolę i patrzył na zabliźniające się rany.

Moja droga Anastazjo, miałaś jednak rację. A ja zawsze w głębi serca wątpiłem w istnienie wewnętrznego ducha. Jakże mogłem tak się mylić!

Kiera uśmiechnęła się do niego z drwiną.

— Teraz zapomnij o swej błahej zemście na Rubrze. Dzięki więzi afinicznej pomożesz nam przejąć czarne jastrzębie należące do Magellanie Itg. To otworzy nam drogę do gwiazd. Bo jeśli teraz przegramy, będziemy musieli wrócić do więzienia w zaświatach.

Spędziłeś w nich piętnaście sekund, Dariat. Następnym razem zostaniesz tam na wieczność.

* * *

Ione nie spała. Choć organizm domagał się snu, a ociężałe powieki nie chciały się odemknąć, umysł przeglądał wyrywkowo obrazy rejestrowane przez habitat. Przypominała sobie ulubione fragmenty krajobrazu i przyglądała się mieszkańcom: pogrążonym we śnie, balującym lub pracującym mimo wczesnej godziny. Dzieci już ruszały się w łóżkach, pracownicy restauracji przygotowywali z ziewaniem śniadanie. Na kosmodromie cumowały i (w mniejszej niż zwykle ilości) startowały statki kosmiczne. Dwa dziwaczne pojazdy zbieraczy rupieci wynurzały się z Pierścienia Ruin po przejściowych trajektoriach lotu, które miały ich doprowadzić do habitatu. Widać było dziewięćdziesiąt procent tarczy Mirczuska: pomarańczowożółte pasy burzowe odcinały się wyraźnie na tle czerni kosmosu. Z siedmiu większych księżyców rozrzuconych w płaszczyźnie pierścienia pięć jawiło się pod postacią matowych sierpów.

Daleko wewnątrz wiotkiej wstęgi Pierścienia Ruin ponad dwadzieścia czarnych jastrzębi gnało w locie godowym ku równikowi gazowego olbrzyma. W gęstych pierścieniach Mirczuska zostały już wystrzelone trzy jaja. Ione słuchała ich pełnych zdumienia i ciekawości rozmów z czarnymi jastrzębiami, które pomagały im znaleźć miejsce na orbicie. W tym czasie umierający rodzic wypromieniowywał fale niewysłowionej wdzięczności.

Nawet w tak trudnych czasach życie toczyło się dałej.

Podprogram pilnujący domu nad jeziorem oznajmił, że do sypialni zmierza Dominiąue. Ione odłączyła się od zmysłów perceptywnych habitatu i otworzyła oczy. Obok na włochatym dmuchanym materacu leżał Clement: miał otwarte usta, mocno zaciśnięte powieki i lekko pochrapywał.

Ione mile wspominała tę noc. Clement był dobrym kochankiem, pełnym werwy, pomysłowym i trochę samolubnym, ale to ostatnie przypisywała raczej młodości. A jednak, mimo że świetnie się bawiła, tęskniła za Joshuą.

Rozchyliły się drzwi z błony mięśniowej i do sypialni weszła Dominiąue. Miała na sobie krótką purpurową sukienkę, a w ręku tackę.

— I jak się spisał mój braciszek? — Powiodła lubieżnym spojrzeniem po obu nagich ciałach.

Ione parsknęła śmiechem.

— Rośnie duży i silny.

— Naprawdę? Znieś zakaz incestu, to może sama się przekonam.

— Poproś lepiej biskupa. Ja mam wpływ jedynie na prawo cywilne i finansowe. Sprawy związane z moralnością należą do niego.

— Zjecie śniadanie? — Dominiąue przysiadła na końcu łóżka.

— Mam sok, tosty, kawę i plasterki ąuantata.

— Brzmi nieźle. — Ione szturchnęła Clementa i poleciła oknu nadać szybom przezroczystość. Te natychmiast straciły swoje ciemne żółtobrązowe zabarwienie, ukazując spokojną toń jeziora położonego u stóp urwiska. Blask osiowej tuby świetlnej zaczynał właśnie wędrówkę przez pomarańczowe spektrum kolorów.

— Są nowe wieści o Latonie? — Dominiąue siedziała ze skrzyżowanymi nogami naprzeciwko Ione i Clementa, nalewając sok i rozdając tosty.

— Nic więcej ponad to, co wczoraj przywiózł jastrząb — odparła Ione.

Między innymi z tego właśnie powodu szukała u Clementa pociechy w fizycznym kontakcie. Chciała czuć się potrzebna. Ściśle tajny raport Sił Powietrznych o wirusie energetycznym przyjęła z wielkim niepokojem.

Zaledwie Tranquillity przekazało jej zawartość fleksu od Graeme’a Nicholsona, w miejscowych stacjach przemysłowych złożyła zamówienie na dziesięć platform strategicznoobronnych, mających wesprzeć tych trzydzieści pięć, które teraz broniły habitatu.

Firmy z zadowoleniem przyjęły tę wiadomość, ponieważ ostatnio, z powodu coraz mniejszej liczby lotów, produkcja części zamiennych do statków kosmicznych wyraźnie zmalała. Nie trzeba było być geniuszem od strategii, aby przewidzieć, że Laton spróbuje rozszerzyć swą rewolucję, a przecież Tranquillity leżało niemal dokładnie na linii łączącej LaLonde z Ziemią, sercem Konfederacji.

Pierwsze dwie platformy były już gotowe do służby, a budowa pozostalych miała zakończyć się za sześć dni. Ione zastanawiała się, czy nie powinna zamówić następnych.

Zanim minęła godzina od przybycia jastrzębia z ostrzeżeniem z Trafalgaru, wynajęła dwanaście czarnych jastrzębi do zadań patrolowych i wyposażyła je w osy bojowe z głowicami nuklearnymi.

Cieszyła się, że ma pod ręką tyle technobiotycznych statków do wyczarterowania. Odkąd jej dziadek przygotował w habitacie bazę dla lotów godowych, czarne jastrzębie i ich dowódcy okazywali lojalność Tranquillity i Lordowi Ruin.

Po odlocie Terrance’a Smitha, za sprawą owych dodatkowych środków obrony i patroli, dawało się odczuć w habitacie atmosferę oblężenia.

Tylko czy wszystkiego dopilnowała?

— Czy ten stan pogotowia odbił się negatywnie na interesach twojego ojca? — spytała.

— I to jak! Dwadzieścia pięć naszych statków cumuje bezczynnie w dokach Tranquillity. Każdy kupiec, zanim pośle gdzieś towar, chce się najpierw dowiedzieć, czy w porcie docelowym nie ma Latona. Wczoraj wrócili trzej nasi kapitanowie, każdy z innego systemu gwiezdnego. Mówili to samo. Rządy planetarne i osiedla na asteroidach dosłownie poddają kwarantannie przylatujące statki.

Jeszcze tydzień, a międzyplanetarna wymiana handlowa całkowicie ustanie.

— Do tego czasu znajdą „Yaku” — rzekł Clement, odgryzając kawałek tostu. — Co ja mówię, pewnie już go dopadli. Jastrząb z Floty powiedział, że alarm obowiązuje w całej Konfederacji. A żaden statek nie oddala się nigdy bardziej niż na dziesięć dni od układu planetarnego. Założę się, że w tej chwili dywizjon Sił Powietrznych rozwala „Yaku” na kawałki.

— W tym rzecz, że nic nie wiemy — stwierdziła Ione. — Musimy czekać całe dni na wiadomość.

Dominiąue pochyliła się i ścisnęła ją za kolano.

— Niepotrzebnie się martwisz. Eskadra 7. Floty przeszkodzi im w operacji. Do tygodnia wszyscy tu wrócą z podwiniętymi ogonami, skarżąc się, że nie pozwolono im zabawić się w żołnierzy.

Ione spojrzała w głębokie, zaskakująco współczujące oczy.

— Na pewno.

— Da sobie radę. To jedyny facet, jakiego znam, który ma dość sprytu, żeby wyjść cało z opresji, choćby przy nim wybuchła supernowa. Jeden bubek z manią wielkości nic mu nie zrobi.

— Dzięki.

— O kim mówicie? — zapytał Clement z pełnymi ustami, przesuwając wzrok z twarzy na twarz.

Ione wbiła zęby w pomarańczowy plasterek ąuantata. Konsystencją przypominał melona, lecz smakował jak grejpfrut doprawiony korzeniami. Dominiąue uśmiechała się do niej łobuzersko znad filiżanki z kawą.

— Takie tam dziewczęce dyrdymałki — powiedziała. — Nie zrozumiałbyś.

Clement rzucił w nią skórką z ąuantata.

— Chodzi wam o Joshuę. Obie jesteście na niego napalone.

— To nasz przyjaciel — rzekła Ione. — Wmieszał się w coś, co może go przerosnąć, dlatego się martwimy.

— Nie musicie — stwierdził wesoło Clement. — Joshua oprowadzał mnie po pokładzie „Lady Makbet”. Ten statek jest lepiej przygotowany do walki niż fregata liniowa, a Smith przed odlotem uzbroił go w osy bojowe. Każdy frajer, który wejdzie mu w drogę, dostanie za swoje.

Ione pocałowała go czule.

— Dzięki i za to.

— Zawsze do usług.

Śniadanie dojedli, gawędząc po koleżeńsku. Ione zastanawiała się, co zrobić z resztą dnia, kiedy odezwała się osobowość Tranquillity. Tak to już jest, pomyślała, jeśli jest się absolutnym rządcą technobiotycznego habitatu: nie trzeba właściwie podejmować żadnych działań, każdy zamysł sam się szybko spełnia. Należało mieć wszakże na uwadze ludzi. W Izbie Handlowej panowała nerwowa atmosfera, w Radzie do spraw Handlu i Bankowości wręcz wrzało, a zwykli mieszkańcy Tranquillity chcieli wiedzieć, na co się zanosi.

Każdy szukał jakiejś gwarancji, że nie zdarzy się nic strasznego, i patrzył na nią z wyczekiwaniem. Zeszłego dnia gościła w dwóch programach informacyjnych, a delegacje z trzech firm prosiły ją o prywatną audiencję.

— Parker Higgens domaga się natychmiastowego spotkania — powiadomiło ją Tranquillity, gdy dopijała kawę. — Radziłbym się zgodzić.

— Radziłbyś, co? No cóż, mam chyba ważniejsze sprawy na głowie.

— Uważam, że to rzecz większej wagi niż zagrożenie ze strony Latona.

— Co takiego? — Wyprostowała się na włochatym łożu, zaskoczona. Tranquillity dzieliło się z nią silnym uczuciem niepewności, jakby samo nie było przekonane do swego zdania. Coś tak niecodziennego musiało ją zaintrygować.

— W ciągu ostatnich siedemdziesięciu godzin nastąpił znaczący postęp w badaniach nad sensorium Laymilów. Nie chciałem rozpraszać cię tym programem badawczym, kiedy byłaś zajęta zwiększaniem moich zdolności obronnych i uspokajaniem ludzi. Być może popełniłem błąd. Minionej nocy naukowcy dokonali niebywałego odkrycia.

— Mianowicie? — zapytała z ciekawością.

— Wierzą, że udało im się zlokalizować macierzystą planetę Laymilów.

* * *

Na dróżce prowadzącej ze stacji kolejki do ośmiobocznego budynku wydziału elektroniki leżało mnóstwo dojrzałych brązowych jagód, które spadły z wysokich drzew chuantawa. Miażdżone na kamiennych płytach, chrzęściły pod nogami.

Wychodzący ze stacji pracownicy laboratoriów obrzucali ją niepewnym spojrzeniem ludzi, którzy przybywają wcześnie do pracy i zastają już swego szefa.

Przy wejściu powitała ją Oski Katsura, ubrana w swój zwyczajny biały fartuch; jako jedna z nielicznych osób w habitacie okazywała obojętność na widok sierżantów z ochrony Ione.

— Na razie wstrzymujemy się z oficjalnym oświadczeniem — powiedziała, gdy wchodziły do środka. — Jesteśmy jeszcze na etapie formułowania wniosków.

Pomieszczenie, gdzie przechowywano moduł elektroniczny Laymilów, bardzo się zmieniło od ostatniej wizyty Ione. Wyniesiono większość sprzętu doświadczalnego, a wzdłuż stołów ustawiono bloki procesorowe i projektory AV, przy których powstały osobne stanowiska badawcze, każde z własnym regałem na fleksy. Warsztaty za przeszkloną ścianą przeobraziły się w biura. Można było odnieść wrażenie, że realizuje się tutaj jakiś projekt akademicki, a nie zakrojone na wielką skalę pionierskie przedsięwzięcie.

— Urządziliśmy tu centrum sortowania informacji — powiedziała Oski Katsura. — Każde odtworzone wspomnienie sensorialne jest szczegółowo analizowane przez zespół ekspertów ze wszystkich dyscyplin wiedzy reprezentowanych w ośrodku. Eksperci dokonują wstępnej klasyfikacji materiału, katalogują przedstawione zdarzenia i oceniają, czy jest w nich coś interesującego z punktu widzenia ich profesji. Następnie przekazują wspomnienia odpowiednim komisjom badawczoorzekającym, jakie powstały przy każdym wydziale. Jak można się łatwo domyślić, materiały trafiają najczęściej do wydziału kultury i psychologicznego. Wszystko to są dla nas niezwykle cenne informacje, nawet jeśli poznajemy tylko najzwyklejsze, codzienne zastosowania urządzeń elektronicznych. To samo dotyczy zagadnień technicznych z dziedziny mechaniki, fizyki jądrowej, materiałoznawstwa. W większości zapisów każdy z nas znajdzie dla siebie coś pożytecznego. Obawiam się, że na ostateczne i wyczerpujące wyniki badań poczekamy przynajmniej dwadzieścia lat. Na razie, dokonujemy jedynie powierzchownej interpretacji materiału wyjściowego.

Ione kiwnęła głową w geście aprobaty. Wspomnienia Tranquillity pokazywały jej w tle niezmordowane wysiłki analityków.

W pomieszczeniu przebywało — oprócz Lierii — tylko pięciu ludzi, którzy po całonocnej pracy siedzieli wokół przyniesionej z kantyny tacy, pijąc herbatę i chrupiąc bagietki. Parker Higgens wstał natychmiast po wejściu Ione. Miał na sobie pomiętą niebieską koszulę; szara marynarka wisiała na oparciu krzesta. Zajęcia trwające do samego rana nie służyły raczej podstarzafemu dyrektorowi. Wysilił się jednak na uśmiech, przedstawiając pozostałą czwórkę naukowców. Malandra Sarker i Qingyn Lin byli ekspertami od statków kosmicznych Laymilów — ona specjalizowała się w biotechnologii stosowanej w systemach pokładowych, j«g0 natomiast interesowały elektromechaniczne podzespoły ksenobi(›ntów. Kiedy Ione ściskała dłonie, Tranquillity podawało jej po cichu ich krótkie dossier. Dwudziestoośmioletnia Malandra Sarker wydawała się za młoda na tak odpowiedzialne stanowisko, lecz swój doktorat uzyskała na prestiżowym uniwersytecie na Quang Tri. Miała idealne referencje.

Ione znała Kempstera Getchella, kierownika wydziału astronomii. Spotkali się już podczas jej pierwszej wizytacji, a i później kilka razy na oficjalnych przyjęciach. Dobiegał siedemdziesiątki i pochodził z rodziny, która nie przykładały specjalnej wagi do genetycznych udoskonaleń, ale mimo nieubłaganego postępu entropii, objawiającego się siwiejącymi, rzednącymi włosami i pochyleniem ramion, tryskał energią — tak bardzo ostatnio brakującą Parkerowi Higgensowi. Wydział astronomii należał do najmniejszych w ośrodku. Koncentrował się na lokalizowaniu gwiazd przypominających widmem promieniowania macierzystą gwiazdę Laymilów, a także na przeglądaniu zapisów astronomicznych w celu wychwycenia anomalii w sygnałach radiowych, mogących wskazywać na istnienie cywilizacji. Mimo ponawianych próśb żaden z Lordów Ruin nie zgodził się zbudować zespołu radioteleskopów, dlatego pracownicy wydziału musieli zadowalać się nagraniami zbieranymi w bibliotekach na obszarze całej Konfederacji.

Asystentem Kempstera Getchella był Renato Vella z Walencji, smagły trzydziestopięcioletni pracownik jednego z tamtejszych uniwersytetów, obecnie na rocznym urlopie. Podczas spotkania z Ione sprawiał wrażenie podekscytowanego i mocno poruszonego. Nie była pewna, czy to jej osoba, czy też cfokonane odkrycie powodowały jego nerwowość.

— Ojczysta planeta Laymilów? — zapytała dyrektora z nutą sceptycyzmu w głosie.

— Tak, proszę pani — odpowiedział.

Powinien chyba ogłosić coś takiego triumfalnym tonem, a tymczasem wyglądał raczej na przygaszonego niż ucieszonego.

— No więc gdzie ona jest?

Parker Higgens spojrzał błagalnie na Getchella i westchnął.

— Kiedyś była tutaj, w tym układzie planetarnym.

Ione policzyła do trzech.

— Była tutaj?

— Tak.

— Tranquillity, co to wszystko ma znaczyć?

— Wysunęli niezwykle śmiałą tezę, owszem, lecz dowody zdają się przemawiać na ich korzyść. Pozwól, niech ci to wyjaśnią.

— W porządku. Mówcie dalej.

— Chodzi o nagranie, które przetłumaczyliśmy dwa dni temu — powiedziała Malandra Sarker. — Okazało się, że dysponujemy zapisem pamięciowym członka załogi statku Laymilów. Bardzo nas to ucieszyło, mieliśmy nadzieję zapoznać się ze szczegółowymi procedurami sterowania statkiem, a także zobaczyć, jak one wyglądały od wewnątrz i na zewnątrz. Do tej pory zebraliśrry tylko parę wątpliwych części pojazdów Laymilów. No i udało się: nareszcie znamy wygląd ich statku kosmicznego. — Połączyła się datawizyjnie z najbliższym blokiem procesorowym. Kolumna AV przekazała obraz wprost do oczu Ione.

Statek Laymilów dzielił się wyraźnie na trzy części. Z przodu znajdowały się cztery srebrzystobiałe jajowate moduły z metalu, przy czym ten umiejscowiony centralnie miał trzydzieści metrów długości, a trzy złączone z nim po bokach — po dwadzieścia. Wewnątrz mieściły się zapewne kabiny pasażerów. Środkowa część pojazdu miała kształt bębna o ścianach bocznych obłożonych taką ilością czerwonych rur, że nie było między nimi widać ani jednej szczeliny; przypominały tym trochę zwierzęce wnętrzności. Wokół podstawy w równych odstępach sterczało na boki pięć czarnych prętów odprowadzających ciepło. Tył statku tworzyła wąska, sześćdziesięciometrowa tuba napędu termonuklearnego; na całej jej długości w pięciometrowych odstępach zamocowane były jasne, błyszczące pierścienie. Na samym końcu, wokół dyszy wylotowej dla plazmy, lśnił parasol ze srebrnej folii.

— Jest organiczny? — spytała Ione.

— Szacujemy, że w osiemdziesięciu procentach — rzekł Qingyn Lin. — To by się zgadzało z tym, co już wiemy o ich biotechnologii.

Ione odwróciła wzrok od projektora.

— To statek pasażerski — powiedziała Malandra Sarker. — Domyślamy się, że Laymilowie nie zbudowali floty handlowej, choć posiadali zbiornikowce i specjalistyczne pojazdy przemysłowe.

— Wszystko na to wskazuje — odezwała się Lieria, trzymając w traktamorficznej ręce biały blok wokalizera. — Na tym etapie rozwoju kulturowego Laymilowie nie prowadzili już komercyjnego obrotu towarami. Klany wprawdzie wymieniały się sekwencjami DNA i nowymi technologiami, lecz nikt nie żądał finansowego wynagrodzenia za wytwory techniki czy biotechnologii.

Malandra Sarker usiadła na krześle.

— Rzecz w tym, że nasz statek opuszczał orbitę parkingową macierzystej planety, kierując się do kosmicznych ostrowów nad Mirczuskiem.

— Zawsze się zastanawialiśmy, dlaczego znalezione przez nas zbiorniki paliwowe są takie duże — rzekł Qingyn Lin. — Po co tak ogromny zapas deuteru i helu, skoro w grę wchodziły jedynie podróże między habitatami? Nawet jeśli się chciało wykonać kilkanaście lotów bez uzupełniania paliwa. Teraz już wiemy. To były statki międzyplanetarne.

Ione spojrzała pytająco na Kempstera Getchella.

— I gdzieś tutaj miała być ich planeta?

Na jego ustach pojawił się figlarny uśmieszek; wydawał się nieprzyzwoicie zadowolony ze swej nowiny.

— Na to wygląda. Na podstawie danych otrzymywanych z zespołu sensorów statku zbadaliśmy wnikliwie pozycję gwiazd i planet. Nie ma wątpliwości, że chodzi o ten układ. Ojczysta planeta Laymilów krążyła po orbicie oddalonej średnio o sto trzydzieści piąć milionów kilometrów od Słońca. To znaczy między orbitami Jyresola i Boherola. — Wydął wargi ze smutkiem. — Trzydzieści lat życia zmarnowałem, szukając gwiazd o odpowiednim widmie optycznym, a tymczasem tę właściwą miałem dokładnie pod nosem. To ci dopiero numer. Ale oto astrofizyka stawia przede mną nowe, wielkie wyzwanie: odkryć sposób zniknięcia całej planety…

No, no…

— W porządku. — Ione siliła się na spokój. — No więc gdzie się podziała ta planeta? Została zniszczona? Między orbitami Jyresola i Boherola nie ma pasa asteroid. O ile się orientuję, nie ma tam nawet pasa pyłu.

— Prawdopodobnie nigdy gruntownie nie zbadano przestrzeni międzyplanetarnej naszego układu — rzekł Kempster. — Sprawdzałem w bibliotece. Ale nawet przy założeniu, że planeta została dosłownie zamieniona w proch, w ciągu kilkuset lat wiatr słoneczny wypchnąłby większość cząsteczek poza Obłok Oorta.

— Czyli badania nic nam już nie dadzą?

— Mogłyby potwierdzić hipotezę z pyłem, gdyby jego gęstość wciąż utrzymywała się na wysokim poziomie. Ale nie wiemy, kiedy planeta przestała istnieć.

— Dwa tysiące sześćset lat temu jeszcze tu krążyła — stwierdził Renato Vella. — Wiemy to dzięki analizie pozycji planet w czasie, gdy powstało nagranie. Ale jeśli chcemy szukać dowodów na to, że po planecie pozostał pył, to lepiej chyba pobrać próbki gleby z powierzchni Boherola i jego księżyców.

— Dobra myśl, chłopcze, świetnie. — Kempster poklepał po ramieniu swego młodego asystenta. — Jeśli chmura pyłu została rozproszona, to musiała zostawić ślady na wszystkich pozbawionych atmosfery ciałach niebieskich w układzie. W podobny sposób warstwy osadowe w skorupie ziemskiej odwzorowują przebieg poszczególnych epok geologicznych. Pogrzebmy w ziemi, a znajdziemy odpowiedź, kiedy to się naprawdę wydarzyło.

— Wątpię, czy faktycznie rozpadła się w proch — powiedział Renato Vella.

— Dlaczego? — spytała Ione.

— Nie przeczę, że to logiczne założenie — odpowiedział bez namysłu. — Trudno inaczej wytłumaczyć, dlaczego ciało o tak ogromnej masie zniknęło bez śladu. Tylko że wciąż mówimy o czysto teoretycznym przypadku. W praktyce ilość energii potrzebna do rozbicia całej planety na drobne kawałeczki o kilka rządów wielkości przerasta możliwości jakiejkolwiek broni znanej w Konfederacji. Pamiętajmy, że nawet zakazane bomby z ładunkiem antymaterii nie uszkodzą, a tym bardziej nie zamienią w pył terrakompatybilnej planety, mogą co najwyżej skazić i zniszczyć biosferę. W najlepszym razie równoczesna detonacja wielu ładunków zamieni ją w kupę skał. Aby został po niej pył, a lepiej jeszcze para, trzeba by użyć broni rozrywającej wiązania atomowe, prawdopodobnie zasilanej przez gwiazdę. Bo gdzie indziej szukać wystarczającej energii? No i pytanie, jak zainicjować reakcję syntezy termonuklearnej w stabilnych cząsteczkach?

— Całkowita zamiana masy w energię — mruknął Kempster, marszcząc brwi w skupieniu. — Warte przemyślenia.

— Tylko czemu ten sam los nie spotkał habitatów Laymilów? — zapytał Renato Vella, podniecony swą myślą. — Jeżeli ktoś dysponuje bronią, którąjest w stanie unicestwić cały świat, tak by nie było po nim żadnych śladów, to czemu zostawia szczątki habitatów?

— No właśnie, czemu? — zawtórował Kempster. — Dobre pytanie, chłopcze. Podoba mi się twoje rozumowanie.

Asystent promieniował radością.

— Nadal przypuszczamy, że habitaty uległy samozagładzie — odezwał się Parker Higgens. — Nawet teraz, gdy doszły nowe fakty. — Popatrzył na Ione z widoczną konsternacją. — Moim zdaniem, nagranie pokazuje początkową fazę zniszczenia planety. Kiedy statek opuszcza orbitę, na jej powierzchni wyraźnie toczy się konflikt.

— Chyba spór między klanami? — dodał niepewnie Qingyn Lin. — Tak mi się przynajmniej wydaje.

— Mylicie się wszyscy, próbując sprowadzić problem wyłącznie do zagadnień natury fizycznej — zabrała głos Lieria. — Zważcie, co już wiemy. Planeta istniała w tym samym czasie, kiedy zostały zniszczone habitaty. Istota, której wspomnienia zdołaliśmy odczytać, obawia się transformacji zachodzącej w konceptualnej strukturze harmonicznego życia, zaburzenia obejmującego swym zasięgiem cały kontynent. Drastycznej metafizycznej przemiany, będącej zagrożeniem dla światopoglądowych fundamentów rasy Laymilów. Rację ma Parker Higgens: tych rzeczy nie można rozpatrywać oddzielnie.

Ione potoczyła wzrokiem po twarzach obecnych. Nikt nie zamierzał podważać zdania Kiinta.

— Myślę, że najlepiej będzie, jak sama przejrzę to nagranie. — Usiadła obok Malandry Sarker. — Pokaż mi.

Jak poprzednio, poczuła na sobie twarde ciało Laymila, egzoszkielet nie mogący na nią pasować… w rzeczywistości. Jakość nagrania znacznie się poprawiła. Zespół Oski Katsury ślęczał drugie godziny nad procesorami i programami potrzebnymi do przetłumaczenia zapisanej informacji. Czarne plamki świadczące o zaniku sygnału pojawiały się niezmiernie rzadko. Ione odprężyła się na krześle i zatopiła w sensorium.

Laymil był pilotem statku, już w dzieciństwie przygotowanym do przemierzania pustej otchłani między konstelacją kosmicznych ostrowów a Unimeronem, nadrzędnym nosicielem życia. Wisiał pośrodku centralnego modułu mieszkalnego, przygotowując silniki do odpalenia. Nie było tu zwykłego na statkach ludzi zespołu pokładów i urządzeń mechanicznych, choćby tego spotykanego w jastrzębiach.

Metalowa powłoka chroniła biologiczne gniazdołono, drzewną narośl podzieloną na wnęki i kieszenie podróżne dla pasażerów, wyglądającą jak egzotyczna organiczna grota. Wnęki gromadziły się przy sobie w całkowitym bezładzie, podobne do wydłużonych bąbelków w gęstej pianie. Ich ścianki miały fakturę twardej gumy, usianej setkami maleńkich otworków, aby nie ślizgały się po nich kopyta.

Sączyła się z nich żywa zielona poświata. W grubszych przegrodach tkwiły narządy odpowiedzialne za skład powietrza i wtórny obieg pokarmu.

Ludzki mózg Ione niełatwo przyzwyczajał się do wszechobecnej zieleni. Wokół ciała Laymila biegły rurowe wsporniki rozszerzające się lejkowato przed zniknięciem w ściance. Trzy kopyta znajdowały oparcie w specjalnych otworach, pośladki spoczywały na profilowanym stołku, ręce zaciskały się na pękatych wyrostkach.

Kilka centymetrów od ust przyjmujących pokarm wisiało stalaktytowe wymię. W tej pozycji Laymil czuł się nadzwyczaj pewnie i wygodnie: gniazdołono urosło do formy idealnie odpowiadającej kształtom ciała pilota. Wszystkie trzy głowy obracały się wolno tam i z powrotem, obserwując tablice przyrządów z matowego kompozytu. Ione nie umiała stwierdzić, gdzie zaczyna się plastik, a gdzie kończą żywe komórki; połączenie kompozytu z tkanką było bezszwowe, jakby urządzenia mechaniczne także dojrzały w gnieździełonie. Zamocowane na tablicach soczewki, które przesyłały dziwne rysunki do oczu Laymila, przypominały zasadą działania ludzkie projektory AV.

Ruszające się głowy rejestrowały fragmenty innych wnęk, połączonych wąziutkimi korytarzykami. Ione zobaczyła jednego z pasażerów śpiącego w kokonie kieszeni podróżnej. Ciało oplatały i przytwierdzały do ściany półprzeźroczyste połyskliwe błony; blady wąż doprowadzał do ust płyn pokarmowy, a drugi, podłączony do odbytu, podtrzymywał cykl trawienny. Forma częściowej hibernacji.

Świadomość pilota była osobliwie podzielona, jakby nagranie zawierało dwa odrębne toki myślenia. W trybie podrzędności śledził działanie systemów mechanicznych i biologicznych statku.

Kontrolując je z precyzją procesora, przygotowywał główny napęd termojądrowy do zapłonu, utrzymywał statek na żądanej wysokości dzięki małym odrzutowym silnikom sterującym, obliczał wektor lotu, obserwował cztery gniazdałona. Narzucało się podobieństwo do automatycznych funkcji ludzkiego nanosystemu; wyglądało jednak na to, że pilot nie ma żadnych implantów. Jego mózg po prostu tak działał. Biotechnologiczny statek był półświadomy, wobec czego pilot pełnił rolę komputera pokładowego.

W trybie nadrzędności umysł koncentrował się na powierzchni planety, oglądanej w soczewkach przyrządów sensorowych statku.

Unimeron łudząco przypominał terrakompatybilne światy: rozlegtymi połaciami błękitnych oceanów, zwałami białych chmur, czapami lodowymi na biegunach. Pierwsza różnica wynikała z wyglądu kontynentów: niemalże w całości były zielone, nawet łańcuchy górskie tonęły pod warstwą roślinności. Żaden skrawek lądu nie leżał odłogiem.

Na orbicie unosiły się rozległe niebieskozielone pajęczaste konstrukcje — nieco poniżej statku, który utrzymywał się na pułapie tysiąca kilometrów. Podniebne przystanie miały przeważnie średnicę dwustu kilometrów, choć zdarzały się również dużo większe.

Każda wykonywała jeden pełny obrót w ciągu co najmniej pięciu godzin — nie w celu wytworzenia sztucznej grawitacji, ale po prostu dla zachowania kształtu. Były żywe, miały własną rozbudowaną osobowość, bardziej złożoną nawet od osobowości kosmicznego ostrowu. Stanowiły połączenie kosmodromu i magnetosferycznego węzła energetycznego; wokół rdzeni, niczym pękate czerwone wąsonogi, cisnęły się człony produkcyjne. Jednakże ich fizyczne aspekty miały drugorzędne znaczenie w porównaniu z funkcjami intelektualnymi. Spełniały ważne zadanie w utrzymaniu harmonii życia na planecie, tworząc z oddzielnych esencji myślowych poszczególnych kontynentów jedną współbrzmiącą kompozycję. Mentalne satelity telekomunikacyjne nie tylko wnosiły swój wkład do tej kompozycji, ale wyśpiewywały ją odległym gwiazdom. Ione nie rozumiała ich głosu, jego przesłania ani celu — wychwytywała go jako niewyraźną melodię na granicy percepcji. Czuła pewien smutek z powodu ulotności chwili; pilot statku Laymilów uważał melodię za wspaniałą.

Podniebne przystanie rozmieszczone były dość gęsto, ale na różnych wysokościach, dzięki czemu mogły przesuwać się po orbicie bez groźby kolizji. Niebo nad planetą nigdy nie otwierało się na dłuższą chwilę. Był to zdumiewający pokaz precyzyjnej nawigacji.

Z daleka Unimeron wydawał się nakryty gigantyczną siecią. Ione daremnie próbowała wyobrazić sobie wysiłek włożony w wyhodowanie konstrukcji ściśle otaczającej planetę. Nawet dla rasy tak bardzo zaawansowanej w biotechnologii i inżynierii podniebne przystanie musiały być nie lada osiągnięciem.

— Chwila do inicjacji odlotu — oznajmił pilot.

— Nagroda w ryzyku i odwadze — odpowiedziała esencja podniebnej przystani. — Pomyślności życzenie.

Na horyzoncie zaznaczała się linia terminatora, czerń wgryzająca się w jasną półkulę Unimerona. Lądy na zaciemnionej stronie globu upstrzone były regularną siatką zielonych światełek, przypominających ludzkie miasta. Na jednym z południowych kontynentów — tak rozciągniętym, że ginął poza zasięgiem sensorów statku — snuły się wzdłuż linii wybrzeża wstążki czerwonej mgiełki, wżynające się delikatnymi mackami w głąb lądu. Brzegi drżały zauważalnie jak skraj parasola ziemskiej meduzy, opływając nierówności terenu, a mimo to wciąż cechowały się zadziwiającą zwartością.

Nie kłębiły się ani nie rozdzielały jak zwyczajne chmury. Ten pejzaż zafascynował Ione: mgiełka wyglądała na żywą, jakby prądy powietrzne zostały zainfekowane przez biofluorescencyjne mikroorganizmy.

Jednak pilot statku Laymilów był wyraźnie zgorszony tym widokiem.

— Przykrość z nieszczęścia esencji klanu Galheith! — Kołysał ze wzburzeniem głowami, wydając ciche, pełne żalu świsty.

— Ocena rozmiarów szaleństwa?

— Brak poprawy — odpowiedziała ze smutkiem esencja podniebnej przystani.

Przystanie mruczały trwożnie, przelatując nad kontynentem.

Harmonia życia na Unimeronie została zachwiana, więc nie chciały już do swej kompozycji dodawać esencji klanu Galheith, która była zbyt przewrotna, zbyt antagonistyczna, za bardzo odmienna. Obca i sprzeczna z wypracowanym na planecie etosem harmonii.

W czerwonej mgle rozgorzało maleńkie białoniebieskie światełko, lecz natychmiast zgasło.

— Dysfunkcja rzeczywistości! — zawołał pilot ze zgrozą.

— Potwierdzenie.

— Ogrom grozy. Tragiczne żniwo badań esencji śmierci w klanie Galheith.

— Potwierdzenie.

— Eskalacja nieszczęścia, brak kontroli. Dysfunkcja rzeczywistości w przyroście lawinowym. Groźba wchłonięcia nadrzędnego nosiciela życia.

— Opór dJa dysfunkcji rzeczywistości. Nadzieja na bezpieczeństwo nadrzędnej esencji konstelacji ostrowów.

— Potwierdzenie. Nadzieja podtrzymana. — Pan statku sprawdził szybko stan pozostałych Laymilów uśpionych w gniazdachłonach. Dwa wątki myślowe splotły się dla dokonania oceny. — Stan panów esencji zadowalający. Nadzieja na pokonanie dysfunkcji rzeczywistości. Nadzieja na naprawienie szkód w klanie Galheith.

— Nadzieja łączona. Radość w szukaniu wspólnoty.

Tam, gdzie dał się niedawno widzieć rozbłysk, teraz paliła się puszcza. Ione uświadomiła sobie, że pomarańczowe światło musi oznaczać przynajmniej dziesięciokilometrową ścianę płomieni.

Statek kosmiczny przelatywał nad terminatorem. Przed nim podniebne przystanie uzyskiwały blady platynowy połysk, gdy naładowane cząstki elementarne z pasa radiacyjnego oblewały ich pajęczynowe ramiona.

— Inicjacja odlotu — oświadczył pan statku.

W komorze napędu termonuklearnego zjonizowane paliwo poddane zostało skurczowi magnetycznemu. Powiększał się wolno strumień plazmy. Do mózgu Laymila płynęły informacje, rozwiązania równań, obwody elektroniczne i neurony w gniazdachłonach odbierały instrukcje. Nie było miejsca na wątpliwości, na zastanowienie. Tego rodzaju pojęcia nie miały racji bytu.

Sylwetka Unimerona malała. Pan statku skupił uwagę na konstelacji kosmicznych ostrowów i ich cichej pieśni powitalnej, o ileż słabszej od radosnego ducha nadrzędnego nosiciela życia.

Nagranie dobiegło końca.

Ione zamrugała kilkakrotnie, chcąc uwolnić się od natarczywych, przesyconych zielenią obrazów. Trudniej było otrząsnąć się z wrażeń i emocji.

— Cóż to takiego ta dysfunkcja rzeczywistości? — zapytała. — Pan statku wydawał się nią śmiertelnie wystraszony.

— Nie wiemy — odparł Parker Higgens. — Nie ma o niej wzmianek w pozostałych nagraniach.

— Dysfunkcja rzeczywistości to termin odnoszący się do gwałtownego, agresywnego naruszenia harmonii życia Laymilów — odezwała się Lieria. — Natura klanu Galheith radykalnie się odmieniła. Po zapoznaniu się z nagraniem można jednak odnieść wrażenie, iż mamy do czynienia nie tylko z mentalną reorientacją, ale i miejscowym zaburzeniem struktury fizycznej. Przykład: rozbłysk energii.

— Użyto broni? — Przyjrzała się bacznie obu astronomom.

Kempster podrapał się po swym śladowym zaroście.

— Ten rozbłysk z pewnością zapoczątkował pożar, więc jestem zmuszony odpowiedzieć twierdząco. Ale największy nawet pożar nie może się równać z unicestwieniem planety.

— Gdyby sprawcy tego zaburzenia opanowali esencję życia całego świata, co wydaje się bardzo prawdopodobne — powiedziała Malandra Sarker — to mieliby do swej wyłącznej dyspozycji ogromne zaplecze przemysłowe Unimerona. Tak zaawansowana technologicznie rasa, skupiona na przygotowaniach do wojny, osiągnęłaby ogromną wydajność w produkcji uzbrojenia.

— A ja na to patrzę inaczej — rzekł Renato Vella. — Niechby nawet zbudowali wielką flotę wojenną, niechby wyprodukowali setki tysięcy głowic nuklearnych, może nawet z ładunkiem antymaterii, to i tak uważam, że energia potrzebna do doszczętnego zniszczenia planety wykracza poza ten poziom zaawansowania technologicznego. Oni nie byli dużo bardziej rozwinięci od nas.

— Przypomniał mi się „Alchemik” — zwróciła się Ione do osobowości habitatu. Wspomniała o tym z pewnymi skrupułami, bojąc się, że Lieria przechwyci jej myśl. — Jak to kiedyś powiedział kapitan Khanna? Czasem wystarczy jedno wspaniałe olśnienie. Początkowo Laymilowie mogli nie dysponować odpowiednimi środkami, ale co powiesz o mentalnym potencjale planetarnego umysłu, skoncentrowanego na projektowaniu broni?

— Nasuwają się niepokojące wnioski — przyznało Tranquillity. — Dlaczego jednak mieliby jej użyć przeciwko sobie?

— Dobre pytanie. Nawet jeśli wynaleźli broń, dlaczego mieliby jej użyć przeciwko sobie?

Naukowcy spojrzeli na nią, zbici z tropu. Oto dziecko jednym prostym, niewinnym pytaniem obala logikę dorosłych.

— Zakładaliśmy, że planeta została zniszczona — powiedział Renato Vella z uśmiechem. — A może ją po prostu przenieśli?

Kempster Getchell zachichotał.

— Ależ ty masz genialne pomysły, chłopcze.

— Pewnie trzeba by na to mniej energii niż na jej całkowite rozbicie.

— Celna uwaga.

— Wiemy przecież, że potrafili budować olbrzymie konstrukcje w przestrzeni kosmicznej.

— Tylko nie odbiegajmy od sedna sprawy — wtrącił szorstko Parker Higgens. — Wydaje nam się, że ta dysfunkcja rzeczywistości, czymkolwiek ona jest, odpowiada zarówno za zniknięcie planety Laymilów, jak i samobójstwo kosmicznych ostrowów. Teraz nasze główne zadanie polega na ustaleniu, jaka jest jej natura i czy ciągle istnieje.

— Jeżeli Unimeron został przesunięty, to dysfunkcja rzeczywistości tylko gdzieś się ukryła — stwierdził Renato Vella. — Jest tam, gdzie planeta.

— Tak, tylko co to takiego? — spytała Oski Katsura z niejakim zniecierpliwieniem. — Trudno ją jednoznacznie określić. To jakby połączenie swego rodzaju choroby psychicznej i systemu broni zaczepnej.

— Cholera! — zaklęła Ione, gdy równocześnie z Tranquillity dokonała wstrząsającego odkrycia. — Energetyczny wirus Latona.

Tranquillity, za pomocą procesorów wewnętrznej sieci telekomunikacyjnej, pozwoliło naukowcom zapoznać się z raportem doktora Gilmore’a. Lieria odbierała obrazy bezpośrednio w paśmie afinicznym.

— Mój Boże… — rzekł Parker. — Podobieństwo jest uderzające.

— Podobieństwo? Niech skonam! — na pół krzyknął Kempster. — To bydlę wróciło!

Dyrektor wzdrygnął się, zaskoczony wybuchem gniewu astronoma.

— Nie mamy pewności.

— Przykro mi, Parker, ale w żadnym razie nie mogę uznać tego za zbieg okoliczności — oświadczyła Ione.

— Podzielam twe zdanie — powiedziała Lieria.

— Należy bezzwłocznie powiadomić Konfederację, a szczególnie naczelnego admirała — stwierdziła Ione. — To nie podlega dyskusji. Dowództwo Sił Powietrznych musi zrozumieć, że nie mamy do czynienia z samym Latonem, ale z czymś bez porównania groźniejszym. Parker, pan będzie mnie reprezentował. Dzięki szerokiej wiedzy i autorytetowi uświadomi pan naczelnemu admirałowi, czego możemy oczekiwać po tej dysfunkcji rzeczywistości.

Przez chwilę wyglądał na zszokowanego, lecz w końcu tylko się pokłonił.

— Jak pani sobie życzy.

— Oski, pani przygotuje kopie nagrań Laymilów. Pozostali spiszą swoje przemyślenia, wszystko, co uznają za przydatne dla oficerów Floty. Tranquillity odwołało z patrolu czarnego jastrzębia, który za godzinę będzie gotów do lotu na Avon. Poproszę biuro Sił Powietrznych, żeby przydzieliło panu oficera do eskorty, Parker, więc lepiej niech pan zacznie się szykować do podróży. Nie ma czasu do stracenia.

— Tak, proszę pani.

— Ione Saldana, czy mogę prosić, żeby czarny jastrząb zabrał jednego z moich towarzyszy na Jobisa? — spytała Lieria. — Zaszły okoliczności o doniosłym znaczeniu, muszę poinformować o nich moją rasę.

— Tak, oczywiście. — Zaledwie wyraziła zgodę na prośbę Kiinta, Tranquillity przywołało na półkę cumowniczą drugiego uzbrojonego czarnego jastrzębia. Wszystkie rezydujące tu czarne jastrzębie trzeba będzie powołać do służby patrolowej, pomyślała przelotnie. Może nawet niezależnych przewoźników. Wtem pewna myśl przyszła jej do głowy. — Lierio, czy Kiintowie słyszeli kiedyś gwiezdną pieśń podniebnych przystani?

— Tak.

Twardy ton odpowiedzi powstrzymał Ione od zadawania dalszych pytań. Ale tylko na razie, obiecała sobie w duchu. Dość już mam tej ich tajemniczości i wyższości, którą mi tu wciskają.

— Kempster, jak pan myśli, czy ta czerwona mgła nad południowym kontynentem Unimerona miała jakiś związek z dysfunkcją rzeczywistości? Nikt jej nie widział na Lalonde.

— Chyba miała, sądząc po jej dziwnym wyglądzie — odparł naukowiec. — Nie wierzę, żeby coś takiego było naturalnym zjawiskiem przyrodniczym, w każdym razie nie na Unimeronie. To musiał być efekt uboczny ingerencji w esencję życia planety, z pewnością powiązany z dysfunkcją rzeczywistości. Co ty na to, chłopcze?

Renato Vella, odkąd ujrzał nagranie doktora Gilmore’a, milczał w głębokiej zadumie.

— Tak, to możliwe — stwierdził lakonicznie.

— Coś ci chodzi po głowie? — zapytał stary astronom, któremu wracała już poprzednia wesołość.

— Tak sobie tylko myślałem. Potrafili zbudować w kosmosie żywe konstrukcje, którymi zupełnie otoczyli swój świat, a jednak pokonała ich ta dysfunkcja rzeczywistości. Kosmiczne ostrowy tak się jej bały, że wolały popełnić samobójstwo, niż się poddać. Jak sądzicie, co się stanie z nami, jeśli przyjdzie nam z nią walczyć?

8

— Chryste, patrzcie na ten czerwony syf nad planetą! Nie pamiętam, żeby to było tu ostatnio. Chyba nawet błyszczy. No nie, to świństwo przykryło całe dorzecze Juliffe! — Joshua oderwał się od sygnałów napływających z sensorów statku i odwrócił do Melvyna Ducharme’a, który siedział obok w fotelu amortyzacyjnym.

— Nie patrz na mnie, ja jestem tylko prostym inżynierem. Znam się na silnikach, meteorologia to nie moja działka. Popytaj najemników. Każdy urodził się na jakiejś planecie.

Joshua zamyślił się. Stosunków między załogą a oddziałem zwiadowczym, który mieli na pokładzie, nie dało się nazwać dobrosąsiedzkimi. Obie strony zachowywały rezerwę, przy czym Kelly Tirrel pełniła funkcję łączniczki… o ile nie siedziała w klatce do uprawiania seksu. O tak, pomyślał z zadowoleniem, dziewczyna wywiązywała się ze swej części umowy.

— Macie jakieś pomysły? — zapytał głośno.

Reszta załogi, zebrana na mostku, oglądała obrazy, lecz nikt nie wyrwał się z żadną hipotezą.

W miarę jak zbliżali się do planety, Amarisk wchodził pełniej w ich pole widzenia. Światło dnia opromieniało już blisko połowę kontynentu. Z tej odległości, która mimo wszystko wynosiła jeszcze sto tysięcy kilometrów, większość dopływów Juliffe jawiła się w otuleniu niewyraźnej czerwonej mgiełki. Na pierwszy rzut oka wyglądało to tak, jakby woda lśniła ciemnym szkarłatem za sprawą jakiegoś osobliwego załamania się fal świetlnych. Ale kiedy sensory optyczne dalekiego zasięgu skupiły się na Lalonde, złudzenie szybko prysło. Ów niesamowity efekt powodowały tysiące długich, wąskich pasów chmur, które wisiały nad powierzchnią wód, lgnąc do rozwidlających się fantazyjnie koryt rzecznych z niepokojącą wręcz dokładnością. Aczkolwiek, co zauważył Joshua, pasy chmur były znacznie szersze niż same rzeki: w miejscu, gdzie powstawał pierwszy z nich, tuż przy ujściu Juliffe, czerwona mgła miała bez mała siedemdziesiąt kilometrów szerokości.

— Nie spotkałem się z czymś takim na żadnej planecie — wyznał Ashly zdecydowanie. — Dziwnie to wygląda, Joshua, i jeszcze na dodatek świeci. Widać, jak ciągnie się na zaciemnionej półkuli aż do samego wybrzeża.

— To krew — odezwał się Melvyn z powagą. — W rzece jest pełno krwi, która teraz zaczęła parować.

— Zatkaj się! — warknęła Sara, choć ten pomysł był dość zbieżny z jej własnymi przemyśleniami. — To wcale nie jest śmieszne.

— Mamy się tego bać? Jak myślicie? — spytał Dahybi. — Może to sprawka Latona?

— Pewnie ma z nim jakiś związek — przyznał z ociąganiem Joshua. — Ale nawet jeśli to jest wrogo do nas nastawione, nie zagrozi nam na taką odległość. Trzyma się wyłącznie dolnych warstw atmosfery. Co oznacza, że może dać się we znaki zwiadowcom.

Sara, powiedz im, żeby obejrzeli sobie te obrazki. — Kobiety pewnie nie obrażą.

Sara niechętnie poprosiła o kanał łączności z modułem C. Siedmiu najemnych zwiadowców, a wśród nich Kelly Tirrel, leżało tam w fotelach amortyzacyjnych, ponieważ „Lady Makbet” przyspieszała w kierunku Lalonde. Joshua uśmiechnął się pod nosem, gdy z kolumny AV popłynęła burkliwa odpowiedź.

Wtem komputer pokładowy powiadomił go o odebraniu kodowanego sygnału z „Gemala”.

— Wykryliśmy nad Amariskiem nieznane zjawisko atmosferyczne — wyjaśnił pedantycznie Terrance Smith.

— Chodzi o te czerwone chmury nad rzekami? — odparł Joshua. — Tak, i my je widzimy. Co mamy teraz robić?

— Chwilowo czekamy. Na razie wygląda to na zanieczyszczone obłoki pary, która unosi się nad wodą. Jeżeli sensory wykryją radioaktywność, będziemy musieli zweryfikować procedury lądowania. Póki to się nie stanie, postępujcie zgodnie z planem.

— Aye, aye, komandorze — prychnął Joshua, kiedy kanał się zamknął.

— Zanieczyszczone obłoki, dobre sobie — rzekł Melvyn ze wzgardą.

— Atak biologiczny — zasugerował Ashly, zafrasowany. — Nic przyjemnego. Zauważcie, że to typowe u Latona. Ale z pewnością nic przyjemnego.

— Ciekawe, czy to jego sławny wirus mutagenny? — zapytał Dahybi.

— Raczej nie, tamten miał mikroskopijne rozmiary. No i nie świecił w ciemności. Myślę, że to pyl radioaktywny.

— Tak, tylko dlaczego nie rozwiewa się na wietrze? — wyraziła wątpliwość Sara. — Nie mówiąc już o tym, skąd się wziął.

— Wszystkiego dowiemy się w swoim czasie — stwierdził Warlow ze zwykłym sobie pesymizmem. — Po co się martwić na zapas?

— Święta racja — zgodził się Joshua.

„Lady Makbet” zbliżała się do planety ze stałym przyspieszeniem 1 g. Zaledwie flotylla wynurzyła się po ostatnim skoku w układzie Lalonde, statki rozleciały się promieniście z przyspieszeniem 5 g, żeby nie stanowić w zwartej grupie łatwego celu dla nieprzyjaciela.

Teraz leciały w szyku o kształcie koła średnicy dwudziestu tysięcy kilometrów. Pośrodku znajdował się „Gemal” i statki transportowe.

Sześć czarnych jastrzębi hamowało już ku niższej orbicie Lalonde, aby dokonać wstępnej oceny zagrożenia. Cholerne popisy, pomyślał Joshua. „Lady Makbet” z łatwością dorównałaby ich manewrom przy przyspieszeniu 6 g, gdyby nie powierzono jej zadań eskortowych.

Terrance Smith postępował z wielką ostrożnością mimo programów taktycznych działających w trybie nadrzędności. Brak odzewu z Durringham był złą wróżbą, choć w sumie można się było tego spodziewać. Co jednak napawało dowódcę floty największym strachem, to nieobecność na orbicie jakichkolwiek statków. Zniknęły zarówno frachtowce, jak i transportowce kolonizacyjne. Międzyorbitalne jednostki z Kenyona poruszały się bezwładnie po równikowej orbicie parkingowej na wysokości pięciuset kilometrów; systemy pokładowe były wyłączone, a nawet latarnie nawigacyjne, co kłóciło się z surowymi zaleceniami Komisji Astronautycznej. Nie było też śladu po leciwym satelicie obserwacyjnym, wykorzystywanym przez biuro szeryfa generalnego. Działały jedynie satelity centrum kontroli ruchu lotniczego i geostacjonarne platformy telekomunikacyjne, których procesory wysyłały monotonne, regularne sygnały. Znając kod wywołania transpondera, mógłby sprawdzić, czy satelity obserwacyjne typu ELINT są sprawne.

Po wstępnej ocenie sytuacji Smith zarządził zejście na pułap tysiąca kilometrów. Flotylla ruszyła. Okręty wojenne rozrzucały wokół siebie małe satelity, które miały utworzyć na wysokiej orbicie rozległą sieć czujników wykrywania dystorsji grawitonicznych.

Każdy statek kosmiczny wynurzający się w promieniu pięciuset tysięcy kilometrów od Lalonde zostałby natychmiast namierzony.

Mknąc ku planecie, czarne jastrzębie wystrzeliły pięć wojskowych satelitów telekomunikacyjnych. Silniki jonowe pchnęły je na orbitę geostacjonarną i tak ustawiły, żeby mogły odbierać sygnały z całej powierzchni planety, ze szczególnym uwzględnieniem Amariska.

W odległości dwudziestu tysięcy kilometrów od Lalonde czarne jastrzębie podzieliły się na dwie grupy i skierowały na siedemsetkilometrowe orbity o różnych nachyleniach do ekliptyki. Każdy z nich wypuścił zespół piętnastu satelitów obserwacyjnych, kul wielkości piłki futbolowej, które opadały, hamując, na dwustukilometrową orbitę; mogły przeczesywać szczegółowo równoległe pasy lądu o szerokości tysiąca kilometrów. Same czarne jastrzębie, których potężne pęcherze sensoryczne współpracowały z elektronicznymi skanerami, wnosiły spory wkład w obserwację Durringham i dorzecza Juliffe.

Celem przedsięwzięcia było opracowanie dla oddziałów zwiadowczych drobiazgowej mapy terenu o rozdzielczości poniżej dziesięciu centymetrów.

— To się nie mieści w głowie — stwierdził Idzerda, dowódca czarnego jastrzębia „Cyanea”, w rozmowie z Terrance’em Smithem po otrzymaniu wyników pierwszych obserwacji. — Czerwona chmura jest zupełnie nieprzezroczysta, może z wyjątkiem brzegów, gdzie się przerzedza. Ale nawet w tych miejscach uzyskujemy bardzo zniekształcone obrazy tego, co jest pod spodem. Trudno tu w ogóle mówić o chmurach. To nie porusza się jak chmury. Zupełnie jakby w powietrzu zastygła błona z komórek elektroforescencyjnych. Analiza spektrograficzna nic nie daje przy tym świetle. W dodatku zauważyliśmy pewną osobliwość. Po porównaniu zdjęć ze starymi nagraniami kartograficznymi satelity obserwacyjnego okazało się, że chmury są najjaśniejsze nad miastami i wioskami. Durringham błyszczy tak, jakby pod spodem schowana była gwiazda. Nie sposób powiedzieć, co się dzieje na dole. Widzimy jedynie kilka wsi daleko na wschodzie, gdzie chmury już tak nie błyszczą. Z tymi wsiami jest coś nie tak.

— Coś nie tak? — zdziwił się Terrance Smith.

— Przecież to te najpóźniej założone, najbardziej prymitywne, prawda?

— Owszem.

— A jednak widać domy z kamienia, ogrody, budowle z kopułami, utwardzane drogi, nawet wiatraki, których nie ma na zdjęciach zrobionych miesiąc temu.

— To nie może być prawda.

— Właśnie. A zatem mamy do czynienia z hologramami lub iluzją ładowaną bezpośrednio do procesorów satelitów obserwacyjnych przez te przemyślne systemy zakłócania, o których pan mówił.

Chociaż trudno pojąć, jak można zakłócić pracę sensorów optycznych czarnego jastrzębia. Kto wytworzył tę chmurę, ten musi dysponować niewiarygodną techniką projekcyjną. Tylko co z tego ma?

Na co mu ta iluzja? Tego właśnie nie rozumiemy.

— A co z punktami dystrybucji energii? Pewnie potrzeba jej mnóstwo do wytworzenia tego rodzaju warstwy maskującej.

— Nie znaleźliśmy ani jednego. Po zaburzeniach pola magnetycznego powinniśmy rozpoznać każdy generator termonukleamy, i to bez względu na zakłócenia radioelektroniczne. — Udało się zlokalizować źródło zakłóceń?

— Przykro mi, ale jest bardzo rozproszone. Wiadomo tylko, że to jakiś system naziemny. Oddziałuje na satelity i na nas, kiedy przelatujemy nad Amariskiem.

— Czy te czerwone chmury są radioaktywne?

— Nie, o tym jesteśmy przekonani. Nie stwierdzono emisji promieniowania alfa, beta ani gamma.

— A jak tam zanieczyszczenia biologiczne?

— Brak danych. Nie próbowaliśmy jeszcze pobierać próbek.

— Zajmijcie się tym. Muszę wiedzieć, czy mogę bezpiecznie posłać na ziemię jednostki rozpoznawcze.

W czasie drugiego przelotu nad kontynentem „Cyanea” wystrzelił dwa próbniki atmosferyczne, będące zmodyfikowaną wersją modelu wykorzystywanego przy badaniach nowo odkrywanych planet: trzymetrowe roboty z trójkątnymi skrzydłami i cylindrycznym korpusem szczelnie wypełnionym aparaturą pomiarową i mechanizmami do pobierania próbek biologicznych.

Oba ustawiły się osłonami ciepłochronnymi do dołu, wykonując manewr hamowania atmosferycznego podczas spadania łukiem ku powierzchni planety. Kiedy zeszły do prędkości poddźwiękowej, u wierzchołków otworzyły się wloty czerpaków powietrza i zabuczały cicho silniczki kompresorów. Zgodnie z planem misji, zagłębiły się w skraj czerwonej chmury piętnaście kilometrów na południowy wschód od Durringham. Do nowo zbudowanej sieci satelitów telekomunikacyjnych popłynęły pierwsze zaszyfrowane informacje.

Powietrze było wyjątkowo czyste, wilgotność spadła o trzydzieści procent poniżej przeciętnej w tym rejonie. Terrance Smith odbierał nie obrobiony obraz przekazywany przez kamerę na czubku jednego z próbników, który — wydawałoby się — płynął nad powierzchnią czerwonego karła. Czerwonego karła z lazurową atmosferą. Chmura, czy może mgła, była zupełnie jednolita, jakby czoło fali elektromagnetycznej zatrzymało się i uzyskało masę, a potem ktoś wypolerował je do połysku rubinu. Nie było na czym skupić wzroku, żadnych punktów odniesienia, żadnych pyłków czy zaródników. Jasność absolutnie niezmienna. Optycznie nieprzenikliwa warstwa zawieszona dwa kilometry nad ziemią. Grubość nieznana.

Temperatura nieznana. Promieniowanie zawarte wyłącznie w dolnym zakresie czerwonego spektrum.

— Nie ma nad tym ani jednej prawdziwej chmury — mruknął Joshua. I on, podobnie jak większość załóg, odbierał przekaz datawizyjny z próbników. Czuł dziwny niepokój z powodu braku chmur, może nawet większy niż na widok czerwonej mgły unoszącej się nieruchomo w powietrzu. — Niebo nad Amariskiem zawsze było pochmurne.

Sara sięgnęła do obrazów nagranych przez okręty zwiadowcze, kiedy zbliżali się do planety. Zaczęła przyglądać się formacjom chmur.

— O mój Boże, one się rozdzielają! — wykrzyknęła z niedowierzaniem. — Mniej więcej sto kilometrów od brzegu chmury się rozdzielają, jakby w coś uderzały. — Odtworzyła całość w przyspieszonym tempie, a neuronowe nanosystemy członków załogi pokazywały wizualizację wzburzonych chmur. Wielkie skłębione pasy cumulusów i stratocumulusów pędziły nad oceanem w stronę zachodniego wybrzeża Amariska, gdzie pękały i rozwidlały się, gnając dalej na północ i południe od ujścia Juliffe.

— Jezu, co trzeba mieć, żeby zrobić coś takiego? Nawet na Kulu nie próbują manipulować klimatem. — Joshua przełączył się na odbiór sygnału z zespołu czujników „Lady Makbet”. Zobaczył cyklon, wyraźnie rozkrajany na dwie nierówne części, szalejący przed niewidzialną barierą. Otworzył kanał łączności z „Gemalem”.

— Tak, my też to widzieliśmy — powiedział Terrance Smith.

— Wszystko musi mieć związek z tą czerwoną zasłoną. Najprawdopodobniej wróg dysponuje zaawansowanymi metodami manipulacji energią.

— Co pan powie! Teraz chodzi o to, co dalej!

— Zniszczymy mechanizm sterujący.

— Jezu, chyba nie mówi pan poważnie! Flota nie może schodzić niżej. Oni są potężni! Gdy tylko wejdziemy w zasięg ich broni, zaraz nas wytłuką. Do licha, pewnie mogą nas ściągnąć z orbity.

Trzeba odwołać operację.

— Urządzenia wroga znajdują się na powierzchni planety, Calvert. Tego jesteśmy pewni, bo w innym miejscu po prostu być nie mogą. Czarne jastrzębie wykryją każdy przedmiot większy od piłeczki tenisowej, nie da się ukryć masy przed ich polami dystorsyjnymi. Musimy posłać na dół oddziały zwiadowcze, które namierzą bazy nieprzyjaciela. W naszych planach nic się nie zmieniło. Każdy wiedział, że tak będzie, kiedy się zaciągał. Najpierw znajdziemy wroga, potem okręty zbombardują jego pozycje z orbity. Po to pan tu jest, Calvert. Nikt panu nie obiecywał łatwej przeprawy. Proszę zostać w szyku.

— No, pięknie. — Joshua rozejrzał się po kabinie, aby sprawdzić, czy wszyscy podzielają jego trwogę. Podzielali. — Co robimy? Pamiętajcie, że z przyspieszeniem 5 g mogę w ciągu dwunastu minut dotrzeć do punktu o współrzędnych skoku.

Melvyn sprawiał wrażenie głęboko wzburzonego.

— Zwariował ten Smith. Nad jego programami taktycznymi musiał pracować najbardziej porąbany admirał w galaktyce. Jestem za tym, żeby skakać.

— Smith mówi do rzeczy — huknął Warlow.

Joshua popatrzył ze zdumieniem na wielkiego kosmonika. To on przecież najmniej się garnął, żeby tu przylecieć.

— Nic nam nie grozi na orbicie — zagrzmiał basowy głos.

— Ale oni mogą pociąć cyklon na kawałki! — wykrzyknął Ashly.

— Czerwona chmura to zjawisko atmosferyczne. Cokolwiek ją wytwarza, wpływa jedynie na pogodę w dolnych warstwach atmosfery. Ta siła ma swe źródło na planecie i koncentruje się w Amarisku. Czarne jastrzębie nie zostały zniszczone. Czy możemy opuścić flotę w tym krytycznym momencie? Załóżmy, że Smith wyzwoli Lalonde. Co wtedy?

Jezu, on ma rację, pomyślał Joshua. Wiedziałeś, w co się pakujesz, podpisując kontrakt. Jednak… znów instynkt. To cholernie natarczywe, nieuzasadnione przeczucie, które tak często go dręczyło… i któremu ufał. Teraz instynkt mu mówił: uciekaj. Uciekaj, nie patrz na nic, byle dalej.

— W porządku — powiedział. — Na razie z nimi zostaniemy. Ale przy pierwszych oznakach — słyszysz, Warlow? — przy pierwszych oznakach gówna pod nogami pryskamy z orbity z maksymalnym przyspieszeniem. Mam gdzieś kontrakty.

— Dzięki Bogu, że ktoś tu jeszcze ma trochę rozsądku — mruknął Melvyn.

— Sara, będziesz monitorować dane napływające z satelitów.

Natychmiast mnie powiadomisz, jeśli w atmosferze zaczną dziać się jakieś cuda.

— Tak jest.

— A ty, Melvyn, uruchom program kontrolny, niech zbiera dane satelitarnych detektorów grawitonicznych. Nie będę czekał, aż „Gemal” łaskawie nas powiadomi, że mamy towarzystwo.

— Robi się, Joshua — zapiał Melvyn.

— Dahybi, dopóki sytuacja się nie zmieni, węzły mają być maksymalnie naładowane. Chcę mieć możliwość skoku w ciągu trzydziestu sekund.

— Nie są obliczone do długiego trwania w stanie gotowości…

— Pięć dni wytrzymają. Do tego czasu wszystko się wyjaśni.

Poza tym stać mnie na naprawy.

Dahybi wzruszył ramionami pod siatką ochronną.

— Rozkaz.

Joshua próbował się odprężyć, lecz po chwili zaniechał wysiłków i polecił nanosystemowi uruchomić obejścia nerwowe dla mięśni. Gdy zaczęły się rozluźniać, ponownie wszedł na kanały komunikacyjne dowódcy floty i zaczął optymalizować program, który miał go ostrzec, jeśliby jeden ze statków niespodziewanie wypadł z sieci. Nic wielkiego, a jednak mogło mu dać kilka cennych sekund na reakcję.

Próbniki atmosferyczne zaczęły tracić wysokość, opadając na powierzchnię czerwonej chmury.

— Wszystkie urządzenia działają poprawnie — zameldował oficer kontrolujący lot pojazdów. — Brak jakichkolwiek zakłóceń radioelektronicznych. — Podprowadził je na odległość pięciu metrów od wierzchniej warstwy chmur i wyrównał ich lot. Czerwona równina pozostawała niewzruszona. — Analiza składu powietrza daje wynik negatywny. Cokolwiek trzyma tę czerwoną substancję, nie wypuszcza jej z pola swego oddziaływania. Nic się nie unosi do góry.

— Poślij próbniki na dół — zakomenderował Terrance.

Pierwszy z nich, obserwowany przez kamerę drugiego, zaczął się wolno zniżać. Zaledwie dotknął wierzchniej warstwy, w górę strzelił czerwony tuman mgły, rozchodząc się w powietrzu z majestatyczną powolnością, całkiem jak miałki proszek w warunkach niskiej grawitacji.

— To ciało stałe! — wykrzyknął Terrance Smith. — Wiedziałem!

— Żadnych konkretnych odczytów, sir. Żadnych cząsteczek, jedynie para wodna. Gwałtownie wzrasta wilgotność.

Próbnik wpadł głębiej, znikając z „oczu” swojemu bliźniakowi.

Pojawiły się częste przerwy w transmisji danych.

— Coraz silniejsze pole elektrostatyczne na kadłubie próbnika — doniósł oficer. — Tracę nad nim kontrolę.

Przekaz datawizyjny zamienił się w szum, a chwilę potem urwał.

Terrance Smith rozkazał opuścić drugi próbnik. Nie dowiedzieli się niczego nowego. Po dwudziestu pięciu sekundach stracili kontakt z urządzeniem.

— Naładowana elektrycznie para — zdumiał się dowódca floty. — I to ma być wszystko?

Oliver Llewelyn odwołał przekaz datawizyjny z komputera pokładowego „Gemala”. Na mostku panował półmrok. Oficerowie leżeli z zamkniętymi oczami na fotelach amortyzacyjnych, koordynując ruchy okrętów.

— Przychodzą mi na myśl pierścienie gazowego olbrzyma — rzekł kapitan. — Drobne naładowane cząsteczki, uwięzione w strumieniu magnetycznym.

— Czarne jastrzębie twierdzą, że nie wykryły żadnych strumieni magnetycznych — przypomniał mu Terrance. — Jest tylko zwyczajne pole magnetyczne planety. A co z oznakami aktywności biologicznej? — zwrócił się do oficera z „Cyanei” odpowiedzialnego za próbniki.

— Nie ma takiej, sir. Również brak związków chemicznych.

Tylko woda.

— To dlaczego świeci?

— Nie wiem, sir. Pewnie niżej, gdzie nie mogą dotrzeć próbniki, znajdują się jakieś źródła światła.

— Co pan zamierza zrobić? — zapytał Olwer Llewelyn.

— To tylko zasłona, przykrycie, ale na pewno nie broń. Widocznie wolą działać w tajemnicy.

— Może to rzeczywiście zasłona, ale my nie umiemy takiej stworzyć. Nie posyła się żołnierzy przeciwko nieznanemu wrogowi, nie przy takiej dysproporcji sił. Podstawowa zasada wojenna.

— Tam na dole mieszka przeszło dwadzieścia milionów ludzi, w tym wielu moich przyjaciół. Nie mogę tak po prostu odlecieć, muszę przynajmniej sprawdzić, co się dzieje. Podstawowa zasada wojenna mówi, że najpierw należy zbadać teren. I to właśnie zrobimy.

— Wziął głęboki oddech, załadował do neuronowego nanosystemu świeżo przetworzone dane z próbników, a następnie poczekał, aż program taktyczny opracuje względnie mało ryzykowną strategię rozpoznania sytuacji na planecie. — Oddziały zwiadowcze zostaną wysadzone zgodnie z ustalonym planem, tyle że z dala od czerwonej chmury. Wprowadziłem kilka poprawek do głównych założeń rozpoznania. Trzy oddziały w dorzeczu Quallheimu poszukają pierwszych baz nieprzyjaciela, ta część operacji nie ulega zmianie. Oprócz tego dziewięć oddziałów wyląduje w innych punktach dorzecza Juliffe, żeby ocenić ogólną sytuację osadników i zniszczyć napotkane cele nieprzyjaciela. Ostatnie dwa oddziały mają za zadanie zbadać kosmodrom w Durringham. Ich misja składa się z dwóch części. Po pierwsze sprawdzą, czy kosmoloty McBoeinga są w stanie pomóc nam w wysadzeniu jednostek piechoty, które mamy na pokładzie. Po drugie przejrzą nagrania w centrum kontroli ruchu lotniczego i dowiedzą się, dokąd odleciały statki. I dlaczego.

— A jeśli wcale nie odleciały? — zapytał Oliver Llewelyn. — Jeśli kapitan Calvert ma racją i najeźdźcy mogą rozwalić statek na orbicie?

— To gdzie podziały się szczątki? Czarne jastrzębie skatalogowały każdy kawałek materii nad planetą, nie znalazły nic podejrzanego po tej stronie orbity Rennisona.

Oliver Llewelyn obdarzył go szyderczym uśmiechem.

— Leżą w dżungli pod czerwoną chmurą.

Terrance’a zaczynały już denerwować ciągłe docinki kapitana.

— To były bezbronne cywilne statki. My takimi nie jesteśmy.

A to wielka różnica. — Oparł głowę na zagłówku fotela, zamknął oczy i szyfrowanymi wojskowymi kanałami telekomunikacyjnymi zaczął przekazywać rozkazy dotyczące lądowania.

* * *

Flotylla zatrzymała się na pułapie tysiąca kilometrów, przy czym poszczególne okręty tak się ustawiły, aby w każdej chwili trzy z nich miały na celowniku Amariska. Kolejne obserwacje przeprowadzone przez rój satelitów nie zdołały wyjaśnić warunków naziemnych pod czerwoną chmurą. Sześć czarnych jastrzębi opuściło siedemsetkilometrową orbitę, aby połączyć się z resztą statków; załogi okazywały zadowolenie z oddalenia się od kuriozalnego zjawiska atmosferycznego.

Po jeszcze jednym okrążeniu planety, mając się na baczności przed niespodziewanym atakiem wroga, najemnicy z jednostek zwiadowczych zajęli miejsca w kosmolotach. Terrance Smith dał sygnał do rozpoczęcia lądowania. Jeden po drugim okręty wchodziły w strefę cienia, kosmoloty odcumowywały i na ciągu wstecznym wchodziły w atmosferę. Dziewięć tysięcy kilometrów na zachód od Amariska, nad pogrążonym w ciemnościach oceanem, rozpoczynały w mezosferze manewr hamowania, mącąc serią gromów dźwiękowych ciszę nad falami.

* * *

Brendon nie mógł oderwać myśli od czerwonej chmury. Pilotował kosmolot z „Villeneuve’s Revenge”, wioząc sześciu zwiadówców do wyznaczonej strefy zrzutu sto kilometrów na wschód od Durringham. Przednie czujniki dostrzegły chmurę, gdy mieli jeszcze sześćset kilometrów do wybrzeża. Z dużej odległości mógł się zachwycać kolosalnym meteorologicznym fenomenem, z bliska jednak przytłaczała go skala zjawiska. Świadomość, że chmurę wytworzyły nieznane istoty, że rozmyślnie rozścieliły w powietrzu świetlistą drogę z pary wodnej, była niezwykle deprymująca. Wisiała dwadzieścia kilometrów od prawego skrzydła, niezmienna i niewzruszona. Daleko przed sobą zobaczył, jak rozwidla się nad jednym z mniejszych dopływów. Kierowała się określonym celem, co dobitnie wskazywało na jej sztuczne pochodzenie.

Kiedy maszyna zeszła do pułapu chmur, ujrzał leżącą w dole ciemną, nieprzerwaną połać dżungli, zabarwioną czerwonawym odcieniem.

— Niewiele światła dociera do ziemi — zauważył Chas Paske, dowódca jednostki zwiadowczej.

— Oui — zgodził się Brendon, nie oglądając się za siebie. — Komputer oblicza, że na skraju chmura ma osiem metrów grubości, ale im dalej w głąb, tym więcej. Pewnie w samym środku, nad rzeką, trzysta lub czterysta metrów.

— Co z tym polem zakłóceń radioelektronicznych?

— Już nam się daje we znaki. Mam kłopoty z procesorami sterowania lotem i zniekształcenia w kanale telekomunikacyjnym.

Gwałtownie spada szybkość transmisji bitów.

— Mnie to obojętne, byle dało się przesłać okrętom współrzędne celów do zbombardowania.

— Oui. Za trzy minuty lądujemy.

Kosmolot zbliżał się do polany, którą wcześniej wybrali. Brendon połączył się z czarnymi jastrzębiami odpowiedzialnymi za obserwację powierzchni planety. Otrzymał zapewnienie, że w promieniu dwóch kilometrów nie ma śladów człowieka.

Miejsce lądowania otaczały młode gigantee i drzewa kaltukowe.

Między nimi, w plątaninie roślin płożących się po ziemi, widać było spalone i złamane kikuty drzew — świadectwo pożaru, który tu szalał przed kilkudziesięciu łaty. Kosmolot przesunął się powoli nad czubkami drzew, jakby lękał się tego, co może napotkać. Ptaki poderwały się do lotu, wystraszone ostrym wyciem silników i widokiem olbrzymiej drapieżnej sylwetki. Ziemię omiótł impuls radarowy, mający wykryć pod chaszczami co większe pniaki. Z podwozia wysunęły się płozy i po chwili ostrożnego kołysania maszyna delikatnie siadła na ziemi. Powietrze wyrzucane z kompresorów wzbiło fontannę zeschłych liści i gałązek.

Zanim na polanę wróciła na dobre cisza, już otwierał się zewnętrzny właz komory śluzowej. Chas Paske wyskoczył pierwszy.

W niebo wzbiło się pięć aerowet w kształcie dysku; badały okoliczną dżunglę zamontowanymi na obwodzie czujnikami ruchu i temperatury.

Najemnicy zaczęli wyciągać sprzęt z otwartych komór ładunkowych. Wszyscy mieli wzmacnianą budowę ciała i znacznie odbiegali wyglądem od przeciętnego człowieka. Chas Paske przewyższał rozmiarami kosmoników, jego syntetyczna skóra miała kolor zwietrzałego kamienia. Za jedyne odzienie służyły mu pasy z bronią i rzemienie worków z ekwipunkiem.

— Lepiej się pośpieszcie — powiedział Brendon. — Mam coraz większe zakłócenia, satelity z trudem odbierają mój sygnał.

Na kobiercu pogniecionej roślinności zaczęły się piętrzyć skrzynki i zasobniki. Chas dźwigał właśnie przenośną kapsułę zerową ze związanym z nim afinicznie orłem, kiedy aeroweta powiadomiła go, że w lesie coś się rusza. Podniósł karabin magnetyczny. Urządzenie unosiło się metr nad wierzchołkami drzew, przesyłając obraz głów jakichś ludzi w gęstwinie. Było ich dziewięciu i nie próbowali się chować.

— Hej, wy tam! — zabrzmiał kobiecy głos.

Najemnicy rozbiegali się na boki, ustawiając aerowety tak, żeby zapewniły im optymalną osłonę ogniową.

— Na miłość boską! — krzyknął Chas Paske. — Czarne jastrzębie twierdziły, że nikogo tu nie ma!

— Zakłócenia optyczne — odparł Brendon. — Jest gorzej, niż myśleliśmy.

Na polanę wyszła nieznajoma kobieta. Pomachała ręką i znowu krzyknęła. Za nią ukazywały się następne postacie: kobieta i dwóch nastoletnich chłopców w brudnych ubraniach.

— Dzięki Bogu, że jesteście! — zawołała, biegnąc do Chasa.

— Tyleśmy na was czekali. Nawet nie wiecie, jak tam strasznie!

— Zatrzymaj się! — rozkazał Chas.

Nie usłyszała go albo zignorowała. Patrzyła pod nogi, żeby nie zaplątać się w roślinność.

— Zabierzcie nas stąd! Na statki, gdziekolwiek. Byle dalej od tej planety!

— Kim wy jesteście, do diabła? Gdzie mieszkacie? — Patrzył ze zdziwieniem na kobietę, która nie okazywała lęku na widok żołnierzy, co zdarzało się niezwykle rzadko.

Neuronowy nanosystem ostrzegał o kłopotach z procesorem celowniczym karabinu magnetycznego.

— Stój! — ryknął, kiedy zbliżyła się na odległość sześciu metrów. — Nie mogę ryzykować. Mogliście zostać zasekwestrowani.

Odpowiadaj: gdzie mieszkacie? — huknął na nią jak z armaty.

Przystanęła.

— W wiosce, tu niedaleko — odparła, lekko zdyszana. — Siedzi tam cała zgraja tych czartów.

— Gdzie?

Kobieta zrobiła kolejny krok i wskazała za ramię.

— Tam. — Kolejny krok. — Prosimy, pomóżcie… — Na wychudłej twarzy malowało się błaganie.

Spadły wszystkie aerowety. Ziemia pod stopami Chasa zaczęła pękać z głuchym odgłosem darcia. Z długiej szczeliny trysnęło białe światło. Neuronowy nanosystem wytłumił uczucie strachu, zmuszając ciało do zdecydowanego działania. Chas uskoczył, by wylądować tuż obok uśmiechniętej kobiety. Wtedy go uderzyła.

* * *

Terrance Smith utracił łączność z trzema spośród jedenastu kosmolotów na ziemi, a te trzy, które zmierzały do hrabstw nad Quallheimem, jeszcze nie wylądowały. Satelity obserwacyjne nie potrafiły dostarczyć wielu informacji na temat losu, jaki spotkał milczące kosmoloty, gdyż obrazy stref zrzutu pogarszały się z każdą minutą.

Żaden się jednak nie rozbił, a poważne kłopoty zaczynały się dopiero po wylądowaniu. Ośmielony założeniami programu taktycznego, które dopuszczały czterdziestoprocentowe straty podczas pierwszej fazy wysadzania oddziałów, Terrance przyjął najgorszy wariant i połączył się z trzema ostatnimi kosmolotami.

— Zastąpcie proponowaną strefę zrzutu jedną z awaryjnych — rozkazał. — Macie lądować przynajmniej sto pięćdziesiąt kilometrów od czerwonej chmury.

— Ona się rusza! — krzyknął Oliver Llewelyn, gdy Terrance otrzymywał potwierdzenia od pilotów.

— Co takiego?

Terrance otworzył kanał łączności z zespołem procesorowym, który zestawiał obrazy satelitarne. Z chmur, gdzie na skraju wiły się i skręcały czerwone pasy, rozkładały się na boki, niczym protuberancje słoneczne, płaskie wstęgi kilometrowej długości. Łamała się osobliwa symetria aksamitnych obłoków, a ich jasność oscylowała, gdy długie, faliste cienie przemykały chaotycznie pod powierzchnią.

— Ona wie, że tu jesteśmy — stwierdził Oliver Llewelyn. — Zdenerwowaliśmy ją.

Przez chwilę Terrance Smith zmagał się z paskudną myślą, że potężna rozgałęziająca się formacja chmur jest żywą istotą z gazowego olbrzyma, która przewędrowała przestrzeń kosmiczną między Murorą a Lalonde. Niech to szlag, to dziwadło do złudzenia przypominało zawiłe pasma burzowe, które w atmosferze gazowego olbrzyma toczyły ze sobą zażarte, trwające tygodniami boje wśród wodoru i zamrożonych kryształków amoniaku.

— To absurdalne — skonstatował. — Coś rozmyślnie wytwarza te zaburzenia. Trafia się świetna okazja do odkrycia, jak powstają. Proszę się połączyć z dowódcami czarnych jastrzębi, niech skierują na chmurę wszystkie dostępne sensory. Pod spodem odbywa się przetwarzanie energii, którego ślad na pewno da się zarejestrować w jakimś widmie promieniowania.

— Ja bym się nie zakładał — mruknął pod nosem Oliver Llewelyn.

Zaczynał żałować, że dał się skłonić do udziału w tym przedsięwzięciu. I do licha z konsekwencjami odmowy. Niektóre rzeczy były cenniejsze od pieniędzy, a w pierwszym rządzie jego życie.

Niechętnie zabrał się do przesyłania wskazówek czarnym jastrzębiom.

Urwała się łączność z następnymi dwoma kosmolotami. Trzem jednak udało się bez przeszkód wysadzić najemników i te powracały na orbitę.

A więc to możliwe, pomyślał Terrance Smith z dziką satysfakcją, kiedy śnieżnobiałe punkciki wzbijały się bezpiecznie ponad sieć dopływów Juliffe. Jeszcze się dowiemy, co tam się wyrabia na dole.

Patrzył, jak z czerwonej chmury odrastają gigantyczne burzowe ramiona i przetaczają się z furią nad dżunglą. Mapa nawigacyjna nałożona na ich obraz pokazywała pozycje kosmolotów, które jeszcze nie wystartowały. Największe odnogi wydłużały się w kierunku stref zrzutu ze ścisłą dokładnością.

— Prędzej — ponaglał przez zaciśnięte zęby. — Do góry. Zabierajcie się stamtąd.

— Sensory wskazują zupełny brak jakichkolwiek zaburzeń energii — powiedział Oliver Llewelyn.

— Niemożliwe. Coś tym kieruje. A co z czujnikami, których nieprzyjaciel używa do namierzenia naszych kosmolotów? Nie zostały wykryte?

— Nie.

Kolejnych pięć kosmolotów wzbiło się w powietrze, umykając przed drapieżnymi szponami czerwonej chmury. Dwa należały do maszyn, z którymi przedtem utracili łączność. Terrance usłyszał spontaniczne okrzyki radości na pokładzie „Gemala”, sam też wrzasnął uszczęśliwiony. W końcu operacja zaczęła przebiegać po jego myśli. Skoro mieli w terenie jednostki zwiadowcze, wkrótce poznają też cele. Wreszcie będą mogli odpowiedzieć na agresję.

Ostatnie trzy kosmoloty wylądowały w dorzeczu Quallheimu.

Jeden z nich należał do „Lady Makbet”.

* * *

„Villeneuve’s Revenge” mieścił w swym wnętrzu cztery kuliste moduły mieszkalne w standardowym piramidalnym układzie. Dzieliły się na trzy pokłady i były na tyle przestronne, że sześcioosobowej załodze życie w nich mogło się wydać niemal komfortowe, przy niewielkim ograniczeniu wygód dało się rozlokować piętnastu pasażerów. Żaden z sześciu najemników, których wieźli na Lalonde, nie wyraził słowa skargi. Wyposażenie kabin, podobnie jak resztę urządzeń na statku, można byłoby uznać za nie najgorsze, choć niejedno wymagało odnowienia, naprawy albo wręcz całkowitej wymiany.

Erick Thakrar i Bev Lennon przepływali przez luk przejściowy w suficie, prowadzący na pokład mieszkalny. Powierzchnie w przedziale pokryte były cienką warstwą szarozielonej pianki. W regularnych odstępach znajdowały się zaczepy, chociaż większość z nich straciła już swą przyczepność. Meble z lekkiego kompozytu zostały złożone i schowane w niszach, odsłaniając pod spodem osobliwą mozaikę kwadracików, sześciokątów i kółek z oznaczeniami producenta. Wzdłuż ścian ciągnęły się rzędy szafek, przerywane gdzieniegdzie lukiem prowadzącym do prywatnej kabiny, czerwoną skrzynką ze sprzętem awaryjnym czy wbudowaną na stałe kolumną projektora AV. Unosił się wilgotny zapach warzyw. Włączone były tylko dwa pasy świetlne. W powietrzu, niczym zagubione stworzenia wodne, fruwały fioletowe folie do owijania jedzenia, z których kilka utkwiło pod sufitem na kratkach wentylacyjnych.

Czarny fleks kręcił się ospale. Wszystko to potęgowało nastrój zaniedbania.

Erick ze stoickim spokojem chwycił się powleczonej plastikiem drabinki, która łączyła sufit z lukiem w podłodze. Neuronowy nanosystem powiadomił go, że Andre Duchamp otworzył bezpośredni kanał łączności.

— Właśnie cumuje — przekazał datawizyjnie kapitan. — A przynajmniej próbuje.

— Co z łączem telekomunikacyjnym? Odbierasz sygnały z maszyny?

— Nie. Szybkość transmisji bitów wciąż wynosi trzy procent normy. Ledwie starcza, żeby skoordynować procedury cumowania.

Procesorom wszystko musiało się pochrzanić.

Erick zerknął przez ramię na Beva, lecz ten tylko wzruszył ramionami. Obaj byli uzbrojeni: Bev w neuroparalizator, a Erick w pistolet laserowy, którego wolałby jednak nie używać.

Po wyjściu z górnych warstw atmosfery kosmolot zdołał — za pomocą szwankującego rezerwowego transpondera — nawiązać rwącą się łączność ze statkiem. Brendon twierdził, że maszyna wpadła w straszliwe pole zakłócające, które zdziesiątkowało procesory pokładowe. Musieli wierzyć mu na słowo, ponieważ łącze z największym trudem przekazało jego wiadomość; nie było mowy o pełnym sygnale datawizyjnym, pozwalającym ocenić uszkodzenia wewnętrznych urządzeń elektronicznych.

Mając na uwadze zdolności sekwestracyjne najeźdźców, Andre Duchamp wolał nie igrać z losem.

— Ten Angol powinien był to przewidzieć — burknął. — Ustanowić jakieś procedury kontrolne.

— Zgadza się — odparł Erick. On i Bev wymienili uśmiechy.

— Ale czego innego można się spodziewać podczas tej porąbanej operacji? — gderał Andre. — Jeśli szukał porządnego doradcy, mógł sobie znaleźć kogoś doświadczonego, jak na przykład ja, a nie tego durnia Llewelyna. Ja bym mu powiedział, że gdzie w grę wchodzi sekwestracja, tam trzeba mieć się na baczności. Mam za sobą, do licha, pięćdziesiąt lat doświadczeń, a tego nie zastąpi żaden nanosystemowy program taktyczny. Mierzono do mnie z każdej parszywej broni, jaką zna Konfederacja, a wciąż żyję. Tymczasem on dobiera sobie do pomocy Celta, który zarabia na przewozie uśpionych mózgów. Merde!

Bev przeciągnął nogi przez otwór luku i datawizyjnie przesłał kod ryglujący. Karbotanowa grodź zamknęła się, szczęknęły zaciski mocujące.

— No to idziemy. — Erick prześliznął się przez luk na dolny pokład. Neuronowy nanosystem przekazywał mu obrazy zbierane przez zespół zewnętrznych czujników statku. Kosmolot poruszał się niezgrabnie kilka metrów od kadłuba. Bez datawizyjnego wsparcia nawigacyjnego Brendon miał poważny kłopot z wprowadzeniem dzioba maszyny do kołnierza cumowniczego w hangarze. Nawet świeżo upieczony pilot poradziłby sobie lepiej, pomyślał Erick, krzywiąc się, kiedy bluznęły ogniem silniki sterujące, a kopułka anteny radiolokatora zadrapała kadłub statku. — O bogowie. Jeśli tak dalej pójdzie, nie zostanie nam nic do badania.

Na dolnym pokładzie panowała niemiłosierna ciasnota: w warsztacie technicznym naprawiało się średniej wielkości podzespoły elektromechaniczne, a przy mniejszych stanowiskach — sprzęt elektroniczny. Z dwóch komór śluzowych jedna zawierała hangar dla kosmolotu, druga zaś pomieszczenie, gdzie wykonywało się prace w próżni. Było tu również wiele zasobników i szafki ze skafandrami kosmicznymi. Po nagich tytanowych ścianach biegły niezliczone rury i przewody.

— Kołnierz zatrzaśnięty — powiedział Andre. — Madeleine już wciąga kosmolot.

Wycie siłowników niosło się słabym echem po konstrukcji skorupowej statku. Erick połączył się z kamerą w hangarze, by zobaczyć, jak kosmolot wpływa do cylindrycznej komory niczym ćma wpełzająca z powrotem do srebrnego kokonu. Prześwit między ścianami a złożonymi skrzydłami wynosił kilka centymetrów.

Przesłał wskazówki do procesorów w urządzeniach hangaru.

Kiedy kosmolot wreszcie się zatrzymał, do gniazd wokół kadłuba podłączyły się kable światłowodowe, przewody zasilające i węże z cieczą chłodzącą.

— Niewiele da się odczytać. — Patrzył na holoekran konsolety nadzorującej manewry cumownicze, aby zapoznać się ze wstępnymi rezultatami kontroli diagnostycznej. — Żaden wewnętrzny czujnik nie chce odpowiedzieć.

— Wysiadły procesory czy same czujniki? — zapytał Andre.

— Trudno ocenić. — Bev zawisł za Erickiem i spoglądał mu przez ramię. — Działa tylko dziesięć procent wewnętrznych ścieżek danych. Nie możemy dostać się do procesorów nadzorczych w kabinie, żeby sprawdzić, co właściwie nawaliło. Cud, że Brendon zdołał wylecieć na orbitę. Brakuje mu połowy układów kontrolnych.

— Jemu nikt nie dorówna — powiedziała Madeleine Collun.

Kolumna projektora AV cicho piknęła, sygnalizując otwarcie pojedynczego łącza telekomunikacyjnego z kosmolotem. Dźwiękowi nie towarzyszył obraz.

— Jest tam kto? — zapytał Brendon. — Czyście może na lunch poleźli?

— Jesteśmy, Brendon — odpowiedział Erick. — Co u ciebie?

— Okropna duchota, regulacja składu powietrza diabła warta…

Łykam tlen z zapasowego hełmu… Łączcie ten przewód śluzowy…

Zaraz rozsadzi mi płuca… Czuję coś jakby swąd palonego plastiku… Gaz kwaśny…

— Nie mogę oczyścić powietrza w kabinie — przekazał Erick kapitanowi. — Pompy pracują, węże szczelnie zamocowane, ale nie chcą się otworzyć zawory ciśnieniowe kosmolotu. Nie działa wentylacja.

— Trudno, niech wyjdzie do komory śluzowej, ale nie wpuszczajcie go jeszcze na pokład mieszkalny.

— Aye, aye.

— Prędzej tam! — krzyknął Brendon.

— Już idziemy.

Na polecenie Beva wydłużył się rękaw tunelu śluzowego. Jedna z płyt kadłuba kosmolotu wsunęła się do środka, odsłaniając okrągłą grodź luku śluzowego.

— Dobrze, że chociaż to zadziałało — mruknął Erick.

Bev nie spuszczał wzroku z projektora AV, obserwując, jak koniec rękawa zaciska się na pierścieniu wokół grodzi.

— To prosty obwód zasilający, co mogłoby się z nim stać?

— Nie zapominaj o procesorze nadzorczym… Do diabła!

Kiedy otworzyła się grodź kosmolotu, czujniki w rękawie śluzowym wykryły śladowe ilości trujących gazów. Holoekran przełączył się na obraz z kamery usytuowanej wewnątrz metalowego tunelu. Z wnętrza maszyny wydobywały się rzadkie kłęby sinego dymu. W kabinie błyskały zielone światła. Po chwili pokazał się Brendon. Ruszył przed siebie, chwytając się gęsto powieszonych klamer. Na jego żółtym jednoczęściowym kombinezonie widniaty plamy z sadzy. Twarz przykrywał wizjer z miedzianego szkła, a sam hełm połączony był z przenośną walizką ratunkową.

— Czemu nie włożył skafandra? — zdziwił się Erick.

Brendon pomachał w stronę kamery.

— Dzięki Bogu, dłużej bym tam nie wytrzymał. Hej, nie otworzyliście włazu.

— Musimy być ostrożni, Brendon — powiedział Bev. — Wiemy, że najeźdźcy sekwestrują ludzi.

— Cóż, skoro tak, to trudno… — Zaniósł się kaszlem.

Erick ponownie sprawdził wskazania czujników. Z kabiny kosmolotu nadal wydobywały się opary, z którymi ledwo radziły sobie filtry w tunelu śluzowym.

Brendon otworzył wizjer. Twarz miał śmiertelnie bladą, zroszoną gęstym potem. Znów zakaszlał, kuląc się z bólu.

— Chryste — bąknął Erick. — Brendon, prześlij nam natychmiast odczyt fizjologiczny.

— Co za ból, mówię wam… — O mało się nie zadławił mokrym, chrapliwym kaszlem.

— Musimy go stamtąd zabrać — rzekł Bev.

— Jego nanosystem nie odpowiada — powiedział Erick. — Próbuję połączyć się z nim za pośrednictwem procesora śluzy, ale nie dostaję potwierdzenia kodu fali nośnej.

— Erick, on się zaraz wykończy!

— Wiesz to na pewno?

— Jak on wygląda!

— A jak wygląda Lalonde? Oni budują w powietrzu rzeki światła. Symulacja jednego rannego człowieka nie sprawi im większego problemu.

— Na miłość boską. — Bev gapił się na holoekran.

Brendon trząsł się konwulsyjnie i wymiotował, trzymając się jedną ręką klamry. Z jego ust chlusnęły strugi żółtawych wymiocin, które rozchlapały się na stalowoszarej ścianie tunelu.

— Nie wiemy nawet, czy jest sam — dodał Erick. — Właz kosmolotu nie chce się zamknąć. Nie reaguje na moje polecenia. Nie mogę go zamknąć, a cóż dopiero mówić o zaryglowaniu kodem.

— Kapitanie, nie możemy go tak po prostu zostawić — powiedział Bev.

— Erick ma racją — odparł Andre z żalem. — Cała ta sprawa jest mocno podejrzana. Ktoś mógłby tym sposobem łatwo dostać się na statek. Zbyt łatwo.

— Ależ on umiera!

— Nie wolno wam wejść do komory śluzowej, póki otwarty jest właz kosmolotu.

Bev rozejrzał się rozpaczliwie po surowym wnętrzu dolnego pokładu.

— W porządku, co powiesz na to? Erick wróci na pokład mieszkalny i zarygluje za sobą klapę luku przejściowego. Ja zostanę tutaj.

Nałożę Brendonowi pakiet nanoopatrunku i rozejrzę się po kabinie kosmolotu, czy nie ukrywają się tam jakieś ksenobionty.

— Co o tym myślisz, Erick? — zapytał Andre.

— Nie widzę przeszkód.

— Świetnie. No to do dzieła.

Erick wfrunął z powrotem na pusty pokład pasażerski i zatrzymał się przy drabince. Bev patrzył na niego z uśmiechem przez otwór w podłodze.

— Powodzenia. — Erick przesłał datawizyjnie kod ryglujący procesorowi włazu, po czym przekręcił o dziewięćdziesiąt stopni zawór awaryjny.

Ledwie zatrzasnęła się karbotanowa klapa, Bev odwrócił się i z pierwszej z brzegu apteczki na ścianie wyciągnął pakiet nanoopatrunku.

— Trzymaj się, Brendon, już do ciebie idę.

Na panelu kontrolnym obok okrągłego włazu do komory śluzowej mrugały czerwone lampki alarmowe. Bev odwołał automatyczną procedurę procesora nadzorczego i właz zaczął się otwierać.

Erick połączył się z procesorem sieci telekomunikacyjnej pokładu pasażerskiego i uzyskał dostęp do kamer na dolnym pokładzie. Patrzył, jak Bev wykrzywił twarz, gdy z otwartego luku buchnęły kłęby oparów. Wtem z kabiny kosmolotu trysnęło szmaragdowe światło, którego oślepiająco jasny snop przemknął tunelem śluzowym i zalał dolny pokład. Bev stał dokładnie na jego drodze: wrzasnął, próbując instynktownie zasłonić oczy. Środkiem zielonego światła popędził niespójny strumień białej energii.

Kamera przestała działać.

— Bev! — krzyknął Erick.

Przesłał do procesora całą serię instrukcji. Przed jego oczami zmaterializowała się wizualizacja urządzeń na dolnym pokładzie, upiorny labirynt kolorowych linii i migających symboli.

— Erick, co tam się dzieje? — zapytał Andre.

— Są w środku! Wrąbali się do statku! Rygluj grodzie! Wszystkie, i to zaraz, do cholery!

Na schemacie kolorowe linie znikały jedna po drugiej. Erick wpatrywał się uparcie w podłogę, jakby chciał przewiercić wzrokiem metalowe poszycie pokładu. Naraz zgasły światła.

* * *

— Za pięć minut lądujemy w awaryjnej strefie zrzutu, napięcie w kabinie zaczyna sięgać zenitu — wyrecytowała Kelly Tirrel, zapisując wszystko w nanosystemowej komórce pamięciowej. — Wiemy, że coś złego spotkało przynajmniej pięć kosmolotów. Wszystkich trapi jedno pytanie: czy nieprzyjaciel działa wyłącznie pod osłoną czerwonej chmury? Czy gdy się oddalimy, będziemy bezpieczniejsi?

Połączyła się z czujnikami kosmolotu, żeby raz jeszcze popatrzeć na ów imponujący, monumentalny spektakl. W powietrzu rozciągały się lśniące czerwienią tysiąckilometrowe wstęgi nicości.

Budziły zdumienie. Tutaj, daleko w głębi lądu, były wiotkie i poskręcane, splątane nad krętymi rzekami niczym pajęczyna pijanego pająka. Z orbity wydawały się tak przerażająco spokojne i regularne. Z bliska budziły jedynie lęk.

Skłębione pasy zdawały się sięgać do prawego skrzydła kosmolotu, powiększać się w miarę zbliżania do przelatującej maszyny.

Sam obraz był śliczny, choć jego realność burzyła spokój ducha.

Ale przecież zespół czujników kosmolotu wykonany był w technologii wojskowej. Długie opływowe wnęki w dolnej części kadłuba mieściły w sobie cylindryczne zasobniki, a w nich działka maserowe zapewniające kompletną osłonę ogniową, sprzęt do walki radioelektronicznej i generator efektu maskującego. Nie lecieli co prawda myśliwcem szturmowym, ale też nie byli kaczką na strzelnicy, jak niektóre inne kosmoloty.

No tak, cały Joshua: musiał się wystarać o wielozadaniowy kosmolot. Co ja mówię! Dzięki Bogu, że się o niego wystarał!

Czterdzieści minut lotu, a ona już za nim tęskniła. Aleś ty słaba, wyrzucała sobie w duchu.

Kelly zaczynała się poważnie zastanawiać nad sensem swojej misji. Chyba jak każdy korespondent wojenny, pomyślała. Być w terenie to zupełnie co innego, niż siedzieć w biurze i rozmyślać, jak tam będzie. Zwłaszcza gdy w grę wchodziła ta czerwona chmura.

Siedmiu najemników omawiało to zjawisko w najdrobniejszych szczegółach, aż do obrzydzenia. Reza Malin, dowódca jednostki, wydawał się wręcz podekscytowany perspektywą zajrzenia pod chmurę. Twierdził, że tego typu nie sprzyjające warunki stanowią dla nich wyzwanie, są czymś nowym.

Miała sporo czasu, aby ich w miarę dobrze poznać, wiedziała więc, że słowa Rezy nie wynikają ze zwykłego chojractwa. Swego czasu był żołnierzem piechoty w oddziałach Sił Powietrznych Konfederacji. Prawdopodobnie nawet oficerem. Rzadko wracał w rozmowach do tamtego okresu życia czy też późniejszych kontraktów na rozmaitych planetach pierwszego stadium zasiedlania. Chyba jednak był dobry w tym prawie najstarszym zawodzie świata, ponieważ musiał zapłacić furę pieniędzy za wszystkie te fizyczne wzmocnienia i przeróbki. Teraz należał do elity. Podobnie jak kosmonicy, zacierał granicę między człowiekiem a maszyną. Właśnie taki ultranowoczesny twór był wzorem dla zwykłych żołnierzy śpiących w kapsułach na pokładzie „Gemala”.

Reza Malin zachował humanoidalne kształty, chociaż miał teraz dwa metry wzrostu i odpowiednio do tego ważył. Miał sztuczną skórę z twardego, wytrzymałego na uderzenia szaroniebieskiego kompozytu z wbudowaną warstwą maskującą. Nie dbał o ubranie i nie miał genitaliów (nie miał ich na zewnątrz, sprostowała z przekonaniem Kelly). Pierwotne dłonie zostały zastąpione cybernetycznymi sześciopalczastymi kleszczami. Oba poszerzane przedramiona miały wbudowane małokalibrowe karabiny magnetyczne; przebudowany szkielet radził sobie bez trudu z odrzutem broni. Na twarzy, tak samo jak u Warlowa, nie malowało się nigdy żadne uczucie. Baniaste przesłony z czarnego szkła zakrywały oczy, a w miejscu nosa pojawił się płaski wlot powietrza, gdzie następowało odfiltrowanie chemicznych i biologicznych zanieczyszczeń. W łysej czaszce z tyłu i po bokach tkwiło pięć implantów sensorowych, gładkich centymetrowych wyrostków.

Oblicze Rezy nie wyrażało emocji, lecz Kelly dowiadywała się wiele z tonu jego głosu, który sienie zmienił. Reza zawsze sprawiał wrażenie opanowanego. Ten fakt oraz niepodważalne kompetencje, jakimi zdobył sobie posłuch u pozostałej szóstki, dodawały jej otuchy podczas tej misji zwiadowczej. Bądź co bądź, to w jego rękach spoczywało jej życie.

Kosmolot gwałtownie się przechylił. Kelly zobaczyła, że Ashly Hanson kieruje czujniki optyczne na niewielką rzekę płynącą trzy kilometry pod nimi. Na skrzącej się wodzie pełno było dziwnych białych kropeczek.

— A ten co sobie myśli? — odezwał się siedzący przy Kelly zastępca Rezy, Pat Halahan, który sam siebie nazywał zwiadowcą doskonałym. Miał taką samą jak Reza niebieskoszarą skórę, ale choć był od niego niższy i szczuplejszy, wyróżniał się muskularnymi nogami. Każde przedramię rozgałęziało się na dwa nadgarstki: jeden dla zwyczajnej dłoni, drugi dla wielofunkcyjnego gniazda, gdzie podłączało się broń lub implanty. Wszystkie zmysły miał udoskonalone, o czym świadczył wałek wypukłego ciała biegnący od kącików oczu wokół całej głowy. — Hej, Ashly, co ty robisz? — zawołał. Każdy z najemników myślał teraz pewnie o zakłóceniach radioelektronicznych.

— Zamierzam was tutaj wysadzić.

— Zaszło coś wyjątkowego? — spytał Reza Malin spokojnym, choć autorytatywnym tonem. — Zostało nam siedemdziesiąt kilometrów do awaryjnej strefy lądowania.

— Słuchajcie: czy ten, kto wytworzył tę przeklętą chmurę, nie przechwyci z łatwością naszych rozmów? Wszystkie miejsca, do których Terrance Smith skierował kosmoloty, od dawna są w czerwonych kółkach z napisem „Tu walić”.

Przez chwilę panowało milczenie.

— Facet ma głowę — szepnął Pat Halahan do ucha Kelly. — Takich nam brakowało podczas operacji na Camelocie. Kupa dobrych ludzi tam poległa, bo generał zatrudnił zbyt wielu żółtodziobów.

— Ląduj — zadecydował Reza.

— Dziękuję — odparł Ashly z zadowoleniem. Kosmolot ostro zanurkował, mknąc ku ziemi pod takim kątem, że Kelly poczuła żołądek gdzieś pod obojczykiem. — Jesteście pewni, że chcecie tu wysiadać? — zapytał jeszcze pilot. — Moje zdanie jest takie, że wpadliśmy po uszy. Terrance Smith nie umiałby zorganizować nawet orgii w burdelu.

— Jeśli Smith ma dokopać najeźdźcom, okręty muszą znać cele — rzekł Reza. — Po to jesteśmy mu potrzebni. Zawsze ślą nas tam, gdzie największe gówno. Możemy się wtedy wykazać.

— Jak sobie chcecie.

— Nie musisz się o nas martwić. Supertechnologia rzadko zdaje egzamin w porośniętym terenie, przyroda stawia opór. A nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałem gorszą dżunglę. Pewnie mogą w nas rąbnąć jakimś ładunkiem energetycznym, a może nawet spuścić nam na głowę małą atomówkę, jeśli mocno się wkurzą. Najpierw jednak muszą nas znaleźć. Dlatego postaram się, żeby wygrzebanie nas z tej dziczy było cholernie trudnym zadaniem. Ty i młody Joshua nie dajcie się zabić! Macie nas stąd jeszcze zabrać.

— Jeśli tylko będę żył, na pewno was zabiorę.

— Świetnie, trzymam cię za słowo.

Kosmolot odchylał się w locie to w jedną, to w drugą stronę.

Kelly zaciskała na podłokietnikach zbielałe knykcie, kiedy siatka ochronna przesuwała się po jej ciele. To nie był czysty aerodynamiczny lot nurkowy, przypominał bardziej karkołomny upadek.

— Jak tam samopoczucie, Kell? — zawołał Sewell rozradowanym tonem.

W tej grupie był jednym z trzech żołnierzy od brudnej roboty… i na takiego wyglądał: wzrost dwa trzydzieści, matowoczarna skóra, ciało oplecione pajęczyną włókien pochłaniających i rozpraszających energię. Lśniąca osłona czujników nadawała osadzonej na krótkiej szyi głowie niemalże kulistą formę. Grube ramiona kończyły się podwójnymi łokciami; do górnych stawów przyłączone były karabiny magnetyczne dużego kalibru.

W kabinie rozległy się chichoty. Kelly zdała sobie sprawę, że z całej siły zaciska powieki. Otworzyła je z trudem. Kosmolotem rzucało.

— Powinnaś coś zjeść, przestać o tym myśleć — szydził Sewell. — Mam w plecaku takie świeże, mięciutkie ciasto z kremem truskawkowym. Chcesz trochę?

— Lekarze, gdy pompowali ci mięśnie, kretynie, musieli podłączyć nanosystem do wątroby — odcięła się. — Była bez porównania mądrzejsza od mózgu.

Sewell ryknął śmiechem.

Maszyną zatrzęsło jeszcze mocniej, kiedy skrzydła zaczęły się szerzej rozkładać.

— Ashly, proszę napromieniować strefę zrzutu — rzekł Reza.

— Załatwione.

— Tam w dole mogą być cywile — zaprotestował Sal Yong, drugi z typów od brudnej roboty.

— Wątpliwe — odparł Ashly. — Stąd do najbliższej osady jest pięćdziesiąt kilometrów.

— Nie uczestniczymy w akcji humanitarnej Czerwonego Krzyża, Sal — powiedział Reza.

— Tak, sir.

Z nieskazitelnie czystego nieba padły śmiercionośne snopy promieniowania maserowego. Po obu brzegach płytkiej rzeczki setki ptaków spadały na ziemię lub pluskały do wody z popalonymi, dymiącymi piórami. Pnączaki odrywały się od gałęzi z drgającymi kończynami. Sejasy wyły krótko przed śmiercią, gdy ich skóra marszczyła się i pękała, a mózgi smażyły się z gorąca. Skubiące trawę danderile przewracały się, wierzgając smukłymi nogami, kiedy gotowały się ich trzewia. Szmaragdowe liście drzew i niższych roślin nabierały ciemniejszego, zgniłego odcienia zieleni. Kwiaty więdły.

Jagody i owoce pękały wśród kłębuszków pary.

Kosmolot wylądował prędko i bez przechyłu. Właściwie to siadł w korycie rzecznym: płozy wgryzły się w żwirowe podłoże, dziób sterczał nad trawiastą skarpą. Powietrze z kompresorów wzbiło wielką fontannę pary z wodą, która wylewała się aż poza skarpę.

Pierwsi wyskoczyli Sewell i Jalal. Potężni najemnicy nie czekali na rozłożenie się aluminiowych schodków. Wpadli w spienioną rzekę, skierowali karabiny magnetyczne w stronę cichych, umierających drzew i pognali do brzegu. W biegu nawet nie czuli, że woda sięga im do kolan.

Reza wypuścił dwie aerowety w celu zbadania okolicznej dżungli. Latające roboty bojowe o kształcie dysku i średnicy półtora metra wykonane były w technologii obniżonej wykrywalności. W środkowej części modelowana siatka chroniła szerokie łopatki wirnika przeciwbieżnego. Wokół krawędzi rozmieszczono pięć laserów pracujących w podczerwieni i rozbudowany zespół czujników pasywnych. Aerowety wzleciały nad wierzchołki najbliższych drzew, oddalając się z cichym szumem.

Następni z pojazdu wyłonili się Pat Halahan i Theo Connal. Ten ostatni miał zaledwie półtora metra wzrostu, lecz został przysposobiony do poruszania się w lesie. Jego ciało okrywała ta sama co u Rezy wytrzymała skóra z kameleonową warstwą maskującą, lecz uwagę zwracał przede wszystkim nieproporcjonalnie długimi kończynami. U stóp miał palce podobne jak u rąk. Chodził pochylony niczym orangutan. Nawet łysa głowa wykazywała pewne małpie cechy: guzikowaty nos, ściśnięte okrągłe usta, skośne oczy osłonięte ciężkimi powiekami.

Po wylądowaniu w wodzie uaktywnił obwody maskujące i wdrapał się na lekko pochyłą skarpę. Tylko delikatnie drżące powietrze zdradzało jego postać. Zaledwie dotarł do pierwszego drzewa, wydawać by się mogło, że je obejmuje i następnie lewituje do góry, płynąc spiralnie wzdłuż pnia. Gdy dotarł do korony, zniknął czujnikom kosmolotu, nawet tym na podczerwień.

— O mój Boże — westchnęła Kelly.

A przedtem zachodziła w głowę, czemu Reza przyjmuje do grupy kogoś, kto wygląda tak niewinnie jak Theo. Zaczynała odczuwać pierwsze słabe oznaki podniecenia. Tego rodzaju absolutny profesjonalizm wzbudzał jakieś ciemne emocje; nareszcie zrozumiała, dlaczego misje wojskowe uzależniają niektórych jak narkotyk.

Nad dżunglę poszybowały kolejne dwie aerowety.

Sal Yong i Ariadnę, drugi zwiadowca, zeszli po schodkach do wody. Ariadnę była jedyną, nie licząc Kelly, kobietą w grupie, choć jej płci nie dało się rozpoznać. Od Pata różniła się bardzo niewiele: kilkoma centymetrami wzrostu, szerszą obręczą z sensorami.

— Teraz albo nigdy, Kelly — powiedział Reza.

— Jasne, że teraz. — Wstała i opuściła wizjer hełmu powłokowego.

Biuro Collinsa w Tranquillity dało jej wolną rękę w wyborze sprzętu, więc poprosiła o radę Rezę Malina i kupiła wszystko, co zasugerował. Bądź co bądź, to w jego własnym interesie leżało, żeby nie taszczyć ze sobą w dżungli kogoś, kto sprawia same kłopoty.

„Ma to być proste i najlepszej jakości — powiedział wtedy. — Nie szkolono cię do walki, więc wystarczy, że będziesz się nas trzymać i nie zdradzisz swojej obecności”.

„Mogę załadować programy bojowe do nanosystemu” — zaproponowała wspaniałomyślnie.

Reza tylko się uśmiechnął.

Ostatecznie nabyła wyprodukowany w układzie Nowej Kalifornii, jednoczęściowy kombinezon z elastycznym pancerzem, który chronił przed skutkami niezbyt ciężkich trafień pocisków i ładunków energetycznych. Reza zabrał ją do człowieka zajmującego się serwisem sprzętu używanego przez najemników, gdzie zamówiła jeszcze warstwę maskującą.

Gdy schodziła pośpiesznie do rzeki, zabuczały im nad głowami kolejne aerowety. Wszędzie unosiły się kłęby pary. Cieszyła się, że hełm powłokowy zaopatrzony jest w filtr powietrza: co i rusz trącała kolanem zwęglone szczątki ptaków.

Pat Halahan i Jalal wyciągali sprzęt z przedniej komory ładunkowej.

— Pomóż im — rozkazał Reza.

Sam brnął po mieliźnie, dźwigając kompozytowe pojemniki.

W nylonowej uprzęży tuż nad pasem z narzędziami tkwiła czarna metalowa kula średnicy mniej więcej dwudziestu centymetrów. Kelly głowiła się, do czego może służyć; neuronowy nanosystem nie mógł jej rozpoznać, ponieważ nie wyróżniała się żadnymi szczególnymi cechami, które mogłyby pomóc programowi porównawczemu. Nie miał takiej kuli żaden z pozostałych najemników. Wiedziała jednak, że teraz nie pora na pytania.

Schodki kosmolotu kryły się już w kadłubie. Kelly zabrała się do pracy, układając na zabłoconej trawie blaszane skrzynki i kompozytowe pojemniki.

Reza i Pat Halahan przenieśli na brzeg kapsułę zerową wielkości sporej kłody. Czarna nieprzenikniona powierzchnia wieka rozjaśniła się, ukazując pod spodem biały plastikowy cylinder. Po chwili wieko się uchyliło i na zewnątrz z ociąganiem wyszedł genetycznie zmodyfikowany czerwonobrunatny pies myśliwski. Kelly przypuszczała, że mógłby zębami rozerwać jej opancerzony kombinezon.

Reza przyklęknął obok rosłego zwierzęcia i czułym ruchem pogłaskał je po głowie.

— Jak się masz, Fenton? Co u ciebie słychać?

Fenton ziewnął, wywieszając różowy jęzor między białymi kłami.

— No biegnij, piesku. Rozejrzyj się w sąsiedztwie.

Wstając, Reza poklepał Fentona po zadzie, na co ten obrócił kanciastą głowę i zmierzył swego pana spojrzeniem pełnym urażonej dumy. Podreptał jednak posłusznie między chaszcze.

Kelly wolała nie ruszać się z miejsca.

— Dobrze ułożony — bąknęła niepewnie.

— Dobrze związany — sprostował Reza. — Mam symbionty neuronowe więzi afmicznej.

— Aha.

Pat i Jalal nieśli na brzeg drugą kapsułę zerową.

— Adieux — pożegnał się datawizyjnie Ashly.

Kosmolot poderwał się z przeraźliwym gwizdem. W karbotanowe podwozie uderzyły dzikie gejzery wody wzbijane powietrzem z kompresorów. Po chwili był już nad drzewami, płozy się chowały, a po gejzerach pozostała tylko biała piana.

Kelly skierowała czujniki hełmu na groźną, ochlapaną wodą ścianę dżungli. No, pięknie. Ale mi się dostało.

Patrzyła, jak kosmolot gwałtownie przyspiesza z ostro zadartym dziobem, oddalając się na wschód z wielką prędkością. Neuronowy nanosystem poinformował ją, że wylądowali przed niespełna trzema minutami.

* * *

Eksplozja była na tyle duża, że wychwyciły ją standardowe zespoły czujników „Gemala”, gdy statek wlatywał nad zaciemnioną półkulę planety, zostawiając za sobą Amariska. Bez porównania czulsze satelity obserwacyjne na niskiej orbicie zarejestrowały ją w postaci szalonych rozbłysków w całym spektrum częstotliwości, co przeciążyło niektóre skanery.

Neuronowy nanosystem powiadomił Terrance’a Smitha, że chodzi o kosmolot z „Cyanei”, który lądował w dorzeczu Quallheimu.

Do wybuchu doszło, zanim uniósł się w powietrze.

— Co to, u diabła, było? — zapytał.

— Nie mam pojęcia — odparł Oliver Llewelyn.

— Cholera. Siedemdziesiąt kilometrów od najbliższego skrawka czerwonej chmury. Czy oddział zwiadowczy zdążył się oddalić?

— Osobiste bloki nadawczo — odbiorcze nie odpowiadają — zameldował jeden z oficerów łącznościowych na mostku.

— No to przesrane. — Na nanosystemowym planie sytuacyjnym ujrzał pozostałe cztery kosmoloty, które pięły się na orbitę.

Siedem już wcześniej połączyło się ze swoimi macierzystymi statkami. Dwa przeprowadzały manewr cumowania.

— Zamierza pan wysłać kosmolot na ratunek? — spytał Oliver.

— Tylko jeśli się okaże, że na dole ktoś przeżył. Co za potworna eksplozja. Może doszło do spięcia w matrycach elektronowych?

— Oho, to nie takie proste. Mają mnóstwo wbudowanych zabezpieczeń.

— Sądzi pan, że to pole zakłóceń…?

— Wiadomość z „Villeneuve’s Revenge”, sir — wpadł mu w słowo oficer łącznościowy. — Kapitan Duchamp twierdzi, że najeźdźcy wdarli się na jego statek.

— Co takiego?!

— Posłużyli się jednym z kosmolotów, z którymi straciliśmy kontakt — rzekł Oliver.

— To znaczy, że są na orbicie?

— Na to wygląda.

— Chryste panie.

Połączył się datawizyjnie z procesorem nadzorującym wojskowe kanały telekomunikacyjne, gotów ogłosić stan najwyższej gotowości, gdy raptem nanosystem powiadomił go o dwóch statkach, które opuszczały swoje dotychczasowe miejsca na orbicie. Na planie sytuacyjnym zobaczył, jak „Datura” i „Gramine” unoszą się z dużym przyspieszeniem ponad wyznaczony im pułap tysiąca kilometrów. Uderzył pięścią w materac przeciwwstrząsowy fotela amortyzacyjnego.

— Kosmoloty z tych statków miały kłopoty z utrzymaniem łączności — zauważył Oliver z naciskiem. Przyjrzał się uważniej Smithowi. Zwykle opanowany biurokrata wyglądał teraz na zdezorientowanego.

— Odetnijcie je niezwłocznie od naszej sieci telekomunikacyjnej — zarządził Terrance Smith. — Nie chcę, żeby mieli dostęp do informacji zbieranych przez nasze satelity.

— One uciekają — zauważył Oliver. — Pewnie lecą ku współrzędnym skoku.

— To już nie mój problem.

— A czyj, u licha? Jeśli to ksenobionty, pozwala pan im właśnie rozproszyć się po Konfederacji!

— Jeśli dysponują technologią zdolną do wytworzenia tej chmury, to już musieli zdobyć statki. Moja misja związana jest z Lalonde i tylko ona mnie interesuje. Czarne jastrzębie nie będą się z nimi ścigać, mamy zbyt mało okrętów, żeby jeszcze uszczuplać nasze siły.

— Ich silniki działają nieprawidłowo — zauważył Oliver. — Nie spalają paliwa, jak trzeba. Wystarczy spojrzeć na analizę spektroskopową.

— Nie teraz, cholera jasna! — wykrzyknął Terrance, piorunując Olivera wściekłym spojrzeniem. — Wymyśl pan coś konstruktywnego, a jak nie, to się zamknij! — Neuronowy nanosystem połączył go z procesorem komunikacyjnym, otwierając bezpośrednie kanały łączności z pozostałymi okrętami. — Uwaga, to ostrzeżenie o niebezpieczeństwie — przesłał datawizyjnie, choć wymawiając to bolesne zdanie, zastanawiał się, jak wielu z tych, którzy go słuchają, jest jeszcze pod jego rozkazami.

* * *

Na mostku „Lady Makbet” zapanowała grobowa cisza, gdy przebrzmiał wydobywający się z projektora AV głos Terrance’a Smitha.

— No, tak! — jęknął Joshua. — Tego nam tylko było trzeba.

— Zdaje się, że „Datura” i „Gramine” przygotowują się do skoku — powiedziała Sara. — Chowają czujniki i panele termozrzutu.

— Zmarszczyła brwi. — Przynajmniej większość z nich. I ciąg silników mają bardzo nierówny. Za cztery minuty oddalą się na pięć tysięcy kilometrów od planety i wyjdą poza obręb pola grawitacyjnego.

— Siły inwazyjne są zbyt potężne — stwierdził Joshua. — Z tym, co mamy, na pewno nie uratujemy Lalonde.

— Na to wychodzi — mruknął Dahybi, przygnębiony.

— No, dobrze. — W umyśle Joshui pojawiły się nagle dziesiątki wektorów lotu. Wyświetliły się współrzędne skoku do pobliskich zamieszkanych układów planetarnych.

Porzucasz Kelly w potrzebie, odezwał się jakiś głos w jego głowie.

Sama chciała.

Ale nie wiedziała, w co się pakuje.

Polecił komputerowi pokładowemu złożyć panele termozrzutu.

W pełnym rozłożeniu panele nie wytrzymałyby dużego przyspieszenia. A skoro miał uciec, chciał to zrobić szybko.

— Odlatujemy zaraz po powrocie Ashly’ego — oświadczył.

— A co z najemnikami? — spytał Warlow. — Polegają na nas, przecież mamy rozwalić namierzone bazy wroga.

— Wiedzieli, w co się pchają.

— Kelly jest z nimi.

Joshua zacisnął usta. Załoga patrzyła na niego z mieszaniną troski i współczucia.

— Myślę także o was — powiedział. — Nieprzyjaciel dobierze się do naszej skóry. W takiej sytuacji nie mogę od was wymagać, żebyście zostali. Jezu, zrobiliśmy, co tylko było w naszej mocy. Nie będzie już więcej majopi. A przecież to z powodu drewna tu jesteśmy, nie?

— Chociaż spróbujmy ich stamtąd wyciągnąć — rzekła Sara.

— Zróbmy jeszcze jedno okrążenie. Chyba nic nam się nie stanie w ciągu tych stu minut.

— Tak, tylko jak powiedzieć Ashly’emu, że ma tam jeszcze raz lądować? Nieprzyjaciel pewnie już czeka na jego powrót.

— Jeśli Ashly się nie zgodzi, ja siądę za sterami — zaofiarował się Melvyn.

— Ona jest moją przyjaciółką, a kosmolot należy do mnie — powiedział Joshua.

— Jeśli na orbicie zaczną się kłopoty, Joshua, będziemy cię potrzebować — rzekł Dahybi. Szczupły specjalista od węzłów był niezwyczajnie stanowczy. — Jesteś najlepszym kapitanem, jakiego znam.

— Hej, niepotrzebnie się rozklejacie — powiedział Warlow. — Wszyscy wiemy, że Ashly zgodzi się pilotować kosmolot.

— Racja — przyznał Joshua.

— Joshua! — krzyknął raptownie Melvyn.

Lecz i Calverta zaalarmował już neuronowy nanosystem, że satelity systemu ostrzegania przed zmianami grawitonicznymi wykryły dziewięć otwierających się gwałtownie szczelin w przestrzeni.

W odległości trzydziestu pięciu tysięcy kilometrów od Lalonde wynurzyła się dowodzona przez Mereditha Saldanę eskadra jastrzębi z 7. Floty Sił Powietrznych.

* * *

Technika walki radioelektronicznej, która uszkadza nie tylko procesory, ale i obwody zasilania? Do licha ciężkiego, z czym my tu walczymy?

Przez okienko kontrolne w klapie włazu na pokład pasażerski wpadła pojedyncza smuga zielonego światła. Pod spodem coś się ruszało.

— Erick, co tam się dzieje? — zapytał datawizyjnie Andre Duchamp.

W kanale łączności z procesorem zarządzającym siecią pokładu pojawiały się liczne zakłócenia. Nanosystem Ericka musiał przetwarzać sygnał od kapitana w programie rozpoznawczym, inaczej byłby niezrozumiały.

— Na całym statku mamy spadki mocy! — ostrzegła Madeleine.

Erick odepchnął się od drabinki i złapał za uchwyt włazu. Z najwyższą ostrożnością przybliżył twarz do piętnastocentymetrowego okienka, aż padł na niego snop światła. Sekundę później frunął już w powietrzu, młócąc szaleńczo rękami i nogami, krzycząc z trwogi. Wyrżnął plecami o sufit, odbił się i odruchowo przylgnął do drabinki.

Spojrzał w otchłań piekieł. Zaludniona była groteskowymi postaciami o odrażających kościstych twarzach, długich patykowatych rękach i wielkich sękatych dłoniach. Nosiły rzemienne uprzęże spięte złotymi kółkami. Przynajmniej tuzin wyłonił się już z luku śluzowego. Szczerzyły drobne, zaostrzone zęby.

Trzy typy nachylały się nad Bevem, rozrywając jego kombinezon pożółkłymi pazurami. Głowę miał odchyloną i usta rozdziawione w nieopisanym przerażeniu, gdy z rozciętego brzucha wypływały sznury półprzeźroczystej jasnoniebieskiej galarety. Śmiertelny strach wyzierał mu z oczu.

— Widziałeś to? — jęknął Erick.

— Niby co takiego? Merde — Cała sieć wariuje, są przerwy w ścieżkach danych. Zaraz stracę, nad nią kontrolę.

— Święty Boże, to ksenobionty! Cholerne, pieprzone ksenobionty!

— Erick, infant, dziecko drogie, uspokój się nareszcie.

— Oni go zabijają! Robią to z przyjemnością!

— Opamiętaj się! Jesteś oficerem na moim statku. Musisz się opanować. Melduj, co się stało!

— Jest ich dwunastu, może piętnastu. Humanoidzi. Dorwali Beva. Boże, kroją go na kawałki. — Erick uruchomił w trybie nadrzędności program uspokajający i od razu poczuł, że może równo oddychać. Jakkolwiek wydawało mu się czymś bezdusznym, a nawet okrutnym, że odgradza się od cierpień Beva sztuczną zaporą z cyfr binarnych. Musiał jednak nad sobą zapanować. Bev na pewno by go zrozumiał.

— Są dobrze uzbrojeni? — spytał Andre.

— Nie zauważyłem żadnej broni. Ale mają coś chyba w kosmolocie, bo widziałem światło…

Sześć sterowanych elektronicznie zasuw zabezpieczających klapę włazu odsunęło się jednocześnie z metalicznym szczęknięciem, które rozległo się wyraźnym echem na pokładzie.

— Boże… Andre, oni właśnie złamali kod ryglujący włazu. — Gapił się na luk przejściowy, czekając, kiedy odemkną się ręczne zasuwy.

— Przecież w tym module nie działa poprawnie żaden procesor!

— Wiem, ale jakoś złamali ten kod!

— Możesz wydostać się z pokładu?

Erick odwrócił się w stronę luku w suficie i przesłał datawizyjnie kod otwierający klapę. Zasuwy nawet nie drgnęły.

— Właz nie reaguje.

— A jednak oni potrafią go otworzyć.

— Moglibyśmy przepalić klapę — zasugerował Desmond Lafoe.

— Wszystkie włazy i poszycia pokładów mają wewnątrz warstwę węgla monolitycznego — odparł Erick. — Tego materiału nie ruszysz ostrzem rozszczepieniowym.

— Mogą użyć lasera.

— Wtedy dostaną się do innych modułów i na mostek — rzekł Andre. — Nie mogę na to pozwolić.

— Erick nie ma innego wyjścia.

— Nie zdobędą mojego statku.

— Andre… — zaczęła Madeleine.

— Non. Madeleine, Desmond, wsiadajcie do szalup ratunkowych. Ja zostanę. Przykro mi, Erick, ale chyba rozumiesz. To mój statek.

Erick uderzył pięścią w drabinkę, ocierając boleśnie palce. W tym module do szalupy ratunkowej docierało się z dolnego pokładu.

— Jasne. — Kanalia, pirat i morderca. Co taki mógł wiedzieć o honorze?

Ktoś zaczął walić od dołu w klapę włazu.

Trochę czasu i się przebiją, pomyślał Erick. Nie licz na szczęście. Nie zatrzyma ich nawet węgiel monolityczny.

— Poproś Smitha o pomoc — powiedział Desmond. — Do licha, on ma przecież na pokładzie „Gemala” pięć tysięcy uzbrojonych po zęby żołnierzy, którzy aż się palą do zabijania.

— To nie takie proste.

— A masz inne wyjście?

Erick rozejrzał się po pokładzie, zapisując w pamięci wszystkie detale: kabiny, szafki z jedzeniem i ubraniami, skrzynki ze sprzętem awaryjnym. Dysponował jedynie pistoletem laserowym.

Rusz głową!

Otworzyć właz i wykańczać ich jednego po drugim?

Wycelował w drzwi jednej z kabin i nacisnął guzik spustowy.

Strzeliła słaba różowa wiązka, która szybko zamrugała i zgasła.

Trafiony kompozyt wybrzuszył się delikatnie i popękał w kilku miejscach.

— A czego się spodziewałeś? — rzekł do siebie na głos.

Rozejrzyj się uważnie i spokojnie. Na pewno coś znajdziesz.

Tyle męczących miesięcy spędziłeś na treningach. Improwizuj, kombinuj. Zrób coś.

Przebył przestrzeń dzielącą go od ściany z szafkami, gdzie złapał się wprawnie klamry uchwytu. W skrzynce ze sprzętem ratunkowym niewiele znalazł: nanoopatrunki, opaski zaciskowe, narzędzia, maski, butle z tlenem, latarkę, bloki procesorowe ze wskazówkami dotyczącymi naprawy uszkodzonych układów, gaśnice, ręczny czujnik termiczny. Nie było wszakże skafandra.

— Nikt ci nie mówił, że łatwo sobie poradzisz.

— Erick? — odezwał się Andre. — Co u ciebie?

— Mam pewien pomysł.

— Erick, właśnie rozmawiałem ze Smithem. Kilka statków zostało porwanych. Wyciąga część żołnierzy z uśpienia, ale upłynie jeszcze z pół godziny, nim ktoś będzie w stanie do nas przycumować.

Na pokładzie zrobiło się jakby jaśniej. Zerknąwszy przez ramię, Erick ujrzał pierścień niebieskich półkulistych płomyków, które wyżerały skrawek szarozielonej pianki pokrywającej poszycie pokładu. Z brzegów ulatywały małe wirujące kłębki dymu. Po chwili ukazał się metrowy krąg nagiego tytanu, jarzący się mdłym pomarańczowym światłem.

— Kiepsko to wygląda, kapitanie. Robią dziurę w pokładzie jakimś polem termicznym. Zostało nam góra pięć minut.

— Dranie.

Erick otworzył skrzynkę z narzędziami i wyciągnął nóż rozszczepieniowy. Proszę, tylko zadziałaj. Ostrze zalśniło chłodnym cytrynowym blaskiem, kiedy włączył narzędzie. Słodki Jezu, dziękuję!

Podfrunął spokojnie do sufitu, gdzie zakotwiczył nogę na zaczepie. Przebił nożem kanał wentylacyjny ze wzmacnianego kompozytu i zaczął wyrzynać w nim otwór o średnicy trzydziestu centymetrów.

— Madeleine? Desmond? — odezwał się datawizyjnie. — Jesteście już w skafandrach?

— Tak — odparł Desmond.

— Chcesz oddać mi naprawdę wielką przysługę?

— Erick, oni nie mogą zostać na pokładzie — ostrzegł Andre.

— Czego ci trzeba, Erick? — zapytał Desmond.

— Wyciągniesz mnie stąd, kiedy dam znak.

— Zabraniam! — powiedział Andre.

— Wypchaj się! — rzucił mu Desmond. — Schodzę do ciebie, Erick. Wiesz, że możesz na mnie liczyć.

— Desmond, jeśli oni wedrą się na pokład pasażerski, wysadzę statek — przesłał datawizyjnie Andre. — Muszę to zrobić, zanim uszkodzą główny komputer.

— Wiem, ale zaryzykuję.

— Przynajmniej zaczekaj, aż wyjdą na górny pokład — powiedział Erick. — W ten sposób Desmond będzie miał szansę uciec, jeżeli mój pomysł nie wypali.

Nie było odpowiedzi.

— Jesteś mi to winien! Staram się uratować twój statek, do cholery!

— Oui, d’accord. Dopiero jeśli przejdą na górny pokład.

Rozgrzane tytanowe poszycie z rażąco żółtego przeszło w białe.

Zaczęło syczeć, pęcznieć pośrodku, uniósł się nad nim metrowy stożek światła. Z wierzchołka oddzieliła się kula ognia, uniosła w powietrze i rozbiła pod sufitem na rój mniejszych kuleczek, które rozleciały się we wszystkich kierunkach.

Erick uchylił się, gdy kilka z nich przemknęło blisko niego.

Skończył wycinać drugi otwór w kanale wentylacyjnym i przesunął się dalej.

Od czubka stożka oderwała się kolejna ognista kula. Po niej następna. Powiększała się strefa rozgrzanego poszycia, pianka topiła się z dymem.

— Jestem za włazem, Erick — odezwał się datawizyjnie Desmond.

Po całym pokładzie hasały paciorki białego światła. Kilka razy ugodziły Ericka — kąśliwe szpile bólu, które pozostawiały po sobie centymetrowe kratery zwęglonego ciała. Popatrzył na okienko kontrolne w klapie górnego włazu, za którym widać było nabity czujnikami kołnierz skafandra kosmicznego SIL Pomachał ręką.

Erick wyciął już osiem otworów w kanale wentylacyjnym, kiedy wśród ogólnego syku posłyszał ostry odgłos pękania. W dole zaczęła się wydymać płyta podłogowa: metal był rozgrzany do czerwoności, deformował się i puchł niczym owrzodzony wulkan.

Patrzył jak urzeczony, gdy środkowa część ostatecznie pękła.

— Erick, wypuść nas stąd, po co masz cierpieć? — doleciał głos spod szczeliny. — Nie o ciebie nam chodzi.

Trójkątne strzępy rozżarzonego metalu zaczęły się odwijać niby płatki kwiatu na powitanie wschodzącego słońca. Poniżej w mroku przesuwały się niewyraźne kształty.

Erick oderwał się od zaczepu, który przytrzymywał go pod sufitem. Wylądował obok luku.

— Potrzebny nam statek, Erick, nie ty. Obiecujemy, że odejdziesz w pokoju.

Przez okienko kontrolne łypało na niego wielkie przekrwione oko z ciemnozieloną źrenicą. Zamrugało i w tym samym momencie na pokładzie pasażerskim zapaliły się światła.

Erick położył ręce na ręcznym zaworze, przekręcił go o dziewięćdziesiąt stopni i podniósł klapę.

Opętani zaczęli wyłaniać się z otwartego luku, zrazu powoli, rozglądając się ciekawie po dusznym, zadymionym pokładzie pasażerskim. Ich tłuste, czarne włosy rozsypywały się bezładnie, a skóra, jasna niczym wyblakłe kości, zdawała się z trudem naciągnięta na długie powrozy mięśni. Ruszyli w jego stronę, chichocząc i szczerząc zęby.

— Ericku — podśmiewali się. — Ericku, przyjacielu. Jak to miło, że nas wpuściłeś, gdyśmy zapukali.

— Nie ma sprawy. — Erick czekał obok drzwi do kabiny, gdzie taśmą z włókna krzemowego uwiązał się w pasie do metalowej klamry. Blisko jego ramienia odemknęła się osłona tablicy kontrolnej układów wentylacji. Położył prawą dłoń na mocnej czerwonej dźwigni. — Przyjaciele.

— Chodź z nami — rzekł najbliższy z opętanych, gdy cała grupa płynęła ospale do Ericka. — Przyłącz się do nas.

— Chyba jednak odmówię. — Erick szarpnął za dźwignię systemu odpowietrzania.

Na statkach takie systemy projektowane były jako ostatnia deska ratunku na wypadek pożaru. Powietrze z palącego się modułu mieszkalnego uchodziło gwałtownie na zewnątrz, więc płomienie szybko gasły, pozbawione tlenu. A ponieważ pożar w zamkniętej kabinie pojazdu kosmicznego mógł mieć katastrofalne następstwa, system musiał działać błyskawicznie, opróżniając w ciągu minuty cały pokład.

— Nie!!! — ryknął z wściekłością i strachem przywódca opętanych.

Rzucił się na Ericka, próbując poniewczasie zatrzymać dźwignię. Strzelił z czubków palców włóczniami białego ognia.

Dłoń Ericka, tablica kontrolna wraz z dźwignią i całym zespołem obwodów elektronicznych, a także półmetrowy wycinek kompozytowej ściany, uległy natychmiastowemu stopieniu. Płonące krople kompozytu i ciekłego metalu trysnęły na wszystkie strony.

Erick wrzasnął przeraźliwie, kiedy prawa ręka wysmażyła się do samej kości. Neuronowy nanosystem zareagował w mig, tworząc blokadę analgetyczną. Wstrząs był jednak na tyle silny, że Erick doznał chwilowego zamroczenia; powrócił do przytomności tylko dzięki programom stymulacyjnym. W rozstrojonym, zaćmionym umyśle wyświetliły mu się schematy fizjologiczne i różnorakie pozycje menu. Opcje błyszczały na czerwono. Żądania przyjęcia lekarstw i wykonania zabiegów chirurgicznych. Wskaźnik ciśnienia zewnętrznego alarmował o zagrożeniu życia.

Wzburzone powietrze uciekało z pokładu z wyciem rozwścieczonej strzygi. Cienkie, wielowarstwowe smużki dymu, dryfujące dotąd wokół czerwonych strzępów rozdartej podłogi, teraz się zagęszczały i tworzyły kłęby pod pięcioma klatkami wentylacyjnymi.

Zasysane do kanału, wirowały z niesamowitą prędkością, obrazując ruch cząsteczek powietrza.

Opętani przeżywali straszne chwile, chwytając się rozpaczliwie klamer i siebie nawzajem. Ich przybrane kształty rozmywały się jak zakłócana projekcja AV, ukazując pod spodem zwyczajne ludzkie ciała. Huraganowy wicher porwał ich w kleszcze, ciągnął bezlitośnie do sufitu. Jeden wleciał przez luk przejściowy z dolnego pokładu, wywijając młynka w powietrzu, by na koniec przywrzeć do kratki wentylacyjnej. Mógł tylko wić się z bólu, daremnie walcząc z siłą ssącą.

Kolejny, który puścił klamrę, został natychmiast przyssany plecami do kratki. Obaj próbowali się odepchnąć, lecz nic już nie mogli zdziałać. Próżnia kosmiczna ciągnęła swe ofiary z nieprzepartą siłą. Czuli, jak wciska ich w ostre pręty kraty, które zaczęły przecinać ubranie i wżynać się w ciało. Wokół ich postaci błyskały przez chwilę niebieskie i czerwone wężyki wyładowań, ale na ratunek było już za późno — upiorne światło szybko zgasło. Metalowe pręty dotarły do żeber. Odrywały się pasy pociętego mięsa. Z tysiąca rozerwanych żył i arterii tryskała krew i wpadała spieniona do kanału wentylacyjnego. Narządy wpychały siew odstępy między żebrami.

Erick uruchomił nanosystemowy program ratunkowy, pomagający przeżyć w warunkach próżni. Serce zaczęło bić wolniej, a mięśnie i narządy wewnętrzne zostały praktycznie odłączone od reszty organizmu, dzięki czemu pobierały z krwi minimalną ilość tlenu, co z kolei przedłużało życie mózgu. Z rękami ściąganymi do sufitu zawisł bezwładnie na opasującej go taśmie. Zwęglone resztki prawej dłoni oderwały się od ręki i rozsypały na kratce wentylacyjnej.

Z osmalonego ramienia sączyła się krew.

Papierowe kartki, części garderoby, narzędzia, rozmaite śmieci i przedmioty osobistego użytku frunęły po pokładzie, by uderzyć o kratki. Może i znalazłoby się tego dość, żeby je zatkać, co dałoby opętanym czas na wstrzymanie odpowietrzania lub ucieczkę do kosmolotu, lecz dodatkowe otwory wycięte w kanale wentylacyjnym pozwalały mniejszym przedmiotom swobodnie wydostać się na zewnątrz statku. Do najbliższego z nich wpadały wydobywające się zza otwartych drzwi łazienki rozkołysane strugi wody z prysznica i kurków.

Uciekające z pokładu powietrze ryczało coraz słabiej.

Wzrokiem przyćmionym z bólu Erick patrzył, jak w tym mikroorkanie dowódca opętanych przeobraża się z półnagiego goblina w przysadzistego czterdziestoletniego mężczyznę w farmerkach.

Mężczyzna trzymał się klamry dwa metry od Ericka, z nogami wyprostowanymi w stronę najbliższej kratki wentylacyjnej. Jego spodnie i koszula trzepotały hałaśliwie w porywie wichury. Ruszał ustami, wyrzucając z siebie niesłyszalnym głosem przekleństwa i wulgaryzmy. Wokół jego dłoni wytworzyła się czerwona poświata: krwista iluminacja przeświecała przez skórę, podkreślając kontury kości. Z nosa wypływała ślina ze śluzem, dołączając do strumienia śmieci i płynów znikających w kanale. Wydzielina zaczęła przybierać barwę najpierw różową, potem szkarłatną.

Teraz lśnienie wokół dłoni słabło już wraz z rykiem i furią ulatującego powietrza. Mężczyzna przeszywał Ericka zdumionym spojrzeniem, gdy z powierzchni gałek ocznych zaczęły wyrywać się krople łez. Kulki krwi wypływały z jego nozdrzy przy każdym uderzeniu serca.

Uciekły resztki powietrza.

Wciąż uwiązany na taśmie do ściany, Erick zaczął się kołysać na boki, gdy znikła ciągnąca go siła. Schemat fizjologiczny wyświetlany przez neuronowy nanosystem przedstawiał, rzec by można, czerwony posąg, jeśli nie liczyć zupełnie czarnej prawej ręki.

Podczas każdego obrotu miał krótką okazję rozejrzeć się po pokładzie. Widział, jak opętani, którzy ocaleli, przepychają się w stertach rupieci wypełniających cichy pokład pasażerski. Na dobrą sprawę, trudno było stwierdzić, gdzie jeszcze są żywi. Trupy, z czego dwa potwornie okaleczone, trącały tych, co próbowali dotrzeć do luku przejściowego. Żywym czy martwym, wszystkim sączyła się krew z ciała za sprawą popękanych naczyń włoskowatych i przepon rozerwanych na skutek ogromnej różnicy ciśnień. Na wielu płaszczyznach jednocześnie, w zwolnionym tempie, rozgrywały się jakby przedziwne zawody w zapasach, w których zwycięstwo dawało dotarcie do otwartego włazu. Makabra. Wkrótce jednak zniknęła z jego pola widzenia.

Następnym razem panowało już mniejsze poruszenie. I twarze: zapamiętałby je nawet bez pomocy nanosystemowego programu zapisującego obrazy. Obrócił się dalej.

Ruszali się wolniej, podobni do mechanoidów, którym wyczerpuje się rezerwa mocy. W próżni gęstniała mgła płynów ustrojowych. Uświadomił sobie, że i on wnosi do niej swój udział. Była czerwona. Bardzo czerwona.

I obrót.

Na pokładzie zamarły wszelkie ruchy. Pływały wolno tylko mokre przedmioty.

Obrót, jeden i drugi. Czerwień przechodziła w szarość statecznie i miarowo, jak niebo o zachodzie słońca.

I znowu obrót.

* * *

Ośmiu krewniaków „Ilexa” wraz z nim samym uformowało standardowy szyk obronny o kształcie sfery średnicy dwóch i pół tysiąca kilometrów. Rozszerzone pola dystorsyjne badały okoliczną przestrzeń, identyfikując masy i kształty. W owym szczególnym polu percepcji Lalonde jawiła się jako głęboki szyb wywiercony w jednorodnej przestrzeni kosmosu, promieniując wątłymi strumieniami grawitacji, którymi wiązała do siebie trzy księżyce i planetoidę Kenyon, podobnie jak sama była uwiązana do jasnej, niebieskobiałej gwiazdy. W międzyplanetarnej próżni rozchodził się wiatr słoneczny i pulsowały energie. Otaczające planetę pasy van Allena błyszczały jak promienie słońca na skrzydłach anioła. Na orbicie zauważone zostały statki kosmiczne i kosmoloty — supły w materii czasoprzestrzeni, roztaczające wokół siebie silne pole elektromagnetyczne.

Czujniki elektroniczne wykryły kanonadę cienkich wiązek promieniowania maserowego między małymi satelitami wartowniczymi na wysokiej orbicie, telekomunikacyjnymi satelitami przekaźnikowymi i flotyllą statków kosmicznych. Terrance Smith został powiadomiony o przybyciu gości, lecz nie podejmował żadnych wrogich działań. Jastrzębie, uspokojone brakiembezpośredniego zagrożenia, nie zmieniały szyku przez następne dziewięćdziesiąt sekund.

Niemal dokładnie w środku pomiędzy statkami maleńki wycinek przestrzeni o wielkości kwarka powiększył raptownie swe rozmiary, gdy jego masa wzrosła do nieskończoności. Wynurzyła się pierwsza fregata. W ciągu następnych sześciu minut pojawiło się pozostałych dwadzieścia okrętów wojennych. Ten ściśle podręcznikowy manewr taktyczny dawał admirałowi Meredithowi Saldanie największą ilość możliwych opcji działania. Potrzebował jedynie aktualnych informacji.

Nagle zwykły na mostu „Ankary” szum głosów ucichł i zapadła martwa cisza, kiedy nadeszły pierwsze odczyty sensorów.

Cały Amarisk znajdował się akurat na nasłonecznionej półkuli planety. Pasma czerwonych chmur nad dorzeczem Juliffe przypominały widlastą błyskawicę, która zastygła w pół wyładowania.

— Widywano przedtem coś takiego na tej pokaranej przez Boga planecie? — zapytał Meredith Saldana głosem, w którym dało się wyczuć ledwo powstrzymywany lęk.

— Nie, sir — odparł Kelven.

— A zatem to skutek inwazji? Nowy etap?

— Tak, sir. Wszystko na to wskazuje.

— Kapitanie Hinnels, wiemy już, co to takiego?

Oficer sztabowy odwrócił głowę, zajęty do tej pory rozmową z dwiema osobami kontrolującymi wskazania czujników.

— Nic jeszcze nie możemy powiedzieć, admirale. Ta rzecz z pewnością promieniuje w paśmie widzialnym, lecz nie odbieramy żadnej emisji energetycznej. Oczywiście, dopiero zaczęliśmy pomiary. Aha, i wpływa na miejscowe warunki klimatyczne.

Oglądając datawizyjne obrazy nadsyłane z czujników, Meredith mruknął ze zdziwieniem: potężne zwały chmur rozrywane były jak konstrukcje z cukrowej waty.

— Ile do tego trzeba mocy?

— To by zależało od precyzji zmian… — Hinnels urwał pod uważnym spojrzeniem admirała. — Kontrola pogody nad czwartą częścią kontynentu? Przynajmniej sto, dwieście gigawatów, sir. Nie mogę udzielić dokładniejszych wyjaśnień, póki nie dowiem się, jak oni to robią.

— Aż tyle energii mają na zbyciu? — dumał głośno admirał.

— I co ważniejsze, skąd ją biorą? — dodał Kelven. — W kontenerach zrzutowych w Durringham było trzydzieści pięć generatorów termonuklearnych, a w siedzibie Floty jeszcze trzy mniejsze urządzenia. Suma mocy wyjściowych, rzekłbym, dwadzieścia megawatów.

— Ciekawa uwaga, komandorze. Czyżby w czasie pańskiej nieobecności nieprzyjaciel przeprowadził wielką operację desantową?

— Logika podpowiada, że sprowadził własne generatory.

— Ale?

— Jakoś w to nie wierzę. To musiałoby być kolosalne przedsięwzięcie z zaangażowaniem ogromnej liczby statków kosmicznych.

A sam pan widział na fleksie, do czego jest zdolna Jacąueline Couteur. Skąd ona czerpie energię, tego również nie wiemy.

Admirał zdawał się powątpiewać.

— Jest różnica między rzucaniem kulami ognia a tym, co tu widać. — Zamaszystym gestem ręki wskazał na jeden z dużych holoekranów przedstawiających planetę.

— Różnica skali, sir. Ale na Lalonde mieszka dwadzieścia milionów ludzi.

Meredithowi nie podobał się żaden z tych wariantów, ponieważ oba mówiły o siłach nieporównywalnie większych niż te, jakimi dysponowała jego eskadra. A pewnie i całe cholerne Siły Powietrzne, pomyślał z niepokojem.

— Hinnels, co nowego? Mogę bezpiecznie zbliżyć się z eskadrą?

— Biorąc pod uwagę możliwości demonstrowane przez wroga, wygląda na to, że nawet tu nie jest bezpiecznie, admirale. Zejście na niższą orbitę z pewnością zwiększy ryzyko, ale jak bardzo, tego wolałbym nie zgadywać.

— Dziękuję — rzekł kwaśno Meredith. Wiedział, że nie powinien zdradzać lęku przed załogą… jakkolwiek ta czerwona chmura mogła napędzić stracha.

— Cóż, spróbujemy wypełnić rozkazy naczelnego admirała i powstrzymać flotę Smitha przed użyciem siły. Z zaznaczeniem, że wycofujemy się przy pierwszych oznakach agresji ze strony wroga.

Nie zamierzam posyłać eskadry do walki z… czymś takim. — Dostrzegł wyrazy ulgi na twarzach oficerów, lecz dyplomatycznie ich nie skomentował. — Poruczniku Kanuik, dokonał pan przeglądu sytuacji okrętów najemniczych?

— Tak, sir.

Meredith połączył się datawizyjnie z komputerem, prosząc o plan sytuacyjny. W szyku okrętów najemniczych panował chaos, trzy z włączonymi silnikami opuszczały orbitę. Zapewne zmierzały ku współrzędnym skoku. Przy pięciu czarnych jastrzębiach cumowały małe kosmoloty pionowego startu. Wszystkie jednostki adamistów czekające na orbicie miały otwarte wrota hangarów. Z powierzchni planety wzlatywały kolejne dwa kosmoloty. Zaklął pod nosem. Oddziały zwiadowcze z pewnością już wylądowały.

Jeden ze statków adamistów został rozhermetyzowany, z modułu mieszkalnego wydobywały się kłęby szarego gazu. Jonowe silniki sterujące błyskały niebieskimi ognikami, kompensując niepożądaną siłę odrzutu.

Zobaczył też, jak fioletowy tor lotu jednego z czarnych jastrzębi zaczyna wyginać się na kształt korkociągu. Czujniki optyczne dalekiego zasięgu pokazały statek technobiotyczny, który skręcał się i miotał obłąkańczo.

— Sir!

Odwołał sygnał datawizyjny. Porucznik Rhoecus, oficer sztabowy odpowiedzialny za koordynację działań jastrzębi, skrzywił się.

— Czarny jastrząb… Jego… — Edenista wydął policzki i zeskoczył z fotela amortyzacyjnego, jakby dostał pięścią w żołądek.

— …Jego dowódca został zaatakowany… torturują go… Słychać głosy. Śpiewanie. Statek jest przerażony. — Zamknął oczy i zazgrzytał zębami. — Chcą dostać dowódcę.

— Kto?

Rhoecus potrząsnął głową.

— Nie wiem, wszystko cichnie. Miałem wrażenie, jakby tysiące ludzi do niego przemawiało. Coś jak w wieloskładnikowej osobowości habitatu.

— Transmisja z „Gemala”, admirale — zameldował szeregowy łącznościowiec. — Terrance Smith prosi o rozmowę.

— Opamiętał się? Dawajcie go.

Meredith przeniósł spojrzenie na kolumnę projektora AV, by ujrzeć wyjątkowo przystojnego bruneta z idealnie ułożoną fryzurą.

Prosto z taśmy, pomyślał admirał. Jakkolwiek typowa dla takich ludzi aura władczej pewności siebie w tym przypadku wydawała się mocno rozproszona. Terrance Smith wyglądał na człowieka łamiącego się pod ciężarem obowiązków.

— Tu admirał Saldana, dowódca eskadry. Działając z upoważnienia Zgromadzenia Ogólnego Konfederacji, rozkazuję panu niezwłocznie zakończyć operację wojskową na Lalonde, odwołać ludzi wysłanych na powierzchnię planety i wstrzymać się od starć z siłami nieprzyjaciela. Ponadto odda pan Flocie wszystkie osy bojowe i głowice nuklearne. Okręty znajdujące się pod pańskim dowództwem będą mogły opuścić układ po spełnieniu określonych wymagań. Jedyny wyjątek to „Lady Makbet”, na którą nałożony jest areszt. Czy wyraziłem się jasno?

— Oni są już na górze.

— Przepraszam, ale nie rozumiem.

Oczy Terrance’a Smitha pobiegły gdzieś w bok: popatrzył na kogoś nie mieszczącego się w polu widzenia kamery.

— Najeźdźcy są na orbicie, admirale. Dostali się tu kosmolotami, które przetransportowały na planetę oddziały zwiadowcze. Sekwestrują moje załogi.

Upłynęła sekunda, nim Meredith doszedł do siebie. Cztery minuty trwania operacji i już katastrofa.

— Które załogi? Które okręty? — Rzucił szybkie spojrzenie na porucznika Rhoecusa. — Czy to właśnie spotkało dowódcę czarnego jastrzębia? Sekwestracja?

— Całkiem prawdopodobne — odparł zakłopotany edenista.

— Chcę, żeby dwa jastrzębie natychmiast ruszyły za tym okrętem. Za wszelką cenę mają go powstrzymać od opuszczenia układu.

Wolno użyć os bojowych, jeśli będzie stawiał opór. Reszta jastrzębi ustawi się w szyku uniemożliwiającym ucieczkę pozostałym okrętom adamistów. Komandorze Kroeber.

— Tak, sir?

— Eskadra przystępuje do działań zaczepnych, należy unieszkodliwić te jednostki. Oddziały komandosów mają być postawione w stan gotowości i czekać na rozkaz wkroczenia na pokłady nieposłusznych okrętów.

— Aye, aye, sir.

Odwrócił się z powrotem do projektora AV.

— Terrance Smith?

— Tak, admirale?

— Które okręty zostały przechwycone przez wroga?

— Nie mam w tej kwestii pewności. Wszystkie wysłały na powierzchnię kosmoloty z wyjątkiem „Gemala”, „Lythrala”, „Nicol” i „Inuli”. Kosmolot z „Cyanei” w ogóle nie powrócił.

— Admirale — wtrącił się Kelven.

— Słucham, komandorze.

— Skąd mamy wiedzieć, czy „Gemal” nie wysłał na dół kosmolotu? Sekwestracji nie można rozpoznać gołym okiem, a cóż dopiero kanałem telekomunikacyjnym.

Na mostku „Arikary” pojawiła się siła ciężkości, kiedy włączono silniki termonuklearne i wolno zaczęło rosnąć przyspieszenie.

Admirał skulił się w ramionach, chcąc znaleźć możliwie najwygodniej szą pozycję ciała, zanim przeciążenie przyciśnie go do fotela.

— Dziękuję, komandorze Solanki, celna uwaga. Komandorze Kroeber, przechwytujcie wszystkie okręty, żadnych wyjątków.

— Aye, aye, sir.

Meredith ponownie przejrzał plan sytuacyjny. Tylko jeden kosmolot nie zacumował jeszcze do statku macierzystego.

— Niech ten kosmolot zostanie na swoim miejscu. Nie wolno mu wchodzić do hangaru. Solanki, niech pan zacznie kombinować, jak uwięzić członków załóg, które zostały zasekwestrowane.

— Sir, jeżeli ta sekwestracja daje załogom takie same możliwości sterowania energią, jakie dała Jacąueline Couteur, to sugerowałbym nie wprowadzać komandosów na pokłady okrętów.

— Zapamiętam to sobie. Ale tak czy inaczej, będziemy musieli raz spróbować.

— Admirale — wycedził porucznik Rhoecus przez zaciśnięte zęby. — Sekwestrują dowódcę drugiego czarnego jastrzębia.

— Zrozumiałem, poruczniku. — Meredith zapoznał się z bieżącym planem sytuacyjnym, patrząc na czarnego jastrzębia, który gnał zwariowanym kursem niczym ćma w objęciach tornada. — Wyślijcie jastrzębia z zadaniem przechwycenia i upoważnieniami do zastosowania wszelkich koniecznych środków. — Już trzy jastrzębie wykonywały jego polecenia. Reszta była niezbędna do pilnowania okrętów adamistów. Jeśli wróg przechwyci kolejne czarne jastrzębie, trzeba będzie wydać rozkaz do odpalenia os bojowych.

Nieprzyjaciel zapewne odpowie ogniem.

Zdając sobie sprawę, że gwałtownie kurczy się ilość środków, jakimi dysponuje, Meredith syknął ze zniecierpliwieniem, kiedy przyspieszenie „Arikary” przekroczyło 6 g. Czujniki zasygnalizowały, że włączył się napęd termojądrowy kolejnego okrętu najemniczego.

* * *

Ashly Hanson wyszedł z kosmolotu przez rękaw śluzy, by nadziać się na lufę strzelby laserowej. Warlow celował w jego głowę.

— Wybacz — huknął rosły kosmonik — ale musimy być pewni. — Do zapasowego gniazda w jego lewym łokciu wetknięta była piła rozszczepieniowa, błyszczące szafirowo ostrze blisko metrowej długości.

— Czego znowu pewni?

Warlow obrócił wokół ostrza główne lewe przedramię. Trzymał w dłoni blok procesorowy.

— Prześlij tu coś datawizyjnie.

— Niby co?

— Cokolwiek, to bez znaczenia.

Ashly przesłał kopię rejestru napraw kosmolotu.

— Dzięki. To pomysł Joshui. Z tego, cośmy słyszeli, oni nie mogą korzystać z neuronowych nanosystemów.

— Kto taki?

— Piloci kosmolotów, którzy zostali zasekwestrowani.

— O Boże. Wiedziałem, że mogą przechwytywać nasze wiadomości.

— Zgadza się. — Warlow wykonał zwinny półobrót w powietrzu i ruszył w głąb rękawa śluzy. — Nie miej urazy, ale sprawdzę teraz kabinę kosmolotu, czy nie masz tam jakiegoś towarzystwa.

Ashly popatrzył na luk przejściowy w suficie. Właz był zamknięty. Czerwone diody wskazywały, że po drugiej stronie zasunięte są ręczne rygle.

— Najeźdźcy dostali się na orbitę?

— Tak, zajmują się porywaniem statków.

— Co na to Smith?

— Nic nie może zrobić. Przybyła eskadra Sił Powietrznych i ona teraz wszystkim kieruje. Nasza operacja została odwołana.

Aha, i jesteśmy aresztowani. — Membrana Warlowa wydała metaliczny zgrzyt naśladujący chichot.

— Cała flota? Nie mogą tego zrobić. Podpisaliśmy legalną umowę z rządem Lalonde.

— Miałem na myśli nas, „Lady Makbet”.

— A to czemu? — Mówił już jednak tylko do znikającej pary butów.

* * *

— Erick, Erick, słyszysz mnie?

— Narządy ledwie się trzymają. Jeszcze trochę i komórki zaczną obumierać. Na miłość boską, wyłącz ten program awaryjnego podtrzymania życia.

— Robi się. Mam już odczyty fizjologiczne.

— Zaprogramuj pakiety nanoopatrunku, żeby zajęły się wyłącznie głową. Musimy uratować mózg. Andre, gdzie to cholerne osocze? Mało krwi mu zostało.

— Masz tu, Madeleine. Erick, ty cudowny, zbzikowany Angolu! Załatwiłeś ich, słyszysz? Załatwiłeś ich!

— Przyłóż wstrzykiwacz do tętnicy szyjnej.

— Coś wspaniałego. Jedno pociągnięcie dźwigienką i trach, wszyscy martwi.

— Cholera, Desmond, przyłóż nanoopatrunek na ten kikut!

Okład nabłonkowy jest za słaby, wszędzie cieknie osocze.

— I płuca mu się wypełniają, pewnie uległy jakiemuś uszkodzeniu. Zwiększ stopień utlenienia. Mózg nadal wykazuje aktywność elektryczną.

— Naprawdę? Chwała Bogu!

— Erick, nie przesyłaj nam żadnych sygnałów datawizyjnych.

Już się tobą zajmujemy. Wyliżesz się z tego.

— Włożymy go do kabiny zerowej?

— Pewnie, a co? Dopiero za kilka dni dolecimy do porządnego szpitala. Ale najpierw jego stan musi się ustabilizować. Erick, drogi chłopcze, o nic się nie martw. Za to, coś zrobił, kupię ci najlepsze, najwspanialsze klonowane ciało w Tranquillity. Przysięgam. Bez względu na cenę.

— Zamknij się, kapitanie. I tak jest już w szoku. Erick, za chwilę znowu stracisz przytomność, ale nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze.

* * *

Ostatnia z sześciu aerowet przestała nadawać sygnały. Reza Malin nastawił czaszkowe receptory dźwięku na pełną czułość, próbując wyłowić odgłos spadającego pojazdu. Do jego mózgu wdarł się leśny gwar: piski owadów, śpiewy zwierząt, szelest listowia, a wszystko to filtrowane i wyciszane przez programowe deskryptory. Policzył do dziesięciu, ale nie doczekał się trzasku.

— Teraz jesteśmy zdani tylko na własne siły — oznajmił.

Aerowety zostały wysłane na zachód z prędkością maszerującego szybkim krokiem człowieka: służyły za przynętę, aby oddział zwiadowczy miał czas wtopić się w dżunglę. Reza podejrzewał, że wróg jest w stanie wytropić każdy sprzęt elektroniczny. Jak powiedział Ashly, jeśli potrafił wytworzyć tego typu chmury, to potrafił prawie wszystko. Ale przecież dało się z nim walczyć, czego dowodził fakt, że zdołali wylądować. Z pewnościąjednak dysponował straszliwą siłą. Chyba nigdy jeszcze Reza nie był zmuszony sprostać tak wielkiemu wyzwaniu. Nawet się z tego cieszył.

Dwa jego psy myśliwskie, Fenton i Ryall, przemykały w zaroślach dwieście metrów przed oddziałem, próbując wywęszyć ludzi.

Na razie dżungla sprawiała wrażenie opustoszałej. Octan, krwiożerczy orzeł połączony więzią afiniczną z Patem Halahanem, szybował nad czubkami drzew, wychwytując implantami wzrokowymi najdrobniejsze poruszenia pod drżącym baldachimem liści. Zwierzęta radziły sobie w terenie niewiele gorzej niż aerowety.

Oddział posuwał się po śladach danderila mniej więcej na północny wschód, w stronę wyznaczonego celu, to jest hrabstw nad Quallheimem. Na przedzie szedł Sal Yong, przesuwając się w gęstwinie niemalże bezgłośnie. Po uruchomieniu obwodów kombinezonu maskującego wyglądał niczym miniaturowy wiaterek, który hasa po ścieżce. Zaraz za nim maszerowała pozostała szóstka (Theo znajdował się gdzieś w koronach drzew), wszyscy objuczeni plecakami, nawet Kelly. Jakoś za nimi nadążała, z czego Reza się cieszył. Inaczej dostałaby w głowę impulsem maserowym, co mogłoby spotkać się z oburzeniem części jego oddziału. Nie pozwoliłby, żeby jakaś reporterka narażała misję na fiasko. Zastanawiał się, czy Kelly zdaje sobie z tego sprawę, czy ta świadomość zmusza ją do szybszego marszu. Prawdopodobnie tak. Była wystarczająco rozgarnięta, a poza tym jej szef w biurze prasowym musiał wiedzieć, kogo posyła. Podobnie Joshua wiedział, kogo zabiera — młodzieniec nadzwyczaj mądry mimo młodego wieku.

Fenton dotarł nad rzekę i wyściubił nos poza krzaki porastające stromą skarpę. Reza połączył się z blokiem inercjalnego naprowadzania i sprawdził ich pozycję na wyświetlonej mapie.

— Pat, osiemdziesiąt metrów przed nami jest rzeka, która dalej wpada do Quallheirnu. Poślij Octana, niech zobaczy, czy nie pływają po niej jakieś łodzie.

— W porządku — doleciał głos jakby z drzewka kaltukowego.

— Skorzystamy z okazji? — zapytała Ariadnę, stojąca gdzieś przy kępie poplątanych pnączy tinnusa.

— Tak, chyba że Octan kogoś zauważy. Jest dostatecznie wąska, zakryta konarami. Możemy nadrobić dzień marszu. — Przywołał w myślach psy i rozkazał im osłaniać tyły oddziału.

Trzy minuty później doszli nad rzekę i stanęli nad krawędzią czterometrowej skarpy.

— A co to za świństwo? — zdziwił się Jalal.

Na wodzie unosiły się wolno pływające mięsiste liście, śnieżnobiałe kilkumetrowe koła z maleńką fioletową gwiazdą w środku. Brzegi każdego podwinięte były do góry na kilka centymetrów, co upodobniało je do prymitywnych łódeczek. Trącały się, kręciły i spływały statecznie z nurtem rzeki, rozkołysane na falach. Jedne nachodziły na siebie, inne zderzały się i odpychały, lecz wszystkie posuwały się naprzód. W górę czy w dół rzeki, gdziekolwiek spojrzeć, kłębiły się ich setki.

Kelly uśmiechnęła się wewnątrz hełmu powłokowego: przypomniały jej się baśniowe wyobrażenia o Lalonde, które miewała podczas kursów dokształcających.

— Śnieżne lilie — powiedziała. — Robią wrażenie, co? Kwitną w tym samym czasie, a potem spływają w dół rzeki, aby zrzucić nasiona. Kiedy jest ich sezon, blokują całe dorzecze Juliffe i statki nie mogą pływać.

Powiodła wzdłuż brzegu implantami wzrokowymi. Wszystkie obrazy z Lalonde nagrywały się do komórki pamięciowej neuronowego nanosystemu. Liczyło się jak najwierniejsze oddanie atmosfery miejsca: reportaż zyskiwał przez to na jakości, łatwiej trafiał do odbiorców.

— Będą przeszkadzać jak cholera — burknął Reza. — Sewell, Jalal, uruchomcie poduszkowiec. Pat, Ariadnę, wy staniecie na warcie.

Żołnierze rozpięli rzemyki ogromnych tobołów, które dotąd taszczyli na plecach, skąd wyciągnęli dwa pojazdy z programowalnego silikonu, na razie w formie cylindrów długości sześćdziesięciu centymetrów i grubości piętnastu. Stoczyły się po skarpie nad sam brzeg wody.

Kelly skierowała uwagę na niebo w dole rzeki. W maksymalnym powiększeniu północny horyzont jawił się powleczony bladoczerwoną barwą.

— Są blisko — stwierdziła.

— Godzina drogi stąd, może dwie — odparł Reza. — To bardzo kręta rzeka.

Sewell odgarnął na bok kilka śnieżnych lilii i wrzucił cylinder na czysty skrawek powierzchni wody. Poduszkowiec zaczął nabierać kształtu: silikonowa błona, delikatna niby pajęczyna, rozkładała się w ściśle określony sposób, zgodnie z programem wpisanym w układ cząsteczek. Najpierw wyodrębnił się płaski, podobny do łódki kadłub, długi na pięć metrów i gruby na piętnaście centymetrów. Do porowatego tworzywa zaczęła być pompowana woda, balast zapobiegający rozerwaniu pojazdu. Podnosiły się nadburcia.

Obok Kelly zeskoczył lekko z drzewa Theo Connal. Wzdrygnęła się, kiedy wyłączył obwody kombinezonu kameleonowego.

— Coś ciekawego? — spytał Reza.

— Chmura ciągle się przemieszcza, ale teraz wolniej.

— A jakże, kosmoloty pewnie już w górze.

— Wszystkie ptaki stamtąd uciekają.

— Wcale im się nie dziwię — rzekł Pat.

Blok nadawczo-odbiorczy zasygnalizował Kelly, że satelity geostacjonarne emitują sygnał kodowany dla ich oddziału. Przekaz był bardzo silny i zupełnie bezkierunkowy.

„Kelly, Reza, tylko mi nie odpowiadajcie — mówił Joshua. — Wygląda na to, że nasze rozmowy są podsłuchiwane przez wroga, dlatego właśnie nadaję rozproszoną wiązką. Inaczej szybko by was namierzyli. Dobra, teraz zapoznam was z sytuacją. Mamy tu masę kłopotów. Najeźdźcy jeszcze na ziemi przechwycili kilka kosmolotów i teraz przejmują kontrolę nad statkami, choć nikt nie wie nad którymi. Dobrze wiecie, że nie zasekwestrowali Ashly’ego, więc powinniście mi wierzyć. Ale nie słuchajcie żadnych innych rozkazów, a przede wszystkim nie zdradzajcie swojej pozycji. Problem numer dwa to eskadra Sił Powietrznych, która niedawno przybyła, aby odwołać naszą operację. Rany, co za gówno wyrabia się tu na orbicie. Niektóre porwane statki próbują osiągnąć współrzędne skoku. Jastrzębie blokują węzły „Lady Makbet”, a dwa przysposobione do boju statki handlowe, moi przyjaciele, zamierzają pokrzyżować szyki eskadrze. W tych warunkach najlepiej zrobicie, jeśli dacie sobie spokój z tą chmurą i odejdziecie gdzieś daleko w niezamieszkane strony. Nie ma już sensu szukać baz nieprzyjaciela. Postaram się zabrać was jutro lub pojutrze, jeśli to szambo trochę się uspokoi.

Nie dajcie się zabić, to wasze jedyne zadanie. W miarę możliwości będę was o wszystkim informował. Koniec przekazu”.

Oba poduszkowce były już przygotowane do drogi. Sewell i Jalal wypakowali matryce elektronowe i silniki wentylatorowe z uzwojeniem nadprzewodnikowym, gotowi podłączyć je do pojazdów.

— I co teraz? — spytała Ariadnę.

Cały oddział skupił się wokół Rezy.

— Robimy swoje — odparł.

— Przecież słyszałeś, co powiedział Joshua! — wykrzyknęła Kelly. — To nie ma sensu. Nie będzie wsparcia ogniowego z orbity, operacja skończona. Jeśli zdołamy tu przeżyć kilka dni, to chyba tylko cudem!

— Ech, Kelly… Widzę, że jeszcze niczego nie pojęłaś — rzekł Reza. — Tu już nie chodzi jedynie o Lalonde, o odwalenie brudnej roboty za pieniądze. Już nie. Najeźdźcy wystąpią przeciwko całej Konfederacji. Są wystarczająco silni. Umieją zmieniać ludzi, ich umysły i ciała. Umieją przerabiać planety w coś zupełnie nowego, coś, w czym dla nas nie przewiduje się miejsca. Prędzej czy później okręty na orbicie będą musiały zaatakować, spróbować zatrzymać inwazję. I nieważne, czy to będzie Smith, czy eskadra Sił Powietrznych. Jeśli nie powstrzymamy wroga, on pójdzie za nami. Będziemy uciekać, ale on nas dopadnie. Jeżeli nie w tej dziczy, to choćby i w Tranquillity. Nawet na Ziemi, gdy tam się schronimy. Ale ja nie uciekam. Każdy kiedyś musi się okopać, a mój szaniec jest tutaj.

Zamierzam znaleźć bazę wroga i powiadomić okręty.

Kelly powstrzymała się od komentarza. Mogła sobie tylko wyobrazić reakcję Rezy na jej biadolenia.

— I to mi się podoba! — oświadczył Sal Yong.

— Dobra — rzekł Reza. — Zmontujcie wreszcie te poduszkowce i bierzcie się do ładowania sprzętu.

Dokończenie przygotowań i zajęcie miejsc w pojazdach trwało zdumiewająco krótko, bo zaledwie pięć minut. Kompletnie zmontowany poduszkowiec wyglądał dość prosto — z wielkim wentylatorem z tyłu i dwoma wirnikami o cykloidalnych śmigłach, które wytwarzały poduszkę powietrzną. Pojazdem sterowało się ręcznie, za pomocą łopatek sterczących za wentylatorem.

Kelly siedziała z tyłu na ławeczce, jadąc razem z Salem Yongiem, Theo Connalem i Ariadnę. Skoro decyzja zapadła, pozostawało jej cieszyć się, że nie musi już dźwigać plecaka i drałować przez dżunglę.

Pierwszy poduszkowiec, na którym dowodził Reza, odsunął się od brzegu i ruszył w dół rzeki, ślizgając się z łatwością nad śnieżnymi liliami. Na dziobie siedziały psy; ustawiały do wiatru nieforemne głowy, gdy pojazdy nabierały szybkości.

9

Na jedną sprawę księżna Kirsten zwracała szczególną uwagę po wstąpieniu na tron Ombey: do śniadania zawsze należało zasiąść w gronie rodzinnym. Kryzysy polityczne mogły sobie przychodzić i odchodzić, ale codzienne poświęcenie pociechom chwili czasu było rzeczą świętą.

Pałac Burley, gdzie sprawowała rządy, wzniesiony został na wzgórzu o łagodnych stokach w centrum Atherstone, stolicy Ombey. Dzięki malowniczemu usytuowaniu z okien królewskich apartamentów w tylnej części rozłożystej, kamiennej budowli rozciągał się wspaniały widok na parki, ogrody i eleganckie kamienice we wschodniej dzielnicy miasta. W dali ocean znaczył się zamgloną linią ciemnego błękitu.

Atherstone leżało na piętnastym stopniu szerokości południowej, czyli pośrodku tropikalnej strefy klimatycznej, lecz dzięki porannej bryzie skwar zaczynał dokuczać dopiero po dziesiątej. Dlatego Kirsten nakazywała służbie nakrywać do stołu na przylegającym do sypialni szerokim tarasie, całym w czerwonych kafelkach. Mogła tu usiąść w otoczeniu żółtoróżowego kwiecia miejscowych pnączy tolla, które rosły bujnie na tyłach pałacu, i spędzić godzinkę z mężem i trójką dzieci.

Zandra, Emmeline i Benedict mieli kolejno lat siedem, pięć i trzy i były to jedyne naturalnie poczęte dzieci, jakie zdecydowała się mieć z Edwardem. Pięcioro ich pierwszych latorośli rozwijało się w egzołonach, po tym jak zygoty zostały skrupulatnie zmodyfikowane przy wykorzystaniu najnowszych osiągnięć genetyków z Kulu. Tak to już działo się w rodzie Saldanów, że każde pokolenie — a przynajmniej ta jego część, która miała piastować w przyszłości wysokie godności — korzystało w sposób możliwie najpełniejszy z postępu w medycynie. I zawsze dziedziczyły najstarsze dzieci, zgodnie z tradycją europejskiej arystokracji na staruszce Ziemi.

Pierwszych pięcioro dzieci mogło dożyć dwustu lat, podczas gdy pozostała trójka, jak również ich matka, liczyła na najwyżej sto osiemdziesiąt. Kirsten miała w roku 2608 sześćdziesiąt sześć lat, kiedy to nastąpiła jej koronacja w katedrze w Atherstone, dwa miesiące przed wstąpieniem jej brata Alastaira II na tron Kulu. Jako najmłodszej z dziewięciorga rodzeństwa przeznaczone jej były (chyba żeby coś złego przytrafiło się braciom i siostrze) rządy w nowo założonym księstwie Ombey.

Podobnie jak ośmioro jej rodzeństwa z egzołon i pięcioro naturalnie poczętych dzieci jej ojca i matki, miała wysoki wzrost i nienaganną figurę. Modyfikacje genetyczne obdarzyły ją czerwonobrązowymi włosami, zaokrąglonymi policzkami, a także, rzecz oczywista, wąskim nosem o zakrzywionym w dół czubku.

Tego rodzaju modyfikacje mogły jej wszakże zapewnić tylko siłę fizyczną, potrzebną do udźwignięcia ciężaru wynikającego z dzierżenia przez sto lat absolutnej władzy należnej monarchini. Dlatego od urodzenia szkolono ją w rozwiązywaniu intelektualnych łamigłówek.

Z początku poznawała teorię, uczestniczyła w niezliczonych kursach dydaktycznych na temat polityki, ekonomii i zarządzania, następnie przez pięć lat studiowała na uniwersytecie w Nova Kongu, ucząc się praktycznego zastosowania zdobytej wiedzy. Po dwunastoletniej służbie we Flocie (obowiązującej wszystkich dystyngowanych Saldanów) dostawała kolejne stanowiska zarządcze w Korporacji Kulu, gigantycznym konglomeracie obejmującym swym zasięgiem całe królestwo i działającym w przemyśle transportowym, maszynowym, energetycznym i wydobywczym. Z biegiem czasu zaczęła przewodniczyć komitetom rad ministerialnych. Jej karierą kierowano w taki sposób, aby przed wstąpieniem na tron nabyła wszechstronnego doświadczenia w kwestiach sprawowania władzy.

Jedynie rodzeństwo panującego monarchy rządziło w jego imieniu księstwami, trzymając w ryzach resztę rodziny. Na tym z dawna ukształtowanym modelu hierarchii opierała się spójność dziewięciu układów planetarnych, oddalonych od siebie nawet o setki lat świetlnych. Raz tylko, kiedy książę Michael zawiązał Tranquillity, ustalony porządek groził zawaleniem. Saldanowie postanowili czuwać, by nic takiego się nie powtórzyło.

Następnego ranka po przybyciu „Ekwana” Kirsten wyszła na taras wyraźnie podenerwowana. Od zeszłego wieczoru Time Universe w specjalnych wydaniach swych programów rozgłaszało wiadomość o Latonie. Zaraz po przebudzeniu przejrzała pobieżnie dzienniki informacyjne, dowiadując się, że wrzawa jeszcze nie przycichła. Trwały gorączkowe spekulacje na temat „Ekwana” i alarmu stopnia drugiego na Guyanie. Po raz pierwszy od czasu koronacji zastanawiała się nad wprowadzeniem cenzury, żeby powstrzymać rosnącą histerię mediów. Niewątpliwie jeszcze tego dnia będzie musiała wydać jakieś oficjalne oświadczenie.

Podwinęła przepaściste rękawy porannej sukni i ogarnęła wzrokiem wspaniałe ogrody: rabaty ukwiecone ziemskimi i ksenobiotycznym roślinami, sztuczne jeziorka, po których pływały majestatycznie czarne łabędzie. Bezchmurne niebo miało kolor niebieskofioletowy.

Jeszcze jeden cudowny, pogodny dzień. Trudno było wyobrazić sobie miejsce, gdzie czułoby się wyraźniej rajski nastrój. Tym razem jednak nie dała się urzec skąpanym w słońcu pejzażom. Wspomnienie Latona przywodziło na pamięć zbyt wiele lęków z młodości. Instynkt polityczny mówił jej, że ten kryzys nie wygaśnie z dnia na dzień. Ów instynkt, który przez czterysta lat pomagał Saldanom w sprawowaniu władzy.

Piastunka wyprowadziła z pokoju dziecinnego trójkę swoich rozbawionych podopiecznych. Kirsten obdarzyła je uśmiechem i obsypała czułościami. Obok siebie na krześle posadziła Emmeline, gdy tymczasem Edward wziął na kolano małego Benedicta. Zandra, ledwie zasiadła do stołu, zaraz wyciągnęła rękę po dzbanek z sokiem z dorze.

— Najpierw modlitwa — napomniała ją księżna.

— Jejku, mamo!

— Modlitwa.

Zandra westchnęła z boleścią, złożyła ręce i przez chwilę poruszała bezgłośnie ustami.

— Mogę już jeść?

— Tak, ale z umiarem. — Dała sygnał jednemu z czterech służących, aby podał herbatę i tosty.

Edward podsuwał Benedictowi do ust cienkie kromki chleba z jajkiem na twardo.

— Nadal trąbią o Latonie? — zapytał ponad głową Emmeline.

— Tak — odparła Kirsten.

Popatrzył na nią ze współczuciem, machając chlebowym żołnierzykiem przed twarzą rozradowanego Benedicta.

Stanowili małżeństwo od czterdziestu lat. Według wszelkich rozsądnych kryteriów ich związek należał do udanych, a przecież wierność na dworach była raczej czymś rzadkim. Edward pochodził z zamożnego, arystokratycznego rodu. Jako oficer Floty zdobył wiele odznaczeń. Przeszedł też genetyczne modyfikacje, co było jego wielką zaletą, ponieważ w rodzinie królewskiej preferowano związki, w których partnerzy mogli dożyć tego samego wieku.

Dzięki temu unikało się rozmaitych komplikacji. Do ślubu nie doszło wyłącznie za namową rodziny, która jednak dawała do zrozumienia, że byłby dla niej dobrym kandydatem na męża. Saldanowie pielęgnowali chrześcijański ideał monogamii, rozwody w rodzinie nie wchodziły w rachubę. Alastair był głową kościoła w Kulu i obrońcą wiary w królestwie. Na dworze nie łamało się boskich przykazań, w każdym razie nigdy publicznie.

Tak czy inaczej, jej życie u boku Edwarda opierało się na wzajemnym szacunku i zaufaniu, a nawet na uczuciu sympatii. Przed czterdziestu laty u podstaw wszystkiego była może i miłość, jednakże i to, co po niej zostało, dawało nadzieję na sto lat małżeństwa bez żalów i goryczy. A to samo w sobie było nie lada osiągnięciem. Wystarczyło popatrzeć na perypetie małżeńskie jej brata Claude’a…

— Mama znowu myśli — oświadczyła głośno Emmeline.

— Myślę, co z tobą zrobić — odparła z szerokim uśmiechem.

— I co zrobisz? — pisnęła dziewczynka.

— Zależy, co wczoraj zbroiłaś.

— Nic, spytaj nianią! Przez cały dzień byłam grzeczna.

— Buchnęła ręcznik kąpielowy Rosy Oldamere — powiedziała Zandra.

Emmeline zaśmiała się nerwowo.

— Mówiłaś, że nie naskarżysz.

— Można było się uśmiać. Panna Eastree pożyczyła jej swój, bo Rosy cała się trzęsła.

— Aż skóra jej zsiniała — dodała dumnie Emmeline.

— Kto to jest Laton? — zapytała Zandra.

— Zły człowiek — odparł Edward.

— Przyleciał na Ombey?

— Nie — powiedziała Kirsten. — A teraz jedz płatki ryżowe.

Neuronowy nanosystem podniósł cichy alarm, co zapowiadało niepomyślne nowiny. Na czas śniadania kamerdyner zatrzymałby datawizyjną wiadomość, gdyby nie chodziło o sprawy nie cierpiące zwłoki. Przejrzała pakiet danych nadesłany z Biura Bezpieczeństwa i Obrony.

— Kłopoty — stwierdziła z rezygnacją.

Edward spojrzał na nią uważnie, kiedy wstała.

— Pomogę wyprawić je do klubu dziennego.

— Dzięki. — Zawsze mogła na niego liczyć.

Przemierzyła prywatne apartamenty i wyszła na szeroki korytarz z marmurową posadzką, który prowadził do biur ministerialnych. W drodze napotykała zaskoczone spojrzenia i pośpieszne ukłony pracowników przybyłych wcześnie do pracy. Nadal miała na sobie poranną turkusowoszarą suknię.

Oficjalna hala recepcyjna była dziesięcioboczną komnatą o sklepionym suficie, pod którym wisiały wielkie żyrandole. Przez pierścień lazurowych okien, rozmieszczonych w połowie wysokości ścian, wpadały poziome snopy światła. Złote i platynowe inkrustacje kolumn powlekała niskościeralna politura, dzięki której metal nigdy nie tracił połysku. Na ścianach holograficzne zdjęcia niezwykle spektakularnych katastrof kosmicznych przeplatały się z obrazami olejnymi. Nie dało się zauważyć ani jednego dzieła sztuki współczesnej, nic z kierunków dreamphase czy moodeffusion. Saldanowie lubowali się w antykach, które stwarzały nastrój nieprzemijającego dostojeństwa.

Na czarnym parkiecie z drewna tuszkowego czekało na księżną troje ludzi. Nieco z przodu stał Sylvester Geray; trzydziestosześcioletni kamerdyner w stopniu kapitana miał na sobie mundur Królewskich Sił Powietrznych Kulu. Zawsze uważała go za skończonego formalistę, aczkolwiek, odkąd objął swą funkcję trzy miesiące po jej koronacji, nie popełnił najdrobniejszego uchybienia.

Księżna z niechęcią popatrzyła na pozostałą dwójką urzędników ubranych w zwykłe garnitury. Roche Skark, dyrektor biura ESA na Ombey, uśmiechnął się do niej ceremonialnie i pochylił głowę. Miał osiemdziesiąt lat i pomimo genetycznych modyfikacji był człowiekiem otyłym, niższym od niej o dwadzieścia centymetrów.

Swoje stanowisko piastował od trzynastu lat, zwalczając w sektorze zagrożenia, także te wyimaginowane, z determinacją i wykorzystaniem subtelnych form nacisku na wpływowych ludzi. Rządy planetarne ciągle narzekały na ESA, która mieszała się do ich wewnętrznej polityki, nigdy jednak nie zebrano na to przekonujących dowodów. Roche Skark umiał się ustrzec od elementarnych błędów, mogących postawić króla w niezręcznym położeniu.

Tymczasem Jannike Dermot stanowiła przeciwieństwo poważnego dyrektora ESA. Pięćdziesięcioletnia kobieta miała na sobie fantazyjny kostium w żółtopurpurowe prążki, wykonany z drogiego materiału przypominającego jedwab, a gęste blond włosy zaczesała gładko do tyłu. I ona hołdowała panującej wśród kadr kierowniczych modzie na wykwintne ubrania, będące oznaką wysokiego statusu społecznego, pomimo że jej zainteresowania skupiały się na podlejszym obliczu ludzkiej egzystencji. Stojąc u steru biura Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ISA, odpowiadała za dyskretny nadzór nad porządkiem publicznym na obszarze księstwa. W przeciwieństwie do swej bardziej aktywnej i skrytej siostrzanej agencji, ISA zajmowała się głównie szukaniem haków na polityków i wyłapywaniem wywrotowców, a właściwie wszystkich wariatów, którzy odmawiali Saldanom prawa do tronu. Dziewięćdziesiąt pięć procent pracy odwalały programy monitorujące, a działania agentów w teręnie ograniczano do niezbędnego minimum. W gestii Agencji leżało również pozbywanie się obywateli uznanych za wrogów państwa, co — wbrew powszechnej opinii — odbywało się według stosunkowo łagodnych procedur. Karę śmierci wykonywano jedynie na ludziach, którzy stosowali przemoc i do niej namawiali; większość przestępców po cichu i bez ceregieli deportowano na planety karne, skąd nie było powrotu.

Czasami podział kompetencji między obydwoma agencjami stawał się trochę niejasny, zwłaszcza w osiedlach asteroidalnych czy kiedy rzecz dotyczyła działań podejmowanych przez ambasady.

Kirsten, która zasiadała w Radzie Obrony i Bezpieczeństwa, często musiała rozsądzać spory między agencjami. W głębi ducha zawsze ją bawiło, że obie — niezależnie od tego, czym się zajmowały — były w zasadzie bezlitosnymi biurokratycznymi molochami.

— Przepraszam, że przeszkadzam — odezwał się Sylvester Geray — ale sprawa jest pilna.

— Rozumiem. — Kirsten przesłała datawizyjny kod do wysokich podwójnych drzwi i skierowała się w ich stronę. — Chodźmy, szkoda czasu.

Drzwi otworzyły się i weszli do jej prywatnego gabinetu. Był urządzony w dobrym guście, dominowały w nim biele i blade błękity, aczkolwiek nie mógł się równać pod względem przepychu z biurem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w którym przyjmowała dygnitarzy i dyplomatów. Francuskie okna wychodziły na maleńki ogród okolony murem, gdzie w ozdobnych stawach wesoło szemrały fontanny. Pod ścianami stały przeszklone szafki i regały, które uginały się pod ciężarem wyrafinowanych prezentów od gości i instytucji cieszących się patronatem księżnej Kirsten. W niszy za jej krzesłem stało na postumencie malachitowe popiersie Ałastaira II (Ali jak zwykle zerkał lekko przez ramię). Klasyczna twarz Saldanów, niezwykle foremna, naznaczona była pewnym wyrazem powagi, który rzeźbiarz doskonale oddał dłutem. Pamiętała, jak brat w młodości ćwiczył przed lustrem tę dumną pozę.

Kiedy drzwi się zamknęły, Kirsten datawizyjnie zaryglowała je kodem. Procesor w biurku zawiadamiał, że gabinet jest teraz fizycznie i elektronicznie bezpieczny.

— Przeczytałam w pakiecie danych, że nastąpił pewien postęp w sprawie „Ekwana” — powiedziała, siadając na swym krześle z wysokim oparciem.

— Tak, pani — odparła Jannike Dermot. — Niestety, to prawda.

Kirsten dała sygnał ręką, żeby usiedli.

— Nie spodziewałam się dobrych wiadomości.

— Chciałbym wezwać admirała Farąuara — rzekł Sylvester Geray.

— Proszę bardzo. — Kirsten zażądała od procesora wirtualnej konferencji o pierwszym stopniu zabezpieczenia, po czym zamknęła oczy.

Zobaczyła iluzję okrągłej, białej sali bez wystroju, pośrodku której stał owalny stół. Siedziała na najważniejszym miejscu, mając po jednej ręce Roche’a Skarka i Pascoe Farąuara, po drugiej zaś Jannike Dermot i Sylvestra Geraya. Ciekawe, pomyślała, że komputer zaprogramowano tak, aby dyrektorzy obu agencji siedzieli naprzeciwko siebie.

— Zwracam się z oficjalną prośbą o ogłoszenie w układzie alarmu bojowego drugiego stopnia — rzekł admirał na wstępie.

Tego księżna się nie spodziewała.

— Sądzi pan, że Laton nas zaatakuje? — spytała spokojnie.

Tylko ona mogła ogłosić alarm drugiego stopnia, który pozwalał wojsku nadzorować administrację cywilną, a także rekwirować na swe potrzeby sprzęt i zasoby ludzkie. W praktyce równało się to ogłoszeniu stanu wojennego. Alarm pierwszego stopnia byłby pełnym wypowiedzeniem wojny, lecz ogłosić go mógł jedynie Alastair II.

— To nie takie proste, jakby się wydawało, pani — odparł admirał. — Mój sztab dokładnie przeanalizował całą sytuację. Ten reporter, Graeme Nicholson, potwierdził, że Laton był na Lalonde, więc musimy rozważyć również inne czynniki, a zwłaszcza kwestię wirusa energetycznego, o którym wspomnieli edeniści.

— Uważam za rzecz godną uwagi, że zechcieli podzielić się z nami swym odkryciem — powiedział Roche Skark. — Wręcz prosili o to, by nas powiadomić. Niezwykły to przypadek, zważywszy na chłodne stosunki między królestwem a edenistami. Z pewnością uznali, że w obliczu tak strasznej groźby nie liczą się różnice polityczne. I chyba każdy przyzna im rację po obejrzeniu tego, co spotkało żołnierzy z jednostki G66 w dżungli na Lalonde.

— Wnioski z misji Jenny Harris i późniejszych wydarzeń wskazują na to, że sprawcą powszechnej sekwestracji jest właśnie wirus energetyczny — stwierdził admirał. — Mamy do czynienia z niewidzialną siłą, która potrafi przejąć kontrolę nad ludzkimi procesami myślowymi i rozwinąć w człowieku niesłychane umiejętności manipulowania energią. Dzięki nim człowiek może wytworzyć, pozornie z niczego, pole zakłóceń radioelektronicznych lub kule białego ognia.

— Przejrzałam fragmenty relacji z tej leśnej misji — powiedziała Kirsten. — Ci ludzie mieli zdumiewającą siłę fizyczną. Sugeruje pan, że każdy zasekwestrowany człowiek nabywa podobnych zdolności?

— Tak, pani.

— Jak się przenosi ten wirus energetyczny?

— Tego jeszcze nie wiadomo — przyznał admirał. — Jednakże fakt, że Laton nazwał go wirusem, ma dla nas dużą wagę. Już samo określenie „wirus”, czy to w rozumieniu biologicznym, czy komputerowym, narzuca istnienie jakiegoś wzorca, który często w błyskawicznym tempie reprodukuje się w swoim nosicielu. Niestety, nie mamy pewności. W zasadzie poruszamy się po omacku, porównujemy wstępne wnioski z różnych obserwacji. Musimy za wszelką cenę poznać prawdziwą naturę wirusa.

— Łatwo można by się dowiedzieć czegoś więcej — stwierdziła Jannike Dermot. — W pamięci Geralda Skibbowa znajdują się odpowiedzi na pytania, jak został zainfekowany i zasekwestrowany, jak zachowuje się wirus energetyczny, jakie są jego ograniczenia. Uważam jeńca za nasze najlepsze lekarstwo na brak wiedzy.

— Czy już doszedł do siebie? — spytała księżna.

— Nie. Lekarze mówią, że doznał głębokiego urazu psychicznego. Trudno wyrokować, czy kiedykolwiek odzyska dawne zdolności intelektualne. Chciałabym poddać go sesji dochodzeniowej.

— Czy to rozsądne, biorąc pod uwagę jego stan?

Dyrektorka ISA nie okazywała żadnych emocji.

— Z medycznego punktu widzenia… nie. Przecież ponownie przeżyje to, czego doświadczył. Ale za to zdobędziemy potrzebne informacje.

Kirsten wolałaby nie brać na siebie tego rodzaju odpowiedzialności. Skibbow był czyimś synem, zapewne miał własne dzieci.

Przypomniał jej się Benedict siedzący na kolanach Edwarda.

— Pozwalam. — Próbowała zachować tę samą obojętność co dyrektorka ISA.

— Dziękuję, pani.

— Zgodnie z raportem, to Laton ostrzegł edenistów przed wirusem energetycznym. Twierdził, że został przez niego zaatakowany?

— Zgadza się, pani — odrzekł admirał Farąuar. — Tym poważniej trzeba podchodzić do problemu.

— I myśli pan, że mówił prawdę? To naprawdę inwazja ksenobiontów?

— W tej sytuacji nie mogę wykluczyć takiej możliwości. Dlatego właśnie proszę o ogłoszenie alarmu bojowego drugiego stopnia.

Jeśli najeźdźca wesprze wirusa fizyczną interwencją, będę dysponował środkami do obrony układu Ombey.

Kirsten poczuła mrowienie w dłoniach. Powróciło nieprzyjemne przeczucie, że nie jest to zwyczajny kryzys.

— Wesprze wirusa? Jak mam to rozumieć?

— Całkiem prawdopodobne, że wirus przybył na Ombey na pokładzie „Ekwana” — stwierdził admirał, zerkając przelotnie na Roche’a Skarka.

— Święty Boże. Ale dowodów nie macie.

— Mamy dziewięćdziesiąt procent pewności, że Gerald Skibbow pozbył się infekcji, choć zespół naukowców nie umie powiedzieć, jak do tego doszło. Niestety, pracownicy ambasady na Lalonde, ewakuowani w pośpiechu, przeoczyli możliwość, że ktoś z ich grona jest już nosicielem wirusa. Bądź co bądź, raport Graeme’a Nicholsona udowodnił, że Laton, najprawdopodobniej zasekwestrowany, przebywał w Durringham w dniu ich odlotu. Musimy założyć, że wirus w tamtym czasie zaraził już wielu mieszkańców miasta.

— Kiedy tylko dostałam wiadomość ze sztabu admirała — powiedziała dyrektorka Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego — moi agenci na Guyanie przystąpili do wyłapywania członków załogi „Ekwana” i personelu ambasady na Lalonde. Nie znaleziono trzech pracowników ambasady: Angeline Gallagher, Jacoba Tremarco i Saviona Kerwina. Jak ustalono, cała trójka udała się kosmolotem na Ombey zaraz po odwołaniu alarmu trzeciego stopnia, gdy zniesiono ograniczenia w ruchu pasażerskim. Wiemy już, że siedem godzin temu wylądowali na kosmodromie Pasto. Podczas lotu doszło do awarii wielu systemów, stwierdzono usterki procesorów.

— W drodze z Lalonde w „Ekwanie” ciągle coś się psuło — rzekł admirał. — Kiedy jednak wszedł do doku na Guyanie, okazało się, że wszystkie systemy działają bez zarzutu.

— Co z kosmolotem? — spytała księżna, choć już przypuszczała, jaka będzie odpowiedź.

— Gdy moi ludzi przybyli na kosmodrom, stał właśnie w hangarze remontowym przedsiębiorstwa przewozowego — odpowiedziała Jannike Dermot. — Ekipa techniczna nie znalazła ani jednego uszkodzenia.

— Były też kłopoty z kapsułą zerową, kiedy pakowali do niej Geralda Skibbowa — dodał Roche Skark. — Prawdopodobnie wirus energetyczny wymyka się spod kontroli, zakłócając działanie najbliższych urządzeń elektronicznych.

— Chcecie powiedzieć, że oni są już na planecie? — spytała Kirsten.

— Tak, pani — potwierdziła dyrektorka ISA. — Obawiam się, że to się już stało. Ścigamy ich, rzecz jasna. Postawiłam w stan pogotowia służby policyjne.

— A co z pozostałymi, którzy byli na pokładzie „Ekwana”?

— Nie wydaje się, żeby zostali zarażeni.

— Po czym to poznajecie?

— Każdy ma neuronowy nanosystem, z którego może korzystać. Należy przypuszczać, że jeśli wirus energetyczny nie panuje nad swą zdolnością zakłócania obwodów elektrycznych, pierwsze odmówią posłuszeństwa implanty.

— Dobra myśl.

— Kolonistów z kapsuł „Ekwana” przyprowadzamy w pobliże wrażliwych urządzeń elektronicznych. Dotąd żaden z zespołów procesorowych nie został uszkodzony, ale dla pewności co kilka godzin powtarzamy całą procedurą.

— Co z ludźmi na Guyanie, z którymi kontaktowali się trzej uciekinierzy?

— Zbadaliśmy pracowników kosmodromu — rzekł admirał. — Układamy właśnie plan poddania testom wszystkich mieszkańców asteroidy. I ja je przejdę: nie przewidujemy żadnych wyjątków.

— Rozumiem.

— Ogłosisz alarm bojowy drugiego stopnia, pani?

— Dodam jeszcze — powiedziała Jannike Dermot — że alarm drugiego stopnia pozwoli mi objąć kwarantanną kontynent Ksyngu.

Wątpię, czy Gallagher, Tremarco i Kerwin zdążyli się przenieść gdzieś dalej. Mogłabym przerwać międzykontynentalne połączenia lotnicze, a nawet wstrzymać ruch pojazdów na ziemi, choć trudno wierzyć w skuteczność takiego zakazu. Jeśli dopisze nam szczęście, schwytamy zbiegów jeszcze w Pasto.

Kirsten odwołała się do komórki pamięciowej z listą opcji na wypadek sytuacji kryzysowej. Neuronowy nanosystem zaczął konstruować plan działań, balansując między tym, co konieczne, a chaosem, jaki wywołałaby próba sparaliżowania infrastruktury komunikacyjnej na Ombey.

— Nie dysponujemy żadnym namacalnym dowodem na istnienie realnego zagrożenia, zatem nie mogę ogłosić alarmu bojowego drugiego stopnia — oświadczyła. — Ogłaszam jednak alarm trzeciego stopnia i nakazuję izolację asteroid na orbicie ze względu na niebezpieczeństwo skażenia biologicznego. Mają być odizolowane od siebie nawzajem, od planety i od przylatujących statków kosmicznych. Nasza gotowość do odparcia ataku uzależniona jest od stacji orbitalnych, więc one przede wszystkim muszą być wolne od wirusa. Admirale Farąuar, od tej chwili będzie pan osobiście czuwał nad wprowadzaniem i przebiegiem kwarantanny. Pańskim głównym zadaniem jest obrona Ombey i zamieszkanych asteroid z systemami broni strategicznoobronnej. Alarm trzeciego stopnia upoważnia pana do mobilizacji rezerwistów. Ale żeby kwarantanna dała pozytywny efekt, należy nią objąć również flotę. Załogi okrętów mają być tak dobrane, aby nie mieszał się ze sobą personel z odrębnych baz asteroidalnych. Drugim zadaniem sil powietrznych będzie obrona Układu Słonecznego przed następnymi próbami infiltracji, co oznacza, że przylatujące statki nie otrzymają zezwolenia na wejście do doku. Jeśli chodzi o kontynent Ksyngu, to zgadzam się, żeby pozbawić go łączności z resztą planety. Sylvester, powiadomisz rzecznika ksynguńskiego parlamentu o wprowadzeniu stanu wyjątkowego. Wstrzymaj transport powietrzny. Wszystkie samoloty mają być niezwłocznie zawrócone tam, skąd wystartowały. Admirale, jeśli któryś nie posłucha rozkazu, zestrzeli go pan bez wahania. Skorzysta pan z platform strategicznoobronnych na niskiej orbicie.

— Rozkaz, pani.

Kirsten patrzyła, jak wizerunek Sylvestra Geraya nieruchomieje, gdy kapitan zaczął przekazywać instrukcje do zamkniętej rządowej sieci telekomunikacyjnej.

— Jak pan myśli, Roche, czy ci trzej zbiegowie spróbują rozprzestrzenić wirusa wśród mieszkańców planety?

— Tak, pani. To chyba ich główny cel, sądząc po zachowaniu zasekwestrowanych osób.

— Wobec tego szukamy nie tylko ich. Musimy dopaść wszystkich, z którymi się stykali.

— Tak, pani. Czas działa na naszą niekorzyść. Im prędzej zostaną schwytani, tym mniej będzie przypadków infekcji. Zaraza szerzy się błyskawicznie. Jeśli jej szybko nie opanujemy, wyrwie się całkowicie spod kontroli, jak to się stało na Lalonde.

— Jannike, czy policja w Ksyngu dysponuje środkami koniecznymi do wytropienia zbiegów?

— Przypuszczam, że tak, pani — odrzekła dyrektorka ISA.

— Sugerowałbym skorzystać z doświadczenia kogoś, kto widział ludzi zasekwestrowanych przez wirusa — wtrącił spokojnie Roche. — Jestem pewien, że władze cywilne są w stanie poradzić sobie z problemem, Jannike, niemniej osoba zorientowana w sytuacji może w tym przypadku okazać się niezastąpiona. Mówię o kimś, kto wie, jaką rolę odgrywa pośpiech i jak reagować, gdy sprawy zaczną przybierać niekorzystny obrót. A może do tego łatwo dojść, wystarczy wspomnieć, jaki los spotkał Lalonde.

Dyrektorka ISA mierzyła go zimnym spojrzeniem.

— Ma pan na myśli jednego ze swoich agentów?

— To chyba logiczne. Proponuję Ralpha Hiltcha. Niech poleci do Ksyngu nadzorować poszukiwania.

— Co takiego? Przecież ten człowiek nie połapał się, że na Lalonde ukrywa się Laton: największy zbrodniarz i psychopata, jakiego zna Konfederacja!

— Czuję się troszkę dotknięty, szanowna pani dyrektor. Edeniści zapewnili Konfederację, że Laton zginął, kiedy okręty Floty zniszczyły jego czarne jastrzębie. Niech pani lepiej powie, jak badacie ciała?

— Dosyć tego! — wdała się w spór księżna. — Przestańcie się sprzeczać. W tej sytuacji trzeba wyzbyć się uprzedzeń i sięgnąć po wszystkie dostępne środki. Mam nadzieję, że poradzimy sobie lepiej niż planeta kolonialna w pierwszym stadium zasiedlania. Roche, podoba mi się pana pomysł. Niech Ralph Hiltch uda się natychmiast do Pasto. Będzie współpracował z cywilnymi władzami miasta. Dostanie upoważnienie do wzięcia udziału w akcji schwytania pracowników ambasady i identyfikowania osób, które zostały zasekwestrowane.

— Dziękuję, pani. Zaraz go powiadomię.

— Oby się z tym uporał — powiedziała, dając wyraz swoim głębszym obawom. — Inaczej będzie to dla niego podróż w jedną stronę.

* * *

Powłoka chmur nad dorzeczem Quallheimu miała od dołu brudnoróżowy kolor pocięty długimi, rdzawozłotymi pasami, jakby odbijała mdłe promienie zachodzącego słońca. Wciąż rozrastała się na boki; jej postrzępione krawędzie drgały i zginały się nerwowo, gdy płynęła leniwie nad parną dżunglą.

Kelly, przyzwyczajona wprawdzie do wielkości Tranquillity, tutaj czuła się przytłoczona ogromem chmury. Patrząc na wschód czy na zachód, nie dało się dostrzec jej końców — ludziom siedzącym w poduszkowcach mogłoby się wydawać, że opasuje cały świat.

Przed nimi, dokładnie na północy, nad czarnymi wierzchołkami drzew jaśniał cienki jak włos skrawek błękitnego nieba. Amarisk wpływał z wolna do przepastnej, świetlistej pieczary.

Przez ostatnich dwadzieścia minut rozlegał się huk piorunów, przy czym głuche dudnienia cichły z dziwnie wydłużonym echem.

Dwa poduszkowce przesuwały się nad rozkołysanymi warstwami śnieżnych lilii, które opanowały bezimienny dopływ. Nie pokazała się ani jedna błyskawica.

Kiedy pojazdy wśliznęły się pod wzburzony jęzor chmury, otulił ich półmrok o czerwonym odcieniu. A ponieważ był ranek i słońce stało już wysoko, przejście do cienia odbyło się nagle, nie dając żołnierzom żadnych złudzeń co do naturalności tego zjawiska. Mimo że kombinezon zapewniał Kelly stałą ciepłotę ciała, zimny dreszcz wstrząsnął nią pod pancerzem.

Blok nadawczo-odbiorczy powiadomił Rezę o utracie sygnału z geostacjonarnego satelity telekomunikacyjnego. Zostali odcięci od Smitha, Joshui i eskadry Sił Powietrznych.

Drzewa porastające brzeg rzeki zszarzały i sposępniały, nawet kwiaty okrywające łodygi pnączy przestały cieszyć oko swą barwą.

Śnieżne lilie przybrały odpychający kolor krzepnącej krwi. Wysoko w górze wielkie stada ptaków podejmowały pierwszą w swoim życiu wędrówką migracyjną, kierując się z głośnym biciem skrzydeł w stronę jasnej smugi na horyzoncie, gdzie kończyła się czerwień.

— Chmura ciągnie się na firmamencie niczym diabelski welon ślubny. Oto nadejście wieczystego mroku: siła, przed którą przyroda kuli się ze strachu, okrywa ciemnością Lalonde. Planeta wbrew woli poślubia władcę nocy, a myśl o nieczułym, bezlitosnym potomstwie z tego związku odbiera ducha wylęknionym zwiadowcom.

— Hej, przestań! — zaprotestował głośno Sal Yong. — Chciałbym jeszcze dzisiaj coś zjeść! — Potężny najemnik siedział na ławeczce naprzeciwko Kelly. Przekrzywił się, kierując na nią przód swej kulistej głowy o matowym połysku.

— Przepraszam — mruknęła. Nawet nie wiedziała, że mówi na głos. — Ale sam wiesz, że to szaleństwo. Powinniśmy uciekać w przeciwnym kierunku.

— Życie jest porąbane, Kell, lecz trzeba widzieć w nim również dobre strony. — Wyprostował swe muskularne ramiona.

— Kłopot w tym, że zamierzam cieszyć się nim jeszcze przez co najmniej kilkadziesiąt lat.

— W takim razie co tu robisz? — spytała Ariadnę.

Siedziała obok Sala Yonga, kierując poduszkowcem za pomocą małego drążka sterowniczego.

— Pewnie upadłam na głowę.

— Od dziesięciu lat trzymam się Rezy — odrzekła Ariadnę. — Widziałam przemoc i okropności, których nawet twoja łasa na sensacje agencja nie przekazałaby do wiadomości publicznej. I zawsze wracaliśmy do domu. Nie znajdziesz lepszego dowódcy w wojskowych jednostkach wywiadowczych.

— Wracaliście z normalnych misji, owszem, ale to diabelstwo…

— Kelly uniosła rękę i teatralnym gestem wskazała na chmurę i ponury las. — Na miłość boską, wystarczy się rozejrzeć. Naprawdę myślicie, że kilka dobrze wymierzonych strzałów z orbity rozwali to, co tu widać? Jasna cholera, tutaj potrzeba wszystkich okrętów Sił Powietrznych i każdego grama skonfiskowanej antymaterii!

— Tak czy owak, okręty będą musiały wiedzieć, gdzie zrzucić tę antymaterię — rzekł Sal Yong. — Flota musiałaby wysłać oddziały piechoty, ale to my odwalimy całą brudną robotę. Pomyśl o zaoszczędzonych pieniądzach podatników.

Theo siedzący obok Kelly parsknął piskliwym chichotem. Już nawet śmieje się jak małpa, pomyślała.

— Regularna piechota nic by tu nie wskórała — stwierdziła wesoło Ariadnę, okrążając poduszkowcem skałę. — Może jedynie Zielone Kurtki z Trafalgara, komandosi sił specjalnych przysposobieni do działań bojowych tak jak my.

— Banda panienek, co to znają tylko teorię i musztrę — skomentował Sal Yong. Zaczął się spierać z Ariadnę na temat zalet rozmaitych jednostek wojskowych.

Kelly dała spokój. Jej argumenty nie trafiały im do przekonania.

Może dlatego najemnicy wzbudzali taki respekt, tak bardzo wyróżniali się na tle innych żołnierzy. Chodziło nie tyle o dodatkowe wyposażenie i suplementy, ile o stosunek do wykonywanej pracy. Siła przeciwnika nie miała dla nich znaczenia, gdy raz za razem kładli na szalę swoje życie. Można by z tego złożyć ciekawy reportaż w Tranquillity. Zrobić kilka wywiadów z byłymi najemnikami, dowiedzieć się, dlaczego zrezygnowali. Zapisała to sobie w neuronowym nanosystemie. Pozory normalności. Zająć czymś umysł, oderwać go od nieprzyjemnych myśli.

Po czterdziestu minutach poduszkowiec dotarł do Quallheimu, który w tym miejscu był pięć razy szerszy od swego dopływu. Oba brzegi, oddalone od siebie o ponad dwieście pięćdziesiąt metrów, porośnięte były wysokimi drzewami, które nachylały się nad wodą pod ostrym kątem, zanurzając w toni rzeki nadziemne korzenie i grube łodygi pnączy. Spiętrzone w trzech warstwach śnieżne lilie poruszały się z trudną do zauważenia prędkością. Tam, gdzie dopływ wpadał do Quallheimu, na wodzie utworzyła się metrowej wysokości chwiejna roślinna wydma.

Oddział zwiadowczy skręcił w górę rzeki, trzymając się blisko północnego brzegu, gdzie gałęzie drzew zapewniały względną osłonę. Reza w większym stopniu obawiał się chmury niż ewentualnych wrogów ukrytych w puszczy. Poduszkowce przyspieszyły, sunąc nad lekko pomarszczonym kobiercem śnieżnych lilii, który rozciągał się przed nimi jak pusta dziesięciopasmowa autostrada.

Pod samą chmurą rzekę spowijał półmrok, toteż wszyscy uczestnicy misji musieli przełączyć wzrok na podczerwień. Zwarta dżungla całkowicie zablokowała dostęp promieniom słonecznym. Do towarzystwa grzmotów zdążyli się już przyzwyczaić: głuche dudnienie rozchodziło się w górę i w dół rzeki, jakby przez czerwone opary przedzierało się z rykiem jakieś ogromne stworzenie. Po śnieżnych liliach skakały duże owady — trochę podobne do ziemskich ważek, mimo że brakowało im skrzydeł — odrzucane na boki powietrzem spod poduszkowców. Pnączaki, jarzące się niebieskoróżowąbarwą niczym węgle w palenisku, siedziały czujnie na gałęziach, obserwując maleńki konwój szerokimi, szklistymi oczami.

Późnym rankiem Reza wstał i nakazał drugiemu poduszkowcowi skierować się do brzegu, gdzie widniała wyrwa w dżungli. Ariadnę wjechała nad bujną trawę i zatrzymała się obok bliźniaczego pojazdu. Fenton i Ryall znikały już w gęstwinie.

— Nie chciałem korzystać z datawizji — powiedział Reza, kiedy wszyscy zebrali się wokół niego. — Od tej chwili ograniczamy do minimum emisję elektroniczną. Ariadnę, złapałaś jakiś sygnał najeźdźców?

— Żadnego, chociaż bloki wywiadu elektronicznego pracują nieprzerwanie, odkąd wylądowaliśmy. Spektrum elektromagnetyczne czyste. Jeśli się porozumiewają, to albo za pomocą ultrawąskich wiązek, albo kabli światłowodowych.

— — Mogą używać więzi afinicznej czy czegoś w tym rodzaju — rzekł Pat.

— Jeśli tak, to możemy zapomnieć, że ich namierzymy — odparła. — Nikt nie przechwyci takiej transmisji.

— A jastrzębie? — zasugerował Jalal. — Może one by coś przechwyciły?

— Wątpliwe — stwierdził Pat. — Nie wyczują więzi między mną a Octanem, cóż dopiero mówić o czymś, czym posługują się ksenobionty.

— Dajcie sobie z tym spokój — powiedział Reza. — Inwazja rozpoczęła się w dorzeczu Quallheimu. Gdzieś tutaj muszą być główne bazy wroga i my je znajdziemy. Kilka kilometrów stąd leży wioska Pamiers. Pat mówi, że Octan już ją zlokalizował.

— Zgadza się — potwierdził Pat Halahan. — Krąży wokół niej w rozsądnej odległości. Cała wieś tonie w białym świetle, chociaż w powłoce czerwonych chmur nie ma żadnej przerwy. Widać domy, od trzydziestu do czterdziestu solidnych, kamiennych budynków między drewnianymi chałupami, które zbudowali osadnicy.

— Smith mówił, że satelity obserwacyjne zauważyły takie domy w wioskach na obrzeżu chmury — przypomniał Reza.

— No dobra, tylko skąd się wzięły? — dziwił się Pat. — Nie widzę dróg, więc jak zwieźli kamienie?

— Transport rzeczny lub powietrzny — podsunął myśl Sewell.

— Zajęli planetę i samolotami zwożą budulec na domy dla mieszkańców? — powątpiewał Pat. — Bez przesady, może i są dziwni, ale na pewno nie oszaleli. Poza tym nie ma śladów budowy.

Nie widać stratowanej trawy ani wydeptanych ścieżek. A powinny być, skoro domy powstały nie dalej jak dwa tygodnie temu.

— Może są zrobione z czegoś podobnego do naszego programowanego silikonu? — Kelly zastukała palcami po twardym nadburciu. — Dają się zmontować w ciągu kilku minut i są łatwe do transportu drogą powietrzną.

— Wyglądają naprawdę solidnie — rzekł Pat z pewnym niepokojem. — Wiem, że to wyłącznie moja subiektywna ocena, ale mam wrażenie, jakby były wykonane z prawdziwego kamienia.

— Ilu widzisz ludzi? — spytał Reza.

— Na dworze spaceruje ze dwudziestu pięciu. Reszta pewnie w domach.

— W porządku, to nasza pierwsza okazja, żeby się dowiedzieć, co tu się naprawdę dzieje. Rozmontujemy poduszkowce i przejdziemy lasem koło wioski, aż znowu dotrzemy do rzeki. Po ustaleniu planu akcji wrócę do wioski z Sewellem i Ariadnę. Reszta będzie nas osłaniać. Musimy założyć, że każdy, kogo spotkamy, jest zasekwestrowany i ma wrogie zamiary. Jakieś pytania?

— Mogę pójść z wami do Pamiers? — odezwała się Kelly.

— Twój wybór — odparł Reza lakonicznie. — Jakieś poważne pytania?

— Czego właściwie chcemy się dowiedzieć? — zapytała Ariadnę.

— Co potrafi nieprzyjaciel i jakie są jego zamiary. Jeśli się da, to również coś o zdolnościach bojowych jednostek inwazyjnych.

Ciarki przeszły Kelly po skórze. Pozwoliła, żeby wepchnięto jej do plecaka dwie matryce elektronowe, po czym oddział ruszył w las. Z obawy przed zasadzką Reza nie chciał, żeby szli w zwartej kolumnie, więc zagłębili się między drzewa w rozproszeniu z włączonymi obwodami powłok maskujących, unikając ścieżek wydeptanych przez zwierzęta. Kelly niebawem zrozumiała, że chcąc iść przez dżunglę, trzeba mieć na to metodę: jej była taka, że szła po śladach Jalala. Instynktownie, rzec by można, znajdował najłatwiejsze przejścia w gąszczu, omijając kłujące gałęzie i grząskie podłoże. Dlatego nastawiła czujniki hełmu na śledzenie wątłego ultrafioletowego światełka na karku zwiadowcy i robiła, co mogła, żeby nie zostać w tyle.

Nim upłynęło pięćdziesiąt minut, minęli obrzeże wioski i dotarli ponownie nad rzekę. Na niskiej przybrzeżnej skarpie Sewell i Jalal zabrali się do składania poduszkowców. Kelly włożyła plecak do przegródki w tyle drugiego pojazdu; po zrzuceniu z ramion dodatkowego ciężaru miała wrażenie, że jest w stanie wzbić się w powietrze. Gdy ekwipunek został ułożony w poduszkowcach, zwiadowcy sięgnęli po broń, sprawdzili zapas energii i pocisków, po czym oddział wyruszył z powrotem w stronę Pamiers.

* * *

Na pierwszego trupa Reza natknął się dwieście metrów przed polaną, na której leżała wioska. Ryall wyczuł go z łatwością, gdyż nawet ciężkie zapachy dżungli nie mogły zabić smrodu gnijącego ciała. Posłał psa, żeby przyjrzał się bliżej znalezisku. Gdy Ryall wywęszył nagle drugiego trupa, Reza pośpiesznie wytłumił odbiór wrażeń zapachowych psa.

Dziecko miało pięć, najwyżej sześć lat. Ryall znalazł je skurczone pod drzewem majopi. Ze względu na daleko posunięty rozkład, przyspieszony jeszcze działaniem wilgoci i owadów, niełatwo było odgadnąć jego wiek, możliwy do określenia tylko po rozmiarach zwłok. Reza dziwił się, że żadne zwierzę me tknęło dziecka. Pamięć dydaktyczna mówiła mu, że sejasy są brutalnymi mięsożercami.

Wysłał Ryalla do drugiego trupa, a sam podszedł do zwłok wraz z Sewellem, Kelly i Ariadnę.

— Dziewczynka — zawyrokowała Ariadnę po zbadaniu szczątków. Podniosła nieokreślony strzęp brudnej, mokrej odzieży. — To ze spódniczki.

Reza nie zamierzał się sprzeczać.

— Jak umarła? — spytał.

— Nie ma złamanych kości, żadnych śladów przemocy. Sądząc po tym, w jakiej pozycji leży pod drzewem, musiała doczołgać się tu i umrzeć. Trucizna? Głód? Tego się nie dowiemy.

— Bała się najeźdźców — rzekł Reza w zamyśleniu. — Pewnie nie chcą sekwestrować dzieci.

— Myślisz, że najeźdźcy po prostu je ignorowali? — zapytała Kelly z odrazą.

— Ignorowali albo nawet odganiali. Dziecko w tym wieku nie włóczy się samo po dżungli. Wioska powstała tak dawno, że miało czas nauczyć się, jakie niebezpieczeństwa czyhają w lesie.

Tymczasem Ryall podbiegł do drugiego trupa i z wyraźnym uczuciem satysfakcji trącił nosem gnijące ciało. Cieszył się z wypełnienia swej misji.

Reza rozszerzył kanał afiniczny, aby rozejrzeć się za pomocą udoskonalonych oczu psa.

— Jeszcze jedno dziecko — oznajmił. — Trochę starsze, i trzyma w ramionach jakiegoś malca. — W parnym powietrzu Ryall wyczuwał mieszaninę trzech lub czterech nieco różniących się od siebie woni gnijącego mięsa. Także Fenton, bliżej rzeki, wciągał w nozdrza gamę trupich zapachów. — O Boże — wychrypiał Reza, wstrząśnięty. — One są wszędzie naokoło nas!

W wiosce wielkości Pamiers na początku mieszkało jakieś pięćset osób, w tym mniej więcej dwieście rodzin. A więc musiało tu być jak nic ze sto pięćdziesiąt dzieci.

Stał w miejscu, badając okoliczną dżunglę. Wąskie, żółte ramki celownika ślizgały się po czarnych i czerwonych kształtach w sposób pozornie chaotyczny i bezcelowy. Reza dyszał żądzą zabijania. Neuronowy nanosystem musiał wpłynąć na gruczoły dokrewne, aby przywróciły równowagę hormonalną w organizmie.

— Chodźmy stąd, ona już nic nam nie powie.

Zaczął przeciskać się energicznie przez krzaki i pnącza w stronę wioski. Wyłączył obwody powłoki maskującej, a pozostali po kilku krokach poszli za jego przykładem.

Pamiers rozplanowano według standardowego wzorca, jaki obowiązywał w całym dorzeczu Juliffe. Na półkolistym karczowisku w dżungli nad brzegiem rzeki powstawały gdzie popadło nędzne parterowe chatynki, wraz z nimi stodoły, kościół, budynek publiczny, pomieszczenia dla zesłańców. Do piętnastu metrów nad wodę wychodziły drewniane pomosty, do których cumowało parę łódek rybackich. Na obrzeżach polany ciągnęły się pola i sady; żyzny czarnoziem zapewniał obfite plony.

Gdy jednak zwiadowcy wyszli spomiędzy drzew, okazało się, że tylko rozplanowanie budynków przedstawia sobą swojski widok.

— Skąd się bierze to światło? — Kelly rozglądała się na poły zmieszana i zdumiona. Jak uprzedził ich Pat, wieś pławiła się w jasnym potoku słonecznego światła, a w powietrzu gęsto unosiły się żółte pyłki kwiatów. Przyjrzała się chmurze, lecz nie dostrzegła ani rąbka czystego nieba. Gromy, wyciszone w gęstwinie, znów rozbrzmiewały w górze jednostajnym dudnieniem.

Ariadnę przeszła kilka kroków, uaktywniając cały zespół implantów sensorowych oraz specjalizowane bloki przypięte do pasa.

Zatoczyła koło, badając otoczenie.

— Światło pada ze wszystkich kierunków. Zobaczcie, nawet nie mamy cienia.

— Coś jakby projekcja AV — rzekł Reza.

— Tak i nie. Charakterystyka widmowa odpowiada w stu procentach tutejszemu słońcu.

— Lepiej sprawdźmy, z czego są zrobione nowe domy.

Pola w Pamiers leżały odłogiem. Ziemskie rośliny toczyły zabój o światło i przestrzeń z przedstawicielami miejscowych ików, wypełzającymi z dżungli z zamiarem odzyskania swego utraconego terytorium. Owoce wisiały w kiściach pokrytych białą pleśnią.

Tymczasem wewnątrz półkola pól uprawnych trawa wokół domostw była krótka i wypielęgnowana, a w dodatku upstrzona kwiatkami podejrzanie podobnymi do ziemskich stokrotek. Podczas lotu z Tranquillity Reza oglądał zdjęcia osad wykonane przez satelity szeryfa generalnego: przedstawiały niechlujne podwórka, zamulone rzeczki i kępy bujnych chwastów. Tutaj wszakże ujrzał równiutki, zielony dywan trawy, mogący śmiało rywalizować z terenami parkowymi w Tranquillity.

Ale najdziwniejsze były domy.

Oprócz trzech spalonych chat zachowały się wszystkie pierwotne zabudowania, choć ich ściany przybrały ciemnoszary odcień, otwarte okiennice nie chroniły izb przed deszczem i wiatrem, gonty z kory sypały się i skręcały, moduły baterii słonecznych poluzowały się i pokrzywiły. Wystarczył rzut oka, by się przekonać, że nikt w nich nie mieszka. Ze szpar beztrosko wyrastały kępki trawy, pieniły się mech i zielona pleśń. Między podupadłymi chałupami powstały wszakże nowe domy. Nie było dwóch jednakowych, przy czym mieszały się ze sobą style architektoniczne różnych epok. Stał tu śliczny piętrowy domek w stylu Tudorów, podalpejska dacza, ranczo kalifornijskiego milionera, czarna okrągła wieża z korala lądowego, piramida z marmuru i srebrzystego szkła, a nawet namiot będący jakby połączeniem schronienia Beduinów i namiotu wojskowego ze średniowiecznej Europy — obok na wysokich żerdziach powiewały proporce z godłami.

— Mam tu jakieś problemy ze sprzętem, kilka awarii — powiedziała Ariadnę. — Siadł blok nadawczo-odbiorczy i blok inercjalnego naprowadzania.

— Jeśli broń zacznie nawalać, zawracamy — ostrzegł Reza. — Nie wyłączajcie programów diagnostycznych.

Przeszli przez pola, aż znaleźli się na trawniku. Przed nimi kobieta w długiej niebieskiej sukience w białe grochy popychała wysoki wózek z białym parasolem, czarny i błyszczący na ogromnych wąskich kołach z chromowanymi szprychami. Do czegokolwiek to służyło, było niesamowicie prymitywne. Reza zapisał wizualizacją pikselową w neuronowym nanosystemie i polecił programom porównawczym poszukać informacji w encyklopedii. Po trzech sekundach program dał odpowiedź: stylowy wózek dziecięcy, używany w Europie i Ameryce Północnej w latach 1910-1950.

Reza podszedł do kobiety, która nuciła cichą melodię. Jej pociągła twarz z grubą warstwą makijażu przypominała maskę klauna.

Ciemnobrązowe włosy, zebrane pieczołowicie w kok, opięte były jakąś siateczką. Uśmiechnęła się promiennie do zwiadowców, jakby ich sprzęt, broń i mocarne ciała nie wywarły na niej najmniejszego wrażenia.

Ów naiwny uśmiech omal nie wyprowadził z równowagi Rezy, który i tak już ledwo panował nad nerwami. Albo kobieta była psychicznie chora, albo czekała na nich w wiosce jakaś przemyślna pułapka. Uruchomił wysokoczułe sensory krótkiego zasięgu i sprawdził nieznajomą w widmie magnetycznym i elektromagnetycznym, po czym uwzględnił odczyty przyrządów w protokole kierowania ogniem. Niechby tylko zachowała się podejrzanie (uruchomiła implant lub zainicjowała transmisję datawizyjną), a karabin zatrzaśnięty w jego przedramieniu posłałby w jej stronę pięć energetycznych pocisków wybuchowych. Pozostałe czujniki przełączył w tryb automatycznego śledzenia celu, umożliwiając nanosystemowi rejestrowanie poczynań osadników, którzy wałęsali się między domami. Musiał użyć aż czterech czujników awaryjnych, gdyż kilka przyrządów odmówiło posłuszeństwa. Średnia rozdzielczość optyczna była dużo niższa od tej, do jakiej był przyzwyczajony.

— Co tu się u was wyrabia, do jasnej cholery? — zapytał.

— Odzyskałam moje maleństwo — odparła śpiewnym tonem.

— Czyż nie jest słodkie?

— Zadałem pytanie, na które masz mi udzielić odpowiedzi.

— Lepiej rób, co ci każe — wtrąciła Kelly pośpiesznie. — Dla własnego dobra.

Kobieta odwróciła ku niej głowę.

— Bez obaw, moja droga. Nie zrobicie mi krzywdy. Nie jesteście w stanie nic zdziałać. Chcesz popatrzeć na moje dziecko? A już mi się zdawało, że je utraciłam. Tyle ich wtedy odeszło. Straszne.

Tak wiele martwych dzieci. Położne nie pozwalały mi na nie patrzeć, ale mnie się i tak udawało. Wszystkie były takie śliczne, te moje dzieci. Ech, wiodłam złe życie. — Pochyliła się nad wózkiem, z którego wyciągnęła dzidziusia szamoczącego się w białym koronkowym ubranku. Maleństwo zakwiliło, kiedy je uniosła.

— Skąd pochodzisz? — spytał Reza. — Jesteś programem sekwestracyjnym?

— Odzyskałam życie i odzyskałam dziecko. To wszystko.

Ariadnę postąpiła krok do przodu.

— Chciałabym pobrać próbki materiałów, z których zbudowali domy.

— Zgoda. Sewell, idź z nią.

Oboje minęli kobietę i ruszyli w stronę najbliższego domostwa: pobielonej hiszpańskiej hacjendy.

Malec zagulgotał przeciągle z błogim uśmiechem, kopiąc nóżkami pod kocykiem.

— Jakież ono pocieszne — stwierdziła kobieta. Pogłaskała dziecko palcem po policzku.

— Pytam raz jeszcze: kim jesteś?

— Jestem sobą. Kim niby miałabym być?

— A to? — Reza wskazał na chmurę.

— Myśmy to stworzyli, nasza wola.

— Wy? To znaczy kto?

— Ci, którzy powrócili.

— Skąd?

Przycisnęła dziecko do piersi i ukołysała je, nie podnosząc wzroku.

— Z piekła.

— Albo kłamie, albo zwariowała — skonstatował Reza.

— Po prostu została zasekwestrowana — stwierdziła Kelly. — Nic z niej nie wyciągniesz.

— Tacyście pewni siebie, tacy głupi — odezwała się kobieta.

Uśmiechnęła się drwiąco do Kelly, tuląc dziecko. — Pewnie nawet nie wiecie, że wasze statki kosmiczne walczą między sobą.

Nanosystemowy program monitorujący otoczenie w paśmie optycznym ostrzegł Rezę, że z domów wychodzą nowi ludzie.

— A co ty możesz o tym wiedzieć? — spytał Reza.

— Wiem to, co czują. Ból i zimny ogień. Dusze łkające w zaświatach.

— Może byśmy sprawdzili? — poprosiła Kelly, zaniepokojona.

— Nie tutaj.

Kobieta parsknęła śmiechem, takim nerwowym chichotem.

— Bez sprawdzania ci powiem, moja droga, że nie zostało ich wiele. Już o nich nie usłyszysz. Niebawem zabierzemy stąd tę planetę. Tam, gdzie będzie bezpiecznie, gdzie wasze statki nigdy nas nie odnajdą. Stworzymy sobie raj. I nigdy już nie rozstanę się z moim dzieckiem.

Reza obserwował ją z jakimś złowieszczym przeczuciem.

— No tak, jesteś jedną z nich — powiedział ze spokojem. Żółta ramka celownika zatrzymała się na jej tułowiu. — Co tu się dzieje?

— Nie po to przybywamy, żeby odejść. Wkrótce cały ten świat przestanie być widoczny z nieba. I… niebo go nie zobaczy. Przed nami wieczne życie w pokoju.

— Jeszcze powiększycie tę czerwoną chmurę?

Kobieta wolno odchyliła głowę i długo patrzyła w górę. Otworzyła usta, jakby coś ją zdumiało.

— Nie widzę żadnej chmury. — Buchnęła rechotliwym śmiechem.

Tymczasem Ariadnę zbliżyła się do hacjendy. Pochyliła się i zadrapała ścianę jakimś narzędziem. Tuż za nią stał Sewell: długie lufy karabinów magnetycznych zatkniętych do niższych gniazd łokciowych obracały się automatycznie z boku na bok według ustalonego programu.

— Ariadnę! — huknął Reza. — Zostaw to, wracamy!

Kobieta z wózkiem nagle spoważniała.

— Nawet o tym nie marzcie. — Upuściła dziecko.

Czujniki Rezy pracujące w podczerwieni pierwsze wychwyciły zmianę. Na ciele kobiety powstała fala gorąca — opływała je niczym ciekła powłoka, gęstniejąc i rozgrzewając się na uniesionych rękach. Gdy wokół dłoni zapaliło się białe światło, karabin magnetyczny zamocowany w lewym przedramieniu Rezy wystrzelił pięć energetycznych pocisków wybuchowych. Właściwie to sam ich impet powinien rozerwać na strzępy ciało kobiety, ale ponieważ pociski detonowały, trzy ostatnie trafiły już w pustkę.

Pancerz ochronny Kelly stwardniał pod wpływem fali podmuchowej. Wrzasnęła, kiedy deszcz pienistej krwi opryskał przód zesztywniałej tkaniny.

— Sewell, czyść teren! — krzyknął Reza.

Bliźniacze karabiny magnetyczne dużego kalibru, którymi posługiwał się potężnie zbudowany najemnik, bluznęły ogniem, sypiąc gradem pocisków wybuchowych. Szmaragdowozielone wiązki laserów mrugały w stroboskopowym tańcu, kiedy Reza i Ariadnę omiatali polanę, wyszukując cele dla swej lżejszej broni.

Kelly, gdy odblokował się jej pancerz, upadła na kolana kilka centymetrów od dziecka. Wyciągnęła odruchowo rękę, aby odsłonić zakrwawioną chustę i sprawdzić, czy maluch jeszcze żyje.

Pod chustą zobaczyła pnączaka. Ksenobiotyczne zwierzątko było zdeformowane: jego lisia główka napuchła i nabrała kulistych kształtów. Łuski, złączone i rozciągnięte, tracąc charakterystyczne mebieskozielone zabarwienie, stawały się bladoróżowe. Przednie łapy zaokrągliły się i pogrubiły; małe ludzkie rączki kołysały się słabowicie w powietrzu. Z bezzębnych ust wydobywały się strwożone piski.

Tym razem jej neuronowy nanosystem nie zdołał poradzić sobie ze skurczami żołądka. Program awaryjny rozpoczął procedurę szybkiego rozhermetyzowama hełmu powłokowego i wizjer się otworzył. Zwymiotowała na równo przystrzyżony trawnik.

Sewell umiał cofać się prawie tak szybko, jak biec naprzód. Pomagał mu w tym program automatycznego utrzymania równowagi: kierował jego krokami, aby nie potknął się o jakąś przeszkodę i wszystkie myśli mógł skupić na wyborze celów.

Pierwsza seria pocisków poszła na domy, które rozpadały się wśród dymu i płomieni. Nawet Sewell, choć zamierzał spowodować jak największe spustoszenia, zdumiony był niszczycielską siłą ognia. Gdy tylko pocisk energetyczny trafiał w budynek, kolory gasły natychmiast do smętnej szarości. Karabiny ostrzeliwały okolicę z wielką dokładnością. Ściany pękały i waliły się w tumanach gęstego pyłu, drewniane słupy wyginały się i jakby kruszyły. W ciągu kilkunastu sekund po domostwach zostały spopielone szczątki. Podmuchy eksplozji przyginały i nadwyrężały stare chałupy, które jednak okazały się dużo mocniejsze od nowych domów. Tylko nieliczne przewróciły się wśród trzasku i jęku łamiącego się drewna. Dachy z gontów robiły salta w powietrzu, nietknięte ściany fruwały, falując niczym olbrzymie płaszczki.

Sewell skoncentrował się teraz na ludziach, czytając współrzędne określone przez program lokalizacji celów. Rury zasilające połączone ze skrzynkami zasobników cicho szumiały, dostarczając karabinom amunicję. Czujniki zwiadowcy namierzyły osiemnaście osób, nim Reza wydał rozkaz. Ścigał je teraz wybuchającymi w powietrzu pociskami odłamkowymi, gdy szukały schronienia w ruinach domów.

Czujniki podczerwieni ukazały mu nagle nieregularny krąg ciepła, który rozbłysnął za zasłoną buchającego dymu. Biały ogień pomknął ku niemu niczym spadająca na ziemię kometa. Wzmacniane mięśnie szarpnęły na bok ciałem. Karabiny magnetyczne nakierowały się automatycznie na cel i ostrzelały pociskami energetycznymi miejsce, gdzie powstała kula światła.

— Wstawaj, suko! — ryknął Reza pod adresem Kelly. — Biegiem do poduszkowca!

Przewróciwszy się na plecy, na tle wzburzonego czerwonego nieba zobaczyła zielone wiązki laserów i białe kule ognia. Strach i wściekłość dodały jej sił: zerwała się na równe nogi. W kręgu wypalonej ziemi, gdzie przedtem stały domy, teraz unosiły się chmury dymu i pyłu. Nad pogorzeliskiem wyrosła potężna wirująca spirala białego światła, z której odrywały się strzępy i pędziły w powietrzu we wszystkich kierunkach. Tam, gdzie trafiały w dżunglę, padały drzewa i wybuchał pożar. Sewell i Ariadnę biegli co tchu w stronę Kelly, strzelając za siebie w gruzowisko.

Dziennikarka przebiegła kilka kroków w stronę lasu i raptem się zatrzymała. Zwinnym ruchem wydobyła z kabury mały pistolet automatyczny. Przełączyła w tryb nadrzędności programy obsługi broni i dwiema kulami przeszyła zniekształcone ciało pnączaka. Potem rzuciła się pędem za Rezą; neuronowy nanosystem wstrzykiwał do jej krwioobiegu potężną dawkę adrenaliny i amfetaminy.

Ariadnę poczuła piekący ból, gdy biały ogień ugodził ją w lewe udo. Nanosystem niezwłocznie wytworzył blokadę analgetyczną.

Programy kompensacyjne wpłynęły na zmysł równowagi, przeniosły większy ciężar ciała na prawą nogę i pobudziły do wzmożonego wysiłku nie uszkodzone mięśnie lewej nogi. Zamknęły się zastawki w żyłach i arteriach miednicy i kolana, zmniejszając krwawienie.

Ariadnę biegła niewiele wolniej. Zrównała się z Kelly akurat w chwili, gdy kula ognia trafiła dziennikarkę w bok klatki piersiowej.

Pancerz Kelly zajarzył się rubinowo na całej powierzchni, próbując rozproszyć energię. Stopił się duży fragment kombinezonu.

Na brzegach dziury płomyki nadal wyżerały materiał, przypiekając odsłoniętą skórę. Kelly potknęła się i upadła na zachwaszczonym polu truskawkowym, rozpaczliwie dusząc rękawicami ogień.

— Nie zatrzymuj się! — krzyknęła Ariadnę.

Jej program lokalizacji celów namierzył kolejną postać, która poruszała się w rzednącej chmurze pyłu. Pistolet impulsowy wetknięty w gniazdo nadgarstkowe posłał w tamtą stronę ładunek energii.

Kelly straciła czucie w całej lewej stronie tułowia, co przejęło ją gwałtownym strachem, którego żadne programy czy substancje chemiczne nie mogły uśmierzyć. Żaden z najemników nie zwolnił biegu. Nikt mi nie pomoże!, przeraziła się.

Poleciła nanosystemowi powstrzymać drżenie mięśni i podniosła się z ziemi. Program medyczny domagał się jej uwagi, lecz ona go zignorowała i popędziła za żołnierzami. Wszechobecne dotąd na polanie światło zgasło, skazując ją znowu na czarnoczerwony krajobraz generowany przez czujniki podczerwieni.

Po ośmiu minutach dopadła do poduszkowca. Po ośmiu minutach szalonego roztrącania pnączy i ślizgania się na błocie, gdy w tym czasie troje najemników siekło dżunglę pociskami, aby ujść pogoni. Po ośmiu minutach unikania białych kul ognia, które szybowały między drzewami ze zwinnością inteligentnych rakiet samosterujących. Po niebie przetaczały się gromy, w ziemię trzaskały potworne pioruny, od których drżał grunt pod nogami. Raz po raz nie wiadomo skąd podrywał się wiatr, miotając nią jak szmacianą lalką. Programy nanosystemowe i implanty wydzielania dokrewnego przejmowały coraz większą kontrolę nad ciałem, gdyż naturalne narządy nie wytrzymywały obciążenia podczas jej desperackiej ucieczki.

Kiedy wybiegła na polankę, jeden z poduszkowców zsuwał się już po skarpie do rzeki usłanej śnieżnymi liliami.

— Wy dranie! — krzyknęła słabnącym głosem.

Kiedy dwadzieścia metrów za nią uderzył piorun, znowu znalazła się na ziemi. Reza siedział już za pulpitem kontrolnym drugiego poduszkowca, przesuwając dłoń nad przełącznikami. Łopatki wirnika zaczęły się obracać, wdmuchując powietrze pod poduszkowiec. Pojazd unosił się powoli.

Obok, po przeciwnych stronach poduszkowca, stali Sewell i Sal Yong. Karabiny magnetyczne pluły ogniem w niewidoczne cele.

Kelly zaczęła się czołgać. Spomiędzy drzew wyskoczyła pierwsza biała kula, zakręcając w stronę poduszkowca. Kolejna błyskawica rozświetliła polankę. Wysokie majopi przechyliło się ze złowróżbnym trzaskiem. Runęło dziesięć metrów za nią, lecz jeden z górnych konarów upadł jej prosto na nogi. Pancerz stwardniał, a zgięte kolana wgniotły się w grząską ziemię.

— Zaczekajcie! — wychrypiała błagalnym tonem. — Niech was szlag trafi! Gnojki! Zaczekajcie!

Poduszka powietrzna była gotowa, spod grubej elastycznej tkaniny wylatywały liście i gałązki. Sewell przeskoczył przez nadburcie.

— Jezu Chryste, nie mogę się ruszyć! Ratunku! — Jej pole widzenia zamknęło się w wąskim tunelu, na którego końcu czekał poduszkowiec. — Ratunku!

Sewell stanął na środku pojazdu i obrócił ku niej lufę jednego z karabinów magnetycznych. Liście i gałęzie pełzły z szelestem po jej nogach niczym węże — czuła, jak owijają się wokół kostek.

I wtedy Sewell strzelił. Eksplozja była tak silna, że Kelly wykonała w powietrzu gimnastyczną gwiazdę. Uderzyła o coś twardego. To coś przesunęło się z chrobotem po jej zesztywniałym kombinezonie. Poduszkowiec! Wpiła się w niego palcami ze zwierzęcą nieustępliwością. Ktoś uniósł ją lekko w powietrze. W tym momencie straciła nad sobą panowanie, zaczęła wierzgać nogami i wymachiwać ramionami.

— Nie! Nie! nie!

— Już dobrze, Kell. Mam cię.

Świat zawirował jej przed oczami, kiedy rosły najemnik rzucił ją bezceremonialnie na podłogę poduszkowca. Zakrztusiła się. Poczuła drżenie w kończynach, ponieważ neuronowy nanosystem usunął obejścia nerwowe. Po chwili zaszlochała. Skurcze mięśni powstające w głębi brzucha przenosiły się aż do przełyku.

— Udało ci się — powiedział Sal Yong nie wiadomo kiedy: straciła poczucie czasu, środki uspokajające przytępiły umysł i wytłumiły wspomnienia. Gdy próbowała usiąść, grymas bólu wykrzywił jej twarz. Przed oczami wyświetlił jej się schemat medyczny, a na nim wszystkie uszkodzenia ciała wyszczególnione z nieprzyjemnymi detalami.

— Drzewo! — stęknęła.

— Daliśmy sobie z nim radę — rzekł Sewell. — Ale to draństwo było dziwne, niech je cholera!

— Chcieliście mnie tu zostawić! — Przebiegł po niej dreszcz zgrozy. Wokół wizualizacji fizjologicznych funkcji organizmu zamrugały cicho niebieskie światełka. Dodatkowa dawka środków uspokajających.

— Musisz nauczyć się dotrzymywać nam kroku, Kell — odezwał się Reza jak zwykle opanowanym głosem. — Już ci kiedyś mówiłem, że to misja wojskowa. Nie mam przy sobie ludzi do niańczenia dzieci.

— Rozumiem. — Osunęła się na podłogę poduszkowca. — Przepraszam. Po prostu nie mieściło mi się w głowie, że mówisz poważnie, że zostawiłbyś człowieka sam na sam… z czymś takim.

— Ejże, świetnie sobie radziłaś — stwierdził Sal Yong. — Walili w nas takim gównem, że mało kto wyszedłby żywy z tego piekła.

— No dzięki.

Za plecami Kelly rozległy się metaliczne szczęknięcia, kiedy Sewell odłączał swoje karabiny.

— Zobaczmy, Kell, czy można ci ściągnąć ten pancerz. Coś mi się widzi, że potrzebna ci pomoc doraźna. — Poczuła, jak najemnik dotyka zatrzasków kombinezonu i już po chwili jej skórę owiało lepkie, wilgotne powietrze. Kiedy zdjęto jej hełm, zamrugała, zdezorientowana.

Sewell siedział nad nią na ławeczce, trzymając w ręku kilka pakietów nanoopatrunku. Kelly wolała nie patrzeć na swoje żebra — już sam schemat fizjologiczny przedstawiał sobą straszny widok.

— Chyba nie tylko mi się dostało. — Zdobyła się na uśmiech.

Głębokie poczerniałe jamki na jego sztucznej skórze wskazywały miejsca, gdzie uderzyły białe płomienie. Z boku na połyskującej głowie biegła długa i szeroka szrama. Ilekroć się poruszył, z pęknięć wypływała krew. — Pewnie powiesz, że to tylko powierzchowne rany.

— Od tego się nie umiera.

— Pięknie. Witamy w świecie twardzieli.

— Możesz już opuścić pistolet, Kell.

Wciąż kurczowo zaciskała palce na uchwycie broni. Spojrzała na nią z zaskoczeniem.

— Jasne. Niezła myśl.

Sewell ułożył ją delikatnie na prawym boku, po czym ściągnął warstwę ochronną pakietu opatrunkowego. Pakiet przylgnął ściśle do jej ciała, od pępka do kręgosłupa. Gdy opatrunek zaczął zasklepiać ranę, zmieniły się kolory na schemacie fizjologicznym, czerwienie przeszły w bursztyn.

— Dokąd jedziemy? — Spytała.

Poduszkowce posuwały się teraz z większą niż przedtem prędkością. W parnym powietrzu była mokra od potu, a stęchła woń roślinności drażniła gardło. Leżąc półnago, pędziła środkiem dżungli na obcej planecie, ścigana przez potwory i pozbawiona jakiejkolwiek nadziei na ratunek. Wiedziała, że w takich warunkach powinna właściwie poddać się histerii, a jednak cała sytuacja poniekąd ją śmieszyła. A tak marzyłaś, dziewczyno, o jakimś trudnym zadaniu.

— Do Aberdale — odparł Reza. — Mamy informacje z biura naczelnego szeryfa, że tam właśnie doszło do pierwszych zamieszek.

— Mogłam się domyślić. — Czuła w sobie dziwną siłę, dzięki której nie pogrążyła się w bezprzytomnej rozpaczy. A może tak działały środki uspokajające?

— Kell?

Zamknęła ciężkie powieki.

— Tak?

— Czemu strzelałaś do dziecka?

— Lepiej, żebyś nie wiedział.

* * *

Eskadra Sił Powietrznych zbliżała się do Lalonde z przyspieszeniem 7 g. Załogi leżały sztywno w fotelach amortyzacyjnych z twarzami wykrzywionymi pod naciskiem powietrza, które zdawało się mieć ciężar ołowiu. Kiedy dzieliło ją siedemnaście tysięcy kilometrów od powierzchni planety, wyłączyły się silniki napędowe, a okręty obróciły się o sto osiemdziesiąt stopni w mistrzowskim pokazie zgrania, otulając się malowniczą niebieską mgiełką plazmy wylatującej z jonowych silników sterujących. „Ankara” i „Shukyo” wypuściły dwadzieścia wojskowych satelitów telekomunikacyjnych, które pomknęły z przyspieszeniem 10 g, aby stworzyć wokół globu sieć przekaźnikową. Potem okręty wojenne zaczęły hamować.

Kiedy bezlitosne przeciążenie gnębiło oficerów na mostku „Arikary”, Meredith Saldana wyświetlił plan sytuacyjny. Jastrzębie wykonały krótkie manewry skoku, po których wynurzyły się dwa i pół tysiąca kilometrów od planety i ustawiły przed okrętami adamistów, niezdolnymi do precyzyjnych skoków na tak małą odległość.

Tym niemniej flota okrętów najemniczych dawała się zdrowo we znaki technobiotycznym statkom. Trzy czarne jastrzębie oddalały się spiesznie od Lalonde, próbując czym prędzej osiągnąć magiczny pułap dwóch tysięcy kilometrów, gdzie uwolniłyby się od wpływów pola grawitacyjnego planety i mogły skoczyć w siną dal. Jastrzębie rzuciły się za nimi w pogoń. Także cztery spośród dziewięciu przysposobionych do boju statków niezależnych przewoźników ostro przyspieszały. Dwa z nich, „Cereus” i „Datura”, kierowały się wprost na eskadrę z przyspieszeniem 2,5 g. Nie reagowały na żadne ostrzeżenia „Ankary” i Terrance’a Smitha.

— „Haria”, „Gakkai”, zajmijcie pozycje obronne — przekazał datawizyjnie Meredith.

Zobaczył na planie sytuacyjnym, jak dwie fregaty kończą manewr hamowania, obracają się wokół swojej osi i oddalają szybko od reszty eskadry.

— Co z pozostałymi statkami najemników? — zapytał admirał.

— Smith twierdzi, że te, które zostały na orbicie, są posłuszne jego rozkazom, a więc nie zostały przejęte przez wroga — odparł porucznik Franz Grese, oficer wywiadu.

— A co pan o tym sądzi?

— Myślę, że komandor Solanki miał rację, admirale. Powinniśmy być bardzo ostrożni.

— To prawda. Komandorze Kroeber, niech oddział komandosów wejdzie na pokład „Gemala”. Nasza robota będzie odrobinę łatwiejsza, jeśli okaże się, że Terrance Smith nie został pojmany ani zasekwestrowany.

— Aye, aye, sir.

Meredith dostrzegł na planie sytuacyjnym, że „Cereus” i „Datura” wystrzeliwują osy bojowe. Patrzył zdumiony, jak każdy z okrętów wypuszcza zespół trzydziestu pięciu myśliwców bezpilotowych.

Zgodnie z kodami identyfikacyjnymi, statki były niewielkimi jednostkami o średnicy czterdziestu pięciu metrów. Pewnie wyczerpały wszystkie swoje rezerwy — cóż za absurdalna taktyka. Osy bojowe wyskoczyły z wyrzutni z przyspieszeniem 20 g.

— Nie mają napędu na antymaterię, admirale — przekazał datawizyjnie podporucznik Clark Lowie, operator uzbrojenia. — Tylko silniki termonuklearne.

No, to już coś, pomyślał Meredith.

— Jak przedstawiają się możliwości ładunkowe tych statków?

— Spokojnie można założyć, że maksymalnie czterdzieści os bojowych, admirale.

— A więc nie zostawiły sobie nic do obrony?

— Na to wygląda, sir.

„Haria” i „Gakkai” odgryzły się własną salwą: osiemdziesiąt os bojowych rzuciło się na nadlatujące myśliwce z przyspieszeniem 27 g. W umyśle Mereditha zaroiło się od purpurowych, czerwonych i zielonych wektorów lotu, jakby ktoś robił mu w czaszce laserową akupunkturę. Osy bojowe, rozpoczynając walkę radioelektroniczną, kierowały na siebie impulsy elektromagnetyczne o mocy megawatów. Rozproszyły się podpociski aktywne oraz kinetyczne. Oba roje przybrały kształty dysków o średnicy pięciuset kilometrów, jarzących się w podczerwieni sygnaturami termicznymi i impulsami energii zakłócającej pracę urządzeń nieprzyjaciela. Rozbłyskiwały wiązki elektronów, idealnie proste pasy światła na tle gwiazd.

Doszło do pierwszych wybuchów. Po obu stronach detonowały kilkutonowe głowice nuklearne. Niektóre osy bojowe eksplodowały pod wpływem olbrzymich wyładowań energetycznych.

Fregaty odpaliły z wyrzutni kolejną, mniejszą tym razem gromadę os, która miała uzupełnić straty.

— Admirale, mamy wiadomość od „Myoho”, że ścigany przez niego czarny jastrząb zamierza skoczyć poza układ! — krzyknął porucznik Rhoecus. — Prosi o pozwolenie na kontynuowanie pościgu.

— Zezwalam i rozkazuję unieszkodliwić uciekający okręt, który nie może wlecieć w zamieszkany obszar terytorium Konfederacji.

— Aye, aye, sir.

Kiedy spotkały się dwa wrogie roje os bojowych, w rozległym kręgu przestrzeni kosmicznej nastąpiła pirotechniczna apokalipsa, jakby w jądrze gwiazdy otworzył się wylot gigantycznego tunelu czasoprzestrzennego. W ciągu kilku sekund wzburzony pierścień plazmy przeszedł barwą przez całe widmo optyczne, aż pozostały po nim jedynie blednące fioletowe opary.

Zespoły czujników „Arikary” próbowały rozeznać się w tej pożodze i wiernie zaprezentować przebieg bitwy na planie sytuacyjnym.

Pewna część podpocisków wyszła cało z opresji. Przyspieszały teraz w stronę upatrzonych celów. Wszystkie cztery walczące okręty przeprowadzały gwałtowne manewry uniku.

„Myoho” i uciekający mu czarny jastrząb zniknęły z planu sytuacyjnego, a „Granth” i „Ilex” wysłały zespoły myśliwców bezpilotowych w ślad za swoimi ofiarami.

„Haria” zaczęła celować z działek maserowych do zbliżających się podpocisków. Okoliczną przestrzeń upstrzyły błyski eksplozji.

Armatki magnetyczne wystrzeliwały serie stalowych kul, rozkładając na ostatniej linii obrony parasol kinetycznych pocisków.

Osiem ocalałych podpocisków wykryło barierę, z czego trzy potrafiły strzelać impulsami promieniowania gamma. Co też uczyniły na sekundę przed uderzeniem w zaporę.

Pod wpływem napromieniowania wielkie owalne fragmenty kadłuba statku rozżarzyły się ciemną czerwienią. Generatory sił wiążących molekuły pracowały na maksymalnych obrotach, aby zachować spójność powłok z krzemu monolitycznego. Ukryta w ścianach kadłuba sieć rozpraszająca ciepło starała się wchłonąć i rozłożyć równomiernie wokół statku olbrzymi ładunek energii. Zespoły czujników bądź to uległy całkowitemu stopieniu, bądź też utraciły obwody elektryczne. Ze schowków wysunęły się awaryjne czujniki, lecz statek kosmiczny przez trzy sekundy był ślepy.

W tym czasie pozostałych pięć podpocisków wpadło na kinetyczne zasieki. Natychmiast zostały roztrzaskane, lecz odłamki pędziły dalej z ogromną prędkością. A skoro czujniki fregaty nie mogły ich zobaczyć i pokierować skutecznie bronią krótkiego zasięgu, odłamki owe uderzyły w kadłub i natychmiast wyparowały. Generatory wiążące molekuły, i tak bliskie przeciążenia, nie mogły się już zdobyć na większy wysiłek. Przebicie kadłuba nastąpiło w kilku miejscach. Do środka wdarły się strumienie plazmy, które stapiały i paliły urządzenia wewnętrzne statku. Z rozerwanych zbiorników paliwowych trysnęły stumetrowe fontanny parującego deuteru.

— „Bellah”, ruszaj z misją ratunkową — rozkazał komandor Kroeber.

Uszkodzona fregata rozpaczliwie alarmowała o stanie zagrożenia na wszystkich częstotliwościach wzywania pomocy. Moduły mieszkalne zapewne bez trudu wytrzymały atak. Już w chwili gdy komandor prosił komputer o szczegółowe informacje, obrazy nadsyłane przez sensory pokazywały mu, jak jonowe silniki sterujące próbują powstrzymać dryf statku.

Po opróżnieniu arsenału os bojowych „Datura” i „Cereus” mogły wykorzystać jedynie działka maserowe krótkiego zasięgu do obrony przed nalotem myśliwców bezpilotowych. Pojazdy zbliżające się z przyspieszeniem 12 g zalewały oba okręty bezlitosną kanonadą impulsów elektromagnetycznych, zadając klęskę czujnikom przeciwnika. Statki kosmiczne eksplodowały w kilkusekundowym odstępie czasu.

Na mostku „Arikary” rozległy się okrzyki radości. Meredith miał wielką ochotę się przyłączyć.

— Admirale, następny czarny jastrząb opuszcza orbitę — oznajmił porucznik Rhoecus.

Meredith zaklął pod nosem: nie mógł sobie pozwolić na uszczuplanie głównych sił o kolejnego jastrzębia. Pobieżne zapoznanie się z planem sytuacyjnym niewiele mu dało, ponieważ czarny jastrząb znajdował się po drugiej stronie Lalonde.

— Który jastrząb jest najbliżej?

— „Acacia”, admirale.

— Może dosięgnąć uciekiniera osami bojowymi?

— Ma otwarte okno startowe, lecz szansę powodzenia określa na trzydzieści procent.

— Niech odpali myśliwce, ale nie opuszcza orbity.

— Aye, aye, sir.

— „Bellah” zgłasza namierzenie rozbitków z „Harii”, admirale — rzekł komandor Kroeber. — Już się do nich zbliża.

— Dobrze. Hinnels, co z powłoką chmur nad Juliffe?

— Nic szczególnego, sir. Rozrasta się ze stałą prędkością i teraz przykrywa obszar większy o półtora procent niż w chwili, gdyśmy tu przybyli. Jest tego wielka masa.

Wysoko nad terminatorem rozgorzała jeszcze jedna bitwa, kiedy myśliwce bezpilotowe wystrzelone z „Grantha” starły się z formacją odpaloną przez uciekiniera. Czarny jastrząb otworzył wlot tunelu czasoprzestrzennego i zniknął. Trzy sekundy po nim zniknął „Granth”.

— Cholera — mruknął Meredith.

Lepiej szczęściło się „Ilexowi”. Jego zespół os bojowych zmusił czarnego jastrzębia do odwrotu w stronę planety.

Admirał wszedł na kanał łączności z „Gemalem”.

— Najpierw sprawdzimy pański statek, Smith. Najmniejszy opór i komandosi otwierają ogień, zrozumiano?

— Tak, admirale — odpowiedział Terrance Smith.

— Są jakieś wieści od jednostek wysłanych na planetę?

— Na razie żadnych. Przypuszczam, że większość zwiadowców zasekwestrowano — odparł ponuro.

— Kiepska sprawa. Niech pan nada wiadomość, że ich misja się zakończyła. Jeśli ktoś ocalał, spróbujemy go zabrać. Nikomu nie wolno zapuszczać się pod czerwoną chmurę ani tropić baz nieprzyjaciela. To teraz problem Sił Powietrznych Konfederacji. Nie chcę niepotrzebnie denerwować wroga. — Dopóki moja eskadra znajduje się tak blisko tej cholernej chmury, dokończył w myślach. Jakże wielką mocą dysponował nieprzyjaciel. Budziła strach, potęgowany jeszcze szaleńczymi wyczynami porwanych statków.

— Nie wiem, admirale, czy mój rozkaz cokolwiek pomoże — powiedział Smith.

— A to czemu?

— Wydałem dowódcom oddziałów bomby jądrowe o sile wybuchu jednej kilotony. Jako zabezpieczenie na wypadek, gdyby okręty wojenne nie mogły dać im wsparcia ogniowego. Bałem się, że dowódcy statków nie zechcą bombardować powierzchni planety.

Gdyby nie ogromne przeciążenie, Meredith złapałby się za głowę.

— Jeśli wyjdzie pan z tego z życiem, Smith, to na pewno nie za moją sprawą.

— A idź do diabła! Jak ci się zdaje, ty zasrany księciuniu, dlaczego musiałem szukać najemników, co? Ano dlatego, że Lalonde jest za biedne, by zapewnić sobie przyzwoitą ochronę Floty. Gdzie byłeś, kiedy lądowały siły desantowe wroga? Po co miałbyś się fatygować, żeby stłumić w zarodku rebelię, skoro twój kochany majątek był nie zagrożony? Wy, Saldanowie, patrzycie tylko na pieniądze. Cierpienie zwykłych ludzi to dla was czysta abstrakcja.

Urodziłeś się ze srebrną łyżką w gębie, która ci dupą wychodzi.

Zjawiłeś się tu jedynie ze strachu, żeby wojna nie dotarła na twoje planety i banki nie zmniejszyły ci salda kredytowego. Ja robię, co mogę, żeby pomóc zwyczajnym ludziom.

— I detonujesz wśród nich ładunki jądrowe? — odciął się Meredith. Już dawno oswoił się ze złorzeczeniami przeciwko Saldanom, więc obraźliwe słowa Smitha nie zrobiły na nim żadnego wrażenia. — Zostali zasekwestrowani, kretynie, zapomnieli nawet, kim jesteś. Siłą ognia nic już tu nie wskórasz. A teraz nadaj tę wiadomość, niech oddziały wracają.

Wtem plan sytuacyjny znów przykuł jego uwagę. Wysoko nad Wymanem, niewielkim arktycznym kontynentem, rozjarzyły się łukowate purpurowe linie, ułożone w szerokim wachlarzu. Ktoś za planetą wystrzelił formację pięćdziesięciu pięciu os bojowych.

— O Boże — szepnął Meredith. — Lowie, kogo zaatakują?

— Trudno powiedzieć, admirale. Chyba nie mają konkretnego celu, zostały odpalone na chybił trafił. Ale z wektorów lotu wynika, że będą starały się zniszczyć wszystko na pułapie tysiąca kilometrów… Jasny gwint!

Druga, równie liczna formacja zakręcała nad południowym biegunem Lalonde.

* * *

— Chryste, no to wzięli nas w kleszcze — rzekł Joshua.

W głębi duszy jednak cieszył się, że nie potrzebuje interwencji neuronowego nanosystemu, aby się uspokoić. Czuł, że jego umysł pracuje z tym samym chłodnym wyrachowaniem co w Pierścieniu Ruin, kiedy pojawili się Neeves i Sipika.

I tak być powinno, przecież jestem dowódcą statku kosmicznego.

Niemal instynktownie włączył trzy silniki termonuklearne „Lady Makbet”.

— Uwaga, będą duże przyspieszenia! — ostrzegł.

— Jak duże? — zapytała bojaźliwie Sara.

— A ile wytrzymasz?

Pozostałe statki zaczęły się przemieszczać, chowając panele termozrzutu. Trzy odpaliły zespoły os bojowych, ustawiając je w szykach obronnych.

— Nie ruszajcie się z orbity — rozkazał Smith kanałem wojskowym. — Eskadra Sił Powietrznych zapewni nam ochronę przed wrogimi myśliwcami.

— Aha, bo ci uwierzę — burknął Joshua.

Eskadra miała jeszcze cztery minuty do wejścia na orbitę. Czujniki pokazywały, że statki technobiotyczne uciekają na wyższy pułap. W ich ślady szły wolniejsze jednostki adamistów: wszystkie oprócz trzech, wśród których był „Gemal”.

Na mostku wyraźnie wzrosła siła ciężkości, kiedy „Lady Makbet” osiągnęła przyspieszenie 5 g. Ashly jęknął żałośnie.

— Zaraz mi kości popękają.

— Jesteś młodszy ode mnie — dogryzł mu Warlow.

— Ale bardziej człowiekiem.

— Słabeusz.

— Mechanoideunuch.

Sara zapoznała się nagle z torem lotu, który Joshua wpisał do komputera pokładowego.

— Joshua! Którędy ty nas prowadzisz, do cholery?

„Lady Makbet” przecinała płaszczyznę równika z przyspieszeniem 7 g, schodząc równocześnie na niższą orbitę.

— Przelecimy pod nimi.

— Wejdziesz w obrzeża atmosfery!

Obserwował, jak kolejne okręty najemnicze odpalają zespoły os bojowych.

— Wiem. — To instynkt podpowiedział mu ten manewr… sprzeczny ze wszystkimi programami taktycznymi, jakie przechowywał rdzeń pamięciowy komputera. Główna zasada głosiła, że wysoki pułap to podstawa w starciu zbrojnym na orbicie: zapewnia przestrzeń manewrową i daje ogólnie więcej możliwości. Okręty nielicznej floty najemników postępowały zgodnie z tą regułą, uciekając od Lalonde z napędami pracującymi blisko granicy przeciążenia. — Tato zawsze mi o czymś takim opowiadał. — Starał się, aby to zabrzmiało jak najbardziej przekonująco. — Zawsze tak robił w tarapatach. I co, „Lady Makbet” do dziś na chodzie.

— Szkoda, że nie twój cholerny ojciec! — przesłała Sara datawizyjnie, nie mogąc wydusić z płuc powietrza.

Przyspieszenie sięgnęło 9 g. Nie wiedziała, że napęd ich statku może wytworzyć taką siłę ciągu. Każdy suplement nanoniczny w jej ciele stwardniał jak żelazo. Implant arterialny w karku wstrzykiwał tlen do krwioobiegu, aby nie doszło do niedotlenienia mózgu.

Prawdopodobnie pierwszy raz w jej życiu. Joshuo Calvercie, nie kierujesz osą bojową, do cholery!

— Sprawa jest dosyć prosta — zaczął wyjaśnienie, próbując uporządkować w myślach argumenty. Jak zwykle, logika pozostawała daleko w tyle za porywczością. — Osy bojowe są przystosowane do działań w otwartej przestrzeni. W obrębie atmosfery nic nam nie zrobią.

— My też jesteśmy przystosowani do działań w otwartej przestrzeni!

— Owszem, ale my mamy kształt kuli.

Sara prychnęłaby gniewnie, lecz przy tej okazji musiałaby chyba wyłamać kość szczękową. Zdołała jednak zazgrzytać zębami.

„Lady Makbet” przeleciała nad kontynentem Sarell w czterdzieści pięć sekund, opadając ostrym łukiem w stronę żółtobrązowych pustyń wulkanicznych. Północną linię brzegową minęła na pułapie trzystu kilometrów. Dwa i pół tysiąca kilometrów zostało do bieguna pomocnego. Na pułapie wyższym o siedemset kilometrów, cztery tysiące kilometrów przed statkiem, dostrzegł ją zespół os bojowych.

Sześć z nich gwałtownie zmieniło kurs i zanurkowało w atmosferę.

— No i nadlatują — powiedział Joshua.

Odpalił osiem os bojowych, zaprogramowanych do ustawienia wąskiej tarczy obronnej. Myśliwce popędziły w górę z przyspieszeniem 20 g, niemal natychmiast rozpraszając podpociski.

Czujniki statku pokazywały, że z tyłu i na wyższych orbitach okręty wojenne wystrzeliwują coraz więcej os bojowych. Nawet „Gemal” wychodził ponad pułap tysiąca kilometrów, choć stary transportowiec kolonizacyjny mógł wyciągnąć jedynie 1,5 g. I nie miał eskorty, zauważył ze smutkiem Joshua. Daleko na wschodzie, tuż nad widnokręgiem, seria wybuchów poprzedziła spektakularną eksplozję statku kosmicznego. Ciekawe, kto miał tego pecha? Ale Joshua przede wszystkim cieszył się, że to nie jego spotkał ten los.

— Melvyn, sprawdzaj na bieżąco przekazy satelitarnych detektorów grawitonicznych. Powiadomisz mnie, kiedy statki zaczną skakać poza układ. Chcę wiedzieć, dokąd skaczą.

— Rozkaz, kapitanie.

Czujniki pokazywały scenę, gdy atakujące osy bojowe wypuściły podpociski. Obie grupy ostrzelały się strumieniami cząstek.

— Uwaga, wszyscy przygotować się! — Wydał bezpośredni rozkaz cewkom odchylającym silników i „Lady Makbet” obniżyła lot.

Meredith Saldana dostrzegł wyświetlający się wektor lotu o obłędnym kierunku, polecił więc komputerowi opracowującemu plan sytuacyjny sprawdzić tę informację. Wektor został na nowo przeliczony i zaktualizowany. Przyspieszenie 9 g było nieosiągalne dla połowy fregat w eskadrze.

— Co to za idioci? — wyrwało mu się.

— „Lady Makbet”, sir — odparł porucznik Franz Grese. — Tylko ten statek ma potrójny napęd termonuklearny.

— Cóż, byłbym szczęśliwy, gdyby wszyscy się porozbijali.

A sytuacja nie przedstawiała się różowo. Kontradmirał zwiększył pułap manewrowy eskadry z tysiąca do dwóch tysięcy trzystu kilometrów, gdzie miałby świetną pozycję strzelecką i dobry przegląd sytuacji… gdyby statki najemnicze nie ruszały się z miejsca.

Zostało mu dziewięćdziesiąt sekund do wejścia na planowaną orbitę. Okręty floty najemnej odpalały osy bojowe w zastraszających ilościach. Programy taktyczne i namiarowe nie umiały odróżnić myśliwców broniących się od atakujących. Każdy z okrętów eskadry otoczył się dla bezpieczeństwa własnym zespołem os bojowych.

Jednego z jastrzębi zniszczyła potworna eksplozja, a zwycięski czarny jastrząb przeciął obrzeże wzburzonej chmury odłamków i zniknął we wlocie tunelu czasoprzestrzennego.

— Kto to? — spytał Rhoecus.

— „Ericra”, ale widzieli zbliżającą się formację myśliwców.

„Ilex” zebrał wzorce osobowości.

Nawet teraz, uodporniony na tak wiele dziwactw życia, Meredith poczuł chłodny dreszcz, gdy odezwały się w nim dawne uprzedzenia. Dusze po śmierci opuszczały na zawsze ten świat. Tak głosiła chrześcijańska tradycja. Ich przeznaczeniem nie była egzystencja w ułomnych kopiach istot Bożych.

Człowiek może opuścić Królestwo, lecz ono nigdy nie opuści człowieka, skonstatował w duchu.

Pokój z wami, pomodlił się w milczeniu za zmarłych edenistów.

Gdziekolwiek jesteście.

Wracając do prozy życia, uświadomił sobie, że do dyspozycji zostało mu już tylko sześć jastrzębi.

— Osy bojowe zmierzają do „Gemala”, sir — zameldował Clark Lowie.

Przeciążenie na mostku szybko malało, gdy „Arikara” wchodziła na ustaloną orbitę. Szczęście w nieszczęściu, pomyślał admirał.

— Komandorze Kroeber, okręty eskadry mają zniszczyć wszystkie osy bojowe wystrzelone przez statki najemników. Kiedy sytuacja się trochę wyklaruje, sprawdzimy, kto po czyjej stoi stronie.

— Aye, aye, sir.

Dało się odczuć drżenie, gdy zostały odpalone myśliwce.

— Proszę wydać stanowczy rozkaz wszystkim okrętom floty najemnej, aby po zniszczeniu os bojowych zredukowały prędkość i nie wykonywały podejrzanych manewrów. W razie nieposłuszeństwa eskadra otworzy ogień.

— Aye, aye, sir.

Kiedy „Lady Makbet” zeszła na pułap stu kilometrów, Joshua schował wszystkie zespoły czujników z wyjątkiem pięciu. Tuż pod statkiem znajdowało się pocięte fiordami wybrzeże Wymana. Trzysta kilometrów wyżej dwie formacje myśliwców bezpilotowych ostrzeliwały się salwami pocisków kinetycznych i wiązkami promieniowania spójnego. Prędkość zbliżania się obu rojów, gdy starły się ze sobą, wynosiła przeszło siedemdziesiąt kilometrów na sekundę. Skrawek nieba rozgorzał białym, oślepiającym blaskiem eksplozji, przynosząc krótkotrwały świt arktycznym lądom, gdzie od miesiąca panowała noc.

Jedenaście podpocisków przebiło się przez kordon obronny i pomknęło w stronę „Lady Makbet” z planami zbrodni wpisanymi w krzemowe mózgi. Dwa były jednostrzałowymi generatorami promieniowania gamma. Goniąc statek kosmiczny przedzierający się karkołomnie przez górne warstwy atmosfery, wyzwoliły równocześnie całą energię zgromadzoną w matrycach elektronowych. Wytworzona wiązka promieniowania trwała przez ćwierć sekundy.

Wokół „Lady Makbet” wytworzył się jonowy płaszcz, od przedniego kadłuba rozbiegały się z hiperdźwiękową prędkością falujące kręgi pomarańczowej fluorescencji. Szybko jednak ginęły w rozżarzonych strumieniach helu, które wylatywały z dysz silników.

Przejście statku kosmicznego przez stratosferę wywoływało piekielny hałas. Gazy wylotowe ułożyły się w smugę o długości stu pięćdziesięciu kilometrów, będącą źródłem kolosalnych wyładowań elektrycznych, które smagały śnieżną krainę z siłą zdolną rozłupać lodowce aż do skalnego podłoża. Nad zamarzniętym kontynentem przelewały się bezkształtne zielonoczerwone zorze, rywalizujące rozmachem z czerwonymi chmurami nad dorzeczem Juliffe.

— Przebicie kadłuba! — krzyknął Warlow.

W umyśle Joshui pojawiły się, opisane czerwonymi symbolami, schematy pokazujące stan urządzeń pokładowych. Generatory sił wiążących molekuły kadłuba, już wcześniej zmagające się z energią jonowego płaszcza, nie zdołały zachować integralności struktury, gdy impulsy promieniowania gamma wgryzły się w krzem monolityczny.

Joshua przełączył się na komputer kontroli lotu. Jeden z silników termonuklearnych nie dawał spodziewanej siły ciągu.

— Są jakieś fizyczne uszkodzenia? — Trwogą napawała go myśl o igłach rozgrzanych gazów atmosferycznych, wżynających się przy tej prędkości w delikatne moduły i zbiorniki statku. Neuronowy nanosystem wstrzyknął do krwiobiegu porcję adrenaliny.

— Żadnych, tylko zakłócenia elektryczne. Ale siadło kilka ważnych podzespołów. Generator numer dwa słabnie, mam wycieki w kapsułach kriogenicznych.

— Kompensuj, jak możesz, żebyśmy tylko byli na chodzie. Za dwadzieścia sekund wyjdziemy z atmosfery.

Sara przekazywała szczegółową listę instrukcji do komputera pokładowego: zamykała rozmaite rury i zbiorniki, izolowała nie działające podzespoły, przetaczała odparowane chłodziwo z uszkodzonego generatora do zapasowego pojemnika spustowego. Pomagał jej Warlow, sprawdzając obwody zasilające.

— Trzy węzły wysiadły, Joshua — zameldował Dahybi.

— Obejdziemy się bez nich. — Sprowadził statek na pułap sześćdziesięciu kilometrów.

Ścigało ich dziewięć samosterujących pocisków kinetycznych.

Zostały zaprojektowane, jak Joshua powiedział, do działań w otwartej przestrzeni kosmicznej: składały się z zespołu czujników, zbiorników z paliwem i napędu rakietowego. Nie miały zewnętrznego opływowego pancerza, który byłby w próżni zbytecznym dodatkiem. Ich zadanie polegało na kolizji z przeciwnikiem: masa i prędkość, posłuszne zasadom dynamiki Newtona, zapewniały skuteczność takiego ataku. Teraz jednak pociski leciały w mezosferze, ośrodku dla nich zupełnie obcym i zabójczym. Gęstniejące gazy jonizowały się wokół kanciastych głowic czujników, wzdłuż korpusów pocisków błyskały długie, fioletowożółte języki ognia. Czujniki spłonęły w ciągu kilku sekund, wystawiając elektroniczne układy sterowania na atak rozżarzonych cząsteczek. Oślepione, kalekie pociski kinetyczne zmagające się z tarciem i wysoką temperaturą eksplodowały spektakulamie w wielobarwnym rozbłysku dwadzieścia kilometrów nad „Lady Makbet”.

Na planie sytuacyjnym wyświetlanym na mostku „Ankary” ich wektory lotu zniknęły niemal jednocześnie.

— Sprytna sztuczka — stwierdził z uznaniem Meredith. Trzeba było mieć nerwy z żelaza, żeby pilotować w ten sposób statek kosmiczny, pomyślał. Nerwy z żelaza i szaloną pewność siebie. Ciekawe, czy starczyłoby mi odwagi.

— Uwaga, manewr uniku — ostrzegł komandor Kroeber.

Meredith nie miał czasu zastanawiać się dłużej nad niespotykanymi ekscesami Joshui Calverta. Na mostku okrętu flagowego znów pojawiło się dokuczliwe przeciążenie. Z wyrzutni wystrzeliła trzecia formacja os bojowych.

„Lady Makbet” opuściła mezosferę, pozbywając się niebezpiecznej otuliny naładowanych cząsteczek. Z tyłu pola lodowe Wymana połyskiwały w niespotykanym deszczu efemerycznego światła. Zespoły wojskowych czujników wychynęły na krótkich wysięgnikach ze schowków w kadłubie, by rozejrzeć się złocistymi soczewkami skanerów optycznych.

— Chryste, dziękuję, żeśmy z tego wyszli! — Joshua zredukował siłę ciągu i już po chwili przyspieszenie statku stało się całkiem znośne, spadło poniżej 3 g. Oddalali się od planety po możliwie stromym torze. W promieniu czterech tysięcy kilometrów nie było żadnych os bojowych. — A nie mówiłem? — zapiał radośnie.

— Zdumiewające. — Ashly nie krył podziwu.

Na fotelu obok Joshui Melvyn pomimo przeciążenia kiwał głową w niemym zachwycie.

— Dzięki, Joshua — rzekła Sara ciepłym głosem.

— Cała przyjemność po mojej stronie. A teraz proszę o informacje o uszkodzeniach. Dahybi, możemy skoczyć?

— Daj trochę czasu programom diagnostycznym. Ale myślę, że nawet jeśli uda nam się skoczyć, to chyba tylko gdzieś blisko. Promieniowanie gamma rozwaliło doszczętnie trzy węzły. Trzeba przeliczyć model energetyczny. Najlepiej byłoby zająć się najpierw wymianą tych węzłów.

— Mamy tylko dwa zapasowe. Ja nie śpię na pieniądzach. Tato zawsze skakał z uszkodzonymi węzłami i…

— Przestań — poprosiła Sara. — Chociaż raz przestań, Joshua.

Zajmijmy się teraźniejszością, zgoda?

— Ktoś skoczył poza układ — oznajmił Melvyn. — Satelitarne detektory grawitoniczne zarejestrowały przynajmniej dwie dystorsje, gdyśmy sobie poczynali jak ptak dodo w powietrzu. Chyba nawet otworzył się wlot tunelu czasoprzestrzennego. Trudno coś powiedzieć na pewno, połowa satelitów nie działa.

— Jastrzębie się gdzieś wyniosły — zauważył Dahybi.

— No, dobrze. Warlow, Sara, co z urządzeniami pokładowymi?

— Nawalił generator numer dwa — odparł Warlow. — Już go odłączyłem. Zdrowo oberwał impulsem promieniowania. Całe szczęście, że większą część energii pochłonęła obudowa. Musimy go wymontować w doku. Pewnie ma teraz dłuższy okres półrozpadu niż niejedna epoka geologiczna.

— Nie używałabym też silnika napędowego numer jeden — dodała Sara. — Ma uszkodzone iniektory wiązek jonowych. Poza tym nic poważnego, jakieś drobne przecieki i awarie podzespołów.

Moduły mieszkalne są szczelne, działają wszystkie urządzenia regulujące skład powietrza.

— Oho, następny skoczek! — zawołał Melvyn.

Joshua zmniejszył przyspieszenie do 1 g, odłączając zupełnie uszkodzony napęd, po czym sprawdził odczyty czujników.

— Chryste! Patrzcie, co tam się dzieje.

Lalonde doczekało się własnego pierścienia; bajecznie świetliste pasy strumieni wyrzucanych z silników termonuklearnych splatały się ze sobą, tworząc platynowy naszyjnik o niezwykle zawiłym wzorze. W walce uczestniczyło przeszło pięćset os bojowych, tysiące podpocisków ścigało się zygzakami w przestrzeni. Statki kosmiczne przyspieszały gwałtownie, aby uciec w bezpieczne miejsce. Rozbłyskiwały wybuchy nuklearne.

Czujniki magnetyczne i elektromagnetyczne „Lady Makbet” rejestrowały impulsy, które ledwie mieściły siew skali odczytu. Rzec by można: radiacyjne piekło.

— Otwierają się dwa tunele czasoprzestrzenne — powiedział Melvyn. — Nasi technobiotyczni przyjaciele zmykają gdzie pieprz rośnie.

— Chyba i my tak zrobimy — odparł Joshua. Pewnie po raz pierwszy w życiu Sara miała rację, skonstatował w duchu. Liczyła się teraźniejszość. „Lady Makbet” wzniosła się już na pułap dwóch tysięcy kilometrów nad biegunem. Joshua skorygował kurs, kierując statek bardziej na północ od płaszczyzny ekliptyki, aby oddalić się od konfliktu rozgrywającego się nad strefami równikowymi planety. Jeszcze trzy tysiące kilometrów i wyjdą poza obszar oddziaływania pola grawitacyjnego Lalonde, gdzie będą mogli wykonać manewr skoku. Postanowił jednak oddalić się o dodatkowe pięćset kilometrów; w tej sytuacji nie było sensu żyłować węzłów. Przy zachowaniu dotychczasowego przyspieszenia powinno im to zająć jedynie sto sekund. — Dahybi, jak tam modelowanie energii?

— Przeprogramowanie w toku. Jeszcze dwie minuty. Wiesz, Joshua, że lepiej mnie przy tym nie popędzać.

— Dobra. Im dalej od pola grawitacyjnego, tym lepiej.

— Co z najemnikami? — Ashly odezwał się dość cicho, lecz wszyscy w kabinie wyraźnie usłyszeli jego spokojny głos.

Joshua odwołał mapę dostępnych współrzędnych skoku. Odwrócił głowę i wbił gniewny wzrok w pilota. Czemu zawsze musiała się trafić jedna czarna owca?

— A jak to sobie wyobrażasz? Chryste, oni tam się wkrótce pozabijają!

— Obiecałem, Joshua, że jeśli będą żyli, przylecę i zabiorę ich na orbitę. Sam powiedziałeś coś podobnego w swojej wiadomości.

— Wrócimy po nich.

— Nie tym statkiem i na pewno nie w ciągu tygodnia. Jeśli wejdziemy do doku, wymiana części zajmie miesiąc. O ile wojsko się do nas nie doczepi. A oni tutaj nie przeżyją dwóch dni w tym piekle.

— Eskadra ma zabrać wszystkich, którzy ocaleją.

— Masz na myśli eskadrę, która właśnie strzela do naszych dawnych kolegów?

— Aleś ty upierdliwy!

— Za pół godziny nie będzie tu żadnej osy bojowej — argumentował rzeczowo pilot. — Wystarczy popatrzeć, jak są marnowane. Musimy tylko zaszyć się gdzieś na parę godzin i poczekać, aż sytuacja się uspokoi.

Instynkt nakazywał Joshui uciekać od Lalonde i powłoki czerwonych chmur.

— Nie — powiedział. — Przykro mi, Ashly, ale nie mogę się zgodzić. Nic już tu nie wskóramy. — Ujrzał przed oczami mapę punktów o współrzędnych skoku.

Ashly rozglądał się po mostku, rozpaczliwie szukając wsparcia.

Napotkał zakłopotane spojrzenie Sary.

Westchnęła ze zniecierpliwieniem.

— Joshua?

— A ty co znowu?

— Powinniśmy skoczyć na Murorę.

— Gdzie? — Znalazł odpowiedź w pliku encyklopedycznym.

Murora była największym gazowym olbrzymem w układzie Lalonde. — Aha.

— To najrozsądniejsze rozwiązanie — powiedziała. — Na orbicie edeniści zbudowali stację, żeby nadzorować dorastanie habitatu. Zacumujemy w doku i zastąpimy zepsute węzły zapasowymi.

Jutro lub pojutrze wrócimy i szybko okrążymy planetę. Jeśli otrzymamy wiadomość od najemników, a okręty Floty nie zestrzelą nas bez ostrzeżenia, Ashly poleci po nich kosmolotem. W przeciwnym razie bierzemy kurs na Tranquillity.

— Dahybi, co ty o tym sądzisz? — zapytał chłodno Joshua.

Złościł się głównie na siebie: powinien był uwzględnić Murorę przy ustalaniu planów.

— Jestem za — odparł specjalista od węzłów. — Wolałbym nie ryzykować skoku międzygwiezdnego, jeżeli nie jest to absolutnie konieczne.

— Ktoś jest przeciwny? Nikt? W porządku, Sara, dobry pomysł. — Po raz trzeci spojrzał na mapę ze współrzędnymi skoku, obliczając wektor lotu mający doprowadzić „Lady Makbet” do gaawego olbrzyma odległego od Lalonde o osiemset pięćdziesiąt siesm milionów kilometrów.

Ashly przesłał Sarze pocałunek. Uśmiechnęła się promiennie.

Dwa czynne silniki termonuklearne obniżyły moc. Jonowe silniki sterujące popychały delikatnie statek ku wybranym współrzędnym skoku. Joshua wysłał ostatnią zaszyfrowaną wiadomość do geostacjonarnych satelitów telekomunikacyjnych, po czym antena miskowa i zespoły czujników zaczęły się chować do kadłuba.

— Dahybi, co u ciebie? — spytał Joshua.

— Zaprogramowałem nowy model. Spójrz na to z tej strony: jeśli nie wypali, to nigdy się tego nie dowiemy.

— Cholernie mnie pocieszyłeś. — Polecił komputerowi pokładowemu rozpocząć manewr skoku.

* * *

Dwa pociski kinetyczne ugodziły fregatę „Neanthe” i niemal ją przepołowiły po tym ciosie. Gdy już rozeszła się chmura deuteru i błyszczących odłamków, czujniki „Ankary” zaobserwowały cztery wirujące w przestrzeni moduły mieszkalne. Ciągle nienaruszone.

Dwa z nich padły wkrótce łupem pocisków kinetycznych, trzeci został trafiony z osiemdziesięciu kilometrów przez jednostrzałowy generator spójnej wiązki promieniowania gamma.

Admirał Saldana zacisnął zęby w bezsilnej wściekłości. Bitwa wymknęła się raptownie spod kontroli, zapanował nieopisany chaos. Każdy statek najemniczy wystrzelił salwę os bojowych i nie dało się stwierdzić, które zostały zaprogramowane do ataku (i na jakie cele), a które do obrony.

Komputer aktualizujący plan sytuacyjny szacował, że do walki zostało wysłanych już ponad sześćset os bojowych. Łączność była jednak słaba mimo obecności specjalizowanych satelitów, a sygnały emitowane przez urządzenia do walki radioelektronicznej wypaczały odczyty czujników. Jeden z szeregowców na mostku zażartował, że więcej by wiedzieli, gdyby mieli peryskop.

Wtem doszło do strasznej eksplozji, która przyćmiła blask kilkuset napędów termonuklearnych błyskających wokół Lalonde. Czysty krąg radiacji rozrastał się tylko cztery razy wolniej od prędkości światła — z zupełną bezstronnością pochłaniał statki kosmiczne, osy bojowe, podpociski i satelity obserwacyjne, kryjąc ich wybuchy za zasłoną rozjarzonych cząstek. Po osiągnięciu szerokości pięciuset kilometrów zaczął rzednąć, obrastając w tęczowe pasemka niczym olbrzymia bańka mydlana. Znajdował się o trzy tysiące kilometrów od „Arikary”, co jednak i tak wystarczyło, żeby spalić wszystkie czujniki okrętu flagowego skierowane akurat na ten sektor przestrzeni.

— Do diabła, cóż to było? — zdumiał się Meredith. W takich chwilach szczególnym strachem napawała go jedna rzecz: antymateria.

Przeciążenie wcisnęło go w fotel, kiedy okręt z przyspieszeniem 7 g zaczął oddalać się od Lalonde i skutków eksplozji na orbicie.

Clark Lowie i Rhys Hinnels przejrzeli na planie sytuacyjnym niepełne informacje sprzed wybuchu.

— Jeden z wrogich okrętów implodował, sir — orzekł Clark Lowie po krótkiej naradzie. — Uaktywnił węzły modelowania energii.

— Trzy tysiące kilometrów od Lalonde?

— Tak, sir. Musieli wiedzieć, co im grozi. Zabrali ze sobą „Shukyo” i „Bellaha”. Sądzę, że zrobili to celowo.

— Samobójstwo?

— Na to wygląda, sir.

Pięć okrętów. Stracił pięć okrętów, a jeszcze nie wiedział, jakiego uszczerbku doznały pozostałe. Operacja trwała dopiero dwadzieścia trzy minuty, przy czym większość czasu zajęło mu dotarcie na orbitę z miejsca wynurzenia.

— Komandorze Kroeber, wycofujemy wszystkie okręty eskadry. Zbiórka w punkcie o współrzędnych skoku na Cadiza.

— Aye, aye, sir.

Postępował wbrew rozkazom naczelnego admirała, lecz nie miał tu już żadnej misji do spełnienia. Był jeszcze czas, żeby wycofać się i ocalić od zguby kilka załóg. Chciałby chociaż częściowo zachować twarz.

Kierunek sił ciężkości zmienił się nieznacznie, kiedy „Arikara”, redukując przyspieszenie do 5 g, dostosowała kurs do nowego wektora lotu. Wyrzutnie wystrzeliły kolejny zespół os bojowych, mający powstrzymać doganiające statek myśliwce wroga.

Obłęd. Istny obłęd.

* * *

Był to jeden z nieprzeliczonych, bezimiennych dopływów Juliffe, które tworzyły gęstą sieć w południowo zachodniej ćwiartce gigantycznego dorzecza. Jego odnogi, wijąc się przez usłaną pagórkami krainę, jaka ciągnęła się na południe od Durringham, łączyły się i rozdzielały dziesiątki razy, by dwieście kilometrów od ujścia przybrać postać jednej szerokiej rzeki.

W czasie gdy kosmolotami przybyły na planetę oddziały najemnych zwiadowców, prąd ciągle był silny — coraz częstsze okresy posuchy nie uszczupliły znacząco ilości wody w korycie. Bądź co bądź, jeziora i rozległe mokradła, przez które rzeka przepływała na trzeciej części swej długości, stanowiły rezerwę mogącą miesiącami zapewniać dotychczasowy poziom wody.

Także śnieżnym liliom nie powodziło się gorzej. Powłoka czerwonych chmur wywołała jedynie tę różnicę, że wydłużył się czas, w którym rośliny wodne dojrzewały i odrywały się od łodyg. Tam jednak gdzie rzeka przepływała przez najgęstsze połacie puszczy porastające znakomitą większość dorzecza Juliffe, śnieżne lilie wydawały się niemal równie liczne co niegdyś. Szczelnie przykrywały trzydziestometrowe koryto, nawet jeśli nie piętrzyły się w trzywarstwowych stosach, jak to się zdarzało w poprzednich sezonach.

W pewnym miejscu, gdzie dopływ niespiesznie przecinał najdziksze ostępy puszczy, pięć metrów od brzegu jedna ze śnieżnych lilii wybrzuszyła się i pękła. Na wierzchu ukazała się szara dłoń okryta sztuczną wodoodporną skórą. Zaczęła poszerzać otwór. Chas Paske wynurzył się z wody i rozejrzał.

Wzdłuż brzegów stromo wznosiły się wały splątanych korzeni.

Na ich szczycie rozsiadły się strzeliste dęby czereśniowe, których biała kora uzyskiwała różowe zabarwienie w świetle przeciskającym się przez mroczny baldachim listowia. Gdy najemnik przekoał się, że w pobliżu nikogo nie ma, wolno ruszył do brzegu.

Lewe udo miał w strasznym stanie, a sprawił to biały ogień wystrzelony przez kobiety, które czyhały na nich w zasadzce. Między innymi dlatego dał nura do rzeki, kiedy oddział uciekał z miejsca lądowania kosmolotu. Nic innego nie mogło ugasić tego paskudnego draństwa.

Echo niosło po lesie przeraźliwe, szydercze śmiechy, ścigające najemników przedzierających się przez gęstwinę. Wszystko potoczyłoby się zgoła inaczej, gdyby miał choć chwilkę czasu, żeby wyładować sprzęt, ustawić szyk obronny, zabezpieczyć teren. Co gorsza, całe zdarzenie sprawiało tym jędzom wielką przyjemność.

Nawoływały się radosnymi głosami, kiedy żołnierze uciekali w popłochu. Dla nich to była zabawa, wyrafinowana rozrywka.

Nie były ludźmi w powszechnym rozumieniu tego słowa. Chas Paske nie należał do osób przesądnych czy religijnych, wiedział jednak, że cokolwiek wydarzyło się na Lalonde, nie miało nic wspólnego z Latonem, a kryzys nie zostanie zażegnany przez Terrance’a Smitha i jego pośpiesznie skrzyknięte wojska.

Dotarł do brzegu i zaczął się wspinać na skarpę. Korzenie były niewyobrażalnie śliskie; lewa noga zwisała bezwładnie, a wzmacniane mięśnie osłabły wskutek ciężkich oparzeń na rękach i plecach. Poruszał się w żółwim tempie, wtykając łokcie i prawe kolano w szpary między korzeniami, aby zdobyć punkt podparcia i dźwignąć ciało.

Wyglądało na to, że kobiety nie mają pojęcia, do jakich wyczynów zdolny jest organizm o udoskonalonej przemianie materii. Mógł przeżyć pod wodą cztery godziny bez zaczerpnięcia oddechu, co przydawało się zawsze wtedy, gdy wużyciu były chemicznobiologiczne środki bojowe.

Chas wdrapał się wreszcie na szczyt skarpy i przetoczył pod osłoniętą przed wiatrem stronę koślawego pnia. Dopiero teraz zaczął zapoznawać się z niepomyślnymi nowinami, jakich dostarczał mu nanosystemowy program medyczny.

Powierzchowne oparzenia ciała chwilowo ignorował, choć i one wymagały długiego leczenia. Spaliła się niemal połowa uda; poprzez osmaloną i poszarpaną tkankę mięśniową prześwitywała matowa kość udowa z krzemolitu. Tylko kompleksowa odbudowa nogi mogła przywrócić jej pełną sprawność ruchową. Wziął się do wydłubywania długich białych robaków z jamek, jakie sobie wyżłobiły w otwartej ranie.

Nie miał przy sobie nawet plecaka, kiedy zaatakowały ich kobiety. Mógł liczyć wyłącznie na swój pas z narzędziami. Lepsze to niż nic, pomyślał z rezygnacją. Pas zawierał również dwa małe pakiety nanoopatrunku, którymi owinął górną część uda niczym staroświeckim bandażem. Nie zdołał zakryć nawet połowy rany, lecz trujące związki i tutejsze bakterie nie mogły już przedostawać się bezkarnie do układu krążenia. Zdawał sobie sprawę, że nie opatrzone miejsca wkrótce zaczną ropieć.

Zdążył zabrać podręczną apteczkę, pistolet laserowy z dwoma zapasowymi magazynkami, nożyk rozszczepieniowy, analizator węglowodorów wykrywający w roślinach toksyny niemożliwe do odfiltrowania w jego organizmie, mieszczący się w dłoni induktor termiczny, pięć granatów odłamkowych. Zachował także blok naprowadzający, blok do wykrywania skażeń chemicznobiologicznych i blok do walki radioelektronicznej. Stracił jednak blok nadawczo-odbiorczy, co było dla niego bolesnym ciosem, ponieważ nie mógł poprosić o ratunek Terrance’a Smitha albo choćby dowiedzieć się, czy przeżył któryś z żołnierzy z jego oddziału.

No i wreszcie miał u boku kilotonową bombę atomową — czarną karbotanową kulę o średnicy dwudziestu centymetrów, nie zdradzającą wyglądem swego przeznaczenia.

Przez pięć minut Chas zastanawiał się nad swoim położeniem, następnie zaczął wycinać z dębów czereśniowych deszczułki, z których sporządził sobie łubki i kule.

* * *

Osobliwość pojawiła się dwieście dwadzieścia tysięcy kilometrów od Murory, ukryta wewnątrz horyzontu zdarzeń; w pobliżu tego punktu olbrzymia gęstość materii zakrzywiała tory przelatujących fotonów i cząstek elementarnych. W ciągu sześciu milisekund jej subatomowe rozmiary zwiększyły się do pełnych pięćdziesięciu siedmiu metrów. Wówczas siły tworzące horyzont zdarzeń przestały istnieć.

„Lady Makbet” wyskoczyła w kierunku gazowego olbrzyma.

Jonowe silniki korekcyjne wypluwały długie strumienie niebieskiego ognia, tłumiąc nieznaczny ruch obrotowy statku, spowodowany ulatniającym się chłodziwem. Już niebawem rozłożone szeroko panele termozrzutu rozżarzyły się mdłą czerwienią, wypromieniowując nadmiar energii, jaką statek pochłonął podczas szalonego lotu przez atmosferę nad biegunem polarnym Lalonde. Zespoły czujników przeczesywały okoliczną przestrzeń w poszukiwaniu niebezpiecznych obiektów, a urządzenia namiarowe sprawdzały położenie gwiazd w celu ustalenia dokładnej pozycji statku.

Joshua westchnął z nie ukrywaną ulgą.

— Świetna robota, Dahybi. Pracowałeś pod dużą presją.

— Bywało się w gorszych sytuacjach.

Joshua wolał nie drążyć tematu.

— Sara, odłączyłaś uszkodzone urządzenia?

— Niedługo skończę — odparła beznamiętnie. — Daj mi jeszcze pięć minut.

— Jasne. — Po okropnym przyspieszeniu na orbicie Lalonde stan nieważkości wydawał się niezwykle kojący. Gdyby teraz zechciała, to…

— Rany, co za kotłowanina — odezwał się Melvyn.

— Aleśmy się jakoś wywinęli — zagrzmiał Warlow.

— Szkoda mi tych zwiadowców. Pomyśleć tylko: uwięzieni na planecie, gdzie każdy człowiek jest wrogiem. — Melvyn umilkł z grymasem na twarzy, po czym zerknął ostrożnie na Joshuę.

— Dobrze wiedziała, w co się pakuje — odrzekł Joshua. — Ale spokojna głowa: wrócimy tam i sprawdzimy, czy żyją.

— Reza Malin dobrze wie, co jest grane — stwierdził Ashly. — Przy nim będzie bezpieczna.

— Oby. — Komputer pokładowy wszczął alarm w neuronowym nanosystemie Joshui. Kapitan sprawdził odczyty czujników.

Niebieskozielone pasma burzowe Murory pocętkowane były białymi plamkami amoniakowych cyklonów. Od górnego pułapu chmur rozciągał się na sto osiemdziesiąt tysięcy kilometrów od planety zwarty zespół ceglastych i brązowych pierścieni, między którymi widać było tylko dwie większe przerwy. Gazowy olbrzym mógł się pochwalić trzydziestoma siedmioma naturalnymi satelitami, począwszy od czwórki stukilometrowych „pasterzy pierścieni”, a skończywszy na pięciu księżycach o średnicy przekraczającej dwa tysiące kilometrów. Największy z nich, Keddie, o symbolu MXI, posiadał gęstą azotowometanową atmosferę.

Aethrę zawiązano dwieście tysięcy kilometrów nad powierzchnią planety — wystarczająco daleko od obrzeży pierścieni, aby niebezpieczeństwo zderzeń z zabłąkanymi cząsteczkami było minimalne. Nasienie przywieziono do układu w roku 2602 i osadzono na dogodnej, bogatej w minerały asteroidzie; miało dojrzewać przez trzydzieści lat, aby przyjąć pierwszych mieszkańców, i kolejnych dwadzieścia, aby dorosnąć do pełnych rozmiarów czterdziestu pięciu kilometrów. Po dziewięciu latach niezakłóconego rozwoju Aethra miał długość trzech i pół kilometra.

Po tej samej orbicie, aczkolwiek pięćset kilometrów z tyłu za młodym habitatem, krążyła stacja nadzorcza zamieszkana przez pięćdziesięciu pracowników (choć mogła pomieścić ich tysiąc). Edeniści nie stosowali technobiotyki do budowy tak małych konstrukcji mieszkalnych, było to więc karbotanowe koło o średnicy stu pięćdziesięciu metrów i szerokości osiemdziesięciu, zawierające w sobie trzy długie ogrody oddzielone zespołami komfortowo urządzonych apartamentów. Piasta koła połączona była z cylindrycznym nieobrotowym kosmodromem — chwilowo słabo wykorzystanym, lecz czekającym na lepsze dni, kiedy habitat osiągnie średnie rozmiary, a w atmosferze Murory rozpocznie się eksploatacja helu.

Tymczasem w porcie cumowały zaledwie dwie jednostki, którymi personel stacji dolatywał na inspekcję do habitatu.

„Lady Makbet” wynurzyła się czterdzieści tysięcy kilometrów od samotnej placówki edenistów. Zważywszy na okoliczności, Joshua nie miał żadnych zastrzeżeń co do dokładności skoku. Czujniki statku skupiły się na stacji akurat w chwili, kiedy się rozlatywała.

Przez kilka pęknięć w obręczy koła ulatywała atmosfera. Nadaremnie małe silniki korekcyjne próbowały uspokoić groźnie rozchwianą stację. Czujniki optyczne „Lady Makbet” pokazywały, jak drzewa, krzewy i błyszczące kałuże wody wyfruwają w otwartą przestrzeń.

— Całkiem jak w Pierścieniu Ruin — wyszeptał boleśnie Joshua.

Okrągłe skrawki karbotanowej pokrywy lśniły szkarłatem. Twardy metal coraz wyraźniej się wyginał, w miarę jak nasilało się falowanie konstrukcji. Nagle na nieobrotowym kosmodromie wybuchła cysterna z paliwem, po której wnet eksplodowały jeszcze dwie lub trzy takie same. Trudno było określić ich ilość, ponieważ całą stację spowił biały obłok buchającej pary.

Kiedy chmura zrzedła, pośrodku dało się zauważyć ogromne oderwane fragmenty koła. Sto kilometrów dalej na tle białych gwiazd odcinały się jasno dwa silniki termonuklearne statków kierujących się w stronę niedorosłego habitatu. Jeden z nich emitował przez transponder jednostajny strumień mikrofal.

— Już tu są — powiedział Melvyn. — Cholera, musieli skoczyć przed nami.

— To sygnał transpondera „Maranty” — rzekł Warlow głosem zupełnie pozbawionym intonacji. — Czemu Wolfgang go nie wyłącza?

— Bo już nie jest dowódcą statku — odparł Ashly. — Popatrz tylko na wektory lotu. Ani jeden, ani drugi nie trzymają się stałego kursu. Silniki pracują z przerwami.

— Coś mi się wydaje, że chcą zabić habitat — powiedziała Sara.

— Jak kiedyś Laton. Łajdaki! On nie może zrobić im nic złego, nie jest w stanie nikogo skrzywdzić. Co to ma być za sekwestracja?

— Dziwna jakaś — mruknął Warlow jakby do siebie.

— Odbieram sygnały z dwóch szalup ratunkowych! — oznajmił Melvyn z nagłym ożywieniem. — Ktoś ocalał.

Joshua, który doświadczył najpierw błogiej radości po udanym skoku, a potem gniewu na widok zagłady stacji kosmicznej, teraz był osowiały, całkowicie wyzuty z emocji. Załoga patrzyła na niego z wyczekiwaniem. Tato nigdy nie wspominał o tej stronie dowodzenia statkiem.

— Melvyn, Sara! Sprawdźcie, co z tymi iniektorami w napędzie numer dwa. Chcę jak największej siły ciągu. Będziemy jej potrzebować. Ashly, Warlow! Zejdźcie za pokład śluzowy. Dopilnujecie, żeby rozbitkowie nie guzdrali się podczas wyjścia z szalupy.

Siatka ochronna nad fotelem Warlowa zsunęła się niemal natychmiast. Kosmonik i pilot zniknęli w luku przejściowym tak szybko, jakby się ścigali.

— Dahybi, ładuj węzły. Gdy tylko weźmiemy ich na pokład, wiejemy z tego układu. — O ile ich w ogóle weźmiemy.

— Robi się.

— Uwaga, przygotować się na wysokie przyspieszenia!

Po drugiej stronie wyświetlanych przez nanosystem skomplikowanych schematów ujrzał, jak Sara uśmiecha się domyślnie na dźwięk jego zbolałego tonu.

Zapłonęły silniki napędowe „Lady Makbet”, pchając statek w stronę rozproszonych szczątków stacji kosmicznej. Panele termozrzutu chowały się szybko do kadłuba, gdy rosło przyspieszenie.

Czujniki śledziły ślady silników termojądrowych dwóch statków oddalonych o czterdzieści tysięcy kilometrów. Joshua zastanawiał się, kiedy wróg połapie się, że ktoś z tyłu podejmuje akcję ratunkową. Jeśli posługuje się czujnikami w ten sam sposób co napędem, to pewnie nigdy ich nie zobaczy. „Maranta” poruszała się z przyspieszeniem 0,5 g.

Melvyn i Sara uporali się z usterką w silniku napędowym, zastrzegając się jednak, że przeprowadzili tylko prowizoryczną naprawę. Joshua nadał statkowi przyspieszenie 5 g i przy takim pozostał.

— Wystrzeliwują osy — powiedział Dahybi.

Joshua patrzył, jak komputer pokładowy rysuje fioletowe wektory lotu.

— A to dziwne… — Sześć os bojowych okrążyło Aethrę, ustawiając się w luźnym pierścieniu. V odległości stu kilometrów od habitatu statki wyłączyły silniki. Dwa myśliwce tymczasem odpaliły podpociski, które pomknęły w stronę obracającego się wolno cylindra.

— Pociski kinetyczne — zauważył Joshua. — Co oni wyprawiają?

Rdzawoczerwoną powierzchnią polipa ubarwiły pomarańczowe rozbłyski wybuchów.

— Chcą zranić habitat — stwierdziła twardo Sara. — Nie unicestwią go takim atakiem, lecz spowodują wielkie zniszczenia. Zupełnie jakby celowo chcieli go okaleczyć.

— Okaleczyć? — zdziwił się Dahybi. — Tylko po co? Można okaleczyć ludzi lub zwierzęta. Ale nie habitaty. One nie odczuwają bólu jak na przykład ssaki.

— Sam widzisz, co robią — upierała się Sara.

— Chyba rzeczywiście masz rację — poparł ją Joshua.

„Maranta” znowu uruchomiła silniki, a kilka sekund potem w jej ślady poszedł drugi statek.

— Zobaczyli nas — zawyrokował Joshua. Stało się to dopiero po ośmiu minutach, co świadczyło o ich mizernych umiejętnościach detekcyjnych. „Lady Makbet” pokonała już ponad połowę drogi do szalup z rozbitkami, zostało jej jeszcze niespełna dwadzieścia tysięcy kilometrów. Pozostałe statki znajdowały się tylko pięćset kilometrów od źródeł sygnałów ratunkowych. — Zaraz zrobi się gorąco. — Wystrzelił osiem os bojowych i zwiększył przyspieszenie „Lady Makbet” do 7 g. Myśliwce bezpilotowe pognały przodem z przyspieszeniem 25 g. W odpowiedzi wrogie statki pchnęły do walki formację dwunastu os bojowych.

— Cholera! — krzyknął Joshua. — Zbliżają się do Aethry.

— Sprytnie — rzekł Melvyn. — Nie możemy użyć głowic nuklearnych, gdy będą w pobliżu habitatu.

— Nie, ale możemy palnąć w nich promieniowaniem gamma.

— Przesłał myśliwcom ciąg zaszyfrowanych instrukcji. — To nam da czas na dotarcie do szalup. Na razie żadna osa bojowa nie kieruje się na nie. — Zastanowił się głęboko. — Sara, nadaj spójną wiązką ostrzeżenie dla rozbitków. Niech wyłączą natychmiast sygnał ratunkowy. Każdy, kto ma na tyle pomieszane w głowie, żeby okaleczyć habitat, nie zawaha się przed zdmuchnięciem szalup.

Pierwsze starcie myśliwców bezpilotowych odbyło się pięć tysięcy kilometrów od Aethry: na przestrzeni sześciuset kilometrów rozlała się postrzępiona rozeta plazmy. Joshua zobaczył, że kilku napastników przedarło się bez uszczerbku, więc wystrzelił następnych pięć myśliwców, z których trzy miały ustawić się w szyku obronnym. Kierunek sił ciężkości na mostku zmienił się nagle, kiedy rozpoczął manewr uniku.

* * *

Dzieci płakały zarówno na głos, jak i w myślach. Gaura nadał kilka uspokajających zdań w ogólnodostępnym paśmie afinicznym, wspierając wysiłki innych dorosłych. Ciekawe tylko, kto pocieszy mnie, pomyślał.

Szalupa ratunkowa miała zwarte kształty cylindra o długości dziesięciu metrów i szerokości czterech. Nie wyposażono jej w układ napędowy, tylko w silnik startowy na paliwo stałe, który błyskawicznie wyrzucał ją poza strefę zagrożenia, oraz odrzutowe silniki sterujące pozwalające jej zachować stabilność, gdy rozbitkowie czekali na pomoc. Jak wszystko na stacji kosmicznej, szalupa była przestronna i dobrze wyposażona. Oprócz ośmiu miejsc siedzących wewnątrz znajdowały się szafki z dwutygodniową rezerwą żywności oraz miesięczny zapas tlenu. Dla edenistów nawet katastrofa była czymś raczej niewygodnym aniżeli niebezpiecznym.

Cóż za arogancja, przeklinał w duchu. Bezrozumna, ślepa wiara w technologiczną potęgę.

W środku stłoczyło się czternastu dorosłych i pięcioro dzieci. Nie mieli czasu szukać drugiej szalupy. Z nonszalancją, która w konsekwencji okazała się zgubna, konstruktorzy przy projektowaniu stacji brali pod uwagę jedynie katastrofy naturalne. Nawet gdyby meteoryt uderzył w koło, większa jego część pozostałaby nienaruszona, a ewakuacja przebiegałaby bez paniki.

Nigdy jednak, nawet w teoretycznych rozważaniach, nie pojawiła się ewentualność, że statki zwariowanych adamistów mogą pociąć stację na kawałki działkami laserowymi.

Wypadki potoczyły się tak szybko. Teraz mała Gatje i Haykal z przerażeniem w oczach tulili się do matki. Było duszno, cuchnęły — i wymiociny. Gdy pociski kinetyczne wbijały się głęboko w powłokę Aethry, habitat dawał bezgłośny wyraz swej udręce, docierający do wrażliwych umysłów dzieci. Na wspomnienie przedśmiertnych konwulsji dziewczynki, która zginęła w wyniku dekompresji wybuchowej, od stóp do głów przechodziły go zimne dreszcze. Stres psychiczny ostatnich piętnastu minut pozostawi zapewne ciężki uraz w jego świadomości, niełatwy do wyleczenia nawet w zrównoważonym umyśle edenisty.

Poczuwał się do winy. Jako dyrektor stacji, powinien był pomyśleć o środkach ostrożności. Wiedział o rozruchach na Lalonde, a jednak nic nie zrobił.

— To nie twoja wina — odezwał się łagodnie habitat w jego myślach. — Kto mógł coś takiego przewidzieć?

— Ja.

— Informacje, jakie otrzymałeś, nie zapowiadały takiego niebezpieczeństwa.

— Miałem dość informacji od „IIexa”. Kiedy odlatywał z Lalonde, na planecie panował chaos.

— Te statki nie są z Lalonde. To rekrutowani nie wiadomo gdzie najemnicy.

— Mimo wszystko powinienem był coś zrobić. Ulokować ludzi w apartamentach bliżej szalup ratunkowych. Cokolwiek!

Co z Candre i innymi?

— Mam ich. Ale jeszcze nie nadeszła pora, żebym tworzył wieloskładnikową osobowość na bazie swojej świadomości.

— To prawda. A co z tobą? Jak się czujesz?

— Balem się i złościłem, lecz został tylko żal. Smutny to wszechświat, w którym pełno bezpodstawnej nienawiści.

— Przykro mi, że powołaliśmy cię do istnienia. Zasłużyłeś na lepszy los.

— A ja się cieszę, że żyję. Moje życie jeszcze się nie kończy.

Największy krater ma tylko dwadzieścia metrów głębokości. Za to straciłem dużo płynu pokarmowego, a narządy trawienia minerałów zostały zniszczone przez fale uderzeniowe.

Gaura zacisnął silniej palce na klamrze, której się trzymał. Nie doświadczył dotąd wściekłości i beznadziei, teraz wszakże ogarnęły go z zastraszającą siłą.

— Szkody fizyczne można naprawić. I zostaną naprawione, bądź tego pewien, póki żyje choć jeden edenista.

— Dziękuję, Gaura. Jesteś dobrym nadzorcą. Czuję się zaszczycony, że ty i twoi ludzie towarzyszycie początkom mojego intelektu. Pewnego dnia Gatje i Haykal będą biegać po moim parku. Z radością posłucham ich śmiechu.

Przez pancerną szybę iluminatora wpadł do środka snop nieznośnie białego światła. Przestrzeń kosmiczną rozjaśniła kolejna seria eksplozji termojądrowych. Dzieci znów zaniosły się płaczem.

Za pośrednictwem uszkodzonych organów perceptywnych habitatu Gaura ujrzał biały strumień wylotowy silnika termonukleamego: trzeci statek adamistów hamował w ich kierunku. Sądząc po jego olbrzymiej prędkości, musiał to być okręt wojenny, lecz nie nawiązywał z szalupą żadnej łączności, jeśli nie liczyć chłodnego głosu kobiety, która kazała im wyłączyć sygnał ratunkowy. Kim byli? Kto dowodził pozostałymi statkami? Dlaczego zaatakowali Aethrę?

Dla edenisty niewiedza była bardzo uciążliwa.

— Pomoc w drodze — oświadczył Aethra. Nadawał w szerokim kanale, aby usłyszały go obie szalupy. — Wkrótce wszyscy będziecie bezpieczni.

Gaura napotkał wzrok żony, zlękniony, lecz nieugięty.

— Kocham cię — powiedział tak, żeby tylko ona słyszała.

Blask wybuchów ściemniał. Gaura wyjrzał przez iluminator; czując w umyśle ciekawość dzieci, skwapliwie pokazał im nadlatującego wybawcę.

Ktokolwiek pilotował statek, podchodził bardzo blisko. I poruszał się z nadmierną szybkością.

Przestrzeń tuż za szalupą ratunkową wypełniła się nagle świetlistymi gazami wylotowymi silników termojądrowych. Gaura wzdrygnął się i odskoczył od iluminatora.

— Zaraz się zderzymy!

W pomieszczeniu rozległy się krzyki. Wtem obłok spalin zniknął, a w odległości stu metrów ukazał się wielki kulisty statek; zespoły czujników wystających z ciemnego krzemowego kadłuba wyglądały całkiem jak metalizowane owadzie czułki. Z dysz silników sterujących tryskały niebieskie fontanny rozżarzonych jonów, hamując nieznaczny dryf statku.

— Jasna cholera! — Wszyscy dorośli byli zgodni w odczuciach.

Statek kosmiczny toczył się w stronę szalupy ratunkowej jak po twardej powierzchni. Tunel wysunięty z komory śluzowej obrócił się i zazgrzytał o zewnętrzną grodź szalupy.

Gaura przez chwilę nie mógł otrząsnąć się ze zdziwienia. Taki pokaz precyzyjnego manewrowania byłby niezmiernie trudny nawet dla jastrzębia.

Technobiotyczne procesory szalupy doniosły o odebraniu transmisji na łączącym statki kanale bliskiego zasięgu.

— Wy tam w szalupie, zaraz po otwarciu grodzi macie przejść do śluzy, a potem na pokład mieszkalny — rozkazała kobieta, którą słyszeli już wcześniej. — Tylko się pospieszcie! Kończą nam się osy bojowe, a musimy jeszcze zabrać waszych przyjaciół.

Rygiel grodzi przesunął się i niebawem do tunelu śluzowego wpłynął jeden z największych kosmoników, jakich Gaura widział na oczy. Mała Gatje krzyknęła ze strachu.

— Wszystko będzie dobrze — uspokoił przerażoną córkę. — To… nasz przyjaciel. Naprawdę.

Gatje wpiła się rączkami w kombinezon matki.

— Dajesz słowo, tatusiu?

— Ruszcie wreszcie dupska i jazda do śluzy! — ryknął Warlow.

Dzieci zamilkły w trwodze.

Gaura nie mógł się powstrzymać: po tylu dramatycznych przejściach raptowny powrót do normalności pobudził go do śmiechu.

— Słowo.

* * *

— Chryste, przebili się! — zwrócił się Joshua do trzech członków załogi, jacy pozostali na mostku, kiedy „Lady Makbet” połączyła się z drugą szalupą ratunkową. Kolejna osa bojowa wynuała się zza habitatu z rosnącym przyspieszeniem. — Wiedziałem, że w końcu połapią się, na czym gra polega. — Wystrzelił w odpowiedzi trzy myśliwce. Ich zapas kurczył się w zastraszającym tempie. To nie mogło się dobrze skończyć dla „Lady Makbet”. Trzej obrońcy stanowili absolutne minimum, jeśli chciał mieć pewność, że napastnik zostanie zatrzymany. Gdyby chociaż mógł wykonywać uniki, atakować albo uciekać, może stosunek sił przechyliłby się na jego korzyść. — No, pięknie! — Zza Aethry wyleciała następna samotna osa bojowa, więc musiał wystrzelić trzy własne z topniejących rezerw statku.

— Zostało piętnaście — poinformowała Sara z perwersyjną radością.

Działka maserowe zestrzeliły pocisk kinetyczny w odległości sześćdziesięciu kilometrów od statku. Pięć podpocisków z głowicami nuklearnymi detonowało niebezpiecznie blisko Aethry, rozbijając ostatnią atakującą osę bojową na subatomowe cząstki.

— Musiałaś nam o tym mówić? — zapytał Melvyn z wyrzutem.

— Jak to: nie wiedziałeś?

— Owszem, ale cały czas miałem nadzieję, że się mylę.

Joshua obejrzał obraz z kamery na pokładzie śluzowym. Warlow zamocował nogę na zaczepie niedaleko tunelu. Chwytał nadchodzących ludzi i wrzucał ich do środka. Ashly i jeden z edenistów zajęli miejsca pod lukiem przejściowym w suficie, gdzie łapali ludzkie „pociski” i przerzucali je na pokład mieszkalny.

— Ilu jeszcze, Warlow? — zapytał datawizyjnie Joshua.

— Sześciu. W sumie będzie czterdzieści jeden osób.

— Cudownie. Przygotujcie się na gwałtowne przyspieszenie, gdy tylko zamknie się komora śluzowa. — Uruchomił alarm dźwiękowy, żeby przestrzec edenistów. Komputer pokładowy pokazywał mu na mapie nie dokończony wektor lotu, który oddalał ich od Murory. Z przyspieszeniem 8 g mogli z łatwością uciec wrogim statkom i skoczyć poza układ. Długotrwałe przeciążenie da się porządnie we znaki edenistom (załoga również nie będzie czuć się jak na wakacjach), lecz gdyby tu zostali, mógłby ich spotkać los o wiele straszniejszy.

— Posłuchaj, Joshua — odpowiedział datawizyjnie Warlow. — Mam ci przekazać od Gaury, że kilkoro małych dzieci może nie przeżyć wysokich przeciążeń. Mają za słabe kości.

— Niech to szlag trafi! Dzieci? Ile mają lat? Ile mogą wytrzymać?

— Jest tu trzyletnia dziewczynka i dwoje pięciolatków.

— Jasna dupa!

— O co chodzi? — Po raz pierwszy, odkąd wynurzyli się w układzie Lalonde, troska przyciemniła niebieskozielone oczy Sary.

— Nie damy rady.

Zza Aethry wyskoczyła piąta samotna osa bojowa. Na widok napastnika siedem myśliwców bezpilotowych odpaliło salwę podpocisków nuklearnych. Joshua wystrzelił jeszcze dwie osy.

— Nawet jeśli zechcemy stąd skoczyć na oślep, chowanie czujników i przygotowanie węzłów potrwa piętnaście sekund. Przez dziesięć sekund będziemy ślepi. W tym czasie wiele może się zdarzyć.

— No to uciekajmy — powiedziała Sara. — Uderzmy w nich wszystkimi osami bojowymi i wiejmy. Z „Lady Makbet” wyciśniesz 8 g nawet z jednym wyłączonym napędem. „Maranta” wyciągnie najwyżej 4 g. Nie dogonią nas.

— Nastawiłem już odpowiedni wektor lotu, ale mamy dzieci na pokładzie! Niech to jasna cholera! — Zobaczył, jak Warlow wywleka z tunelu ostatniego edenistę. Komputer pokładowy zaczął zamykać grodź, nim rozbitek wciągnął stopy do komory śluzowej.

Lepiej coś wymyśl, i to piorunem, mobilizował się Joshua. Jeśli nie, to za dwadzieścia sekund będzie po tobie.

Polecił w myśli komputerowi pokładowemu rozpocząć procedurę zapłonu silników napędowych.

Zyskał dwie cenne sekundy do namysłu.

W programach strategicznych nie znalazł niczego — nawet tato nie wdepnął nigdy w tak głębokie gówno.

Nie można uciekać, nie można walczyć, nie można skoczyć, nie można się schować…

— Ależ można, można! — zawył z radości.

Gdy silniki termonuklearne przystąpiły do pracy, „Lady Makbet” ruszyła zgodnie z wektorem lotu, który powstał w wyobraźni Joshui niemalże w chwili narodzin pomysłu. Z przyspieszeniem 3 g statek skierował się wprost na gazowego olbrzyma.

— Joshua! — poskarżył się Dahybi. — Nie damy rady skoczyć, jeśli się zbliżysz do planety.

— Zamknij się!

Dahybi wyciągnął się na fotelu i zaczął recytować fragmenty z Pisma Świętego, które pamiętał z dzieciństwa.

— Tak jest, kapitanie.

— Warlow, włączysz trzy kapsuły zerowe w module C i wpakujesz do nich dzieci. Masz góra cztery minuty, zanim zacznę porządnie przyspieszać.

— Robi się, Joshua.

Czujniki ostrzegły, że ścigają ich cztery osy bojowe. W odpowiedzi Joshua wystrzelił pięć myśliwców. Słyszał, jak Dahybi mruczy pod nosem coś jakby modlitwę, choć ton był pogrzebowy.

— Idą na nas — odezwał się Melvyn po minucie.

„Maranta” wraz ze swoją kohortą oddalała się od Aethry.

— To „Gramine” — zawyrokowała Sara, przyjrzawszy się zdjęciom. — Tylko popatrzcie, pod jakim kątem może odchylać dysze silników. Nie można jej pomylić z żadną inną jednostką. Wissler zawsze wychwalał zwrotność swego statku.

— Cudownie, Sara, wielkie dzięki — burknął Joshua. — Masz jeszcze coś w zanadrzu, żeby podnieść nasze morale?

Gdy Warlow wspinał się po drabince na pokład mieszkalny, wzmacniane mięśnie, pomimo dużej siły ciężkości, z łatwością dźwigały ciało. Szczeble z węglowego kompozytu trzeszczały złowieszczo pod jego potrójnym ciężarem. Na pokładzie siedzieli ściśnięci edeniści; żaden z foteli amortyzacyjnych nie został włączony, choć i tak nie starczyłoby ich dla każdego. Edeniści nie mieli przecież neuronowego nanosystemu, przypomniał sobie kosmonik.

Z tego powodu nieszczęsne dzieci jęczały i chlipały zrozpaczone, leżąc na twardej podłodze.

* * *

Warlow podszedł do najmłodszej dziewczynki, która leżała obok matki z szeroko otwartymi oczami, śmiertelnie blada.

— Zabieram ją do kapsuły zerowej — oświadczył bez ogródek i schylił się nad dzieckiem. Jeszcze pod drabinką wpiął w gniazda łokciowe przedramiona służące zwykle do przenoszenia towarów; były wyposażone w szerokie metalowe widełki manipulatorów, które w tym przypadku mogły zastąpić kołyską. Dziewczynka głośno mil zapłakała. — W kapsule nie będzie przeciążenia. Wytłumaczcie to jej. Nie może się wiercić, kiedy ją podniosą, w przeciwnym razie lii pęknie jej kręgosłup.

— Bądź dzielna — zwróciła się Tiya do córki. — On cię zabierze w bezpieczne miejsce, gdzie nic ci nie będzie dokuczać.

— Ale on jest straszny! — zawołała Gatje, kiedy wśliznęły się pod nią metalowe szczypce.

— Zobaczysz, wszystko będzie dobrze — rzekł Gaura, dokładając się do mentalnego pocieszenia, które słała dziecku Tiya. Warlow uważał, aby nie wykrzywić kręgosłupa Gatje, podtrzymując jej głowę jedną parą widełek, podczas gdy pozostałe trzy przedramiona podpierały tułów i nogi dziewczynki. Wyprostował się ostrożnie.

— Mogę w czymś pomóc? — zapytał Gaura, dźwigając się na łokciach. Szyja bolała go nieznośnie, jakby dostała się między zaciskające się powoli szczęki hydraulicznego imadła.

— Nie, jesteś za słaby. — Warlow opuścił pokład mieszkalny: nieziemska, baśniowa postać stąpająca wśród cierpiących ludzi, której zwalista sylwetka kłóciła się z niezwykłą w tych warunkach gracją ruchów.

Było siedmioro dzieci w wieku poniżej siedmiu lat. Przeniesienie ich z pokładu mieszkalnego do kapsuł zerowych zajęło Warlowowi bez mała pięć minut. Neuronowy nanosystem kontrolował przebieg lotu w trybie podrzędności. Atakujące statki nie ustawały w pościgu. Podpociski wystrzeliwane z myśliwców bezpilotowych wypełniały przestrzeń między nimi astralnym ogniem plazmy.

Kiedy Warlow ułożył ostatnie dziecko w kapsule zerowej, „Lady Makbet” mijała obrzeże pierścieni dwa tysiące kilometrów nad płaszczyzną ekliptyki.

— No, nareszcie — rzekł Joshua, kiedy wieko kapsuły pokryło się czernią. — W porządku, ludzie, przygotujcie się na wysokie przeciążenia.

Siła ciągu „Lady Makbet” zwiększyła przyspieszenie statku do 7 g, co przysporzyło mąk edenistom na pokładzie mieszkalnym. Ich ciała, choć genetycznie modyfikowane pod kątem wytrzymałości, nie zostały jednak wyposażone w suplementy pomagające znosić obciążenia podczas lotu kosmicznego w warunkach bojowych.

„Maranta” i „Gramine” zostawały w tyle. Czujniki pokazywały jednak trzy następne osy bojowe, które szybko połykały dzielącą ich przestrzeń.

— Chryste, ile im jeszcze zostało tego cholerstwa? — denerwował się Joshua, odpalając cztery osy bojowe „Lady Makbet”. Pozostały mu już tylko dwie.

— Prawdopodobnie dziesięć — odparł datawizyjnie Melvyn.

— Co najmniej dziesięć.

— No to świetnie. — Joshua skierował statek bezpośrednio ku pierścieniom.

Ospała chmura bryłek lodu odbijała refleksy niespotykanego tu światła, kiedy w pobliżu przelatywały trzy statki kosmiczne. Po tysiącleciach letargu, poruszane jedynie niemrawym tętnem magnetosfery gazowego olbrzyma, mikroskopijne drobiny pyłu ożywały pod wpływem elektromagnetycznych impulsów emitowanych przy eksplozjach bomb nuklearnych. Ciemne desenie śnieżnych kryształków falowały z elegancją. Temperatura wzrosła o ułamek stopnia, rwąc jedyne w swoim rodzaju, niewyobrażalnie delikatne wiązania walencyjne między swobodnymi atomami, które ustaliły się w stanie nieważkości w wyziębionej przestrzeni. Po przelocie statków pierścienie drżały jak wzburzona powierzchnia morza na chwilę przed nadejściem huraganu.

Ci z załogi „Lady Makbet”, którzy odbierali obrazy z czujników, patrzyli zafascynowani, jak składniki pierścienia rosną, przeistaczając się z ziarnistej mgiełki w równinę dryfujących brudnożółtych głazów. Były teraz tak blisko, że całość mogła uchodzić w wyobraźni za podłoże wszechświata.

Z wyrzutni „Lady Makbet” zeszła przedostatnia osa bojowa.

Podpociski niemal natychmiast rozproszyły się niby ławica wystraszonych ryb. Sto kilometrów za statkiem detonowało równocześnie dwadzieścia siedem bomb nuklearnych ustawionych w kształcie muszli amonita, co stworzyło tymczasową barierę dla czujników optycznych i elektronicznych wroga. „Lady Makbet”, niewidoczna dla prześladowców, teraz skręciła; gazy wylotowe z dysz potrójnego napędu wykreśliły na tle gwiazd łukowate smugi. Trzy kolce rozgrzanego helu wkłuły się w skalne i lodowe bryły pierścienia.

Na jego wzburzonej powierzchni pojawiły się wgłębienia i gejzery, jakby pod spodem detonowały bomby głębinowe. Żadne ciało fizyczne nie wytrzymałoby temperatury jądra słonecznego.

„Lady Makbet” wleciała w pierścienie, hamując z przyspieszeniem ujemnym 11 g.

10

Obserwatorzy byli już na miejscu, kiedy Alkad Mzu przybyła nad brzeg słonowodnego zbiornika w Tranquillity. Jak zwykle trzymali się kilkaset metrów za nią — z pozoru przypadkowi spacerowicze cieszący zmysły świeżością wieczoru bądź, w dwóch przypadkach, objeżdżający konno co dziksze ścieżki habitatu. Alkad doliczyła się ośmiu, idąc wzdłuż krawędzi stromej kamienistej skarpy w kierunku ścieżki, która prowadziła na plażę. Była to jedna z rzadziej odwiedzanych zatoczek na północnym wybrzeżu: szeroki dwukilometrowy sierp srebrzystobiałego piasku z wysokimi cyplami z polipowej skały. W rozległych objęciach zatoki znalazło się kilka wysepek, na których spotkać można było jedynie smukłe drzewa i barwne kobierce polnych kwiatów. Dwieście metrów od ścieżki z niewysokiego urwiska spadała rzeka pod postacią spienionego wodospadu; woda zbierała się w otoczonym skałami jeziorku i dalej wśród wydm wpływała do zbiornika. U góry gasła już olbrzymia tuba świetlna habitatu — jasnobursztynowa nić rozpięta między czapami biegunowymi. Szklista tafla wody odbijała ostatnie promienie światła, dzięki czemu na spokojnych falach drgały rozmyte miedziane refleksy.

Alkad ostrożnie stawiała kroki na żwirowej ścieżce. Jakaż straszna byłaby to ironia losu, pomyślała, gdyby teraz uległa jakiemuś wypadkowi. Ból w nodze, jej nieodłączny towarzysz, wzmagał się, gdy schodziła stromą dróżką.

Na wydmach po drugiej stronie zatoczki dostrzegła dwoje młodych kochanków. Szukając samotności wśród gęstniejących cieni, wtuleni w siebie i niemal niewidoczni, zdawali się nie pamiętać o świecie. Jasne włosy dziewczyny tworzyły wyraźny kontrast z jej mahoniową skórą, podczas gdy chłopak, głaszcząc i pieszcząc uległą mu partnerkę, ożywiał we wspomnieniach Alkad wizerunek Petera. Potraktowała to jak omen, choć dawno już przestała wierzyć w bóstwa.

Weszła na ciepły, suchy piasek i poprawiła paski plecaczka mieszczącego w sobie kurtkę przeciwdeszczową, bidon i podręczną apteczkę — tego samego, który przed dwudziestu sześciu laty przywiozła ze sobą do habitatu i z którym wybierała się na każdą wędrówkę w plener. Przebieg jej regularnych spacerów stał się już niemal tradycją. Gdyby nie zabrała plecaka, agenci służb wywiadowczych mogliby nabrać podejrzeń.

Alkad przecinała ukosem wydmy. Zostawiała płytkie ślady w miękkim piasku w drodze na środek plaży. Trzech szpiegów ruszyło za nią w dół ścieżki, pozostali nadal przechadzali się po skarpie. Ponadto u stóp wodospadu — co było pewnym novum — stali obojętnie dwaj uzbrojeni sierżanci. Dopiero w podczerwieni mogła ich zauważyć pod wystrzępionym polipem skarpy. Pewnie czekali tam, zaznajomieni z trasą jej spacerów.

W zasadzie należało się tego spodziewać. Tranquillity z pewnością donosiło Ione ojej spotkaniach z dowódcami statków kosmicznych, które tak stresowały szpiegów. Dziewczyna, naturalnie, nie mogła zapominać o środkach ostrożności. Bądź co bądź, odpowiadała za bezpieczeństwo mieszkańców habitatu.

Alkad natężyła wzrok, przenosząc spojrzenie nad olbrzymim lustrem szarej wody ku południowym brzegom zbiornika. Nieco na prawo, dwadzieścia stopni w górę krzywizny habitatu, wypatrzyła budynki instytutu, gdzie prowadzono badania nad cywilizacją Laymilów. Na ciemnych tarasach południowej czapy biegunowej mrugały wesołe światełka. Wielka szkoda, pomyślała z odrobiną goryczy. Praca przy interpretowaniu i poznawaniu technologii obcej rasy na podstawie fragmentarycznych szczątków obfitowała w pasjonujące wyzwania. Miała tam przyjaciół, robiła postępy. Na dodatek w całym ośrodku wrzało po odczytaniu wspomnień sensorycznych Laymila, odnalezionych przez tego młodego zbieracza artefaktów. Nadeszły dobre czasy dla naukowców, dające nadzieję na kolejne ciekawe odkrycia.

Gdyby nie cel jej życia, oddałaby się bez reszty badaniom.

Kiedy zatrzymała się nad wodą, tuba świetlna przybrała mętny platynowy odcień. Fale szemrały cicho na piasku. W Tranquillity mieszkało się naprawdę jak w bajce. Strząsnęła z ramion plecak, odblokowała zapięcia butów i zaczęła je ściągać.

Samuel, agent służb wywiadowczych edenistów, zrtajdował się na ścieżce sześć metrów od podnóża skarpy, gdy zobaczył, jak samotna postać nad wodą pochyla się, żeby zdjąć buty. Ta czynność nie należała do zwyczajowych zachowań doktor Mzu na spacerze.

Pobiegł za Pauline Webb, podporucznikiem CNIS, która wyprzedziła go o kilkanaście kroków. Przystanęła w gaju palmowym pod skarpą, zastanawiając się, czy powinna wyjść z ukrycia i przeciąć otwarcie plażę.

— Wygląda na to, że ma ochotę popływać — powiedział.

Pauline kiwnęła lekko głową. Podczas tej misji CNIS, Służby Wywiadowcze Sił Powietrznych, współpracowały do pewnego stopnia z analogicznymi służbami edenistów.

— Ale w nocy? — zdziwiła się. — Całkiem sama?

— Mzu jest co prawda typem samotnika, lecz trzeba przyznać, że zachowuje się trochę nienormalnie. — Samuel cofnął się wspomnieniami do owego ranka, kiedy w restauracji Glovera projektor AV pokazywał informacje o zniesieniu sankcji gospodarczych nałożonych na Omutę.

— No to co robimy?

Tymczasem dołączyła do nich Monica Faulkes, agentka ESA.

Przełączyła implanty wzrokowe na silniejsze powiększenie, kiedy Alkad Mzu zdejmowała bluzę.

— Nie widzę powodów do paniki. Mzu nie topiłaby się w zbiorniku, gdyby zechciała popełnić samobójstwo: jest na to zbyt inteligentna. Są szybsze metody.

— A może chce się tylko odświeżyć? — wyraziła przypuszczenie Pauline, choć i ją nękały wątpliwości. — To w sumie dość przyjemny wieczór.

Samuel nie spuszczał z oka Mzu. Po zdjęciu ubrania zaczęła wyrzucać na piasek zawartość plecaka. Szpiegów niepokoiły jej podejrzanie spokojne ruchy. Jakby wiedziała, że już nic jej nie zrobią.

— A ja w tym wietrzę jakiś podstęp.

— Wyjdziemy na idiotów, jeśli pobiegniemy tam całą zgrają, a ona faktycznie chce się tylko ochłodzić — powątpiewała Monica.

Starszy od niej edenista wydął usta z rozbawieniem.

— Czyżbyś myślała, że jeszcze nie wyglądamy jak idioci?

Obrzuciła go gniewnym spojrzeniem, lecz nie odpowiedziała.

— Czy ktoś z was został poinstruowany, jak zachować się w takiej sytuacji? — zapytała Pauline.

— Jeśli chce się utopić, to proszę bardzo — rzekła Monica. — Problem sam się rozwiąże. Spakujemy się wreszcie i wrócimy do domu.

— Można było przypuszczać, że zajmiesz takie stanowisko.

— Ja w każdym razie nie popłynę za nią, jeśli wpakuje się w jakieś tarapaty.

— To nie byłoby konieczne — stwierdził Samuel, nie odwracając wzroku. — W zbiorniku pływają delfiny połączone więzią afiniczną z Tranquillity. Pomogą każdemu pływakowi, który zacznie tonąć.

— Cholerne szczęście! — zdenerwowała się Monica. — A więc nadal mamy przed sobą dwadzieścia lat sprawdzania, z kim i o czym rozmawia ta stara cwaniara.

Alkad datawizyjnie przesłała kod do procesora pustego plecaka.

Zapięcie na dnie otworzyło się i pod kompozytową tkaniną ukazała się skrytka. Ze środka wyciągnęła programowalny skafander silikonowy, który przeleżał tam spokojnie dwadzieścia sześć lat.

— Ione — odezwała się osobowość habitatu z niepokojem. — Wyniknął pewien nagły kłopot.

— Proszę o wybaczenie — Ione zwróciła się do gości zgromadzonych na koktajlparty. Byli to członkowie rady nadzorczej Związku Banków w Tranquillity, zaproszeni na dyskusję o dochodach habitatu, malejących w związku z nikłym ruchem statków kosmicznych. Należało coś zrobić, aby ograniczyć szalone wahania kursów akcji, pomyślała więc, że najlepiej będzie omówić problem na popołudniowym przyjęciu. Odwróciła się instynktownie do zajmującego całą ścianę okna, za którym ławice żółtych i zielonych rybek przyglądały się ciekawie smugom światła kładącym się na piaszczystym dnie. — O co chodzi?

— O Alkad Mzu. Popatrz na to.

Przed jej oczami wyostrzył się obraz.

Samuel patrzył podejrzliwie, jak Mzu wyciąga z plecaka nieznany przedmiot, wyglądający na piłkę futbolową ze śmiesznymi skrzydełkami. Nawet implanty wzrokowe przełączone na maksymalną rozdzielczość nie pomagały mu rozwikłać tajemnicy.

— Co to może być?

Mzu tymczasem zapięła kołnierz na szyi i włożyła do ust końcówkę rurki respiratora. Przesłała datawizyjnie kod aktywacji do procesora sterującego skafandrem. Czarna piłka spłaszczyła się na jej piersi i zaczęła oblewać ciało.

Agentki służb wywiadowczych popatrzyły na Samuela, zaniepokojone tonem jego głosu. Sierżanci ruszyli przez plażę.

— Ione! — Myślom Tranquillity towarzyszyło uczucie zaskoczenia, które przerodziło się w obawę. — Wyczuwam powstanie strefy dystorsji grawitonicznej.

— I co z tego? — zdziwiła się. Czułe na masę narządy habitatu rejestrowały każdy statek kosmiczny wynurzający się w pobliżu Mirczuska. Nie było potrzeby budowania sieci satelitarnych detektorów grawitonicznych, które tradycyjnie chroniły planety i osiedla asteroidalne; orientacja Tranquillity w lokalnej przestrzeni była niezrównana, dzięki czemu odpowiedź na każde zagrożenie z zewnątrz musiałaby nastąpić niemalże natychmiast. — Jakiś statek wynurza się za blisko? Przygotuj platformy strategicznoobronne.

— To na nic…

Samuelowi wydawało się, że widzi cień rzucany przez chmurę sunącą po wieczornym niebie. Tuba świetlna ciągle jeszcze roztaczała wątłą perłową poświatę, w której woda skrzyła się delikatnie.

O tej porze chmura powinna wyglądać właśnie jak czarna plama.

Wtem dał się słyszeć hałas: odległy grzmot trwał kilka sekund i urwał się raptownie. Pośrodku czarnego skrawka zalśniła jasna gwiazda, wypełniając habitat zimnym, białym światłem.

Na tle zalanej bielą tafli zbiornika odcinała się wyraźnie sylwetka kobiety — w czarnym skafandrze przedstawiała sobą idealnie monochromatyczny obraz.

Przez kilka bezcennych sekund Samuel stał jak sparaliżowany.

Ze środka gasnącej gwiazdy, płynąc bezgłośnie w stronę Mzu, wynurzył się czarny jastrząb: kształt zbliżony do spłaszczonego jajka z podkowiastą sekcją mieszkalną, wbudowaną wokół tylnego wybrzuszenia na grzbiecie. Błękitny polipowy kadłub poznaczony był siateczką w kolorze królewskiej purpury.

— Jasny gwint! — wyszeptała Pauline ze zgrozą. — Skoczył do środka. Skoczył prosto do pieprzonego habitatu!

— Łapcie tę cholerę, bo nam zwieje! — Monica pierwsza zerwała się do biegu.

— Stój! Wracaj! — wrzasnął Samuel, ale i Pauline wyskoczyła już spomiędzy drzew za agentką ES A; wzmacniane mięśnie pozwalały jej gnać z niewiarygodną prędkością. — Niech to diabli! — I on ruszył za kobietami.

Meyer dostrzegł nad brzegiem jeziora niską postać w skafandrze, a „Udat” skręcił posłusznie w jej stronę. Dowódca miał nerwy napięte jak struny. Skok do wnętrza habitatu! To musiał być chyba najbardziej zwariowany numer kaskaderski w dziejach lotów kosmicznych! A jednak im się udało!

— Jesteśmy w środku, lecz to dopiero polowa zadania — zauważył rzeczowo „Udat”.

— Jakbym nie wiedział.

— CO TY WYPRAWIASZ?! — zagrzmiało w myślach czarnego jastrzębia wściekłe pytanie Tranquillity.

Meyer skrzywił się i nawet spokojny dotąd „Udat” się spłoszył.

— Ta kobieta jest prześladowana. Służby bezpieczeństwa Kulu uważają ją za politycznego dysydenta — odparł Meyer, walcząc ze strachem. — Kto jak kto, ale lone Saldana nie powinna czegoś takiego popierać. Zabieramy ją tam, gdzie będzie bezpieczna.

— NIE WYRAŻAM ZGODY! MACIE SIĘ WYCOFAĆ!

„UDAT”, NATYCHMIAST WRACAJ!

Siła mentalnej presji, jaką wywierała osobowość habitatu, była przeogromna. Meyer miał wrażenie, że ktoś wbił mu hak do głowy i stara się wyrwać mózg. Stęknął, wpijając palce w fotel amortyzacyjny. Tętno dudniło mu w skroniach.

— STÓJCIE!

— Nie zatrzymuj się — wycharczał. Krew ciekła mu z nosa.

Neuronowy nanosystem uruchomił szereg fizjologicznych obejść.

Alkad brnęła po płyciźnie, kiedy czarny jastrząb opadał, zakręcając zwinnie wokół jednej z wysepek. Dopiero teraz przekonała się, jak wielkie jest to technobiotyczne stworzenie. Widok tak potężnego kadłuba, manewrującego lekko w powietrzu, zapierał dech w piersi. Na okrągłym nosie statku osadzała się pajęczyna szronu, gdy polip nawykły do chłodów otwartej przestrzeni stykał się z parą wodną. Pod wpływem pola dystorsyjnego wielka połać zbiornika pod kadłubem wzburzyła się i spieniła. Alkad doznała nagle wrażenia, jakby poziom kołysał się na boki. „Udat” obrócił się o 90 stopni i gwałtownie pochylił, tak aby lewe ramię podkowiastego modułu mieszkalnego znalazło się tuż nad lustrem jeziora. Otworzyła się grodź komory śluzowej. Wewnątrz stała Cherri Barnes w skafandrze kosmicznym. Przed wypadnięciem chroniły ją pomarańczowe taśmy z włókna krzemowego. Rozwinęła drabinkę sznurową.

Na plaży pięć postaci pędziło po wydmach.

— Zabijcie ją! — rozkazała Ione.

Sierżanci wyciągnęli z kabur pistolety laserowe. Alkad Mzu zaczepiła już stopę o najniższy szczebel drabinki.

Wtedy działko maserowe „Udata” otworzyło ogień.

Monica Faulkes mknęła po piasku jak błyskawica; rozkazy neuronowego nanosystemu i wzmacniane mięśnie tworzyły harmonijną całość, dzięki czemu ciało bez trudu pokonywało drogę — w dziewięć sekund przebiegła sto pięćdziesiąt metrów. Działający w Tranquillity agenci ESA mieli wyraźne rozkazy: za wszelką cenę nie dopuścić, aby Alkad Mzu opuściła habitat. Monica powątpiewała, czy zdąży dobiec na czas do czarnego jastrzębia: uciekinierka rozpoczęła już mozolną wspinaczkę po rozkołysanej drabince. Agentka zastanawiała się, który z zaimplantowanych do jej ciała rodzajów broni może być w tych warunkach skuteczny. Kłopot polegał na tym, że większość z nich przystosowano do nie rzucającego się w oczy działania z bliskiej odległości. Na domiar złego przeszkadzał jeszcze ten cholerny skafander Sil. Musiałaby użyć mikrorzutki z nadzieją, że czubek przekłuje się do ciała. Zauważyła, że biegnący obok sierżanci sięgają po pistolety laserowe.

Metrowej szerokości kolumna powietrza zajaśniała bladym fioletem, rysując prostą linię od srebrzystej bańki pod dolnym kadłubem czarnego jastrzębia do jednego z sierżantów. Technobiotyczny serwitor eksplodował w kłębach pary i węglowych odłamków. Piętnaście metrów za nim, gdzie wiązka uderzyła w plażę, spłacheć piasku zamieniła się w szklistą kałużę, która mieniła się różowozłotymi kolorami.

Przeczulone nerwy Moniki sprawiły, że rzuciła się na ziemię, gdy tylko pojawił się promień. Upadając na miękki piasek, wyżłobiła dwuipółmetrową bruzdę. Usłyszała za sobą niemal jednoczesny odgłos dwóch padających ciał, gdy Samuel i Pauline poszli za jej przykładem. Drugi sierżant, trafiony maserem, rozpadł się z hałasem na czarne ziarenka. W myślach Moniki panował zamęt, gdy czekała z głową zarytą w piasek. Przynajmniej koniec nadejdzie szybko przy tej sile ognia…

Wiatr zawył nad wydmami.

Samuel uniósł głowę i zobaczył, jak potwierdzają się jego najgorsze obawy: wokół nosa statku otwierał się wlot tunelu czasoprzestrzennego. Alkad Mzu wspięła się już do połowy drabinki.

— Nie możesz jej stąd zabrać — poprosił czarnego jastrzębia.

— Nie wolno ci!

Wlot się poszerzył — pożerający światło tunel z dnem w nieskończoności. Do środka wdarło się powietrze.

— Trzymajcie się! — krzyknął Samuel do kobiet.

— WRACAJ! — rozkazało Tranquillity.

Meyer, którego umysł połączony był z umysłem „Udata”, skurczył się pod kategorycznym żądaniem habitatu. Nie mógł tego dłużej wytrzymać. Pełen furii głos grzmiał w jego czaszce — zdawałoby się — przez wiele dni, kalecząc jego neurony zawartą w nim wściekłością. Rezygnacja tak bardzo nęciła: do diabła z Mzu, po co za nią cierpieć? Wtem jednak poczuł potężną deformację lokalnej przestrzeni, wytworzoną przez komórki modelowania energii „Udata”. Otworzyła się przed nim pseudootchłań wiodąca do wolności.

— Leć już! — ponaglił.

Zimna zewnętrzna pustka, która wdzierała się do jego umysłu, pogrążyła go w cudownym błogostanie.

W dzikich, huraganowych podmuchach wichury Alkad kręciła się na zdradliwej drabince z włókna krzemowego niczym urwane śmigło.

— Zaczekaj! — krzyknęła datawizyjnie z rosnącym przerażeniem. — Masz zaczekać, aż znajdę się w komorze śluzowej! — Jej przełożone na cyfry oburzenie nie wywarło na „Udacie” żadnego wrażenia. Powietrze wynosiło ją do góry, jakby straciła ciężar; huśtało nią na boki z taką siłą, że drabinka wychylała się do poziomego położenia. Oscylująca grawitacja wyczyniała diabelskie harce z błędnikami w jej uszach. Świszczący wiatr próbował oderwać ją od drabinki. Neuronowy nanosystem zwierał mięśnie w rękach i goleniach, aby nie zwolniła uchwytu. Czuła, jak pękają wiązadła.

Czujniki kołnierza pokazywały rozmyte obrzeże tunelu czasoprzestrzennego, które bezlitośnie przesuwało się w jej stronę wzdłuż kadłuba statku. — Nie! Matko jedyna, poczekajcie! — Doktor Alkad Mzu stała u celu niedościgłych marzeń każdego fizyka: miała okazję przyjrzeć się z zewnątrz materii wszechświata.

Monica Foulkes usłyszała nerwowe ostrzeżenia Samuela i odruchowo chwyciła się kępy trzcin porastających wydmę. Wiatr smagał ją z potworną zaciekłością. Zmienił się kierunek siły ciężkości: plaża wisiała teraz nad nią. Monica jęknęła ze strachu, kiedy piasek zaczął sypać się w niebo. Sama też oderwała się od podłoża; nogi przekręciły się w stronę wlotu tunelu, który wchłaniał czarnego jastrzębia. Spod kępy trzcin wydobył się wolno ohydny odgłos rozdzieranych korzeni. Tułów Moniki oderwał się od ziemi. Piasek boleśnie chłostał ją po twarzy. Nie mogła nic zobaczyć ani złapać oddechu. Kępa trzcin przesunęła się o kilka centymetrów.

— Boże drogi, ratunku!!!

Męska dłoń zacisnęła się na nadgarstku jej wolnej ręki. Trzcina wyrwała się z piasku z głośnym chrupotem, a trzymająca ją ręka wygięła w kierunku czarnego jastrzębia. Przez jedną dramatyczną chwilę Monica wisiała rozciągnięta w powietrzu w strugach piasku.

Ktoś stęknął z wysiłku.

Wlot tunelu czasoprzestrzennego zamknął się za „Udatem”.

Z nieba kaskadą spadał piasek, woda, połamana roślinność, oszalałe ryby. Monica padła plackiem na ziemię, próbując złapać oddech.

— O mój Boże… — sapnęła. Kiedy podniosła wzrok, klęczący obok edenista dyszał ciężko z wyczerpania i trzymał się za rękę. — To ty… — Słowa nie chciały przejść jej przez gardło. — To ty mnie chwyciłeś?

Kiwnął nieznacznie głową.

— Chyba mam złamany nadgarstek.

— Gdyby nie ty… — Dreszcz przebiegł jej po skórze. Zaśmiała się zdławionym, nerwowym śmiechem. — Nawet nie wiem, jak masz na imię.

— Samuel.

— Dziękuję, Samuel.

Przewrócił się na plecy i westchnął.

— Nie ma za co.

— Wszystko w porządku? — zapytało edenistę Tranquillity.

— Strasznie mnie boli nadgarstek. Co za ciężar.

— Twoi koledzy już do ciebie idą. Trzech ma podręczne apteczki z pakietami nanoopatrunku. Zaraz ich zobaczysz.

Choć spędził tyle lat w Tranquillity, nie przywykł jeszcze do chłodnej obojętności okazywanej przez tutejszą osobowość. Habitaty zawsze były nieodłącznym elementem edenizmu. Czuł się niepewnie, traktowany w sposób tak przedmiotowy.

— Dziękuję.

— Nie wiedziałam, że statki technobiotyczne mogą operować w polu grawitacyjnym — powiedziała Monica.

— Nie mogą. Nie mamy tu grawitacji, tylko siłę odśrodkową.

Całkiem jak na półkach cumowniczych, gdzie siadają jastrzębie.

— A, no tak. Słyszałeś, żeby kiedyś czarny jastrząb wdarł się do habitatu?

— Nigdy. Taki skok wymaga fantastycznej wręcz dokładności.

Muszę obiektywnie przyznać, że zwykłe jastrzębie nie dałyby sobie z tym rady. Ani większość czarnych jastrzębi, jeśli chodzi o ścisłość. Mzu dokonała skrupulatnego wyboru. To była drobiazgowo przemyślana ucieczka.

— Mogła nad nią myśleć przez dwadzieścia sześć lat — odezwała się Pauline. Stanęła niepewnie na nogach i otrzepała bawełnianą bluzeczkę, zmoczoną przez spadającą wodę. Na piasku u jej stóp trzepotała się rozpaczliwie tłusta niebieska ryba. — Tak, tak: przez dwadzieścia sześć lat ta kobieta robiła z nas durniów. Odgrywała rolę stukniętej profesorki fizyki, zakochanej w swoich dziwactwach. A myśmy jej uwierzyli. Przez dwadzieścia sześć lat obserwowaliśmy ją cierpliwie, a ona zachowywała się dokładnie tak, jak można się było po niej spodziewać. Gdyby ktoś rozpieprzył moją ojczystą planetę, też bym przyjęła taką taktykę. Tylko że prowadziła swą grę przez dwadzieścia sześć cholernych lat! Jaki człowiek jest w stanie to wytrzymać?

Monica i Samuel wymienili stroskane spojrzenia.

— Opętany obsesją — odparł Samuel.

— Obsesją?! — Pauline poszarzała na twarzy. Pochyliła się i podniosła rybę, która chciała wyśliznąć się z jej rąk. — Uspokój się, do cholery! — wrzasnęła na nią. — No cóż, niech Bóg ma w opiece Omutę, kiedy ta kobieta hula po wszechświecie. — W końcu udało jej się unieruchomić rybę. — Nie wiem, czy się orientujecie, że dzięki naszym sankcjom nie ma tam nawet systemów obronnych, które mogłyby głośno pierdnąć.

— Daleko nie ucieknie — powiedziała Monica. — Strach przed Latonem ograniczył do minimum ruch statków kosmicznych.

— Obyś miała rację! — Pauline podeszła nad wodę z próbującą się wywinąć rybą.

Monica wstała ociężale. Strzepnęła piasek z ubrania i wytrząsnęła go z włosów. Potem popatrzyła z góry na szczupłego edenistę.

— Widać, że CNIS obniża wymagania w stosunku do kandydatów chcących wstąpić do służby.

Uśmiechnął się słabo.

— No, tak… Ale ona ma rację, jeśli chodzi o Alkad Mzu. Zacna pani doktor wszystkich nas wykołowała. Sprytna kobieta. Teraz przyjdzie nam słono zapłacić.

Chwyciła go pod ramiona i postawiła na nogi.

— Niestety. Jednego możemy być pewni: będzie za nią gonitwa aż miło. Każdy rząd planetarny zechce ją uwięzić, aby stała na straży demokracji. A są w Konfederacji, mój nowy przyjacielu, tacy demokraci, którzy oby jej nigdy nie znaleźli.

— Na przykład my?

Monica zawahała się, po czym pokiwała głową w zadumie.

— Nie. Ale nie mów mojemu szefowi, że to powiedziałam.

Samuel dostrzegł na plaży dwóch agentów galopujących konno w ich stronę. Chwilowo nie mógł sobie przypomnieć, w jakim wywiadzie służyli. Nieważne. Za kilka godzin wszyscy znowu będą działać osobno.

— Faktycznie, ten habitat był dla niej najlepszym miejscem do życia.

— Owszem. No dobra, zobaczmy, czy tamci mają coś na twój nadgarstek. Na drugim koniu jedzie chyba Onku Noi. Szpiedzy z Oshanko lubią się obładowywać gadżetami.

* * *

Nanosystemowy miernik czasu wskazywał, że jest dokładnie południe. Tylko dzięki niemu Chas Paske wiedział jeszcze, jaka jest pora dnia. Odkąd zaczął iść — a raczej kuśtykać — blada poświata emitowana przez czerwone chmury nie zmieniała się ani trochę. Czarnoczerwona dżungla wciąż odpychała swym ponurym wyglądem.

Podczas żmudnego marszu towarzyszyły mu głuche gromy, przewalające się gdzieś wysoko po niebie.

Zdołał prowizorycznie usztywnić nogę: pięć deszczułek z dębu czereśniowego, powiązanych sznurami z pnączy, łączyło kostkę z miednicą. Rana na udzie sprawiała wiele kłopotów. Owijał ją liśćmi, ale ilekroć do niej zaglądał, spływały mu po nodze obfite strugi krwi. Nie sposób też było odegnać owadów. W przeciwieństwie, jak się wydawało, do wszystkich pozostałych mieszkańców lasu, one nie uciekły spod chmury. Szukając pożywienia, gromadziły się rojnie wokół niego tutejsze odpowiedniki komarów oraz wiele innych, nie dających się do niczego przyrównać istot z nogami, skrzydełkami i szczypcami. Wszystkie cisnęły się do otwartej rany.

Dwukrotnie już zmieniał okład z liści i strzepywał skłębioną masę czarnych skrzydełek. Muchy tłoczyły się wokół poparzonej skóry, jakby była jedynym źródłem pokarmu w całym opustoszałym świecie.

Zgodnie z odczytami bloku inercjalnego naprowadzania, w ciągu ostatnich trzech godzin przebył dwa i pół kilometra. Przedzieranie się wzdłuż rzeki przez dziewiczą puszczę było prawdziwą mordęgą. Kule ustawicznie grzęzły między wystającymi nad ziemię grubymi korzeniami. Giętkie, zwisające nisko gałęzie miały paskudny zwyczaj czepiania się deszczułek.

Po drodze zrywał owoce pnączy o pomarszczonej skórce, które żuł nieustannie, dostarczając organizmowi płynów i protein. Zdawał sobie jednak sprawę, że upłyną całe tygodnie, zanim dokądś dotrze w tym tempie.

Celem jego podróży było Durringham. Jakiekolwiek zasoby i bogactwa znajdowały się na tej poronionej planecie, z pewnością zostały zgromadzone w stolicy. Jego oddział miał zlecone zadania rozpoznawcze, a on nie widział powodu, dla którego miałby się od nich uchylać. Nie zamierzał siedzieć bezczynnie w dżungli i czekać na śmierć. Akcja ratunkowa i ewakuacyjna nie wchodziła już pewnie w rachubę. Pozostało tylko jedno honorowe rozwiązanie, które dawało mu motywację do działania; jeśli porwie się na to, co na pozór niemożliwe, i spełni swoje zamierzenie, może dokona czegoś wartościowego. Chas Paske chciał odejść z fasonem.

Zdawał sobie jednak sprawę, że nie wystarczy sama determinacja: musiał obmyślić łatwiejszy sposób podróżowania. Program medyczny pobudzał implanty do wstrzykiwania dużych dawek hormonów, blokady analgetyczne zamknęły już dwadzieścia procent włókien nerwowych. Chociaż miał udoskonaloną przemianę materii, nie mógł dłużej zużywać aż tyle energii.

Połączył się z blokiem naprowadzającym i przywołał mapę. Sto pięćdziesiąt metrów w dół rzeki, na jej przeciwnym brzegu, leżała wieś Wryde. Zgodnie z informacjami LDC, została założona przed dziewięciu laty.

To mu musiało wystarczyć.

Zerwał kolejny owoc i pokuśtykał dalej przez zarośla. Huk na niebie wiązał się dla niego z jedną niezaprzeczalną korzyścią: nikt nie usłyszy hałasu, gdy będzie się przeciskał przez splątaną gęstwinę.

Na długo przed zobaczeniem pierwszego domu spostrzegł światło — złotożółtą aureolę, która rozpościerała się malowniczo nad rzeką. Śnieżne lilie mieniły się w pełnej obfitości i krasie. Chas usłyszał ptaka, zdziwione trele beztroskiej gniazdółki. Położył się niedołężnie na ziemi i dalej już czołgał na brzuchu.

Wieś Wryde przeobraziła się w świetnie prosperującą, zasobną społeczność, jakich nie widywało się na planetach w pierwszym stadium zasiedlania. Miasteczko wyrosło na ślicznej sześciokilometrowej polanie w otoczeniu urokliwych terenów parkowych. Tutejsze domostwa zbudowano głównie z cegły, kamienia lub korala ziemnego, przy czym każdy z nich zachowywał styl eleganckiej, zadbanej rezydencji bogatego kupca lub farmera. Na głównej ulicy, a właściwie schludnym bulwarze, tętniło życie: ludzie mijali się w drzwiach sklepów, inni siedzieli przy stolikach pod oknami restauracyjek. Tam i z powrotem kursowały bryczki. Na końcu ulicy wznosił się imponujący ratusz z czerwonej cegły — czteropiętrowy z ozdobną wieżą zegarową. Na przedmieściach Chas dostrzegł boisko sportowe. Ubrani na biało zawodnicy grali w coś dziwnego, podczas gdy wokoło widzowie urządzili sobie piknik. Blisko dżungli, z tyłu parku, było jeziorko, a przy nim stało rzędem pięć wiatraków, których olbrzymie białe skrzydła obracały się miarowo mimo bezwietrznej pogody. Nad rzeką rzucały się w oczy okazałe domy, trawniki schodziły aż do samej wody. Każdy miał tu swoją przystań z krótkim pomostem lub szopą dla łodzi. Wśród leniwie spływających śnieżnych lilii przy nabrzeżu cumowały łódki wiosłowe i żaglówki. Większe jednostki powciągano na drewniane pochylnie.

Każdy normalny człowiek chciałby należeć do takiej społeczności: małomiejska przytulność, wielkomiejska stabilizacja. Nawet Chas, leżąc w błocie pod krzakiem na przeciwnym brzegu rzeki, przyglądał się temu miejscu z niejaką tęsknotą. Miasteczko swym wyglądem zaszczepiało w sercu nadzieję, że są miejsca, gdzie złota epoka nigdy nie przemija.

Implanty wzrokowe pokazywały mu smagłe, uśmiechnięte twarze mieszkańców, którzy spokojnie zajmowali się swoimi sprawami. Nie dało się wszakże zauważyć, żeby ktokolwiek — człowiek, mechanoid czy technobiotyczny serwitor — pracował w nienagannie utrzymanych ogrodach czy zamiatał ulicę. Jeśli już ktoś sprawiał wrażenie zapracowanego, to chyba jedynie właściciele kafejek, którzy zawsze jednak byli roześmiani, żartując sobie wesoło z klientami. Sami generałowie i ani jednego szeregowca, pomyślał Chas. To nie może być prawda.

Ponownie połączył się z blokiem naprowadzającym. Kiedy przed oczami zabłysła mu zielona siatka odniesienia, skupił wzrok na pomoście na drugim końcu polany. Blok obliczył jego dokładne współrzędne i naniósł je na mapę.

Gdy sprawdził odczyty fizjologiczne, neuronowy nanosystem ostrzegł, że zapas hemoglobiny wyczerpie się po trzydziestu minutach. Organizm nie produkował jej teraz w normalnych ilościach.

Po raz ostatni skonsultował się z blokiem inercjalnego naprowadzania. Pół godziny powinno mu wystarczyć.

Chas podczołgał się do brzegu i zsunął niezgrabnie do rzeki niczym schorowany krokodyl. Dwadzieścia minut później pomału rozsunął śnieżne lilie i wynurzył twarz z wody. Blok działał bez zarzutu, naprowadził go dokładnie na wskazany pomost. Dwa metry dalej czysta niebieska łódeczka napinała z lekka cumę. W pobliżu nikogo nie było. Wyciągnął rękę i nożem rozszczepieniowym przeciął linę, której koniec złapał nad lustrem wody.

Łódka zaczęła dryfować razem ze śnieżnymi liliami. Chas znowu się zanurzył.

Czekał tak długo, jak to było możliwe — póki nanosystemowy program monitorujący funkcje fizjologiczne organizmu nie zaalarmował go o drastycznym niedoborze tlenu. Dopiero wtedy zdecydował się wynurzyć.

Wieś zniknęła za zakrętem, chociaż blask oświetlający podmiejskie błonia sączył się jeszcze między drzewami, padając na przeciwny brzeg rzeki. Gdy Chas spojrzał na swoją wykradzioną zdobycz, zamiast zgrabnej łódeczki ujrzał nędzną płaskodenną krypę, podobną w sumie do tratwy. Cieniutkie nadburcia, które dodano chyba później pod wpływem jakiegoś ekscentrycznego pomysłu, kruszyły się na jego oczach niczym zgniły korek. Łódka pozostawiała ciemny, mazisty ślad na liściach śnieżnych lilii.

Chas przyglądał jej się dłuższą chwilę w obawie, że ulegnie dalszemu rozpadowi. Przezornie opukał nadgniłe drewno, a potem z wielkim wysiłkiem, niemal wywracając łódkę do góry dnem, na poły wspiął się, a na poły wtoczył do środka.

Długi czas leżał nieruchomo, zanim dźwignął się niezgrabnie na łokciach. Łódkę powoli znosiło do brzegu. Po wodzie ciągnęły się, wczepione w łubki, długie i śliskie liście dwupłatka. Ranę na udzie oblazły rzeczne żuki. Pakiety nanoopatrunku z trudem radziły sobie z filtrowaniem krwi z zanieczyszczeń.

— A tak, to wszystko w porządku… — Jego ochrypły głos odciął się wyraźnym dysonansem od głuchego huku wyładowań.

Jak mógł, tak odpędzał i rozgniatał natarczywe owady. Oczywiście, w łódce nie było wioseł. Rozciął pnącza wiążące łubki i za pomocą jednej z deszczułek odepchnął się na środek nurtu. Sporo się nabiedził, walcząc z oporem śnieżnych lilii, lecz opłaciło się, bo łódka niesiona prądem poruszała się znacznie szybciej. Ułożył ciało w możliwie wygodnej pozycji i z rosnącą niecierpliwością przyglądał się mijanym drzewom. Kiedyś z zamiłowania studiował historię wojskowości, więc znał sens powiedzenia, jakie funkcjonowało na staruszce Ziemi: Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.

Tutaj, na Lalonde, wszystkie rzeki prowadziły do Durringham.

* * *

Bańka białego światła zamknęła w swych objęciach całą w ieś Aberdale. Wioska z lotu ptaka wydawała się chronić pod półprzeźroczystą perłową kopułą przed dziwnymi typami grasującymi po dżungli. Octan krążył wokół niej w rozsądnej odległości, rozkładając skrzydła na szerokość półtora metra; unosił się na prądach powietrznych z naturalną lekkością i pogardą dla grawitacji. W dole dżungla miała ten sam bladoczerwony odcień co niebo, jednakże hen, na południu, nęcił swoim nieskażonym blaskiem wąski pasek zieleni. Instynkt ciągnął ptaka w tamtą stronę, ku krainie czystego, realnego światła.

Podwójne myśli kierowały ptakiem. Zgodnie z życzeniami swego dobrego pana, powstrzymał się od ucieczki do czystego świata i z przechyloną głową obserwował budynki stojące na środku oświetlonej polany. Udoskonalone siatkówki zwiększyły rozdzielczość.

— Całkiem jakby kopia Pamiers — stwierdził Pat Halahan. — Mają tu z pięćdziesiąt tych wymyślnych domów. Pomiędzy nimi wszędzie trawniki i ogrody, aż po samą dżunglę. Ani śladu pól czy sadów. — Odruchowo pochylił się do przodu. Octan raz po raz zginał koniec ciemnobrunatnego skrzydła, zmieniając nieznacznie tor lotu. — Oho, dziwna rzecz. Drzewa nad brzegiem rzeki przypominają do złudzenia ziemskie płaczące wierzby. Tylko że te są wielkie, mają ponad dwadzieścia metrów wysokości. Chyba rosną tu ze trzydzieści lat.

— Bądź pewien, że się mylisz — mruknęła Kelly z posępną miną, nie zdradzając nurtujących ją uczuć. — Tak czy owak, to dla nich niesprzyjający klimat.

— No tak, racja. Przełączam się na podczerwień. Nic nie ma.

Jeśli w ogóle są pod ziemią jakieś instalacje, Reza, to na bardzo dużej głębokości.

— Dobra — rzekł z rezygnacją dowódca jednostki. — Puść Octana bardziej na wschód.

— Jeśli chcesz, to zgoda, ale w tej części lasu chyba nie znajdziemy zamieszkanych polan. Z tej wysokości Octan widzi wyraźnie światła Schuster. Żadnych świateł na wschodzie.

— Przecież nie będą się reklamować stukilowatowymi hologramami, Pat.

— Tak jest. Jak wschód, to wschód.

Po synapsach Octana przemknęło nieodparte pragnienie zbadania tajemniczych terenów poza wioską. Gdy wielki orzeł gwałtownie zakręcał, widok ziemi i skażonego nieba sprowadził się do chaotycznego zbioru rozmytych plam.

Oddział zwiadowczy posuwał się na wschód północnym brzegiem Quallheimu, kilometr od rzeki i mniej więcej równolegle do jej nurtu. Zagłębili się w las na zachód od Schuster, gdzie panowały niepodzielnie deirary — zupełnie jakby ktoś je tu uprawiał. Dzięki temu, że drzewa rosły w regularnych odstępach, podróżowało im się dużo łatwiej niż podczas pierwszej wyprawy w głąb lądu, kiedy omijali Pamiers.

Grube i gładkie pnie deirarów strzelały na dwadzieścia pięć metrów do góry, gdzie ich połączone parasolowate korony tworzyły zwarty pułap — sklepienie leśnej katedry o kolosalnych proporcjach. Gdziekolwiek spojrzeć, mocarne kolumny podpierały zachodzące na siebie liściaste stropy. Po tej stronie rzeki rosnące w rzadko rozsianych kępkach pnącza i chaszcze dawały się mniej we znaki: brakowało im słońca, łodygi były długie i blade, oblepione szarą pleśnią.

Na czele grupy szedł Reza, chociaż gdzieś wśród gałęzi buszował Theo, wypatrując śladów obecności wroga. Niemal każdy z nich odniósł w Pamiers jakieś obrażenia. Reza uważał się za szczęściarza: wyszedł z tego jedynie z szeroką blizną na piersi, spiralną pręgą na prawej nodze oraz oparzeniem w tyle głowy, gdzie kilka czujników spaliło się do samej kości z węgla monolitycznego. Najdotkliwsze rany odniosła Kelly, lecz pakiety nanoopatrunku postawiły ją na nogi. Maszerowała, niosąc zawieszony na ramieniu niewielki piecaczek ze sprzętem. Pancerne spodnie chroniły ją przed cierniami, a oliwkowozielona koszulka, która w czerwonym świetle nabrała bursztynowego odcienia, przykrywała nałożone grubą warstwą opatrunki.

W Pamiers otrzymali bolesną nauczkę, po której mieli nie tylko rany na ciele, ale i osłabiony zapał. W przekonaniu Rezy, taka lekcja była im jednak potrzebna. Teraz jego ludzie będą traktować poważnie zasekwestrowanych mieszkańców planety. Nie zamierzał zaglądać już do żadnej wioski.

Fenton i Ryall myszkowały niestrudzenie w dżungli na południowym brzegu rzeki, omijając Aberdale szerokim łukiem. Odgłosy puszczy docierały do ich uszu jedynie w przerwach między grzmotami przetaczającymi się raz za razem po czerwonych chmurach. W dusznym powietrzu rozpływały się aromatyczne zapachy niezliczonych gatunków kwiatów i dojrzewających owoców, tłumiąc częściowo smród rozkładających się dziecięcych zwłok.

Reza kazał psom odejść bardziej na południe, z dala od nieziemskiej wioski i jej ohydnego ogrodzenia: fetoru gnijących ciał. Z dala od śladów straszliwej ceny, jaką musiała zapłacić ludność Lalonde pod panowaniem najeźdźcy. Psy rozchylały pyskami wąskie liście ubielone kożuchem grzybów. Głęboka odraza i trudny do opanowania żal wdarły się do ich umysłów za sprawą więzi afinicznej; podzielały rozterki swego pana, pragnąc czym prędzej opuścić tę przygnębiającą okolicę.

W powietrzu dały się nagle wyczuć nowe zapachy: sok kapiący z połamanych łodyg pnączy, zgniecione liście, ziemia poharatana obcasami butów i kołami wozów. Psy poszły po tropie, posłuszne wrodzonym instynktom. Niedawno przechodzili tędy ludzie, choć nie było ich wielu.

Reza zobaczył dróżkę w dżungli, starą ścieżkę zwierząt biegnącą z południa na północ. Jakiś czas temu została poszerzona: ścięto gałęzie ostrzami rozszczepieniowymi, wykarczowano krzaki.

Wyglądało jednak na to, że popadła w zapomnienie… chociaż nie do końca. Ktoś szedł tą drogą przed niespełna dwiema godzinami.

Napięte nerwy sprzęgły się z instynktem: Fenton i Ryall pomknęły na południe po wilgotnej trawie. Dwa kilometry dalej świeży trop odgałęział się między drzewa. Jedna osoba. Mężczyzna, którego ubranie zostawiało na liściach woń potu i bawełny.

— Pat, przywołaj Octana. Namierzyliśmy człowieka.

* * *

Reza realizował misję pochwycenia jeńca bez zbędnych zawiłości. Gdy ponownie znaleźli się na brzegu Quallheimu, tym razem na wschód od Aberdale, uaktywnili poduszkowce i zaczęli szukać odnogi wpadającej z południa do głównego nurtu. Zgodnie z mapą przechowywaną w pamięci bloku naprowadzającego, niedaleko przez dżunglę przepływała sporych rozmiarów rzeka, której źródła biły w górach po drugiej stronie sawanny. Znaleźli ją po pięciu minutach i poduszkowce wjechały na wielowarstwową pokrywę śnieżnych lilii, która strzegła jej gardzieli. Splatające się ze sobą korony drzew tworzyły w górze szczelną zasłonę.

— Po schwytaniu jeńca ruszymy w górę rzeki, żeby wydostać się na sawannę — powiedział Reza, kiedy opuścili już wody Quallheimu. — Nie możemy z nim przebywać pod tą cholerną czerwoną chmurą. Na otwartej przestrzeni powinniśmy odzyskać łączność z satelitami telekomunikacyjnymi. Jeśli zdobędziemy jakieś pożyteczne informacje, będziemy mogli je wysłać prosto do Terrance’a Smitha.

O ile tam jeszcze jest, pomyślała Kelly. Nie mogła zapomnieć, co kobieta, z którą rozmawiali w Pamiers, mówiła o walczących ze sobą statkach kosmicznych. Ale Joshua obiecał, że zostanie i zabierze ich po skończonej misji. Parsknęła z krzywym uśmieszkiem.

Najbardziej godnym zaufania człowiekiem w Konfederacji to on nie był.

— Co u ciebie? — zapytała Ariadnę, próbując przekrzyczeć jednostajny szum wirników i kanonadę grzmotów na niebie.

— Blokady analgetyczne na razie trzymają. Najbardziej przestraszył mnie sam rozmiar oparzenia. — Walczyła z pokusą podrapania się po nanoopatrunku.

— To tylko doda pikanterii twojemu nagraniu, zwiększy dramaturgię. A tak przy okazji, to chyba nie zamierzasz nas zmieszać z błotem, co? Pamiętaj, że to my stoimy po stronie dobra.

— Jasne, nigdy w to nie wątpiłam.

— Świetnie, zawsze chciałam zostać gwiazdą sensywizyjną.

Kelly uruchomiła plik pamięciowy z reportażem z Lalonde, a następnie skierowała spojrzenie na Ariadnę, by umiejscowić ją dokładnie w środku pola widzenia. Żałowała tylko, że najemniczka nie jest w stanie nadać twarzy jakiegoś przyzwoitego wyrazu.

— Czego dowiedziałaś się z próbek ścian budynków?

— Niczego. To był najzwyklejszy proch. Dosłownie sucha ziemia.

— A więc te okazałe domy są tylko w naszej wyobraźni?

— W pewnym sensie. To nie jest tak do końca złudzenie. Oni modelują ziemię, aż uzyskają dowolny kształt, na który potem nakładają iluzję optyczną. Na podobnej zasadzie działają kombinezony kameleonowe.

— Jak to robią?

— Nie mam pojęcia. Jedyna ludzka technologia, jaka przychodzi mi na myśl, to generatory sił wiążących molekuły, które na statkach kosmicznych zachowują integralność kadłuba. Ale one są drogie i zużywają dużo energii. Taniej by wyszło zbudowanie zwyczajnego domu lub wykorzystanie programowalnego silikonu, o którym wspominałaś. Chociaż, z drugiej strony… — Zadarła głowę, kierując czujniki na czerwoną chmurę. — Życiem na Lalonde chyba już nie rządzi logika.

Poduszkowce wyhamowały przy nierównej skarpie. Ryall czekał na nich nad wodą między drzewami kaltukowymi. Reza wyskoczył na brzeg i potarmosił wielki łeb psa. Zwierzę przywarło do boku swego pana, okazując mu bezgraniczne przywiązanie.

— Jalal i Ariadnę, za mną! — rozkazał dowódca. — Reszta zostanie na straży poduszkowców. Pat, monitoruj nas za pomocą Octana. Jeśli zawalimy sprawę, powinniście ruszać na południe. Po drugiej stronie sawanny jest osada rolnicza Tyrataków. Możecie tam poszukać schronienia. Ten jeniec jest naszą ostatnią szansą na pomyślne zakończenie misji. Nie narażajcie się na ryzyko, żeby zdobyć więcej informacji, i nie przeprowadzajcie akcji ratunkowej.

Zrozumiano?

— Tak jest — odparł Pat.

Na szczycie skarpy do Rezy dołączyli Ariadnę i Jalal. Rosły najemnik wetknął do gniazd łokciowych karabin magnetyczny i strzelbę impulsową; kable i rury zasilające obiegały tułów i znikały w plecaku.

— Hej, Kelly! — zawołał Reza z kpiną w głosie. — Nie chciałabyś nam dotrzymać towarzystwa?

— Trzeba było ośmiu pokoleń małżeństw między kuzynami, żebyś powstał! — warknęła w odpowiedzi.

Troje najemników na brzegu uaktywniło kombinezony maskujące. Śmiech doleciał do poduszkowców z pustej już dżungli.

Fenton obserwował polankę spod zwisających pochyło gałęzi młodej gigantei. To światło nie mogło iść w zawody z białym blaskiem zalewającym wioski, lecz wszechobecna naokoło czerwień tutaj przybladła do lekko różowej poświaty. Pośrodku stała chałupka z bali, przy czym nie była to chata z desek nabitych na ramy, jakie preferowali koloniści, ale budyneczek żywcem wzięty z jakiejś alpejskiej łąki. Z komina sterczącego nad kamienną ścianą ulatywała ospale smużka dymu. Schludny wygląd polany musiał kosztować wiele pracy: zarośla zostały wycięte, drewno porąbane i ułożone w zgrabne stosy, warzywnik odchwaszczony, a na drewnianych stojakach suszyły się naciągnięte skóry zwierząt.

Człowiek, który tu gospodarzył, był dobrze zbudowanym, może trzydziestopięcioletnim mężczyzną o ogniście rudych włosach, ubranym w grubą koszulę w niebieskoczerwoną kratę i czarne ubłocone spodnie drelichowe. Pracował przy stole u wejścia do chaty, piłując drewno staroświeckimi narzędziami. Obok stał na ziemi nie dokończony fotel bujany.

Fenton ukradkiem wynurzył się z cienia włochatej gigantei, lecz tak aby dawały mu schronienie okalające polanę krzaki i mniejsze drzewka. W przerwach między salwami gromów dochodził go przytłumiony odgłos strugania: mężczyzna heblował deskę na stole.

Raptem przerwał pracę i zamarł w bezruchu.

Reza zdumiał się niepomiernie. Mężczyzna stał zwrócony plecami do psa w odległości dobrych pięćdziesięciu metrów, do tego niebem wstrząsał bezustannie łoskot wyładowań. W takich okolicznościach nawet jego udoskonalone zmysły mogłyby nie wykryć obecności Fentona. Wraz z dwójką podwładnych znajdował się czterysta metrów od polany. Jakby tego było mało, Fenton wbiegł wesoło na polanę.

Mężczyzna obejrzał się i uniósł krzaczaste brwi.

— A co my tu znowu mamy? Ho, ho! Wyglądasz na groźną bestyjkę. — Pstryknął w palce i Fenton podbiegł bliżej. — Widzę, że sam się jednak nie włóczysz. Szkoda, wielka szkoda. Nikomu na dobre to nie wyjdzie. Założę się, że twój pan czeka gdzieś w pobliżu. Czekasz, ha? Pewnieś rano przyleciał kosmolotem. Wycieczka pełna wrażeń, co? No cóż, chyba już dziś nie dokończę fotela. — Usiadł na ławie i zaczął się zmieniać: koszula wyblakła, włosy zrzedły i straciły kolor, całe ciało się skurczyło.

Zanim Reza, Jalal i Ariadnę weszli na polanę, stał się przeciętnym mężczyzną w średnim wieku o spalonej na brąz skórze i drobnych rysach twarzy. Miał na sobie jednoczęściowy kombinezon roboczy z nadrukiem LDC. Fenton chłeptał wodę z podstawionej mu miseczki, przyjaźnie nastawiony do nowo poznanego człowieka.

Reza podszedł ostrożnie do nieznajomego. Implanty siatkówkowe zbadały go od stóp do głów, a obraz pikselowy został datawizyjnie przesłany do bloku procesorowego, by mógł się nim zająć program porównawczy. Chociaż zniknął złudny wizerunek cieśli, Reza zauważył, że korzenie czarnych włosów nadal są ciemnorude.

— Dzień dobry — przywitał się, nie bardzo wiedząc, co zrobić przy tak biernej postawie kolonisty.

— Ano dzień dobry. Takich cudaków, jako żywo, jeszcze nie widziałem. Chyba tylko jak kinobus zajeżdżał, a pewno i wtedy nie.

— Nazywam się Reza Malin. Wchodzimy w skład oddziału wynajętego przez Towarzystwo Rozwoju Lalonde. Mamy sprawdzić, co tu się u was dzieje.

— Zatem potrzebne ci będzie, chłopcze, coś więcej niźli łut szczęścia. Szczerze wam życzę powodzenia.

Neuronowy nanosystem wyjaśnił Rezie, że łut był w dawnych czasach jednostką wagi, aczkolwiek w żadnym pliku nie funkcjonowało hasło „kinobus”.

— Nie będziesz stawiał oporu?

— Coś mi się widzi, że nie mam zbyt wielkiego wyboru. Starczy spojrzeć na waszą butną drużynkę i te ogromniaste spluwy.

— Masz rację. Jak się nazywasz?

— Jak się nazywam? Zaraz, zaraz… Shaun Wallace.

— Nie kpij. W plikach LDC figurujesz jako Rai Molvi, osadnik z Aberdale.

Mężczyzna podrapał się za uchem i uśmiechnął nieśmiało.

— Jest w tym nawet trochę racji. Muszę przyznać, że dawniej istotnie byłem Molvim. Zacna z niego duszyczka.

— Dobra, cwaniaku, gra skończona. Idziemy!

W drodze powrotnej za Rezą szedł Wallace, a za nim z kolei Jalal, mierząc w głowę jeńca z karabinu magnetycznego. Kilka minut po tym, jak opuścili polanę, różowa poświata zaczęła szarzeć, przyjmując ten sam ciemnoczerwony odcień co okoliczna dżungla.

Rozhasane pnączaki jakby od razu zdały sobie sprawę z nieobecności gospodarza, wpełzły na drzewa rosnące na obrzeżu polanki.

Bardziej śmiałe odważyły się przemknąć po trawie do chaty w poszukiwaniu smakołyków. Po kwadransie chata przeraźliwie zaskrzypiała. Pnączaki całym tabunem uciekły między drzewa.

Przez kilka minut nic się nie działo. Aż nagle, z powolnością zachodzącego księżyca, wygląd chaty zaczął się odmieniać, odsłaniając nadzwyczaj prymitywną lepiankę. Drobne suche płatki, niby jesienne liście w podmuchach wiatru, posypały się z dachu i rozścieliły na trawie. Ze ścian odpadała ziemia. W ciągu dwudziestu minut budynek rozpuścił się jak kostka cukru w ciepłym deszczu.

* * *

Ujawnienie prawdziwej tożsamości Ione Saldany czy zdobycie dowodów na to, że Laton wciąż żyje, wydawało się teraz drobiazgiem, bo oto miała przed sobą niezrównany materiał na reportaż.

Jeśli się wykaże, Collins da jej dożywotnio jeden z dyrektorskich foteli. Zdobędzie szacunek i status gwiazdy w całej Konfederacji.

Kelly Tirrel była pierwszą w dziejach dziennikarką, która miała przeprowadzić wywiad z nieboszczykiem.

Jak na zmarłego, Shaun Wallace był dość sympatycznym człowiekiem. Zwrócony twarzą do Kelly, siedział na tylnej ławeczce jadącego przodem poduszkowca i nie przestawał głaskać Fentona.

Jalal kierował na niego karabin magnetyczny dużego kalibru. Na przedniej ławce, obok reportażystki, rozmowie przysłuchiwał się uważnie Reza, wtrącając sporadycznie jakąś uwagę.

W miarę jak posuwali się pośpiesznie w stronę sawanny, drzewa rosły wciąż rzadziej i rzadziej. Poprzez ażurowy deseń czarnych liści dostrzegało się coraz większe skrawki czerwonego nieba. Powłoka chmur także stawała się cieńsza, do tego jej integralność wyraźnie próbowały naruszyć dzikie powietrzne zawirowania. Co budziło zdziwienie, ponieważ przy ziemi nie dmuchał najlżejszy wiaterek.

Shaun Wallace uparcie twierdził, że żył w Irlandii Północnej w początkach XX wieku.

— Straszne to były czasy, zwłaszcza dla ludzi podzielających moje poglądy — rzekł cicho, lecz potrząsnął tylko głową i uśmiechnął się w zadumie, kiedy zapytała, co to za poglądy. — Taka dama jak ty wolałaby o tym nie słuchać. — Podobno zginął w połowie lat dwudziestych jako męczennik za sprawę, kolejna ofiara angielskiej zaborczości. Nie wyjawił, dlaczego żołnierze otworzyli ogień. Powiedział tylko, że obok niego poległo wielu innych.

— I co się stało potem? — zapytała dziennikarka.

— Potem… potem dobrał się do nas diabeł.

— Trafiłeś do piekła?

— Zacni księża uczyli mnie za życia, że piekło to takie szczególne miejsce. Ale w zaświatach żadnego miejsca nie ma. Ponuro tam, pusto i dokucza ból wykraczający poza ziemskie cierpienie.

Patrzymy tam tylko, jak śmiertelnicy marnują swoje życie. Żywimy się sobą wzajemnie.

— Wzajemnie? To nie byłeś sam?

— Były nas miliony. Jestem prostym chłopem z Ballymeny, nie dałbym rady ich zrachować.

— I mówisz, że widać nas z tamtej strony?

— Z zaświatów, a jakże. Niby przez zaparowaną szybę. Trzeba się wysilić, żeby dostrzec coś wyraźnie w świecie żywych. Przez cały czas się wysilasz. I tęsknisz tak wielką tęsknotą, dziewczyno, że masz wrażenie, jakby serce ci pękało. Widziałem cuda, widziałem potworności, lecz wszystko było poza moim zasięgiem.

— Jak wróciłeś?

— Otworzyło się przejście. Coś przedostało się do nas z tej strony. Tutaj, na tej mokrej, gorącej planecie. Nie wiem, co to za istota, ale na pewno żadne z ziemskich stworzeń. Później nic już nie mogło nas powstrzymać.

— Ten ksenobiont czy istota, jak ją nazywasz: ciągle tu jest, ciągle sprowadza dusze z zaświatów?

— Nie, pomogła tylko przejść pierwszej. Potem zniknęła, ale już było za późno: strumyk przerodził się w rwącą rzekę. Teraz sami sobie radzimy.

— Jak?

Shaun Wallace westchnął, skonsternowany. Milczał bardzo długo i Kelly zaczęła już wątpić, czy doczeka się odpowiedzi. Przestał nawet głaskać Fentona.

— W ten sam sposób, w jaki zawsze próbowali to robić czciciele diabła — odparł z ociąganiem. — Za pomocą pogańskich, barbarzyńskich rytuałów. Niech Bóg mnie broni, abym kiedykolwiek przyłożył do czegoś takiego rękę, dość już w życiu nagrzeszyłem.

Ale to jedyny sposób.

— Co to za sposób?

— Łamiemy wolę żyjących. Sprawiamy, że chcą być opętani.

Opętanie kończy męczarnię. Choć mamy dużą moc, możemy uchylić tylko małą furtkę prowadzącą w zaświaty, pokazać zagubionym duszom drogę powrotu. Ktoś tu jednak musi na nie czekać. Człowiek wyraża zgodę na odstąpienie ciała.

— Więc torturujecie go, aż ulegnie — mruknął beznamiętnie Reza.

— W samej rzeczy, tak jest… Tak, nie inaczej… Zważcie tylko, że mnie się to wcale nie podoba.

— To znaczy, że Molvi wciąż jest w tobie? Żyje?

— Owszem, lecz jego duszę zamknąłem w ciemnym, ustronnym miejscu. Nie wiem, czy coś takiego można jeszcze nazwać życiem.

— A ta moc, o której wspomniałeś? — drążyła temat Kelly. — Na czym właściwie polega?

— Sam dobrze nie wiem. Dla mnie to jakaś magia. Ale nie taka jak u czarownicy, z zaklęciami i magicznymi wywarami. To straszniejsza magia, bo jest do twojej dyspozycji, kiedy o niej pomyślisz.

Jakże łatwo ją przywołać. Nie powinna być rozdawana ludziom jak popadnie. Potem trudno się oprzeć pokusom.

— To dzięki niej powstają białe ognie? — zapytał Reza. — Dzięki tej mocy?

— Tak, to prawda.

— Jaki jest ich zasięg?

— To trudno rzec tak od razu. Jak strzelamy w grupie, to ogień dalej niesie. Im więcej w strzelającym wściekłości, tym lepszy skutek. Ty, zawsze taki opanowany, nie postrzelałbyś na większe odległości.

Reza prychnął i odwrócił się na ławce.

— Czy mógłbyś mi teraz zademonstrować próbkę swoich umiejętności? — poprosiła Kelly. — Zapiszę to i pokażę ludziom, aby uwierzyli, że mówisz prawdę.

— Nigdy jeszcze nie spotkałem dziewczyny z gazety. Powiedziałaś, że jesteś z gazety, hę?

— Pracuję nad czymś, co jest odpowiednikiem gazety w późniejszych wiekach. — Przejrzała hasła zgromadzone w nanosystemowych plikach historycznych. — Przypomina to sprzęt projekcyjny Pathego i system Movietone w kinie, ale dochodzi jeszcze kolor i inne wrażenia zmysłowe. A teraz poproszę o tę demonstrację.

— Osobiście wolę, jak dziewczyna nosi dłuższe włosy.

Kelly przejechała dłonią po głowie z poczuciem winy. Musiała przyciąć włosy na długość paru milimetrów, aby włożyć pancerny hełm powłokowy.

— Normalnie zapuszczam je do ramion — powiedziała z żalem.

Shaun Wallace puścił do niej oczko z szelmowską miną, po czym przechylił się nad nadburciem i zgarnął ze śnieżnej lilii długonogiego owada. Przytrzymał go w otwartej dłoni; długie szarobrązowe ciało o kształcie wałka i okrągła głowa ze szczękami zaopatrzonymi w odrażające kleszcze. Owad drżał, lecz nie ruszał się z miejsca, jakby przylepił się do skóry. Shaun przykrył go drugą ręką i powoli roztarł na miazgę. Kelly przyglądała się temu bez zmrużenia powieki.

Kiedy rozchylił dłonie, między nimi ukazał się książę motyli o wielkich skrzydłach z deseniem turkusowych, topazowych i srebrnych wzorków; kolory opierały się wszechobecnej czerwonej poświacie, błyszczały własnym światłem. Motyl dwukrotnie złożył i rozłożył skrzydła, a następnie wzbił się w powietrze, natychmiast odepchnięty potężnym strumieniem zasmigłowym poduszkowca.

— Widzisz? Jesteśmy zdolni nie tylko do niszczenia — skonstatował Shaun Wallace.

Kelly straciła z oczu przepiękną zjawę.

— Jak długo taki będzie?

— Piwo rozlewa się na pinty, ale śmiertelność nie tak łatwo odmierzyć, słodka Kelly. Będzie się cieszył pełnią życia, i to się liczy.

— On o niczym nie wie — odezwał się lakonicznie Reza.

Shaun Wallace przywołał na usta blady uśmiech jakby politowania.

Poduszkowce docierały do coraz jaśniejszych terenów. Kelly ujrzała w górze, jak cudownie czyste promienie słońca nadają liściom szmaragdowy odcień. Wreszcie coś przestało być czerwone!

A już zaczynała wierzyć, że wszędzie na świecie może być tylko czerwono.

Oddział wyjechał spod potarganych obrzeży chmury. Najemnicy wrzasnęli radośnie zgodnym chórem.

— Skąd to się wzięło? — Kelly próbowała przekrzyczeć zgiełk wesołych głosów, pokazując na niebo.

— To nasze odbicie, a raczej naszego strachu.

— Czego się boicie?

— Pustej nocy, która przypomina nam o zaświatach. Dlatego się przed nią ukrywamy.

— To wyście stworzyli tę chmurę? — zapytała z mieszaniną niedowierzania i zdumienia. — Ale ona ciągnie się przez tysiące kilometrów!

— Zgadza się. Powstała z naszej woli. Pragniemy schronienia i ono jest nam dane. Wszyscy, nawet taki odludek jak ja, modlimy się o azyl całym naszym jestestwem. Mamy potężną wolę, a ona jest spragniona wciąż nowych podbojów. Ta chmura rychło przykryje planetę. Ale to dopiero pierwszy rozdział wielkiego dzieła zbawienia.

— A jaki będzie drugi?

— Udamy się w drogę, by zniknąć na zawsze z oblicza tego wstrętnego wszechświata. Zamieszkamy w miejscu, które sami sobie stworzymy. Gdzie pustka nie wisi jak miecz nad głową, gdzie śmierć nie ma dostępu do człowieka. Tam ten motyl będzie żył przez wieki. Powiedz mi, Kelly, czy to nie szczytne marzenie, czy to nie sen wart urzeczywistnienia?

Ostatnie drzewa zostały w tyle, gdy wjechali na sawannę. Bujne, zielone łąki zdawały się rozwijać po obu stronach rzeki, jakby odbywał się właśnie akt ich stworzenia. Reza nie poświęcał jednak otoczeniu zbyt dużej uwagi, ponieważ zastanawiały go słowa ekscentrycznego Irlandczyka.

— Zamknięty wszechświat — powiedział już bez wcześniejszej ironii.

Kelly spojrzała na niego ze zdziwieniem.

— Myślisz, że to możliwe?

— Podobne rzeczy dzieją się tysiące razy na dzień. Podczas każdej podróży międzygwiezdnej jastrzębie otwierają szczeliny w przestrzeni, aby wlecieć do tunelu czasoprzestrzennego. Z teoretycznego punktu widzenia są to samoistne wszechświaty.

— Zgoda, ale żeby zabrać całą planetę…

— Jest nas dwadzieścia milionów — wtrącił spokojnie Shaun Wallace. — Razem nam się uda. Wspólnymi siłami otworzymy bramę, która prowadzi do nieśmiertelności.

Neuronowy nanosystem Kelly zapisał wiernie zimny dreszcz, jaki przeszedł jej po ciele, gdy Wallace z taką pewnością siebie wypowiadał swoje zdanie.

— Czyżbyście planowali umieścić całą Lalonde w dostatecznie dużym tunelu czasoprzestrzennym? Na zawsze?

Shaun Wallace pokręcił palcem.

— Przepraszam, słodka Kelly, lecz znowu wkładasz mi w usta swoje piękne, eleganckie słówka. Planowanie to takie szumne określenie. Generałowie, admirałowie i królowie: oni układają plany.

Ale nie my. My się kierujemy instynktem. Zabranie naszej nowej ojczyzny z wszechświata stworzonego przez Boga wydaje nam się czymś tak naturalnym jak oddychanie. — Zachichotał. — Właśnie dzięki temu będziemy mogli nadal oddychać. Chyba nie chciałabyś, żebym przestał oddychać, hę? Taka miła, słodka dziewuszka.

— Nie. Tylko co z Molvim? Ciekawi mnie, co się z nim później stanie.

Shaun Wallace podrapał się po brodzie, rozejrzał po sawannie i z kpiącym wyrazem twarzy poprawił kombinezon na ramionach.

— Pewnie zostanie tam, gdzie jest — stwierdziła chłodno Kelly. — Nigdy go nie wypuścisz.

— Potrzebuję ciała, i to bardzo. Jeśli między nami znajdzie się ksiądz, poproszę go o rozgrzeszenie.

— Jeżeli mówisz prawdę — rzekł Reza z wahaniem, ogniskując czujnik optyczny na powłoce czerwonych chmur — to lepiej, żebyśmy wydostali się stąd jak najszybciej. Powiedz, kiedy ma się zdarzyć to spektakularne zniknięcie planety?

— No… kilka dni wam jeszcze zostało. Ale nie macie już statków, żeby stąd odlecieć. Przykro mi.

— A więc dlatego nie stawiałeś oporu? Bo i tak nie mamy możliwości ucieczki?

— O nie, nie zrozum mnie źle. Bo widzisz, nie bardzo mnie ciągnie do moich ziomków. Bokiem mi już wychodzą, więc polubiłem samotność. Wybrałem życie w puszczy. Siedem wieków z tą zgrają w zupełności mi wystarczy.

— To znaczy, że nam pomożesz?

Uniósł głowę i zerknął przez ramię na drugi poduszkowiec.

— Nie będę wam przeszkadzał — oświadczył wspaniałomyślnie.

— Wielkie dzięki.

— Ale to wam się na wiele nie zda.

— Jak to?

— Obawiam się, że trudno wam będzie znaleźć bezpieczny zakątek. Całkiem sporo moich kolegów odleciało waszymi statkami.

— No to się popieprzyło! — warknęła Kelly.

Shaun Wallace nachmurzył czoło z niesmakiem.

— Hejże, nie przystoi panience takich słów używać.

Kelly postarała się, aby uchwycić wyraźnie twarz Irlandczyka.

— Chcesz powiedzieć, że cokolwiek dzieje się na Lalonde, zdarzy się również na innych planetach?

— Tak twierdzę. W zaświatach przebywają nieprzebrane tłumy udręczonych dusz. Wszystkie pożądają miłego, świeżego ciała.

Twoje mogłoby się komuś bardzo spodobać.

— Ono jest już zajęte, wypełnione po brzegi.

W jego oczach błysnęło ponure rozbawienie.

— A myślisz, że moje jakie było?

— I wszystkie te światy, na których wylądują opętani, zostaną uwięzione w tunelach?

— Ciągle używasz tego śmiesznego słowa: tunel. Kojarzy mi się z korytarzykiem robaka, nad którym leży kupka ziemi, dzięki czemu wędkarz poznaje, co się chowa w środku.

— Mam na myśli luki w przestrzeni. Szczeliny, którymi można przechodzić.

— Naprawdę? W takim razie mówimy o tej samej rzeczy. To mi się nawet podoba: szczelina w niebie, którą można przejść na drugą stronę tęczy.

Jak w baśni. Słowa te pojawiały się raz za razem w wyobraźni Kelly, obwiedzione hologramowym fioletem nad postacią szalonego zmarłego Irlandczyka, który uśmiechał się jadowicie na widok jej zmieszania. Światy porwane ze swych orbit przez armie umarlaków. Jak w baśni. Jak w baśni. Jak w baśni…

Fenton, warcząc, poderwał się na nogi z obnażonymi kłami i sierścią zjeżoną na karku. Shaun Wallace popatrzył na psa z niepokojem. Kelly zaobserwowała drobne białe ogniki na czubkach jego palców. Fenton odwrócił jednak głowę w górę rzeki i głośno zaszczekał.

Jalal obracał już karabin magnetyczny. Dostrzegł wielkiego zwierza, który czaił się w wysokiej nadbrzeżnej trawie trzydzieści pięć metrów od poduszkowców. Pamięć dydaktyczna z ogólną wiedzą o Lalonde podpowiedziała mu, że to krokolew, drapieżnik polujący na równinach, postrach nawet sejasów. I nic dziwnego: olbrzym miał cztery metry długości i musiał ważyć co najmniej pół tony.

Miał płową sierść zlewającą się z kolorem trawy, przez co trudno go było zauważyć gołym okiem. Na szczęście w podczerwieni jarzył się jak pochodnia. Łeb zdawał się przeszczepiony z ziemskiego rekina: paszcza pełna zębów i małe, pałające żądzą mordu oczka.

Zamknęła się na nim niebieska kratka celownika. Jalal wystrzelił pocisk wybuchowy.

Wszyscy się skulili, Kelly zasłoniła rękami uszy. Nastąpiła oślepiająca eksplozja, po której wzbił się na dwadzieścia metrów w górę słup fioletowej plazmy i grud ziemi. Wierzchołek słupa spłaszczył się, a po rzece rozszedł pierścień pomarańczowych, przydymionych płomieni. Rozdzierający huk z łatwością zagłuszył głuchy werbel, jakim żegnała ich czerwona chmura.

Kelly ostrożnie uniosła głowę.

— Chyba go załatwiłeś — odezwał się Theo z przekąsem, omijając szerokim łukiem rozkołysaną wodę, która wlewała się do nowego krateru. Na brzegu paliło się półkole trawy.

— Hej, to krwiożercze bydlaki! — zaprotestował Jalal.

— Ten już na pewno nim nie jest, co potwierdzi każdy człowiek w promieniu pięciu kilometrów — powiedziała Ariadnę.

— Ty byś pewnie wymyśliła coś lepszego?

— Przestańcie — wdał się w spór Reza. — Mamy na głowie poważniejsze zmartwienia.

— Uwierzyłeś w to, co opowiadał ten debil? — spytała Ariadnę, wskazując kciukiem na Wallace’a.

— Częściowo — odparł oględnie Reza.

— Dziękuję. — Shaun Wallace przyglądał się bacznie płonącym brzegom jamy, gdy poduszkowiec mijał ją w pędzie. — Celny strzał. Te stare krokolwy zawsze mi napędzały stracha. Lucyfer musiał być w formie, kiedy je wymyślał.

— Zamknij się! — burknął Reza.

Czujnik optyczny zogniskowany na skraju czerwonej chmury pokazał mu samotną odrośl, która zaczynała się wydłużać nad korytem wąskiej rzeki. Reza oceniał, że nie zostaną przez nią dogonieni, tym niemniej był to widomy i niepokojący dowód na to, iż opętani mieszkańcy planety śledzą kroki oddziału zwiadowczego.

Otworzył kanał łączności z blokiem nadawczo-odbiorczym i datawizyjnie przesłał ciąg instrukcji. Urządzenie próbowało odebrać sygnały satelitów telekomunikacyjnych. Dwa z pięciu, które czarne jastrzębie rozmieściły na orbicie geostacjonarnej, znajdowały się nad horyzontem i ciągle nadawały. Do jednego z nich blok wysłał spójną wiązkę promieniowania, prosząc o połączenie z którymś z okrętów należących do floty Terrance’a Smitha. Komputer satelity odpowiedział, że aktualnie żaden statek nie jest połączony z siecią dowodzenia. Przechowywał jednak w pamięci pewną wiadomość. Reza przesłał osobisty szyfr dostępu.

„Wiadomość o ograniczonym dostępie wyłącznie na użytek Rezy — rozległ się głos Joshui CaWerta z bloku procesorowego. — Muszę mieć pewność, że wiadomość odbierzesz ty i nikt inny. Satelita został zaprogramowany, aby przekazać ją bezpieczną wiązką kierunkową. Jeżeli w promieniu pięciuset metrów od was są wrogowie, którzy mogą przechwycić wiadomość, to jej nie odbieraj. Aby odczytać nagranie, podaj nazwisko osoby, która w tamtym roku poróżniła mnie z Kelly”.

Koniuszek czerwonej chmury był jeszcze parę kilometrów za nimi. Reza popatrzył na Shauna Wallace’a.

— Czy któryś z twoich przyjaciół może teraz przechwycić transmisję radiową?

— No cóż, kilku mieszka w starych gospodarstwach na sawannie, ale to kilka mil stąd. Czy to więcej niż pięćset metrów?

— Tak. Kelly, poproszę o nazwisko.

Obrzuciła go lodowatym uśmiechem.

— Pewnie teraz się cieszysz, że nie zostawiłeś mnie w Pamiers?

Jalal zarechotał.

— No to cię zażyła, Reza.

— Tak — wycedził w odpowiedzi. — Cieszę się, że nie zostawiłem cię w Pamiers. A teraz nazwisko.

Kelly otworzyła kanał łączności z jego blokiem nadawczo-odbiorczym i przesłała: „Ione Saldana”.

Nastąpiła chwila ciszy, podczas której na fali nośnej pojawiały się tylko krótkie piknięcia.

„Widzę, Kelly, że pamięć ci dopisuje. W porządku, oto zła nowina: porwane statki walczą z flotą Smitha i eskadrą Saldany. Na orbicie toczy się zacięta bitwa. „Lady Makbet” wyszła z tarapatów, ale i jej się oberwało. Może to kiedyś opiszesz. Zamierzam skoczyć na Murorę. Edeniści mają tam stację na orbicie, więc przeprowadzimy w doku najważniejsze naprawy. Za dwa dni powinniśmy usunąć uszkodzenia, potem po was wrócimy. Słuchajcie wszyscy: tylko jeden jedyny raz okrążymy planetę. Mam nadzieję, że posłuchaliście mojej rady i teraz zmykacie ile sił w nogach od tej czerwonej chmury. Niech wasz blok nadawczo-odbiorczy czeka w pogotowiu na mój sygnał. Jeśli chcecie, żebym was zabrał, trzymajcie się z dala od nieprzyjaciela. To by było na tyle, szykujemy się do skoku.

Życzę powodzenia. Zobaczymy się za dwa, może trzy dni”.

Kelly wsparła głowę na rękach. Sam dźwięk jego głosu fantastycznie koił nerwy. Spryciarz wymigał się od walki. Teraz miał wrócić, żeby ich uratować. Joshua, ty cudowny skurczybyku! Starła łzy z policzków.

Shaun Wallace poklepał ją czule po ramieniu.

— Twój kawaler, co?

— Tak. W pewnym sensie. — Pociągnęła nosem i oficjalnie otarła resztkę łez z twarzy.

— Wygląda mi na zacnego chłopaka.

— Bo nim jest.

Reza przesłał pasażerom drugiego poduszkowca streszczenie wydarzeń.

— Całkowicie zgadzam się z Joshuą, odtąd będziemy unikać opętanych i czerwonej chmury. Misję uważam za zakończoną. Nie dajmy się zabić i zróbmy wszystko, żeby zebrane przez nas informacje dotarły do władz Konfederacji. To są teraz nasze główne zadania. Popłyniemy rzeką aż do osady Tyrataków i tam postaramy się wytrwać do powrotu „Lady Makbet”.

* * *

Tyrataków zwabił na Lalonde pewien krzew o nazwie rygar.

Kiedy LDC zbierało fundusze na wsparcie swych inwestycji, przesłało próbki autochtonicznych roślin obu ksenobiotycznym członkom Konfederacji; przy tego typu przedsięwzięciach było to powszechnie praktykowane działanie, zmierzające do pozyskania pomocy ze wszystkich możliwych stron. Kiintowie jak zwykle odmówili współudziału, jednakże Tyratakowie odkryli w maleńkich jagodach rygara przepyszny smakołyk. Ze zmielonych owoców sporządzało się zimny napój albo po dodaniu cukru wyrabiało ciągliwe słodycze. Zdaniem negocjatorów Towarzystwa, dla Tyrataków był to ekwiwalent czekolady. Na ogół zamkniętych w sobie ksenobiontów tak bardzo zauroczyła perspektywa masowej uprawy rygara, że razem z własną organizacją kupiecką zgodzili się włączyć do dzieła zakładania kolonii i wykupili czteroprocentowy pakiet udziałów w przedsięwzięciu. Dopiero po raz trzeci od wstąpienia do Konfederacji Tyratakowie zasiedlali wspólnie z ludźmi nowo odkrytą planetę, co dawało tak potrzebny prestiż borykającemu się z licznymi problemami Towarzystwu. Zarząd LDC miał tym większe powody do zadowolenia, iż ludziom jagody rygara smakowały jak olej roślinny, więc nie zachodziła obawa, że między nimi a Tyratakami wybuchnie w przyszłości konflikt interesów.

Pięć lat po tym, jak z nieba spadły kontenery zrzutowe będące zalążkiem Durringham, na planetę przybyła pierwsza grupa par rozpłodowych, które osiedliły się u podnóży łańcucha górskiego — na południowych rubieżach dorzecza Juliffe, gdzie występował pospolicie rygar. Wieloletnie plany gospodarcze LDC przewidywały, że siedziby ludzi i Tyrataków, powstające coraz dalej od pierwszych ośrodków osadnictwa, spotkają się gdzieś przy granicy dorzecza.

W tym czasie obie rasy miały być już finansowo samowystarczalne, prowadzić handel wymienny i osiągać dobrobyt. Ta chwila wciąż jednak była melodią dalekiej przyszłości. Żadna z osad ludzkich położonych najdalej od Durringham nie wyszła poza poziom zamożności Schuster czy Aberdale, a i na plantacjach Tyrataków zbierano ledwie tyle rygara, żeby zapełnić ładownie dwóch statków, które co rok przybywały po plony. Kontakt między obiema społecznościami był minimalny.

* * *

Późnym popołudniem, kiedy trawiaste równiny zaczynały pochylać się na niskim przedgórzu, najemnicy z oddziału zwiadowczego ujrzeli pierwszą sadybę Tyrataków. Nie mogło być mowy o pomyłce: ponura żółtobrązowa wieża o wysokości dwudziestu pięciu metrów, zwężająca się lekko ku górze, miała okrągłe okna zaklejone śnieżnobiałymi pęcherzami. Ten styl wykształcił się przed z górą siedemnastoma tysiącami lat na porzuconej już ojczystej planecie Tyrataków, MastritPJ, i był powielany na każdej planecie w galaktyce, do której docierały ich kolonizacyjne arki kosmiczne.

Wieża stała nad rzeką jak samotna strażnica. Octan okrążył ją kilka razy, zauważając niewyraźne obrysy ogrodów i pól, na które ponownie wdzierały się krzewinki i trawa. Na dachu wieży, gdzie wiatr nawiał kurz i ziemię, w szparach pod murkiem rozpleniły się mchy i chwasty.

— Zupełny brak ruchu — oznajmił Pat. — Mam wrażenie, że od trzech, czterech lat nikt już tu nie mieszka.

Zebrali się tuż za wieżą, wciągnąwszy poduszkowce na brzeg.

Rzeka płynęła tu wąskim, ośmiometrowym korytem; w zasadzie był to już strumień, do tego usłany głazami, które w praktyce uniemożliwiały skuteczną nawigację. Po raz pierwszy odkąd rankiem wylądowali na planecie, nie widzieli w pobliżu śnieżnych lilii: na wodzie kołysały się apatycznie jedynie ułamane końce ich łodyg.

— To normalne u Tyrataków — powiedział Sal Yong. — Z domu korzysta się tylko raz. Po śmierci rozpłodowców zamyka się go i robi z niego grobowiec.

Reza połączył się z blokiem inercjalnego naprowadzania.

— Sześć kilometrów na południowy wschód stąd są plantacje i wieś CoastucRT. Po drugiej stronie wzniesienia. — Przesłał reszcie datawizyjną mapę. — Ariadnę, przejadą tędy poduszkowce?

Omiotła czujnikami optycznymi pagórkowatą krainę, która rozciągała się u podnóży gór.

— Powinny sobie poradzić. Trawa tu niższa niż na sawannie i nie ma tyle kamieni. — Kiedy skierowała spojrzenie na zachód, dostrzegła kolejne trzy ciemne wieże, rysujące się wyraźnie na tle monotonnego krajobrazu. Znajdowały się w cieniu: gęste, czarne chmury deszczowe parły już ku nim nad górskimi stokami. Po wyjściu z dżungli mogli wreszcie cieszyć się rześkimi powiewami wiatru.

Obejrzawszy się za siebie, zobaczyła czerwoną chmurę rozprzestrzeniającą się na cały północny horyzont; byli z nią prawie na równej wysokości, bo przez ostatnie godziny, kiedy uciekali, teren stale się wznosił. Niebo nad chmurą było nieskazitelnie błękitne.

Kelly poczuła pierwsze krople mżawki na odsłoniętych ramionach, gdy wsiadała z powrotem do poduszkowca. Wygrzebała z plecaka kurtkę przeciwdeszczową; górną część pancernego kombinezonu, nie mogącego się już na nic przydać, porzuciła w dżungli.

— Wybacz — zwróciła się do Wallace’a, kiedy obok niej usiadł — ale mam tylko jedną. Inni w ogóle ich nie potrzebują.

— Nie musisz się o mnie troszczyć, Kelly. — Kombinezon Irlandczyka zrobił się ciemnoniebieski, a materiał sztywniejszy. Miał teraz na sobie sztormiak identyczny z tym, który ona trzymała w ręku; nie zapomniał nawet o nie rzucającym się w oczy logo Collinsa na lewym ramieniu. — Widzisz? Stary Shaun umie o siebie zadbać.

Kelly z konsternacją pokiwała głową (ciesząc się w duchu, że wszystko nagrywa się do komórki pamięciowej). Pośpiesznie okryła się kurtką, gdyż ciepły deszczyk padał coraz intensywniej.

— A co z jedzeniem? — zapytała, kiedy Theo przeprowadził poduszkowiec nad szczytem nadbrzeżnej skarpy i skierował pojazd w stronę wioski Tyrataków.

— Mną się nie przejmuj. Nie dla mnie delikatesy. Jestem zwolennikiem prostych przyjemności.

Pogrzebała w plecaku, skąd po chwili wyciągnęła tabliczkę czekolady o tarretowym smaku. Żaden z najemników nie zabrał ze sobą prowiantu: dzięki udoskonalonej przemianie materii mogli w nieskończoność żywić się roślinami, ponieważ ich silne enzymy żołądkowe trawiły wszystko, co tylko składało się z białek i węglowodorów.

Shaun Wallace jadł dłuższą chwilę w milczeniu.

— Całkiem dobre — oświadczył na koniec. — Przypominają mi się borówki, com je zrywał w chłodny ranek. — Uśmiechnął się szeroko.

Kelly nieświadomie odwzajemniła uśmiech.

Poduszkowce poruszały się znacznie wolniej po lądzie niż na wodzie. Pryzmy gładkich kamieni i wąskie rozpadliny utrudniały zadanie pilotom. Na domiar złego lało jak z cebra.

Pat wysłał orła na północ, żeby nie moknął tak jak oni. Na polecenie Rezy psy biegły przodem, badając teren. Z tyłu na sawannie było sucho i słonecznie — stanowiła swoistą strefę buforową między zjawiskami naturalnymi i ponadnaturalnymi. Niebo przeorały pierwsze błyskawice.

— Zaczynam tęsknić za rzeką — mruknął smętnie Jalal.

— Ciesz się, żeś nie poznał Lalonde wcześniej — odezwał się Shaun Wallace. — To tylko kapuśniaczek. Nie takie deszczyska tu widywano, nim wróciliśmy z zaświatów.

Najemnik zignorował tę wzmiankę o mocy opętanych. Podejrzewał, że Shaun Wallace toczy z nimi cichą wojnę nerwów, zasiewa w ich sercach ziarna niepewności i zniechęcenia.

— Tu się zatrzymamy — rozkazał Reza datawizyjnie Theo i Salowi Yongowi, który pilotował drugi pojazd. — Wypuśćcie powietrze.

Pojazdy opadły przy cichnącym szumie wirników, zgniatając twarde źdźbła trawy, na których siadły lekko przechylone. Ulewa skróciła widoczność do dwudziestu pięciu metrów i nawet udoskonalone siatkówki niewiele pomagały. Kelly z trudem dostrzegła sylwetkę Ryalla. Pies nieufnie obwąchiwał wielki piaskowoszary głaz.

Reza odpiął pas z magazynkami i razem z nim odłożył karabinek impulsowy. Przeskoczywszy nadburcie, ruszył w stronę niespokojnego psa. Kelly starła z twarzy lepkie krople deszczu. Strużki wody wiły się wokół kołnierza kurtki i spływały jej po szyi. Biła się nawet z myślą, czyby nie włożyć z powrotem hełmu powłokowego — wszystko, byle tylko obronić się przed uprzykrzonymi atakami wilgoci.

Reza przystanął pięć metrów od brązowego wzgórka i wolno rozchylił ramiona; deszcz spływał swobodnie po szarej skórze jego palców. Krzyknął coś, czego wskutek wiatru i ulewy nie mógł zinterpretować nawet jej profesjonalny program do obróbki dźwięku.

Gdy wytężyła wzrok, poczuła nagle chłód wody pod koszulką. Głaz uniósł się lekko na czterech masywnych nogach. Kelly westchnęła ze zdumienia. Pamięć dydaktyczna z ogólną wiedzą o Konfederacji dała jej natychmiastową odpowiedź: Tyratak z kasty żołnierzy.

— Diabli go tu nadali — mruknął Jalal. — Oni żyją w klanach, pewnie będzie ich więcej. — Zaczął skanować okolicę, na próżno jednak, gdyż w rzęsistym deszczu nawet podczerwień nie mogła w niczym pomóc.

Tyratak z kasty żołnierzy był wielkości konia, choć miał krótsze nogi. Także głowa, lekko uniesiona na grubej, muskularnej szyi, przypominała koński łeb. Nie dało się zauważyć uszu ani nozdrzy.

Układ podwójnych warg w otworze gębowym wyglądał jak dwa małże, jeden wewnątrz drugiego. Rdzawa skóra, o której Kelly początkowo myślała, że jest gładka jak pancerz egzoszkieletu, pokryta była łuskami. Wzdłuż kręgosłupa biegła krótko przystrzyżona brązowa grzywa. Od podstawy szyi odchodziła para ramion zakończonych dziewięciopalcowymi okrągłymi dłońmi, a przy łopatkach wyrastały wąskie czułki, odgięte do tyłu i przylegające do ciała.

Tyratak mógł na pierwszy rzut oka wydawać się zwierzęciem, lecz w ręku trzymał wielką strzelbę o absolutnie nowoczesnym wyglądzie. Szyję opinał mu szeroki pas podobny do uprzęży, w który wetknął granaty i magazynki z energią.

Z wyciągniętego bloku procesorowego wysunęła się teleskopowo wąska kolumna projektora AV.

— Wycofajcie stąd swoje pojazdy — rozległ się metaliczny głos w szumie deszczu. — Ludzie nie mają tu już prawa wstępu.

— Szukamy schronienia na noc — odparł Reza. — Nie możemy wracać na północ, sami przecież widzieliście tę czerwoną chmurę.

— Nie chcemy tu ludzi.

— Dlaczego? Musimy gdzieś przenocować. Powiedz, co się stało?

— Ludzie stali się… — Blok wydał z siebie melodyjne ćwierknięcie. — Brak dosłownego tłumaczenia, najbliższe określenie: elementarni. CoastucRT ucierpiał od zniszczeń, skradziono kosmolot kupców. Ludzie w amoku zabijali rozpłodowce i członków innych kast. Nie macie pozwolenia na wejście.

— Wiem o zamieszkach w wioskach ludzi. Towarzystwo Rozwoju Lalonde przysłało nas, żebyśmy spróbowali przywrócić tu porządek.

— W takim razie próbujcie. Wróćcie do swoich wiosek i zaprowadźcie porządek.

— Staraliśmy się, ale opanowanie sytuacji przerasta nasze możliwości. Nastąpiła groźna inwazja nieznanego pochodzenia. — Jakoś nie umiał przełamać się i powiedzieć: opętanie. Blok procesorowy milczał. Podejrzewał, że rozmawia z rozpłodowcem, gdyż członkowie kasty żołnierzy byli tylko w niewielkim stopniu świadomi… Nie to, żeby chciał się z takim zmierzyć. — Możemy pomówić o tym, co da się zrobić, żeby uchronić was przed dalszymi atakami. Moi ludzie są wyszkoleni do walki i dobrze wyposażeni, z pewnością zwiększą wasze możliwości obronne.

— Zgoda. Wejdziesz w pojedynkę do CoastucRT i zapoznasz się z sytuacją. Jeśli stwierdzisz, że istotnie jesteście w stanie przygotować nas do obrony, twój oddział będzie mógł wejść i pozostać.

— Reza — przesłała datawizyjnie Kelly, — Zapytaj go, czy mogę ci towarzyszyć. Proszę.

— Będę potrzebował dwóch osób do pomocy, aby do zmierzchu obejrzeć dokładnie teren wokół osady — powiedział na głos, dodając datawizyjnie: — No to jesteśmy kwita.

— Najzupełniej — odpowiedziała.

— Ale tylko dwóch — zgodził się metaliczny głos. — I nie mogą mieć przy sobie broni. Nasi żołnierze zapewnią im ochronę.

— Będzie, jak sobie życzycie.

Odwrócił się i ruszył z powrotem do poduszkowca, zapadając się po kostki w błotnistych kałużach. Projektor AV bloku procesorowego zaczął emitować dźwięczne świsty i pohukiwania, będące głoskami języka Tyrataków. Przez deszcz przedzierały się odpowiedzi, wobec czego najemnicy wzmocnili do maksimum czułość czujników, daremnie próbując określić położenie innych przedstawicieli kasty żołnierzy. — Ariadnę, pójdziesz ze mną i z Kelly. Potrzebuję kogoś, kto należycie zbada teren. Reszta tutaj zaczeka. Postaramy się wrócić przez zmrokiem. Zostawiam na warcie Fentona i Ryalla.

Przez całą drogę do wioski obok poduszkowca truchtali dwaj żołnierze o — zdawałoby się — niespożytych siłach. Ich czułki podrygujące w biegu, o czym dowiedziała się Kelly z pamięci dydaktycznej, były odpowiednikami ogonów — pomagały im utrzymać równowagę. Właściwie to nie była pewna, kogo mieli ochraniać.

Strzelby w ich rękach stwarzały niezwykły widok; do istot, które ewoluowały w czasach preindustrialnych, specjalizując się w walkach z wojownikami wrogich plemion, pasowałyby bardziej strzały i łuki.

Po przejrzeniu całej pamięci dydaktycznej Kelly wiedziała już, że wyspecjalizowane wymiona rozpłodowców (jedynych w pełni świadomych Tyrataków) wydzielały swego rodzaju chemiczne programy sterujące. Układana przez rozpłodowca sekwencja instrukcji — których roślin nie wolno zjadać, jak posługiwać się określonym narzędziem elektrycznym — modyfikowała w gruczołach odpowiedni łańcuch molekuł. Każde polecenie załadowane do mózgu osobnika z kasty wasali (istniało ich sześć gatunków) zawsze mogło zostać uaktywnione prostą werbalną komendą. Substancje chemiczne znajdowały również zastosowanie w nauczaniu młodych rozpłodowców, upodabniając proces kształcenia do imprintów dydaktycznych adamistów i afinicznych lekcji edenistów.

Deszcz powoli ustawał, kiedy poduszkowiec wjechał na szczyt wzniesienia górującego nad osadą. Kelly potoczyła wzrokiem po rozległej dolinie. Na wszystkich jej łagodnie spadających zboczach założono plantacje. Na powierzchni blisko dwudziestu kilometrów kwadratowych ziemię oczyszczono z trawy i zarośli, a na wyrównanych i nawodnionych terasach posadzono młode krzewy rygara. Sama wieś rozłożyła się na dnie doliny; kilkaset identycznych ciemnobrązowych wież stało w koncentrycznie rozmieszczonych kręgach wokół parku położonego w środku wioski.

Reza wprowadził poduszkowiec na wijącą się serpentynami drożynę i ruszył w dół zbocza. Przy szmaragdowozielonych krzewach pracowali liczni przedstawiciele kasty farmerów: przycinali pędy, wyrywali chwasty, naprawiali płytkie rowy odwadniające.

Farmerzy byli nieco mniejsi od żołnierzy, lecz mieli mocniejsze ramiona i tego rodzaju krzepę, która kojarzyła się z wołami lub końmi z rasy szajrów. Sporadycznie napotykali przemykających w zaroślach członków kasty myśliwych; niewiele więksi od psów Rezy, odznaczali się wściekłą żywiołowością, przed którą prawdopodobnie mógłby zadrżeć krokolew. Ilekroć pojawiał się myśliwy, żołnierze eskorty świstali i pohukiwali, a wtedy odwracał się posłusznie i znikał.

Dopiero kiedy poduszkowiec zjechał na dno doliny, dało się zauważyć pierwsze ślady zniszczeń. Kilkanaście wież z zewnętrznego kręgu miało naruszoną konstrukcję, a po pięciu pozostały jedynie poszarpane kikuty sterczące z gruzowiska. Barbarzyńsko osmalone mury zdawały się pokryte jakimś ekscentrycznym graffiti.

Na polach uprawnych po obu stronach drogi widniały liczne jamy. Ślady po trafieniach pocisków wybuchowych, doszedł do wniosku Reza. Kasta żołnierzy musiała tu stawić zaciekły opór napastnikom. Samą drogę trzeba było połatać w wielu miejscach.

Osadę obiegał świeżo usypany wał ziemny, położony w odległości stu metrów od zewnętrznego kręgu wież mieszkalnych. U podstawy obwałowań harowali farmerzy, używając łopat, które nawet Sewell udźwignąłby z trudnością.

— Zostawcie tutaj swój pojazd — nakazał im syntetyczny głos z bloku procesorowego, gdy zbliżyli się na dwadzieścia metrów do ziemnej barykady.

Reza wyłączył napęd i zakodował dostęp do baterii. Gdy wyszli z poduszkowca, żołnierze poprowadzili ich do osady.

Z bliska zwracała uwagę surowość stylu, w jakim zbudowano wieże — czteropiętrowe budowle z oknami rozstawionymi w zawsze takich samych regularnych odstępach. Zostały wzniesione przez najliczniejszą wśród wasali kastę budowniczych, którzy przeżuwali ziemię, mieszając ją w przewodach gębowych z epoksydowym związkiem chemicznym, dzięki czemu powstawał silny materiał wiążący. Gładkie ściany wyglądały jak wyciśnięte w matrycy, jakby wieże powstały w całości w gigantycznym piecu do wypalania ceramiki. Dało się również dostrzec pewne nowoczesne dodatki: pasy baterii słonecznych oplatały szczyty większości murów, metalowe rury kanalizacyjne wystawały pogięte ze zgliszczy. Wszystkie okna były przeszklone.

Każdą wieżę otaczały ogródki, gdzie paliki i treliaże dawały oparcie wybujałej gęstwie żółtych roślin, sprowadzonych przez Tyrataków z ich rodzimej planety. Brukowane dróżki wysadzane były szpalerami drzew owocowych, których wielkie liście zapewniały cień w słoneczne dni.

Między wieżami spotykało się mniejsze spichlerze i warsztaty z pojedynczymi półokrągłymi drzwiami. Na zewnątrz parkowały furmanki, a czasem nawet pojazdy mechaniczne.

— Trudno ocenić, kto jest bardziej nerwowy, my czy oni — wyrecytowała Kelly, zapisując swoje słowa w nanosystemowej komórce pamięciowej. — Tyratakowie z kasty żołnierzy to potężni wojownicy, nie mówiąc już o myśliwych, a mimo to opętani wyrządzili im tyle krzywdy. Nikt się nie troszczy o zwłoki członków kasty wasali, które widać na pół zagrzebane w szczątkach wież na obrzeżach wioski. Wszyscy są zajęci umacnianiem fortyfikacji. To wyjątkowe odstępstwo od zwyczajów pogrzebowych, lecz teraz Tyratakowie myślą przede wszystkim o niebezpieczeństwie, jakie zagraża im ze strony ludzi. W samej wiosce panuje niewielki ruch, jeśli nie liczyć wasali pracujących przy wałach. Drogi są puste. Nie widzę żadnego rozpłodowca. Żołnierze prowadzą nas pewnym krokiem w głąb wioski. Z daleka, od strony parku, dochodzi głos wielkiej rzeszy Tyrataków. O właśnie, posłuchajcie tylko tego świstu, który wznosi się i opada w powolnym, miarowym rytmie. Pewnie setki Tyrataków śpiewają jednym głosem, aby uzyskać taki efekt.

Żołnierze wyprowadzili ich na jedną z dróg docierających promieniście do samego parku. Dokładnie pośrodku osady stała olbrzymia srebrnoszara budowla o wręcz niewiarygodnym kształcie.

Wyglądała na dwustumetrowy dysk wsparty pięćdziesiąt metrów nad ziemią przez stożkową kolumnę, której czubek ledwie dotykał ziemi; identyczny stożek wznosił się na szczycie tej idealnie symetrycznej budowli. Światło zachodzącego słońca odbijało się w niej mdłymi, czerwonozłotymi refleksami. Krawędź dysku wspierało sześć olbrzymich łuków podporowych, aby pieczołowicie wyważona konstrukcja nie przewróciła się na bok.

Troje ludzi przypatrywało się milcząco tak imponującemu dziełu. Rośli budowniczowie poruszali się ospale wzdłuż podpór i po powierzchni dysku. Trwały jeszcze prace wykończeniowe przy wierzchołku górnego stożka: na drewnianym rusztowaniu stali rzędem robotnicy, oblepiając wolno ścianę swym organicznym cementem.

Za nimi druga ekipa pokrywała ów schnący cement lepkim śluzem, który mienił się jak olejowy ornament, póki nie stwardniał, nabierając charakterystycznego srebrzystego odcienia.

Kelly zamknęła całą budowlę w jednym wprawnym ujęciu, po czym Skupiła wzrok na jej otoczeniu. W miejsce parku powstała płytka glinianka, gdyż nie było czasu na zwożenie z daleka materiału na dysk i podpory. Na jej dnie, wokół majestatycznej budowli, zebrały się tysiące Tyrataków z kasty rozpłodowców. Siedzieli w błocie na zadnich nogach, z wyprostowanymi czułkami, nucąc wolną, patetyczną pieśń, która brzmiała żałośnie, niemal jak błaganie. Istoty skrzywdzone bez powodu szukały przyczyny — jak wiele im podobnych w otchłaniach galaktyki.

W swej pamięci dydaktycznej Kelly nie znalazła odniesień do religii Tyrataków. Nanosystemowa wyszukiwarka, po bardziej szczegółowej analizie zasobów encyklopedycznych, podała, że Tyratakowie nie wyznają żadnej religii. Nie było też wzmianki o dysku.

— To zabrzmi trochę dziwnie, ale oni chyba się modlą — rzekł datawizyjnie Reza.

— A może tak właśnie wyglądają ich narady? — podsunęła Ariadnę. — Pewnie zastanawiają się, co zrobić z nami, dzikusami.

— O niczym nie rozmawiają — powiedziała Kelly. — Wydaje mi się, że to jakaś pieśń.

— Tyratakowie nie śpiewają — zauważył Reza.

— I do czego im ten dysk? Nie widać wejścia u dołu kolumny, przynajmniej z tej strony, lecz środek musi być pusty. Gdyby to było pełne, już dawno by się zawaliło. Może to jakaś atrapa? Nie mam informacji, żeby kiedykolwiek coś takiego zbudowali. No i czemu budują to akurat teraz, na miłość boską, kiedy budowniczowie potrzebni są na wałach? Na pewno mieli tu huk roboty.

Reza położył jej rękę na ramieniu.

— Zaraz będziesz miała okazję zapytać.

Żołnierze zatrzymali się na równi z wewnętrznym kręgiem wież.

Wszystkie były zamknięte: czarne pokrywy zasłaniały okna, cementowe płyty sięgały nad sklepienia drzwi. W ogródkach pieniły się bujnie kwitnące kolorowo rośliny.

Z parku zmierzał w ich stronę samotny rozpłodowiec. Kelly nie umiała powiedzieć, czy to samiec, czy samica — nawet porównując go ze zdjęciami w komórce pamięciowej. Samice były podobno trochę większe. Idący im na spotkanie osobnik był o pół metra wyższy od żołnierzy, miał znacznie jaśniejsze łuski i elegancko zaplecioną grzywę. Oprócz krótkich czarnych czułków jedyną widoczną częścią ciała, która odróżniała go od wasali, był rząd niewielkich wymion służących do wydzielania instrukcji chemicznych, które dyndały mu bezwładnie pod gardłem niczym puste skórzane woreczki. Giętkość długich palców sugerowała, że łatwo posługiwał się skomplikowanymi narzędziami.

Kelly dostrzegła prawie niewidoczną mgiełkę, która po jego przejściu migotała chwilkę nad ziemią. Z boków Tyrataka sypał się na drogę drobniusieńki pyłek, przypominający powłoczkę na skrzydłach ziemskiej ćmy.

Rozpłodowiec przystanął przed żołnierzem niosącym blok procesorowy. Zewnętrzne usta cofnęły się i z gardła wydobył się przeciągły świst.

Jak melodia fletu, pomyślała Kelly.

— Nazywam się WabotoYAU — przetłumaczył blok procesorowy. — Jestem wysłannikiem CoastucRT na rozmowę z wami.

— Ja nazywam się Reza Malin i jestem dowódcą bojowej jednostki zwiadowczej, działającej zgodnie z umową zawartą z LDC.

— Będziecie w stanie pomóc nam w obronie?

— Musisz najpierw powiedzieć, co tu się wydarzyło, jeśli mamy obrać taktykę.

— Wczoraj przybył statek kosmiczny „Santa Clara”. Wylądował kosmolot, przywiózł następnych Tyrataków i sprzęt. Dużo go potrzeba. Wziął rygar. Potem nastąpił atak szalonych elementarnych ludzi. Zabrali kosmolot. Bez prowokacji, bez powodu. Dwudziestu trzech rozpłodowców zabitych. Stu dziewięćdziesięciu wasali zabitych. Ogromne zniszczenia. Sami widzicie.

Reza zastanawiał się, jak by zareagował, gdyby to ksenobionty napadły w ten sposób na ludzką wioskę. Wpuściłby później grupę tych samych ksenobiontów, żeby porozmawiać? O nie, nic z tych rzeczy. Reakcja ludzi byłaby bezwzględna.

Czuł się moralnie upokorzony pod szklistym spojrzeniem piwnych oczu rozpłodowca.

— Ilu ludzi wzięło udział w ataku? — spytał.

— Nie policzyliśmy dokładnie.

— A orientacyjnie?

— Najwyżej czterdziestu.

— Czterdziestu ludzi i takie zniszczenia? — zdumiała się Ariadnę.

Reza nakazał jej gestem milczenie.

— Czy posługiwali się białym ogniem?

— Tak. Białym, nieprawdziwym ogniem. Elementarnym. Tyratakom nigdy nie powiedziano, że ludzie dysponują elementarnymi zdolnościami. Wiele razy napastnicy posługiwali się iluzją kształtu. Elementarne zmiany koloru i formy wprowadzały w błąd żołnierzy. Niektórzy szaleni ludzie przejęli wygląd Tyrataków z kasty myśliwych. Powstały wielkie szkody, zanim ich odpędzono.

— W imieniu LDC proszę o wybaczenie.

— Przeprosiny na nic się nie przydadzą. Czemu nie powiedzieliście o elementarnych zdolnościach ludzi? Rozpłodowa rodzina ambasadorów przy Zgromadzeniu Konfederacji zostanie o wszystkim poinformowana. Potępimy ludzi na forum Zgromadzenia. Tyratakowie nigdy nie dołączyliby do Konfederacji, gdyby o wszystkim im powiedziano.

— Przykro mi, ale ci ludzie zostali opanowani przez siły inwazyjne wroga. Normalnie nie posiadamy takich zdolności. Dla nas są one równie obce.

— Towarzystwo Rozwoju Lalonde musi usunąć z planety wszystkich elementarnych ludzi. Tyratakowie nie będą mieszkać z nimi na jednej planecie.

— Chętnie byśmy to zrobili, ale na razie nie wiadomo, czy ujdziemy stąd z życiem. Ci elementarni ludzie kontrolują całe dorzecze Juliffe. Musimy gdzieś się schronić, póki statek nas nie zabierze. O wszystkim, co się tutaj dzieje, powiadomimy Konfederację.

— Dziś była bitwa na orbicie. Podwójna gwiazda na niebie. Nie został żaden statek.

— Jeden po nas wróci.

— Kiedy?

— Za kilka dni.

— Czy statek ma dość siły, żeby zniszczyć elementarną chmurę? Tyratakowie boją się chmur nad rzekami. Sami ich nie pokonają.

— Statek nie może zniszczyć chmury — odparł Reza z żalem.

Zwłaszcza jeśli Shaun Walłace mówił prawdę. Wszelkimi siłami starał się odpędzić tę myśl, bo prowadziła do przerażających wniosków. To jak właściwie z nimi walczyć?

Tyratak wydał z siebie głośne wycie, niemalże skowyt.

— Chmura do nas przyjdzie. Chmura nas pochłonie: rozpłodowców, dzieci, wasali. Wszystkich.

— Możecie uciekać — powiedziała Kelly. — Nie dajcie się złapać chmurze.

— Przed nią nie można zawsze uciekać.

— Co tu właściwie robicie? — zapytała, omiatając ręką park i wiec rozpłodowców. — Co to za budowla?

— Nie jesteśmy silni. Nikt tu nie ma elementarnej mocy. Ale jest ktoś, kto nas może ocalić od zagłady. Wzywamy naszego Śpiącego Boga. Składamy mu hołd, by dać świadectwo wierze. Wzywamy go i wzywamy, lecz Śpiący Bóg jeszcze się nie obudził.

— Nie wiedziałam, że macie boga.

— Rodzina SirethaAFL przechowuje wspomnienia z czasów podróży statkiem gwiezdnym TandżurikRI. Po ataku elementarnych ludzi podzielił się z nami swoją wiedzą. Teraz łączymy się w modlitwie. Śpiący Bóg jest naszą nadzieją na ratunek przed elementarnymi ludźmi. Aby wiedział, że wierzymy, budujemy idola.

— A więc tak wygląda Śpiący Bóg?

— Tak. To wspomnienie kształtu. To nasz Śpiący Bóg.

— Chcesz powiedzieć, że Tyratakowie na statku TandżurikRI naprawdę spotkali Boga?

— Nie. Inny statek gwiezdny przelatywał obok Śpiącego Boga.

Nie TandżurikRI.

— To znaczy, że Śpiący Bóg znajdował się w przestrzeni kosmicznej?

— A czemu chcesz to wiedzieć?

— Bo zastanawiam się, czy Śpiący Bóg może nas obronić przed elementarnymi siłami — odparła bez zająknięcia. — A może uratuje tylko Tyrataków? — Chryste, cóż za wspaniała historia, zwieńczenie wszystkich historii. Zmarli, którzy żyją, i tajemnice, które Tyratakowie przechowywali, zanim na Ziemi nastały epoki lodowcowe. Jak długo podróżowały te ich arki kosmiczne? Co najmniej tysiące lat.

— Pomoże nam, bo go o to prosimy — rzekł WabotoYAU.

— Czy wasze legendy mówią, że powróci, gdy będziecie w potrzebie?

— To nie są legendy! — huknął gniewnie rozpłodowiec. — To prawda! Ludzie mają legendy. Ludzie kłamią. Ludzie stają się elementarni. Śpiący Bóg jest silniejszy od waszej rasy. Silniejszy od wszystkich żywych stworzeń.

— Dlaczego nazywacie go śpiącym?

— Tyratakowie mówią to, co myślą. Ludzie kłamią.

— A zatem spał, kiedy napotkał go wasz statek gwiezdny?

— To skąd wiecie, że ma w sobie dość siły, aby przegnać elementarnych ludzi?

— Kelly! — Reza dał wyraz swemu zniecierpliwieniu.

WabotoYAU znowu huknął. W odpowiedzi żołnierze poruszyli się nerwowo, przeszywając wzrokiem natrętną reporterkę.

— Śpiący Bóg jest silny. Ludzie się przekonają. Ludzie nie mogą stawać się elementarni. Śpiący Bóg się obudzi. Śpiący Bóg pomści wszystkie cierpienia Tyrataków.

— Kelly, zamknij się wreszcie, to rozkaz! — przekazał datawizyjnie Reza, widząc, że dziennikarka zamierza wyskoczyć z kolejnymi pytaniami. — Dziękuję, że opowiedziałeś nam o Śpiącym Bogu — rzekł do WabotoYAU.

Kelly pogrążyła się w gniewnym milczeniu.

— Śpiący Bóg śni o wszechświecie — stwierdził rozpłodowiec.

— Wszystkie zdarzenia są mu znane. Usłyszy nasze wezwanie. Odpowie. Przybędzie.

— Elementarni ludzie mogą znowu na was napaść — ostrzegł Reza. — Jeszcze przed nadejściem Śpiącego Boga.

— Wiemy. Modlimy się bez ustanku. — WabotoYAU zaćwierkał smętnie, obracając spojrzenie na dysk. — Usłyszeliście już, jaki los spotkał CoastucRT. Zdołacie pomóc żołnierzorri, gdy trzeba będzie się bronić?

— Nie. — Reza usłyszał, jak Kelly wciąga ze świstem powietrze. — Mamy gorszą broń niż wasi żołnierze. Nie zdołamy im pomóc.

— W takim razie odejdźcie.

* * *

W zewnętrznym pasie pierścieni Murory, w jego okrągłym skrawku o średnicy ośmiu tysięcy kilometrów, nastąpiły dzikie zaburzenia pól elektrycznych, magnetycznych i elektromagnetycznych.

Drobiny pyłu, które od wieków wisiały tu w niezmąconej równowadze, teraz korzystały z chwili swobody, tańcząc i wirując wokół niewzruszonych głazów i postrzępionych gór lodowych, będących głównym budulcem pierścienia — ich gwałtowne podrygi harmonizowały z kotłowaniną chmur nad oddaloną o sto siedemdziesiąt tysięcy kilometrów planetą. Epicentrum, gdzie wdarła się „Lady Makbet”, rozpraszając silnikami składniki pierścienia, tonęło w niebieskiej poświacie, gdy deszcz bladych iskier elektrycznych przecinał rzednące kłęby wyparowujących skał i kawałów lodu.

Dysze silników napędowych statku kosmicznego i liczne eksplozje os bojowych dały zastrzyk energii, która bardzo wolno rozpraszała się w okolicznej przestrzeni. Wzburzony pierścień miał przed sobą miesiące, jeśli nie lata dochodzenia do stabilizacji. Pod względem termicznym i elektromagnetycznym rejon pulsujących energii był dla czujników odpowiednikiem wszechobecnej arktycznej bieli.

W takich warunkach „Maranta” i „Gramine” niewiele wiedziały o tym, co się dzieje pod nimi. Przyczaiły się dziesięć kilometrów od rozmytej granicy, gdzie wielkie bryły lodu i skały ustępowały miejsca mniejszym kamykom, a te na końcu drobnym okruchom; z kadłubów wyłoniły się wszystkie zespoły czujników, ogniskując się na strefie wzburzonych cząsteczek. Obrazy w miarę wyraźnie pokazywały jej wierzchnią dwukilometrową warstwę, lecz dalsze rejony traciły stopniowo na ostrości; przy próbach zbadania, co się dzieje siedem kilometrów głębiej, nie dało się z obrazów już nic odczytać.

Opętani dowódcy statków zdecydowali się rozpocząć poszukiwania dokładnie w punkcie, gdzie „Lady Makbet” wryła się w pierścień. „Maranta” zeszła na orbitę niższą o pięć kilometrów, gdy tymczasem „Gramine” o tyle samo zwiększyła swój pułap. Statki powoli zaczęły się od siebie oddalać: „Maranta” wysforowała się przed jarzącą się błękitem plamę, wyprzedzając „Gramine”.

Prześladowcy nie dostrzegali żadnego śladu swej ofiary ani też dowodu na to, że „Lady Makbet” przetrwała kolizję z pierścieniami. Czujniki nie wykryły szczątków statku, aczkolwiek niewielką miały szansę powodzenia. Gdyby podczas zderzenia statek eksplodował, większa jego część wyparowałaby w strumieniach plazmy wyrzuconej z rozerwanych silników. Resztki wraku rozproszyłyby się na ogromnej przestrzeni. Pierścień miał grubość osiemdziesięciu kilometrów, co wystarczało, by mogła w nim zaginąć cała eskadra.

Dowódcom przeszkadzał dodatkowo fakt, że ich energistycznie naładowane ciała zakłócały działanie systemów pokładowych.

Czujniki, i tak już pracujące przy maksymalnej rozdzielczości, aby rozeznać się w chaosie, doznawały denerwujących usterek i spadków mocy, przez co pomijały pewne fragmenty badanego obszaru.

Załogi opętanych nie myślały jednak się poddawać. Szczątków istotnie nie sposób byłoby odszukać, lecz sprawny statek kosmiczny emitował ciepło i impulsy promieniowania elektromagnetycznego oraz wytwarzał silne pole magnetyczne. Jeśli gdzieś się ukrywał, musieli go w końcu dorwać.

* * *

Wasale z kasty żołnierzy dotrzymywali im towarzystwa, dopóki poduszkowiec nie wdrapał się na zbocze doliny dającej schronienie osadzie CoastucRT. Na wschodniej stronie nieba, pchane uporczywymi podmuchami wiatru, parły w ich kierunku kolejne nabrzmiałe wodą chmury. Reza miał nadzieję, że zdążą dotrzeć do drugiego poduszkowca, zanim rozpada się na dobre. Niebo i ziemia były przed nimi szare. Na północy czerwona chmura rzucała przed siebie posępną poświatę, jakby w powietrzu płynęła roztopiona magma lekka niczym gęsi puch.

— Czemu to zrobiłeś? — wybuchła Kelly, kiedy zostawili za sobą żołnierzy. — Przecież byli świetnie uzbrojeni, tam nic by się nam nie stało!

— Przede wszystkim CoastucRT leży za blisko dorzecza Juliffe. Jak słusznie zauważył twój przyjaciel Shaun Wallace, chmura się rozrasta. Dotrze do doliny na długo przed powrotem Joshui.

Po drugie, pod względem strategicznym dolina jest pułapką bez wyjścia. Jeśli wrogowie zajmą te zbocza, będą bombardować wioskę, aż podda się albo legnie w gruzach. Kasty żołnierzy i myśliwych nie są dość liczne, żeby dało się obsadzić wszystkie stoki. W każdej chwili CoastucRT może spodziewać się zmasowanego ataku opętanych, a tymczasem Tyratakowie budują olbrzymie podobizny kosmicznych bóstw i marnują czas na modlitwy. Trzeba uciekać z tego gówna. Bez nich mamy o wiele większą szansę na przeżycie: możemy się przemieszczać i nie brakuje nam broni. Jutro skoro świt zastosujemy się do rady Joshui: weźmiemy nogi za pas i uciekniemy w góry.

* * *

Gwałtowna ulewa drwiła z przednich reflektorów, których monochromatyczne światło gasło już pięć metrów przed poduszkowcami. Ściana deszczu przesłoniła księżyce i czerwoną chmurę — w tym cholerstwie nawet zbita, przygięta do ziemi trawa pod burtami pojazdów była ledwo widoczna. Piloci zdali się wyłącznie na wskazania bloków inercjalnego namierzania. Po czterdziestu minutach dotarli z powrotem do porzuconej wieży nad brzegiem rzeki.

Sewell włożył do lewego gniazda łokciowego półmetrową maczetę rozszczepieniową i stanął przed zablokowanym wejściem.

Woda parowała z sykiem na włączonym ostrzu. Przytknął ostrożnie koniec maczety do zwietrzałego cementu i nacisnął. Ostrze weszło w materiał, wyrzucając na zewnątrz garście rdzawego piasku, które wiatr układał w pasy u jego stóp. Zaczął ciąć odważniej, zadowolony, że przychodzi mu to z taką łatwością.

Kelly weszła czwarta do środka. Zatrzymała się w ciemnym, zatęchłym wnętrzu, gdzie zdjęła kaptur sztormiaka i wstrząsnęła ramionami.

— Boże, mam w kurtce całe morze wody. Jeszcze nie widziałam takiej ulewy.

— Paskudna noc, nie ma co — odezwał się Shaun Wallace.

Reza przeszedł przez okrągły otwór wycięty przez Sewella, dźwigając dwa ciężkie plecaki ze sprzętem i przewieszone przez ramię karabinki impulsowe.

— Sal, Pat! Rozejrzyjcie się po tej wieży.

Fenton i Ryall, które wpadły do środka za swym panem, otrząsnęły natychmiast sierść z wody, rozrzucając na boki fontanny kropelek.

— Świetnie — mruknęła Kelly. Bloki przypięte do jej szerokiego pasa były mokre i śliskie. Próbowała je wytrzeć o koszulkę. — Mogłabym pójść z wami?

— Jasne — odparł Pat.

Przekręciła klamerkę plecaka, w którym wyszperała pałeczkę świetlną. Cienie się pochowały. W redakcji Collinsa nie aprobowano zdjęć robionych w podczerwieni, chyba że było to absolutnie kolieczne.

Znajdowali się w korytarzu biegnącym przez całą szerokość budynku. Do sąsiednich pomieszczeń prowadziły sklepione przejścia.

Pod przeciwległą ścianą widać było pochylnię, która pięła się spiralnie na wyższe piętra. Pamięć dydaktyczna podpowiadała Kelly, że z jakiegoś powodu Tyratakowie nie posługiwali się schodami.

Wyznaczeni najemnicy ruszyli w głąb korytarza, a za nimi Kelly. Zauważyła, że Shaun Wallace podąża za nią krok w krok. Znów miał na sobie kombinezon z nadrukiem LDC. Na dodatek zupełnie suchy, stwierdziła z zazdrością. Spodnie jej pancernego kombinezonu wydawały przy chodzeniu odgłos chlupotania.

— Nie będziesz się gniewać, jeśli z tobą pójdę, Kelly? Pierwszy raz jestem w czymś takim.

— Czemu? Chodź.

— Dowódca robi wszystko według podręcznika. Tutaj od lat nikt nie wchodził. Co tu można znaleźć?

— Nie dowiemy się, póki nie sprawdzimy — odparła sucho.

— No tak, Kelly, ciebie trudno przegadać.

Domostwo intrygowało dziwnym umeblowaniem oraz sprzętami wyglądającymi na dzieła ludzkich rąk. Nie dostrzegało się śladów nowoczesnej technologii; budowniczowie musieli otrzymać skomplikowane instrukcje dotyczące zastosowania drewna. Byli znakomitymi cieślami.

Gdy wspinali się na pochylnię, deszcz bębnił o ściany, potęgując wrażenie pustki i odosobnienia. Członkowie kasty wasali mieli własne pomieszczenia, które reporterce przywodziły na myśl stajnie. Gdzieniegdzie musieli mieszkać żołnierze — tam widziało się meble. Wszystko pokrywała cieniutka warstwa kurzu. Jakby Tyratakowie nie porzucili wieży na stałe i chcieli tu powrócić w przyszłości. Biorąc pod uwagę okoliczności, takie przypuszczenie nie napełniało otuchą. Neuronowy nanosystem utrwalał wszystkie jej emocje.

Na piętrze znaleźli pierwsze zwłoki: trzech przedstawicieli kasty sprzątaczy (tej samej wielkości co farmerzy), pięciu myśliwych i czterech żołnierzy. Wyschnięte ciała przypominały pomarszczone mumie. Chętnie dotknęłaby jednego z nich, gdyby nie obawa, że mogło rozsypać się w proch.

— Patrz, jak siedzą — powiedział Wallace ściszonym głosem.

— Wokół nie ma jedzenia, pewnie czekali tu na śmierć.

— Bez rozpłodowców nie mają woli — rzekł Pat.

— Tak czy owak, to straszne. Przypominają się faraonowie z dawnych czasów, z którymi grzebano całą służbę.

— Czy w zaświatach były dusze Tyrataków? — zapytała Kelly.

Shaun Wallace przystanął ze zmarszczonym czołem przed pochylnią wiodącą na drugie piętro.

— Ciekawe pytanie. Chyba ich tam nie było. Przynajmniej ja żadnej nie spotkałem.

— Pewnie gdzie indziej są inne zaświaty.

— O ile w ogóle gdzieś są. Tyratakowie wyglądają mi na pogan. Może nasz dobry pan nie obdarzył ich duszami?

— Ale mają własnego boga.

— Czy aby na pewno?

— Jasne, że nie znają Chrystusa ani Allacha. Jak mógłby do nich dotrzeć ludzki mesjasz?

— Rozum u ciebie giętki, Kelly. Chylę kapelusza. Sam bym na to nie wpadł, choćbym żył milion lat.

— To bardziej wpływ wychowania i otaczającego nas świata.

Przywykłam myśleć w tych kategoriach. W twoim stuleciu straciłabym głowę.

— Oho, jakoś nie chce mi się w to wierzyć.

Na drugim piętrze leżały kolejne zwłoki członków kasty wasali.

Na czwartym spoczywały dwa rozpłodowce.

— Ciekawe, czy te zwierzaki znają miłość — zastanawiał się Shaun Wallace, patrząc na ciała. — Widzi mi się, że znają. Myślę, że romantycznie jest umierać razem. Jak Romeo i Julia.

Kelly wydęła językiem policzek.

— Nie wyglądasz mi na miłośnika Szekspira.

— Wiem, Kelly, żeś odebrała staranne wykształcenie, ale i ja nie jestem nieukiem. Mam w sobie wiele ukrytych zalet.

— Spotkałeś kiedyś w zaświatach kogoś sławnego? — zapytał Pat.

— Czy spotkałem? — Wallace załamał ręce teatralnym gestem.

— Mówisz o zaświatach, jakby odbywały się tam wieczorki towarzyskie, kiedy szacowne panie i panowie schodzą się na lampkę wina i partyjkę brydża. O nie, tak tam nie jest.

— To w końcu spotkałeś czy nie? — nalegał najemnik. — Przebywałeś tam przecież setki lat. Na pewno widziałeś jakieś szychy.

— No tak, teraz sobie przypominam. Jeden taki dżentelmen, co się nazywał Custer.

Neuronowy nanosystem Pata dokonał szybkiej weryfikacji.

— Generał armii amerykańskiej? Ten, który w dziewiętnastym wieku przegrał bitwę z Siuksami?

— Ten sam. Tylko mi nie mów, że mówi się o nim w dzisiejszych czasach.

— Mamy go na kursach historii. Jak się czuł po dotkliwej klęsce?

Shaun Wallace spochmurniał — W ogóle się nią nie przejmował. Jak my wszyscy, tak i on cierpiał, choć nie było nawet łez do wypłakania. Porównujesz śmierć ze światem naturalnym, co jest, przepraszam za wyrażenie, dość głupie. Słyszałeś o Hitlerze? Na pewno, skoroś słyszał o biednym, potępionym George’u Armstrongu Custerze.

— Pamiętamy Hitlera. Ale on chyba żył w późniejszych czasach niż ty?

— Istotnie. Ale nie myśl, że się zmienił po śmierci. Myślisz może, że wyrzekł się swoich przekonań, stracił wiarę w ich słuszność? Myślisz, że po śmierci można spojrzeć na minione życie i zobaczyć, jakim się było bałwanem? O nie, nic z tych rzeczy. Za dużo czasu zajmują tam klątwy i lamenty, wyszarpywanie ze wspomnień sąsiadów nędznych ochłapów smaku i koloru. Śmierć nie daje mądrości. Nie skłania do ukorzenia się przed Bogiem. A szkoda.

— Hitler — powiedziała Kelly jak w transie. — Stalin, Czyngischan, Kuba Rozpruwacz, Helmen Nyke. Rzeźnicy i sprawcy wojen. Wszyscy tam są? Czekają w zaświatach?

Shaun Wallace wpatrywał się w sklepiony sufit, poprzecinany gdzieniegdzie cieniami nielicznych elementów obcej architektury.

Przez chwilę rysy jego twarzy odzwierciedlały wszystkie te lata, które naprawdę przeżył.

— O tak, Kelly, są tam wszystkie bestie, jakie wylęgły się na poczciwiej Ziemi. Marzą o powrocie, czekają na dogodną sposobność. My, opętani, chcemy skryć się przed śmiercią i otwartym niebem, ale na tej planecie nie uda nam się stworzyć raju. To niemożliwe, póki odzywa się w nas ludzka natura.

O tej porze nie mogło być mowy o prawdziwym brzasku. Dopiero za pół godziny słońce miało rozlać pierwsze wątłe blaski nad wschodnim horyzontem. Chmury deszczowe jednak odeszły, a w nocy osłabła furia wiatru. Niebo na północy paliło się posępną czerwienią, nadając trawie na sawannach ciemną, szkarłatną barwę.

Octan patrzył, jak brzegiem rzeki posuwa się czarny punkcik, zmierzając w stronę wieży Tyrataków. Ciężkie wilgotne powietrze zwichrzyło piórka orła, kiedy pochylił skrzydło i dał nura ku ziemi, zakręcając ostro. Pat Halahan obserwował samotnego nocnego wędrowca za pośrednictwem wąskich, niezrównanych oczu związanego z nim afinicznie przyjaciela.

Kelly obudziła się, czując czyjąś dłoń na ramieniu i słysząc tupot stóp na suchej, twardej podłodze pierwszego piętra, gdzie nocowali najemnicy. Neuronowy nanosystem przywrócił zmęczonej głowie pełną sprawność działania.

Ostatni zwiadowca znikał właśnie na pochylni.

— Ktoś idzie — oznajmił Wallace.

— Ktoś z twoich?

— Nie, swojego bym poznał. Zauważ, że Reza Malin o nic nie zapytał. — Wydawał się zadowolony.

— Wielkie nieba, można by pomyśleć, że jeszcze ci nie ufa.

— Wysunęła się z foliowego śpiwora, w którym spała. Wallace podał jej rękę i pomógł wstać. Razem zeszli do korytarza na parterze.

Siódemka najemników stała wokół otworu wyciętego w drzwiach; czerwone światło pobłyskiwało blado na ich sztucznej skórze. Fenton i Ryall także nie spały: powarkiwały z lekka, odbierając zdenerwowanie płynące z umysłu ich pana.

Kiedy Kelly zjawiła się w progu, Reza i Sewell wychodzili akurat na dwór.

— O co chodzi? — zapytała.

— Dwóch jeźdźców na koniu — poinformował ją Pat. — Jadą w naszym kierunku.

Kelly wyjrzała na zewnątrz w chwili, gdy Reza i Sewell włączyli obwody maskujące i rozmyli się na tle krajobrazu. Przez kilka sekund mogła ich jeszcze odprowadzać wzrokiem, śledząc okrągły okład nanoopatrunku na nodze potężnie zbudowanego najemnika, lecz i on wkrótce zniknął wśród nieziemsko zabarwionej trawy.

Był to jeden z koni pociągowych, jakie spotykało się w gospodarstwach kolonistów. Choć młody, z trudem już przebierał nogami; łeb zwisał mu smętnie do ziemi, z pyska kapała piana. Reza schodził ostrożnie w dół zbocza w stronę zwierzęcia, zostawiwszy na górze Sewella, który go osłaniał. Czujniki optyczne pokazały dwie osoby na końskim grzbiecie, ubrane w poplamione poncha wycięte z impregnowanego brezentu. Dojrzały wiekiem mężczyzna miał mocno zarysowaną szczękę ocienioną krótkim zarostem, skronie przyprószone siwizną, a sądząc po wyglądzie, musiał niedawno stracić sporo kilogramów. W jego ruchach dało się wszakże wyróżnić pewien wigor, który nie uszedł uwagi Rezy, gdy obserwował nieznajomych wśród rozkołysanej trawy. Siedzący z tyłu chłopczyk musiał niedawno płakać; przemókł do suchej nitki i teraz tulił się z drżeniem do mężczyzny, wycieńczony i otępiały.

Reza ocenił, że nie stanowią żadnego zagrożenia. Poczekał, aż podjadą na odległość dwudziestu metrów — dopiero wtedy wyłączył obwody maskujące. Koń zrobił jeszcze kilka kroków, zanim jeździec dostrzegł z przestrachem rosłego człowieka. Powściągnął cugle apatycznego zwierzęcia, pochylił się nad jego karkiem i przyjrzał Rezie ze zdumieniem.

— A cóż to za… Ależ pan nie jest opętany, nie ma pan w sobie ich pustki. — Pstryknął palcami. — No, oczywiście! Żołnierz, któżby inny! Przylecieliście wczoraj statkami kosmicznymi. — Uśmiechnął się, zawył radośnie, po czym przerzucił nogę przez siodło i zsunął się na ziemię. — Na co czekasz, Russ, zsiadaj! Już tu są, żeby nas wyratować. Piechota Sił Powietrznych. A nie mówiłem, że się zjawią? Tyle razy powtarzałem, byście nie tracili nadziei. — Chłopiec dosłownie spadł z konia, prosto w ramiona mężczyzny.

Reza podszedł, aby pomóc. Mężczyzna chwiał się na nogach, a jedna z jego dłoni była owinięta grubym bandażem.

— Niech pana Bóg błogosławi! — Horst Elwes uściskał zaskoczonego najemnika. W jego oczach błyszczały łzy wdzięczności i niewysłowionej ulgi. — Ostatnie tygodnie były najcięższą próbą, jakiej Pan dotąd mnie poddał, swego słabego, śmiertelnego sługę.

Wreszcie po nas przylecieliście, po tylu dniach, jakie przyszło nam spędzić w tym królestwie diabła. Jesteśmy uratowani!

11

Boston przeszedł w ręce opętanych, choć szybko topniejąca grupa władz wojskowych Norfolku nie chciała pogodzić się z faktami.

Edmund Rigby wyjrzał przez hotelowe okno, omiatając spojrzeniem spadziste łupkowe dachy stolicy prowincji. Płomienie nadal buchały w peryferyjnych dystryktach, gdzie oddziały milicji próbowały przełamać barykady rewolucjonistów. Zeszłej nocy okręt wojenny Floty ostrzelał maserem plac targowy Devonshire. W niespełna sekundę granitowa kostka brukowa przeistoczyła się w błyszczące jezioro lawy. Nawet teraz, mimo że powierzchnia skrzepła i ściemniała, można byłoby piec mięso w żarze. Podczas demonstracji siły plac był wyludniony. Pokaz potęgi wojska: wy tam, na dole, mrówcze plemię rozlazłe po brudnej ziemi, a my w górze, anioły, władcy życia i śmierci. Tymczasem opętani szydzili z krążących na niebie statków, które były bezużytecznym złomem, gdy pozbawiono je celów. Owszem, dysponowały odpowiednią siłą rażenia, lecz odwieczny dylemat wyboru mniejszego zła paraliżował palce na przyciskach spustowych. Każdy rząd musiał spuścić z tonu, gdy w grę wchodzili zakładnicy. Statki kosmiczne już dawno bluznęłyby niszczycielskim ogniem. Oficerowie pragnęli zmieść z powierzchni idyllicznej planety ohydnych, nikczemnych anarchistów i wywrotowców, jednakże nie zdołano wyprowadzić z miasta jego przyzwoitych mieszkańców, kobiet, dzieci i Bogu ducha winnych staruszków. Oficerowie Floty i przedstawiciele rządu planety sądzili, że borykają się ze zwyczajną rewoltą, przewrotem politycznym, a owce wciąż są pomieszane z wilkami. Dumne anioły na orbicie miały związane ręce.

Nawet jeśli coś podejrzewali — jeśli zaczynali dawać wiarę przekazywanym z ust do ust plotkom o okropieństwach i rzeziach — nic już nie mogli zdziałać. Do rozruchów doszło nie tylko w Bostonie, po prostu to miasto było pierwsze. Dzięki Edmundowi Rigby’emu zalążki powstania rozwijały się na wszystkich wyspach planety, gdzie szajki opętanych anektowały coraz szersze rzesze tubylców. Niegdyś służył w randze kapitana w australijskich oddziałach piechoty morskiej, zanim po wejściu na minę przeciwpiechotną w 1971 roku w Wietnamie stracił życie. Nauczył się jednak taktyki walki, a nawet studiował w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Dartmouth. A tymczasem to rozległe, kosmiczne imperium skonfederowanych planet, mimo niewiarygodnych osiągnięć technicznych, niewiele się różniło od Ziemi, na której kiedyś mieszkał.

Dawne metody stosowane przez partyzantów z Vietcongu sprawdzały się i tutaj, a on znał je na pamięć. Gdy statki kupieckie po letnim przesileniu opuściły Norfolk, za nadrzędny cel postawił sobie przejęcie kontroli nad planetą.

Odkąd tu przybył, nie brakowało mu pracy. Babrał się w krwi, zniewalał strachem i rozgrzebywał paskudztwa ukryte w sercu każdej ludzkiej istoty. Żyjącej, martwej… bądź uwięzionej między życiem a śmiercią.

Zamknął oczy, jakby chciał uciec od wspomnień ostatnich tygodni, zapomnieć o swym losie. Nie znalazł jednak wytchnienia. W jego myślach zmaterializował się hotel, utkane z cienia ściany i stropy.

Ludzie, jedni i drudzy, poruszali się ospale po luksusowych pokojach i szerokich korytarzach, gdzie krzyżowały się zniekształcone echa śmiechów i rozpaczliwych wrzasków. A po drugiej stronie, za zasłoną cieni, zawsze one: zaświaty. Tłum kotłujących się dusz żebrzących o wybawienie z niebytu. Przymilne, zwodnicze obietnice: będę twoim niewolnikiem, będę kochankiem, wyznawcą. Wszystko, byle tylko wrócić.

Edmund Rigby zadrżał z obrzydzenia. Boże, proszę, kiedy już zabierzemy Norfolk z tego wszechświata, niech będzie ukryty również przed zaświatami. Pozwól mi znaleźć spokój, niech to się wreszcie skończy.

Trzech jego poruczników, których wybrał spośród nowo opętanych o nieugiętej woli, wlekło korytarzem jeńca. Rigby napiął ramiona, aby wzbierająca w nim moc dała jego postaci dostojeństwo i siłę, a przy okazji mundur Napoleona. Odwrócił się do drzwi.

Wpadli do środka, rechocząc i dowcipkując — nieokrzesańcy wychowani w ulicznym rynsztoku, gdzie tupet i grubiaństwo uchodziły za narzędzia władzy. Edmund Rigby powitał ich jednak uprzejmym uśmiechem.

Grant Kavanagh został pchnięty na ziemię; broczył krwią z ran na twarzy i rękach, a jego piękny milicyjny mundur był cały ubłocony i potargany. Mimo to nie chciał się ukorzyć. Edmund Rigby czuł do niego szacunek, ale i smutek. Ten człowiek, który tak wierzył w Boga i swoje siły, wydawał się niełatwym orzechem do zgryzienia.

Wielka szkoda, pomyślał. Czemuż oni nie chcieli się po prostu poddawać?

— Mały prezent dla ciebie, Edmundzie — rzekł Iqabl Geertz.

Przybrał wygląd gula: niemal szara skóra, wpadnięte policzki, gałki oczne całkowicie czerwone, czarne ubranie na kościstym ciele. — Jeden z tych wielmożnych panków. Stawiał się. Pewnie jakaś ważna figura.

Ucharakteryzowany na lwa Don Padwick warknął groźnie. Grant Kavanagh wzdrygnął się, kiedy wielka płowa bestia opadła na cztery łapy i podeszła do niego, chlastając ogonem.

— Pojmaliśmy cały oddział — oznajmił spokojnie Chen Tambiah. — To już niedobitki milicji, które kręcą się po mieście. Ale ponieśliśmy ciężkie straty. Ośmiu naszych wybrało się z powrotem w zaświaty. — Śniady elegancik ubrany w staroświeckie, pomarańczowoczarne jedwabie, spojrzał z respektem na Granta Kavanagha. — To urodzony dowódca.

— No, proszę — mruknął Edmund Rigby.

Iqabl Geertz oblizał wargi długim, żółtawym językiem.

— W końcowym rozrachunku to i tak się nie liczy. Teraz należy do nas. Zrobimy z nim, co nam się spodoba. A wiemy, czego chcemy.

Grant Kavanagh popatrzył nań wrogo jednym okiem.

— Ty parszywy śmierdzielu, kiedy wystrzelamy twoich kolesiów i będzie już po wszystkim, gołymi rękami wyrwę ci z ciała te zboczone chromosomy.

— Ojej, jakiś ty męski, jaki odważny — zadrwił Iąabl Geertz teatralnie zniewieściałym głosem.

— Dość tego — powiedział Edmund Rigby. — Walczyłeś dzielnie — zwrócił się do Granta — ale to już koniec.

— Nonsens! Jeśli myślicie, że pozwolę, by faszystowskie świnie zajęły świat, który moi przodkowie zbudowali w takim trudzie, to mnie jeszcze nie znacie!

— I już nie poznamy — rzekł Rigby. — Niestety.

— Oczywiście, czterech na jednego! — Grant Kavanagh zatrząsł się ze strachu, kiedy Don Padwick przycisnął mu żebra łapą opatrzoną długimi pazurami.

Edmund Rigby położył rękę na głowie jeńca, człowieka rozwścieczonego i niespotykanie upartego. Poczuł się osłabiony. Jego fantazyjny mundur zamigotał, ukazując pod spodem zwykłą bluzę wojskową. W zaświatach dusze wrzeszczały, cisnąc się do płomienia jego mocy, kiedy zaczął ją przyzywać.

— Nie opieraj mi się — powiedział, choć nie łudził się, że zostanie wysłuchany.

— Chrzań się! — prychnął Grant.

Edmund Rigby słyszał błagalne chóry podłych, drapieżnych dusz. Odkąd wrócił, nie mógł się od nich uwolnić, dlatego w takich chwilach opadało go znużenie. Tyle zadanego bez litości bólu i cierpienia. Początkowo śmiał się i bawił strachem. Teraz po prostu czekał na koniec.

Zawahał się, a wtedy dusza, którą więził w głębokiej ciemnicy swego umysłu, poruszyła się.

— Są sposoby. — Pokazała mu je, jak zawsze posłuszna swemu ciemiężycielowi. — Są sposoby, żeby szybko złamać Granta Kavanagha. Sposoby, które zmuszą każde ciało do uległości.

Wrażenia płynące od więźnia rozpalały w nim brudną i nieokiełznaną żądzę.

— Stanowią naszą nieodłączną część — dodała szeptem dusza.

— Wszystkich nas łączy jedna wstydliwa tajemnica: na dnie naszych serc chowa się wężowa bestia. Czy dokonałbyś tylu pożytecznych rzeczy, gdybyś nie dał jej swobody?

Edmund Rigby z drżeniem popuścił wodze pragnieniu, pozwolił mu zająć miejsce jego własnych obaw i obrzydzenia. Teraz było mu łatwiej. Łatwiej okaleczyć Granta. Łatwiej nurzać się w bestialstwie, na które jego podwładni patrzyli z przestrachem. Łatwiej karmić żądze. Karmić je do przesytu.

Czuł się świetnie, bo nic go nie krępowało. Całkowita, nieograniczona wolność. Niewyżyta żądza wrzała w jego sercu. Niewysłowione potworności, które musiał znosić Grant Kavanagh, radowały umysł, dawały rozkosz.

Iqabl Geertz i Chen Tambiah krzyczeli, żeby przestał. Miał ich jednak za śmieci.

Dusze cofały się ze strachu przed tym, co promieniowało od niego w zaświaty.

— Widzisz, jakie są słabe? Dużo słabsze od nas. Razem damy abie z nimi radę.

Czy to był jego głos?

A horror wciąż trwał. Nie dało się od niego uciec. Ta druga dusza wysunęła się zbyt daleko, musiał teraz jej pilnować. Wytrwać jrzy niej do straszliwego końca. Czasem próbował sprzeciwiać się, przepełniony zgrozą.

— Ale ty przecież sam to robisz — powiedziała uwięziona lusza.

— Nie. Ty!

— Ja ci tylko pokazałem sposób. Sam tego chciałeś. Pragnienie wyszło od ciebie, zrodziło się z twojej tęsknoty.

— Nigdy nie tęskniłem za czymś takim!

— Tęskniłeś. Po raz pierwszy zdałeś się na instynkt. W każdym z nas siedzi wężowa bestia. Pogódź się z nią, a znajdziesz ukojenie.

Jareszcie siebie poznasz.

— Mylisz się. Ja taki nie jestem!

— Ależ jesteś. Tylko popatrz, co robisz.

— Nie! — Edmund Rigby odsunął się od swego dzieła. Uciekał byle dalej, byle prędzej, jakby determinacja mogła zaświadczyć o jego niewinności. Zamknął się przed okropieństwami świata w owej pustej krypcie, która czekała na niego w otchłani umysłu, gdzie nie było światła, hałasu, smaku. W sanktuarium o niewidzialnych ścianach. Bez wyjścia.

— I tam już zostaniesz, przywiązany do mnie na zawsze.

Quinn Dexter otworzył oczy. Trzej opętani cofali się przed nim z lękiem; zrezygnowali ze swej egzotycznej powierzchowności, odsłaniając poszarzałe twarze. Dotąd bezgranicznie ufali w swą potęgę, lecz teraz ogarnęło ich zwątpienie. Na dywanie, wśród szczyn i krzepnącej krwi, drgawki wstrząsały zmaltretowanym ciałem Granta Kavanagha, gdy mieszkająca w nim teraz dusza dzielnie próbowała zaleczyć potworne rany.

Głęboko w sobie Quinn posłyszał ciche pojękiwanie Edmunda Rigby’ego. Uśmiechnął się obłudnie do swej struchlałej widowni.

— Powróciłem — rzekł cicho, wznosząc ręce w geście dziękczynienia. — Z półciemności, umocniony mrokiem, jak przystało na szczerego wyznawcę. Ten, który mnie opętał, był pełen słabości, bał się wężowej bestii. Teraz jest we mnie. Płacze i jęczy, ponieważ nie chciał dopuścić do głosu swej prawdziwej natury. Dostał nauczkę. Boży Brat wskazał mi drogę i uświadomił, że noc nie będzie straszna dla tych, którzy zgodnie z jego nakazem pokochają swą prawdziwą istotę. Szkoda, że tak niewielu go słucha. A wy co?

Słuchacie?

Iąabl Geertz, Don Padwick i Chen Tambiah próbowali rozpaczliwie połączyć swe energistyczne moce, aby wygnać w zaświaty groźnego obłąkańca. Quinn wybuchnął gromkim śmiechem, stojąc niewzruszenie w spokojnym centrum spektakularnej burzy ognistych wyładowań. Oślepiające bicze czystej elektryczności strzelały w ściany, sufit i podłogę niczym szpony oszalałego gryfa. Żaden nie mógł wyrządzić mu krzywdy, póki otaczał go kokon świetlistej fioletowej mgiełki.

Błyskawice przestały przemykać po pokoju, znikając z sykiem i trzaskiem za osmalonymi meblami i w ciałach niewydarzonych gromowładców. W czarnym pomieszczeniu gęsto było od dymu, płomyki ognia wgryzały się żarłocznie w pościel i strzępy zasłon.

Quinn zapragnął zemsty.

Upadli na ziemię. Komórki ich ciał przeobrażały się zgodnie z jego perwersyjnymi życzeniami, niszcząc własny organizm. Patrzył beznamiętnie, jak przerażone i poniżone dusze, krzycząc ostrzegawczo, uciekają w zaświaty, jak najdalej od potwornie zdeformowanych ciał. Po nich również dusze trzymane dotąd na uwięzi porzuciły zmaltretowaną cielesną powłokę.

Ciało Granta Kavanagha jęknęło na podłodze, pętająca je dusza spojrzała na Quinna ze zgrozą w oczach. Najgorsze pęknięcia i rozcięcia już się zaleczyły, pozostawiając po sobie delikatną różową siatkę blizn.

— Jak się nazywasz? — zapytał Quinn.

— Luca Komar.

— Widziałeś, co z nimi zrobiłem?

— O Boże, widziałem. — Gdy pochylił głowę, żółć podeszła mu pod gardło.

— To były po prostu mięczaki, Luca. Niewydarzone ciamajdy.

Ani krzty prawdziwej wiary. W przeciwieństwie do mnie. — Quinn wziął głęboki oddech, powściągając zbyt wybujałe myśli. Jego mundur wojskowy rozdął się w powłóczystą kapłańską szatę, tkanina przybrała smoliście czarny kolor. — Masz w sobie wiarę, Luca?

— Tak, tak. Mam wiarę. Naprawdę.

— Chcesz, żebym opowiedział ci o wężowej bestii? Chcesz wejrzeć do swego serca i odzyskać wolność?

— Proszę, opowiedz. Chcę być wolny.

— A więc dobrze. To chyba moje główne zadanie teraz, gdy spełniają się przepowiednie. Zmarli powstają, by stoczyć ostatni bój z żywymi i bliska jest już godzina nadejścia Nosiciela Światła. To jego siła daje mi natchnienie, Luca. Zawierzyłem mu i dlatego wróciłem, ja jeden spośród milionów opętanych. To mnie Boży Brat uczynił swoim mesjaszem.

* * *

W miejscu, gdzie rzeka wpływała do Juliffe, jej koryto miało sto trzydzieści metrów szerokości. Teraz nad obu brzegami leżały osady, których zabudowania błyszczały w bezpiecznych enklawach białego światła. Chas Paske zdążył przywyknąć do baśniowych obrazów idyllicznych wioseczek, gdzie życie płynęło jak we śnie.

Minął ich osiem albo dziewięć, posuwając się wolno z nurtem rzeki. Wszystkie wyglądały tak samo nierealnie.

Zobaczywszy przed sobą dwie bliźniacze świetliste kopuły, skierował łódeczkę z powrotem na środek rzeki, przebijając się cal po calu przez grubą warstwą zlepionych liści roślin wodnych. Teraz płynął w wąskim korytarzu czerwonego światła miedzy dwoma kręgami białego blasku. Rozciągnął się na dnie łodzi i leżał nieruchomo.

Był w kiepskim stanie. Praca przy odkażaniu krwi już dawno nadwątliła możliwości pakietów nanoopatrunku; teraz mogły co najwyżej nie dopuszczać do wylewu w uszkodzonych naczyniach krwionośnych. Neuronowy nanosystem wciąż podtrzymywał blokady analgetyczne, dzięki czemu nie czuł bólu. To go jednak me wybawiało od dolegliwości. Z wolna jego ciało ogarniał bezwład, biorący swój początek w okaleczonej nodze. Ubywało mu sił. Każdy ruch przychodził teraz z wielkim trudem, mięśnie reagowały gnuśnie, jak u starca. Wielokrotnie w ciągu ostatnich godzin tułów i ramiona trzęsły się spazmatycznie. Nanosystem nie umiał poradzić sobie z drgawkami. Chas spoczywał więc na dnie łódki ze wzrokiem utkwionym w pulsującej czerwonej chmurze, czekając na ponowne nadejście znienawidzonych konwulsji.

Bywało, że przyglądał się sobie jakby z lotu ptaka — niepozornej czarnej postaci leżącej na wznak w okazałej łodzi wiosłowej (identycznej do tej, którą odwiązał od nabrzeża), płynącej białą rzeką, która niknie w niezbadanej dali. Oprócz niej nic nie było, drzew ani nawet brzegów — wiła się samotnie na czerwonym niebie niczym jedwabna wstążka rozpostarta na wietrze. Daleko z przodu ułudnym, zwodniczym blaskiem mrugała gwiazda. Na granicy słyszalności dolatywały zewsząd urywane głosy. Był pewien, że mówią o nim, chociaż nie mógł wyłapać całych wyrazów. W ich tonie pobrzmiewała jednak niechęć i pogarda.

Czuł, że to nie są tylko majaki.

Aby skrócić sobie czas, wspominał dawne misje, kolegów, zwycięskie bitwy i dotkliwe porażki. Zazwyczaj nie wiedział, za kogo nadstawia pierś, z kim walczy i czy po słusznej stronie. W gruncie rzeczy nic go to nie obchodziło: najemnika, dziwkę specjalizującą się w przemocy, zniszczeniu i śmierci. Walczył za pieniądze bogaczy, przedsiębiorstw, a czasem również rządów. Nie kierował się w życiu kategoriami dobra i zła. W tym względzie nie musiał się niczym martwić: wszelkie decyzje podejmowali inni.

Wciąż dalej i dalej niosła go rzeka, owa biała wstęga rozpięta na czerwonym firmamencie. Podróż odzwierciedlała jego życie. Widział, co jest za nim, i widział, dokąd zmierza. Początek drogi me różnił się od celu. Nie mógł się już zatrzymać. Chyba żeby wyskoczył, pogrążył się w bezdennych odmętach czerwonego nieba.

To i tak się stanie, pomyślał. Nie było sensu się spieszyć.

Determinacja wciąż go nie opuszczała; nie użalał się nad swoim losem ani nie przejmował zanadto ranami. Cieszył się, że dotrwa mężnie do samego końca. Gwiazda błyszczała jasno niczym wielka fotografia słońca. Wydawała się bliższa.

Nie, to nie były tylko majaki.

Gdy ocknął się i zadygotał, cała łódka zakołysała się niebezpiecznie na wodzie. Wioski strzegące ujścia dopływu zostały już w tyle. Otaczały go wody Juliffe. Nie widział Bagna Hultaina na północnym brzegu. Czuł się jak na bezkresnym oceanie. Oceanie przykrytym dywanem śnieżnych lilii, które były wszędzie, gdzie tylko sięgał jego udoskonalony wzrok. Tutaj spełniał się cel ich wielodniowej wędrówki. Leżąc w czterech lub pięciu ściśniętych warstwach, tworzyły grubą kołdrę z gnijących, pozlepianych liści.

Doskonale odbijały krwiste światło padające z chmury, przez co świat jawił się jako czerwona bezwymiarowa mgławica.

Rachityczna łódeczka trzęsła się i skrzypiała, kiedy prąd rzeki wciskał ją głębiej w roślinną pulpę. Chas uchwycił się kurczowo burty. Najadł się strachu, kiedy coś rozerwało się z trzaskiem przy dziobie, lecz dzięki swemu małemu zanurzeniu łódka nie została wessana do środka, a wypchnięta na wierzch. Płynęła już nie tyle na wodzie, ile na patynie zgniłych liści.

Mimo swego niewyobrażalnego ciężaru śnieżne lilie w żaden sposób nie spowalniały żelaznego nurtu rzeki. Łódka przyspieszała, oddalając się od prawie nieprzerwanego łańcucha wsi i miasteczek na południowym brzegu.

Zyskawszy pewność, że nie wyląduje w wodzie, Chas zwolnił uchwyt i osunął się na dno łódki, ciężko dysząc z wysiłku. Daleko z przodu w gigantycznej powłoce czerwonych chmur szalał świetlisty pomarańczowy cyklon z wklęsłym wnętrzem i niewidocznym z tej odległości wierzchołkiem. Wokół krawędzi ogromne płaty stratusa odrywały się od jednorodnej warstwy chmur, wznosząc się spiralami w sennym korowodzie. Wir powietrzny o średnicy co najmniej dwudziestu kilometrów u podstawy przebijał się wąskim końcem na drugą stronę nieba.

Chas zauważył, że ów żywy pomarańczowy odcień nadaje wirowi ostre światło wypływające z jego tajemniczych głębin. Poniżej w baśniowym wręcz blasku pławiło się miasto Durringham.

* * *

Gaura wpłynął przez luk przejściowy na mostek „Lady Makbet”. Starał się nie ruszać gwałtownie szyją i rękami; całe ciało miał potwornie obolałe. I tak uważał się za szczęściarza, że nic sobie nie złamał, gdy statek wykonywał ostatni karkołomny manewr hamowania. Nawet patrząc na okręty wojenne atakujące stację, nie czuł się tak nieskończenie bezradny, jak wówczas kiedy leżał wciśnięty w trzeszczące poszycie pokładu mieszkalnego: wyginały mu się żebra, a przed oczami powiększały czarne plamy. Trzy razy słyszał chrupot pękającej kości i towarzyszący temu mentalny jęk — w takich warunkach żaden dźwięk nie przechodził przez usta. Edeniści dzielnie trzymali się razem: łączyli umysły, dzieląc się bólem, dzięki czemu wydawał się łatwiejszy do zniesienia.

Kiedy już było po wszystkim, nie tylko on wycierał łzy z oczu.

Aethra pilnie śledził i przekazywał im w obrazach brawurowe wtargnięcie statku do pierścienia. Po raz drugi w ciągu godziny Gaura spodziewał się, że to już koniec. Tymczasem gazy z dysz wylotowych statku kosmicznego unicestwiły bryły skalne, co skutecznie zażegnało groźbę kolizji. Ponadto dowódca doskonale dobrał prędkości (ponownie w ciągu jednej godziny), umieszczając pojazd na orbicie kołowej precyzyjnie pośrodku pierścienia. Kilka sekund później rój podpocisków i wrogich os bojowych eksplodował w wielkiej postrzępionej chmurze ognia. Żaden z myśliwców nie przedostał się dalej niż na sto metrów w głąb pierścienia.

Gaura był świadkiem zdumiewającego pokazu pilotażu, teraz więc palii się, by poznać człowieka, który tak znakomicie panował nad statkiem. Nawet jastrzębie nie współpracowały lepiej ze swymi dowódcami.

Na zaczepie przy jednej z konsolet stały trzy osoby, dwaj mężczyźni i kobieta, pogrążone w cichej rozmowie. Gaura bynajmniej się nie uspokoił, spostrzegłszy, że to właśnie najmłodszy z całej trójki, mężczyzna o dość pospolitych rysach twarzy, nosi na ramieniu kapitańską gwiazdę. Spodziewał się zobaczyć kogoś… innego.

— Tylko bez uprzedzeń — upomniała go Tiya. Większość edenistów patrzyła na wnętrze kabiny za pośrednictwem jego zmysłów. — Dowódcy jastrzębi zaczynają latać już w wieku osiemnastu lat.

— A czy ja coś mówiłem? — wytknął jej łagodnie Gaura.

Minął pierścień foteli amortyzacyjnych i postawił stopy na zaczepach podłogi. — Kapitan Calvert?

Młodzieniec wzruszył ramionami.

— W zasadzie to Joshua.

Gaura bał się, że wzbierające w nim emocje zaraz znajdą swe ujście.

— Dziękuję, Joshua. Jesteśmy ci wszyscy niewymownie wdzięczni.

Joshua skinął lekko głową z delikatnym rumieńcem na policzkach. Stojąca obok kobieta zauważyła jego zakłopotanie i uśmiechnęła się pod nosem.

— No, proszę — powiedziała Tiya. — Młodzieniec, jakich wielu, choć wyjątkowo utalentowany. Podoba mi się.

Joshua przedstawił Sarę i Dahybiego, a następnie przeprosił za niewygody.

— Nie było wyjścia, musiałem zatrzymać się wewnątrz pierścienia. Gdybyśmy się przebili na południe od ekliptyki, tamte statki by nas zobaczyły i wkrótce mielibyśmy je na ogonie. Utorowałyby sobie drogę silnikami tak samo jak my, a wtedy ich osy bojowe zrobiłyby z nami porządek.

— Nie miałem zamiaru się skarżyć. Właściwie to wszyscy się dziwimy, że jeszcze żyjemy.

— Twoi ludzie jakoś się trzymają?

— Liatri, która jest lekarzem, twierdzi, że nikt z nas nie odniósł śmiertelnych obrażeń. Melvyn Ducharme pomaga jej badać rannych w kabinie operacyjnej. Analiza funkcji fizjologicznych wykazała dotychczas kilka złamanych kości i mnóstwo naciągniętych mięśni.

Bała się najbardziej uszkodzeń błon wewnętrznych, które wymagają szybkiego leczenia. Melvyn Ducharme składa już blok procesorowy, mogący połączyć ją z waszymi pakietami nanoopatrunku.

Joshua zmarszczył czoło, skonsternowany.

— Nasze pakiety opatrunkowe używają technobiotycznych procesorów — wyjaśnił Gaura.

— Aha, no tak.

— Liatri mówi, że damy sobie radę, chociaż trzeba będzie poczekać ze dwa tygodnie, nim poznikają sińce.

— Nie tylko wam się dostało — skrzywiła się Sara. — Powinieneś zobaczyć, gdzie ja mam siniaki.

Joshua obrzucił ją łakomym wzrokiem.

— Obiecankicacanki.

— Pokazałeś, Joshua, że jesteś niewiarygodnie dobrym pilotem — rzekł Gaura. — Ta ucieczka przed dwoma statkami…

— Mam to we krwi — odparł tonem nie tak do końca żartobliwym. — Cieszę się, że mogłem w czymś pomóc. Dopiero teraz wiem, że nie przyleciałem do tego układu planetarnego nadaremnie.

— Na co czekasz? — ponagliła go Tiya. — Pytaj.

— A jeśli załatwia tu jakieś ciemne sprawki? Nie zapominaj, że miał na pokładzie osy bojowe. Będziemy musieli to potwierdzić.

— W takim razie do dupy z prawem, przytrafi nam się utrata pamięci. No, pytaj wreszcie.

Gaura uśmiechnął się niepewnie.

— Joshua, kim wy naprawdę jesteście? To znaczy… co robicie w tym układzie?

— Hm… dobre pytanie. Teoretycznie „Lady Makbet” wchodzi w skład floty statków kosmicznych wynajętych przez rząd Lalonde, aby przywrócić porządek na planecie. Eskadra Sił Powietrznych Konfederacji widzi to jednak w innym świetle i zamierza nas aresztować.

— Eskadra Sił Powietrznych?

Joshua westchnął teatralnie i zaczął wyjaśniać sytuację.

Edeniści stłoczeni w kabinie mieszkalnej modułu D, służącej też jako sala operacyjna, słuchali z mieszaniną trwogi i zakłopotania.

— Aż strach myśleć, co może zdziałać taka sekwestracja — podsumował Gaura połączone odczucia edenistów.

— Trzeba było zobaczyć tę czerwoną chmurę — rzekł Joshua.

— Na jej wspomnienie aż mi ciarki chodzą po skórze. Instynkt mówi mi wyraźnie, że coś jest z nią nie w porządku.

Gaura wskazał na konsoletę, przy której rozmawiali; holoekran wyświetlał niebieskie i żółte zbiory danych.

— I co teraz z nami będzie?

— Gram na zwłokę. — Joshua przesłał rozkaz do procesora konsolety. Holoekran pokazał obraz nadsyłany przez zespół zewnętrznych czujników, rozległą ciemną powierzchnię pobrużdżonej skały. Niepodobna było połapać się w skali. — Widzicie? To największa cząstka pierścienia, jaką mogłem znaleźć na poczekaniu, bryła litego kamienia o średnicy dwustu pięćdziesięciu metrów.

Znajduje się dwadzieścia pięć kilometrów od północnego krańca pierścienia. Trzymamy się tuż pod nią, i to dosłownie. Przedni kadłub statku ma trzy metry do skały. Warlow i Ashly wyszli na zewnątrz, żeby wbić bolce w kamień. Dzięki temu przywiążemy „Lady Makbet” linami z włókna silikonowego i nie będę musiał używać silników korekcyjnych. Kiedy pierścień się trochę ustabilizuje, „Gramine” i „Maranta” od razu zauważą strumień jonów. Nasze elektroniczne systemy pokładowe spełniają co prawda standardy niskiej emisyjności, ale ta tarcza daje nam absolutną pewność, że nie wypatrzy nas tu żaden czujnik. No i może wchłonąć ciepło, które wypromieniowujemy. Nastawiłem panele termozrzutu, żeby kierowały nadmiar ciepła bezpośrednio na skałę. Upłyną miesiące, nim się na wskroś nagrzeje. Wyłączyliśmy wszystkie silniki i pięć głównych generatorów termonuklearnych, więc powodujemy znikome zaburzenie pola magnetycznego. Mamy zasilanie z jednego rezerwowego generatora, który jest dobrze osłonięty przez kadłub. Biorąc to wszystko pod uwagę, jesteśmy tu całkiem bezpieczni. „Maranta” i „Gramine” nigdy nas nie wypatrzą, póki utrzymują pozycję na północ od pierścienia.

— A jeśli któryś z nich przemieści się na południe?

— Od południowego krańca dzieli nas pięćdziesiąt pięć kilometrów okruchów skalnych. Jestem przygotowany na takie ryzyko, zwłaszcza że pierścień jest teraz aktywny termicznie i elektrycznie.

— Rozumiem. Jak długo możemy tu zostać?

Joshua zasępił się.

— Trudno powiedzieć. W tej chwili mamy do Murory tylko sto siedemdziesiąt tysięcy kilometrów, a „Lady Makbet” musi odsunąć się na dwieście tysięcy, żeby wykonać skok. A więc jeśli chcemy uciekać, to albo zaczekamy, aż „Maranta” i „Gramine” odpuszczą sobie i polecą w swoją stronę, albo wykorzystamy moment, kiedy przyjęta metoda poszukiwań na tyle ich od siebie oddali, że będzie można zaryzykować start do punktu o współrzędnych skoku.

W każdym razie trochę tu postoimy. Przynajmniej kilka tygodni.

— Rozumiem. Macie dość żywności i paliwa, żeby tak długo tu siedzieć?

— Owszem, zostało tylko czterdzieści siedem procent zapasu helu i deuteru: manewry przy dużych przyspieszeniach pochłaniają od cholery paliwa. Jednak przy obecnym zużyciu wystarczy nam go na lata. Tym się nie przejmujmy. Gorzej, że musimy czujnie przyglądać się naszym systemom regulacji składu powietrza. Mamy na pokładzie dodatkowych trzydzieści sześć osób. Ogranicza nas też zapas żywności, którą trzeba ściśle racjonować. W tej sytuacji lepiej nie wyciągać dzieci z kapsuł zerowych.

— Oczywiście. Dla nich to i tak lepiej, że tam pozostaną. Tylko co z waszymi najemnikami?

Joshua spojrzał z zakłopotaniem na Sarę.

— Nie jesteśmy w stanie im pomóc. Ale to zaprawieni w bojach twardziele. Jeśli ktoś tam może przetrwać, to na pewno oni.

— W porządku, lecz gdy nadarzy się okazja do powrotu, nie wahajcie się ze względu na nas.

— To się jeszcze zobaczy. Trudno będzie skakać na Lalonde z „Marantą” i „Gramine” na ogonie. Najchętniej to bym poczekał, aż opuszczą orbitę Murory. Musimy śledzić ich ruchy i to jest teraz nasze największe zmartwienie. Jak tu wchodziłeś, rozmawialiśmy właśnie o zamontowaniu zespołu czujników po drugiej stronie skały. Wiemy, że gdzieś tam są, bo zanim się schowaliśmy, zobaczyliśmy błysk jonowych silników sterujących. Mamy ten sam problem co oni: w pierścieniu diabelnie trudno teraz coś zobaczyć. Bez wiarygodnych informacji kiepsko widzę nasze szansę.

— Tak? — Gaura uśmiechnął się radośnie. — Chyba mógłbym wam pomóc. Aethra? Widzisz te dwa statki, które nas zaatakowały?

— Widzę — odparł habitat. — Znajdują się tuż nad północną powierzchnią pierścienia.

W myślach edenisty ukazał się obraz mrocznej, niemal wyzutej z kolorów płaszczyzny pierścienia, który zdawał się rozcinać na pół olbrzymią planetę. Zewnętrzne komórki sensytywne habitatu dostrzegały szeroką strefę wzburzoną przez ciepło i pole elektryczne.

Zaraz nad nią dwa blade punkciki mrugały silnikami korekcyjnymi, malując w przestrzeni barwne tatuaże.

— Wspaniale. Aethra je widzi.

Joshua wypogodził się.

— Jezu, to cudowna wiadomość! A więc są tam jeszcze?

— Są.

— Co z Aethra? — zapytał trochę poniewczasie.

— Najbardziej ucierpiała powłoka, lecz wewnątrz habitatu nie nastąpiły żadne katastrofalne zniszczenia, funkcjonują wszystkie najważniejsze narządy. Trzeba jednak dokonać wielu napraw, zanim będzie możliwy dalszy jego wzrost. Wspomnienia moich przyjaciół, tych zabitych podczas ataku, zostały dołączone do osobowości habitatu.

— Zawsze to coś.

— Zgadza się.

— Czy Aethra może nam podać dokładną pozycję obu statków? Jeśli zechce nas informować na bieżąco, to będę wiedział, kiedy zaryzykować wyjście z ukrycia.

— Mogę ci pomóc bardziej, niż myślisz. — Z wewnętrznej kieszonki kombinezonu Gaura wyciągnął blok procesorowy. W czasie lotu delikatne plastikowe urządzenie w kształcie prostokąta wycisnęło wyraźny żółtozielony siniec na piersi edenisty. — Aethra może komunikować się za pośrednictwem technobiotycznych procesorów. Jeżeli podłączysz ten blok do komputera pokładowego, sam będziesz mógł oglądać nadsyłane obrazy. A statki, które na nas polują, nigdy się o tym nie dowiedzą. Nie da się przechwycić wiadomości afinicznej.

— Fenomenalnie. — Joshua przyjął blok: nieco mniejszy niż model wyprodukowany przez Kulu Corporation, którego sam dotąd używał. — Sara, popracuj nad interfejsem. Chcę, żebyś jak najszybciej połączyła Aethrę z zespołem procesorów nawigacyjnych.

— Uwinę się w mgnieniu oka. — Porwała urządzenie z jego dłoni i skontaktowała się datawizyjnie z pokładowym rdzeniem pamięciowym, wybierając odpowiednią listę modułów elektronicznych i programów interfejsowych.

Edenista zarządzający stacją kosmiczną ciągle jednak wyglądał na załamanego.

— Pewnie nie wiesz, ale my przybywamy z Tranquillity — powiedział Joshua. — To port macierzysty „Lady Makbet”.

Gaura spojrzał na niego z błyskiem zaskoczenia w oczach.

— Naprawdę?

— Tam się urodziłem i tam całe życie mieszkałem, więc umiem dostrzec piękno w habitatach. I nie mam tu tylko na myśli ich zewnętrznego wyglądu. Dlatego bardziej niż większość adamistów rozumiem, co teraz czujecie. Ale nie martwcie się. Jakoś z tego wyjdziemy, a wtedy wrócimy z pomocą dla Aethry, no i dla Lalonde. Potrzeba nam jedynie czasu, a jego na szczęście mamy pod dostatkiem.

* * *

— To znaczy, że nie jesteście żołnierzami piechoty Sił Powietrznych Konfederacji? — zapytał Horst, starając się ukryć rozczarowanie.

— Przykro mi, ojcze, ale nie — odparł Reza. — LDC wynajęło nas do przeprowadzenia zwiadu w hrabstwach nad Quallheimem.

Mieliśmy się dowiedzieć, co tu się dzieje. Chyba można powiedzieć, że nam się udało.

— No, tak… — Horst rozejrzał się po skąpo urządzonej sali w wieży mieszkalnej Tyrataków. Pałeczka świetlna rozjaśniała okrągłe ściany, wydobywając z gęstego cienia fragmenty ciemnoszarych łuków. Czerwone światło nie mogło wedrzeć się do środka, choć promieniowało w wyciętym przez najemników otworze wejściowym. Pomimo ciepła Horst poczuł zimne dreszcze.

— Skąd wiedziałeś, że tu jesteśmy? — spytał Pat.

— Nie wiedziałem, że schroniliście się akurat w tej wieży.

Wczoraj rano wszyscy widzieliśmy, jak przylatują statki kosmiczne. A potem po południu był jakiś wybuch nad rzeką.

— Pewnie krokolew — zauważyła Ariadnę.

— Możliwe — rzekł Reza. — Mów dalej.

— Mały Ross widział zwierzę — ciągnął Horst. — Pomyślałem sobie, że należy pilnie obserwować sawannę. Nie było innego wyjścia, bo tamtego ranka po raz pierwszy oprócz statków pojawiła się jeszcze czerwona chmura. Zanim włożyłem na oczy modulator obrazu, po zwierzęciu został tylko dym. Ale ponieważ czegoś takiego opętani nigdy nie robią, pojechałem, żeby sprawdzić, co się stało.

Myślałem… Modliłem się, aby to było wojsko. Niestety, w trawie czaił się drugi przeklęty krokolew. Jechałem samym brzegiem rzeki, bo chciałem go ominąć. No i tak was spotkałem. Moich wybawców z woli bożej. — Uniósł nieznacznie kąciki ust w zwycięskim uśmiechu. — Bóg prowadzi nas zaiste tajemniczymi ścieżkami.

— To prawda — powiedział Reza. — Oba krokolwy musiały być parą.

— Chyba tak. Ale powiedzcie mi coś o statkach kosmicznych.

Czy mogą nas zabrać z tej okropnej planety? Widzieliśmy na niebie straszną bitwę, nim czerwona chmura zasłoniła widok.

— Sami nie wiemy, co właściwie działo się na orbicie. Niektóre nasze statki walczyły z eskadrą Sił Powietrznych.

— Wasze statki? Czemu miałyby walczyć z Flotą?

— Powiedziałem, że tylko niektóre. Opętani dostali się na orbitę w zdobytych kosmolotach, które wysadziły na kontynencie oddziały zwiadowcze. Zniewolili załogi i uprowadzili statki kosmiczne.

— Boże, ratuj! — Horst przeżegnał się. — Został tam jeszcze chociaż jeden statek?

— Nie ma już żadnych na orbicie.

Horst napił się apatycznie, z opadłymi ramionami, gorącej kawy z kartonu. Cóż za potworny cios, myślał z rozżaleniem: zobaczyć błysk wybawienia, które okazuje się jedynie złudzeniem. Boże litościwy, wysłuchaj mnie, błagam. Nie można pozwolić, by dzieci dłużej cierpiały. Po prostu nie można…

Russ siedział na kolanach Kelly. Potężni najemnicy trochę go onieśmielali, lecz z zadowoleniem patrzył na balsam, którym reporterka natarła jego odparzenia. Wygładziła wilgotne włosy na czole chłopczyka i uśmiechnęła się doń szeroko, podsuwając mu czekoladowy batonik.

— Musieliście wiele wycierpieć — zwróciła się do Horsta.

— Tak było. — Zerknął na Shauna Wallace’a, który stał daleko pod ścianą, odkąd on wszedł do wieży. — Diabeł rzucił klątwę na całą tę planetę. Widziałem tyle zła, tyle niewypowiedzianych okropności. A wśród tego odwagę. Nabrałem pokory wobec ducha człowieczego, który zdolny jest do zdumiewających aktów poświęcenia, jeśli wystawić go na ostateczną próbę. Odzyskałem wiarę w ludzi.

— Kiedyś cię poproszę, byś mi o tym opowiedział.

— Kelly jest reporterką — rzekł Sewell kpiarskim tonem. — Uważaj, bo i ona może kazać ci podpisać krwią cyrograf.

Popatrzyła ze złością na rosłego najemnika.

— Praca reportera nie jest zbrodnią w odróżnieniu do profesji niektórych ludzi.

— Z chęcią o tym porozmawiam, ale nie teraz — rzekł Horst.

— Dziękuję.

— Z nami będziesz w miarę bezpieczny, ojcze — stwierdził Reza. — Planujemy ruszyć na południe, uciec przed tą czerwoną chmurą. Możesz się cieszyć, bo za kilka dni spodziewamy się, że zabierze nas stąd pewien statek kosmiczny. Znajdzie się dla was miejsce na jednym z poduszkowców. Koniec waszej udręki.

Horst mruknął ze zdziwieniem, lecz gdy zdał sobie sprawę ze swego roztrzepania, raptownie odstawił karton z kawą.

— Boże święty, to ja wam jeszcze niczego nie powiedziałem!

Przepraszam, ta jazda musiała osłabić mój rozum. Do tego jeszcze dochodzą nieprzespane noce…

— Czego nam nie powiedziałeś? — wtrącił chłodno Reza.

— Kiedy zdarzyły się pierwsze opętania, zebrałem przy sobie wiele porzuconych dzieci. Mieszkamy wszyscy w chacie na sawannie. Moi podopieczni muszą być teraz przerażeni. Nie planowałem spędzać nocy poza domem.

Przez chwilę panowała grobowa cisza, przygłuszyła nawet gromy dobiegające od czerwonej chmury.

— Ile ich jest?

— Jeśli liczyć Russa, to dwadzieścia dziewięć.

— Cholerny, pieprzony świat!

Horst zmarszczył czoło i spojrzał znacząco na chłopca, który znad nie dojedzonego batonika obserwował trwożnie dowódcę najemników. Kelly przytuliła go mocniej do piersi.

— Co robimy? — zapytał Sal Yong.

Horst popatrzył na niego ze zdziwieniem.

— Musimy wrócić po nie poduszkowcami — powiedział bez ogródek. — Obawiam się, że moja poczciwa szkapina daleko by dziś nie uszła. A co? Macie jakieś inne zadanie?

— Nie… — odparł niewzruszenie najemnik.

— Gdzie jest wasza chata? — spytał Reza.

— Pięć czy sześć kilometrów od dżungli. Od rzeki czterdzieści minut marszu.

Reza połączył się datawizyjnie z blokiem naprowadzającym i przyjrzał mapie, sprawdzając równocześnie w archiwach LDC położenie farm.

— Innymi słowy, pod czerwoną chmurą?

— Tak. Wczoraj to paskudztwo szerzyło się w zastraszającym tempie.

— Poduszkowce w żaden sposób nie pomieszczą tylu pasażerów, Reza — odezwał się Jalal. — A przecież musimy uciekać przed czerwoną chmurą.

Horst przyglądał się potężnemu wojakowi z rosnącym niedowierzaniem.

— Cóż to znowu ma znaczyć? Widzicie tylko same trudności, a przecież mówimy o dzieciach! Najstarsze ma dopiero jedenaście lat! Dziewczynka rozpacza w samotności i podnosi bezradnie oczy na diabelskie plugastwo. Mimo strachu gromadzi przy sobie resztę dzieci, kiedy niebo zamienia się w jezioro siarki i nadchodzą hordy demonów. Ich rodzice padli ofiarą nieczystych duchów. Nic im nie zostało, nic prócz wątłej iskierki nadziei. — Wstał energicznie z rumieńcem oburzenia, dusząc w sobie jęk, gdy ścierpnięte mięśnie zaprotestowały przeciwko tak gwałtownym ruchom. — A wy, którzy jesteście uzbrojeni po zęby i macie siłę mechanoidów, myślicie tylko o ratowaniu własnej skóry. Może lepiej dołączcie do opętanych, przyjmą was ciepło jak swojaków. Chodź, Russ, wracamy do domu.

Chłopiec zapłakał i szarpnął się w ramionach Kelly.

Wtedy i ona wstała, tuląc do siebie wychudzonego malca. Szybko, póki jeszcze miała odwagę, powiedziała:

— Russ może zająć moje miejsce w poduszkowcu. Wracam z tobą, ojcze. — Przestawiwszy implanty na maksymalne powiększenie, przyjrzała się Rezie. Włączyła nagrywanie.

— Wiedziałem, że będziesz sprawiać problemy — zwrócił się do niej datawizyjnie.

— Za to jestem twarda — odpowiedziała na głos.

— Jesteś reporterką, ale chyba słabo rozumiesz ludzi, skoro myślisz, że odmówiłbym pomocy dzieciom po wszystkim, cośmy tu widzieli.

Kelly wydęła kwaśno wargi i zogniskowała wzrok na Jalalu. Będzie musiała wykasować tę ostatnią rozmowę.

— Nikt tu nie zamierza pozostawiać dzieci na łasce losu, ojcze — oświadczył Reza. — Wierz mi: widzieliśmy, co stało się z dziećmi odtrąconymi przez opętanych rodziców. Ale nie możemy działać pochopnie, bo nic nie wskóramy. — On również wstał, sięgając dobrych trzydzieści centymetrów nad głowę księdza. — Rozumiemy się, ojcze?

Usta Horsta zadrżały.

— Tak.

— To dobrze. Dzieci oczywiście nie mogą zostać dłużej w chacie na sawannie. Musimy je zabrać na południe. Pytanie tylko jak.

Macie tam więcej koni?

— Jedynie kilka krów.

— Szkoda. Ariadnę, czy poduszkowiec zabierze piętnaścioro dzieci?

— Może i tak, ale trzeba będzie jechać burta w burtę, a to wielkie obciążenie dla wirników. W ciągu siedmiu godzin padną matryce elektronowe.

— Po takiej bieganinie i my będziemy wyczerpani — dodał Pat.

— Pod tą chmurą nie mogę doładować matryc — stwierdziła Ariadnę. — Za mało światła pada na baterie słoneczne.

— A gdyby zmontować coś w rodzaju wozu? — zasugerował Theo. — Niechby ciągnęły go te krowy. Lepsze to niż iść pieszo.

— Tylko czy starczy nam czasu? — powątpiewał Sal Yong. — Poza tym nie wiadomo, co z tego wyjdzie.

— A może byśmy je przyholowali? — odezwał się Sewell. — Złożymy dwie tratwy i pociągniemy je w górę rzeki. Do tego trzeba jedynie desek, z których przecież zbudowana jest chata.

Ariadnę pokiwała swą kulistą głową.

— Niegłupi pomysł. Poduszkowce uciągną tratwy. Na pewno zdążymy wrócić przed wieczorem.

— Tylko co potem? — zapytał Jalal. — Nie mam ochoty zrzędzić, ale to niczego nie rozwiąże, jeśli je tu po prostu sprowadzimy.

Musimy się stąd oddalić. Wallace twierdzi, że chmura rozszerza się na całą planetę. Trzeba znaleźć jakiś sposób, żeby nas nie dogoniła, inaczej wszystko pójdzie na marne.

Reza odwrócił się w stronę opętanego, który stronił od towarzystwa i nie odezwał się dotąd słowem.

— Wallace, czy twoi pobratymcy zauważą, że weszliśmy pod chmurę?

— Na pewno — odparł ze smutkiem zapytany. — Łączą się z chmurą i ziemią w jeden byt. Czują, jak się wśród nich poruszacie. Kiedy wejdziecie z powrotem pod chmurę, doznają wrażenia, jakby deptali boso po gwoździach.

— Jak zareagują?

— Dopadną was. Ale i tak to zrobią, jeśli zostaniecie na Lalonde.

— Myślę, że on mówi prawdę — rzekł Horst. — Dwa dni temu jedna z nich odwiedziła naszą chatę. Chciała opętać mnie i dzieci, a ściślej mówiąc, nasze ciała.

— I co się stało? — zapytała Kelly.

Horst uśmiechnął się blado.

— Odprawiłem egzorcyzmy.

— Co takiego? — wydukała reporterka, niezwykle podekscytowana. — Naprawdę?

Ksiądz uniósł zabandażowaną rękę. Na ciemnych paskach tkaniny widniały plamy krwi.

— Nie poszło mi łatwo.

— Ale numer! Shaun, boisz się egzorcyzmów?

Shaun Wallace przeszywał księdza lodowatym spojrzeniem.

— Jeśli nie sprawi ci to różnicy, Kelly, byłbym wdzięczny, gdybyś tego nie próbowała.

— Boi się egzorcyzmów! — Kelly poruszała bezgłośnie ustami, zapisując słowa w nanosystemowej komórce pamięciowej. — Naprawdę wystarczy spojrzeć w jego oczy. On boi się księdza, steranego życiem człowieka w podniszczonym ubraniu. Aż trudno w to uwierzyć. Rytuał przypisywany dziś czasom średniowiecza jest w stanie zniszczyć, zdawałoby się, niezwyciężonego wroga.

Tam, gdzie olśniewające zdobycze współczesnej wiedzy nie zdają egzaminu, modlitwa, prosta anachroniczna modlitwa może okazać się naszym wybawieniem. Muszę wam o tym powiedzieć, muszę znaleźć sposób, aby Konfederacja poznała tę nowinę. — Do diaska, to zaczynało przypominać nagranie Graeme’a Nicholsona.

Przez moment zastanawiała się, jaki los spotkał starego dziennikarzynę.

— Ciekawe — rzekł Reza. — Tylko że to nam w niczym teraz nie pomoże. Musimy trzymać się z daleka od chmury, dopóki Joshua po nas nie przybędzie.

— Jezu, my nawet nie wiemy, kiedy wróci — powiedział Sal Yong. — Nie będzie łatwo przeprowadzić przez góry gromadkę dzieci, Reza. Tam nie ma żadnych dróg, a nam brakuje szczegółowej mapy, ponadto sprzętu obozowego, butów, żywności. Będzie mokro i ślisko. Boże, gdyby był chociaż cień szansy, nie miałbym nic przeciwko, żeby spróbować, ale tak?

— Wallace, czy oni pozwolą dzieciom odejść? — zapytał Reza.

— Ja bym pozwolił, niektórzy pewnie też, ale reszta… Nie, to raczej niemożliwe. Tak już mało zostało żywych ciał, a w zaświatach jęczą niezliczone rzesze dusz. Stale nas błagają, byśmy pomogli im wrócić. A my je rozumiemy. Przykro mi.

— Cholera. — Reza wyginał nerwowo palce. — W porządku, weźmiemy się do tego etapami. Najpierw sprowadzimy tu dzieci.

Wszyscy musimy jeszcze dzisiaj wyjść spod tej przeklętej chmury.

To rzecz najważniejsza. Jeśli nam się uda, skoncentrujemy uwagę na przejściu przez góry. Może pomogą nam Tyratakowie.

— Nie licz na to — rzekła spokojnie Ariadnę.

— Nie liczę. Ale może wymyślimy coś wspólnymi siłami. Wallace, z czym przyjdzie nam się zmierzyć? Z iloma opętanymi?

— W samym Aberdale mieszka ich co najmniej stu pięćdziesięciu, lecz powinniście im uciec tymi swoimi zmyślnymi pojazdami.

— No to świetnie.

Shaun Wallace uniósł jednak rękę.

— Niedaleko chaty, gdzie mieszkają dzieci, jest gospodarstwo, a w nim dziesięcioosobowa rodzina. Ci na pewno przysporzą wam kłopotów.

— I my ci mamy wierzyć? — odezwał się Sewell.

Shaun Wallace pokiwał smętnie głową z urażoną miną.

— Nie godzi się mówić w ten sposób o kimś, kto stara się wam pomóc. Czy ja się prosiłem, żebyście wzięli mnie ze sobą na przejażdżkę?

— Ma rację, jeśli chodzi o to gospodarstwo — wdał się w rozmowę Horst. — Byłem tam dwa dni temu.

— Dzięki, ojcze. Teraz macie słowo osoby duchownej. Jeszcze wam mało?

— Dziesięciu na otwartym terenie — powiedział Reza. — To nic w porównaniu z Pamiers. Powinniśmy sobie z nimi poradzić.

Wesprzesz nas swoim ogniem, Wallace?

— Gdzie mu tam się równać z waszymi karabinami. Ale gdybym nawet mógł przenosić nim góry, w tym wypadku odmówiłbym wam pomocy.

— W takim razie będziesz nam zawadą.

— Jakże to można prosić kogoś, żeby zabijał swoich towarzyszy niedoli? To niegodne człowieka.

Horst postąpił krok do przodu.

— A może podejmiesz się roli mediatora, Wallace? Nikt na tym świecie nie chce przecież zabijać, zwłaszcza że w tych ciałach nadal przebywają ich prawowici właściciele. Czy nie mógłbyś wytłumaczyć tej rodzinie, że atakowanie najemników byłoby czystym szaleństwem?

Shaun Wallace podrapał się po brodzie.

— Racja, ojcze, mógłbym to zrobić.

Horst popatrzył wyczekująco na Rezę.

— Niech będzie — zgodził się dowódca najemników.

Na twarzy Shauna Wallace’a pojawił się szeroki, chłopięcy uśmiech.

— Księżulkowie w Irlandii zawsze byli kuci na cztery nogi i widzę, że nic się nie zmieniło w tej branży.

Nikt nie zauważył podczas tej rozmowy miny Kelly, która wyrażała coraz większe podniecenie. Dziewczyna odsunęła Russa i klasnęła w dłonie z radosnym przekonaniem.

— Mam! Mogę sprowadzić Joshuę! Chyba. Na pewno!

Wszyscy na nią spojrzeli.

— Może nawet dzisiaj po południu. Nie musimy łamać sobie głowy przejściem przez góry. Wystarczy, że wyjdziemy spod czerwonej chmury, żeby Ashly mógł wylądować.

— Przestań się chwalić, jaka jesteś cudowna, Kelly — rzekł Reza. — Mów, co masz na myśli.

Pogrzebała w plecaku, skąd wyciągnęła blok nadawczo-odbiorczy, który zaprezentowała dumnie niby srebrne trofeum.

— Tym się posłużę. Należąca do LDC geostacjonarna platforma telekomunikacyjna ma antenę dalekiego zasięgu, która umożliwia łączność ze stacją edenistów na orbicie Murory. Jeśli platforma nie została zniszczona podczas bitwy, to łatwo możemy skontaktować się z Joshuą. Wyślemy powtarzającą się wiadomość z prośbą o jak najszybszy powrót. Do Murory jest stąd około dziewięciuset milionów kilometrów, czyli mniej niż godzina świetlna. Jeśli wyruszy zaraz po otrzymaniu wiadomości, to powinien się tu zjawić za trzy, góra cztery godziny. „Lady Makbet” nie może wprawdzie skoczyć poza układ, ale skoro skoczyła na Murorę, to pewnie skoczy z powrotem. Przynajmniej wydostaniemy się z Lalonde.

— Potrafisz zaprogramować komputer na platformie, aby wysyłał wiadomość? — zapytał Reza. — Terrance Smith nie dał nam żadnych kodów dostępu.

— Słuchaj no, jestem reporterką, do cholery! Wiem wszystko o włamywaniu się do systemów telekomunikacyjnych. W dodatku ten blok ma w środku kilka nielegalnych chipów.

Czekając na odpowiedź, miała uczucie, że jej stopy zaczynają żyć własnym życiem, rwą się do tańca.

— No dobra, Kelly, bierz się do roboty — powiedział Reza.

Wybiegła na dwór, podrywając na nogi Fentona i Ryalla, które odpoczywały na trawie. Niebo nad sawanną podzielone było na dwie nierówne strefy czerwieni, gdy świetlista powłoka chmur ścierała się z blaskiem jutrzenki. Kelly przesłała datawizyjną instrukcję do bloku, który zaczął przeczesywać niebo w poszukiwaniu sygnału platformy.

* * *

Joshua spał smacznie w swej kajucie, owinięty luźnym kokonem gąbczastej tkaniny o rozmiarach tak dobranych, aby nie krępował ruchów. Sara zaproponowała, że się z nim prześpi, lecz uprzejmie odmówił. Nadal odczuwał skutki przyspieszeń sięgających 11 g. Nawet jego ciało nie zostało zmodyfikowane z myślą o tak wielkich przeciążeniach. Na plecach, gdzie zmarszczki kombinezonu wciskały się w skórę, miał długie sińce, a kiedy popatrzył w lustro, ujrzał przekrwione oczy. Z seksu i tak nic by nie wyszło, za bardzo był zmęczony. Zmęczony i zestresowany.

Wszyscy chwalili go za to, jak świetnie pilotował „Lady Makbet”. Gdyby tylko wiedzieli, w jaki dołek psychiczny wpadł, kiedy niebezpieczeństwo minęło i przestał się dopingować arogancją i wymuszoną pewnością siebie. Przerażała go myśl, że jeden jedyny błąd mógłby zakończyć się katastrofą.

Czemu nie posłuchałem Ione? Przecież wystarczało mi tego, co już miałem.

Zasypiając, wspominał jej postać, dzięki czemu łatwiej mu było się odprężyć, dać się ukołysać rytmom nocy. Kiedy się obudził zaspany i rozpalony, sięgnął do pamięci po zapis dawnych przeżyć w Tranquillity. Znów leżał w parku na gęstej trawie, a obok płynął strumyk. Tulili się do siebie, wyczerpani seksem: czuł na sobie mokre od potu ciało Ione, zadowolonej i rozmarzonej. Światło cudownie pozłacało jej miękką i gorącą skórę, gdy całowała go tak powoli, sunąc wargami wzdłuż mostka. Nie odzywali się, aby nie zburzyć nastroju chwili.

Wtem uniosła głowę i ujrzał Louise Kavanagh, jej oczy pełne ufności i zachwytu — oczy osoby najzupełniej niewinnej. Uśmiechnęła się z wahaniem, prostując plecy, by po chwili roześmiać się w ekstatycznym uniesieniu, kiedy po raz kolejny w nią wszedł. Bujne ciemne włosy rozwiewały się dziko, kiedy go ujeżdżała, dziękując, wychwalając, obiecując dozgonną wierność.

Odkąd był w jej wieku, nie czuł tyle słodyczy w miłości do dziewczyny.

Chryste! Odwołał całą sekwencję wspomnień. Nawet neuronowy nanosystem płatał mu figle.

Nie potrzebuję przypominania. Nie teraz.

Komputer pokładowy zawiadamiał datawizyjnie, że Aethra prosi o bezpośredni kanał łączności. Joshua ucieszył się, że coś go wreszcie odrywa od kłopotliwych myśli. Wolał już zajmować się potyczkami w kosmosie.

Sara odwaliła kawał dobrej roboty, łącząc technobiotyczny procesor z elektronicznymi urządzeniami statku. Przeprowadził wczoraj niezwykle zajmującą rozmowę z habitatem, który wydał mu się połączeniem dziecka i wszechwiedzącego mędrca. Aethrę ciekawiło zwłaszcza Tranquillity. Obrazy, które Joshua otrzymywał z powłokowych komórek sensytywnych habitatu, różniły się od wytwarzanych w zespołach czujników „Lady Makbet”. Były jakby bardziej realne, oddawały wrażenie głębi i pustki przestrzeni kosmicznej.

Joshua rozsunął bok kokonu i wystawił nogi na zewnątrz. Otworzył szafkę, skąd wyciągnął świeży kombinezon. Tylko trzy mu już zostały. Westchnął i zaczął się ubierać.

— Witaj, Aethra — przesłał datawizyjnie.

— Dzień dobry, Joshua. Mam nadzieję, że dobrze ci się spało.

— Kilka godzin to już coś.

— Odbieram wiadomość dla ciebie.

Momentalnie oprzytomniał, i to bez najmniejszej pomocy neuronowego nanosystemu.

— Jezu! Od kogo?

— To wiązka mikrofal wysyłana z cywilnej platformy telekomunikacyjnej na orbicie Lalonde.

Ujrzał szeroki obszar nieba. Słońce było białym, migotliwym punktem odległym o dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć milionów kilometrów. Obok niego słabym, lecz stabilnym blaskiem lśniła Lalonde — obiekt o jasności gwiazdowej 6, wydający się teraz należeć do układu podwójnego, bo połączony z małym fioletowym światełkiem.

— Widzisz mikrofale? — zdziwił się Joshua.

— Nie mam oczu, więc je tylko wyczuwam. Są częścią widma promieniowania, które pada na moją powlokę.

— Co to za wiadomość?

— Transmisja dźwiękowa od Kelly Tirrel do ciebie osobiście.

— Dobra, chcę to usłyszeć.

„Tu Kelly Tirrel do kapitana Joshui Calverta. Joshua, mam nadzieję, że to odbierasz. Jeśli nie, to proszę, by ktoś na stacji nadzorującej habitat natychmiast przesłał do niego tę wiadomość. To naprawdę ważne, Joshua. W razie gdyby opętani mogli mnie podsłuchać, nie podam ci żadnych szczegółów. Dostaliśmy wiadomość, że wrócisz po nas, ale określone przez ciebie ramy czasowe musisz zweryfikować. Posłuchaj, Joshua, tutaj na dole praktycznie wszyscy zostali już opętani. To tak, jakby się sprawdzały najgorsze przepowiednie z chrześcijańskiej Biblii. Zmarli powstają z martwych i opętują żywych. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi idiotycznie, ale wierz mi, za tym wszystkim nie kryje się ani sekwestracja, ani inwazja ksenobiontów. Rozmawiałam z kimś, kto żył na początku dwudziestego wieku. Ja nie zmyślam, Joshua. Ich możliwości w walce radioelektronicznej są ogromne, zakrawają niemal na magię. To straszne, co oni robią z ludźmi i zwierzętami, wręcz przerażające. Cholera, pewnie myślisz, że to wszystko brednie. Wystarczy, jeśli będziesz uważał ich za wrogów. Dzięki temu wydadzą ci się bardziej realni. Sam przecież widziałeś czerwone chmury nad dorzeczem Juliffe. Wiesz, jaką wróg dysponuje potęgą. Czerwona chmura stale się rozszerza, kiedyś zakryje planetę. Uciekaliśmy przed nią. To nam właśnie radziłeś, pamiętasz? Spotkaliśmy jednak kogoś, kto ukrywał się przed opętanymi. Księdza. Opiekuje się gromadką dwudziestu dziewięciu małych dzieci. Teraz są w pułapce pod tą chmurą. Mieszkają blisko wioski, która była naszym pierwotnym celem, więc powinieneś z grubsza wiedzieć, gdzie jesteśmy. Joshua, my po nie wracamy. Kiedy dostaniesz tę wiadomość, już będziemy w drodze. Na miłość boską, to tylko dzieci, nie możemy ich tak zostawić! Kłopot w tym, że nie mamy dobrego środka transportu, by uciec z nimi daleko. Wiemy tylko tyle, że dziś po południu powinniśmy wywieźć dzieci spod czerwonej chmury. Joshua… musisz nas stąd zabrać. Jeszcze dzisiaj. Nie wytrzymamy długo po zapadnięciu zmroku. Pamiętam, że twoja lady nie czuła się zbyt dobrze, kiedy odlatywałeś, ale obandażuj ją, jak możesz, i wracaj, proszę, jak najszybciej. Będziemy na ciebie czekać. Modlimy się, żebyś przybył. Dziękuję, Joshua”.

— Potem już się powtarza — powiedział Aethra.

— O rany. — Opętanie. Powrót zmarłych. Dzieci uciekające przed wrogiem. — Niech to szlag jasny trafi! Ona nie może mi tego zrobić! Zwariowała! Jakie opętanie? Wszystko jej się popieprzyło. — Z rękoma włożonymi w rękawy wpatrywał się z trwożną miną w staroświecki komputer z Apolla. — Niedoczekanie jej! — Energicznie włożył kombinezon, zapiął przód. — Trzeba ją zamknąć w domu wariatów. Jej neuronowy nanosystem zawiesił się na uszkodzonym programie stymulacyjnym.

— Sam mówiłeś, że nie da się racjonalnie wytłumaczyć powstania czerwonej chmury.

— Powiedziałem tylko, że jest trochę dziwna.

— Podobnie jak sprawa opętania.

— Kiedy umierasz, to umierasz na dobre.

— Przechowuję w sobie osobowości dwunastu ludzi, którzy zginęli w zniszczonej stacji kosmicznej. Sam nieustannie odwołujesz się do swego bóstwa. Czy to nie powód, żeby okazać nieco wiary w sferę życia duchowego?

— Chrys… Cholera! Tak się tylko mówi.

— A mimo to ludzkość od prawieków wierzyła w bogów i życie pozagrobowe.

— Skończ wreszcie z tym pieprzeniem! Wy i tak jesteście ateistami!

— Przepraszam. Wyczuwam twoje zdenerwowanie. Co zamierzasz zrobić w sprawie ratowania dzieci?

Joshua przycisnął palcami skronie, mając próżną nadzieję, że powstrzyma zawroty głowy.

— Nie mam zielonego pojęcia. Skąd mamy wiedzieć, że w ogóle są jakieś dzieci?

— Sądzisz, że to blef, aby zwabić cię na Lalonde?

— Całkiem możliwe.

— To by znaczyło, że Kelly Tirrel została opętana.

— Zasekwestrowana — sprostował chłodno. — Znaczyłoby, że została zasekwestrowana.

— Cokolwiek jej się przytrafiło, musisz coś postanowić.

— Jakbym nie wiedział.

Na mostku przebywał tylko Melvyn, kiedy Joshua wpłynął przez luk przejściowy.

— Właśnie słuchałem wiadomości — rzekł specjalista od silników. — Zupełnie jej odbiło.

— Może. — Joshua dotknął nogami zaczepu przy swoim fotelu amortyzacyjnym. — Zwołaj załogę i nie zapomnij o Gaurze. Myślę, że edeniści powinni mieć prawo głosu. W razie czego oni też będą nadstawiać dupy.

Próbował skupić się na myśleniu, zanim mostek się zapełni — wyłowić jakiś sens z wiadomości od Kelly. Najgorsze było to, że mówiła przekonującym tonem, jakby naprawdę wierzyła w swoje słowa. O ile to była jeszcze ona. Jezu. Cóż za dziwna sekwestracja.

Wciąż miał w pamięci chaos na orbicie Lalonde.

Wyświetlił mapę nawigacyjną, aby sprawdzić, jakie szansę powodzenia ma teraz lot powrotny. Marnie to wyglądało. „Maranta” i „Gramine” ograniczyły strefę poszukiwań do elektrycznie aktywnego obszaru pierścienia, co oznaczało, że jeden z nich zawsze znajdował się mniej niż trzy tysiące kilometrów od „Lady Makbet”.

Chcąc dotrzeć do punktu o współrzędnych skoku na Lalonde, należałoby oblecieć dwie trzecie obwodu gazowego olbrzyma, czyli przeszło dwieście siedemdziesiąt tysięcy kilometrów. A to nie wchodziło w rachubę. Zaczął szukać innego rozwiązania.

— A ja myślę, że to stek bzdur — stwierdził Warlow, gdy wszyscy się zebrali. — Opętanie, też mi coś! Kelly postradała zmysły.

— Sam powiedziałeś, że to dziwny rodzaj sekwestracji — rzekł Ashly.

— Chyba nie wierzysz, że umarli mogą wracać?

Pilot wyszczerzył zęby do olbrzymiego kosmonika, który trzymał się skraju fotela amortyzacyjnego.

— Ale pomyśl, jakie życie byłoby ciekawe.

Membrana Warlowa wydała basowe prychnięcie.

— Nieważne, jak nazwiemy to zjawisko — powiedział Dahybi.

— Tak czy owak następuje ono na planecie, o czym wszyscy wiedzą. Musimy się tylko zastanowić, czy Kelly jest jeszcze sobą. — Spojrzał na Joshuę i wzruszył sztywno ramionami.

— Jeśli jest sobą, to mamy nie lada kłopot — stwierdziła Sara.

— Jak to? — zdziwił się Melvyn.

— Bo jeśli tak, to przed wieczorem musimy zdążyć zabrać z planety wszystkie te dzieciaki.

— Jasny gwint…

— Nawet jeśli została zasekwestrowana, to przecież wie, że prędzej czy później wrócimy. Czemu miałaby nas ponaglać i wciskać kit z opętaniem, skoro wiadomo, że teraz będziemy jeszcze bardziej ostrożni?

— Podwójny blef? — podsunął Melvyn.

— Bez przesady!

— Sara ma rację — powiedział Ashly. — Od samego początku planowaliśmy wrócić. Kelly spodziewała się nas w ciągu paru dni.

Nie ma racjonalnego powodu, żeby nas popędzać. Dobrze wiemy, że wróg porywa kosmoloty, które lądują na planecie, więc mielibyśmy się na baczności. Teraz tylko zwiększymy czujność. Moim zdaniem oni rzeczywiście znaleźli te dzieci i Kelly jest w tarapatach.

— Też tak uważam — poparł go Dahybi. — Ale decyzja oczywiście należy do kapitana.

W tego rodzaju sytuacjach Joshua nie lubił wysłuchiwać podobnych „komplementów”.

— Kelly nie prosiłaby o pomoc, gdyby nie było im naprawdę ciężko — powiedział wolno. — Jeśli uniknęła zasekwestrowania, a mimo to wspomina o opętaniu, to trzeba jej wierzyć. Znacie dobrze Kelly, uznaje tylko fakty. Z drugiej strony, gdyby została opętana, to by nam o tym nie mówiła. — Rany, tu nie ma co ściemniać, Kelly siedzi po uszy w gównie. — Musimy ich stamtąd zabrać, i to jeszcze dzisiaj.

— Joshua, to niemożliwe. — Melvyn wydawał się rozdarty wewnętrznie. — Też nie mam ochoty zostawiać dzieciaków bez pomocy. Nawet jeśli nie wiemy, co dokładnie dzieje się pod tymi cholernymi chmurami, dość okropnych rzeczy słyszeliśmy i widzieliśmy.

Ale nie uda nam się przemknąć obok „Maranty” i „Gramine”. Idę o zakład, że oni też odebrali wiadomość od Kelly. Zwiększą czujność. Chcąc nie chcąc, jesteśmy skazani na czekanie. Wystarczy, że włączymy silniki, a zaraz nas zauważą.

— Może tak, a może nie — odparł Joshua. — Ale wszystko po kolei. Sara, czy urządzenia pokładowe poradzą sobie z trzydziestką dzieciaków, najemnikami i edenistami?

— Nie wiem, ile lat mają dzieci — myślała głośno Sara. — Kelly powiedziała: małe. Jeszcze czworo można jakoś upchać w kapsułach zerowych. Kilkoro umieścimy w kosmolocie i pojeździe serwisowym, są tam przecież filtry powietrza. Wzrost stężenia dwutlenku węgla to nasz główny problem: filtry nie usuną ilości, jaką wytwarza siedemdziesiąt osób. Trzeba by wypuszczać powietrze ze statku i uzupełniać braki z rezerwy schłodzonego tlenu. — Neuronowy nanosystem przeprowadził symulacje przy najlepszym i najgorszym scenariuszu zdarzeń. Prognozy w tym drugim przypadku budziły grozę. — Zaryzykuję stwierdzenie, że tak, poradzą sobie.

Ale trzydzieści to maksimum, Joshua. Jeśli najemnicy wpadną na następną grupę nieszczęsnych uciekinierów, będą musieli ich po prostu zostawić.

— Dobra. Teraz kto ich zabierze. Ashly?

Pilot uśmiechnął się czarująco.

— Obiecałem im, że wrócę, Joshua. Pamiętasz.

— W porządku. Zostajesz tylko ty, Gaura. Nic jeszcze nie powiedziałeś.

— To twój statek, kapitanie.

— Owszem, ale mam na pokładzie twoje dzieci, rodzinę, przyjaciół. Narażę ich na duże niebezpieczeństwo, jeśli spróbuję wrócić na Lalonde. Dlatego jesteś uprawniony do głosu.

— Dziękuję, Joshua, ale powiem tak: gdybym to ja ugrzązł teraz na Lalonde, to chciałbym, żebyście mnie stamtąd zabrali.

— A więc załatwione. Spróbujemy uratować dzieci i najemników.

— Pozwól tylko, że ci o czymś przypomnę, Joshua — rzekł głośno Melvyn. — Tkwimy w pierścieniach czterdzieści tysięcy kilometrów od skraju pola grawitacyjnego Murory i została nam jedna osa bojowa. Jeśli się stąd ruszymy, odstrzelą nam jaja.

— Rok temu byłem w podobnej sytuacji.

— Daj spokój, Joshua! — burknęła Sara.

Zignorował ją.

— W Pierścieniu Ruin, kiedy ścigali mnie Neeves i Sipika. Zobaczcie sobie, gdzie są teraz „Gramine” i „Maranta”.

Każdy uruchomił mapę nawigacyjną; przed oczami rozbłysły im rysunki ostre jak neony. Dwa wrogie statki kosmiczne nakreślały żółte zakrzywione tory, równoległe do przejrzystej zielonej płaszczyzny pierścienia, który zajmował dolną część projekcji. „Lady Makbet” czaiła się pod jego powierzchnią niczym pogrążony we śnie nieznany potwór morski.

— „Marantę” i „Gramine” dzieli teraz sześć tysięcy kilometrów — powiedział Joshua. — Orientują się, gdzie mniej więcej musimy być schowani, poza tym w ciągu ostatnich piętnastu godzin dwukrotnie zmienili pułap, aby zbadać różne obszary pierścienia. Jeśli będą się trzymać tej metody, to za cztery godziny powinni znowu zmienić pozycję. — Rozkazał, żeby na wyświetlaczu zostały naniesione przewidywane pozycje statków. — „Gramine” będzie około trzystu kilometrów od nas, przeleci nad nami za półtorej godziny.

„Maranta” znajdzie się wówczas w największej odległości siedmiu i pół tysiąca kilometrów. Potem zmienią orbitę i zaczną przeszukiwać nowy obszar pierścienia. Jeśli „Maranta” będzie miała do nas siedem i pół tysiąca kilometrów, kiedy się stąd wyrwiemy, to już nam nie przeszkodzi w ucieczce.

— Tak, tylko co z „Gramine”? — Melvyn z niepokojem wsłuchiwał się w opanowany głos Joshui. Wydawało mu się, że młody kapitan ma jakiś pomysł, który boi się wyjawić.

— Skoro znamy dokładnie tor lotu „Gramine”, wymontujemy z osy bojowej megatonową głowicą nuklearną i zostawimy ją w skale, którą będzie mijał statek. Ładunek umieścimy w wywierconej dziurze. Impuls elektromagnetyczny, promieniowanie jonizujące i okruchy rozbitej skały zrobią swoje. Statek zostanie zniszczony.

— Ale jak przenieść głowicę? — zapytał Melvyn.

— Przecież wiesz, do cholery, jak ją przeniesiemy! — burknęła Sara. — Ktoś musi wyjść z nią w otwartą przestrzeń z plecakiem manewrowym. Mam rację, Joshua? Tak właśnie robiłeś w Pierścieniu Ruin, co?

— Zgadza się. Zza piętnastokilometrowej zasłony pierścienia nikt nie wykryje człowieka z plecakiem na schłodzony gaz.

— Zaraz, moment… — Dahybi przeprowadzał na mapie nawigacyjnej symulacje lotu statków. — Nawet jeśli unieszkodliwimy „Gramine”, a to przecież łatwo może nie wypalić, nadal będziemy w kropce. „Maranta” wyśle za nami osy bojowe. Dopadną nas, nim dolecimy do skraju pola grawitacyjnego Murory, nie mówiąc już o punkcie, skąd można skoczyć na Lalonde.

— Jeżeli wystartujemy z przyspieszeniem 8 g, osy bojowe złapią nas w ciągu siedmiu minut — powiedział Joshua. — To przekłada się na jakieś szesnaście tysięcy kilometrów.

— Za mało, żeby wyjść z pola grawitacyjnego. Nie wchodzi w rachubę nawet skok na oślep.

— Niby nie, ale piętnaście tysięcy kilometrów stąd jest jedno miejsce, skąd można by skoczyć. To zostawia nam dwudziestosekundowy margines błędu.

— Jakie miejsce? — zdziwił się Melvyn.

Joshua przekazał instrukcje komputerowi pokładowemu. Na mapie nawigacyjnej wyrysowała się fioletowa linia „Lady Makbet”, biegnąca po orbicie wstecznej w stronę krawędzi pierścienia, by urwać się przy jednym z czterech małych księżyców planety.

— Murora VII — oznajmił Joshua.

Straszna myśl zaświtała w głowie Dahybiemu. Mróz przeszedł mu po kościach.

— Chryste, Joshua, chyba nie mówisz poważnie. Nie damy rady przy tak dużej prędkości.

— A masz jakiś inny pomysł?

— Ja na razie nie wiem, o co chodzi — powiedziała Sara ze zniecierpliwieniem.

Dahybi nie odwracał wzroku od Joshui.

— Punkt libracyjny Lagrange’a. Istnieją w każdym układzie dwóch ciał niebieskich, gdzie równoważą się oddziaływania pól grawitacyjnych. Oznacza to, że można tam uruchomić węzły statku kosmicznego bez strachu przed implozją. Teoretycznie są to punkty, lecz w praktyce obszary o mniej więcej kulistym kształcie. Bardzo małe obszary.

— W przypadku Murory VII mają jakieś dwa i pół kilometra średnicy — rzekł Joshua. — Tak się jednak składa, że będziemy je mijać z prędkością dwudziestu siedmiu kilometrów na sekundę.

Jedna dziesiąta sekundy na uaktywnienie węzłów.

— Cholera… — mruknął Ashly.

— Żaden problem dla komputera pokładowego — stwierdził spokojnie Joshua.

— Tylko gdzie wyjdziemy po skoku? — zapytał Melvyn.

— Wziąłbym przybliżony namiar na Achilleę, trzeciego gazowego olbrzyma, który znajduje się teraz siedem miliardów kilometrów stąd, po drugiej stronie słońca. Przeskoczymy miliard kilometrów, ustawimy precyzyjnie „Lady Makbet” na jednego z zewnętrznych księżyców planety, potem znowu skoczymy. Na pewno zgubimy „Marantę”. Po dotarciu do Achillei okrążymy księżyc, skierujemy się na Lalonde i w drogę. Całe przedsięwzięcie zajmie najwyżej osiemdziesiąt minut.

— No, skoro tak… Mam nadzieję, że wiesz, o czym mówisz.

— On ma wiedzieć? — zakpiła Sara. — Chyba żartujesz.

— Do tego trzeba mieć tupet… — skonstatował Dahybi, kiwając głową z uznaniem. — Dobra, Joshua, przygotuję węzły. Ale musisz być wybitnie dokładny, kiedy będziemy przechodzić przez punkt libracyjny.

— Dokładność to moje drugie imię.

Sara wpatrywała się w podłogę.

— Znam inne — mruknęła pod nosem.

— Tylko kto ma być tym szczęściarzem, który wyjdzie w otwartą przestrzeń i wysadzi „Gramine”? — zapytał Melvyn.

— Ochotnicy będą ciągnąć losy — zadecydował Joshua. — Dołączcie moje nazwisko.

— Oszalałeś? — obruszyła się Sara. — Musisz pilotować „Lady Makbet”, nikt poza tobą nie dotrze do księżyca, nie mówiąc już o punkcie libracyjnym. Ashly siądzie za sterami kosmolotu, jego zadanie też wymaga dużego doświadczenia. Pozostałych zapraszam do losowania.

— Bądźcie łaskawi uwzględnić także nas — rzekł Gaura. — Wszyscy mamy uprawnienia do pracy w otwartej przestrzeni i jeszcze tę przewagę, że możemy błyskawicznie skomunikować się z Aethrą, jeśli statek zmieni kurs.

— Nikt nie będzie zgrywał bohatera, nikt nie będzie ciągnął losów — odezwał się Warlow tubalnym głosem, aby zagłuszyć wszelkie słowa sprzeciwu. — To moja działka, do tego zostałem przystosowany. I jestem z was najstarszy. Świetnie się nadaję do tej roboty.

— Hej, tylko bez brawury! — Joshua próbował ukryć troskę pod przykrywką rozdrażnienia. — Masz zamocować atomówkę do skały i zaraz wracać.

Warlow parsknął śmiechem, od którego wszystkim wykrzywiły się miny.

— Jasne, nic prostszego.

* * *

Chas Paske nareszcie znalazł się pod piekielnym wirem, gdzie spoglądał do góry na oślepiającą, bezkształtną czeluść. Jego podróż dobiegła kresu. Światło było tutaj tak silne, że musiał zmniejszyć rozdzielczość optyczną czujników. Początkowo sądził, iż pośrodku kręcących się powoli chmur kryje się miniaturowe słońce, gdy jednak szczęśliwie wpłynął łódką pod złowieszczy stożek, okazało się, że u wierzchołka zieje wielka wyrwa niczym pęknięcie na złośliwym guzie. Szczelina się poszerzała. Cyklon pęczniał, był coraz szerszy i głębszy.

Teraz już wiedział, z czym ma do czynienia. Odpowiedź przyszła łatwo, gdy na dnie płaskiej łódki zalał go potok światła. To była paszcza — łakomie rozwarte szczęki, które już niebawem pochłoną Lalonde.

Ta myśl pobudziła go do dzikiego chichotu.

Ów ciężki, naprawdę ciężki blask emitowało coś istniejącego po drugiej stronie świata. Obce fotony zdawały się mieć wagę, gdy opadały wolno niby płatki śniegu, aby okryć rzekę i jej brzegi warstwą nienaturalnego szronu. W kontakcie z nim wszystko lśniło jakby podświetlone od wewnątrz. Nawet jego ciało, zniszczone i bezużyteczne, uzyskało szlachetny połysk.

Ponad rozszczepieniem w powłoce chmur rozciągała się matematycznie doskonała płaszczyzna białego światła. Morze, do którego uchodziła jego biała, jedwabista rzeka marzeń. Przedwieczny ocean czekający na Lalonde, mający wchłonąć na zawsze tę perłową kroplę. Chas Paske zapragnął wyrwać się z łódki, przezwyciężyć siłę grawitacji i poszybować w górę. W stronę wiecznego światła i ciepła, które miały moc oczyszczania i uwalniania od zmartwień.

Stykając się z białą powierzchnią, wywołałby jej lekkie wzburzenie, błyszczącą falę w kształcie koronki, krótkotrwałą fontannę światła. Potem już żaden ślad po nim by nie został. Przejście na drugą stronę równało się wspięciu na wyższy poziom egzystencji.

Jego przerobiona twarz nie była zdolna wyrazić uśmiechu. Leżał cierpliwie w łódce z myślami oderwanymi od ciała, oglądając swą przyszłość, czekając na chwilę wniebowstąpienia. Dawno zapomniał o celu, który go tu przywiódł.

Mimo że po gromach dudniących w czerwonej chmurze pozostały jedynie stłumione echa, nie usłyszał wystrzału z działa, przez co pierwsza kula armatnia przeraziła go i zakłóciła błogi nastrój.

Opętani zdawali sobie sprawę z jego obecności, czuli ją od samego początku. Odkąd wpłynął do królestwa czerwonych chmur, docierał do ich świadomości niczym komar rejestrowany intuicyjnie przez zmysły człowieka. Nie interesowali się jego szaleńczą podróżą w dół rzeki; tak bezsilny, dogorywający nieszczęśnik nie był wart ich uwagi ani tym bardziej wysiłków. Rzeka niosła go prosto w ich ramiona, wystarczyło zwyczajnie poczekać.

Skoro jednak już przybył, zgromadzili się w porcie, aby zabawić się złośliwie jego kosztem. Zeszli się tłumnie, chcąc w prześmiewczy sposób uczcić ostatnie opętanie, zanim Lalonde odejdzie na dobre do innego wszechświata.

Żelazna kula przeleciała ze świstem tuż nad głową Chasa i ugrzęzła trzydzieści metrów dalej w gnijących śnieżnych liliach, wprawiając w kołysanie chybotliwą łódkę. W powietrze buchnął purpurowy dym z dziesięciometrowym płomieniem przypominającym eksplozję bomby zapalającej. Zupełnie jak pokaz sztucznych ogni.

Chas przekręcił się na łokciach, patrząc z niedowierzaniem na wielobarwny blask. Śnieżne lilie zaczęły rozpuszczać się wokół łódki, która opadała na skrzącą się, krystalicznie czystą wodę. Od brzegu niosły się wesołe gwizdy i śmiechy.

Skierował wzrok na miasto. Durringham wraz ze swymi białymi basztami, strzelistymi wieżycami, wysokimi zamkami i zielenią wiszących ogrodów tworzyło przepyszne tło dla armady, która płynęła mu na spotkanie. W jej skład wchodziły polinezyjskie czółna wojenne z wojownikami w wiankach z kwiatów, osady wioślarskie z wygimnastykowanymi młodzieńcami uwijającymi się wśród wrzaskliwych komend sterników, galery z potrójnymi rzędami wioseł uderzających wodę w doskonalej harmonii, łodzie żądnych łupu wikingów puszące się złocistymi wizerunkami bóstw słońca na czerwonych płótnach, feluki o trójkątnych żaglach wydętych na rześkiej bryzie, a także dżonki, sampany, kecze, słupy… Na czele dumnie pruł fale wielki trójmasztowy okręt piracki, po którego linach przemykali korsarze w pasiastych koszulach. Do okrągłych nabrzeży — zbudowanych teraz z surowego, leciwego kamienia — zeszła się czwarta część ludności miasta, dopingując swą doborową flotę w burzliwej atmosferze drapieżnego wyczekiwania.

Chas patrzył ze zgrozą na tę widomą postać koszmaru drzemiącego w każdym ludzkim umyśle. Cały świat na niego polował.

Mieszkańcy miasta go nienawidzili, ścigali, wyciągali ku niemu pazury. Był ich nową zabawką, główną atrakcją dnia.

Potężne dreszcze wstrząsały jego ciałem, implanty odmawiały posłuszeństwa. Fale nieznośnego bólu przedzierały się przez słabnące blokady analgetyczne.

— Bydlaki! — krzyknął. — Parszywe dranie! Lepiej nie leźcie mi w drogę! Jestem waszym wrogiem! Ze mną nie ma żartów! Nie boicie się, co?! A powinniście, zasrańcy!

Nad dziobowym działem statku pirackiego ukazał się delikatny kłębek dymu. Nieartykułowany wrzask trwogi i wściekłości wydarł się z piersi Chasa.

Kula armatnia plusnęła w wodę w odległości dziesięciu metrów, wzbijając chmurę białych kropelek. Fale zakołysały łódką.

— Dranie… — wychrypiał ledwo słyszalnym szeptem. Złość i adrenalina nie mogły mu już pomóc, zupełnie opuściły go siły. — Zaraz wam pokażę, poczwary. Dziwolągi z zoo. Ze mną nie ma żartów. — Gdzieś daleko chór żeński wyśpiewywał żałosne kantyczki.

Chas datawizyjnie przesłał kod aktywacji do kilotonowej bomby, z którą się nie rozstawał. Dobra, poczciwa bombka, wierna towarzyszka podróży. Jeszcze odechce im się śmiechu.

Nic się jednak nie stało, neuronowy nanosystem przestał działać. Ból przeszywał go na wskroś, a w miejscach, gdzie mijał, ciało traciło czucie. Chas sięgnął odrętwiałymi palcami do maleńkiego panelu sterowniczego bomby, odmykając wieczko. Opuścił głowę na bok, aby lepiej widzieć. Po pewnym czasie zdołał zogniskować czujnik optyczny na panelu. Przyciski były ciemne, nieaktywne.

Sprzęt nawalił. Chas Paske nawalił…

Niemal zapomniane gruczoły łzowe wycisnęły ostatnie krople wilgoci, kiedy Chas uderzał wolno pięścią w drewnianą burtę łódki.

Czuł, że nic już nie wskóra.

Dwie triery doganiały okręt piratów. W wyścigu liczyło się tylko trzech zawodników, choć jedno z czółen wojennych nie zamierzało się poddać: wojownicy błyszczący w słońcu jak oblani olejem z zacięciem młócili wodę wiosłami. Na nabrzeżach radosny doping mieszał się z pieśniami powstałymi w ciągu pięciu tysięcy lat.

Piraci po raz kolejny wystrzelili z działa, aby napędzić strachu bezbronnej ofierze.

— Nie dostaniecie mnie! — zawołał Chas. Położył dłonie na burtach i zaczął bujać łódką, i tak już rozhuśtaną uderzeniem kuli armatniej. — Nigdy się do was nie przyłączę! Nigdy!

Ból i odrętwienie ogarniały jego tułów. Ręce zaczęły omdlewać, gdy kołysanie osiągnęło maksymalne natężenie. Woda przelała się nad wąskim nadburciem. Krucha łódeczka wywróciła się do góry dnem, a on sam wpadł do rzeki. Widział wokół siebie liczne bańki powietrza. Srebrzysta, pomarszczona powierzchnia wody oddalała się wolno. Neuronowy nanosystem zawiadamiał o wodzie wypełniającej płuca. Ból zmalał. Implanty znowu działały. Opętani nie mogli mu teraz nic zrobić. Wszystkie czujniki, jakie tylko miał, skupił na bombie, której ciężar ciągnął go w dół.

Tymczasem kibice na brzegu zamilkli, kiedy ich ofiara (niezgodnie z duchem sportowej walki) zaginęła w nurtach rzeki. Dał się słyszeć ogólny jęk zawodu. Jeszcze im za to zapłaci!

Wioślarze przerwali pracę i oklapli nad wiosłami, wściekli i zmęczeni. Żagle okrętu korsarskiego cicho zwinęły się do góry, gdy marynarze wisieli wśród olinowania jak niemrawe pająki. Przeszywali ponurym wzrokiem na wpół zatopioną łupinkę, która podskakiwała przed nimi na falach.

Wszyscy opętani z Durringham użyli swojej mocy. Rzeka wokół łódki Chasa zaczęła się nagle kotłować.

— Hej, patrzcie, to Mojżesz! — krzyknął ktoś na murze okalającym nabrzeże.

Widownia buchnęła śmiechem. Tłum klaskał i tupał jak na stadionie, gdzie żąda się od bohatera zawodów, by wyszedł na boisko.

— Mojżesz! Mojżesz! Mojżesz! — wołano.

I rozstąpiły się wody Juliffe.

Chas czuł, że coś się dzieje. Wokół robiło się jaśniej, malało ciśnienie. Pod jego palcami klawiatura panelu sterowniczego lśniła niczym szachownica z rubinowymi polami. Bez pośpiechu wpisał kod, obserwując, jak wciśnięte cyferki podświetlają się na zielono.

Narastał bulgot wody. Krzyżujące się prądy rzeczne wykręcały mu nogi, ciągnęły go do góry. Skotłowana powierzchnia ruszyła w jego kierunku. Za późno.

Bomba atomowa o sile wybuchu jednej kilotony eksplodowała na dnie dwudziestometrowego krateru w rzece. Fala uderzeniowa pognała do samego rdzenia międzywymiarowej szczeliny w chmurach. Z wody uniosła się rozżarzona kula bezlitosnego ognia; wraz z nią wydawała się podnosić rzeka. Promieniowanie emitowane w całym widmie energetycznym rozbijało wszelkie przedmioty materialne. Żaden z ludzi, którzy tłoczyli się na murach nabrzeża, nie mógł wiedzieć, co się naprawdę dzieje. Ciała, które sobie przywłaszczyli, wyparowały, zanim sygnały nerwowe dotarły do mózgu. Dopiero po unicestwieniu, kiedy znalazły się z powrotem w straszliwych zaświatach, dusze uzurpatorów dowiedziały się prawdy.

Dwie sekundy po wybuchu bomby czterdziestometrowa ściana wody, poruszająca się niemal z prędkością dźwięku, zalała Durringham. Umarli przebywający w swych pięknych rezydencjach i okazałych pałacach znów ginęli całymi tysiącami pod totemem promienistej chmury w kształcie grzyba.

12

Przełączywszy implanty siatkówkowe na najwyższą czułość, Warlow miał wrażenie, jakby poruszał się w suchej, opalizującej mgle. Składniki pierścienia nadal dryfowały z rozmaitymi ładunkami energii kinetycznej. Strumienie mikroskopijnych drobin pyłu płynęły wolno wokół większych okruchów skalnych i odłamków lodu. Pomimo migotliwej luminescencji Warlow leciał praktycznie na oślep. Pod nogami sporadycznie dostrzegał światełka gwiazd niczym iskierki pryskające z niewidzialnego ogniska.

Po opuszczeniu „Lady Makbet” Warlow oddalił się od Murory o dwanaście kilometrów; statek ukryty za bryłą skalną na niższej orbicie zaczął go z wolna wyprzedzać. Wielka ciemna kula, której część lśniła mętnie w czerwonej poświacie paneli termozrzutu, zniknęła mu z oczu już po trzech minutach. Niemal natychmiast dopadło go dojmujące poczucie osamotnienia. Dziwna rzecz, ale właśnie tutaj, gdzie widoczność wynosiła zaledwie dziesięć metrów, przytłaczał go ogrom wszechświata.

Do piersi miał przypiętą bombę o sile wybuchu dziesięciu megaton, obły przedmiot długości siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Zwyczajne urządzenie z tytanu i kompozytu nic tu nie ważyło, a jednak tak bardzo ciążyło mu na sercu.

Od Sary dostał technobiotyczny blok procesorowy edenistów z dołączonymi modułami rozszerzeń. Chodziło o to, żeby mógł połączyć się z habitatem, gdyby „Gramine” niespodziewanie zmieniła kurs.

Prowizorka, jak cała ta misja.

— Mogę porozmawiać z tobą na osobności? — zapytał datawizyjnie.

— Oczywiście — odpowiedział habitat. — Chętnie dotrzymam ci towarzystwa. Przed tobą ciężkie zadanie.

— Tylko ja mogę mu podołać.

— Masz najlepsze kwalifikacje.

— Dziękuję. Chciałbym ci zadać pewne pytanie związane ze śmiercią.

— Mianowicie?

— Ale najpierw muszę coś ci opowiedzieć.

— Proszę bardzo. Wydarzenia z życia ludzi zawsze mnie intrygują. Chociaż odziedziczyłem wielki zbiór informacji, mam jeszcze niewielkie pojęcie na temat waszego gatunku.

— Dziesięć lat temu byłem członkiem załogi statku kosmicznego „Harper’s Dragon”. Transportowiec liniowy, jakich wiele, tyle że regularnie dostawałem wypłatę. Na Woolseyu dołączył do nas Felix Barton, świeżo upieczony porucznik. Miał dopiero dwadzieścia lat, ale dobrze sobie przyswoił kursy dydaktyczne. Był kompetentnym młodzieńcem, w mesie nikt nie miał z nim problemów. Nie różnił się od innych, którzy w jego wieku rozpoczynają karierę.

I nagle zakochał się w edenistce.

— Trochę to przypomina szekspirowską tragedię.

Warlow ujrzał przed sobą wstęgi pomarańczowego pyłu, które wykonywały korkociąg wokół lodowej skały. Jak ogon latawca, pomyślał. Gdy przelatywał przez rój drobinek, świeciły różowo na karbotanowym pancerzu skafandra. Szybko je minął i już zakręcał naokoło usianego kraterami lodowca: programy od inercjalnego naprowadzania i optycznej interpretacji działały wspólnie, pomagając mu automatycznie uniknąć zderzenia z przeszkodami.

— No, nie wiem. Ta historia nie jest zbyt skomplikowana. Po prostu się w niej zadurzył. Owszem, była atrakcyjna, ale na dobrą sprawę każdy człowiek po genetycznych modyfikacjach wydaje się piękny. „Harper’s Dragon” podpisał długoterminową umowę na dostarczanie specjalistycznych środków chemicznych dla jednej ze stacji produkujących podzespoły elektroniczne w jej habitacie. Po czterech kursach Felix oświadczył, że nie może bez niej żyć. Tak się złożyło, że ona myślała podobnie o nim.

— Miał szczęście.

— Właśnie. Felix opuścił nasz statek i został edenistą. Wszczepiono mu symbionty neuronowe, aby mógł korzystać z więzi afinicznej, i skierowano do poradni, gdzie pomagano mu zaadaptować się do nowego środowiska. Gdy po raz ostatni odwiedziłem tamten habitat, udało mi się z nim porozmawiać. Był bardzo szczęśliwy. Powiedział, że wkomponował się idealnie w nowe otoczenie, a dziewczyna spodziewa się ich pierwszego dziecka.

— Miło to słyszeć. Co roku edenistami staje się mniej więcej półtora miliona adamistów.

— Aż tylu? Nie wiedziałem.

— Siedemdziesiąt procent przypadków to miłość, jak w przypadku twojego kolegi. Pozostali dołączają z pobudek intelektualnych albo emocjonalnych. Ponad połowę romansów adamiści nawiązują z członkami załóg jastrzębi, co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę, że to ich widują najczęściej. Stąd częste żarty na temat gorącej krwi w rodzinach pilotujących jastrzębie.

— Chciałbym wiedzieć, czy takie przeobrażenie jest pełne.

Czy ci nowi edeniści po śmierci przekazują wspomnienia habitatowi?

— Oczywiście.

Neuronowy nanosystem wyświetlił na mapie jego aktualną pozycję. Przed jego oczami rozbłysły żółte i purpurowe odcinki wektorów, przesłaniając chwilowo widok napromieniowanego pyłu.

Nie zboczył z kursu. Był bliżej celu.

— W takim razie mam pytanie: czy ktoś może przekazać swoje wspomnienia habitatowi, jeśli nie posługuje się więzią afiniczną, a tylko neuronowym nanosystemem?

— Nie mam informacji, żeby kiedykolwiek zrobiono coś takiego. Ale też nie widzę powodów, dla których miałoby to być niewykonalne. Cały proces jedynie dłużej potrwa, ponieważ datawizja jest mniej efektywna od przekazu kanałem afinicznym.

— Chcę zostać edenistą. Chcę, żebyś przyjął moje wspomnienia.

— Ależ, Warlow! Dlaczego?

— Mam osiemdziesiąt sześć lat i żadnych modyfikacji genetycznych. Załoga nie wie, ale z dawnego ciała pozostał mi już tylko mózg i kilka włókien nerwowych. Reszta dawno się zużyła. Zbyt dużo czasu spędziłem w stanie nieważkości.

— Przykro mi.

— Niepotrzebnie. Żyłem pełnią życia. Teraz jednak moje neurony obumierają w takim tempie, że nie zdoła im już pomóc żadna z terapii genowych znanych w Konfederacji. Dlatego właśnie ostatnio zacząłem myśleć o śmierci. Rozważałem nawet, czyby nie załadować wspomnień do zespołu procesorowego, ale zachowałbym tylko echo mojej osobowości. Ty, z drugiej strony, jesteś żywą istotą, w tobie i ja mogę cieszyć się życiem.

— Czułbym się szczęśliwy i zaszczycony, mogąc przechowywać twoje wspomnienia. Musisz jednak wiedzieć, Warlow, że transfer dokonuje się w chwili śmierci, tylko w takim wypadku osiąga się płynną kontynuację istnienia. W przeciwnym razie byłbyś jedynie echem swej osobowości, jak sam się wyraziłeś. Twoja pozostałość wiedziałaby, że jest niepełna, ponieważ brakowałoby jej zwieńczenia wcześniejszej egzystencji.

Kosmonik okrążył załom skały o fakturze węgla drzewnego.

Była to wielka góra o zboczach wytartych w ciągu trwających eony spotkań z pyłem kosmicznym. Niegdyś zabójczo ostre iglice, sterczące ze skały tuż po jej narodzinach, teraz zastąpił posępny krajobraz falistych wypukłości, jakby mogił wzniesionych nad młodością, która dawno odeszła.

— Wiem.

— Boisz się, że kapitan Calvert nie zdoła uciec przez punkt libracyjny?

— Nie. Joshua z łatwością przeprowadzi ten manewr. Chodzi tylko o to, żeby miał szansę go przeprowadzić.

— Zamierzasz zniszczyć „Gramine”?

— Zgadza się. To drążenie dziury dla ładunku jądrowego jest najsłabszym ogniwem w planie Joshui. On zakłada, że w ciągu następnych dwóch godzin „Gramine” nie zejdzie z dotychczasowej orbity na więcej niż pięćset metrów. To zbyt śmiałe założenie. Zamierzam ustawić głowicę dokładnie na drodze „Gramine” i zdetonować bombę w chwili zbliżenia się statku. Tylko tak można mieć pewność.

— Warlow, „Gramine” ani „Maranta” nie zboczyły z kursu nawet o sto metrów, odkąd zaczęły was szukać. Proponuję ci jeszcze raz przemyśleć całą sprawę.

— Po co? Przed sobą mam najwyżej kilka lat prawdziwego życia. Potem zacznę tracić pamięć, szwankować na umyśle. Postarała się o to współczesna medycyna. Moje sztuczne ciało może jeszcze przez wiele dziesięcioleci pompować krew do uśpionego mózgu.

Naprawdę mi tego życzysz, mając świadomość, że jesteś w stanie zapewnić mi godną przyszłość?

— Sądzę, że to retoryczne pytanie.

— Tak, bo ja już się zdecydowałem. Dzięki temu będę miał dwie szansę, by oszukać śmierć. Niewielu ma to szczęście.

— Dwie szansę? Jak to?

— Opętanie. Ono wiąże się z życiem pozagrobowym, a więc jest miejsce, skąd dusza może wrócić.

— Uważasz, że taki los spotkał Lalonde?

— Wiesz, co to znaczy być katolikiem? — Z chmury pyłu wynurzyła się ściana lodowca. Dysze plecaka manewrowego bluznęły gęstym strumieniem schłodzonego gazu. Przez chwilę patrzył na kłębiasty obłok żółtawej mgiełki, który rozproszył się wśród niebieskich i szmaragdowych fantomów pyłu.

— Katolicyzm to jedna z kluczowych religii, jakie połączyły się w Zunifikowany Kościół Chrześcijański — odpowiedział habitat.

— Mniej więcej. Na mocy dekretu papieskiego katolicyzm został oficjalnie wchłonięty, ale miał oddanych wyznawców. Nie można osłabiać tak silnie zakorzenionej wiary poprzez wprowadzanie prymitywnych poprawek w modlitwach i liturgii, aby osiągnąć porozumienie z innymi ugrupowaniami chrześcijańskimi. Urodziłem się na asteroidzie Forli, w etnicznie włoskim osiedlu, gdzie nieoficjalnie i bez rozgłosu pielęgnuje się dawną wiarę. Choćbym się starał, nie odrzucę już nauk otrzymanych w dzieciństwie. Żadna istota żywa nie uniknie sprawiedliwości bożej.

— Nawet ja?

— Nawet ty. Lalonde potwierdza moje przekonania.

— Myślisz, że Kelly Tirrel mówiła prawdę?

Plecak manewrowy popychał Warlowa wokół oszronionej góry lodowej, utrzymując równy odstęp od łagodnych wklęsłości i wybrzuszeń. Jej krystaliczna powierzchnia była przezroczysta, ale wewnątrz widniała czarna pustka, jakby zamarzł tam wlot tunelu czasoprzestrzennego. Czujniki opancerzonego skafandra pokazywały kosmonikowi konstelacje gwiazd prześwitujące wśród rzednących obłoków pyłu.

— Dla mnie to nie ulega wątpliwości.

— Czemu?

— Ponieważ Joshua jej wierzy.

— Dziwna argumentacja.

— Joshua jest nie tylko doskonałym dowódcą. Jak żyję, nie spotkałem kogoś, kto byłby do niego podobny. Postępuje skandalicznie z kobietami i forsą, a czasem nawet z przyjaciółmi, jednak umie… może to niezgrabna przenośnia… zestroić się z melodią wszechświata. Wyczuwa prawdę. Ufam mu bezgranicznie, odkąd stanąłem na pokładzie „Lady Makbet”, i tak już pozostanie.

— W takim razie jest życie pośmiertne.

— Jeśli go nie ma, będę żył jako część twojej wieloskładnikowej osobowości. Ale Kelly Tirrel wydawała się naprawdę w to wierzyć. Jest twarda i cyniczna, niełatwo przekonać ją do takich rzeczy. Skoro więc jest życie pozagrobowe, mam nieśmiertelną duszę i nie muszę obawiać się śmierci.

— Zatem nie boisz się śmierci?

Wyszedł z cienia rzucanego przez górę lodową. Czuł się, jakby chmura deszczowa odeszła i mógł wreszcie spojrzeć na wieczorne niebo. Nad nim skrzyły się już tylko gdzieniegdzie ostatnie delikatne drobiny pyłu. W odległości czterdziestu kilometrów „Gramine” błyszczała jak obiekt o jasności gwiazdowej 2. Zbliżał się powoli.

— Boję się, i to bardzo…

* * *

Poduszkowcem niemiłosiernie rzucało na rzece — pojazd trząsł się na spienionych falach, które przelewały się po na wpół zanurzonych kamieniach. Theo robił, co mógł, żeby nie wywrócili się i płynęli prosto, lecz sprawa nie była łatwa. A przecież Kelly pamiętała, że jeszcze wczoraj płynęło się tędy dość spokojnie. Siedziała teraz na tylnej ławeczce obok Shauna Wallace’a; oboje z posępnymi minami starali się nie wypaść za burtę. Z tyłu jednostajnie buczał wentylator.

— Odczuwam zmęczenie tą wyprawą i strach na myśl o tym, czego się podejmujemy. To już nie jest wydzieranie zwycięstwa z paszczy nieprzyjaciela, a raczej ostatnia wątła nadzieja na uratowanie honoru jednostki. Lądowaliśmy na tej planecie z taką pewnością siebie i wiarą w szczytne ideały. Zamierzaliśmy pokonać nikczemnego najeźdźcę i zaprowadzić porządek dla dobra dwudziestu milionów ludzi. Zwrócić im życie. Teraz już tylko liczymy, że uda nam się uciec z garstką trzydziesciorga dzieciaków. Ale nawet temu możemy nie sprostać.

— Jakże ty się zamartwiasz, Kelly. — Shaun uśmiechnął się jowialnie.

Gwałtowny przechył poduszkowca pchnął ją na sąsiada. Na ułamek sekundy urwała się łączność z blokiem zapisującym na fleku nagranie sensywizyjne. Uśmiechnął się życzliwie, kiedy się wyprostowali.

— To znaczy, że mam się nie martwić?

— Tego nie powiedziałem, lecz frasunek jest apostołem diabła.

Zatruwa duszę.

— No tak, o duszach pewnie wiesz wszystko.

Shaun tylko zachichotał.

Kelly przyjrzała się czerwonej chmurze. Poruszali się pod nią już od pół godziny. Była grubsza niż wczoraj, tworzące ją pasma zwijały się ospale w potężne warkocze. Kelly wyczuwała jakoś jej ciężar, konieczny nie tylko do odgrodzenia się od firmamentu, ale i praw fizycznych rządzących światem. Przytłaczał ją mętlik różnorodnych doznań, jakby oglądała przekaz sensy wizyjny z niezrozumiałej ceremonii jakichś ksenobiontów.

— Ta chmura dużo dla was znaczy, prawda? — zapytała.

— Nie, Kelly, sama chmura to jeszcze nic. Liczy się to, co sobą reprezentuje. Urzeczywistnia niejako nasze aspiracje. Dla mnie i dla wszystkich potępionych dusz jest zwiastunem wolności, która komuś, kto nie zaznał jej od siedmiuset lat, wydaje się rzeczą bezcenną.

Kelly skierowała wzrok na drugi poduszkowiec. Horst Elwes i Russ siedzieli na ławeczce za Ariadnę, osłaniając twarze przed dokuczliwymi podmuchami śmigieł. W górze rozlegały się kanonady gromów, jak gdyby chmury były membraną rozpiętą na gigantycznym bębnie. Russ przytulił się do księdza. To proste świadectwo ufności wprawiło ją we wzruszenie.

Cios spadł na Shauna Wallace’a bez jakiegokolwiek uprzedzenia. Poczuł straszliwy exodus dusz, ich wymuszoną ucieczkę z tego wszechświata. Bał się, że pociągną go za sobą. Lamenty i pogróżki napływały z zaświatów osobliwie świdrującym chórem, a w ślad za nimi szalona wściekłość tych, co zostali wcześniej opętani, a teraz musieli opuścić świat razem ze swymi oprawcami. Wszyscy się prześladowali i pałali wzajemną nienawiścią. Wrzawa wzmagała się w głowie Shauna, plątała myśli. Rozdziawił usta i wytrzeszczył oczy z przerażeniem. Na jego twarzy odmalował się wyraz bezdennej rozpaczy. Wreszcie odrzucił w tył głowę i zawył.

Reza nie słyszał w życiu straszniejszego krzyku. W tym jednym histerycznym wrzasku zawarło się cierpienie całej planety. Poraził go smutek i uczucie straty tak przejmujące, że zapragnął zapaść się pod ziemię, byle znaleźć spokój.

Wrzask ucichł, gdy Shaun stracił oddech. Reza odwrócił się niepewnie na przedniej ławeczce. Opętany płakał, łzy płynęły mu ciurkiem po policzkach. Nabrał powietrza w płuca i ponownie zawył.

Kelly zaciskała dłonie na wykrzywionych ustach.

— Co się dzieje? — wydusiła z siebie. Przy drugim wrzasku zamknęła odruchowo oczy.

Reza próbował wygłuszyć emocje i przesłać uspokajające myśli Fentonowi i Ryallowi.

— Pat! Czy Octan zauważył coś dziwnego? — zapytał datawizyjnie.

— Nic a nic — odpowiedział jego zastępca z drugiego poduszkowca. — Co to właściwie było? Najedliśmy się strachu przez tego Wallace’a.

— Nie mam pojęcia.

Kelly szarpała natarczywie ramię Shauna.

— O co chodzi? Powiedz coś! — pytała głosem piskliwym z przerażenia. — Słyszysz?!

Shaun łapał gwałtownie powietrze, ramiona mu drżały. Opuściwszy wolno głowę, zatopił wzrok w Rezie.

— To wy! — syknął. — To wyście ich zabili.

Reza patrzył na niego poprzez żółtą kratkę ramek celownika, mierząc z karabinu magnetycznego w skroń mężczyzny.

— Niby kogo?

— Wszystkich mieszkańców miasta! Czułem, jak odchodzą tysiącami… niczym popiół… z powrotem w zaświaty. Wybuchła ta wasza piekielna bomba. A raczej została zdetonowana. Co z was za bestie, że mordujecie tak bez opamiętania?

Reza uśmiechnąłby się teraz szeroko, lecz na swej przebudowanej twarzy mógł tylko trochę rozsunąć kąciki ust.

— Ktoś się jednak przedarł, co? Wreszcie dostaliście nauczkę.

Shaun spuścił głowę z cierpiętniczą miną.

— To był jeden człowiek. Jeden przeklęty człowiek.

— Wygląda na to, że jednak nie jesteście niezwyciężeni. Obyś czuł ból, Wallace. Oby wszyscy twoi koledzy pokutowali za zbrodnie. Może zrozumiecie, jak musieliśmy cierpieć, gdy wyszło na jaw, co zrobiliście z dziećmi na tej planecie.

Po twarzy Shauna przemknął cień skruchy, co świadczyło, że uszczypliwa uwaga Rezy była celna.

— Tak, tak, Wallace, my o wszystkim wiemy. Kelly tylko z grzeczności omijała ten temat. Wiem, z jakim barbarzyństwem mamy do czynienia.

— Wspomnieliście coś o bombie? — zapytała Kelly. — Co to za historia?

— Jego się spytaj — odparł Shaun i spojrzał wzgardliwie na Rezę. — Spytaj, jak zamierzał pomóc biedakom na Lalonde których miał podobno ratować.

— Co ty na to, Reza?

Dowódca najemników pochylił się na bok, gdy poduszkowiec omijał głaz.

— Terrance Smith bał się, że statki kosmiczne nie dadzą nam potrzebnego wsparcia ogniowego. Dowódca każdego oddziału dostał bombę atomową.

— Boże święty… — Kelly wodziła wzrokiem od jednego do drugiego. — Chcesz powiedzieć, że i ty masz taką bombę?

— Dziwne, że nie wiedziałaś, Kelly — odrzekł Reza. — Przecież na niej siedzisz.

Próbowała zerwać się z ławeczki, lecz Shaun przytrzymał ją za ramię.

— Czyżbyś go jeszcze nie przejrzała na wylot, Kelly? W tym groteskowym ciele nie ma nic z człowieka.

— Pokaż mi najpierw swoje ciało, Wallace. To, w którym się urodziłeś — odciął się Reza. — Potem pogadamy sobie o moralności.

Zmierzyli się złowrogim spojrzeniem.

Tymczasem robiło się ciemno. Kelly zadarła głowę. Czerwone światło bladło, gdy nisko nad ziemią zbierały się złowieszczo ciemne, nabrzmiałe chmury. Na wschód od nich dosięgnął sawanny zygzak białofioletowej błyskawicy.

— Co się dzieje? — zawołała Kelly, gdy nad poduszkowcami przetoczył się huk pioruna.

— To poniekąd wasze dzieło, Kelly. Pakujecie się w kłopoty.

Oni was nienawidzą i boją się, że użyjecie tej strasznej broni. Jesteście ostatnim oddziałem zwiadowczym, inne już dawno zostały pokonane.

— I co teraz zrobią?

— Porachują się z wami, choćby mieli zapłacić słoną cenę pod lufami waszych karabinów.

* * *

Dwie godziny po tym, jak Warlow wyszedł w otwartą przestrzeń, Joshua przeglądał rdzenie pamięciowe komputera pokładowego, szukając informacji o statkach, które wykonały skok z punktu libracyjnego Lagrange’a. Razem z Dahybim zapoznał się ze skąpymi danymi na temat Murory VII, co pozwoliło mu sprecyzować rozmiary i lokalizację punktu, a dzięki temu łatwiej obliczyć trajektorię lotu.

Bez wątpienia był w stanie wlecieć statkiem w sam środek strefy skoku, teraz tylko chciał wiedzieć, co się stanie, jeśli uaktywni tam węzły modelowania energii. W plikach fizycznych znalazł wielki zasób teorii, która wskazywała, że coś takiego jest możliwe, lecz żadnej wzmianki o potwierdzonym skoku translacyjnym.

Trzeba być stukniętym, żeby brać udział w takim eksperymencie, rozmyślał. Leżał jednak na fotelu amortyzacyjnym, a Dahybi, Sara i Ashly znajdowali się również na mostku, więc nie zdradzał się z nurtującymi go wątpliwościami. Zastanawiał się właśnie, czy znalazłby jakąś informację w plikach historycznych — zapewne pionierzy w skokach ti anslacyjnych chcieli poznać granice możliwości swych statków — kiedy Aethra połączył się z nim datawizyjnie.

— Warlow pragnie z tobą rozmawiać.

Odłączył się od rdzeni pamięciowych.

— Cześć, Warlow. Jak ci idzie?

— Znakomicie.

— Gdzie jesteś? — Jeśli wszystko przebiegało zgodnie z planem, kosmonik powinien wrócić w ciągu dwudziestu minut. Joshua wspólnie z nim obliczał wektor lotu przez pierścień.

— Dwadzieścia kilometrów od „Gramine”.

— Co takiego?

— Stąd już widzę statek.

— Cholera jasna, Warlow, co ty mi tu pieprzysz? Plan nie przewiduje marginesu błędu!

— Wiem, i dlatego tu jestem. Postaram się, żeby wybuch zniszczył „Gramine”. Zdetonuję ładunek, kiedy statek będzie najbliżej.

— Chryste, Warlow, zabieraj stamtąd swoje żelazne dupsko!

— Przykro mi, kapitanie. „Maranta” będzie siedem tysięcy trzysta kilometrów za tobą po wyeliminowaniu „Gramine”, co da ci osiemnaście sekund przewagi nad osami bojowymi. Tyle powinno wystarczyć.

— Warlow, przestań. Możemy poczekać, aż zaczną przeszukiwać nowy obszar pierścienia. Umieścimy bombę w innym miejscu.

Pięć godzin nas nie zbawi. I tak dotrzemy przed zmrokiem na Lalonde.

— Masz sześć minut, zanim zdetonuję ładunek, Joshua. Upewnij się, że wszyscy mają zapięte pasy.

— Błagam cię, Warlow, nie rób tego!

— Wiesz dobrze, że nic nie może nawalić. Od tego ja tu jestem.

— Są inne sposoby. Proszą, wróć na statek.

— Nie musisz się o mnie martwić, Joshua. Dobrze to sobie przemyślałem. Nic mi nie będzie.

— Warlow! — Twarz Joshui zastygła w wyrazie złości i rozpaczy. Odwrócił się gwałtownie do Ashly’ego. Pilot poruszał bezgłośnie ustami i patrzył załzawionym wzrokiem. — Powiedz mu coś! — rozkazał. — Przemów mu do rozsądku!

— Warlow, na miłość boską, wracaj tu natychmiast! — przesłał datawizyjnie Ashly. — To, że kiepsko nawigujesz, nic jeszcze nie oznacza. Następnym razem wyręczą cię i wszystko pójdzie jak po maśle.

— Mam do ciebie pewną prośbą, Ashly.

— Jaką?

— Kiedy w przyszłości wyjdziesz z kapsuły zerowej, za jakieś pięćdziesiąt lat, wpadnij do mnie z wizytą.

— Z wizytą?

— Przesyłam wspomnienia Aetrze. Zostanę częścią wieloskładnikowej osobowości habitatu. Nie umrę.

— Ty stary porąbańcu!

— Gaura! — krzyknął Joshua. — Może to zrobić? Przecież nie jest edenistą.

— Już to robi. Przekaz datawizyjny rozpoczęty.

— Jasny gwint.

— Wszyscy w fotelach amortyzacyjnych? — zapytał Warlow.

— Daję wam szansę, prawdziwą szansę na ucieczkę z pierścienia.

Nie zmarnujesz jej, Joshua, co?

— Cholera. — Joshua czuł się, jakby na jego piersi zaciskała się gorąca żelazna obręcz, dużo bardziej uciążliwa niż skutki przeciążenia. — Już się kładą w fotelach, Warlow. — Poprosiwszy komputer pokładowy o obraz z kamer w kabinach, patrzył na edenistów zapinających siatki ochronne. Do każdego z nich zbliżał się Melvyn, sprawdzając, czy robią to należycie.

— Co z panelami termozrzutu? Pochowane? Zostało już tylko pięć minut.

Joshua kazał komputerowi złożyć panele termozrzutu. Gdy przygotowywał do uruchomienia generatory i główny napęd, wyświetlały się schematy przedstawiające stan urządzeń pokładowych. Światełka były zielone, niektóre tylko mrugały bursztynowo. Staruszka nieźle się trzymała. Sara zaczęła pomagać mu przy czynnościach kontrolnych.

— Warlow, proszę:…

— Leć tak, Joshua, żeby karki połamali. Wierzę w ciebie.

— Jezu, nie wiem, co powiedzieć.

— Coś mi obiecaj.

— Tak?

— Mam cię! Trzeba było najpierw zapytać, o co mi chodzi.

Joshua parsknął śmiechem. Śmiechem przepojonym boleścią.

Z jakiegoś niezgłębionego powodu mgiełka zasnuła mu oczy.

— Mów śmiało.

— Cóż, skoro się zgodziłeś, to chcę, żebyś był bardziej wyrozumiały dla dziewczyn, z którymi się spotykasz. Nawet nie wiesz, jak na nie działasz. Niektóre czują się później zranione.

— Kto by pomyślał: kosmonik pedagogiem.

— Obiecujesz?

— Obiecuję.

— Jesteś świetnym dowódcą, Joshua, a „Lady Makbet” idealnym statkiem, na którym można skończyć karierę. Cieszę się, że tak to się właśnie potoczyło.

Sara pochlipywała na fotelu amortyzacyjnym. Ashly na przemian zaciskał i rozwierał palce.

— A ja nie — rzekł cicho Joshua.

Aethra pokazał im „Gramine”. Statek kosmiczny przecinał powierzchnię pierścienia z precyzją pociągu jadącego na poduszce magnetycznej, prosto i pewnie. Trzy rozłożone panele termozrzutu lśniły mdłym szkarłatem. Na krótką chwilę ukazał się długi, wąski strumień niebieskich jonów.

— Wprost nie do wiary — przekazał datawizyjnie Warlow. — Ja edenistą.

Joshua nigdy nie czuł się tak bezradny. To był przecież członek jego załogi.

Bomba eksplodowała. W pierścieniu rozszedł się krąg czystego białego światła. „Gramine” przedstawiała się jako ciemna plamka nad jego środkiem.

Joshua zwolnił trzpienie mocujące. Naprężone liny z włókna krzemowego, które utrzymywały „Lady Makbet” w kryjówce za bryłą skalną, odskoczyły od kadłuba, wyginając się wężowymi ruchami. Światło w czterech modułach mieszkalnych przygasło i rozbłysło z większą mocą, gdy generator pomocniczy uruchomił cztery główne generatory. Jonowe silniki sterujące bluznęły ogniem, opromieniając mroczną skałę niezwykłym tu błękitnym blaskiem.

Kula plazmy pęczniała pośrodku białej powłoki rozpostartej nad pierścieniem z początku szybko, lecz po osiągnięciu średnicy pięciu kilometrów wolniej, lekko ciemniejąc. Na jej tle drobne czarne kształty przemykały niczym duchy. Dolna część kadłuba „Gramine” błyszczała jaśniej od słońca, odbijając światło diabolicznego rozbłysku, który powstał cztery kilometry niżej.

Z miejsca, gdzie nastąpił wybuch termojądrowy, rozprysło się tysiące odłamków skalnych, doganiając rzednącą falę plazmy. Lśniły jaskrawo niczym meteory, które pechowo wleciały w atmosferę.

W odróżnieniu od plazmy ich prędkość nie malała wraz z odległością.

— Generatory włączone! — zameldowała Sara. — Moc wyjściowa stabilna.

Joshua zamknął oczy. Datawizyjne obrazy zlewały się w jego głowie na podobieństwo wielobarwnych skrzydeł ważki. „Lady Makbet” wyszła zza zasłony. Radar statku emitował silne impulsy promieniowania mikrofalowego w stronę otaczających go bezładnie składników pierścienia; węglowe paprochy spalały się, płatki śniegu wyparowywały. Dysze wspomagających silników rakietowych strzeliły prostymi jak lasery smugami niebieskobiałego światła.

Zaczęli przebijać się ku krawędzi pierścienia. Obłoki pyłu załamywały się przy kadłubie z krzemu monolitycznego, wytwarzając krótkotrwałe wielobarwne desenie. Kamienie i głazy uderzały i odskakiwały. Lód roztrzaskiwał się, przywierał i spływał w stronę jasnej, wzburzonej smugi spalin z silnika napędowego.

Wielka bryła skalna, która uderzyła w „Gramine”, przebiła kadłub i zniszczyła dziesiątki systemów pokładowych. Pękały zbiorniki kriogeniczne, białe chmury gazu skrzyły się pod słabnącym już ostrzałem energią uwolnioną w czasie wybuchu bomby termonuklearnej. Z miejsca katastrofy, przy wyjących syrenach alarmowych, gubiąc po drodze łuszczącą się piankę z nultermu, uciekły cztery moduły mieszkalne.

„Lady Makbet” wynurzyła się ponad powierzchnię pierścienia.

Pięćdziesiąt kilometrów dalej na tle gwiazd przemieszczał się rój szkarłatnych meteorów.

— Przygotować się na silne przeciążenie — ostrzegł Joshua.

Silniki termojądrowe pracowały z pełną mocą, dręcząc i tak już wzburzony pierścień. Joshua miał przed oczami obraz „Lady Makbet”, która wykonała obrót i pomknęła pomarańczowym tunelem wektora lotu. Wzrastało przyspieszenie statku. Kapitan przejrzał wyświetlone informacje, sprawdzając, czy prawidłowo wytyczyli kurs, po czym wydał komputerowi pokładowemu jeden dodatkowy rozkaz.

— Joshua, co ty…? — Ashly urwał z przestrachem, gdy lekko zakołysało mostkiem.

Ostatnia osa bojowa wystrzeliła z wyrzutni.

— Patrzcie i drzyjcie, łajdaki! — burknął Joshua.

Czuł się wyśmienicie, obserwując rozdzielające się trajektorie lotu podpocisków. Purpurowe linie połączyły „Lady Makbet” z unieruchomionym wrakiem.

Po ośmiu sekundach podpociski dotarły do ocalałych modułów mieszkalnych. Nad pierścieniem doszło do trwającej kilka chwil serii wybuchów broni kinetycznej. Próżnia wchłonęła ślady eksplozji równie łatwo, jak radziła sobie z innymi odpadami ludzkiej cywilizacji.

* * *

Wnętrze chaty przejmowało Jay wstrętem, pewnie nawet w piekle nie było tak ohydnie. Nie pozwalała dzieciom wychodzić na dwór, kiedy więc chciały skorzystać z ubikacji, używały wiader w drugiej, mniejszej sypialni. Okropny smród nasilał się, ilekroć otwarto drzwi. Na domiar nieszczęścia, duchota osiągnęła pułap niespotykany nawet na Lalonde. Pootwierali wszystkie okiennice oraz drzwi wyjściowe, lecz nie było przeciągu, powietrze znieruchomiało. Deski trzeszczały i skrzypiały, gdy rozszerzała się konstrukcja chaty.

Udręki ciała dawały się dziewczynce mocno we znaki, lecz ponad wszystko dokuczała jej samotność. Rzecz sama w sobie dość dziwna, skoro wokół niej cisnęło się blisko trzydzieścioro dzieci, tak iż trudno było się ruszyć, żeby kogoś nie potrącić. Nie myślała jednak o nich, tylko o ojcu Horście. Nigdy jeszcze nie przebywał poza domem przez cały, okrągły dzień, nie mówiąc już o nocy.

Jay podejrzewała, że Horst Elwes nie mniej niż ona boi się ciemności.

Wszystkie te okropieństwa zaczęły się wraz z przybyciem statków kosmicznych i czerwonej chmury. Naprawdę było to wczoraj?

A przecież czekała już na cudowne spotkanie z ekipą ratunkową.

Piechota Sił Powietrznych miała wszystkich stąd zabrać, a potem zaprowadzić porządek na planecie. Długie, znojne dni na pustej sawannie zdawały się nareszcie dobiegać końca.

W zasadzie należałoby podchodzić do tego bez nadmiernej euforii, ponieważ każda monotonia daje przyjemne wrażenie stabilizacji, nawet ta uciążliwa, związana z życiem na odludnej farmie.

Ale to już nie miało znaczenia: opuszczała Lalonde. I nikt jej nie namówi do powrotu! Nawet mama!

Rankiem wszyscy wybiegli radośnie na dwór, aby na sawannie wypatrywać przybycia wybawców. Aczkolwiek czerwona chmura napawała strachem. W pewnej chwili Russ dostrzegł coś jakby eksplozję, więc ojciec Horst wyruszył konno, aby dowiedzieć się czegoś więcej.

„Wrócę za kilka godzin” — powiedział do niej na odjezdnym.

Dzieci czekały w nieskończoność, gdy tymczasem czerwona chmura zasnuwała niebo, przynosząc ze sobą ów straszliwy hałas, jakby przewalały się w niej lawiny kamieni.

Jay starała się pilnować posiłków i rozdzielać prace. Wszystko, byleby uniknąć bezczynności. A on jak nie wracał, tak nie wracał.

Gdyby nie zegarek, nie wiedziałaby o nadejściu nocy. Zamknęli drzwi i okiennice, lecz czerwone światło wkradało się do środka przez najmniejsze dziury i szczeliny. Nie mogli od niego uciec. Sen przychodził z trudem. Ponury odgłos piorunów nigdy nie cichł, mieszając się z rozpaczliwym płaczem dzieci. Teraz najmłodsze z nich siedziały zapłakane, a te starsze patrzyły po sobie tępym wzrokiem. Jay oparła się o parapet, kierując spojrzenie w stronę, gdzie powinna się ukazać sylwetka ojca Horsta. Wiedziała, że jeśli wkrótce nie wróci, sama przestanie panować nad łzami. A wtedy wszystko przepadnie.

Nie mogła do tego dopuścić.

Jeszcze nie otrząsnęła się ze zdumienia, gdy półtorej godziny temu czerwone światło nagle zniknęło. Teraz posępne czarne chmurzyska w milczeniu sunęły nisko nad sawanną, powlekając świat żałobną szarością. Na początku próbowała bawić się cieniami, niejako je obłaskawić, lecz wyobraźnia podsuwała jej tylko obrazy potworów i innych straszydeł.

Odwróciwszy się od okna, napotkała wystraszone twarze.

— Danny, zobacz, czy nie ma więcej kostek lodu w lodówce.

Niech każdy napije się soku pomarańczowego.

Skinął głową, szczęśliwy, że ma coś do zrobienia. Tym razem nie narzekał.

— Jay! — pisnęła Eustice. — Jay, tam coś jest! — Odsunęła się od okna z rękami przyciśniętymi do policzków.

Rozległy się płacze i przerażone głosy. Dzieci potrącały i przewracały rozmaite sprzęty, cofając się instynktownie pod przeciwległą ścianę.

— Co tam zobaczyłaś? — zapytała Jay.

Eustice pokręciła głową.

— Nie wiem — odparła żałośnie. — Coś!

Jay słyszała smętne ryki krów i sporadyczne pobekiwanie kóz.

Może to tylko sejas?, pomyślała. Koło chaty przemknęło wczoraj kilka drapieżników wygnanych z dżungli przez czerwoną chmurę. Zerknęła nerwowo na otwarte drzwi: powinna je była zamknąć. Drżąc na całym ciele, podkradła się do okna i wyjrzała na zewnątrz.

Błyskało się nad linią horyzontu. Najlżejszy wiaterek nie pochylał ciemnoszarych traw na sawannie, dzięki czemu łatwiej było wyśledzić ruch. Nad czubkami źdźbeł ukazały się dwie smoliście czarne plamy. Ich rozmiary wolno się powiększały. Usłyszała cichy szum. Pojazdy mechaniczne.

Od dawna nie słyszała żadnego silnika, musiała więc upłynąć chwila, zanim rozpoznała dochodzące dźwięki, a jeszcze dłuższa, nim odważyła się uwierzyć, że słuch ją nie zwodzi. Na tej planecie nikt nie dysponował środkami transportu naziemnego.

— To ojciec Horst! — krzyknęła. — Wrócił! — Wybiegła za drzwi i puściła się pędem w stronę poduszkowców, nie bacząc na twarde, ostre źdźbła trawy, którą deptała bosymi stopami.

Horst ujrzał biegnącą dziewczynkę i wyskoczył z poduszkowca, kiedy Ariadnę zatrzymała pojazd piętnaście metrów od chaty. Przez całą drogę wmawiał sobie, że dzieciom nic się nie stało, że jakoś sobie radzą. Modlił się gorąco, aby nie było inaczej. Gdy jednak zobaczył Jay, całą i zdrową, jego uczucia wezbrały niepohamowaną falą. Ulga i tłumione dotąd wyrzuty sumienia sprawiły, że padł na kolana i otworzył szeroko ramiona.

Jay zderzyła się z nim, jakby był rugbistą z drużyny przeciwników.

— Myślałam, że nie żyjesz — wyłkała. — Myślałam, że nas zostawiłeś.

— Jay, skarbie kochany! Dobrze wiesz, że nigdy bym tego nie zrobił. — Przysunął do piersi jej głowę i zakołysał delikatnie dziewczynką. W tej chwili reszta dzieci, piszcząc i pokrzykując, zbiegła rozchwianymi schodkami chaty. Uraczył je wszystkie uśmiechem i raz jeszcze otworzył ramiona.

— Strasznie się baliśmy! — powiedziała Eustice.

— Niebo zrobiło się takie śmieszne.

— Ale upał!

— Nikt nie zebrał jajek.

— Ani nie wydoił krów.

Bo zmrużyła oczy, gdy najemnicy wyszli z poduszkowców.

— Czy to żołnierze, o których mówiłeś? — zapytała z powątpiewaniem.

— Niezupełnie — odrzekł Horst. — Ale i tym nic nie brakuje.

Danny obrzucił Sewella zdumionym spojrzeniem. Rosły najemnik miał wetknięte do gniazd łokciowych karabiny magnetyczne.

— Kto to taki? — spytał chłopiec.

Horst wyszczerzył zęby.

— To szczególny rodzaj żołnierza. Bardzo silny i bardzo mądry. Nie macie się czego obawiać. Teraz on się wami zaopiekuje.

Kelly nastawiła implanty siatkówkowe na szeroki kąt widzenia, rejestrując całą scenę powitania. Coraz silniejsze wzruszenie dławiło ją w gardle.

— Wielkie nieba, a to cóż znowu? — odezwał się Shaun Wallace cichym, udręczonym głosem. — Jakiż to bóg tak się z nami zabawia? Na pewno nie ten, o którym mnie uczono. Toż to małe dzieci, oczy sobie wypłakują. Z jakiego powodu?

Kelly odwróciła się, słysząc niezwykłą porywczość i gorycz w jego głosie. On jednak zbliżał się już do Rezy, który beznamiętnie obserwował Horsta i dzieci.

— Reza Malin?

— Słucham, Wallace.

— Trzeba natychmiast zabrać stąd te smyki.

— Po to tu przyjechałem.

— Ja nie żartuję. Moi koledzy są na skraju dżungli. Jest ich dwustu albo i więcej. Szykują się na ciebie, żeby raz na zawsze uwolnić się od groźby.

Reza zogniskował czujniki na pierwszym szeregu karłowatych, z rzadka rozsianych drzew w odległości czterech, pięciu kilometrów.

Chmura nad puszczą nadal błyszczała przyciemnioną czerwienią, nadając liściom koralowy odcień. Rozgrzane powietrze i drżące liście sprawiły jednak, że nie mógł zobaczyć nic konkretnego.

— Pat! Co widzi Octan?

— Niewiele, choć nie ulega wątpliwości, że kręcą się tam jacyś ludzie… Boże święty!

Pierwsi ukazali się paziowie, młodzi chłopcy w wieku od dziesięciu do dwunastu lat, dzierżący na wysokich drzewcach chorągwie ze znakami heraldycznymi. Wnet odezwały się bębny i z lasu wymaszerowali pikinierzy. Szli długą, czarną linią, co stwarzało złudzenie, jakby same drzewa ruszyły do przodu. Z tyłu w zwartym szyku podążali konni rycerze. Srebrne zbroje błyszczały własnym światłem pod jednolitym przykryciem ołowianych chmur.

Na rozkaz dobosza armia zatrzymała się na otwartej przestrzeni.

Rycerze dowodzący wojskiem poruszali się po przedpolu, wskazując opieszałym ich miejsce w szeregu. Kiedy już szyki były uporządkowane, nad sawanną rozbrzmiał pojedynczy głos rogu. Wojsko ruszyło po nierównym terenie w stronę chaty.

— Dobra, czas na nas! — rzekł Reza bez emocji.

Podobnie jak pozostałe dzieci, Jay została wciągnięta pośpiesznie do poduszkowca. Najemnik powiedział jej, żeby się czegoś mocno uchwyciła. Ażeby pomieścić nowych pasażerów, wyrzucono sprzęt i skrzynki. Ojciec Horst siedział w drugim poduszkowcu.

Jay pragnęła być z nim, lecz wątpiła, czy żołnierze wysłuchaliby jej prośby. Obok niej wciśnięto Shonę. Uśmiechnęła się do niej nieśmiało, ujmując dłoń okaleczonej dziewczynki. Obie zacisnęły kurczowo palce.

Wokół nich rozlegały się liczne pokrzykiwania. Wszyscy uwijali się gorączkowo. Jeden z wielkich (naprawdę wielkich) najemników wparował do chaty i pół minuty później wybiegł z Freyą na rękach.

— Posadźcie ją w moim poduszkowcu — poprosił Horst. — Będę się nią opiekować. — Bezwładną dziewczynkę położono na przedniej ławeczce, gdzie ksiądz wsunął jej delikatnie pod głowę miękką szmatkę.

Mimo panującego zamętu Jay zobaczyła, jak jeden z żołnierzy mocuje ciemną kulę do szyi ogromnego psa. Człowiek przypominający trochę pana Molviego dyskutował namiętnie z kobietą, która towarzyszyła najemnikom. Ich spór zakończył się, kiedy wykonała gwałtowny ruch ręką i wspięła się na siedzenie pilota w drugim poduszkowcu. Najemnicy w tym czasie przetrząsali leżące na ziemi skrzynki z amunicją, chowając do plecaków pełne magazynki.

Wreszcie łopatki wirników zaczęły się obracać i pojazd Jay zadrżał, unosząc się nad ziemię. Zastanawiała się, jakim sposobem w środku zmieszczą się żołnierze; przecież między siedzeniem pilota a tylnym śmigłem tłoczyło się siedemnaścioro dzieci. Kiedy jednak oba poduszkowce wykonały nawrót i zaczęły przyspieszać, okazało się, że najemnicy biegną obok.

— Dokąd jedziemy? — zapytała Shona, przekrzykując hałas wirników.

Łysy, niewysoki pilot jakby nie słyszał pytania.

* * *

Aethra patrzył uważnie, jak „Lady Makbet” przecina pierścień.

Potrójna smuga spalin łączyła się w warkocz niemal czystej radiacji, który ciągnął się dwieście kilometrów za uciekającym statkiem.

Jeszcze tysiąc kilometrów zostało do Murory VII, kuli o średnicy niespełna stu dwudziestu tysięcy kilometrów, pokrytej spękanymi szarobrązowymi skałami. Razem z pozostałymi trzema małymi księżycami zapewniała względny ład na krawędzi pierścienia, tworząc wyraźną linię graniczną. Chmury pyłu, płatków śniegu i drobnych kamyków rozciągały się w płaszczyźnie ekliptyki gazowego olbrzyma daleko poza orbitę młodego habitatu, choć ich gęstość stopniowo malała; w odległości miliona kilometrów zupełnie zanikły. Żaden z większych składników pierścieni, latających skał i gór lodowych, nie znajdował się jednak w odległości dalszej niż sto osiemdziesiąt tysięcy kilometrów, gdzie krążyły małe księżyce.

Dysze „Lady Makbet” odchyliły się o minimalny kąt, by zaraz po korekcie lotu wrócić do poprzedniej pozycji. Trzy tysiące kilometrów za statkiem pięć os bojowych, ustawionych w szyku przypominającym grot włóczni, pędziło z przyspieszeniem 20 g. „Maranta” dość opieszale odpowiedziała na manewr „Lady Makbet”: opętana załoga zmarnowała siedem cennych sekund przed odpaleniem os bojowych. Choć może jeszcze tego nie wiedziała, myśliwce bezpilotowe nie miały już szans doścignąć uciekiniera.

Aethra nie poznał dotąd, co to napięcie emocjonalne. Zawsze tylko podzielał uczucia personelu stacji nadzorczej. Teraz jednak, gdy śledził ruch statku wokół księżyca, zrozumiał prawdziwe znaczenie niepokoju. Pragnął, żeby „Lady Makbet” wyrwała się pogoni.

A tymczasem personel stacji leżał w fotelach amortyzacyjnych, wciskany w nie przez bezlitosną siłę ciężkości. Aethra patrzył w sufit kabiny za pośrednictwem tuzina par wyrażających boleść oczu i czuł, jak materace przeciwwstrząsowe poddają się pod naciskiem przeciążonych mięśni pleców.

Trzy sekundy do punktu Lagrange’a. Silniki „Lady Makbet” zmniejszyły przyspieszenie do 4 g, gdy statek śmigał osiem kilometrów nad powierzchnią Murory VII, wykreślając szeroką parabolę wokół jej maleńkiego pola grawitacyjnego. Włączyły się dwa jonowe silniki sterujące. Osy bojowe wyszły poza krawędź pierścienia.

Aethra przygotował trzydzieści dwa obszary pamięci w warstwie neuronowej. Na wypadek, gdyby musiał przyjąć wspomnienia edenistów z pokładu „Lady Makbet”…

Horyzont zdarzeń przesłonił statek. Strumień wylotowy z silników trwał jeszcze chwilkę niczym zagubiona zjawa, zanim rozproszył się w nicość. Nie pozostał żaden ślad po niedawnej obecności statku kosmicznego.

Pięć os bojowych spotkało się w punkcie Lagrange’a, gdzie zbiegały się ich tory lotu. Spaliny silników wymalowały oślepiającą gwiazdę, gdy myśliwce kontynuowały swą podróż w rozbieżnych kierunkach. Ich mózgi elektronowe wysiadały, przeciążone ogromem daremnych obliczeń.

— A nie mówiłem, że Joshua przeprowadzi ten manewr? — powiedział Warlow.

Aethra wyłuskał dziką satysfakcję w obszarze podrzędnej świadomości. Nie był do niej przyzwyczajony, lecz ostatnie dwadzieścia cztery godziny obfitowały w niespodzianki.

— Owszem, mówiłeś.

— Powinieneś mieć w sobie więcej wiary.

— I ty chcesz mnie jej nauczyć?

— Wiary? Zawsze mogę spróbować. Myślę, że nie zabraknie nam czasu.

* * *

Poduszkowce torowały sobie drogę w twardej, wysokiej trawie sawanny, choć nie projektowano ich do jazdy w tych specyficznych warunkach terenowych. Oporne źdźbła rosły zbyt wysoko i poduszki powietrzne nie potrafiły unieść pojazdów nad morze traw, które trzeba było tratować. A to zwiększało zużycie energii poduszkowców i tak już nadmiernie obciążonych dziećmi.

Kelly połączyła się datawizyjnie z procesorem kontrolującym matryce elektronowe. Rezerwa mocy skurczyła się do trzydziestu pięciu procent i mogła nie wystarczyć do opuszczenia strefy przysłoniętej czerwonymi chmurami. Programy sterujące wirnikami wyświetlały bursztynowe ostrzeżenia, próbując za wszelką cenę utrzymać poduszkę powietrzną. Może nie groziło im natychmiastowe przepalenie silników, lecz należało mieć się na baczności.

Niespodziewanie wyrósł przed nią pagórek, który z łatwością ominęła, przechylając w prawo drążek sterowniczy. Program do pilotażu, który otrzymała od Ariadnę, działał w trybie nadrzędności, pozwalając jej kierować pojazdem z tą samą zręcznością co najemnicy. Dzięki swej znikomej wadze nadawała się świetnie do tej roli.

Theo prowadził drugi poduszkowiec, a ksiądz siedział przy niej, lecz poza nimi wszyscy dorośli biegli obok pojazdów. Nawet Shaun Wallace z twarzą czerwoną niczym maratończyk na ostatniej prostej przed metą.

Rycerze na koniach zmuszali ich do ciągłego pośpiechu — podążali za nimi w odległości trzech kilometrów, tuż za polem rażenia karabinów magnetycznych. Raz po raz któryś wyrywał się z szeregu, żeby zaszarżować. Sewell i Jalal odstraszali śmiałka kilkoma strzałami z karabinka impulsowego. Na szczęście rośli pikinierzy nie mogli pod względem wytrzymałości sprostać najemnikom (jak więc udawała się ta sztuka Wallace’owi?); zostali siedem kilometrów z tyłu. Na razie wszystko szło pomyślnie, lecz taka sytuacja nie mogła trwać wiecznie.

Fenton pędził na przedzie, badając teren; dzięki swej wadze i muskulaturze bez wysiłku przebijał się przez ostrą trawę. Reza patrzył oczami psa, pozwalając nanosystemowym programom, by prowadziły jego ciało po śladach dwóch poduszkowców. Wczuwał się w rzeźbę terenu przesuwającego się pod rytmicznymi uderzeniami psich łap, przewidując nagłe zagłębienia i wyniosłości, które chowały się pod fasadą łagodnej, ciągnącej się w nieskończoność równiny.

Nastąpiła niewielka, lecz zauważalna zmiana w twardości źdźbeł smagających Fentona po tępo ściętym nosie. Wyściółka z gnijącej trawy, która pokrywała twardą ziemię, stawała się grubsza i bardziej sprężysta. Oznaczało to bliskość wody. Fenton zwolnił, węsząc w powietrzu.

— Kelly — przekazał datawizyjnie Reza. — Dwieście metrów przed sobą masz strumień, który płynie w głębokim jarze. Kieruj się prosto na niego. Część skarpy osypała się, więc łatwo zjedziesz na dół.

W jej umyśle rozwinęła się symulacyjna siatka gęsto rozmieszczonych, brązowych i zielonych linii konturowych, komputerowa wizualizacja gruntu pozbawionego roślinności. Gdy neuronowy nanosystem zintegrował ją z programem do pilotażu, Kelly szarpnęła lekko drążkiem sterowniczym.

— Dokąd prowadzi? — zapytała.

Do tej pory po prostu oddalali się od chaty, prosto na południe, nie próbując nawet wrócić do rzeki, która płynęła z gór.

— Nieważne. Posłuży nam za kryjówkę. Rycerze czekają, aż się zmęczymy. Dranie, obrali dobrą taktykę. Nie utrzymamy długo tego tempa, a matryce elektronowe szybko się wyczerpią. Gdy ugrzęźniemy na otwartym terenie, pikinierzy nas dogonią i będzie po sprawie.

Wiedzą, że mają przewagę. Musimy przejąć inicjatywę.

Kelly próbowała nie dopuszczać do świadomości wniosków płynących z tego ostatniego stwierdzenia, odpędzała nieprzyjemne myśli. Ale cóż: ścigana zwierzyna nie może sobie pozwolić na skrupuły, zwłaszcza jeśli dokładnie wie, co ją czeka w przypadku schwytania.

Połączyła się datawizyjnie z blokiem nadawczo-odbiorczym. Odkąd ruszyli w drogę powrotną, urządzenie wysyłało ciągły sygnał do platformy geostacjonarnej i specjalizowanych satelitów sprowadzonych przez Terrance’a Smitha. Już nie musieli się ukrywać.

Ciemne chmury wciąż jednak skutecznie blokowały wiązkę kierunkową.

Poduszkowiec prowadzony przez Theo zwolnił przed jarem, pochylił się ostrożnie i zjechał w dół usypiska. Parów miał trzy metry głębokości i porośnięty był na krawędziach wysoką trzciną. Na płaskim dnie leżały gładkie szare kamyki, po których przepływał strumyczek. Obok usypiska powstała szeroka zamulona kałuża.

Kelly podążyła za pierwszym poduszkowcem. Aby nie wjechać na przeciwległy stok, musiała gwałtownie obrócić deflektory wirnika. Skierowała pojazd w górę strumienia, trzymając się dziesięć metrów za Theo, który dotarł do najgłębszej części jaru i tam posadził pojazd na ziemi.

Najemnicy już zeskakiwali ze skarpy.

— Wychodzić z poduszkowców! — rozkazał Reza. — Wszyscy siadają plecami do tej skarpy. — Wskazał palcem.

Północny stok, pomyślała Kelly. Broniąc się przed koszmarnymi myślami, wstała i pomogła przenosić dzieci nad nadburciem.

Rozglądały się oszołomione; na młodych twarzyczkach gościł wyraz udręki i zagubienia.

— Wszystko w porządku — powtarzała. — Wszystko będzie dobrze. — Siliła się na uśmiech, żeby nie dostrzegły jej lęku.

Octan sfrunął do jaru i usadowił się na szerokim ramieniu Pata Halahana, składając skrzydła. Fenton węszył już pod nogami Rezy.

Kelly usiadła koło Jay. Dziewczynka najwyraźniej wiedziała, że zanosi się na coś strasznego.

— Wyjdziemy z tego — szepnęła Kelly. — Zobaczysz. — Puściła oko, co jednak bardziej przypominało nerwowy tik. Krzemienie wbijały jej się w plecy, wokół butów bulgotała woda. — Joshua! — przekazała datawizyjnie do bloku nadawczo — odbiorczego.

— Joshua, na litość boską, zgłoś się! Joshua! — W odpowiedzi usłyszała jedynie upiorny szelest zakłóceń statycznych.

Rozległ się chrzęst kamieni, gdy najemnicy siadali pod skarpą.

Niektóre dzieci głośno pociągały nosami.

— Zamknijcie oczy i nie ważcie się ich otwierać — rozkazał Reza. — Jeśli ktoś nie posłucha, osobiście złoję mu skórę!

Dzieci pośpiesznie zastosowały się do polecenia.

Kelly zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i wolno schowała głowę w ramionach.

* * *

Kiedy tylko horyzont zdarzeń przestał istnieć, Joshua przejrzał obrazy nadsyłane przez czujniki bojowe krótkiego zasięgu. „Lady Makbet” wynurzyła się po skoku translacyjnym w odległości sześciu tysięcy kilometrów od Lalonde. W promieniu dwóch tysięcy kilometrów nie było żadnych obiektów. Joshua wysunął pełen zestaw czujników i włączył silniki termonuklearne. Statek ruszył ostrożnie z przyspieszeniem 2 g, zmierzając na pułap tysiąca kilometrów.

Według wskazań czujników zniknęły wszystkie statki kosmiczne, nawet pojazdy międzyorbitalne kursujące na Kenyona. Padły ofiarą os bojowych, wywnioskował Joshua. Mnóstwo metalowych, radioaktywnych szczątków poruszało się po niewspółśrodkowych orbitach.

— Melvyn, połącz się z satelitami telekomunikacyjnymi, może są dla nas wiadomości. Sara, sprawdź, czy zostały jakieś satelity obserwacyjne na niskiej orbicie. Mogą przechowywać w pamięci wiele cennych informacji.

Oboje potwierdzili przyjęcie rozkazów i przesłali datawizyjne instrukcje do komputera pokładowego. Główna antena statku odnalazła jednego z wyspecjalizowanych satelitów telekomunikacyjnych i już wkrótce wiązki mikrofal luźną siatką oplotły Lalonde. „Lady Makbet” zaczęła odbierać dane z rozmaitych działających jeszcze systemów obserwacyjnych.

Wszystko wydawało się przebiegać bez zarzutu. Lot ku Achillei odbył się bezproblemowo, tak samo okrążenie jej księżyca. Radość po udanym skoku z Murory chwilowo przesłoniła żal spowodowany śmiercią Warlowa. Joshua wcale nie doświadczał owego uniesienia, jakie powinien czuć po iście kaskaderskim skoku z punktu libracyjnego. A był to przecież najwspanialszy w jego życiu pokaz sztuki pilotażu.

Gaura nie miał pewności, lecz jego zdaniem transfer się powiódł; niewątpliwie obszerne fragmenty wspomnień starego kosmonika zostały datawizyjnie przeniesione do habitatu. Aethra już je integrował, kiedy „Lady Makbet” wykonywała skok.

Świadomość, że ich kompan wciąż żyje jako część wieloskładnikowej osobowości habitatu, tylko do pewnego stopnia zagłuszała smutek. Joshuę nękały rozliczne wyrzuty sumienia związane z tym, co powiedział, czy co powinien był powiedzieć. Jezu, czy Warlow miał rodzinę? Będę ich musiał powiadomić.

— Satelity telekomunikacyjne milczą, Joshua — zameldował Melvyn z ciężkim sercem.

— Dzięki. — Trudno było znieść myśl, że najemnicy wraz z Kelly mogli zostać pochwyceni. W takim przypadku cały ten lot poszedłby na marne, a Warlow… — Spróbujemy wysłać wiadomość główną anteną. Może uda nam się przedrzeć przez tę chmurę.

Sara, co tam masz?

— Niewiele. Zostało tylko siedem satelitów obserwacyjnych na niskiej orbicie. Mocno im się oberwało we wczorajszej bitwie. Dziś rano ktoś detonował bombę atomową na powierzchni planety.

— Chryste! Gdzie dokładnie?

— Chyba w Durringham. Satelita zarejestrował jedynie rozbłysk, zanim skrył się za horyzontem.

Joshua obejrzał obraz nadsyłany z głównych czujników statku.

Czerwona chmura nad dopływami Juliffe znacznie się powiększyła. Poszczególne odgałęzienia zlały się ze sobą, tworząc jednolitą owalną plamę nad całym dorzeczem. Brakowało jednak jasnego, migotliwego światła nad Durringham.

Tymczasem duży, okrągły wycinek chmury na południowym wschodzie zupełnie stracił czerwone zabarwienie na rzecz ponurej szarości. Zjawisko budziło ciekawość, ponieważ odnosiło się wrażenie, jakby czerwoną chmurę pożerała w tym miejscu jakaś rakowa narośl. Joshua połączył się z komputerem pokładowym, aby przejrzeć mapę kontynentu.

— Na południe od wiosek nad Cjuallheimem — rzekł z rosnącym przekonaniem.

— Ta szara plama? — spytała Sara.

— Właśnie. Dokładnie tam, dokąd mieli udać się najemnicy.

— Kto wie — powiedział Dahybi. — Może żołnierze znaleźli sposób na zniszczenie tej chmury.

— Zobaczymy. Melvyn, obróć antenę i zacznij nadawać wiadomość. Może uda się przebić i złapać bezpośrednio sygnał Kelly.

— Joshua skierował na interesujący go obszar czujnik optyczny i zwiększył stopień powiększenia. Zobaczył rozszerzający się obraz szarobiałej, bezkształtnej powłoki chmur. Niczego jednak nie mógł się dowiedzieć, gdyż nie było w niej żadnych dziur, przez które można by zajrzeć pod spód. — Ashly, też to widzisz?

— Tak, Joshua — odpowiedział pilot z kabiny kosmolotu.

— Za trzy minuty wejdziemy na orbitę. Masz wystartować, kiedy tylko zakończę manewr hamowania. Pokręć się nad górami na południu. Poczekamy, aż najemnicy wyjdą spod tej chmury. Pod żadnym pozorem nie wolno ci pod nią wlatywać.

— O to się nie bój.

— W porządku. — Połączył się z komputerem pokładowym i otworzył wrota hangaru. — Mamy już coś od Kelly?

— Przykro mi, Joshua. Same szumy.

— Powiedziała, że spod chmury wyjdą dopiero po południu — zauważyła Sara. — Tam nie ma jeszcze południa.

— Wiem, ale ta chmura stale się powiększa, nawet szary fragment. Jeśli dotrze do gór, będą w poważnych opałach. Poduszkowce nie poradzą sobie w trudnym terenie. Znajdą się w pułapce bez wyjścia.

— Zawsze możemy poczekać — rzekł Dahybi. — Choćby i kilka tygodni, jeśli będzie trzeba.

Joshua pokiwał smętnie głową. Zaciskając powieki, pilnie sprawdzał odczyty czujników w poszukiwaniu jakiejś dającej nadzieję informacji.

— Prędzej, Kelly — mruknął. — Pokaż nam, że jeszcze tam jesteście.

* * *

Ryall przekradał się w wysokiej trawie. W powietrzu wisiała silna woń ludzi. Wielu tędy niedawno przechodziło, lecz teraz okolica była pusta.

Ciężki przedmiot przymocowany do szyi obijał się o nią nieprzyjemnie, gdy biegł co tchu na wschód, opuściwszy swego pana.

Po dwóch kilometrach czułe myśli, które słyszał w głowie, kazały mu skręcić. Zatoczył szeroki łuk na sawannie i teraz wracał w kierunku, skąd wyruszył.

Ryall zatrzymał się na chwilę na skraju szerokiego pasa stratowanej ziemi. Węszył i nasłuchiwał. Instynkt podpowiadał mu, że w pobliżu nikogo nie ma. Czułe myśli usatysfakcjonowanego tym pana ponagliły go do dalszej drogi. Ślad przemarszu ludzi wiódł do dżungli, ale Ryall skierował się w przeciwną stronę. Pięćset metrów dalej wśród traw wyrastały zabudowania. Popędził ku nim, gnany uczuciem jakby palącego pragnienia.

Trawa wokół chaty była zdeptana, płoty przewrócone. Rozproszone krowy szczypały spokojnie trawę, nie zwracając uwagi na Ryalla. Kozy, kiedy go zauważyły, rzuciły się do niezgrabnej ucieczki, póki się nie zorientowały, że nie są ścigane. Ptactwo wydostało się z połamanego kurnika i grzebało w ziemi. Kiedy pies podbiegł do chaty, z gdakaniem rozproszyło się na boki.

Wyżej. Czułe myśli pana wymagały od niego, aby wyszedł wyżej. Ryall obracał swą wielką głowę w lewo i prawo, przyglądając się tylnej ścianie chałupy. Zbliżył się do stosu kompozytowych skrzyń ułożonych przy jednym z narożników. Dał susa na górę, a stamtąd przeskoczył na belki podstrzesza. Łapy poślizgnęły się na module baterii słonecznej, lecz Ryall złapał równowagę na brunatnych gontach z kory kaltuka i ruszył ostrożnie na szczyt dachu.

Pan kazał mu spojrzeć na sawannę. W odległości kilometra posuwał się zastęp ludzi uzbrojonych w piki. Daleko przed nimi niemal niewidoczni w półmroku rycerze galopem gonili uciekinierów.

Podniecenie ogarniające Ryalla dziwnie mieszało się ze smutkiem. Naraz jednak poczuł ciepłą, łagodną pochwałę. W odpowiedzi uderzył ogonem o kaltukowe gonty.

Teraz czułe myśli pana skierowały jego przednią łapę do wiszącego u szyi ciężaru. Odwrócił głowę i patrzył uważnie, jak wysunięte pazury dotykają brzegu małej przykrywki. Kiedy się otworzyła, rozbłysły przyciski.

Ryalla przepełniały czułe myśli pana. Bardzo ostrożnie wcisnął pazurem jeden z kwadracików. I jeszcze raz. I jeszcze…

* * *

Kosmolotem przestało trząść, kiedy zszedł poniżej prędkości dźwięku. Maszyna z karkołomną szybkością opuszczała się nad powierzchnię planety, stając niemal na ogonie podczas manewru hamowania atmosferycznego. Pilot wyrównał lot i datawizyjnie polecił skrzydłom odchylić się do przodu. Zamontowane na dziobie czujniki pokazywały przesuwający się w dole łańcuch górski. Skraj chmury znajdował się w odległości pięćdziesięciu kilometrów na północ od kosmolotu. Z jej głębin odchodziły krótkie pierzaste wąsy, które sunęły ku górom niczym czułki ślepego owada.

Poprosił komputer pokładowy o otwarcie kanału łączności z „Lady Makbet”.

— Macie coś nowego?

— Nie — odparł Joshua. — Sara mówi, że satelity telekomunikacyjne nagrały początek tworzenia się szarych obłoków zaraz po wybuchu w Durringham. Trudno wyrokować, co to oznacza, tym bardziej że na nic tu się przydaje logiczne myślenie.

— Otóż to. Rezerwa mocy w matrycach elektronowych wystarczy na pięć godzin lotu, potem muszę wrócić i je doładować. Jeśli chcesz, żebym dłużej tu czekał, mogę wylądować na jednym z wierzchołków. To zupełne odludzie.

— Nie, Ashly, lepiej zostań w powietrzu. Szczerze mówiąc, jeśli nie pokażą się za pięć godzin, to już ich chyba nigdy nie zobaczymy. Nie chcę dzisiaj stracić drugiego członka załogi.

— Żadnego jeszcze nie straciłeś, Joshua. Ale mi łajdak wyciął numer. Teraz muszę wrócić, żeby włóczyć się po parkach habitatu i rozmawiać z drzewami. Łobuz będzie miał ubaw. Pewnie umrze ze śmiechu.

— Dzięki, Ashly.

Pilot zapisał w komputerze kurs lotu patrolowego wokół szarych chmur, w odległości ośmiu tysięcy kilometrów od ich obrzeża.

Prądy termiczne występujące nad skalistymi stokami wstrząsały nierytmicznie skrzydłami kosmolotu.

* * *

Jay miała wrażenie, że to błyskawica. Raptem, zupełnie bezgłośnie, czerń zamieniła się w rozjaśnioną czerwień. Zachłysnęła się powietrzem: musiało uderzyć strasznie blisko. Huk pioruna jednak nie nastąpił. Nie od razu.

Czerwień zgasła. Dziewczynka lękliwie otworzyła oczy. Wszystko wydawało się normalne, tyle że teraz było dużo jaśniej niż przedtem. Jak gdyby gdzieś za nią wreszcie wstawało słońce. Aż nagle dał się słyszeć dźwięk — suchy hałas, który stopniowo przybierał na sile. Niektóre dzieci zaczęły popłakiwać. Ziemia zadrżała, a razem z nią oparte o skarpę plecy. Jasność narastała. Nad parowem przelała się fala białego światła, pogrążając dno w głębokim cieniu.

Rażący blask zaczął sunąć w dół po przeciwległym zboczu jaru. Jay słyszała krzyki siedzącej obok kobiety, które przypominały modlitwę. Zamknęła z powrotem oczy i tylko czasem z jej ust wydobywały się ciche jęki przerażenia.

* * *

„Lady Makbet” przelatywała nad zachodnim wybrzeżem Amariska, sto kilometrów na północ od Durringham, kiedy Reza zdetonował bombę atomową. Czujniki wychwyciły początkowy rozbłysk — nawałę fotonów, dzięki którym szare chmury stały się natychmiast półprzeźroczyste.

— Jezu Chryste! — zdumiał się Joshua. Połączył się datawizyjnie z komputerem pokładowym, prosząc o łączność z kosmolotem.

— Widziałeś to, Ashly?

— Pewnie, że tak. Czujniki kosmolotu zarejestrowały impuls elektromagnetyczny po detonacji bomby o sile wybuchu jednej kilotony.

— Co z urządzeniami elektronicznymi?

— Nic im nie jest. Siadło kilka procesorów, ale już działają zapasowe.

— To oni, jestem tego pewien.

— Joshua! — krzyknęła Sara. — Patrz, co się dzieje z chmurą!

Obejrzał znowu obraz z czujników. Okrągły czterystukilometrowy wycinek chmury wyglądał tak, jakby pod spodem szalał wielki pożar. Na jego oczach uniósł się na kształt wielkiego, rozżarzonego pąku kwiatowego. Gdy pękł czubek, do góry strzelił nierówny snop różowozłotego światła.

Komputer pokładowy „Lady Makbet” przekierował sygnał z satelity telekomunikacyjnego do nerwowego nanosystemu Joshui.

— Joshua, zgłoś się! — odezwała się Kelly. — Tu oddział Rezy do „Lady Makbet”! Joshua!

Na obrazy przychodzące z czujników statku nałożyła się natychmiast mapa taktyczna, na której blok nadawczo-odbiorczy reporterki zaznaczony był z dokładnością do piętnastu centymetrów. Blisko miejsca wybuchu. Bardzo blisko.

— Jestem, Kelly.

— Chryste, Joshua! Pomóż nam, liczy się każda chwila!

— Kosmolot już w drodze. Co z wami? Zabraliście te dzieci?

— Tak, co do jednego. Cholera, siedzą nam tu na karku pieprzeni Rycerze Okrągłego Stołu! Musisz nas stąd zabrać!

Tam, gdzie detonowała bomba, rozwarstwiały się długie pasma sinej chmury. W dole Joshua mógł dojrzeć sawannę, choć patrzył pod kiepskim kątem. Nad spalonym bezludziem unosiła się oślepiająca, bursztynowa kula ognia.

— Teraz! — przekazał datawizyjnie Ashly’emu. — Wyciśnij wszystko z maszyny!

* * *

Stojąc nad krawędzią jaru, Reza zapierał się nogami, smagany gorącym wiatrem wiejącym od miejsca wybuchu. Po chacie nie zostały nawet zgliszcza; w niebo wzbijała się chmura w kształcie grzyba, rozdymana ogromną wewnętrzną energią. Wytworzyła pod sobą szeroki krater, po którego nierównych, falistych stokach płynęły bezładnie strumyki magmy.

Uruchomił kilka programów filtracyjnych i zaczął rozglądać się po sawannie. W promieniu dwóch kilometrów wokół krateru szalał pożar. Powiększył zbiór pikseli przedstawiających wycinek terenu, gdzie przedtem maszerowali pikinierzy i obejrzał wnikliwie siatkę kwadratowych okienek. Po wojsku nie zostały szczątki czy choćby popioły; nie przeżył żaden z żołnierzy. Reza cofnął obraz. W odległości dwóch i pół kilometra konie i rycerze leżeli porozrzucani w tlącej się trawie. Ludzkie ciała zamknięte w blaszanej zbroi powinny zostać sproszkowane przez falę uderzeniową, a potem usmażone w promieniowaniu podczerwonym.

Patrzył, jak jedna z lśniących srebrzyście postaci podnosi się na kolana, a potem wspiera się na wbitym w ziemię mieczu, żeby wstać na równe nogi.

Święci bogowie, jak takich uśmiercić?

Koń kopnął nogami, przetoczył się na drugi bok i spróbował powstać. Przytruchtał posłusznie do leżącego jeźdźca. Powoli, lecz zdecydowanie cała zgraja dosiadała wierzchowców.

Reza zeskoczył na dno parowu. Dzieci ładowały się już z powrotem do poduszkowców.

— Joshua wrócił! — zawołała Kelly, przekrzykując wycie wiatru. Jej załzawioną twarz opromieniał radosny uśmiech. — „Lady Makbet” czeka na orbicie. Jesteśmy uratowani! Kosmolot zaraz tu będzie!

— Kiedy?

— Ashly mówi, że za jakieś dziesięć minut.

Za późno, pomyślał Reza. Do tego czasu rycerze nas dopadną, ostrzelają kosmolot białym ogniem albo po prostu sparaliżują urządzenia pokładowe swoją czarną magią.

— Kelly! Ty i Theo ruszacie na południe. Reszta za mną. Pokrzyżujemy łotrom szyki.

— Reza, nie! — błagała reporterka. — Teraz to już bez sensu.

Udało nam się. Ashly niedługo przyleci.

— To rozkaz, Kelly. Dogonimy was, tylko najpierw rozprawimy się z tymi dupkami na koniach.

— Jezu…

— Hej, Kell, co się łamiesz? — odezwał się Sewell. — To tylko gra, a ty jesteś do niej źle nastawiona. Raz się wygrywa, raz przegrywa, ale czy to najważniejsze? Grunt to dobrze się bawić! — Roześmiał się i wyszedł z jaru.

Horst pobłogosławił Rezę znakiem krzyża.

— Idź z Bogiem, synu. Niechaj ma cię w swojej opiece.

— Właź do tego cholernego poduszkowca, ojcze, i zabierz dzieci gdzieś, gdzie będą mogły żyć. Theo! Spal trawę, ale ich stąd wywieź!

— Rozkaz, szefie. — Leśny zwiadowca włączył zasilanie wirników, zanim Horst usadowił się na ławeczce. Podskakując na poduszce powietrznej, pojazd ostro skręcił i ruszył szybko w górę usypiska.

Reza dołączył do kompanów na szczycie zbocza. Na sawannie jeźdźcy ustawieni w trójkątnym szyku gotowali się do natarcia.

— Idziemy — zakomenderował Reza.

Rozpierała go dziwna radość. Zaraz zobaczycie, dzieciobójcy, co się stanie, gdy spotkacie prawdziwego wroga. Takiego, który może z wami powalczyć. Nie będzie wam do śmiechu.

Sześciu najemników ruszyło wolnym krokiem w stronę czekających rycerzy.

* * *

Blask słońca i strugi deszczu zalewały poduszkowce, a na niebie pojawiła się fantastyczna tęcza. Chmury się rozłączały, traciły swoją nieziemską zwartość. Teraz były znowu zwyczajnymi chmurami deszczowymi.

Krople spływały Kelly po twarzy, kiedy walczyła z bezwładnością poduszkowca w podmuchach wiatru i na mokrej, czepnej trawie. Rzucało nimi jak łódeczką na wzburzonym morzu.

— Duże są te dzieci? — zapytał Joshua.

— Małe. Większość nie ma dziesięciu lat.

— Ashly będzie chyba musiał zrobić dwa kursy. Najpierw zabierze dzieci, potem wróci po ciebie i najemników.

Próbowała się zaśmiać, lecz wydobyła z gardła jedynie ochrypły kaszel.

— Nie, Joshua. Będzie tylko jeden kurs. Oddział Rezy nie wraca z nami. Tylko ja, dzieci i ksiądz, o ile kosmolot udźwignie nasz ciężar.

— Ty, Kelly, tak bardzo dbasz o linię, że pewnie już osiągnęłaś masę ujemną. Powiadomię Ashly’ego.

Z tyłu doleciał huk pierwszych eksplozji pocisków wybuchowych.

* * *

Sewell i Jalal, oddaleni od siebie o cztery metry, stali naprzeciwko czoła szarżujących rycerzy. Ciężki tętent galopujących koni zagłuszył po części ryki wiatru dmącego od epicentrum wybuchu jądrowego.

— Naliczyłem czterdziestu dziewięciu — rzekł Jalal.

— Biorę na siebie czoło, ty zajmij się prawym skrzydłem.

— Już się robi.

Jeźdźcy opuścili kopie, kłując konie ostrogami. Sewell zaczekał, aż odległościomierz określi dystans dzielący go od jadącego na przedzie rycerza jako sto dwadzieścia metrów. Wtedy wystrzelił z obu karabinów magnetycznych dużego kalibru, które miał wpięte w gniazda łokciowe. Rurki zasilające miło szumiały. Trzy pociski odłamkowe trafiły jeźdźca w ozdobiony pióropuszem hełm, a dwadzieścia pięć wybuchowych eksplodowało przed lewym skrzydłem atakującego oddziału.

Jalal podobnie ostrzeliwał prawe skrzydło. Dwa karabiny magnetyczne, kierowane programem wyszukiwania celów, burzyły linię wroga. Potyczka w Pamiers udowodniła, że opętani są w stanie obronić się przed niemal wszystkim oprócz bezpośredniego trafienia pociskiem wybuchowym. Mierzył do koni: zabijając je lub odstrzeliwując im nogi, spowalniał szarżę. Coraz większe chmary pocisków odłamkowych eksplodowały w powietrzu. Rycerzy zasłonił dym, fontanny pryskającej ziemi i pajęczyny dzikich wyładowań elektrycznych.

Z miejsca rzezi trysnęły wiązki białego ognia. Sewell i Jalal uskoczyli na boki. Z kłębów dymu wyłonili się pędem czterej jeźdźcy. Sewell zatoczył się, lądując na ziemi; ogień palił jego lewą nogę. Program wybierania celów namierzył pierwszego rycerza. Jeden karabin odpowiedział ślamazarnie, drugi jednak wystrzelił dziesięć pocisków wybuchowych. Rycerz zniknął wraz z koniem za zasłoną rozszalałych elektronów. Krew bryznęła na wszystkie strony.

Czujniki optyczne Sewella śledziły kolejnych rycerzy, którzy wyjeżdżali z miejsca, gdzie powstrzymała ich pierwsza kanonada pocisków. Za nimi na sczerniałej trawie leżało kilka nieruchomych ciał. Neuronowy nanosystem wystrzelił automatycznie serię pocisków odłamkowych w stronę nacierających.

Sewell próbował wstać, lecz noga odmówiła mu posłuszeństwa.

Jeden z karabinów całkowicie wysiadł. Docierały do niego sprzeczne odczyty niektórych czujników. A tymczasem z trzech stron zbliżały się konie. Z pierwszym rozprawił się natychmiast sprawny karabin magnetyczny, lecz drugi jeździec wycelował w głowę najemnika kopię, z której grotu popłynął biały ogień.

Sewell potoczył się desperacko po trawie. Cisnął granatem, zanim ogień trafił go w ramię i odrzucił do tyłu. Koń wyleciał w powietrze, gdy granat wybuchł mu pod kopytami. Spadł szybciej niż jeździec, który wykonał kilka obrotów, zanim runął na ziemię z głośnym chrzęstem.

Kontury konia uległy przeobrażeniu, odsłaniając konglomerat czerwonego ciała i zniekształconych organów. Z ośmiu lub dziewięciu sejasów, niczym z ciasta, uformowano przybliżony model ziemskiego zwierzęcia. Z boków i zadu sterczały pyski okryte twardymi, żylastymi błonami. Szczęki poruszały się bezgłośnie w przezroczystej protoplazmie.

Drugi karabin Sewella przestał działać. Obrócił oba do dołu i wsparł się na nich jak na kulach, dźwigając się z ziemi. Wyłączył też program medyczny, zapalający w jego umyśle czerwone światełka alarmowe. Wyciągnął z kabury termoindukcyjny karabinek impulsowy. Wysadzony z siodła rycerz wstawał już na nogi, prostując pogiętą zbroję. Sewell kciukiem nastawił broń na ogień ciągły i nacisnął spust. Czuł się, jakby używał tarana. Impulsy energii uderzały w zbroję z siłą młota pneumatycznego, przewracając rycerza i odrzucając go wstecz. Wokół srebrzystego metalu migotały fioletowe wstążki wyładowań. Sewell wydobył zza pasa granat i wysokim łukiem rzucił go w stronę bezwładnej postaci.

Wtem wbito mu w plecy kopię, która wcisnęła się między żebra, przebiła płuca i pęcherz z rezerwą nasyconej tlenem krwi, zanim wyszła z piersi. Na skutek siły uderzenia Sewell potoczył się trzy metry po trawie. Drzewce przesuwało się boleśnie w ciele, powodując dodatkowe wewnętrzne obrażenia.

Rycerz, który go przekłuł, osadził w miejscu konia i zeskoczył na ziemię. Dobywszy miecza, podszedł do okaleczonego najemnika.

Sewell zdołał zachować chwiejną równowagę na kolanach.

Wzmacniane palce, zaciśnięte z całej siły na kopii, ułamały drzewce. Z piersi sterczał już tylko zakończony drzazgami dwudziestocentymetrowy kikut. Krew popłynęła strugą na trawę.

— Próżny twój wysiłek, przyjacielu — rzekł rycerz.

Przebił mieczem krótką szyję Sewella.

Sewell jednakże uniósł lewą rękę i chwyciwszy rycerza za ramię, przyciągnął go do siebie. Po powierzchni zbroi ślizgały się maleńkie wąsy energii. Mimo że miecz wszedł w ciało po samą rękojeść, Sewell otworzył szeroko szczelinę ust.

Rycerz zdążył jedynie krzyknąć z przerażeniem: Nie! Zęby z karborundu zacisnęły mu się na szyi, z łatwością przegryzając kolczugę.

* * *

Na północnym horyzoncie odbywało się starcie czerwieni z błękitem, przy czym obie barwy połyskiwały łagodnie niczym jedwab, delikatnie na siebie naciskając. Obie nieustępliwe. Jakże piękne z daleka. A tuż przed kosmolotem z poszerzającej się szczeliny w chmurach deszczowych buchał dym i ogień.

Ashly zmienił krzywiznę płatów skrzydeł i dał głębokiego nura w posępne obłoki. Na śnieżnobiałym kadłubie osiadała wilgoć, przez co czujniki optyczne nadsyłały zamglone obrazy. Po przebiciu się przez powłokę chmur pilot zaczął wyrównywać lot.

Maszyna wleciała w mały wyizolowany świat mroku. W jednym miejscu chmury błyszczały mdłym odbiciem krateru, rzucając na ziemię słabnącą poświatę. Naokoło pożary pustoszyły sawannę; krąg zniszczeń wciąż się powiększał. Nad spieczoną ziemią wędrowały trąby powietrzne, rozsypując popioły i sadze, które na przy duszonej trawie zalegały grubą, czarną warstwą.

Dalej jednak padał deszcz obmywający ziemię. Włócznie światła słonecznego przebijały się między rozdzielonymi chmurami, aby przywrócić stonowane, naturalne kolory zszarzałemu światu.

Czujniki namierzyły blok nadawczo-odbiorczy Kelly. Maszyna pochyliła się na bok, gdy Ashly wykonał skręt z gwałtownym przyspieszeniem, kierując się w stronę źródła sygnału. Przed nim, w dole, dwa maleńkie poduszkowce trzęsły się i podskakiwały na nierównościach terenu.

* * *

Reza naliczył dwudziestu jeden rycerzy, którzy ocaleli z holokaustu, jaki zgotowali im Jalal i Sewell. Obawiał się, że będzie ich więcej. Wraz z Patem Halahanem stanowił drugą linię obrony.

Czujniki pokazywały mu kosmolot opadający szybko ku ziemi dwa kilometry za nim.

— Pięć minut. Tylko tyle im trzeba.

— Będą je mieli — odparł Pat beznamiętnie.

Reza zaczął strzelać z wpiętego w przedramię karabinu magnetycznego. Mięśnie sterowane programem wybierania celów obracały lufę tam i z powrotem, gdy czujniki obliczały na bieżąco położenie i prędkość poruszania się przeciwników. Świadomość tylko wskazywała wroga.

Załatwił trzech rycerzy pociskami wybuchowymi i powalił dwa konie, zanim karabin magnetyczny zaczął się zacinać. Niektóre bloki procesorowe działały nieprawidłowo. Malała rozdzielczość optyczna czujników. Reza odrzucił karabin i sięgnął po pistolet automatyczny kalibru 10 mm. Opętani nie umieli się bronić przed pociskami chemicznymi, siewcami kinetycznej śmierci. Następni dwaj rycerze polegli, zanim Reza opróżnił zapasowe magazynki. Biały ogień trafił go w ramię, odcinając całą lewą rękę. Z rany trysnął dwumetrowy strumień krwi, nim neuronowy nanosystem zamknął zastawki w tętnicach.

Pat nadal pakował pociski w dwóch rycerzy na lewo od Rezy.

Programy stymulacyjne i uspokajające pracowały na najwyższych obrotach, żeby złagodzić skutki szoku w organizmie rannego. Reza dojrzał zbliżającego się pędem rycerza, który kręcił nad głową kolczastą maczugą. Program analizy ruchu pracował teraz w trybie nadrzędności. Koń znajdował się w odległości trzech metrów, kiedy Reza cofnął się o krok. Jedyną ręką przeciął tor spadającej maczugi.

Zacisnął palce, pociągnął, wykręcił. Szkielet z włókien węglowych zatrzeszczał, obciążony do granic wytrzymałości. Impet żelaznej maczugi wyrzucił Rezę w powietrze. Ale i rycerz został wysadzony z siodła z metalicznym chrzęstem zbroi, by grzmotnąć o ziemię z hukiem dzwonu.

Obaj równocześnie podnieśli się z upadku. Reza uniósł maczugę i ruszył wolno na przeciwnika. Program czuwający nad równowagą ciała brał poprawkę na utraconą rękę.

Rycerz dostrzegł zagrożenie i wycelował w Rezę miecz, jakby to był pistolet. Z ostrza ześlizgnął się biały ogień.

— Masz pecha — rzekł najemnik.

Zdetonował przypięte do pasa granaty odłamkowe. Obu natychmiast otoczył gęsty rój czarnych krzemowych igiełek.

Huraganowy deszcz smagał Kelly po twarzy, kiedy kosmolot zataczał koło piętnaście metrów nad ziemią. Podmuch z dysz kompresorów niemalże przewrócił poduszkowiec. Przesunęła deflektor śmigła i zatrzymała wirniki. Pojazd raptownie wyhamował.

Kosmolot zakołysał się w powietrzu i ciężko wylądował, wysunąwszy teleskopowe wsporniki podwozia. Deszcz ochlapywał rozłożone skrzydła, woda ściekała po klapach.

Kelly odwróciła głowę. Dzieci tuliły się do siebie na twardej krzemowej podłodze: przemoczone, ze zmierzwionymi włosami, wystraszone, płaczące, sikające w majtki i spodenki. Oczy miały szeroko otwarte w wyrazie krańcowego oszołomienia. Nie szukała górnolotnych słów, które mogłyby w nagraniu komentować tę scenę. Pragnęła po prostu przygarnąć je do piersi, wszystkie po kolei — dać im tyle pociechy, ile była w stanie. Czyli z pewnością dużo mniej, niż potrzebowały.

Trzy kilometry za poduszkowcami rozlegały się chaotyczne eksplozje pocisków wybuchowych, gdy wrogie wstęgi białego ognia wiły się i przemykały nad tonącą w czerwieni sawanną.

Udało się, pomyślała. Rycerze nas nie dogonią. Dzieciom nic się nie stanie. I tylko to się liczyło — nie ból, nie trudy, nie obezwładniające przerażenie.

— Chodźcie — powiedziała. Jakże łatwo było przywołać uśmiech na usta. — Za chwilę odlatujemy.

— Dziękujemy pani — odparła Jay.

Kelly odwróciła wzrok, bo oto zza zasłony deszczu wynurzyła się czyjaś postać.

— Byłam pewna, że nas zostawiłeś.

Shaun Wallace uśmiechnął się promiennie. Przemoczony jednoczęściowy kombinezon lepił się do jego ciała, błoto zmieszane z trawą oblepiało mu buty, lecz radości nic nie mogło wypędzić z jego oczu.

— Tak bez pożegnania? Ejże, Kelly, nie chciałbym, żebyś myślała o mnie co złego. Zanadto cię polubiłem. — Przeniósł nad burtą pierwsze dziecko, siedmioletnią dziewczynkę. — No to chodźcie, urwisy. Czeka was długa, piękna podróż w dalekie strony.

Odsunęła się pokrywa zewnętrznego luku kosmolotu i ukazały aluminiowe schodki.

— Kelly, pośpiesz się, proszę — przekazał datawizyjnie Ashly.

Podeszła do Shauna i razem z nim zaczęła wyciągać z poduszkowca wyczerpane, ociekające wodą dzieci.

Horst stał przy schodkach, ponaglając swą skromną trzódkę. To. rzucił słówko, to błysnął uśmiechem, to znów pogłaskał kogoś po głowie. Ashly natomiast klął pod nosem: jak, u licha, pomieścić całą tę dzieciarnię?

Kelly trzymała w ramionach ostatniego, czteroletniego chłopczyka, który przysypiał ze zmęczenia, kiedy Theo uruchomił swój poduszkowiec.

— O nie, Theo, stój! — zawołała do niego datawizyjnie. — Po co się w to pchasz?

— Potrzebują mnie — odparł. — Nie mogę ich zostawić. Tworzymy razem zespół.

Po sawannie wędrowały szerokie snopy światła. Bitwa była skończona. Kelly dostrzegła czterech lub pięciu konnych rycerzy, którzy spokojnie włóczyli się po pobojowisku. Żaden nie okazywał zainteresowania kosmolotem.

— Ależ oni nie żyją, Theo.

— Może i tak, ale nie mamy pewności. W każdym razie sama słyszałaś.” nie ma już czegoś takiego jak śmierć. Już nie. — Uniósł rękę i pomachał na pożegnanie.

— A niech to… — Odrzuciła w tył głowę, myjąc twarz w orzeźwiającym deszczu.

— Zbliż no się, Kelly. — Shaun pochylił się i musnął jej policzek delikatnym pocałunkiem. — Czas na ciebie.

— Pewnie nie ma sensu prosić cię, żebyś leciał z nami?

— A czy ja bym cię prosił, żebyś została?

Trzymając na rękach śpiące dziecko, postawiła stopę na pierwszym stopniu schodków.

— Żegnaj, Shaun. Szkoda, że to nie może ułożyć się inaczej.

— Oj szkoda, Kelly, szkoda.

* * *

Kelly siedziała w kabinie z ośmioletnim chłopcem na kolanach i dwiema dziewczynkami w ramionach. Ściśnięte wkoło dzieci wierciły się, niecierpliwe i podniecone, pytając o czekający na nie statek kosmiczny. Lalonde już zacierało się w ich pamięci niczym koszmar senny.

Żeby to mógł być tylko sen, pomyślała.

Jęk kompresorów wypełnił zatłoczoną kabinę, kiedy Ashly włączył wentylatory. Wkrótce byli w powietrzu: pokład się przechylał, dawało się odczuć przyspieszenie. Kelly zamknęła oczy i połączyła się z zespołem czujników kosmolotu. Sawannę przemierzała samotna postać — krzepki mężczyzna o nie uczesanych ciemnych włosach, ubrany w grubą kraciastą koszulę z postawionym kołnierzykiem. Wracał do domu.

Chwilę później nad trawiastą równiną przetoczył się głośny huk gromu dźwiękowego. Fenton zadarł wielką głowę, lecz nie wypatrzył na niebie niczego prócz deszczu i obłoków. Ponownie skierował wzrok ku ziemi, by dalej szukać czułych myśli swego pana.

Dzieje podboju kosmosu

2020: Założenie bazy księżycowej Cavius i początek eksploatacji podpowierzchniowych zasobów Srebrnego Globu.

2037: Seria osiągnięć w inżynierii genetycznej: wzmocnienie systemu immunologicznego, usunięcie wyrostka robaczkowego, poprawienie wydolności niektórych narządów.

2041: Oddanie do użytku pierwszych (drogich i niskowydajnych) elektrowni termojądrowych wykorzystujących deuter w charakterze paliwa.

2044: Powtórne zjednoczenie chrześcijan.

2047: Pierwsza misja przechwycenia asteroidy. Początki ziemskiego Halo 0’Neilla.

2049: Quasiświadome technobiotyczne zwierzęta w roli serwitorów.

2055: Misja astronautyczna na Jowisza.

2055: Spółki założycielskie przyznają autonomię miastom lunarnym.

2057: Założenie osiedla na planetoidzie Ceres.

2058: Afiniczne symbionty neuronowe WingCit Czonga umożliwiają kontrolę nad zwierzętami i mechanizmami technobiotycznymi.

2064: Międzynarodowe konsorcjum przemysłowe Jovian Sky Power Corporation rozpoczyna eksploatację He3 za pomocą aerostatów wydobywczych w atmosferze Jowisza.

2064: Świeckie zjednoczenie muzułmanów.

2067: Zastosowanie paliwa helowego w elektrowniach termojądrowych.

2069: Gen więzi afinicznej wszczepiony w łańcuch ludzkiego DNA.

2075: JSKP zawiązuje Eden, technobiotyczny habitat umieszczony na orbicie okołojowiszowej i objęty oficjalnym protektoratem ONZetu.

2077: Na asteroidzie Nova Kong rusza program badań nad napędami statków kosmicznych nowej generacji.

2085: Eden otwarty dla pierwszych mieszkańców.

2086: Habitat Pallas zawiązany na orbicie okołojowiszowej.

2090: WingCit Czong umiera, przekazując wspomnienia warstwie neuronowej Edenu. Początek kultury edenistów. Eden i Pallas ogłaszają niepodległość i występują z ONZetu.

Masowy wykup akcji JSKP. Papież Eleonora nakłada ekskomunikę na chrześcijan z genem więzi afinicznej. Exodus do Edenu ludzi o zdolnościach afinicznych. Na Ziemi zdecydowany odwrót od technobiotycznych rozwiązań w przemyśle.

2091: Referendum na Lunie w sprawie terraformowania Marsa.

2094: Edeniści wdrażają w życie program rozwijania zarodków w tak zawanych egzołonach; embriony poddawane modyfikacjom genetycznym. Populacja edenistów potrojona w ciągu dekady.

2103: Konsolidacja gabinetów rządowych na Ziemi; powstanie Rządu Centralnego.

2103: Założenie bazy Thoth na Marsie.

2107: Jurysdykcja Rządu Centralnego rozszerzona na Halo O’Neilla.

2115: Pierwsze natychmiastowe przemieszczenie translacyjne z Ziemi na Marsa statkiem zbudowanym w Nova Kongu.

2118: Misja kosmiczna na Proximę Centauri.

2123; Odkrycie terrakompatybilnych roślin w układzie Rossa 154.

2125: Przybycie pierwszych wielonarodowościowych grup kolonistów na Fortunę, planetę w układzie Rossa 154.

2125–2130: Odkrycie czterech nowych terrakompatybilnych planet.

Dalsze zakładanie kolonii wielonarodowościowych.

2131: Zawiązanie Perseusza na orbicie gazowego olbrzyma w układzie Rossa 154 i początek eksploatacji He3 w tym układzie.

2131–2205: Odkrycie stu trzydziestu terrakompatybilnych planet.

W Halo O’Neilla rusza zakrojony na szeroką skalę program budowy statków gwiezdnych. Rząd Centralny postanawia rozwiązać problem przeludnienia poprzez masowy wywóz ludzi na nowo odkrywane planety. W roku 2160 tygodniowo 2 miliony przesiedlanych, tzw. Wielkie Rozproszenie. Konflikty etniczne na kilku wielonarodowościowych koloniach. Poszczególne stany Rządu Centralnego sponsorują powstawanie kolonii jednolitych kulturowo. Edeniści eksploatują He3 we wszystkich układach posiadających gazowego olbrzyma.

2139: Asteroida Braun uderza w powierzchnię Marsa.

2180: Pierwsza wieża orbitalna zbudowana na Ziemi.

2205: W odpowiedzi na monopol energetyczny edenistów Rząd Centralny rozpoczyna budowę stacji produkujących antymaterię na orbicie okołosłonecznej.

2208: Gotowe pierwsze statki gwiezdne z napędem na antymaterię.

2210: Richard Saldana przerzuca zaplecze przemysłowe Nova Kongu z Halo O’Neilla na asteroidę obiegającą Kulu. Ogłasza niepodległość miejscowego układu gwiezdnego, zakłada rdzennie chrześcijańską kolonię i rozpoczyna eksploatację He3 w atmosferze gazowego olbrzyma.

2218: Zawiązanie pierwszego jastrzębia, technobiotycznego statku zaprojektowanego przez edenistów.

2225: Zawiązanie na orbicie Saturna habitatów Remus i Romulus, przeznaczonych dla stu rodzin edenistów i na bazy dla jastrzębi.

2232: Starcie w pobliżu punktu libracyjnego L5 Jowisza pomiędzy okrętami Związku Asteroidalnego a należącą do Halo 0’Neilla rafinerią surowców węglowodorowych.

Antymateria użyta w charakterze broni. Dwadzieścia tysięcy ofiar śmiertelnych.

2238: Podpisanie układu pokojowego na Deimosie. Zakaz produkcji i wykorzystywania antymaterii w Układzie Solarnym ratyfikowany przez Rząd Centralny, społeczność edenistów, mieszkańców Luny i Związek Asteroid. Początek demontażu stacji produkujących antymaterię.

2240: Koronacja Gerralda Saldany na króla Kulu. Założenie dynastii Saldanów.

2267–2270: Osiem odrębnych starć między planetami kolonialnymi z użyciem antymaterii. Trzynaście milionów ofiar śmiertelnych.

2271: Szczyt na Avon z udziałem przywódców wszystkich planet. Podpisanie traktatu zakazującego produkcji i wykorzystywania antymaterii w całym zamieszkanym regionie przestrzeni kosmicznej. Powołanie Konfederacji Ludzkiej mającej stać na straży postanowień traktatu. Początek tworzenia Sił Powietrznych Konfederacji.

2300: Przyjęcie edenistów do Konfederacji.

2301: Pierwszy kontakt. Odkrycie rasy Dżisiro, cywilizacji na poziomie preindustrialnym. Postanowieniem Konfederacji system objęty kwarantanną w celu zapobiegnięcia skażeniu kulturowemu.

2310: Pierwsza asteroida lodowa uderza w Marsa.

2330: Pierwsze czarne jastrzębie wyhodowane w autonomicznym habitacie Valisk.

2350: Wojna między Novską a Hilversumem. Novska zbombardowana pociskami z antymaterią. Flota Konfederacji zapobiega akcji odwetowej.

2356: Odkrycie ojczystej planety Kiintów.

2357: Kiintowie dołączają do Konfederacji w roli „obserwatorów”.

2360: Czarny jastrząb zwiadowczy odkrywa Atlantydę.

2371: Atlantyda skolonizowana przez edenistów.

2395: Odkrycie planety kolonialnej Tyrataków.

2402: Tyratakowie dołączają do Konfederacji.

2420: Statek zwiadowczy Kulu odkrywa Pierścień Ruin.

2428: W pobliżu Pierścienia Ruin książę Michael Saldana zawiązuje technobiotyczny habitat Tranquillity.

2432: Maurice, syn księcia Michaela, otrzymuje gen więzi afinicznej. Kryzys abdykacyjny w Kulu. Koronacja Lukasa Saldany. Książę Michael wygnany.

2550: Komisja Terraformowania ogłasza Marsa planetą nadającą się do zamieszkania.

2580: Odkrycie wokół Tunji asteroid klasy dorado przedmiotem sporu między Garissą i Omutą.

2581: Statki omutańskiej floty handlowej zrzucają na Garissę piętnaście zawierających antymaterię bomb o wielkiej sile rażenia. Powierzchnia planety nieodwracalnie zniszczona. a. Konfederacja nakłada trzydziestoletnie sankcje gospodarcze na Omutę: wymiana handlowa z planetą zakazana. Siły Powietrzne Konfederacji uszczelniają blokadę.

2582: Założenie kolonii na Lalonde.

Content

Peter F. Hamilton
Dysfunkcja rzeczywistości: Ekspansja

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

Dzieje podboju kosmosu