Lois McMaster Bujold

De planeet Barrayar

EEN

Ik ben bang. Cordelia opende het gordijn van het raam van de woonkamer op de tweede verdieping van Huize Vorkosigan. Ze tuurde de zonverlichte straat onder zich in. Een lange zilverkleurige grondmobiel reed de halve cirkel van de oprijlaan op naar de zuilengalerij met de hoofdingang, en kwam voorbij het gepunte ijzeren hek en de van de aarde geïmporteerde heesters tot stilstand. Een regeringsauto. Het portier van het achterste passagierscompartiment zwaaide naar boven en er verscheen een man in een groen uniform. Ondanks het vertekende beeld herkende Cordelia commandant Illyan, met zijn bruine haar en zoals gewoonlijk zonder hoofddeksel. Hij verdween met grote stappen uit het gezicht onder de zuilengalerij. Ik hoef me waarschijnlijk pas echt zorgen te maken als de Keizerlijke Veiligheidsdienst ons midden in de nacht komt halen. Maar er bleef toch een restje angst achter, diep in haar buik. Waarom ben ik in ’s hemelsnaam naar Barrayar gekomen? Wat heb ik gedaan met mezelf, met mijn leven? De voetstappen van iemand die laarzen droeg weerklonken door de gang en de deur van de woonkamer ging piepend naar binnen open. Sergeant Bothari stak zijn hoofd om de deur en bromde tevreden omdat hij haar had gevonden. ‘Mevrouw. Tijd om te gaan.’

‘Dank u, sergeant.’ Ze liet het gordijn vallen en draaide zich om teneinde nog een laatste kritische blik op zichzelf te werpen in een spiegel aan de muur boven de archaïsche open haard. Moeilijk te geloven dat de mensen hier nog plantaardig materiaal verbrandden vanwege de warmte die bij die scheikundige reactie vrijkwam. Ze tilde haar kin op boven het stijve witte kanten boordje van haar blouse, trok de mouwen van haar geelbruine jasje recht en schopte afwezig met haar knie tegen de lange wijde rok van een vrouw die tot de Vor-klasse behoorde, geelbruin zodat hij bij het jasje paste. De kleur stelde haar op haar gemak, bijna hetzelfde geelbruin als haar oude Bètaanse werktenue van de Sterrenkundige Verkenning. Ze streek met haar handen over haar rode haar, dat een scheiding in het midden had en uit haar gezicht werd gehouden door twee geëmailleerde kammetjes, en gooide het over haar schouders naar achteren, waar het losjes krullend tot halverwege haar rug hing. Haar grijze ogen staarden haar aan vanuit het bleke gezicht in de spiegel. Neus een beetje te knokig, kin een tikje te lang, maar beslist een bruikbaar gezicht, goed voor alle praktische doeleinden.

Nou ja, als ze er gracieus uit wilde zien, hoefde ze alleen maar naast sergeant Bothari te gaan staan. Hij doemde somber naast haar op, in zijn volle lengte van twee meter. Cordelia vond dat ze een lange vrouw was, maar haar kruin bevond zich op gelijke hoogte met zijn schouder. Hij had het gezicht van een waterspuwer; gesloten, behoedzaam, met een haakneus, en met een knobbeligheid die hem in combinatie met zijn gemillimeterde haar een misdadig uiterlijk verleende. Zelfs het smaakvolle uniform van graaf Vorkosigan, donkerbruin met de in zilverdraad geborduurde symbolen van het huis erop, slaagde er niet in Bothari te ontdoen van zijn verbluffende lelijkheid. Maar het was een heel goed gezicht, voor praktische doeleinden. Een bewaker in uniform. Wat een idee. Wat bewaakte hij?Ons leven, ons lot en onze heilige reputatie, om te beginnen. Ze knikte hem vriendelijk toe, in de spiegel, en draaide zich honderdtachtig graden om hem te volgen door de doolhof van Huize Vorkosigan. Ze moest zo snel mogelijk haar weg leren vinden door deze gigantische villa. Het was gênant om verdwaald te raken in je eigen huis en een toevallig passerende bewaker of bediende te moeten vragen je op het juiste spoor te zetten. Midden in de nacht, met alleen een handdoek om je heen. Ik ben navigator op een ruimteschip geweest. Heus waar. Als ze vijf dimensies ondersteboven aankon, zou ze toch ook deze drie dimensies met de juiste kant boven onder de knie moeten kunnen krijgen.

Ze bereikten de top van een grote wenteltrap, die sierlijk drie verdiepingen naar beneden spiraalde, naar een zwart-met-wit betegelde vloer. Haar lichte stappen volgden Bothari’s ritmische tred. Haar rokken gaven haar het gevoel dat ze zweefde, als aan een parachute naar beneden wervelde.

Een lange jongeman, die op een wandelstok geleund onder aan de trap stond, keek op bij de echo van hun voetstappen. Het gezicht van luitenant Kodelka was zo regelmatig en sympathiek als dat van Bothari smal en eigenaardig was, en hij glimlachte vrijuit naar Cordelia. Zelfs de rimpeltjes van pijn bij zijn oog- en mondhoeken slaagden er niet in dat gezicht oud te doen lijken. Hij droeg het keizerlijke groene uniform, het dagelijkse tenue, afgezien van de insignes identiek aan dat van beveiligingscommandant Illyan. De lange mouwen en hoge kraag van zijn jasje verborgen het netwerk van dunne rode littekens dat zijn halve lichaam overdekte, maar Cordelia zag het in gedachten voor zich. Naakt zou Kodelka dienst kunnen doen als illustratie bij een les over de constructie van het menselijk zenuwstelsel, want elk litteken vertegenwoordigde een dode zenuw die was weggesneden en vervangen door een kunstzenuw van zilverdraad. Luitenant Kodelka was nog niet helemaal gewend aan zijn nieuwe zenuwstelsel. Spreek de waarheid. De chirurgen hier zijn domme, onhandige slagers. Het werk haalde het in elk geval niet bij wat op Kolonie Bèta de norm was. Cordelia zorgde ervoor dat er geen spoortje van deze persoonlijke mening van haar gezicht te lezen viel.

Kodelka draaide zich schokkerig om en knikte naar Bothari. ‘Hallo, sergeant. Goedemorgen, vrouwe Vorkosigan.’

Haar nieuwe naam klonk haar nog vreemd in de oren, alsof die niet bij haar hoorde. Ze glimlachte terug. ‘Goedemorgen, Ko. Waar is Aral?

‘Hij en commandant Illyan zijn naar de bibliotheek gegaan, om te kijken waar het nieuwe com-paneel zal worden neergezet. Ze kunnen elk moment terugkomen. Ah.’ Hij knikte, en er weerklonken voetstappen vanuit een zuilengang. Cordelia volgde zijn blik. Illyan, tenger, kleurloos en goed gemanierd, werd geflankeerd — overschaduwd — door een man van halverwege de veertig die er schitterend uitzag in zijn keizerlijke ceremoniële tenue. De reden dat ze naar Barrayar was gekomen.

Admiraal heer Aral Vorkosigan, buiten dienst. Buiten dienst geweest, tot gisteren. Hun leven was gisteren volledig op zijn kop gezet. Alles komt weer op zijn pootjes terecht, dat zul je zien. Vorkosigan was gedrongen en gespierd, en zijn donkere haar was doorschoten met grijs. Zijn brede kaak werd ontsierd door een oud L-vormig litteken. Hij bewoog met een gecomprimeerde energie en de blik in zijn grijze ogen was intens en naar binnen gericht totdat ze oplichtten bij het zien van Cordelia.

‘Ik wens u een schone morgen, mijn vrouwe,’ riep hij vrolijk uit terwijl hij haar hand pakte. De formulering was geforceerd, maar het gevoel lag open en oprecht in zijn ogen, die zo helder waren als spiegels. In die spiegels ben ik mooi, besefte Cordelia met een warm gevoel. Veel flatteuzer dan die boven aan de muur. Van nu af aan zal ik deze gebruiken om mezelf te zien. Zijn brede hand was droog en warm; een welkome warmte, levende warmte, die zich om haar koele spitse vingers sloot. Mijn echtgenoot. Dat paste als gegoten, net zo perfect als haar hand in de zijne paste, ook al leek haar nieuwe naam, vrouwe Vorkosigan, nog van haar schouders af te glijden.

Ze keek naar Bothari, Kodelka en Vorkosigan, zoals ze een ogenblik lang bij elkaar stonden. Drie gewonden. Drie overlevenden. Ze hadden alle drie bijna-fatale verwondingen opgelopen in de recente oorlog bij Escobar; Ko lichamelijk, Bothari geestelijk en Vorkosigan moreel. Het leven gaat verder. Marcheer of sterf. Beginnen we eindelijk allemaal te herstellen? Ze hoopte het.

‘Klaar om te vertrekken, lieve kapitein?’ vroeg Vorkosigan haar. Zijn stem was een bariton, zijn Barrayaraanse accent warm, met sterke keelklanken.

‘Zo klaar als ik ooit zal zijn, geloof ik.’

Illyan en luitenant Kodelka liepen voor hen uit naar buiten. Kodelka’s onzekere schuifelgang stak af naast de ferme tred van Illyan, en Cordelia fronste bedenkelijk. Ze pakte Vorkosigans arm en ze volgden hen en lieten Bothari over aan zijn huiselijke plichten. ‘Wat is ons rooster voor de komende dagen?’ vroeg ze. ‘Nou, eerst natuurlijk deze audiëntie,’ antwoordde Vorkosigan. ‘En daarna moet ik met wat mannen spreken. Dat organiseert graaf Vortala. Over een paar dagen komt de officiële goedkeuring van de voltallige Verzamelde Raden, en dan word ik beëdigd. We hebben in geen honderdtwintig jaar een regent gehad. God mag weten wat voor protocol ze zullen opgraven en afstoffen.’

Kodelka zat voor in de grondmobiel, naast de geüniformeerde chauffeur. Commandant Illyan liet zich op de bank tegenover Cordelia en Vorkosigan zakken, in het achterste compartiment, met zijn gezicht naar de achterkant van de auto. Dit is een pantserwagen, besefte Cordelia toen ze zag hoe dik de transparante kap was die zich over hen sloot. Op een teken van Illyan aan de chauffeur gleden ze de straat in. Er drong bijna geen geluid van buiten door.

‘Gemalin van de regent.’ Cordelia proefde de term. ‘Is dat mijn officiële titel?’

‘Ja, mevrouw,’ zei Illyan.

‘Horen er officiële verplichtingen bij?’

Illyan keek naar Vorkosigan, die zei: ‘Hm. Ja en nee. Er zullen veel plechtigheden zijn om bij te wonen… op te luisteren, in jouw geval. Te beginnen met de rouwdienst voor de keizer, die een straf zal zijn voor alle betrokkenen, behalve misschien voor keizer Ezar zelf. Dat komt allemaal pas nadat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Ik weet niet of hij daar een rooster voor heeft, maar ik acht hem er wel toe in staat.

Je sociale verplichtingen kunnen zo veelomvattend zijn als je zelf wilt. Toespraken en plechtigheden, belangrijke bruiloften en naamdagen en begrafenissen, het verwelkomen van delegaties uit de districten; kortom, public relations. Het soort dingen dat prinses-douairière Kareen met zoveel flair doet.’ Vorkosigan zweeg even, zag haar verschrikte blik en vervolgde haastig: ‘Of, als je dat wilt, kun je een volledig teruggetrokken leven leiden. Je hebt daar nu een volmaakt excuus voor…’ — zijn hand, die om haar middel lag, streelde heimelijk over haar nog platte buik — ‘… en eigenlijk zou ik liever hebben dat je je een beetje ontziet.

Maar belangrijker is het diplomatieke aspect… Ik zou het zeer op prijs stellen als jij mijn verbinding zou zijn met de prinses-douairière, en de… jonge keizer. Raak met haar bevriend, als je kunt; het is een zeer gereserveerde vrouw. De opvoeding van de jongen is van vitaal belang. We mogen de vergissingen van Ezar Vorbarra niet herhalen.’

‘Ik kan het proberen,’ zei ze met een zucht. ‘Het zal nog een hele klus worden om door te gaan voor een Barrayaraanse Vor.’

‘Wring je er niet voor in allerlei bochten. Ik zou niet graag zien dat je je zo moest aanpassen. Bovendien is er nog een ander aspect.’

‘Waarom verbaast dat me niet? Vertel op.’

Hij zweeg even om zijn woorden te kiezen. ‘Toen wijlen kroonprins Serg graaf Vortala een salonsocialist noemde, was dat niet helemaal onzin. Beledigingen die pijn doen, hebben altijd een kern van waarheid. Graaf Vortala heeft alleen onder de hogere standen geprobeerd leden te werven voor zijn progressieve partij. Onder de mensen die er werkelijk toe doen, zoals hij zou zeggen. Zie je de kleine inconsequentie in zijn gedachtegang?’

‘Ongeveer ter grootte van het Hogarthravijn op mijn planeet? Ja.’

‘Jij bent een Bètaanse, een vrouw van melkwegwijde faam.’

‘O, kom nou!’

‘Zo word je hier gezien. Ik denk dat je niet helemaal beseft wat voor beeld de mensen van je hebben. Heel vleiend voor mij, trouwens.’

‘Ik hoopte dat ik onzichtbaar was. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik erg populair ben, na wat we jouw kant hebben aangedaan bij Escobar.’

‘Dat zit in onze cultuur. Mijn volk zal een moedige strijder vrijwel alles vergeven. En jij verenigt in jouw persoontje twee van de tegenover elkaar staande partijen: de aristocratische militairen en het pro-galactische gepeupel. Ik geloof echt dat ik met jouw hulp het hele midden uit de Volksliga voor Defensie kan losweken, als je bereid bent mijn troefkaarten voor me uit te spelen.’

‘Mijn hemel. Hoe lang denk je hier al over na?’

‘Over het probleem, lang. Over jou als deel van de oplossing, pas sinds vandaag.’

‘Wat, wil je me inzetten als boegbeeld van een of andere constitutionele partij?’

‘Nee, nee. Dat is nu juist iets waarvan ik op mijn eer zal moeten zweren dat ik het zal voorkomen. Het zou niet in de geest van mijn eed zijn om een uitgehold keizerschap aan prins Gregor over te dragen. Wat ik wil… wat ik wil is een manier vinden om de beste mensen, uit elke sociale klasse, taalgroep en partij, in dienst van de keizer te krijgen. De Vor hebben eenvoudigweg een te klein reservoir aan talent. De regering moet meer gaan lijken op het leger in de beste zin, waarin bekwaamheid promotie oplevert en achtergrond geen rol speelt. Keizer Ezar heeft geprobeerd zoiets te doen, door de ministeries meer macht te geven ten koste van de graven, maar dat is te ver doorgeschoten. De graven zijn van al hun macht beroofd en de ministeries zijn corrupt. Er moet een manier zijn om een evenwicht te bereiken.’ Cordelia zuchtte. ‘Ik denk dat we ons er maar bij moeten neerleggen dat we het hier niet over eens zijn, over staatsinstellingen. Tenslotte heeft niemand mij tot regent van Barrayar benoemd. Maar ik waarschuw je: ik zal blijven proberen je van gedachten te doen veranderen.’

Illyan trok zijn wenkbrauwen op. Cordelia leunde lusteloos achterover en keek door de dikke overkapping hoe Vorbarr Sultana, de Barrayaraanse hoofdstad, voorbijgleed. Ze was niet met de regent van Barrayar getrouwd, vier maanden geleden. Ze was getrouwd met een eenvoudige militair buiten dienst. Goed, mannen werden geacht te veranderen na het huwelijk, meestal ten kwade, maar… zoveel? Zo snel?Dit staat niet in mijn functieomschrijving, meneer.

‘Het was wel een teken van groot vertrouwen van keizer Ezar, dat hij je gisteren tot regent heeft benoemd. Ik geloof niet dat hij zo’n meedogenloze pragmaticus is als je me wilde doen geloven,’ merkte ze op. ‘Het is wel een teken van vertrouwen, maar ingegeven door noodzaak. Je hebt blijkbaar niet begrepen wat de betekenis is van kapitein Negri’s overplaatsing naar de hofhouding van de prinses.’

‘Nee. Was die er dan?’

‘O, ja, een overduidelijke boodschap. Negri houdt gewoon zijn oude functie van hoofd van de Keizerlijke Veiligheidsdienst. Hij zal natuurlijk geen rapport uitbrengen aan een vierjarig jongetje, maar aan mij. Commandant Illyan zal in de praktijk slechts zijn assistent zijn.’ Vorkosigan en Illyan knikten elkaar licht ironisch toe. ‘Maar er bestaat geen twijfel over waar Negri’s loyaliteit zal liggen in het geval dat ik, eh, gek word en een poging doe de keizerlijke macht behalve in de praktijk ook in naam te veroveren. Hij heeft ongetwijfeld geheime orders om me in dat geval uit de weg te ruimen.’

‘O. Nou, ik kan je verzekeren dat ik geen enkele wens heb om keizerin van Barrayar te worden. Voor het geval je je dat afvroeg.’

‘Dat vermoeden had ik al.’

De grondmobiel bleef staan voor een hek in een stenen muur. Vier bewakers inspecteerden hem grondig, controleerden Illyans pasjes en wuifden dat ze door mochten rijden. Al die bewakers, hier, bij Huize Vorkosigan… waar waakten ze tegen? Andere Barrayaranen, waarschijnlijk, in dit in partijen opgesplitste politieke landschap. Een zeer Barrayaraans gezegde dat de oude graaf had gebruikt en dat ze grappig had gevonden, kwam nu bij haar boven en verontrustte haar. Met al die mest hier moet er wel ergens een pony rondlopen. Op Kolonie Bèta waren vrijwel geen paarden, afgezien van een paar exemplaren in dierentuinen. Met al die bewakers hier… Maar als ik niemands vijand ben, hoe kan iemand dan mijn vijand zijn?

Illyan, die had zitten schuiven in zijn stoel, verhief nu zijn stem. ‘Ik zou willen voorstellen, meneer,’ zei hij aarzelend tegen Vorkosigan, ‘u zelfs willen smeken om uw mening te herzien en hier uw intrek te nemen, in de keizerlijke residentie. Beveiligingsproblemen — mijn problemen — zullen hier veel makkelijker op te lossen zijn.’ Hij glimlachte een beetje, wat slecht was voor zijn imago, want met zijn stompe gelaatstrekken ging hij eruitzien als een jong hondje. ‘Welke suite had je in gedachten?’ vroeg Vorkosigan. ‘Nou, als… Gregor de kroon erft, zullen hij en zijn moeder naar de keizerlijke suite verhuizen. Dan staan Kareens kamers leeg.’

‘Die van prins Serg, bedoel je.’ Vorkosigan keek grimmig. ‘Ik… denk dat ik liever officieel mijn intrek neem in Huize Vorkosigan. Mijn vader brengt tegenwoordig steeds meer tijd door op het platteland, op Vorkosigan Surleau, en ik denk niet dat hij het erg zal vinden om te verhuizen.’

‘Ik kan niet zeggen dat ik dat een goed idee vind, meneer. Puur met het oog op de beveiliging. Het staat in het oude deel van de stad. Er ligt een wirwar van straatjes omheen. Er lopen minstens drie stelsels van oude tunnels onder het gebied door, van oude riool- en transportsystemen, en er staan te veel nieuwe hoge gebouwen omheen die, eh, erop uitkijken. Je hebt minstens zes fulltime patrouilles nodig om het ook maar oppervlakkig te kunnen beveiligen.’

‘Heb je de manschappen?’

‘Dat wel.’

‘Dan wordt het Huize Vorkosigan.’ Vorkosigan zag Illyans teleurgestelde blik en sprak hem opbeurend toe. ‘Het is misschien slecht vanuit beveiligingsoogpunt, maar het is heel goed voor de public relations. Het zal het nieuwe regentschap een voortreffelijke indruk van, eh, dappere nederigheid verlenen. Zou moeten bijdragen aan het verminderen van de paranoia over een staatsgreep.’

En daar waren ze, bij het paleis. Bij de keizerlijke residentie verzonk Huize Vorkosigan in het niet. In alle richtingen rezen vleugels van twee tot vier verdiepingen op, hier en daar bekroond met een toren. Toevoegingen uit verschillende tijdperken vormden een wirwar van uitgestrekte zowel als intieme binnenhoven, waarvan sommige goed geproportioneerd waren en andere eerder toevallig leken te zijn ontstaan. De oostelijke gevel was het meest uniform in stijl, overdekt met stenen sculpturen. De noordkant was meer onderbroken en ging over in een geometrisch aangelegde tuin. De westkant was het oudst en de zuidelijke vleugel was de meest recente aanbouw. De grondmobiel kwam tot stilstand voor een portaal van twee verdiepingen aan de zuidkant, en Illyan nam hen mee langs meer bewakers een brede stenen trap op naar een grote suite op de eerste verdieping. Ze beklommen de treden langzaam, zich aanpassend aan de onhandige tred van Kodelka. Kodelka keek met een verlegen verontschuldigende frons naar hen op en boog toen geconcentreerd zijn hoofd weer… of beschaamd?Heeft dit huis geen hefbuis, vroeg Cordelia zich geërgerd af. Aan de andere kant van dit stenen labyrint, in een kamer aan de noordzijde, met uitzicht op de tuin, lag een bleke oude man uitgeput te sterven in zijn enorme bed, waarin ook zijn voorouders hadden gelegen…

In de ruime gang op de eerste verdieping, bekleed met zachte tapijten en gedecoreerd met schilderijen en wandtafels die vol stonden met snuisterijen — kunstvoorwerpen, veronderstelde Cordelia — troffen ze kapitein Negri aan, die zacht stond te praten met een vrouw die haar armen over elkaar had geslagen. Cordelia had het beroemde — of beruchte — hoofd van de Barrayaraanse Keizerlijke Veiligheidsdienst de vorige dag voor het eerst ontmoet, na Vorkosigans historische sollicitatiegesprek met de bijna-wijlen Ezar Vorbarra in de noordelijke vleugel. Negri was een man met een hard gezicht, een hard lijf en een hoofd als een geweerkogel, die zijn keizer bijna veertig jaar lang met hart en ziel had gediend, een sinistere legende met een blik waaruit niets viel op te maken.

Nu had hij zich over haar hand gebogen en haar ‘vrouwe’ genoemd alsof hij het meende, of in elk geval niet met meer ironie dan hij in zijn andere opmerkingen legde. De alerte blonde vrouw, of was het een meisje?, was in burger, in een gewone jurk. Ze was lang en gespierd, en ze keek nog geïnteresseerder naar Cordelia dan Cordelia naar haar.

Vorkosigan en Negri wisselden een korte begroeting uit in de telegramstijl van twee mannen die al zo lang met elkaar in contact staan dat alle beleefdheden zijn samengeperst in een barstensvolle code. ‘En dit is juffrouw Droesjnakovi.’ Negri stelde de vrouw niet zozeer voor als wel dat hij haar ten behoeve van Cordelia met een wuivend handgebaar benoemde.

‘En wat is een Droesjnakovi?’ vroeg Cordelia luchtig en enigszins wanhopig. Iedereen leek hier altijd overal van op de hoogte te zijn behalve zij, hoewel Negri ook had verzuimd om luitenant Kodelka voor te stellen; Kodelka en Droesjnakovi wierpen verholen blikken op elkaar. ‘Ik ben dienares van de Binnenste Kamer, vrouwe.’ Droesjnakovi maakte een klein buiginkje voor haar, een halve reverence. ‘En wat bedient u? Behalve de kamer.’

‘Prinses Kareen, mevrouw. Maar dat is alleen mijn officiële titel. Op de personeelsbegroting van kapitein Negri sta ik vermeld als lijfwacht eerste klasse.’ Het was moeilijk te zeggen welke titel haar meer trots en plezier bezorgde, maar Cordelia vermoedde dat het de laatste was. ‘Je bent vast goed, als hij je die rang heeft toegekend.’ Dit werd beloond met een glimlach en een:’ Dank u, mevrouw. Ik doe mijn best.’

Iedereen liep achter Negri aan door een deur een lange, zonnig gele kamer binnen met veel ramen op het zuiden. Cordelia vroeg zich af of de mengelmoes aan meubilair bestond uit kostbare antiquiteiten of sjofele tweedehandsjes. Ze wist het niet. Aan de andere kant van de kamer, op een gele zijden canapé, zat een vrouw op hen te wachten die ernstig toekeek hoe de hele groep op haar af dromde. Prinses-douairière Kareen was een magere, gespannen ogende vrouw van dertig met kunstig opgestoken, prachtig donker haar, hoewel haar grijze lange jurk eenvoudig van snit was. Eenvoudig maar volmaakt. Een donkerharig jongetje van een jaar of vier lag op zijn buik op de grond te mompelen tegen zijn speelgoedstegosaurus ter grootte van een kat, die terug mompelde. Ze liet hem opstaan, zijn speelgoedrobot afzetten en naast haar komen zitten, maar hij bleef het leerachtige, opgevulde beest omklemmen op zijn schoot. Cordelia was blij om te zien dat het prinsje naar zijn leeftijd gekleed was in een gemakkelijk speelpakje.

In formele bewoordingen stelde Negri Cordelia voor aan de prinses en prins Gregor. Cordelia wist niet zeker of ze moest buigen, een reverence maken of haar gewoon moest groeten, dus maakte ze uiteindelijk net zo’n soort buiginkje met haar hoofd als Droesjnakovi had gedaan. Gregor staarde haar ernstig en zeer bedenkelijk aan, en ze probeerde naar hem te glimlachen op een manier waarvan ze hoopte dat die geruststellend was.

Vorkosigan liet zich op één knie voor de jongen zakken — alleen Cordelia zag Aral slikken — en zei: ‘Weet u wie ik ben, prins Gregor?’ Gregor kroop een beetje tegen zijn moeder aan en keek naar haar op.

Ze knikte bemoedigend. ‘Heer Aral Vorkosigan,’ zei Gregor met een klein stemmetje.

Vorkosigan verzachtte zijn toon, ontspande zijn handen en probeerde bewust zijn gebruikelijke heftigheid te temperen. ‘Uw grootvader heeft me gevraagd uw regent te zijn. Heeft iemand u uitgelegd wat dat betekent?’

Gregor schudde zwijgend zijn hoofd; Vorkosigan trok een wenkbrauw op naar Negri, een lichte terechtwijzing. Negri’s gelaatsuitdrukking veranderde niet.

‘Dat betekent dat ik het werk van uw grootvader zal doen totdat u oud genoeg bent om het zelf te doen, als u twintig wordt. De komende zestien jaar zal ik in plaats van uw grootvader voor u en uw moeder zorgen, en erop toezien dat u de opleiding en scholing krijgt om uw taak goed te vervullen, zoals uw grootvader heeft gedaan. Om goed te regeren.’

Zou het kind eigenlijk al weten wat regeren was? Vorkosigan had zorgvuldig vermeden te zeggen ‘in plaats van uw vader’, dacht Cordelia ironisch. Had vermeden om ook maar de minste verwijzing naar kroonprins Serg te maken. Serg was zo te merken aardig op weg om net zo volledig geschrapt te worden uit de Barrayaraanse geschiedenis als hij was verdampt in de veldslag in de ruimte. ‘Voorlopig,’ vervolgde Vorkosigan, ‘is het uw taak om goed uw best te doen bij uw lessen en uw moeder te gehoorzamen. Kunt u dat doen?’ Gregor slikte en knikte.

‘Ik denk dat u het heel goed zult doen.’ Vorkosigan knikte hem ferm toe, net als hij bij zijn stafofficieren deed, en stond op. Ik denk dat jij het ook heel goed zult doen, Aral, dacht Cordelia. ‘Nu u hier toch bent, meneer,’ begon Negri nadat hij even had gewacht om er zeker van te zijn dat Vorkosigan echt uitgesproken was, ‘zou ik graag willen dat u even meekomt naar de commandopost. Er zijn een paar rapporten die ik u wil laten zien. Het laatste van Darkoi lijkt erop te wijzen dat graaf Vorlakail al dood was voordat zijn residentie afbrandde, wat een nieuw licht — of een nieuwe schaduw — op die zaak werpt. En dan is er het probleem van het omvormen van het ministerie van politieke vorming…’

‘Het ontmantelen, zul je bedoelen,’ bromde Vorkosigan. ‘Wat dan ook. En zoals altijd de nieuwste sabotage van Komarr…’

‘Ik begrijp het. Laten we gaan. Cordelia, eh…’

‘Misschien wil vrouwe Vorkosigan nog even blijven,’ prevelde prinses Kareen bij deze kleine hint, met slechts een zweem van ironie. Vorkosigan wierp haar een dankbare blik toe. ‘Dank u, hoogheid.’ Ze streek afwezig met één vinger over haar smalle lippen terwijl alle mannen naar buiten dromden en ontspande zich enigszins toen ze de kamer hadden verlaten. ‘Mooi zo. Ik hoopte al dat ik u nog even voor mezelf zou hebben.’ Haar gelaatsuitdrukking verlevendigde toen ze Cordelia aankeek. Op een zwijgend tikje liet de jongen zich van de bank glijden en wijdde zich weer aan zijn spel, af en toe een blik achterom werpend.

Droesjnakovi keek met een frons de kamer door. ‘Wat was er aan de hand met die luitenant?’ vroeg ze Cordelia.

‘Luitenant Kodelka is geraakt door een schot van een zenuwvernietiger,’ zei Cordelia stug; ze was er niet zeker van of onder de vreemde toon van het meisje afkeuring verborgen ging. ‘Een jaar geleden, toen hij onder Aral diende aan boord van de Generaal Vorkraft. De zenuwreparaties zijn hier blijkbaar niet helemaal op het peil dat in de rest van de melkweg gebruikelijk is.’ Ze zweeg, bang dat het leek alsof ze haar gastvrouw bekritiseerde. Niet dat prinses Kareen verantwoordelijk was voor het dubieuze niveau van de geneeskunde op Barrayar. ‘O. Niet tijdens de Escobar-oorlog?’ vroeg Droesjnakovi. ‘In zekere zin was het het eerste schot van de Escobar-oorlog. Hoewel ik denk dat je het vriendschappelijk vuur zou kunnen noemen.’ Een verbijsterend oxymoron, die benaming.

‘Vrouwe Vorkosigan — of misschien moet ik kapitein Naismith zeggen — was erbij,’ zei prinses Kareen. ‘Zij kan het weten.’ Cordelia vond het moeilijk haar gelaatsuitdrukking te interpreteren. Hoeveel van Negri’s beroemde rapporten had de prinses gezien? ‘Wat vreselijk voor hem! Hij ziet eruit alsof hij heel atletisch is geweest,’ zei de lijfwacht.

‘Dat was hij ook.’ Cordelia glimlachte vriendelijker naar het meisje en liet haar verdedigende stekels zakken. ‘Zenuwvernietigers zijn akelige wapens, vind ik.’ Ze wreef afwezig over de gevoelloze plek op haar dijbeen, die verbrand was door niet meer dan een schampschot van een zenuwvernietiger, dat gelukkig niet door de onderhuidse vetlaag was gedrongen, zodat haar spierwerking niet beschadigd was. Daar had ze duidelijk iets aan moeten laten doen voordat ze van huis was weggegaan.

‘Ga zitten, vrouwe Vorkosigan.’ Prinses Kareen klopte naast zich op de canapé, waar de toekomstige keizer net nog had gezeten. ‘Droe, wil je Gregor meenemen voor zijn lunch?’

Droesjnakovi knikte begrijpend, alsof ze met dit simpele verzoek een onderliggende boodschap had ontvangen, nam de jongen bij de hand en liep met hem de kamer uit. Zijn kinderstemmetje klonk op: ‘Droesjie, mag ik een slagroompunt? En een voor Steggie?’ Slecht op haar gemak ging Cordelia zitten, met de rapporten van Negri in gedachten, en de gebrekkige informatie op Barrayar over hun kortgeleden afgebroken campagne om de planeet Escobar binnen te vallen. Escobar, de goede buur en bondgenoot van Kolonie Bèta… De wapens die kroonprins Serg en zijn schip hoog boven Escobar hadden doen desintegreren, waren met gevaar voor eigen leven door de Barrayaraanse blokkade geloodst door ene kapitein Cordelia Naismith van het Bètaanse expeditieleger. Dat feit was duidelijk en algemeen bekend, en daar hoefde ze zich niet voor te verontschuldigen. Het was de geheime geschiedenis, die zich achter de schermen had afgespeeld onder het Barrayaraanse opperbevel, die zo… verraderlijk was, dat was het juiste woord, besloot Cordelia. Gevaarlijk, als slecht opgeslagen giftig afval.

Tot Cordelia’s verbijstering boog prinses Kareen zich naar haar over, pakte haar rechterhand, bracht die naar haar lippen en drukte er een stevige kus op.

‘Ik heb gezworen,’ zei Kareen schor, ‘dat ik de hand zou kussen die Ges Vorrutyer heeft gedood. Dank u. Dank u.’ Haar stem was serieus en verstikt door tranen, en de dankbaarheid was van haar gezicht af te lezen. Ze ging rechtop zitten, haar gezicht werd weer gereserveerd en ze knikte. ‘Dank u. God zegene u.’

‘Eh…’ Cordelia wreef over de gekuste plek. ‘Ehmm… Ik… Deze eer komt een ander toe, hoogheid. Ik was erbij toen admiraal Vorrutyers keel werd doorgesneden, maar het was niet mijn hand die het heeft gedaan.’

Kareen balde haar vuisten in haar schoot, en haar ogen glommen. ‘Dan was het toch heer Vorkosigan!’

‘Nee!’ Cordelia klemde haar lippen op elkaar van ergernis. ‘Negri had u de waarheid moeten vertellen. Het was sergeant Bothari. Hij heeft mijn leven gered, op dat moment.’

‘Bothari?’ Kareen ging kaarsrecht zitten van verbazing. ‘Bothari het monster, Bothari, Vorrutyers krankzinnige knecht?’

‘Ik vind het niet erg om er de schuld van te krijgen in zijn plaats, hoogheid, want als het bekend was geworden, waren ze gedwongen geweest hem te executeren wegens moord en muiterij, en zo komt hij daar onderuit. Maar ik… ik mag zijn lof niet van hem afpakken. Ik zal het aan hem doorgeven als u wilt, maar ik weet niet zeker of hij zich de gebeurtenis herinnert. Hij heeft een of andere draconische psychotherapie ondergaan na de oorlog, voordat ze hem hebben laten gaan; wat de Barrayaranen therapie noemen’ — van dezelfde kwaliteit als hun neurochirurgie, vreesde Cordelia — ‘en ik heb begrepen dat hij voor die tijd ook niet helemaal, eh, normaal was.’

‘Nee,’ zei Kareen. ‘Dat was hij niet. Ik dacht dat hij Vorrutyers stroman was.’

‘Hij heeft ervoor gekozen dat niet te zijn. Ik denk dat het de heldhaftigste daad was waarvan ik ooit getuige ben geweest. Om vanuit dat moeras van kwaad en waanzin te streven naar…’ Cordelia’s stem stierf weg, want ze geneerde zich om te zeggen: te streven naar verlossing. Na een korte stilte vroeg ze: ‘Stelt u admiraal Vorrutyer verantwoordelijk voor de, eh, verwording van prins Serg?’ Als ze toch bezig waren de lucht te zuiveren… Niemand spreekt over prins Serg. Hij dacht dat hij de bloedige maar kortste weg naar de opperheerschappij nam, en nu is hij gewoon… verdwenen.

‘Ges Vorrutyer…’ Kareen wrong haar handen, ‘vond een geestverwant en vriend in Serg. Een willige volgeling, in zijn walgelijke pleziertjes. Misschien was het niet… alleen de schuld van Vorrutyer. Ik weet het niet.’

Een eerlijk antwoord, voelde Cordelia. Kareen vervolgde zacht: ‘Ezar beschermde me tegen Serg, nadat ik in verwachting was geraakt. Ik had mijn man al meer dan een jaar niet gezien toen hij sneuvelde bij Escobar.’

Misschien zal ik ook maar niet meer over prins Serg beginnen. ‘Ezar was een machtige beschermer. Ik hoop dat Aral het net zo goed doet,’ zei Cordelia verzoenend. Mocht ze al in de verleden tijd over keizer Ezar praten? Alle anderen leken dat te doen.

Kareen herstelde zich na een moment van afwezigheid en schudde haar hoofd om zich weer te concentreren. ‘Thee, vrouwe Vorkosigan?’ Ze glimlachte. Ze raakte een comlink aan die verborgen was in een met edelstenen bezette sierspeld op haar schouder en gaf huishoudelijke orders. Blijkbaar was het vertrouwelijke gesprek voorbij. Nu moest kapitein Naismith zien uit te puzzelen hoe vrouwe Vorkosigan thee diende te drinken met een prinses.

Gregor en de lijfwacht kwamen terug tegen de tijd dat de slagroom-punten werden geserveerd, en Gregor slaagde erin de dames zodanig te vertederen dat hij een tweede portie kreeg. Kareen trok de grens onvermurwbaar bij een derde. De zoon van prins Serg leek een volkomen normaal jongetje, hooguit een beetje stil in het gezelschap van vreemden. Cordelia bekeek hem en Kareen met grote persoonlijke interesse. Moeder zijn. Iedereen deed het. Hoe moeilijk kon het zijn? ‘Hoe bevalt uw nieuwe woonplaats u tot nu toe, vrouwe Vorkosigan?’ informeerde de prinses, als inleiding tot een beleefde conversatie. Praatjes voor bij de thee; nu geen naakte gezichten meer. Niet waar de kinderen bij zijn.

Cordelia dacht erover na. ‘Het buitenhuis in het zuiden, Vorkosigan Surleau, is gewoon schitterend. Dat prachtige meer… Het is groter dan enig wateroppervlak op Kolonie Bèta, maar Aral vindt het niets bijzonders. Uw planeet is buitengewoon mooi.’ Uw planeet. Niet mijn planeet? Als haar gevraagd zou worden naar haar eerste associatie, dacht Cordelia bij ‘thuis’ nog steeds ‘Kolonie Bèta’. Maar ze had wel voor eeuwig in Vorkosigans armen aan het meer kunnen blijven liggen. ‘De hoofdstad, hier… is in elk geval gevarieerder dan alles wat we thui… op Kolonie Bèta hebben. Hoewel,’ , ze lachte ongemakkelijk, ‘er zijn wel erg veel soldaten. De laatste keer dat ik zoveel groene uniformen om me heen zag, was ik in een krijgsgevangenenkamp.’

‘Ziet u ons nog steeds als de vijand?’ vroeg de prinses nieuwsgierig. ‘O, ik zag u al niet meer als de vijand voordat de oorlog voorbij was. Meer als een verzameling slachtoffers, lijdend aan verscheidene gradaties van blindheid.’

‘U hebt een scherpe blik, vrouwe Vorkosigan.’ De prinses nipte van haar thee en glimlachte naar haar kopje. Cordelia knipperde met haar ogen.

‘In Huize Vorkosigan heerst nogal de sfeer van een kazerne, als graaf Pjotr aanwezig is,’ merkte Cordelia op. ‘Al die geüniformeerde mannen van hem. Ik geloof dat ik tot nu toe een paar vrouwelijke bedienden heb zien wegglippen om hoeken, maar ik heb er nog niet één gevangen. Een Barrayaraanse kazerne, bedoel ik. Mijn Bètaanse onderdeel was heel anders.’

‘Gemengd,’ zei Droesjnakovi. Was dat een schittering van afgunst in haar ogen? ‘Vrouwen en mannen door elkaar in het leger.’

‘Aanstelling na het afleggen van een geschiktheidstest,’ stemde Cordelia in. ‘En alleen dan. De lichamelijk zwaardere klussen worden natuurlijk aan de mannen toegewezen, maar daar lijkt niet zo vreemd en obsessief veel status aan gehecht te worden.’

‘Respect,’ verzuchtte Droesjnakovi.

‘Nou, als mensen hun leven op het spel zetten voor hun gemeenschap, mag daar ook wel wat respect tegenover staan,’ zei Cordelia gelijkmoedig. ‘Ik geloof dat ik mijn… mijn zusterofficieren wel mis. De pientere vrouwen, de techneuten, zoals mijn vriendinnenclubje thuis.’ Daar was dat netelige woord weer, thuis. ‘Er moeten hier toch ook pientere vrouwen zijn, met al die slimme mannen. Waar verstoppen ze zich?’ Cordelia hield geschrokken haar mond toen het plotseling bij haar opkwam dat Kareen deze opmerking weleens ten onrechte als kritiek op haarzelf zou kunnen opvatten. En als ze nu toevoegde: met uitzondering van de aanwezigen, zou ze het alleen nog erger maken. Maar als Kareen deze conclusie al trok, hield ze die voor zichzelf, en Cordelia werd gered van verdere potentiële blunders door de terugkeer van Aral en Illyan. Ze namen beleefd afscheid en keerden terug naar Huize Vorkosigan.

Die avond kwam commandant Illyan even langs op Huize Vorkosigan, en hij had Droesjnakovi bij zich. Ze droeg een grote reistas en keek met grote ogen nieuwsgierig om zich heen.

‘Kapitein Negri wijst juffrouw Droesjnakovi toe aan de gemalin van de regent, voor haar persoonlijke veiligheid,’ verklaarde Illyan in het kort. Aral knikte goedkeurend.

Later gaf Droesjnakovi Cordelia een verzegelde brief op dik roomkleurig papier. Met opgetrokken wenkbrauwen verbrak Cordelia het zegel. Het handschrift was klein en netjes, de handtekening leesbaar en zonder tierelantijnen.

Met mijn groeten. Ze zal je goed bevallen. Kareen.

TWEE

Toen Cordelia de volgende ochtend wakker werd, was Vorkosigan al vertrokken en stond ze voor haar eerste dag op Barrayar zonder zijn gezelschap en steun. Ze besloot die te besteden aan het winkelproject dat bij haar was opgekomen toen ze Kodelka gisteravond moeizaam de wenteltrap had zien beklimmen. Ze vermoedde dat Droesjnakovi de ideale inheemse gids zou zijn voor wat ze in gedachten had. Ze kleedde zich aan en ging op zoek naar haar lijfwacht. Die was niet moeilijk te vinden; Droesjnakovi zat in de hal, vlak bij de deur van de slaapkamer, en sprong in de houding toen Cordelia verscheen. Het meisje zou eigenlijk een uniform moeten dragen, dacht Cordelia. De jurk die ze droeg gaf haar bijna een meter tachtig lange gestalte en uitstekende musculatuur een zwaar aanzien. Cordelia vroeg zich af of ze, als gemalin van de regent, recht zou hebben op een eigen livrei, en hield zichzelf gedurende het ontbijt in gedachten bezig met het ontwerpen van een pak dat de Walkureachtige schoonheid van het meisje zou doen uitkomen.

‘Weet je dat jij de eerste vrouwelijke Barrayaraanse wacht bent die ik heb ontmoet?’ zei Cordelia terwijl ze haar koffie dronk en haar ei at, en een soort gestoomde grutten met boter, blijkbaar een hoofdbestanddeel van het ontbijt hier. ‘Hoe ben je in dit werk terechtgekomen?’

‘Nou, ik ben geen echte wacht, zoals de geüniformeerde mannen…’ Ah, daar waren de magische uniformen weer.

‘… maar mijn vader en alle drie mijn broers zitten in het leger. Hiermee ben ik dan wel geen echte militair, zoals u, maar ik kom er toch zo dicht mogelijk bij.’

Gek op het leger, net als de rest van Barrayar. ‘Ja?’

‘Als kind deed ik aan judo. Maar ik was te groot voor de vrouwengroepen. Niemand kon me echt tegenstand bieden, en bovendien was het heel saai om alleen maar kata’s te doen. Mijn broers smokkelden me vaak mee de mannengroepen in. Van het een kwam het ander. Ik ben twee jaar achter elkaar kampioene van heel Barrayar geweest, toen ik nog op school zat. Toen heeft drie jaar geleden een man van de staf van kapitein Negri mijn vader benaderd om me een baan aan te bieden. Daarna heb ik wapens leren gebruiken. Blijkbaar vroeg de prinses al jarenlang om vrouwelijke lijfwachten, maar ze konden niemand vinden die slaagde voor alle tests.’ Ze glimlachte bescheiden. ‘Hoewel ik me niet kan voorstellen dat de dame die admiraal Vorrutyer heeft gedood mijn nederige diensten nodig heeft.’

Cordelia hield haar kiezen op elkaar. ‘Hmm. Ik heb gewoon geluk gehad. Bovendien blijf ik nu liever uit de buurt van dat soort lichamelijke activiteiten. Ik ben in verwachting, weet je.’

‘Ja, mevrouw. Het stond in een van kapitein…’

‘Negri’s rapporten,’ zo vulde Cordelia de zin samen met haar aan. ‘Dat zal wel. Hij wist het waarschijnlijk eerder dan ik.’

‘Ja, mevrouw.’

‘Werd je aangemoedigd in je hobby’s, als kind?’

‘Niet… echt. Iedereen vond me een beetje raar.’ Ze fronste diep en Cordelia had het gevoel dat ze een pijnlijke herinnering had opgeroepen.

Ze keek het meisje peinzend aan. ‘Oudere broers?’ Droesjnakovi beantwoordde haar blik met grote blauwe ogen. ‘Ja, inderdaad.’

‘Dat dacht ik al.’ En ik was bang voor wat Barrayar zijn zonen aandeed. Geen wonder dat ze niet gemakkelijk iemand kunnen vinden die slaagt voor de tests. ‘Dus je hebt geleerd wapens te hanteren. Uitstekend. Dan kun je vandaag mijn gids zijn als we gaan winkelen.’ Er trok een enigszins matte uitdrukking over Droesjnakovi’s gezicht. ‘Ja, mevrouw. Wat voor soort kleding wilt u bekijken?’ vroeg ze beleefd, maar ze slaagde er niet in haar diepe teleurstelling over de interesses van haar ‘echte’ vrouwelijke militair volledig te verbergen. ‘Waar zou je in deze stad naartoe gaan om een werkelijk goede degenstok te kopen?’

De matte uitdrukking verdween. ‘O, ik weet precies de juiste zaak, waar de Vor-officieren naartoe gaan, en de graven, om hun geüniformeerde manschappen uit te rusten. Dat wil zeggen, ik ben er nog nooit binnen geweest. Mijn familie is geen Vor, dus wij mogen natuurlijk geen eigen wapens dragen. Alleen degene die door het leger worden geleverd. Maar ik heb gehoord dat het de beste is.’

Een van de wachters in livrei van graaf Vorkosigan fungeerde als hun chauffeur. Cordelia ontspande zich en genoot van het uitzicht op de langszoevende stad. Droesjnakovi, die dienst had, bleef alert en haar blik streek voortdurend over de mensenmassa’s overal om hen heen. Cordelia had het gevoel dat haar niet veel ontging. Af en toe dwaalde haar hand naar de binnenkant van haar geborduurde bolero, om de bedwelmer te controleren die ze daar droeg.

Ze draaiden een keurige smalle straat in, met oudere gebouwen met gebeeldhouwde gevels. De wapenwinkel droeg alleen zijn naam, ‘Siegling’, in bescheiden gouden letters op de gevel. Als je niet wist waar je was, had je hier blijkbaar ook niets te zoeken. De man in livrei wachtte buiten terwijl Cordelia en Droesjnakovi de winkel binnengingen, een zaak met dikke tapijten op de vloer en een houten lambrisering, waar vaag de geur hing van het wapenmagazijn dat Cordelia zich herinnerde van haar verkenningsschip, een onverwacht vleugje vertrouwdheid op een onbekende plek. Ze keek heimelijk naar het houten beschot en vertaalde het in gedachten naar zijn waarde in Bètaanse dollars. Heel veel Bètaanse dollars. Maar hier leek hout bijna net zo gewoon te zijn als plastic, en net zo weinig aanzien te hebben. De handwapens die de leden van de hogere standen in hun bezit mochten hebben, waren smaakvol geëtaleerd in vitrines en aan de muren. Afgezien van bedwelmers en jachtwapens was er een indrukwekkende verscheidenheid aan zwaarden en messen; blijkbaar verboden de strenge verordeningen van de keizer tegen duelleren alleen hun gebruik, niet het bezit ervan.

De verkoper, een oudere man met kleine oogjes en een sluipende tred, kwam naar hen toe. ‘Wat kan ik voor de dames doen?’ Hij was best vriendelijk. Cordelia vermoedde dat hier af en toe wel vrouwen uit de Vor-klasse kwamen, om een cadeautje te kopen voor hun mannelijke familieleden of vrienden. Maar hij had op dezelfde toon kunnen zeggen: wat kan ik voor de kinderen doen? Vernedering door lichaamstaal? Ze moest er maar niet verder over nadenken. ‘Ik zoek een degenstok voor een man van circa een meter negentig. Hij moet ongeveer, eh, zo lang zijn.’ Ze haalde zich de lengte van Kodelka’s armen en benen voor de geest en gebaarde ter hoogte van haar heup. ‘Met een schede met veerwerking, lijkt me.’

‘ja, mevrouw.’ De verkoper verdween en kwam terug met een exemplaar van rijkelijk bewerkt licht hout. ‘Een beetje… ik weet niet.’ Opzichtig. ‘Hoe werkt hij?’ De verkoper demonstreerde het veermechanisme. De houten schede viel op de grond en onthulde een lange dunne kling. Cordelia stak haar hand uit en de verkoper gaf haar met enige tegenzin de degen, zodat ze die kon inspecteren.

Ze liet hem een beetje heen en weer bewegen, tuurde langs de kling en gaf hem aan haar lijfwacht. ‘Wat vind je ervan?’ Eerst glimlachte Droesjnakovi, maar daarna fronste ze weifelend haar voorhoofd. ‘Hij is niet erg goed uitgebalanceerd.’ Ze wierp een onzekere blik op de verkoper.

‘Onthou dat je voor mij werkt, niet voor hem,’ zei Cordelia, die de werking van klassenbewustzijn juist inschatte. ‘Ik geloof niet dat het een erg goede kling is.’

‘Het is een uitstekend staaltje vakmanschap uit Darkoi, mevrouw,’ bracht de verkoper daar koel tegen in.

Glimlachend nam Cordelia hem weer over. ‘Laten we uw hypothese toetsen.’

Ze tilde de kling plotseling op tot in de saluutstand en deed een keurige uitval naar de muur. De punt drong in het hout en bleef vastzitten, en Cordelia leunde ertegen. De kling brak. Minzaam overhandigde ze de stukken aan de verkoper. ‘Hoe houdt u de zaak draaiende als uw klanten niet lang genoeg in leven blijven om nog eens terug te komen? Siegling heeft zijn reputatie in elk geval niet te danken aan het verkopen van dit soort speelgoed. Breng me een exemplaar dat door een echte militair gedragen kan worden, geen speeltje voor een pooier.’

‘Mevrouw,’ zei de verkoper uit de hoogte, ‘ik moet u erop wijzen dat de beschadigde koopwaar betaald dient te worden.’ Cordelia zei zeer geïrriteerd: ‘Goed. Stuurt u de rekening maar naar mijn man. Admiraal Aral Vorkosigan, Huize Vorkosigan. En legt u hem dan meteen uit waarom u zijn vrouw rotzooi probeerde te verkopen… onderofficier.’ Dit laatste was een gok, gebaseerd op zijn leeftijd en manier van lopen, maar ze zag aan zijn ogen dat ze de spijker op de kop had geslagen.

De verkoper boog diep. ‘Neemt u mij niet kwalijk, mevrouw. Ik geloof dat ik iets geschikters heb, als mevrouw een ogenblikje heeft.’ Hij verdween weer, en Cordelia zei zuchtend: ‘Kopen bij machines is zoveel gemakkelijker. Maar in elk geval werkt de verwijzing naar de Irrelevante Autoriteiten op het Hoofdkwartier hier net zo goed als thuis.’

Het volgende exemplaar was van onopgesmukt donker hout met een satijnzachte glans. De verkoper gaf hem ongeopend aan haar, met opnieuw een buiginkje. ‘U moet op die knop daar drukken, mevrouw.’ Deze was veel zwaarder dan de eerste degenstok. De schede sprong met flinke snelheid weg en kwam met een bevredigende bons tegen de muur aan de andere kant van de ruimte terecht; hij was op zich al bijna een wapen. Cordelia keek weer langs de kling. Een vreemd watermerkachtig patroon over de hele lengte ving het licht. Ze bracht opnieuw een saluut in de richting van de muur en keek de verkoper aan. ‘Gaan deze van uw salaris af?’

‘Ga uw gang, mevrouw.’ Er was een tevreden schittering in zijn ogen. ‘Deze kunt u niet breken.’

Ze onderwierp hem aan dezelfde test als ze de ander had gedaan. De punt drong veel verder het hout binnen, en toen ze er met al haar kracht tegen leunde, slaagde ze er maar nauwelijks in hem te buigen.

Maar hij kon nog verder buigen; ze voelde dat ze nog niet in de buurt was van de grenzen van zijn breeksterkte. Ze gaf hem aan Droesjnakovi, die hem liefdevol onderzocht.

‘Deze is perfect, mevrouw. Deze is een militair waardig.’

‘Hij zal ongetwijfeld vaker als stok dan als degen worden gebruikt.

Niettemin moet hij inderdaad een militair waardig zijn. We nemen deze.’

Terwijl de verkoper hem inpakte, boog Cordelia zich over een vitrine met bedwelmers die met email waren gedecoreerd.

‘Denkt u erover er een voor uzelf te kopen, mevrouw?’ vroeg Droesjnakovi.

‘Ik… geloof van niet. Barrayar heeft genoeg soldaten zonder ze van Kolonie Bèta te importeren. Wat het ook is waarvoor ik hier ben, het is niet om dienst te doen als militair. Zie je iets dat je wilt hebben?’ Droesjnakovi keek verlangend, maar schudde haar hoofd terwijl haar hand naar haar bolero ging. ‘De uitrusting van kapitein Negri is de beste. Zelfs Siegling heeft niets dat beter is, alleen mooier.’

Ze aten met z’n drieën die avond laat, Vorkosigan, Cordelia en luitenant Kodelka. Vorkosigans nieuwe privésecretaris zag er een beetje moe uit.

‘Wat hebben jullie de hele dag gedaan?’ vroeg Cordelia. ‘Mannen bijeengedreven, voornamelijk,’ antwoordde Vorkosigan. ‘Premier Vortala had een paar stemmen die niet zo volledig binnen waren als hij beweerde, en die mensen hebben we bewerkt, een of twee tegelijk, achter gesloten deuren. Wat je morgen in de raadszaal zult zien, is niet de Barrayaraanse politiek in werking, maar het resultaat ervan. Heb jij je vermaakt vandaag?’

‘Prima. Ik ben wezen winkelen. Wacht maar tot je ziet wat ik heb gekocht.’ Ze haalde de degenstok te voorschijn en trok het papier eraf. ‘Om ervoor te zorgen dat je Ko niet helemaal te gronde richt.’ Kodelka keek dankbaar uit beleefdheid, maar daaronder ging irritatie schuil. Zijn blik veranderde in één van verrassing toen hij de stok aanpakte en bijna liet vallen door het onverwachte gewicht. ‘Hé! Dit is…’

‘Je moet op die knop drukken. Richt hem niet… !’ Pats!

‘… op het raam.’ Gelukkig raakte de schede het kozijn en stuiterde met een klap terug. Ko en Aral sprongen allebei op.

Kodelka’s ogen lichtten op toen hij de kling bekeek, terwijl Cordelia de schede haalde. ‘O, mevrouw!’ Toen betrok zijn gezicht. Hij schoof voorzichtig de schede er weer over en gaf hem somber terug. ‘Daar hebt u natuurlijk niet aan gedacht. Ik ben geen Vor. Volgens de wet mag ik geen eigen degen bezitten.’

‘O.’ Cordelia was diep teleurgesteld.

Vorkosigan trok een wenkbrauw op. ‘Mag ik hem eens zien, Cordelia?’ Hij bekeek hem en liet de schede er wat voorzichtiger afspringen. ‘Hmm. Heb ik gelijk als ik denk dat ik hiervoor heb betaald?’

‘Nou, dat zul je doen, vermoed ik, als de rekening komt. Maar ik vind niet dat je degene moet betalen die ik gebroken heb. En deze kan ik net zo goed terugbrengen.’

‘Ik begrijp het.’ Hij glimlachte een beetje. ‘Luitenant Kodelka, als uw bevelvoerend officier en eerste ondergeschikte van Ezar Vorbarra, verstrek ik u officieel dit wapen van mij, om te dragen in dienst van de keizer, lang moge hij heersen.’ De onvermijdelijke ironie van deze formele frase deed zijn mond verstrakken, maar hij schudde de somberheid van zich af en gaf de stok terug aan Kodelka, die weer helemaal opfleurde.

‘Dank u, meneer!’

Cordelia schudde alleen haar hoofd. ‘Ik geloof niet dat ik deze planeet ooit zal begrijpen.’

‘Ik zal Ko wat informatie over het rechtsstelsel voor je laten opzoeken. Maar vanavond niet. Hij heeft nog maar nauwelijks de tijd om zijn aantekeningen van vandaag te rangschikken voordat we Vortala hier verwachten met nog een paar van zijn dolenden. Je kunt gebruik maken van de bibliotheek van mijn vader, Ko; daar zullen we de bespreking voeren.’

Het diner werd beëindigd. Kodelka trok zich terug in de bibliotheek om te werken, terwijl Vorkosigan en Cordelia naar de zitkamer daarnaast gingen om te lezen, totdat Vorkosigans bespreking van die avond begon. Hij had nog meer rapporten, die hij snel door een handviewer liet gaan. Cordelia verdeelde haar tijd tussen een oormicrofoontje waarmee ze Barrayaraans-Russische taallessen beluisterde en een nog intimiderender schijfje over kinderverzorging. De stilte werd af en toe verbroken door gemompel van Vorkosigan, meer tegen zichzelf dan tegen haar, van zinnen als: ‘Aha! Dus dat voerde die smeerlap in zijn schild’, of’ Verdomme, dat zijn rare cijfers. Die moet ik natrekken…’ Of van Cordelia: ‘Lieve help, ik vraag me af of alle baby’s dat doen.’ En van tijd tot tijd weerklonk er een bons uit de bibliotheek; dan keken ze elkaar aan en barstten in lachen uit.

‘O jee,’ zei Cordelia na de derde of vierde keer dat dat gebeurde. ‘Ik hoop dat ik hem niet te veel afleiding van zijn werk heb bezorgd.’

‘Hij zal het prima doen, als hij eenmaal gewend is. Vorbarra’s privé-secretaris heeft hem onder zijn hoede genomen en laat hem zien hoe hij zijn werk moet structureren. Nadat Ko samen met hem de hele ceremonie rond de begrafenis heeft doorlopen, zou hij alles aan moeten kunnen. Die degenstok was trouwens een geniaal idee; bedankt.’

‘Ja, het viel me op dat hij nogal overgevoelig was wat betreft zijn handicap. Ik dacht dat dit hem misschien een beetje op zijn gemak zou stellen.’

‘Het ligt aan onze maatschappij. Die heeft de neiging nogal… hard te zijn voor iedereen die het tempo niet kan bijbenen.’

‘Ik begrijp het. Vreemd… nu je het zegt, herinner ik me niet dat ik iets anders dan gezond ogende mensen heb gezien, op straat en zo, behalve in het ziekenhuis. Geen zweefstoelen, niet van die wezenloze types die achter hun ouders aan hobbelen…’

‘Die zul je ook niet zien.’ Vorkosigan keek grimmig. ‘Alle problemen die op te sporen zijn, worden voor de geboorte geëlimineerd.’

‘Ja, dat doen wij ook. Hoewel meestal voor de conceptie al.’

‘Of bij de geboorte. En daarna, in afgelegen gebieden.’

‘O.’

‘En wat de verminkte volwassenen betreft…’

‘Goeie help, daar plegen jullie toch zeker geen euthanasie op?’

‘Die officier Dubauer van jou zou hier niet meer in leven zijn.’ Dubauer was door een zenuwvernietiger in zijn hoofd geraakt en had het overleefd. Min of meer.

‘En verwondingen zoals die van Kodelka of erger… Het maatschappelijke stigma is heel groot. Sla hem maar eens gade in een grotere groep, niet met zijn beste vrienden. Het is geen toeval dat het zelfmoordpercentage onder afgekeurde soldaten hoog is.’

‘Dat is afschuwelijk.’

‘Eens vond ik bet vanzelfsprekend. Nu… niet meer. Maar veel mensen nog wel.’

‘En hoe zit het met problemen zoals die van Bothari?’

‘Dat hangt ervan af. Hij was een bruikbare krankzinnige. Voor de onbruikbaren…’ zijn stem stierf weg en hij keek strak naar zijn laarzen. Cordelia had het koud gekregen. ‘Ik denk steeds dat ik begin te wennen aan deze planeet. Dan sla ik een hoek om en loop ik recht tegen zoiets op.’

‘Het is pas tachtig jaar geleden dat Barrayar weer in contact kwam met de rest van de galactische beschaving. We zijn niet alleen op het gebied van technologie achteropgeraakt in de tijd van de Afzondering. Die konden we snel weer omhangen, als een geleende jas. Maar daaronder… zijn we op sommige plekken nog behoorlijk naakt. In vierenveertig jaar heb ik pas een beetje gezien hóé naakt.’ Kort daarna kwamen graaf Vortala en zijn ‘dolenden’ binnen, en Vorkosigan verdween in de bibliotheek. Later die avond kwam graaf Pjotr Vorkosigan, Arals vader, aan vanuit zijn district om deel te nemen aan de stemming van de voltallige Raad.

‘Nou, dat is tenminste één stem waarop hij morgen kan rekenen,’ grapte Cordelia tegen haar schoonvader terwijl ze hem uit zijn jasje hielp, dat hij stram uittrok in de hal met de tegelvloer.

‘Ha. Hij mag blij zijn dat hij die krijgt. Hij heeft de laatste jaren verdomd rare radicale ideeën opgepikt. Als hij mijn zoon niet was, kon hij ernaar fluiten.’ Maar Pjotrs gerimpelde gezicht stond trots. Cordelia knipperde met haar ogen bij deze beschrijving van de politieke overtuigingen van Aral Vorkosigan. ‘Ik moet toegeven dat ik hem nooit als een revolutionair heb beschouwd. Radicaal is blijkbaar een rekbaarder begrip dan ik dacht.’

‘O, maar zo ziet hij zichzelf ook niet. Hij denkt dat hij tot halverwege kan gaan en dan kan stoppen. Ik denk dat hij over een paar jaar zal merken dat hij een tijger berijdt.’ De graaf schudde grimmig zijn hoofd. ‘Maar kom eens zitten, meisje, en vertel me of het goed met je gaat. Je ziet er goed uit… Is alles in orde?’

De oude graaf was hevig geïnteresseerd in de ontwikkeling van zijn aanstaande kleinzoon. Cordelia voelde dat haar zwangerschap haar status voor hem aanzienlijk had verhoogd, van een gedoogde bevlieging van Aral tot iets dat gevaarlijk dicht grensde aan het half goddelijke. Hij overlaadde haar werkelijk met zijn goedkeuring. Het was bijna onweerstaanbaar en ze lachte hem er nooit om uit, hoewel ze er geen illusies over koesterde.

Cordelia had gemerkt dat Arals eerdere schets van zijn vaders reactie op haar zwangerschap, die hij had gegeven op de dag dat ze met de bevestiging ervan thuis was gekomen, precies raak was geweest. Op die zomerdag was ze teruggekeerd naar het landgoed Vorkosigan Surleau en had ze Aral opgezocht bij het botenhuis. Hij was druk bezig met zijn zeilboot en had de zeilen te drogen gelegd in de zon. Zijn natte schoenen maakten een zompig geluid terwijl hij eromheen liep. Hij keek op om haar glimlach te beantwoorden en slaagde er niet in de gretigheid in zijn ogen te verbergen. ‘En?’ Hij wipte een beetje op en neer, op zijn hielen.

‘En.’ Ze deed een poging bedroefd en teleurgesteld te kijken, om hem te plagen, maar de grijns ontsnapte en nam bezit van haar hele gezicht, ‘je dokter zegt dat het een jongetje is.’

‘Ah.’ Er ontsnapte hem een lange en veelzeggende zucht, en hij tilde haar op en zwaaide haar in de rondte.

‘Aral! lék! Laat me niet vallen.’ Hij was niet langer dan zijzelf, alleen, eh, breder.

‘Nooit.’ Hij liet haar naast zich neerglijden en ze gaven elkaar een lange kus, die overging in een lachbui.

‘Mijn vader zal opgetogen zijn.’

‘Je lijkt zelf ook nogal opgetogen.’

‘Ja, maar dat stelt niets voor in vergelijking met een ouderwetse Barrayaraanse pater familias in extase over de groei van zijn stamboom. Die arme oude man is er door mijn toedoen jarenlang van overtuigd geweest dat zijn familielijn bij mij zou eindigen.’

‘Zal hij me vergeven dat ik plebs van een andere planeet ben?’

‘Ik wil je niet beledigen, maar ik denk dat het hem zo langzamerhand niet eens meer kon schelen of de vrouw die ik mee naar huis sleepte wel van de menselijke soort was, zolang ze maar vruchtbaar was. Denk je dat ik overdrijf?’ voegde hij eraan toe toen ze lachte. ‘Wacht maar af.’

‘Is het te vroeg om over namen te denken?’ vroeg ze enigszins verlangend.

‘Daar hoeven we niet over te denken. Een eerste zoon. Dat is hier een vaststaand gebruik. Hij wordt genoemd naar zijn twee grootvaders. Die van vaderskant voor de eerste naam en die van moederskant voor de tweede.’

‘Aha, daarom is jullie geschiedenis zo verwarrend om te lezen. Ik had altijd jaartallen nodig bij al die identieke namen, om ze uit elkaar te kunnen houden. Pjotr Miles. Hm. Daar kan ik wel aan gewend raken.

Ik had… iets anders in mijn hoofd.’

‘Een andere keer, misschien.’

‘Ooo, wat heb jij een grote plannen!’

Er volgde een korte worsteling. Eerder had Cordelia de nuttige ontdekking gedaan dat hij in bepaalde stemmingen slechter tegen kietelen kon dan zij. Ze nam in redelijke mate revanche, en uiteindelijk lagen ze lachend in het gras in de zon.

‘Dit is totaal niet in overeenstemming met mijn waardigheid,’ klaagde Aral terwijl ze hem overeind liet komen. ‘Ben je bang dat ik Negri’s mensenvisser daar zal choqueren?’

‘Die is niet te choqueren, dat verzeker ik je.’

Cordelia zwaaide naar de luchtkussenboot in de verte, maar de opvarende negeerde het gebaar vastbesloten. Eerst was ze kwaad geweest, maar daarna had ze zich erbij neergelegd dat Aral voortdurend in de gaten werd gehouden door de Keizerlijke Veiligheidsdienst. Dat was de prijs, had ze gedacht, voor zijn aandeel in de geheime en levensgevaarlijke intriges in de Escobar-oorlog, en de straf voor sommige van zijn minder welkome, uitgesproken meningen.

‘Ik kan me voorstellen dat je er een hobby van hebt gemaakt om ze te provoceren. Misschien moeten we eens uit de plooi komen en ze uitnodigen voor een lunch of zoiets. Ik heb het gevoel dat ze me langzamerhand zo goed kennen dat ik ook wel kennis met hen wil maken.’ Had Negri’s man het gesprek over het huishouden opgenomen dat ze zojuist had gevoerd? Waren er afluisterapparaatjes in hun slaapkamer? Hun badkamer?

Aral grinnikte, maar antwoordde: ‘Daar zouden ze niet op in mogen gaan. Ze eten of drinken niets behalve wat ze zelf meebrengen.’

‘Hemeltje, wat paranoïde. Is dat echt nodig?’

‘Soms. Ze hebben een gevaarlijk vak. Ik benijd ze niet.’

‘Ik zou denken dat het een aangename korte vakantie is om daar te zitten en naar jou te kijken. Hij zal wel lekker bruin zijn.’

‘Dat zitten wachten is het moeilijkste ervan. Zo zitten ze misschien wel een jaar, en dan moeten ze vijf minuten lang voluit in actie komen, vijf minuten die van levensbelang zijn. Maar daar moeten ze het hele jaar elk ogenblik klaar voor zijn. Dat is nogal een belasting. Ik prefereer de aanval verre boven de verdediging.’

‘Ik begrijp nog steeds niet waarom iemand jou iets zou willen doen. Ik bedoel, je bent alleen maar een officier buiten dienst, die een onopvallend leven leidt. Er moeten honderden mensen als jij zijn, zelfs van hoge Vor-afkomst.’

‘Hm.’ Hij had zijn blik op de boot in de verte laten rusten en vermeden antwoord te geven, en was toen opgesprongen. ‘Kom mee. Laten we vader het goede nieuws gaan vertellen.’

Inmiddels begreep ze het. Graaf Pjotr trok haar hand onder zijn arm door en voerde haar mee naar de eetkamer, waar hij een laat souper naar binnen werkte tussen zijn vragen over het laatste verloskundige rapport door, en haar verse heerlijkheden opdrong die hij had meegebracht van het platteland. Ze at gehoorzaam druiven. Na het souper van de graaf, toen ze arm in arm met hem naar de hal liep, werd Cordelia getroffen door het geluid van luide stemmen uit de bibliotheek. De woorden waren gedempt, maar de toon was scherp, kortaf. Cordelia bleef ongerust staan.

Na een ogenblik kwam er een eind aan de… ruzie? De deur van de bibliotheek zwaaide open en er beende een man naar buiten. Cordelia kon Aral en graaf Vortala zien door de opening. Arals gezicht stond strak en zijn ogen vlamden. Vortala, een van ouderdom verschrompelde man met een kalend hoofd met levervlekken en een rand van grijs haar, was tot aan de top van zijn naakte schedel vuurrood. Met een bruusk gebaar wenkte de man zijn wachtende livreibediende, die hem snel en met een uitdrukkingsloos gezicht volgde. De norse man was een jaar of veertig, schatte Cordelia, duur gekleed in de stijl van de hogere kringen, en donkerharig. Hij kreeg een nogal schotelvormig gezicht door een vooruitspringend voorhoofd en een prominent aanwezige kaak, die door zijn neus en snor niet echt overschaduwd werden. Hij was knap noch lelijk, en als hij in een andere stemming was geweest, had je kunnen zeggen dat hij krachtige gelaatstrekken had. Nu keek hij alleen maar zuur. Hij bleef even staan toen hij graaf Pjotr tegenkwam in de hal, en er kon maar net een beleefd knikje af. ‘Vorkosigan,’ zei hij binnensmonds. Een schoorvoetend ‘goedenavond’ lag besloten in zijn krampachtige halve buiginkje.

De oude graaf knikte hem op zijn beurt toe, met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Vordarian.’ Door zijn toon was de naam een vraag. Vordarians mond was strak en hij balde zijn handen onbewust in hetzelfde ritme als waarin hij zijn kaak spande. ‘Let op mijn woorden,’ gromde hij tussen zijn tanden, ‘jij en ik, en elke andere man die iets waard is op Barrayar zullen de dag van morgen betreuren.’ Pjotr perste zijn lippen op elkaar en kreeg een behoedzame trek bij de kraaienpootjes om zijn ogen. ‘Mijn zoon zal zijn afkomst niet verraden, Vordarian.’

‘Jij wilt het niet zien.’ Zijn strakke blik ging over Cordelia en bleef niet lang genoeg op haar rusten om als beledigend opgevat te kunnen worden, maar was wel koel, zeer koel, en wees iedere kennismaking van de hand. Met moeite voldeed hij aan de minimale beleefdheid om gedag te knikken, hij draaide zich om en liep met zijn bediende op zijn hielen de voordeur uit.

Aral en Vortala kwamen te voorschijn uit de bibliotheek. Aral wandelde doelloos de hal in en staarde chagrijnig door de geëtste ruiten naast de voordeur de duisternis in. Vortala legde kalmerend een hand op zijn mouw.

‘Laat hem gaan,’ zei Vortala. ‘We kunnen best zonder zijn stem morgen.’

‘Ik was heus niet van plan achter hem aan te rennen,’ grauwde Aral.

‘Maar bewaar je gevatheid de volgende keer voor mensen die slim genoeg zijn om die te waarderen, goed?’

‘Wie was dat ziedende heerschap?’ vroeg Cordelia op luchtige toon, in een poging de sombere sfeer te verdrijven.

‘Graaf Vidal Vordarian.’ Aral draaide zich van de glazen ruit naar haar en slaagde erin een glimlachje voor haar te produceren. ‘Commodore graaf Vordarian. Ik heb af en toe met hem samengewerkt toen ik deel uitmaakte van de generale staf. Hij is nu een leidsman van wat je zou kunnen noemen de op één na conservatiefste partij op Barrayar; niet de terug-naar-de-tijd-van-de-Afzondering-dwazen, maar, laten we zeggen, degenen die oprecht vrezen dat elke verandering een verandering ten slechte is.’ Hij wierp een steelse blik op graaf Pjotr. ‘Zijn naam is veelvuldig genoemd in speculaties over het aanstaande regentschap,’ zei Vortala. ‘Ik ben een beetje bang dat hij er voor zichzelf op had gerekend. Hij heeft grote moeite gedaan om Kareen voor zich in te nemen.’

‘Hij had Ezar voor zich in moeten nemen,’ zei Aral droog. ‘Nou… misschien draait hij nog bij vóór morgen. Probeer hem morgenochtend weer te bewerken, Vortala… en wat nederiger deze keer, goed?’

‘Het vertroetelen van Vordarians ego zou weleens een volledige dagtaak kunnen zijn,’ bromde Vortala. ‘Hij besteedt te veel tijd aan het bestuderen van zijn stamboom.’ Aral grimaste instemmend. ‘Hij is niet de enige.’

‘Als je hem zo hoort wel,’ gromde Vortala.

DRIE

De volgende dag had Cordelia een officiële escorte naar de zitting van de voltallige Raad in de persoon van kapitein heer Padma Xav Vorpatril. Hij bleek niet alleen lid te zijn van de nieuwe staf van haar man, maar ook zijn volle neef, de zoon van de jongste zus van Arals lang geleden overleden moeder. Heer Vorpatril was liet eerste naaste familielid van Aral dat Cordelia ontmoette, afgezien van graaf Pjotr. Het was niet dat Arals familie haar ontweek, zoals ze had kunnen vrezen, maar dat hij die bijna niet had. Hij en Vorpatril waren de enige nog in leven zijnde kinderen van de voorgaande generatie, waarvan graaf Pjotr de laatste nog levende vertegenwoordiger was. Vorpatril was een grote vrolijke man van een jaar of vijfendertig, zeer verzorgd in zijn groot tenue. Ze ontdekte al snel dat hij ook een van de onderofficieren van haar man was geweest gedurende zijn eerste periode als commandant, voorafgaand aan Vorkosigans militaire successen in de Komarr-campagne en de in politiek opzicht rampzalige nasleep daarvan. Ze zat met Vorpatril aan de ene en Droesjnakovi aan de andere kant op een balkon met een barokke balustrade die uitkeek over de Raadszaal. De zaal zelf was een verrassend sobere ruimte, hoewel zwaar betimmerd met wat Cordelia met haar Bètaanse blik nog steeds voorkwam als een ongelooflijk luxueuze houten lambrisering. Houten banken en bureaus stonden in concentrische cirkels in de zaal. Het ochtendlicht stroomde naar binnen door gebrandschilderde ramen hoog in de oostelijke muur. De kleurrijke ceremoniën werden beneden met grote nauw keurigheid uitgevoerd.

De ministers droegen archaïsch ogende zwart-met-paarse gewaden met gouden ambtsketens erop. Ze werden in aantal overtroffen door de bijna zestig districtsgraven, die er nog schitterender uitzagen, in scharlakenrood met zilver. Een klein aantal mannen dat jong genoeg was om in actieve dienst van het leger te zijn, droeg het rood-met-blauwe gala-uniform. Vorkosigan had dat gala-uniform terecht beschreven als protserig, besloot Cordelia, maar in de prachtige omgeving’ van deze oude zaal leek de protserigheid bijna gepast. Vorkosigan zag er goed uit in zijn ceremoniële tenue, vond ze. Prins Gregor en zijn moeder zaten op een verhoging aan één kant van de zaal. De prinses droeg een lange zwarte, met zilver versierde jurk met een hoge halslijn en lange mouwen. Haar donkerharige zoon leek op een elfje, in zijn rood-met-blauwe uniform. Cordelia vond dat hij opmerkelijk weinig zat te draaien, gegeven de omstandigheden. Ook de keizer was op een griezelige manier aanwezig, door middel van een rechtstreekse verbinding met de keizerlijke residentie. Op het holovideoscherm was Ezar te zien in zittende houding, in groot tenue; Cordelia had geen idee wat hem dat fysiek kostte, maar de slangen en draden van meetapparatuur die zijn lichaam doorboorden waren nu in elk geval aan het oog onttrokken. Zijn gezicht was spierwit en zijn huid bijna doorschijnend, alsof hij letterlijk vervaagde van het toneel dat hij zo lang had gedomineerd.

De tribune zat vol met echtgenotes, staf en bewakers. De vrouwen waren smaakvol gekleed en droegen bijpassende juwelen, en Cordelia nam hen geïnteresseerd op voordat ze haar aandacht weer richtte op het loskrijgen van informatie uit Vorpatril.

‘Was Arals benoeming tot regent een verrassing voor jou?’ vroeg ze. ‘Niet echt. Een paar mensen namen dat ontslag-en-pensionering-gedoe na de Escobar-puinhoop serieus, maar ik heb dat nooit gedaan.’

‘Toch dacht ik dat hij het serieus meende.’

‘O, daar twijfel ik niet aan. De eerste die Aral voor de gek houdt met die pose van de nuchtere, keiharde soldaat is zichzelf. Dat is het soort man dat hij altijd heeft willen zijn, denk ik. Zoals zijn vader.’

‘Hm. Ja, het was me wel opgevallen dat zijn conversatie nogal eens een politiek tintje had. En nog wel onder de vreemdste omstandigheden. Terwijl hij een huwelijksaanzoek deed, bijvoorbeeld.’ Vorpatril lachte. ‘Ik zie het voor me. Toen hij jong was, was hij een echte conservatief. Als je wilde weten hoe Aral ergens over dacht, hoefde je alleen de mening van graaf Pjotr te vragen en die met twee te vermenigvuldigen. Maar tegen de tijd dat we samen in het leger zaten, werd hij… eh… vreemd. Als je hem aan de gang kon krijgen…’ Er lag een zekere ondeugende blik in zijn ogen, die Cordelia onmiddellijk aanmoedigde.

‘Hoe kreeg je hem dan aan de gang? Ik dacht dat het officieren verboden was om over politiek te praten.’

Hij snoof. ‘Ze hadden met net zoveel kans op succes ademhalen kunnen verbieden. Laten we zeggen dat overtreding slechts sporadisch wordt vervolgd. Maar Aral hield zich eraan, tenzij Rulf Vorhalas en ik hem mee uit namen en hem helemaal deden ontdooien.’

‘Aral? Ontdooien?’

‘O, ja. Arals drankgebruik was namelijk opmerkelijk…’

‘Ik dacht dat hij een vreselijk slechte drinker was. Dat hij er niet tegen kon.’

‘Dat was nu juist het opmerkelijke. Hij dronk zelden. Hoewel hij een slechte periode heeft gehad na de dood van zijn eerste vrouw, toen hij veel optrok met Ges Vorrutyer… eh…’ Hij wierp een steelse blik opzij en gooide het over een andere boeg. ‘Hoe dan ook, het was gevaarlijk om hem te veel te ontdooien, want dan werd hij helemaal somber en ernstig, en dan was er praktisch niets voor nodig om hem aan de gang te krijgen over wat voor actuele onrechtvaardigheid of incompetentie of idioterie dan ook die zijn toorn wekte. God, wat kon die man praten. Tegen de tijd dat hij zijn vijfde drankje op had — vlak voordat hij voor de rest van de avond onder de tafel gleed — riep hij in jambische vijfvoetige verzen de revolutie uit. Ik heb altijd al gedacht dat hij ooit in de politiek zou belanden.’ Hij grinnikte en keek bijna liefdevol naar de gedrongen, in rood met blauw geklede gestalte die bij de graven aan de andere kant van de zaal zat. De goedkeuring voor de keizerlijke aanstelling van Vorkosigan door de voltallige Raad was een merkwaardig gebeuren, vond Cordelia. Ze had zich niet kunnen voorstellen dat het mogelijk was dat vijfenzeventig Barrayaranen het eens konden worden over de richting waarin hun zon ’s ochtends opkwam, maar de stemmen waren bijna unaniem vóór de keuze van keizer Ezar. De uitzonderingen waren vijf strak kijkende mannen die zich onthielden van stemming, vier met luide stem en één zo zacht dat de voorzitter hem moest vragen het te herhalen. Het viel Cordelia op dat zelfs graaf Vordarian vóór stemde; misschien was het Vortala toch nog gelukt om de breuk van de voorgaande avond te herstellen tijdens een bijeenkomst vroeg op de ochtend. Het leek al met al een zeer voorspoedig en bemoedigend begin van Vorkosigans nieuwe baan, en dat zei ze tegen heer Vorpatril. ‘Eh… ja,’ zei heer Vorpatril na een zijdelingse glimlach naar haar. ‘Keizer Ezar heeft duidelijk gemaakt dat hij onverdeelde goedkeuring wenste.’

Uit zijn toon bleek dat ze weer iets miste. ‘Bedoel je dat sommige van die mannen liever tegen hadden gestemd?’

‘Dat zou onvoorzichtig van hen zijn, onder de huidige omstandigheden.’

‘Dan moeten de mannen die zich van stemming hebben onthouden… wel moedig zijn, om hun geweten te volgen.’ Ze bekeek het groepje met hernieuwde belangstelling. ‘O, zij zijn de slechtsten niet,’ zei Vorpatril. ‘Hoe bedoel je? Zij zijn toch zeker de oppositie?’

‘Ja, maar ze zijn de openlijke oppositie. Niemand die serieus hoogverraad in de zin heeft, zou de aandacht zo in het openbaar op zich vestigen. De kerels waar Aral echt voor moet uitkijken, zitten in die andere groep, tussen de ja-stemmers.’

‘Wie zijn het?’ Cordelia fronste bezorgd haar voorhoofd. ‘We zal het weten?’ Heer Vorpatril haalde zijn schouders op en beantwoordde toen zijn eigen vraag. ‘Negri, waarschijnlijk.’ Om hen heen was een ring van lege zitplaatsen. Cordelia had niet zeker geweten of dat uit veiligheidsredenen of uit beleefdheid was. Blijkbaar het laatste, want twee laatkomers, een man in het groot tenue van een commandant en een jongere man in duur ogende burgerkleding, kwamen binnen en gingen verontschuldigend voor hen zitten. Cordelia vond dat ze eruitzagen als broers, en dat vermoeden werd bevestigd toen de jongste zei: ‘Kijk, daar is vader, drie banken achter de oude Vortala. Wie is de nieuwe regent?’

‘Die kerel met de o-benen in het rood met blauw, direct rechts van Vortala.’

Cordelia en Vorpatril wisselden en blik achter hun rug, en Cordelia legde een vinger tegen haar lippen. Vorpatril grijnsde en haalde zijn schouders op.

‘Wat zeggen ze over hem in het leger?’

‘Dat hangt ervan af wie je het vraagt,’ zei de commandant. ‘Sardi vindt hem een strategisch genie en is dol op zijn communiqués. Hij is overal geweest. Bij elk wissewasje van de laatste vijfentwintig jaar duikt zijn naam wel ergens op. Oom Rulf gaf altijd heel hoog van hem op. Aan de andere kant zei Niels, die met hem bij Escobar was, dat hij de hardvochtigste smeerlap was die hij ooit had ontmoet.’

‘Ik heb gehoord dat hij een reputatie heeft als heimelijke progressieveling.’

‘Daar is niets heimelijks aan. Sommige hoge Vor-officieren zijn als de dood voor hem. Hij heeft geprobeerd vader aan zijn en Vortala’s kant te krijgen in die kwestie over de nieuwe belastingen.’

‘O, gaap.’

‘Het gaat om de rechtstreekse keizerlijke belasting op erfenissen.’

‘Ai! Nou, daar heeft hij niets van te vrezen, toch? De Vorkosigans zijn zo verdomde arm. Laat Komarr maar betalen. Daar hebben we het toch voor veroverd?’

‘Niet helemaal, mijn onwetende broeder. Heeft iemand van jullie stadspiassen dat Bètaanse mokkel van hem al ontmoet?’

‘Mannen met stijl, meneer,’ corrigeerde zijn broer. ‘Niet te verwarren met die legerslonzen.’

‘Gelukkig niet. Nee, zonder gekheid. Er doen de raarste geruchten de ronde over wat er is gebeurd tussen haar, Vorkosigan en Vorrutyer bij Escobar, en de meeste daarvan spreken elkaar tegen. Ik dacht dat moeder er misschien meer over zou weten.’

‘Ze houdt zich op de achtergrond, en dat voor iemand die drie meter lang schijnt te zijn en slagkruisers eet als ontbijt. Bijna niemand heeft haar nog gezien. Misschien is ze lelijk.’

‘Dan passen ze goed bij elkaar. Vorkosigan is ook niet bepaald een schoonheid.’

Cordelia, die zich bijzonder amuseerde, verborg een grijns achter haar hand, totdat de commandant zei: ‘Maar ik weet niet wie die driepotige spasticus is die altijd achter hem aan loopt. Zou die voor hem werken?’

‘Je zou zeggen dat hij wel wat beters kan krijgen. Wat een monster. Vorkosigan kan als regent toch zeker uit het hele leger kiezen wie hij wil?’

Ze had het gevoel dat ze een stomp in haar maag had gekregen, zo hevig was de onverwachte pijn van die achteloze opmerking. Kapitein heer Vorpatril leek het nauwelijks op te merken. Hij had het wel gehoord, maar zijn aandacht was gericht op de zaal onder hen, waar geloften werden afgelegd. Droesjnakovi bloosde, tot Cordelia’s verrassing, en draaide haar hoofd af.

Cordelia boog zich naar voren. De woorden borrelden in haar op, maar ze koos er slechts enkele en vuurde die af met haar ijzigste gezagvoerdersstem.

‘Commandant. En u, wie u ook moge zijn.’ Ze keken naar haar om, verrast door de onderbreking. ‘Voor uw informatie, de heer in kwestie is luitenant Kodelka. En er zijn geen betere officieren. In niemands leger.’

Ze staarden haar geërgerd en verbijsterd aan, niet in staat haar in te passen in hun wereldbeeld. ‘Ik dacht dat dit een privégesprek was, mevrouw,’ zei de commandant uit de hoogte.

‘Zeker,’ antwoordde ze net zo uit de hoogte, nog steeds kokend van woede. ‘Voor het afluisteren ervan, hoe onvermijdelijk het ook was, bied ik mijn verontschuldigingen aan. Maar voor die schandelijke opmerking over de secretaris van admiraal Vorkosigan dient u zich te verontschuldigen. Die is een schandvlek op het uniform dat u beiden draagt en op de dienst van uw keizer waarin u beiden werkzaam bent.’ Ze zorgde dat haar stem heel zacht bleef, siste bijna. Ze beefde. Een overdosis Barrayar. Beheers je.

Vorpatrils ronddwalende aandacht werd met een schok getrokken door haar toespraak. ‘Kom, kom,’ protesteerde hij vergoelijkend. ‘Wat is dit…’

De commandant draaide zich verder om. ‘O, kapitein Vorpatril. Ik had u niet onmiddellijk herkend, meneer. Ehm…’ Hij gebaarde hulpeloos naar zijn roodharige aanvalster, alsof hij wilde vragen: hoort deze dame bij u? En zo ja, kunt u haar dan een beetje in toom houden? Hij vervolgde koeltjes: ‘Wij hebben nog niet kennisgemaakt, mevrouw.’

‘Nee, maar ik heb dan ook niet de gewoonte om onder iedere steen te kijken om te zien wat daar rondkruipt.’ Ze was zich er ogenblikkelijk van bewust dat ze zich had laten verleiden te ver te gaan. Met moeite riep ze haar woedeaanval een halt toe. Het zou niet goed zijn om nieuwe vijanden voor Vorkosigan te maken op hetzelfde moment dat hij zijn functie aanvaardde.

Vorpatril, die zich plotseling bewust werd van zijn verantwoordelijkheden als escorte, begon: ‘Commandant, u weet niet wie…’

‘Stel ons maar niet aan elkaar voor, heer Vorpatril,’ viel Cordelia hem in de rede. ‘Dat zou ons allebei alleen maar verder in verlegenheid brengen.’ Ze kneep met haar duim en wijsvinger in de brug van haar neus, sloot haar ogen en zocht meer verzoenende woorden. En ik ben er altijd trots op geweest dat ik mijn kalmte zo goed kon bewaren. Ze keek op naar hun woedende gezichten.

‘Commandant. Mijn heer.’ Ze had de titel van de jongeman juist opgemaakt uit zijn verwijzing naar zijn vader, die bij de graven zat. ‘Mijn woorden waren overhaast en onbeleefd, en ik neem ze terug. Ik had niet het recht om commentaar te leveren op een privégesprek. Ik bied mijn verontschuldigingen aan. Mijn nederige excuses.’

‘Dat mag ook wel,’ snauwde de jonge heer.

Zijn broer had meer zelfbeheersing en antwoordde schoorvoetend: ‘Ik aanvaard uw verontschuldigingen, mevrouw. Ik veronderstel dat de luitenant familie van u is. Ik bied mijn verontschuldigingen aan voor de belediging die naar uw gevoel werd geïmpliceerd.’

‘En ik aanvaard uw verontschuldigingen, commandant. Hoewel luitenant Kodelka geen familie van me is, maar alleen mijn op één na dierbaarste… vijand.’ Ze zweeg even, en ze wisselden fronsen uit, die van haar ironisch, die van hem onzeker. ‘Ik zou u echter om een gunst willen vragen, meneer. Maak een dergelijke opmerking niet achteloos binnen gehoorsafstand van admiraal Vorkosigan. Kodelka was een van zijn officieren aan boord van deGeneraal Vorkraft en is gewond geraakt toen hij hem verdedigde gedurende die politieke muiterij van vorig jaar. Hij houdt van hem als van een zoon.’

De commandant kalmeerde, maar Droesjnakovi keek nog steeds alsof ze een vieze smaak in haar mond had. Hij glimlachte flauwtjes. ‘Suggereert u dat ik dan wacht zou moeten lopen op het eiland Kyril?’ Wat was het eiland Kyril? Blijkbaar een afgelegen en onaangename uithoek. ‘Ik… betwijfel het. Hij zou zijn functie niet gebruiken om een persoonlijke rekening te vereffenen. Maar het zou hem onnodig verdriet doen.’

‘Mevrouw.’ Ze had hen nu danig in de war gebracht, deze alledaags ogende vrouw, zo misplaatst te midden van de schitterend geklede toeschouwers. Zijn broer en hij draaiden zich weer om teneinde naar het spektakel beneden te kijken, en ze handhaafden allemaal nog twintig minuten lang een ongemakkelijke stilte, totdat de plechtigheid werd beëindigd en het tijd was voor de lunch. De menigtes op de tribune en in de zaal braken op om elkaar in de wandelgangen te ontmoeten. Ze trof Vorkosigan, met Kodelka aan zijn zijde, pratend met zijn vader graaf Pjotr en een andere oudere man in een grafelijk gewaad. Vorpatril leverde haar af en verdween, en Aral begroette haar met een vermoeide glimlach.

‘Lieve kapitein, hou je het een beetje uit? Ik wil je voorstellen aan graaf Vorhalas. Admiraal Ruif Vorhalas was zijn jongere broer. We moeten zo gaan, want we worden verwacht bij een privé lunch met de prinses en prins Gregor.’

Graaf Vorhalas boog zich diep over haar hand. ‘Mevrouw. Ik ben vereerd.’

‘Graaf. Ik… heb uw broer maar heel even gezien. Maar admiraal Vorhalas kwam me voor als een man van buitengewone verdienste.’ En mijn kant heeft hem aan stukken geschoten. Ze voelde zich daar akelig over, zo met haar hand in de zijne, maar hij leek geen persoonlijke wrok te koesteren.

‘Dank u, mevrouw. Dat vonden we allemaal. Ah, daar zijn de jongens. Ik heb ze beloofd dat ik ze zou voorstellen. Evon hunkert naar een positie binnen de staf, maar ik heb hem gezegd dat hij die moet verdienen. Ik wou dat Carl ook zoveel interesse in het leger had. Mijn dochter zal groen zien van jaloezie. U hebt een diepe indruk gemaakt op alle meisjes, weet u, mevrouw.’

De graaf snelde weg om zijn zoons te halen. O god, dacht Cordelia. Dat moeten zij natuurlijk net zijn. De twee mannen die voor haar hadden gezeten op de tribune werden aan haar voorgesteld. Ze verbleekten allebei en bogen zich nerveus over haar hand. ‘Maar jullie hebben al kennisgemaakt,’ zei Vorkosigan. ‘Ik zag jullie praten op het balkon. Waar hebben jullie zo geanimeerd over gesproken, Cordelia?’

‘O… geologie. Zoölogie. Hoffelijkheid. Vooral over hoffelijkheid. We hebben een brede discussie gehad. Ik denk dat we elkaar allemaal wat hebben geleerd.’ Ze glimlachte en knipperde zelfs niet met haar ogen. Commandant Evon Vorhalas, die er niet goed uitzag, zei: ‘Ja. Ik… heb een lesje geleerd dat ik nooit zal vergeten, mevrouw.’ Vorkosigan ging verder met voorstellen. ‘Commandant Vorhalas, heer Carl; luitenant Kodelka.’

Kodelka, die beladen was met plastic doorslagen, schijfjes, de staf van de opperbevelhebber van de strijdkrachten die Vorkosigan als gekozen regent zojuist was aangeboden en zijn eigen stok, en die niet zeker wist of hij hun de hand moest schudden of moest salueren, slaagde erin alles te laten vallen en geen van beide te doen. Er ontstond enig gedrang om de last weer te verzamelen, en Kodelka werd rood terwijl hij onhandig bukte. Droesjnakovi en hij legden tegelijkertijd een hand op zijn stok.

‘Ik heb uw hulp niet nodig, juffrouw,’ beet Kodelka haar zachtjes toe, en ze schrok terug en ging stijf rechtop achter Cordelia staan. Commandant Vorhalas gaf hem wat schijfjes terug. ‘Neemt u me niet kwalijk, meneer,’ zei Kodelka. ‘Dank u.’

‘Niets te danken, luitenant. Ik ben zelf ooit eens bijna geraakt door een zenuwvernietiger. Ik ben me doodgeschrokken. U bent een voorbeeld voor ons allen.’

‘Het… deed geen pijn, meneer.’

Cordelia, die uit eigen ervaring wist dat dat een leugen was, zweeg tevreden. Het groepje ging uit elkaar, naar hun verschillende bestemmingen. Cordelia bleef even voor Evon Vorhalas staan. ‘Het was aangenaam kennis met u te maken, commandant. Ik voorspel dat u ver zult komen, in uw toekomstige carrière… en mét in de richting van Kyril.’

Vorhalas glimlachte strak. ‘Ik denk dat u dat ook zult doen, mevrouw.’ Ze wisselden behoedzame en eerbiedige knikjes uit, Cordelia draaide zich om en pakte Vorkosigans arm om hem naar zijn volgende verplichting te begeleiden, gevolgd door Kodelka en Droesjnakovi.

Een week later gleed de Barrayaraanse keizer weg in zijn laatste coma, maar daarna leefde hij nog een week zwakjes voort. Aral en Cordelia werden in de vroege ochtend op Huize Vorkosigan uit bed gehaald door een speciale boodschapper van de keizerlijke residentie, met de eenvoudige woorden: ‘De dokter denkt dat het tijd is, meneer.’ Ze kleedden zich haastig aan en gingen met de boodschapper mee terug naar de prachtige kamer die Ezar had gekozen voor de laatste maand van zijn leven, en waar de kostbare antieke meubelstukken bedolven lagen onder allerhande geneeskundige apparaten, afkomstig van andere planeten.

Het was vol in de kamer, met de lijfartsen van de oude man, Vortala, graaf Pjotr en zijzelf, de prinses en prins Gregor, enkele ministers en een paar mannen van de generale staf. Ze hielden staande een stille dodenwake van bijna een uur voordat de roerloze, wegkwijnende gestalte op het bed bijna onmerkbaar een nog grotere roerloosheid aannam. Cordelia vond het een gruwelijk tafereel om de jongen aan bloot te stellen, maar zijn aanwezigheid scheen vanuit ceremonieel oogpunt noodzakelijk te zijn. Heel rustig knielden ze een voor een, te beginnen met Vorkosigan, neer voor Gregor en legden hun handen tussen die van hem, om hun geloften van trouw te hernieuwen. Ook Cordelia werd door Vorkosigan naar de jongen geleid om voor hem te knielen. De prins — keizer — had het haar van zijn moeder, maar de lichtbruine ogen van Ezar en Serg, en Cordelia merkte dat ze zich afvroeg hoeveel van zijn vader of zijn grootvader hij latent in zich meedroeg, wat pas tot uitdrukking zou komen als hij de macht had die met de leeftijd zou komen. Draag je vervloekingen met je ?nee in je chromosomenkind, vroeg ze zich af terwijl haar handen tussen de zijne werden gelegd. Vervloekt of gezegend, hoe dan ook, ze zwoer hem trouw. De woorden leken haar laatste band met Kolonie Bèta door te snijden; die knapte met een ping! die alleen voor haar hoorbaar was. Nu ben ik een Barrayaraanse. Het was een lange vreemde reis geweest, die was begonnen met de aanblik van een paar laarzen in de modder en was geëindigd in de schone handen van dit kind. Weet je dat ik heb geholpen bij het doden van je vader, jongen? Zul je dat ooit weten? Laten we hopen van niet. Ze vroeg zich af of het kiesheid of onoplettendheid was geweest dat haar nooit was gevraagd trouw te zweren aan Ezar Vorbarra.

Van alle aanwezigen was kapitein Negri de enige die huilde. Dat wist Cordelia alleen doordat ze naast hem stond in de donkerste hoek van de kamer en hem tweemaal met de rug van zijn hand langs zijn gezicht zag vegen. Zijn gezicht werd voor enige tijd rood en de lijnen werden dieper; toen hij naar voren stapte om zijn gelofte af te leggen, had het weer de normale uitdrukkingsloze hardheid. Cordelia vond de vijf dagen durende rouwperiode die volgde slopend, maar ze begreep dat die niet zo afmattend was geweest als die voor kroonprins Serg, die twee weken had geduurd, ondanks het ontbreken van een lichaam als middelpunt. De algemene opvatting was dat prins Serg de dood van een heldhaftig soldaat was gestorven. Volgens Cordelia waren er maar vijf mensen die de hele waarheid over die subtiele moord kenden. Nee, vier, nu Ezar er niet meer was. Misschien was het graf wel de veiligste bewaarplaats voor Ezars geheimen. De kwelling van de oude man was nu in elk geval voorbij, hij had zijn tijd uitgediend en zijn era was ten einde.

Er was geen echte kroning voor de jonge keizer, maar in plaats daarvan een verrassend zakelijke, hoewel smaakvol aangeklede plechtigheid gedurende een aantal dagen in de Raadszaal waarbij de persoonlijke geloftes werden verzameld van ministers, graven, een grote hoeveelheid van hun familieleden, en anderen die nog geen trouw hadden gezworen in de sterfkamer van Ezar. Ook aan Vorkosigan werden geloftes afgelegd, en hoe meer het er werden, hoe meer die op hem leken te drukken, alsof ze allemaal letterlijk gewicht hadden. De jongen, die nauw werd bijgestaan door zijn moeder, hield zich goed. Kareen zorgde ervoor dat Gregors uurlijkse rustpauzes gerespecteerd werden door de drukbezette, ongeduldige mannen die in groten getale naar de hoofdstad waren gekomen om hun plicht te vervullen. De eigenaardigheid van het Barrayaraanse regeringsstelsel, met al zijn ongeschreven wetten, drong niet onmiddellijk maar geleidelijk tot Cordelia door. En toch leek het voor hen te werken, op een of andere manier. Ze zorgden ervoor dat het werkte. Doen alsof en een regering daarmee tot werkelijkheid maken. Misschien waren alle regeringen in essentie eensgezind in stand gehouden verzinsels.

Nadat de stroom van plechtigheden tot bedaren was gekomen, begon Cordelia eindelijk een huiselijke routine te ontwikkelen in Huize Vorkosigan. Niet dat er zoveel te doen was. Op de meeste dagen vertrok Vorkosigan bij zonsopgang, samen met Kodelka, en kwam na het donker terug om snel een koud souper te gebruiken en zichzelf op te sluiten in de bibliotheek of daar mannen te ontvangen, totdat het bedtijd was. Zijn lange werkdagen waren een startinvestering, hield Cordelia zichzelf voor. Hij zou ingewerkt raken, efficiënter worden, als hij niet meer alles voor de eerste keer deed. Ze herinnerde zich haar eerste gezagvoerderschap over een schip van de Bètaanse Sterrenkundige Verkenning — niet zo heel lang geleden — en haar eerste paar maanden van nerveuze, overdreven voorbereidingen. Later waren de moeizaam aangeleerde taken haar als vanzelf afgegaan, daarna bijna onbewust, en toen had ze weer een privéleven gekregen. Zo zou het bij Aral ook gaan. Ze wachtte geduldig en glimlachte als ze hem zag. Bovendien had ze een baan. Zwanger zijn. Dat was een taak met een aanzienlijke status, te oordelen naar de manier waarop ze door iedereen in de watten werd gelegd, van graaf Pjotr tot aan het keukenmeisje, dat haar op allerlei tijdstippen voedzame hapjes bracht. Zoveel goedkeuring had ze zelfs niet gekregen toen ze was teruggekeerd van een verkenningstocht van een jaar zonder dat er onderweg ook maar iets was misgegaan. Voortplanting leek hier veel enthousiaster aangemoedigd te worden dan op Kolonie Bèta.

Op een middag lag ze na de lunch languit op een sofa op een beschaduwd terras tussen het huis en de achtertuin vlijtig zwanger te zijn en ze dacht na over de verscheidene gebruiken rond de voortplanting op Barrayar versus die op Kolonie Bèta. Volgroeiing in baarmoederreplicatoren, kunstmatige baarmoeders, leek hier onbekend. Op Kolonie Bèta was de methode met de replicatoren het meest in trek, met drie tegen één, maar er was een grote minderheid die vasthield aan de veronderstelde psychosociale voordelen van de ouderwetse, natuurlijke methode. Cordelia had nooit enig verschil kunnen ontdekken tussen vitro- en vivo-baby’s, en zeker niet als ze eenmaal de volwassenheid hadden bereikt, met tweeëntwintig jaar. Haar broer was vivo geweest en zijzelf vitro; de co-ouder van haar broer had voor allebei haar kinderen vivo gekozen en schepte daar nogal over op. Cordelia was er altijd van uitgegaan dat als haar beurt kwam, ze haar eigen kind zou laten klaarstomen in een replicator terwijl zijzelf op verkenningstocht ging, zodat het klaar was om in haar armen genomen te worden bij haar terugkeer. Als ze tenminste terugkwam… Er kon natuurlijk altijd iets misgaan bij het verkennen van volledig onbekend gebied. En aangenomen dat ze een geïnteresseerde co-ouder kon vinden om het samen mee te doen, iemand die bereid en in staat was om de fysieke, psychologische en economische tests te doorstaan en de cursus te volgen om in aanmerking te komen voor een oudervergunning.

Aral zou een fantastische co-ouder zijn, daar was ze van overtuigd. Als hij ooit weer aan de grond kwam, vanuit die nieuwe hoge positie van hem. De ergste drukte zou toch binnenkort wel voorbij zijn. Het was een hele val vanaf die hoge positie, zonder plek om te landen. Aral was haar veilige haven, als hij eerst viel… Ze dwong haar gedachten vastberaden in een positievere richting.

Maar de gróótte van het gezin, dat was de werkelijke, geheime, zondige bekoring van Barrayar. Er waren hier geen wettelijke grenzen, je had geen getuigschriften nodig, je hoefde niet zuinig aan te doen om misschien toch een derde kind te mogen hebben; er waren in feite helemaal geen regels. Ze had een vrouw op straat gezien met niet drie maar zelfs vier kinderen bij zich, en niemand had haar zelfs maar nagestaard. Cordelia had haar eigen denkbeeldige nakomelingschap van twee naar drie verhoogd en had zich heerlijk zondig gevoeld, totdat ze een vrouw met tien kinderen had ontmoet. Vier, misschien? Zes?

Vorkosigan kon het zich veroorloven. Cordelia bewoog haar tenen heen en weer en nestelde zich dieper in de kussens, ronddrijvend op een wolk van voortplantingsverlangen.

Barrayars economie lag nu helemaal open, zei Aral, ondanks de verliezen van de afgelopen oorlog. Deze keer waren er geen wonden geslagen in het oppervlak van de planeet. De landwinning voor het tweede continent opende dagelijks nieuwe mogelijkheden, en als de nieuwe planeet Sergyan klaar was voor kolonisatie, zou dat effect verdriedubbelen. Overal was een tekort aan mankracht en de lonen stegen. Barrayar beschouwde zichzelf als ernstig onderbevolkt. Vorkosigan noemde de economische situatie zijn geschenk van de goden, in politiek opzicht. Cordelia ook, om persoonlijker, geheime redenen: hórdes kleine Vorkosigans…

Ze zou een dochter kunnen krijgen, of twee… Zusjes! Cordelia had nooit een zus gehad. De vrouw van kapitein Vorpatril had er twee, had ze verteld.

Cordelia had vrouwe Vorpatril ontmoet op een van de zeldzame politiek-sociale avondjes in Huize Vorkosigan. Het gebeuren werd soepel geregeld door het huispersoneel. Het enige dat Cordelia hoefde te doen, was in gepaste kledij haar opwachting maken (ze had meer kleren aangeschaft), veel glimlachen en haar mond dichthouden. Ze had geboeid geluisterd en geprobeerd meer te weten te komen over Hoe De Dingen Hier Hoorden.

Alys Vorpatril was ook in verwachting. Heer Vorpatril had hen min of meer aan elkaar gekoppeld en was ervandoor gegaan. Ze hadden natuurlijk over hun toestand gepraat. Vrouwe Vorpatril klaagde zeer over haar persoonlijke ongemakken. Cordelia concludeerde dat zijzelf veel geluk had; het medicijn tegen misselijkheid, van dezelfde chemische samenstelling die thuis werd gebruikt, werkte en ze was alleen maar op een natuurlijke manier moe, niet van het gewicht van de nog kleine baby maar van de verrassende belasting die de extra stofwisseling met zich meebracht. Plassen voor twee, zo dacht Cordelia eraan. Nou ja, hoe moeilijk kon het moederschap zijn, na vijf dimensionale navigatiewiskunde?

Alys’ gefluisterde obstretische horrorverhalen buiten beschouwing gelaten, natuurlijk. Bloedingen, beroertes, nierfalen, letsel bij de geboorte, onderbreking van de zuurstofstroom naar de hersenen van de foetus, babyhoofdjes die groter zijn geworden dan de doorsnede van het bekken en een verkrampende baarmoeder waardoor zowel moeder als kind in de weeën blijven… Maar medische complicaties waren alleen een probleem als je op een of andere manier alleen en afgezonderd was als het zover was, en met die menigte bewakers was het niet waarschijnlijk dat haar dat zou overkomen. Bothari als vroedvrouw? Waanzinnige gedachte. Ze huiverde.

Ze rolde zich op haar zij op de sofa en fronste haar voorhoofd. O, die primitieve geneeskunde op Barrayar. Het was natuurlijk waar dat moeders honderdduizenden jaren lang kinderen ter wereld hadden gebracht, voordat er ruimtereizen werden gemaakt, met minder hulp dan hier voorhanden was. Maar de bezorgdheid bleef hardnekkig knagen. Misschien zou ik naar huis moeten gaan voor de bevalling. Nee. Ze was nu een Barrayaraanse, door haar gelofte gebonden, net als de rest van de gekken. Het was een reis van twee maanden. En bovendien, voor zover ze wist was er nog steeds een arrestatiebevel voor haar van kracht, vanwege desertie, verdenking van spionage, fraude, asociaal geweld… Ik had waarschijnlijk niet moeten proberen die idiote legerpsychiater in haar eigen aquarium te verdrinken, dacht Cordelia, en ze zuchtte bij de herinnering aan haar gehaaste en wanordelijke vertrek van Kolonie Bèta. Zou haar naam ooit gezuiverd worden? Zolang de geheimen van Ezar in vier schedels opgeborgen bleven in elk geval niet.

Nee. Kolonie Bèta was gesloten voor haar, had haar verjaagd. Barrayar had niet het monopolie op politieke idiotie, zoveel was zeker.

Ik kan Barrayar aan. Aral en ik. Je zult het zien.

Het was tijd om naar binnen te gaan. Ze kreeg een beetje hoofdpijn van de zon.

VIER

Een aspect van haar nieuwe leven als gemalin van de regent dat Cordelia minder problematisch vond dan ze had verwacht, was de toevloed van lijfwachten in hun huis. Haar ervaring in de Bètaanse verkenningsdienst en die van Vorkosigan in het Barrayaraanse leger hadden hen allebei gewend doen raken aan dicht op elkaar leven. Cordelia had er niet lang voor nodig om de mensen in de uniformen te leren kennen, met hun persoonlijke eigenaardigheden. De bewakers vormden een levendige jonge groep, stuk voor stuk uitgezocht voor deze dienst, en daar waren ze trots op. Maar als Pjotr ook aanwezig was, met al zijn livreibedienden, onder wie Bothari, werd Cordelia’s gevoel dat ze in een kazerne woonde acuut.

De graaf was degene die het idee opperde om een informeel toernooi in man-tot-mangevechten te organiseren tussen de mannen van III-yan en die van hemzelf. Ondanks wat vaag gemopper van de beveiligingscommandant over gratis training op kosten van de keizer, werd er een strijdperk aangelegd in de achtertuin, en de wedstrijd werd al snel een wekelijkse traditie. Zelfs Kodelka werd erbij betrokken, als scheidsrechter en deskundig jurylid, en Pjotr en Cordelia waren de toejuichers. Vorkosigan kwam kijken als hij maar even tijd had, tot Cordelia’s voldoening; ze vond dat hij af en toe even los moest breken uit de mallemolen van regeringszaken waaraan hij zich dagelijks onderwierp.

Op een zonnige herfstochtend installeerde Cordelia zich op de gestoffeerde tuinbank om naar het spektakel te kijken, vergezeld van. haar dienstmaagd. Plotseling vroeg ze; ‘Waarom doe jij niet mee, Droe? Jij hebt de oefening toch net zo hard nodig als al die anderen? Het excuus voor dit alles — niet dat jullie Barrayaranen een excuus nodig lijken te hebben om herrie te schoppen — was nu juist dat iedereen erdoor in vorm zou blijven.’

Droesjnakovi keek verlangend naar het strijdperk, maar zei: ‘Ik ben niet uitgenodigd, mevrouw.’

‘Een grove onzorgvuldigheid van iemand. Hm. Weet je wat? Ga je verkleden. Dan ben jij mijn team. Aral moet vandaag zelf maar voor zijn mannen juichen. Een echte Barrayaraanse wedstrijd zou toch minstens drie partijen moeten hebben, dat is de traditie.’

‘Denkt u dat het in orde is?’ vroeg ze weifelend. ‘Het staat ze misschien niet aan.’

De ‘ze’ in kwestie waren wat Droesjnakovi noemde de ‘echte’ wachters, de mannen in uniform.

‘Aral zal het niet erg vinden. Alle anderen die bezwaren hebben, moeten die maar met hem bespreken. Als ze durven.’ Cordelia grijnsde, en Droesjnakovi grijnsde terug en stormde weg. Aral kwam naast haar zitten en ze vertelde hem over haar plan. Hij trok een wenkbrauw op. ‘Bètaanse innovaties? Nou ja, waarom ook niet? Maar wees voorbereid op plagerijen.’

‘Ik ben voorbereid. Maar ze zullen niet zo geneigd zijn om grappen te maken als ze er een paar van hen kan verslaan. Ik denk dat ze dat kan; op Kolonie Bèta zou dat meisje zo langzamerhand commando-officier zijn. Al dat natuurtalent wordt verspild met de hele dag achter mij aan kuieren. En als ze het niet kan, nou, dan zou ze mij eigenlijk niet moeten bewaken, toch?’ Ze keek hem aan.

‘Daar zit wat in… Ik zal ervoor zorgen dat Kodelka haar in de eerste ronde tegen iemand van haar eigen lengte en gewicht laat uitkomen. In absolute termen is ze aan de kleine kant.’

‘Ze is groter dan jij.’

‘Langer. Volgens mij ben ik wel wat kilootjes zwaarder dan zij. Hoe dan ook, jouw wens is mijn bevel. Oef.’ Hij klauterde weer overeind en ging Droesjnakovi laten bijschrijven op Kodelka’s lijst. Cordelia kon niet horen wat ze tegen elkaar zeiden, aan de andere kant van de tuin, maar verzon haar eigen dialoog bij de gebaren en gelaatsuitdrukkingen. Ze mompelde: ‘Aral: Cordelia wil dat Droe meedoet. Ko: Jakkes! Wie wil er nou meisjes? Aral: Lastig. Ko: Ze verpesten alles, en bovendien huilen ze altijd. Sergeant Bothari zal haar tot pulp malen — hm, ik hoop dat dat inderdaad is wat dat gebaar betekent, anders word je obsceen, Ko, haal die grijns van je gezicht, Vorkosigan. Aral: Het vrouwtje staat erop. Je weet toch hoe ik onder de plak zit. Ko: Nou, vooruit dan. Pfff. Missie geslaagd; de rest moet je zelf doen, Droe.’ Vorkosigan voegde zich weer bij haar. ‘Geregeld. Ze zal beginnen tegen een van vaders mannen.’

Droesjnakovi kwam terug, gekleed in een wijde sportbroek en een tricotshirt, een tenue dat zoveel mogelijk leek op de trainingspakken van de mannen als haar garderobe toestond. De graaf kwam naar buiten om te overleggen met sergeant Bothari, de aanvoerder van zijn team, en een plekje bij hen te vinden om zijn botten te warmen in de zon. ‘Wat is dat?’ vroeg Pjotr toen Kodelka Droesjnakovi’s naam riep voor het tweede koppel dat aan de beurt was. ‘Importeren we tegenwoordig Bètaanse gewoontes?’

‘Het meisje is een natuurtalent,’ verklaarde Vorkosigan. ‘Bovendien heeft ze de oefening net zo hard nodig als alle anderen, of meer nog, want ze heeft de belangrijkste taak van allemaal.’

‘Straks wil je nog vrouwen in het leger,’ mopperde Pjotr. ‘Waar houdt het op? Dat zou ik weleens willen weten.’

‘Wat is er mis met vrouwen in het leger?’ vroeg Cordelia, om hem een beetje op stang te jagen.

‘Het is niet krijgskundig,’ snauwde de oude man. ‘ “Krijgskundig” is alles waarmee je de oorlog wint, zou ik zeggen.’ Ze glimlachte minzaam. Een vriendelijk waarschuwend kneepje van Vorkosigan weerhield haar ervan langer op het punt door te gaan. Dat was ook niet nodig. Pjotr draaide zich om om naar zijn kandidaat te kijken en zei alleen: ‘Hmf.’

De man van de graaf was zo onvoorzichtig om zijn tegenstander te onderschatten en voor die vergissing ging hij tegen de grond. Daar werd hij een stuk oplettender van. De toeschouwers schreeuwden rauw commentaar. Bij de volgende val drukte hij haar tegen de grond. ‘Vond je niet dat Kodelka een beetje snel telde?’ vroeg Cordelia terwijl de kandidaat van de graaf Droesjnakovi overeind liet komen na de beslissing.

‘Hm. Misschien,’ zei Vorkosigan op neutrale toon. ‘Ze houdt zich ook een beetje in, valt me op. Ze zal nooit in de volgende ronde komen als ze dat blijft doen in dit gezelschap.’ Bij de volgende confrontatie, de beslissende voor twee uit drie, gebruikte Droesjnakovi met succes een armklem, maar ze hield hem niet vol.

‘O, wat jammer,’ mompelde de graaf vrolijk.

‘Je had hem niet moeten laten glippen!’ riep Cordelia, die steeds meer werd meegesleept. De kandidaat van de graaf maakte een zachte en slordige tuimeling. ‘Grijp in, Ko!’ Maar de scheidsrechter, op zijn stok geleund, liet het gaan. Hoe dan ook, Droesjnakovi zag een gelegenheid voor een verwurging en greep die aan. ‘Waarom geeft hij niet op?’ vroeg Cordelia.

‘Hij gaat liever van zijn stokje,’ antwoordde Aral. ‘Dan hoeft hij zijn vrienden niet aan te horen.’

Droesjnakovi begon onzeker te kijken toen het gezicht dat ze onder haar arm klemde donkerpaars werd. Cordelia zag dat ze hem los ging laten en sprong op om te schreeuwen: ‘Hou vol, Droe! Laat je niet voor de gek houden!’ Droesjnakovi verstevigde haar greep, en de gestalte hield op met tegenspartelen.

‘Vooruit, beslis, Kodelka,’ riep Pjotr terwijl hij droevig zijn hoofd schudde. ‘Hij moet vanavond nog wachtlopen.’ En dus ging de ronde naar Droesjnakovi.

‘Goed werk, Droe!’ zei Cordelia toen Droesjnakovi bij hen terugkeerde. ‘Maar je moet echt agressiever zijn. Laat je moordenaarsinstincten de vrije loop.’

‘Dat vind ik ook,’ zei Vorkosigan onverwachts. ‘Die kleine aarzeling die je hebt, kan dodelijk zijn… en niet alleen voor jezelf.’ Hij keek haar strak aan. ‘Je oefent hier voor het echte werk, hoezeer we ook allemaal hopen dat zo’n situatie zich nooit zal voordoen. De volledige inzet die je dan nodig hebt, moet volkomen automatisch komen.’

‘Ja, meneer. Ik zal het proberen, meneer.’

In de volgende ronde kwam sergeant Bothari uit, die zijn tegenstander tweemaal snel na elkaar tegen de grond drukte. De verslagene kroop het strijdperk uit. Er werden nog een paar ronden gespeeld en toen was het weer Droesjnakovi’s beurt, deze keer tegen een van III-yans mannen.

Ze pakten elkaar vast, en in de worsteling porde hij haar doeltreffend tussen de billen, wat het publiek een fluitconcert ontlokte. Doordat ze kwaad en afgeleid was, kon hij haar uit haar evenwicht trekken en fatsoenlijk ten val brengen.

‘Zag je dat?’ riep Cordelia tegen Aral. ‘Dat was een smerige truc!’

‘Hm. Maar het was niet een van de acht verboden stoten. Je zou hem er niet om kunnen diskwalificeren. Niettemin…’ Hij gebaarde naar Kodelka voor een onderbreking en riep Droesjnakovi bij zich voor een onderonsje.

‘We hebben die por gezien,’ mompelde hij. Haar mond was strak en haar gezicht rood. ‘Aangezien je voor mevrouw uitkomt, is een belediging van jou tot op zekere hoogte een belediging van haar. En een heel slecht precedent. Ik wil dat je tegenstander buiten bewustzijn is als hij de ring verlaat. Hoe je dat doet, is jouw probleem. Je mag dit als een bevel beschouwen, als je wilt. En maak je ook maar geen onnodige zorgen over gebroken botten,’ voegde hij er onbekommerd aan toe.

Droesjnakovi liep terug naar het strijdperk met een glimlachje op haar gezicht en met half dichtgeknepen, fonkelende ogen. Ze liet een schijnbeweging volgen door een bliksemsnelle trap tegen de kaak van haar tegenstander, een stomp in zijn buik en een lage slag tegen zijn knieën, waardoor hij met een bons op de mat terechtkwam. Hij stond niet meer op. Er volgde een enigszins geschokte stilte. ‘Je had gelijk,’ zei Vorkosigan. ‘Ze hield zich inderdaad in.’ Cordelia glimlachte zelfvoldaan en installeerde zich wat gemakkelijker. ‘Dat dacht ik al.’

De volgende ronde voor Droesjnakovi was de halve finale, en het lot besliste dat haar tegenstander sergeant Bothari was. ‘Hm,’ mompelde Cordelia tegen Vorkosigan. ‘Ik ben niet zeker van de psychodynamiek hiervan. Is het veilig? Voor allebei, bedoel ik, niet alleen voor haar. En niet alleen lichamelijk.’

‘Ik denk het wel,’ antwoordde hij net zo zacht. ‘Het leven in dienst van de graaf is een aangename, rustige routine geweest voor Bothari. Hij heeft zijn medicatie steeds genomen. Ik denk dat hij in vrij goede vorm is op het ogenblik. En de sfeer van de oefenring is veilig en bekend voor hem. Er is meer spanning voor nodig dan Droe kan leveren om hem door het lint te laten gaan.’

Cordelia knikte gerustgesteld en ging eens goed zitten om de slachtpartij te aanschouwen. Droesjnakovi leek nerveus. Het begin was langzaam; Droesjnakovi concentreerde zich erop om buiten het bereik van Bothari te blijven. Terwijl hij om het strijdperk liep om alles goed te kunnen zien, drukte luitenant Kodelka per ongeluk op de knop van zijn degenstok en de schede schoot de bosjes in. Bothari werd een ogenblik afgeleid en Droe sloeg toe, laag en snel. Bothari kwam met een flinke klap neer, maar hij liet zich zonder noemenswaardige pauze direct weer op zijn voeten rollen. ‘Goeie mep!’ schreeuwde Cordelia opgetogen. Droe keek net zo verbaasd als alle anderen. ‘Beslis, Ko!’

Luitenant Kodelka fronste zijn wenkbrauwen. ‘Het was geen eerlijke slag, mevrouw.’ Een van de mannen van de graaf bracht de schede terug en Kodelka schoof hem weer om het wapen. ‘Het was mijn schuld. Oneerlijke afleiding.’

‘Daarnet noemde je het anders geen oneerlijke afleiding,’ wierp Cordelia tegen.

‘Hou erover op, Cordelia,’ zei Vorkosigan zacht. ‘Maar hij boort haar een punt door de neus!’ fluisterde ze woedend terug. ‘En wat voor een punt! Bothari heeft tot nu toe alles gewonnen.’

‘Ja. Het heeft Kodelka op de oude Generaal Vorkraft een halfjaar oefenen gekost voordat hij hem één keer kon vloeren.’

‘O. Hm.’ Hier moest ze even over nadenken. ‘Jaloezie?’

‘Heb je dat niet gemerkt? Zij heeft alles wat hij kwijt is.’

‘Ik heb gemerkt dat hij af en toe verdomde lomp tegen haar is. Dat is jammer. Ze is duidelijk…’

Vorkosigan stak bezwerend een vinger op. ‘Praat er later over. Niet hier.’

Ze zweeg even en knikte toen instemmend. ‘Oké.’

De ronde werd voortgezet, en sergeant Bothari gooide Droesjnakovi tweemaal snel achter elkaar bijna door de mat heen, voordat hij met bijna net zoveel gemak met zijn laatste tegenstander afrekende.

Vanuit een samenscholing van deelnemers aan de andere kant van de tuin kwam Kodelka aangehinkt als boodschapper.

‘Meneer? We vroegen ons af of u een demonstratieronde zou willen geven. Met sergeant Bothari. Geen van de jongens hier heeft dat ooit gezien.’

Vorkosigan wuifde het idee weg, maar niet erg overtuigend. ‘Ik ben niet in vorm, luitenant. Trouwens, hoe weten ze daarvan? Heb je verhalen verteld?’

Kodelka grinnikte. ‘Een paar. Ik denk dat ze er iets van zouden opsteken. Over wat voor spel dit werkelijk kan zijn.’

‘Een slecht voorbeeld, vrees ik.’

‘Ik heb dat nooit gezien,’ mompelde Cordelia. ‘Is het inderdaad zo’n goede show?’

‘Ik weet het niet. Heb ik je de laatste tijd ontstemd? Zou het een catharsis voor je zijn om te zien hoe Bothari me de grond in stampt?’

‘Ik denk dat het dat voor jou zou zijn,’ zei Cordelia, hem bijvallend in zijn overduidelijke verlangen om zich te laten overhalen. ‘Ik denk dat je dit soort dingen hebt gemist, in dat leidinggevende leven dat je de laatste tijd leidt.’

‘Ja…’ Hij stond op, wat tot enig applaus leidde, trok zijn uniformjasje en schoenen uit en verwijderde ringen en de inhoud van zijn zakken, waarna hij het strijdperk betrad om wat rek- en opwarmingsoefeningen te doen.

‘Je kunt maar beter als scheidsrechter optreden, Ko,’ riep hij achterom. ‘Al is het maar om onnodige schrik te voorkomen.’

‘Ja, meneer.’ Kodelka wendde zich tot Cordelia voordat hij terug hinkte naar de arena. ‘Eh. Vergeet niet, mevrouw, dat ze elkaar in de vier jaar dat ze dit hebben gedaan nog nooit hebben vermoord.’

‘Waarom vind ik die mededeling eerder onheilspellend dan geruststellend? Maar Bothari heeft vanochtend al zes rondes gevochten. Misschien begint hij moe te worden.’

De twee mannen stonden tegenover elkaar in het strijdperk en bogen formeel. Kodelka deinsde haastig achteruit, uit de weg. De uitgelaten, vrolijke stemming onder de toeschouwers stierf weg toen de ijzige, geconcentreerde roerloosheid van de twee spelers ieders blik vasthield. Ze begonnen lichtvoetig om elkaar heen te draaien en troffen elkaar in een onduidelijke vlek. Cordelia zag niet precies wat er gebeurde, maar toen ze uit elkaar weken, spoog Vorkosigan bloed uit een gescheurde lip en stond Bothari dubbelgeklapt over zijn buik. Bij de volgende confrontatie gaf Bothari Vorkosigan een trap in zijn rug die echode tegen de tuinmuren en hem helemaal het strijdperk uit lanceerde; hij maakte een koprol en rende terug, ondanks zijn hortende ademhaling. De mannen die verantwoordelijk waren voor het beschermen van het leven van de regent begonnen elkaar zorgelijk aan te kijken. Bij de volgende worsteling viel Vorkosigan hard op de mat, waarna Bothari onmiddellijk boven op hem neerkwam om hem in een verstikkende greep te nemen. Cordelia dacht dat ze zijn ribben zag doorbuigen onder de knieën op zijn borst. Een paar bewakers wilden naar voren komen, maar Kodelka wuifde hen weg en Vorkosigan, met een rood aangelopen gezicht, gaf op.

‘Eerste punt voor sergeant Bothari,’ riep Kodelka. ‘Gaan we voor twee uit drie, meneer?’

Sergeant Bothari ging met een glimlachje staan en Vorkosigan bleef even op de mat zitten om weer op adem te komen. ‘In elk geval nog één. Ik moet revanche nemen. Niet in vorm.’

‘Dat zei ik toch,’ mompelde Bothari.

Ze draaiden weer om elkaar heen. Ze kwamen samen, weken uiteen, kwamen weer samen, en plotseling maakte Bothari een spectaculaire radslag, terwijl Vorkosigan onder hem rolde om zijn arm zodanig vast te grijpen dat zijn schouder bijna uit de kom schoot in zijn gedraaide val. Bothari verzette zich even tegen de greep en gaf toen op. Deze keer was het Bothari die een tijdje op de mat bleef zitten voordat hij opstond.

‘Verbazingwekkend,’ zei Droesjnakovi met een enthousiaste blik in de ogen. ‘Vooral als je in aanmerking neemt hoeveel kleiner hij is.’

‘Klein maar venijnig,’ stemde Cordelia in, gefascineerd. ‘Vergeet dat niet.’

De derde ronde was kort. Een wirwar van geworstel en slagen en een slordige gezamenlijke val resulteerde plotseling in een armoverstrekking, waarin Bothari de baas was. Vorkosigan was zo onverstandig om te proberen los te breken, en Bothari liet volkomen uitdrukkingsloos met een hoorbare knal zijn elleboog uit de kom schieten. Vorkosigan schreeuwde en gaf op. Opnieuw sloeg Kodelka een toevloed van ongevraagde hulp af.

‘Duw hem terug, sergeant,’ kreunde Vorkosigan zittend op de grond, en Bothari zette zich met een voet schrap tegen zijn voormalige gezagvoerder en gaf een nauwkeurig rechte ruk aan de arm. ‘Ik moet erom denken,’ bracht Vorkosigan hijgend uit, ‘dat ik dat niet meer doe.’

‘Hij heeft hem deze keer tenminste niet gebroken,’ sprak Kodelka bemoedigend, en hij hielp hem samen met Bothari overeind. Vorkosigan strompelde terug naar de sofa en ging heel voorzichtig aan Cordelia’s voeten zitten. Ook Bothari bewoog een stuk langzamer en strammer.

‘En zo,’ zei Vorkosigan, nog steeds buiten adem, ‘speelden we het spel… aan boord van de oude Generaal Vorkraft. ‘’

‘Al die moeite,’ merkte Cordelia op, ‘en hoe vaak ben je nu ooit echt in een man-tot-mangevecht verwikkeld geraakt?’

‘Zeer, zeer zelden. Maar als het gebeurde, wonnen we ook.’

Het gezelschap viel uiteen; de andere spelers mompelden zacht commentaar onder elkaar. Cordelia ging met Aral mee om te helpen met het verzorgen van zijn elleboog en mond, en om hem een warm bad, een massage en een schoon stel kleren te geven. Tijdens de massage sneed ze het probleem aan dat steeds vaker haar aandacht vroeg.

‘Denk je dat je iets tegen Ko zou kunnen zeggen over de manier waarop hij Droe behandelt? Zo is hij anders helemaal niet. Ze gaat zowat op haar kop staan om aardig voor hem te zijn. En hij is niet half zo wellevend tegen haar als hij tegen een van zijn manschappen zou zijn. Ze is praktisch een medeofficier. En als ik het niet helemaal bij het verkeerde eind heb, waanzinnig verliefd op hem. Waarom ziet hij dat niet?’

‘Waarom denk je dat hij dat niet ziet?’ vroeg Aral langzaam. ‘Vanwege zijn gedrag, natuurlijk. Het is zo jammer. Ze zouden een fantastisch stel zijn. Vind je niet dat ze knap is?’

‘Bijzonder. Maar ik val dan ook op grote amazones,’ zei hij terwijl hij over zijn schouder naar haar grijnsde, ‘zoals iedereen weet. Niet elke man houdt daarvan. Maar als dat een vonk van koppelingswoede is die ik in je oog zie… denk je trouwens dat het de moederlijke hormonen zijn?’

‘Zal ik je andere elleboog ook uit de kom draaien?’

‘Oef. Nee, bedankt. Ik was vergeten hoe pijnlijk een training met Bothari kan zijn. Ah, dat is beter. Een beetje lager…’

‘Je zult daar morgen een paar gigantische blauwe plekken hebben.’

‘Vertel mij wat. Maar voordat je je laat meeslepen door Droe’s liefdesleven… Heb je weleens goed nagedacht over Kodelka’s verwondingen?’

‘O.’ Cordelia was met stomheid geslagen. ‘Ik nam aan… dat zijn geslachtsorganen net zo goed gerepareerd waren als de rest van hem.’

‘Of net zo slecht. Het is een zeer delicate operatie.’ Cordelia tuitte haar lippen. ‘Weet je dit zeker?’

‘Nee, dat niet. Ik weet alleen dat het onderwerp in al onze gesprekken nooit ter sprake is gekomen. Niet eenmaal.’

‘Hm. Ik wou dat ik wist hoe ik dat moest interpreteren. Het klinkt een beetje onheilspellend. Denk je dat je hem zou kunnen vragen… ?’

‘Goeie god, Cordelia, natuurlijk niet! Wat een vraag om die man te stellen. Vooral als het antwoord nee is. Ik moet met hem werken, weet je nog.’

‘Nou, ik moet met Droe werken. Ik heb niets aan haar als ze wegkwijnt en sterft aan een gebroken hart. Hij heeft haar meer dan eens aan het huilen gemaakt. Dan gaat ze in een hoekje zitten waar ze denkt dat niemand haar ziet.’

‘Heus waar? Dat is moeilijk voor te stellen.’

‘Je kunt moeilijk van me verwachten dat ik haar vertel dat hij het alles bij elkaar niet waard is. Maar heeft hij echt een hekel aan haar? Of is het alleen zelfverdediging?’

‘Goede vraag… Voor wat het waard is, mijn chauffeur maakte laatst een grapje over haar — niet eens een erg grof grapje — en Ko deed plotseling erg koel tegen hem. Ik geloof niet dat hij een hekel aan haar heeft. Maar ik denk wel dat hij jaloers op haar is.’ Cordelia liet het onderwerp aldus onbeslist rusten. Ze wilde het koppel graag helpen, maar had geen antwoord op hun dilemma. Zelf had ze er geen moeite mee om creatieve oplossingen te bedenken voor de praktische problemen die zich ten gevolge van de verwondingen van de luitenant konden voordoen op het gebied van de fysieke intimiteit, maar ze schrok terug voor de inbreuk die ze zou moeten maken op hun verlegen terughoudendheid om hun die mede te delen. Ze had het wrange vermoeden dat ze hen alleen zou choqueren. Sextherapie leek hier volkomen onbekend te zijn.

Als echte Bètaanse had ze een dubbele moraal op het gebied van seksueel gedrag altijd als logischerwijze onmogelijk gezien. Maar nu ze in het kielzog van Vorkosigan wat ronddobberde aan de randen van de Barrayaraanse hogere kringen, begon ze eindelijk in te zien hoe je die kon hebben. Het leek allemaal neer te komen op het belemmeren van de vrije toevoer van informatie naar bepaalde personen, die vooraf geselecteerd waren door middel van een onuitgesproken code die op een of andere manier bij alle aanwezigen behalve haarzelf bekend was en waar allen het over eens waren. Je kon niet over sex praten tegen of in aanwezigheid van ongetrouwde vrouwen of kinderen. Jonge mannen waren blijkbaar van alle regels uitgesloten als ze onder elkaar waren, maar niet als er een vrouw van willekeurig welke leeftijd of sociale klasse aanwezig was. De regels veranderden ook, zeer verwarrend, naarmate de sociale status van de aanwezigen varieerde. En groepjes getrouwde vrouwen, buiten gehoorsafstand van mannen, ondergingen soms de verbazingwekkendste transformaties en bleken dan over heel andere gegevens te beschikken dan ze had gedacht. Over sommige onderwerpen kon je grapjes maken maar niet serieus praten. En sommige variaties mochten helemaal niet genoemd worden. Ze had meer dan één conversatie definitief om zeep geholpen door wat haar een volkomen voor de hand liggende en achteloze opmerking had geleken, en was dan door Aral apart genomen voor snelle instructies. Ze probeerde een lijst te maken van de regels die ze dacht ontdekt te hebben, maar vond ze zo onlogisch en tegenstrijdig, vooral op het gebied van wat bepaalde mensen zouden moeten voorwenden niet te weten in aanwezigheid van bepaalde andere mensen, dat ze de poging staakte. Ze liet de lijst wel aan Aral zien, die hem op een avond in bed las en bijna dubbelsloeg van het lachen.

‘Is dat echt de indruk die we bij jou wekken? Ik vind je Regel Zeven schitterend. Moet ik in gedachten houden… Ik wou dat ik dat had geweten toen ik jong was. Had ik al die afschuwelijke instructievideo’s uit dienst over kunnen slaan.’

‘Als je zo blijft gniffelen, heb je straks een bloedneus,’ zei ze stekelig. ‘Dit zijn jullie regels, niet de mijne. Jullie houden je eraan. Ik probeer ze alleen maar te doorzien.’

‘Mijn heerlijke wetenschapster. Hm. Je noemt de zaken wel bij hun naam. We hebben nooit geprobeerd… Zou je Regel Elf met me willen overtreden, lieve kapitein?’

‘Laat eens zien, welke… O, ja! Zeker wel. Nu? En als we dan toch bezig zijn, laten we dan ook Dertien maar meenemen. Mijn hormonen spelen op. Ik herinner me dat de co-ouder van mijn broer me over dat effect heeft verteld, maar ik geloofde haar toen niet echt. Ze zegt dat je het na de geboorte weer compenseert.’

‘Dertien? Ik had nooit kunnen denken…’

‘Dat komt doordat jij, als Barrayaraan, te veel tijd besteedt aan het volgen van Regel Twee.’

Toen werd de antropologie voor een tijdje vergeten. Maar ze merkte dat ze hem de slappe lach kon bezorgen, later, door op een goed gekozen moment te mompelen: ‘Regel Negen, meneer.’

Het weer veranderde. Er had die ochtend een vleugje winter in de lucht gehangen, een vrieskou die een deel van de planten in de achtertuin van graaf Pjotr had doen verwelken. Cordelia keek vol verwachting uit naar haar eerste echte winter. Vorkosigan beloofde haar sneeuw, bevroren water, iets dat ze maar op twee verkenningstochten had gezien. Voordat het lente is, zal ik een zoon hebben gebaard. Huh. Maar in de middag had de herfstzon uitbundig geschenen en was het warmer geworden. Het platte dak van Huize Vorkosigan boven de voorste vleugel stond die warmte nu weer af rond Cordelia’s enkels terwijl ze er voorzichtig overheen liep, hoewel de lucht haar wangen al deed tintelen van de kou; de stralen van de zon vielen schuin over de horizon van de stad.

‘Goedenavond, jongens,’ zei Cordelia terwijl ze naar de twee bewakers knikte die op deze post op het dak de wacht hielden. Ze knikten terug en de oudste raakte zijn voorhoofd aan in een aarzelend half saluut. ‘Mevrouw.’

Cordelia kwam hier regelmatig kijken naar de zonsondergang. Het uitzicht over de stad was schitterend vanaf dit vier verdiepingen hoge uitkijkpunt. Ze kon een glimp zien van de rivier die de stad in tweeën deelde, achter bomen en gebouwen. Hoewel een groot gat een paar blokken verderop langs haar zichtlijn haar deed vermoeden dat de rivieroevers binnenkort aan het oog onttrokken zouden worden door een nieuw bouwwerk. Het hoogste torentje van Kasteel Vorhartung, waar ze al die plechtigheden in de grafelijke Raadszaal had bijgewoond, stak omhoog vanaf een steile rotswand die uitkeek over het water. Achter Kasteel Vorhartung lagen de oudste delen van de hoofdstad. Ze had dat stuk nog niet gezien, doordat de kronkelige straatjes ter breedte van een paard daar niet geschikt waren voor grondmobielen, maar ze was wel over de vreemde, lage, donkere vlekken in het hart van de stad gevlogen. De nieuwere wijken, die zich glinsterend uitstrekten naar de horizon, voldeden meer aan de galactische normen en lagen rond de moderne transportstelsels gerangschikt. Het leek hier in geen enkel opzicht op Kolonie Bèta. Vorbarr Sultana lag helemaal uitgespreid over het aardoppervlak of klom hemelwaarts, vreemd tweedimensionaal en onbeschut. De steden van Kolonie Bèta doken de diepte in, via schachten en tunnels, vele lagen diep en complex, gezellig en veilig. Kolonie Bèta had eigenlijk geen bouwkunst, alleen binnenhuisarchitectuur. Het was verbazingwekkend wat mensen allemaal konden verzinnen om huizen die een buitenkant hadden een verschillend aanzien te geven.

De bewakers bewogen nerveus en zuchtten toen ze tegen de gemetselde reling geleund ging staan en in de verte keek. Ze vonden het eigenlijk niet prettig als ze dichter dan drie meter bij de rand kwam, hoewel de ruimte maar zes meter breed was. Maar ze zou nu waarschijnlijk al snel kunnen zien hoe Vorkosigans grondmobiel de straat indraaide. Zonsondergangen waren prachtig, maar haar blik was nu naar beneden gericht.

Ze snoof de complexe geuren op van begroeiing, waterdamp en uitstoot van de industrie. Barrayar stond een verbazende hoeveelheid afvallozing in de lucht toe, alsof… Nou ja, de lucht was hier natuurlijk ook gratis. Niemand deed metingen, er waren geen tarieven voor het bewerken en filtreren van de lucht… Beseften deze mensen eigenlijk wel hoe rijk ze waren? Alle lucht die ze maar in konden ademen, ze hoefden er alleen maar de deur voor uit te stappen, en het werd net zo vanzelfsprekend gevonden als bevroren water dat uit de lucht kwam vallen. Ze ademde een keer extra in, alsof ze het op een of andere manier hebzuchtig zou kunnen opslaan, en glimlachte… Een krakende, scherpe dreun in de verte verbrijzelde haar gedachten en deed haar adem stokken. De twee bewakers schrokken op. Je hebt een klap gehoord, nou en? Dat hoeft niet per se iets met Aral te maken te hebben. En, ijzig, het klonk als een sonische granaat. En niet zo’n kleintje ook. Goeie god. Er rees een zuil van rook en stof op uit een ravijn dat een paar blokken verderop in de straat was geslagen, ze kon de bron ervan niet zien… Ze rekte zich uit…

‘Mevrouw.’ De jongste bewaker greep haar bovenarm. ‘Gaat u alstublieft naar binnen.’ Zijn gezicht stond strak en zijn ogen waren groot. De oudere man had zijn hand over zijn oor geslagen en nam informatie in zich op uit zijn comlink… Zij had zo’n toestel niet. ‘Wat zeggen ze?’ vroeg ze.

‘Mevrouw, gaat u alstublieft naar beneden!’ Hij duwde haar naar het luik naar de zolder, vanwaar een trap naar beneden leidde, naar de derde verdieping. ‘Het was vast niets bijzonders,’ zei hij geruststellend terwijl hij haar verder duwde.

‘Het was een sonische granaat klasse vier, waarschijnlijk afgeschoten met een luchtbuis,’ zo verhielp ze zijn stuitende onwetendheid. ‘Tenzij de werper zelfrnoordneigingen had. Heb je er nog nooit zo een af horen gaan?’

Droesjnakovi schoot te voorschijn uit het luik, met een fijn geknepen broodje met boter in haar ene hand en haar bedwelmer in de andere. ‘Mevrouw?’ De bewaker keek opgelucht, schoof Cordelia naar haar toe en liep terug naar de oudere man. Cordelia, die vanbinnen schreeuwde, grijnsde met opeengeklemde kaken en liet zich bewaken terwijl ze gehoorzaam door het luik klom. ‘Wat is er gebeurd?’ siste ze tegen Droesjnakovi. ‘Dat weet ik nog niet. Het rode alarm ging af in de eetzaal in de kelder, en iedereen is naar zijn post gerend,’ zei Droe hijgend. Ze moest zichzelf wel zo ongeveer naar boven hebben geteleporteerd, die zes trappen op.

‘Grr.’ Cordelia vloog de trappen af, verlangend naar een valbuis. Het companeel in de bibliotheek zou zeker bemand zijn… Iemand moest toch een comlink hebben… Ze wervelde de wenteltrap af en stormde over de zwarte en witte tegels.

De commandant van de huisbewaking was inderdaad op zijn post en deelde bevelen uit. De eerste livreibediende van graaf Pjotr stond naast hem zenuwachtig te doen. ‘Ze komen rechtstreeks hierheen,’ zei de man van de KeiVei over zijn schouder. ‘Haal jij die dokter.’ De man in het bruine uniform rende naar buiten.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Cordelia. Haar hart bonkte nu, en dat kwam niet alleen van de spurt naar beneden.

Hij keek naar haar op, wilde iets kalmerends en nietszeggends zeggen en bedacht zich halverwege zijn ademtocht. ‘Iemand heeft een schot gelost op de grondmobiel van de regent. Hij heeft gemist. Ze komen meteen hierheen.’

‘Hoe ruim heeft hij gemist?’

‘Ik weet het niet, mevrouw.’

Dat wist hij waarschijnlijk inderdaad niet. Maar als de grondmobiel nog werkte… Hulpeloos gebaarde ze dat hij weer aan zijn werk moest gaan, en ze draaide zich om en liep terug naar de hal, waar nu een paar mannen van graaf Pjotr stonden die haar niet te dicht bij de deur wilden laten komen. Ze hing over de trapleuning op de derde tree van onderen en beet op haar lip.

‘Denkt u dat luitenant Kodelka bij hem was?’ vroeg Droesjnakovi timide.

‘Waarschijnlijk wel. Dat is hij meestal,’ antwoordde Cordelia afwezig, met haar blik op de deur gevestigd, wachtend, wachtend… Ze hoorde de mobiel aankomen. Een van de mannen van graaf Pjotr deed de huisdeur open. Mannen van de beveiliging zwermden rond de zilveren vorm van het voertuig onder de galerij… God, waar kwamen ze allemaal vandaan? De glanzende lak van de auto was gekrast en beroet, maar niet diep gedeukt; de overkapping van het achterdeel was niet gebarsten, hoewel de voorkant wel beschadigd was. De achterportieren zwaaiden omhoog, en Cordelia rekte zich uit om een glimp op te vangen van Vorkosigan, maar het gezicht werd haar tot gekmakens toe belemmerd door de groene ruggen van de KeiVei-mannen. Ze weken uiteen. Door de opening zag ze luitenant Kodelka zitten. Hij knipperde duizelig met zijn ogen en het bloed droop langs zijn kin; toen werd hij door een bewaker overeind geholpen. Eindelijk verscheen Vorkosigan; hij weigerde zich te laten opjagen en wuifde alle hulp weg. Zelfs de bezorgdste bewakers durfden hem niet aan te raken zonder uitnodiging daartoe. Vorkosigan beende met een grimmig en bleek gezicht naar binnen. Kodelka volgde, ondersteund door zijn stok en een korporaal van de KeiVei, met een meer verwilderde blik in de ogen. Het bloed was afkomstig uit zijn neus. De man van Pjotr gooide de voordeur van Huize Vorkosigan dicht en sloot daarmee driekwart van de chaos buiten.

Arals blik ontmoette de hare, over de hoofden van de mannen heen, en de zwaarmoedige uitdrukking op zijn gezicht werd even wat lichter. Hij knikte haar nauwelijks merkbaar toe: ik ben in orde. In reactie trok ze haar lippen strak: dat is je geraden ook… Ko zei met trillende stem: ‘… een waanzinnig gat in de straat! Daar had je een interplanetair vrachtschip in kwijt gekund. Die chauffeur heeft een fantastisch reactievermogen… Wat?’ Hij schudde zijn hoofd naar de vragensteller. ‘Sorry, mijn oren tuiten… Wat zei je?’ Hij stond met zijn mond open, alsof hij geluid oraal in zich kon opnemen, raakte zijn gezicht aan en keek verrast naar de rode vlekken op zijn hand. ‘Je bent doof van de klap, Ko,’ zei Vorkosigan. Zijn stem was kalm, maar veel te hard. ‘Morgenochtend hoor je weer normaal.’ Alleen Cordelia besefte dat de luide toon niet voor Kodelka was bedoeld; Vorkosigan kon zichzelf ook niet horen. Zijn blik schoot te snel heen en weer, het enige teken dat hij probeerde te liplezen. Op bijna hetzelfde ogenblik arriveerden Simon Illyan en een dokter. Vorkosigan en Kodelka werden meegenomen naar een rustige zitkamer aan de achterkant en lieten alle volgens Cordelia nogal overbodige bewakers achter. Cordelia en Droesjnakovi volgden hen. De dokter ging onmiddellijk aan het werk en begon, op Vorkosigans bevel, met het onderzoeken van de bebloede Kodelka. ‘Eén schot?’ vroeg Illyan.

‘Eén maar,’ bevestigde Vorkosigan, die naar zijn gezicht keek. ‘Als ze waren gebleven voor een tweede poging, hadden ze me misschien te pakken gehad.’

‘Als hij was gebleven, hadden wij hém misschien te pakken gehad. Er is nu een forensisch team op de piekwaar het schot is gelost. De moordenaar is natuurlijk allang weg. Een slimme plek, hij had een stuk of tien ontsnappingsroutes.’

‘We nemen elke dag een andere route,’ zei luitenant Kodelka, die het gesprek met moeite volgde, van achter de handdoek die hij tegen zijn gezicht drukte. ‘Hoe wist hij waar hij zijn hinderlaag moest leggen?’

‘Ingelicht door ingewijden?’ Illyan haalde zijn schouders op en keek grimmig bij de gedachte.

‘Dat hoeft niet,’ zei Vorkosigan. ‘Er is maar een beperkt aantal routes, zo dicht bij huis. Hij kan al dagenlang klaar hebben gestaan.’

‘Precies aan de rand van het gebied dat we doorlopend nauwkeurig doorzoeken?’ zei Illyan. ‘Het bevalt me niets.’

‘Het zit me meer dwars dat hij heeft gemist,’ zei Vorkosigan. ‘Waarom? Kan het een of ander waarschuwingsschot zijn geweest? Geen aanslag op mijn leven, maar op mijn geestelijk evenwicht?’

‘Het was oud legermateriaal,’ zei Illyan. ‘Er kan iets mis zijn geweest met de zoeker. Niemand heeft het lasersignaal van een afstandsmeter opgevangen.’ Hij zweeg even en keek naar Cordelia’s bleke gezicht. ‘Het was vast een solitair opererende krankzinnige, mevrouw. Het was in elk geval maar één man.’

‘Hoe komt een eenzame maniak aan legerwapens?’ informeerde ze bits. Illyan leek niet op zijn gemak. ‘Dat zullen we onderzoeken. Het was beslist een oud exemplaar.’

‘Worden verouderde voorraden dan niet vernietigd?’

‘Er is zoveel van…’

Cordelia keek hem dreigend aan na deze volkomen onlogische opmerking. ‘Hij had maar één schot nodig. Als hij erin was geslaagd de mobiel goed te raken, zou Aral geëmulgeerd zijn. Dan zou dat forensische team van jou nu bezig zijn uit te zoeken welke moleculen van hem waren en welke van Ko.’

Droesjnakovi werd een beetje groen; Vorkosigans zwaarmoedige uitdrukking was helemaal terug.

‘Wil je dat ik je een nauwkeurige berekening geef van de amplitude van de resonantiereflectie van die afgesloten passagierscabine, Simon?’ vervolgde Cordelia fel. ‘Degene die dat wapen heeft gekozen, was een deskundige op het gebied van militaire techniek, ook al was het dan gelukkig een slechte schutter.’ Ze slikte de rest van haar woorden in omdat ze, misschien wel als enige, besefte dat de onderdrukte hysterie het tempo van haar spraak steeds verder opvoerde. ‘Mijn verontschuldigingen. Kapitein Naismith.’ Illyans toon werd afgebetener. ‘U hebt volkomen gelijk.’ Zijn knikje was een tikje eerbiediger.

Aral volgde deze interactie met een gezicht dat voor het eerst oplichtte met verholen plezier.

Illyan vertrok, ongetwijfeld met een hoofd vol samenzweringstheorieën. De dokter bevestigde de diagnose die Aral met zijn krijgservaring al had gesteld, dat hun gehoor verdoofd was, gaf hun sterke pillen tegen hoofdpijn — Aral stak de zijne zorgvuldig bij zich — en maakte een afspraak om de twee mannen de volgende ochtend weer na te komen kijken.

Toen Illyan ’s avonds laat weer bij Huize Vorkosigan langskwam om met de commandant van zijn bewaking te overleggen, kon Cordelia zich er maar ternauwernood van weerhouden hem bij zijn jasje te grijpen en tegen de dichtstbijzijnde muur te drukken, om hem alles te ontfutselen wat hij wist. Ze beperkte zich ertoe te vragen: ‘Wie heeft er geprobeerd Aral te vermoorden? Wie wil Aral vermoorden? Wat denken ze ermee op te schieten?’

Illyan zuchtte. ‘Wilt u de korte lijst of de lange, mevrouw?’

‘Hoe lang is de korte lijst?’ vroeg ze met een morbide fascinatie. ‘Tè lang. Maar ik kan de bovenste laag van kandidaten voor u opnoemen, als u wilt.’ Hij telde ze af op zijn vingers. ‘De Cetagandanen, altijd. Ze hadden gerekend op politieke chaos hier, na de dood van Ezar. Ze zijn er niet te beroerd voor om die een beetje te stimuleren. Een moord is een goedkope ingreep, in vergelijking met een invasiemacht. De Komarranen, vanwege een oude wrok of een nieuwe revolte. Sommigen daar noemen de admiraal nog steeds de Slachter van Komarr…’ Cordelia, die het hele verhaal achter die gehate bijnaam kende, huiverde.

‘De anti-Vor, omdat de regent te conservatief is naar hun smaak. De rechtste militairen, die vrezen dat hij te progressief is naar de hunne. Overgebleven leden van de oude oorlogspartij van prins Serg en Vorrutyer. Voormalige medewerkers van het nu opgeheven ministerie van politieke vorming, hoewel ik betwijfel of een van hen gemist zou hebben. Ze werden altijd getraind door de afdeling van Negri. Een of andere ontevreden Vor die vindt dat hij te kort is gedaan bij de recente machtswisseling. Elke gek die aan wapens kan komen en snelle roem wil vergaren als jager op groot wild… Zal ik verder gaan?’

‘Alsjeblieft niet. Maar hoe zit het met vandaag? Als de vraag naar een mogelijk motief te veel verdachten oplevert, hoe zit het dan met de methode en de gelegenheid?’

‘Op dat gebied hebben we wel iets om mee aan de slag te gaan, hoewel te veel ervan negatief bewijs is. Zoals ik al zei, het was een zeer gestroomlijnde aanslag. Degene die hem gepland heeft, moet over een bepaalde kennis hebben beschikt. Vanuit die invalshoek zullen we aan het werk gaan.’

Het was de anonimiteit van de moordaanslag die haar het meest dwarszat, besloot Cordelia. Als de moordenaar iedereen kon zijn, werd de neiging om iedereen te verdenken overweldigend groot. Paranoia leek hier wel een besmettelijke ziekte, Barrayaranen staken elkaar aan. Maar de gebundelde krachten van Negri en Illyan zouden wel snel wat concrete feiten boven water weten te krijgen. Ze pakte al haar angsten stevig samen in een heel klein hoekje in haar maag en sloot ze daar weg. Naast haar kind.

Vorkosigan hield haar die nacht dicht tegen zich aan, opgerold in de ronding van zijn gedrongen lichaam, maar hij zocht geen seksuele toenadering. Hij hield haar alleen maar vast. Het duurde uren voordat hij in slaap viel, ondanks de pijnstillers, die zijn blik glazig maakten. Zij viel pas in slaap nadat hij dat ook had gedaan. Zijn gesnurk kalmeerde haar uiteindelijk. Er viel niet veel te zeggen. Ze hebben gemist; we gaan verder. Tot de volgende poging…

VIJF

De verjaardag van de keizer was een traditionele feestdag op Barrayar, die gevierd werd met veel eten, dansen, drinken, parades van veteranen en een ongelooflijke hoeveelheid schijnbaar volkomen ongereglementeerd vuurwerk. Het zou een uitstekende dag zijn voor een verrassingsaanval op de stad, dacht Cordelia; een artilleriespervuur kon al een hele tijd bezig zijn voordat het iemand opviel in het algemene kabaal. Het tumult begon bij zonsopgang.

De dienstdoende bewakers, die toch al de natuurlijke neiging hadden om op te schrikken bij plotselinge geluiden, waren nerveus en prikkelbaar, afgezien van een paar jeugdiger types die probeerden een feestje te bouwen met een paar voetzoekers die ze binnen de muren afstaken. Ze werden apart genomen door de commandant van de bewaking en kwamen pas veel later weer te voorschijn, bleek en ineengekrompen, om zich snel uit de voeten te maken. Later zag Cordelia hen vuilnis verslepen onder toezicht van een sardonisch grijnzend dienstmeisje, terwijl een keukenhulpje en de tweede kok vrolijk het huis uithuppelden voor een onverwachte vrije dag. De verjaardag van de keizer was een veranderlijke feestdag. Het enthousiasme waarmee de Barrayaranen zich op de dag stortten, leek niet te worden ontmoedigd door het feit dat het, vanwege de dood van Ezar en de troonsbestijging van Gregor, dit jaar de tweede keer was dat ze die zouden vieren. Cordelia sloeg een uitnodiging af om een grote wapenschouw bij te wonen die Arals hele ochtend opslokte, en koos ervoor in plaats daarvan fris te blijven voor de gebeurtenis van de avond, de gebeurtenis van het jaar, begreep ze, het bijwonen van het verjaardagsdiner van de keizer in de keizerlijke residentie. Ze verheugde zich erop om Kareen en Gregor weer te zien, hoe kort dat misschien ook zou zijn. Ze wist in elk geval zeker dat ze correct gekleed was. Vrouwe Vorpatril, die beschikte over zowel een uitstekende smaak als een grotere ervaring op het gebied van Barrayaraanse positiekleding, had medelijden gekregen met Cordelia’s culturele verbijstering en zichzelf aangeboden als deskundige inheemse gids.

Als resultaat daarvan droeg Cordelia vol zelfvertrouwen een perfect gesneden bosgroene zijden jurk die vanaf de schouders tot aan de vloer uitwaaierde, met een open vest erover van dik ivoorkleurig fluweel. Er werden echte bloemen in bijpassende kleuren in haar roodbruine haar gestoken door de echte, levende kapper die ook door Alys gestuurd was. Net als van hun openbare plechtigheden maakten de Barrayaranen ook van hun kleding een soort volkskunst, net zo bewerkelijk als de Bètaanse lichaamsbeschildering. Van Aral werd Cordelia niet veel wijzer — zijn gezicht lichtte altijd op als hij haar zag — maar afgaande op de verrukte ‘oooh’s’ van het vrouwelijke personeel van graaf Pjotr had het kleedteam van Cordelia zichzelf overtroffen. Terwijl ze onder aan de wenteltrap in de hal stond te wachten, streek ze het voorpand van groene zij heimelijk glad over haar buik. Iets meer dan drie maanden van stofwisseling in de hoogste versnelling, en daar had ze alleen nog maar een knobbel ter grootte van een grapefruit aan overgehouden. Er was zoveel gebeurd sinds halverwege de zomer, dat ze het gevoel had dat haar zwangerschap sneller zou moeten vorderen om de gebeurtenissen bij te houden. Ze bromde zacht een bemoedigende mantra in de richting van haar buik: groei, groei, groei… Ze begon er nu tenminste ook zwanger uit te zien, in plaats van zich alleen maar uitgeput te voelen. Aral deelde haar nachtelijke fascinatie met de voortgang en voelde zacht met gespreide vingers, tot nu toe zonder succes, naar de vederlichte fladderingen van beweging onder haar huid. Nu verscheen Aral zelf, samen met luitenant Kodelka. Ze waren allebei grondig geschrobd, geschoren, geknipt en gekamd, en waren oogverblindend in hun ceremoniële keizerlijke rood-met-blauwe uniformen. Graaf Pjotr voegde zich bij hen in het uniform dat Cordelia hem had zien dragen bij de zitting van de voltallige Raad, bruin met zilver, een blinkender versie van de livrei van zijn wapendragers. Alle twintig wapendragers van Pjotr vervulden vanavond een of andere officiële functie en waren al de hele week door hun opgewonden commandant tot nauwkeurige voorbereidingen aangezet. Droesjnakovi, die Cordelia vergezelde, droeg een eenvoudiger gewaad in Cordelia’s kleuren, zorgvuldig ontworpen om snelle bewegingen mogelijk te maken en wapens en comlink te kunnen verbergen.

Nadat iedereen elkaar even had bewonderd, dromden ze door de dubbele voordeur naar de wachtende grondmobielen. Aral hielp Cordelia persoonlijk haar voertuig in en stapte toen achteruit. ‘Dan zie ik je daar, lieverd.’

‘Wat?’ Ze draaide razendsnel haar hoofd om. ‘O. Dus die tweede mobiel… is er niet alleen vanwege de grootte van de groep?’ Arals mond verstrakte een tikje. ‘Nee. Het lijkt me… verstandiger als we vanaf nu in verschillende voertuigen reizen.’

‘Ja,’ zei ze zacht. ‘Natuurlijk.’

Hij knikte en draaide zich om. Wat een rotplek was dit toch. Weer werd er een hap uit hun leven genomen, uit haar hart. Ze hadden nog maar zo weinig tijd samen dat zelfs het verlies van een klein beetje pijn deed.

Graaf Pjotr zou blijkbaar Arals vervanger zijn, voor vanavond in elk geval; hij kwam naast haar zitten. Droesjnakovi ging tegenover hen zitten en de kap werd gesloten. De mobiel zoefde geluidloos de straat in. Cordelia keek over haar schouder in een poging Arals mobiel te zien, maar die was te ver achter hen om er zelfs maar een glimp van te kunnen opvangen. Met een zucht ging ze recht zitten. De zon ging geel onder in een grijze wolkenbank en er begonnen lichtjes te gloeien in de koele, vochtige herfstschemering, waardoor de stad een sombere, melancholieke sfeer kreeg. Een rauw straatfeest — ze passeerden er verscheidene — was misschien nog niet zo’n slecht idee. De feestvierders deden Cordelia denken aan primitieve aardbewoners die op pannen sloegen en geweren afvuurden om de draak weg te jagen die de eclipserende maan opat. Deze vreemde herfstsomberheid kon een onvoorzichtige ziel opslokken. Gregors verjaardag was goed getimed.

Pjotrs knobbelige handen speelden met een bruin zijden zakje met het wapen van Vorkosigan er in zilver op geborduurd. Cordelia keek er met belangstelling naar. ‘Wat is dat?’

Pjotr glimlachte een beetje en gaf het aan haar. ‘Goudstukken.’ Nog meer volkskunst; het zakje en zijn inhoud waren een genot voor de tastzin. Ze streelde de zijde, bewonderde het borduurwerk en schudde er een paar glanzende bewerkte schijfjes uit op haar hand. ‘Mooi.’ Voor het einde van de tijd van de Afzondering was goud van grote waarde geweest op Barrayar, herinnerde Cordelia zich gelezen te hebben. Voor haar Bètaanse geest betekende ‘goud’ zoiets als ‘metaal dat soms bruikbaar is in de elektronica-industrie’, maar volken uit vroeger tijden hadden er een hele symboliek aan opgehangen. ‘Betekent dit iets?’

‘Ha! Nou en of. Het is het verjaardagscadeau voor de keizer.’ Cordelia stelde zich voor hoe de vijfjarige Gregor met een zakje met goud zou spelen. Afgezien van het bouwen van torens en misschien oefenen met tellen, was het moeilijk te bedenken wat de jongen ermee kon doen. Ze hoopte dat hij voorbij de leeftijd was dat hij alles in zijn mond stopte, want die schijfjes hadden precies het juiste formaat om een kind in te laten stikken. ‘Hij zal er vast heel blij mee zijn,’ zei ze een beetje aarzelend.

Pjotr grinnikte. ‘Je hebt geen idee waar dit over gaat, hè?’ Cordelia zuchtte. ‘Dat heb ik bijna nooit. Breng me op de hoogte.’ Ze leunde met een glimlach achterover. Pjotr was langzamerhand steeds geestdriftiger geworden in het verklaren van Barrayar voor haar en leek altijd blij te zijn om weer een nieuw terrein te ontdekken waarop ze onwetend was, zodat hij dat kon vullen met informatie en opinies. Ze had het gevoel dat hij haar twintig jaar lang zou kunnen onderrichten en dan nog steeds niet door al die verbijsterende onderwerpen heen zou zijn.

‘De verjaardag van de keizer is traditioneel het eind van het belastingjaar, voor de grafelijke districten in relatie tot het keizerlijke bestuur. Met andere woorden, het is betaaldag, behalve dat de Vor niet belast worden. Dat zou een te ondergeschikte relatie met het Keizerrijk suggereren. In plaats daarvan geven we de keizer een cadeau.’

‘Aha…’ zei Cordelia. ‘Maar dit land draait niet op zestig zakjes goud per jaar, meneer.’

‘Natuurlijk niet. De echte fondsen zijn eerder op de dag via de comlink van Hassadar naar Vorbarr Sultana overgemaakt. Het goud is alleen symbolisch.’

Cordelia fronste haar wenkbrauwen. ‘Wacht eventjes. Hebben jullie dat dit jaar niet al een keer gedaan?’

‘In het voorjaar, voor Ezar, ja. Dus hebben we gewoon de datum van ons belastingjaar veranderd.’

‘Verstoort dat jullie banksysteem niet?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘We komen er wel uit.’ Plotseling grijnsde hij. ‘Waar denk je trouwens dat de term “graaf” vandaan komt?’

‘Van de aarde, dacht ik. Een term van vóór het atoomtijdperk — laat-Romeins om precies te zijn — voor een edelman die een graafschap bestuurde. Of misschien is het district naar de titel genoemd.’

‘Op Barrayar is het eigenlijk een verkorting van “schatgraver”. De eerste graven waren de belastinginners van Varadar Tau; een vreselijke bandiet, je zou eens iets over hem moeten lezen.’

‘En al die tijd dacht ik dat het een militaire rang was! Waarmee de middeleeuwse geschiedenis werd nageaapt.’

‘O, maar dat militaire aspect is er meteen daarna bij gekomen, de eerste keer dat die ouwe boeven probeerden iemand uit te schudden die niet wilde bijdragen. Later heeft de rang meer glans gekregen.’

‘Dat heb ik nooit geweten.’ Ze keek hem met plotselinge achterdocht aan. ‘U houdt me toch niet voor de gek, meneer?’ Hij spreidde zijn handen ontkennend.

Verifieer je veronderstellingen, dacht Cordelia geamuseerd bij zichzelf. Verifieer je veronderstellingen van tevoren.

Ze kwamen aan bij het grote hek van de keizerlijke residentie. De ambiance was vanavond heel anders dan gedurende Cordelia’s eerdere, somberder bezoeken aan de stervende Ezar en tijdens de rouwperiode. Gekleurde lampen benadrukten bouwkundige details van het stenen gevaarte. De tuinen waren warm verlicht en de fonteinen schitterden. Prachtig geklede mensen, die zich vanuit de formele zalen van de noordelijke vleugel over de terrassen verspreidden, fleurden het landschap op. Maar de controle van de bewaking was niet minder nauwgezet en het aantal bewakers was vele malen groter. Cordelia had het gevoel dat dit een veel minder wild feest zou worden dan enkele die ze in de straten van de stad waren gepasseerd. Arals mobiel stopte achter de hunne toen ze bij een westelijke zuilengalerij uitstapten, en Cordelia pakte dankbaar zijn arm weer vast. Hij glimlachte trots naar haar en op een relatief onbewaakt ogenblik drukte hij snel een kus in haar nek terwijl hij even rook aan de bloemen die haar haar parfumeerden. Ten antwoord kneep ze steels in zijn hand. Ze gingen de deuren door en liepen door een gang. Een hofmeester in de livrei van Huize Vorbarra kondigde hen luidkeels aan, en toen werden ze vastgepind door duizenden paren kritische Barrayaraanse ogen van de Vor-klasse, althans, zo scheen het Cordelia even toe. In werkelijkheid waren er maar een paar honderd mensen in de zaal. Beter dan, zeg, recht in de loop kijken van een geladen zenuwvernietiger. Veel beter.

Ze liepen rond, wisselden begroetingen en beleefdheden uit. Waarom kunnen die mensen geen naamplaatjes dragen, dacht Cordelia wanhopig. Zoals gewoonlijk leek iedereen behalve zij iedereen te kennen. Ze stelde zich voor dat ze een gesprek zou openen met: Hé jij daar, Vor-din-ges… Ze greep Aral steviger vast en probeerde er mysterieus en exotisch uit te zien, in plaats van verdwaald en met haar mond vol tanden. Ze ontdekten dat de kleine plechtigheid met de zakjes munten in een andere kamer plaatsvond, waar de graven of hun vertegenwoordigers in de rij stonden om elk met een paar formele woorden aan hun verplichting te voldoen. Keizer Gregor, van wie Cordelia vermoedde dat hij normaal gesproken allang in bed lag om deze tijd, zat met zijn moeder op een hoger geplaatste bank en zag er klein en in het nauw gedreven uit, terwijl hij manmoedig probeerde zijn geeuwen te onderdrukken. Cordelia vroeg zich plotseling af of hij de zakjes met munten zelfs wel mocht houden, of dat ze simpelweg weer in omloop werden gebracht en volgend jaar opnieuw werden gegeven. Fijn verjaardagspartijtje. Er was geen ander kind te bekennen. Maar ze handelden de graven wel efficiënt af, misschien zou het kind snel kunnen ontsnappen.

Een schenker in het rood met blauw knielde voor Gregor en Kareen neer en bood zijn zakje van kastanjebruine-met-gouden zijde aan. Cordelia herkende graat Vidal Vordarian, de man met het schotelvormige gezicht die Aral keurig had omschreven als behorende tot de ‘op een na conservatiefste partij’, dat wilde zeggen, met ongeveer dezelfde politieke ideeën als graaf Pjotr, op een toon waardoor Cordelia zich had afgevraagd of dat soms een codeomschrijving was voor ‘fanatieke isolationist’. Hij zag er niet fanatiek uit. Nu zijn gezicht niet verwrongen was van woede, was het veel knapper; hij hief het nu naar prinses Kareen en zei iets waarover ze haar kin omhoogstak en lachte. Zijn hand lag een ogenblik vertrouwelijk op haar door haar jurk bedekte knie en ze legde haar hand heel even over de zijne voordat hij weer overeind klauterde, boog en plaats maakte voor de volgende man. Kareens glimlach verdween toen Vordarian zich omdraaide. Gregors droevige blik gleed over Aral, Cordelia en Droesjnakovi; hij zei met een ernstig gezicht iets tegen zijn moeder. Kareen wenkte een bewaker en een paar minuten later werden ze benaderd door een commandant van de bewaking, die hun om toestemming vroeg om Droe mee te mogen nemen. Ze werd vervangen door een discrete jongeman die hen buiten gehoorsafstand volgde, slechts een schim in je ooghoek, wat een hele prestatie was voor iemand die zo groot was als hij. Gelukkig liepen Cordelia en Aral al snel heer en vrouwe Vorpatril tegen het lijf, mensen tegen wie Cordelia durfde te praten zonder eerst politiek-sociale instructies te hebben ontvangen. Het rood-met-blauwe ceremoniële uniform van kapitein Vorpatril deed zijn donkerharige, aantrekkelijke uiterlijk extra goed uitkomen. Vrouwe Vorpatril overtrof hem maar net in een kornalijnrode jurk met bijpassende rozen in haar dikke zwarte haar, prachtig tegen haar fluwelig witte huid. Ze vormen, dacht Cordelia, een typisch Vor-paar, verfijnd en gedistingeerd, en dat effect werd slechts in lichte mate bedorven doordat het haar geleidelijk aan duidelijk werd, door zijn onsamenhangende manier van converseren, dat kapitein Vorpatril dronken was. Maar hij was een vrolijke dronkaard; zijn persoonlijkheid werd alleen een beetje verruimd, niet op een onaangename manier vervormd. Vorkosigan, die werd weggetrokken door een paar mannen die op hem af waren gekomen met een Doel voor ogen, droeg Cordelia over aan vrouwe Vorpatril. De twee vrouwen speurden de schitterende bladen met hapjes af die door echte obers werden rondgedragen, en vergeleken obstetrische rapporten. Heer Vorpatril verontschuldigde zich haastig om een blad met witte wijn te achtervolgen. Alys plande de kleuren en snit van Cordelia’s volgende lange jurk. ‘Zwart met wit, voor jou, met het Winterfeest,’ stelde ze met gezag vast. Cordelia knikte gedwee terwijl ze zich afvroeg of ze binnenkort nog aan tafel zouden gaan voor een maaltijd, of dat het de bedoeling was dat ze hapjes bleven pakken van de rondgaande dienbladen.

Alys wees haar de weg naar de dames-wc, een voorwerp van uurlijkse interesse voor hen, met hun door zwangerschap overbelaste blazen, en stelde haar op de terugweg voor aan nog een paar vrouwen uit haar selecte sociale kring. Toen raakte Alys in geanimeerd gesprek gewikkeld met een oude vriendin over een aanstaand feestje voor de dochter van de vrouw, en Cordelia kwam langzamerhand aan de rand van het groepje terecht.

Ze stapte stilletjes naar achteren en maakte zich los (ze probeerde niet te denken:van de kudde) voor een ogenblik van rustige bezinning. Wat was Barrayar toch een vreemde mengeling, het ene ogenblik huiselijk en bekend, het volgende beangstigend en vreemd… Maar ze maakten er een goede show van… Aha! Dat was wat ze miste, besefte Cordelia. Op Kolonie Bèta zou een evenement van dit kaliber live en over de hele planeet op holovideo te volgen zijn. Elke beweging zou een zorgvuldig gechoreografeerde dans zijn ten behoeve van de camera’s en de planning van de commentatoren, in die mate dat de gebeurtenis die werd opgenomen er bijna door teniet werd gedaan. Hier was geen holovideocamera te bekennen. De enige opnamen die werden gemaakt waren die van de KeiVei, voor hun eigen doeleinden, en daar kwam geen choreografie bij kijken. De mensen in deze zaal dansten alleen voor elkaar, hun hele, schitterende opvoering werd onbekommerd weggegooid in de stroom van de tijd die haar voor altijd meevoerde; morgen zou het evenement alleen nog in hun herinnering bestaan. ‘Vrouwe Vorkosigan?’

Cordelia schrok op uit haar overpeinzingen door de wellevende stem naast haar. Ze draaide zich om en zag commodore graaf Vordarian. Uit het feit dat hij rood en blauw droeg, in plaats van de livrei van zijn eigen Huis, viel op te maken dat hij in actieve dienst was, waarschijnlijk als vertegenwoordiger van het Keizerlijke Hoofdkwartier. Voor welke afdeling ook weer? Ja, de campagneleiding, had Aral gezegd. Hij had een glas in zijn hand en glimlachte vriendelijk. ‘Graaf Vordarian,’ reageerde ze, eveneens met een glimlach. Ze hadden elkaar tamelijk vaak in het voorbijgaan gezien en Cordelia besloot te doen alsof ze aan elkaar waren voorgesteld. Dat regentschap zou toch niet verdwijnen, hoezeer ze dat misschien ook zou wensen; het was hoog tijd voor haar om eigen kennissen te gaan maken en op te houden Aral bij elke nieuwe stap lastig te vallen om advies. ‘Geniet u van het feest?’ vroeg hij.

‘O, ja.’ Ze probeerde nog iets te bedenken om te zeggen. ‘Het is allemaal heel mooi.’

‘Net als u, mevrouw.’ Hij tilde zijn glas naar haar op in het gebaar van een toast en nam een slokje.

Haar hart sloeg over, maar ze herkende de reden daarvoor voordat haar ogen meer dan een fractie groter werden. De laatste Barrayaraanse officier die een toast op haar had uitgebracht was wijlen admiraal Vorrutyer geweest, onder nogal verschillende sociale omstandigheden. Vordarian had zijn gebaar toevallig precies nagedaan. Dit was niet het tijdstip voor kwellende terugblikken. Cordelia knipperde met haar ogen. ‘Vrouwe Vorpatril heeft me erg geholpen. Ze is heel vriendelijk.’

Vordarian knikte tactvol naar haar romp. ‘Ik heb begrepen dat u ook gelukgewenst moet worden. Is het een jongetje of een meisje?’

‘Eh? O. Ja, een jongetje, dank u. Hij zal Pjotr Miles genoemd worden, heb ik gehoord.’

‘Dat verbaast me. Ik had gedacht dat de heer regent liever eerst een dochter zou hebben gehad.’

Cordelia hield haar hoofd schuin, in de war gebracht door zijn ironische toon. ‘We zijn hieraan begonnen voordat Axal regent werd.’

‘Maar u wist toch zeker wel dat hij die benoeming zou krijgen?’

‘Ik niet. Maar ik dacht dat alle Barrayaraanse militairen gek waren op zonen. Waarom dacht u dat hij een dochter wilde?’ Ik wil een dochter… ‘Ik nam natuurlijk aan dat heer Vorkosigan wel zou denken aan zijn, eh, aanstelling op de lange termijn. Wat zou er voor betere manier kunnen zijn om zijn macht te continueren nadat het regentschap voorbij is, dan door naadloos de positie in te nemen van schoonvader van de keizer?’

Cordelia schrok terug. ‘Denkt u dat hij de continuïteit van de regering van een planeet zou laten afhangen van de kans dat twee tieners verliefd op elkaar worden, over een jaar of vijftien?’

‘Verliefd?’ Nu keek hij verbijsterd.

‘Jullie Barrayaranen zijn…’ Ze slikte het woord ‘gek’ nog net in. Dat zou onbeleefd zijn. ‘Daar is Aral te… praktisch voor.’ Hoewel ze moeilijk kon beweren dat hij niet romantisch was.

‘Dat is bijzonder interessant,’ fluisterde hij. Zijn blik schoot heen en weer naar haar buik. ‘Denkt u dat hij iets directers van plan is?’ Haar geest ging op een of andere manier rakelings langs zijn kronkelige gedachtegang heen. ‘Pardon?’ Hij glimlachte en haalde zijn schouders op.

Cordelia fronste haar wenkbrauwen. ‘Bedoelt u dat als we een meisje zouden krijgen, iedereen dat zou denken?’

‘Ongetwijfeld.’

Ze ademde hard uit. ‘God. Dat is… Ik kan me niet voorstellen dat iemand die ook maar enigszins bij zijn verstand is, in de buurt wil komen van het Barrayaraanse keizerschap. Je wordt alleen het doelwit voor elke maniak met een wrok, voor zover ik kan zien.’ Het beeld van luitenant Kodelka, doof en met bloed aan zijn gezicht, flitste door haar gedachten. ‘Ook akelig voor de arme ziel die de pech heeft om naast je te staan.’

Zijn aandacht werd intenser. ‘O, ja, dat ongelukkige incident van een paar dagen geleden. Weet u of het onderzoek al iets heeft opgeleverd?’

‘Niet dat ik heb gehoord. Negri en Illyan denken vooral aan Cetagandanen. Maar de kerel die de granaat heeft afgevuurd, is spoorloos verdwenen.’

‘Vervelend.’ Hij leegde zijn glas en verruilde het voor een gevuld exemplaar dat hem onmiddellijk werd aangeboden door een passerende bediende in de Vorbarra-livrei. Cordelia keek verlangend naar de wijnglazen. Maar ze zou voorlopig geen gif toelaten tot haar stofwisseling. Weer een voordeel van de Bètaanse manier van rijping van de vrucht, in een baarmoederreplicator: je werd niet gedwongen droog te staan. Thuis had ze zichzelf vrijelijk kunnen vergiftigen en in gevaar kunnen brengen, terwijl haar kind groeide, vierentwintig uur per dag in de gaten gehouden door nuchtere technici, veilig en beschermd in de kunstmatige baarmoeder. Stel je voor dat zij die sonische granaat op zich had gekregen… Ze hunkerde naar een drankje.

Maar ze had de verdovende roes van ethanol niet nodig, conversatie met Barrayaranen had zo ook al een duizelig makend effect op haar. Haar blik zocht Aral in de menigte… Daar was hij, met Ko naast zich, in gesprek met graaf Pjotr en nog twee grijze oude mannen in grafelijk uniform. Zoals Aral had voorspeld, was zijn gehoor binnen een paar dagen weer normaal geworden. Toch gingen zijn ogen nog steeds van gezicht naar gezicht en nam hij gebaren en gelaatsuitdrukkingen als aanwijzingen in zich op, terwijl zijn glas slechts een ongebruikt rekwisiet in zijn hand was. Hij was in functie, daar was geen twijfel aan. Was hij dat ooit nog weleens niet, tegenwoordig? ‘Was hij erg geschokt door de aanslag?’ vroeg Vordarian, die haar blik naar Aral volgde.

‘Zou u dat niet zijn?’ vroeg Cordelia. ‘Ik weet het niet… Hij heeft zoveel geweld gezien in zijn leven, bijna meer dan ik me kan voorstellen. Misschien is het bijna een soort… achtergrondgeruis. Dat weg gefilterd wordt.’ Ik wou dat ik het kon wegfilteren. ‘U kent hem natuurlijk nog niet zo heel lang. Pas sinds Escobar.’

‘We hadden elkaar voor de oorlog al eens ontmoet. Kort.’

‘O?’ Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat wist ik niet. Wat weten we toch eigenlijk weinig van andere mensen.’ Hij zweeg even, keek naar Aral en keek naar hoe zij naar Aral keek. Eén mondhoek krulde op, maar werd weer naar beneden getrokken toen hij bedachtzaam zijn lippen tuitte. ‘Hij is biseksueel, weet u.’ Hij nam een klein slokje van zijn wijn.

‘Was biseksueel,’ corrigeerde ze afwezig, terwijl ze liefdevol de zaal door keek. ‘Nu is hij monogaam.’

Vordarian verslikte zich en hoestte. Cordelia keek bezorgd naar hem en vroeg zich af of ze hem op de rug moest kloppen of zoiets, maar hij hervond zijn adem en evenwicht. ‘Heeft hij u dat vertéld?’ bracht hij hijgend uit, vol verbazing.

‘Nee, dat heeft Vorrutyer gedaan. Vlak voordat hij zijn, eh, noodlottige einde vond.’ Vordarian stond als aan de grond genageld; ze voelde een zekere boosaardige vreugde omdat ze er eindelijk in was geslaagd een Barrayaraan net zo van zijn stuk te brengen als zij soms met haar deden. Als ze er nu nog achter kon komen wat ze had gezegd om hem zo van de wijs te brengen… Ze vervolgde ernstig: ‘Hoe vaker ik terugdenk aan Vorrutyer, hoe meer hij me als een tragische figuur voorkomt. Nog steeds geobsedeerd door een liefdesgeschiedenis die al achttien jaar voorbij was. Toch vraag ik me soms af, als hij had gehad wat hij toen wilde — als hij Aral had gehouden — of Aral dan misschien dat sadistische trekje dat Vorrutyer uiteindelijk zijn geestelijke gezondheid heeft gekost, in bedwang had kunnen houden. Het leek wel alsof die twee op een raar soort wip zaten, waarbij het overleven van de een automatisch de vernietiging van de ander inhield.’

‘Een Bètaanse.’ Zijn verbijsterde blik ging geleidelijk over in iets dat Cordelia in gedachten benoemde als een blik van Afschuwelijke Bewustwording. ‘Ik had het kunnen weten. Jullie zijn per slot van rekening het volk dat met behulp van genetische manipulatie hermafrodieten heeft gekweekt…’ Hij zweeg even. ‘Hoe lang hebt u Vorrutyer gekend?’

‘Ongeveer twintig minuten. Maar het waren twintig zeer inténse minuten.’ Ze besloot dat ze hem zou laten gissen naar wat ze daarmee bedoelde.

‘Hun, eh, liefdesgeschiedenis, zoals u het noemt, was destijds een groot geheim schandaal.’

Ze trok rimpels in haar neus. ‘Een groot geheim schandaal? Is dat geen oxymoron? Zoals “militaire vernuftigheid” of “vriendschappelijk vuur”? Ook typisch Barrayaraanse uitdrukkingen, nu ik erover nadenk.’

Vordarian had een heel vreemde uitdrukking op zijn gezicht. Hij keek, besefte ze, precies als een man die een bom heeft gegooid die ‘sss’ heeft gezegd in plaats van ‘boem!’, en die nu probeert te beslissen of hij zijn hand uit zal steken en even op het slagmechanisme zal kloppen om dat te keuren.

Toen was het haar beurt voor een Afschuwelijke Bewustwording. Deze man heeft zojuist geprobeerd mijn huwelijk op te blazen. Nee, Arals huwelijk. Ze vertrok haar gezicht in een opgewekte, zonnige, onschuldige glimlach terwijl haar geest — eindelijk! — naar een hogere versnelling schakelde. Vordarian kon geen deel uitmaken van Vorrutyers oude oorlogspartij; de leiders daarvan hadden allemaal een fataal ongeluk gekregen voordat Ezar afscheid had genomen, en de rest had zich verspreid en was ondergedoken. Wat wilde hij? Ze frunnikte aan een bloem in haar haar en dacht na, met een onnozele grijns op haar gezicht. ‘Ik had niet het idee dat ik met een vierenveertig jaar oude maagd trouwde, graaf Vordarian.’

‘Dat blijkt.’ Hij gooide nog een teug wijn achterover. ‘Jullie melkwegreizigers zijn allemaal ontaard… Wat voor perversiteiten tolereert hij in ruil, vraag ik me af.’ Zijn ogen glinsterden plotseling van openlijke kwaadwilligheid. ‘Weet u hoe de eerste vrouw van heer Vorkosigan is gestorven?’

‘Zelfmoord. Heeft een plasmaboog tegen haar hoofd gezet,’ antwoordde ze prompt.

‘Het gerucht ging dat hij haar had vermoord. Vanwege overspel. Pas maar op, Bètaanse.’ Zijn glimlach was nu bijtend geworden. ‘Ja, ook dat wist ik. In dit geval een onjuist gerucht.’ Alle schijn van vriendelijkheid was verdwenen uit hun gesprek. Cordelia had het akelige gevoel dat alle controle haar daarmee ook was ontglipt. Ze boog zich naar voren en dempte haar stem. ‘Weet u waarom Vorrutyer is gestorven?’

Hij kon zich er niet van weerhouden zich op zijn beurt naar haar over te buigen, geboeid. ‘Nee…’

‘Hij probeerde via mij Aral te kwetsen. Dat vond ik… ergerlijk. Ik wou dat u ophield te proberen me te ergeren, graaf Vordarian, want ik vrees dat u er anders in zult slagen.’ Haar stem werd nog zachter, bijna een fluistering. ‘U zou dat ook moeten vrezen.’

Zijn eerdere paternalistische toon had in elk geval plaats gemaakt voor voorzichtigheid. Hij maakte een vloeiend gebaar met zijn open handen dat blijkbaar een afscheidsbuiging symboliseerde en stapte achteruit. ‘Mevrouw.’ De blik over zijn schouder terwijl hij wegliep was zeer geschrokken.

Ze keek hem fronsend na. Hemel, wat een raar gesprek. Wat had die man verwacht, toen hij haar die achterhaalde informatie meedeelde alsof die een schokkende verrassing was? Had Vordarian zich echt voorgesteld dat ze weg zou benen om haar man te confronteren met zijn slechte smaak op het gebied van partners twintig jaar geleden? Zou een naïeve jonge Barrayaraanse bruid hysterisch zijn geworden? Vrouwe Vorpatril niet, onder wier sociale interesses een scherp inzicht schuilging; prinses Kareen niet, wier naïviteit ongetwijfeld lang geleden was opgebrand door die vakkundige sadist Serg. Hij heeft een schot gelost, maar gemist.

En koeler dacht ze: Heeft hij al eens eerder een schot gelost en gemist. Dat was geen normale gedachtewisseling geweest, zelfs niet naar Barrayaraanse normen van slagvaardig converseren. Of misschien was hij gewoon dronken. Plotseling wilde ze met Illyan praten. Ze sloot haar ogen in een poging haar wazige hoofd helderder te maken. ‘Is alles goed, lieverd?’ mompelde Arals bezorgde stem in haar oor. ‘Heb je je medicijnen tegen misselijkheid nodig?’ Ze sperde haar ogen open. Daar was hij, veilig en wel naast haar. ‘Nee, het gaat uitstekend.’ Ze pakte zijn arm, licht, zonder zich vast te klampen als een zeeslak in paniek. ‘Ik stond alleen even na te denken.’

‘Ze brengen ons naar de tafels voor het diner.’

‘Mooi zo. Het zal fijn zijn om te gaan zitten, mijn voeten beginnen dik te worden.’

Hij keek alsof hij haar wilde optillen en dragen, maar ze liepen gewoon naar binnen, samen met de andere paren. Ze zaten aan een tafel op een verhoging die een beetje apart stond van de andere, samen met Gregor, Kareen, Pjotr, de voorzitter van de Raad en zijn vrouw, en premier Vortala. Op Gregors aandringen zat Droesjnakovi ook bij hen; de jongen leek ontzettend blij dat hij zijn oude lijfwacht weer zag. Heb ik je je speelkameraadje afgepakt, kind, vroeg Cordelia zich schuldbewust af. Blijkbaar wel; Gregor begon met Kareen te onderhandelen over een wekelijks bezoek van Droe ‘voor judolessen’. Droe, die gewend was aan de sfeer van de residentie, was niet zo diep onder de indruk als Kodelka, die stijf stond van overdreven angst zijn onhandigheid te verraden.

Cordelia had een plaats gekregen tussen Vortala en de voorzitter van de Raad in, en hield de gesprekken zonder al te veel moeite gaande; Vortala was charmant, op zijn eigen onbehouwen manier. Cordelia slaagde erin van alle smaakvol geserveerde gangen een beetje te eten, behalve van een stuk vlees dat van het karkas van een geroosterd rund werd gesneden, dat in zijn geheel werd binnengedragen. Meestal kon ze het feit wel uit haar gedachten zetten dat proteïne op Barrayar niet werd gekweekt in vaten, maar afkomstig was van de lichamen van echte dode dieren. Ze was per slot van rekening op de hoogte geweest van hun culinaire praktijken voordat ze de keuze had gemaakt om hierheen te komen, en ze had al eerder dierlijk spierweefsel geproefd op verkenningstochten, in het belang van de wetenschap, overleving of mogelijke nieuwe productontwikkelingen voor de thuiswereld. De Barrayaranen applaudisseerden voor het met fruit en bloemen overdekte beest en schenen het dus echt aantrekkelijk te vinden in plaats van afstotelijk, en de kok, die er vol spanning achteraan uit de keuken kwam gelopen, maakte een buiging. De primitieve verwerking van de geurprikkels in haar hersenen gaf hun gelijk, het rook heerlijk. Vorkosigan koos een stuk dat niet doorbakken en nog bloederig was. Cordelia nam een slokje water.

Na het dessert en een paar korte, vormelijke heildronken die werden uitgebracht door Vortala en Vorkosigan, werd Gregor eindelijk door zijn moeder meegenomen om naar bed gebracht te worden. Kareen wenkte Cordelia en Droesjnakovi om met haar mee te gaan. De spanning in Cordelia’s schouders nam af toen ze de grote mensenmassa achter zich lieten en de trap opliepen naar de rustige privévertrekken van de keizer.

Gregor werd uit zijn uniformpje gepeld en in een pyjama gehesen, waardoor hij weer een jongetje werd, in plaats van een icoon. Droe zag erop toe dat hij zijn tanden poetste en liet zich overhalen tot ‘één potje maar’ van een bordspelletje dat ze altijd hadden gespeeld voor het naar bed gaan. Kareen stond het toe, en nadat zij en haar zoon elkaar goedenacht hadden gekust, trokken Cordelia en zij zich terug in een zacht verlichte zitkamer vlakbij. Een nachtbriesje dat door de open ramen naar binnen kwam, verkoelde de bovenkamer. De twee vrouwen gingen met een zucht zitten en ontspanden zich; Cordelia schopte haar schoenen onmiddellijk uit nadat Kareen dat had gedaan. Uit de tuinen beneden dreven door de afstand gedempte stemmen en gelach door de ramen naar binnen.

‘Hoe lang gaat dit feest nog door?’ vroeg Cordelia.

‘Tot het licht wordt, voor degenen met meer uithoudingsvermogen dan ik. Ik zal me om middernacht terugtrekken, waarna de serieuze drinkers het over zullen nemen.’

‘Sommigen zagen er nu al vrij serieus uit.’

‘Helaas wel.’ Kareen glimlachte. ‘Voordat de avond voorbij is, zul je de Vor-klasse zowel op zijn best als op zijn slechtst hebben gezien.’

‘Dat kan ik me voorstellen. Het verbaast me dat jullie geen minder gevaarlijke stemmingsveranderende drugs importeren.’ Kareens glimlach werd scherper. ‘Maar dronken vechtpartijen zijn de traditie.’ Het snijdende randje van haar stem werd zachter. ‘Dat soort dingen komen ook wel binnen, in elk geval in de havensteden voor ruimteschepen. Zoals gewoonlijk lijken we onze gewoonten eerder uit te breiden dan te veranderen.’

‘Misschien is dat ook wel de beste manier.’ Cordelia fronste haar wenkbrauwen. Hoe kon ze haar het tactvolst peilen…? ‘Is graaf Vidal Vordarian een van de mensen die de gewoonte hebben in het openbaar dronken te worden?’

‘Nee.’ Kareen keek op en kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Ik had een eigenaardig gesprek met hem. Ik dacht dat dat misschien aan een overdosis ethanol te wijten was.’ Ze herinnerde zich Vordarians hand, die even op de knie van de prinses had gerust, nog net geen intieme liefkozing. ‘Ken je hem goed? Hoe zou je hem omschrijven?’ Kareen zei voorzichtig: ‘Hij is rijk… trots… Hij was trouw aan Ezar ten tijde van de recente machinaties van Serg tegen zijn vader. Trouw aan het keizerrijk, trouw aan de Vor-klasse. Er liggen vier belangrijke industriesteden in Vordarians district, plus legerbases, bevoorradingsposten, de grootste militaire haven voor ruimteschepen… Vidals district is op dit moment zonder twijfel economisch het belangrijkste gebied van Barrayar. De oorlog heeft het district van de Vordarians nauwelijks geraakt, het was een van de weinige waar de Cetagandanen zich op basis van een verdrag uit hebben teruggetrokken. We hebben onze eerste ruimtevaartbases daar gevestigd doordat we voorzieningen hebben overgenomen die de Cetagandanen hadden gebouwd en achtergelaten, en daar was een flinke economische ontwikkeling het gevolg van.’

‘Dat is… interessant,’ zei Cordelia, ‘maar ik was nieuwsgierig naar de man zelf. Zijn, eh, sympathieën en antipathieën bijvoorbeeld. Mag je hem graag?’

‘Er is een tijd geweest,’ zei Kareen langzaam, ‘dat ik me afvroeg of Vidal misschien machtig genoeg zou zijn om me te beschermen tegen Serg. Als Ezar dood zou zijn. Naarmate Ezar zieker werd, ging ik denken dat ik beter zelf voor mijn verdediging kon gaan zorgen. Er leek niets te gebeuren en niemand vertelde me iets.’

‘Als Serg keizer was geworden, hoe had een eenvoudige graaf je dan kunnen beschermen?’ vroeg Cordelia.

‘Dan had hij… meer moeten worden. Vidal had ambitie, als die maar op de juiste manier werd aangemoedigd, en vaderlandsliefde. God weet, als Serg was blijven leven had hij Barrayar misschien wel verwoest… Vidal had ons dan misschien allemaal kunnen redden. Maar Ezar beloofde dat ik niets te vrezen had en hij hield zijn woord. Serg stierf eerder dan Ezar en… en sinds die tijd probeer ik de zaken te laten bekoelen, met Vidal.’

Cordelia wreef afwezig over haar onderlip. ‘O. Maar jij, persoonlijk, mag je hem? Zou het op een dag voor jou aantrekkelijk zijn om gravin Vordarian te worden en je terug te trekken als douairière-prinses?’

‘O! Nu niet. De stiefvader van de keizer zou een te machtig man zijn om tegenover de regent te zetten. Een gevaarlijke polariteit, als ze geen bondgenoten of precies in evenwicht zijn. Of in één persoon zijn gecombineerd.’

‘Net zoiets als de schoonvader van de keizer zou zijn?’

‘Ja, precies.’

‘Ik vind die… geslachtelijke overdracht van macht moeilijk te begrijpen. Kun jij zelf ook enige aanspraak maken op het keizerrijk, of niet?’

‘Dat zou het leger moeten beslissen.’ Kareen haalde haar schouders op. Haar stem werd zachter. ‘Met is net een ziekte, hè? Ik ben er te dicht bij, ik ben aangestoken, besmet… Gregor is mijn hoop op overleving. En mijn gevangenis.’

‘Wil je geen eigen leven?’

‘Nee. Ik wil alleen maar leven.’

Cordelia leunde geschokt achterover. Heeft Serg je geleerd geen aanstoot te geven? ‘Ziet Vordarian het ook zo? Ik bedoel, macht is niet het enige dat je te bieden hebt. Ik denk dat je je persoonlijke aantrekkingskracht onderschat.’

‘Op Barrayar… is macht het enige.’ Haar gelaatsuitdrukking werd afstandelijk. ‘Ik geef toe… dat ik kapitein Negri ooit heb gevraagd me een rapport te bezorgen over Vïdal. Hij maakt normaal gebruik van zijn courtisanes.’

Deze naargeestige aanbeveling was niet bepaald Cordelia’s idee van een verklaring van grenzeloze liefde. Toch zou ze zweren dat het niet alleen machtswellust was geweest die ze in Vordarians ogen had gezien tijdens de plechtigheid. Had Arals benoeming tot regent per ongeluk ’s mans hofmakerij doorkruist? Was dat misschien de reden van zijn seksueel getinte vijandigheid toen hij met haar sprak…? Droesjnakovi kwam op haar tenen aangelopen. ‘Hij is in slaap gevallen,’ fluisterde ze vertederd. Kareen knikte en legde haar hoofd achterover in een onbewaakt moment van rust, totdat er een boodschapper in de Vorbarra-livrei binnenkwam en haar aansprak: ‘Wilt u het bal openen met de heer regent, hoogheid? Men wacht op u.’ Verzoek of bevel? Het klonk eerder onheilspellend en verplicht dan als iets leuks, met de vlakke stem van de bediende. ‘De laatste plicht van vanavond,’ verzekerde Kareen Cordelia terwijl ze allebei hun schoenen weer aantrokken. Die van Cordelia leken twee maten te zijn gekrompen sinds het begin van de avond. Ze strompelde achter Kareen aan, met Droe op haar hielen. Een grote zaal beneden had een vloer die was ingelegd met verschillende tinten hout in patronen van bloemen, ranken en dieren. Het glanzende oppervlak zou op Kolonie Bèta in een museum aan de muur worden gehangen, maar deze ongelooflijke mensen dansten erop. Een orkestje — een moordend strenge selectie uit de Keizerlijke Legerkapel, werd Cordelia verteld — zorgde voor muziek in Barrayaraanse stijl. Zelfs de walsen klonken enigszins als marsen. Aral en de prinses werden naar elkaar toe geleid, en hij nam haar mee voor een paar blijmoedige omwentelingen door de zaal, een vormelijke dans waarbij ieder de stappen en schuifelingen van de ander imiteerde, met de handen opgestoken maar elkaar nooit helemaal rakend. Cordelia keek geboeid toe. Ze had nooit vermoed dat Aral kon dansen. Dit leek de sociale verplichtingen te voltooien, en andere stellen druppelden de dansvloer op. Aral kwam naar haar terug, vol energie. ‘Wilt u dansen, mevrouw?’ Na dat diner zou ze liever een dutje doen. Hoe hield hij het vol, die onrustbarende hyperactiviteit? Heimelijke doodsangst, waarschijnlijk. Ze schudde met een glimlach haar hoofd. ‘Ik weet niet hoe het moet.’

‘Aha.’ In plaats daarvan wandelden ze wat rond. ‘Ik zou het je kunnen leren,’ bood hij aan terwijl ze de zaal uitliepen naar een reeks terrassen die uitkwam op de tuin, waar het aangenaam koel en donker was, afgezien van het licht van een paar gekleurde lampen, dat ervoor zorgde dat niemand zou struikelen op de paden.

‘Hm,’ zei ze aarzelend. ‘Als je een stil plekje kunt vinden.’ Maar als ze een stil plekje konden vinden, kon ze wel wat beters bedenken dan dansen.

‘Nou, hier… ssst.’ Zijn grijns blonk in het donker, en zijn greep op haar hand verstevigde zich waarschuwend. Ze bleven allebei staan bij de toegang tot een kleine open plek die door taxusbomen en een roze veervormige plant die niet van de aarde afkomstig was, werd afgeschermd voor blikken van boven. De muziek was duidelijk hoorbaar. ‘Probeer het, Ko,’ drong de stem van Droesjnakovi aan. Droe en Ko stonden tegenover elkaar aan de andere kant van het verborgen stukje terras. Aarzelend legde Kodelka zijn stok op de stenen balustrade en hij stak zijn handen uit naar de hare. Ze begonnen te stappen, draaien en buigen, waarbij Droe ernstig telde: ‘Eén-twee-drie, een-twee-drie…’

Kodelka struikelde en ze ving hem op; zijn hand vond haar taille. ‘Het lukt niet, Droe.’ Hij schudde gefrustreerd zijn hoofd. ‘Sst…’ Haar vinger raakte zijn lippen aan. ‘Probeer het nog een keer. Ik vind dat je dat moet doen. Hoe lang zei je ook weer dat je die coördinatie van je hand had moeten oefenen voordat het je lukte? Vast wel meer dan eens.’

‘De ouwe wilde niet dat ik het opgeef.’

‘Nou, misschien wil ik ook wel niet dat je het opgeeft.’

‘Ik ben moe,’ klaagde Kodelka.

Ga dan over op kussen, spoorde Cordelia hem in stilte aan terwijl ze een lach onderdrukte. Dat kun je zittend doen. Maar Droesjnakovi was vastbesloten, en ze begonnen opnieuw: ‘Eén-twee-drie, een-twee-drie…’ Weer eindigde de poging in wat Cordelia een uitstekend begin van een omhelzing leek, als een van beide partijen maar de spitsheid en het lef had om door te zetten.

Aral schudde zijn hoofd en ze trokken zich geluidloos om het struikgewas heen terug. Blijkbaar enigszins geïnspireerd vonden zijn lippen de hare om zijn eigen gegrinnik te onderdrukken. Helaas, hun tact was vergeefs; een anonieme Vor-heer slingerde nietsziend langs hen, wankelde over het hoekje van het terras, waardoor Ko en Droe midden in een stap bevroren, en ging over de stenen balustrade hangen om geheel volgens de traditie te kotsen in de weerloze struiken onder hem. Een plotseling gevloek van nieuwe stemmen, van een man en van een vrouw, rees op uit het donkere en beschaduwde getroffen gebied. Kodelka pakte zijn stok en de twee dansers in de dop trokken zich haastig terug. De Vor-heer gaf nogmaals over en zijn mannelijke slachtoffer begon omhoog te klimmen om achter hem aan te gaan, waarbij hij weggleed op de slijmerige stenen en gewelddadige wraak zwoer. Vorkosigan voerde Cordelia tactvol weg.

Later, toen ze bij een van de ingangen van de residentie wachtten tot de grondmobielen gehaald waren, stond Cordelia naast de luitenant. Kodelka keek peinzend over zijn schouder naar de residentie, van waaruit nog bijna onverminderd muziek en feestgedruis opklonken. ‘Leuk feest gehad, Ko?’ vroeg ze vriendelijk.

‘Wat? O, ja, bijzonder. Toen ik bij het leger ging, had ik nooit kunnen denken dat ik hier nog eens terecht zou komen.’ Hij knipperde met zijn ogen. ‘Er is een tijd geweest dat ik niet dacht dat ik ooit nog waar clan ook terecht zou komen.’ En toen bezorgde hij Cordelia een milde vorm van een geestelijke whiplash door te vervolgen: ‘Ik wou dat er bij vrouwen een gebruiksaanwijzing werd geleverd.’ Cordelia lachte hardop. ‘Datzelfde zou ik over mannen kunnen zeggen.’

‘Maar u en admiraal Vorkosigan… Bij u is het anders.’

‘Niet echt. We hebben misschien door ervaring geleerd. Veel mensen doen dat niet.’

‘Denkt u dat ik de kans op een normaal leven heb?’ Hij staarde in het donker, niet naar haar.

‘Je schept je eigen kansen, Ko. En je eigen dansen.’

‘U klinkt net als de admiraal.’

De volgende ochtend zorgde Cordelia ervoor dat ze Illyan tegen het lijf liep, toen hij langskwam bij Huize Vorkosigan voor het dagelijkse rapport van zijn gardecommandant.

‘Vertel eens, Simon, staat Vidal Vordarian op je korte lijst, of op je lange lijst?’

‘Iedereen staat op mijn lange lijst,’ verzuchtte Illyan. ‘Ik wil dat je hem verplaatst naar je korte lijst.’

Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Waarom?’

Ze aarzelde. Ze was niet van plan om te antwoorden: intuïtie, hoewel dat precies was waar al die onderbewuste vingerwijzingen bij elkaar op neerkwamen. ‘Ik heb het gevoel dat hij de geest van een moordenaar heeft. Het soort dat zijn vijand vanuit een schuilplaats in de rug schiet.’ Illyan glimlachte verbaasd. ‘Neemt u me niet kwalijk, mevrouw, maar dat klinkt niet als de Vordarian die ik ken. Ik heb hem altijd meer het openlijk doordouwerige type gevonden.’

Hoe erg moest hij gekrenkt zijn, hoe vurig verlangen, om van een doordouwerige man subtiel te worden? Ze wist het niet zeker. Omdat hij niet wist hoe gelukkig Aral met haar was, had Vordarian misschien niet door hoe wreed zijn aanval op dat geluk was. En gingen persoonlijke en politieke vijandschap noodzakelijkerwijze samen? Nee. De haat van de man was intens geweest, en zijn aanval weliswaar verkeerd, maar nauwkeurig gericht. ‘Verplaats hem naar je korte lijst,’ zei ze.

Illyan opende zijn hand; het was niet enkel een gebaar van verzoening, aan zijn gezicht te zien werd er een bepaalde gedachtegang in werking gezet. ‘Goed dan, mevrouw.’

ZES

Cordelia keek hoe de schaduw van de lichtvlieger over de grond onder hen schoof, een smalle vlek die naar het zuiden wees. De pijl trilde over akkers, beekjes, rivieren en stoffige wegen; het wegennet was rudimentair, achtergebleven, de ontwikkeling ervan was met een schok tot stilstand gekomen toen er aan het eind van de tijd van de Afzondering met de toevloed van galactische technologieën ook privéluchtvervoer was gekomen. Strengen van spanning in haar nek wonden zich verder los bij elke kilometer extra die er tussen hen en de hectische broeikasatmosfeer van de hoofdstad ontstond. Een dagje op het platteland was een uitstekend idee, dat had ze veel eerder moeten doen. Ze wilde alleen dat Aral met haar mee had kunnen komen. Sergeant Bothari herkende een of ander oriëntatiepunt op de grond en liet de lichtvlieger licht overhellen om hem op een nieuwe koers te brengen. Droesjnakovi, die naast Cordelia achterin zat, hield zich stijf rechtop in een poging niet tegen haar aan te leunen. Dokter Henri, die voorin zat met de sergeant, keek bijna net zo geïnteresseerd door de glazen kap naar buiten als Cordelia.

Dokter Henri draaide zich half om en praatte over zijn schouder tegen Cordelia. ‘Ik dank u heel hartelijk voor de uitnodiging voor de lunch, vrouwe Vorkosigan. Het is een uitzonderlijk voorrecht het landhuis van de Vorkosigans te bezoeken.’

‘O ja?’ vroeg Cordelia. ‘Ik weet dat ze geen drommen mensen ontvangen, maar de paardrijvrienden van graaf Pjotr komen regelmatig langs. Boeiende dieren.’ Cordelia dacht hier even over na en besloot toen dat dokter Henri zonder dat het hem gezegd werd zou beseffen dat ‘boeiende dieren’ op de paarden sloeg en niet op de vrienden van graaf Pjotr. ‘Als u ook maar een spoor van interesse toont, zal graaf Pjotr u waarschijnlijk persoonlijk een rondleiding door de stallen geven.’

‘Ik heb de generaal nog nooit ontmoet.’ Dokter Henri leek geïntimideerd bij het vooruitzicht en frunnikte aan de kraag van zijn dagelijks tenue. Als onderzoeker bij het Keizerlijke Militaire Hospitaal had Henri vaak genoeg met hooggeplaatsten te maken om niet onder de indruk te zijn; het moest komen door al die Barrayaraanse geschiedenis die aan Pjotr kleefde.

Pjotr had zijn huidige rang verworven toen hij tweeëntwintig jaar oud was, door tegen de Cetagandanen te vechten in de felle guerrillaoorlog die destijds woedde in het Dendarii-gebergte, dat nu net blauw zichtbaar werd aan de zuidelijke horizon. Een hoge rang was alles wat de toenmalige keizer Dorca Vorbarra hem op dat ogenblik kon geven; van tastbaarder middelen als versterking, voorraden en betaling was geen sprake in dat uur van wanhoop. Twintig jaar later had Pjotr de loop van de Barrayaraanse geschiedenis opnieuw veranderd door ervoor te zorgen dat Ezar Vorbarra aan de macht kwam in de burgeroorlog die keizer Joeri de Dwaze ten val had gebracht. Niet bepaald een doorsneelid van de militaire staf, generaal Pjotr Vorkosigan, welke maatstaven je ook aanhield.

‘Hij is gemakkelijk in de omgang,’ verzekerde Cordelia dokter Henri. ‘Zeg gewoon iets bewonderends over de paarden en stel een paar sturende vragen over de oorlogen, dan kun je je ontspannen en de rest van de tijd luisteren.’

Henri trok zijn wenkbrauwen op en hij zocht op haar gezicht naar een spoor van ironie. Henri was een scherpzinnige man. Cordelia glimlachte vrolijk.

Bothari keek zwijgend naar haar in de spiegel boven zijn controlepaneel, zag Cordelia. Alweer. De sergeant leek vandaag gespannen. De houding van zijn handen en de strakgetrokken spieren in zijn nek verraadden hem. In Bothari’s doffe gele ogen viel nooit iets te lezen; ze lagen diep, te dicht bij elkaar en niet precies even hoog boven zijn scherp afgetekende jukbeenderen en lange smalle kaak. Ongerustheid over het bezoek van de dokter? Begrijpelijk.

Het land onder hen was glooiend, maar werd al snel kreukelig met de ruige heuvels van het merengebied. Daarachter rezen de bergen op, en Cordelia dacht dat ze in de verte een glimp opving van vroege sneeuw op de hoogste pieken. Bothari liet de vlieger over drie opeenvolgende heuvelruggen wippen en daarna weer overhellen om een smal dal in te vliegen. Nog een paar minuten, een duik over een volgende rug, en daar was het lange meer. Een enorme wirwar van uitgebrande vestingwerken vormde een zwarte kroon op een landtong, en daaronder lag een dorpje. Bothari zette de vlieger keurig aan de grond in een cirkel die op het asfalt van de breedste straat van het dorp was geverfd.

Dokter Henri pakte zijn dokterstas. ‘Het onderzoek zal maar een paar minuten duren,’ zei hij geruststellend tegen Cordelia, ‘dan kunnen we verder gaan.’

Dat moetje mij niet vertellen, maar Bothari. Cordelia had het gevoel dat dokter Henri een beetje nerveus werd van Bothari. Hij praatte steeds tegen haar in plaats van tegen de sergeant, alsof zij een soort tolk was die het allemaal zou vertalen in woorden die Bothari zou begrijpen. Bothari was reusachtig, dat was waar, maar door langs hem heen te praten zou hij niet op magische wijze verdwijnen. Bothari nam hen mee naar een klein huisje in een nauwe zijstraat die naar beneden naar het glinsterende water liep. Nadat hij had geklopt, deed een gezette vrouw met grijzend haar de deur open en ze glimlachte. ‘Goedemorgen, sergeant. Kom binnen, alles is klaar. Mevrouw.’ Ze maakte een onhandige reverence voor Cordelia. Cordelia beantwoordde haar groet met een knikje en keek vol interesse om zich heen. ‘Goedemorgen, vrouw Hysopi. Wat ziet uw huis er vandaag keurig uit.’ Het was nauwgezet geschrobd en opgeruimd; als weduwe van een militair wist vrouw Hysopi alles over inspecties. Cordelia nam aan dat de sfeer in het huis van de ingehuurde pleegmoeder gewoonlijk iets ongedwongener was.

‘Uw kleine meid is heel lief geweest vanochtend,’ vertelde vrouw Hysopi de sergeant. ‘Ze heeft haar hele flesje leeggedronken en is net in bad geweest. Deze kant op, dokter. Ik hoop dat alles goed met haar is…’

Ze ging voorop de smalle trap op. Eén slaapkamer was duidelijk van haarzelf; de andere, met een groot raam dat over de daken heen uitzicht bood op het meer, was kortgeleden veranderd in een kinderkamer. Een donkerharige baby met grote bruine ogen lag geluidjes tegen zichzelf te maken in een wieg. ‘Grote meid,’ zei vrouw Hysopi met een glimlach terwijl ze haar oppakte. ‘Zeg je pappie eens gedag, Elena? Snoepje van me.’

Bothari kwam niet verder naar binnen dan tot op de drempel en keek bedachtzaam naar het kind. ‘Haar hoofd is een stuk gegroeid,’ merkte hij na een tijdje op.

‘Dat gebeurt meestal, als ze tussen de drie en vier maanden oud zijn,’ zei vrouw Hysopi instemmend.

Dokter Henri legde zijn instrumenten op het lakentje in de wieg en vrouw Hysopi bracht de baby weer terug en begon haar uit te kleden. De twee begonnen een technisch gesprek over flesvoeding en ontlasting, en Bothari liep rond door het kamertje en keek om zich heen zonder iets aan te raken. Hij zag er vreselijk groot en misplaatst uit tussen de kleurrijke en kleine babyspulletjes, donker en gevaarlijk in zijn bruin-met-zilveren uniform. Zijn hoofd streek langs het schuin aflopende plafond en hij trok zich voorzichtig terug naar de deur. Cordelia hing nieuwsgierig over de schouders van Henri en Hysopi, en keek hoe het kleine meisje lag te kronkelen en pogingen deed zich om te rollen. Baby’s. Binnenkort zou ze er zeil ook een hebben. Als in een reactie op deze gedachte bewoog hij in haar buik. Pjotr Miles was gelukkig nog niet sterk genoeg om zich los te worstelen uit een papieren zak, maar als hij zich in dit tempo bleef ontwikkelen, zouden de laatste paar maanden slapeloos worden. Ze wilde dat ze de oudercursus had gevolgd toen ze nog op Kolonie Bèta was, ook al wilde ze toen nog geen vergunning aanvragen. Maar Barrayaraanse ouders leken het zonder voorbereiding af te kunnen. Vrouw Hysopi had het in de praktijk geleerd en ze had nu drie volwassen kinderen. ‘Verbazingwekkend,’ zei dokter Henri terwijl hij hoofdschuddend zijn bevindingen opschreef. ‘Een volkomen normale ontwikkeling, voor zover ik kan zien. Niets waaruit je ook maar kunt opmaken dat ze uit een kunstmatige baarmoeder komt.’

‘Ik ben ook uit een kunstmatige baarmoeder gekomen,’ merkte Cordelia geamuseerd op. Henri bekeek haar onwillekeurig even van top tot teen, alsof hij plotseling verwachtte dat ze voelsprieten op haar hoofd zou hebben. ‘De Bètaanse praktijk wijst uit dat het er niet zoveel toe doet hoe je hier bent gekomen, maar wel wat er met je gebeurt nadat je bent gearriveerd.’

‘Is dat zo?’ Hij fronste peinzend zijn wenkbrauwen. ‘En u hebt geen genetische afwijkingen?’

‘Dat staat zwart op wit,’ beaamde Cordelia.

‘We hebben deze technologie écht nodig.’ Hij zuchtte en begon zijn spullen weer in te pakken. ‘Ze is in orde, u kunt haar weer aankleden,’ zei hij tegen vrouw Hysopi.

Eindelijk boog de enorme gestalte van Bothari zich over de wieg en keek hij aandachtig naar beneden terwijl hij diepe rimpels tussen zijn ogen trok. Hij raakte de baby maar één keer aan, met een vinger tegen haar wang, en toen wreef hij die vinger en zijn duim tegen elkaar alsof hij de werking van zijn gevoelszenuwen controleerde. Vrouw Hysopi nam hem zijdelings op, maar zei niets.

Terwijl Bothari achterbleef om voor deze maand af te rekenen met vrouw Hysopi, wandelden Cordelia en dokter Henri naar het meer, met Droesjnakovi achter hen aan.

‘Toen die zeventien Escobaraanse baarmoederreplicatoren vanuit het oorlogsgebied aankwamen in het KeiMil,’ zei Henri, ‘was ik eerlijk gezegd ontzet. Waarom zou je die ongewenste foetussen redden, en tegen zulke kosten? Waarom waren ze mij op m’n dak gestuurd? Sinds die tijd ben ik bekeerd, mevrouw. Ik heb zelfs een toepassing bedacht, als bijproduct van de technologie, voor patiënten met brandwonden. Daar werk ik nu aan; de goedkeuring voor het project is pas een week geleden gegeven.’ Zijn ogen schitterden geestdriftig terwijl hij zijn theorie uiteenzette, die, voor zover Cordelia de principes begreep, klopte.

‘Mijn moeder is regel- en onderhoudstechnicus van medische apparatuur in het Silica Ziekenhuis,’ vertelde ze Henri toen hij even zweeg om adem te halen en ruimte te bieden aan een goedkeurend woord. ‘Ze werkt voortdurend aan dit soort toepassingen.’ Henri verdubbelde zijn technische uiteenzetting.

Cordelia groette twee vrouwen op straat bij hun naam en stelde hen beleefd voor aan dokter Henri.

‘Dat zijn echtgenotes van een paar van Pjotrs gezworen wapendragers,’ legde ze uit toen ze verder liepen.

‘Ik had gedacht dat die liever in de hoofdstad zouden wonen.’

‘Sommigen wel, anderen blijven liever hier. Het is maar waar je van houdt. De kosten van levensonderhoud zijn hier veel lager, en die mannen krijgen niet zoveel betaald als ik had verwacht. Sommige mannen van het platteland staan achterdochtig tegenover het stadsleven, ze schijnen te denken dat het hier zuiverder is.’ Ze grinnikte even. ‘Eén man heeft op beide plekken een vrouw. Geen van zijn maten heeft hem tot nu toe verraden. Een hechte groep.’

Henri trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat prettig voor hem.’

‘Niet echt. Hij komt chronisch geld te kort en ziet er altijd ongerust uit. Maar hij kan niet beslissen welke vrouw hij zal opgeven. Blijkbaar houdt hij echt van allebei.’

‘Toen dokter Henri even wegliep om een oude man die ze op de kade zagen rondwandelen aan te spreken over de mogelijkheid om boten te huren, kwam Droesjnakovi naar Cordelia toe en dempte haar stem. Ze keek verontrust.

‘Mevrouw… hoe komt sergeant Bothari in ’s hemelsnaam aan een baby? Hij is toch niet getrouwd?’

‘Zou je me geloven als ik je vertel dat de ooievaar haar heeft gebracht?’ vroeg Cordelia luchtig.

‘Nee.’

Te oordelen naar haar frons keurde Droe deze luchthartigheid niet goed. Cordelia kon het haar nauwelijks kwalijk nemen. Ze zuchtte. Hoe red ik me hieruit? ‘Toch was het bijna zo. Haar baarmoederreplicator is met een snelle koeriersdienst vanaf Escobar hierheen gestuurd, na de oorlog. Ze heeft zich verder ontwikkeld in een laboratorium in het KeiMil, onder supervisie van dokter Henri.’

‘Is ze echt van Bothari?’

‘O, ja. Dat is genetisch vastgesteld. Zo konden ze bepalen…’ Cordelia slikte die laatste zin halverwege in. Voorzichtig nu… ‘Maar wat was dat over zeventien baarmoederreplicatoren? En hoe is die baby in een daarvan terechtgekomen? Was ze… een experiment?’

‘Placentaoverplaatsing. Een moeilijke operatie, zelfs naar galactische maatstaven, maar niet experimenteel meer. Hoor eens.’ Cordelia zweeg even en dacht snel na. ‘Ik zal je de waarheid vertellen.’ Alleen niet helemaal. ‘De kleine Elena is de dochter van Bothari en een jonge Escobaraanse officier die Elena Visconti heette. Bothari… hield heel veel van haar. Maar na de oorlog wilde ze niet met hem naar Barrayar komen. Het kind was verwekt, eh… zoals dat op Barrayar gebruikelijk is, en daarna overgeplaatst naar de replicator toen ze uit elkaar gingen. Er waren een paar gelijksoortige gevallen. De replicatoren zijn allemaal naar het KeiMil gestuurd, dat meer wilde leren over de technologie. Bothari is na de oorlog een flinke tijd in… therapie geweest. Maar toen hij daaruit kwam, en zij eruit kwam, heeft hij de voogdij over haar gekregen.’

‘Hebben de anderen hun baby’s ook teruggenomen?’

‘De meeste andere vaders waren inmiddels dood. De kinderen zijn naar het weeshuis van het keizerlijke leger gegaan.’ Zo. De officiële versie, waterdicht.

‘O.’ Droe keek fronsend naar haar voeten. ‘Dat is helemaal niet… Het is moeilijk om je Bothari voor te stellen… Om eerlijk te zijn,’ zei ze in een uitbarsting van openhartigheid, ‘weet ik niet zeker of ik Bothari de voogdij over een kat zou willen geven. Hebt u niet de indruk dat hij een beetje vreemd is?’

‘Aral en ik houden het in de gaten. ‘lot nu toe doet Bothari het heel goed, vind ik. Hij heeft vrouw Hysopi zelf gevonden en zorgt ervoor dat ze alles krijgt wat ze nodig heeft. Heeft Bothari… ik bedoel, vind je Bothari vervelend?’

Droesjnakovi wierp Cordelia een blik toe alsof ze in de maling werd genomen. ‘Hij is zo groot. En lelijk. En hij… mompelt in zichzelf, op sommige dagen. En hij is zo vaak ziek, dagen achter elkaar komt hij niet uit bed, zonder dat hij koorts heeft of zo. De commandant van graaf Pjotrs wapendragers denkt dat hij zich aanstelt.’

‘Hij stelt zich niet aan. Maar ik ben blij dat je het zegt, ik zal Aral met de commandant laten praten om het uit te leggen.’

‘Maar bent u dan helemaal niet bang voor hem? Zelfs niet op de slechte dagen?’

‘Ik zou kunnen huilen voor Bothari,’ zei Cordelia langzaam, ‘maar ik vrees hem niet. Niet op de slechte dagen en niet op welke dag dan ook. Dat zou jij ook niet moeten doen. Het is… een diepe belediging.’

‘Het spijt me.’ Droesjnakovi schoof met haar voet over het grind. ‘Het is een droevig verhaal. Geen wonder dat hij nooit over de Escobar-oorlog praat.’

‘Ja, ik… zou het op prijs stellen als je er niet over begint. Het is erg pijnlijk voor hem.’

Een kort vluchtje in de lichtvlieger vanuit het dorp over een uitloper van het meer bracht hen naar het landgoed van de Vorkosigans. Een eeuw geleden was het huis een buitenpost geweest van het fort op de landtong. Moderne wapens hadden bovengrondse vestingwerken overbodig gemaakt, en de oude stenen kazerne was verbouwd om vreedzamer doeleinden te dienen. Dokter Henri had blijkbaar meer pracht en praal verwacht, want hij zei: ‘Het is kleiner dan ik had gedacht.’

Pjotrs huishoudster had een smakelijke lunch voor hen klaargezet op een terras vol bloemen aan de zuidkant van het huis, bij de keuken. Toen ze het gezelschap meenam naar buiten, bleef Cordelia even achter zodat ze naast graaf Pjotr kwam te lopen. ‘Dank u wel, meneer, dat we hier binnen mogen komen vallen.’

‘Binnenvallen! Dit is jouw huis, lieveling. Het staat je vrij om hier alle vrienden te ontvangen die je maar wilt. Dit is de eerste keer dat je dat doet, besef je dat wel?’ Hij bleef samen met haar in de deuropening staan. ‘Weet je, toen mijn moeder met mijn vader trouwde, heeft ze Huize Vorkosigan volledig laten opknappen. Mijn vrouw heeft in haar tijd hetzelfde gedaan. Aral is zo laat getrouwd, dat ik bang ben dat het allang gemoderniseerd had moeten worden. Zou jij dat niet willen doen?’

Maar het is üw huis, dacht Cordelia hulpeloos. Zelfs niet dat van Aral, eigenlijk…

‘Je bent zo zacht tussen ons geland dat je bijna zou vrezen dat je weer weg zult vliegen.’ Pjotr grinnikte, maar zijn ogen stonden bezorgd. Cordelia klopte op haar ronder wordende buik. ‘O, ik word nu wel aan de grond gehouden, meneer.’ Ze aarzelde. ‘Om u de waarheid te zeggen, ik heb wel gedacht dat het fijn zou zijn om een hefbuis te hebben in Huize Vorkosigan. Met het souterrain, de kelderverdieping daaronder, de zolder en het dak mee zijn er acht verdiepingen in het hoofdgebouw. Dat kan een hele klim zijn.’

‘Een hefbuis? We hebben nog nooit…’ Hij slikte de rest van zijn woorden in. ‘Waar?’

‘Je zou hem in de hal aan de achterkant kunnen maken, naast de afvoerbuizen, zonder de inwendige architectuur te verstoren.’

‘Dat zou inderdaad kunnen. Uitstekend. Zoek maar een aannemer. Laat het doen.’

‘Dan zal ik er morgen werk van gaan maken. Dank u, meneer.’ Achter zijn rug trok ze haar wenkbrauwen op.

Blijkbaar wilde graaf Pjotr haar nog meer aanmoedigen, want hij was bijzonder hartelijk tegen dokter Henri tijdens de lunch, hoewel Henri duidelijk een Nieuwe Man was. Henri volgde Cordelia’s advies op en kon het ook goed vinden met Pjotr. Pjotr vertelde Henri alles over het nieuwe veulen, dat in zijn stallen aan de andere kant van de heuvel was geboren. Het dier was een volbloed met alle papieren en werd door Pjotr nu al een renpaard genoemd. Het door een fokhengst verwekte embryo was in bevroren toestand voor veel geld geïmporteerd van de aarde en geïmplanteerd bij een eersteklas merrie, en Pjotr had zorgvuldig gewaakt over de groei. De biologisch onderlegde Henri liet merken beroepsmatig geïnteresseerd te zijn, en na de lunch nam Pjotr hem mee voor een persoonlijke inspectie van de grote dieren. Cordelia verontschuldigde zich. ‘Ik wil liever een beetje uitrusten. Ga jij maar mee, Droe. Sergeant Bothari blijft wel bij mij.’ In werkelijkheid maakte Cordelia zich zorgen over Bothari. Hij had geen hap gegeten tijdens de lunch en al meer dan een uur geen woord meer gezegd.

Aarzelend, maar vreselijk geïnteresseerd in de paarden, liet Droe zich overhalen. De drie sjokten de heuvel op. Cordelia keek hen na totdat ze verdwenen waren en draaide zich toen om, waardoor ze Bothari erop betrapte dat hij weer naar haar keek. Hij gaf haar een vreemd, goedkeurend knikje. ‘Dank u, mevrouw.’

‘Ahum. Ja. Ik vroeg me af of je je naar voelde.’

‘Nee… ja. Ik weet het niet. Ik wilde… ik wilde graag met u praten, mevrouw. Eigenlijk al een paar weken. Maar er was nooit een goed moment voor. De laatste tijd is het erger geworden. Ik kan niet meer wachten. Ik hoopte dat we vandaag…’

‘Grijp je kans.’ De huishoudster rammelde met potten en pannen in Pjotrs keuken. ‘Wil je misschien een stukje wandelen?’

‘Alstublieft, mevrouw.’

Ze liepen samen om het oude stenen huis heen. Het paviljoen op de top van de heuvel, dat uitkeek over het meer, zou een uitstekende plaats zijn om te gaan zitten praten, maar Cordelia voelde zich te vol en zwanger om die klim aan te kunnen. In plaats daarvan sloeg ze af naar links, over het pad dat onderlangs de helling liep, totdat ze kwamen bij wat eruitzag als een kleine ommuurde tuin.

Het perceel van de familie Vorkosigan was dicht bezet met een uiteenlopende verzameling graven, van nabije en verre familieleden en bedienden van grote verdienste. De begraafplaats had oorspronkelijk deel uitgemaakt van het vervallen fort, en de oudste graven van bewakers en officieren dateerden van eeuwen geleden. De komst van de Vorkosigans stamde pas uit de tijd dat de oude districtshoofdstad Vorkosigan Vashnoi met atoomwapens was vernietigd tijdens de Cetagandaanse invasie. De doden waren daar samen met de levenden gesmolten, en de tot dan toe acht generaties lange familiegeschiedenis was weggevaagd. Het was interessant om de groepjes graven van recenter datum te bekijken en ze te koppelen aan de gebeurtenissen uit hun tijd: de Cetagandaanse invasie, de oorlog van Joeri de Dwaze. Het graf van Arals moeder dateerde precies van het begin van Joeri’s oorlog. Naast haar was een ruimte gereserveerd voor Pjotr, en dat was al drieëndertig jaar zo. Ze wachtte geduldig op haar man. En dan beschuldigen mannen vrouwen er nog van dat ze langzaam zijn. Haar oudste zoon, Arals broer, lag aan haar andere zijde begraven. ‘Laten we daar even gaan zitten.’ Ze knikte naar een stenen bank met kleine oranje bloemetjes eromheen, in de schaduw van een van de aarde geïmporteerde eik van minstens honderd jaar oud. ‘Deze mensen zijn nu allemaal goede luisteraars. En ze roddelen niet.’ Cordelia ging op het warme steen zitten en keek aandachtig naar Bothari. Hij ging zo ver mogelijk van haar af op de bank zitten. De lijnen in zijn gezicht waren vandaag diep, hard ondanks het verzachtende, nevelige licht van de warme herfstmiddag. Eén hand, die hij om de ruwe stenen rand van de bank had geslagen, ging in een onregelmatig ritme open en dicht. Zijn ademhaling was te voorzichtig. Cordelia dempte haar stem. ‘Vertel eens, wat is het probleem, sergeant? Je lijkt een beetje… gespannen vandaag. Heeft het iets met Elena te maken?’

Hij stootte een humorloze lach uit. ‘Gespannen. Ja. Dat zal wel. Het gaat niet over de baby… tenminste, niet direct.’ Het was zo ongeveer de eerste keer vandaag dat hij haar recht aankeek. ‘U herinnert zich Escobar, mevrouw. U was erbij. Klopt dat?’

‘Dat klopt.’ Deze man lijdt pijn, besefte Cordelia. Wat voor pijn? ‘Ik kan me Escobar niet herinneren.’

‘Dat heb ik begrepen. Ik geloof dat je militaire therapeuten heel veel moeite hebben gedaan om ervoor te zorgen dat je je Escobar niet herinnert.’

‘O, zeker.’

‘Ik deel de Barrayaraanse opvatting van therapie niet. Vooral niet als die gekleurd is door politiek opportunisme.’

‘Dat ben ik gaan beseffen, mevrouw.’ Er flikkerde voorzichtige hoop op in zijn ogen.

‘Hoe hebben ze het gedaan? Hebben ze zorgvuldig gekozen neuronen weggebrand? Of het met chemische middelen uitgewist?’

‘Nee… ze hebben medicijnen gebruikt, maar er is niets vernietigd. Zeggen ze. De dokters noemden het onderdrukkingstherapie. Wij noemden het gewoon de hel. Elke dag gingen we naar de hel, totdat we daar niet meer heen wilden.’ Bothari schoof heen en weer op de bank en fronste zijn voorhoofd. ‘Als ik probeer me Escobar te herinneren of erover te praten, krijg ik hoofdpijn. Dat klinkt stom, hè? Een grote man als ik die zeurt over hoofdpijn als een of ander oud vrouwtje. Van sommige dingen, bepaalde herinneringen, krijg ik zo’n erge hoofdpijn dat ik overal rode kringen omheen zie, en dan moet ik overgeven. Als ik probeer er niet meer aan te denken, verdwijnt de pijn. Het is heel eenvoudig.’

Cordelia slikte. ‘Ik begrijp het. Het spijt me. Ik wist dat het erg was, maar niet dat het… zo erg was.’

‘Het ergste zijn de dromen. Ik droom erover… en als ik te langzaam wakker word, herinner ik me de droom. Dan herinner ik me te veel tegelijk, en mijn hoofd… Het enige dat ik dan kan doen is op mijn buik rollen en huilen, totdat ik aan iets anders kan gaan denken. De andere wapendragers van graaf Pjotr denken dat ik gek ben, ze denken dat ik dom ben, ze weten niet wat ik bij hen doe. Ik weet ook niet wat ik bij hen doe.’ Hij wreef met zijn grote handen in een gekweld gebaar over zijn gemillimeterde schedel. ‘Het is een eer om een gezworen wapendrager van een graaf te zijn. Er zijn maar twintig plaatsen beschikbaar. Ze nemen de besten, ze nemen de grote helden, de mannen met medailles, de mannen met een onberispelijke staat van dienst van twintig jaar. Als wat ik bij Escobar heb gedaan zo erg was, waarom heeft de admiraal graaf Pjotr dan gevraagd om me een plek te geven? En als ik zo’n grote held ben geweest, waarom hebben ze me dan mijn herinnering daaraan afgenomen?’ Zijn ademhaling was nu sneller en floot tussen zijn lange gele tanden door. ‘Hoeveel pijn heb je nu? Nu je hierover probeert te praten?’

‘Een beetje. Dat zal nog wel meer worden.’ Hij keek haar strak aan, met een diepe frons. ‘Ik moet hierover praten. Met u. Het maakt me…’ Ze ademde diep in om kalmer te worden en probeerde met haar hele geest, lichaam en ziel te luisteren. En zorgvuldig. Heel zorgvuldig. ‘Ga verder.’

‘Ik heb… vier beelden in mijn hoofd van Escobar. Ver beelden, en ik kan ze niet verklaren. Voor mezelf. Een paar minuten, uit… drie maanden? Vier? Ze zitten me allemaal dwars, maar één het meest. U komt erin voor,’ vervolgde hij abrupt, en hij staarde naar de grond. Alle twee zijn handen omklemden nu de bank, met witte knokkels. ‘O. Ga verder.’

‘Eén, het minst erge, was een ruzie. Prins Serg was erbij, en admiraal Vorrutyer, heer Vorkosigan en admiraal Ruif Vorhalas. En ik was erbij. Alleen had ik geen kleren aan.’

‘Weet je zeker dat dit geen droom is?’

‘Nee. Dat weet ik niet zeker. Admiraal Vorrutyer zei… iets zeer beledigends tegen heer Vorkosigan. Hij hield heer Vorkosigan met zijn rug tegen de muur gedrukt. Prins Serg lachte. Toen kuste Vorrutyer hem, midden op zijn mond, en Vorhalas probeerde Vorrutyer in elkaar te slaan, maar heer Vorkosigan hield hem tegen. En daarna herinner ik me niet meer wat er is gebeurd.’

‘Eh… ja,’ zei Cordelia. ‘Daar was ik niet bij, maar ik weet wel dat er zeer vreemde dingen gebeurden binnen het opperbevel in die tijd, toen Vorrutyer en Serg probeerden tot hoe ver ze konden gaan. Dus waarschijnlijk is het wel een echte herinnering. Ik zou het Aral kunnen vragen, als je wilt.’

‘Nee! Nee. Ik heb toch niet het gevoel dat dit zo belangrijk is. Niet zo belangrijk als de andere.’

‘Vertel me dan over de andere.’

Zijn stem daalde tot een fluistertoon. ‘Ik herinner me Elena. Zo mooi. Ik heb maar twee beelden in mijn hoofd van Elena. Het ene is dat ik me herinner dat Vorrutyer me dwong… Nee, daar wil ik niet over praten.’ Hij zweeg een volle minuut terwijl hij zachtjes heen en weer schommelde, van voor naar achter. ‘Het andere… We waren in mijn hut. Zij en ik. Ze was mijn vrouw…’ Zijn stem haperde. ‘Ze was mijn vrouw niet, hè.’ Het was niet eens een vraag. ‘Nee. Maar dat weet je.’

‘Maar ik herinner me dat ik dacht dat ze dat was.’ Zijn handen drukten tegen zijn voorhoofd en wreven over zijn nek, hard en vruchteloos.

‘Ze was een krijgsgevangene,’ zei Cordelia. ‘Haar schoonheid trok de aandacht van Vorrutyer en Serg, en ze maakten er veel werk van om haar te martelen, zonder enige reden; niet om informatie uit haar los te krijgen, zelfs niet vanwege politiek terrorisme, alleen voor hun eigen voldoening. Ze is verkracht. Maar ook dat weet je. Ergens.’

‘Ja,’ fluisterde hij.

‘Het verwijderen van haar voorbehoed-implantaat en jou toestaan — of dwingen — om haar zwanger te maken, maakten deel uit van hun idee van sadisme. Het eerste deel. Godzijdank zijn ze niet lang genoeg in leven gebleven om aan het tweede deel toe te komen.’ Hij had zijn benen opgetrokken en zijn lange armen eromheen geslagen, zodat hij een harde bal vormde. Zijn ademhaling was snel en oppervlakkig, hijgend. Zijn gezicht was zo wit als een laken en glom van het koude zweet.

‘Heb ik nu rode kringen om me heen?’ vroeg Cordelia nieuwsgierig. ‘Het is allemaal… een beetje roze.’

‘En het laatste beeld?’

‘O, mevrouw.’ Elij slikte. ‘Wat het ook was… ik weet dat het heel dicht komt bij datgene wat ze me het meest willen doen vergeten.’ Hij slikte weer. Cordelia begon te begrijpen waarom hij zijn lunch niet had aangeraakt.

‘Wil je verder gaan? Kun je verder gaan?’

‘Ik moet verder gaan. Mevrouw. Kapitein Naismith. Omdat ik me u herinner. Ik herinner me dat ik u zag. Uitgestrekt op Vorrutyers bed, met al uw kleren weggesneden, naakt. U bloedde. Ik keek recht in uw… Wat ik wil weten. Moet weten.’ Hij had zijn armen nu om zijn hoofd geslagen, dat met zijn gezicht naar haar gericht op zijn knieën lag, en dat gezicht was hol, gekweld, hunkerend.

Zijn bloeddruk moest wel enorm hoog zijn om die vreselijke migraine te veroorzaken. Als ze te ver gingen, dit doorzetten tot de laatste waarheid, zou hij dan het gevaar lopen een beroerte te krijgen? Een ongelooflijk staaltje van psychotechniek, om zijn eigen lichaam zo te programmeren dat hij werd gestraft voor zijn verboden gedachten… ‘Heb ik ü verkracht, mevrouw?’

‘Hè? Néé!’ Ze schoot recht overeind, diep verontwaardigd. Hadden ze hem dié kennis afgenomen? Hadden ze hem dat durven afnemen? Hij begon te huilen, als die hortende ademhaling, het verwrongen gezicht en de tranen die uit zijn ogen druppelden dat tenminste betekenden. Gelijke delen pijn en vreugde. ‘O. Goddank.’ Toen zei hij: ‘Weet u het zéker?’

‘Vorrutyer heeft het je opgedragen. Je weigerde. Uit jezelf, zonder hoop op redding of beloning. Daar ben je nog even flink door in de nesten geraakt.’ Ze verlangde ernaar hem de rest te vertellen, maar hij was nu in zo’n beangstigende toestand dat het onmogelijk was om te raden wat de gevolgen zouden zijn. ‘Sinds wanneer herinner je je dit weer? Hoe lang heb je je dit afgevraagd?’

‘Sinds ik u voor het eerst weer zag. Van de zomer. Toen u hierheen kwam om met heer Vorkosigan te trouwen.’

‘Loop je hier al meer dan een halfjaar mee rond, zonder dat je durfde te vragen…?’

‘Ja, mevrouw.’

Ze leunde achterover, met afschuw vervuld, en haar adem kwam langzaam tussen haar opeengeklemde lippen naar buiten. ‘De volgende keer moet je niet zo lang wachten.’

Moeizaam slikkend kwam hij overeind terwijl een grote hand wanhopig een gebaar van ‘zo terug’ wuifde. Hij zwaaide zijn benen over de lage stenen muur en vond een paar struiken. Ongerust luisterde ze hoe hij zijn lege maag een paar minuten lang nog leger kotste. Een zeer zware aanval, dacht ze, maar na verloop van tijd volgden de hevige krampen elkaar minder snel op en uiteindelijk verdwenen ze helemaal. Langs zijn lippen vegend kwam hij terug; hij zag er doodsbleek en niet veel beter uit, behalve zijn ogen. Er flakkerde nu een beetje leven in die ogen, een half onderdrukt licht van overweldigende opluchting. Dat licht doofde toen hij in gedachten verzonken ging zitten. Hij wreef met zijn handpalmen over de knieën van zijn broek en staarde naar zijn laarzen. ‘Maar ik ben er niet minder een verkrachter om, ook al was ü dan niet mijn slachtoffer.’

‘Dat is waar.’

‘Ik kan mezelf niet… vertrouwen. Hoe kunt u me vertrouwen? Weet u wat nog lekkerder is dan sex?’

Ze vroeg zich af of ze nog een scherpe bocht in dit gesprek aankon zonder gillend weg te rennen. Jij hebt hem aangemoedigd zijn gevoelens de vrije loop te laten, nu zul je het weten ook. ‘Ga verder.’

‘Doden. Het geeft je naderhand een nog fijner gevoel. Het hoort niet zo’n… genot te zijn. Heer Vorkosigan doodt niet op die manier.’ Zijn ogen waren samengeknepen, zijn wenkbrauwen gefronst, maar hij was niet meer opgerold tot een bal van pijn; blijkbaar sprak hij in het algemeen, niet meer met Vorrutyer in gedachten. ‘Het is een ontlading van woede, denk ik,’ zei Cordelia voorzichtig. ‘Hoe ben je aan al die woede gekomen, die in je is samengebald? De concentratie ervan is voelbaar. Mensen merken het.’ Zijn handen maakten een kronkelende beweging voor zijn borstbeen.

‘Dat gaat een hele tijd terug. Maar meestal voel ik me niet kwaad. Het knalt er plotseling uit.’

‘Zelfs Bothari is bang voor Bothari,’ mompelde ze verwonderd. ‘Maar u niet. U bent zelfs nog minder bang dan heer Vorkosigan.’

‘Ik zie jou als met hem verbonden, op een of andere manier. En hij is mijn eigen hart. Hoe kan ik mijn eigen hart vrezen?’

‘Mevrouw. Laten we iets afspreken.’

‘Hm?

‘U vertelt me… wanneer het in orde is. Om te doden. En dan weet ik dat.’

‘Maar ik kan niet… Stel je voor dat ik er niet bij ben? Als je in een dergelijke situatie terechtkomt, is er meestal geen tijd om te stoppen en die te analyseren. Je moet jezelf mogen verdedigen, maar je moet ook in staat zijn te onderscheiden wanneer je echt wordt aangevallen.’ Ze ging rechter zitten en haar ogen werden groot bij een plotseling inzicht. ‘Daarom is je uniform zo belangrijk voor je, hè? Het zegt je wanneer het in orde is. Als je het zelf niet weet. Heel die strakke routine waar je je aan houdt, die dient om je te vertellen dat alles in orde is, dat je niet ontspoort.’

‘Ja. Ik heb gezworen dat ik Huize Vorkosigan zal verdedigen. Dus dat is in orde.’ Hij knikte, blijkbaar gerustgesteld. Waardoor, in godsnaam? ‘Je vraagt mij om je geweten te zijn. Jouw afwegingen voor je te maken. Maar je bent een volwaardig mens. Ik heb je juiste keuzen zien maken, onder zeer grote druk.’

Hij drukte zijn handen weer tegen zijn schedel, zijn smalle kaak spande zich en hij riep schor uit: ‘Maar ik kan ze me niet herinneren. Kan me niet herinneren hoe ik dat heb gedaan.’

‘O.’ Ze voelde zich heel klein. ‘Nou… wat je ook denkt dat ik voor je kan doen, je hebt er het volste recht op. We zijn je iets verschuldigd, Aral en ik. Wij herinneren ons waarom, ook al doe jij dat niet.’

‘Herinnert u zich dat dan voor mij, mevrouw,’ zei hij deemoedig, ‘dan zal alles goed komen.’

‘Daar kun je van op aan.’

ZEVEN

In de week daarna zat Cordelia op een ochtend met Aral en Pjotr te ontbijten in een rustige salon die uitkeek over de achtertuin. Aral wenkte de livreiknecht van de graaf die hen bediende. ‘Zou je luitenant Kodelka alsjeblieft voor me uit bed willen halen? Zeg hem dat hij die agenda voor vanochtend meeneemt waarover we het hebben gehad.’

‘Eh, u had het blijkbaar nog niet gehoord, meneer?’ mompelde de man. Cordelia had de indruk dat zijn blik de kamer afzocht naar een ontsnappingsweg.

‘Wat gehoord? We komen net beneden.’

‘Luitenant Kodelka is vanochtend in het ziekenhuis.’

‘Het ziekenhuis! Goeie god, waarom is me dat niet onmiddellijk verteld? Wat is er gebeurd?’

‘We hadden begrepen dat commandant Illyan een volledig rapport aan u zou uitbrengen, meneer. De gardecommandant… dacht dat hij beter op hem kon wachten.’

Schrik streed met ergernis op Vorkosigans gezicht. ‘Hoe slecht is hij eraan toe? Het is toch niet een of andere… late nawerking van de sonische granaat, is het wel? Wat is er met hem gebeurd?’

‘Hij is in elkaar geslagen, meneer,’ zei de lakei onbewogen. Vorkosigan leunde sissend achterover in zijn stoel. Er trok een spier in zijn kaak. ‘Haal ogenblikkelijk die gardecommandant,’ gromde hij. De lakei verdween onmiddellijk, en Vorkosigan tikte nerveus en ongeduldig met een lepel op tafel. Hij beantwoordde Cordelia’s ontzette blik en produceerde een flauw onecht glimlachje ter geruststelling. Zelfs Pjotr keek geschrokken.

‘Wie ter wereld zou Ko in elkaar willen slaan?’ vroeg Cordelia verbaasd. ‘Dat is weerzinwekkend. Hij kan niet eens behoorlijk terugvechten.’

Vorkosigan schudde zijn hoofd. ‘Iemand die een ongevaarlijk doelwit zoekt, lijkt me. We zullen er wel achter komen. We zullen er zeker achter komen.’

De gardecommandant van de KeiVei, in zijn groene uniform, verscheen en ging in de houding staan. ‘Meneer.’

‘Voor je informatie, en je mag dit doorgeven aan anderen, mocht er in de toekomst ooit iets gebeuren met een van mijn voornaamste stafleden, dan wil ik daar onmiddellijk van op de hoogte worden gesteld. Begrepen?’

‘Ja, meneer. Het was al laat toen het bericht ons bereikte, meneer. En aangezien we toen ook wisten dat ze allebei buiten levensgevaar waren, zei commandant Illyan dat ik u wel kon laten slapen. Meneer.’

‘Ik snap het.’ Vorkosigan wreef over zijn gezicht. ‘Allebei?’

‘Luitenant Kodelka en sergeant Bothari, meneer.’

‘Ze hebben toch niet gevochten, hè?’ vroeg Cordelia, nu zeer gealarmeerd.

‘Jawel. O… niet met elkaar, mevrouw. Ze zijn overvallen.’ Vorkosigans gezicht betrok nog verder. ‘Je kunt maar het beste bij het begin beginnen.’

‘Ja, meneer. Uhm. Luitenant Kodelka en sergeant Bothari zijn gisteravond uitgegaan. Niet in uniform. Naar die wijk achter de oude karavanserai.’

‘Mijn god, wat zochten ze daar?’

‘Eh.’ De gardecommandant wierp een onzekere blik op Cordelia. ‘Vertier, geloof ik, meneer.’

‘Vertier?’

‘Ja, meneer. Sergeant Bothari gaat er ongeveer eens per maand heen, op zijn vrije dag, als meneer de graaf in de stad is. Het is blijkbaar een plek waar hij al jaren komt.’

‘In die wijk?’ zei graaf Pjotr op ongelovige toon.

‘Uhm.’ De gardecommandant keek smekend naar de lakei.

‘Sergeant Bothari is niet erg kieskeurig met betrekking tot zijn vertier, meneer,’ bracht de lakei slecht op zijn gemak naar voren.

‘Blijkbaar niet!’ zei Pjotr.

Cordelia keek Vorkosigan met vragend opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Het is een heel beruchte buurt,’ legde hij uit. ‘Ik zou daar zelf niet heen gaan zonder patrouille hij me. Twee patrouilles, als het donker is. En ik zou zeker mijn uniform dragen, maar dan wel zonder de insignes van rang… Maar ik geloof dat Bothari er is opgegroeid. In zijn ogen ziet het er waarschijnlijk anders uit.’

‘Hoe komt die buurt zo berucht?’

‘Het is een heel arm deel van de stad. In de tijd van de Afzondering was het het centrum, en er is sinds die tijd nog niets gerenoveerd. Nauwelijks waterleiding, geen elektriciteit, vol vuilnis…’

‘Vooral in menselijke vorm,’ vulde Pjotr sarcastisch aan. ‘Arm?’ vroeg Cordelia verbijsterd. ‘Geen elektriciteit? Hoe kan het dan aangesloten zijn op het communicatienetwerk?’

‘Dat is het natuurlijk ook niet,’ antwoordde Vorkosigan. ‘Maar hoe krijgen de mensen dan onderwijs?’

‘Dat krijgen ze niet.’

Cordelia staarde hem aan. ‘Ik begrijp het niet. Hoe komen ze dan aan een baan?’

‘Enkelen ontsnappen naar het leger. De rest zuigt voornamelijk elkaar uit.’ Vorkosigan nam haar gezicht ongemakkelijk op. ‘Kennen jullie dan geen armoede op Kolonie Bèta?’

‘Armoede? Nou, sommige mensen hebben natuurlijk meer geld dan andere, maar… Geen companelen?’

Vorkosigan was zijn ondervraging even vergeten. ‘Is het niet hebben van een companeel de laagste levensstandaard die je je kunt voorstellen?’ vroeg hij verbaasd.

‘Het is het eerste artikel van de grondwet. “Niemand zal de toegang tot informatie worden ontzegd.” ’’

‘Cordelia… deze mensen hebben nauwelijks toegang tot voedsel, kleding en woonruimte. Ze hebben wat vodden en een paar pannen, en schuilen in gebouwen die uit financieel oogpunt niet aantrekkelijk zijn om te herstellen of af te breken, en waar de wind door de barsten in de muren fluit.’

‘Geen airconditioning?’

‘Geen verwarming in de winter is hier een groter probleem.’

‘Dat zal ook wel. Jullie hebben niet echt een zomer… Hoe roepen ze hulp in als ze ziek of gewond zijn?’

‘Wat voor hulp?’ Vorkosigan begon bars te klinken. ‘Als ze ziek zijn, worden ze weer beter of ze gaan dood.’

‘Als we geluk hebben, gaan ze dood,’ mompelde Pjotr. ‘Ongedierte.’

‘Je meent het.’ Ze liet haar blik van de een naar de ander gaan. ‘Dat is vreselijk… Denk eens aan alle genieën die je zo misloopt!’

‘Ik betwijfel of dat er veel zijn, uit die buurt,’ zei Pjotr droog. ‘Waarom niet? Ze hebben dezelfde genetische samenstelling als u.’ Cordelia wees hem op iets dat voor haar zonneklaar was. De graaf verstijfde. ‘Mijn beste meid! Dat hebben ze absoluut niet! Mijn familie is al negen generaties lang Vor.’

Cordelia trok haar wenkbrauwen op. ‘Hoe weet u dat, als jullie pas sinds tachtig jaar genotypen kunnen bepalen?’

De gardecommandant en de lakei begonnen er allebei uit te zien alsof ze het benauwd hadden. De lakei beet op zijn lip. ‘Bovendien,’ vervolgde ze op redelijke toon, ‘als jullie Vors ook maar half zoveel in het rond sliepen als de verhalen die ik heb gelezen doen vermoeden, moet negentig procent van de mensen op deze planeet zo langzamerhand Vor-bloed hebben. Wie weet wie uw familieleden van vaderskant zijn?’

Vorkosigan beet verstrooid op zijn linnen servet; hij had rimpeltjes om zijn ogen en ongeveer dezelfde gelaatsuitdrukking als de lakei, en mompelde: ‘Cordelia, je kunt niet… je kunt echt niet hier aan de ontbijttafel zitten beweren dat mijn voorouders bastaards waren. Dat is hier een dodelijke belediging.’

Waar zou ik dan moeten zitten?’O. Dat zal ik wel nooit door krijgen. Ach, laat ook maar. Kodelka en Bothari.’

‘Juist. Ga verder, officier.’

‘Ja, meneer. Nou, meneer, ik heb gehoord dat ze ongeveer een uur na middernacht terugkwamen en toen zijn overvallen door een buurtbende. Blijkbaar was luitenant Kodelka te goed gekleed, en bovendien heeft hij die manier van lopen, en de stok… Hoe dan ook, hij trok de aandacht. Ik ken de details niet, meneer, maar er zijn vier doden gevallen en er liggen nu drie mensen in het ziekenhuis, en dan zijn er nog een aantal in geslaagd te ontkomen.’

Vorkosigan floot heel zacht tussen zijn tanden. ‘Hoe ernstig zijn de verwondingen van Bothari en Kodelka?’

‘Ze… Ik heb nog geen officieel rapport, meneer. Ik weet alleen wat ik heb horen zeggen.’

‘Vertel me dat dan.’

De officier van dienst slikte. ‘Sergeant Bothari heeft een gebroken arm, een paar gebroken ribben, inwendig letsel en een hersenschudding.

Luitenant Kodelka, twee gebroken benen en veel, eh, brandwonden.’

Zijn stem stierf weg.

‘Wat?’

‘Blijkbaar, dat heb ik gehoord, hadden hun aanvallers een paar staven bij zich waarmee je elektrische schokken kunt uitdelen, van een hoog voltage, en ze ontdekten dat ze daarmee… eigenaardige effecten konden bereiken op zijn kunstmatige zenuwen. Nadat ze zijn benen hadden gebroken, hebben ze hem er langdurig mee onder handen genomen. Zo kwam het dat de mannen van commandant Illyan ze hebben gevonden. Ze hebben zich niet op tijd uit de voeten gemaakt.’ Cordelia duwde trillend haar bord van zich af.

‘Allemaal van horen zeggen, hè? Goed. Ingerukt. Zorg ervoor dat commandant Illyan onmiddellijk naar mij wordt gestuurd als hij aankomt.’ Vorkosigans gezichtsuitdrukking was in zichzelf gekeerd en grimmig. Die van Pjotr was wrang triomfantelijk. ‘Ongedierte,’ herhaalde hij. ‘Je zou ze allemaal uit hun holen moeten branden.’ Vorkosigan zuchtte. ‘Het is makkelijker om een oorlog te beginnen dan er een eind aan te maken. Deze week maar niet, vader.’

Illyan meldde zich binnen het uur bij Vorkosigan, in de bibliotheek, met zijn officieuze, mondelinge rapport. Cordelia liep achter hen aan naar binnen en ging zitten om te luisteren.

‘Weet je zeker dat je dit wilt horen?’ vroeg Vorkosigan haar zachtjes. Ze schudde haar hoofd. ‘Na jou zijn zij mijn beste vrienden hier. Ik wéét het liever dan dat ik ernaar moet gissen.’

De samenvatting van de officier van dienst bleek redelijk accuraat te zijn geweest, maar Illyan, die met Bothari en Kodelka had gesproken in het Keizerlijke Militaire Hospitaal, waar ze heen waren gebracht, voegde er een paar details aan toe zonder een blad voor de mond te nemen. Zijn puppygezicht zag er deze ochtend ongewoon oud uit. ‘Uw secretaris werd blijkbaar overmand door het verlangen een wip te maken,’ begon hij. ‘Waarom hij Bothari heeft gekozen als inheemse gids, kan ik me niet voorstellen.’

‘Wij drieën zijn de enige overlevenden van de Generaal Vorkraft,’ antwoordde Vorkosigan. ‘Dat schept een band, denk ik. En Ko en Bothari konden het altijd al goed vinden. Misschien wekt hij Bothari’s latente vaderinstincten. En Ko is een argeloze jongen; vertel hem niet dat ik dat heb gezegd, hij zou het als een belediging opvatten. Het is goed om eraan herinnerd te worden dat zulke mensen nog bestaan. Maar ik wou dat hij bij mij was gekomen.’

‘Nou, Bothari heeft zijn best gedaan,’ zei Illyan. ‘Heeft hem meegenomen naar een troosteloze tent, die voor zover ik begrepen heb een aantal voordelen heeft, vanuit Bothari’s gezichtspunt. Het is er goedkoop, het gaat snel en niemand praat tegen hem. Het is ook ver weg van de oude kringen rond admiraal Vorrutyer. Geen onaangename associaties. Hij heeft een vaste routine. Volgens Ko is de vrouw met wie Bothari het altijd doet bijna net zo lelijk als hij. Ze bevalt Bothari blijkbaar zo goed omdat ze nooit een geluid maakt. Ik geloof niet dat ik daarover wil nadenken.

Hoe het ook zij, Ko werd ongelukkig gekoppeld aan een van de andere werkneemsters, die hem de stuipen op het lijf joeg. Bothari zegt dat hij om het beste meisje heeft gevraagd voor hem — nauwelijks een meisje, een vrouw, of wat dan ook — en blijkbaar werden Ko’s behoeften verkeerd begrepen. Hoe dan ook, Bothari was klaar en zat te wachten terwijl Ko nog steeds probeerde een beleefd gesprek op gang te houden en een assortiment verrukkingen voor alle denkbare smaken kreeg aangeboden, waarvan hij nog nooit had gehoord. Uiteindelijk gaf hij het op en vluchtte weer naar beneden, waar Bothari zich inmiddels flink had laten vollopen. Het schijnt dat hij anders altijd maar één glas drinkt en dan weggaat.

Toen kregen Ko, Bothari en die hoer ruzie over de betaling, op grond van het argument dat hij genoeg tijd verspild had voor vier klanten versus — het meeste hiervan komt niet in het officiële rapport, goed?

- het tegenargument dat ze niets voor hem had gedaan. Ko heeft een deel van het geld neergeteld, Bothari moppert nu nog over de hoeveelheid, voor zover hij vanochtend kon praten met die mond van hem — en ze zijn met enig rumoer vertrokken, nadat iedereen een waardeloze avond had gehad.’

‘De eerste vraag die zich opdringt,’ zei Vorkosigan, ‘is of iemand van die zaak opdracht heeft gegeven tot de overval.’

‘Voor zover ik weet niet. Ik heb de plek laten afzetten toen we die eenmaal hadden gevonden, en heb iedereen die binnen was verhoord onder snel-penta. Tot mijn vreugde kan ik zeggen dat ze het allemaal in hun broek deden van angst. Ze zijn gewend aan de stadswachten van graaf Vorbohn, die ze omkopen of die hen chanteren, en vice versa. Er is een hoop informatie over triviale misdrijven boven water gekomen, waarin we niet de minste interesse hadden. Tussen haakjes, wilt u dat ik die doorgeef aan de stadswacht?’

‘Hm. Als ze niet schuldig zijn aan de overval van vannacht, berg die gegevens dan maar gewoon op. Misschien wil Bothari er nog eens terugkomen. Weten ze waarom ze werden ondervraagd?’

‘Absoluut niet! Ik weet zeker dat mijn mannen correct werken. We zijn er om informatie te verzamelen, niet om die te verstrekken.’

‘Mijn verontschuldigingen, commandant. Dat had ik moeten weten. Ga verder.’

‘Nou, ze zijn er ongeveer een uur na middernacht vertrokken, te voet, en hebben ergens een verkeerde afslag genomen. Daar is Bothari erg verslagen over. Hij vindt dat het zijn schuld is, omdat hij zoveel had gedronken. Bothari en Kodelka zeggen allebei dat ze een minuut of tien voor de overval bewegingen in de schaduw hebben gezien. Dus ze zijn blijkbaar gevolgd totdat ze zich in een steeg met hoge muren bevonden en plotseling met zes man tegenover zich en zes man achter zich stonden.

Bothari heeft zijn bedwelmer getrokken en gevuurd, en heeft er drie te pakken gekregen voordat hij besprongen werd. Iemand is vanochtend een goede dienstbedwelmer rijker. Ko had zijn degenstok, maar verder niets.

Ze hebben eerst Bothari aangevallen. Die heeft er nog twee uitgeschakeld nadat hij de bedwelmer kwijt was. Ze hebben hem bedwelmd en hebben geprobeerd hem dood te slaan nadat hij buiten bewustzijn was. Ko had zijn stok tot op dat moment als gevechtsstok gebruikt, maar heeft toen de schede eraf laten springen. Hij zegt nu dat hij wilde dat hij dat niet had gedaan, want toen hoorde hij overal een gefluisterd “Vor!” opgaan, en werd het echt akelig. Hij heeft er twee neergestoken voordat iemand met een schokstok tegen het zwaard sloeg en zijn hand krampen ging vertonen. De vijf die over waren, gingen op hem zitten en braken allebei zijn benen bij de knieën de verkeerde kant op. Hij heeft me gevraagd u te vertellen dat het niet zo pijnlijk was als het klinkt. Hij zegt dat ze zoveel zenuwverbindingen hadden beschadigd dat hij nauwelijks meer iets voelde. Ik weet niet of dat waar is.’

‘Dat is moeilijk te zeggen bij Ko,’ zei Vorkosigan. ‘Hij heeft zo lang pijn verborgen gehouden dat dat bijna een tweede natuur is geworden. Ga verder.’

‘Ik moet nu een stukje teruggaan in de tijd. De man die ik had aangewezen om Ko te bewaken, is hem in z’n eentje gevolgd die doolhof in. Hij was schijnbaar niet bekend met de buurt en was er niet op gekleed; Ko had twee gereserveerde plaatsen voor een of andere musical die gisteravond werd opgevoerd, en tot drie uur voor middernacht dachten we dat hij daarheen zou gaan. Mijn man is die buurt ingegaan en verdwenen, tussen de eerste en de tweede uurlijkse controle. Dat ben ik vanochtend ook aan het uitzoeken. Is hij vermoord? Of ontvoerd? Beroofd en in elkaar geslagen? Of was hij een infiltrant, een dubbelagent? Dat zullen we niet weten totdat we het lichaam vinden, of wat dan ook.

Een halfuur nadat hij de controle had gemist, hebben mijn mensen een nieuwe achtervolger ingezet. Maar die was op zoek naar de eerste man. Ko is de afgelopen avond verdomme drie hele uren ongedekt geweest voordat mijn supervisor van de nachtploeg dienst kreeg en zich van dat feit bewust werd. Gelukkig heeft Ko het grootste deel van die tijd doorgebracht in dat bordeel van Bothari.

Die man van de nachtploeg heeft goed werk verricht en de agent in het veld nieuwe instructies gegeven, en hij heeft bovendien een patrouille de lucht in laten gaan. Dus toen de agent eindelijk op de plaats van die weerzinwekkende handeling aankwam, kon hij bijna onmiddellijk een vlieger naar beneden roepen en zes van mijn geüniformeerde krachtpatsers op het zootje loslaten om er korte nietten mee te maken. Die geschiedenis met die schokstokken was akelig, maar niet zo akelig als het had kunnen zijn. Blijkbaar ontbeerden Ko’s aanvallers de, eh, fantasievolle benadering die iemand als wijlen admiraal Vorrutyer misschien in dezelfde situatie gehad zou hebben. Of misschien hebben ze gewoon geen tijd gehad om geraffineerder te werk te gaan.’

‘Goddank,’ mompelde Vorkosigan. ‘En de doden?’

‘Twee waren het werk van Bothari, keurige schoten, één was van Ko — de hals afgesneden — en één was, vrees ik, mijn werk. De jongen raakte in een anafylactische shock als allergische reactie op snel-penta. We hebben hem razendsnel naar het KeiMil gebracht, maar ze konden hem niet meer aan de gang krijgen. Het bevalt me niet. Ze doen nu een autopsie op hem om te proberen erachter te komen of het een natuurlijke reactie was of een ingeplante afweer tegen ondervraging.’

‘En de bende?’

‘Dat lijkt een volstrekt legitiem, als dat het juiste woord is, buurtvereniging tot onderling hulpbetoon te zijn. Volgens de overlevenden die we hebben opgepakt, hebben ze besloten Ko te pakken te nemen omdat hij “raar liep”. Alleraardigst. Hoewel Bothari ook niet echt in een rechte lijn liep. Geen van de mannen die we gevangen hebben genomen is een agent voor iemand behalve zichzelf. Over de doden kan ik niets zeggen. Ik heb persoonlijk toegezien op de ondervragingen en sta ervoor in. Ze waren nogal geschokt toen ze merkten dat de Keizerlijke Veiligheidsdienst in ze geïnteresseerd was.’

‘Verder nog iets?’ vroeg Vorkosigan.

Illyan geeuwde achter zijn hand en verontschuldigde zich. ‘Het is een lange nacht geweest. De leider van mijn nachtploeg heeft me na middernacht uit bed gehaald. Goeie man, goeie beslissing. Nee, dat is het zo ongeveer, afgezien van Ko’s motivatie om naar die plek toe te gaan. Hij deed heel vaag en begon te vragen om pijnstillende middelen toen we dat onderwerp aansneden. Ik had gehoopt dat u misschien een idee had, om mijn paranoia te sussen. Ik vind het heel vervelend om Ko te wantrouwen.’ Hij geeuwde opnieuw.

‘Ik heb wel een idee,’ zei Cordelia, ‘maar alleen voor je paranoia, niet voor je rapport, goed?’ Hij knikte.

‘Ik denk dat hij verliefd op iemand is. Per slot van rekening ga je iets niet uittesten als je niet van plan bent het te gaan gebruiken. Helaas is de test een gigantische ramp geworden. Hij zal wel een tijdje neerslachtig en prikkelbaar zijn, verwacht ik.’ Vorkosigan knikte begrijpend. ‘Enig idee wie?’ vroeg Illyan automatisch.

‘Ja, maar ik geloof niet dat dat jouw zaken zijn. Vooral niet als er uiteindelijk toch niets gebeurt.’

Illyan haalde berustend zijn schouders op en vertrok om verder te zoeken naar zijn verloren schaap, de vermiste man die als eerste was aangewezen om Kodelka te volgen.

Na vijf dagen was sergeant Bothari met een plastic omhulsel om zijn gebroken arm terug in Huize Vorkosigan, hoewel hij nog niet aan het werk was. Uit zichzelf vertelde hij niets over de akelige gebeurtenis, en hij ontmoedigde nieuwsgierige ondervragers met een norse blik en onduidelijk gegrom.

Droesjnakovi stelde geen vragen en gaf geen commentaar. Maar Cordelia zag haar af en toe een gekwelde blik werpen op het onbemande companeel in de bibliotheek, met zijn dubbel beveiligde verbindingen met de keizerlijke residentie en het hoofdkwartier van de generale staf, waar Kodelka meestal aan zat te werken als hij in Huize Vorkosigan was. Cordelia vroeg zich af hoeveel details er precies waren uitgelekt over de gebeurtenissen van die avond en als kokend lood in haar oren waren gesijpeld.

Luitenant Kodelka kwam de volgende maand terug om beperkte, lichte werkzaamheden te verrichten, schijnbaar tamelijk opgewekt en nauwelijks lijdend onder zijn beproevingen. Maar op zijn eigen manier was hij net zo onmededeelzaam als Bothari. Bothari uithoren was als het ondervragen van een muur. Kodelka uithoren was als het praten tegen een beekje: je kreeg een kabbelend gekeuvel te horen, of draaikolken van grapjes, of anekdotes die de stroming van het gesprek onherroepelijk wegtrokken van het oorspronkelijke onderwerp. Cordelia reageerde met een vanzelfsprekende vriendelijkheid op zijn zonnige gedrag en ging mee in zijn overduidelijke wens om de hele kwestie zo luchtig mogelijk af te doen. Inwendig had ze daar haar bedenkingen over.

Haar eigen humeur was niet zo best. In gedachten keerde ze steeds weer terug naar de moordpoging van zes weken eerder en ze piekerde over het lot dat Vorkosigan bijna van haar had afgenomen. Alleen als hij bij haar was, voelde ze zich volledig op haar gemak, en hij was steeds vaker weg. Er broeide iets op het keizerlijke hoofdkwartier; hij was viermaal naar een vergadering geweest die de hele nacht had geduurd en had een reisje gemaakt zonder haar, een of andere haastige inspectie van militaire zaken, waar hij haar geen details over gaf en waar hij bleek van vermoeidheid van terugkwam. Hij kwam en ging op onregelmatige tijden. De vloed aan roddels en geruchten uit militaire en politieke kringen waarmee hij haar altijd had vermaakt tijdens de maaltijden of terwijl ze zich uitkleedden om naar bed te gaan, droogde op tot een stilzwijgen, hoewel hij haar aanwezigheid nog steeds net zoveel leek te waarderen.

Waar zou ze zonder hem zijn? Een weduwe, zonder familie of vrienden, in verwachting van een kind dat nu al het brandpunt was van troonopvolgingsparanoia en dat een erfenis van geweld zou krijgen. Zou ze van de planeet afkunnen komen? En als ze dat kon, waar zou ze dan heen moeten? Zou Kolonie Bèta haar ooit terug laten komen?

Zelfs de herfstregen en de vruchtbare, blijvende groenheid van de stadsparken konden haar niet langer bekoren. O, kon ze maar weer eens echt droge woestijnlucht inademen, de vertrouwde scherpe alkalilucht, of de onafzienbare vlakke uitgestrektheid zien. Zou haar zoon ooit weten wat een echte woestijn was? Hier leek de horizon, volgestouwd met gebouwen en begroeiing, soms bijna om haar heen op te rijzen als een enorme muur. Op de slechtste dagen leek de muur naar binnen te vallen.

Op een regenachtige middag had ze haar toevlucht gezocht in de bibliotheek en zat ze met opgetrokken benen op een oude sofa met een hoge rugleuning voor de derde keer een bladzijde te lezen van een oud boek, afkomstig van de planken van de graaf. Het boek was een overblijfsel van de drukkunst uit de tijd van de Afzondering. Het Engels waarin het was geschreven, was afgedrukt in variatie op het cyrillische alfabet, met al zijn zesenveertig lettertekens, dat toen nog voor alle talen op Barrayar werd gebruikt. Haar hersenen leken vandaag wel buitengewoon papperig te zijn en konden er niets van maken. Ze deed het licht uit en gaf haar ogen een paar minuten rust. Tot haar opluchting zag ze luitenant Kodelka de bibliotheek binnenkomen en stram en voorzichtig plaatsnemen achter het companeel. Ik zal hem niet storen; hij heeft tenminste echt werk te doen, dacht ze, voordat ze weer terugkeerde naar haar bladzijde. Toch vond ze het prettig dat hij haar, zij het onbewust, gezelschap hield.

Hij bleef maar even zitten werken en zette het apparaat toen met een zucht uit, waarna hij afwezig naar de lege, gebeeldhouwde open haard staarde die van oorsprong in de kamer hoorde en daar een opvallende plek innam; hij had haar nog steeds niet gezien. Dus ik ben niet de enige die zich niet kan concentreren. Misschien komt het door dat rare grijze weer. Het lijkt wel een deprimerend effect op mensen te hebben… Hij pakte zijn degenstok op en liet een hand langs de gladde schede glijden. Hij klikte hem open, waarbij hij de schede stevig vasthield en de veer geluidloos en langzaam liet ontspannen. Hij keek langs de glanzende kling, die bijna licht leek te geven in de schemerduistere kamer, en kantelde hem alsof hij het ontwerp en het grote vakmanschap bewonderde. Toen keerde hij hem om, met de punt op zijn linkerschouder en het gevest van hem weg. Hij sloeg een zakdoek om de kling om die vast te kunnen houden en duwde die heel zachtjes tegen de zijkant van zijn hals, op de plek waar een halsslagader liep. De uitdrukking op zijn gezicht was koel en bedachtzaam, en zijn greep op de kling zo licht als die van een minnaar. Plotseling spande zijn hand zich. Door het stokken van haar adem, de eerste helft van een snik, schrok hij op uit zijn mijmerij. Hij keek op en zag voor het eerst dat zij daar zat; zijn lippen werden dun en zijn gezicht donkerrood. Hij zwaaide de degen naar beneden. Die liet een witte streep achter in zijn hals, als een deel van een ketting, waarlangs een paar robijnrode druppels bloed opwelden.

‘Ik… had u niet gezien, mevrouw,’ zei hij schor. ‘Ik… Let maar niet op mij. Ik zat maar een beetje te spelen.’

Ze keken elkaar zwijgend aan. Haar eigen woorden kwamen tegen haar wil over haar lippen. ‘Ik haat het hier! Ik ben nu de hele tijd bang.’ Ze draaide haar gezicht naar de hoge zijkant van de sofa en begon tot haar eigen afgrijzen te huilen. Hou daarmee op! Niet — waar uitgerekend Ko bij is! De man heeji genoeg echte problemen zonder dat jij je ingebeelde sores over hem uitstort. Maar ze kon niet ophouden. Hij duwde zichzelf omhoog en hinkte met een ongerust gezicht naar haar bank toe. Onzeker ging hij naast haar zitten. ‘Eh…’ begon hij. ‘Niet huilen, mevrouw. Ik zat echt alleen maar een beetje te spelen.’Hij klopte haar onhandig op haar schouder. ‘Gelul,’ viel ze met verstikte stem naar hem uit. ‘Ik ben me doodgeschrokken.’ In een opwelling verplaatste ze haar betraande gezicht van de koude zijden bekleding van de sofa naar de warme ruwe schouder van het groene uniform. Dat ontlokte ook hem een bekentenis. ‘U kunt zich niet voorstellen hoe het is,’ fluisterde hij fel. ‘Ze hebben medelijden met me, weet u? Zelfs hij.’ Een rukje van zijn hoofd in een onbestemde richting gaf Vorkosigan aan. ‘Dat is honderd keer zo erg dan de minachting. En het zal altijd zo blijven.’

Ze schudde haar hoofd, want ze had geen antwoord op deze overduidelijke waarheid.

‘Ik haat het hier ook,’ vervolgde hij. ‘Net zoveel als deze plek mij haat. Meer, op sommige dagen. Dus u ziet dat u niet alleen bent.’

‘Zoveel mensen die hem proberen te vermoorden,’ fluisterde ze terug, terwijl ze zichzelf verachtte om haar zwakheid. ‘Volkomen vreemden… Uiteindelijk zal er één slagen. Daar denk ik nu voortdurend aan.’ Zou het een bom zijn? Een of ander vergif? Een plasmaboog, die Arals gezicht wegbrandde en zelfs geen lippen overliet om een afscheidskus te geven?

Kodelka’s aandacht werd moeizaam van zijn eigen verdriet naar het hare getrokken, en zijn wenkbrauwen kwamen vragend naar elkaar toe. ‘O, Ko,’ vervolgde ze, terwijl ze nietsziend in zijn schoot staarde en zijn mouw streelde. ‘Hoe pijnlijk het ook voor je is, doe hem dat niet aan. Hij houdt van je… Je bent als een zoon voor hem, precies het soort zoon dat hij altijd heeft gewild. Dat’ — ze knikte naar de degen die op de bank lag, glanzender dan zijde — ‘zou zijn hart breken. Hij wordt hier elke dag overgoten met waanzin, en er wordt van hem geëist dat hij rechtvaardigheid teruggeeft. Dat kan hij alleen met een heel hart. Of hij moet uiteindelijk waanzin terug gaan geven, zoals al zijn voorgangers hebben gedaan.’ Ze voegde er in een uitbarsting van onbeheersbare ongerijmdheid aan toe: ‘En het is hier zo verdomde vochtig! Het zou me niets verbazen als mijn zoon met kieuwen wordt geboren!’ Hij omhelsde haar vriendschappelijk. ‘Bent u… bang voor de bevalling?’ vroeg hij, met een kalm en onverwacht inlevingsvermogen. Cordelia werd stil, plotseling geconfronteerd met haar stevig onderdrukte angsten. ‘Ik vertrouw jullie dokters niet,’ gaf ze beverig toe. Hij glimlachte zeer ironisch. ‘Dat kan ik u niet kwalijk nemen.’ Ze stootte een lachje uit, legde een arm om zijn borst en stak haar hand op om de bloeddruppeltjes uit zijn nek te vegen. ‘Als je van iemand houdt, is het alsof jouw huid over de huid van die ander is gespannen. Elke pijn wordt verdubbeld. En ik hou heel veel van je, Ko. Ik wou dat je me toestond je te helpen.’

‘Therapie, Cordelia?’ Vorkosigans stem was kil en snijdend als een striemende vlaag van een kletterende hagelbui. Ze keek verrast op en zag hem voor hen staan, zijn gezicht net zo koud als zijn stem. ‘Ik begrijp dat jij veel Bètaanse… ervaring hebt met dit soort zaken, maar ik verzoek je dit project aan iemand anders over te laten.’ Kodelka werd rood en deinsde van haar terug. ‘Meneer,’ begon hij, en toen stierf zijn stem weg doordat hij net zo schrok als Cordelia van de ijzige woede in Vorkosigans ogen. Vorkosigans blik gleed snel over hem heen, en ze klemden allebei hun kiezen op elkaar. Cordelia ademde heel diep in voor een weerwoord, maar er kwam alleen een kwaad ‘O!’ uit tegen Vorkosigans rug terwijl hij zich had omgedraaid en wegbeende, met zijn ruggengraat zo recht als de kling van Ko’s degen.

Kodelka, die nog steeds rood was, boog zich voorover en gebruikte zijn degen als hulpmiddel om zichzelf omhoog te duwen; zijn ademhaling ging te snel. ‘Mevrouw. Neemt u mij niet kwalijk.’ De woorden leken volkomen betekenisloos.

‘Ko,’ zei Cordelia, ‘je weet wel dat hij die gemene opmerking niet meende. Hij flapte het eruit. Ik weet zeker dat hij niet, niet…’

‘Ja, dat ben ik me bewust,’ antwoordde Kodelka, met een wezenloze en harde blik in zijn ogen. ‘Ik dacht dat het algemeen bekend was dat ik geen enkel gevaar vorm voor wiens huwelijk dan ook. Maar als u me wilt excuseren, mevrouw… Ik heb nog wel wat werk te doen. Een soort werk, tenminste.’

‘O!’ Cordelia wist niet of ze het kwaadst was op Vorkosigan, Kodelka of zichzelf. Ze stond op en liep met grote stappen de kamer uit terwijl ze over haar schouder riep: ‘Van mij kunnen alle Barrayaranen naar de hel lopen!’

Droesjnakovi verscheen in haar pad, met een bedeesd: ‘Mevrouw?’

‘En jij, jij nutteloze… trut,’ snauwde Cordelia, die haar razernij nu machteloos in alle richtingen liet ontsnappen. ‘Waarom kun je niet voor je eigen zaken zorgen? Jullie Barrayaraanse vrouwen lijken te verwachten dat jullie leven je op een dienblaadje wordt geserveerd. Maar zo werkt dat niet!’

Het meisje deed verbijsterd een stap naar achteren. Cordelia beheerste haar ziedende woede en vroeg iets redelijker: ‘Welke kant is Aral opgegaan?’

‘Eh… naar boven, geloof ik, mevrouw.’

Toen schoot haar iets van haar oude en gehavende gevoel voor humor te hulp. ‘Met twee treden tegelijk, soms?’

‘Uhm… drie, om precies te zijn,’ antwoordde Droe timide. ‘Ik denk dat ik beter even met hem kan gaan praten,’ zei Cordelia, terwijl ze haar handen door haar haar haalde en zich afvroeg of het uittrekken ervan enig praktisch nut zou hebben. ‘Klootzak.’ Ze wist zelf niet of dat een verwensing of een beschrijving was. En dan te bedenken dat ik vroeger nooit vloekte.

Ze sjokte achter hem aan, en haar woede nam gelijkelijk af met haar energie terwijl ze de trap beklom. Je wordt wel langzaam van dat zwanger zijn. Ze passeerde een dienstdoende bewaker in de gang. ‘Is heer Vorkosigan deze kant opgegaan?’ vroeg ze hem. ‘Naar zijn vertrekken, mevrouw,’ antwoordde hij, en hij keek haar nieuwsgierig na. Fantastisch. Heerlijk, dacht ze woest. De eerste echte ruzie van de oude jonggehuwden zal een breed publiek bereiken. Die oude muren zijn niet geluiddicht. Zou ik mijn stem gedempt kunnen houden? Voor Aral is het geen probleem; als hij kwaad wordt, gaat hij fluisteren. Ze ging hun slaapkamer binnen en vond hem zittend op de rand van het bed, bezig met heftige, schokkerige bewegingen zijn uniformjasje en laarzen uit te trekken. Hij keek op en ze keken elkaar kwaad aan. Cordelia opende als eerste het vuur, met de gedachte: dan hebben we dat maar gehad.

‘Die opmerking die je maakte waar Ko bij was, was volledig over de schreef.’

‘Wat! Ik kom binnen en vind mijn vrouw… knuffelend met een van mijn officieren, en jij verwacht van me dat ik een beleefd gesprekje over het weer begin?’ beet hij terug. ‘Je weet best dat het zoiets niet was.’

‘Goed. En als ik het nu eens niet was geweest? Als het een van de dienstdoende bewakers was geweest, of mijn vader. Hoe zou je het dan hebben uitgelegd? Je weet wat ze van Bètanen denken. Ze zouden het aangrijpen, en de geruchten zouden een eigen leven gaan leiden. Voordat ik het zou weten, zou ik het in de politiek voor mijn voeten geworpen krijgen. Elke vijand die ik heb, zit te wachten op een zwakke plek om op in te kunnen hakken. Zoiets zouden ze prachtig vinden.’

‘Hoe zijn we in godsnaam bij die rotpolitiek van jou uitgekomen? Ik heb het over een vriend. Ik betwijfel of je een kwetsender opmerking had kunnen vinden als je er een studie naar had laten doen. Dat was smerig, Aral! Wat is er eigenlijk met je aan de hand?’

‘Ik weet het niet.’ Hij zweeg even en wreef vermoeid over zijn gezicht. ‘Het komt door dat verdomde werk, denk ik. Het is niet mijn bedoeling om het op jou af te reageren.’

Cordelia vermoedde dat dit het dichtst kwam bij een erkenning dat hij fout zat als ze maar kon verwachten en ze aanvaardde zijn verontschuldiging met een knikje, waarna ze haar eigen woede liet vervliegen. Toen herinnerde ze zich waarom de woede zo’n fijn gevoel was geweest, want de leegte die erdoor werd achtergelaten, vulde zich weer met angst.

‘Ja, nou ja… Hoe leuk zou je het vinden om op een ochtend zijn deur open te moeten breken?’

Vorkosigan keek haar met een frons aan en zat roerloos. ‘Heb je… enige reden om aan te nemen dat hij suïcidale neigingen heeft? Hij leek me tamelijk tevreden.’

‘Dat zal wel. Voor jou.’ Cordelia liet de woorden even in de lucht hangen, om ze te benadrukken. ‘Ik denk dat hij er ongeveer zo’11 stukje van af is.’ Ze hield haar duim en wijsvinger nauwelijks een millimeter uit elkaar. Aan de wijsvinger zat nog een veeg bloed, die haar blik op een onaangename manier vasthield. ‘Hij zat te spelen met die verdomde degenstok. Ik wou dat ik hem die nooit had gegeven. Ik denk niet dat ik het zou kunnen verdragen als hij die gebruikte om er zijn eigen keel mee door te snijden. Dat… leek te zijn wat hij in gedachten had.’

‘O.’ Vorkosigan zag er op een of andere manier kleiner uit zonder zijn schitterende uniformjasje, zonder zijn woede. Hij stak zijn hand naar haar uit en zij pakte die en ging naast hem zitten. ‘Dus als je in die ezelskop van je visioenen hebt van, van koning Ar-thur spelen terwijl wij Lancelot en Guinevere zijn, vergeet dat dan maar. Dat is niet geloofwaardig.’

Daar moest hij een beetje om lachen. ‘Mijn visioenen waren dichter bij huis, vrees ik, en aanzienlijk lager bij de grond. Gewoon een oude nachtmerrie.’

‘Ja, ik… snap dat het misschien een gevoelige plek raakte.’ Ze vroeg zich af of de geest van zijn eerste vrouw weleens om hem rondwaarde en de koude dood in zijn oor blies, zoals de geest van Vorrutyer dat soms bij haar deed. Hij was er lijkbleek genoeg voor. ‘Maar ik ben Cordelia, weet je nog? Niet… iemand anders.’

Hij leunde met zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Vergeef me, lieve kapitein. Ik ben gewoon een lelijke bange ouwe man, die met de dag ouder en lelijker en paranoïder wordt.’

‘Jij ook al?’ Ze nestelde zich in zijn armen. ‘Maar ik maak bezwaar tegen het oud en lelijk. Ezelskop sloeg niet op je uiterlijk.’

‘Dank je… geloof ik.’

Ze was blij dat ze hem in elk geval een klein beetje kon opvrolijken. ‘Het is inderdaad het werk, hè?’ vroeg ze. ‘Kun je er ook maar iets over vertellen?’

Hij drukte zijn lippen op elkaar. ‘In vertrouwen — hoewel dat jouw natuurlijke staat schijnt te zijn, ik weet niet waarom ik dat eigenlijk nog benadruk — het ziet ernaar uit dat we voor het eind van het jaar weer in een oorlog verzeild kunnen zijn. En daarvoor hebben we ons nog lang niet genoeg hersteld, na Escobar.’

‘Wat! Ik dacht dat de oorlogspartij half uitgeschakeld was.’

‘Die van ons wel. Maar die van de Cetagandanen functioneert nog uitstekend. Onze inlichtingen wijzen uit dat ze van plan waren de politieke chaos die hier zou volgen op de dood van Ezar Vorbarra te gebruiken om een aanval op die betwiste wormgat-sprongstations te dekken. In plaats daarvan kregen ze mij en… nou ja, ik kan het nauwelijks stabiliteit noemen. Een dynamisch evenwicht, op zijn best. Hoe dan ook, niet het soort ontwrichting waar ze op hadden gerekend. Vandaar dat incidentje met die sonische granaat. Negri en Illyan zijn er nu voor zeventig procent zeker van dat de Cetagandanen daarachter zaten.’

‘Zullen ze het… opnieuw proberen?’

‘Vrijwel zeker. Maar met of zonder mij, de staf is unaniem van mening dat ze voor het eind van het jaar beetje bij beetje strijdkrachten zullen gaan aanvoeren. En als we zwak zijn… Ze zullen gewoon doorgaan totdat ze worden tegengehouden.’

‘Geen wonder dat je zo… afwezig bent.’

‘Is dat het beleefde woord ervoor? Maar dat is het niet. Ik weet al geruime tijd van de Cetagandanen. Er is vandaag iets anders gebeurd, na de raadszitting. Een privé-audiëntie. Graaf Vorhalas is bij me gekomen om me om een gunst te vragen.’

‘Ik zou denken dat het je een genoegen zou zijn om de broer van Ruif Vorhalas een gunst te bewijzen. Maar ik begrijp dat dat niet zo is?’ Hij schudde bedroefd zijn hoofd. ‘De jongste zoon van de graaf, een heethoofdige jonge idioot van achttien die naar de militaire school gestuurd had moeten worden; ik herinner me dat je hem hebt ontmoet bij de goedkeuring door de Raad…’

‘Heer Carl?’

‘Ja. Hij is gisteravond op een feestje met zijn zatte kop in een vechtpartij betrokken geraakt.’

‘Een universele traditie. Dat soort dingen gebeurt zelfs op Kolonie Bèta.’

‘Natuurlijk. Maar ze zijn naar buiten gegaan om met elkaar af te rekenen, elk gewapend met een bot zwaard — die hingen aan de muur als decoratie — en een keukenmes. Dat maakte het technisch een zwaardduel.’

‘O-o. Is er iemand gewond geraakt?’

‘Helaas wel. Min of meer per ongeluk, heb ik begrepen, toen hij een ongecontroleerde val maakte, is de zoon van de graaf erin geslaagd zijn zwaard door de buik van zijn vriend te steken en zijn aorta door te snijden. Hij is bijna onmiddellijk doodgebloed. Tegen de tijd dat de omstanders alles voldoende op een rijtje hadden om een dokter te gaan halen, was het al veel te laat.’

‘Mijn god.’

‘Het was een duel, Cordelia. Het begon als een geintje, maar eindigde als het echte werk. En de straffen die op duelleren staan, zijn van toepassing.’ Hij stond op en liep de kamer door, bleef staan bij het raam en staarde naar buiten, naar de regen. ‘Zijn vader kwam me vragen om keizerlijke gratie. Of, als ik die niet kon verlenen, om te horen of ik ervoor kon zorgen dat de beschuldiging veranderd werd in een gewone moord. Als de aanklacht moord zou zijn, zou de jongen zelfverdediging aanvoeren en dan zou hij er waarschijnlijk met enkel gevangenisstraf afkomen.’

‘Dat klinkt… redelijk, lijkt me.’

‘Ja.’ Aral begon weer te ijsberen. ‘Een gunst voor een vriend. Of… de deur gaat op een kiertje om die duivelse gewoonte weer terug te laten in onze samenleving. Wat gebeurt er als het volgende geval me wordt voorgelegd, en het volgende, en het volgende? Waar trek ik de streep? En als er bij het volgende geval nu eens een politieke vijand van me betrokken is, in plaats van een lid van mijn eigen partij? Zullen alle doden die zijn gevallen bij het uitroeien van deze praktijken voor niets zijn gestorven? Ik herinner me de tijd van de duels, en hoe alles toen was. En erger nog: een ingang voor vriendjespolitiek, en daarna de heerschappij van een kliek. Je kunt zeggen wat je wilt over Ezar Vorbarra, maar met dertig jaar keihard werken heeft hij de regering veranderd van een clubje voor de Vor-klasse in iets dat enige gelijkenis vertoont, hoe wankel ook, met een rechtvaardig bewind, één wet voor iedereen.’

‘Ik begin het probleem te begrijpen.’

‘En ik, uitgerekend ik, moet die beslissing nemen! Iemand die tweeëntwintig jaar geleden in het openbaar terechtgesteld had moeten worden voor precies dezelfde misdaad!’ Hij bleef voor haar staan. ‘Het verhaal over gisteravond gonst vanochtend in allerlei varianten door de stad. Over een paar dagen weet iedereen het. Ik heb ervoor gezorgd dat de nieuwsdienst het voorlopig niet brengt, maar het is net zoiets als tegen de wind in spugen. Het is te laat om het in de doofpot te stoppen, als ik dat al had gewild. Dus wat zal ik vandaag verraden? Een vriend? Of het vertrouwen van Ezar Vorbarra? Er is geen twijfel over welke beslissing hij zou hebben genomen.’

Hij ging weer naast haar zitten en nam haar in zijn armen. ‘En dit is nog maar het begin. Elke maand, elke week zal er weer iets onmogelijks zijn. Wat zal er na vijftien jaar nog van me over zijn? Een lege huls, zoals dat ding dat we drie maanden geleden hebben begraven, die met zijn laatste adem bad dat er geen God mocht zijn? Of een door macht gecorrumpeerd monster, zoals zijn zoon, zo geïnfecteerd dat het alleen door een plasmaboog kon worden ontsmet? Of iets nog ergers?’

Zijn openlijke zielenstrijd joeg haar angst aan. Ze hield hem op haar beurt ook stevig vast. ‘Ik weet het niet. Ik weet het niet. Maar iemand… iemand heeft al die tijd dit soort beslissingen genomen, terwijl wij ons daar zalig onbewust van waren en de wereld namen zoals die was. En zij waren ook alleen maar menselijk. Niet beter en niet slechter dan jij-’

‘Angstaanjagende gedachte.’

Ze zuchtte. ‘Je kunt niet in het donker, op logische gronden, kiezen tussen kwaad en kwaad. Je kunt je alleen vasthouden aan een reddingslijn van principes. Ik kan niet voor jou beslissen. Maar de principes die je nu kiest, zullen je reddingslijn zijn, om je aan vooruit te trekken. En in het belang van je volk moeten die consistent zijn.’ Hij zat met haar armen om zich heen. ‘Ik weet het. Er was ook eigenlijk geen twijfel over de beslissing. Ik… spartelde gewoon nog een beetje, terwijl ik zonk.’ Hij maakte zich los en ging weer staan. ‘Lieve kapitein. Als ik over vijftien jaar nog bij mijn verstand ben, ben ik ervan overtuigd dat dat jouw verdienste zal zijn.’ Ze keek naar hem op. ‘En wat is de beslissing?’

Zijn gepijnigde blik gaf haar het antwoord. ‘O, nee,’ zei ze onwillekeurig, en toen slikte ze de rest van haar woorden in. En ik probeerde nog wel zo verstandig te spreken. Dit bedoelde ik niet. ‘Weet je dat dan niet?’ vroeg hij kalm en gelaten. ‘Ezars manier is de enige die kan werken, hier. Het is toch waar. Hij regeert inderdaad vanuit zijn graf.’ Hij liep naar de badkamer om zich te wassen en te verkleden.

‘Maar jij bent hem niet,’ fluisterde ze tegen de lege kamer. ‘Kun je niet een eigen manier vinden?’

ACHT

Drie weken later was Vorkosigan aanwezig bij de openbare terechtstelling van Carl Vorhalas.

‘Móét je er echt heen?’ vroeg Cordelia hem die ochtend, toen hij zich aankleedde, koel en in zichzelf gekeerd. ‘Ik hoef er toch niet heen?’

‘God, nee, natuurlijk niet. Ik hoef er officieel ook niet heen, maar… ik moet wel. Dat begrijp je vast wel.’

‘Eigenlijk niet, behalve als vorm van zelfkastijding. Ik weet niet of dat een luxe is die je je kunt veroorloven in jouw vak.’

‘Ik moet erheen. Een hond gaat toch altijd terug naar zijn braaksel?

Zijn ouders zullen erbij zijn, weet je dat? En zijn broer.’

‘Wat een barbaarse gewoonte.’

‘Nou, we zouden misdaad natuurlijk als een ziekte kunnen behandelen, zoals jullie Bètanen doen. Je weet hoe dat is. Wj doden een man tenminste in één keer, in plaats van stukje bij beetje in de loop der jaren… Ik weet het niet.’

‘Hoe… wordt het gedaan?’

‘Onthoofding. Men zegt dat het vrijwel pijnloos is.’

‘Hoe weten ze dat?’

Zijn lach was volkomen vreugdeloos. ‘Een zeer zinnige vraag.’ Hij kuste haar geen gedag toen hij wegging. Nauwelijks twee uur later kwam hij terug, zwijgend, en hij schudde zijn hoofd bij een voorzichtig aanbod van lunch, zei een afspraak voor die middag af en trok zich terug in de bibliotheek van graaf Pjotr om daar te gaan zitten met een boekviewer, zonder werkelijk te lezen. Na een tijdje ging Cordelia bij hem zitten op de bank, en ze wachtte geduldig totdat hij bij haar terugkwam uit dat verre land waar zijn geest zich bevond. ‘De jongen was van plan om moedig te zijn,’ zei hij na een stilte van een uur. ‘Je kon zien dat hij elk gebaar van tevoren had bedacht. Maar niemand anders volgde het draaiboek. Zijn moeder zorgde ervoor dat hij instortte… En om het nog erger te maken, miste die klootzak van een beul. Hij had drie pogingen nodig om het hoofd eraf te krijgen.’

‘Zo te horen deed sergeant Bothari het beter met een zakmes.’ Vorrutyer was die ochtend vaker dan anders door haar gedachten gegaan, scharlakenrood.

‘Het was echt afgrijselijk. Zijn moeder heeft me ook nog vervloekt. Totdat Evon en graaf Vorhalas haar mee hebben genomen.’ Toen verloor hij de controle over zijn tot dan toe uitdrukkingsloze stem. ‘O, Cordelia! Het kan niet de juiste beslissing zijn geweest! En toch… was er geen andere mogelijk. Of wel?’

Toen kwam hij naar haar toe en drukte haar zwijgend tegen zich aan. Hij leek op het punt te staan te gaan huilen, en het beangstigde haar bijna meer dat hij dat niet deed. Uiteindelijk trok de spanning uit hem weg.

‘Ik kan me maar beter vermannen en me gaan verkleden. Vortala heeft een vergadering met de minister van landbouw gepland die te belangrijk is om te missen, en daarna is er de generale staf…’ Tegen de tijd dathij vertrok, had hij zijn gebruikelijke zelfbeheersing hervonden. Die nacht lag hij lang wakker naast haar. Zijn ogen waren dicht, maar ze hoorde aan zijn ademhaling dat hij maar deed alsof. Ze kon geen enkel woord van troost verzinnen dat haar niet hol leek, dus deelde ze zijn stilte gedurende de nachtwake. Buiten begon het te regenen, een gestaag gemiezer. Eenmaal zei hij iets.

‘Ik heb wel eerder mensen zien doodgaan. Opdracht gegeven tot terechtstellingen, mannen het bevel gegeven slag te leveren, de een verkozen boven de ander, drie echte moorden begaan, en zonder Gods genade en sergeant Bothari was er nog een vierde geweest… Ik weet niet waarom deze aankomt als een mokerslag. Deze heeft me stopgezet, Cordelia. En ik durfniet te stoppen, want dan vallen we allemaal. We moeten het toestel op een of andere manier in de lucht houden.’

Ze werd in het donker wakker van een luid gerinkel en een zachte knal, en ademde geschrokken in. Haar longen, mond, neusgaten en ogen werden verschroeid door iets scherps. Een afschuwelijke smaak zorgde ervoor dat haar maaginhoud haar keel werd ingepompt. Naast haar werd Vorkosigan met een vloek wakker.

‘Een soltoxinegasgranaat! Hou je adem in, Cordelia!’ Om zijn kreet te benadrukken, duwde hij een kussen in haar gezicht en daarna sloeg hij zijn warme sterke armen om haar heen en sleurde haar het bed uit. Haar voeten vonden de vloer en op hetzelfde moment keerde ze haar maag om; ze strompelde de hal in en hij sloeg de slaapkamerdeur achter hen dicht.

De vloer dreunde van de rennende voetstappen. Vorkosigan riep: ‘Achteruit! Soltoxinegas! Ontruim de verdieping! Roep Illyan!’ voordat ook hij hoestend en brakend dubbelklapte. Andere handen voerden hen beiden mee naar de trap. Ze kon nauwelijks iets zien, zo hevig traanden haar ogen.

Tussen krampen door zei Vorkosigan hijgend: ‘Ze hebben het tegengif… keizerlijke residentie… dichterbij dan het KeiMil… laat Illyan onmiddellijk komen. Hij weet het wel. Onder de douche… Waar is het meisje van mevrouw? Haal een dienstmeisje…’

Even later werd ze een douche op de benedenverdieping ingeduwd, samen met Vorkosigan. Hij beefde en kon nauwelijks op zijn benen staan, maar probeerde haar toch te helpen. ‘Was het van je huid af, en blijf wassen. Niet ophouden. Met koud water.’

‘Doe jij dat dan ook. Wat was dat voor troep?’ Ze hoestte weer, in de waterstraal, en ze hielpen elkaar met de zeep.

‘Was je mond ook uit… Soltoxine. Het is vijftien, zestien jaar geleden dat ik die stank voor het laatst heb geroken, maar je vergeet het nooit. Het is een gifgas. Militair. Zou zwaar bewaakt moeten worden. Hoe iemand er in godsnaam aan heeft weten te komen… Verdomde Veiligheidsdienst! Morgen lopen ze vast allemaal door elkaar te rennen als kippen zonder kop, maar dan is het te laat.’ Zijn gezicht was groenig wit onder de stoppels van de nacht.

‘Ik voel me nu niet zo akelig meer,’ zei Cordelia. ‘De misselijkheid wordt minder. Betekent dat dat we niet zoveel hebben binnengekregen?’

‘Nee. Het werkt alleen langzaam. Er is maar heel weinig van nodig om je de das om te doen. Het tast vooral zacht weefsel aan; je longen zullen over een uur gelei zijn, als het tegengif niet snel hier is.’ De groeiende angst die in haar buik, hart en hoofd bonsde, verstikte haar stem. ‘Gaat het door de barrière van de placenta?’ Hij zweeg te lang voordat hij zei: ‘Dat weet ik niet precies. Moeten we de dokter vragen. Ik heb alleen de effecten op jonge mannen gezien.’ Hij kreeg opnieuw een krampachtige hoestbui, die maar niet ophield.

Een van de dienstmeisjes van graaf Pjotr kwam slordig gekleed en geschrokken aanrennen om Cordelia en de verschrikte jonge bewaker die hen had geassisteerd te helpen. Er kwam een andere bewaker binnen om verslag uit te brengen; hij moest zijn stem verheffen om boven het stromende water uit te komen. ‘We hebben de residentie bereikt, meneer. Er zijn een paar mensen onderweg.’ Cordelia’s eigen keel, bronchiën en longen begonnen een vies smakend slijm te produceren, en ze hoestte en spoog. ‘Heeft iemand Droe gezien?’

‘Ik geloof dat ze achter de plegers van de aanslag aan is gegaan, mevrouw.’

‘Dat is haar taak niet. Als er een alarm afgaat, moet ze meteen naar Cordelia rennen,’ gromde Vorkosigan. Het praten maakte hem weer aan het hoesten.

‘Ze was beneden, meneer, toen de aanslag werd gepleegd, met luitenant Kodelka. Ze zijn allebei de achterdeur uitgerend.’

‘Verdomme,’ mompelde Vorkosigan, ‘dat is zijn taak ook niet.’ Zijn moeite werd bestraft met een nieuwe hoestbui. ‘Hebben ze iemand te pakken gekregen?’

‘Ik geloof het wel, meneer. Er was wat tumult achter in de tuin, bij de muur.’

Ze bleven nog een paar minuten onder de douche staan, totdat de bewaker terugkwam. ‘De dokter van de residentie is er, meneer.’ Het dienstmeisje hielp Cordelia in een ochtendjas en Vorkosigan sloeg een handdoek om en gromde naar de bewaker: ‘Ga wat kleren voor me halen, jongen.’ Zijn stem klonk als knarsend grind. Een man van middelbare leeftijd met haar dat rechtop stond, gekleed in een broek, een pyjamajasje en sloffen, was apparatuur aan het uitpakken in de logeerkamer toen ze de douche uit kwamen. Hij pakte een drukvat uit zijn tas en bevestigde er een ademhalingsmasker aan, terwijl hij een blik op Cordelia’s ronde buik wierp en daarna op Vorkosigan.

‘Meneer. Bent u zeker van de aard van het gif?’

‘Helaas wel. Het was soltoxine.’ De dokter boog zijn hoofd. ‘Het spijt me, mevrouw.’

‘Kan het kwaad voor mijn…’ Ze verslikte zich in het slijm.

‘Hou nou maar je mond en geef het haar,’ snauwde Vorkosigan. De dokter bracht het masker aan over haar neus en mond. ‘Diep ademhalen. Adem in… en uit. Blijf uitademen. Adem nu weer in. Vasthouden…’

Het tegengif had een plantaardige smaak, koeler maar bijna net zo misselijkmakend als het gif zelf. Ze kokhalsde, maar er zat niets meer in haar maag dat ze nog uit kon braken. Ze keek over het masker naar Vorkosigan, die naar haar keek, en probeerde geruststellend te glimlachen. Blijkbaar kwam de reactie bij hem nu pas los; hij leek grauwer en zieker te worden bij elke teug die ze inademde. Ze wist zeker dat hij meer had binnengekregen dan zij en duwde het masker weg om te vragen: ‘Ben jij zo langzamerhand niet aan de beurt?’ De dokter duwde het terug en zei: ‘Nog één keer inademen, mevrouw, voor de zekerheid.’ Ze ademde diep in en de dokter bracht het masker aan bij Vorkosigan. Hij leek geen instructies nodig te hebben. ‘Hoeveel tijd is er verstreken sinds de aanslag?’ vroeg de dokter bezorgd.

‘Ik weet het niet precies. Heeft iemand op de tijd gelet? Jij, eh…’ Ze was de naam van de jonge bewaker vergeten.

‘Vijftien tot twintig minuten, geloof ik, mevrouw.’

De dokter ontspande zich enigszins. ‘Dan zou het in orde moeten zijn.

U zult allebei een paar dagen naar het ziekenhuis moeten. Ik zal voor vervoer zorgen. Zijn er nog anderen aan het gif blootgesteld?’ vroeg hij aan de bewaker.

‘Dokter, wacht even.’ Hij had het drukvat en het masker weer ingepakt en was op weg naar de deur. ‘Wat heeft die… soltoxine voor gevolgen voor mijn baby?’

Hij keek haar niet aan. ‘Dat weet niemand. Niemand heeft blootstelling eraan ooit overleefd zonder onmiddellijk een behandeling met tegengif te krijgen.’

Cordelia voelde haar hart bonzen. ‘Maar als je die behandeling’ hebt gehad…’ Zijn medelijdende blik beviel haar niet en ze wendde zich tot Vorkosigan. ‘Is het dan…’ Maar ze slikte haar woorden in toen ze de uitdrukking op zijn gezicht zag, een loodgrijze kleur die van binnenuit werd verlicht door verdriet en een groeiende woede, het gezicht van een vreemde met de ogen van een minnaar, die eindelijk in de hare keken. ‘Vertel het haar,’ fluisterde hij tegen de dokter. ‘Ik kan het niet.’

‘Is het nodig om…’

‘Nu. Dan is het maar achter de rug.’ Zijn stem was schor en sloeg over. ‘Het probleem is het tegengif, mevrouw,’ zei de dokter schoorvoetend. Het is zeer teratogeen. Maakt een eind aan de botontwikkeling bij de groeiende foetus. Uw botten zijn volgroeid, dus u zult er geen last van hebben, afgezien van een vergrote kans op artritisachtige aandoeningen, die behandeld kunnen worden… als en wanneer ze zich voordoen…’ Zijn stem stierf weg terwijl zij haar ogen sloot om hem buiten te sluiten.

‘Ik moet die bewaker in de hal gaan verzorgen,’ vervolgde hij. ‘Ga, ga maar,’ antwoordde Vorkosigan, waarmee hij de man verloste. Hij wurmde zich de deur uit langs de bewaker die Vorkosigans kleren bracht.

Ze deed haar ogen open en Vorkosigan en zij staarden elkaar aan. ‘De uitdrukking op je gezicht…’ fluisterde hij. ‘Er is geen… Huil. Schreeuw! Doe iets!’ Zijn stem werd harder en heser. ‘Haat me dan tenminste!’

‘Ik voel nog niets,’ fluisterde ze terug. ‘Morgen misschien.’ Elke ademhaling brandde in haar keel.

Met een gemompelde vloek trok hij de kleren aan, een dagelijks uniform. ‘Ik kan in elk geval iéts doen.’

Het was het gezicht van de vreemde, dat bezit van het zijne nam. Er echoden woorden met een holle klank door haar geheugen: als de Dood een uniform droeg, zou hij er precies zo uitzien. ‘Waar ga je heen?’

‘Kijken wat Kodelka heeft gevangen.’ Ze liep achter hem aan de deur uit. ‘Jij blijft hier,’ gebood hij.

‘Nee.’

Hij keek dreigend achterom, en ze wuifde zijn lelijke blik met een even woest gebaar weg, alsof ze een aanval met een zwaard afsloeg. ‘Ik ga met je mee.’

‘Kom mee, dan.’ Hij draaide zich schokkerig om en liep in de richting van de trap naar de begane grond, zijn rug kaarsrecht van woede. ‘Je gaat niet iemand voor mijn ogen vermoorden,’ mompelde ze lel, alleen voor zijn oren.

‘O nee?’ fluisterde hij terug. ‘O néé?’ Zijn voetstappen klonken hard, zijn blote voeten sloegen tegen de stenen trap.

In de grote hal beneden was het een chaos van bewakers, mannen in de livrei van de graaf en dokters. Een man of een lijk, dat kon Cordelia niet zien, in het zwarte uniform van de nachtwakers, lag languit op de mozaïekvloer met een dokter bij zijn hoofd. Ze waren allebei doorweekt van de regen en besmeurd met modder. Er lag een plas water met bloed om hen heen en de schoenzolen van de dokter piepten erin. Commandant Illyan, met glinsterende druppeltjes in zijn haar van de motregen, kwam net de voordeur binnen met een assistent en zei: ‘Laat het me onmiddellijk weten als de technici met de kiriliaandetector er zijn. Hou ondertussen iedereen weg bij die muur en uit de steeg. Meneer!’ riep hij uit toen hij Vorkosigan zag. ‘Goddank, u bent in orde!’

Vorkosigan maakte enkel een grommend geluid. Er stond een groepje mannen rondom de gevangene, die met zijn gezicht naar de muur gekeerd stond, met zijn ene hand om zijn hoofd geslagen en de andere onder een vreemde hoek in zijn zij gedrukt. Droesjnakovi stond bij hem in een nat nachthemd. In haar hand bungelde een vervaarlijk ogende, glanzende metalen kruisboog, blijkbaar het wapen dat was gebruikt om de gasgranaat door hun raam naar binnen te schieten. Ze had een blauwe plek in haar gezicht en stelpte met haar andere hand een bloedneus. Haar nachtjapon was hier en daar met bloed bevlekt. Kodelka was er ook, leunend op zijn degen en trekkend met een been. Hij droeg een nat en modderig uniform en sloffen, en keek nors. ‘Ik zou hem te pakken hebben gehad,’ snauwde hij, blijkbaar een twistgesprek voortzettend, ‘als jij niet aan was komen rennen en naar me had geroepen…’

‘O, je meent het!’ beet Droesjnakovi hem toe. ‘Nou, het spijt me, maar zo zie ik het niet. Volgens mij had hij jou te pakken, languit op de grond. Als ik zijn benen niet langs de muur omhoog had zien gaan…’

‘Ssst! Daar is heer Vorkosigan!’ siste een andere bewaker. Het groepje mannen draaide zich om en stapte opzij toen ze zijn gezicht zagen. ‘Hoe is hij binnengekomen?’ begon Vorkosigan, en toen zweeg hij. De man droeg liet zwarte uniform van het leger. ‘Toch zeker niet een van jouw mannen, Illyan?’ Zijn stem kraste als metaal op steen. ‘Meneer, we hebben hem levend nodig, om hem te ondervragen,’ zei Illyan slecht op zijn gemak achter Vorkosigans schouder, half gehypnotiseerd door dezelfde blik die de bewakers had doen terugdeinzen. ‘Misschien is het een samenzwering. U kunt niet…’ Toen keerde de gevangene zich om, met zijn gezicht naar zijn overweldigers. Er stapte een bewaker naar voren om hem weer niet zijn gezicht naar de muur te draaien, maar Vorkosigan gebaarde hem dat niet te doen. Cordelia kon Vorkosigans gezicht niet zien doordat ze op dat moment achter hem stond, maar zijn schouders verloren hun moordzuchtige spanning en de woede sijpelde weg uit zijn ruggengraat en liet enkel verdriet achter. Uit de insigneloze zwarte kraag stak het gehavende gezicht van Evon Vorhalas. ‘O, niet allebei,’ fluisterde Cordelia.

Het ritme van Vorhalas’ ademhaling werd versneld door zijn haat en hij keek woedend naar zijn beoogde slachtoffer. ‘Klootzak. Kille klootzak. Om daar ijskoud te gaan zitten kijken terwijl ze zijn hoofd afhakten. Voelde je iets? Of had je er plezier in, heer regent? Toen heb ik gezworen dat ik je zou krijgen.’

Er was een lange stilte, en toen boog Vorkosigan zich dicht naar hem toe, met één arm langs zijn hoofd om met zijn hand tegen de muur te leunen. Hij fluisterde schor: ‘Je hebt me gemist, Evon.’ Vorhalas spoog hem in zijn gezicht, bloederig spuug uit zijn kapotte mond. Vorkosigan deed geen poging het weg te vegen. ‘Je hebt mijn vrouw gemist,’ vervolgde hij in een langzame, zachte cadans. ‘Maar je hebt mijn zoon te pakken. Droomde je van zoete wraak? Die heb je nu. Kijk naar haar ogen, Evon. Een man zou kunnen verdrinken in die zeegrijze ogen. Ik zal er de rest van mijn leven elke dag in kijken. Dus stop je maar vol met wraak, Evon. Drink de wraak in. Koester haar. Sla haar ’s nachts om je heen als je wakker ligt. Je mag het allemaal hebben. Ik vermaak het allemaal aan jou. Ikzelf heb me ermee volgepropt totdat ik er misselijk van werd, en ik hoef niet meer.’ Toen keek Vorhalas voor het eerst op, langs hem naar Cordelia. Ze dacht aan het kind in haar buik, wiens kwetsbare aanmaak van kraakbeen misschien op dit ogenblik al begon te haperen, af te nemen, maar ze kon Vorhalas niet haten, hoewel ze dat wel even probeerde. Ze kon hem niet eens afstotelijk vinden. Ze had het gevoel alsof ze helderziend was, alsof ze recht door zijn gewonde ziel kon kijken, zoals dokters met hun diagnostische apparatuur door een gewond lichaam keken. Elke kronkel en scheur en emotionele scbaafplek, elke jonge tumor van wrok die daaruit groeide, en bovenal de gapende wond van de dood van zijn broer zag ze roodomrand voor haar geestesoog. ‘Hij had er geen plezier in, Evon,’ zei ze. ‘Wat had je van hem verwacht? Weet je dat eigenlijk wel?’

‘Een beetje menselijk medelijden,’ snauwde hij. ‘Hij had Carl kunnen redden. Zelfs toen nog. Eerst dacht ik dat hij daarvoor gekomen was.’

‘O, god,’ zei Vorkosigan. Hij leek van afgrijzen vervuld bij het plotselinge beeld van oplaaiende en weer uitdovende hoop dat deze woorden opriepen. ‘Ik speel geen theater met levens, Evon!’ Vorhalas hield zijn haat als een schild voor zich. ‘Loop naar de hel.’ Vorkosigan zuchtte en duwde zich weg van de muur. De dokter stond achter hen klaar om hen het wachtende voertuig in te drijven voor het tochtje naar het Keizerlijke Militaire Hospitaal. ‘Neem hem mee, 111-yan,’ zei Vorkosigan vermoeid.

‘Wacht,’ zei Cordelia. ‘Ik moet weten… Ik moet hem iets vragen.’ Vorhalas keek haar stuurs aan.

‘Was dit je bedoeling? Ik bedoel, toen je dat bepaalde wapen koos? Dat specifieke gif?’

Hij wendde zijn gezicht af en sprak tegen de muur aan de andere kant van de tuin. ‘Het was wat voor het grijpen lag, toen ik het wapenmagazijn doorzocht. Ik had niet gedacht dat u het zou herkennen en het tegengif helemaal uit het KeiMil op tijd hier zou kunnen hebben…’

‘Dat is een pak van mijn hart,’ fluisterde ze.

‘Het tegengif is afkomstig uit de keizerlijke residentie,’ verklaarde Vorkosigan. ‘Een kwart van de afstand. De ziekenzaal van de keizer daar heeft alles. En wat het herkennen betreft… Ik was erbij, bij het neerslaan van de Kariaanse opstand. Ongeveer jouw leeftijd, denk ik, of iets jonger. De geur riep dat net allemaal weer bij me op. Jongens die hun longen in rode klodders uithoestten…’ Hij leek in zichzelf te verzinken, in het verleden.

‘U hoefde niet speciaal dood voor mij. U liep toevallig in de weg, tussen hem en mij.’ Vorhalas gebaarde blindelings naar haar ronde buik. ‘Dit was niet mijn bedoeling. Ik wilde hem doden. Ik wist zelfs niet zeker of u ’s nachts in dezelfde kamer sliep.’ Hij keek nu overal heen behalve naar haar gezicht. ‘Ik heb nooit gedacht aan het doden van uw…’

‘Kijk me aan,’ zei ze met schorre stem, ‘en zeg het woord hardop.’

‘Baby,’ fluisterde hij, en hij barstte abrupt in een hortend snikken uit. Vorkosigan deed een stap achteruit en kwam naast haar staan. ‘Ik wou dat je dat niet had gedaan,’ fluisterde hij. ‘Hij doet me aan zijn broer denken. Waarom belichaam ik de dood voor die familie?’

‘Wil je nog steeds dat hij zich volstopt met wraak?’ Hij leunde even met zijn voorhoofd tegen haar schouder. ‘Zelfs dat niet. Je holt ons allemaal uit, lieve kapitein. Maar, o…’ Hij stak zijn hand uit alsof hij die om haar buik wilde leggen en trok hem toen terug, zich bewust van de kring van zwijgende toeschouwers. Hij rechtte zijn rug. ‘Breng me morgenochtend een volledig rapport, Illyan,’ zei hij, ‘in het ziekenhuis.’

Hij pakte haar bij de arm toen ze zich omdraaiden om de dokter te volgen. Ze wist niet of dat was om haar of zichzelf te ondersteunen.

Bij het complex van het Keizerlijke Militaire Hospitaal werd ze omringd door helpers, voortgedragen als door een rivier. Dokters, verpleegsters, hospitaalsoldaten, bewakers. Aral werd bij de deur van haar gescheiden, waardoor ze zich slecht op haar gemak en eenzaam in de menigte voelde. Ze zei heel weinig, alleen maar loze beleefdheden, die automatisch kwamen. Ze verlangde ernaar dat haar bewustzijn werd weggenomen door een toestand van shock, van verdoving, van werkelijkheid-ontkennende waanzin, hallucinaties, wat dan ook. In plaats daarvan was ze alleen moe.

De baby bewoog in haar binnenste, fladderend en draaiend; blijkbaar was de teratogene werking van het tegengif zeer langzaam. Het leek alsof ze nog wat tijd hadden samen, en ze liefkoosde hem door haar huid heen, liet haar vingertoppen in een langzame massage over haar buik gaan. Welkom op Barrayar, mijn zoon, de woonplaats van kannibalen. Deze planeet heeft niet eens de gebruikelijke achttien tot twintig jaar gewacht om je te verslinden. Vraatzuchtige plek.

Ze kreeg een bed in een luxueuze privékamer in een vleugel voor hooggeplaatsten, die haastig werd ontruimd zodat zij er de enige patiënten waren. Ze was opgelucht toen ze ontdekte dat Vorkosigan aan de overkant van de gang was ondergebracht. Hij was al gekleed in een groene legerpyjama en kwam direct naar haar toe om haar in te stoppen. Ze slaagde erin een flauw glimlachje voor hem te produceren, maar probeerde niet om rechtop te gaan zitten. Ze werd door de zwaartekracht naar het middelpunt van de wereld getrokken. Alleen de starheid van het bed, het gebouw en de korst van de planeet hielden haar tegen, haar eigen wil speelde er geen rol in.

Hij werd gevolgd door een ongeruste hospik, die zei: ‘Denk erom, meneer, probeer niet te veel te praten totdat de dokter uw keel de irrigatiebehandeling heeft kunnen geven.’

Door het grijze ochtendlicht was het raam een bleke rechthoek. Hij ging op de rand van het bed zitten en pakte haar hand, die hij wreef.

‘Je voelt koud aan, lieve kapitein,’ fluisterde hij schor. Ze knikte. Haar borst deed pijn, haar keel was rauw en haar voorhoofds- en kaakholten brandden.

‘Ik had me nooit moeten laten overhalen om deze baan aan te nemen,’ vervolgde hij. ‘Het spijt me zo…’

‘Ik heb je ook overgehaald. Je hebt geprobeerd me te waarschuwen. Niet jouw schuld. Het leek het juiste voor jou. Is het juiste.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Niet praten. Daar krijg je littekenweefsel van op je stembanden.’

Ze uitte een vreugdeloos ‘Ha!’ en legde een vinger over zijn lippen toen hij weer wilde gaan praten. Hij knikte gelaten en ze bleven een tijdje naar elkaar kijken. Hij streek haar verwarde haar zacht uit haar gezicht en ze pakte de brede hand om die als troost tegen haar wang te houden, totdat hij de kamer uit werd gejaagd door een troep dokters en technici en werd meegenomen voor een behandeling. ‘We komen zo terug om naar u te kijken, mevrouw,’ beloofde de bendeleider onheilspellend.

Na een tijdje kwamen ze terug en ze lieten haar gorgelen met een smerige roze vloeistof en in een machine ademen, waarna ze weer vertrokken. Een verpleegster bracht haar ontbijt, dat ze niet aanraakte. Toen kwam er een commissie van grimmig kijkende dokters haar kamer binnen. Degene die ’s nachts van de keizerlijke residentie was gekomen, was nu keurig gekamd en gekleed in burgerkledij. Haar eigen lijfarts werd geflankeerd door een jongere man met zwarte wenkbrauwen, in een legeruniform met het kraaginsigne van een kapitein. Ze keek naar hun drie gezichten en dacht aan Cerberus. Haar arts stelde de vreemdeling voor. ‘Dit is kapitein Vaagen, van de onderzoeksafdeling van het Keizerlijke Militaire Hospitaal. Hij is onze interne deskundige op het gebied van strijdgif.’

‘Het uitvinden ervan of het naderhand opruimen van de gevolgen, kapitein?’ vroeg Cordelia.

‘Allebei, mevrouw.’ Hij stond in een soort alerte rusthouding. Haar eigen arts had de blik in zijn ogen van iemand die aan het kortste eind heeft getrokken, hoewel zijn mond glimlachte. ‘Meneer regent heeft me gevraagd u in te lichten over het behandelingsschema en dergelijke. Ik vrees’ — hij schraapte zijn keel — ‘dat het het beste zou zijn als we de abortus zo snel mogelijk uitvoeren. Het is al ongebruikelijk laat in uw zwangerschap en het zou voor uw herstel beter zijn om u zo snel mogelijk van de fysiologische inspanning te verlossen.’

‘Is er niets aan te doen?’ vroeg ze wanhopig, terwijl ze het antwoord al van hun gezichten kon aflezen.

‘Ik ben bang van niet,’ zei haar arts bedroefd. De man van de keizerlijke residentie schudde instemmend zijn hoofd. ‘Ik heb de literatuur erop nagezocht,’ zei de kapitein onverwachts, terwijl hij uit het raam staarde, ‘en er is ooit een calciumexperiment geweest. Ik moet toegeven dat de bereikte resultaten niet erg hoopgevend waren…’

‘Ik dacht dat we hadden afgesproken dat we daar niet over zouden beginnen,’ zei de man van de residentie dreigend.

‘Vaagen, dat is wreed,’ zei haar eigen arts. ‘Je wekt alleen maar valse hoop. Je kunt de gemalin van de regent niet gebruiken als een van je ongelukkige proefdieren, voor een reeks nooit eerder uitgeteste schoten in het donker. Je hebt toestemming van de regent voor een autopsie; laat het daarbij.’

Haar wereld draaide in een seconde weer met de juiste kant naar boven toen ze naar het gezicht keek van de man met de ideeën. Ze kende het type: half geslaagd, half mislukt, half succesvol, van de ene monomanie naar de volgende vliegend als een bij die bloemen bestuift, weinig vruchten verzamelend maar zaad achterlatend. Zij betekende niets voor hem, persoonlijk, behalve het ruwe materiaal voor een monografie. De risico’s die ze nam, vervulden hem niet met schrik; ze was geen individu maar een ziekte. Ze glimlachte langzaam en breed naar hem, omdat ze hem herkende als haar bondgenoot in het vijandelijke kamp.

‘Goedendag, dokter Vaagen. Wat zou u ervan vinden om het essay van uw leven te schrijven?’

De arts van de residentie stootte een lach uit. ‘Ze heeft je door, Vaagen.’

Hij glimlachte terug, verbaasd dat hij zo ogenblikkelijk begrepen werd. ‘U moet wel beseffen dat ik geen resultaten kan beloven…’

‘Resultaten!’ viel haar lijfarts hem in de rede. ‘Mijn god, je kunt haar maar beter vertellen wat jouw idee van resultaten is. Of laat haar de foto’s zien… Nee, doe dat maar niet. Mevrouw,’ — hij wendde zich tot haar — ‘de behandeling waar hij het over heeft is twintig jaar geleden voor het laatst geprobeerd. Ze richtte onherstelbare schade aan de moeders aan. En de resultaten… Het allerbeste waar je op zou kunnen hopen is een misvormde invalide. Misschien veel erger. Onbeschrijflijk veel erger.’

‘Een kwal, dat is een tamelijk goede omschrijving,’ zei Vaagen. ‘Je bent onmenselijk, Vaagen!’ beet haar lijfarts hem toe, met een snelle blik in haar richting om te controleren hoe geschokt ze was. ‘Een levensvatbare kwal, dokter Vaagen?’ vroeg Cordelia geïnteresseerd.

‘Hm. Misschien,’ antwoordde hij, geremd door de kwade blikken van zijn collega’s. ‘Maar er is het probleem van wat er met de moeder gebeurt als de behandeling in vivo wordt toegepast.’

‘Kunt u dat dan niet in vitro doen?’ Cordelia stelde de voor de hand liggende vraag.

Vaagen wierp haar lijfarts een triomfantelijke blik toe. ‘Dat zou zeker de mogelijkheid tot experimenteren vergroten, als het geregeld zou kunnen worden,’ mompelde hij tegen het plafond. ‘In vitro?’ vroeg de arts van de residentie onzeker. ‘Hoe dan?’

‘Wat bedoelt u, hoe dan?’ zei Cordelia. ‘Jullie hebben hier ergens zeventien baarmoederreplicatoren uit Escobar in een kast staan, die zijn meegenomen na de oorlog.’ Ze wendde zich opgewonden tot Vaagen. ‘Kent u dokter Henri misschien?’ Vaagen knikte. ‘We hebben samengewerkt.’

‘Dan weet u er dus alles van!’

‘Nou, niet direct alles. Maar, eh, om precies te zijn heeft hij me laten weten dat ze beschikbaar zijn. Maar u moet begrijpen dat ik geen verloskundige ben.’

‘Dat ben je zeker niet,’ zei haar lijfarts. ‘Mevrouw, deze man is niet eens arts. Hij is alleen biochemicus.’

‘Maar u bent verloskundige,’ bracht ze onder de aandacht. ‘Dus dan hebben we het hele team bij elkaar. Dokter Henri en kapitein Vaagen hier voor Pjotr Miles, en u voor de overplaatsing.’ Hij perste zijn lippen op elkaar en er stond een vreemde uitdrukking in zijn ogen. Het duurde even voordat ze die herkende als angst. ‘Ik kan de overplaatsing niet doen, mevrouw,’ zei hij. ‘Ik weet niet hoe dat moet. Niemand op Barrayar heeft ooit zoiets gedaan.’

‘U raadt het dus niet aan?’

‘Absoluut niet. De kans op blijvende schade… U kunt per slot van rekening over een paar maanden opnieuw beginnen, als de littekens op het zachte weefsel zich niet uitstrekken tot de testikels… ahum. U kunt opnieuw beginnen. Ik ben uw dokter en dat is mijn weloverwogen mening.’

‘Ja, als iemand anders Aral ondertussen niet om zeep helpt. Ik moet niet vergeten dat dit Barrayar is, waar ze zo van de dood houden dat ze mensen begraven die nog een beetje bewegen. Bent u bereid een poging te wagen en me te opereren?’

Hij maakte zich lang en nam een waardige houding aan. ‘Nee, mevrouw. En dat is definitief.’

‘Uitstekend.’ Ze wees met een vinger naar haar lijfarts, ‘U ligt eruit,’ en daarna naar Vaagen, ‘u bent erin. U hebt nu de verantwoordelijkheid voor dit geval. Ik vertrouw op u om een chirurg voor me te vinden… of een student medicijnen, of een veearts, of wie dan ook die bereid is het te proberen. En dan kunt u naar hartenlust experimenteren.’ Vaagen keek enigszins triomfantelijk; haar vroegere arts keek woedend. ‘We moesten maar eens gaan horen wat de heer regent ervan vindt, voordat je zijn vrouw meevoert op deze golf van schandalig vals optimisme.’

Vaagen keek iets minder triomfantelijk. ‘Bent u van plan er meteen heen te rennen?’ vroeg Cordelia. ‘Het spijt me, mevrouw,’ zei de arts van de residentie, ‘maar ik denk dat we er het beste aan doen om onmiddellijk korte metten te maken met deze zaak. U kent kapitein Vaagens reputatie niet. Het spijt me om het zo bot te zeggen, Vaagen, maar je bent een machtswellusteling, en deze keer ben je te ver gegaan.’

‘Is het uw ambitie om over een speciale vleugel voor onderzoek te beschikken, kapitein Vaagen?’ informeerde Cordelia. Hij haalde zijn schouders op, eerder gegeneerd dan verontwaardigd, dus wist ze dat de woorden van de arts van de residentie minstens half waar waren. Ze nam Vlagen op, ernaar verlangend hem met lichaam, ziel en vooral geest de hare te maken, en ze vroeg zich af hoe ze zijn verbeelding het best kon doen ontvlammen ten dienste van haar. ‘U zult een eigen instituut krijgen als dit u lukt. Vertel hem maar’ ,ze gaf een rukje met haar hoofd in de richting van de gang, naar Arals kamer, ‘dat ik dat heb gezegd.’

In uiteenlopende mate verward, kwaad en hoopvol trokken ze zich terug. Cordelia liet zich op het bed achteroverzakken en floot geluidloos een wijsje terwijl haar vingertoppen verder gingen met hun langzame buikmassage. De zwaartekracht bestond niet meer.

NEGEN

Eindelijk viel ze in slaap, rond het middaguur, en ze werd gedesoriënteerd weer wakker. Ze kneep haar ogen half dicht tegen het middaglicht dat schuin door de ramen van het ziekenhuis naar binnen scheen. De grijze regen was verdwenen. Ze raakte haar buik aan, uit verdriet en om zichzelf gerust te stellen, en rolde zich op haar zij om te ontdekken dat graaf Pjotr naast haar bed zat.

Hij had zijn plattelandskleren aan, een oude uniformbroek, een gewoon overhemd en een jasje dat hij alleen op Vorkosigan Surleau droeg. Hij was blijkbaar rechtstreeks naar het KeiMil gekomen. Zijn smalle lippen glimlachten bezorgd naar haar. Zijn ogen stonden moe en ongerust.

‘Mijn beste meid. Je hoeft voor mij niet wakker te worden.’

‘Het geeft niet.’ Ze knipperde traanvocht uit haar ogen en voelde zich ouder dan de oude man. ‘Is er iets te drinken?’

Hij tapte haastig een glas koud water voor haar bij de kraan van de wastafel naast het bed en keek toe hoe ze dronk. ‘Meer?’

‘Nee, dit is genoeg. Hebt u Aral al gezien?’

Hij klopte op haar hand. ‘Ik heb al met Aral gepraat. Hij rust nu. Ik vind het heel erg, Gordel ia.’

‘Misschien is het niet zo erg als we eerst vreesden. Er is nog een kans. Een reden voor hoop. Heeft Aral u verteld over de baarmoederreplicator?’

‘Iets. Maar de schade is toch al aangericht. Onherstelbare schade.’

‘Schade, ja. Hoe onherstelbaar die is, weet niemand. Zelfs kapitein Vaagen niet.’

‘Ja, ik heb Vaagen een tijdje geleden ontmoet.’ Pjotr fronste. ‘Een drammerige kerel. Type de Nieuwe Man.’

‘Barrayar heeft zijn nieuwe mannen nodig. En vrouwen. Zijn technologisch geschoolde generatie.’

‘O, ja. We hebben ervoor gestreden en geploeterd om die te creëren. Ze zijn onontbeerlijk. En sommigen weten dat maar al te goed.’ Een zweem ironie verzachtte zijn mond. ‘Maar die operatie die jij voorstelt, die placentaoverplaatsing… het klinkt niet erg veilig.’

‘Op Kolonie Bèta zou het een routine-ingreep zijn,’ zei Cordelia schouderophalend. Maar we zijn natuurlijk niet op Kolonie Bèta. ‘Maar als je een eenvoudiger, beproefder ingreep zou laten toepassen, zou je veel eerder weer opnieuw kunnen beginnen. Uiteindelijk zou je er misschien zelfs minder tijd mee verliezen.’

‘Tijd… is niet datgene wat ik vrees te verliezen.’ Een betekenisloos begrip, nu ze erover nadacht. Ze verloor 26,7 uur per Barrayaanse dag. ‘Hoe dan ook, daar zal ik nooit meer aan beginnen. Ik stoot me geen twee keer aan dezelfde steen, meneer.’

Er trok een vleugje schrik over zijn gezicht. ‘Je zult wel van gedachten veranderen, als je je wat beter voelt. Waar het nu om gaat… Ik heb met kapitein Vaagen gepraat. Hij leek er niet aan te twijfelen dat er grote schade is aangericht.’

‘Ja. Wat we niet weten, is of er ook grote reparaties kunnen worden verricht.’

‘Mijn beste meid.’ Zijn bezorgde glimlach werd strakker. ‘Natuurlijk. Als de foetus maar een meisje was… of zelfs een tweede zoon… dan konden we het ons permitteren om toe te geven aan je begrijpelijke, zelfs prijzenswaardige, moederlijke gevoelens. Maar dit ding zou, als het zou blijven leven, op een dag graaf Vorkosigan zijn. We kunnen geen mismaakte graaf Vorkosigan gebruiken.’ Hij leunde achterover in zijn stoel alsof hij zojuist een steekhoudend argument had geleverd. Cordelia fronste haar voorhoofd. ‘Wie zijn “we”?’

‘Het huis Vorkosigan. We zijn een van de oudste grote huizen op Barrayar. Misschien nooit het rijkste en zelden het sterkste, maar wat ons ontbrak aan rijkdom, hebben we gecompenseerd met eer. Negen generaties Vor-strijders. Dit zou een vreselijk einde zijn, na negen generaties, begrijp je dat niet?’

‘Op dit ogenblik bestaat het huis Vorkosigan uit twee individuen, u en Aral,’ merkte Cordelia op, zowel geamuseerd als verontrust. ‘En de graven Vorkosigan zijn in jullie hele geschiedenis op afschuwelijke manieren aan hun eind gekomen. Jullie zijn opgeblazen, doodgeschoten, verhongerd, verdronken, levend verbrand, onthoofd, aan ziektes overleden of krankzinnig geworden. Het enige dat niemand van jullie heeft gedaan, is rustig sterven in bed. Ik dacht dat gruwelijkheden jullie handelsmerk waren.’

Hij schonk haar een gekwelde glimlach. ‘Maar we zijn nooit mutanten geweest.’

‘Ik denk dat u nog eens met Vaagen moet praten. De schade aan de foetus die hij beschreef, was teratogeen, niet genetisch, als ik hem goed heb begrepen.’

‘Maar de mensen zullen denken dat hij een mutant is.’

‘Wat kan het u in godsnaam schelen wat een of andere domme proleet denkt?’

‘Andere Vor, lieve meid.’

‘Vor, proleet, ze zijn even dom, dat kan ik u verzekeren.’ Zijn handen bewogen krampachtig. Hij deed zijn mond open, sloot hem weer, fronste en zei op scherpere toon: ‘En geen enkele graaf Vorkosigan is ooit een proefdier geweest.’

‘Nou, kijk eens aan. Hij dient Barrayar zelfs al voordat hij is geboren. Geen slecht begin voor een eervol leven.’ Misschien zou er iets goeds uit voortkomen, uiteindelijk, misschien zou het kennis opleveren; als het henzelf niet zou helpen, dan wellicht andere verdrietige ouders. Hoe meer ze erover nadacht, hoe juister haar beslissing haar voorkwam, om meer dan één reden.

Pjotr bewoog met een ruk zijn hoofd naar achteren. ‘Jullie Bètanen lijken zo teerhartig, maar jullie hebben een ontstellend koelbloedig trekje.’

‘Een rationeel trekje, meneer. Rationaliteit heeft zo haar verdiensten. Jullie Barrayaranen zouden er eens mee moeten experimenteren.’ Ze schrok van haar eigen woorden. ‘Maar ik denk dat we op de zaken vooruitlopen, meneer. Er zijn nog veel r…’ risico’s, ‘moeilijkheden die overwonnen moeten worden. Een placentaoverplaatsing zo laat in de zwangerschap is zelfs voor andere melkwegbewoners lastig. Ik geef toe dat ik wilde dat er tijd was om een ervarener chirurg over te laten komen. Maar die is er niet.’

‘Ja… ja… het kan nog doodgaan, je hebt gelijk. We hoeven nog niet… Maar ik maak me ook zorgen over jou, meid. Is het het waard?’ Was wat wat waard? Hoe kon ze dat weten? Haar longen brandden. Ze glimlachte hem vermoeid toe en schudde haar hoofd, dat pijn deed van de spanning in haar slapen en nek.

‘Vader,’ klonk een hese stem uit de deuropening. Daar stond Aral in zijn groene pyjama tegen de deurpost geleund, met een draagbaar zuurstofapparaat waarvan het slangetje zijn neus inging. Hoe lang stond hij daar al? ‘Ik denk dat Cordelia rust nodig heeft.’ Hun ogen ontmoetten elkaar, over Pjotr heen. Dank je, lieveling… ‘Ja, natuurlijk.’ Graaf Pjotr richtte zich op en ging krakend staan. ‘Het spijt me, je hebt groot gelijk.’ Hij drukte Cordelia’s hand nog een keer, stevig, met zijn droge oude-mannengreep. ‘Ga maar slapen. Later zul je helderder kunnen denken.’ Vader.’

‘Jij hoort toch helemaal niet uit bed te zijn?’ vroeg Pjotr, afgeleid. ‘Kruip er snel weer in, jongen…’ Zijn stem stierf weg in de gang. Later kwam Aral terug, nadat graaf Pjotr eindelijk vertrokken was. ‘Was vader lastig?’ vroeg hij met een grimmig gezicht. Ze stak haar hand naar hem uit en hij kwam naast haar zitten. Ze verplaatste haar hoofd van haar kussen naar zijn schoot en legde haar wang op het gespierde been onder de dunne pyjama, en hij streelde haar haar. ‘Niet meer dan anders,’ zei ze met een zucht. ‘Ik was bang dat hij je van streek maakte.’

‘Het is ook niet zo dat ik niet van streek ben. Ik ben gewoon te moe om gillend over de gang heen en weer te rennen.’

‘Aha. hij heeft je wé! van streek gemaakt.’

‘Ja.’ Ze aarzelde. ‘In zekere zin heeft hij gelijk. Ik ben zo lang zo bang geweest, heb zo lang gewacht totdat de Map zou vallen, waarvandaan dan ook. Toen kwam de afgelopen nacht, en het ergste was gebeurd, voorbij… maar het is niet voorbij. Als de klap vollediger was geweest, zou ik kunnen ophouden, het erbij laten zitten. Maar er komt geen einde aan.’ Ze wreef haar wang tegen de stof. ‘Had Illyan nieuws? Ik dacht dat ik zijn stem hoorde, een tijdje geleden.’ Zijn hand bleef haar haar strelen, in een gelijkmatig ritme. ‘Hij was klaar met het eerste verhoor van Evon Vorhalas onder invloed van snel-penta. Hij onderzoekt nu het oude wapenmagazijn waar Evon de soltoxine heeft gestolen. Het lijkt erop dat Evon zich niet zo ad hoc en op eigen houtje heeft uitgerust als hij beweerde. Een majoor van de logistieke dienst die er de leiding had, is verdwenen, weggebleven zonder verlof. Illyan weet nog niet zeker of de man uit de weg is geruimd om Evon zijn gang te laten gaan of dat hij Evon geholpen heeften zich verschuilt.’

‘Misschien is hij alleen maar bang. Als het nalatigheid was.’

‘Hij kan ook maar beter bang zijn. Als hij hier ook maar iets van af weet…’ Zijn hand balde zich in haar haar, hij werd zich ervan bewust dat hij eraan trok, mompelde ‘Sorry,’ en begon haar weer te liefkozen. Cordelia, die zich net een gewond dier voelde, kroop dieper in zijn schoot, met haar hand op zijn knie.

‘Over vader… Als hij je weer van streek maakt, stuur hem dan naar mij toe. Je hoeft die discussie met hem niet aan te gaan. Ik heb hem gezegd dat het jouw beslissing was.’

‘Mijn beslissing?’ Haar hand bleef stil liggen. ‘Niet onze beslissing?’ Hij aarzelde. ‘Wat je ook wilt, ik zal je steunen.’

‘Maar wat wil jij? Iets dat je me niet vertelt?’

‘Ik begrijp zijn angsten wel. Maar… er is iets dat ik nog niet met hem heb besproken, en dat ga ik ook niet doen. Aan het volgende kind komen we misschien niet zo makkelijk als aan het eerste.’ Makkelijk? Noem je dit makkelijk?

Hij vervolgde: ‘Een van de minder bekende neveneffecten van soltoxinevergiftiging is het ontstaan van littekenweefsel in de testikels, op microniveau. Dat kan de vruchtbaarheid aanzienlijk verminderen, tot nul zelfs. Volgens mijn behandelend arts, tenminste.’

‘Onzin,’ zei Cordelia. ‘Het enige dat je nodig hebt zijn twee willekeurige lichaamscellen en een baarmoederreplicator. Jouw pink en mijn grote teen, als dat het enige is dat ze van de muren kunnen schrapen na de volgende bom, kunnen tot in de volgende eeuw kleine Vorkosigans produceren. Zoveel als de overlevenden er maar willen.’

‘Maar niet natuurlijk. Niet zonder Barrayar te verlaten.’

‘Of Barrayar te veranderen. Verdómme.’ Hij trok zijn hand terug bij haar bitse toon. ‘Had ik er maar op gestaan om meteen de kunstmatige baarmoeder te gebruiken, dan had de baby geen enkel gevaar gelopen. Ik wist dat het veiliger was, ik wist dat de mogelijkheid er was…’ Haar stem brak.

‘Sst. Sst. Had ik… de baan maar niet genomen. Jou maar op Vorkosigan Surleau laten verblijven. Die moordzuchtige idioot Carl maar gratie verleend, om godswil. Hadden we maar in aparte kamers geslapen…’

‘Nee!’ Haar hand klemde zich om zijn knie. ‘En ik weiger om de komende vijftien jaar in een soort bunker te gaan wonen. Aral, deze planeet moet veranderen. Dit is niet te verdragen.’ Was ik hier maar nooit naartoe gekomen.

Was ik maar. Had ik maar.

De operatiekamer zag er schoon en licht uit, hoewel niet zo overvloedig uitgerust als in de rest van de melkweg de norm was. Cordelia lag op haar zweefbed en draaide haar hoofd om zoveel mogelijk details in zich op te kunnen nemen. Lampen, monitors, een operatietafel met een afvoerbak eronder, een technicus die een reservoir met een borrelende, heldere, gele vloeistof controleerde. Ze hield zichzelf streng voor dat dit geen sprong in het diepe was. Het was gewoon de volgende logische stap.

Kapitein Vaagen en dokter Henri stonden in steriele kledij te wachten aan de andere kant van de operatietafel. Naast hen stond de draagbare baarmoederreplicator, een metalen-met-plastic vat van een halve meter hoog, vol met bedieningspanelen en klepjes. De lampjes op de zijkanten gloeiden groen en ambergeel op. Het apparaat was gereinigd, gesteriliseerd, de voedings- en zuurstofreservoirs waren gevuld en het stond klaar… Cordelia keek er met grote opluchting naar. De primitieve Barrayaraanse terug-tot-de-apen-manier van een kind voldragen was enkel een uitvloeisel van het feit dat de rede hier niet over de emotie had getriomfeerd. Ze had zo graag in de smaak willen vallen, aangepast willen zijn, willen proberen een echte Barrayaraanse te zijn… En daar moet mijn kind voor boeten. Dat nooit weer. Dokter Ritter, de chirurg, was groot en had donker haar, een olijfkleurige huid en lange magere handen. Het eerste ogenblik dat ze ze had gezien, waren zijn handen bij Cordelia in de smaak gevallen. Vast. Ritter en een medisch technicus manoeuvreerden haar nu boven de operatietafel en schoven het zweefbed onder haar vandaan. Dokter Ritter glimlachte geruststellend. ‘Het gaat uitstekend.’ Natuurlijk gaat het uitstekend, we zijn nog niet eens begonnen, dacht Cordelia geïrriteerd. Dokter Ritter was merkbaar nerveus, hoewel de spanning op een of andere manier bij zijn ellebogen ophield. De chirurg was een vriend van Vaagen, die door Vaagen was overgehaald om dit te doen nadat ze een dag hadden besteed aan het afwerken van een lijst van mannen met meer ervaring die hadden geweigerd zich met de zaak in te laten.

Vaagen had dat aan Cordelia uitgelegd. ‘Hoe noem je vier grote kerels met knuppels in een donker steegje?’

‘Nou?’

‘Een aanklacht van een Vor-heer wegens een medische fout.’ Hij had gegrinnikt. Vaagens gevoel voor humor was zo zwart als de nacht. Cordelia had hem erom kunnen zoenen. Hij was de enige geweest die de afgelopen drie dagen een grapje had gemaakt in haar aanwezigheid, misschien wel de rationeelste en eerlijkste persoon die ze had ontmoet sinds ze Kolonie Bèta had verlaten. Ze was blij dat hij hier was. Ze rolden haar op haar zij en raakten haar ruggengraat aan met het verdovingsapparaat. Een tinteling, en haar koude voeten voelden plotseling warm aan. Van het ene op het andere moment lagen haar benen zo stil als zakken met reuzel. ‘Voelt u dit?’ vroeg dokter Ritter. ‘Wat?’

‘Goed zo.’ Hij knikte naar de technicus en ze legden haar op haar rug. De technicus ontblootte haar buik en zette het sterilisatieveld aan. De chirurg onderzocht haar inwendig, waarbij hij af en toe naar de holovideomonitors keek om de exacte positie van de baby binnen in haar te bepalen.

‘Weet u zeker dat u niet liever in slaap zou zijn als we dit doen?’ vroeg dokter Ritter haar voor de laatste maal.

‘Nee. Ik wil het zien. Dit is de geboorte van mijn eerste kind.’ Misschien van mijn enige kind. Hij glimlachte flauwtjes. ‘Dappere meid.’

Meid, welja, ik hen ouder dan jij. Ze had het gevoel dat dokter Ritter liever niet geobserveerd werd. Dan had hij pech gehad. Dokter Ritter bleef even staan en wierp een laatste blik om zich heen alsof hij in zijn hoofd naliep of al zijn gereedschappen en mensen klaarlagen of -stonden. En om wil en moed te verzamelen, vermoedde Cordelia.

‘Kom op, beste brave Ritter, laten we aan de slag gaan,’ zei Vaagen terwijl hij ongeduldig met zijn vingers trommelde. Zijn toon was een eigenaardige mengeling, een licht sarcastische aansporing over de onderliggende warmte van een oprechte bemoediging. ‘Op mijn scans is te zien dat de botafbraak al begonnen is. Als het verval te ver gaat, heb ik geen structuur meer om op verder te bouwen. Je moet nu snijden, nagelbijten doe je later maar.’

‘Bijt zelf maar op je nagels, Vaagen,’ zei de chirurg vriendelijk. ‘Als je me nog één keer probeert op te jagen, laat ik mijn medisch technicus je een speculum door je strot duwen.’

Zeer oude vrienden, schatte Cordelia in. Maar de chirurg hief zijn handen, ademde diep in, pakte zijn vibrascalpel stevig vast en sneed haar buik in één volmaakt beheerste beweging open. De medisch technicus volgde zijn beweging vloeiend met de chirurgische handtrekker, die bloedvaten dichtklemde; er ontsnapte niet meer bloed dan wanneer ze door een kat gekrabd zou zijn. Cordelia voelde druk, maar geen pijn. Met een paar andere sneden lag haar baarmoeder open. Een placentaoverplaatsing was oneindig veel ingewikkelder dan een eenvoudige keizersnede. De kwetsbare placenta moest chemisch en hormonaal worden overgehaald om de vele bloedvaten van de baarmoederwand los te laten zonder dat er al te veel van de piepkleine haarvormige uitsteekseltjes werden beschadigd, en dreef dan los van de baarmoederwand in een lopend bad van een zeer zuurstofrijke oplossing met voedingsstoffen. Dan moest de spons van de replicator worden aangebracht tussen de placenta en de baarmoederwand, en de haarvormige uitsteeksels van de placenta moesten ertoe worden gebracht zich in eik geval gedeeltelijk te verstrengelen met de nieuwe ondergrond, voordat het hele zaakje uit het levende lichaam van de moeder kon worden getild en in de kunstmatige baarmoeder kon worden gelegd. Hoe verder de zwangerschap was gevorderd, des te moeilijker was de overplaatsing.

De navelstreng tussen placenta en foetus werd nauwkeurig in de gaten gehouden en er werd met behulp van een hypospray extra zuurstof geïnjecteerd als dat nodig was. Op Kolonie Bèta zou dat door een handig klein apparaatje gedaan worden; hier liep er een alerte technicus om haar heen.

De technicus liet de heldere gele oplossing in haar baarmoeder stromen. Die vulde haar, liep over en sijpelde lichtroze langs haar flanken de afvoerbak in. De chirurg werkte nu eigenlijk onder water. Er was geen twijfel over mogelijk, een placentaoverplaatsing was een lastige operatie.

‘Spons,’ riep de chirurg zacht, en Vaagen en Henri rolden de baarmoederreplicator naast haar en trokken de sponsondergrond eruit aan zijn voedingsleidingen. De chirurg was oneindig lang bezig met een piepkleine handtrekker, en zijn handen waren buiten haar gezichtsveld terwijl ze scheel over haar borst probeerde te turen naar haar ronde — maar een heel klein beetje ronde — buik. Ze huiverde. Ritter zweette. ‘Dokter…’ Een technicus wees iets aan op een beeldmonitor. ‘Hm,’ zei Ritter terwijl hij even opkeek, en toen ging hij weer verder met zijn werkzaamheden. De technici mompelden, Vaagen en Henri mompelden, kalm, professioneel, geruststellend… Ze had het zo koud…

De vloeistof die over de witte dam van haar huid sijpelde, veranderde plotseling van lichtroze naar felrood; een enorme vloed, veel meer dan er werd toegevoerd. ‘Klem dat af,’ siste de chirurg.

Cordelia ving een glimp op van kleine armpjes, beentjes en een nat donker hoofdje, alles met een membraan eroverheen, wriemelend in de gehandschoende handen van de chirurg, niet groter dan een half verdronken jong poesje. ‘Vaagen! Pak dit nu onmiddellijk aan als je het hebben wilt!’ snauwde Ritter. Vaagen stak zijn gehandschoende handen in haar buik terwijl Cordelia’s blikveld werd verduisterd door donkere spiralen; haar hoofd deed pijn en leek te exploderen in plotseling fonkelende lichtflitsen. De duisternis waaierde uit en overmande haar. Het laatste dat ze hoorde, was de stem van de chirurg, die wanhopig siste: ‘O, shit…!’

Haar dromen waren mistig van pijn. Het ergste was de ademnood. Ze bleef maar naar adem snakken, en huilde omdat ze geen lucht kon krijgen. Haar keel zat vol obstakels en ze klauwde ernaar totdat haar handen werden vastgebonden. Daarna droomde ze van de martelingen van Vorrutyer, vermenigvuldigd en uitvergroot tot krankzinnige ingewikkeldheden die uren doorgingen. Een waanzinnig geworden Bothari knielde op haar borst en toen kon ze helemaal geen lucht meer krijgen.

Toen ze eindelijk helder wakker werd, was het alsof ze uit een of andere ondergrondse hel van een gevangenis losbrak in het licht van God zelf. Ze was zo opgelucht dat ze weer huilde, een zacht gejammer en tranen in haar ogen. Ze kon ademhalen, ook al deed het pijn; ze was gekneusd en beurs en kon zich niet bewegen. Maar ze kon ademhalen. Dat was genoeg.

‘Sst. Stil maar.’ Een brede warme vinger raakte haar oogleden aan en veegde het vocht weg. ‘Alles is in orde.’

‘O ja?’ Ze knipperde met haar ogen en kneep ze tot spleetjes. Het was nacht en het kunstlicht maakte warme poelen in de kamer. Arals gezicht zweefde boven het hare. ‘Izzut… avond? Wazzur gebeurd?’

‘Sst. Je bent heel erg ziek geweest. Je hebt een hevige bloeding gekregen tijdens de placentaoverplaatsing. Je hart is tweemaal stil blijven staan.’ Hij bevochtigde zijn lippen en ging verder. ‘Door dat trauma, boven op de vergiftiging, heb je een soltoxinelongontsteking gekregen. Gisteren had je een erg slechte dag, maar nu heb je het ergste gehad en ben je van de beademing af.’

‘Hoe… lang?’

‘Drie dagen.’

‘Ah. Baby, Aral. Izzut gelukt? Details!’

‘Het is goed gegaan. Vaagen heeft gerapporteerd dat de overplaatsing is geslaagd. Ze hebben ongeveer dertig procent van de placentafunctie verloren, maar Henri heeft dat gecompenseerd door een verrijkte en extra zuurstof bevattende vloeistof toe te voeren, en alles lijkt goed te gaan, of zo goed als maar verwacht kan worden. De baby leeft in elk geval nog. Vaagen is aan zijn eerste experimentele calciumbehandeling begonnen en heeft beloofd ons snel een eerste verslag te leveren.’ Hij streek over haar voorhoofd. ‘Vaagen kan met voorrang beschikken over alle materiaal, benodigdheden en technici die hij maar denkt nodig te hebben, met inbegrip van deskundigen van buiten. Hij heeft een burgerkinderarts als adviseur, plus Henri. Vaagen zelf weet meer over onze strijdgiffen dan enig ander, op Barrayar of daarbuiten. Meer kunnen we niet doen, op dit moment. Dus rust maar uit, lieverd.’

‘Baby… waar?’

‘O… je kunt zien waar, als je wilt.’ Hij hielp haar haar hoofd op te tillen en wees uit het raam. ‘Zie je dat tweede gebouw, met de rode lampen op het dak? Dat is het biochemische onderzoeksinstituut. Het laboratorium van Vaagen en Henri is op de tweede verdieping.’

‘O, nu herken ik het. Ik heb het vanaf de andere kant gezien, de dag dat we Elena hebben opgehaald.’

‘Dat klopt.’ Zijn gelaatsuitdrukking werd zachter. ‘Fijn om je weer terug te hebben, lieve kapitein. Toen ik je zo ziek zag… Ik heb me niet meer zo hulpeloos en nutteloos gevoeld sinds ik elf jaar oud was.’ Dat was het jaar waarin het doodseskader van Joeri de Dwaze zijn moeder en broer had vermoord. ‘Sst,’ zei ze op haar beurt. ‘Nee, nee… nu’s alles weer goed.’

De volgende ochtend haalden ze alle slangetjes weg die in haar lijf waren geprikt, behalve de zuurstof. Er volgden dagen van rustige routine. Haar herstel werd minder vaak onderbroken dan dat van Aral. Hele troepen mannen kwamen hem onder aanvoering van minister Vortala op alle mogelijke tijdstippen bezoeken. Hij liet een beveiligd companeel in zijn kamer installeren, onder protest van de artsen. Kodelka zat acht uur per dag bij hem, in het geïmproviseerde kantoor. Kodelka leek heel stil, net zo terneergeslagen als alle anderen na de ramp. Hoewel niet zo somber als iedereen die iets te maken had met hun tekortgeschoten Veiligheidsdienst. Zelfs Illyan kromp ineen als hij haar zag.

Aral liep een paar keer per dag voorzichtig de gang met haar op en neer. Het vibrascalpel had een mooiere snede door haar buik gemaakt dan bijvoorbeeld een gemiddelde sabelsteek zou doen, maar niet minder diep. Maar het genezende litteken deed minder pijn dan haar longen. Of haar hart. Haar buik was niet zozeer plat als wel slap, maar in elk geval niet meer bewoond. Ze was alleen, leeg, ze was weer zichzelf, na vijf maanden zo eigenaardig met z’n tweeën te zijn geweest. Dokter Henri kwam haar op een dag met een zweefstoel halen en nam haar mee naar zijn laboratorium, zodat ze kon zien dat de replicator daar veilig stond. Ze zag haar baby bewegen op de videoscans en bestudeerde de technische gegevens en rapporten van het team. De zenuwen, huid en ogen van hun studieobject behaalden bemoedigende testresultaten, maar Henri was niet zeker over het gehoor, vanwege de minuscule botjes in het oor. Henri en Vaagen waren goed opgeleide wetenschappers, bijna Bètaans in hun manier van denken, en ze zegende hen in stilte en bedankte hen hardop, en voelde zich een heel stuk beter toen ze terugkeerde naar haar kamer. Toen kapitein Vaagen echter de volgende middag haar kamer binnen kwam stormen, zonk de moed haar in de schoenen. Zijn gezicht was zo donker als een donderwolk en zijn mond stond strak en hard. ‘Wat is er mis, kapitein?’ vroeg ze ongerust. ‘Die tweede calciumtoediening… is die mislukt?’

‘Te vroeg om dat te kunnen zeggen. Nee, met uw baby is alles nog hetzelfde. We hebben problemen met uw schoonvader.’

‘Pardon?’

‘Generaal graaf Vorkosigan heeft ons vanochtend bezocht.’

‘O! Is hij naar de baby komen kijken? O, gelukkig. Hij heeft zo’n moeite met al die nieuwe voortplantingstechnologie. Misschien begint hij eindelijk van zijn emotionele blokkades af te komen. Hij kan uitstekend leven met nieuwe technieken om mensen te doden, oude Vor-strijder die hij is…’

‘Ik zou maar niet te optimistisch over hem zijn, als ik u was, mevrouw.’ Hij ademde diep in en nam zijn toevlucht tot een vormelijke houding, wel zwart maar geen zwarte humor deze keer. ‘Dokter Henri had hetzelfde idee als u. We hebben de generaal door het hele laboratorium rondgeleid, hebben hem de apparatuur laten zien en hem onze behandeltheorieën uitgelegd. We zijn volkomen eerlijk geweest, zoals we dat bij u ook zijn. Misschien te eerlijk. Hij wilde weten wat de resultaten zouden zijn. We hebben geen idee. En dat hebben we gezegd. Na wat heen-en-weergedraai en gehint… Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, eerst vroeg de generaal dokter Henri om de plugkraan te openen, daarna gaf hij hem er bevel toe en ten slotte probeerde hij hem om te kopen. Om de foetus te vernietigen. De mutatie, zoals hij het noemt. We hebben hem eruit gegooid. Hij heeft gezworen dat hij terug zou komen.’

Ze beefde diep in haar buik, maar zorgde dat haar gezicht uitdrukkingsloos bleef. ‘O jee.’

‘Ik wil dat die man uit mijn laboratorium wordt gehouden, mevrouw. En het kan me niet schelen hoe u dat doet. Ik zit niet op dit soort ongein te wachten. Niet van zo hoog.’

‘Ik zal ervoor zorgen… Wacht hier.’ Ze trok haar ochtendjas strakker om haar eigen groene pyjama, duwde haar zuurstofslangetje steviger aan en liep voorzichtig de gang over. Aral, informeel gekleed in een uniformbroek en een overhemd, zat aan een tafeltje bij zijn raam. Het enige teken dat hij nog steeds patiënt was, was het zuurstofslangetje in zijn neus, vanwege zijn eigen nog niet volledig genezen soltoxinelongontsteking. Hij beraadslaagde met een man terwijl Kodelka aantekeningen maakte. De man was goddank niet Pjotr, maar slechts een of andere ministeriële secretaris van Vortala. ‘Arak Ik heb je nodig.’

‘Kan het wachten?’

‘Nee.’

Hij stond met een kort: ‘Verontschuldig me een ogenblik, heren’, op uit zijn stoel en liep achter haar aan de gang over. Cordelia sloot de deur achter hem.

‘Kapitein Vaagen, vertel Aral alstublieft wat u mij zojuist hebt verteld.’ Vaagen, die er nu een tikje nerveuzer uitzag, herhaalde zijn verhaal. Het strekte hem tot eer dat hij de details niet afzwakte. Er leek een gewicht op Arals schouders te gaan drukken terwijl hij luisterde, waardoor hij ze kromde en optrok.

‘Dank u, kapitein. U hebt correct gehandeld door dit te rapporteren. Ik zal er onmiddellijk iets aan doen.’

‘Is dat alles?’ Vaagen keek Cordelia twijfelend aan. Ze opende haar hand. ‘U hebt hem gehoord.’ Vaagen haalde zijn schouders op, salueerde en vertrok. ‘Twijfel je niet aan zijn verhaal?’ vroeg Cordelia. ‘Ik heb een week lang geluisterd naar de mening van de graaf mijn vader over dit onderwerp, lieverd.’

‘Heb je ruzie gemaakt?’

‘Hij heeft ruzie gemaakt. Ik heb alleen geluisterd.’ Aral ging terug naar zijn eigen kamer en vroeg Kodelka en de secretaris om op de gang te wachten. Cordelia ging op zijn bed zitten en keek toe terwijl hij codes invoerde in zijn companeel. ‘Heer Vorkosigan hier. Ik wil tegelijkertijd spreken met het hoofd beveiliging van het Keizerlijke Militaire Hospitaal en commandant Simon Illyan. Zorg dat ik ze allebei te spreken krijg, alstublieft.’ Ze moesten even wachten voordat de beide mannen waren opgespoord. Zo te zien aan de onscherpe achtergrond van het beeld was de man van het Hospitaal in zijn kantoor ergens in het ziekenhuiscomplex. Ze vonden Illyan in een forensisch laboratorium in het hoofdkwartier van de KeiVei.

‘Heren.’ Arals gezicht was volkomen uitdrukkingsloos. ‘Ik wil een beveiligingsvergunning intrekken.’ De beide mannen zaten aandachtig klaar om aantekeningen te maken op hun respectievelijke companelen. ‘Generaal graaf Pjotr Vorkosigan dient de toegang ontzegd te worden tot Gebouw Zes, Biochemisch Onderzoek, Keizerlijk Militair Hospitaal, tot nader order. Van mij persoonlijk.’ Illyan aarzelde. ‘Meneer… Generaal Vorkosigan heeft toestemming om overal te komen, bij keizerlijk bevel. Dat heeft hij al jaren. Ik heb een keizerlijk bevel nodig om dat ongedaan te maken.’

‘Dat is precies wat dit is, Illyan.’ Er raspte een spoor van ongeduld in Vorkosigans stem. ‘Bij mijn bevel, Aral Vorkosigan, regent van zijne keizerlijke hoogheid Gregor Vorbarra. Is dat officieel genoeg?’ Illyan floot zachtjes, maar trok ogenblikkelijk een neutraal gezicht toen hij de frons van Vorkosigan zag. ‘Ja, meneer. Begrepen. Is er verder nog iets?’

‘Dat was alles. Alleen dat ene gebouw.’

‘Meneer…’ zei het hoofd van de beveiliging van het ziekenhuis, ‘wat moeten we doen als… generaal Vorkosigan weigert te blijven staan als hem dat wordt opgedragen?’

Cordelia zag het voor zich, een of ander arm jong bewakertje dat finaal werd overdonderd door al die geschiedenis… ‘Als uw beveiligingsmensen zich inderdaad laten overweldigen door één oude man, mogen ze geweld gebruiken tot en met het schieten met een bedwelmer,’ zei Aral vermoeid. ‘Dat was het. Dank u.’ De man van het Hospitaal knikte behoedzaam en verbrak de verbinding.

Illyan bleef nog even aarzelend hangen. ‘Is dat wel een goed idee, op zijn leeftijd? Bedwelmen kan slecht zijn voor het hart. En het zal hem absoluut niet bevallen als we hem vertellen dat er een plek is waar hij niet mag komen. Waarom niet, trouwens?’ Aral staarde hem alleen maar koel aan, totdat hij slikte en zei: ‘Ja, meneer’, salueerde en de verbinding verbrak.

Aral leunde achterover in zijn stoel en keek peinzend naar de lege plek waar net nog de beelden hadden opgegloeid. Hij keek op naar Cordelia en vertrok zijn lippen tot een grimas van ironie en pijn. ‘Het is een oude man,’ zei hij uiteindelijk.

‘Die oude man heeft zojuist geprobeerd je zoon te vermoorden. Wat er nog over is van je zoon.’

‘Ik begijp zijn standpunt. Zijn angsten.’

‘Begrijp je het mijne ook?’

‘Ja. Allebei.’

‘Als puntje bij paaltje komt, als hij probeert er weer heen te gaan…’

‘Hij is mijn verleden.’ Hij keek haar aan. ‘Jij bent mijn toekomst. De rest van mijn leven behoort de toekomst toe. Daarop geef ik je mijn woord als Vorkosigan.’

Cordelia zuchtte en wreef over haar pijnlijke nek en haar pijnlijke ogen. Kodelka klopte op de deur en stak behoedzaam zijn hoofd naar binnen. ‘Meneer? De secretaris van de minister wil weten…’

‘Over een minuutje, luitenant.’ Vorkosigan wuifde hem weer naar buiten.

‘Laten we maken dat we hier wegkomen,’ zei Cordelia plotseling. ‘Pardon?’

‘KeiMil en KeiVei en KeiAlles bezorgen me een ernstige vorm van KeiClaustrofobie. Laten we voor een paar dagen naar Vorkosigan Surleau gaan. Daar kun je zelf ook beter herstellen, het zal moeilijker zijn voor al je toegewijde volgelingen’ — ze gaf een knikje naar de deur — ‘om je te pakken te krijgen, daar. Alleen jij en ik, jongen.’ Zou het werken? Stel je voor dat ze zich terugtrokken naar de plek van hun zomergeluk en het was er niet meer? Weggespoeld door de herfstregens… Ze voelde de wanhoop in zichzelf, in haar streven hun verloren evenwicht te hervinden, een vaste kern.

Hij trok goedkeurend zijn wenkbrauwen op. ‘Uitstekend idee, lieve kapitein. Dan nemen we de oude man mee.’

‘O, moet dat… o. Ja, natuurlijk. Dat moesten we zeker doen.’

TIEN

Cordelia werd langzaam wakker, rekte zich uit en drukte het heerlijke, zijdezachte, met veren gevulde dekbed tegen zich aan. De andere kant van het bed was leeg — ze raakte het ingedeukte kussen aan — koud en leeg. Aral was blijkbaar al vroeg de slaapkamer uit geslopen. Ze genoot van het gevoel eindelijk genoeg slaap te krijgen, niet wakker te worden in die staat van bedwelmende uitputting die haar geest en lichaam zo lang had geteisterd. Dit was de derde opeenvolgende nacht dat ze goed had geslapen, verwarmd door het lijf van haar man. Ze waren gelukkig allebei van de irritante zuurstofslangetjes in hun gezicht af. Het was vanochtend koel in hun hoekkamer, op de eerste verdieping van de oude stenen verbouwde kazerne, en heel stil. Het raam aan de voorkant stond open en keek uit over het heldergroene grasveld, dat zich uitstrekte in de mist die het meer en het dorp en de heuvels aan de overkant aan het gezicht onttrok. De vochtige ochtendlucht voelde aangenaam aan, en vormde een mooi contrast met het veren dekbed. Toen ze ging zitten, tintelde het nieuwe roze litteken op haar buik alleen maar even.

Droesjnakovi stak haar hoofd om de deur. ‘Mevrouw?’ riep ze zachtjes, en toen zag ze dat Cordelia rechtop zat, met haar blote voeten over de rand van het bed. Cordelia zwaaide haar voeten heen en weer om de bloedsomloop op gang te brengen. ‘O, mooi, u bent wakker.’ Droe duwde met haar schouder de deur open, want ze droeg een groot en veelbelovend dienblad. Ze had een van haar gemakkelijker jurken aan, met een wijde zwierige rok, en een warm gevoerd, geborduurd vest. Haar voetstappen weerklonken op de brede houten vloerplanken en werden daarna gedempt door het met de hand geweven tapijt toen ze door de kamer liep.

‘Ik heb honger,’ zei Cordelia verbaasd toen de geuren van het blad haar neus prikkelden. ‘Ik geloof dat dat voor het eerst in drie weken is.’ Drie weken, sinds die gruwelijke nacht in Huize Vorkosigan. Droe glimlachte en zette het dienblad neer op de tafel bij het raam aan de voorkant. Cordelia trok een ochtendjas en sloffen aan en liep naar de koffiepot. Droe bleef bij haar in de buurt, alsof ze klaarstond om haar op te vangen als ze viel, maar Cordelia voelde zich vandaag veel minder gammel. Ze ging zitten en stak haar hand uit naar de dampende grutjes met boter, en naar een kan warme stroop die de Barrayaranen maakten van ingekookt sap van bomen. Heerlijk voedsel. ‘Heb jij al gegeten, Droe? Wil je koffie? Hoe laat is het?’ De lijfwacht schudde haar blonde hoofd. ‘Ik hoef niets, mevrouw. Het is een uur of elf.’

Droesjnakovi had de afgelopen paar dagen hier op Vorkosigan Surleau deel uitgemaakt van de vanzelfsprekende achtergrond. Cordelia merkte dat ze bijna voor het eerst echt naar het meisje keek sinds ze het KeiMil had verlaten. Droe was net zo oplettend en alert als altijd, maar met een onderliggende spanning, nog steeds de sluipende manier van doen omdat ze zichzelf een slechte lijfwacht vond. Misschien kwam het alleen doordat ze zich beter voelde, maar Cordelia had het zelfzuchtige verlangen dat de mensen om zich heen zich ook beter zouden voelen, al was het alleen maar om haar niet weer neerslachtig te maken.

‘Ik voel me vandaag veel minder suf. Gisteren heb ik met kapitein Vaagen gesproken, via het companeel. Hij denkt dat hij de eerste tekenen van een hernieuwde kalktoename ziet in de moleculen van Pjotr Miles. Zeer bemoedigend, als je weet hoe je Vaagen moet interpreteren. Hij biedt geen valse hoop, maar van het weinige dat hij zegt, kun je op aan.’

Droe sloeg haar ogen op uit haar schoot en zorgde ervoor dat de verwachte glimlach verscheen op haar sombere gelaat. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik vind het idee van kunstmatige baarmoeders zo raar. Zo vreemd.’

‘Niet zo raar als wat de evolutie ons zomaar willekeurig heeft opgelegd,’ zei Cordelia met een grijns. ‘Goddank dat er technologie en rationele uitvindingen bestaan. Ik weet nu waarover ik het heb.’

‘Mevrouw… hoe bent u erachter gekomen dat u in verwachting was? Miste u een maandstonde?’

‘Een menstruatie? Nee, dat was het niet.’ Ze dacht terug aan afgelopen zomer. Deze zelfde kamer, dat onopgemaakte bed om precies te zijn. Aral en zij zouden hier binnenkort weer intiem kunnen zijn, hoewel het iets minder pikant zou zijn zonder voortplanting als doel. ‘Aral en ik dachten dat we ons hier permanent gevestigd hadden, afgelopen zomer. Hij was buiten dienst, ik was buiten dienst… geen belemmeringen. Ik was al tamelijk oud voor de organische methode, die hier op Barrayar de enige beschikbare leek te zijn; bovendien wilde hij snel beginnen. Dus heb ik een paar weken nadat we getrouwd waren mijn voorbehoed-implantaat laten verwijderen. Dat gaf me een zondig gevoel, want thuis had ik het alleen kunnen laten verwijderen als ik een vergunning had gekocht.’

‘Echt waar?’ Droe luisterde verbaasd en gefascineerd. ‘Ja, dat is een wettelijke vereiste op Kolonie Bèta. Je moet eerst een oudervergunning aanvragen. Ik heb mijn implantaat sinds mijn veertiende gehad. Ik was toen één keer ongesteld geworden, herinner ik me. We schakelen dat uit totdat we het nodig hebben. Ik heb mijn implantaat gekregen, mijn maagdenvlies is opengesneden, ik kreeg gaatjes in mijn oren en had mijn debutantenfeest…’

‘Maar u… bent toch niet met sex begonnen toen u veertien was?’ Droesjnakovi sprak met gedempte stem.

‘Het had gekund. Maar daarvoor moet je met z’n tweeën zijn, weet je. Ik heb pas later een echte minnaar gevonden.’ Cordelia schaamde zich om toe te geven hoeveel later. Ze was zo sociaal onaangepast geweest, in die tijd… En je bent niet veel veranderd, moest ze zichzelf laconiek toegeven.

‘Ik had niet gedacht dat het zo snel zou gebeuren,’ vervolgde Cordelia. ‘Ik had verwacht dat we wel een paar maanden serieus en zalig zouden moeten experimenteren. Maar we hebben de baby bij de eerste poging gemaakt. Dus heb ik nog steeds niet gemenstrueerd, hier op Barrayar.’

‘De eerste poging,’ echode Droe. Haar mond vertrok van heimelijke ontzetting. ‘Hoe wist u dat het… raak was? Misselijkheid?’

‘Vermoeidheid, vóór de misselijkheid. Maar het waren de blauwe stippen…’ Haar stem stokte terwijl ze aandachtig naar het verwrongen gezicht van het meisje keek. ‘Droe, zijn al deze vragen academisch of heb je een persoonlijker belang bij de antwoorden?’ Haar gezicht verschrompelde bijna. ‘Persoonlijk,’ stootte ze uit.

‘O.’ Cordelia leunde naar achteren. ‘Wil je… erover praten?’

‘Nee… Ik weet niet…’

‘Ik neem aan dat dat ja betekent,’ zei Cordelia met een zucht. O, ja. Het was net als mama kapitein spelen voor zestig Bètaanse wetenschappers in de verkenningsdienst, hoewel vragen over zwangerschap misschien de enige intermenselijke problemen waren die ze nooit bij haar hadden neergelegd. Maar gegeven de domme kletskoek waarmee die rationele en selecte groep af en toe bij haar aan was gekomen, zou de ongepolijste Barrayaraanse versie wel… ‘Je weet dat ik je graag wil helpen, waar het ook om gaat.’

‘Het was in de nacht van de soltoxineaanval,’ zei ze snuffend. ‘Ik kon niet slapen. Ik ben naar de grote keuken beneden gegaan om iets te eten te halen. Op de weg terug naar boven zag ik dat er licht brandde in de bibliotheek. Luitenant Kodelka zat daar. Hij kon ook niet slapen.’

Ko, hè? O, gelukkig maar. Misschien kwam het toch allemaal nog goed.

Cordelia glimlachte haar oprecht bemoedigend toe. ‘Ja?’

‘We… Ik… Hij… kuste me.’

‘Ik neem aan dat je hem terug hebt gekust?’

‘U klinkt alsof u het góédkeurt.’

‘Dat doe ik ook. Jullie zijn twee van mijn beste vrienden, jij en Ko. Als jullie de zaken nu maar eens op een rijtje kregen… Maar ga verder, er moet meer gebeurd zijn.’ Tenzij Droe onwetender was dan Cordelia voor mogelijk hield.

‘We… we… we hebben…’

‘Geneukt?’ opperde Cordelia hoopvol.

‘Ja, mevrouw.’ Droe werd donkerrood en slikte. ‘Ko leek zo gelukkig… een paar minuten lang. Ik was zo gelukkig voor hem, zo blij dat het me niet kon schelen hoeveel pijn het deed.’

O, ja, de barbaarse Barrayaraanse gewoonte om hun vrouwen in te wijden in sex zonder de pijn van de ontmaagding te verdoven. Hoewel, als je bedacht hoeveel pijn hun voortplantingsmethoden hun later nog zouden bezorgen, was het misschien een eerlijke waarschuwing. Maar de paar keer dat ze een glimp van Ko had opgevangen, had hij ook niet zo gelukkig geleken als een jonge minnaar hoorde te zijn. Wat deden deze twee elkaar aan? ‘Ga verder.’

‘Ik dacht dat ik iets zag bewegen in de achtertuin, door de deur van de bibliotheek. Toen kwam de klap van boven… o, mevrouw! Het spijt me zo! Als ik u had bewaakt, in plaats van dat te doen…’

‘Ho, ho, meisje! Je had geen dienst. Als je dat niet aan het doen was geweest, had je in je bed liggen slapen. De soltoxineaanval is op geen enkele manier jullie schuld, van jou of van Ko. Sterker nog, als jullie niet op waren geweest en min of meer aangekleed, had de pleger van de aanslag misschien kunnen ontsnappen.’ En dan zouden we nu niet opnieuw een publieke onthoofding of zoiets tegemoet zien, God sta ons bij. Ergens wenste Cordelia dat ze door waren gegaan voor een tweede ronde en nooit uit dat verdomde raam hadden gekeken. Maar Droesjnakovi had op dit moment genoeg aan haar hoofd zonder die complicaties van leven en dood. ‘Maar als…’

‘Als, als, als, dat is alles wat ik hoor hier, deze laatste weken. Eerlijk gezegd denk ik dat het tijd wordt om dat te veranderen in: en nu gaan we verder.’ Eindelijk drong het tot Cordelia door. Droe was Barrayaraans en had dus geen voorbehoed-implantaat. Het klonk ook niet alsof die idioot van een Ko een alternatief had aangedragen. Droe vroeg zich dus al drie weken af… ‘Wil je een van mijn blauwe stippen proberen? Ik heb er nog een heleboel over.’

‘Blauwe stippen?’

‘Ja, dat wilde ik je gaan vertellen. Ik heb een pakje van die diagnostische stripjes. Die heb ik afgelopen zomer in Vorbarr Sultana gekocht bij een winkel voor importartikelen. Je plast erop, en als de stip blauw wordt, ben je het. Ik heb er maar drie gebruikt, afgelopen zomer.’ Cordelia liep naar haar toilettafel en zocht in de la naar de overtollige voorraad. ‘Hier.’ Ze gaf er een aan Droe. ‘Ga plassen. Dat zal je opluchten.’

‘Werken ze zo snel al?’

‘Na vijf dagen.’ Cordelia stak haar hand op. ‘Ik zweer het je.’ Ongerust naar het strookje papier kijkend verdween Droesjnakovi in de badkamer van Cordelia en Aral, naast de slaapkamer. Een paar minuten later kwam ze weer te voorschijn. Ze keek sip en haar schouders hingen.

Wat betekent dit?vroeg Cordelia zich geërgerd af. ‘En?’

‘Hij bleef wit.’

‘Dan ben je niet in verwachting.’

‘Blijkbaar niet.’

‘Ik weet niet of je nu blij of verdrietig bent. Geloof me, als je een baby wilt, kun je beter nog een paar jaar wachten, totdat hier wat meer medische technologie beschikbaar is.’ Hoewel de organische methode wel boeiend was geweest, voor een tijdje…

‘Ik wil geen… Ik wil… Ik weet het niet… Ko heeft nauwelijks een woord tegen me gezegd sinds die nacht. Ik wilde niet in verwachting zijn, ik zou niet weten wat ik zou moeten beginnen, maar aan de andere kant dacht ik dat hij daar misschien… net zo opgewonden en gelukkig over zou zijn als hij over de sex was. Dat hij misschien terug zou komen en… O, het ging zo goed, en nu is alles bedorven!’ Haar handen waren tot vuisten gebald, haar gezicht was bleek en ze had haar kiezen op elkaar geklemd.

Ga huilen, zodat ik weer adem kan balen, meisje. Maar Droesjnakovi hervond haar zelfbeheersing. ‘Het spijt me, mevrouw. Het was niet mijn bedoeling om al die domheid over u uit te storten.’ Domheid, ja, maar geen eenzijdige domheid. Om iets zo te verknoeien had je een commissie nodig. ‘Maar wat mankeert Ko dan? Ik dacht dat hij alleen maar leed aan een soltoxineschuldgevoel, zoals iedereen in huis.’ Van Aral en mij af naar beneden. ‘Ik weet het niet, mevrouw.’

‘Heb je al iets heel extreems geprobeerd, zoals het aan hem vragen?’

‘Hij maakt zich uit de voeten als hij me aan ziet komen.’ Cordelia zuchtte en concentreerde zich erop in de kleren te raken. Echte kleren vandaag, geen ziekengewaden. Achter in Arals kast hing d’r geelbruine broek van haar verkenningsuniform. Nieuwsgierig paste ze hem aan. Niet alleen kreeg ze de sluiting dicht, hij zat nog wijd ook. Ze was écht ziek geweest. Ze was in een nogal strijdlustige bui, dus hield ze hem aan en koos er een gebloemde kiel met lange mouwen bij. Zeer comfortabel. Ze glimlachte naar haar slanke, zij het bleke profiel in de spiegel.

‘Ah, lieve kapitein.’ Aral stak zijn hoofd om de slaapkamerdeur. ‘Je bent op.’ Hij keek even naar Droesjnakovi. ‘Jullie zijn allebei hier. Nog beter. Ik geloof dat ik je hulp nodig heb, Cordelia. Eigenlijk weet ik het wel zeker.’ In Arals ogen flonkerde een eigenaardige uitdrukking. Verbazing, geamuseerdheid, ongerustheid? Hij kwam de kamer binnen. Hij droeg zijn gebruikelijke vrijetijdskleding voor Vorkosigan Surleau, een oude uniformbroek en een burgeroverhemd. Hij werd gevolgd door een gespannen en ongelukkige Kodelka, gekleed in een keurig zwart uniform met de rode luitenantsinsignes helder afstekend op de kraag. Hij had zijn degenstok stevig vast. Droe ging met haar rug tegen de muur staan en sloeg haar armen over elkaar. ‘Luitenant Kodelka wil een bekentenis afleggen, heeft hij me gezegd. Ik vermoed dat hij ook op vergeving hoopt,’ zei Aral. ‘Dat verdien ik niet, meneer,’ prevelde Kodelka. ‘Maar ik kon niet langer met mezelf leven. Dit moet uitgesproken worden.’ Hij staarde naaide vloer en keek niemand aan. Droesjnakovi sloeg hem ademloos gade. Aral ging op de rand van het bed zitten, naast Cordelia. ‘Hou je vast,’ mompelde hij tegen haar uit zijn mondhoek. ‘Dit was een volledige verrassing voor me.’

‘Ik denk dat ik een flink stuk op je voorlig.’

‘Dat zou niet de eerste keer zijn.’ Hij verhief zijn stem. ‘Ga je gang, luitenant. Het wordt er niet makkelijker op als we het eruit moeten trekken.’

‘Droe — juffrouw Droesjnakovi — ik ben gekomen om mezelf aan te geven. En om mijn verontschuldigingen aan te bieden. Nee, dat klinkt triviaal, en geloof me, ik beschouw dit niet als triviaal. Je verdient meer dan mijn verontschuldigingen, ik moet boete doen. Wat je maar wilt. Maar het spijt me echt vréselijk dat ik je heb verkracht.’ Droesjnakovi’s mond viel open en bleef drie volle seconden openhangen, waarna ze hem zo hard dichtsloeg dat Cordelia haar kiezen op elkaar hoorde slaan. ‘Wat?!’

Kodelka kromp ineen, maar keek geen moment op. ‘Het spijt me… liet spijt me,’ mompelde hij.

‘Jij denkt dat je… wat?’ bracht Droesjnakovi hijgend uit, ontsteld en razend. ‘Dacht je dat je dat kon… O!’ Ze stond nu kaarsrecht, met gebalde vuisten, en ademde snel. ‘Ko, jij sukkel! Idioot! Achterlijke! Jij-jij-jij…’ Haar woorden stierven sputterend weg. Haar hele lichaam trilde. Cordelia keek volkomen gefascineerd toe. Aral wreef bedachtzaam over zijn lippen.

Droesjnakovi beende op Kodelka af en schopte zijn degenstok uit zijn hand. Hij viel bijna om met een verbijsterd ‘Huh?’, greep ernaar en miste, zodat de stok tegen de vloer kletterde.

Droe smeet hem deskundig tegen de muur en verlamde hem met een stoot in een zenuwknoop: ze duwde haar vingers met kracht in zijn zonnevlecht. Zijn ademhaling stopte.

‘Jij uilskuiken. Denk je dat je me met een vinger zou kunnen aanraken zonder mijn instemming? O! Hoe kun je zo, zo, zo…’ I laar verbijsterde woorden gingen over in een kreet van woede, vlak bij zijn oor. Hij verkrampte.

‘Maak mijn secretaris alsjeblieft niet kapot, Droe, het kost veel geld om hem te laten repareren,’ zei Aral vriendelijk. ‘O!’ Ze liet Kodelka los en wentelde zich om haar as. Hij wankelde en viel op zijn knieën. Met haar handen voor haar gezicht en op haar vingers bijtend liep ze stampend de deur uit, die ze met een klap achter zich dichtsloeg. Pas toen snikte ze, en het schrille geluid van haar ademhaling stierf weg in de hal. Er sloeg opnieuw een deur. Stilte. ‘Het spijt me, Ko,’ zei Aral in de lange rust die volgde. ‘Maar het ziet er niet naar uit dat je zelfbeschuldiging overeind is gebleven in de rechtszaal.’

‘Ik snap het niet.’ Ko schudde zijn hoofd, kroop naar zijn degenstok toe en klauterde zeer onvast overeind.

‘Begrijp ik goed dat jullie het hebben over wat er tussen jullie is gebeurd in de nacht van de soltoxineaanval?’ vroeg Cordelia. ‘ja, mevrouw. Ik zat in de bibliotheek. Ik kon niet slapen en dacht dat ik nog even wat cijfers zou nakijken. Ze kwam binnen. We zaten bij elkaar, praatten wat… Plotseling merkte ik dat ik… nou ja… het was de eerste keer dat het weer werkte sinds ik door de zenuwvernietiger was geraakt. Ik dacht dat het nog wel een jaar zou duren, of eeuwig. Ik raakte gewoonweg in paniek, ik… heb haar genomen… ter plekke. Niets gevraagd, geen woord gezegd. En toen kwam de klap van boven en zijn we allebei de tuin in gerend en… ze heeft me niet eens beschuldigd, de volgende dag. Ik wachtte en wachtte maar.’

‘Maar als hij haar niet heeft verkracht, waarom werd ze dan daarnet zo kwaad?’ vroeg Aral.

‘Maar ze is al die tijd al kwaad,’ zei Kodelka. ‘De blikken die ze me toewierp, de afgelopen drie weken…’

‘Dat was angst, Ko,’ lichtte Cordelia hem in.

‘Ja, dat dacht ik ook.’

‘Omdat ze bang was dat ze in verwachting was, niet omdat ze bang voor jóu was,’ verduidelijkte Cordelia. ‘O,’ zei Ko met een klein stemmetje.

‘Dat is ze overigens niet.’ (Ko echode zichzelf met nog een zacht ‘O.’) ‘Maar nu is ze kwaad op je, en dat kan ik haar niet kwalijk nemen.’

‘Maar als ze niet denkt dat ik haar… waarom dan?’

‘Je begrijpt het niet.’ Ze keek met een frons naar Aral. ‘jij ook niet?’

‘Nou…’

‘Omdat je haar zojuist hebt beledigd, Ko. Niet toen, maar nu net, hier in deze kamer. En niet alleen door haar bekwaamheid in een man-tot-mangevecht te onderschatten. Wat je net hebt gezegd maakte haar voor het eerst duidelijk datje zo op jezelf geconcentreerd was die nacht, dat je geen oog hebt gehad voor haar. Slechte beurt, Ko. Heel slecht. Je moet je diep bij haar verontschuldigen. Ze heeft je haar hele Barrayaraanse zelf geschonken, en jij hebt zo weinig gewaardeerd wat ze deed dat je het zelfs niet hebt opgemerkt.’

Hij keek plotseling op. ‘Geschonken? Als een of andere liefdadigheid?’

‘Meer als een godsgeschenk,’ mompelde Aral, verzonken in een of andere eigen evaluatie.

‘Ik ben geen…’ Kodelka’s gezicht draaide plotseling naar de deur. ‘Bedoelt u dat ik achter haar aan zou moeten rennen?’

‘Kruipen, eigenlijk, als ik jou was,’ adviseerde Aral. ‘Snel kruipen. Onder haar deur door glippen, met je buik omhoog gaan liggen en haar op je laten stampen totdat ze er helemaal mee heeft afgerekend. Dan opnieuw verontschuldigingen aanbieden. Zo kun je je er misschien nog uit redden.’ Arals ogen schitterden nu openlijk van plezier. ‘Hoe zou u dat noemen? Totale overgave?’ vroeg Ko gepikeerd. ‘Nee. Ik zou het: winnen noemen.’ Zijn stem werd een tikje koeler. ‘Ik heb de oorlog tussen mannen en vrouwen zien afglijden tot de heroïek van de verschroeide aarde. Brandstapels van trots. Die kant wil je niet op. Dat verzeker ik je.’

‘U… mevrouw! U lacht me uit! Hou op!’

‘Dan moet jij ophouden jezelf belachelijk te maken,’ zei Cordelia scherp. ‘Haal je hoofd uit je achterste. Denk eens zestig aaneengesloten seconden aan iemand anders behalve jezelf.’

‘Mevrouw. Meneer.’ Hij had zijn kiezen nu in ijzige waardigheid op elkaar geklemd. Hij liep al buigend achteruit naar de deur, stevig op zijn vingers getikt. Maar in de hal ging hij de verkeerde kant op, de tegengestelde richting als waarin Droesjnakovi was gevlucht, en klepperde de zijtrap af.

Aral schudde hulpeloos zijn hoofd terwijl Kodelka’s voetstappen wegstierven. Er ontsnapte hem een proestend geluid. Cordelia stompte hem zacht tegen zijn arm. ‘Hou daarmee op! Voor hen is het niet grappig.’ Ze keken elkaar aan; ze giechelde en trok toen vastbesloten een serieus gezicht. ‘Goeie hemel, ik geloof dat hij een verkrachter wilde zijn. Vreemde ambitie. Heeft hij te veel met Bothari rondgehangen?’

Deze enigszins lugubere grap stemde hen allebei weer ernstig. Aral keek peinzend, ik denk… dat Ko zijn onzekerheden overdreef. Maar zijn berouw was oprecht.’

‘Oprecht, maar een tikkeltje zelfvoldaan. Ik denk dat we zijn onzekerheden misschien lang genoeg hebben gekoesterd. Het zou weleens tijd kunnen zijn om hem een schop onder zijn kont te geven.’ Aral liet vermoeid zijn schouders hangen. ‘Hij is haar iets verschuldigd, dat is zeker. Maar wat moet ik hem opdragen te doen? Het heeft geen waarde als hij het niet uit vrije wil doet.’ Cordelia bromde instemmend.

Pas bij de lunch merkte Cordelia dat er iets ontbrak aan hun kleine wereldje.

‘Waar is de graaf?’ vroeg ze aan Aral, toen ze zagen dat de tafel maar voor twee was gedekt door de huishoudster van Pjotr, in een eetkamer aan de voorkant die uitkeek over het meer. De dag was niet warmer geworden. De mist van de ochtend was opgetrokken maar daarna samengeklonterd tot laag overjagende grijze wolken, en het was winderig en kil. Cordelia had een oud zwart uniformjasje van Aral aangetrokken over haar gebloemde blouse.

ik dacht dat hij naar de stallen was gegaan. Om dat nieuwe paard te trainen dat hij voor dressuur wil gaan gebruiken,’ zei Aral, die ook bezorgd naar de tafel keek. ‘Dat heeft hij tenminste tegen me gezegd.’ De huishoudster, die de soep binnenbracht, zei uit eigen beweging: ‘Nee, meneer. Hij is vroeg vertrokken met de grondmobiel, met twee van zijn mannen.’

‘O. Excuseer me even.’ Aral knikte naar Cordelia, stond op en verliet de eetkamer naar de achterste hal. Een van de opslagkamers aan de achterkant van het huis was verbouwd tot een communicatiecentrum met een dubbel beveiligd companeel en dag en nacht een bewaker van de KeiVei voor de deur. Arals voetstappen echoden door de hal in die richting.

Cordelia nam één hap soep, die als vloeibaar lood door haar slokdarm zakte, legde haar lepel opzij en wachtte. Ze kon Arals stem horen, in het stille huis, en een elektronisch vervormde reactie met de intonatie van een vreemde, maar te gedempt om de woorden te kunnen verstaan. Na wat een kleine eeuwigheid leek, hoewel de soep nog warm was, kwam Aral met een somber gezicht terug.

‘Is hij erheen gegaan?’ vroeg Cordelia. ‘Naar het KeiMil?’

‘Ja. Hij is er geweest en weer vertrokken. Alles is in orde.’ Zijn brede kaak was gespannen.

‘Bedoel je dat het goed is met de baby?’

‘Ja. Hij mocht niet naar binnen, heeft een tijdje staan ruziën en is vertrokken. Verder niets.’ Hij begon met een nors gezicht zijn soep op te lepelen.

De graaf kwam een paar uur later terug. Cordelia hoorde het zachte gesuis van zijn grondmobiel langskomen over de oprijlaan en om de noordzijde van het huis gaan, stoppen, een kap opengaan en sluiten, en de mobiel verder glijden naar de garages, die aan de andere kant van de heuveltop bij de stallen lagen. Ze zat met Aral in de voorkamer met de nieuwe grote ramen. Hij was verdiept geweest in een of ander regeringsrapport op zijn handviewer, maar bij het geluid van de sluitende kap zette hij die op ‘pauze’ en wachtte samen met haar af; ze hoorden harde voetstappen snel om het huis lopen en de treden naar de voordeur beklimmen. Arals mond stond strak vanwege de onaangenaamheden die hij verwachtte, en zijn ogen grimmig. Cordelia drukte zich tegen de rugleuning van haar stoel en wapende zich. Graaf Pjotr zwaaide de deur naar hun kamer open en plantte zijn voeten stevig op de grond. Hij was formeel gekleed in zijn oude uniform met zijn generaalsinsignes. ‘Daar zijn jullie.’ De man in livrei die achter hem aan liep, wierp één ongemakkelijke blik op Aral en Cordelia en sloop toen weg zonder dat hem verteld was in te rukken. Graaf Pjotr merkte niet eens dat hij wegging.

Pjotr wendde zich eerst tot Aral. ‘Jij. Jij durft me in het openbaar te schande te maken. In de val te lokken.’

‘U hebt uzelf te schande gemaakt, vrees ik, meneer. Als u die weg niet was gegaan, was u. niet in die val gelopen.’

Pjotr liet dit met strakke kaak tot zich doordringen; de lijnen in zijn gezicht waren diep. Woede; gêne die streed met overtuiging van zijn eigen gelijk. Gegeneerd zoals alleen iemand kan zijn die ongelijk heeft.

Hij twijfelt aan zichzelf, besefte Cordelia. Een sprankje hoop. Laten we dat sprankje niet kwijtraken, het is ‘misschien onze enige uitweg uit deze donkere doolhof’.

De overtuiging van het eigen gelijk kreeg de overhand. ‘Dit is mijn taak niet,’ snauwde Pjotr. ‘Het is vrouwenwerk om onze genen te behoeden.’

‘Was vrouwenwerk, in de tijd van de Afzondering,’ zei Aral op vlakke toon. ‘Toen het enige antwoord op mutatie kindermoord was. Nu zijn er andere antwoorden.’

‘Wat moeten vrouwen een raar gevoel hebben gehad over hun zwangerschappen, als ze niet wisten of die zouden eindigen in leven of dood,’ zei Cordelia peinzend. Eén slokje uit die beker, meer hoefde ze een leven lang niet te hebben, maar de Barrayaraanse vrouwen hadden hem keer op keer tot op de bodem leeggedronken… Het was geen wonder dat de cultuur van hun afstammelingen chaotisch was, maar wel dat die niet volledig krankzinnig was.

‘Je laat ons allemaal in de steek als je er niet in slaagt haar onder controle te houden,’ zei Pjotr. ‘Hoe denk je een planeet te kunnen leiden als je je eigen huishouden niet eens aankunt?’

Een van Arals mondhoeken krulde enigszins op. ‘Ze is inderdaad moeilijk onder controle te houden. Ze is me tweemaal ontsnapt. Haar vrijwillige terugkeer verbaast me nog steeds.’

‘Word je bewust van je plichten! Jegens mij als je graaf, zo niet als je vader. Je hebt trouw aan me gezworen. Kies je ervoor deze buitenwereldse vrouw te gehoorzamen boven mij?’

‘Ja.’ Aral keek hem recht aan. Hij dempte zijn stem tot een fluistering. ‘Dat is de juiste volgorde der dingen.’ Pjotr kromp ineen. Aral vervolgde op droge toon: ‘Proberen het onderwerp te veranderen van kindermoord naar gehoorzaamheid zal u niet helpen, meneer. U hebt me zelf geleerd hoe je iemand met misleidende retoriek op het verkeerde been kunt zetten.’

‘Vroeger had je onthoofd kunnen worden voor een kleinere brutaliteit.’

‘Ja, de huidige situatie is een beetje eigenaardig. Als erfgenaam van een graaf ben ik uw ondergeschikte, maar als uw regent ben ik uw meerdere. Een patstelling. Vroeger hadden we die kunnen doorbreken met een leuk oorlogje.’ Hij grijnsde terug, of ontblootte in elk geval zijn tanden. Cordelia’s gedachten tolden rond: Slechts één dag: de Onweerstaanbare Kracht ontmoet het Onverplaatsbare Object. Kaartjes vijf mark.

De deur naar de hal zwaaide open en luitenant Kodelka tuurde nerveus naar binnen. ‘Meneer? Het spijt me dat ik u stoor. Ik heb een probleem met het companeel. Hij doet het weer niet.’

‘Wat voor probleem, luitenant?’vroeg Vorkosigan, die met moeite zijn aandacht verlegde. ‘Valt hij af en toe weg?’

‘Hij doet het gewoon niet.’

‘Een paar uur geleden was er nog niets aan de hand. Controleer de stroomtoevoer.’

‘Dat heb ik gedaan, meneer.’

‘Laat een technicus komen.’

‘Dat kan niet, zonder het companeel.’

‘O, nee. Laat de gardecommandant hem dan voor je openmaken en kijk of er een in het oog springend probleem is. Bestel dan een technicus via zijn open lijn.’

‘Ja, meneer.’ Kodelka liep achteruit de kamer uit, na een behoedzame blik op de drie gespannen mensen die verstijfd zaten te wachten totdat hij vertrok.

De graaf gaf niet op. ‘Ik zweer dat ik het zal onterven. Dat ding in dat vat in het KeiMil. En wel volledig.’

‘Geen doeltreffend dreigement, meneer. U kunt alleen mij onterven. Bij keizerlijk decreet. Waartoe u dan nederig een verzoek zou moeten indienen bij, eh… mij.’ Zijn scherpe glimlach blonk. ‘Dat zou ik natuurlijk inwilligen.’

De spieren in Pjotrs kaak trokken. Uiteindelijk toch niet de onweerstaanbare kracht en het onverplaatsbare object, maar de onweerstaanbare kracht en een of andere zee van vloeistof; geen van Pjotrs slagen troffen doel, ze plonsden er allemaal machteloos naast. Geestelijke judo. Hij v/as uit zijn evenwicht en maaide nu wild om zich heen om zijn balans te hervinden. ‘Denk aan Barrayar. Denk aan het voorbeeld dat je geeft.’

‘O,’ zei Aral zachtjes, ‘dat heb ik gedaan.’ Hij zweeg even. ‘Wij hebben nooit vanuit de achterhoede leiding gegeven, jij en ik. Waar een Vorkosigan gaat, is het misschien voor anderen minder moeilijk om te volgen. Een beetje individuele… beïnvloeding van de maatschappij.’

‘Misschien aardig voor andere melkwegbewoners. Maar onze samenleving kan zich deze luxe niet veroorloven. We kunnen onszelf maar nauwelijks redden. We kunnen het dode gewicht van miljoenen invaliden niet dragen!’

‘Miljoenen?’ Aral trok een wenkbrauw op. ‘Nu extrapoleert u van één naar een oneindige hoeveelheid. Een zwak argument, meneer, een man als u niet waardig.’

‘En,’ zei Cordelia rustig, ‘hoeveel draaglijk is moet elk individu, dat zijn of haar last draagt, toch zelf beslissen?’

Pjotr keerde zich naar haar. ‘Ja, en wie betaalt dit dan allemaal? Het keizerrijk. Vaagens laboratorium valt onder militair onderzoek. Heel Barrayar betaalt voor het verlengen van het leven van jouw monster.’ Geschokt antwoordde Cordelia: ‘Misschien zal het een betere investering zijn dan u denkt.’

Pjotr snoof en liet zijn hoofd halsstarrig naar beneden zakken, tussen zijn magere schouders. Hij keek strak door Cordelia heen naar Aral. ‘Je bent vastbesloten me dit aan te doen. Mijn huis. Ik kan je niet tot andere gedachten brengen, ik kan het je niet verbieden… goed dan. Je wilt zo graag verandering, hier heb je een verandering. Ik wil mijn naam niet op dat ding. Dat kan ik je in elk geval ontzeggen, al is dat het enige.’

Aral tuitte zijn lippen en zijn neusvleugels stonden wijd uit. Maar hij zat roerloos in zijn stoel. De viewer gloeide nog altijd, vergeten in zijn bewegingloze handen. Hij zorgde ervoor dat zijn handen stil en volledig onder controle waren, en dat ze zich niet tot vuisten balden. ‘Uitstekend, meneer.’

‘Dan noemen we hem Miles Naismith Vorkosigan,’ zei Cordelia, die deed alsof ze kalm was terwijl haar maag en darmen in oproer waren. ‘Mijn vader zal er geen bezwaar tegen hebben.’

‘Je vader is dood,’ snauwde Pjotr.

Tot felrood bloedplasma uitgesmeerd in een ongeluk met een ruimteveer, meer dan tien jaar geleden… Soms voelde ze, als ze haar ogen sloot, dat zijn dood nog steeds in magenta en groenblauw op haar netvlies gegrift stond. ‘Niet helemaal. Niet zolang ik leef en me hem herinner.’

Pjotr keek haar aan alsof ze hem zojuist een stomp in zijn Barrayaraanse maag had gegeven. Barrayaraanse plechtigheden voor de doden namen bijna de vorm aan van voorouderverering, alsof herinnering de ziel in leven kon houden. Stroomde zijn eigen sterfelijkheid vandaag kil door zijn aderen? Hij was te ver gegaan en dat wist hij, maar hij kon nu niet meer terug. ‘Niets, maar dan ook niets kan je bij zinnen brengen! Misschien dat dit helpt.’ Hij ging wijdbeens staan, plantte zijn laarzen stevig neer en keek Aral dreigend aan. ‘Maak dat je wegkomt uit mijn huis. Uit allebei de huizen, ook uit Huize Vorkosigan. Neem die vrouw van je mee en vertrek. Vandaag nog!’ Arals blik ging slechts eenmaal rond door het huis van zijn kindertijd. Hij zette de viewer voorzichtig neer en stond op. ‘Uitstekend, meneer.’ Pjotrs woede was gekweld. ‘Gooi je je thuis hiervoor weg?’

‘Mijn thuis is geen plek. Het is een persoon, meneer,’ zei Aral plechtig. Toen voegde hij er schoorvoetend aan toe: ‘Personen.’ Waarmee hij bedoelde: niet alleen Cordelia, maar Pjotr ook. Ze zat voorovergebogen, met buikpijn van de spanning. Was de oude man van steen? Zelfs nu betoonde Aral hem een hoffelijkheid waar haar hart bijna bij stilstond.

‘Je zult je pachtgelden en andere inkomsten uit het familiebezit terugstorten naar het district,’ zei Pjotr wanhopig. ‘Zoals u wilt, meneer.’ Aral liep naar de deur. Pjotrs stem werd zachter. ‘Waar ga je wonen?’

‘Illyan dringt er al een tijdje op aan dat ik verhuis naar de keizerlijke residentie, om veiligheidsredenen. Evon Vorhalas heeft me ervan overtuigd dat Illyan gelijk heeft.’

Cordelia was opgestaan toen Aral dat deed. Ze liep nu naar het raam en staarde uit over het sombere grijze, groene en bruine landschap. Er schuimden witte koppen op het tinkleurige water van het meer. De Barrayaraanse winter zou heel koud worden…

‘Dus je gaat je nu toch een keizerlijk air aanmeten, hè?’ zei Pjotr honend. ‘Is dat wat dit is, hoogmoed?’

Aral trok een grimas van diepe ergernis, integendeel, meneer. Als ik geen ander inkomen heb dan mijn halve admiraalssalaris, kan ik het me niet veroorloven nee te zeggen tegen een kosteloos onderkomen.’ Een beweging in de voortjagende wolken trok Cordelia’s aandacht. Ze kneep haar ogen ongerust tot spleetjes. ‘Wat is er aan de hand met die lichtvlieger?’ mompelde ze half tegen zichzelf.

Het stipje groeide en dook op een vreemde manier naar beneden. Het liet een spoor van rook na. Het stuiterde over het meer, recht op hen af. ‘God, zou hij vol bommen zitten?’

‘Wat?’ zeiden Aral en Pjotr in koor, en ze stapten snel naar het raam, Aral rechts van haar en Pjotr links.

‘Hij heeft het kenteken van de KeiVei,’ zei Aral.

Pjotr kneep zijn oude ogen half dicht. ‘O?’

Cordelia bereidde zich geestelijk voor op een sprint door de hal en de achterdeur uit. Er was een soort greppel aan de andere kant van de oprijlaan, als ze daar plat in gingen liggen dan… Maar de lichtvlieger verloor vaart aan het eind van zijn baan. Hij zwalkte en maakte een landing op het gazon voor het huis. Mannen in de livrei van Vorkosigan en in het groen en zwart van de KeiVei omsingelden hem behoedzaam. De schade aan de vlieger was nu duidelijk zichtbaar, een door een plasmaboog ingebrand gat, zwarte roetvlekken, een verwrongen stuurpaneel; het was een wonder dat hij nog kón vliegen. ‘Wie…?’ zei Aral.

Pjotr kneep zijn ogen nog verder samen toen er door de beschadigde kap een glimp van de piloot zichtbaar werd. ‘Goeie goden, het is Negri!’

‘Maar wie is degene naast… Kom mee!’ riep Aral over zijn schouder terwijl hij de deur uitrende. Ze stormden achter hem aan de entree door, de voordeur uit en de groene helling af.

De bewakers moesten de verwrongen kap openbreken. Negri viel in hun armen. Ze legden hem op het gras. Hij had een grillige brandwond van een meter over zijn linkerzij en -dijbeen; zijn groene uniform was gesmolten en weggebrand, en onthulde bloedende witte blazen en opengebarsten vlees. Hij rilde onbeheersbaar. De kleine gestalte die in de passagiersstoel naast hem zat vastgesnoerd, was keizer Gregor. De vijfjarige jongen huilde van angst, niet hard maar gedempt, een hijgend, onderdrukt gejammer. Het maakte een sinistere indruk op Cordelia, zo’n zelfbeheersing bij iemand die nog zo jong was. Hij had moeten gillen. Zij zou willen gillen. Hij droeg gewone speelkleding, een shirt en broek van een zachte, donkerblauwe stof. Hij miste een schoen. Een KeiVei-bewaker klikte zijn veiligheidsgordel los en tilde hem uit de vlieger. Hij schrok terug voor de man en keek vol afgrijzen en verwarring naar Negri. Dacht je dut volwassenen onverwoestbaar waren, kind, dacht Cordelia verdrietig. Ko en Droe kwamen te voorschijn uit hun afzonderlijke schuilplaatsen in het huis om samen met de rest van de bewakers met grote ogen naar het schouwspel te staren. Gregor kreeg Droesjnakovi in het oog, vloog als een pijl uit een boog naar haar toe en greep haar stevig bij haar rok. ‘Droesjie, help!’ Zijn gehuil werd nu bijna hoorbaar. Ze sloeg haar armen om hem heen en tilde hem op.

Aral knielde neer naast het gewonde hoofd van de KeiVei. ‘Negri, wat is er gebeurd?’

Negri stak zijn nog functionerende rechterhand uit en pakte Aral bij zijn jasje. ‘Hij probeert een staatsgreep te plegen… in de hoofdstad. Zijn troepen hebben de KeiVei ingenomen, en het communicatiecentrum… Waarom reageerde u niet? Hoofdkwartier omsingeld, geïnfiltreerd. Hevige gevechten bij de keizerlijke residentie. We waren hem op het spoor, op het punt hem te arresteren… Hij raakte in paniek. Heeft te snel toegeslagen. Ik denk dat hij Kareen heeft…’ Pjotr vroeg: ‘Wie, Negri, wie?’

‘Vordarian.’

Aral knikte met een grimmig gezicht. ‘Ja…’

‘U… moet voor de jongen zorgen,’ bracht Negri hijgend uit. ‘Hij heeft ons er bijna onder…’ Zijn huiveringen groeiden uit tot stuiptrekkingen en zijn ogen rolden naar achteren, zodat het wit zichtbaar werd. Zijn ademhaling stokte in luide verstikkingsgeluiden. Plotseling stelden zijn bruine ogen zich weer scherp. ‘Zeg tegen Ezar…’ Hij werd weer gegrepen door stuiptrekkingen, die zijn brede lijf door elkaar schudden, toen stopten ze. Alles stopte. Hij ademde niet meer.

ELF

Meneer,’ zei Kodelka op dringende toon tegen Vorkosigan, ‘het beveiligde companeel was gesaboteerd.’ De commandant van de KeiVei-bewakers die naast hem stond, knikte bevestigend. ‘Ik wilde het u net komen vertellen…’ Kodelka wierp een angstige blik op Negri’s lichaam, dat languit in het gras lag. Er zaten nu twee mannen van de KeiVei naast geknield die verwoede pogingen deden eerste hulp toe te passen: hartmassage, zuurstoftoediening en injecties met hypospray. Maar het lichaam bleef slap onder de druk die ze uitoefenden, het gezicht wasachtig en roerloos. Cordelia had de dood al eerder gezien en herkende de symptomen. Vergeet het maar, jongens, hem zullen jullie niet terugroepen. Deze keer niet. Hij is die laatste boodschap persoonlijk aan Ezar gaan overbrengen. Negri’s laatste rapport…

‘Hoe was het tijdschema van de sabotage?’ vroeg Vorkosigan. ‘Vertraagd of onmiddellijk?’

‘Het leek me onmiddellijk,’ rapporteerde de commandant van de bewaking. ‘Geen spoor van een timer of een ander apparaat. Iemand heeft gewoon de achterkant opengebroken en het binnenste kapotgeslagen.’ Alle blikken gingen naar de man van de KeiVei die wacht had gestaan voor de kamer met het companeel. Hij stond, net als de meeste anderen gekleed in een zwart uniform, ontwapend tussen twee van zijn collega’s in. Ze waren hun commandant naar buiten gevolgd toen het tumult op het gazon begon. Het gezicht van de gevangene had ongeveer dezelfde loodgrijze kleur als dat van Negri, maar werd bezield door een flakkerende angst. ‘En?’ zei Vorkosigan tegen de gardecommandant. ‘Hij ontkent dat hij het heeft gedaan,’ antwoordde de commandant schouderophalend. ‘Uiteraard.’

Vorkosigan keek naar de arrestant. ‘Wie is er na mij naar binnen gegaan?’

De bewaker keek verwilderd om zich heen. Plotseling wees hij naar Droesjnakovi, die nog steeds de jammerende Gregor vasthield. ‘Zij.’

‘Niet waar!’ zei Droe verontwaardigd. Haar greep verstevigde zich. Vorkosigan klemde zijn kiezen op elkaar. ‘Nou, ik heb geen snel-penta nodig om te weten dat een van jullie liegt. Er is nu geen tijd. Commandant, arresteer ze allebei. We zoeken het later wel uit.’ Vorkosigans blik streek ongerust langs de noordelijke horizon. ‘Jij’ — hij wees naar een andere man van de KeiVei — ‘verzamel elk transportmiddel dat je kunt vinden. We gaan ogenblikkelijk over tot evacuatie. Jij’ — tegen een van de wapendragers van Pjotr — ‘ga de mensen in het dorp waarschuwen. Ko, ga de dossiers halen, smelt wat er nog over is van het companeel weg met een plasmaboog en meld je weer bij mij.’ Kodelka wierp één gekwelde blik over zijn schouder naar Droesjnakovi en strompelde terug naar het huis. Droe stond als aan de grond genageld, verbijsterd, kwaad en bang, terwijl de koude wind haar rokken deed wapperen. Ze keek met een frons naar Vorkosigan. Ze merkte nauwelijks dat Kodelka wegliep.

‘Ga je eerst naar Hassadar?’ vroeg Pjotr op een eigenaardig milde toon aan zijn zoon.

‘Precies.’

Hassadar, de hoofdstad van het district van de Vorkosigans; daar waren keizerlijke troepen gelegerd. Een loyaal garnizoen? ‘Je bent niet van plan het bezet te houden, neem ik aan,’ zei Pjotr. ‘Natuurlijk niet.’ De wolfachtige glimlach van Vorkosigan kwam en ging. ‘Hassadar zal mijn eerste geschenk aan commodore Vordarian zijn.’

Pjotr knikte, alsof dit hem tevreden stelde. Cordelia’s hoofd tolde. Ondanks cle verrassing van Negri leken noch Pjotr noch Aral ook maar enigszins in paniek te zijn. Geen verspilde beweging, geen verspilde woorden.

‘U,’ zei Aral met gedempte stem tegen Pjotr, ‘neemt de jongen.’ Pjotr knikte. ‘Ontmoet ons… Nee. Vertel zelfs mij niet waar. Neem contact met ons op.’

‘Goed.’

‘Neem Cordelia mee.’

Pjotrs mond ging open en sloot weer, en tussendoor zei hij alleen: ‘Ah.’

‘En sergeant Bothari. Voor Cordelia. Aangezien Droe — tijdelijk — buiten dienst is.’

‘Dan moet ik Esterhazy hebben,’ zei Pjotr. ‘Ik heb de rest van uw mannen nodig,’ zei Aral.

‘Goed.’ Pjotr nam zijn wapendrager Esterhazy apart en sprak zacht tegen hem; plotseling rende Esterhazy de heuvel op. Mannen verspreidden zich in alle richtingen naarmate hun bevelen hen via de commandoketen bereikten. Pjotr riep een andere livreiknecht bij zich en droeg hem op met zijn grondmobiel naar het westen te rijden. ‘Hoe ver, meneer?’

‘Zo ver als je vindingrijkheid je brengt. Probeer dan te ontkomen en voeg je weer bij meneer regent, goed?’

De man knikte en rende net zo hard weg als Esterhazy.

‘Sergeant, u zult vrouwe Vorkosigans stem gehoorzamen alsof het de mijne was,’ zei Aral tegen Bothari.

‘Altijd, meneer.’

ik heb die lichtvlieger nodig,’ zei Pjotr met een knikje naar Negri’s beschadigde voertuig, waar weliswaar geen rook meer afkwam, maar dat er in Cordelia’s ogen toch niet erg luchtwaardig uitzag. Bij lange na niet in een staat om wild mee te vliegen en duikvluchten mee te maken om vastbesloten vijanden te ontlopen… Hij is in ongeveer net zo ’n goede conditie hiervoor als ik, vreesde ze. ‘En Negri,’ vervolgde Pjotr. ‘Dat zou hij waarderen,’ zei Aral.

‘Daar ben ik zeker van.’ Pjotr gaf een kort knikje en wendde zich tot het eerstehulpteam. ‘Hou maar op, jongens, het haalt nu niets meer uit.’ Hij droeg hun op het lichaam in de lichtvlieger te laden. Ten slotte wendde Aral zich tot Cordelia, eindelijk, voor het eerst. ‘Lieve kapitein…’ Dezelfde kalme uitdrukking lag al op zijn gezicht sinds Negri uit de lichtvlieger was gevallen. ‘Aral, was dit voor ook maar iemand behalve mij een verrassing?’

‘Ik wilde je er niet mee lastig vallen toen je zo ziek was.’ Zijn lippen werden smal. ‘We hadden ontdekt dat Vordarian complotteerde, op het hoofdkwartier en elders. Illyans onderzoek was een briljante ingeving. Topbeveiligingsmensen hebben waarschijnlijk zo’n soort intuïtie. Maar voordat we een man van Vordarians kaliber en met zijn contacten konden veroordelen wegens hoogverraad, hadden we keihard bewijs nodig. De Raad van Graven staat als instantie zeer afwijzend tegenover keizerlijke bemoeienis met hun leden. We konden niet met een of andere vage samenzwering aankomen. Maar gisteravond heeft Negri me laten weten dat hij zijn bewijs in handen had, genoeg om eindelijk stappen te kunnen ondernemen. Hij had een keizerlijk besluit van me nodig om een regerende districtsgraaf te arresteren. Het was de bedoeling dat ik vanavond naar Vorbarr Sultana zou gaan om toezicht te houden op de operatie. Vordarian is duidelijk gewaarschuwd. Oorspronkelijk zou hij pas over een maand actie ondernemen, bij voorkeur vlak na een succesvolle moordaanslag op mij.’

‘Maar…’

‘Ga nu.’ Hij duwde haar naar de lichtvlieger. ‘Vordarians troepen zullen hier over een paar minuten zijn. Jullie moeten hier weg zien te komen. Wat hij verder ook in handen heeft, zijn positie is niet veilig zolang Gregor vrij is.’

‘Aral…’ Haar stem klonk als een dom gepiep; ze slikte iets door dat aanvoelde als gevriesdroogde brokjes speeksel. Ze wilde wel duizend vragen stellen, tienduizend tegenwerpingen maken. ‘Wees voorzichtig.’

‘Jij ook.’ Er vlamde een laatste licht op in zijn ogen, maar zijn gezicht was al afstandelijk, meegevoerd op het opzwepende innerlijke ritme van tactische berekeningen. Geen tijd.

Aral liep naar Droe om Gregor van haar over te nemen en fluisterde haar iets toe; met tegenzin gaf ze de jongen aan hem over. Ze stapten de lichtvlieger in; Bothari ging achter het bedieningspaneel zitten, Gordel ia wrong zich achterin naast het lichaam van Negri, en Gregor werd op haar schoot geduwd. De jongen maakte geen enkel geluid, maar sidderde alleen. Hij keek met zijn wijd open, geschokte ogen op in de hare. Ze sloeg automatisch haar armen om hem heen. Hij pakte haar niet vast, maar legde zijn armen om zijn eigen bovenlijf. Negri, die slap opzij hing, was nu nergens meer bang voor, en ze benijdde hem bijna.

‘Heb je gezien wat er met je moeder is gebeurd, Gregor?’ fluisterde Cordelia tegen hem.

‘De soldaten hebben haar meegenomen.’ Zijn stemmetje was dun en vlak.

De overbelaste lichtvlieger steeg met sprongetjes op, en Bothari koerste in grote lijnen heuvelopwaarts; het toestel zwalkte slechts een paar meter boven de grond. Het jankte en kreunde en rammelde. Inwendig deed Cordelia hetzelfde. Ze draaide zich om en keek door de verwrongen kap naar achteren voor een blik — een laatste blik — op Aral, die zich had omgedraaid en zich in looppas naar de oprijlaan repte, waar zijn soldaten een bonte verzameling privé- en regeringsvoertuigen bijeenbrachten. Waarom nemen we er daar niet een van? ‘Als je over de tweede kam heen bent, ga dan naar rechts als je kunt, sergeant,’ instrueerde Pjotr Bothari. ‘Volg de kreek.’ Takken sloegen tegen de kap toen Bothari minder dan een meter boven het kabbelende water en de scherpe rotsblokken vloog. ‘Land op die kleine open plek daar en zet de motor af,’ gelastte Pjotr. ‘Verwijder alle elektrisch aangedreven voorwerpen die je bij je draagt.’ Hij ontdeed zich van zijn chrono en een comlink. Cordelia legde haar chrono af.

Bothari zette de vlieger voorzichtig neer naast de kreek, onder een paar van de aarde geïmporteerde bomen die hun bladeren slechts gedeeltelijk hadden laten vallen en vroeg: ‘Vallen daar ook wapens onder, meneer?’

‘Vooral wapens, sergeant. De accu van een bedwelmer ziet er op een scanner uit als een fakkel. De batterij van een plasmaboog licht op als een vreugdevuur.’

Bothari viste er twee van elk van zijn lijf, plus andere nuttige apparaten: een handtrekker, zijn comlink, zijn chrono en een of ander klein toestel om diagnoses te stellen. ‘Mijn mes ook, meneer?’

‘Een vibrames?’

‘Nee, alleen staal.’

‘Hou dat maar.’ Pjotr boog zich over het bedieningspaneel van de lichtvlieger en begon de automatische piloot te herprogrammeren, iedereen eruit. Sergeant, zorg dat de kap half open blijft staan.’ Bothari vervulde deze taak met behulp van een kiezelsteen die hij met kracht in de sponning sloeg waar de kap in hoorde te vallen, en toen draaide hij zich razendsnel om vanwege een geluid uit het kreupelhout.

‘Ik ben het,’ klonk de hijgende stem van wapendrager Esterhazy. Esterhazy, die veertig jaar oud was, nog een jongeman vergeleken bij sommige van Pjotrs andere grijze veteranen, hield zichzelf in topconditie; hij moest wel heel hard gerend hebben om zo buiten adem te zijn. ‘Ik heb ze, meneer.’

De ‘ze’ in kwestie bleken vier van Pjotrs paarden te zijn, die aan elkaar waren vastgebonden met koorden die bevestigd waren aan de metalen staven in hun mond die de Barrayaranen ‘bitten’ noemden. Cordelia vond het maar zeer kleine besturingspanelen voor zulke grote transportmiddelen. De enorme beesten bewogen nerveus, stampten en schudden rinkelend hun hoofd, met hun rode neusgaten rond en wijd opengesperd, onheilspellende volumineuze gestaltes in de begroeiing.

Pjotr was klaar met het herprogrammeren van de automatische piloot. ‘Bothari, kom eens,’ zei hij. Samen manoeuvreerden ze Negri’s lichaam terug in de stoel van de piloot en gespten hem de veiligheidsgordel om. Bothari startte de luchtvlieger en sprong eruit. Hij steeg slingerend op, botste bijna tegen een boom aan en hotste terug over de heuvelrug. Pjotr, die stond te kijken hoe hij opsteeg, mompelde zachtjes: ‘Groet hem voor me, Negri.’

‘Waar stuurt u hem heen?’ vroeg Cordelia. Het walhalla?

‘Naar de bodem van het meer,’ zei Pjotr met enige tevredenheid. ‘Daar zullen ze een hele puzzel aan hebben.’

‘Zullen de achtervolgers hem niet opsporen? En hem er weer uithijsen?’

‘Uiteindelijk wel. Maar als het goed is, komt hij neer in het deel dat tweehonderd meter diep is. Daar zullen ze tijd voor nodig hebben. En ze zullen in eerste instantie niet weten wanneer hij is neergestort en hoeveel lichamen eruit ontbreken. Ze zullen dat hele deel van de bodem van het meer moeten afzoeken om zich ervan te vergewissen dat Gregor daar niet ligt. En als je iets niet vindt, is dat nooit echt afdoend bewijs, hè? Zelfs dan zullen ze het nog niet zeker weten. Naar de paarden, mensen, we gaan op weg.’ Hij liep vastberaden naar zijn dieren. Cordelia volgde hem weifelend. Paarden. Zou je ze slaven, symbionten of commensalen moeten noemen? Die waar Esterhazy haar heen leidde, was tot aan de rug gemeten ongeveer een meter vijftig hoog. Het zadel bevond zich op gelijke hoogte met haar kin; hoe zou ze daar ooit op moeten komen? Het paard zag er van zo dichtbij veel groter uit dan als het schilderachtig stond te grazen in de wei, ver weg. De bruine behaarde huid van zijn schouder huiverde plotseling. O god, ze hebben me een defecte gegeven, hij krijgt stuiptrekkingen… Er ontsnapte haar een zacht kreetje.

Bothari was op een of andere manier op het zijne geklommen. Hij werd in elk geval niet overweldigd door de afmetingen van het dier. Met zijn lengte deed hij het volgroeide beest op een pony lijken. Als stadsmens was Bothari niet gewend aan paarden en hij leek een en al knieën en ellebogen, ondanks de rijlessen die Pjotr hem had weten op te dringen in de maanden dat hij bij hem in dienst was geweest. Maar hij had zijn rijdier duidelijk onder bedwang, hoe onbeholpen en ruw zijn bewegingen ook waren.

‘Jij gaat voorop, sergeant,’ zei Pjotr tegen hem. ‘Ik wil dat we zo ver uit elkaar rijden dat we elkaar nog net kunnen zien. Niet op een kluitje. Volg het pad naar de platte rots, je weet wel waar en wacht daar op ons.’

Bothari trok met een ruk het hoofd van zijn paard de andere kant op en schopte het in zijn flanken, waarna hij het bospad af klepperde in de tred die je zitvlak op en neer deed bonken en die een ‘handgalop’ heette.

De zogenaamd krakerige Pjotr zwaaide zich in één vloeiende beweging in het zadel; Esterhazy gaf hem Gregor aan en Pjotr hield de jongen voor zich vast. Gregor leek zowaar een beetje op te vrolijken bij de aanblik van de paarden, Cordelia kon zich niet voorstellen waarom. Pjotr deed schijnbaar helemaal niets, maar zijn paard ging keurig klaarstaan om het pad op te lopen. Telepathie, concludeerde Cordelia in het wilde weg. Ze zijn hier gemuteerd tot telepaten en hebben me dat nooit verteld… Of misschien had het paard wel telepathische gaven. ‘Kom op, vrouwmens, jij bent de volgende,’ snauwde Pjotr haar ongeduldig toe.

Wanhopig stak Cordelia haar voet door hoe-heet-zo’n-ding-ook-weer, de stijgbeugel, greep zich vast en hees zich op. Het zadel gleed langzaam om de buik van het paard, samen met Cordelia, totdat ze eronder hing, in een woud van paardenbenen. Ze viel met een dreun op de grond en kroop snel uit de weg. Het paard draaide zijn nek om en tuurde naar haar, met een wanhoop die veel milder was dan de hare, en stak toen zijn rubberachtige lippen uit naar de grond en begon aan wat onkruid te knabbelen. ‘O, god,’ kreunde Pjotr geërgerd.

Esterhazy steeg weer af en rende op haar af om haar overeind te helpen. ‘Mevrouw. Is alles goed met u? Sorry, dat was mijn fout, ik had het u eerder moeten vragen, eh, hebt u nog nooit paardgereden?’

‘Nooit,’ bekende Cordelia. Hij trok haastig het zadel los, legde het weer op de juiste plaats en bevestigde het extra stevig. ‘Misschien kan ik lopen. Of rennen.’ Of mijn polsen doorsnijden. Aral, waarom heb je me met deze dollemannen op pad gestuurd?

‘Het is heus niet zo moeilijk, mevrouw,’ beloofde Esterhazy haar. ‘Uw paard zal de andere volgen. Rose is de zachtaardigste merrie van de hele stal. Heeft ze geen lief gezicht?’

Kwaadaardige bruine ogen met een paarse kern negeerden Cordelia. ‘Ik kan het niet.’ Haar adem stokte in een snik, de eerste van deze afgrijselijke dag.

Pjotr keek even naar de lucht, en toen achterom over zijn schouder. ‘Waardeloze Bètaanse trut,’ grauwde hij haar toe. ‘Je hoeft mij niet wijs te maken dat je nooit schrijlings hebt gereden.’ Hij ontblootte zijn tanden. ‘Doe maar alsof het mijn zoon is.’

‘Hier, geef me uw knie,’ zei Esterhazy na een ongeruste blik op de graaf, en hij maakte een kom van zijn handen.

Je mag het hele heen hebben. Ze beefde van woede en angst. Ze keek kwaad naar Pjotr en deed weer een greep naar het zadel. Op een of andere manier slaagde Esterhazy erin haar aan boord te tillen. Ze greep zich vast of haar leven ervan afhing en besloot na één blik om niet naar beneden te kijken.

Esterhazy wierp haar teugels op naar Pjotr, die ze met een moeiteloos polsgebaar opving en haar paard achter zich aan meevoerde. Het pad werd een caleidoscoop van bomen, rotsblokken, zuigende modderplassen en zwiepende takken, die allemaal langs haar schoten en sloegen. Haar buik begon pijn te doen, haar nieuwe litteken stak. Als het weer begint te bloeden vanbinnen… Ze gingen verder en verder. Uiteindelijk schakelden ze met een schok over van een handgalop naar een stapvoetse gang. Ze knipperde met haar ogen. Haar gezicht gloeide, ze hijgde en was misselijk van duizeligheid. Op een of andere manier waren ze naar een open plek geklommen die uitkeek over het meer, nadat ze om de brede ondiepe inham heen gereden waren die links van het landgoed van de Vorkosigans lag. Toen haar blik scherper werd, kon ze tegen de roodbruine achtergrond het groene lapje onderscheiden dat het glooiende gazon van het oude stenen huis was. Aan de overkant van het water lag het kleine dorpje. Voor hen uit zat Bothari gehurkt in het struikgewas te wachten, uit het zicht, met zijn briesende paard aan een boom gebonden. Hij stond geluidloos op, liep naar hen toe en staarde bezorgd naar Cordelia. Ze liet zich half naar beneden vallen, half glijden, en werd door hem opgevangen.

‘U gaat te hard voor haar, meneer. Ze is nog ziek.’

Pjotr snoof. ‘Ze zal een heel stuk zieker zijn als Vordarians troepen ons inhalen.’

‘Ik red het wel,’ bracht Cordelia hijgend uit, voorovergebogen. ‘Over een minuutje. Geef me… een minuutje.’ De bries, die koeler werd nu de herfstzon naar haar avondstand was gezakt, likte langs haar warme huid. De hemel was betrokken tot een egale schaduwloze melkkleur. Stukje bij beetje kon ze zich oprichten tegen de buikpijn in. Esterhazy kwam op de open plek aan, waarmee hij de rij in een minder hectisch tempo sloot.

Bothari knikte naar het groene lapje in de verte. ‘Daar zijn ze.’ Pjotr kneep zijn ogen half dicht; Cordelia tuurde ingespannen. Er landden een paar vliegers op het gazon. Niet die van Arak Er golfden mannen uit te voorschijn als zwarte mieren in bun militaire uniformen, misschien een of twee heldere stipjes van kastanjebruin en goud ertussen, en een paar vlekjes donkergroen van de officieren. Geweldig. Onze vrienden en onze vijanden dragen allemaal hetzelfde uniform. Wat doen we nu, ze allemaal neerschieten en God hen laten sorteren? Pjotr keek zeer ontstemd. Sloegen ze zijn huis kort en klein, daarbeneden, op zoek naar de voortvluchtigen?

‘Als ze tellen hoeveel paarden er ontbreken uit de stal, zullen ze dan niet begrijpen waar we heen zijn gegaan en hoe?’ vroeg Cordelia. ‘Ik heb ze allemaal losgelaten, mevrouw,’ zei Esterhazy. ‘Dan hebben ze in elk geval allemaal nog een kans. Ik weet niet hoeveel we er terug zullen krijgen.’

‘De meeste zullen in de buurt rond blijven hangen, vrees ik,’ zei Pjotr. ‘In de hoop dat ze hun graan krijgen. Ik wou dat ze het besef hadden om ervandoor te gaan. God weet wat voor wreedheden die vandalen verzinnen, als dat de enige prooi is waarop ze de hand kunnen leggen.’ Er landden drie vliegers rond het dorpje. Gewapende mannen kwamen eruit en verdwenen tussen de huizen.

‘Ik hoop dat Kai ze allemaal op tijd heeft gewaarschuwd,’ mompelde Esterhazy.

‘Waarom zouden ze die arme mensen lastig vallen?’ vroeg Cordelia. ‘Wat zoeken ze daar?’

‘Ons, mevrouw,’ zei Esterhazy grimmig. Op haar verwarde blik vervolgde hij: ‘De wapendragers. Onze gezinnen. Ze zijn op jacht naar gijzelaars daar beneden.’

Esterhazy had een vrouw en twee kinderen in de hoofdstad, herinnerde Cordelia zich. Wat gebeurde er op dit ogenblik met hen? Had iemand hen gewaarschuwd? Esterhazy keek alsof hij zich hetzelfde afvroeg.

‘Vordarian zal ongetwijfeld gijzelaars nemen,’ zei Pjotr. ‘Hij kan nu niet meer terug. Hij moet winnen of sterven.’

Sergeant Bothari’s smalle kaak bewoog terwijl hij door de toenemende duisternis tuurde. Had iemand eraan gedacht om vrouw Hysopi te waarschuwen?

‘Ze zullen wel snel vanuit de lucht gaan zoeken,’ zei Pjotr. ‘Tijd om dekking te zoeken. Ik ga voorop. Sergeant, neem haar teugels.’ Hij draaide zijn paard om en verdween in bet kreupelhout, een pad volgend dat zo vaag was dat Cordelia het niet als zodanig herkend zou hebben. Bothari en Esterhazy moesten haar samen weer op haar transportmiddel tillen. Pjotr verkoos een stapvoetse gang boven een draf, niet ter wille van haar, vermoedde Cordelia, maar voor zijn dieren, die donker waren van het zweet. Na die eerste afschuwelijke galop was een stapvoetse gang een verademing. In het begin. Ze reden tussen bomen en struiken door, langs een ravijn, over een bergrug, waar de hoeven van de paarden over de stenen schraapten. Ze spande zich in om het gierende geluid van vliegers boven hun hoofd te horen. Toen er één kwam, nam Bothari haar mee in een woeste, duizelingwekkende galop naar beneden een ravijn in, waar ze afstegen en minutenlang weggedoken zaten onder een uitstekende rotsrand totdat het gegier wegstierf. Weer omhoogkomen uit het ravijn was nog moeilijker. Ze moesten de paarden bij de teugels naar boven leiden; Bothari leek die van hem bijna de gevaarlijke, dichtbegroeide helling op te slepen.

Het werd donkerder, kouder en winderiger. Twee uur werden er drie, vier, vijf, en de rookachtige duisternis werd inktzwart. Ze reden vlak achter elkaar, met de paarden neus aan staart, om Pjotr niet kwijt te raken. Het begon te regenen, een droevige donkere motregen die Cordelia’s zadel nog glibberiger maakte.

Rond middernacht kwamen ze bij een open plek, nauwelijks minder donker dan de schaduwen, en eindelijk gaf Pjotr het bevel halt te houden. Cordelia ging tegen een boom zitten, door uitputting overmand, tot het uiterste gespannen, en hield Gregor op schoot. Bothari verdeelde een proviandreep die hij in zijn zak had gehad, hun enige voedsel, tussen Cordelia en Gregor. Met Bothari’s uniformjasje om zich heen geslagen kreeg Gregor het eindelijk warm genoeg om in slaap te vallen. Cordelia’s benen gingen slapen onder hem, maar hij was in elk geval een bundeltje warmte.

Waar zou Aral nu zijn? Trouwens, waar waren ze zelf? Cordelia hoopte dat Pjotr het wist. Ze konden hooguit vijf kilometer per uur hebben afgelegd, met al dat stijgen en dalen en zigzaggen. Dacht Pjotr echt dat ze hun achtervolgers op deze manier om de tuin konden leiden?

Pjotr, die een tijdje onder zijn eigen boom een paar meter verderop had gezeten, stond op en liep het struikgewas in om te plassen, en kwam toen terug om in het donker naar Gregor te kijken. ‘Slaapt hij?’

‘Ja. Verbazingwekkend genoeg.’

‘Hm. De jeugd,’ gromde Pjotr. Afgunst?

Zijn toon was niet zo vijandig als eerder op de dag, en Cordelia waagde het te vragen: ‘Denkt u dat Aral nu in Hassadar is?’ Ze kon zich er niet toe brengen om te vragen: Denkt u dat hij het heeft gehaald naar Hassadar?

‘Hij zal er zo langzamerhand alweer weg zijn.’

‘Ik dacht dat hij het garnizoen daar zou mobiliseren.’

‘Mobiliseren en verspreiden, in honderd verschillende richtingen. En welk peloton heeft de keizer? Dat weet Vordarian niet. Maar met een beetje geluk laat die verrader zich verlokken om Hassadar te bezetten.’

‘Geluk?’

‘Een kleine maar waardevolle afleidingsmanoeuvre. Hassadar heeft voor geen van beide partijen noemenswaardige strategische waarde. Maar Vordarian moet een deel van zijn — ongetwijfeld eindige aantal — loyale troepen afsplitsen om het te bezetten, diep in vijandig gebied met een lange guerrillatraditie. Wij zullen betrouwbare informatie krijgen over alles wat ze daar doen, maar de bevolking zal voor hen volkomen ondoorzichtig zijn.

En het is mijn hoofdstad. Hij bezet de districtshoofdstad van een graaf met keizerlijke troepen; dat zal al mijn medegraven aan het denken zetten. Ben ik de volgende? Aral is waarschijnlijk verder gereisd naar Tanery, een basis voor ruimteveren. Hij moet een onafhankelijke communicatieweg openen met de strijdkrachten die in de ruimte gelegerd zijn, als Vordarian het keizerlijke hoofdkwartier inderdaad heeft afgesloten. De loyaliteit van de ruimtetroepen zal doorslaggevend zijn. Ik voorspel een hevige uitbarsting van technische problemen in hun communicatieruimtes, als de bevelhebbers van de schepen zich verdringen om erachter te komen wie de winnende partij zal zijn.’ Pjotr stootte een macaber gegrinnik uit, in de schaduw. ‘Vordarian is te jong om zich de oorlog van keizer Joeri de Dwaze te herinneren. Dat is pech voor hem. Maar hij heeft al genoeg voordeel, met zijn snelle start, en ik zou hem niet graag nog meer gunnen.’

‘Hoe snel… is het allemaal gegaan?’

‘Snel. Er was nog geen teken van enige onrust toen ik rond het middaguur in de hoofdstad was. Die moet meteen nadat ik er weg was zijn uitgebroken.’

Even hing er een kilte tussen hen die niets met de regen te maken had, toen ze zich beiden herinnerden waarom Pjotr dat tochtje vandaag had gemaakt.

‘Heeft de hoofdstad… grote strategische waarde?’ vroeg Cordelia, die van onderwerp veranderde omdat ze die rauwe wond niet weer wilde openrijten.

‘In bepaalde oorlogen zou ze die wel hebben. In deze niet. Dit is geen oorlog om grondgebied. Ik vraag me af of Vordarian dat beseft. Het is een oorlog om loyaliteiten, om de geest van de mensen. Geen enkel materieel object is van meer dan voorbijgaand tactisch belang. Maar Vorbarr Sultana is wel een centrum van communicatie, en communicatie is veel. Maar het is niet het enige centrum. Parallelle distributie zal ook voldoende zijn.’

Wij hebben helemaal geen middelen van communicatie, dacht Cordelia mat. Hier buiten in het bos in de regen. ‘Maar als Vordarian op dit moment het keizerlijke militaire hoofdkwartier in handen heeft…’

‘Wat hij nu in handen heeft is, tenzij ik me vergis, een heel groot gebouw vol chaos. Ik betwijfel of een kwart van de mannen op hun post is, en de helft daarvan is bezig met het beramen van sabotage ten behoeve van de partij die ze in het geheim steunen. De rest rent rond op zoek naar een schuilplaats of probeert hun gezin de stad uit te krijgen.’

‘Zal kapitein Vorpatril veilig… Zal Vordarian de heer en vrouwe Vorpatril lastig vallen, denkt u?’ De baby van Alys Vorpatril was bijna voldragen. ‘Toen ze Cordelia had bezocht in het KeiMil — was dat nog maar tien dagen geleden? — was haar soepele tred inmiddels veranderd in een zware platvoetige waggelgang, en haar buik was een schommelende, hoge voetbal. Haar arts beloofde haar een grote jongen. Ivan, zou hij genoemd worden. Zijn kinderkamer was volledig ingericht en geschilderd, had ze gekreund, en nü zou een goede tijd zijn… Nü was geen goede tijd meer.

‘Padma Vorpatril zal boven aan de lijst staan. Ze zullen zeker jacht op hem maken. Hij en Aral zijn nu de laatste afstammelingen van prins Xav, als iemand gek genoeg is om dat verdomde opvolgingsdebat nieuw leven in te blazen. Of als er iets met Gregor gebeurt.’ Hij beet zijn laatste zin af alsof hij het noodlot met zijn tanden tegen kon houden.

‘En vrouwe Vorpatril en de baby ook?’

‘Alys Vorpatril misschien niet. Maar de jongen zeker.’

Niet echt twee onafhankelijke personen, op dit ogenblik.

De wind was eindelijk gaan liggen. Cordelia hoorde de paarden met hun tanden planten afscheuren en gestaag kauwen.

‘Zullen de paarden niet zichtbaar zijn via thermische sensoren? En wij ook, hoewel we alles met accu’s hebben weggedaan? Ik zie niet in hoe ze ons lang over het hoofd kunnen zien.’ Waren er op dit moment troepen boven hen, ogen in de wolken?

‘O, alle mensen en dieren in deze heuvels zullen zichtbaar zijn met hun thermische sensoren, als ze die eenmaal de juiste kant op richten.’

‘Alle? Ik heb niets gezien.’

‘We zijn vanavond een stuk of twintig kleine hoeves gepasseerd. Alle mensen en hun koeien, hun geiten, hun edelherten, hun paarden en hun kinderen. We zijn strootjes in een hooiberg. Maar het is wel verstandig om binnenkort uit elkaar te gaan. Als we morgen voordat de ochtend halverwege is bij het pad onder aan de Amiepas zijn, heb ik wel een paar ideeën.’

Tegen de tijd dat Bothari haar weer op Rose hees, werd de diepe duisternis grijzig. Het licht dat voorafging aan de zonsopgang sijpelde het bos in toen ze weer op pad gingen. Boomtakken waren houtskoolstaafjes, druipend van de mist. Ze klemde zich in zwijgende ellende aan haar zadel vast, meegevoerd door Bothari. De eerste twintig minuten van de rit sliep Gregor gewoon door, met open mond en slap en bleek in Pjotrs arm.

Het toenemende licht onthulde de schade die de nacht had aangericht. Bothari en Esterhazy waren allebei modderig en haveloos, met een waas van stoppels, en hun bruin-met-zilveren uniform was gekreukt.

Bothari, die zijn jasje aan Gregor had gegeven, reed in hemdsmouwen. De openstaande ronde kraag van zijn overhemd gaf hem het aanzien van een veroordeelde misdadiger die naar het blok werd gevoerd om onthoofd te worden. Pjotrs generaalsuniform had het aardig overleefd, maar het stoppelige gezicht met de rode ogen dat erboven uitstak was dat van een zwerver. Zelf voelde Cordelia zich hopeloos slonzig, met haar natte slierten haar, haar mengelmoes aan oude kleren en haar sloffen.

Het kan altijd nog erger. Ik had nog in verwachting kunnen zijn. Als ik nu sterf, sterf ik in elk geval in mijn eentje. Was de kleine Miles op dit ogenblik veiliger dan zijzelf? Anoniem in zijn replicator op een plank ergens in het beveiligde laboratorium van Vaagen en Henri? Ze kon het hopen, al kon ze het niet geloven. Jullie Barrayaraanse klootzakken kunnen mijn zoon maar beter met rust laten.

Ze zigzagden een lange helling op. De paarden hijgden als blaasbalgen hoewel ze nog maar net weer liepen, ze werden weigerachtig en struikelden over wortels en stenen. Ze kwamen in een klein dal tot stilstand. Paarden en mensen dronken uit het modderige beekje. Esterhazy maakte de zadelriemen weer los. Hij krabde de paarden onder hun hoofdbanden en ze duwden hun neus tegen hem aan en doorzochten zijn lege zakken naar lekkere hapjes. Hij fluisterde hun verontschuldigingen en aanmoedigingen toe. ‘Het komt allemaal goed, Rosie, aan het eind van de dag kun je uitrusten. Nog maar een paar uur.’ Dat was meer informatie dan Cordelia van wie dan ook gekregen had.

Esterhazy liet de paarden over aan Bothari en ging met Pjotr mee het bos in; ze klauterden de heuvel op. Gregor hield zich bezig met het verzamelen van planten en probeerde die aan de paarden te voeren. Ze pakten de inheemse Barrayaraanse planten met hun lippen aan en lieten ze dan slordig weer uit hun mond vallen: niet te eten. Gregor bleef het groen oppakken en opnieuw aanbieden, en probeerde het langs de bitten van de paarden naar binnen te schuiven. ‘Weet jij wat de graaf is gaan doen?’ vroeg Cordelia aan Bothari. Hij haalde zijn schouders op. ‘Contact met iemand leggen. Dit is niks.’ Een ruk van zijn hoofd in onduidelijke richting gaf hun nacht van rondtrekken door het kreupelhout aan.

Cordelia kon het daar alleen maar mee eens zijn. Ze ging op haar rug liggen en luisterde of ze lichtvliegers hoorde, maar er was alleen het geluid van het kabbelende water in het beekje, en als een soort echo daarvan het knorren van haar lege maag. Ze werd één keer gedwongen te bewegen, om de hongerige Gregor ervan te weerhouden een van de mogelijk giftige planten zelf te proberen. ‘Maar deze aten de paarden wel,’ protesteerde hij. ‘Nee!’ Cordelia huiverde bij de gedetailleerde beelden van ongunstige biochemische en histaminereacties die als een moleculaire optocht door haar hoofd dansten. ‘Dat is een van de eerste dingen die je je moet aanleren voor de Bètaanse Sterrenkundige Verkenning, weet je. Nooit vreemde dingen in je mond stoppen voordat ze zijn gecontroleerd door het lab. Je moet zelfs proberen je ogen, mond en slijmvliezen niet aan te raken.’

Dat bracht Gregor ertoe onbewust langs zijn neus en in zijn ogen te wrijven. Cordelia zuchtte en ging weer zitten. Ze zoog op haar tong terwijl ze aan het water uit het beekje dacht en hoopte dat Gregor haar niet op haar inconsequentie zou wijzen. Gregor gooide kiezelsteentjes in de plassen.

Een vol uur later kwam Esterhazy terug. ‘Kom mee.’ Deze keer voerden ze de paarden aan de teugels mee, een onmiskenbaar teken dat er een steile klim kwam. Cordelia klauterde en schramde haar handen. De flanken van de paarden zwoegden. Over de top, naar beneden, weer naar boven, en ze kwamen uit bij een modderig karrenspoor door het bos.

‘Waar zijn we?’ vroeg Cordelia.

‘De weg naar de Amiepas, mevrouw,’ antwoordde Esterhazy. ‘Is dit een weg?’ mompelde Cordelia ontzet, terwijl ze hem naar beide kanten afstaarde. Pjotr stond een stukje verderop bij een andere oude man die de teugels van een robuust klein zwart-met-wit paard vasthield.

Het paard zag er een stuk verzorgder uit dan de oude man. Zijn witte vacht straalde en zijn zwarte vacht glansde. Zijn manen en staart waren geborsteld zodat ze zo zacht als dons waren. Maar zijn benen en vetlokken waren nat en donker, en zijn buik bespat met verse modder. Behalve een oud cavaleriezadel, net als het paard van Pjotr, droeg het gevlekte paard ook nog vier grote zadeltassen, een stel vóór en een stel achter het zadel, en een opgerolde slaapzak. De oude man, die net zo ongeschoren was als Pjotr, droeg een jasje van de Keizerlijke Posterijen dat zo versleten was dat de blauwe kleur grijs was geworden. Dit was aangevuld met losse onderdelen van andere oude uniformen: een zwart legerhemd, een oude groene broek van een groot tenue en versleten maar goed in het vet gezette kniehoge officiersrijlaarzen aan zijn gebogen o-benen. Hij droeg ook een vilten hoed die bij geen enkel uniform hoorde, met een paar droogbloemen achter de verbleekte gedessineerde band gestoken. Hij smakte met zijn zwartgevlekte lippen en staarde naar Cordelia. Hij miste een paar tanden; de rest was lang en geelbruin.

De blik van de oude man viel op Gregor, die Cordelia’s hand vasthield. ‘Dus dat is hem, hè? Huh. Stelt niet veel voor.’ Hij spoog bedachtzaam in het onkruid langs het pad.

‘Hij kan nog best wat worden,’ beweerde Pjotr. ‘Als hij er de tijd voor krijgt.’

‘Ik zal zien wat ik kan doen, generaal.’

Pjotr grinnikte als om een grapje voor ingewijden. ‘Heb je proviand bij je?’

‘Natuurlijk.’ De oude man grijnsde en draaide zich om teneinde in een van zijn zadeltassen te zoeken. Hij haalde een pakje rozijnen in een afgedankt stuk plastic te voorschijn, een paar blokjes bruinige kristallen die in bladeren waren gewikkeld, en wat oogde als een handjevol stroken leer, opnieuw in een verpakking van een gebruikte plastic doorslag. Cordelia zag een opschrift: ‘Herziening van het Postreglement C6.77a, gewijzigd 6/17. Archiveer onmiddellijk in Permanent Archief.’ Pjotr bekeek de voorraad kritisch. ‘Gedroogde geit?’ vroeg hij terwijl hij naar de leerachtige substantie knikte. ‘Voor het grootste deel,’ zei de oude man.

‘We nemen de helft. En de rozijnen. Bewaar de ahornsuiker maar voor de kinderen.’ Maar Pjotr stopte er één blokje van in zijn mond. ‘Ik zie je over ongeveer drie dagen tot een week. Je herinnert je de gebruikelijke procedure uit Joeri’s Oorlog, hè?’

‘Jazeker,’ zei de oude man lijzig.

‘Sergeant.’ Pjotr wenkte Bothari. ‘Jij gaat met de majoor hier mee. Neem haar mee, en de jongen. Hij zal jullie naar een schuilplaats brengen. Hou jullie gedeisd totdat ik jullie kom halen.’

‘Ja, meneer,’ zei Bothari met vlakke stem. Alleen zijn heen en weer schietende blik verraadde zijn onrust.

‘Wat hebben we hier, generaal?’ informeerde de oude man terwijl hij opkeek naar Bothari. ‘Een nieuwe?’

‘Een stadsjongen,’ zei Pjotr. ‘Van mijn zoon. Hij zegt niet veel. Maar hij is goed in het doorsnijden van kelen. Hij redt het wel.’

‘Ja? Mooi.’

Pjotr bewoog een stuk langzamer. Hij wachtte met opstijgen tot Esterhazy hem een voetje gaf. Hij ging met een zucht in zijn zadel zitten, zijn rug een ogenblik gebogen in een voor hem ongebruikelijk slome houding. ‘Verdomme, ik word oud voor dit soort dingen.’ Attent stak de man die Pjotr de majoor had genoemd zijn hand in een zak en haalde een leren etui te voorschijn. ‘Wilt u mijn kauwblad, generaal? Beter dan geit, ook al doe je er niet zo lang mee.’ Pjotrs gezicht klaarde op. ‘Ah. Ik zou je zeer dankbaar zijn. Maar niet je hele etui, man.’ Pjotr stak zijn vingers in het etui met geperste gedroogde bladeren en haalde er een ruime helft voor zichzelf af, die hij in zijn borstzak propte. Hij stopte een dot in zijn wang en gaf het etui met een oprecht saluut terug. Kauwblad was een licht stimulerend middel; Cordelia had Pjotr het nooit zien gebruiken in Vorbarr Sultana. ‘Zorg goed voor de paarden van meneer,’ riep Esterhazy tamelijk wanhopig naar Bothari. ‘Vergeet niet dat het geen machines zijn.’ Bothari gromde iets onduidelijks terwijl de graaf en Esterhazy hun dieren weer terug het pad af dirigeerden. In een oogwenk waren ze uit het gezicht verdwenen. Er daalde een diepe stilte neer.

TWAALF

De majoor zette Gregor achter zich op het paard, waar hij gerieflijk werd ondersteund door de slaapzak en de zadeltassen. Cordelia moest nog eenmaal in dat martelwerktuig voor mensen en paarden klimmen dat een zadel werd genoemd. Het was haar nooit gelukt zonder Bothari. De majoor nam deze keer haar teugels, en Rose en zijn paard liepen naast elkaar zonder al dat geruk aan het bit. Bothari volgde waakzaam achteraan.

‘Zo,’ zei de oude man na een tijdje, met een zijdelingse blik op haar, ‘dus u bent de nieuwe vrouwe Vorkosigan.’

Cordelia, die verfomfaaid en vuil was, glimlachte vertwijfeld terug. ‘Ja. Eh, graaf Pjotr heeft uw naam niet genoemd, majoor…?’

‘Amor Klyeuvi, mevrouw. Maar de mensen hier noemen me gewoon Kly.’

‘En, eh… wat bent u?’ Behalve een of andere bergkobold die Pjotr uit de grond had doen oprijzen.

Hij glimlachte, een uitdrukking die eerder afstotend dan aangenaam was, gezien de staat van zijn gebit. ‘Ik ben de Keizerlijke Post, mevrouw. Ik rijd het traject vanuit Vorkosigan Surleau door deze heuvels elke tien dagen. Doe ik al achttien jaar. Er zijn hier jonge mensen die zelf alweer kinderen hebben en die mij niet anders kennen dan als Kly de Post.’

‘Ik dacht dat de post in deze gebieden met lichtvliegers werd gebracht.’

‘Die worden geleidelijk ingevoerd. Maar de vliegers gaan niet naar elk huis, alleen naar centrale afleverpunten. Er komt geen hoffelijkheid meer aan te pas.’ Hij spoog vol weerzin een pruim uit. ‘Maar als de generaal ze hier nog twee jaar weg kan houden, maak ik mijn laatste twintig vol en dan ben ik driemaal twintig jaar in het leger. Ik ben uit actieve dienst gegaan bij dubbel twintig, snapt u.’

‘Uit welk onderdeel, majoor Klyeuvi?’

‘Keizerlijke Commandotroepen.’ Hij keek tersluiks naar haar reactie. Ze beloonde hem met vol ontzag opgetrokken wenkbrauwen. ‘Ik was een keelafsnijder, geen technicus. Daarom kon ik nooit hoger worden dan majoor. Ik ben op mijn veertiende begonnen, in deze bergen, de Cetagandanen omsingelen met de generaal en Ezar. Daarna ben ik nooit meer teruggegaan naar school. Alleen maar naar militaire trainingen. Ten slotte werd ik overbodig voor het leger.’

‘Niet helemaal, blijkbaar,’ zei Cordelia terwijl ze om zich heen keek in de schijnbaar onbevolkte wildernis.

‘Nee…’ Zijn ademhaling ging over in een zucht met getuite lippen, terwijl hij in peinzende ongerustheid over zijn schouder achteromkeek naar Gregor.

‘Heeft Pjotr u verteld wat er gistermiddag is gebeurd?’

‘Jep. Ik ben eergisterochtend bij het meer weggegaan. Heb alle opwinding gemist. Ik verwacht dat het nieuws me voor het middaguur zal inhalen.’

‘Is het waarschijnlijk dat we door… iets anders worden ingehaald?’

‘Dat zullen we moeten afwachten.’ Hij voegde daar aarzelend aan toe: ‘U moet die kleren kwijt, mevrouw. De naam vorkosigan, a. in grote blokletters op de zak van uw jasje is niet echt onopvallend.’ Cordelia wierp verdrietig een blik naar beneden op Arals zwarte uniformhemd.

‘De livrei van meneer trekt ook nogal de aandacht,’ vervolgde Kly, omkijkend naar Bothari. ‘Maar in de juiste kleren zullen jullie niet opvallen. Ik zal zien wat ik kan doen, zo meteen.’

Cordelia had buikpijn bij het vooruitzicht van rust. Een toevluchtsoord. Maar welke prijs zouden degenen moeten betalen die haar dat toevluchtsoord boden? ‘Brengt het u in gevaar om ons te helpen?’ Hij trok zijn borstelige grijze wenkbrauwen op. ‘Zou kunnen.’ Zijn toon nodigde niet uit tot verder uitdiepen van het onderwerp. Ze moest op een of andere manier haar vermoeide geest weer op gang brengen, als ze van enig nut wilde zijn voor iedereen om zich heen, in plaats van ze slechts in gevaar te brengen. ‘Dat kauwblad van u, heeft dat net zo’n soort effect als koffie?’

‘O, beter dan koffie, mevrouw.’

‘Mag ik er wat van proberen?’ Bedeesd dempte ze haar stem. Misschien was het een te intiem verzoek.

Zijn wangen plooiden zich in een droge grijns. ‘Alleen boerenpummels zoals ik gebruiken kauwblad, mevrouw. Mooie Vor-dames uit de hoofdstad zouden niet dood gevonden willen worden met zoiets tussen hun parelwitte tandjes.’

‘Ik ben niet mooi, ik ben geen dame en ik kom niet uit de hoofdstad. En ik zou op het moment een moord doen voor koffie. Ik wil het graag proberen.’

Hij legde zijn teugels op de nek van zijn gestaag voortsjokkende paard, rommelde in de zak van zijn blauwgrijze jasje en trok zijn etui te voorschijn. Hij brak een dot af, met niet al te schone vingers, en gaf het haar aan.

Ze keek er even weifelend naar, donker en bladachtig in haar handpalm. Stop nooit vreemde organische stoffen in je mond voordat ze gecontroleerd zijn door het lab. Ze pakte het op met haar lippen. De pruim was kleverig gemaakt met een beetje ahornstroop, maar nadat haar speeksel de eerste alarmerende zoetigheid had weggespoeld was de smaak aangenaam bitter en scherp. Het leek het laagje op haar tanden van de afgelopen nacht te verwijderen, een hele verbetering. Ze ging rechter zitten.

Kly keek haar geamuseerd aan. ‘Wat bent u dan wel, buitenwereldse niet-dame?’

‘Ik ben astrocartograaf geweest. Toen kapitein van een Verkenningsschip. Toen soldaat, krijgsgevangene en voortvluchtige. En daarna echtgenote, en toen moeder. Ik weet niet wat ik hierna zal worden,’ antwoordde ze naar waarheid, met de pruim in haar mond. Alsjeblieft geen weduwe.

‘Moeder? Ik heb gehoord dat u in verwachting was, maar… hebt u de baby niet verloren aan soltoxine?’ Hij keek in verwarring naar haar middel.

‘Nog niet. Hij heeft nog een kleine kans. Hoewel het een beetje oneerlijk lijkt om hem het nu al op te laten nemen tegen heel Barrayar… Hij is te vroeg geboren. Door middel van een chirurgische ingreep.’ (Ze besloot niet te proberen de kunstmatige baarmoeder uit te leggen.) ‘Hij is in het Keizerlijke Militaire Hospitaal. In Vorbarr Sultana. Dat voor zover ik weet net is ingenomen door Vordarians opstandelingen…’ Ze huiverde. Vaagens lab was geheim, en er was niets om iemands aandacht te trekken. Miles was veilig, veilig, veilig; één barstje in die eierschil van overtuiging en de hysterie zou te voorschijn kruipen… Aral, nou ja, als iemand voor zichzelf kon zorgen was het Aral wel. Maar hoe had hij er dan zo in kunnen lopen, hè, hè? Er bestond geen twijfel over dat de KeiVei wemelde van de verraders. Ze konden niemand hier vertrouwen, en waar was Illyan? Zat hij vast in Vorbarr Sultana? Of speelde hij met Vordarian onder één hoedje? Nee… Waarschijnlijk was hij afgesneden. Net als Kareen. Net als Padma en Alys Vorpatril. Een wedloop van het leven tegen de dood… ‘Niemand zal het hospitaal lastig vallen,’ zei Kly, die naar haar gezicht keek.

‘Ik… Nee. Natuurlijk niet.’

‘Waarom bent u naar Barrayar gekomen, buitenwereldse?’

‘Ik wilde kinderen krijgen.’ Er rolde een vreugdeloze lach van haar lippen. ‘Heb jij kinderen, Kly de Post?’

‘Voor zover ik weet niet.’

‘Daar heb je heel verstandig aan gedaan.’

‘O…’ Zijn uitdrukking werd afwezig. ‘Ik weet het niet. Sinds mijn vrouw is overleden, is het nogal stil geworden. Sommige mannen die ik ken, hebben veel zorgen gehad om hun kinderen. Ezar. Pjotr. Ik weet niet wie de offergaven op mijn graf in brand zal steken. M’n nichtje misschien.’

Cordelia wierp een blik op Gregor, die heen en weer wiegde op de zadeltassen en luisterde. Gregor had de lont van Ezars enorme offervuur aangestoken, zijn hand geleid door die van Aral. Ze reden omhoog over het pad. Vier keer dook Kly een zijpad in terwijl Cordelia, Bothari en Gregor uit het zicht wachtten. Van de derde van deze bestelritjes kwam Kly terug met een bundeltje dat onder andere bestond uit een oude rok, een versleten lange broek en wat graan voor de vermoeide paarden. Cordelia, die het nog steeds koud had, trok de rok aan over haar oude verkenningsbroek. Bothari verwisselde zijn opvallende bruine uniformbroek met de zilveren streep opzij voor het afdankertje van de man uit de heuvels. De pijpen waren te kort en trokken op tot boven zijn enkels, zodat hij eruitzag als een sinistere vogelverschrikker. Bothari’s uniform en Cordelia’s zwarte legerhemd werden uit het zicht opgeborgen in een lege postzak. Kly loste het probleem van Gregors ontbrekende schoen op door hem eenvoudig ook de andere uit te trekken en de jongen blootsvoets te laten gaan, en hij verborg zijn te mooie blauwe pak onder een bovenmaats mannenoverhemd waarvan hij de mouwen oprolde. Man, vrouw, kind, ze zagen eruit als een haveloos, armoedig gezinnetje uit de heuvels. Ze bereikten de top van de Amiepas en begonnen aan de afdaling. Af en toe stonden er mensen langs de kant van de weg op Kly te wachten; hij bracht mondelinge boodschappen over, die hij, voor zover Cordelia kon bepalen, woordelijk afratelde. Hij deelde brieven op papier uit en goedkope stemschijfjes met blikkerige, dunne afspeelapparaatjes. Tweemaal bleef hij staan om brieven voor te lezen aan blijkbaar analfabete ontvangers, en eenmaal aan een blinde man die werd geleid door een klein meisje. Cordelia werd bij elke vriendelijke ontmoeting onrustiger, uitgeput door inspanning en nervositeit. Zal die man ons verraden? Wat voor indruk ?naken we op die vrouw? De blinde man kan ons in elk geval niet beschrijven…

Toen Kly tegen de schemering terugkwam van een van zijn bestelritjes, keek hij het verlaten, beschaduwde spoor door de wildernis naar beide kanten af en verklaarde: ‘Het is hier veel te druk.’ Het was een teken van Cordelia’s gespannenheid dat ze merkte dat ze het met hem eens was.

Hij bekeek haar met een bezorgde blik. ‘Denkt u dat u het nog vier uur kunt volhouden, mevrouw?’

Wat is het alternatief? Hier naast deze modderplas gaan zitten huilen totdat we gevangen worden genomen?Ze kwam met moeite overeind van de boomstronk waar ze op was gaan zitten om op de terugkeer van hun gids te wachten. ‘Dat hangt ervan af wat er aan het eind van die vier uur is.’

‘Mijn huis. Meestal breng ik deze nacht door bij mijn nichtje, hier vlakbij. Als ik mijn bestellingen rondbreng, doe ik er van hier af nog een uur of tien over, maar als we meteen door naar boven gaan, kunnen we het in vier halen. Dan kan ik morgenochtend weer naar dit punt terugkomen en mijn gebruikelijke schema aanhouden. Heel onopvallend. Niets op aan te merken.’

Wat betekent ‘meteen door naar boven’?Maar het was duidelijk dat Kly gelijk had; hun hele veiligheid was gebaseerd op hun anonimiteit, hun onzichtbaarheid. Hoe sneller ze uit het zicht waren, hoe beter. ‘Ga maar voorop, majoor.’

Het duurde zes uur. Kort voordat ze hun bestemming bereikten, werd Bothari’s paard kreupel. Hij steeg af en trok het mee. Het hinkte en zwaaide met zijn hoofd. Cordelia ging ook lopen om de spanning in haar pijnlijke benen te verminderen en om zichzelf warm en wakker te houden in de kille duisternis. Gregor viel in slaap en tuimelde van het paard, huilde om zijn moeder, en viel weer in slaap toen Kly hem voor zich zette om hem beter vast te kunnen houden. Bij de laatste klim raakte Cordelia buiten adem en sloeg haar hart op hol, ook al hing ze aan de stijgbeugel van Rose om zich te laten helpen. Beide paarden bewogen als oude vrouwtjes met artritis en strompelden hortend voort; alleen de aangeboren kuddegeest van de dieren zorgde ervoor dat ze Kly’s robuuste paard bleven volgen.

Plotseling werd de klim een afdaling, over een bergrug een grote vallei in. De boomgroei werd karig en onregelmatig, onderbroken door bergweiden. Cordelia voelde dat de open ruimte zich om haar heen uitstrekte, eindelijk had het landschap echt de schaal van de bergen, grote kloven van schaduw, enorme steenmassa’s, zo stil als de eeuwigheid. Er smolten drie sneeuwvlokken op haar omhoogstarende gezicht. Aan de rand van een vaag zichtbaar groepje bomen bleef Kly staan. ‘Einde van de rit, mensen.’

Cordelia leidde een slaapwandelende Gregor het hutje in, zocht op de tast een bed en rolde hem erin. Hij jammerde in zijn slaap toen ze de dekens over hem heen trok. Ze stond op haar benen te zwaaien, geestelijk verdoofd, schopte in een laatste vlaag van helderheid haar sloffen uit en klom naast hem in bed. Zijn voeten waren zo koud ais die van een diepgevroren lijk. Toen ze die tegen haar lichaam opwarmde, veranderde zijn gebibber langzamerhand in een diepere slaap. Ze was er zich vagelijk van bewust dat Kly, Bothari of wie dan ook een vuur had gemaakt in de open haard. Arme Bothari, hij was al precies net zo lang wakker als zij. In zuiver militair opzicht was hij haar man; ze moest ervoor zorgen dat hij at, zijn voeten verzorgde, sliep… dat moest ze, dat moest ze…

Cordelia schrok wakker en ontdekte dat de beweging die haar gewekt had afkomstig was van Gregor, die naast haar rechtop was gaan zitten en wazig en gedesoriënteerd in zijn ogen wreef. Er stroomde licht naar binnen door twee vuile ramen aan weerszijden van de houten voordeur. De blokhut — twee van de muren leken te zijn gemaakt van hele boomstammen die waren opgestapeld — bestond uit slechts één ruimte. In de grijze stenen haard tegen een van de muren stonden een ketel en een pan met een deksel op een rooster boven een bed van gloeiende kooltjes. Cordelia bracht zich weer in herinnering dat hout hier voor armoede stond, niet voor rijkdom. Ze moesten gisteren wel tien miljoen bomen voorbij zijn gereden.

Ze ging zitten en haar adem stokte van de pijn van de melkzuur-opeenhoping in haar spieren. Ze rekte haar benen uit. Het bed was een net van touw dat over een frame was gespannen en waar eerst een met stro gevuld matras en dan een met veren gevuld matras op lag. Zij en Gregor hadden het in elk geval lekker warm, in hun nestje. Het rook stoffig in de kamer, met een vleugje van de aangename geur van brandend hout.

Er weerklonken voetstappen op de planken van de veranda buiten, en Cordelia greep in plotselinge paniek Gregors arm. Wegrennen kon niet en die zwarte ijzeren pook zou maar een armzalig wapen zijn tegen een bedwelmer of zenuwvernietiger, maar de voetstappen waren van Bothari. Hij glipte door de deur, samen met een windstoot van buiten. Zijn grof genaaide jasje van geelbruine stof moest geleend zijn van Kly, te zien aan de manier waarop zijn magere polsen naar buiten staken onder de omgeslagen manchetten. Hij zou gemakkelijk voor een man uit de bergen kunnen doorgaan, zolang hij zijn mond maar dichthield om zijn stadsaccent te verbergen.

Hij knikte hen toe. ‘Mevrouw. Sire.’ Hij knielde neer bij de open haard, keek even onder het deksel van de pan en controleerde de temperatuur van de ketel door zijn grote hand er een paar centimeter boven te houden. ‘Er zijn grutten met stroop,’ zei hij. ‘Warm water. Kruidenthee. Gedroogd fruit. Geen boter.’

‘Wat is er gebeurd?’ Cordelia wreef haar gezicht wakker en zwaaide haar benen over de rand van het bed, met het plan naar de kruidenthee te strompelen.

‘Niet veel. De majoor heeft zijn paard een tijdje laten rusten en is voordat het licht werd weer vertrokken, om zich aan zijn schema te houden. Sinds die tijd is het heel stil.’

‘Heb jij al wat geslapen?’

‘Een paar uur, geloof ik.’

De thee moest wachten terwijl Cordelia de keizer meenam de heuvel af naar Kly’s gemakhuisje. Gregor trok zijn neus op en keek onzeker naar de wc-pot van volwassen formaat. Terug op de veranda van de blokhut zorgde Cordelia ervoor dat hij zijn handen en gezicht waste bij een gedeukte metalen wasbak.

Toen ze haar gezicht droog en haar beeld helder had geveegd met een handdoek, bleek het uitzicht vanaf de veranda magnifiek te zijn. Het halve district van de Vorkosigans leek beneden hen uitgespreid te liggen, de bruine heuvels en de groen-met-geel gevlekte, bewoonde vlakten daaronder. ‘Is dat ons meer?’ Cordelia knikte naar een zilveren glinstering in de heuvels, vlak bij de grens van haar gezichtsveld, ‘ik geloof het wel,’ zei Bothari, die zijn ogen tot spleetjes kneep. Wat ver, om te voet zo snel te zijn gekomen. Wat angstwekkend dichtbij, in een lichtvlieger… Nou ja, je kon in elk geval zien wat er aankwam.

De warme grutten met stroop, geserveerd op een wit bord met een barst erin, smaakten heerlijk. Cordelia goot kruidenthee naar binnen en besefte dat ze gevaarlijk uitgedroogd was geraakt. Ze moedigde Gregor aan te drinken, maar hij vond de scherpe smaak van de thee niet lekker. Bothari leek bijna overweldigd door schaamte dat hij geen melk uit de lucht kon toveren op verzoek van zijn keizer. Cordelia loste het dilemma op door de thee zoeter te maken met stroop, waardoor hij aanvaardbaar werd.

Tegen de tijd dat ze klaar waren met hun ontbijt, de paar borden en het bestek hadden afgewassen en het beetje afwaswater over de reling van de veranda hadden gegooid, was de veranda genoeg opgewarmd door de ochtendzon om er te kunnen zitten.

‘Kruip jij maar in bed, sergeant. Ik hou de wacht wel. Eh… heeft Kly nog suggesties gedaan over wat we moeten doen als we hier door een vijandig iemand worden overvallen voordat hij terug is? Het ziet er een beetje uit alsof de plekken om naar te vluchten op zijn.’

‘Niet helemaal, mevrouw. Er zijn wat grotten, in dat lapje bos daarachter. Een oude schuilplaats voor guerrillastrijders. Kly heeft me er gisteravond mee naartoe genomen en me de ingang laten zien.’ Cordelia zuchtte. ‘Goed. Ga slapen, sergeant, want later hebben we je vast weer nodig.’

Ze ging in een van de houten stoelen in de zon zitten, zodat in elk geval haar lichaam uitrustte, ook al deed haar geest dat niet. Ze spande haar ogen en oren in om elk spoor op te merken van een lichtvlieger of zwaardere luchtmobiel in de verte. Ze bond vodden om Gregors voeten bij wijze van geïmproviseerde schoenen, en hij wandelde rond en onderzocht alles. Ze ging met hem mee naar de schuur om naar de paarden te kijken. Het dier van de sergeant was nog steeds heel kreupel en Rose bewoog zo weinig mogelijk, maar ze hadden voer in de vorm van een hooischelf en water uit een beekje dat langs de rand van hun omheinde stukje land liep. Het andere paard van Kly, een magere en gezond ogende vos, leek de paardeninvasie te gedogen en hapte alleen als Rose te dicht naar zijn kant van de hooischelf kwam. Cordelia en Gregor zaten op de trap van de veranda toen de zon haar hoogtepunt bereikte; de temperatuur was nu aangenaam. Het enige geluid in de uitgestrekte vallei, afgezien van een briesje door de takken, was het gesnurk van Bothari, dat door de muren van de blokhut weerklonk. Cordelia bedacht dat dit het meest ontspannen moment was dat ze voorlopig kon verwachten en durfde Gregor eindelijk te ondervragen over wat hij had gezien — haar enige ooggetuigenverslag — van de staatsgreep in de hoofdstad. Ze werd er niet veel wijzer van; Gregors vijl jaar oude ogen zagen heel goed wat er gebeurde, maar het waaróm ontging hem. Op een hoger niveau had zij hetzelfde probleem, moest Cordelia zichzelf spottend toegeven. ‘De soldaten kwamen. De kolonel zei tegen mama en mij dat we mee moesten komen. Een van onze livreiknechten kwam binnen. De kolonel schoot op hem.’

‘Met een bedwelmer of een zenuwvernietiger?’

‘Zenuwvernietiger. Blauw licht. Hij viel op de grond. Ze namen ons mee naar de Marmeren Binnenplaats. Ze hadden luchtmobielen. Toen kwam kapitein Negri binnenrennen, met wat manschappen. Een soldaat greep me vast, en mama wilde me terugtrekken, en zo gebeurde dat met mijn schoen. Hij ging uit in haar hand. Ik had hem… vaster moeten strikken, ’s ochtends. Toen schoot kapitein Negri de soldaat neer die mij droeg, en een paar soldaten schoten op kapitein Negri…’

‘Plasmaboog? Heeft hij toen die vreselijke brandwond opgelopen?’ vroeg Cordelia. Ze probeerde haar toon heel rustig te houden. Gregor knikte zwijgend. ‘Een paar soldaten namen mama mee, die andere, niet die van Negri. Kapitein Negri pakte me op en rende weg. We zijn door de tunnels gegaan, onder de residentie, en kwamen uit in een garage. We zijn in de lichtvlieger gestapt. Ze schoten op ons. Kapitein Negri zei steeds dat ik mijn mond moest houden, dat ik stil moest zijn. We vlogen en vlogen, en hij bleef naar me schreeuwen dat ik stil moest zijn, maar dat was ik al. En toen zijn we bij het meer geland.’ Gregor beefde weer.

‘Hm.’ Cordelia zag Kareen tot in detail voor zich, ondanks de eenvoud van Gregors relaas. Dat serene gezicht, verwrongen in krijsende woede en angst toen ze de zoon die ze op de Barrayaraanse, moeilijke manier ter wereld had gebracht, losrukten uit haar greep en niets anders achterlieten dan… een schoen, van heel hun hachelijke bestaan en al hun vergankelijke bezittingen. Dus de troepen van Vordarian hadden Kareen. Als gijzelaar? Slachtoffer? Levend of dood? ‘Denk je dat alles goed is met mama?’

‘Vast wel.’ Cordelia schoof ongemakkelijk heen en weer. ‘Ze is een zeer waardevolle dame. Ze zullen haar geen kwaad doen.’ Totdat het gunstig voor hen wordt om dat wel te doen. ‘Ze huilde.’

‘Ja.’ Ze kon diezelfde knoop in haar eigen buik voelen. De inwendige beelden die ze gisteren de hele dag had onderdrukt, kwamen tot uitbarsting in haar geest. Laarzen die een beveiligde laboratoriumdeur intrapten. Die bureaus en tafels omverschop ten. Geen gezichten, alleen laarzen. Geweerkolven die breekbaar glaswerk en computermonitors van werkbanken zwiepten tot een wirwar van scherven op de vloer. Een baarmoederreplicator die ruw werd opengerukt, de steriele zegels verbroken, de vochtige inhoud willekeurig op de tegels gekwakt… Het was zelfs niet nodig om het babyhoofdje traditiegetrouw met een klap tegen de dichtstbijzijnde betonnen muur te slingeren, Miles was zo klein dat laarzen gewoon op hem konden gaan staan en hem tot moes konden drukken… Ze ademde scherp in. Alles is goed met Miles. Hij is anoniem, net als wij. We zijn heel klein, en heel stil, en veilig. Hou je mond, wees stil, kind. Ze drukte Gregor dicht tegen zich aan. ‘Mijn zoontje is in de hoofdstad, net als jouw mama. En jij bent bij mij. We zullen voor elkaar zorgen. Dat zul je zien.’

Na het avondeten, toen er nog steeds geen teken van Kly was, zei Cordelia: ‘Laat me die grot eens zien, sergeant.’

Kly had een doos met luminescentielampen op zijn schoorsteenmantel staan. Bothari brak er een en nam Cordelia en Gregor mee het bos in, over een nauwelijks zichtbaar, stenig pad. Hij vormde een spookachtig dwaallicht, met het felle groenige licht dat de staaf tussen zijn vingers verspreidde.

Het terrein rond de rotsopening wekte de indruk dat het ooit van vegetatie was ontdaan, hoewel de nieuwe begroeiing alweer begon op te rukken. De ingang werd door niets aan het oog onttrokken, een gapend zwart gat, tweemaal zo hoog als Bothari en breed genoeg om er net een lichtvlieger door naar binnen te kunnen manoeuvreren. Meteen nadat je binnen was, werd het dak hoog en weken de muren uiteen om een stoffige spelonk te vormen. Hele patrouilles zouden hier kunnen kamperen en hadden dat in het verre verleden ook gedaan, te zien aan het oeroude afval dat er lag. Er waren nissen in de steen gebeiteld die ligplaatsen vormden, en de muren waren overdekt met namen, initialen, data en grove opmerkingen.

In het midden was een koude vuurkuil met een zwartgeblakerd luchtgat erboven, waar ooit de rook door had kunnen ontsnappen. Voor Cordelia’s geestesoog zweefde een spookachtige menigte mannen uit de bergen, guerrillastrijders, die aten, grapjes maakten, hun pruim uitspogen, hun wapens reinigden en hun volgende strooptocht planden. Spionnen van de commandotroepen kwamen en gingen, geesten onder de geesten, om hun kostbare, met bloedvergieten verkregen informatie voor te leggen aan hun jonge generaal, die zijn plattegronden uitspreidde op dat vlakke rotsblok daar… Ze schudde de visioenen uit haar hoofd, pakte de lamp en onderzocht de nissen. Er leidden minstens vijf begaanbare doorgangen weg van de spelonk, waarvan drie eruitzagen alsof ze vaak waren gebruikt.

‘Heeft Kly gezegd waar deze heen gaan, waar ze uitkomen, sergeant?’

‘Niet echt, mevrouw. Hij heeft wel gezegd dat de gangen kilometers ver teruglopen de heuvels in. Hij was laat en had haast om op pad te gaan.’

‘Is het een verticaal of een horizontaal stelsel, heeft hij dat gezegd?’

‘Wat bedoelt u, mevrouw?’

‘Allemaal op één laag, of met onverwachte grote hoogteverschillen? Zijn er veel doodlopende gangen? Welke weg zouden we moeten nemen? Zijn er ondergrondse beken?’

‘Ik geloof dat hij verwachtte dat hij onze gids zou zijn, als we naar binnen gingen. Hij begon het uit te leggen, maar zei toen dat het te ingewikkeld was.’

Ze fronste haar wenkbrauwen en peinsde over de mogelijkheden. Ze had wel wat ervaring met grotten opgedaan tijdens haar opleiding van de Verkenning, genoeg om te begrijpen wat het begrip ‘respect voor de gevaren’ betekende. Spleten, dieptes, barsten, labyrintische zijgangen… plus, hier, het onverwachte rijzen en dalen van water, iets dat op Kolonie Bèta geen rol had gespeeld. Het had gisteravond geregend.

Aan sensoren had je niet veel om een verdwaalde grotverkenner te vinden. En sensoren van wie? Als het stelsel zo uitgebreid was als Kly had gesuggereerd, konden er honderden zoekers in verdwijnen… Haar frons veranderde langzaam in een glimlach. ‘Sergeant, laten we vannacht hier gaan slapen.’

Gregor vond de grot prachtig, vooral nadat Cordelia hem de geschiedenis van de plek had verteld. Hij rende rond door de spelonk terwijl hij fluisterend de geluiden van wapens nabootste, zoals: ‘Zzzt, zzzt, zzzt!’, klom alle nissen in en uit en probeerde de grove woorden die in de muren waren gekrast uit te spreken. Bothari maakte een klein vuur in de kuil en legde een slaapzak neer voor Gregor en Cordelia; zelf nam hij de nachtwacht. Cordelia legde een tweede slaapzak, die om wat versnaperingen voor onderweg en proviand was gerold, in een handzame bundel bij de ingang. Ze schikte het zwarte uniformjasje met de naam vorkosigan, a. erop artistiek in een nis, alsof het was gebruikt om op te zitten en iemands dijen te beschermen tegen de koude steen, en vervolgens was vergeten toen diegene was opgestaan. Ten slotte bracht Bothari hun kreupele en onbruikbare paarden naar de grot, gezadeld en getuigd, en bond hen net buiten de ingang vast. Cordelia kwam uit de breedste gang te voorschijn, waarin ze een kwart kilometer verderop een bijna uitgeputte koude lamp had laten vallen, boven een met een stuk touw overspannen klip van tien meter hoog. Het touw was van natuurlijke vezels, en heel oud en breekbaar. Ze had ervoor gekozen het niet uit te testen.

‘Ik begrijp het niet helemaal, mevrouw,’ zei Bothari. ‘Met de paarden voor de ingang zal iedereen die ons komt zoeken de grot onmiddellijk vinden en precies weten waar we heen zijn gegaan.’

‘Deze plek zullen ze wel vinden,’ zei Cordelia. ‘Weten waar we heen zijn gegaan, nee. Want zonder Kly is er geen sprake van dat ik Gregor meeneem dit labyrint in. Maar de beste manier om de indruk te wekken dat we hier zijn geweest, is om hier daadwerkelijk een tijdje te bivakkeren.’

Eindelijk lichtten de doffe ogen van Bothari begrijpend op terwijl hij om zich heen keek naar de vijf zwarte ingangen op hun verschillende niveaus. ‘Ah!’

‘Dat betekent dat we ook een echte schuilplaats moeten hebben. Ergens in het bos, vanwaar we kunnen doorsteken naar het pad waarlangs Kly ons gisteren hier heeft gebracht. Ik wou dat we dat bij daglicht hadden gedaan.’

‘Ik begrijp wat u bedoelt, mevrouw. Ik zal gaan zoeken.’

‘Graag, sergeant.’

Hij pakte hun bundeltje voor onderweg op en verdween in het dichte bos. Cordelia stopte Gregor in de slaapzak en ging toen buiten zitten, op de rotsen boven de ingang van de grot, om de wacht te houden. Ze zag de vallei, die zich grijs uitstrekte onder de boomtoppen, en kon het dak van Kly’s blokhut onderscheiden. Er kwam geen rook uit de schoorsteen. Onder die steenmassa zou geen enkele thermische sensor van een lange afstand hun nieuwe vuur vinden, hoewel de geur ervan in de koude lucht hing, ruikbaar voor neuzen in de omgeving. Ze zocht de hemel af naar bewegende lichtjes totdat de sterren waterige vlekken in haar ogen waren.

Bothari kwam na een hele tijd terug. ‘Ik heb een plek. Zullen we nu verkassen?’

‘Nog niet. Kly kan nog komen opdagen.’ Als eerste. ‘Uw beurt om te slapen, dan, mevrouw.’

‘O, ja.’ De inspanningen van de avond hadden de zure vermoeidheid slechts gedeeltelijk uit haar spieren gewarmd. Ze liet Bothari als een wakende waterspuwer in het licht van de sterren achter op de aardlaag van kalksteen en kroop bij Gregor in de slaapzak. Na enige tijd viel ze in slaap.

Ze werd wakker toen het grijze licht van de vroege ochtend de ingang van de spelonk tot een oplichtend mistig ovaal maakte. Bothari maakte warme thee en ze deelden koude hompen brood dat over was van de vorige avond en knabbelden op gedroogd fruit. ‘Ik hou nog wel een tijdje langer de wacht,’ bood Bothari aan. ‘Ik kan toch niet zo goed slapen zonder mijn medicatie.’

‘Medicatie?’ vroeg Cordelia.

‘ja, ik heb mijn pillen op Vorkosigan Surleau laten liggen. Ik voel dat de stof uit mijn systeem verdwijnt. Alles lijkt scherper.’ Cordelia spoelde een plotseling erg groot stuk brood weg met een slok warme thee. Maar waren zijn psychoactieve medicijnen werkelijk therapeutisch, of hadden ze alleen een politiek wenselijk effect? ‘Laat het me weten als je er problemen van ondervindt, sergeant,’ zei ze voorzichtig.

‘Tot nu toe niet. Behalve dat het moeilijker wordt om te slapen. Ze onderdrukken dromen.’ Hij pakte zijn thee en wandelde terug naar zijn post.

Cordelia weerhield zich er bewust van om hun kampeerplek op te ruimen. Ze nam Gregor wel mee naar het dichtstbijzijnde stroompje zodat ze zich konden wassen. Ze begonnen in elk geval een authentiek bergvolkaroma te krijgen. Ze gingen terug naar de spelonk, waar Cordelia een tijdje uitrustte op de slaapzak. Ze moest er zo meteen op aandringen Bothari af te lossen. Kom op, Kly…

De gespannen, zachte stem van Bothari weergalmde door de spelonk.

‘Mevrouw. Sire. Tijd om te gaan.’

‘Kly?’

‘Nee.’

Cordelia rolde zich overeind, schopte het van tevoren klaargemaakte bergje zand over de laatste kooltjes van hun vuur, pakte Gregor beet en duwde hem de grot uit. Hij zag er plotseling bang en bleek uit. Bothari trok de hoofdstellen van de paarden, liet ze los en gooide de tuigen op een hoop met de zadels. Cordelia trok zichzelf omhoog naast de grot en wierp een snelle blik over de boomtoppen. Voor de blokhut van Kly was een vlieger geland. Twee soldaten in zwarte uniformen liepen rechts en links ervan in cirkels. Een derde verdween onder het dak van de veranda. Zacht en vertraagd door de afstand klonk de knal van Kly’s voordeur die werd opengetrapt. Alleen soldaten, geen mensen uit de bergen als gidsen of gevangenen in die vlieger. Geen spoor van Kly.

Ze gingen op een sukkeldrafje het bos in; Bothari had Gregor op zijn rug gehesen. Rose maakte aanstalten hen te volgen, en Cordelia draaide zich om, zwaaide met haar armen en fluisterde verwoed: ‘Nee! Ga weg, stom beest!’ om haar weg te jagen. Rose aarzelde en draaide zich toen om om bij haar kreupele metgezel te blijven. Ze renden gelijkmatig, niet in paniek. Bothari had zijn route helemaal uitgestippeld en maakte gebruik van beschutting biedende rotsen en bomen en door water uitgesleten treden. Ze klauterden omhoog, naar beneden, omhoog, maar net toen ze dacht dat haar longen zouden barsten en hun achtervolgers hen wel in de gaten moesten krijgen, verdween Bothari ergens in een steile rotswand. ‘Hier, mevrouw!’

Hij had een smalle horizontale spleet in de rotsen gevonden, een halve meter hoog en drie meter diep. Ze kroop achter hem aan naar binnen en ontdekte dat de nis aan alle kanten was omgeven door massief rotsgesteente, behalve aan de voorkant, en de ingang was bijna geblokkeerd door gevallen stenen. Hun slaapzak en proviand wachtten op hen.

‘Geen wonder,’ bracht Cordelia hijgend uit, ‘dat de Cetagandanen het hier moeilijk hadden.’ Een thermische sensor zou recht naar binnen gericht moeten worden om hen te ontdekken, vanaf een punt twintig meter in de lucht boven het ravijn. Het wemelde hier van gelijksoortige spleten.

‘Het is nog mooier.’ Bothari trok een antieke verrekijker, meegepikt uit Kly’s blokhut, uit hun slaapzak. ‘We kunnen ze zien.’ De verrekijker bestond slechts uit twee kokers met schuivende glazen lenzen, zuiver passieve lichtverzamelaars. Ze zouden wel dateren uit de tijd van de Afzondering. De vergroting stelde naar de huidige maatstaven niet veel voor; hij had geen ultraviolet- of infraroodversterking, geen puls om afstand te meten… geen accu waaruit meetbare energie weglekte. Als ze plat op haar buik ging liggen, met haar kin in het steengruis, kon Cordelia een glimp opvangen van de ingang van de spelonk in de verte, op de helling die oprees achter het ravijn en een messcherpe bergrug. Toen ze zei: ‘Nu moeten we héél stil zijn’, kroop de bleke Gregor in elkaar.

Eindelijk vonden de in het zwart geklede speurders de paarden, maar het had ze een eeuwigheid gekost. Toen vonden ze de ingang van de grot. De kleine figuurtjes gebaarden opgewonden naar elkaar, renden in en uit en riepen de vlieger op, die met veel gekraak van struikgewas voor de ingang landde. Er gingen vier mannen naar binnen; ten langen leste kwam er weer een naar buiten. Enige tijd later landde er een tweede vlieger. Toen arriveerde er een hefbus, die een hele patrouille uitbraakte. De mond van de berg at hen allemaal op. Er kwam nog een hefbus, en mannen installeerden lampen, een veldgenerator en communicatieverbindingen.

Cordelia maakte voor Gregor een nestje van de slaapzak en gaf hem kleine versnaperingen te eten, en slokjes uit hun waterfles. Bothari strekte zich achter in de nis uit met de dunste deken onder zijn hoofd gevouwen, verder schijnbaar ongevoelig voor de stenen ondergrond. Terwijl Bothari sluimerde, hield Cordelia nauwkeurig de netto toevloed aan speurders bij. Halverwege de middag berekende ze dat er ongeveer veertig mannen de grot in waren gegaan en niet meer te voorschijn waren gekomen.

Er werden twee mannen naar buiten gebracht op zweefbedden en in een heffer voor evacuatie van gewonden afgevoerd. Een lichtvlieger maakte een slechte landing op het drukke terrein, tuimelde de helling af en bleef tegen een boom hangen. Er ging een groot aantal mannen aan de slag om hem los te trekken, rechtop te zetten en te repareren. Toen de schemering inviel, waren er meer dan zestig mannen onder de grond verdwenen. Een hele compagnie weggelokt uit de hoofdstad, niet op jacht naar voortvluchtigen, niet beschikbaar om de geheimen van de KeiVei te achterhalen… Maar het was vast niet genoeg om echt enig verschil te maken. Het is een begin.

Cordelia, Bothari en Gregor glipten in de avondschemering de nis uit, lieten de ravijnen achter zich en baanden zich in stilte een weg door het bos. Het was bijna helemaal donker toen ze bij de rand van de bomen kwamen en op Kly’s pad stuitten. Toen ze de bergrug overstaken die de rand van de vallei vormde, keek Cordelia achterom. Het terrein bij de ingang van de grot werd gemarkeerd door zoeklichten, die door de mist omhoogprikten. Lichtvliegers vlogen met een jankend geluid af en aan.

Ze lieten zich over de bergrug zakken en gleden langs de helling naar beneden die haar bijna de das om had gedaan toen ze hem twee dagen geleden moest beklimmen, hangend aan de stijgbeugel van Rose. Minstens vijf kilometer verderop op het pad, in een rotsachtig gebied met enkel lage begroeiing, zonder bomen, bleef Bothari abrupt staan. ‘Sst. Mevrouw, luister.’

Stemmen. Mannenstemmen, niet ver weg, maar vreemd hol klinkend. Cordelia tuurde ingespannen in het donker, maar er bewogen geen lichtjes. Er bewoog niets. Ze gingen gehurkt naast het pad zitten en spanden hun zintuigen in.

Bothari hield zijn hoofd schuin en sloop weg, achter het geluid aan. Even later volgden Cordelia en Gregor hem voorzichtig. Ze vond Bothari geknield bij een gegroefde, aan het oppervlak liggende steenformatie. Hij wenkte haar naderbij. ‘Het is een luchtgat,’ fluisterde hij. ‘Luister maar.’ De stemmen waren nu veel duidelijker: felle intoneringen, kwade keelklanken, afgewisseld met gevloek in twee of drie talen.

‘Goddomme, ik weet zeker dat we bij die derde splitsing naar links zijn gegaan.’

‘Dat was niet de derde splitsing, dat was de vierde.’

‘We zijn het beekje opnieuw overgestoken.’

‘Dat was niet hetzelfde klotebeekje, sabaki! ‘Merde. Perdu!’

‘Luitenant, u bent een idioot!’

‘Korporaal, u gaat te ver!’

‘Deze koude lamp gaat geen uur meer mee. Kijk maar, hij wordt zwakker.’

‘Schud hem dan niet, debiel, als hij feller brandt, gaat hij eerder op.’

‘Geef terug!’

Bothari’s tanden blonken in de duisternis. Het was de eerste glimlach die Cordelia sinds maanden op zijn gezicht had gezien. Zwijgend salueerde hij naar haar. Ze slopen zachtjes weg, de nachtelijke kou van het Dendarii-gebergte in.

Terug op het pad zuchtte Bothari diep. ‘Had ik maar een granaat om in dat gat te laten vallen. Dan zouden hun opsporingspatrouilles vandaag over een week nog op elkaar lopen te schieten.’

DERTIEN

Vier uur later doemde op het nachtelijke pad het kenmerkende zwart-met-witte paard op uit de duisternis. Kly was een schaduw op zijn rug, maar zijn zware profiel en gedeukte hoed waren onmiddellijk herkenbaar.

‘Bothari!’ De naam klonk als een zucht uit Kly’s mond. ‘We leven nog. Bij Gods genade.’

Bothari’s stem was vlak. ‘Wat is er met u gebeurd, majoor?’

‘Ik liep bijna tegen een van Vordarians pelotons aan bij een blokhut waar ik post moest bezorgen. Ze proberen daadwerkelijk om deze heuvels huis voor huis uit te kammen. Iedereen die ze ontmoeten krijgt snel-penta toegediend. Ze moeten dat spul wel met vaten tegelijk aanvoeren.’

‘We verwachtten je gisteravond terug,’ zei Cordelia. Ze probeerde haar toon niet te beschuldigend te doen klinken.

De vilten hoed wipte op en neer toen Kly haar met een mat knikje begroette. ‘Dat zou ik ook geweest zijn, als die verdomde patrouille van Vordarian er niet was geweest. Ik durfde niet het risico te lopen dat ze me zouden ondervragen. Ik ben een dag en een nacht bezig geweest ze te ontlopen. Heb de man van mijn nichtje naar jullie gestuurd. Maar toen hij vanochtend bij mijn huis aankwam, wemelde het daar van Vordarians mannen. Ik dacht dat de zaak verloren was. Maar toen ze er bij het vallen van de avond nog steeds waren, kreeg ik weer hoop. Ze zouden niet naar jullie blijven zoeken als ze jullie hadden gevonden. Ik dacht dat ik maar beter hierheen kon komen om zelf te gaan zoeken. Dit is meer dan ik had durven hopen.’

Kly draaide zijn paard om in de richting waar hij vandaan was gekomen. ‘Hier, sergeant, zet de jongen er maar op.’

‘Ik kan hem wel dragen. Ik denk dat u mevrouw beter een lift kunt geven. Ze heeft het zo’n beetje gehad.’

Dat was maar al te waar. Het was een teken van Cordelia’s uitputting dat ze bereidwillig naar Kly’s paard toe liep. Bothari en Kly hesen haar samen aan boord, schrijlings op het warme lijf van het gevlekte paard. Ze gingen op pad, en Cordelia hield zich vast aan de jas van de postbode.

‘Wat is er met jullie gebeurd?’ vroeg Kly op zijn beurt. Cordelia liet Bothari antwoorden, in zijn korte zinnen die nog korter werden door de last die hij meetorste, want hij droeg Gregor op zijn rug. Toen hij vertelde van de mannen die ze door het luchtgat hadden gehoord, stootte Kly een lach uit en sloeg toen een hand voor zijn mond. ‘Het zal weken duren voordat ze daar weer uit zijn. Goed werk, sergeant!’

‘Het was vrouwe Vorkosigans idee.’

‘O?’ Kly draaide zich om om over zijn schouder naar Cordelia te kijken, die zich vermoeid aan hem vastklampte.

‘Aral en Pjotr leken allebei te denken dat een afleidingsmanoeuvre de moeite waard was,’ verklaarde Cordelia. ‘Ik heb begrepen dat Vordarian beperkte middelen en mankracht heeft.’

‘U denkt als een soldaat, mevrouw.’ Kly klonk goedkeurend. Cordelia fronste vol afkeer haar voorhoofd. Wat een afschuwelijk compliment. Het laatste dat ze wilde was om te gaan denken als een soldaat, om hun spel volgens hun regels te spelen. Maar het hallucinaire militaire wereldbeeld was vreselijk besmettelijk, als je er zo in ondergedompeld werd als zij nu. Hoe lang kan ik blijven watertrappelen’!1 Kly liet hen nog eens twee uur door de nacht lopen, over onbekende paden. In de diepe duisternis voorafgaand aan de dageraad kwamen ze bij een soort hut of huis aan. Het leek op dezelfde manier te zijn gebouwd als dat van Kly, maar het was groter, met aangebouwde kamers, waar opnieuw kamers aan waren gebouwd. In een raam brandde een klein vlammetje, een of andere zelfgemaakte kaars van vet. Een oude vrouw in een nachtjapon en een jasje, met haar grijze haar in een vlecht op haar rug, kwam naar de deur en wenkte hen naar binnen. Een andere oude man — maar jonger dan Kly — nam de paarden mee naar een schuurtje. Kly maakte aanstalten om naar binnen te gaan. ‘Is liet hier veilig?’ vroeg Cordelia duizelig. Waar is hier? Kly haalde zijn schouders op. ‘Ze hebben hier eergisteren gezocht.

Voordat ik mijn neef op pad heb gestuurd. Ze hebben hier niets gevonden.’

De oude vrouw snoof korzelig bij de herinnering. ‘Met die grotten en alle nog ongecontroleerde boerderijen en het meer, zal het wel een tijdje duren voordat ze alles voor een tweede keer komen nakijken. Ze zoeken nog steeds de bodem van het meer af, heb ik gehoord, ze hebben allerlei apparatuur laten overvliegen. Het is hier net zo veilig als ergens anders.’ Hij liep achter zijn paard aan. Dat betekende: net zo onveilig als ergens anders. Bothari was zijn laarzen al aan het uittrekken. Zijn voeten moesten er wel slecht aan toe zijn. De hare waren kapot, haar sloffen aan flarden gelopen, en van Gregors lappenschoenen was niets meer over. Ze had zich nog nooit zo aan het eind van haar Latijn gevoeld, moe tot op het bot, tot in haar bloed, hoewel ze vroeger veel langere voettochten had gemaakt. Het was alsof haar afgebroken zwangerschap het leven zelf uit haar had doen weglopen, om het door te geven aan een ander. Ze liet zichzelf meevoeren, nam brood, kaas en melk in ontvangst en liet zich naar bed brengen in een klein zijkamertje, zijzelf op de ene smalle brits en Gregor op de andere. Ze zou vannacht in veiligheid geloven zoals Barrayaraanse kinderen met het Winterfeest in Vadertje Vorst geloofden; het moest wel zo zijn, omdat ze dat zo wanhopig wenste.

De volgende dag kwam er een haveloos jongetje van een jaar of tien uit het bos te voorschijn, dat Kly’s vos bereed zonder zadel en met een halster van touw. Kly liet Cordelia, Gregor en Bothari zich verbergen terwijl hij de jongen met een paar muntstukken betaalde, en Sonia, Kly’s nichtje op leeftijd, gaf hem wat zoete pannenkoeken mee om te zorgen dat hij snel weer vertrok. Gregor gluurde weemoedig van achter de gordijnen door het hoekje van een raam toen het kind weer verdween. ‘Ik durfde niet zelf te gaan,’ legde Kly uit aan Cordelia. ‘Vordarian heeft daar nu drie pelotons.’ Er ontsnapte hem een piepend gegrinnik bij een binnenpretje. ‘Maar de jongen weet alleen dat de oude postbode ziek was en zijn andere paard nodig had.’

‘Ze hebben dat kind toch zeker niet met snel-penta behandeld?’

‘O, zeker wel.’

‘Hoe durven ze!’

Kly perste zijn zwartgevlekte lippen op elkaar om blijk te geven van zijn instemming met haar verontwaardiging. ‘Als hij Gregor niet te pakken krijgt, is de staatsgreep van Vordarian waarschijnlijk tot mislukking gedoemd. En dat weet hij. Er is niet veel dat hij niet durft, in dit stadium.’ Hij zweeg even. ‘Wees maar blij dat snel-penta de plaats heeft ingenomen van marteling, hè?’

Kly’s neef hielp hem met het zadelen van de vos en het vastgespen van de posttassen. De postbode zette zijn hoed recht en beklom zijn paard. ‘Als ik me niet aan mijn schema hou, is het bijna onmogelijk voor de generaal om contact met me op te nemen,’ legde hij uit. ‘Ik moet gaan, ik ben al laat. Ik kom terug. Blijft u met de jongen maar zoveel mogelijk binnen, uit het gezicht, mevrouw.’ Hij keerde zijn paard naar de bomen met de kale takken. Het dier versmolt al snel met de roodbruine inheemse begroeiing.

Cordelia vond het niet moeilijk om Kly’s laatste advies op te volgen. Ze bracht het grootste deel van de volgende vier dagen op haar bed door. De urenlange saaie stiltes gingen als in een mist voorbij, een terugval in de angstaanjagende vermoeidheid die ze had gevoeld na de placentaoverplaatsing en de bijna fatale complicaties van die operatie. Conversatie kon niet voor afleiding zorgen. De mensen uit de bergen waren al net zo weinig spraakzaam als Bothari. Het is de dreiging van snel-penta, dacht Cordelia. Hoe minder je wist, hoe minder je kon vertellen. De oude vrouw, Sonia, keek Cordelia onderzoekend en nieuwsgierig aan, maar haar vragen gingen nooit verder dan: ‘Hebt u honger?’ Cordelia wist niet eens wat haar achternaam was. Een bad. Na de eerste keer vroeg Cordelia er niet meer om. Het oude stel had er de hele middag werk aan om genoeg water op te halen en te verhitten voor haar en Gregor. Hun eenvoudige maaltijden waren bijna net zo arbeidsintensief. Hier geen verpakkingen met ‘Aan het lipje trekken om inhoud te verhitten’ op het etiket. Technologie, de beste vriend van iedere vrouw. Tenzij de technologie de vorm aannam van een zenuwvernietiger in de hand van een of andere scherpschutter die zo onverschillig als een dier op je joeg. Cordelia telde hoeveel dagen er waren verstreken sinds de aanslag, sinds de hel was losgebroken. Wat gebeurde er in de grote wereld? Wat was de reactie van de strijdkrachten in de ruimte, van de planetaire ambassades, van het overwonnen Komarr? Zou Komarr de chaos aangrijpen om in opstand te komen, of had Vordarian ook hun een verrassing bezorgd? Aral, wat ben je daar buiten aan het doen ? Hoewel Sonia geen vragen stelde, kwam ze nu en dan terug van boodschappen doen met plaatselijke nieuwtjes. Vordarians troepen, die hun hoofdkwartier in Pjotrs huis hadden, stonden op het punt het speurwerk op de bodem van het meer op te geven. Hassadar was van de buitenwereld afgesloten, maar er ontsnapten druppelsgewijs wat vluchtelingen; iemands kinderen waren eruit gesmokkeld en verbleven nu bij familie in de buurt. In Vorkosigan Surleau waren de gezinnen van de meeste wapendragers van Pjotr ontsnapt, behalve de vrouw en de zeer oude moeder van wapendrager Vogti, die waren meegenomen in een grondmobiel, niemand wist waarheen.

‘En, o ja, heel vreemd,’ voegde Sonia eraan toe. ‘Ze hebben Karla Hysopi meegenomen. Dat slaat toch nergens op. Ze was alleen maar de weduwe van een gewone gepensioneerde sergeant, wat zouden ze van haar willen?’

Cordelia verstijfde. ‘Hebben ze de baby ook meegenomen?’

‘Baby? Donnia heeft niets gezegd over een baby. Dat was zeker haar kleinkind?’

Bothari zat bij het raam zijn mes te scherpen aan de wetsteen uit Sonia’s keuken. Zijn hand bleef midden in een haal hangen. Hij keek op en zag Cordelia’s geschrokken blik. Afgezien van een straktrekken van zijn kaak veranderde zijn gezicht niet van uitdrukking, maar de plotselinge toename van spanning in zijn lijf deed Cordelia’s maag samentrekken. Hij keek weer naar beneden, naar wat hij aan het doen was, en gaf een langere, fermere haal die over de wetsteen siste als water op kooltjes.

‘Misschien… weet Kly wat meer, als hij terugkomt,’ zei Cordelia met bevende stem.

‘Zou kunnen,’ zei Sonia aarzelend.

Eindelijk, volgens zijn schema, kwam Kly op de avond van de zevende dag de open plek oprijden op zijn vos. Een paar minuten later werd hij gevolgd door wapendrager Esterhazy. Hij was gekleed in de plunje van een bergbewoner en zijn rijdier was een mager bergpaard met spillebenen, niet een van Pjotrs grote glanzende dieren. Ze stalden hun paarden en kwamen binnen voor een maaltijd die Sonia blijkbaar al achttien jaar lang steevast op deze avond van Kly’s rondes maakte. Na het eten trokken ze stoelen bij de stenen open haard, en Kly en Esterhazy brachten met gedempte stem verslag uit aan Cordelia en Bothari. Gregor zat aan Cordelia’s voeten.

‘Aangezien Vordarian het gebied waarin hij zoekt drastisch heeft uitgebreid,’ begon Esterhazy, ‘hebben graaf en heer Vorkosigan besloten dat de bergen nog steeds de beste plek zijn om Gregor te verbergen. Naarmate de straal van het doorzochte gebied groeit, zullen de vijandelijke troepen dunner en dunner gezaaid zijn.’

‘Hier zijn Vordarians mannen nog steeds de grotten aan het doorzoeken,’ zei Kly. ‘Er is daar nog steeds ongeveer tweehonderd man. Maar als ze elkaar allemaal hebben teruggevonden, zullen ze daar wel verdwijnen. Ik heb gehoord dat ze niet meer verwachten u daar te vinden, mevrouw. Morgen, sire’ — Kly keek naar beneden en sprak Gregor rechtstreeks aan — ‘zal wapendrager Esterhazy u naar een nieuwe plek brengen, die nogal op deze lijkt. U zult een tijdje een andere naam krijgen, om de schijn op te houden. En wapendrager Esterhazy zal doen alsof hij uw vader is. Denkt u dat u dat kunt meespelen?’ Gregors greep op Cordelia’s rok verstevigde zich. ‘Doet vrouwe Vorkosigan dan alsof ze mijn moeder is?’

‘We gaan vrouwe Vorkosigan terugbrengen naar heer Vorkosigan, naar de ruimteveerbasis Tanery.’ Toen hij Gregors geschrokken blik zag, vervolgde Kly: ‘Er is een pony, waar u heen gaat. En geiten. De mevrouw daar leert u misschien wel hoe je geiten moet melken.’ Gregor keek weifelend, maar hij protesteerde verder niet, hoewel hij er de volgende ochtend, toen hij achter Esterhazy op het ruwharige paard werd gezet, uitzag alsof hij bijna in tranen was. Cordelia zei bezorgd: ‘Zorg goed voor hem, wapendrager.’ Esterhazy wierp haar een gedreven blik toe. ‘Hij is mijn keizer, mevrouw. Ik heb hem trouw gezworen.’

‘Hij is ook een klein jongetje, wapendrager. Keizer is… een hersenschim die jullie allemaal in jullie hoofd hebben. Pas op de keizer voor Pjotr, ja, maar pas op Gregor voor mij, goed?’

Esterhazy keek haar in de ogen. Zijn stem werd zachter. ‘Mijn eigen zoontje is vier, mevrouw.’

Hij begreep het dus. Cordelia slikte van opluchting en verdriet. ‘Hebt u… iets gehoord uit de hoofdstad? Over uw gezin?’

‘Nog niet,’ zei Esterhazy somber.

‘Ik zal mijn oren openhouden. Doen wat ik kan.’

‘Dank u.’ Hij knikte naar haar, niet als ondergeschikte naar de dame die hij diende, maar als de ene ouder naar de andere. Meer woorden waren er niet nodig.

Bothari was buiten gehoorsafstand, want hij was het huisje ingegaan om hun weinige bezittingen in te pakken. Cordelia liep naar de stijgbeugel van Kly toen hij zijn zwart-met-witte paard net wilde omdraaien om Esterhazy en Gregor naar hun bestemming te brengen. ‘Majoor. Sonia had een gerucht gehoord dat Vordarians troepen vrouw Hysopi hebben meegenomen. Bothari had haar ingehuurd als pleegmoeder voor zijn dochtertje. Weet u of ze Elena, de baby, ook hebben meegenomen?’

Kly dempte zijn stem. ‘Het was andersom, heb ik begrepen. Ze kwamen voor de baby, maar Karla Hysopi heeft zo’n stampij gemaakt dat ze haar ook hebben meegenomen, hoewel ze niet op de lijst stond.’

‘Weet u waarheen?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ergens in Vorbarr Sultana. Misschien weet de inlichtingendienst van uw man het intussen al precies.’

‘Hebt u het de sergeant al verteld?’

‘Zijn medewapendrager heeft het hem gisteravond verteld.’

‘Ah.’

Gregor keek over zijn schouder naar haar om toen ze wegreden, totdat ze aan het zicht onttrokken werden door de stammen van de bomen.

Drie dagen lang werden ze door Kly’s neef door de bergen geloodst, Bothari te voet en Cordelia op een schonkig bergpaardje met een stuk schapenvacht omgegespt bij wijze van zadel. Op de derde middag kwamen ze aan bij een blokhut waarin ze een magere jongeman aantroffen, die hen meenam naar een schuur waarin, wonder der wonderen, een krakkemikkige lichtvlieger stond. De achterbank werd volgeladen met Cordelia en zes kruiken ahornstroop. Bothari schudde zwijgend de hand van KJy’s neef, die het paardje besteeg en in het bos verdween. Onder Bothari’s kritische blik kreeg de magere jongeman zijn voertuig zover dat het opsteeg. Rakelings langs de boomtoppen scherend vlogen ze over ravijnen en toppen naar boven over de met sneeuw bedekte ruggengraat van het gebergte en toen aan de andere kant weer naar beneden, het district van de Vorkosigans uit. Tegen de schemering kwamen ze aan bij een marktplaatsje. De jongeman zette zijn vlieger aan de grond in een zijstraat. Cordelia en Bothari hielpen hem zijn klokkende koopwaar naar een kleine kruidenier te dragen, waar hij de stroop ruilde voor koffie, meel, zeep en energiecellen. Toen ze terugkwamen bij zijn lichtvlieger, zagen ze dat er een gehavende vrachtgrondmobiel aan was komen rijden en erachter had geparkeerd. De jongeman wisselde slechts een knikje uit met de bestuurder ervan, die naar buiten sprong en de deur naar het vrachtcompartiment openschoof voor Bothari en Cordelia. De ruimte was voor een kwart gevuld met vezelige zakken met kolen. Die vormden geen erg goede kussens, hoewel Bothari zijn best deed om er voor Cordelia een gerieflijk nestje van te maken terwijl de vrachtwagen over de vreselijk slechte wegen hotste. Daarna ging Bothari tegen de muur van het vrachtcompartiment zitten en poetste dwangmatig de snijkant van zijn mes tot moleculaire scherpte met een geïmproviseerde scheerriem, een stukje leer dat hij van Sonia had gekregen. Na vier van zulke uren was Cordelia in staat om tegen de kolen te gaan praten. De vrachtwagen kwam eindelijk met een schok tot stilstand. De deur schoof open en eerst Bothari en daarna Cordelia kwamen te voorschijn. Ze bleken zich ergens te bevinden waar verder helemaal niets was: een grindweg over een doorlaat, in het donker, op het platteland, in een onbekend district met onbekende loyaliteiten.

‘Ze komen jullie oppikken bij kilometerpaal zesennegentig,’ zei de bestuurder van de vrachtwagen, en hij wees naar een witte vlek in de duisternis die niet meer leek te zijn dan een beschilderd rotsblok. ‘Wanneer?’ vroeg Cordelia wanhopig. Trouwens, wie waren ‘ze’? ‘Weet ik niet.’ De man liep terug naar zijn vrachtwagen en reed weg in een wolk fijn grind die werd opgeworpen door de zweefpropeller, alsof hij al op de hielen werd gezeten.

Cordelia ging op de beschilderde steen zitten en vroeg zich zwartgallig af welke van de twee partijen het eerst uit het donker te voorschijn zou springen en hoe ze ze uit elkaar zou kunnen houden. De tijd verstreek, en ze begon zich een nog somberder scenario voor te stellen, dat helemaal niemand hen op zou komen pikken. Maar uiteindelijk zweefde er een verduisterde lichtvlieger uit de nachtelijke hemel naar beneden, de motoren afgeknepen tot een griezelige bijna-stilte. Het landingsgestel knerpte in het grind. Bothari zat gehurkt naast haar, met zijn nutteloze mes stevig in zijn hand. Maar de man die zichzelf onhandig overeind hees van de passagiersstoel was luitenant Kodelka. ‘Mevrouw?’ riep hij onzeker naar de twee menselijke vogelverschrikkers. ‘Sergeant?’ Een zucht van pure opluchting ontsnapte Cordelia toen ze het blonde hoofd van de piloot herkende als dat van Droesjnakovi. Mijn thuis is geen plek, het zijn personen, meneer…

Met Bothari’s hand om haar elleboog liet Cordelia zich, op Kodelka’s bezorgde gebaar, dankbaar op de beklede achterbank van de vlieger vallen. Droesjnakovi wierp een donkere blik over haar schouder naar Bothari, trok haar neus op en vroeg: ‘Is alles goed met u, mevrouw?’

‘Beter dan ik had verwacht, eigenlijk. Laten we gaan.’ De kap sloot zich en ze stegen op, de lucht in. Ventilatoren kwamen op toeren en deden gefilterde lucht circuleren. Gekleurde lampjes in het dashboard verlichtten de gezichten van Ko en Droe. Een technologische cocon. Cordelia keek over Droesjnakovi’s schouder naar de oplichtende cijfertjes en toen naar boven door de kap; ja, donkere vormen vlogen met hen mee, legervliegers die hen bewaakten. Bothari zag hen ook en hij vernauwde goedkeurend zijn ogen. Een fractie van de spanning trok weg uit zijn lichaam.

‘Fijn om jullie tweeën weer te zien.’ Een subtiele ondertoon in hun lichaamstaal, een verborgen terughoudendheid weerhield Cordelia ervan te zeggen: om jullie tweeën weer samen te zien. ‘Ik neem aan dat die beschuldiging van sabotage van het companeel de wereld uit is geholpen?’

‘Zo snel we de kans hadden om te stoppen en de korporaal die op wacht had gestaan met snel-penta te behandelen, mevrouw,’ antwoordde Droesjnakovi. ‘Hij had niet het lef om zelfmoord te plegen voordat hij werd ondervraagd.’

‘Was hij de saboteur?’

‘Ja,’ antwoordde Kodelka. ‘Hij was van plan geweest te ontsnappen naar Vordarians troepen als die zouden aankomen om ons gevangen te nemen. Vordarian had hem blijkbaar al maanden geleden omgekocht.’

‘Dat verklaart onze beveiligingsproblemen. Of niet?’

‘Hij heelt informatie doorgegeven over onze route, op de dag van de aanslag met de sonische granaat.’ Kodelka wreef over zijn slapen bij de herinnering.

‘Dus daar zat Vordarian achter!’

‘Dat staat vast. Maar de bewaker lijkt niets geweten te hebben van de soltoxine. We hebben hem binnenstebuiten gekeerd. Hij was geen samenzweerder op hoog niveau, alleen een werktuig.’ Een lelijke gedachtegang, maar: ‘Heeft Illyan zich al gemeld?’

‘Nog niet. Admiraal Vorkosigan hoopt dat hij zich verborgen houdt in de hoofdstad, als hij tenminste niet is gedood bij de eerste gevechten.’

‘Hm. Nou, het zal jullie genoegen doen te horen dat het met Gregor goed gaat…’

Kodelka stak een hand op om haar te onderbreken. ‘Neemt u me niet kwalijk, mevrouw. De admiraal heeft verordend dat u en de sergeant aan niemand iets over Gregor mogen vertellen, behalve aan graaf Pjotr of hemzelf.’

‘Oké. Die verdomde snel-penta ook. Hoe gaat het met Aral?’

‘Goed, mevrouw. Hij heeft me gezegd dat ik u op de hoogte moest brengen van de strategische situatie…’

Val dood met je strategische situatie, hoe is het met mijn baby? Helaas leken de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn. ‘… en alle vragen moest beantwoorden die u misschien had.’ Uitstekend. ‘Hoe zit het met onze baby? Pi… Miles?’

‘We hebben niets slechts gehoord, mevrouw.’

‘Wat betekent dat?’

‘Het betekent dat we niets hebben gehoord,’ bracht Droesjnakovi nors tussenbeide.

Kodelka wierp haar een woedende blik toe, die ze afschudde met een rukje van haar schouder.

‘Geen nieuws kan goed nieuws zijn,’ vervolgde Kodelka. ‘Het is natuurlijk waar dat Vordarian de hoofdstad bezet houdt…’

‘En dus ook het KeiMil, ja,’ zei Cordelia.

‘Maar hij publiceert namen van alle gijzelaars die verwanten zijn van ons militair gezag, en uw kind wordt nergens genoemd op die lijsten. De admiraal denkt dat Vordarian gewoon niet beseft dat datgene wat in de replicator is gegaan, levensvatbaar is. Dat hij niet weet wat hij in handen heeft.’

‘Nog niet,’ zei Cordelia bits.

‘Nog niet,’ gaf Kodelka met tegenzin toe.

‘Goed. Ga verder.’

‘De situatie is globaal gezien niet zo slecht als we in het begin vreesden. Vordarian houdt Vorbarr Sultana bezet, zijn eigen district en de militaire bases daar, en hij heeft troepen in het district van de Vorkosigans, maar hij heeft maar een stuk of vijf districtsgraven als overtuigde bondgenoten. Ongeveer vijftig van de andere graven zitten vast in de hoofdstad, en we weten niet aan wie ze werkelijk trouw zijn zolang Vordarian een wapen op hun hoofd gericht houdt. De meeste van de drieëntwintig overblijvende districten hebben hun eed aan de heer regent herhaald. Hoewel er een paar zijn die ons aan het lijntje houden, omdat ze familie in de hoofdstad hebben of zich in een riskante strategische positie bevinden als mogelijk slagveld.’

‘En de strijdkrachten in de ruimte?’

‘Ja, mevrouw, daar wilde ik net over beginnen. Meer dan de helft van hun bevoorrading loopt via de ruimteveerhavens in Vordarians district. Op het ogenblik wachten ze nog af of er zich een duidelijk resultaat aftekent, in plaats van daar zelf voor te komen zorgen. Maar ze hebben geweigerd om Vordarian openlijk te steunen. Het is een evenwicht, en degene die dat in zijn richting kan doen overhellen, zal een aardverschuiving veroorzaken. Admiraal Vorkosigan schijnt er alle vertrouwen in te hebben.’ Cordelia kon niet uit de toon van de luitenant opmaken of hij dat vertrouwen volledig deelde. ‘Maar dat moet hij natuurlijk ook. Voor het moreel. Hij zegt dat Vordarian de oorlog heeft verloren op het moment dat Negri wist te ontsnappen met Gregor, en dat de rest alleen gemanoeuvreer is om de verliezen te beperken. Maar Vordarian heeft prinses Kareen.’

‘Ongetwijfeld een van de verliezen die Aral heel graag wil beperken. Is ze in orde? Hebben Vordarians bullebakken haar niets gedaan?’

‘Voor zover we weten niet. Ze schijnt huisarrest te hebben in haar eigen vertrekken in de keizerlijke residentie. Een paar van de belangrijkste gijzelaars zijn daar ondergebracht.’

‘Ik snap het.’ Ze wierp in de schemerige cabine een zijdelingse blik op Bothari, wiens gelaatsuitdrukking niet veranderde. Ze verwachtte dat hij naar Elena zou vragen, maar hij zei niets. Droesjnakovi staarde somber de nacht in nu het gesprek op Kareen was gekomen. Hadden Ko en Droe zich verzoend? Ze leken koel, beleefd, een en al plichtsbesef en volledig in functie. Maar wat voor oppervlakkige verontschuldigingen er ook waren gemaakt, Cordelia voelde dat die geen helende werking hadden gehad. De verborgen adoratie en bereidheid tot vertrouwen was volledig verdwenen uit de blauwe ogen die nu en dan vanaf het bedieningspaneel heen en weer schoten naar de man in de passagiersstoel. Droes blikken waren enkel behoedzaam. Voor hen uit gloeiden er lichtjes op de grond, de fonkeling van een middelgrote stad, en daarachter de warrige geometrische patronen van een uitgestrekte militaire ruimteveerhaven. Droe controleerde de ene code na de andere terwijl ze naderbij kwamen. Ze daalden spiraalsgewijs naar een landingsplatform dat voor hen oplichtte, wemelend van de gewapende bewakers. De vliegers die hen hadden begeleid, passeerden boven hun hoofden op weg naar hun eigen landingsbanen. De bewakers omringden hen toen ze uit de vlieger stapten, en brachten hen zo snel als Kodelka’s tred toeliet naar een hefbuis. Ze gingen naar beneden, namen een zijgang en gingen weer naar beneden, een stel klapdeuren door. Het was duidelijk dat er op de basis Tanery een versterkte ondergrondse commandopost was. Welkom in de bunker. En toch werd Cordelia een angstaanjagend en verwarrend ogenblik lang bij de keel gegrepen door een vleugje vertrouwdheid. Op Kolonie Bèta werd heel wat meer zorg besteed aan de binnenhuisarchitectuur dan in deze kale gangen was gedaan, maar verder was het net alsof ze afdaalde naar het niveau van de openbare voorzieningen in een of andere ondergrondse Bètaanse stad, veilig en koel… Ik wil naar huis. Er stonden drie officieren in groene uniformen te praten in een gang. Een ervan was Aral. Hij zag haar. ‘Bedankt, u kunt gaan, lieren,’ zei hij midden in iemands zin, en toen wat overdachter: ‘We zullen hier binnenkort op terugkomen.’ Maar ze bleven rondhangen om te zien wat er gebeurde.

Ze zag niets ernstigers aan hem dan dat hij moe was. Ze had met hem te doen, en aan de andere kant… Door jou te volgen ben ik hier terechtgekomen. Niet op het Barrayar waarop ik had gehoopt, maar op het Barrayar dat ik vreesde.

Met een geluidloos ha! omhelsde hij haar; hij trok haar stevig tegen zich aan. Ze sloeg haar armen om hem heen. Zo is het goed. Ga weg, wereld. Maar toen ze opkeek wachtte de wereld nog steeds op hen, in de vorm van zeven toeschouwers met agenda’s.

Hij hield haar op armlengte en bekeek haar bezorgd van top tot teen. ‘Je ziet er vreselijk uit, lieve kapitein.’

Hij was in elk geval beleefd genoeg om niet te zeggen: je ruikt vreselijk. ‘Niets dat een bad niet kan verhelpen.’

‘Dat bedoelde ik niet. Naar de ziekenboeg met jou, voor al het andere.’ Hij draaide zich om en zag dat sergeant Bothari vooraan in de rij stond.

‘Meneer, ik moet rapport uitbrengen aan mijn heer de graaf,’ zei Bothari.

‘Vader is er niet. Hij is op een diplomatieke missie namens mij, naar een paar van zijn oude maten. Ko, kom hier, neem Bothari mee en zorg ervoor dat hij een kamer krijgt, consumptiebonnen, pasjes en kleren. Ik verwacht je persoonlijke rapport onmiddellijk nadat ik voor Cordelia heb gezorgd, sergeant.’

‘Ja, meneer.’ Kodelka leidde Bothari weg.

‘Bothari was verbazingwekkend,’ vertrouwde Cordelia Aral toe. ‘Nee, dat is niet eerlijk. Bothari was Bothari, en het had me niets hoeven verbazen. We zouden het niet gered hebben zonder hem.’ Aral knikte met een glimlachje. ‘Ik dacht wel dat hij goed voor je zou zorgen.’

‘Dat heeft hij inderdaad gedaan.’

Droesjnakovi, die haar oude positie aan Cordelia’s zijde had ingenomen op het moment dat Bothari die verliet, schudde ongelovig haar hoofd en volgde toen Aral Cordelia meenam de gang door. De rest van de stoet volgde wat onzeker. ‘Heb je al iets gehoord van Illyan?’ vroeg Cordelia. ‘Nog niet. Heeft Ko je op de hoogte gebracht?’

‘In grote lijnen, voorlopig goed genoeg. Er is zeker ook nog niets bekend over Padma en Alys Vorpatril?’

Hij schudde met spijt zijn hoofd. ‘Maar ze staan ook niet op de lijst van gijzelaars van Vordarian. Ik denk dat ze zich in de stad verborgen houden. Vordarians kant is zo lek als een mandje, waar het informatie betreft, dus we zouden het weten als er zo’n belangrijke aanhouding zou zijn geweest. Ik vraag me alleen wel af of onze kant ook zo poreus is. Dat is het probleem met zo’n verdomde burgeroorlog: iedereen heeft wel een broer…’

Een stem riep luid door de gang: ‘Meneer! O, meneer!’ Alleen Cordelia voelde Aral ineenkrimpen, doordat zijn arm schokte onder haar hand.

Een staflid van het hoofdkwartier kwam met een grote man in een zwart uniform met kolonelsinsignes op de kraag op hen afgelopen. ‘Daar bent u, meneer. Kolonel Gerould is hier zojuist aangekomen uit Marigrad.’

‘O. Mooi zo. Ik moet nu met deze man praten…’ Aral keek gehaast om zich heen en zijn oog viel op Droesjnakovi. ‘Droe, breng Cordelia alsjeblieft naar de ziekenzaal voor mij. Zorg dat ze wordt nagekeken, zorg dat ze…. Zorg voor alles.’

De kolonel was geen man die ergens op het hoofdkwartier achter een bureau zat. Hij zag er eerder uit alsof hij zojuist aan was komen vliegen van een of andere frontlinie, waar het ‘front’ dan ook mocht zijn in deze oorlog om loyaliteiten. Zijn uniform was vuil en gekreukt en zag eruit alsof hij erin had geslapen, en hij stonk zo naar rook dat hij Cordelia’s ‘berglucht’ overstemde. Zijn gezicht was gegroefd van vermoeidheid. Maar hij keek alleen grimmig, niet verslagen. ‘De gevechten in Marigrad zijn nu huis-aan-huis, admiraal,’ rapporteerde hij zonder omwegen.

Vorkosigan trok een grimas. ‘Dan wil ik er vliegers heen sturen. Kom met me mee naar de strategiekamer… wat is dat op uw arm, kolonel?’ De officier had een breed stuk witte en een smallere band bruine stof op zijn zwarte mouw om zijn bovenarm. ‘Identificatie, meneer. We wisten niet op wie we schoten, van dichtbij. Vordarians mensen dragen rood en geel, omdat dat het dichtst bij kastanjebruin en goud komt, denk ik. Dit moet natuurlijk het bruin en zilver van het huis Vorkosigan voorstellen.’

‘Daar was ik al bang voor.’ Vorkosigan keek zeer streng. ‘Haal het van uw arm. Verbrand het. En zorg dat uw ondergeschikten hetzelfde doen. U hebt al een uniform, kolonel, aan u verstrekt door de keizer. Hij is degene voor wie u vecht. Laat de verraders hun uniformen maar veranderen.’

De kolonel keek geschrokken bij de heftigheid van Vorkosigans reactie, maar meteen daarna begreep hij het; hij trok het lapje haastig van zijn arm en propte het in zijn zak. ‘Goed, meneer.’ Aral liet met voelbare moeite Cordelia’s hand los. ‘Ik zie je in onze vertrekken, lieverd. Later.’

Later in de week, als het zo doorging. Cordelia schudde machteloos haar hoofd, wierp nog een laatste blik op zijn gedrongen gestalte, alsof haar intensiteit hem op een of andere manier in een digitale code kon omzetten, zodat ze hem kon opslaan en later weer opvragen, en liep toen achter Droesjnakovi aan de ondergrondse doolhof van de basis Tanery in. Met Droe kon Cordelia in elk geval van Vorkosigans routebeschrijving afwijken en vasthouden aan haar wens om eerst in bad te gaan. En wat bijna net zo fijn was, was dat er in een kast in Arals vertrekken een stuk of zes nieuwe outfits in de juiste maat op haar hingen te wachten, die Droes goede, ten paleize ontwikkelde smaak verraadden.

De dokter van de basis had geen gegevens; Cordelia’s medische dossier bevond zich natuurlijk achter de vijandelijke linies in Vorbarr Sul-tana. Hij schudde zijn hoofd en startte een nieuw formulier op zijn rapportscherm. ‘Het spijt me, vrouwe Vorkosigan. We zullen gewoon bij het begin moeten beginnen. Ik hoop dat u daar begrip voor hebt. Heb ik goed begrepen dat u een vrouwenprobleem hebt gehad?’ Nee, mijn meeste problemen waren met mannen. Cordelia slikte haar woorden in. ‘Ik heb een placentaoverplaatsing gehad, eens even kijken, drie plus…’ Ze moest het op haar vingers natellen: ‘Ongeveer vijf weken geleden.’

‘Neemt u me niet kwalijk, een wat?’

‘Ik ben door middel van een chirurgische ingreep bevallen. Het ging niet goed.’

‘Ik begrijp het. Vijf weken postpartum.’ Hij maakte een notitie. ‘En wat voor klachten hebt u nu?’

Barrayar bevalt me niet, ik wil naar huis; mijn schoonvader wil mijn baby vennoorden, de helft van mijn vrienden zijn op de vlucht voor hun leven, en ik ka?i geen tien minuten alleen zijn met mijn man, die door jullie voor mijn ogen wordt verorberd, mijn voeten doen pijn, mijn hoofd doet pijn, mijn ziel doet pijn… Het was allemaal te gecompliceerd. De arme man wilde gewoon iets om in te vullen op zijn formulier, geen hele verhandeling. ‘Vermoeidheid,’ wist Cordelia uiteindelijk te bedenken. ‘Aha.’ Hij vrolijkte op en vulde deze bevredigende informatie in op zijn rapportscherm. ‘Vermoeidheid na de bevalling. Dat is normaal.’ Hij keek haar ernstig aan. ‘Hebt u er al over gedacht om wat lichaamsbeweging te nemen, vrouwe Vorkosigan?’

VEERTIEN

Wie zijn de mannen van Vordarian?’ vroeg Cordelia gefrustreerd aan Aral. ‘Ik ben al weken voor ze op de vlucht, maar het is alsof ik alleen een glimp van ze heb opgevangen in een achteruitkijkspiegel. Ken uw vijanden, en dat soort dingen. Hoe komt hij aan die oneindige voorraad idioten?’

‘O, die is niet oneindig.’ Aral glimlachte een beetje en nam nog een hapje stoofpot. Ze waren — een wonder! — eindelijk alleen, in zijn eenvoudige ondergrondse appartement voor hogere officieren. Hun avondeten was op een dienblad binnengebracht door een soldaat-huisknecht en op een lage tafel tussen hen in geserveerd. Daarna had Aral, tot Cordelia’s opluchting, deze weifelend rondhangende bediende weggestuurd met een: ‘Dank u, korporaal, dat is alles.’ Aral slikte zijn hap door en vervolgde: ‘Wie zijn ze? Voor het grootste deel, iedereen die ergens boven zich in de keten van bevelvoering een officier bleek te hebben die de kant van Vordarian heeft gekozen, en die niet genoeg moed of in sommige gevallen niet genoeg benul heeft gehad om ofwel die officier neer te schieten ofwel zijn eenheid te verlaten en zich elders te melden. En gehoorzaamheid en groepsgeest zijn er bij deze mannen ingestampt. “Als het moeilijk wordt, hou je dan vast aan je eenheid,” dat wordt hun ingeprent. Dus het ongelukkige feit dat hun officier hun voorgaat in landverraad, maakt het nog natuurlijker om zich vast te klampen aan hun broeders uit het peloton. Bovendien’ — hij grinnikte somber — ‘is het alleen landverraad als Vordarian verliest.’

‘En verliest Vordarian?’

‘Zolang ik in leven ben en Gregor in leven hou, kan Vordarian niet winnen.’ Hij knikte vol overtuiging. ‘Vordarian wrijft me misdaden aan zo snel als hij ze kan verzinnen. Het ernstigst is het gerucht dat hij verspreidt, dat ik Gregor om zeep heb geholpen en het Keizerrijk voor mezelf wil. Ik zie het als een truc om Gregor uit zijn schuilplaats te krijgen. Hij weet dat Gregor niet bij mij is. Anders zou hij wel toegeven aan de verleiding om hier een atoombom op te gooien.’ Cordelia krulde haar lippen in afkeer. ‘Wil hij Gregor gevangennemen of doden?’

‘Doden alleen als hij hem anders niet te pakken krijgt. Als de tijd er rijp voor is, zal ik Gregor te voorschijn laten komen.’

‘Waarom niet meteen?’

Aral leunde met een vermoeide zucht achterover tegen de rugleuning en duwde zijn blad weg, met nog een paar happen stoofpot en een slordig afgescheurd stukje brood in zijn kom. ‘Omdat ik wil kijken hoeveel van Vordarians strijdkrachten ik terug kan lokken naar mijn kant vóór de ontknoping. Naar mij deserteren is niet helemaal de juiste term… Overlopen, misschien. Ik wil mijn tweede jaar in functie niet graag inluiden met de executie van vierduizend militairen. Iedereen onder een bepaalde rang kan collectief gratie krijgen vanwege het feit dat ze door een eed waren gebonden om hun officieren te volgen, maar ik wil zoveel van de hogere manschappen redden als ik maar kan. Vijf districtsgraven en Vordarian zijn al ten dode opgeschreven, voor hen is er geen hoop meer. Verdomme, dat hij dit ook begonnen is!’

‘Wat doen Vordarians troepen? Is dit een sitzkrieg?’

‘Niet helemaal. Hij verspilt een hoop van zijn tijd en de mijne met pogingen een paar nutteloze bastions te veroveren, zoals de bevoorradingspost bij Marigrad. Wij spelen het spel mee en lokken hem uit zijn tent. Het houdt de bevelhebbers van Vordarian bezig en leidt hun aandacht af van wat echt belangrijk is, namelijk de strijdkrachten in de ruimte. Had ik Kanzian maar hier!’

‘Heeft je inlichtingendienst hem al gevonden?’ De alom gerespecteerde admiraal Kanzian was een van de twee mannen in het Barrayaraanse opperbevel die Vorkosigan beschouwde als zijn superieuren in strategisch inzicht. Kanzian was een deskundige op het gebied van geavanceerde ruimtemanoeuvres; de ruimtetroepen hadden een groot vertrouwen in hem. ‘Aan zijn laarzen geen paardenmest’, was de manier waarop Ko het ooit had uitgedrukt, tot Cordelia’s plezier. ‘Nee, maar Vordarian heeft hem ook niet. Hij is verdwenen. Ik hoop bij God dat hij niet in een of ander stom kruisvuur op straat terecht is gekomen en ongeïdentificeerd ergens in een lijkenhuis ligt. Dat zou een vreselijke verspilling zijn.’

‘Zou het helpen om naar boven te gaan? Om de ruimtetroepen voor je te winnen?’

‘Waarom denk je dat ik de moeite neem om de basis Tanery te behouden? Ik heb afgewogen wat de voor- en nadelen zouden zijn als ik mijn hoofdkwartier verplaatste naar een ruimteschip. Ik denk dat het nu nog geen goed idee is; het zou verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden als een eerste stap van een vlucht.’

Vluchten. Wat een verleidelijke gedachte. Ver, ver weg van al deze waanzin, totdat het allemaal was teruggebracht tot de enkele dimensie van een vullertje in een of andere galactische nieuwsvideo. Maar… vluchten van Aral? Ze bekeek hem aandachtig, zoals hij daar zat op de gecapitonneerde sofa, starend naar de resten van zijn avondeten zonder die te zien. Een vermoeide man van middelbare leeftijd in een groen uniform, niet bijzonder aantrekkelijk (behalve misschien de doordringende grijze ogen); een gretig intellect dat inwendig voortdurend in oorlog was met een door angst gedreven agressie, beide gevoed door een leven vol bizarre ervaringen, Barrayaraanse ervaringen. Je had verliefd moeten worden op een gelukkige man, als je geluk had gewild. Maar nee, jij moest zo nodig vallen voor de adembenemende schoonheid van de pijn…

En zij zullen tot één vlees zijn. Die oeroude vrome spreuk was wel heel letterlijk waarheid geworden. Eén klein stukje vlees, opgesloten in een baarmoederreplicator achter de vijandelijke linies, verbond hen nu als een Siamese tweeling. En als de kleine Miles zou sterven, zou die band dan verbroken worden?

‘Wat… wat doen we aan Vordarians gijzelaars?’

Hij zuchtte. ‘Dat is ons grootste probleem. Als hij al het andere kwijt is, en daar zorgen we geleidelijk aan voor, dan houdt Vordarian nog steeds meer dan twintig districtsgraven en Kareen vast. En een paar honderd minder vooraanstaande mensen.’

‘Zoals Elena?’

‘Ja. En de stad Vorbarr Sultana zelf, niet te vergeten. Hij zou kunnen dreigen een atoombom op de stad te gooien, op het laatst, om een vrije aftocht van de planeet te krijgen. Ik heb met het idee gespeeld om met hem te onderhandelen. Hem later te laten vermoorden. Ik kan hem niet zomaar laten gaan, dat zou onrechtvaardig zijn tegenover al degenen die al gestorven zijn vanwege hun trouw aan mij. Wat voor marteldood zou er nodig zijn om die verraden zielen tevreden te stellen? Nee.

Dus beramen we verschillende reddingsplannen, voor op het laatst. Het moment waarop de verschuiving van manschappen en loyaliteiten de kritische massa bereikt en Vordarian echt in paniek raakt. Ondertussen wachten we af. Als het erop aankomt… zal ik eerder gijzelaars opofferen dan dat ik Vordarian laat winnen.’ Zijn nietsziende blik was nu duister.

‘Zelfs Kareen?’ Alle gijzelaars? Zelfs de kleinste? ‘Zelfs Kareen. Ze is Vor. Ze begrijpt het.’

‘Dat is het beste bewijs dat ik geen Vor ben,’ zei Cordelia mistroostig. ‘Ik begrijp helemaal niets van deze… gestileerde waanzin. Ik vind dat jullie allemaal in therapie zouden moeten, tot en met de laatste man.’

Hij glimlachte flauwtjes. ‘Denk je dat we Kolonie Bèta kunnen overhalen om ons een bataljon psychiaters te sturen bij wijze van ontwikkelingshulp? Die met wie je die laatste ruzie had, misschien?’ Cordelia snoof. Nou ja, de Barrayaraanse geschiedenis had ook wel een vreemd soort dramatische schoonheid, theoretisch bekeken, van een afstand. Als een passiespel. Maar van dichtbij zag je de domheid ervan duidelijker, viel ze als een mozaïek uiteen in betekenisloze vierkantjes.

Cordelia aarzelde en vroeg toen: ‘Spelen we het gijzelaarsspelletje mee?’ Ze wist niet zeker of ze het antwoord wel wilde horen. Vorkosigan schudde zijn hoofd. ‘Nee. Dat is de hele week het moeilijkst geweest, om mannen in de ogen te kijken die vrouw en kinderen in de hoofdstad hebben en “Nee” te zeggen.’ Hij legde zijn bestek netjes op zijn dienblad, op de oorspronkelijke plaats, en vervolgde op peinzende toon: ‘Maar ze kijken niet ver genoeg. Dit is tot nu toe geen revolutie, alleen een paleiscoup. De bevolking is passief, of liever gezegd, houdt zich gedeisd, afgezien van een paar informanten. Vordarian doet een beroep op de conservatieve elite, de oude Vor en het leger. De graaf kan niet tellen. De nieuwe technocultuur produceert progressieve volksjongens en — meisjes zo snel de scholen ze maar kunnen uitspugen. Zij zijn van belang voor de toekomst. Ik wil hun een andere methode geven dan de kleur van de mouwbanden om de goeden van de slechten te onderscheiden. Morele overredingskracht heeft meer invloed dan Vordarian vermoedt. Welke vroegere generaal op aarde heeft ook weer gezegd dat het morele tot het materiële staat als drie tot één? O ja, Napoleon. Jammer dat hij zijn eigen raad niet heeft opgevolgd. Ik zou zeggen dat het vijf tot één is, in deze oorlog.’

‘Maar zijn jullie even sterk? Hoe zit het met dat materiële?’ Vorkosigan haalde zijn schouders op. ‘We beschikken allebei over voldoende wapens om Barrayar te verwoesten. Pure sterkte is niet waar het hier om gaat. Maar mijn legitimiteit is een enorm voordeel, om de wapens bemand te houden. Vandaar Vordarians pogingen om die legitimiteit te ondergraven met zijn beschuldigingen dat ik Gregor om zeep zou hebben geholpen. Ik ben van plan hem in zijn eigen leugen te verstrikken.’

Cordelia huiverde. ‘Weet je, ik geloof niet dat ik graag aan Vordarians kant zou staan.’

‘O, er zijn nog wel een paar manieren waarop hij kan winnen. Voor al die manieren is mijn dood noodzakelijk. Wat valt er nog te kiezen zonder mij als brandpunt, de enige regent die gezalfd is door wijlen Ezar? Vordarians aanspraken zijn dan net zo geldig als die van ieder ander. Als hij mij vermoordt en Gregor in handen krijgt, of vice versa, is het voorstelbaar dat hij zijn positie kan verstevigen. Tot aan de volgende staatsgreep, en de aaneenschakeling van opstanden en moorden uit vergelding die zich tot in de verre toekomst zal uitstrekken…’ Hij kneep zijn ogen half dicht bij dit duistere vooruitzicht. ‘Dat is mijn grootste nachtmerrie. Dat deze oorlog niet zal ophouden als we verliezen, totdat er een tweede Dorca Vorbarra de Rechtvaardige opstaat om een eind te maken aan een nieuwe Bloedige Eeuw. God weet wanneer. Eerlijk gezegd zie ik geen man van dat kaliber onder mijn generatie.’ Kijk eens in de spiegel, dacht Cordelia somber.

‘Aha, dus daarom wou je dat ik eerst naar de dokter ging,’ zei Cordelia die avond plagerig tegen Aral. Nadat Cordelia een paar van zijn foutieve veronderstellingen had rechtgezet, had de dokter haar nauwgezet onderzocht, zijn voorschrift veranderd van lichaamsbeweging in rust, en haar toestemming gegeven om de seksuele omgang weer voorzichtig te hervatten. Aral grijnsde alleen maar en bedreef de liefde met haar alsof ze van breekbaar glas was. Zelfwas hij bijna volledig hersteld van de soltoxine, leidde ze hieruit af. Hij sliep als een blok, maar dan warmer, totdat het companeel hen bij het aanbreken van de dag wekte. Er zat vast een militaire samenzwering achter dat hij niet eerder had opgelicht. Cordelia zag een of ander lager staflid voor zich dat vertrouwelijk tegen Ko zei: ‘Ja, laten we die ouwe maar eens een wip laten maken, dan wordt hij misschien wat milder…’ Deze keer trok de mist van de vermoeidheid sneller op. Binnen een dag was Cordelia op en verkende ze met Droesjnakovi als gids haar nieuwe omgeving.

Ze kwam Bothari tegen in het gymnastieklokaal van de basis. Graaf Pjotr was nog niet terug, dus nadat hij verslag had uitgebracht aan Aral, had Bothari ook niets te doen. ‘Ik moet in conditie blijven,’ zei hij bondig. ‘Heb je geslapen?’

‘Niet veel,’ zei hij, en hij hervatte zijn looppas. Dwangmatig, te lang, ver voorbij het punt waarbij je een optimaal effect bereikte in verhouding tot de eraan bestede tijd. Hij zweette om de tijd te doden en gedachten te verdrijven, en Cordelia wenste hem in stilte succes. Ze werd op de hoogte gebracht van de details van de oorlog door Aral, Ko en de gecensureerde nieuwsvideo’s. Welke graven bondgenoten waren, van wie bekend was dat hij of zij was gegijzeld en waar, welke eenheden er werden ingezet, van beide zijden, en welke daarvan uiteen waren gereten en verdreven; waar er gevechten waren geweest, wat de schade was, welke commandanten hun eed hadden vernieuwd… Kennis zonder macht. Niets meer, oordeelde ze, dan haar intellectuelere versie van Bothari’s eindeloze geren, en zelfs minder effectief om haar gedachten af te leiden van haar voortdurende concentratie op alle gruwelen en rampen, in het verleden of de nabije toekomst, waar ze momenteel niets tegen kon beginnen.

Ze hoorde militaire geschiedenis liever met een grotere tussenruimte in de tijd. Van een eeuw of twee geleden, bijvoorbeeld. Ze stelde zich een of andere onaangedane geleerde uit de toekomst voor die door een tijdtelescoop naar haar keek, en maakte in gedachten een obsceen gebaar naar hem. Ze besefte trouwens dat de militaire geschiedenissen die ze had gelezen het belangrijkste hadden weggelaten: ze vertelden nooit wat er met de baby’s van de mensen was gebeurd. Nee, het waren allemaal baby’s, daarbuiten. Elke man in een zwart uniform was de zoon van een moeder. Er kwam een overpeinzing van Aral in haar geheugen bovendrijven, een fluwelen stem die bromde: ‘Omstreeks die tijd begon ik soldaten te zien als kinderen…’

Ze duwde zich weg van het beeldpaneel en ging in de badkamer op zoek naar pijnstillers.

Op de derde dag kwam ze in een gang luitenant Kodelka tegen, die bijna rennend voortstommelde, met een rood gezicht van opwinding. ‘Wat is er aan de hand, Ko?’

‘Illyan is hier. En hij heeft Kanzian bij zich!’

Cordelia volgde hem naar een vergaderkamer. Droesjnakovi moest zelfs haar lange passen nog langer maken om hen bij te houden. Aral zat, geflankeerd door twee stafleden, met zijn handen ineengeslagen op de tafel voor zich uiterst aandachtig te luisteren. Commandant Illyan zat op de rand van de tafel en zwaaide één been heen en weer op het ritme van zijn stem. Een verband om zijn linkerarm had een gele vochtvlek. Hij was bleek en vuil, maar zijn ogen blonken triomfantelijk, met een glimpje koortsachtigheid erin. Hij droeg burgerkleding die eruitzag alsof hij haar had gestolen uit iemands wasmand en er daarna een heuvel mee was afgerold.

Naast Illyan zat een oudere man; een staflid gaf de man iets te drinken dat Cordelia herkende als een oppepper met vruchtensmaak en extra kaliumzouten, bedoeld voor mensen die te weinig voedingsstoffen hebben binnengekregen. Hij nam er plichtmatig een slokje van en trok een gezicht alsof hij liever een wat ouderwetser opkikkertje had gehad, zoals een borrel. Met zijn overgewicht en geringe lengte, en grijzend waar hij nog niet kalend was, had admiraal Kanzian geen erg krijgshaftig uiterlijk. Hij zag eruit als een opa, maar alleen als je opa professor was. Zijn gezicht droeg een intense intelligentie die de term ‘krijgskunde’ een waarlijk wetenschappelijke lading gaf. Cordelia had hem eerder ontmoet in uniform; zijn uitstraling van rustige autoriteit leek niet te worden aangetast door zijn burgeroverhemd en sportieve broek, die uit dezelfde wasmand hadden kunnen komen als die van Illyan.

Illyan zei: ‘… en toen hebben we de volgende nacht in de kelder doorgebracht. Vordarians peloton kwam de volgende ochtend terug, maar… Mevrouw!’

De grijns waarmee hij haar begroette, werd afgezwakt door een vlaag van schuldgevoel toen hij een snelle blik op haar middel wierp. Ze had liever gehad dat hij opgewonden door had gekletst over zijn avonturen, maar door haar binnenkomst leek hij zijn zelfvertrouwen kwijt te zijn geraakt, alsof ze de geest was van zijn belangrijkste mislukking die opdook op zijn overwinningsbanket.

‘Fantastisch om jullie allebei te zien, Simon, admiraal.’ Ze knikten elkaar toe; Ivanzian maakte aanstalten om op te staan, maar werd door iedereen teruggeworpen in zijn stoel, wat een geamuseerd lachje op zijn lippen bracht. Aral gebaarde naar haar dat ze naast hem moest komen zitten.

Illyan vervolgde zijn verhaal op een wat zakelijker toon. De afgelopen twee weken had hij verstoppertje gespeeld met de troepen van Vordarian op een gelijksoortige manier als Cordelia, maar dan tegen de veel complexere achtergrond van de veroverde hoofdstad. Maar Cordelia herkende de vertrouwde verschrikkingen onder zijn onopgesmukte woorden. Hij doorliep de geschiedenis snel totdat hij bij het heden was aangekomen. Ivanzian knikte af en toe bevestigend. ‘Goed gedaan, Simon,’ zei Vorkosigan toen Illyan klaar was. Hij knikte naar Ivanzian. ‘Heel goed gedaan.’

Illyan glimlachte. ‘Ik dacht wel dat het u zou bevallen, meneer.’ Vorkosigan wendde zich tot Ivanzian. ‘Zo gauw als u zich daartoe in staat voelt, zou ik u graag op de hoogte brengen in de strategiekamer, meneer.’

‘Dank u, meneer. Ik heb niets meer gehoord — afgezien van Vordarians nieuwsuitzendingen — sinds ik uit het hoofdkwartier ben ontsnapt. Hoewel er veel af te leiden viel uit datgene wat we wel hebben gezien. Overigens vind ik uw strategie van terughoudendheid heel goed. Tot nu toe. Maar u hebt de grens ervan bijna bereikt.’

‘Dat gevoel had ik al, meneer.’

‘Wat doet Ollie Knollie op Sprongstation Een?’

‘Hij beantwoordt in elk geval zijn strakstraal niet. Vorige week wisten zijn ondergeschikten een verbazingwekkende serie uitvluchten op te lepelen, maar uiteindelijk is hun vindingrijkheid opgedroogd.’

‘Ha. Ik zie het voor me. Het zal wel heel goed gaan met zijn dikkedarmontsteking. Ik durf te wedden dat hun “niet in staat te antwoorden” ’ niet elke keer een leugen was. Ik denk dat ik moet beginnen eens een babbeltje te maken met admiraal Knollys, onder vier ogen.’

‘Dat zou ik op prijs stellen, meneer.’

‘We zullen de onvermijdelijkheden van de tijd bespreken. En de tekorten van een potentiële commandant die een hele strategie baseert op een moord die hij vervolgens niet uit blijkt te kunnen voeren.’ Kan-/jan fronste kritisch zijn wenkbrauwen. ‘Geen goede constructie, om je hele oorlog af te laten hangen van één gebeurtenis. Vordarian had altijd al de neiging om het af te laten weten.’

Cordelia ving terzijde Illyans blik. ‘Simon. Heb je in de tijd dat je vastzat in Vorbarr Sultana ook maar iets gehoord over het Keizerlijke Militaire Hospitaal? Over het lab van Vaagen en Henri?’ Over mijn baby?

Met spijt schudde hij zijn hoofd. ‘Nee, mevrouw.’ Illyan wierp op zijn beurt een blik op Vorkosigan. ‘Meneer, is het waar dat kapitein Negri dood is? Wij hebben het alleen maar van geruchten, en van de propaganda-uitzendingen van Vordarian. Ik dacht dat het misschien een leugen was.’

‘Negri is dood. Helaas.’ Vorkosigan trok een grimas. Illyan ging geschrokken rechtop zitten. ‘En de keizer ook?’

‘Gregor is veilig en gezond.’ Illyan ontspande zich weer. ‘Goddank. Waar?’

‘Elders,’ zei Vorkosigan droogjes. ‘O. Natuurlijk, meneer. Mijn verontschuldigingen.’

‘Zo gauw als je langs de ziekenboeg en de douche bent geweest, Simon, heb ik wat grote schoonmaakklusjes voor je,’ vervolgde Vorkosigan. ‘Ik wil weten hoe de KeiVei precies overvallen kon worden door de staatsgreep van Vordarian. Ik wil geen kwaad spreken van de doden — en God weet dat de man voor zijn vergissingen heeft geboet — maar het oude personeelssysteem van Negri, waarmee hij de KeiVei leidde, met al zijn geheime afdelinkjes waar verder alleen Ezar van wist, moet helemaal op de schop. Elk onderdeel, elke man moet opnieuw worden onderzocht voordat alles weer wordt opgebouwd. Dat zal je eerste taak zijn als het nieuwe hoofd van de Keizerlijke Veiligheidsdienst. Kapitein Illyan.’

Illyans gezicht veranderde van bleek vermoeid in groenig wit. ‘Meneer… wilt u dat ik in de schoenen van Negri stap?’

‘Schud ze eerst even uit,’ adviseerde Vorkosigan droog. ‘En met spoed, alsjeblieft. Ik kan de keizer niet uit zijn schuilplaats halen voordat de KeiVei weer in een conditie is hem te bewaken.’

‘Ja, meneer.’ Illyans stem was dun van onthutsing. Kanzian hees zich uit zijn stoel en wuifde de hulp weg van een bezorgde stafofficier. Aral kneep onder tafel in Cordelia’s hand en ging staan om de kern van zijn nieuwe generale staf te begeleiden. Terwijl ze allemaal de kamer verlieten, grijnsde Ko over zijn schouder naar Cordelia en fluisterde: ‘Het gaat er beter uitzien, hè?’ Ze glimlachte flauwtjes naar hem. Vorkosigans woorden weerklonken in haar hoofd. Het moment waarop de verschuiving van manschappen en loyaliteiten het kritische punt bereikt, en Vordarian in paniek begint te raken…

De binnendruppelende vluchtelingen bij de basis Tanery begonnen een gestage stroom te vormen naarmate de week vorderde. De spectaculairste na Kanzian was de ontsnapping van premier Vortala uit zijn door Vordarian opgelegde huisarrest. Hij arriveerde met een paar gewonde livreiknechten en een huiveringwekkend verhaal over omkoping, bedrog, achtervolging en schietpartijen. Er doken ook twee minder vooraanstaande keizerlijke ministers op, een van hen te voet. Het moreel verbeterde bij elke belangrijke aanwinst; de sfeer op de basis knetterde van het vooruitzicht op actie. De vraag die stafleden elkaar stelden in de gangen was niet langer: ‘Is er nog iemand binnengekomen?’ maar: ‘Wie is er vanochtend binnengekomen?’ Cordelia probeerde te doen alsof ze er blij mee was en hield haar vreselijke angst voor zich. Vorkosigan was tevreden, maar werd ook gespannener. Zoals haar was voorgeschreven, rustte Cordelia veel in Vorkosigans appartement. Al snel voelde ze zich vitaal genoeg om tegen de muren op te vliegen. Toen probeerde ze de voorgeschreven rust af te wisselen met een paar experimentele opdruk- en kniebuigoefeningen (maar geen buikspieroefeningen). Ze was juist de voor- en nadelen aan het afwegen van haar idee om het gezelschap van Bothari in het gymnastieklokaal op te zoeken, toen het companeel rinkelde. Kodelka’s bezorgde gezicht verscheen op de beeldplaat. ‘Mevrouw, meneer vraagt of u meteen naar hem toe wilt komen, in vergaderkamer zeven. Er is iets binnengekomen dat hij u wil laten zien.’ Cordelia’s maag trok zich samen. ‘Goed. Ik ben al onderweg.’ Er wachtte een flink gezelschap mannen in vergaderkamer zeven, en ze stonden rond een beeldpaneel met gedempte stemmen te discussiëren. Stafleden, Kanzian, minister Vortala zelf. Vorkosigan keek op en glimlachte haar kort en zonder vrolijkheid toe. ‘Cordelia. Ik wil graag je mening horen over iets dat is binnengekomen.’

Vleiend, maar: ‘Wat voor iets?’

‘Vordarians laatste speciale rapport heeft een nieuwe wending genomen. Ko, speel de video nog eens af, alsjeblieft.’ Vordarians propaganda-uitzendingen vanuit de hoofdstad waren voornamelijk onderwerp van spot, onder Vorkosigans mannen. Deze keer stonden hun gezichten een stuk ernstiger.

Vordarian verscheen in wat herkenbaar was als een van de statige kamers van de keizerlijke residentie, de formele en serene Blauwe Kamer. Ezar Vorbarra legde zijn zeldzame publieke verklaringen altijd af tegen die achtergrond. Vorkosigan fronste zijn wenkbrauwen. Vordarian zat in groot militair tenue op een ivoorkleurige zijden sofa, met prinses Kareen naast zich. Haar donkere haar was strak uit haar ovale gezicht getrokken door met juwelen ingezette kammetjes. Ze droeg een mooie zwarte lange jurk, somber en vormelijk. Vordarian sprak slechts een paar ernstige woorden, om de aandacht van de kijkers te wekken. Toen verplaatste het schouwspel zich naaide grote zaal van de Raad van Graven in Kasteel Vorhartung. Het beeld zoomde in op de voorzitter van de Raad, die in vol ornaat was. Op de video was niet te zien wat, afgezien van de camera zelf, er op het hoofd van de voorzitter gericht was, maar er was iets in zijn herhaaldelijke blikken vlak langs in plaats van recht in de camera, dat Cordelia de indruk gaf dat er een zwaarbewapende man, of misschien een peloton, op die onzichtbare plek stond.

De voorzitter stak een vel plasticfilm op en begon: ‘Ik citeer: vanwege de…’

‘Ah, uitgekiend!’ mompelde Vortala, en Kodelka zette de video op pauze en vroeg: ‘Wat zei u, minister?’

‘Dat “Ik citeer”. Daarmee distantieert hij zich wettelijk van de woorden die van dat vel en uit zijn mond gaan komen. Dat was me de eerste keer niet opgevallen. Goed zo, Georgos, goed zo,’ zei Vortala tegen de bevroren gestalte. ‘Ga verder, luitenant, het was niet mijn bedoeling om de zaak te onderbreken.’

Het holovideobeeld vervolgde: ‘… laaghartige moord op de jonge keizer Gregor Vorbarra, en het verbreken van zijn heilige geloften in een poging de macht over te nemen, verklaart de Raad van Graven de verraderlijke regent Vorkosigan onbetrouwbaar, verstoten, van alle macht ontheven en vogelvrij verklaard. Vandaag bekrachtigt de Raad van Graven de benoeming van commodore graaf Vidal Vordarian tot premier en waarnemend regent voor douairière-prinses Kareen Vorbarra; hij zal een interimregering formeren die in functie zal blijven totdat er een nieuwe opvolger gevonden kan worden en door de voltallige Raad van Graven en Raad van Ministers bekrachtigd kan worden.’ Hij vervolgde met allerlei wettelijke details terwijl de camera rondging door de zaal. ‘Zet het beeld eens stil, Kodelka,’ vroeg Vortala. Zijn lippen bewogen terwijl hij telde. ‘Ha! Nog geen derde aanwezig. Hij heeft bij lange na geen quorum. Wie denkt hij voor de gek te houden?’

‘Wanhopige man, wanhopige maatregelen,’ mompelde Kanzian terwijl de holovideo na een druk op de knop van Kodelka verder ging. ‘Let op Kareen,’ zei Vorkosigan tegen Cordelia. Vordarian en de prinses waren weer in beeld. Vordarian gebruikte zulke omslachtige termen dat het even duurde voordat Cordelia doorhad dat hij met de woorden ‘persoonlijk beschermer’ een verloving aankondigde. Hij legde zijn hand plechtig over die van Kareen, maar maakte alleen oogcontact met de camera. Kareen tilde haar hand op om zich een ring om haar vinger te laten schuiven zonder dat haar kalme gelaatsuitdrukking ook maar enigszins veranderde. De video eindigde met gedragen muziek. Einde. Gelukkig werd hun het commentaar achteraf in Bètaanse stijl bespaard; blijkbaar werd de Barrayaraan-in-de-straat nooit veel gevraagd, tenzij een hevig oproer zo luidruchtig werd dat niemand het meer durfde te negeren. ‘Hoe zou je Kareens reactie analyseren?’ vroeg Aral aan Cordelia. Cordelia trok haar wenkbrauwen op. ‘Welke reactie? Hoezo, analyseren? Ze heeft geen woord gezegd!’

‘Precies. Vind je dat ze eruitziet alsof ze verdovende middelen heeft gekregen? Of alsof ze gedwongen wordt? Of was dat oprechte instemming? Gelooft ze Vordarians propaganda, denk je?’ Gefrustreerd keek Vorkosigan naar de ruimte waar het beeld van de vrouw zojuist nog was geweest. ‘Ze is altijd gereserveerd geweest, maar dit was het meest ondoorzichtige optreden dat ik ooit heb gezien.’

‘Draai hem nog eens af, Ko,’ zei Cordelia. Ze liet hem het beeld stilzetten op de momenten dat Kareen goed te zien was. Ze keek aandachtig naar het bevroren gezicht, nauwelijks minder levendig dan wanneer de holovideo liep. ‘Ze ziet er niet suffig of beneveld uit. En haar ogen gaan niet steeds opzij, zoals die van de voorzitter deden.’

‘Dus niemand bedreigt haar met een wapen?’ veronderstelde Vortala. ‘Of misschien kan het haar gewoon niets schelen,’ opperde Cordelia grimmig.

‘Instemming, of dwang?’ herhaalde Vorkosigan.

‘Misschien geen van tweeën. Ze heeft haar hele volwassen leven al met dit soort onzin te maken… Wat verwacht je van haar? Ze heeft drie jaar huwelijk met Serg overleefd, voordat Ezar haar beschermde. Ze moet wel een groot deskundige zijn in het inschatten van wat ze niet moet zeggen en wanneer niet.’

‘Maar om zich in het openbaar aan Vordarian te onderwerpen… als ze denkt dat hij verantwoordelijk is voor Gregors dood…’

‘Ja, wat zou ze denken? Als ze echt gelooft dat haar zoon dood is — zelfs al gelooft ze niet dat jij hem hebt vermoord — dan heeft ze alleen nog maar haar eigen leven over om te redden. Waarom zou ze haar overleving dan op het spel zetten voor een of andere dramatische futiliteit, als het Gregor geen goed meer kan doen? Wat is ze jou, ons, per slot van rekening schuldig? We hebben haar allemaal in de steek gelaten, voor zover zij weet.’ Vorkosigan kromp ineen.

Cordelia vervolgde: ‘Vordarian zal ongetwijfeld bepalen wat ze wel en wat ze niet hoort. Misschien is ze er zelfs van overtuigd dat hij aan de winnende hand is. Ze is een overlever; tot nu toe heeft ze Serg en Ezar overleefd. Misschien is ze van plan jou en Vordarian ook te overleven. Misschien denkt ze dat de enige wraak die ze ooit zal kunnen nemen, is lang genoeg leven om op al jullie graven te spugen.’ Een van de stafofficieren mompelde: ‘Maar ze is Vor. Ze had hem moeten trotseren.’

Cordelia schonk hem een blinkende grijns. ‘O, maar je kunt nooit opmaken wat een Barrayaraanse vrouw denkt uit wat ze in aanwezigheid van Barrayaraanse mannen zegt. Eerlijkheid wordt niet bepaald beloond, weet je.’

Het staflid keek haar onzeker aan. Droe glimlachte bitter. Vorkosigan blies zijn adem uit. Kodelka knipperde met zijn ogen. ‘Dus Vordarian wordt het wachten moe en benoemt zichzelf tot regent,’ mompelde Vortala.

‘En premier,’ bracht Vorkosigan op zijn beurt onder de aandacht. ‘Ja, hij zwelt helemaal op.’

‘Waarom maakt hij niet rechtstreeks aanspraak op het Keizerrijk?’ vroeg de stafofficier.

‘Hij steekt eerst voorzichtig een teen in het water,’ zei Kanzian. ‘Dat komt nog, later in het script,’ meende Vortala.

‘Of misschien wat eerder, als we hem een beetje onder druk zetten,’ opperde Kanzian. ‘De laatste en fatale stap. We moeten bedenken hoe we hem nog wat meer kunnen opjagen.’

‘Niet veel langer,’ zei Vorkosigan beslist.

Cordelia bleef die hele dag het spookachtige masker van Kareens gezicht voor zich zien, en toen ze de volgende ochtend wakker werd, kwam het meteen weer terug. Wat dacht Kareen? En wat voelde Kareen? Misschien was ze inderdaad zo verstoken van alle gevoel als het bewijsmateriaal suggereerde. Misschien wachtte ze haar tijd af. Misschien stond ze helemaal achter Vordarian. Als ik wist wat ze geloofde, zou ik weten wat ze deed. Als ik wist wat ze deed, zou ik weten wat ze geloofde.

Er waren te veel onbekenden in deze vergelijking. Als ik Kareen was… Was dat een steekhoudende analogie? Kon Cordelia vanuit zichzelf voor iemand anders redeneren? Kon iemand dat? Er waren overeenkomsten tussen Kareen en haarzelf: ze waren allebei vrouw, ongeveer van dezelfde leeftijd, moeders van zonen die in gevaar waren… Cordelia pakte Gregors schoen van haar kleine stapeltje souvenirs uit de bergen en draaide hem om in haar hand. Mama wilde me terugtrekken, maar mijn schoen ging uit in haar hand. Ik had he??i vaster moeten strikken… Misschien moest ze op haar eigen oordeel vertrouwen. Misschien wist ze precies wat Kareen dacht.

Toen het companeel rinkelde, bijna op dezelfde tijd als de dag ervoor, schoot Cordelia overeind om hem te beantwoorden. Een nieuwe uitzending uit de hoofdstad, nieuw bewijsmateriaal, iets om die cirkel van redeloosheid te verbreken? Maar het gezicht dat verscheen op de beeldplaat was niet dat van Kodelka, maar van een vreemdeling met de insignes van de Veiligheidsdienst op zijn kraag. ‘Vrouwe Vorkosigan?’ begon hij eerbiedig. ‘Ja?’

‘Ik ben majoor Sircoj, officier van dienst in de grote hal. Het is mijn taak om alle nieuwe mensen door te lichten die zich melden, mannen die hun overgelopen eenheden ontvlucht zijn, en zo, en om alle nieuwe informatie te verzamelen die ze meebrengen. Een halfuur geleden is er een man komen opdagen die zegt dat hij uit de hoofdstad is ontsnapt en weigert zijn informatie vrijwillig aan ons uit te leveren. We hebben zijn bewering bevestigd dat hij een anti-ondervragingsbehandeling heeft gehad; als we proberen hem met snel-penta te behandelen, wordt dat zijn dood. Hij blijft vragen — hij staat er zelfs op — om u te mogen spreken. Het zou een moordenaar kunnen zijn.’ Cordelia’s hart bonkte. Ze boog zich voorover naar het holobeeld alsof ze erdoor zou willen klimmen. ‘Had hij iets bij zich?’ vroeg ze ademloos. ‘Zoals een vat, ongeveer een halve meter hoog, met allerlei knipperende lampjes en deze kant boven met grote rode letters op de bovenkant? Ziet er reuze mysterieus uit, elke beveiligingsbeambte zou er een rolberoerte van krijgen… Zijn naam, majoor!’

‘Hij had niets bij zich behalve de kleren aan zijn lijf. Hij is er niet goed aan toe. Zijn naam is Vaagen, kapitein Vaagen.’

‘Ik kom eraan.’

‘Nee, mevrouw! De man loopt zo ongeveer te raaskallen. Het zou gevaarlijk kunnen zijn, ik kan u niet…’

Ze liet hem doorpraten tegen een lege kamer. Droesjnakovi moest het op een rennen zetten om haar in te halen. Cordelia was in minder dan zeven minuten bij het beveiligingskantoor in de grote hal en bleef in de gang even staan om op adem te komen. Om tot zichzelf te komen en haar ziel tot rust te brengen, die haar mond uit wilde vliegen. Kalm. Kalm. Raaskallen maakte blijkbaar weinig indruk op Sircoj. Ze stak haar kin in de lucht en ging het kantoor binnen. ‘Zeg tegen majoor Sircoj dat vrouwe Vorkosigan hier is en hem wil spreken,’ zei ze tegen de kantoorbeambte, die geïmponeerd zijn wenkbrauwen optrok en zich gehoorzaam naar zijn companeel overboog. Sircoj kwam een paar eindeloze minuten later binnen; door dié deur, prentte Cordelia zich in. ‘Ik moet kapitein Vaagen spreken.’

‘Mevrouw, hij zou gevaarlijk kunnen zijn,’ begon Sircoj, precies op het punt waar ze hem daarnet had afgekapt. ‘Hij zou op een onverwachte manier geprogrammeerd kunnen zijn.’

Cordelia dacht erover om Sircoj onverwachts bij de keel te grijpen en te proberen wat rede in hem te persen. Onpraktisch. Ze ademde diep in. ‘Wat mag ik dan wel? Kan ik hem dan op z’n minst via een beeldscherm zien?’

Sircoj keek bedachtzaam. ‘Dat zou misschien wel kunnen. Een kruiscontrole op onze identificatie, en we kunnen opnemen. Uitstekend.’ Hij nam haar mee naar een andere kamer en schakelde een monitor in. Met haar adem ontsnapte haar een kreetje.

Vaagen was alleen in een cel en ijsbeerde van de ene muur naar de andere. Hij droeg een groene uniformbroek en een wit overhemd met bruine vlekken. Hij leek in niets meer op de goed verzorgde en energieke wetenschapper die ze de laatste keer had gezien in zijn lab in het KeiMil. Om beide ogen had hij een kring van roodpaarse vlekken en één ooglid was zo dik dat het oog bijna dichtzat; door het spleetje gloeide een angstaanjagend bloedrood. Hij liep voorovergebogen. Zo te zien had hij in tijden geen bad gehad en niet geslapen, en zijn lippen waren gezwollen…

‘Haal onmiddellijk een dokter voor die man!’ Cordelia besefte dat ze geschreeuwd had toen Sircoj opschrok.

‘Er heeft iemand naar hem gekeken, zijn conditie is niet levensbedreigend. We kunnen hem gaan behandelen zo gauw hij door de beveiliging is,’ zei Sircoj koppig.

‘Zorg er dan voor dat ik met hem kan praten,’ zei Cordelia tussen opeengeklemde kiezen door. ‘Droe, ga terug naar het kantoor en laat Aral komen. Vertel hem wat er aan de hand is.’

Hierbij keek Sircoj ongerust, maar hij hield zich dapper aan zijn procedures. Nog een paar eindeloze seconden, terwijl er iemand naar de gevangenenverblijven ging en Vaagen naar een companeel bracht. Eindelijk verscheen zijn gezicht op de beeldplaat; Cordelia kon haar eigen gezicht weerspiegeld zien in de hevige emoties op het zijne. Eindelijk verbinding. ‘Vaagen! Wat is er gebeurd?’

‘Mevrouw!’ Zijn handen waren gebald en beefden toen hij erop leunde om zich over te buigen naar het beeldscherm. ‘De idioten, de gestoorden, de onwetende, stomme…’ Machteloos sputterde hij beledigingen, totdat hij diep inademde en opnieuw begon, snel en beknopt, alsof haar beeld elk moment weer kon verdwijnen. ‘Eerst dachten we dat we het zouden redden, toen na de eerste twee dagen de gevechten minder werden. We verborgen de replicator in het KeiMil, maar er kwam niemand. We hielden ons gedeisd en sliepen om beurten in het lab. Toen lukte het Henri om zijn vrouw de stad uit te smokkelen en bleven we allebei in het lab. We probeerden de behandelingen in het geheim voort te zetten. Dachten dat we het wel uit konden zitten totdat we gered werden. Er zou op een of andere manier ooit wel een eind aan komen…

We verwachtten ze al bijna niet meer, maar ze kwamen toch nog. Afgelopen… gisteren.’ Hij woelde met een hand door zijn haar alsof hij zocht naar een verband tussen de werkelijkheid en zijn nachtmerrie, waarin de klokken doldraaiden. ‘Vordarians peloton. Ze zochten de baarmoederreplicator. We deden het lab op slot, ze braken de deur open. Ze eisten dat we hem gaven. We weigerden, weigerden te praten, ze konden ons geen van tweeën met snel-penta behandelen. Dus sloegen ze ons in elkaar. Ze hebben hem doodgeslagen, als uitschot, alsof hij niemand was, al die intelligentie, al die kennis, al die veelbelovendheid om zéép geholpen, geveld door een of andere debiel die nog niet tot tien kan tellen en met een geweerkolf staat te zwaaien…’ De tranen stroomden over zijn gezicht.

Cordelia was wit en verslagen; een zeer zwaar geval van een onvolledig déjà vu. Ze had de scène in het lab al duizend keer in haar hoofd afgespeeld, maar nooit had ze dokter Henri dood op de vloer zien liggen, of Vaagen een aframmeling zien krijgen.

‘Toen stormden ze het lab binnen. Alles, alle behandelingsrapporten, al Henri’s werk op het gebied van brandwonden, weg. Dat hadden ze niet hoeven doen. Allemaal weg, voor niets!’ Zijn stem brak en werd hees van woede.

‘Hebben ze… de replicator gevonden? Hem omgekeerd?’ Ze zag het voor zich; ze had het in gedachten al zo vaak gezien, de inhoud eruit tuimelend…

‘Uiteindelijk hebben ze hem gevonden. Maar ze hebben hem meegenomen. En toen lieten ze mij gaan.’ Hij schudde langzaam zijn hoofd. ‘Meegenomen,’ herhaalde ze dom. Waarom? Wat had je eraan om de technologie mee te nemen en de techneuten niet? ‘En ze lieten jou gaan. Om naar ons te komen, neem ik aan. Om het ons te vertellen.’

‘Dat hebt u goed begrepen, mevrouw.’

‘Waar, denk je? Waar zouden ze hem heen hebben gebracht?’ Vorkosigans stem klonk naast haar. ‘Waarschijnlijk naar de keizerlijke residentie. Daar worden de belangrijkste gijzelaars vastgehouden. Ik zal de inlichtingendienst er meteen op zetten.’ Hij stond met zijn voeten stevig uiteen geplant, maar zijn gezicht was grauw. ‘Blijkbaar zijn we niet de enige kant die de druk opvoert.’

VIJFTIEN

Binnen twee minuten na Vorkosigans aankomst bij het beveiligingskantoor in de grote hal lag kapitein Vaagen op een zweefbed en was hij op weg naar de ziekenboeg, en was de beste trauma-arts van de basis opgeroepen. Cordelia dacht verbitterd na over de aard van militair gezag; alle waarheid en redelijkheid en dringende noodzaak waren blijkbaar niet genoeg om iemand zonder dat gezag enige zeggenschap te verlenen.

Verdere ondervraging van de wetenschapper moest wachten tot na zijn medische behandeling. Vorkosigan benutte de tijd door Illyan en zijn afdeling op het nieuwe probleem te zetten. Cordelia benutte de tijd door rondjes te lopen in de wachtkamer van de ziekenboeg. Droesjnakovi keek bezorgd naar haar, maar was niet zo dom om geruststellende dingen te zeggen waarvan ze allebei wisten dat ze hol zouden zijn.

Eindelijk kwam de arts uit de behandelkamer en die kondigde aan dat Vaagen bij bewustzijn was en helder genoeg voor een korte — hij benadrukte het ‘korte’ — ondervraging. Aral kwam, met Kodelka en Illyan achter zich aan, en ze dromden allemaal naar binnen en vonden Vaagen in een ziekenhuisbed, met een verband voor zijn oog en aan een infuus met vocht en geneesmiddelen.

Vaagen voegde met zijn schorre en vermoeide stem nog een paar afschuwelijke details toe, maar die veranderden niets aan het beeld dat hij voor Cordelia had geschetst.

Illyan luisterde met onverstoorbare aandacht. ‘Onze mensen in de residentie bevestigen dit,’ meldde hij toen Vaagen uitgeput raakte en zijn neerslachtige gefluister wegstierf in stilte. ‘De replicator is blijkbaar gisteren binnengebracht en is in de zwaarst bewaakte vleugel gezet, vlak bij de vertrekken van prinses Kareen. Onze informanten weten niet wat het is, ze denken dat het een of ander apparaat is, misschien een bom om de residentie en iedereen daarbinnen te vernietigen in de laatste slag.’

Vaagen snoof verachtelijk, hoestte en kromp ineen. ‘Hebben ze iemand die ervoor zorgt?’ Cordelia stelde de vraag die niemand tot nu toe had gesteld. ‘Een dokter, een medisch technicus, of wie dan ook?’

Illyan fronste. ‘Dat weet ik niet, mevrouw. Ik kan proberen erachter te komen, maar elk extra contact brengt onze mensen daar in gevaar.’

‘Hm.’

‘De behandeling is toch onderbroken,’ mompelde Vaagen. Hij frunnikte aan de rand van zijn laken. ‘Volledig verpest.’

‘Ik besef dat je je aantekeningen kwijt bent, maar zou je… je werk kunnen reconstrueren?’ vroeg Cordelia beschroomd. ‘Als je de kunstmatige baarmoeder terugkreeg, bedoel ik. Verder gaan waar je gebleven was.’

‘Het zou dan niet zijn waar we gebleven waren, tegen de tijd dat we hem terugkrijgen. En het zat niet allemaal in mijn hoofd. Een deel ervan zat in dat van Henri.’

Cordelia ademde diep in. ‘Als ik het me goed herinner, hebben die Escobaraanse draagbare replicatoren een onderhoudscyclus van twee weken. Wanneer hebben jullie voor het laatst de stroom opgeladen, de filters verwisseld en voedingsstoffen toegevoegd?’

‘De accu gaat maanden mee,’ corrigeerde Vaagen. ‘Filters zijn een groter probleem. Maar de voedseloplossing zal de eerste beperkende factor van betekenis zijn. Met zijn opgevoerde stofwisseling zal de foetus een paar dagen voordat het systeem in zijn afval stikt, verhongeren. Maar afvalproducten kunnen de filters al snel gaan overbelasten nadat de grondstofwisseling is ingetreden.’

Ze ontweek Arals blik en keek Vaagen recht aan, die recht terugkeek met zijn ene goede oog, met meer dan alleen lichamelijke pijn op zijn gezicht. ‘En wanneer hebben Henri en jij de replicator voor het laatst bijgevuld?’

‘De veertiende.’

‘Minder dan zes dagen te gaan,’ fluisterde Cordelia ontzet. ‘Ongeveer… ongeveer zoiets, ja. Wat is het vandaag?’ Vaagen keek met een onzekerheid die niets voor hem was om zich heen; het deed Cordelia verdriet hem zo te zien.

‘Die tijdslimiet gaat alleen op als er niet goed voor wordt gezorgd,’ merkte Aral op. ‘De arts in de residentie, de lijfarts van Kareen en Gregor… zou die niet beseffen dat er iets gedaan moet worden?’

‘Meneer,’ zei Illyan, ‘de lijfarts van de prinses is naar verluidt gesneuveld in de gevechten van de eerste dag in de residentie. Dat is door twee bronnen bevestigd, dus ik moet het als zeker beschouwen.’

‘Ze kunnen Miles daar uit pure onwetendheid laten sterven,’ besefte Cordelia geschokt. ‘Nog afgezien van boze opzet.’ Zelfs een van hun eigen geheime loyalisten kon, in de overtuiging dat hij een bom onschadelijk maakte, een bedreiging vormen voor haar kind. Vaagen lag te draaien tussen zijn lakens. Aral ving Cordelia’s blik en gaf een rukje met zijn hoofd naar de deur. ‘Dank u, kapitein Vaagen. U hebt ons allemaal een buitengewone dienst bewezen. Die uw plicht te boven gaat.’

‘Naar de hel met mijn plicht,’ mopperde Vaagen. ‘Helemaal verpest… boerenhufters…’

Ze trokken zich terug en lieten Vaagen achter om — in alle onrust — te herstellen. Vorkosigan stuurde Illyan weg om zich van zijn taken te kwijten, die alleen maar waren gegroeid in aantal. Cordelia stond tegenover Aral. ‘Wat nu?’

Zijn mond was een rechte, harde lijn, de blik in zijn ogen half afwezig door berekeningen die hij maakte, dezelfde die zij maakte, vermoedde Cordelia, maar dan ingewikkelder door talloze extra factoren waarvan zij geen weet had. Hij zei langzaam: ‘Er is eigenlijk niets veranderd. In vergelijking met eerder.’

‘Het is wél veranderd. Het is het verschil tussen je schuilhouden en een gevangene zijn, wat dat verschil ook moge zijn. Maar waarom heeft Vordarian tot nu gewacht om zijn slag te slaan? Als hij eerder niet van het bestaan van Miles wist, wie heeft hem er dan over verteld? Kareen, misschien, toen ze besloot met hem samen te werken?’ Droesjnakovi keek ontdaan bij deze suggestie.

Aral zei: ‘Misschien speelt Vordarian een spelletje met ons. Misschien hield hij de replicator al die tijd achter de hand, voor wanneer hij een nieuw pressiemiddel nodig zou hebben.’

‘Onze zoon. Achter de hand,’ verbeterde Cordelia. Ze keek strak in die grijze ogen die maar half hier waren en probeerde hem met haar gedachten te dwingen haar te zien. ‘We moeten hierover praten.’ Ze trok hem mee de gang door naar de dichtstbijzijnde kamer waar ze rustig konden zitten, een vergaderzaaltje voor de artsen, en deed de lampen aan. Gehoorzaam ging hij aan tafel zitten, met Ko naast zich, en wachtte op haar. Ze ging tegenover hem zitten. Tot nu toe hebben we altijd aan dezelfde kant gezeten… Droe stond achter haar. Aral keek haar behoedzaam aan. ‘Ja, Cordelia?’

‘Wat speelt zich afin je hoofd?’ wilde ze weten. ‘Waar staan we, in deze kwestie?’

‘Ik… heb spijt. Achteraf gezien. Spijt dat ik niet eerder een inval heb laten doen. De residentie is nu een vesting waarin je veel moeilijker doordringt dan in het militaire hospitaal, hoe gevaarlijk een overval op het KeiMil ook geweest zou zijn. Maar toch… kon ik niet anders dan die keuze maken. Als ik de mannen in mijn eigen staf vraag af te wachten en in angst te blijven zitten, kan ik geen mensenlevens op het spel zetten en middelen aanwenden voor mijn persoonlijke belang. De… positie van Miles gaf mij de kracht om hun loyaliteit te vragen ondanks de druk die Vordarian uitoefende. Ze wisten dat ik hun en de hunnen niet vroeg een risico te lopen dat ik zelf niet wilde delen.’

‘Maar nu is de situatie veranderd,’ bracht Cordelia naar voren. ‘Nu delen jullie niet meer hetzelfde risico. Hun familieleden hebben alle tijd van de wereld. Miles heeft maar zes dagen, min de tijd die wij hierover discussiëren.’ Ze voelde die klok tikken, in haar hoofd. Hij zei niets.

‘Aral… wat voor gunst heb ik ooit van je gevraagd, van de macht die jij door je functie hebt, in al onze tijd hier?’

Een droevig half lachje trok over zijn lippen en verdween weer. Zijn blik rustte nu volledig op haar. ‘Niets,’ fluisterde hij. Ze zaten allebei gespannen naar elkaar toe gebogen; hij met zijn ellebogen op tafel en zijn handen onder zijn kin, zij met haar handen plat voor haar op het tafelblad, beheerst. ‘Ik doe het nu.’

‘Nu,’ zei hij na een lange aarzeling, ‘is een uiterst gevoelig tijdstip, gezien de hele strategische situatie. We voeren op dit moment geheime onderhandelingen met twee van Vordarians hoogste bevelhebbers om hem te verraden. De ruimtetroepen staan op het punt zich uit te spreken. Nog even en we kunnen Vordarian verslaan zonder een grote veldslag.’

Cordelia’s aandacht werd net lang genoeg afgeleid om zich af te vragen hoeveel van Vorkosigans bevelhebbers op dit moment geheime onderhandelingen voerden om hén te verraden. De tijd zou het leren. Tijd.

Vorkosigan vervolgde: ‘Als… als we deze onderhandelingen uitkomen zoals ik zou willen, zullen we in een positie zijn om de meeste gijzelaars te redden met één grote verrassingsoverval, vanuit een richting die Vordarian niet verwacht.’

‘Ik vraag niet om een grote overval.’

‘Nee. Maar ik zeg je dat een kleine overval, vooral als die misloopt, het succes van de grotere, volgende actie ernstig in gevaar kan brengen.’

‘Kan.’

‘Kan.’ Hij hield zijn hoofd een beetje schuin om de onzekerheid toe te geven.

‘Wanneer?’

‘Over ongeveer tien dagen.’

‘Dat is niet snel genoeg.’

‘Nee. Ik zal proberen de zaak te versnellen. Maar je moet begrijpen dat als ik deze kans, deze timing verknoei, er misschien duizenden mensen met hun leven moeten betalen voor mijn vergissing.’ Dat begreep ze heel goed. ‘Oké. Stel je voor dat we de legers van Barrayar er voorlopig even buiten laten. Laat mij gaan. Met misschien een of twee mannen in uniform, en in het diepste, echt allerdiepste, geheim. Een volledig particuliere inspanning.’

Hij sloeg met zijn vlakke handen op tafel en protesteerde: ‘Nee! God, Cordelia!’

‘Twijfel je aan mijn competentie?’ vroeg ze dreigend. Ik in elk geval wel. Maar dit was niet het moment om dat toe te geven. ‘Is dat “lieve kapitein” van je alleen een troetelnaampje voor een troeteldier, of meen je het?’

‘Ik heb je uitzonderlijke dingen zien doen…’ Je hebt me ook plat op mijn gezicht zien gaan, dus? ‘… maar je bent niet vervangbaar. God. Daar zou ik echt definitief gek van worden. Om af te wachten, niet te weten…’

‘Dat vraag je anders wel van mij. Om af te wachten zonder iets te weten. Dat vraag je elke dag van mij.’

‘Jij bent sterker dan ik. Jij bent ongelooflijk sterk.’

‘Vleiend. Niet overtuigend.’

Zijn gedachten cirkelden om de hare heen; ze kon het zien in zijn messcherpe blik. ‘Nee. Je gaat er niet in je eentje op af. Dat verbied ik, Cordelia. Onder geen voorwaarde. Zet het maar uit je hoofd. Ik kan jullie niet allebei op het spel zetten.’

‘Dat doe je. Hiermee.’

Hij klemde zijn mond dicht en liet zijn hoofd hangen. De boodschap was ontvangen en begrepen. Kodelka, die ongerust naast hem zat, keek ontsteld van de een naar de ander. Cordelia voelde de druk van Droe’s hand, wit van spanning op de rugleuning van haar stoel. Vorkosigan zag eruit als iets dat tussen twee grote stenen fijngemalen werd; ze had niet de wens om hem tot poeder vermalen te zien. Zo meteen zou hij haar vragen haar woord te geven dat ze de basis niet zou verlaten, dat ze niets zou ondernemen.

Ze opende haar hand en legde die met de palm naar boven op het tafelblad. ‘Ik zou een andere keuze maken. Maar niemand heeft mij benoemd tot regent van Barrayar.’

De spanning liep met een zucht uit hem weg. ‘Dat komt door een gebrek aan verbeeldingskracht.’

Een algemene tekortkoming van Barrayaranen, lieveling.

Toen ze terugliep naar Arals appartement, kwam Cordelia graaf Pjotr tegen in de gang, die zich juist van hun deur afkeerde. Hij zag er heel anders uit dan de uitgeputte, verwilderde man die ze voor het laatst had gezien op een bergpad. Nu droeg hij het soort stemmige kleding voor de hogere klassen dat favoriet was bij gepensioneerde Vor-heren en oudere keizerlijke ministers: een keurige broek, glanzende halfhoge laarzen en een rijkelijk bewerkte tuniek. Bothari doemde naast hem op, weer gekleed in zijn officiële bruin-met-zilveren livrei. Bothari droeg een dikke overjas over zijn arm, waaruit Cordelia opmaakte dat Pjotr zojuist binnen was komen waaien van zijn diplomatieke missie naar een mededistrictsgraaf in de winterse streek ten noorden van Vordarians gebied. Vorkosigans mensen leken nu inderdaad te kunnen gaan en staan waar ze wilden, buiten de kern van het door Vordarian bezette gebied.

‘Ah. Cordelia.’ Pjotr gaf haar een vormelijk, voorzichtig knikje, en heropende de vijandelijkheden hier niet. Dat vond Cordelia prima. Ze wist niet zeker of ze nog wel vechtlust had in haar gekwelde hart. ‘Goedendag, meneer. Was uw reis succesvol?’

‘Dat was hij zeker. Waar is Aral?’

‘Naar de inlichtingendienst, geloof ik, om met Illyan te overleggen over de nieuwste rapporten uit Vorbarr Sultana.’

‘O? Wat is er gebeurd?’

‘Kapitein Vaagen is opgedoken. Hij was half bewusteloos geslagen, maar hij heeft toch op een of andere manier uit de hoofdstad hier weten te komen. Blijkbaar is het eindelijk tot Vordarian doorgedrongen dat hij nog een gijzelaar had. Zijn troepen hebben de baarmoederreplicator met Miles erin weggehaald uit het KeiMil en naar de keizerlijke residentie gebracht. We zullen er binnenkort wel meer van hem over horen, maar hij heeft ongetwijfeld gewacht zodat we eerst van het verhaal van kapitein Vaagen konden genieten.’ Pjotr wierp zijn hoofd in zijn nek en stootte een scherpe, bittere lach uit. ‘Dat is nog eens een loos dreigement.’

Cordelia ontspande haar kaak lang genoeg om te vragen: ‘Hoe bedoelt u, meneer?’ Ze wist precies hoe hij dat bedoelde, maar ze wilde hem tot de grens zien gaan. Voor den dag ermee, verdomme. Gooi het er maar uit.

Zijn mond vertrok: een halve frons, een halve glimlach. ‘Ik bedoel dat Vordarian het huis Vorkosigan onopzettelijk een gunst bewijst. Dat beseft hij vast niet.’

Dat zou je niet zeggen als Aral hier stond, ouwe. Heb jij dit geregeld? God, dat kon ze niet tegen hem zeggen. ‘Hebt u dit geregeld?’ vroeg Cordelia gespannen.

Pjotr trok met een ruk zijn hoofd naar achteren. ‘Ik doe geen zaken met verraders!’

‘Hij is van uw Oude Vor-partij. Waar uw hart eigenlijk ligt. U hebt altijd gezegd dat Aral te progressief was.’

‘Durf je me te beschuldigen…!’ Zijn verontwaardiging grensde aan regelrechte razernij.

Haar razernij kleurde haar gezichtsveld rood. ‘Ik weet dat u een gemankeerde moordenaar bent, dus waarom niet ook een gemankeerde verrader? Ik kan alleen maar hopen dat u daarin net zo incompetent bent.’

Hij spoog zijn woorden woedend uit. ‘Je gaat te ver!’

‘Nee, oude man. Nog lang niet ver genoeg.’

Droe keek volkomen panisch. Bothari’s gezicht was ijzig nietszeggend. Pjotrs hand trok, alsof hij haar een klap wilde geven. Bothari keek naar die hand en zijn ogen schitterden eigenaardig en schoten heen en weer. ‘Hoewel de grootste dienst die Vidal Vordarian me zou kunnen bewijzen is die mutant uit zijn vat te storten, ben ik niet van plan hem dat te laten weten,’ beet Pjotr haar toe. ‘Het zal veel amusanter zijn om toe te kijken hoe hij probeert een joker uit te spelen alsof het een aas is, en zich dan afvraagt wat er mis is gegaan. Dat weet Aral… Ik denk dat hij vreselijk opgelucht is dat Vordarian zijn werk voor hem doet. Of heb je hem zo behekst dat hij iets waanzinnig doms gaat doen?’

‘Aral doet niets.’

‘O, mooi zo. Ik vroeg me al af of je hem zijn ruggengraat voorgoed bad afgenomen. Dan is hij uiteindelijk toch een Barrayaraan.’

‘Blijkbaar,’ zei ze houterig. Ze trilde. Pjotr was er niet veel beter aan toe.

‘Dit is bijzaak,’ zei hij, net zozeer tegen zichzelf als tegen haar, in een poging zijn zelfbeheersing te hervinden. ‘Ik heb belangrijke onderwerpen te bespreken met de heer regent. Goedendag, mevrouw.’ Hij gaf haar een ironisch bedoeld knikje en draaide zich om. ‘Een prettige dagverder,’ snauwde ze tegen zijn rug, en ze stormde de deur door naar Arals kamers.

Ze ijsbeerde twintig minuten lang voordat ze zichzelf voldoende vertrouwde om zelfs maar iets te zeggen tegen Droe, die in een stoel in de hoek zat weggedoken alsof ze zich klein wilde maken. ‘U denkt toch niet echt dat graaf Pjotr een verrader is, is het wel, mevrouw?’ vroeg Droesjnakovi toen Cordelia’s tred eindelijk langzamer werd.

Cordelia schudde haar hoofd. ‘Nee… nee. Ik wilde hem gewoon terug kwetsen. Deze plek begint op mijn zenuwen te werken. Heeft al op mijn zenuwen gewerkt.’ Vermoeid liet ze zich in een stoel zakken en ze liet haar hoofd tegen de zachte rugleuning rusten. Na een stilte vervolgde ze: ‘Aral heeft gelijk. Ik heb het recht niet om risico’s te nemen. Nee, dat klopt niet. Ik heb het recht niet om te falen. En ik vertrouw mezelf niet meer. Ik weet niet wat er met mijn scherpte is gebeurd. Die ben ik verloren in een vreemd land.’ Ik weet het niet meer. Weet niet meer hoe ik het vroeger deed. Bothari en zij waren eigenlijk een tweeling, twee verschillende persoonlijkheden, maar net zo verminkt door een overdosis aan Barrayar.

‘Mevrouw…’ Droesjnakovi frunnikte aan haar rok en hield haar ogen neergeslagen. ‘Ik heb drie jaar lang deel uitgemaakt van de beveiligingsdienst van de keizerlijke residentie.’

‘Ja…’ Haar hart sprong op, snakte naar adem. Als een oefening in zelfdiscipline sloot Cordelia haar ogen en deed ze niet meer open. ‘Vertel me daar eens over, Droe.’

‘Negri zelfheeft me opgeleid. Omdat ik Kareens lijfwacht was, zei hij altijd dat ik de laatste barrière zou zijn tussen Kareen en Gregor en… en alles wat erg genoeg was om zo ver te komen. Hij heeft me alle hoeken en gaten van de residentie laten zien. Hij stampte het erin. Hij heeft me dingen laten zien waarvan ik denk dat hij ze aan niemand anders heeft laten zien. We hadden vijf uitgewerkte ontsnappingsroutes voor noodgevallen, in ons rampenplan. Twee ervan waren onderdeel van de gewone beveiligingsprocedure. Een ervan liet hij alleen aan een paar hoge stafleden zien, zoals Illyan. De andere twee… Ik geloof niet dat iemand daarvan wist behalve Negri en keizer Ezar. En ik dacht…’ Ze bevochtigde haar lippen. ‘Een geheime route naar buiten zou toch net zo goed een geheime route naar binnen moeten zijn. Denkt u ook niet?’

‘Ik vind je gedachtegang buitengewoon interessant, Droe; zoals Aral zou kunnen zeggen. Ga verder.’ Cordelia deed nog steeds haar ogen niet open.

‘Dat is het zo ongeveer. Als ik op een of andere manier bij de residentie kon komen, weet ik zeker dat ik er ook m zou kunnen komen. Als Vordarian gewoon alle standaardbeveiligingsmaatregelen heeft overgenomen en opgevoerd.’

‘En ook weer naar buiten?’

‘Waarom niet?’

Cordelia merkte dat ze niet moest vergeten adem te halen. ‘Voor wie werk je, Droe?’

‘Kapitein…’ begon ze haar antwoord, maar toen betrapte ze zichzelf en vervolgde aarzelend: ‘Negri. Maar die is dood. Commandant… kapitein Illyan, nu, neem ik aan.’

‘Ik zal de vraag anders formuleren.’ Cordelia opende eindelijk haar ogen. ‘Voor wie zette je je leven op het spel?’

‘Voor Kareen. En Gregor, natuurlijk. Ze vormden min of meer een eenheid.’

‘Dat doen ze nog steeds. Daar durft deze moeder om te wedden.’ Ze keek Droe in haar blauwe ogen. ‘En Kareen heeft je aan mij gegeven.’

‘Om mijn mentor te zijn. We dachten dat u een militair was.’

‘Van mijn leven niet. Maar dat betekent niet dat ik nooit heb gevochten.’ Cordelia zweeg even. ‘Waar wil je voor ruilen, Droe? Jouw leven in mijn handen — ik zal niet zeggen dat je me trouw moet zweren, dat is voor die andere idioten — voor wat?’

‘Kareen,’ antwoordde Droesjnakovi zonder aarzelen. ‘Ik heb gezien hoe ze haar hier geleidelijk aan hebben verplaatst naar de categorie “vervangbaar”. Drie jaar lang heb ik dag in dag uit mijn leven op het spel gezet omdat ik geloofde dat haar leven van belang was. Als je iemand zo lang van zo dichtbij meemaakt, heb je niet al te veel illusies meer over diegene. Nu vinden ze blijkbaar dat ik mijn loyaliteit gewoon moet uitschakelen, als een of andere bewakingsmachine. Dat klopt niet. Ik wil in elk geval probéren om Kareen te redden. In ruil daarvoor… wat u maar wilt, mevrouw.’

‘Aha.’ Cordelia wreef over haar lippen. ‘Dat lijkt me… eerlijk. Het ene vervangbare leven voor het andere. Kareen voor Miles.’ Ze verzonk in diep gepeins.

Eerst zie je het. Dan doe je het.’Het is niet genoeg,’ zei Cordelia uiteindelijk hoofdschuddend. ‘We hebben iemand nodig… die de stad kent. Iemand met spierkracht, als ondersteuning. Een man die met wapens kan omgaan, een open oog. Ik heb een vriend nodig.’ Haar mondhoeken krulden omhoog in een klein glimlachje. ‘Naaster dan een broer.’ Ze stond op en liep naar het companeel.

‘U wilde me spreken, mevrouw?’ vroeg sergeant Bothari. ‘Ja. Kom alsjeblieft binnen.’

Bothari werd niet geïntimideerd door de vertrekken van hogere officieren, maar toch trok hij rimpels in zijn voorhoofd toen Cordelia hem gebaarde te gaan zitten. Zij nam Arals gebruikelijke plek aan de lage tafel tegenover hem. Droe zat weer in haar hoekje en keek in gereserveerde stilte toe.

Cordelia nam Bothari op, die op zijn beurt haar opnam. Hij zag er lichamelijk gezond uit, hoewel zijn gezicht gegroefd was van spanning. Ze voelde, als met een derde oog, gefrustreerde krachten door zijn lichaam stromen; bogen van razernij, netten van beheersing, en onder dat alles een verwarde elektrische knoop van gevaarlijke seksualiteit. Weerkaatsende krachten, die zich steeds maar verder opbouwden zonder tot ontlading te komen en die een wanhopige behoefte hadden aan gestructureerde actie, omdat ze anders woest naar buiten zouden breken. Ze knipperde met haar ogen en concentreerde zich weer op de minder beangstigende oppervlakte: een vermoeid ogende lelijke man in een smaakvol bruin uniform.

Tot haar verrassing nam Bothari het woord. ‘Mevrouw. Hebt u nieuws gehoord over Elena?’

Vraagje je af waarom ik je hier heb laten komen?Tot haar schande had ze Elena bijna vergeten. ‘Niets nieuws, vrees ik. Volgens de berichten wordt ze samen met vrouw Hysopi vastgehouden in dat hotel in de stad dat Vordarians veiligheidsdienst heeft gevorderd toen hun cellen op waren, samen met veel andere gijzelaars van het tweede en derde plan. Ze is niet naar de residentie gebracht of zoiets.’ Elena bevond zich, in tegenstelling tot Kareen, niet op het terrein van Cordelia’s geheime missie. Als hij erom vroeg, hoeveel durfde ze hem dan te beloven? ‘Ik vind het heel naar voor u, mevrouw, wat er met uw zoon is gebeurd.’

‘Mijn mutant, zoals Pjotr zou zeggen.’ Ze keek naar hem; ze kon meer opmaken uit zijn schouders en ruggengraat en ingewanden dan uit dat uitdrukkingsloze spitse gezicht.

‘Over graaf Pjotr gesproken,’ zei hij, en toen zweeg hij. Zijn handen haakten zich om elkaar tussen zijn knieën en spanden zich. ‘Ik was van plan er met de admiraal over te praten. Ik had er niet aan gedacht om met u te praten. Ik had aan u moeten denken.’

‘Altijd.’ Wat zou er nu komen?

‘Er kwam gisteren een man naar me toe. In de gymzaal. Niet in uniform, geen insignes of naamplaatje. Hij bood me Elena aan. Elena’s leven, als ik graaf Pjotr zou vermoorden.’

‘Wat verleidelijk,’ flapte Cordelia eruit voordat ze zich kon inhouden. ‘Wat voor, eh, waarborg bood hij?’

‘Dat vroeg ik me ook al snel daarna af. Ik zou diep in de stront zitten, misschien zou ik geëxecuteerd worden, en wie zou er dan zorgen voor het bastaardkind van een dode? Ik ging ervan uit dat het oplichterij was, gewoon weer oplichterij. Ik ben hem gaan zoeken en heb naar hem uitgekeken, maar ik heb hem sinds die tijd niet meer gezien.’ Hij zuchtte. ‘Het lijkt nu bijna een hallucinatie.’

De uitdrukking op Droe’s gezicht was een studie van enorme ongerustheid, maar gelukkig zat Bothari van haar af gedraaid en zag hij het niet. Cordelia wierp haar een snelle bestraffende frons toe.

‘Heb je hallucinaties gehad?’ vroeg Cordelia.

‘Ik geloof het niet. Alleen nare dromen. Ik probeer niet te slapen.’

‘Ik… zit zelf ook met een dilemma,’ zei Cordelia. ‘Zoals je me Pjotr hebt horen vertellen.’

‘Ja, mevrouw.’

‘Heb je gehoord van de tijdslimiet?’

‘Tijdslimiet?’

‘Als hij niet wordt onderhouden, zal de replicator binnen zes dagen onvoldoende functioneren om Miles in leven te houden. Aral vindt dat Miles niet in groter gevaar verkeert dan de familieleden van zijn stafleden. Ik ben het daar niet mee eens.’

‘Achter zijn rug heb ik andere geluiden gehoord.’

‘O?’

‘Ze zeggen dat het bedrog is. Dat de zoon van de admiraal een soort mutant is, niet levensvatbaar, terwijl zij de kans lopen gezonde kinderen kwijt te raken.’

‘Ik geloof niet dat hij beseft… dat iemand dat zegt.’

‘Wie zou het in zijn gezicht durven herhalen?’

‘Heel weinigen. Misschien zelfs Illyan niet.’ Hoewel Pjotr het waarschijnlijk wel zou doorgeven, als hij het opving. ‘Verdomme! Niemand, van welke kant dan ook, zou ook maar een moment aarzelen om die replicator op te offeren.’ Ze piekerde even en begon opnieuw. ‘Sergeant. Voor wie werk je?’

‘Ik ben een wapendrager die trouw heeft gezworen aan graaf Pjotr.’ Bothari gaf het voor de hand liggende antwoord. Hij keek nu aandachtig naar haar en er trok een vreemd glimlachje aan een van zijn mondhoeken.

‘Ik zal de vraag anders formuleren. Ik weet dat de officiële straften voor een wapendrager die zonder verlof verdwijnt, afschrikwekkend zijn. Maar stel je voor…’

‘Mevrouw.’ Hij stak een hand op; ze zweeg midden in haar zin. ‘Weet u nog dat we op het gazon voor Vorkosigan Surleau stonden, toen Negri’s lichaam in de lichtvlieger werd geladen, en dat de heer regent me zei dat ik uw stem als de zijne moest gehoorzamen?’ Cordelia trok haar wenkbrauwen op. ‘Ja…?’

‘Die opdracht heeft hij nooit ingetrokken.’

‘Sergeant,’ bracht ze uiteindelijk hijgend uit, ‘ik had nooit gedacht dat je zo’n letterknecht was.’

Zijn glimlach werd een millimeter strakker. ‘Uw stem is als de stem van de keizer zelf. Formeel gezien.’

‘Dat is waar,’ fluisterde ze opgetogen. Ze drukte haar nagels in haar handpalmen.

Hij boog zich naar haar over, terwijl zijn handen nu doodstil tussen zijn knieën lagen. ‘Wat wilde u gaan zeggen, mevrouw?’

Het depot voor gemotoriseerde voertuigen was een laag, echoënd gewelf waar de schaduwen lang waren door het licht dat uit een kantoortje met glazen muren scheen. Cordelia stond in de donkere hal voor de hefbuis met Droe naast zich te wachten, en zag door de glazen rechthoek in de verte hoe Bothari onderhandelde met de transportofficier. De wapendrager van generaal Vorkosigan tekende voor een voertuig voor de heer aan wie hij trouw had gezworen. De pasjes en legitimatiebewijzen die Bothari uitgereikt had gekregen, werkten blijkbaar prima. De man van het depot duwde Bothari’s kaartjes in zijn computer, maakte een afdruk van Bothari’s handpalm op zijn sensormat en deelde energiek en bedrijvig bevelen uit. Zou dit eenvoudige plan werken? vroeg Cordelia zich wanhopig af. En als het dat niet deed, wat voor alternatief hadden ze dan? Hun geplande route tekende zich voor haar geestesoog af, lijnen van rode lampjes die over een landkaart kronkelden. Niet naar het noorden, in de richting van hun doel, maar eerst naar het zuiden, per grondmobiel het volgende loyale district in. Dan moesten ze het opvallende regeringsvoertuig kwijt zien te raken, de monorail naar het westen nemen naar weer een ander district, dan naar het noordwesten naar nog een ander, en dan in oostelijke richting de neutrale zone van graaf Vorinnis in, het brandpunt van veel diplomatieke aandacht van beide zijden. Pjotrs commentaar echode nog door haar hoofd: ‘Ik zweer je, Aral, als Vorinnis niet ophoudt met proberen van twee walletjes te eten, moet je hem hoger ophangen dan Vordarian zelf als dit voorbij is.’ Dan het district van de hoofdstad zelf in, en dan op een of andere manier de afgesloten stad in. Een ontmoedigend aantal kilometers om af te leggen. Het kostte zoveel tijd. Haar hart trok naar het noorden als een kompasnaald. Het eerste en het laatste district zouden het ergst zijn. Arals troepen zouden bijna een groter gevaar kunnen vormen voor deze onderneming dan die van Vordarian. Haar hoofd tolde van alle bij elkaar opgetelde onmogelijkheden.

Stap voor stap, zei ze streng tegen zichzelf. Eén stap tegelijk. Eerst weg zien te komen van de basis Tanery; dat zou wel lukken. Verdeel de oneindige toekomst in blokjes van vijf minuten en handel ze stuk voor stuk af.

Zie je wel, de eerste vijf minuten waren al voorbij, en er verscheen een snelle en glanzende generale-stafmobiel uit een ondergrondse garage. Een kleine overwinning, als beloning voor een beetje geduld en lef. Wat zou groot geduld en lef wel niet kunnen brengen? Oordeelkundig inspecteerde Bothari het voertuig, alsof hij eraan twijfelde of het wel goed genoeg was voor zijn baas. De transportofficier wachtte ongerust af en leek wel leeg te lopen van opluchting toen de wapendrager van de grote generaal, na zijn hand over de kap te hebben laten glijden en met een frons naar elk minuscuul stofje te hebben gekeken, het schoorvoetend accepteerde. Bothari bracht het voertuig naar de hal voor de hefbuis en parkeerde het zodanig dat je vanuit het kantoortje niet kon zien wie er instapte.

Droe bukte om hun reistas op te pakken, die een zeer vreemde verzameling kleding bevatte, waaronder de souvenirs uit de bergen van Bothari en Cordelia, en hun kleine assortiment wapens. Bothari stelde de polarisatie van de achterkap in op spiegelreflectie en liet hem omhoogkomen.

‘Mevrouw!’ De bezorgde stem van Kodelka riep vanuit de deur van de hefbuis achter hen. ‘Wat gaat u doen?’

Cordelia vloekte binnensmonds. Ze vertrok haar woeste gelaatsuitdrukking tot een verrast glimlachje en draaide zich om. ‘Hallo, Ko. Wat is er aan de hand?’

Hij keek fronsend van haar naar Droesjnakovi naar de reistas. ‘Ik vroeg het als eerste.’ Hij was buiten adem; hij had waarschijnlijk een paar minuten achter hen aan lopen jagen nadat hij haar niet in het appartement van Aral had gevonden. Een boodschap op een ongelegen tijdstip.

Cordelia hield de glimlach vast op haar gezicht terwijl ze een visioen kreeg van een beveiligingsteam dat uit de hefbuis sprong om haar te arresteren, of in elk geval haar plannen. ‘We… gaan de stad in.’ Zijn mond werd smal van scepsis. ‘O? Weet de admiraal dat? Waar is Illyans team voor het buitengebied dan?’

‘Vast vooruitgegaan,’ zei Cordelia doodleuk.

De kleine kans dat dit waar kon zijn deed zowaar een flikkering van twijfel in zijn ogen verschijnen. Helaas was dat maar voor een ogenblik. ‘Wacht eens even…’

‘Luitenant,’ onderbrak sergeant Bothari hem. ‘Kijk hier eens naar.’ Hij gebaarde naar de achterbank van de stafmobiel. Kodelka bukte zich om te kijken. ‘Wat?’ vroeg hij ongeduldig. Cordelia kromp ineen toen Bothari Kodelka met de rand van zijn open hand in zijn nek sloeg, en kromp opnieuw ineen bij de zware dreun van Kodelka’s hoofd dat tegen de binnenkant van de andere zijde van de mobiel sloeg na een krachtige lancering bij nek en broekriem door Bothari. Zijn degenstok kletterde op de bestrating. ‘Naar binnen.’ Bothari’s stem was een gespannen, laag gegrom en ging vergezeld van een snelle blik door het depot naar het kantoortje met de glazen muren.

Droesjnakovi gooide de reistas de passagierscabine in en dook achter Kodelka aan, waarbij ze zijn lange slappe ledematen uit de weg schoof. Cordelia greep de stok van de grond en stapte in. Bothari deed een pas achteruit, salueerde, sloot de spiegelende kap en ging op de bestuurdersplek zitten.

Ze gleden zonder problemen weg. Cordelia moest een irrationele paniek onderdrukken toen Bothari bij de eerste controlepost stopte. Ze kon de bewakers zo duidelijk zien en horen dat het moeilijk was om zich te realiseren dat zij alleen de weerspiegeling van hun eigen harde blik zagen. Maar blijkbaar kon generaal Pjotr inderdaad gaan en staan waar hij wilde. Wat aangenaam om generaal Pjotr te zijn. Hoewel in deze woelige tijden zelfs Pjotr waarschijnlijk de basis Tanery niet inkwam zonder dat die achterkap openging en de cabine werd doorzocht. De groep bewakers bij de laatste post was druk bezig met een dergelijke inspectie van een groot binnenkomend konvooi van vrachtmobielen en wuifde hen door. Hun timing was precies zoals Cordelia had gepland en gehoopt.

Uiteindelijk slaagden Cordelia en Droesjnakovi erin de uitgestrekte Kodelka rechtop tussen hen in te zetten. Zijn eerste alarmerende bewusteloosheid begon te verdwijnen. Hij knipperde met zijn ogen en kreunde. Kodelka’s hoofd, nek en bovenlichaam hoorden bij de weinige zones van zijn lichaam die niet van nieuwe bedrading waren voorzien; Cordelia nam aan dat er niets artificieels beschadigd was. De stem van Droesjnakovi klonk gespannen van ongerustheid. ‘Wat moeten we met hem doen?’

‘We kunnen hem niet uit de auto zetten, want dan rent hij terug en vertelt alles,’ zei Cordelia. ‘Maar als we hem ergens uit het gezicht aan een boom binden, is er een kans dat hij niet wordt gevonden… We kunnen hem beter vastbinden, want hij komt bij.’

‘Ik kan hem wel aan.’

‘Ik ben bang dat hij al hard genoeg aangepakt is.’ Droesjnakovi slaagde erin Kodelka’s handen onbruikbaar te maken met een gedraaide sjaal uit de tas; ze was goed in slimme knopen. ‘Misschien kan hij ons nog van nut zijn,’ zei Cordelia peinzend. ‘Hij zal ons verraden,’ zei Droesjnakovi met een frons. ‘Misschien niet. Niet als we eenmaal in vijandelijk gebied zijn. Als de enige uitweg naar voren is.’

Kodelka’s ogen hielden op met schokkerig heen en weer schieten alsof ze een of andere onzichtbare lichtvlek volgden en stelden zich eindelijk weer scherp. Allebei zijn pupillen hadden nog dezelfde afmetingen, constateerde Cordelia opgelucht.

‘Mevrouw… Cordelia,’ kraste hij. Zijn handen rukten vruchteloos aan de zijden boeien. ‘Dit is waanzin. U zult recht in de handen van Vordarians troepen lopen. En dan heeft Vordarian twee pressiemiddelen tegen de admiraal, in plaats van één. En u en Bothari weten waar de keizer is!’

‘Was,’ corrigeerde Cordelia. ‘Een week geleden. Hij is vast wel verplaatst sinds die tijd. En ik geloof dat Aral zijn vermogen om de pressiemiddelen van Vordarian te weerstaan wel heeft bewezen. Onderschat hem niet.’

‘Sergeant Bothari!’ Kodelka boog zich naar voren en riep in de intercom. De voorkap was nu ook zilverkleurig. ‘Ja, luitenant?’ klonk Bothari’s monotone bas. ‘Ik beveel u om dit voertuig om te draaien.’

Een korte pauze. ‘Ik zit niet meer in het keizerlijk leger, meneer. Buiten dienst.’

‘Pjotr heeft hier geen opdracht toe gegeven! Je bent graaf Pjotrs ondergeschikte.’

Een langere pauze; een zachtere stem. ‘Nee. Ik ben vrouwe Vorkosigans hond.’

‘Je gebruikt je medicijnen niet meer!’

Hoe zoiets via een geluidsverbinding over kon komen, wist Cordelia niet, maar er hing een hondachtige grijns in de lucht voor hen.

‘Kom op, Ko,’ fleemde Cordelia. ‘Steun me. Kom mee om ons geluk te brengen. Kom mee voor het leven. Kom mee voor de adrenalinestoot.’

Droesjnakovi boog zich naar hem over met een scherpe glimlach op haar lippen en fluisterde in Kodelka’s andere oor: ‘Bekijk het eens op deze manier, Ko. Wie zal je verder ooit nog een kans geven om daadwerkelijk ten strijde te trekken?’

Zijn blik ging heen en weer tussen zijn twee overmeesteraars. Het jankende motorgeluid van de grondmobiel werd hoger toen ze met grote snelheid de toenemende schemering in schoten.

ZESTIEN

Illegale groenten. Daar zat Cordelia geamuseerd over na te denken tussen zakken met bloemkolen en dozen met gekweekte brielbessen terw ijl de krakende zweefvrachtrnobiel verder sputterde. Groenten uit liet zuiden, die via een geheime route op weg waren naar Vorbarr Sultana, net als zij. Ze wist bijna zeker dat er ónder die stapel een paar zakken lagen met dezelfde groene kolen waar ze twee of drie w eken geleden mee samen had gereisd en die volgens de vreemde economische wetten van de oorlog rondtrokken.

\aar de districten die onder het bestuur van Vordarian vielen, gold nu een streng uitvoerverbod vanuit de districten die loyaal waren aan Vórkosigan. Hoewel er nog lang geen hongersnood heerste, waren de voedselprijzen i:i de hoofdstad Vorbarr Sultana omhooggeschoten, mede doordat er gehamsterd werd en de winter voor de deur stond. Dus werden arme mensen gestimuleerd om risico’s te nemen. En een arme man die toch al een risico nam, had er geen bezwaar tegen om een paar niet geregistreerde passagiers toe te voegen aan zijn lading, voor een omkoopsom.

Het was Kodelka die het plan had ontwikkeld, nadat hij zijn sterke afkeuring had laten varen en zich bijna ondanks zichzelf had laten meeslepen door hun besprekingen van de strategie. Tiet w as Kodelka die de pakhuizen van de groothandels had gevonden in de stad in het District van Vorinnis, en die de laadperrons was afgelopen op zoek naar onafhankelijke rijders die op pad gingen met hun lading. Maar het was Bothari geweest die de omvang van de omkoopsom had vastgesteld, erbarmelijk weinig naar Cordelia’s maatstaven, maar precies goed voor de rol die /.e nu speelden, van wanhopige plattelandsmensen. ‘Mijn vader was kruidenier,’ had Kodelka stroef uitgelegd toen hij zijn plan aan hen voorlegde. ‘Ik weet wat ik doe.’

Cordelia had zich even afgevraagd wat zijn behoedzame blik op Droesjnakovi betekende, totdat ze zich herinnerde dat Droe’s vader een militair was. Ko had wel gepraat over zijn zuster en zijn moeder, die weduwe was, maar pas op dat moment besefte Cordelia dat Ko bij het ophalen van herinneringen zijn vader had weggelaten uit gêne, niet uit een gebrek aan genegenheid tussen hen. Kodelka had zijn veto uitgesproken over de keuze van een vleeswagen als transportmiddel: ‘Het is waarschijnlijker dat die wordt aangehouden door Vordarians bewakers,’ had hij uitgelegd, ‘zodat ze de chauffeur wat biefstukken kunnen afpersen.’ Cordelia wist niet zeker of hij sprak uit ervaring in het leger of in de voedselbranche, of beide. Ze was in elk geval blij dat ze niet hoefde mee te rijden met weerzinwekkende ingevroren karkassen. Ze kleedden zich zo goed mogelijk voor hun rol door de kleren uit de reistas en die ze aanhadden te verdelen. Bothari en Kodelka speelden twee recent ontslagen veteranen die hun droevige lot wilden verbeteren, en Cordelia en Droe twee vrouwen van het platteland die met hen optrokken. De vrouwen waren uitgedost in een realistisch eigenaardige combinatie van versleten bergkleding en afdankertjes van de rijken die eruitzagen alsof ze gekocht waren in een tweedehands winkel. Ze bereikten de juiste toets van een slechte pasvorm, als vrouwen die de kleding niet nieuw hebben gekocht, door kledingstukken te ruilen. Cordelia sloot uitgeput haar ogen, hoewel ze zeker niet in slaap zou kunnen vallen. De tijd tikte in haar geest. Het had hun twee dagen gekost om tot hier te komen. Zo dicht bij hun doel, zo ver van succes… Ze sperde haar ogen weer open toen de vrachtmobiel tot stilstand kwam en met een dreun op de grond zakte.

Bothari stak zijn hoofd voorzichtig door de opening naar de chauffeurscabine. ‘We gaan er hier uit,’ riep hij zacht. In een rij kwamen ze naar buiten en lieten zich op de rand van de stadsstoep zakken. Hun adem vormde wolkjes in de kou. Het was nog donker, vlak voor zonsopgang, en er waren minder lampen aan dan Cordelia dacht dat er hoorden te zijn. Bothari wuifde de mobiel verder. ‘Ik vond dat we maar niet helemaal moesten meerijden naar de Centrale Markt,’ gromde Bothari. ‘De chauffeur zegt dat het daar wemelt van Vorbohns stadswachten, om deze tijd van de dag, als de nieuwe voorraden binnenkomen.’

‘Verwachten ze voedselrellen?’ vroeg Cordelia.

‘Ongetwijfeld, en ze willen hun eigen aandeel graag bijtijds veilig stellen,’ zei Kodelka. ‘Vordarian zal binnenkort het leger moeten inzetten, voordat de zwarte markt al het voedsel uit het rantsoeneringssysteem zuigt.’ In de ogenblikken dat hij vergat zich uit te geven voor een nep-Vor, gaf Ko blijk van een verbazingwekkend en gedetailleerd inzicht in de economie van de zwarte handel. Hoe zou een kruidenier anders de opleiding hebben kunnen betalen die zijn zoon toegang zou verschaffen tot de zeer prestigieuze Keizerlijke Militaire Academie? Cordelia grinnikte zachtjes en keek naar beide kanten de straat in. Het was een oud deel van de stad, gebouwd vóór de tijd van de hefbuizen, dus er waren geen gebouwen hoger dan zes verdiepingen. Armoedig, met afvoerbuizen en elektriciteit en lichtpijpen die over de gevels liepen, naderhand pas toegevoegd.

Bothari ging voorop en leek te weten waar hij heen ging. De staat van het onderhoud ging er niet op vooruit, in de richting van hun tocht. Straten en stegen werden smaller en er hing een vochtige geur van rotting, met af en toe een vleugje urine. Er waren steeds minder straatlantaarns. Droe liet haar schouders hangen. Kodelka greep zijn stok stevig vast.

Bothari bleef staan voor een smalle, slecht verlichte deur met een handgeschreven bord, kamers, erboven. ‘Dit lijkt me wel wat.’ De deur, een oud niet-automatisch exemplaar dat aan scharnieren hing, was op slot. Hij rammelde eraan en klopte toen. Na lange tijd ging er een klein deurtje in de deur open, en wantrouwige ogen gluurden naar buiten. ‘Wat wil je?’

‘Kamers.’

‘Op dit uur? Vergeet het maar.’

Bothari trok Droe naar voren. De strook licht uit de opening speelde over haar gezicht.

‘Hm,’ gromde de stem, gedempt door de deur. ‘Nou…’ Wat gerinkel van kettingen, het knarsende geluid van metaal, en de deur zwaaide open.

Ze dromden een nauw halletje in met daarin een trap, een bureau en een poort die toegang bood tot een donkere kamer. Hun gastheer werd nog knorriger toen hij hoorde dat ze met z’n vieren maar één kamer wilden. Maar hij was niet verbaasd; blijkbaar verleende hun echte wanhoop hun voorgewende armoede een overtuigend tintje. Met de twee vrouwen en vooral Kodelka in het gezelschap, leek niemand de conclusie te trekken dat ze geheim agenten waren.

Ze installeerden zich in een nauw, goedkoop bovenkamertje en Ko en Droe mochten als eersten de bedden gebruiken. Terwijl het ochtendgloren door het raam naar binnen sijpelde, volgde Cordelia Bothari terug naar beneden om iets te eten te zoeken.

‘Ik had moeten beseffen dat we proviand mee hadden moeten nemen, naar een belegerde stad,’ mompelde Cordelia.

‘Zo erg is het nog niet,’ zei Bothari. ‘Eh… het is beter als u niets zegt, mevrouw. Uw accent.’

‘Juist. In dat geval moet jij maar proberen een gesprek aan te knopen met die man, als dat lukt. Ik wil horen hoe er hier tegen de toestand wordt aangekeken.’

Ze vonden de herbergier, of wat hij ook was, in het kamertje achter de boog, dat te oordelen naar de aanwezige bar en de paar gehavende tafels met stoelen, dienst deed als bar en eetzaal. De man verkocht hun met tegenzin wat luchtdicht verpakt voedsel en flesjes drinken tegen een exorbitant hoge prijs terwijl hij klaagde over de rantsoenering en viste naar informatie over hen.

‘Ik heb dit tochtje al maanden willen maken,’ zei Bothari, die tegen de bar leunde, ‘maar die verdomde oorlog heeft het steeds verpest.’ De herbergier maakte een aanmoedigend geluid, van de ene ondernemer naar de andere. ‘O? Wat is je handel?’

Bothari likte langs zijn lippen en kneep zijn ogen peinzend half dicht.

‘Heb je die blondine gezien?’

‘Ja?’

‘Maagd.’

‘Kan niet. Te oud.’

‘Jazeker wel. En ze kan doorgaan voor klasse, die. We zouden haar verkopen aan een of andere Vor-heer op het Winterfeest. Dan hadden we een flinke duit gemaakt. Maar ze zijn allemaal de stad uit. Ik kan een rijke koopman proberen, natuurlijk. Maar dat zal ze niet leuk vinden. Ik heb haar een echte edelman beloofd.’ Cordelia verborg haar mond achter haar hand en probeerde geen aandacht trekkende geluiden te produceren. Het was maar goed dat Droe er niet bij was om Bothari’s idee van een dekmantel te horen. Goede god. Betaalden Barrayaraanse mannen werkelijk voor het voorrecht om die seksuele marteling uit te voeren op oningewijde vrouwen? De herbergier wierp een blik op Cordelia. ‘Als je haar alleen laat met je partner zonder haar chaperonne, loop je de kans kwijt te raken wat je wou verkopen.’

‘Nee,’ zei Bothari. ‘Hij zou wel willen als hij kon, maar hij is een keer getroffen door een zenuwvernietiger. Onder de gordel, als je begrijpt wat ik bedoel. Hij is afgekeurd.’

‘En waarom ben jij uit dienst?’

‘Met een rood paspoort ontslagen.’

Dit was geheimtaal voor: wegwezen, of anders mag je voortaan dwangarbeid verrichten, had Cordelia begrepen; het ultieme lot van chronische onruststokers die net, maar dan ook net, nog geen misdrijf hadden begaan.

‘Hang jij rond met een spasticus?’ De herbergier gaf een rukje met zijn hoofd in de richting van hun bovenkamer en de daar aanwezigen. ‘Hij is het brein achter de onderneming.’

‘Niet al te veel brein, om hierheen te komen en te proberen om die zaak nu af te handelen.’

‘Nee. Ik denk dat ik hier een betere prijs voor dat lekkere vlees had kunnen maken als ik haar had laten slachten en er een sausje over had gegoten.’

‘Dat heb je goed door,’ fulmineerde de herbergier somber, met een blik op het voedsel dat voor Cordelia op de bar lag gestapeld. ‘Maar ze is te goed om te verkwanselen. Ik zal iets anders moeten vinden, totdat deze puinzooi achter de rug is. Een beetje tijd doden. Misschien wil er iemand een gorilla inhuren…’ Bothari’s stem stierf weg. Had hij geen inspiratie meer?

De herbergier bekeek hem met belangstelling. ‘Ja? Ik heb iets op het oog waar ik wel een, eh, soort uitvoerder voor kan gebruiken. Ik ben al een week lang bang dat iemand anders er eerder mee aan de haal gaat. Jij zou precies kunnen zijn wat ik nodig heb.’

‘Ja?’

De herbergier boog zich vertrouwelijk over de bar heen. ‘Die jongens van graaf Vordarian geven vette beloningen, daar bij de KeiVei, voor informatie die leidt tot een aanhouding. Nou zou ik normaal niks met de KeiVei te maken willen hebben, je weet nooit wie er deze week de baas van is, maar verderop in de straat heeft een rare kerel een kamer gehuurd. En hij blijft binnen, behalve als hij eten gaat halen, meer eten dan één man op kan… Hij heeft daar iemand bij zich die niemand ooit te zien krijgt. En hij is in elk geval niet een van ons. Ik heb het gevoel dat hij misschien wel… waarde heeft voor iemand.’ Bothari fronste nadenkend. ‘Het kan gevaarlijk zijn. Als admiraal Vorkosigan de stad weer overneemt, zullen ze heel hard op zoek gaan naar dat lijstje informanten. En jij hebt een adres.’

‘Maar jij blijkbaar niet. Als jij stroman bent, kan ik je tien procent van de opbrengst geven. Ik denk dat het een grote is, die kerel. Hij is in elk geval doodsbang.’

Bothari schudde zijn hoofd. ‘Ik ben een tijdje op het platteland geweest, en toen kwam ik hier… Ruik jij het niet, hier in de stad? De nederlaag, man. Vordarians mensen zien eruit als levende doden. Ik zou maar heel goed over dat lijstje nadenken, als ik jou was.’ De mond van de herbergier werd smal van frustratie. ‘Hoe dan ook, deze gelegenheid zal geen eeuwigheid blijven bestaan.’ Cordelia greep Bothari s arm en fluisterde in zijn oor: ‘Speel het spelletje mee. Probeer erachter te komen wie het is. Het kan een bondgenoot zijn.’ Na even te hebben nagedacht, voegde ze eraan toe: ‘Vraag vijftig procent.’

Bothari richtte zich weer op en knikte. ‘Fifty-fifty,’ zei hij tegen de herbergier. ‘Voor het risico.’

De herbergier fronste naar Cordelia, maar met eerbied. Hij zei schoorvoetend: ‘Vijftig procent van iets is altijd nog beter dan honderd procent van niets, neem ik aan.’

‘Kun je ervoor zorgen dat ik die kerel te zien krijg?’ vroeg Bothari. ‘Misschien.’

‘Hier, vrouwmens.’ Bothari stapelde de pakjes eten in Cordelia’s armen. ‘Breng deze naar de kamer.’

Cordelia schraapte haar keel en deed een poging liet: bergaccent te imiteren. ‘Wees jij maar voorzichtig. Die stadsman neemt je te pakken.’

Bothari schonk de herbergier een verontrustende grijns. ‘(3, die zou niet proberen een ouwe veteraan te bedriegen. Niet meer dan eens.’ De herbergier glimlachte zenuwachtig terug.

Cordelia lag onrustig te dommelen en schrok wakker toen Bothari hun kamertje weer binnenkwam. Hij keek zorgvuldig’ naar beide zijden de gang in voordat hij de deur achter zich sloot. Zijn gezicht stond grimmig.

‘En, sergeant? Wat heb je ontdekt?’ Wat moest ze doen als de onderduiker iemand bleek te zijn met het strategische belang van, zeg, admiraal Kanzian? De gedachte joeg haar angst aan. Hoe kon ze haar privémissie niet opgeven als het kristalhelder was dat er grotere belangen op het spel stonden? Ko op zijn veldbed op de vloer en Droe op het andere bed richtten zich allebei op hun ellebogen op om te luisteren terwijl ze de slaap uit hun ogen knipperden. ‘Het is heer Vorpatril. Met vrouwe Vorpatril.’

‘O, nee.’ Ze ging rechtop zitten. ‘Weet je dat zeker?’

‘Heel zeker.’

Ko krabde over zijn schedel; zijn haar stond overeind van het slapen. ‘Heb je contact met hen gelegd?’

‘Nog niet.’

‘Waarom niet?’

‘Het is de keuze van vrouwe Vorkosigan. Of we van onze oorspronkelijke plannen afwijken.’

En dan te bedenken dat ze naar het leiderschap had verlangd. ‘Heb je de indruk dat het goed met ze gaat?’

‘Ze leven, en houden zich gedeisd. Maar die klootzak beneden kan nauwelijks de enige zijn die ze in de gaten heeft. Ik heb hem voorlopig wel even vastgenageld, maar er kan elk moment iemand anders hebberig worden.’

‘Enig teken van de baby?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Die heeft ze nog niet gehad.’

‘Dan is hij over tijd! Ze was uitgerekend voor ruim twee weken geleden. Wat hels.’ Ze zweeg even. ‘Denk je dat we de stad samen zouden kunnen ontvluchten?’

‘Hoe meer mensen in een gezelschap, hoe opvallender,’ zei Bothari langzaam. ‘En ik heb een glimp van vrouwe Vorpatril opgevangen. Ze is zeer opvallend. De mensen zouden haar opmerken.’

‘Ik zie niet in hoe het hun situatie zou verbeteren als ze zich op dit moment bij ons aansluiten. Hun dekmantel heeft al een paar weken gewerkt. Als we succes hebben in de residentie, kunnen we misschien proberen ze op de terugweg op te halen. Of in elk geval kunnen we Illyan een paar van zijn agenten laten sturen om ze te helpen, als we terug zijn…’ Verdomme. Als ze op een officiële missie was, zou ze precies de contacten hebben die de Vorpatrils nodig hadden. Maar ja, als ze op een officiële missie was, zou ze hier ongetwijfeld nooit terecht zijn gekomen. Ze zat na te denken. ‘Nee. Nog geen contact. Maar we moeten wel iets doen om onze vriend beneden te ontmoedigen.’

‘Dat heb ik al gedaan,’ zei Bothari. ‘Ik heb hem verteld dat ik wist waar ik een betere prijs kon krijgen, zonder mijn leven op het spel te zetten. Misschien kunnen we hem omkopen om ons te helpen.’

‘Vertrouw je hem?’ vroeg Droesjnakovi weifelend. Bothari trok een grimas. ‘Zolang ik hem zie. Ik zal proberen een oogje op hem te houden zolang we hier zijn. Er is nog iets. Ik heb een uitzending op zijn beeldpaneel in de achterkamer opgevangen. Vordarian heeft zichzelf gisteravond tot keizer uitgeroepen.’ Ko vloekte. ‘Dus hij heeft het eindelijk gedaan.’

‘Maar wat betekent het?’ vroeg Cordelia. ‘Heeft hij het gevoel dat hij sterk is of is het een wanhoopsdaad?’

‘Een vertwijfelde poging om de ruimtetroepen over te halen, denk ik,’ zei Ko.

‘Zal het echt meer mensen aantrekken dan het afstoot?’ Ko schudde zijn hoofd. ‘Wij zijn heel bang voor chaos, op Barrayar. We hebben er ervaring mee. Die was niet prettig. Het Keizerrijk wordt gezien als bron van orde sinds Dorca Vorbarra de macht van de oorlogvoerende graven heeft gebroken en de planeet heeft verenigd. Keizer is hier echt een woord met kracht.’

‘Voor mij niet,’ zei Cordelia met een zucht. ‘Laten we maar gaan uitrusten. Misschien is het morgen om deze tijd allemaal voorbij.’ Een hoopvolle of een gruwelijke gedachte, afhankelijk van hoe je hem opvatte. Ze telde de uren voor de zoveelste keer; nog één dag om binnen te dringen in de residentie, twee om terug te komen in het gebied van Vorkosigan… Niet veel marge. Ze voelde zich alsof ze vloog, steeds sneller. En geen ruimte meer had om te draaien.

De laatste kans om de hele onderneming af te blazen. Een fijne motregen zorgde ervoor dat het vroeg donker werd in de stad. Cordelia staarde door het vuile raam de glanzende straat in, met strepen op het wegdek van de weerschijn van een paar zwakke straatlantaarns met een amberkleurig halo erom. Er haastten zich maar enkele ineengedoken gestaltes voorbij, met hun hoofd naar beneden. Het was alsof de oorlog en de winter de laatste adem van de herfst hadden opgezogen en een dodelijke stilte uitbliezen. Zenuwen, hield Cordelia zichzelf voor, en ze rechtte haar rug en nam haar kleine gezelschap mee de trap af. Het bureau was verlaten. Cordelia besloot net om formaliteiten als uitchecken maar te vergeten — ze hadden per slot van rekening vooruitbetaald — toen de herbergier door de voordeur binnen kwam stampen, koude druppels van zijn jas schuddend en vloekend. Hij kreeg Bothari in het oog.

‘Jij daar! Het is allemaal jouw schuld, laffe klootzak. We hebben de kans gemist, we hebben hem verdomme gemist, en nu strijkt iemand anders de poen op. Die beloning had van mij kunnen zijn, had van mij moeten zijn…’

Het getier van de herbergier eindigde met een dreun toen Bothari hem tegen de muur drukte. De tenen van de man strekten zich uit naar de vloer terwijl Bothari’s plotseling woeste gezicht zich dicht naar het zijne boog. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Een peloton van Vordarian heeft die kerel opgepakt. Tk geloof dat hij ze ook naar zijn partner heeft geleid.’ De stem van de herbergier aarzelde tussen woede en angst. ‘Ze hebben ze allebei, en ik heb niets!’

‘Hebben ze ze?’ herhaalde Cordelia geschrokken. ‘Ze zijn ze nu aan het oppakken, verdomme.’

Er zou nog een kans kunnen zijn, besefte Cordelia. Of het een overwogen beslissing of een tactische impuls was, deed nu nauwelijks ter zake. Ze greep een bedwelmer uit de tas; Bothari stapte achteruit en ze liet de herbergier bevriezen waar hij stond, met zijn mond open. Bothari schoof zijn bewegingloze gestalte achter het bureau. ‘We moeten proberen ze los te krijgen. Droe, haal de rest van de wapens te voorschijn. Sergeant, breng ons erheen. Rennen!’ En zo rende ze dus door een straat naar een voorval toe waar elke verstandige Barrayaraan hard van zou wegrennen, een nachtelijke arrestatie door veiligheidstroepen. Droe holde naast Bothari; Ko, die de tas droeg, bleef achter. Cordelia wilde dat de mist dikker was. De schuilplaats van de Vorpatrils bleek twee blokken verderop en een zijstraat in te zijn, in een sjofel smal gebouw dat veel leek op hetgene waarin zij de dag hadden doorgebracht. Bothari stak een hand op, en ze gluurden voorzichtig om de hoek en trokken zich toen terug. Er stonden twee grondmobielen van de Veiligheidsdienst voor het hotelletje geparkeerd, die de ingang blokkeerden. Afgezien van henzelf was het vreemd stil op straat. Kodelka kwam hun hijgend achterop. ‘Droesjnakovi,’ zei Bothari, ‘loop een blok om. Neem een positie in van waaruit je met kruisvuur de andere kant van die grondmobielen dekt. Kijkuit, ze hebben vast mannen bij de achterdeur.’

Ja, straattactiek was duidelijk Bothari’s roeping. Droe knikte, controleerde of haar wapens geladen waren en liep achteloos de hoek om, zonder ook maar om te kijken. Toen ze eenmaal buiten het gezichtsveld van de vijand was, ging haar tred vloeiend over in een geluidloze looppas.

‘We moeten een betere positie zien te krijgen,’ mopperde Bothari terwijl hij het opnieuw waagde zijn hoofd om de hoek te steken. ‘Ik zie geen moer.’

‘Een man en een vrouw lopen door de straat,’ bedacht Cordelia wanhopig. ‘Ze blijven voor een deur staan om te praten. Ze staren nieuwsgierig naar de veiligheidsmannen, die in beslag worden genomen dooide arrestatie die ze aan het verrichten zijn… Zouden we geloofwaardig zijn?’

‘Niet lang,’ zei Bothari. ‘Ze zullen onze energiewapens op hun scanners zien. Maar we maken een betere kans dan twee mannen. Als het eenmaal gebeurt, gaat het snel. Misschien kunnen we de schijn net lang genoeg ophouden. Luitenant, dek ons hiervandaan. Hou de plasmaboog bij de hand, dat is het enige dat we hebben om een voertuig tegen te houden.’

Bothari stopte zijn zenuwvernietiger uit het zicht, onder zijn jasje. Cordelia duwde haar bedwelmer tussen de tailleband van haar rok en stak haar hand door Bothari’s arm. Ze wandelden de hoek om. Dit was een bijzonder dom idee, besloot Cordelia terwijl ze haar stappen aanpaste aan de tred van Bothari’s laarzen. Ze hadden uren geleden in een hinderlaag moeten gaan liggen als ze zoiets als dit hadden willen proberen. Of ze hadden Padma en Alys uren geleden hier wegmoeten halen. Hoe lang geleden zou Padma gesignaleerd zijn? Waren ze misschien in een lang geleden opgezette val gelopen en zouden ze met elkaar ten onder gaan?Geen misschiens. Hou je aandacht bij het heden.

Bothari ging langzamer lopen toen ze een diep, donker portiek naderden. Hij trok haar mee erin en leunde met zijn arm tegen de muur dicht naar haar over. Ze waren nu dicht genoeg bij de plek van de arrestatie om stemmen op te vangen. Flarden van gekraak over de comlinks waren duidelijk hoorbaar in de vochtige lucht. Net op tijd. Ondanks zijn sjofele overhemd en afgedragen broek herkende Cordelia de donkerharige man die door één bewaker tegen de grondauto werd gedrukt onmiddellijk als kapitein Vorpatril. Zijn gezicht werd ontsierd door een geschaafde, bloedende kneuzing en gezwollen lippen, die waren weggetrokken in een stereotype door snel-penta veroorzaakte glimlach. De glimlach gleed over in een angstige uitdrukking en weer terug, en zijn gegiechel werd gesmoord in gejammer.

In het zwart geklede veiligheidsmensen duwden een vrouw de deur van het hotelletje uit en de straat op. De aandacht van de andere mannen werd door haar getrokken; die van Cordelia en Bothari ook. Alys Vorpatril droeg alleen een nachtjapon en een ochtendjas, en haar blote voeten waren in lage schoenen gestoken. Haar donkere haar hing los en golfde wild om haar witte gezicht; ze zag eruit als een vrouw die buiten zinnen was. Ze was inderdaad opvallend zwanger, en haar zwarte ochtendjas viel open rond haar buik, enkel bedekt door de witte nachtjapon. De bewaker die haar voortduwde, hield haar armen achter haar rug; ze had haar benen wijd en haar voeten naar buiten gedraaid om in evenwicht te blijven.

De gardecommandant, een kolonel, controleerde een rapportscherm. ‘Dat is het dan. De heer en de erfgenaam.’ Zijn blik vestigde zich op de buik van Alys Vorpatril; hij schudde zijn hoofd alsof hij een gedachte verdreef en sprak in zijn comlink. ‘We trekken ons terug, jongens, we zijn klaar hier.’

‘Wat moeten we hier in godsnaam mee beginnen, kolonel?’ vroeg zijn luitenant slecht op zijn gemak. In zijn stem waren fascinatie en ontzetting versmolten en hij liep naar vrouwe Vorpatril en tilde haar nachtjapon hoog op. Ze was dikker geworden in de afgelopen twee maanden: haar kin en borsten waren rond, haar dijen breder, en haar buik stak naar voren. Hij prikte met een nieuwsgierige vinger diep in dat zachte witte vlees. Ze stond zwijgend te beven, haar gezicht was vuurrood van woede over zijn brutaliteit en in haar donkere ogen schitterden tranen van angst. ‘Onze orders zijn om de heer en de erfgenaam te doden. Ze zeggen niets over haar. Is het de bedoeling dat we gaan zitten wachten? Persen? Haar opensnijden? Of’ — en zijn stem werd overredend — ‘nemen we haar gewoon mee naar het hoofdkwartier?

De bewaker die haar van achteren vasthield, grijnsde en drukte zijn heupen tegen haar billen, zogenaamde stoten met een niet mis te verstane betekenis. ‘We hoeven haar toch niet meteen terug te brengen? Ik bedoel, dit is Vor-vlees. Wat een buitenkansje.’

De kolonel staarde hem aan en spoog vol afkeer. ‘Korporaal, u bent pervers.’

Cordelia besefte met een schok dat de geboeide aandacht van Bothari voor het tafereel voor hun ogen niet langer van tactische aard was. Hij was zeer geprikkeld. Zijn ogen leken glazig te worden terwijl ze naar hem keek; zijn lippen weken uiteen.

De kolonel duwde zijn comlink in zijn zak en trok zijn zenuwvernietiger. ‘Nee.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘We doen dit snel en netjes. Opzij, korporaal.’

Eigenaardige daad van barmhartigheid…

De bewaker schopte Alys behendig in haar knieën en liet haar zakken terwijl hij achteruitstapte. Ze zwaaide haar handen naar voren, te laat om haar dikke buik een harde smak te besparen. Padma Vorpatril jammerde door zijn snel-pentanevel. De kolonel bracht zijn zenuwvernietiger omhoog en aarzelde, alsof hij twijfelde of hij op haar hoofd of op haar lijf zou richten.

‘Dood ze,’ siste Cordelia in Bothari’s oor, terwijl ze haar bedwelmer trok en vuurde.

Bothari schrok niet alleen wakker, maar schoot direct door naar het andere uiterste; het schot van zijn zenuwvernietiger raakte de kolonel op hetzelfde moment als de straal van Cordelia’s bedwelmer deed, terwijl zij die eerder had getrokken. Toen bewoog hij, een donkere vlek die achter een geparkeerd voertuig sprong. Hij loste twee schoten, blauwe flitsen die de lucht elektriseerden; er vielen nog twee gardesoldaten neer terwijl de rest dekking zocht achter hun grondmobielen.

Alys Vorpatril, die nog steeds op straat lag, rolde zich op tot een strakke bal in een poging haar buik te beschermen met haar armen en benen. Padma Vorpatril, beneveld door de snel-penta, wankelde verward met uitgestrekte armen naar haar toe, blijkbaar met een gelijksoortig idee in gedachten. De luitenant van de garde, die over de grond rolde in de richting van dekking, bleef liggen om zijn zenuwvernietiger op de radeloze man te richten.

Dat de luitenant stil bleef liggen om goed te richten, werd hem fataal; het kruisvuur van Droesjnakovi’s zenuwvernietiger en de straal van Cordelia’s bedwelmer ontmoetten elkaar op zijn lijf… een milliseconde te laat. Het schot uit zijn zenuwvernietiger raakte Padma Vorpatril midden op zijn achterhoofd. Er spatten blauwe vonken in het rond, zijn donkere haar lichtte oranje op, en Padma’s lichaam boog zich in een hevige stuiptrekking en viel toen kronkelend op de grond. Alys Vorpatril jammerde, een korte scherpe kreet die werd afgesneden doordat haar adem stokte. Op haar handen en knieën leek ze een ogenblik lang te verstijven, aarzelend of ze zou proberen naar hem toe te kruipen, of weg.

Droesjnakovi’s positie voor haar kruisvuur was perfect. De laatste gardesoldaat werd gedood terwijl hij probeerde de kap van de gewapende grondmobiel omhoog te krijgen. Een chauffeur, die beschut zat in het tweede voertuig, was zo verstandig om te proberen met volle snelheid weg te rijden. Het schot van Kodelka’s plasmaboog, die op de hoogste stand stond, sloeg in in de grondmobiel terwijl die de hoek om vloog. Hij slipte ongecontroleerd, slingerde en liet een spoor van vonken na, en sloeg toen te pletter tegen de zijmuur van een stenen gebouw.

Ja, en was mijn hele strategie voor deze missie niet gebaseerd op onze onzichtbaarheid, dacht Cordelia verward, en ze rende naar voren. Zij en Droesjnakovi bereikten Alys Vorpatril op hetzelfde moment; samen hesen ze de sidderende vrouw op haar benen.

‘We moeten maken dat we hier wegkomen,’ zei Bothari terwijl hij overeind kwam uit zijn hurkende schiethouding en naar hen toe liep. ‘En snel ook,’ beaamde Kodelka, die aan kwam hinken en om zich heen keek naar de plotselinge en spectaculaire slachting. Het was verbazend stil in de straat. Dat zou niet lang meer duren, vermoedde Cordelia.

‘Deze kant op.’ Bothari wees een steeg in, smal en donker. ‘Rennen.’

‘Moeten we niet proberen om die mobiel te nemen?’ Cordelia wees naar het voertuig, waar de lijken overheen hingen.

‘Nee. Dat kunnen ze opsporen. En het is te groot voor waar wij heen gaan.’

Cordelia wist niet zeker of de verwilderd kijkende, huilende Alys in staat was om ook maar een paar meter te rennen, maar ze stopte haar bedwelmer terug tussen haar tailleband en pakte een van de armen van de zwangere vrouw. Droe pakte de andere en samen voerden ze haar mee achter de sergeant aan. In elk geval was Kodelka nu niet meer de langzaamste van het gezelschap.

Alys huilde, naar niet hysterisch; ze keek maar eenmaal over haar schouder om naar het lichaam van haar man, en concentreerde zich toen grimmig op het rennen. Dat kon ze niet goed. Ze was hopeloos uit evenwicht en had haar armen om haar buik geslagen in een poging de schokken van haar zware tred op te vangen. ‘Cordelia,’ hijgde ze. Een teken van herkenning; er was geen tijd of adem voor vragen of verklaringen.

Ze waren niet meer dan drie blokken verder gestrompeld toen Cordelia sirenes begon te horen uit de buurt die ze ontvluchtten. Maar Bothari leek alles weer onder controle te hebben en niet in paniek te zijn. Ze doken opnieuw een smal steegje in, en Cordelia besefte dat ze in een stadswijk waren aangekomen zonder straatlantaarns of wat voor verlichting dan ook. Ze spande haar ogen in in de mistige schaduw. Plotseling bleef Alys staan, en Cordelia kwam glijdend tot stilstand, waardoor ze de vrouw bijna van haar voeten trok. Alys stond een halve minuut voorovergebogen te hijgen.

Cordelia besefte dat onder de bedrieglijke vetlaag de buik van Alys zo hard als een steen was; de achterkant van haar ochtendjas was doorweekt van het vocht. ‘Heb je weeën?’ vroeg ze. Ze wist niet waarom ze dat vroeg, want het antwoord was overduidelijk. ‘Dit is al… anderhalve dag aan de gang,’ bracht Alys moeizaam uit. Ze leek niet in staat te zijn zich op te richten. ‘Ik geloof dat mijn water is gebroken, daarnet, toen die klootzak me op de grond gooide. Tenzij het bloed is… maar ik zou al buiten westen moeten zijn als dat allemaal bloed was. Het doet nu veel meer pijn…’ Haar ademhaling kalmeerde; ze trok met moeite haar schouders naar achteren. ‘Hoe lang duurt het nog?’ vroeg Ko geschrokken. ‘Hoe moet ik dat weten? Ik heb dit nog nooit eerder gedaan. Ik heb er net zo weinig idee van als jij,’ snauwde vrouwe Vorpatril. Hete woede om koude angst te verdrijven. Maar er was niet genoeg warmte, een kaarsvlam tegen een sneeuwstorm.

‘Niet erg lang meer, zou ik zeggen,’ klonk Bothari’s stem uit het donker. ‘We moeten een schuilplaats zoeken. Kom mee.’ Vrouwe Vorpatril kon niet meer rennen, maar was in staat tot een snelle waggelgang, waarbij ze om de twee minuten machteloos bleef staan. Daarna werd dat om de minuut.

‘Ze haalt dat hele eind niet,’ mompelde Bothari. ‘Wacht hier.’ Hij verdween in een zij… steeg? Alle doorgangen hier leken stegen te zijn, koud en stinkend, veel te smal voor grondmobielen. Ze waren precies twee mensen tegengekomen in de doolhof, die als een hoopje ineengedoken tegen de muur in een steeg zaten, en waren voorzichtig om hen heen gestapt.

‘Kunt u niets doen om het, zeg maar, tegen te houden?’ vroeg Ko, die toekeek hoe vrouwe Vorpatril zich weer vooroverboog. ‘We moeten… een dokter zien te vinden of zo.’

‘Daarvoor is die idoot van een Padma naar buiten gegaan,’ bracht Alys uit. ‘Ik heb hem gesmeekt niet te gaan… O, god!’ Een ogenblik later vervolgde ze, op een verrassend rustige conversatietoon: ‘De volgende keer dat je je hart uit je lijf staat te kotsen, Ko, is het misschien een idee om gewoon je mond dicht te doen en te slikken… Dit is nou niet bepaald een vrijwillig gebeuren!’ Ze richtte zich weer op, hevig rillend.

‘Ze heeft geen dokter nodig, maar een plek waar ze kan liggen,’ sprak Bothari vanuit de schaduw. ‘Deze kant op.’

Hij nam hen een klein stukje mee naar een houten deur in een oude, massieve gepleisterde muur, die dichtgespijkerd was geweest. Zo te zien aan de verse splinters had hij hem zojuist opengetrapt. Toen ze eenmaal binnen waren en de deur weer stevig dicht hadden geduwd, durfde Droesjnakovi eindelijk een handlamp uit de tas te halen. Die verlichtte een kleine, lege, vuile kamer. Bothari sloop snel langs de omtrek. Twee binnendeuren waren lang geleden opengebroken, maar daarachter was alles doodstil en donker en blijkbaar verlaten. ‘We zullen het ermee moeten doen,’ zei Bothari.

Cordelia vroeg zich af wat ze nu in godsnaam moesten doen. Ze wist nu alles over placentaoverplaatsingen en bevallen door middel van een operatie, maar voor de zogenaamde normale geboorte moest ze op enkel theorie vertrouwen. Alys Vorpatril had waarschijnlijk nog minder idee van de biologische processen, Droe nog minder, en Ko was regelrecht hopeloos. ‘Heeft iemand hier weleens zoiets van nabij meegemaakt?’

‘Ik niet,’ mompelde Alys. Hun blikken ontmoetten elkaar iets te veelbetekenend.

‘Je staat er niet alleen voor,’ zei Cordelia vastberaden. Vertrouwen zou moeten leiden tot ontspanning, en die zou ook weer ergens toe moeten leiden. ‘We zullen allemaal helpen.’

Bothari zei eigenaardig schoorvoetend: ‘Mijn moeder fungeerde vroeger weleens als vroedvrouw. Soms sleepte ze me mee om te helpen. Er is niet zo heel veel aan.’

Cordelia hield haar wenkbrauwen onder controle. Dat was de eerste keer dat ze de sergeant een woord hoorde zeggen over een van zijn ouders.

De sergeant zuchtte, omdat hij uit hun blikken duidelijk kon opmaken dat hij zojuist de leiding op zich had genomen. ‘Geef me je jasje, Ko.’ Kodelka stond het kledingstuk galant af en maakte aanstalten om het om de bevende vrouwe Vorpatril te slaan. Hij keek een tikje ontsteld toen de sergeant zijn eigen jasje om de schouders van vrouwe Vorpatril sloeg, Kodelka’s jasje op de vloer legde en haar er met haar heupen op liet gaan liggen. Ze zag er minder bleek uit toen ze lag, minder alsof ze op het punt stond flauw te vallen. Maar haar adem stokte en toen schreeuwde ze het uit doordat haar buikspieren weer verkrampten.

‘Blijf bij me, vrouwe Vorkosigan,’ mompelde Bothari tegen Cordelia. Waarom? vroeg Cordelia zich af, maar ze besefte de reden toen hij neerknielde en voorzichtig de nachtjapon van Alys Vorpatril omhoogduwde. Hij wil mij in de buurt als controlemechanisme. Maar door het doden leek die afschuwelijke golf van lust die zijn gezicht in de straat zo had verwrongen, te zijn weggeëbd. Nu was zijn blik alleen normaal geïnteresseerd. Gelukkig was Alys Vorpatril te veel met zichzelf bezig om te merken dat Bothari’s poging tot een professionele, koele gelaatsuitdrukking niet helemaal lukte.

‘Het hoofd van de baby is nog niet te zien,’ rapporteerde hij. ‘Maar dat zal niet lang meer duren.’

Weer een kramp, en hij keek vaag om zich heen en vervolgde: ‘Ik denk dat u beter niet kunt schreeuwen, vrouwe Vorpatril. Ze zullen nu wel naar ons op zoek zijn.’

Ze knikte begrijpend en wuifde wanhopig met een hand. Droe had haar door, rolde een lapje stof op tot een soort koord en gaf haar dat om op te bijten.

En verder veranderde er niets, wee na wee. Alys zag er volkomen gemangeld uit en huilde heel zachtjes, niet in staat om de herhaaldelijke pogingen van haar lijf om zich binnenstebuiten te keren lang genoeg te onderdrukken om op adem te komen of haar evenwicht te hervinden. De kruin van de baby was nu te zien, met donker haar, maar het hoofdje leek er niet verder uit te kunnen.

‘Hoe lang hoort dit eigenlijk te duren?’ vroeg Ko, met een stem die kalm bedoeld was, maar er zeer ongerust uitkwam.

‘Ik geloot dat hij het wel prettig vindt waar hij is,’ zei Bothari. ‘Hij wil helemaal niet naar buiten komen in de kou.’ Dit grapje drong zowaar tot Alys door. Haar snikkende ademhaling veranderde niet, maar haar ogen lichtten op in een moment van dankbaarheid. Bothari knielde, fronste oordeelkundig, liep op zijn hurken om haar heen naar haar zij, legde een grote hand op haar buik en wachtte tot de volgende kramp. Toen drukte hij.

Het hoofdje van de baby floepte in een oogwenk tussen vrouwe Vorpatrils bebloede dijen naar buiten.

‘Zo,’ zei de sergeant, en hij klonk nogal tevreden. Kodelka keek oprecht geïmponeerd.

Cordelia pakte het hoofdje tussen haar handen en hielp het lijfje naar buiten bij de volgende wee. Het jongetje kuchte tweemaal, nieste als een jong katje in de eerbiedige stilte, ademde in, werd roze en stootte een oorverdovende kreet uit. Cordelia liet hem bijna vallen. Bothari vloekte vanwege de herrie. ‘Geef me je degenstok, Ko.’ Vrouwe Vorpatril keek verwilderd op. ‘Nee! Geef hem aan mij, ik zal hem wel stil krijgen!’

‘Dat was niet wat ik in gedachten had,’ zei Bothari met enige waardigheid. ‘Hoewel het wel een idee is,’ voegde hij eraan toe toen het gejammer aanhield. Hij haalde de plasmaboog te voorschijn en verhitte de degen even, op de laagste stand. Hij steriliseerde hem, besefte Cordelia.

De placenta volgde de navelstreng bij de volgende wee, een slordig hoopje op Ko’s jasje. Ze staarde met heimelijke fascinatie naar de overbodig geworden versie van het ondersteunende orgaan dat in haar eigen geval met zoveel zorg omgeven was geweest. Tijd. Deze redding heeft zoveel tijd gekost. Wat heeft Miles nu nog voor kans? Had ze zojuist het leven van haar zoon ingeruild voor dat van de kleine Ivan? De niet zo erg kleine Ivan, eigenlijk; geen wonder dat hij zijn moeder zoveel problemen had bezorgd. Alys moest wel gezegend zijn met een ongebruikelijk wijde bekkengordel, anders had ze deze nachtmerrieachtige avond nooit overleefd.

Nadat de navelstreng wit was geworden, sneed Bothari hem door met de gesteriliseerde kling, en Cordelia legde zo goed als ze kon een knoop in het rubberachtige ding. Ze veegde de baby schoon, wikkelde hem in hun reservehemd en legde hem uiteindelijk in de uitgestrekte armen van Alys.

Alys keek naar de baby en begon weer te huilen, met onderdrukte snikken. ‘Padma zei… dat ik de beste dokters zou hebben. Padma zei… dat het geen pijn zou doen. Padma zei dat hij bij me zou blijven… Verdomme, Padma!’ Ze drukte Padma’s zoon tegen zich aan. Op een andere, enigszins verraste toon vervolgde ze: ‘Au!’ De baby’s mond had haar borst gevonden en had blijkbaar een greep als een barracuda. ‘Goede reflexen,’ merkte Bothari op.

ZEVENTIEN

In godsnaam, Bothari, daar kunnen we haar toch niet naar binnen brengen?’ siste Kodelka.

Ze stonden in een steegje diep in de doolhof van de karavanserai. In de koude, natte duisternis doemde een gebouw met dikke muren op, dat de ongebruikelijke hoogte van drie verdiepingen had. Hoog tegen de gepleisterde gevel, die ruw was van de afbladderende verf, glinsterde geel licht door uitgesneden blinden. Een olielamp brandde zwak boven een houten deur, de enige ingang die Cordelia zag. ‘We kunnen haar ook niet buiten laten. Ze heeft warmte nodig,’ antwoordde de sergeant. Hij droeg vrouwe Vorpatril in zijn armen; ze klemde zich verzwakt en huiverend aan hem vast. ‘Het is toch een stille avond. En laat. Ze gaan sluiten.’

‘Wat is dit voor een plek?’ vroeg Droesjnakovi. Kodelka schraapte zijn keel. ‘In de tijd van de Afzondering, toen dit het centrum van Vorbarr Sultana was, was het de residentie van een edelman. Een van de minder belangrijke prinsen Vorbarra, geloof ik. Daarom is het gebouwd als een vesting. Nu is het… een soort herberg.’

Cordelia slaagde er maar net in om niet uit te roepen: o, dus dit is jullie bordeel, Ko. In plaats daarvan vroeg ze aan Bothari: ‘Is het veilig? Of is het waarschijnlijk dat het daar ook wemelt van de informanten, net als op de vorige plek?’

‘Veilig voor een paar uur,’ oordeelde Bothari. ‘En we hebben toch maar een paar uur.’ Hij zette vrouwe Vorpatril neer, vertrouwde haar toe aan de zorg van Droesjnakovi en glipte naar binnen na een gedempt gesprek door de deur te hebben gevoerd met een of andere bewaker. Cordelia hield Ivan steviger tegen zich aan en trok haar jasje over hem heen om zoveel mogelijk warmte met hem te delen. Gelukkig had hij rustig geslapen gedurende hun tochtje van een paar minuten van het verlaten gebouw hierheen. Even later kwam Bothari terug en wenkte hen dat ze hem moesten volgen.

Ze liepen een ingang door die bijna een stenen tunnel leek, met smalle spleten in de muur en daarboven om de halve meter een gat. ‘Om het te verdedigen, vroeger,’ fluisterde Kodelka, en Droesjnakovi knikte begrijpend. Maar vanavond wachtten hun geen pijlen of kokende olie. Een man die net zo lang was als Bothari, maar breder, deed de deur achter hen weer op slot.

Ze kwamen in een grote, schemerige kamer die was verbouwd tot een soort bar annex eetzaal. Er zaten alleen twee mistroostig kijkende vrouwen in peignoir en een man die met zijn hoofd op de tafel lag te snurken. Zoals gewoonlijk brandden er kolen in een extravagante open haard.

Ze hadden een gids, of gastvrouw. Een magere vrouw wenkte hen zwijgend naar de trap. Vijftien jaar geleden, of zelfs tien jaar geleden nog, had ze misschien een langbenige arendsachtige aanblik geboden, maar nu was ze knokig en verwelkt, en onflatteus gekleed in een opzichtige magenta peignoir met afhangende ruches die haar eigen droefheid leken te weerspiegelen. Bothari pakte vrouwe Vorpatril op en droeg haar de steile trap op. Kodelka keek slecht op zijn gemak om zich heen en leek enigszins op te fleuren toen hij een bepaald iemand niet zag. De vrouw nam hen mee naar een kamer aan de gang van de eerste verdieping. ‘Verschoon de lakens,’ mompelde Bothari, en de vrouw knikte en verdween. Bothari zette de uitgeputte vrouwe Vorpatril niet neer. De vrouw kwam na een paar minuten terug, rukte het gekreukelde beddengoed van het bed en verving het voor frisse lakens. Bothari legde vrouwe Vorpatril in bed en stapte naar achteren. Cordelia legde de slapende baby in haar arm en vrouwe Vorpatril slaagde erin haar een dankbaar knikje te geven.

De… huishoudster, zo besloot Cordelia dat ze haar in gedachten zou noemen, keek met een sprankje interesse naar de baby. ‘Dat is een jonkie. Grote jongen, hè?’ Haar stem werd voorzichtig kirrend. ‘Twee weken oud,’ beweerde Bothari op afwerende toon. De vrouw snoof en zette haar handen in haar zij. ‘Ik speel weleens voor vroedvrouw, Bothari. Twee uur komt er dichter bij.’ Bothari wierp Cordelia een vreemde blik toe, bijna angstig. De vrouw des huizes stak een hand op om zijn frons te verdrijven. ‘Ik vind alles best.’

‘We moeten haar laten slapen,’ zei Bothari, ‘totdat we zeker weten dat ze niet gaat bloeden.’

‘Ja, maar niet alleen,’ zei Cordelia. ‘Voor het geval ze gedesoriënteerd wakker wordt vanwege de vreemde plek.’ Over vreemd gesproken, Cordelia vermoedde dat deze plek ronduit een andere wereld was voor de Vor-vrouw.

‘Ik blijf wel een tijdje bij haar zitten,’ bood Droesjnakovi aan. Ze keek argwanend naar de huishoudster, die zich blijkbaar te ver naar de baby overboog naar haar smaak. Cordelia dacht niet dat Droe zich voor de gek liet houden door Kodelka’s voorwendsel dat ze in een soort museum terecht waren gekomen. En vrouwe Vorpatril zou dat evenmin doen, als ze lang genoeg had uitgerust om bij haar positieven te komen.

Droesjnakovi liet zich in een sjofele gecapitonneerde leunstoel vallen en trok haar neus op vanwege de muffe lucht die eraf kwam. De anderen verlieten de kamer. Kodelka ging op zoek naar wat er in dit oude gebouw dienst deed als wc en zou daarna proberen wat te eten voor hen te kopen. Een lichte geur die er hing, deed Cordelia vermoeden dat de karavanserai niet was aangesloten op de gemeentelijke riolering. Er was ook geen centrale verwarming. Toen Bothari naar haar fronste, maakte de huishoudster zich uit de voeten. Aan het einde van de gang stonden een sofa, een paar stoelen en een lage tafel, verlicht door een lamp met een rode kap die op batterijen werkte. Vermoeid gingen Bothari en Cordelia daar zitten. Nu de druk even van de ketel was en hij niet tegen de spanning hoefde te vechten, zag Bothari er uitgeput uit. Cordelia had geen idee hoe ze er zelf uitzag, maar ze wist zeker dat ze niet op haar best was. ‘Hebben ze hoeren op Kolonie Bèta?’ vroeg Bothari plotseling. Cordelia onderdrukte haar verbijstering. Zijn stem was zo moe dat de vraag bijna achteloos klonk, ware het niet dat Bothari nooit zomaar een praatje aanknoopte. In hoeverre hadden de gewelddadige gebeurtenissen van vanavond zijn wankele evenwicht verstoord, zijn individuele grenzen overschreden? ‘Nou… we hebben de OEPs’en,’ antwoordde ze behoedzaam. ‘Ik neem aan dat die ongeveer dezelfde functie binnen de samenleving vervullen.’

‘De oepsen?’

‘Officieel erkende praktijkgerichte sextherapeuten. Je moet het examen afleggen dat de regering opstelt en een vergunning aanvragen. Je moet op z’n minst een toegevoegde graad in de psychotherapie hebben. Maar het verschil is dat alle drie de seksen het beroep uitoefenen. De hermafrodieten verdienen het meest, ze zijn heel populair bij de toeristen. Het is geen… geen beroep met een hoge sociale status, maar het zijn ook geen paria’s. Ik geloof niet dat we paria’s hebben op Kolonie Bèta, het houdt bij ons ongeveer op bij de lagere middenstand. Het is…’ — ze zweeg even en deed haar best een culturele vertaling te verzinnen — ‘een beetje zoals wanneer je kapper bent, op Barrayar. Je verleent een persoonlijke dienst die aan professionele normen voldoet, met wat eigen inbreng en artisticiteit.’

Ze was er werkelijk in geslaagd Bothari hooglijk te verbazen, ongetwijfeld voor het eerst. ‘Alleen Bètanen kunnen bedenken dat je daarvoor aan de universiteit gestudeerd moet hebben… Huren vróuwen ze ook in?’

‘Jazeker. En stellen. Er wordt meer de nadruk gelegd op het… het leerelement.’

Hij schudde zijn hoofd en aarzelde. Hij wierp haar een zijdelingse blik toe. ‘Mijn moeder was een hoer.’ Zijn toon was eigenaardig afstandelijk. Hij wachtte af.

‘Zoiets… had ik al min of meer begrepen.’

‘Ik weet niet waarom ze me niet heeft geaborteerd. Dat had ze kunnen doen, want dat deed ze bij anderen ook, net als vroedvrouw spelen. Misschien dacht ze aan haar oude dag. Ze verkocht me aan haar klanten.’

Cordelia verslikte zich. ‘Dat zou niet toegestaan zijn, op Kolonie Bèta.’

‘Ik kan me niet veel van die tijd herinneren. Ik ben weggelopen toen ik twaalf was, toen ik groot genoeg was geworden om die verdomde klanten van haar in elkaar te slaan. Heb rondgehangen met de bendes tot ik zestien was en kon doorgaan voor achttien, en toen heb ik me het leger in gelogen. Toen was ik hier weg.’ Zijn handpalmen gleden over elkaar om aan te geven hoe soepel en snel zijn ontsnapping was geweest.

‘Het leger moet wel de hemel hebben geleken, in vergelijking daar mee.’

‘Totdat ik Vórrutyer ontmoette.’ Hij keek vaag om zich heen. ‘Er waren hier vroeger meer mensen. Het is nu bijna uitgestorven.’ Zijn stem werd bespiegelend. ‘Er is een groot deel van mijn leven waar ik me niet veel van herinner. Het is alsof ik… overal gaten heb. Maar er zijn ook dingen die ik wel wil maar niet kan vergeten.’ Ze was niet van plan te vragen: welke dingen? Maar met een keelgeluid beduidde ze dat ze luisterde.

‘Ik weet niet wie mijn vader was. Een bastaardkind zijn is hier bijna net zo erg als een mutant zijn.’

‘ “Bastaard” wordt gebruikt als een negatieve beschrijving van een persoonlijkheid, maar het heeft niet echt een objectieve betekenis in de Bètaanse context. Kinderen die zijn geboren zonder vergunning zijn niet hetzelfde, en die zijn zo zeldzaam dat ze van geval tot geval worden bekeken.’ Waarom vertelt hij me dit allemaal? Wat verwacht hij van me? Toen hij begon, leek hij bijna bang; nu kijkt hij bijna tevreden. Wat heb ik voor juists gezegd? Ze zuchtte.

Tot haar heimelijke opluchting kwam Kodelka ongeveer op dat moment terug, met echte, verse broodjes kaas en flesjes bier. Cordelia was dankbaar voor het bier, want ze vertrouwde het water hier niet. Ze spoelde haar eerste hap weg met een flinke slok en zei: ‘Ko, we moeten onze strategie herzien.’

Elij ging onhandig naast haar zitten en luisterde ernstig. ‘Ja?’

‘Het is duidelijk dat we vrouwe Vorpatril en de baby niet mee kunnen nemen. En we kunnen haar ook niet hier laten. We hebben vijf lijken en een brandende grondmobiel achtergelaten voor de veiligheidsdienst van Vordarian. Ze zullen deze buurt grondig gaan uitkammen. Maar voor korte tijd zullen ze nog op zoek zijn naar een zeer zwangere vrouw. Dat geeft ons een beetje tijd. We moeten uit elkaar gaan.’ Hij vulde een moment van aarzeling met een hap van zijn broodje. ‘Gaat u dan met haar mee, mevrouw?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik moet mee met het team dat naar de residentie gaat. Al is het maar omdat ik de enige ben die kan zeggen: dit is onmogelijk, het is tijd om het op te geven. Droe is absoluut onmisbaar, en ik heb Bothari nodig.’ En op een of andere vreemde manier heeft Bothari mij nodig. ‘Dus blijf jij over.’

Hij perste zijn lippen verbitterd op elkaar. ‘Dan hou ik u in elk geval niet op.’

‘Ik kies je niet op louter negatieve gronden hiervoor uit,’ zei ze scherp. ‘Jouw vindingrijkheid heeft ons in Vorbarr Sultana gebracht. Ik denk dat die vrouwe Vorpatril er weer uit kan krijgen. Jij bent haar beste kans.’

‘Maar het geeft me het gevoel dat u naar het gevaar toe gaat, en ik ervoor wegren.’

‘Een gevaarlijke illusie. Ko, denk eens na. Als die griezels van Vordarian haar weer te pakken krijgen, zullen ze geen genade voor haar kennen. Noch voor jou, en al helemaal niet voor de baby. Er is geen “veiliger”. Alleen maar dodelijke onvermijdelijkheid, logica en de absolute noodzaak om je hoofd erbij te houden.’ Hij zuchtte. ‘Ik zal het proberen, mevrouw.’

‘Proberen is niet goed genoeg. Padma Vorpatril heeft het geprobeerd. Jij zorgt ervoor dat je slaagt, Ko.’ Hij knikte langzaam. ‘Ja, mevrouw.’

Bothari ging weg om kleren bij elkaar te scharrelen voor Ko’s nieuwe personage van berooide jonge echtgenoot en vader. ‘Klanten laten altijd spullen achter,’ zei hij. Cordelia vroeg zich af wat hij hier zou kunnen vinden op het gebied van kleding die vrouwe Vorpatril buiten zou kunnen dragen. Ko bracht vrouwe Vorpatril en Droe wat te eten. Hij kwam terug met een zeer neerslachtige uitdrukking op zijn gezicht en ging weer naast Cordelia zitten.

Na een tijdje zei hij: ‘Ik geloof dat ik nu wel begrijp waarom Droe zo bang was dat ze in verwachting was.’

‘O ja?’ vroeg Cordelia.

‘De problemen van vrouwe Vorpatril doen de mijne… nogal onbetekenend lijken. God, dat leek me vreselijk pijnlijk.’

‘Hm. Maar de pijn duurt maar een dag.’ Ze wreef over haar litteken. ‘Of een paar weken. Ik denk niet dat dat het was.’

‘Wat dan wel?’

‘Het is een… transcendentale daad. Leven maken. Daar heb ik over nagedacht toen ik zwanger was van Miles. “Door deze daad breng ik één sterfgeval in de wereld.” Eén geboorte, één dood, en al het verdriet en de bewuste handelingen ertussen. Bepaalde oosterse mystieke symbolen, zoals de godin van de dood, Kali, begreep ik niet totdat ik besefte dat het helemaal geen mystiek was, maar gewoon een feit. Een “ongelukje” met sex, in Barrayaraanse stijl, kan het begin zijn van een kettingreactie die pas ophoudt aan het einde der tijden. Onze kinderen veranderen ons… of ze nu blijven leven of niet. Hoewel jullie kind deze keer een hersenschim bleek te zijn, is Droe toch beïnvloed door die verandering, jij niet?’

Hij schudde verbijsterd zijn hoofd. ‘Ik heb helemaal niet aan dat soort dingen gedacht. Ik wilde alleen maar normaal zijn. Zoals andere mannen.’

‘Ik geloof dat je instincten wel juist zijn. Alleen is dat niet genoeg. Het is zeker niet mogelijk dat je je instincten en je intellect voor één keer samen laat werken, in plaats van tegen elkaar in?’

Hij snoof. ‘Ik weet het niet. Ik weet niet… hoe ik nu tot haar door moet dringen. Ik heb gezegd dat het me speet.’

‘Het gaat niet goed tussen jullie tweeën, hè?’

‘Nee.’

‘Ik heb geen afscheid kunnen nemen van Aral. Als… me iets overkomt — of hem, natuurlijk — dan zal er iets onopgehelderd tussen ons in blijven hangen. En dan is er geen manier meer om het goed te maken.’

‘Hm.’ Hij zakte nog wat verder in elkaar, moedeloos in de stoel hangend.

Ze zat even te peinzen. ‘Wat heb je geprobeerd, afgezien van “Het spijt me”? Wat denk je van: “Hoe voel je je? Is alles goed met je? Kan ik je helpen? Ik hou van je”, daar heb je een klassieker. Veel woorden van één lettergreep. Grotendeels vragen, nu ik erover nadenk. Dat geeft blijk van de wens om een gesprek te beginnen, weet je?’ Hij glimlachte droevig. ‘Tk geloof niet dat ze nog met me wil praten.’

‘Stel je voor…’ Ze liet haar hoofd achteroverzakken en keek nietsziend de gang in. ‘Stel je voor dat de zaken die nacht niet zo mis waren gelopen. Stel je voor dat je niet in paniek was geraakt. Stel je voor dat die idioot van een Evon Vorhalas jullie niet had gestoord met zijn gruwelshow.’ Dat was nog eens een gedachte. Te pijnlijk, dit ‘als het nu eens niet was gebeurd’. ‘Begin eens van voren af aan. Daar zaten jullie, lekker te knuffelen.’ Aral had dat woord gebruikt, knuffelen. Het was nu ook te pijnlijk om aan Aral te denken. ‘Jullie gaan als vrienden uiteen, je wordt de volgende ochtend wakker, eh, smachtend van onbeantwoorde liefde… Wat gebeurt er daarna, op Barrayar?’

‘Een bemiddelaar.’

‘O?’

‘Haar ouders, of de mijne, zouden een bemiddelaar inhuren. En dan zou alles geregeld worden.’

‘En wat doe jij dan?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Op tijd komen voor de bruiloft en de rekening betalen, lijkt me. Nee, eigenlijk betalen de ouders de rekening.’

Geen wonder dat de man niet wist wat hij moest beginnen. ‘Wilde je een bruiloft? Niet alleen een wip maken?’

‘Jazeker! Maar… mevrouw, ik ben maar zo ongeveer een halve man, op een goede dag. Haar familie zou één blik op me werpen en in lachen uitbarsten.’

‘Heb je haar familie ooit ontmoet? Hebben ze kennis met je gemaakt?’

‘Nee…’

‘Ko, hoor je jezelf praten?’ Hij keek nogal beschaamd. ‘Nou…’

‘Een bemiddelaar, hè?’ Ze stond op. ‘Waar gaat u heen?’ vroeg hij nerveus.

‘Bemiddelen,’ zei ze vastberaden. Ze beende de gang door naar de kamer van vrouwe Vorpatril en stak haar hoofd naar binnen. Droesjnakovi zat naar de slapende vrouw te kijken. Op een tafeltje naast het bed stonden en lagen de flesjes bier en de broodjes onaangeroerd. Cordelia glipte naar binnen en sloot zachtjes de deur. ‘Weet je,’ mompelde ze, ‘goede soldaten slaan nooit een gelegenheid over om te eten of te slapen. Ze weten nooit hoeveel er van ze verwacht wordt voordat ze daar weer een kans voor krijgen.’

‘Ik heb geen trek.’ Droe zag er ook een beetje in elkaar gezakt uit, alsof ze gevangenzat in een inwendige val. ‘Wil je erover praten?’

Ze trok een onzekere grimas en liep weg bij het bed, naar een canapé in de verste hoek van de kamer. Cordelia ging naast haar zitten. ‘Vanavond,’ zei Droe zacht, ‘was de eerste keer dat ik ooit in een echt gevecht verwikkeld raakte.’

‘Je hebt het goed gedaan. Je heb je positie gevonden, je reageerde…’

‘Nee.’ Droesjnakovi maakte een bitter, afkappend handgebaar. ‘Ik deed het niet goed.’

‘O? Het maakte op mij wel die indruk.’

‘Ik ben om het gebouw heen gerend en heb de twee veiligheidsmensen bedwelmd die bij de achterdeur stonden. Ze hebben me niet eens gezien. Ik heb mijn positie ingenomen, bij de hoek van het gebouw. Ik heb gezien hoe die mannen vrouwe Vorpatril op straat kwelden. Hoe ze haar beledigden en naar haar staarden en haar duwden en in haar prikten… Dat maakte me zo kwaad dat ik mijn zenuwvernietiger heb gepakt. Ik wilde ze doden. Toen begon het vuurgevecht. En… en ik aarzelde. En daardoor is heer Vorpatril gestorven. Het is mijn schuld…’

‘Ho ho, meisje! Die bullebak die Padma Vorpatril heeft doodgeschoten, was niet de enige die op hem richtte. Padma was zo doordrenkt van de penta en in de war dat hij zelfs niet eens probeerde dekking te zoeken. Ze moeten hem een dubbele dosis hebben gegeven, om hem te dwingen hen naar Alys te brengen. Hij had net zo goed kunnen sterven aan een ander schot, of ons eigen kruisvuur in kunnen strompelen.’

‘Sergeant Bothari aarzelde niet,’ zei Droesjnakovi met vlakke stem. ‘Nee,’ beaamde Cordelia.

‘Sergeant Bothari verspilt ook geen energie met… medelijden hebben met de vijand.’

‘Nee. Jij wel?’

‘Ik ben misselijk.’

‘Je doodt twee volslagen vreemden en verwacht dat je dan vrolijk bent?’

‘Dat is Bothari wel.’

‘Ja. Bothari had er plezier in. Maar Bothari is zelfs naar Barrayaraanse normen geen normale, gezonde man. Wil je graag een monster zijn?’

‘Noemt u hem zo!’

‘O, maar hij is mijn monster. Mijn brave hond.’ Ze vond het altijd moeilijk om te verklaren wat het was met Bothari, soms zelfs voor zichzelf. Cordelia vroeg zich af of Droesjnakovi de historische oorsprong van de van de aarde afkomstige term zondebok kende. Het offerdier dat elk jaar in de woestijn werd losgelaten om de zonden van de mensen weg te dragen… Bothari was zonder twijfel haar lastdier, ze zag duidelijk wat hij voor haar deed. Ze wist minder goed wat zij voor hem deed, behalve dat hij het vreselijk belangrijk leek te vinden. ‘Ik ben in elk geval blij dat je er droevig over bent. Twee pathologische moordenaars in mijn dienst zou echt te veel worden. Koester die misselijkheid, Droe.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik denk dat ik misschien het verkeerde vak heb gekozen.’

‘Misschien. Misschien niet. Stel je eens voor wat een monsterlijk iets een leger van Bothari’s zou zijn. Elke gewapende macht binnen een gemeenschap, of dat nu het leger, de politie of een veiligheidsdienst is, heeft mensen nodig die het noodzakelijke kwaad kunnen doen en daar toch zelf niet slecht van worden. Om alleen het noodzakelijke te doen, en verder niet. Om voortdurend vooronderstellingen in twijfel te trekken, om het wegglijden in wreedheid te voorkomen.’

‘Zoals die kolonel korte metten maakte met die schunnige korporaal.’

‘Ja. Of zoals die luitenant de kolonel uithoorde… Ik wou dat we hem hadden kunnen sparen,’ zei Cordelia met een zucht. Droe staarde met een diepe frons naar haar schoot. ‘Ko dacht dat je kwaad op hem was,’ zei Cordelia. ‘Ko?’ Droesjnakovi keek wazig op. ‘O, ja, hij is hier net binnen geweest. Wilde hij iets?’

Cordelia glimlachte. ‘Echt iets voor Ko, om te denken dat al jouw ongelukkigheid om hem draait.’ Haar glimlach verflauwde. ‘Ik stuur hem met vrouwe Vorpatril mee, om te proberen haar en de baby hier weg te smokkelen. We gaan ieder ons weegs zodra ze kan lopen.’ Droe’s gezicht werd ongerust. ‘Hij zal groot gevaar lopen. Vordarians mensen zullen razend zijn dat ze haar en de jonge heer vanavond verspeeld hebben.’

Ja, er was nog steeds een heer Vorpatril om de genealogische calculaties van Vordarian te verstoren. Een krankzinnig systeem, dat ervoor zorgde dat een pasgeborene een levensgevaarlijke bedreiging leek te zijn voor een volwassen man. ‘Niemand is veilig totdat deze ellendige oorlog voorbij is. Vertel eens, hou je nog van Ko? Ik weet dat je over je eerste naïeve verliefdheid heen bent. Je ziet zijn fouten. Egocentrisch, en met een obsessie over zijn verwondingen, en vreselijk ongerust over zijn mannelijkheid. Maar hij is niet dom. Er is nog hoop voor hem. Hij heeft een interessant leven voor de boeg, in dienst van de regent.’ Aangenomen dat ze de komende achtenveertig uur allemaal zouden overleven. Het was goed om haar teamleden te doordringen van een hartstochtelijke wens om te leven, peinsde Cordelia. ‘Wil je hem?’

‘Ik ben nu… aan hem gebonden. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen… Ik heb hem mijn maagdelijkheid geschonken. We zou me verder nog willen hebben? Ik zou me schamen…’

‘Zet dat uit je hoofd! Als we deze onderneming volbrengen, zul je zo worden overladen met roem, dat de mannen in de rij zullen staan voor de eer om jou het hof te mogen maken. Je zult kunnen kiezen. In de omgeving van Aral heb je de kans om de besten te ontmoeten. Wat wil je? Een generaal? Een keizerlijke minister? Een jonge Vor-heer?

Een ambassadeur van een andere planeet? Je enige probleem zal zijn dat je een keuze moet maken, want volgens de vrekkige Barrayaraanse gebruiken mag je maar één echtgenoot tegelijk hebben. Een onhandige jonge luitenant maakt geen schijn van kans als hij moet concurreren met al die verfijnde hoge heren.’

Droesjnakovi glimlachte een beetje sceptisch bij het beeld dat Cordelia schilderde. ‘Wie zegt dat Ko zelf op een dag geen generaal zal zijn?’ zei zc zacht. Ze zuchtte en trok rimpels in haar voorhoofd. ‘Ja. Ik wil hem nog steeds. Maar… ik geloof dat ik bang ben dat hij me weer zal kwetsen.’

Cordelia dacht daar even over na. ‘Het is wel waarschijnlijk. Aral en ik kwetsen elkaar voortdurend.’

‘O, u tweeën toch niet, mevrouw! U lijkt zo, zo volmaakt.’

‘Denk eens na, Droe. Kun je je voorstellen in wat voor geestesgesteldheid Aral zich op dit moment bevindt, vanwege mijn acties? Ik kan dat wel. Ik doe dat ook.’

‘O.’

‘Maar pijn… lijkt me onvoldoende reden om het leven niet te omarmen. Dood zijn is volkomen pijnloos. Pijn komt toch wel, wat je ook doet, net als tijd. De vraag is wat je, naast die pijn, voor prachtige momenten uit het leven kunt krijgen.’

‘Ik kan 11 niet helemaal volgen, mevrouw. Maar… ik heb een beeld in mijn hoofd. Van Ko en mij, op een strand, helemaal in ons eentje. Het is heel warm. En als hij naar me kijkt, ziet hij mij echt, en houdt hij van me…’

Cordelia tuitte haar lippen. ‘Ja… dat is voldoende. Kom mee.’ Het meisje stond gehoorzaam op. Cordelia nam haar mee de gang in, dwong Ko aan het ene uiteinde van de bank te gaan zitten en Droe aan het andere, en liet zich tussen hen in zakken. ‘Droe, Ko wil een paar dingen tegen je zeggen. Aangezien jullie niet dezelfde taal spreken, heeft hij mij gevraagd om zijn tolk te zijn.’ Ko maakte over Cordelia’s hoofd heen een gegeneerd ontkennend gebaar.

‘Dat handgebaar betekent: ik zou liever de rest van mijn leven verpesten dan vijf minuten lang voor gek zitten. Negeer het,’ zei Cordelia. ‘Even kijken. Wie begint er?’

Er was een korte stilte. ‘Heb ik al verteld dat ik ook de rollen van jullie beider ouders speel? Ik denk dat ik maar begin met Ko’s moeder te zijn. Zo, zoon, en heb je al leuke meisjes ontmoet? Je bent al bijna zesentwintig, weet je. Ik heb die video gezien,’ vervolgde ze met haar eigen stem toen Ko zich verslikte. ‘Ik heb haar stijl aardig te pakken, hè? En haar inhoud. En Ko zegt: ja, mam, er is een fantastisch meisje. Jong, lang, slim… en Ko’s moeder zegt: hoera! En neemt mij in dienst, je vriendelijke buurtbemiddelaar. En ik ga naar jouw vader, Droe, en zeg: er is een jongeman. Keizerlijk luitenant, privésecretaris van de heer regent, oorlogsheld, voorbestemd om hoog te rijzen in het keizerlijk hoofdkwartier… en hij zegt: hou maar op! We nemen hem. Hoera. En…’

‘Hij zal wel wat meer te zeggen hebben dan dat!’ onderbrak Ko haar. Cordelia wendde zich tot Droesjnakovi. ‘Wat Ko net zei, is dat hij denkt dat jouw familie hem niet zal mogen omdat hij een mankepoot is.’

‘Nee!’ zei Droe verontwaardigd. ‘Dat is niet waar…’ Cordelia stak haar hand op. ‘Laat me je als je bemiddelaar iets vertellen, Ko. Als je enige, geliefde dochter wijst en vastberaden zegt: pap, ik wil dié, dan reageert een verstandige pap alleen met: ja, schat. Ik geef toe dat de drie oudere broers misschien moeilijker te overtuigen zijn. Als je haar aan het huilen maakt, kon je weleens een ernstig probleem in een achterafsteegje krijgen. Ik neem aan dat je nog niet bij ze hebt geklaagd, Droe?’

Ze onderdrukte een onwillekeurig gegiechel. ‘Nee!’ Ko keek alsof dit een nieuwe en ontmoedigende gedachte was. ‘Zie je wel,’ zei Cordelia, ‘je kunt de broederlijke vergelding nog ontlopen, Ko, als je je best doet.’ Ze wendde zich tot Droe. ‘Ik weet dat hij zich als een boerenpummel heeft gedragen, maar ik beloof je dat hij nog wel op te voeden is.’

‘Ik heb gezégd dat het me speet,’ zei Ko, en hij klonk gegriefd. Droe verstijfde. ‘Ja. Herhaaldelijk,’ zei ze koel.

‘En daar komen we bij de kern van de zaak,’ zei Cordelia langzaam en ernstig. ‘Wat Ko eigenlijk bedoelt, Droe, is dat het hem helemaal niet spijt. Het moment was geweldig, jij was geweldig, en hij wil het opnieuw doen. En nog eens en nog eens, alleen maar met jou, voor altijd, sociaal goedgekeurd en ononderbroken. Klopt dat, Ko?’ Ko keek verbluft. ‘Nou… Ja!’

Droe knipperde met haar ogen. ‘Maar… dat is precies wat ik van je wilde horen!’

‘O ja?’ Hij tuurde naar haar over Cordelia’s hoofd. Dit systeem van bemiddeling heeft toch wel goede kanten. Maar het had ook zijn grenzen. Cordelia stond op en wierp een blik op haar chrono. Haar vrolijkheid verdween. ‘Jullie hebben nog heel even de tijd. Je kunt veel zeggen in weinig tijd, als je je maar bij woorden van één lettergreep houdt.’

ACHTTIEN

De tijd vóór de dageraad was in de stegen van de karavanserai niet zo pikdonker als de nacht in de bergen. De mistige nachtlucht reflecteerde een zwakke amberkleurige gloed van de omliggende stad. De gezichten van haar vrienden waren grijze vlekken, zoals op de allereerste foto’s; Cordelia probeerde niet te denken: als de gezichten van de doden.

Nadat vrouwe Vorpatril een paar uur had gerust, zich had gewassen en had gegeten, stond ze nog steeds niet al te stevig op haar benen, maar ze kon zonder hulp lopen. De huishoudster had wat verbazend stemmige kleding voorhaar bij elkaar gezocht, een grijze rok tot op haar kuiten en truien tegen de kou. Kodelka had al zijn militaire kledij omgewisseld voor een wijde broek, oude schoenen en een jasje dat hetgene verving dat schade had geleden bij het onvoorziene verloskundige gebruik. Hij droeg de baby, heer Ivan, die nu een geïmproviseerde luier om had en warm was ingepakt, en dat voltooide het beeld van een angstig gezinnetje dat probeerde de stad uit te komen, naar de ouders van de vrouw op het platteland, voordat de gevechten los zouden barsten. Cordelia had honderden van zulk soort vluchtelingen gezien, in het voorbijgaan, toen ze Vorbarr Sultana in kwamen. Kodelka inspecteerde zijn groepje en eindigde met een fronsende blik op de degenstok in zijn hand. Zelfs als je die alleen zag als een wandelstok, zagen het satijnachtige hout, de glanzende stalen dop en de ingelegde handgreep er niet erg kleinburgerlijk uit. Kodelka zuchtte. ‘Droe, kun je deze op een of andere manier verbergen? Hij is vreselijk opvallend bij deze kleren en eerder lastig dan handig als ik tic baby draag.’

Droesjnakovi knikte, knielde neer en wikkelde de stok in een hemd, waarna ze hem in de reistas propte. Cordelia herinnerde zich wat er de vorige keer was gebeurd dat Ko die stok bij zich had in de karavanserai en tuurde nerveus de schaduw in. ‘Hoe groot is de kans dat we door iemand worden overvallen, op dit tijdstip? We zien er in elk geval niet rijk uit.’

‘Sommigen zouden je vermoorden voor je kleren,’ zei Bothari nors, ‘nu de winter voor de deur staat. Maar het is veiliger dan anders. Vordarians troepen hebben de buurt uitgekamd op “vrijwilligers” om te helpen bij het graven van die schuilkelders in de stadsparken.’

‘Ik had nooit gedacht dat ik slavenarbeid nog eens zou goedkeuren,’ gromde Cordelia.

‘Het is hoe dan ook nonsens,’ zei Kodelka. ‘Om de parken om te spitten. Zelfs als ze klaar waren, zouden ze niet genoeg mensen bescherming kunnen bieden. Maar het ziet er indrukwekkend uit, en de mensen gaan heer Vorkosigan erdoor als een bedreiging zien.’

‘Bovendien,’ Bothari tilde zijn jasje op om de zilveren glans van zijn zenuwvernietiger te laten zien, ‘heb ik deze keer het juiste wapen bij me.’

Het was zover. Cordelia omhelsde Alys Vorpatril, die haar tegen zich aan drukte en mompelde: ‘God sta je bij, Cordelia. En God zorge ervoor dat Vidal Vordarian zal rotten in de hel.’

‘Behouden reis. Ik zie je op de basis Tanery, hè?’ Cordelia keek Kodelka aan. ‘Blijf in leven en beschaam onze vijanden.’

‘Dat zullen we probe… doen, mevrouw,’ zei Kodelka. Hij salueerde plechtig voor Droesjnakovi. Er was geen ironie in de militaire groet, hoewel misschien wel een laatste zweempje afgunst. Ze beantwoordde hem meteen langzaam, begrijpend knikje. Geen van tweeën maakte het moment ingewikkelder met woorden. De twee groepjes gingen uiteen in de klamme duisternis. Droe keek over haar schouder totdat Kodelka en vrouwe Vorpatril een hoek omsloegen en uit het gezicht verdwenen, en toen volgde ze snel de anderen.

Ze kwamen van donkere stegen in verlichte straten, van de verlaten duisternis op plekken waar ze af en toe andere menselijke gedaanten zagen, die zich voorthaastten door de vroege winterochtend. Iedereen leek de straat over te steken om alle anderen te ontlopen, en Cordelia ging zich iets minder opvallend voelen. Ze verstijfde inwendig toen er een grondmobiel van de stadswacht langzaam langs hen reed, maar hij stopte niet.

Ze bleven aan de overkant van de straat staan om zich ervan te vergewissen dat het gebouw waarnaar ze op weg waren al open was. Het was een gebouw van meerdere verdiepingen, in de utilitaristische stijl van de bouwgolf die onmiddellijk was gevolgd toen Ezar Vorbarra meer dan dertig jaar geleden aan de macht was gekomen en stabiliteit had gebracht. Het was geen regeringsgebouw, maar een bedrijvenpand; ze liepen door de ontvangsthal, gingen de hefbuizen binnen en daalden ongehinderd af.

Droe begon serieus over haar schouder te kijken toen ze in de kelder waren aangekomen. ‘Nu zien we er echt misplaatst uit.’ Bothari stond op dc uitkijk terwijl zij zich bukte en een slot naar een onderhoudstunnel forceerde. Ze nam hen mee de tunnel in en nam tweemaal een zijgang. Deze gangen werden duidelijk frequent gebruikt, want de lichten bleven aan. Cordelia spande zich in om voetstappen te kunnen horen die niet van henzelf waren.

Er zat een vergrendeld luik in de vloer. Droesjnakovi maakte het snel open. ‘Ga aan de rand hangen en spring. De gang is niet veel meer dan twee meter hoog. Het zal er wel nat zijn.’

Cordelia liet zich door de donkere cirkel glijden en kwam met een plons neer. Ze deed haar handlamp aan. Het water, glinsterend en zwart, stond tot haar in laarzen gestoken enkels in de buis van kunststof. Het was ijskoud. Bothari volgde haar. Droe knielde op zijn schouders om het luik weer op zijn plaats te leggen en plonsde toen naast haar neer. ‘We moeten ongeveer een halve kilometer door dit riool. Kom mee,’ fluisterde ze. Zo dicht bij hun doel had Cordelia g;een aanmoedigingen nodig om op te schieten.

Na de halve kilometer klommen ze een donkere opening in die hoog in de gebogen muur zat en naar een veel oudere en smallere tunnel leidde, van door de tijd zwart geworden baksteen. Met gebogen knieën en rug schuifelden ze voort. Het moest vooral moeizaam zijn voor Bothari, bedacht Cordelia. Droe ging langzamer lopen en begon met de stalen knop van Kodelka’s stok tegen het plafond van de tunnel te kloppen. Toen het getik een hol getok werd, hield ze op. ‘Hier. Hij zwaait naar beneden open. Kijk uit.’ Ze haalde de degen uit de schede en stak de kling voorzichtig tussen een rij slijmerige stenen. Een klik, en het met namaakbakstenen beklede paneel klapte open, bijna op haar hoofd. Ze stak de degen weer in de schede. ‘Naar boven.’ Ze trok zich op.

Ze volgden haar en bleken opnieuw in een stokoud riool uit te komen, nog smaller dan het vorige. Het liep steiler omhoog. Ze gingen ineengedoken verder, en hun kleding streek langs de zijmuren en kreeg vochtvlekken. Plotseling richtte Droe zich op en klom ze over een hoop gebroken bakstenen een donkere ruimte met pilaren in. ‘Waar zijn we?’ fluisterde Cordelia. ‘Te groot voor een tunnel…’

‘De oude stallen,’ fluisterde Droe terug. ‘We zijn nu onder het terrein van de residentie.’

‘Het klinkt me niet erg geheim in de oren. Ze staan vast wel op oude tekeningen. Mensen van de veiligheidsdienst moeten bijna wel weten dat dit hier is.’ Cordelia tuurde naar de schemerige, bedompte nissen, langs bleke bogen die zichtbaar werden bij het flakkerende licht van hun handlampen.

‘Ja, maar dit is de kelder van de oude oude stallen. Niet die van Dorca, maar van Dorca’s oudoom. Hij had meer dan driehonderd paarden. Ze zijn omgekomen bij een enorme brand, ongeveer tweehonderd jaar geleden, en in plaats van de stallen hier te herbouwen, hebben ze ze gesloopt en de niéuwe oude stallen gebouwd aan de oostkant, beneden de wind. Die zijn in de tijd van Dorca verbouwd tot stafverblijven. De meeste gijzelaars worden daar nu vastgehouden.’ Droe beende vastbesloten naar voren, alsof ze zeker was van waar ze heen moest. ‘We zijn nu ten noorden van de residentie zelf, onder de tuinen die Ezar heeft ontworpen. Ezar heeft deze oude kelder blijkbaar gevonden en deze doorgang met Negri besproken, dertig jaar geleden. Een vluchtgang waar zelfs hun eigen veiligheidsdienst niets van wist. Wat een vertrouwen, hè?’

‘Dank je, Ezar,’ mompelde Cordelia droog.

‘Als we eenmaal uit de gang van Ezar zijn, wordt het pas echt gevaarlijk,’ kondigde het meisje aan.

Ja, ze konden nu nog terug, op hun schreden terugkeren, en niemand zou het weten. Waarom hebben deze mensen me zo zorgeloos het recht gegeven hun leven op het spel te zetten? God, ik haat het om de leiding te hebben. Er schoot iets weg in de schaduw, en ergens druppelde water. ‘Hier,’ zei Droesjnakovi terwijl ze met haar lamp een stapel kisten bescheen. ‘Ezars geheime bergplaats. Kleding, wapens, geld… Kapitein Negri heeft me er vorig jaar nog wat dames- en jongenskleding bij laten leggen, in de tijd van de Escobaraanse invasie. Hij was erop voorbereid dat daar problemen van zouden komen, maar de rellen zijn nooit tot hier doorgedrongen. Mijn kleren zouden u maar een beetje te groot moeten zijn.’

Ze trokken hun besmeurde kleding uit. Droesjnakovi klopte schone jurken uit, die geschikt waren voor vrouwelijke personeelsleden in de residentie die te hoog in rang waren voor het uniform van de dienstmeisjes; precies in zo’n functie had het meisje ze gedragen. Bothari haalde zijn zwarte uniform weer uit de reistas en trok het aan, waarna hij er de juiste insignes van de Keizerlijke Veiligheidsdienst op spelde. Van een afstand zag hij eruit als een echte bewaker, hoewel hij misschien een beetje te gekreukt was om een inspectie van nabij te kunnen doorstaan. Zoals Droe had gezegd, lag er een compleet assortiment wapens in geladen toestand in afgesloten kistjes. Cordelia koos een nieuwe bedwelmer, evenals Droe; hun blikken kruisten elkaar. ‘Deze keer geen aarzeling, hè?’ mompelde Cordelia. Droe knikte grimmig. Bothari nam van elk een: een bedwelmer, een zenuwvernietiger en een plasmaboog. Cordelia hoopte maar dat hij niet zou rinkelen als hij liep. ‘Dat ding kun je binnenshuis niet afvuren,’ merkte Droesjnakovi kritisch op over de plasmaboog.

‘Je weet maar nooit,’ zei Bothari schouder ophalend. Na even te hebben nagedacht, pakte Cordelia de degenstok en knoopte haar ceintuur om de greep heen. Het was geen serieus wapen, maar was tot nu toe op deze tocht een onverwacht nuttig werktuig gebleken. Om geluk te brengen. Toen diepte Cordelia onder uit de reistas het w^apen op dat ze persoonlijk als het krachtigst van allemaal beschouwde.

‘Een schoentje?’ vroeg Droesjnakovi verbaasd.

‘Gregors schoentje. Voor als we contact leggen met Kareen. Ik vermoed dat zij de andere nog heeft.’ Cordelia stopte het diep in de binnenzak van een van Droe’s bolero’s met het wapen van Vorbarra erop, die ze over haar jurk had aangetrokken om het beeld van een personeelslid van de residentie te completeren.

Toen ze alle voorbereidingen hadden getroffen die mogelijk waren, nam Droe hen weer mee de smaller wordende donkere ruimte in. ‘Nu zijn we onder de residentie zelf,’ fluisterde ze terwijl ze zich half omdraaide. ‘We gaan deze ladder op, tussen de muren. Die is later pas toegevoegd, er is niet veel ruimte.’

Dit bleek een understatement te zijn. Cordelia hield haar adem in en klom achter haar aan, platgedrukt tussen twee muren; ze probeerde niet per ongeluk ergens tegenaan te stoten. De ladder was, uiteraard, van hout. Haar hoofd bonsde van uitputting en adrenaline. In gedachten mat ze de doorsnede. Het zou nog moeilijk worden om de kunstmatige baarmoeder deze ladder af te krijgen. Ze hield zichzelf streng voor dat ze positief moest denken, en besloot toen dat dit al heel positief was. Waarom doe ik dit? Ik zou op dit moment op de basis Tanery kunnen zijn met Ara/, en het aan die Barrayaranen overlaten om elkaar af te maken, als ze dat zo graag willen…

Boven haar stapte Droe opzij op een of andere smalle rand, niet meer dan een plank. Toen Cordelia ter hoogte van haar was aangekomen, gebaarde ze ‘stop’ en deed haar handlamp uit. Droe raakte een of ander geluidloos vergrendelingsmechanisme aan, en voor hen zwaaide een muurpaneel naar buiten. Het was duidelijk dat alles tot aan Ezars dood goed geolied was gehouden.

Ze keken in de slaapkamer van de oude keizer. Ze hadden verwacht dat die leeg zou zijn. Droe opende haar mond in een stemloze O van ontzetting en afschuw.

Ezars enorme, oude, met snijwerk versierde houten bed, het bed waar hij verdorie in was gestorven, werd beslapen. Een getemperde lamp, gedimd tot een oranje gloed, wierp licht en schaduw over twee met ontbloot bovenlijf slapende gedaantes. Zelfs vanuit dit onvoordelige gezichtspunt herkende Cordelia ogenblikkelijk het schotelvormige gezicht en de snor van Vidal Vordarian. Hij lag languit schuin over vier vijfde van het bed, met zijn zware arm bezitterig over prinses Kareen geslagen. Haar donkere haar viel over het kussen. Ze sliep opgerold tot een strakke, kleine bal in de bovenhoek van het bed, met haar gezicht naar buiten en haar witte armen om haar borst geslagen; nog iets verder en ze zou eruit vallen.

Nou, we hebben Kareen gevonden. Maar er is een probleempje. Cordelia huiverde van de impuls om Vordarian in zijn slaap dood te schieten. Maar de energieontlading zou vast het alarm doen afgaan. Totdat ze de replicator met Miles in handen had, was ze niet klaar om op de vlucht tc slaan. Ze gebaarde Droe om het paneel weer te sluiten en fluisterde: ‘Naar beneden’ tegen Bothari, die onder haar wachtte. Ze legden het moeizame traject van vier verdiepingen in omgekeerde richting af. Terug in de tunnel draaide Cordelia zich om naar het meisje, dat geluidloos huilde.

‘Ze is naar hem overgelopen,’ fluisterde Droesjnakovi, en haar stem beefde van verdriet en afkeer.

‘Als je mij kunt uitleggen wat ze volgens jou op dit moment voor machtsbasis heeft om tegenstand aan die man te bieden, wil ik dat graag horen,’ zei Cordelia vinnig. ‘Wat verwacht je van haar, dat ze zich uit een raam werpt om een lot erger dan de dood te ontlopen? Ze heeft het lot erger dan de dood gekend met Serg, ik denk niet dat ze zich daar nog erg druk over maakt.’

‘Maar als wc hier eerder waren geweest, had ik… dan hadden we haar misschien kunnen redden.’

‘Dat kan misschien nog steeds.’

‘Maar ze is echt overgelopen!’

‘Liegen mensen in hun slaap?’ vroeg Cordelia. Toen ze Droe verward zag kijken, legde ze uit wat ze bedoelde. ‘Ik vond niet dat ze eruitzag als een minnares. Ze lag in bed als een gevangene, fk heb beloofd dat we zouden proberen haar mee te nemen, en dat zullen we ook.’ Tijd. ‘Maar we gaan eerst op Miles af. Laten we de tweede uitgang proberen.’

‘Dan zullen we meer bewaakte gangen door moeten,’ waarschuwde Droesjnakovi.

‘Er zit niets anders op. Als we wachten, wordt iedereen hier zo dadelijk wakker en dan komen we nog meer mensen tegen.’

‘De dienst in de keuken begint precies op dit ogenblik,’ zei Droe met een zucht. ‘Ik ging er af en toe langs voor koffie en warm gebak.’ Helaas kon een overvalteam het werk niet onderbreken voor een ontbijt. Dit was het. Gaan of niet gaan? Was het moed of domheid die haar verder dreef? Het kon geen moed zijn, want ze was misselijk van angst, dezelfde warme, zure misselijkheid die ze tijdens de Escobar-oorlog had gevoeld vlak voor ze een gevecht in ging. Haar bekendheid met het gevoel hielp niet. Als ik niet optreed, zal mijn kind sterven. Ze zou het eenvoudigweg moeten doen zonder moed. ‘Nu,’ besloot Cordelia. ‘Er komt geen betere kans meer.’

Weer de smalle ladder op. Het tweede paneel zwaaide open in het privékantoor van de vroegere keizer. Tot Cordelia’s opluchting was het hier nog donker en werd de ruimte niet gebruikt; niets was aangeraakt sinds de kamer was opgeruimd en afgesloten na de dood van Ezar, afgelopen voorjaar. Zijn companeel, van waaruit hij door geen enkele beveiliging werd gehinderd, was losgekoppeld, ontdaan van geheimen en net zo dood als zijn eigenaar. De ramen waren nog donker, want de dageraad was laat, zo in de winter.

Ko’s stok sloeg tegen Cordelia’s kuit toen ze door de kamer liep. Het was een raar gezicht, hij was te duidelijk als een zwaard aan haar middel bevestigd. Op een bureau in het kantoor stond een groot antiek dienblad met een platte schaal van aardewerk erop, een typisch voorbeeld van de snuisterijen waar de residentie vol mee stond. Cordelia legde de stok op het blad en tilde dat plechtig op, zoals een bediende zou doen.

Droesjnakovi knikte goedkeurend. ‘Draag hem halverwege uw middel en uw borst,’ fluisterde ze. ‘En hou uw ruggengraat recht, dat zeiden ze altijd tegen mij.’

Cordelia knikte. Ze sloten het paneel achter hen, rechtten hun rug en liepen de onderste gang van de noordelijke vleugel op. Twee residentiële vrouwelijke bediendes en een beveiligingsman. Op het eerste gezicht zagen ze er volkomen natuurlijk uit in deze omgeving, zelfs in deze roerige tijden. Een korporaal van de garde die onder aan de Kleine Trap aan het westelijke uiteinde van de gang op wacht stond, sprong in de houding toen hij Bothari’s insignes van de KeiVei en van zijn rang zag; ze salueerden naar elkaar. Ze waren bijna uit het gezicht verdwenen in de kromming van de trap voordat hij opnieuw keek, deze keer aandachtiger. Cordelia dwong zichzelf om niet in paniek te raken en het op een lopen te zetten. Een subtiele misleiding: de twee vrouwen konden geen bedreiging vormen, want ze werden al bewaakt. Dat hun bewaker de bedreiging zou kunnen zijn, zou de korporaal nog minutenlang kunnen ontgaan. Ze liepen de bovenste gang in. Daar. Achter dié deur bewaarde Vordarian, volgens de rapporten van de loyalisten, de in beslag genomen replicator. Vlak onder zijn neus. Misschien als een menselijk schild; elk explosief dat op Vordarians vertrekken geworpen zou worden, zou de kleine Miles ook treffen. Maar dacht de Barrayaraan eigenlijk wel aan haar beschadigde kind als menselijk?

Voor die deur stond opnieuw een bewaker. Hij keek argwanend naar hen, met zijn hand aan zijn wapen. Cordelia en Droesjnakovi liepen langs hem zonder op of om te kijken. Het saluut dat Bothari met hem uitwisselde, vloeide naadloos over in een oplawaai tegen de kaak van de man, waardoor zijn hoofd naar achteren tegen de muur sloeg. Bothari ving hem op voordat hij op de grond viel. Ze zwaaiden de deur open en sleepten de bewaker naar binnen; Bothari nam zijn plaats in de gang in. Geruisloos sloot Droe de deur.

Cordelia staarde verwilderd om zich heen in het kamertje, op zoek naar automatische monitors. De kamer zou vroeger dienst gedaan kunnen hebben als slaapkamer voor kamerdienaren die dan dicht bij hun Vor-meester waren, of misschien was het een ongewoon grote garderobe; er was zelfs geen raam dat uitkeek op een of andere saaie binnenplaats. De draagbare baarmoederreplicator stond op een tafel met een tafelkleed, precies in het midden van de kamer. De lampjes gloeiden nog steeds geruststellend groen en amberkleurig. Er waren nog geen woeste rode oogjes die waarschuwden voor storingen. Een half gekwelde, half opgeluchte zucht ontstnapte Cordelia toen ze hem zag staan.

Droesjnakovi keek ongelukkig om zich heen in de kamer. ‘Wat is er, Droe?’ fluisterde Cordelia. ‘Te makkelijk,’ mompelde het meisje.

‘We zijn er nog niet. Over een uur mag je “makkelijk” zeggen.’ Ze likte langs haar lippen, verontrust omdat ze merkte dat ze het onderbewust eens was met Droc’s evaluatie. Er was niets aan te doen. Inpakken en wegwezen. Hun enige hoop nu was snelheid, geen geheimhouding meer.

Ze zette het dienblad neer op de tafel, stak haar hand uit naar het draaghandvat van de replicator en verstijfde. Er was iets, iets wat niet klopte… Ze tuurde aandachtiger naar de getallen. De oxygcnatiemonitor werkte niet eens. Hoewel het lampje ervan groen oplichtte, stond het niveau van de voedingsvloeistof op 00,00. Leeg. Cordelia sperde haar mond open in een geluidloze kreet. Haar maag trok zich samen. Ze boog zich er dichter naartoe en haar ogen verslonden de onlogische mengelmoes van valse gegevens. Haar kwellende nachtmerrie, die plotseling en afschuwelijk werkelijk was geworden… Hadden ze hem op de vloer omgekeerd, in een afvoerpijp, boven een wc? Was Miles snel gestorven, genadig verpletterd, of hadden ze het kleine baby’tje, beroofd van het systeem om zijn leven in stand te houden, kronkelend laten liggen om een afschuwelijke dood te sterven terwijl zij toekeken? Misschien hadden ze niet eens de moeite genomen om toe te kijken…

Het serienummer. Kijk naar het serienummer. Een wanhopige hoop, maar… Ze dwong haar waterige blik om zich te concentreren, haar doordraaiende geest om te proberen het zich te herinneren. Ze was met haar vinger peinzend over dat nummer gegaan, in het lab van Vaagen en Henri, mijmerend over dit stukje techniek en de verre wereld die het had gecreëerd… en het was niet dit nummer geweest. Niet dezelfde replicator, niet die van Miles! Een van de zestien andere, gebruikt als lokaas in een val.

De moed zonk haar in de schoenen. Hoeveel andere vallen waren er gezet? Ze stelde zich voor hoe ze uitzinnig van replicator naar replicator rende, als een radeloos kind in een of ander wreed spel waarin de beloning nooit kwam, zoekend… Ik zal gek worden. Nee. Waar de echte replicator ook was, hij moest dicht bij Vordarian zelf zijn. Daar was ze zeker van. Ze hurkte neer naast de tafel en boog haar hoofd even voorover om de zwarte bollen te verdrijven die haar gezichtsvermogen verduisterden en dreigden haar geest van haar bewustzijn te beroven. Ze tilde het kleed op. Daar. Een druksensor. Was dit een slim idee van Vordarian zelf? Listig en doortrapt. Droe bukte om te zien waar ze op wees.

‘Een valstrik,’ fluisterde Cordelia. ‘Als je de replicator optilt, gaat het alarm af.’

‘Als wc het demonteren…’

‘Ncc. Dat is de moeite niet. Het aas is vals. Niet de goede replicator. Het is een lege, en er is aan het controlepaneel gerommeld zodat het lijkt alsof hij werkt.’ Cordelia probeerde helder te denken door het gebonk in haar schedel heen. ‘We zullen op onze schreden moeten terugkeren. Weer naar beneden en naar boven. Ik had niet verwacht Vordarian hier tegen het lijf te lopen. Maar ik weet zeker dat hij weet waar Miles is. Een korte ouderwetse ondervraging. Het wordt een wedren met de tijd. Als het alarm afgaat…’

Er dreunden voetstappen door de gang en er werd geschreeuwd. Het tjilpende gezoem van een bedwelmer. Vloekend wierp Bothari zichzelf achterwaarts door de deur naar binnen. ‘Dat was het. Ze hebben ons in de gaten.’

Als het alarm afgaat, is alles voorbij, voltooide Cordelia in gedachten haar zin, duizelig van een gevoel van verlies. Geen raam, één deur, en ze hadden zojuist de controle over hun enige uitgang verloren. Vordarians valstrik had dus toch gewerkt. Moge Vordarian rotten in de hel… Droesjnakovi greep haar bedwelmer. ‘We zullen u niet overgeven, mevrouw. We zullen tot het eind toe vechten.’

‘Onzin,’ snauwde Cordelia. ‘Met onze dood zouden we hier niets bereiken, behalve de dood van een paar van Vordarians bullebakken. Zinloos.’

‘Bedoelt u dat we het zomaar moeten opgeven?’

‘De glorie van zelfmoord is de luxe van de onverantwoordelijken. We geven het niet op. We wachten op een betere gelegenheid om te winnen. Die we niet zullen krijgen als we geraakt worden door een bedwelmer of een zenuwvernietiger.’ Als dat nu de echte replicator was, op de tafel… Ze was inmiddels uitzinnig genoeg om het leven van deze mensen op te offeren voor dat van haar zoon, moest Cordelia zichzelf berouwvol erkennen, maar nog niet gek genoeg om ze te ruilen voor niets. Zo Barrayaraans was ze nog niet geworden. ‘U geeft uzelf als gijzelaar in handen van Vordarian,’ waarschuwde Bothari.

‘Vordarian heeft me al in gijzeling sinds de dag dat hij Miles heeft meegenomen,’ zei Cordelia bedroefd. ‘Dit verandert niets.’ Na een paar minuten van schreeuwend onderhandelen door de deur was hun overgave geregeld, ondanks de overgevoelige zenuwen van de beveiligingsbeambten. Ze gooiden hun wapens naar buiten. De bewakers controleerden hen voor de zekerheid met een scanner op verdere krachtbronnen, en toen dromden vier van hen het kamertje binnen om hun kersverse gevangenen te fouilleren. Twee anderen wachtten buiten om de deur te bewaken. Cordelia maakte geen plotselinge bewegingen waar ze van zouden kunnen schrikken. Een bewaker fronste verbaasd toen de interessante bobbel in Cordelia’s vest slechts een kinderschoentje bleek te zijn. Hij legde het naast het dienblad op de tafel.

De commandant, een man in de kastanjebruine-met-gouden livrei van Vordarian, sprak in zijn polscom. ‘Ja. Hier is alles onder controle. Vertel het meneer. Nee, hij zei dat we hem wakker moesten maken. Wil jij hem uitleggen waarom je dat niet hebt gedaan? Bedankt.’ De bewakers dreven hen niet de gang op, maar wachtten at. De nog steeds bewusteloze man die een klap van Bothari had gekregen, werd naar buiten gesleept. De bewakers zetten Cordelia met uitgestrekte armen en wijdbeens tegen de muur, naast Bothari en Droesjnakovi. Ze was duizelig van wanhoop. Maar Kareen zou op een gegeven moment naar haar toe komen, zelfs als ze een gevangene was. Ze moest naar haar toe komen. Alles wat ze nodig had was een halve minuut met Kareen, misschien minder. Als ik Kareen kan spreken, ben je dood, Vordarian. Je zult misschien nog lopen en praten en bevelen geven, en je wekenlang onbewust zijn van je overlijden, maar ik zal je lot bezegelen, zo zeker als jij dat van mijn zoon hebt bezegeld.

Eindelijk verscheen de reden van het wachten: Vordarian zelf, in een groene uniformbroek en sloffen en met blote borst, wrong zich door de deuropening. Hij werd gevolgd door prinses Kareen, die een donkerrode fluwelen peignoir om zich heen klemde. Cordelia’s hart ging tweemaal zo snel hameren. Nu?

‘Dus de valstrik heeft gewerkt,’ begon Vordarian zelfvoldaan, maar hij vervolgde met een oprecht geschokt: ‘Huh!’ toen Cordelia zich van de muur wegduwde en zich naar hem toe draaide. Een handgebaar hield een bewaker tegen die haar weer op haar plek wilde duwen. De schok op Vordarians gezicht maakte plaats voor een wolfachtige grijns. ‘Mijn god, en óf die heeft gewerkt! Uitstekend!’ Kareen, die vlak achter hem liep, staarde volkomen verbijsterd naar Cordelia. Mijn valstrik heeft gewerkt, dacht Cordelia, overrompeld door haar kans. Wacht maar…

‘Dat is het nu juist, meneer,’ zei de man in livrei, tamelijk ongelukkig. ‘Die heeft niet gewerkt. We hebben dit gezelschap niet opgemerkt bij de buitenste rand van de residentie en ze hun gang laten gaan, ze waren er plotseling… zonder dat er een alarm is afgegaan. Dat had niet mogen gebeuren. Als ik niet toevallig langs was gekomen voor Roger, hadden we ze misschien helemaal niet ontdekt.’ Vordarian haalde zijn schouders op, te verrukt over het kaliber van zijn prooi om een of andere onbelangrijke berisping uit te delen. ‘Behandel dat mokkel met snel-penta.’ Hij wees naar Droesjnakovi. ‘Dan zul je er wel achter komen hoe het zit. Ze werkte vroeger voor de veiligheidsdienst van de residentie.’

Droesjnakovi keek gekwetst en beschuldigend over haar schouder naar prinses Kareen. Kareen trok onbewust haar peignoir dichter om haar hals, en haar donkere ogen stonden vol evenzeer gekwetste verbazing. ‘Zo,’ zei Vordarian, nog steeds glimlachend naar Cordelia, ‘zit heer Vorkosigan zo slecht in de troepen dat hij zijn vrouw stuurt om hun werk te doen? Dan kunnen we niet meer verliezen.’ Hij glimlachte naar zijn bewakers, die die glimlach beantwoordden. Verdomme, ik wou dat ik die lui in zijn slaap had doodgeschoten. ‘Wat heb je met mijn zoon gedaan, Vordarian?’

Vordarian zei tussen zijn opeengeklemde kiezen door: ‘Een buitenwerelds wijf zal nooit de macht op Barrayar krijgen door via intriges het Keizerrijk aan een mutant te geven. Dat garandeer ik.’

‘Is dat nu de officiële lijn? Ik wil geen macht. Ik heb er alleen bezwaar tegen dat idioten macht over mij hebben.’

Achter Vordarian vertrok Kareen haar lippen in een droevige glimlach. Ja, luister naar me, Kareen!

‘Waar is mijn zoon, Vordarian?’ herhaalde Cordelia koppig.

‘Hij is nu keizer Vidal,’ sprak Kareen terwijl haar blik tussen hen heen en weer ging, ‘als hij dat kan blijven.’

‘Dat zal ik,’ beloofde Vordarian. ‘Aral Vorkosigan kan niet meer aanspraak maken op de troon dan ik. En ik zal beschermen waar Vorkosigans kant het heeft laten afweten. Het ware Barrayar beschermen en behouden.’ Hij draaide zijn hoofd enigszins; blijkbaar was deze bewering over zijn schouder aan Kareen gericht.

‘We hebben het niet laten afweten,’ fluisterde Cordelia terwijl ze Kareen in de ogen keek. Nu. Ze pakte het schoentje van de tafel en strekte haar arm uit; Kareens ogen werden groot. Ze sprong naar voren en greep het vast. Cordelia’s hand verkrampte als die van een stervende renner die het stokje doorgeeft in een moordende estafettewedstrijd. Een felle zekerheid vlamde op in haar ziel. Nu heb ik je, Vordarian. De plotselinge beweging deed een golf van onrust door de bewaking gaan. Kareen bekeek het schoentje met een hartstochtelijke concentratie en draaide het om en om in haar handen. Vordarian trok verbaasd zijn wenkbrauwen op, verloor toen de aandacht voor Kareen en wendde zich tot de commandant van zijn geüniformeerde garde. ‘We houden alle drie deze gevangenen hier in de residentie. Ik zal persoonlijk aanwezig zijn bij de ondervragingen onder invloed van snel-penta. Dit is een sensationele kans…’

Toen Kareen haar gezicht weer ophief naar Cordelia, was het verwrongen van hoop.

Ja, dacht Cordelia. Je bent bedrogen. Voorgelogen. Je zoon leeft nog; je moet weer bewegen en denken en voelen, en de lopende gevoelloosheid van een dode, die de pijn voorbij is, opgeven. Het is geen geschenk dat ik je heb gebracht, maar een vloek. ‘Kareen,’ zei Cordelia zacht, ‘waar is mijn zoon?’

‘De replicator staat op een plank in de eiken klerenkast, in de slaapkamer van de vroegere keizer,’ antwoordde Kareen met vaste stem, terwijl haar ogen die van Cordelia niet loslieten. ‘Waar is de mijne?’

Cordelia’s hart smolt in dankbaarheid voor haar vloek, de pijn van de levenden. ‘Veilig en wel, de laatste keer dat ik hem zag; zolang deze bedrieger’ — ze gaf met haar hoofd een rukje in de richting van Vordarian — ‘er maar niet achter komt waar hij is. Gregor mist je. Hij zend je liefs.’ Haar woorden hadden spijkers kunnen zijn die in Kareens lijf werden geslagen.

Dit trok de aandacht van Vordarian. ‘Gregor ligt op de bodem van een meer, omgekomen toen de vlieger van die verrader Negri neerstortte,’ zei hij scherp. ‘De verraderlijkste leugen is degene die je graag wilt horen. Hoed u, mijn vrouwe Kareen. Ik kon hem niet redden, maar ik zal hem wreken. Dat beloof ik.’

O-o. Wacht, Kareen. Cordelia beet op haar lip. Niet hier. Te gevaarlijk. Wacht tot je beste kans. Wacht op z’n minst, tot de klootzak slaapt… Maar als zelfs een Bètaanse al aarzelde om haar vijand in zijn slaap dood te schieten, hoe zou het dan een Vor vergaan? En zij was een echte Vor… Er verscheen een onvriendelijke glimlach om Kareens mond. Haar ogen fonkelden. ‘Deze heeft nooit in het water gelegen,’ zei ze zachtjes.

Cordelia hoorde de moordzuchtige ondertonen klingelen als een klok; Vordarian hoorde blijkbaar alleen de ademloosheid van een of ander meisjesverdriet. Hij wierp een blik op het schoentje zonder de boodschap erachter te begrijpen en schudde zijn hoofd alsof hij een atmosferische storing moest verdrijven. ‘Je zult op een dag weer een zoon krijgen,’ beloofde bij haar vriendelijk. ‘Onze zoon.’ Wacht, wacht, wacht, schreeuwde Cordelia inwendig. ‘Nooit,’ fluisterde Kareen. Ze stapte achteruit zodat ze naast de bewaker in de deuropening stond, griste zijn zenuwvernietiger uit zijn open holster, richtte die van nabij op Vordarian en vuurde. De geschrokken bewaker sloeg haar hand naar boven; het schot miste doel en sloeg in het plafond. Vordarian dook achter de tafel, het enige meubelstuk in de kamer, en liet zich op de grond rollen. Zijn commandant stak in een pure reflex zijn zenuwvernietiger op en vuurde. De spieren in Kareens gezicht bevroren in doodsangst toen het blauwe vuur om haar hoofd spoelde; haar mond was opengetrokken in een laatste, geluidloze kreet. Wacht, jammerde Cordelia inwendig. Vordarian brulde ontzet: ‘Nee!’, klauterde overeind en trok een zenuwvernietiger uit de hand van een andere bewaker. De commandant, die de omvang van zijn vergissing besefte, gooide het wapen weg alsof hij afstand wilde nemen van zijn handeling. Vordarian schoot hem dood.

De kamer draaide om haar heen. Cordelia’s hand sloot zich om het gevest van de degenstok en drukte op het knopje, zodat de schede tegen het hoofd van een van de bewakers vloog, en sloeg de kling toen razendsnel naar beneden, door de pols van Vordarians hand waarin hij zijn wapen had. Hij gilde, en bloed en de zenuwvernietiger vlogen alle kanten op. Droesjnakovi dook al naar de eerste weggeworpen zenuwvernietiger. Bothari schakelde zijn doelwit gewoon uit met één dodelijke klap in de nek. Cordelia wierp zich naar voren en sloeg de deur dicht in het gezicht van de bewakers in de gang. Het vuur van een bedwelmer zoemde tegen de muren, en toen werd de laatste van Vordarians mannen uitgeschakeld door drie snel opeenvolgende blauwe flitsen van Droesjnakovi.

‘Pak hem!’ gilde Cordelia tegen Bothari. Vordarian, die sidderde en zijn linkerhand om zijn hall afgehakte rechterpols geklemd hield, was in een slechte conditie om tegenstand te bieden, hoewel hij trapte en schreeuwde. Zijn bloed stroomde en had de kleur van Kareens peignoir. Bothari nam Vordarians hoofd in een stevige greep en drukte de zenuwvernietiger tegen zijn schedel.

‘Naar buiten,’ grauwde Cordelia, en ze schopte de deur weer open. ‘Naar de slaapkamer van de keizer.’ Naar Miles. De andere gardesoldaten van Vordarian, die klaarstonden om te schieten, hielden zich in toen ze hun baas zagen.

‘Achteruit!’ bulderde Bothari, en ze namen afstand van de deur. Cordelia greep Droesjnakovi bij de arm, en ze stapten over Kareens lichaam heen. Haar ivoorkleurige ledematen laten slordig tussen de rode stof zelfs in de dood nog vormen van een abstracte schoonheid. De vrouwen zorgden dat Bothari en Vordarian tussen hen en Vordarians troepen bleven, en trokken zich terug door de gang. ‘Trek die plasmaboog uit mijn holster en schiet,’ beval Bothari Cordelia heftig. Ja, Bothari was er in de verwarring in geslaagd die weer te bemachtigen. Daarom had hij waarschijnlijk niet zoveel slachtoffers gemaakt.

‘Je kunt de residéntie niet in brand steken,’ bracht Droe ontsteld uit. Alleen al in deze vleugel stond ongetwijfeld voor een kapitaal aan antiquiteiten en Barrayaraanse historische kunstvoorwerpen. Cordelia grijnsde woest, greep het wapen en schoot achter hen de gang in. Houten meubilair, houten parket en van ouderdom uitgedroogde tapijten vatten brullend vlam toen ze werden aangeraakt door de verschroeiende vingers van de stralenbundel.

Brand, jullie. Brand voor Kareen. Vorm een brandstapel die net zo groot is als haar moed en pijn, en hoger en hoger oplaait… Toen ze de deur van de oude slaapkamer van de keizer bereikten, vuurde ze de andere kant op de gang in om het af te maken. Dat is voor wat jullie mij hebben aangedaan, en mijn zoon… De vlammen zouden achtervolgers een paar minuten tegen moeten houden. Ze had het gevoel dat haar lichaam zweefde, zo licht was als de lucht. Voelt Bothari zich ook zo, als hij doodt? Droesjnakovi liep naar het muurpaneel naar de geheime ladder. Ze bewoog zich nu kalm, alsof haar handen bij een ander lijf hoorden dan haar met tranen bevlekte gezicht. Cordelia liet de degen op het bed vallen, rende recht naar de enorme oude bewerkte eiken klerenkast die tegen de dichtstbijzijnde muur stond en gooide de deuren wijd open. Er gloeiden groene en amberkleurige lampjes in de schemerige uithoeken van de middelste plank. God, laat dit niet weer een valstrik zijn… Cordelia sloeg haar armen om het vat en tilde het de kast uit, het licht in. Het juiste gewicht, deze keer, zwaar van vloeistoffen; de juiste gegevens, de juiste cijfers. Het was de goede.

Dank je, Kareen. Het was niet mijn bedoeling je te doden. Ze was vast krankzinnig geworden. Ze voelde helemaal niets, geen verdriet of berouw, hoewel haar hart uitzinnig bonkte en haar adem hijgend kwam. Een roes van de schok en het vechten, die euforie van onsterfelijkheid waardoor mannen hun machinegeweer laadden. Dus dit was waar oorlogsverslaafden op kickten.

Vordarian verzette zich nog steeds tegen Bothari’s greep, heftig vloekend. ‘U kunt niet ontsnappen!’ Hij staakte zijn verzet om Cordelia in de ogen te kunnen kijken. Hij ademde diep in. ‘Denk eens na, vrouwe Vorkosigan. Het zal u niet lukken. U hebt mij nodig als schild, maar u kunt me niet vervoeren als ik buiten bewustzijn ben. Zolang ik bij bewustzijn ben, zal ik me elke meter blijven verzetten. Mijn mannen zullen u van alle kanten omsingelen, daarbuiten.’ Hij gaf met zijn hoofd een rukje in de richting van het raam. ‘Ze zullen ons allemaal bedwelmen en u gevangennemen.’ Zijn stem werd overredend. ‘Geef u nu over, dan zal uw leven gespaard worden. En dat van hem ook, als dat zoveel voor u betekent.’ Hij blikte naar de replicator die Cordelia in haar armen hield. Haar voetstappen waren nu zwaarder dan die van Alys Vorpatril waren geweest.

‘Ik heb die idioot Vorhalas nooit orders gegeven om Vorkosigans erfgenaam te doden,’ vervolgde Vordarian vertwijfeld toen ze bleef zwijgen. Er druppelde een gestaag stroompje bloed tussen zijn vingers door. ‘Het was alleen zijn vader, met zijn gevaarlijke progressieve beleid, die Barrayar bedreigde. Uw zoon had het graafschap van Pjotr kunnen erven, met mijn goede wil. Pjotr had nooit gescheiden mogen worden van zijn partij van ware trouw. Het is misdadig, wat heer Aral Pjotr heeft aangedaan…’

Dus jij was het. Zelfs al helemaal in het begin. Door bloedverlies en shock verwerd de gewoonlijk vloeiende spreektrant waarin Vordarian zijn politieke argumenten bracht, nu tot een hortende parodie. Het was alsof hij het gevoel had dat hij zich met woorden van de vergelding zou kunnen redden, als hij de juiste sleutelwoorden maar kon vinden. Om een of andere reden betwijfelde Cordelia of hem dat zou lukken. Vordarian was niet flamboyant slecht, zoals Vorrutyer was geweest, en niet als persoon verloederd, zoals Serg, maar toch was er kwaad van hem uitgegaan, niet door zijn gebreken maar door zijn deugden: de moed waarmee hij zijn conservatieve overtuigingen uitdroeg en zijn hartstocht voor Kareen. Cordelia had een stekende hoofdpijn. ‘We hebben nooit kunnen bewijzen dat je achter Evon Vorhalas zat,’ zei Cordelia rustig. ‘Bedankt voor de informatie.’ Dat bracht hem even tot zwijgen. Zijn blik ging ongemakkelijk naar de deur, die over niet al te lange tijd naar binnen zou worden geblazen door de vlammenzee erachter.

‘Als ik dood ben, hebt u niets aan me als gijzelaar,’ zei hij, terwijl hij zich waardig oprichtte.

‘Ik heb toch al helemaal niets aan je, keizer Vidal,’ zei Cordelia openhartig. ‘Er zijn tot nu toe al minstens vijfduizend doden gevallen in deze oorlog. Hoe lang zul je nog blijven vechten, nu Kareen dood is?’

‘Voor eeuwig,’ beet hij haar toe. ‘Ik zal haar wreken, zal ze allemaal wreken…’

Het verkeerde antwoord, dacht Cordelia met een eigenaardige, lichtzinnige droefheid. ‘Bothari.’ Hij stond ogenblikkelijk naast haar. ‘Pak die degen.’ Dat deed hij. Ze zette de replicator op de grond en legde haar hand even op de zijne, die om het gevest was geslagen. ‘Bothari, executeer deze man voor me, alsjeblieft.’ Haar stem klonk vreemd kalm in haar eigen oren, alsof ze Bothari zojuist had gevraagd om de boter even aan te geven. Je hoefde niet echt hysterisch te zijn om een moord te plegen.

‘Ja, mevrouw,’ sprak Bothari, en hij tilde de kling op. Zijn ogen glansden van vreugde.

‘Wat?’ jammerde Vordarian verbijsterd. ‘U bent een Bètaanse! Dat kunt u niet…’

De neerflitsende slag hakte zijn woorden, zijn hoofd en zijn leven af. Het zag er echt keurig uit, afgezien van de laatste fonteintjes bloed die opspoten uit de stomp van zijn nek. Vorkosigan had van de diensten van Bothari gebruik moeten maken op de dag dat Carl Vorhalas werd geëxecuteerd. Al die kracht in zijn bovenlichaam, gecombineerd met dat uitzonderlijke wapen… Er werd abrupt een einde gemaakt aan de verstrooide kronkelingen van haar gedachten toen Bothari met het lichaam op zijn knieën viel, de degenstok liet vallen en naar zijn hoofd greep. Hij schreeuwde. Het was alsof Vordarians doodskreet uit de keel van Bothari was geperst.

Ze liet zich naast hem vallen, plotseling weer bang, hoewel ze ongevoelig voor angst was geweest door de overmaat aan actie sinds het moment dat Kareen de zenuwvernietiger had gegrepen en deze hele chaos teweeg had gebracht. Cordelia vermoedde dat Bothari, doordat hij nu een vergelijkbare daad had gepleegd, de verboden herinnering had aan die keer dat hij in opstand was gekomen en een keel had doorgesneden, de gebeurtenis waarvan het Barrayaraanse opperbevel had besloten dat hij die moest vergeten. Ze vervloekte zichzelf omdat ze deze mogelijkheid niet had voorzien. Zou het zijn dood worden? ‘Deze deur is gloeiend heet,’ meldde Droesjnakovi, die er bleek en bevend naast stond. ‘Mevrouw, we moeten hier nu weg.’ Bothari hijgde onregelmatig en hield zijn handen nog tegen zijn hoofd gedrukt, maar terwijl ze naar hem keek, werd zijn ademhaling iets minder hortend. Ze liet hem nietsziend over de vloer rondkruipen. Ze had iets nodig, iets dat tegen vocht kon… Daar, onder in de klerenkast, lag een stevige plastic tas met enkele paren schoenen van Kareen, ongetwijfeld haastig overgebracht door een bediende toen Vordarian per keizerlijk decreet had laten weten dat Kareen bij hem introk. Cordelia schudde de schoenen eruit, stommelde terug om het bed heen en pakte Vordarians hoofd van de plek waar het heen was gerold. Het was zwaar, maar niet zo zwaar als de baarmoederreplicator. Ze trok de trekkoordjes dicht.

‘Droe. Jij bent er het beste aan toe. Draag de baarmoeder. Ga naar beneden. Laat hem niet vallen.’ Als zij Vordarian liet vallen, dacht Cordelia, kon hem dat toch niet veel kwaad meer doen. Droesjnakovi knikte en pakte zowel de replicator als de neergegooide degenstok op. Cordelia wist niet of ze die laatste meenam vanwege de nieuwe historische waarde die hij had verkregen, of uit een krankzinnig plichtsgevoel jegens een bezitting van Ko. Cordelia hielp Bothari overeind. Er stroomde koele lucht naar boven door het open paneel, onder de deur door aangetrokken door het vuur. De schacht zou als schoorsteenpijp werken totdat de brandende muur instortte en de ingang zou blokkeren. Vordarians mensen zouden voor een raadsel staan als ze de as doorzochten en zich afvroegen waar ze gebleven waren. De afdaling was een nachtmerrie, in de nauwe ruimte, met Bothari jammerend onder haar voeten. Ze kon de tas niet naast of voor zich dragen, dus moest ze hem op één schouder in evenwicht houden en kon ze zich maar met één hand aan de ladder vasthouden; haar handpalm sloeg van de ene sport naar de volgende en haar pols deed pijn. Toen ze eenmaal beneden waren, duwde ze de huilende Bothari meedogenloos voor zich uit en liet hem niet stilstaan totdat ze weer bij de geheime bergplaats van Ezar kwamen, in de kelder van de oude stallen.

‘Is hij in orde?’ vroeg Droesjnakovi nerveus, terwijl Bothari met zijn hoofd tussen zijn knieën ging zitten.

‘Hij heeft hoofdpijn,’ zei Cordelia. ‘Het kan wel even duren voordat het minder wordt.’

Droesjnakovi vroeg nog bedeesder: ‘Bent ü in orde, mevrouw?’ Cordelia kon er niets aan doen; ze lachte. Ze slikte de hysterie weg toen Droe echt bang begon te kijken. ‘Nee.’

NEGENTIEN

Zn Ezars voorraad bevond zich ook een kistje met geld, Barrayaraanse marken in verschillende coupures. Er was ook een reeks legitimatiebewijzen die voor Droe waren gemaakt en niet allemaal onbruikbaar waren geworden. Cordelia combineerde die twee zaken en stuurde Droe erop uit om een tweedehands grondmobiel aan te schaffen. Cordelia wachtte bij de bergplaats terwijl Bothari zich langzaam ontrolde uit zijn foetushouding, zijn strakke bal van pijn, en genoeg herstelde om te kunnen lopen.

Terugkomen uit Vorbarr Sultana was altijd het zwakke punt van haar plan geweest, bedacht Cordelia, misschien omdat ze nooit echt had geloofd dat ze zo ver zouden komen. De mogelijkheden om te reizen waren zeer beperkt, omdat Vordarian niet wilde dat de stad onder hem zou instorten doordat de angstige bevolking zou proberen massaal weg te trekken. Voor de monorail had je pasjes nodig die streng werden gecontroleerd. Lichtvliegers waren absoluut verboden, en een gemakkelijk doelwit voor schietgrage gardesoldaten. Grondmobielen moesten diverse wegversperringen passeren. Te voet reizen ging te langzaam voor haar zwaarbelaste en uitgeputte gezelschap. Er was geen ideale keuze.

Na een eeuwigheid kwam de bleke Droe terug én nam hen mee door de tunnels en een donkere zijstraat in. De stad lag onder een laag beroete sneeuw. In de richting van de residentie, een kilometer verwijderd, kolkte een donkere wolk op om zich met de wintergrijze lucht te vermengen; de felle brand was blijkbaar nog niet onder controle. Hoe lang zou Vordarians onthoofde commandostructuur blijven functioneren? Was het nieuws van zijn dood al uitgelekt? Droe had haar instructies gevolgd en een zeer alledaagse en onopvallende oude grondmobiel gevonden, hoewel er genoeg geld was geweest om het meest luxueuze nieuwe voertuig aan te schaffen dat er in de stad nog te vinden was. Cordelia wilde dat geld bewaren voor bij de controleposten.

Maar de controleposten waren niet zo erg als ze had gevreesd. De eerste was zelfs verlaten; misschien waren de bewakers teruggeroepen om de brand te bestrijden of het terrein van de residentie af te sluiten. Bij de tweede was het druk met voertuigen en ongeduldige chauffeurs. De controleurs deden hun werk vluchtig en waren nerveus, afgeleid en half verlamd door wie weet wat voor geruchten uit de stad. Een dikke stapel papiergeld, overhandigd door Droe, die haar perfect vervalste legitimatiebewijs had laten zien, verdween in de zak van een bewaker. Hij wuifde Droe door, die haar ‘zieke oom’ naar huis reed. Bothari zag er in elk geval ziek genoeg uit, weggedoken onder een deken die ook de replicator aan het gezicht onttrok. Bij de laatste controlepost vertelde Droe een aannemelijke versie van een gerucht van Vordarians dood ‘verder’, en de ongeruste bewaker deserteerde ter plekke; hij verwisselde zijn uniform voor een burgeroverjas en verdween in een zijstraat.

Ze zigzagden de hele middag over slechte kleine wegen om het neutrale district van Vorinnis te bereiken, waar de oude grondmobiel overleed aan een defect in de elektrische bedrading. Ze lieten hem achter en namen toen de monorail; Cordelia dreef haar uitgeputte groepje verder, racend tegen de klok in haar hoofd. Om middernacht meldden ze zich bij de eerste militaire basis voorbij de grens van een loyalistisch district, een bevoorradingspost. Het kostte Droe een paar minuten van discussie met tic officier die de nachtdienst had om hem over te halen om i) hun identiteit vast te stellen, 2) hen binnen te laten en 3) hun het militaire comnet te laten gebruiken om de basis Tanery te bellen en om transport te vragen. Toen dat eenmaal was gebeurd, werd de officier plotseling een stuk efficiënter. Er werd een hogesnelheidsluchtveer met een flitsende piloot opgetrommeld om hen op te halen.

Toen ze bij het ochtendgloren de basis Tanery vanuit de lucht naderde, kreeg Cordelia een zeer onaangenaam gevoel van déjà vu. Het leek zo op haar eerste aankomst vanuit de bergen, dat ze het gevoel had dat ze gevangenzat in een lus in de tijd. Misschien was ze gestorven en naar de hel gegaan, en zou het haar eeuwige kwelling zijn om de afgelopen drie weken steeds opnieuw te beleven, zonder dat er ooit een eind aan kwam. Ze huiverde.

Droesjnakovi keek bezorgd naar haar. De uitgeputte Bothari zat te dommelen in de passagierscabine van het luchtveer. De twee KeiVei-mannen van Illyan, voor zover Cordelia kon zien identieke tweelingen van die van Vordarian die ze in de residentie hadden vermoord, handhaafden een nerveuze stilte. Cordelia hield de baarmoederreplicator bezitterig op haar schoot. De plastic tas stond tussen haar voeten. Ze had een irrationele angst om een van de twee voorwerpen uit het oog te verliezen, hoewel het duidelijk was dat Droe liever had gehad dat de tas in het bagagecompartiment was gegaan. Het luchtveer landde keurig op de daarvoor bestemde strook en de motoren kwamen jankend tot stilstand.

‘Ik wil kapitein Vaagen spreken, en nu meteen,’ herhaalde Cordelia voor de vijfde keer toen Illyans mannen hen meenamen onder de grond naar de ruimte waar inkomende personen door de Veiligheidsdienst werden gecontroleerd.

‘Ja, mevrouw. Hij is onderweg,’ verzekerde de man van de KeiVei haar opnieuw. Ze keek hem argwanend aan.

Voorzichtig ontdeden de KeiVei-mannen hen van hun verzameling wapens. Cordelia nam het hun niet kwalijk; zij zou haar verwilderd ogende groepje ook niet vertrouwen met geladen wapens. Dankzij de geheime voorraad van Ezar waren de vrouwen niet slecht gekleed, maar er was niets geweest in Bothari’s maat, dus hij had zijn rokerige en stinkende zwarte uniform aan gehouden. Gelukkig waren de opgedroogde bloedspetters niet al te opvallend. Maar hun gezichten waren hologig, gegroefd en overschaduwd. Cordelia huiverde, Bothari’s handen en oogleden trilden en Droesjnakovi had de verontrustende neiging om op willekeurige momenten te gaan huilen, geluidloos, en er net zo plotseling weer mee op te houden.

Eindelijk — er zijn maar een paar minuten verstreken, hield Cordelia zichzelf streng voor — verscheen kapitein Vaagen, samen met een technicus. Hij droeg een alledaags groen uniform en zijn tred was snel, weer op Vaagen-snelheid. Het enige overblijfsel van zijn verwondingen leek een zwart lapje voor zijn oog te zijn; het stond hem goed, gaf hem een echt piratenuiterlijk. Cordelia nam aan dat het lapje slechts een tijdelijk onderdeel was van een behandeling die nog niet was voltooid. ‘Mevrouw!’ Hij slaagde erin te glimlachen, de eerste glimlach die die gezichtsspieren de afgelopen tijd in beweging hadden gekregen, vermoedde Cordelia. Zijn ene oog schitterde triomfantelijk ‘U hebt hem!’

‘Ik hoop het, kapitein.’ Ze hield de kunstmatige baarmoeder omhoog, die ze de KeiVei-mannen niet had laten aanraken. ‘Ik hoop dat we op tijd zijn. Er branden nog geen rode lampjes, maar er was wel een waarschuwingspieptoon. Ik heb hem uitgezet, want ik werd er gek van.’ Hij inspecteerde het apparaat en controleerde de belangrijkste cijfers. ‘Mooi. Mooi. Het peil van het voedingsreservoir is heel laag, maar het is nog niet leeg. De filters werken nog, het urinezuurniveau is hoog, maar niet gevaarlijk hoog… Ik denk dat hij in orde is, mevrouw. Levend, bedoel ik. Om vast te stellen wat deze onderbreking betekent voor mijn calciumbehandelingen heb ik meer tijd nodig. Ik neem hem mee naar de ziekenboeg. Daar kan ik binnen het uur beginnen met het onderhoud.’

‘Heb je daar alles wat je nodig hebt? Voorraden?’ Hij glimlachte zijn witte tanden bloot. ‘Heer Vorkosigan heeft me opdracht gegeven een laboratorium te gaan inrichten op de dag nadat u vertrokken bent. Voor het geval dat, zei hij.’

Anti, ik hou van je.’Dank je. Ga nu maar snel.’ Ze gaf Vaagen de replicator en hij rende ermee weg.

Ze ging weer zitten als een marionet waarvan de touwtjes zijn doorgeknipt. Nu kon ze zichzelf toestaan het volledige gewicht van haar uitputting te voelen. Maar ze was nog niet helemaal klaar. Ze moest nog een zeer belangrijk verslag uitbrengen. En niet aan die idioten van de KeiVei, die maar om haar heen bleven lopen en haar niet met rust wilden laten. Ze sloot haar ogen en negeerde hen nadrukkelijk, zodat Droe antwoorden moest stamelen op hun domme vragen. Verlangen streed met angst. Ze wilde Aral zien. Ze had hem getrotseerd, zeer openlijk. Had dat zijn eer gekwetst, zijn — toegegeven, ongebruikelijk flexibele — Barrayaraanse mannelijke ego onherstelbaar verwoest? Zou ze voorgoed zijn vertrouwen kwijt zijn? Nee, dat was vast een onbillijke veronderstelling. Maar zijn geloofwaardigheid bij zijn omgeving, een deel van de subtiele psychologie van de macht… had ze die beschadigd? Zou hier een of andere vermaledijde onvoorziene politieke consequentie uit volgen, zou dit zich tegen hen keren? Kon haar dat iets schelen? Ja, besloot ze droevig. Het was vreselijk om zo moe te zijn, maar nog steeds niet onverschillig. ‘Ko!’

Bij Droe’s kreet schoten Cordelia’s ogen open. Kodelka hinkte de hal van het kantoor van de Veiligheidsdienst binnen. Goede god, de man was alweer in uniform, geschoren en om door een ringetje te halen. Alleen de grijze kringen onder zijn ogen hoorden niet bij de standaarduitrusting.

Cordelia was heel blij om te zien dat de hereniging van Ko en Droe allerminst militair van aard was. De stafofficier werd onmiddellijk bedolven onder de grote, groezelige blondine, en ze wisselden gedempte onreglementaire begroetingen uit als schat, liefje, goddank, veilig, lieveling… De mannen van de KeiVei draaiden zich gegeneerd af van de uitbarsting van naakte emotie die van hun gezichten straalde. Cordelia genoot ervan. Een veel zinniger manier om een vriend te begroeten dan met al dat imbeciele gesalueer.

Ze weken alleen uiteen om elkaar beter te kunnen zien en bleven elkaars handen vasthouden. ‘Je hebt het gehaald,’ kirde Droesjnakovi. ‘Hoe lang hebben jullie… Is vrouwe Vorpatril…?’

‘We waren hier maar een uur of twee eerder dan jullie,’ zei Ko hijgend, lichtelijk buiten adem na een heroïsche kus. ‘Vrouwe Vorpatril en de jonge heer liggen in bed in de ziekenboeg. De dokter zegt dat ze voornamelijk last heeft van stress en uitputting. Ze was ongelooflijk. We hebben een paar moeilijke momenten gehad, toen we langs Vordarians veiligheidsdienst moesten, maar ze is geen enkele keer ingestort. En jullie… Het is jullie gelukt! Ik kwam Vaagen in de gang tegen, met de replicator… Jullie hebben de zoon van meneer gered!’ Droesjnakovi liet haar schouders hangen. ‘Maar we hebben prinses Kareen verloren.’

‘O.’ Hij raakte haar lippen aan. ‘Vertel me maar niets. Heer Vorkosigan heeft me instructies gegeven om jullie meteen naar hem toe te brengen als jullie aankwamen. Om allereerst aan hem verslag uit te brengen. Ik zal jullie nu bij hem brengen.’ Hij wuifde de KeiVei-mannen weg als vliegen, iets dat Cordelia al die tijd al had willen doen. Bothari moest haar overeind helpen. Ze pakte de gele plastic tas op. Met enige ironie stelde ze vast dat die de naam en het logo droeg van een van de exclusiefste damesmodewinkels in de hoofdstad. Eindelijk heeft Kareen je ingepakt, klootzak. ‘Wat is dat?’ vroeg Ko.

‘Ja, luitenant,’ merkte de hardnekkige KeiVei-man op. ‘Alstublieft… Ze heeft geweigerd om ons dat te laten onderzoeken. Volgens de regels zouden we niet mogen toestaan dat ze het meeneemt de basis op.’ Cordelia trok de bovenkant van de tas open en stak hem uit naar Ko, zodat hij erin kon kijken. Hij tuurde erin.

‘Jézus.’ De KeiVei-mannen stormden naar voren toen Kodelka achteruitsprong. Hij wuifde hen weg. ‘Ik… ik snap het,’ stamelde hij. ‘Ja. Dat zal admiraal Vorkosigan zeker willen zien.’

‘Luitenant, wat moet ik op mijn lijst zetten?’ jammerde de KeiVei-man; ja, het was onmiskenbaar jammeren, besloot Cordelia. ‘Ik moet het registreren, als het naar binnen gaat.’

‘Geef hem iets om op te schrijven, Ko,’ zei Cordelia met een zucht. Ko gluurde nog een keer in de tas, en zijn mond vertrok tot een zeer verdorven grijns. ‘Het is in orde. Schrijf maar op dat het een Winterfeestcadeautje is voor admiraal Vorkosigan. Van zijn vrouw.’

‘O, Ko.’ Droe stak zijn degen naar hem uit. ‘Ik heb hem bewaard. Maar we zijn de schede kwijtgeraakt, het spijt me.’

Ko pakte hem aan, keek naar de tas, legde het verband en droeg hem wat voorzichtiger. ‘Dat… dat geeft niet. Bedankt.’

‘Ik zal ermee teruggaan naar Siegling en er een nieuwe schede bij laten maken,’ beloofde Cordelia.

De KeiVei-mannen weken uiteen voor de rechterhand van admiraal Vorkosigan. Ko nam Cordelia, Bothari en Droe mee de basis in. Cordelia trok de koordjes stevig dicht en liet de tas in haar hand heen en weer zwaaien.

‘We gaan naar beneden naar het stafniveau. De admiraal zit sinds een uur in een besloten vergadering. Afgelopen nacht hebben twee van Vordarians topofficieren zich in het geheim hier gemeld. Ze onderhandelen om hem te verraden. Het beste plan om de gijzelaars te redden is afhankelijk van hun medewerking.’

‘Wisten ze hier al van?’ Cordelia hield de tas omhoog. ‘Ik geloof het niet, mevrouw. U hebt zojuist alles veranderd.’ Zijn grijns werd dierlijk en zijn onregelmatige pas werd langer. ‘Ik denk dat die overval nog steeds nodig zal zijn,’ zei Cordelia met een zucht. ‘Zelfs nu hij ineenstort, is Vordarians kant nog steeds gevaarlijk. Misschien juist gevaarlijker, in hun wanhoop.’ Ze dacht aan dat hotel in de binnenstad van Vorbarr Sultana, waar Bothari’s dochtertje Elena voor zover zij wist zich nog steeds bevond. Minder belangrijke gijzelaars. Zou ze Aral kunnen overhalen om wat extra bronnen aan te boren voor de minder belangrijke gijzelaars? Helaas had ze waarschijnlijk nog niet alle soldaten van hun werk beroofd. Ik heb het geprobeerd. En óf ik het geprobeerd heb.

Ze gingen dieper en dieper naar beneden, naar het zenuwcentrum van de basis Tanery. Ze kwamen bij een zwaarbeveiligde vergaderkamer; een tot de tanden bewapend peloton stond er kaarsrecht voor op wacht. Kodelka voerde hen er snel langs. De deuren gleden opzij en sloten zich weer achter hen.

Cordelia nam het gezelschap in zich op dat haar zwijgend aankeek van om de glanzende tafel. Aral zat natuurlijk in het midden, met Illyan en graaf Pjotr aan weerszijden van hem. Premier Vortala was er, en Kanzian, en nog een paar hoge stafleden, allemaal in groot tenue. De twee overlopers zaten tegenover hen, met hun assistenten. Zwermen getuigen. Ze wilde alleen zijn met Aral, dat hele zootje mannen kwijt zijn. Het duurt, niet lang meer.

Arals ogen boorden zich recht in de hare, in zwijgende pijn. Zijn lippen krulden omhoog in een uitgesproken ironische glimlach. Dat was alles; en toch werd haar maag weer warm van vertrouwen, was ze weer zeker van hem. Geen kilte. Het zou goed komen. Ze waren weer in harmonie, en een stortvloed aan woorden en stevige omhelzingen zouden dat niet beter hebben kunnen overbrengen. Maar die omhelzingen zouden wel komen, beloofden de grijze ogen. Haar eigen lippen krulden voor het eerst omhoog sinds… wanneer? Graaf Pjotr sloeg hard met zijn vlakke hand op tafel. ‘Goeie god, mens, waar heb je gezéten?’ riep hij woedend uit.

Ze werd overvallen door een morbide driestheid. Ze glimlachte hem stralend toe en hield de tas omhoog. ‘Gewinkeld.’ Een seconde lang geloofde de oude man haar bijna; strijdige uitdrukkingen gleden over zijn gezicht: verbazing, ongeloof, en woede toen tot hem doordrong dat hij voor de gek werd gehouden. ‘Wilt u zien wat ik gekocht heb?’ vervolgde Cordelia, nog steeds zwevend. Ze rukte de bovenkant van de tas open en liet Vordarians hoofd eruit rollen, over de tafel. Gelukkig was het een paar uur geleden opgehouden met lekken. Het bleef met het gezicht naar boven voor de graaf liggen, met een grimas om de mond en uitdrogende, starende ogen.

Pjotrs mond viel open. Kanzian sprong op, de stafleden vloekten en een van Vordarians verraders viel werkelijk uit zijn stoel, doordat hij terugschrok. Vortala tuitte zijn lippen en trok zijn wenkbrauwen op.

Kodelka, die grimmig trots was op zijn sleutelrol in de enscenering van dit historische moment van triomf, legde de degenstok op tafel als verder bewijs. Illyan maakte een puffend geluid en grijnsde triomfantelijk ondanks zijn schrik.

Aral was perfect. Zijn ogen werden maar heel even groot, toen legde hij zijn kin op zijn handen en keek met een uitdrukking van koele interesse over zijn vaders schouder. ‘Maar natuurlijk,’ zei hij zacht. ‘Elke Vor-dame gaat naar de hoofdstad om te winkelen.’

‘Ik heb er te veel voor betaald,’ bekende Cordelia. ‘Ook dat is gebruikelijk.’ Er danste een sardonische glimlach om zijn mond.

‘Kareen is dood. Doodgeschoten in het strijdgewoel. Ik kon haar niet redden.’

Hij opende zijn hand alsof hij de zwarte humor door zijn vingers liet vallen. ‘Ik begrijp het.’ Hij sloeg zijn ogen weer naar haar op, alsof hij vroeg: is alles goed met je? Hij zag blijkbaar dat het antwoord nee was. ‘Heren. Als u zich alstublieft een paar minuten wilt excuseren. Ik wil alleen zijn met mijn vrouw.’

In het rumoer van de mannen die opstonden, hoorde Cordelia een gemompeld: ‘Moedig man…’

Ze fixeerde de mannen van Vordarian met haar blik terwijl ze van tafel opstonden. ‘Officieren. Ik raad u aan u onvoorwaardelijk over te geven aan de genade van heer Vorkosigan zodra deze vergadering wordt hervat. Hij heeft die misschien nog.’ Ik in elk geval niet, was de onuitgesproken implicatie. ‘Ik ben uw domme oorlog zat. Zet er een punt achter.’

Pjotr schoof voorzichtig langs haar. Ze glimlachte hem verbitterd toe. Hij trok een ongemakkelijke grimas terug. ‘Blijkbaar heb ik je onderschat,’ mompelde hij.

‘Waag het niet me ooit nog de voet dwars te zetten. En blijf uit de buurt van mijn zoon.’

Een blik van Vorkosigan voorkwam dat ze haar woede de vrije loop liet, maar de woorden lagen op het puntje van haar tong. Zij en Pjotr wisselden behoedzame knikjes uit, als de rudimentaire buiginkjes van twee duellisten.

‘Ko,’ zei Vorkosigan terwijl hij verstrooid naar het weerzinwekkende voorwerp keek dat bij zijn elleboog lag. ‘Wil je alsjeblieft zorgen dat dit ding naar het lijkenhuis van de basis wordt gebracht. Ik vind het niet geslaagd als tafeldecoratie. Het zal moeten worden opgeslagen totdat het begraven kan worden met de rest van hem. Waar die ook mag zijn.’

‘Weet u zeker dat u het niet hier wilt laten liggen om Vordarians stafleden over te halen tot een vergelijk te komen?’ vroeg Ko. ‘Nee,’ sprak Vorkosigan vastbesloten. ‘Het heeft zijn heilzame effect al gehad.’

Uiterst voorzichtig pakte Ko de tas van Cordelia aan, trok hem open en gebruikte hem om er Vordarians hoofd mee te pakken zonder dat hij het rechtstreeks aanraakte.

Aral nam haar vermoeide team op, Droesjnakovi’s verdriet en Bothari’s dwangmatige spiertrekkingen. ‘Droe. Sergeant. Jullie kunnen je gaan wassen en eten. Meld je weer bij mij in mijn vertrekken nadat we hier klaar zijn.’

Droesjnakovi knikte, de sergeant salueerde, en ze volgden Kodelka de kamer uit.

Cordelia liet zich in Arals armen vallen terwijl de deur met een zuchtje dichtging, op zijn schoot, en raakte hem terwijl hij net opstond om haar te omhelzen. Ze kwamen samen met genoeg kracht neer om het evenwicht van de stoel in gevaar te brengen. Ze omhelsden elkaar zo stijf dat ze iets achteruit moesten gaan om elkaar te kunnen kussen. ‘Haal alsjeblieft nooit meer zo’n stunt uit,’ zei hij met een hese stem. ‘Zorg jij er dan voor dat het nooit meer nodig is.’

‘Afgesproken.’

Hij hield haar gezicht een stukje van zich af, tussen zijn handen, en verslond haar met zijn ogen. ‘Ik maakte me zulke zorgen over jou dat ik vergat me zorgen te maken over je vijanden. Ik had het kunnen weten. Lieve kapitein.’

‘In mijn eentje had ik niets kunnen beginnen. Droe was mijn ogen, Bothari mijn rechterhand en Kodelka onze voeten. Je moet Ko vergeven dat hij zomaar ineens verdwenen was. We hebben hem min of meer ontvoerd.’

‘Dat heb ik gehoord.’

‘Heeft hij je verteld over je neef Padma?’

‘Ja.’ Een bedroefde zucht. Hij staarde terug in de tijd. ‘Padma en ik waren de enige overlevenden van het bloedbad dat Joeri de Dwaze heeft aangericht onder de afstammelingen van prins Xav, die dag. Ik was elf. Padma was één, een baby nog… Sinds die tijd ben ik altijd aan hem blijven denken als aan de baby. Heb geprobeerd voor hem te zorgen… Nu ben ik de enige die over is. Joeri’s werk is bijna voltooid.’

‘Bothari’s Elena. Ze moet gered worden. Ze is veel belangrijker dan al die graven in de residentie.’

‘We zijn ermee bezig,’ beloofde hij. ‘Hoogste prioriteit, nu jij keizer Vidal van die plaats hebt verwijderd.’ Hij zweeg even en glimlachte langzaam. ‘Ik vrees dat je mijn Barrayaranen hebt geschokt, liefste.’

‘Hoezo? Dachten ze dat zij het alleenrecht op gewelddadigheid hadden? Dat waren de laatste woorden van Vordarian. “U bent een Bètaanse. Dat kunt u niet.” ’

‘Dat kunt u niet wat?’

‘Dóén, denk ik dat hij gezegd zou hebben. Als hij de kans had gehad.’

‘Een lugubere trofee, om mee te nemen in de monorail. Stel je voor dat iemand jc had gevraagd om je tas te openen?’

‘Dan zou ik dat gedaan hebben.’

‘Is alles wel… in orde met je, liefste?’ Zijn mond stond ernstig, onder zijn glimlach.

‘Bedoel je of ik mezelf nog in dc hand heb? Niet helemaal. Helemaal niet, eigenlijk.’ Haar handen beefden nog steeds, zoals ze al een dag lang deden; een voortdurende siddering die niet wegtrok. ‘Het leek… noodzakelijk, om Vordarians hoofd mee te nemen. Het was niet echt mijn bedoeling om het in Huize Vorkosigan aan de muur te hangen bij de jachttrofeeën van je vader, hoewel het wel een idee is. Ik geloof dat ik niet bewust besefte waarom ik het meesleepte totdat ik deze kamer binnenliep. Als ik hier met lege handen binnen was komen stormen en al die mannen had verteld dat ik Vordarian had gedood en hun oorlogje had afgelast, wie zou me dan hebben geloofd? Behalve jij.’

‘Illyan, misschien. Hij heeft je al eerder in actie gezien. De anderen… je hebt gelijk.’

‘Ik denk dat ik ook een of ander idee in mijn hoofd had uit de oudheid. Werden de lichamen van verslagen heersers toen niet in het openbaar tentoongesteld, zodat iedereen zeker wist dat het waar was? Het leek gepast. Hoewel Vordarian bijna een bijzaak was, vanuit mijn gezichtspunt.’

‘Je escorte van de KeiVei heeft me verteld dat je de replica tor bij je had. Werkte hij nog?’

‘Vaagen heeft hem nu en is hem aan het controleren. Miles leeft nog. De schade is onbekend. O. Het schijnt dat Vordarian de hand heeft gehad in die aanslag van Evon Vorhalas. Niet rechtstreeks, maar via een of andere tussenpersoon.’

‘Dat vermoedde Illyan al.’ Hij drukte haar dichter tegen zich aan. ‘Wat Bothari betreft,’ zei ze, ‘hij is er niet goed aan toe. Veel te veel stress gehad. Hij heeft een echte behandeling nodig, een medische, geen politieke. Die geheugenuitwissing is gruwelijk geweest.’

‘Destijds heeft het zijn leven gered. Mijn compromis met Ezar. Ik had toen geen macht, nu kan ik meer doen.’

‘Dat moet je dan ook doen. Hij is op mij gefixeerd als een hond. Zijn woorden. En ik heb hem ook zo gebruikt. Ik ben hem iets schuldig… Alles. Maar hij jaagt me angst aan. Waarom ik?’ Vorkosigan keek peinzend. ‘Bothari… heeft geen goed zelfbesef. Geen sterke kern. Toen ik hem voor het eerst ontmoette en hij op zijn ziekst was, stond zijn persoonlijkheid op het punt een meervoudige te worden. Als hij beter was opgeleid en niet zo beschadigd was, zou hij een ideale spion zijn, een mol die diep door kon dringen. Hij is een kameleon. Een spiegel. Hij wordt wat er van hem wordt verlangd. Ik geloof niet dat het een bewust proces is. Pjotr verwacht een trouwe bediende, en Bothari speelt de rol zonder een spier te vertrekken. Vorrutyer wilde een monster, en Bothari werd zijn beul. En slachtoffer. Ik eiste een goede soldaat, en die werd hij voor mij. Jij…’ zijn stem werd teder, jij bent de enige die ik ken die naar Bothari kijkt en een held ziet. Dus wordt hij een held voor jou. Hij klampt zich aan je vast omdat jij hem een groter mens maakt dan hij ooit had gedroomd dat hij kon zijn.’

‘Aral, dat is krankzinnig.’

‘O ja?’ Hij duwde zijn gezicht in haar haar. ‘Maar hij is niet de enige man op wie je dat eigenaardige effect hebt. Lieve kapitein.’

‘Ik ben bang dat ik er niet veel beter aan toe ben dan Bothari. Ik heb er een puinhoop van gemaakt, en Kareen is dood. Wie moet het Gregor vertellen? Als Miles er niet was, ging ik ervandoor. Hou Pjotr uit mijn buurt, want ik zweer dat ik hem de volgende keer in stukken probeer te scheuren.’ Ze beefde weer.

‘Sst.’ Hij wiegde haar een beetje, je kunt in elk geval het dweilen toch wel aan mij overlaten? Vertrouw je me weer? We zullen zorgen dat die offers iets opleveren. Dat ze niet voor niets zijn geweest.’

‘Ik voel me smerig. Ik ben misselijk.’

‘Ja. Dat hebben de meeste geestelijk gezonde mensen als ze terugkomen van een gewelddadige missie. Het is een zeer bekende geestesgesteldheid.’ Hij zweeg even. ‘Maar als een Bètaanse zo Barrayaraans kan worden, is het misschien niet onmogelijk voor Barrayaranen om iets Bètaanser te worden. Verandering is mogelijk.’

‘Verandering is onvermijdelijk,’ bevestigde ze. ‘Maar het lukt je niet op Ezars manier. Dit is niet meer Ezars tijdperk. Je moet je eigen manier vinden. Deze wereld herscheppen in een piekwaar Miles kan overleven. En Elena. En Ivan. En Gregor.’

‘Uw wens is mijn bevel, mevrouw.’

Op de derde dag na de dood van Vordarian viel de hoofdstad in handen van loyale keizerlijke troepen; weliswaar niet zonder dat er een schot werd gelost, maar lang niet zo bloedig als Cordelia had gevreesd. Slechts twee concentraties van tegenstand, bij de KeiVei en in de residentie zelf, moesten door grondtroepen worden opgeruimd. Het hotel in de binnenstad met de gijzelaars werd intact uitgeleverd door het garnizoen dat er gelegerd was, na uren van intensieve heimelijke onderhandelingen. Pjotr gaf Bothari een dag vrij om zijn kind en haar pleegmoeder persoonlijk op te gaan halen en naar huis te brengen. Cordelia sliep voor het eerst sinds haar terugkeer de hele nacht door. Evon Vorhalas had voor Vordarian het commando gevoerd over grondtroepen in de hoofdstad die de laatste verdediging vormden van het ruimtecommunicatiecentrum in het complex van het militaire hoofdkwartier. Hij overleed in de chaos van de laatste gevechten, doodgeschoten door zijn eigen manschappen toen hij een aanbod van amnestie in rail voor hun overgave afsloeg. In zekere zin was Cordelia opgelucht. De traditionele straf voor een Vor-heer die hoogverraad had gepleegd, was in het openbaar uitgehongerd worden totdat de dood erop volgde. Wijlen keizer Ezar had niet geaarzeld om die afschuwelijke traditie in stand te houden. Cordelia kon alleen maar hopen dat het gebruik tijdens de regeringsperiode van Gregor zou worden afgeschaft.

Zonder Vordarian om haar bijeen te houden, viel zijn coalitie van opstandelingen snel uiteen in verschillende groeperingen. Een extreem conservatieve Vor-heer in de stad Federstok riep zichzelf uit tot keizer en opvolger van Vordarian; deze farce duurde net iets minder dan dertig uur. In een oostelijk kustdistrict van een van Vordarians bondgenoten pleegde de graaf zelfmoord nadat hij gevangen was genomen.

Een anti-Vorgroepering riep in de chaos een onafhankelijke republiek uit. De nieuwe graaf, een infanteriekolonel van een tweedegraads bloedverwantschap, die nooit had verwacht dat hem deze eer te beurt zou vallen, maakte ogenblikkelijk en effectief bezwaar tegen deze radicale ommezwaai naar het overdreven progressieve. Vorkosigan liet het aan hem en zijn districtsmilitie over en reserveerde de keizerlijke troepen voor ‘niet-districtsgebonden binnenlandse kwesties’, ‘je moet geen halve maatregelen nemen,’ mopperde Pjotr waarschuwend bij deze fijngevoeligheid.

‘Eén stap tegelijk,’ antwoordde Vorkosigan grimmig. ‘Zo kan ik de hele wereld rondlopen. Wacht maar af.’

Op de vijfde dag werd Gregor teruggebracht naar de hoofdstad. Vorkosigan en Cordelia namen het samen op zich om hem te vertellen dat Kareen dood was. Hij huilde en was over zijn toeren. Toen hij kalmeerde, werd hij meegenomen voor een ritje in een grondmobiel met een transparant krachtschild om troepen te inspecteren. In werkelijkheid inspecteerden de troepen hém, zodat duidelijk was dat hij leefde en Vordarians geruchten van zijn dood eindelijk de wereld uit werden geholpen. Cordelia reed met hem mee. Zijn zwijgende geschoktheid raakte haar diep, maar naar haar mening was het beter dan om hem eerst rond te rijden en het hem daarna te vertellen. Als ze gedurende de hele rit had moeten luisteren naar zijn herhaaldelijke vragen wanneer hij zijn moeder weer zou zien, zou ze zelf zijn ingestort. De rouwdienst voor Kareen was openbaar, maar lang niet zo uitgebreid als die in minder chaotische tijden zou zijn geweest. Gregor moest voor de tweede maal in een jaar een brandstapel aansteken. Vorkosigan vroeg Cordelia om Gregors hand met dc fakkel te leiden. Dit deel van de rouwplechtigheid leek bijna overbodig na wat ze in de residentie had aangericht. Cordelia legde een dikke lok van haar eigen haar op de brandstapel. Gregor klampte zich aan haar vast. ‘Gaan ze mij ook doodmaken?’ fluisterde hij tegen haar. Er klonk geen angst in zijn stem, alleen een morbide nieuwsgierigheid. Zijn vader, grootvader en moeder, allemaal binnen een jaar overleden; geen wonder dat hij zich een doelwit voelde, hoewel zijn begrip van de dood op deze leeftijd nogal verward was.

‘Nee,’ zei ze ferm. Ze trok hem dichter tegen zich aan. ‘Dat laat ik niet toe.’ God sta haar bij, deze ongefundeerde belofte leek hem werkelijk te troosten.

Ik zal voor je zoon zorgen, Kareen, dacht Cordelia toen de vlammen oprezen. Die eed was kostbaarder dan alle geschenken die verbrand werden, want hij verbond haar leven onverbrekelijk met Barrayar. Maar de hitte op haar gezicht maakte de pijn in haar hoofd iets minder. Cordelia’s eigen ziel leek wel een uitgeputte slak, met als huis een glazen gevoelloosheid. Ze kroop als een automaat door de rest van de plechtigheid, hoewel er korte momenten waren waarop ze niets van haar omgeving begreep. De verzamelde Barrayaraanse Vor reageerden met een starre, grote vormelijkheid op haar. Ze denken natuurlijk dat ik een gevaarlijke gek ben, een krankzinnige die door te toegeeflijke familielede?! is losgelaten uit de zolderkamer. Na lange tijd drong het tot haar door dat hun overdreven beleefdheid een uiting was van respéct. Dat maakte haar razend. De moed waarmee Kareen alles had doorstaan, had haar niets gebracht, de dappere en bloederige bevalling van vrouwe Vorpatril werd als vanzelfsprekend beschouwd, maar hak het hoofd van een of andere idioot af en je was iemand, bij God…! Toen ze weer in zijn appartement waren, kostte het Aral een uur om haar te kalmeren, en toen kreeg ze een huilbui. Ook die doorstond hij. ‘Ga je dit gebruiken?’ vroeg ze hem toen ze van pure vermoeidheid weer enigszins rustig leek te zijn. ‘Deze, deze… verbazingwekkende nieuwe status van mij?’ Wat haatte ze dat woord, het brandde in haar mond.

‘Ik zal alles gebruiken,’ verklaarde hij kalm, ‘als dat me helpt om Gregor over vijftien jaar als geestelijk gezond en competent man op de troon te zetten, aan het hoofd van een stabiele regering. Ik zal jou gebruiken, mezelf, wat er maar nodig is. Het zou onverdraaglijk zijn om zo’n hoge prijs te betalen en dan alsnog te falen.’ Ze zuchtte en legde haar hand in de zijne.’ Als me iets mocht overkomen, doneer mijn overblijvende lichaamsdelen dan ook maar. Dat is de Bètaanse manier. Zuinigheid met vlijt…’

Hij moest onwillekeurig glimlachen. Ze zaten met hun gezicht naar elkaar toe en lieten hun voorhoofd even tegen elkaar rusten, om elkaar moed te geven. ‘… bouwt huizen als kastelen.’ Haar stilzwijgende belofte aan Kareen werd tot beleid verheven toen zij en Aral, als echtpaar, officieel door de Raad van Graven werden aangewezen als Gregors voogden. Dit was op een of andere manier wettelijk gescheiden van Arals voogdijschap over het Keizerrijk als regent. Premier Vortala nam de tijd om haar erover toe te spreken en duidelijk te maken dat haar nieuwe plichten haar geen politieke macht gaven. Ze vervulde wel taken op financieel gebied, waaronder het beheer van bepaalde eigendommen die los stonden van de keizerlijke bezittingen en Gregor strikt op grond van zijn titel als graaf Vorbarra toebehoorden. En Aral delegeerde de supervisie over de hofhouding van de keizer naar haar. En over zijn opvoeding. ‘Maar, Aral,’ zei Cordelia verbijsterd. ‘Vortala benadrukte dat ik geen macht zou hebben.’

‘Vortala… heeft de wijsheid ook niet in pacht. Laten we zeggen dat hij er wat moeite mee heeft om vormen van macht die niet gepaard gaan met machtsvertoon als zodanig te herkennen. Maar je zult een beperkte tijd hebben, want als Gregor twaalf is, gaat hij naar een voorbereidingsschool voor de Academie.’

‘Maar beseffen ze wel…?’

‘Ik wel. En jij ook. Dat is genoeg.’

TWINTIG

Een van de eerste orders die Cordelia gaf, was dat ze Droesjnakovi weer toewees aan Gregor, vanwege zijn emotionele continuïteit. Dat betekende niet dat ze voortaan het gezelschap van het meisje zou moeten missen, een voorrecht waaraan Cordelia zeer gehecht was geraakt, want nadat Illyan er opnieuw op had aangedrongen, besloot Ara! eindelijk om in de keizerlijke residentie te gaan wonen. Het was een pak van Cordelia’s hart toen Droe en Ko een maand na het Winterfeest gingen trouwen.

Cordelia had aangeboden de rol van bemiddelaar te spelen tussen de twee families. Om een of andere reden hadden Ko en Droe dat allebei haastig afgeslagen, hoewel ze haar omstandig bedankten voor het aanbod. Gezien de verbijsterende valkuilen van de Barrayaraanse sociale omgang dacht Cordelia dat het misschien wel goed was om het over te laten aan de ervaren oudere dame die het stel inhuurde. Cordelia zag Alys Vorpatril vaak, ze kwamen regelmatig bij elkaar op bezoek. De baby heer Ivan was, hoewel niet echt een troost voor Alys, zeker een afleiding bij haar langzame herstel van haar lichamelijke beproevingen. Hij groeide snel, ondanks het feit dat hij een beetje druk was, een trekje waarvan Cordelia na een tijdje besefte dat het werd veroorzaakt doordat Alys hem voortdurend betuttelde. Ivan zou drie of vier broertjes en zusjes moeten hebben, zodat ze haar aandacht onder hen kan verdelen, dacht Cordelia, terwijl ze toekeek hoe Alys hem een boertje liet doen tegen haar schouder en intussen hardop plannen maakte voor zijn onderwijskundige aanloop tot het gevreesde toelatingsexamen van de Keizerlijke Militaire Academie, als hij eenmaal achttien was.

Alys Vorpatril werd afgeleid van haar verbitterde rouw om Padma en het tot in het kleinste detail in kaart brengen van Ivans leven toen ze een blik wierp op een afbeelding van de trouwjurk waar Droe weg van was.

‘Nee, nee, nee!’ riep ze uit, achteruitdeinzend. ‘Al dat kant… Je zou er zo wollig uitzien als een grote ijsbeer. Zijde, schat, golvende zijde tot op de grond, dat is wat jij nodig hebt…’ En weg was ze. Droe, die geen moeder en geen zusters had, had zich als bruid geen deskundiger raadsvrouw kunnen wensen. Uiteindelijk werd de jurk een van de verscheidene cadeaus van vrouwe Vorpatril, zodat ze zeker was van de esthetische perfectie ervan, en een ander was een ‘klein vakantiehuisje’ dat een flink huis aan de oostkust bleek te zijn. Als het zomer werd, zou Droe’s droom van het strand werkelijkheid worden. Cordelia grinnikte, en kocht een nachtjapon en peignoir voor het meisje met voldoende stroken en lagen kant om de meest naar tierelantijnen snakkende ziel te bevredigen.

Aral zorgde voor de zaal: de Rode Zaal van de keizerlijke residentie, en de aangrenzende balzaal met de prachtige ingelegde parketvloer, die tot Cordelia’s enorme opluchting aan de vlammen was ontsnapt. In theorie was dit grootse gebaar nodig om de hoofdpijn te verlichten die Illyan kreeg van de beveiligingsproblemen, aangezien Cordelia en Aral twee van de belangrijkste getuigen zouden zijn. Persoonlijk vond Cordelia de omvorming van de KeiVei tot bruiloftscateringbedrijf een veelbelovende wending.

Aral keek de gastenlijst door en glimlachte. ‘Besef je wel,’ zei hij tegen Cordelia, ‘dat elke klasse vertegenwoordigd is? Een jaar geleden zou deze gebeurtenis hier ondenkbaar zijn geweest. De zoon van de kruidenier en de dochter van de onderofficier. Ze hebben er met bloed voor betaald, maar misschien is volgend jaar een vreedzame prestatie voldoende. Op het gebied van geneeskunde, onderwijs, techniek, ondernemerschap… Zullen we een feest voor bibliothecarissen geven?’

‘Zullen die vreselijke Vor-besjes met wie al Pjotrs vrienden getrouwd zijn niet klagen over overmatige vooruitstrevendheid?’

‘Met Alys Vorpatril achter de organisatie? Ze zouden niet durven.’ Vanaf dat moment werd het evenement alleen maar grootser. Een week van tevoren overwogen Ko en Droe serieus om de benen te nemen uit pure paniek, nadat ze alle zeggenschap over de hele zaak waren kwijtgeraakt aan hun geestdriftige assistenten. Maar de staf van de keizerlijke residentie regelde alles met een gemak dat voortkwam uit ervaring. De eerste huishoudster rende rond, onderwijl kirrend: ‘En dan te bedenken dat ik bang was dat we niets te doen zouden hebben behalve die afschuwelijk vervelende dinertjes voor de generale staf, als de admiraal hier was ingetrokken.’

Eindelijk waren de dag en het uur daar. Er werd een grote cirkel van gekleurde grutten op de vloer van de Rode Zaal gestrooid, met daaromheen een ster met een variabel aantal punten, één voor elke ouder of belangrijke getuige om bij te staan, in dit geval vier. Het Barrayaraanse gebruik wilde dat het paar zichzelf in de echt verbond, door hun trouwbeloften binnen de cirkel te geven, zodat ze geen priester of ambtenaar nodig hadden. Om praktische redenen stond er een souffleur, die heel toepasselijk de Souffleur werd genoemd, buiten de cirkel. Hij las het script voor, zodat de zwakken van geest of van zenuwen hem alleen na hoefden te zeggen. Dit maakte hogere hersenfuncties zoals leren en onthouden overbodig bij het gespannen paar. Het verlies van de motorische coördinatie werd gecompenseerd door een vriend voor elk, die hen naar de cirkel leidde. Het was allemaal reuze praktisch, besloot Cordelia, en bovendien schitterend.

Met een grijns en een zwierig gebaar leverde Aral haar af bij haar toegewezen sterrenpunt, alsof hij een boeket neerzette, en nam zijn eigen plaats in. Vrouwe Vorpatril had erop gestaan dat Cordelia een nieuwe jurk liet maken, een lange soepele van blauw-met-witte stof met rode bloemaccenten, in kleur afgestemd op Arals ultraformele rood-met-blauwe ceremoniële uniform. Droe’s trotse en nerveuze vader droeg ook zijn rood-met-blauwe uniform en stond op zijn eigen sterrenpunt. Vreemd oin te denken aan het leger, dat Cordelia meestal associeerde met totalitaire neigingen, als de voorhoede van maatschappelijke gelijkheid op Barrayar. Het cadeautje van de Cetagandanen, noemde Aral dat; hun invasie had promotie op grond van talent in plaats van afkomst noodzakelijk gemaakt, en de golven van die verandering rolden nog steeds door de Barrayaraanse samenleving. Sergeant Droesjnakovi was een kleinere, tengerder man dan Cordelia had verwacht. Ofwel de genen van Droe’s moeder ofwel hun betere voeding had ervoor gezorgd dat al zijn kinderen hem in lengte voorbij waren geschoten. Alle drie de broers, van de kapitein tot de korporaal, hadden zich vrij kunnen maken van hun militaire verplichtingen om aanwezig te zijn en stonden nu in de grote buitenste kring van andere getuigen, onder wie ook Ko’s opgewonden jongere zusje. Ko’s moeder stond op de laatste punt van de ster, huilend en glimlachend, in een blauwe jurk die zo perfect van kleur was dat Cordelia besloot dat Alys Vorpatril ook haar op een of andere manier had weten te vinden.

Kodelka kwam als eerste binnen, ondersteund door zijn stok met de nieuwe schede en sergeant Bothari. Sergeant Bothari droeg de feestelijkste versie van Pjotrs bruin-met-zilveren livrei en fluisterde behulpzame, vreselijk suggestieve raadgevingen zoals: ‘Als je echt misselijk wordt, luitenant, moet je met je hoofd tussen je knieën gaan zitten.’ Alleen al van de gedachte werd Ko’s gezicht groener en vormde zo een opmerkelijk contrast met zijn rood-met-blauwe uniform, dat vrouwe Vorpatril vast niet zou goedkeuren.

Iedereen keek om. Ooo. Alys Vorpatril had volkomen gelijk gehad over Droe’s jurk. Ze schreed naar binnen, zo verbluffend gracieus als een zeilboot, een lange sierlijke perfectie van vorm en functie, ivoorkleurige zijde, gouden haar, blauwe ogen, witte, blauwe en rode bloemen, zodat je toen ze naast Ko ging staan plotseling besefte hoe lang hij moest zijn. Alys Vorpatril, in het zilvergrijs, liet Droe aan de rand van de cirkel los met een gebaar als van een godin van de jacht die een witte valk loslaat, om op te stijgen en op Ko’s uitgestrekte arm te landen. Ko en Droe legden hun beloften af zonder te stotteren of flauw te vallen, en slaagden erin hun beider gêne te verbergen toen hun gehate voornamen in het openbaar werden genoemd, Clement en Ludmilla. (’Mijn broers noemden me altijd Lud,’ had Droe Cordelia toevertrouwd tijdens de repetitie de dag ervoor. ‘Dat rijmt op tut. En op grut, kut, put, prut en flut.’

‘Voor mij zul je altijd Droe zijn,’ had Ko beloofd.) Als voornaamste getuige verbrak Aral toen de cirkel van grutten met een veeg van zijn laars en liet hen eruit, en de muziek, het dansen, het eten en het drinken begonnen.

Het buffet was ongelooflijk, de muziek levend, en het drinken… volgens de traditie. Na het eerste plechtige glas van de goede wijn die Pjotr had gestuurd, wandelde Cordelia naar Ko en fluisterde een paar woorden over Bètaans onderzoek over de negatieve effecten van alcohol op het seksueel functioneren, waarna hij overstapte op water. ‘Wrede vrouw,’ fluisterde Aral lachend in haar oor. ‘Niet tegenover Droe,’ mompelde ze terug.

Ze werd officieel voorgesteld aan de broers, nu tevens zwagers, die naar haar keken met dat eerbiedige respect waar haar tanden van gingen knarsen. Hoewel haar kaak zich weer enigszins ontspande toen een van de rijmende broers door zijn vader tot stilte werd gemaand om de bruid de gelegenheid te geven een opmerking te maken over handwapens. ‘Stil, Jos,’ zei sergeant Droesjnakovi tegen zijn zoon. ‘Jij hebt nog nooit een zenuwvernietiger gehanteerd in een gevechtssituatie.’ Droe knipperde met haar ogen en glimlachte toen stralend. Cordelia nam de gelegenheid waar om even met Bothari te praten, die ze nog maar zelden zag nu Aral zijn huishouden had gescheiden van dat van Pjotr.

‘Hoe gaat het met Elena, nu ze weer thuis is? Is vrouw Hysopi alweer hersteld van alle gebeurtenissen?’

‘Het gaat goed met ze, mevrouw.’ Bothari boog zijn hoofd en glimlachte bijna. ‘Ik ben er een dag of vijf geleden geweest, toen graaf Pjotr erheen ging om naar zijn paarden te kijken. Elena, eh, kruipt. Als je haar op de grond zet en even de andere kant op kijkt, zit ze ergens anders als je weer kijkt…’ Hij fronste. ‘Ik hoop dat Carla Hysopi goed op haar let.’

‘Ze heeft Elena veilig door Vordarians oorlog geloodst, dus ik vermoed dat ze de kruipfase ook wel aankan. Moedige vrouw. Ze zou in aanmerking moeten komen voor een van die medailles die ze uitreiken.’

Bothari fronste zijn voorhoofd. ‘Ik weet niet of dat haar veel zou zeggen.’

‘Hm. Maar ze weet toch wel dat ze zich tot mij kan wenden voor wat ze ook maar nodig heeft, hoop ik. Wanneer dan ook.’

‘Ja, mevrouw. Maar op het ogenblik rooien we het aardig.’ Een opflakkering van trots, daar, in die vaststelling van toereikendheid. ‘Het is heel stil op Vorkosigan Surleau, in de winter. Schoon. Een goede plek voor een baby.’ Niet zoals de plek waar ik ben opgegroeid, hoorde Cordelia hem bijna denken. ‘Ik wil dat alles waar ze mee te maken krijgt goed is. Zelfs haar papa.’

‘Hoe gaat het met jou?’

‘De nieuwe medicatie is beter. Mijn hoofd voelt in elk geval niet meer aan alsof het vol watten zit. En ik slaap ’s nachts. Verder weet ik niet precies wat het doet.’

Wat het hoorde te doen, blijkbaar; hij leek rustig en kalm, bijna vrij van die griezelige spanning. Hoewel hij nog steeds de eerste in de zaal was die over het buffet keek en vroeg: ‘Is het de bedoeling dat hij op is?’

Gregor kroop in zijn pyjama langs de rand van de culinaire uitstalling, in een poging er onzichtbaar uit te zien en een paar lekkere hapjes te veroveren voordat hij werd gesignaleerd en weer werd meegenomen. Cordelia was als eerste bij hem, voordat er ofwel een onoplettende gast op hem ging staan ofwel hij weer gegrepen zou worden door beveiligingstroepen in de persoon van het ademloze dienstmeisje en de doodsbenauwde lijfwacht, die Droe moesten vervangen. Ze werden gevolgd door een lijkbleke Simon Illyan. Gelukkig voor Illyans hart was Gregor blijkbaar officieel slechts een minuut vermist geweest. Gregor dook weg tussen haar rokken toen de hyperventilerende volwassenen boven hem opdoemden.

Droe, die had gezien dat Illyan zijn comlink gebruikte, bleek werd en in beweging kwam, meldde zich uit pure gewoonte bij hem. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Hoe is hij weggekomen?’ beet Illyan Gregors bewakers toe, die iets onverstaanbaars stamelden in de trant van: dacht dat hij sliep, en: heb toch steeds goed opgelet.

‘Hij is niet weg,’ merkte Cordelia bits op. ‘Dit is zijn huis. Hij zou toch op z’n minst hierbinnen rustig rond moeten kunnen lopen, waarom heb je anders al die nutteloze bewakers op de muren staan?’

‘Droesjie, mag ik niet op je partijtje komen?’ vroeg Gregor klaaglijk, en hij keek wanhopig om zich heen op zoek naar een hogere autoriteit dan Illyan.

Droe keek naar Illyan, die afkeurend keek. Cordelia verbrak de patstelling zonder aarzelen. ‘Ja, dat mag je wel.’

Dus danste de keizer, onder toezicht van Cordelia, met de bruid, at drie slagroomgebakjes en werd daarna tevreden naar bed gebracht. Een kwartier was alles wat hij wilde, het arme kind. Het feest ging op volle toeren verder. ‘Mag ik deze dans van u, mevrouw?’ vroeg Aral hoopvol naast haar.

Durfde ze het aan? Ze speelden de ingetogen ritmes van de spiegeldans… Dat kon toch niet misgaan. Ze knikte en Aral dronk de laatste slok uit zijn glas en nam haar mee het glanzende parket op. Stap, schuifeling, gebaar; toen ze zich concentreerde, deed ze een interessante en onverwachte ontdekking. Elk van beide partners kon leiden, en als de dansers alert en snel waren, konden de toeschouwers het verschil niet zien. Ze probeerde wat spontaan gestap en geschuifel uit, en Aral volgde vloeiend. De leidende rol sprong tussen hen heen en weer als een bal en het spel werd steeds boeiender, totdat de muziek ophield en zij buiten adem waren.

De laatste sneeuw van de winter smolt weg uit de straten van Vorbarr Sultana toen kapitein Vaagen vanuit het KeiMil contact opnam met Cordelia.

‘Het is zover, mevrouw. Ik heb alles gedaan wat ik in vitro kan doen. De placenta is tien maanden oud en vertoont duidelijk ouderdomsverschijiiselen. De machine kan niet verder worden opgevoerd om dat te compenseren.’

‘Wanneer dan?’

‘Morgen zou prima zijn.’

Die nacht sliep ze nauwelijks. De volgende ochtend dromden ze allemaal het Keizerlijke Militaire Hospitaal binnen, Aral, Cordelia en graaf Pjotr samen met Bothari. Cordelia was er niet zo zeker van dat ze het prettig vond dat Pjotr erbij was, maar totdat de oude man zo vriendelijk was om dood te vallen, zat ze aan hem vast. Misschien zou nog één beroep op zijn redelijkheid, nog één uiteenzetting van de feiten, nog één poging iets uithalen. Hun onopgeloste vijandschap deed Aral verdriet; ze wilde dat de blaam voor het voeden daarvan dan in elk geval Pjotr trof, niet haarzelf. Gedraag je maar op je slechtst, oude man. Je enige toekomst loopt via mij. Mijn zoon zal jouw brandstapel aansteken. Maar ze was blij om Bothari weer te zien.

Vaagens nieuwe laboratorium besloeg een hele verdieping in het modernste gebouw van het complex. Cordelia had hem uit zijn oude lab laten verhuizen vanwege geesten. Kort na hun terugkeer naar Vorbarr Sultana was ze eens binnengekomen voor een van haar frequente bezoekjes en had ze hem bijna verlamd aangetroffen, niet in staat te werken. Elke keer dat hij de ruimte binnenkwam, had hij gezegd, zag hij de gewelddadige en zinloze dood van dokter Henri weer voor zich. Hij kon niet over de vloer lopen op de plek waar Henri’s lichaam had gelegen, maar moest er in een wijde kring omheen lopen; allerlei geluidjes deden hem opschrikken en maakten hem nerveus. ‘Ik ben een rationeel mens,’ had hij met schorre stem gezegd. ‘Die bijgelovige nonsens zegt me niets.’ Dus had Cordelia hem geholpen met het verbranden van een persoonlijke offergave aan Henri in een komfoor op de vloer van het laboratorium, en had ze de verhuizing ingekleed als een promotie.

Het nieuwe lab was licht en ruim, en het spookte er niet. Cordelia trof er een groep wachtende mannen aan toen Vaagen haar meenam naar binnen: onderzoekers die aan Vaagen waren toegevoegd om de technologie van de baarmoederreplicator te bestuderen en geïnteresseerde niet-militaire artsen voor verloskunde, onder wie dokter Ritter, Miles’ eigen toekomstige kinderarts en zijn chirurgconsulent. Het wisselen van de wacht. Eenvoudige ouders moesten doorzetters zijn om zich een weg naar binnen te banen.

Vaagen was druk in de weer, gelukkig met zijn belangrijke rol. Hij droeg nog steeds het lapje voor zijn oog, maar beloofde Cordelia dat hij nu heel binnenkort de tijd zou nemen voor de laatste chirurgische ingreep, zodat hij er weer mee zou kunnen zien. Een technicus rolde de baarmoederreplicator te voorschijn en Vaagen bleef even staan, alsof hij probeerde te bedenken hoe hij de juiste dramatiek en plechtigheid kon verlenen aan een gebeurtenis waarvan Cordelia wist dat die zeer eenvoudig was. Hij besloot er een technische lezing voor zijn collega’s van te maken; hij vermeldde tot in detail de samenstelling van de hormoonoplossingen terwijl hij ze in de juiste toevoerkanalen injecteerde, verklaarde de cijfers die hij aflas, beschreef de afscheiding van de placenta die in de baarmoeder aan de gang was, de overeenkomsten en verschillen tussen een geboorte uit de kunstmatige en uit een natuurlijke baarmoeder. Er waren een paar verschillen die Vaagen niet noemde. Alys Vorpatril zou dit moeten zien, dacht Cordelia. Vaagen sloeg zijn ogen op, zag dat ze naar hem keek, zweeg even ongemakkelijk en glimlachte toen. ‘Vrouwe Vorkosigan.’ Hij gebaarde naar de sluiting van de replica tor. ‘Wilt u de honneurs waarnemen?’ Ze stak haar hand uit, aarzelde en keek om naar Aral. Daar stond hij, ernstig en aandachtig aan de rand van de groep. ‘Aral?’ Hij kwam naar voren. ‘Weet je het zeker?’

‘Als je een koelbox open kunt maken, kun je dit ook.’ Ze pakten allebei een vergrendeling en brachten ze tegelijk omhoog, waarmee ze het steriele zegel verbraken, en tilden het deksel eraf. Dokter Ritter kwam naar voren met een vibrascalpel, sneed zo voorzichtig door de dikke viltachtige mat van voedingsslangetjes dat het zilverachtige vruchtvlies daaronder niet werd beschadigd, sneed Miles toen los uit zijn laatste stukje biologische verpakking en veegde zijn mond en neus droog, zodat hij voor het eerst verrast kon inademen. Aral, die zijn arm om haar heen had geslagen, drukte haar zo hard tegen zich aan dat het pijn deed. Een gedempt lachje, niet meer dan een zuchtje, kwam van zijn lippen; hij slikte en knipperde met zijn ogen om zijn gelaatstrekken, vol van verrukking en pijn, weer onder controle te krijgen. Welkom, dacht Cordelia. Goede kleur…

Helaas was dat ongeveer het enige dat echt goed was. Het contrast met baby Ivan was overweldigend. Ondanks de extra weken van ontwikkeling, tien maanden tegen de negeneneenhalve van Ivan, was Miles nauwelijks half zo groot als Ivan bij zijn geboorte was geweest, en veel verschrompelder en gerimpelder. Zijn ruggengraat was zichtbaar misvormd, en zijn benen waren opgetrokken en verstijfd in een scherpe kromming. Maar het was duidelijk een mannelijke erfgenaam, daar was geen twijfel over. Zijn eerste kreetje was ijl, zwak, heel anders dan het kwade, hongerige gebrul van Ivan. Achter zich hoorde ze Pjotr teleurgesteld sissen.

‘Heeft hij wel genoeg voeding gekregen?’ vroeg ze aan Vaagen. Het was moeilijk om de beschuldiging uit haar toon te houden. Vaagen haalde hulpeloos zijn schouders op. ‘Alles wat hij op wilde nemen.’

De kinderarts en zijn collega legden Miles onder een verwarmende lamp en begonnen hem te onderzoeken, met Cordelia en Aral aan weerszijden.

‘Deze kromming zal vanzelf wegtrekken, mevrouw,’ zei de kinderarts wijzend. ‘Maar het onderste deel van de ruggengraat moet zo snel mogelijk worden geopereerd om recht te worden gezet. Je had gelijk, Vaagen, de behandeling om de ontwikkeling van de schedel te stimuleren heeft inderdaad de heupgewrichten doen versmelten. Daardoor zitten de benen vast in die vreemde houding, meneer. Hij zal geopereerd moeten worden om die botten los te breken en te draaien voordat hij kan beginnen met kruipen of lopen. Maar ik raad niet aan om dat in het eerste jaar te doen, boven op het werk aan de ruggengraat, laat hem eerst maar eens sterker en zwaarder worden…’ De chirurg, die de armpjes van het baby’tje beproefde, vloekte plotseling en greep zijn diagnostische viewer. Miles jammerde. Arals hand balde zich bij de naad van zijn broek. Cordelia’s maag trok zich samen. ‘Verdomme!’ zei de chirurg. ‘Zijn opperarmbeen is net gebroken. Je hebt gelijk, Vaagen, de botten zijn abnormaal breekbaar.’

‘Hij hééft in elk geval botten,’ zei Vaagen met een zucht. ‘Op een gegeven moment had hij die bijna niet meer.’

‘Wees voorzichtig,’ zei de chirurg, ‘vooral met het hoofd en de ruggengraat. Als de rest net zo slecht is als de lange botten, zullen we een of andere methode van versteviging moeten bedenken…’ Pjotr stampte naar de deur. Aral keek even op, zijn mond versmalde en hij verexcuseerde zich om achter hem aan te gaan. Cordelia verkeerde in tweestrijd, maar toen ze zag dat de dokters bezig waren met het zetten van het bot en zich ervan had overtuigd dat hun nieuwe voorzichtigheid Miles vandaag voor verdere schade zou behoeden, liet ze hen met hun vindingrijke hoofden over hem gebogen staan en volgde Aral.

In de gang beende Pjotr heen en weer. Aral stond op de plaats rust, onbewogen en roerloos. Bothari was een stille getuige op de achtergrond.

Pjotr draaide zich om en zag haar. ‘Jij! Je hebt me beduveld. Noem je dit “grote reparaties”! Ha!’

‘Het zijn grote reparaties. Miles is er ongetwijfeld veel beter aan toe dan hij is geweest. Niemand heeft beloofd dat hij volmaakt zou zijn.’

‘Je hebt gelogen. Vaagen heeft gelogen.’

‘Dat is niet waar,’ zei Cordelia. ‘Ik heb geprobeerd u gedurende het hele proces accuraat verslag te doen van Vaagens experimenten. Wat hij heeft afgeleverd, is zo ongeveer wat we op grond van zijn rapporten konden verwachten. Laat uw oren maar eens nakijken.’

‘Ik heb wel door wat je probeert te doen, en het zal je niet lukken. Ik heb hem net verteld,’ hij wees naar Aral, ‘dat het hier voor mij ophoudt. Ik wil die mutant niet meer zien. Nooit meer. Zolang hij leeft — als hij blijft leven, en ik vind hem er nogal ongezond uitzien — hoef je niet met hem voor mijn deur te staan. Zowaar God mijn getuige is, mens, je zult me niet voor gek zetten.’

‘Dat zou overbodig zijn,’ beet Cordelia hem toe. Pjotrs mond vertrok tot een geluidloze sneer. Nu hij beroofd was van een bereidwillig doelwit, voer hij uit tegen Aral. ‘En jij, jij slap moederskindje, als je oudste broer nog had geleefd…’ Plotseling klemde Pjotr zijn kiezen op elkaar, maar het was te laat. Arals gezicht verbleekte tot een grijze tint die Cordelia pas twee keer eerder had gezien; beide keren was hij er na aan toe geweest om een moord te begaan. Pjotr had grapjes gemaakt over Arals beroemde woede uitbarstingen. Pas nu besefte Cordelia dat Pjotr zijn zoon misschien weleens geïrriteerd had meegemaakt, maar het echte werk nog nooit had gezien. Ook Pjotr leek dit vaag te beseffen. Hij trok zijn wenkbrauwen naar beneden en staarde voor zich uit, uit zijn evenwicht. Arals handen haakten zich in elkaar, achter zijn rug. Cordelia kon ze zien trillen, met witte knokkels. Hij stak zijn kin omhoog en sprak fluisterend.

‘Als mijn broer nog had geleefd, was hij volmaakt geweest. Dat dacht jij, dat dacht ik, dat dacht keizer Joeri ook. Dus na die tijd heb je je altijd moeten behelpen met de restjes van dat bloedige banket, met de zoon die over het hoofd werd gezien door het moordcommando van Joeri de Dwaze. Wij Vorkosigans, wij kunnen ons behelpen.’ Zijn stem werd nog zachter. ‘Maar mijn eerstgeborene zal blijven leven. Ik zal hem niet in de steek laten.’

De ijzige verklaring was een bijna dodelijke snee over de buik, net zo’n fijne kerf als Bothari kon hebben gemaakt met Kodelka’s degenstok, en zeer nauwkeurig geplaatst. En terecht; Pjotr had het niveau van de discussie niet zo laag mogen laten zinken. Zijn adem kwam hortend van ongeloof en pijn.

Arals gelaatsuitdrukking werd in zichzelf gekeerd. ‘Ik zal hem niet wéér in de steek laten,’ corrigeerde hij zichzelf zachtjes. ‘Een tweede kans die u nooit hebt gekregen, meneer.’ Achter zijn rug ontspanden zijn handen zich. Met een rukje van zijn hoofd deed hij Pjotr en alles wat Pjotr zou kunnen zeggen af.

Tweemaal gedwarsboomd en zichtbaar lijdend onder zijn grote vergissing, keek Pjotr om zich heen op zoek naar een mogelijk doelwit om zijn frustratie op uit te leven. Zijn blik viel op Bothari, die met een uitdrukkingsloos gezicht toekeek.

‘En jij. Jij hebt hier van het begin tot het eind aan meegewerkt. Heeft mijn zoon jou als een spion in mijn huishouding uitgezet? Waar liggen je loyaliteiten? Gehoorzaam je mij, of hem?’ Er vlamde een vreemde glans op in Bothari’s ogen. Hij knikte naar Cordelia. ‘Haar.’

Pjotr was zo overdonderd dat het hem een paar seconden kostte om zijn spraakvermogen terug te krijgen. ‘Mooi,’ sputterde hij uiteindelijk. ‘Dan mag ze je hebben. Ik wil je lelijke kop niet meer zien. Vertoon je niet meer in Huize Vorkosigan. Esterhazy zal je voor het vallen van de avond je spullen brengen.’

Hij draaide zich om en beende weg. Zijn grootse aftocht, die toch al zwak was, werd bedorven toen hij over zijn schouder keek voordat hij de hoek om sloeg.

Aral slaakte een zeer vermoeide zucht.

‘Denk je dat hij het deze keer meent?’ vroeg Cordelia. ‘Al dat geroep van nooit meer?’

‘We zullen moeten communiceren over regeringszaken. Dat weet hij. Laat hem maar naar huis gaan en een tijdje naar de stilte luisteren. Dan zien we wel weer.’ Hij glimlachte flauwtjes. ‘Zolang we leven, kunnen we ons niet van elkaar losmaken.’

Ze dacht aan het kind wiens bloed hen nu bond, haar aan Aral, Aral aan Pjotr, en Pjotr aan haarzelf. ‘Daar ziet het wel naar uit.’ Ze keek verontschuldigend naar Bothari. ‘Het spijt me, sergeant. Ik wist niet dat Pjotr een gezworen wapendrager kon ontslaan.’

‘Formeel kan hij dat ook niet,’ verklaarde Aral. ‘Bothari is gewoon aan een andere tak van het huishouden toegevoegd. Aan jou.’ ‘O.’ Precies wat ik altijd al heb gewild, mijn eigen monster. Wat moet ik nu doen, hem in mijn kast opsluiten? Ze wreef over de brug van haar neus en keek toen naar haar hand. De hand die op die van Bothari had gelegen om de degenstok. Dus. ‘Heer Miles zal wel een lijfwacht nodig hebben, hè?’

Aral hield geïnteresseerd zijn hoofd schuin. ‘Dat is waar.’ Bothari keek plotseling zo intens hoopvol dat Cordelia’s adem in haar keel stokte. ‘Een lijfwacht,’ zei hij, ‘en ruggensteun. Geen schorem kan hem iets maken als… Laat me helpen, mevrouw.’ Laat me helpen. Dat rijmt toch op: ik hou van je? ‘Het zou…’ — onmogelijk, krankzinnig, gevaarlijk, onverantwoordelijk — ‘me een genoegen zijn, sergeant.’

Zijn gezicht lichtte op als een fakkel. ‘Kan ik meteen beginnen?’

‘Waarom niet?’

‘Dan wacht ik daarbinnen op u.’ Hij knikte naar het lab van Vaagen. Hij glipte terug door de deur. Cordelia zag voor zich hoe hij waakzaam tegen de muur geleund stond; ze hoopte dat die boosaardige aanwezigheid de dokters niet zo nerveus zou maken dat ze hun broze last zouden laten vallen.

Aral blies zijn adem uit en nam haar in zijn armen. ‘Hebben jullie op Kolonie Bèta ook sprookjes over de cadeautjes van de heks?’

‘Alle goede en kwade feeën zijn wel uitgerukt voor hem, hè?’ Ze leunde tegen de ruwe stof van zijn geüniformeerde schouder. ‘Ik weet niet of Pjotr Bothari als een zegen of een vloek bedoelde. Maar ik denk dat hij inderdaad het schorem wel op een afstand zal houden. Wat dat schorem ook zal blijken te zijn. Het is een vreemde lijst cadeautjes die we ons jochie hebben gegeven voor zijn geboortedag.’ Ze gingen terug naar het lab, luisterden aandachtig naar de rest van de lezing van de dokter over de speciale behoeften en kwetsbaarheden van Miles, maakten afspraken voor de eerste ronde van behandelingen en pakten hem warm in voor de tocht naar huis. Hij was zo klein; een flintertje vlees, lichter dan een kat, voelde Cordelia toen ze hem eindelijk in haar armen nam, voor het eerst huid tegen huid sinds hij uit haar lichaam was gesneden. Ze raakte even in paniek. Leg hem nog maar een jaar of achttien in het vat, ik kan dit niet aan… Het was de vraag of kinderen een zegen waren, maar om ze op de wereld te zetten en daarna in de steek te laten was ongetwijfeld een doodzonde. Zelfs Pjotr wist dat. Aral hield de deur voor hen open.

Welkom op Barrayar, zoon. Daar ben je dan; je krijgt een wereld van rijkdom en armoede, moeizaam bevochten veranderingen en gewortelde geschiedenis. Je hebt een geboorte gehad, twee zelfs. Je hebt een naam. Miles betekent ‘soldaat’, maar laat je daar niet door beïnvloeden. Je bent misvormd in een samenleving die de mutaties die haar grootste kwelling zijn geweest, verafschuwt en vreest. Je zult een titel, rijkdom en macht hebben, en alle haat en afgunst die die zullen opwekken. Je lichaam zal uiteen worden gereten en opnieuw worden opgebouwd. Je zult een reeks vrienden en vijanden erven die je niet zelf hebt gemaakt. Je hebt een grootvader die je dood wil hebben. Ik hoop dat je de pijn verdraagt, vreugde vindt en je eigen betekenis aan het leven geeft, want het universum zal dat niet voor je doen. Blijf altijd bewegen, zodat ze je niet te pakken krijgen. Leef. Leef. Leef.

EPILOOG

Vorkosigan Surleau, vijf jaar later

‘Verdomme, Vaagen,’ siste Cordelia hijgend. ‘Je hebt me nooit verteld dat dat rotjoch hyperactief zou worden.’

Ze stormde de trap af, de keuken door en naar buiten het terras op dat aan één uiteinde van het grillige stenen huis lag. Haar blik streek over het gazon, priemde tussen de bomen door en ging over het lange meer dat schitterde in de zomerzon. Geen beweging. Aral, gekleed in een oude uniformbroek en een overhemd met een verbleekt patroon, kwam om het huis lopen, zag haar en opende zijn handen in een gebaar dat betekende dat hij geen succes had gehad. ‘Hier is hij niet.’

‘Binnen is hij ook niet. Naar beneden of naar boven, denk je? Waar is Elenaatje? Ze zijn vast samen. Ik heb hem verboden om zonder volwassene naar het meer te gaan, maar ik weet het niet…’

‘Ze zullen toch niet naar het meer zijn?’ zei Aral. ‘Ze hebben de hele ochtend gezwommen. Ik was al doodmoe van het kijken ernaar. In het kwartier dat ik het heb geteld, is hij negentien keer op de steiger geklommen en erin gesprongen. Reken maar uit hoe vaak dat in die drie uur is geweest.’

‘Naar boven, dan,’ besloot Cordelia. Ze draaiden zich om en sjokten samen de heuvel op over het grindpad waarlangs inheemse, van de aarde geïmporteerde en exotische heesters en bloemen stonden. ‘En dan te bedenken,’ bracht Cordelia puffend uit, ‘dat ik gebeden heb voor de dag dat hij zou kunnen lopen.’

‘Het is vijfjaar opgepotte beweging die er allemaal in één keer uitkomt,’ analyseerde Aral. !In zekere zin is het geruststellend dat al die frustratie niet naar binnen is geslagen en veranderd is in wanhoop.

Daar ben ik een tijdje bang voor geweest.’

‘Ja. Is het je opgevallen dat sinds de laatste operatie de onafgebroken stroom gebabbel is opgedroogd? Eerst was ik blij, maar denk je dat hij nu helemaal stom wordt? Ik wist helemaal niet dat dat koelelement uit elkaar kon. Een stomme ingenieur.’

‘Ik denk dat de, eh, verbale en mechanische talenten uiteindelijk wel in evenwicht zullen komen. Als hij lang genoeg in leven blijft.’

‘Wij volwassenen zijn met zovelen, en hij is in z’n eentje. We zouden hem toch bij moeten kunnen houden. Waarom heb ik het gevoel dat hij in de meerderheid is en ons omsingeld heeft?’ Ze bereikte de top van de heuvel. Pjotrs stallencomplex lag in het ondiepe dal onder hen, een stuk of zes rood geschilderde houten en stenen gebouwen, omheinde weitjes en weilanden beplant met lichtgroene grassoorten van de aarde. Ze zag paarden, maar geen kinderen. Maar Bothari was hun voor; hij kwam juist een gebouw uit en liep een ander binnen. Ze hoorden hem brullen, zijn stem klonk ijl door de afstand: ‘Heer Miles?’

‘O jee, ik hoop dat hij Pjotrs paarden niet lastig valt,’ zei Cordelia. ‘Denk je echt dat die poging tot verzoening zal werken, deze keer? Alleen omdat Miles eindelijk kan lopen?’

‘Hij was beleefd, gisteravond bij het eten,’ zei Aral, voorzichtig hoopvol.

Tk was beleefd, gisteravond bij het eten,’ zei Cordelia schouder ophalend. ‘Hij beschuldigde me er zo ongeveer van dat ik je zoon uithonger zodat hij een dwerg blijft. Kan ik er wat aan doen als het kind liever met zijn eten speelt dan het opeet? Ik ben er niet van overtuigd dat we het groeihormoon moeten opvoeren. Vaagen is zo onzeker over het effect ervan op de breekbaarheid van zijn botten.’ Er gleed een ondeugende glimlach over Arals gezicht. ‘Ik vond de dialoog met de erwtjes, die het broodje omsingelden en eisten dat het zich overgaf nogal ingenieus. Je zag ze bijna voor je als soldaatjes in het groene keizerlijke uniform.’

‘Ja, en het hielp ook niet erg dat jij zat te lachen in plaats van hem met bedreigingen aan het eten te krijgen, zoals een echte pappie.’

‘Ik lachte niet.’

‘Je ogen lachten. En dat zag hij. Hij windt je om zijn vinger.’ De warme, organische geur van paarden en hun afvalproducten werd sterker naarmate ze de gebouwen naderden. Bothari verscheen weer, zag hen en wuifde verontschuldigend met zijn hand. ‘Ik heb Elena net gezien. Ik heb haar gezegd dat ze van die hooizolder af moest komen. Ze zei dat heer Miles niet daarboven was, maar hij is wel ergens in de buurt. Het spijt me, mevrouw, maar toen hij het had over naar de dieren gaan kijken, besefte ik niet dat hij onmiddellijk bedoelde. Ik zal hem zo wel vinden.’

‘Ik had gehoopt dat Pjotr een rondleiding zou aanbieden,’ zei Cordelia met een zucht.

‘Ik dacht dat je niet van paarden hield,’ zei Aral. ‘Ik verafschuw ze. Maar ik dacht dat die ouwe dan eens tegen hem zou gaan praten als tegen een menselijk wezen, in plaats van over hem te praten als over een potplant. En Miles was zo opgewonden over die stomme beesten. Maar ik wil hier niet te lang rondhangen. Het is hier zo… Pjotr.’ Archaïsch, gevaarlijk, en je moet opletten waar je je voeten zet. Als je het over de duivel had… Pjotr zelf kwam te voorschijn uit de oude stenen schuur waar de tuigen werden opgeborgen, terwijl hij een touw oprolde. ‘Ha. Daar zijn jullie,’ sprak hij op neutrale toon. Maar hij kwam vriendelijk bij hen staan. ‘Jullie hebben zeker geen zin om naar het nieuwe merrieveulen te komen kijken.’ Zijn toon was zo vlak dat ze niet wist of hij wilde dat ze ja of nee zou zeggen. Maar ze greep de gelegenheid aan. ‘Miles zou dat vast graag willen.’

‘Hm.’

Ze wendde zich tot Bothari. ‘Waarom ga je niet even kijken…’ Maar Bothari staarde langs haar en mompelde iets in ontzetting. Ze draaide zich om.

Een van Pjotrs reusachtige paarden, zonder bit, zadel, halster of enig ander handvat, kwam de stal uit draven. Aan zijn manen klemde zich een donkerharig, klein jongetje vast. Het spitse gezicht van Miles straalde met een mengeling van verrukking en paniek. Cordelia viel bijna flauw.

‘Mijn geïmporteerde hengst!’ jammerde Pjotr vol afgrijzen. In een reflex trok Bothari zijn bedwelmer uit zijn holster. Toen stond hij als verstijfd, onzeker over waar hij op moest schieten. Als het paard viel en over zijn kleine berijder zou rollen…

‘Kijk, sergeant!’ riep Miles’ ijle stemmetje geestdriftig. ‘Ik ben groter dan jij!’

Bothari wilde naar hem toe rennen. Het paard schrok, draaide zich om en zette het op een galopperen.

‘… en ik kan ook harder rennen!’ De woorden waaiden weg in de stuiterende beweging van de galop. Het paard verdween om de stal uit het gezicht.

De vier volwassenen holden erachteraan. Cordelia hoorde geen kreet meer, maar toen ze de hoek om sloegen, lag Miles op de grond en stond het paard even verderop; het liet zijn hoofd zakken en knabbelde aan het gras. Het brieste vijandig toen het hen zag, hief zijn hoofd op en danste van voet op voet, waarna het toch maar weer een paar hapjes nam.

Cordelia liet zich op haar knieën naast Miles vallen, die alweer rechtop zat en haar wegwuifde. Hij was bleek en zijn rechterhand was om zijn linkerarm geslagen in een overbekend gebaar van pijn. ‘Zie je wel, sergeant?’ zei Miles hijgend. ‘Ik kan wél paardrijden.’ Pjotr, die op weg was naar zijn paard, bleef even staan en keek naar beneden.

‘Ik bedoelde ook niet dat je er niet toe in staat was,’ zei de sergeant op gedreven toon. ‘Ik bedoelde dat je het niet mócht.’

‘O.’

‘Heb je hem gebroken?’ Bothari knikte naar de arm. ‘Ja,’ zei de jongen met een zucht. Er stonden tranen van pijn in zijn ogen, maar hij hield zijn kiezen op elkaar om ervoor te zorgen dat zijn stem niet trilde.

De sergeant gromde iets, rolde Miles’ mouw op en voelde aan de onderarm. Miles siste. ‘Jep.’ Bothari trok, draaide, duwde, haalde een plastic mouw uit zijn zak, schoof die over de arm en de pols, en blies hem op. ‘Zo blijft het wel zitten totdat de dokter ernaar kijkt.’

‘Kunt u niet beter… proberen dat afschuwelijke paard op te sluiten?’ vroeg Cordelia aan Pjotr.

‘Hij is niet afschuwelijk,’ beweerde Miles terwijl hij overeind krabbelde. ‘Hij is de mooiste.’

‘Zo, vind je dat?’ zei Pjotr ruw. ‘Hoezo? Hou je van bruin?’

‘Hij loopt het veerkrachtigst,’ legde Miles ernstig uit, terwijl hij op en neer veerde om het dier na te doen.

Pjotrs aandacht was gevangen. ‘Dat is inderdaad waar,’ zei hij op verbaasde toon. ‘Hij is mijn grootste hoop voor de dressuur… Hou je van paarden?’

‘Ze zijn geweldig. Ze zijn fantastisch.’ Miles maakte een pirouette.

‘Het is me nooit gelukt je vader ervoor te interesseren.’ Pjotr wierp Aral een lelijke blik toe. Goddank, dacht Cordelia.

‘Ik durf te wedden dat ik op een paard net zo hard kan gaan als iedereen,’ zei Miles.

‘Ik betwijfel het,’ zei Pjotr koel, ‘als dat er een voorbeeld van was. Als je het doet, moet je het goed doen.’

‘Leer het me dan,’ zei Miles onmiddellijk.

Pjotrs wenkbrauwen schoten omhoog. Hij keek even naar Cordelia en glimlachte wrang. ‘Als je moeder het goedvindt.’ Hij stond op zijn hakken te wiebelen, in de zekere, zelfvoldane overtuiging dat hij veilig was omdat hij Cordelia’s ingewortelde afschuw van de beesten kende. Cordelia weerhield zich er nog net van om te zeggen: over mijn lijk, en dacht snel na. Aral probeerde haar iets duidelijk te maken met zijn intense blik, maar ze begreep niet wat hij bedoelde. Was dit een nieuwe manier voor Pjotr om te proberen Miles om te brengen? Door hem mee te nemen en hem te laten verpletteren, dood te laten trappen… af te matten? Dat was een idee…

Risico of veiligheid? In de paar maanden sinds Miles zich eindelijk vrijelijk kon bewegen, had ze als een krankzinnige rondgerend en zich afgebeuld in pogingen hem te behoeden voor lichamelijk letsel; hij was al net zo lang fanatiek bezig te proberen aan haar toezicht te ontsnappen. Als deze strijd nog lang duurde, zou een van hen er gestoord van worden.

Als ze hem niet in veiligheid kon houden, was het misschien het beste om hem bedreven te maken in gevaarlijk leven. Hij was al bijna niet meer te verdrinken. Zijn grote grijze ogen straalden een wanhopige, geluidloze smeekbede naar haar uit: laat me, laat me, laat me… met voldoende kracht om een gat in een stalen plaat te branden. Ik zou het tegen de hele wereld opnemen voor jou, maar ik weet bij God niet hoe ik je tegen jezelf moet beschermen. Zet ’m op, jongen. ‘Ja,’ zei ze. ‘Als de sergeant met je meegaat.’

Bothari wierp haar een geschrokken, verwijtende blik toe. Aral wreef over zijn kin en zijn ogen schitterden. Pjotr keek volkomen overdonderd nu zijn uitdaging werd aangenomen. ‘Fijn,’ zei Miles. ‘Mag ik mijn eigen paard? Mag ik dié hebben?’

‘Néé, die niet,’ zei Pjotr verontwaardigd. Toen bond hij wat in en vervolgde: ‘Misschien een pony.’

‘Een paard,’ zei Mi les, terwijl hij naar zijn gezicht keek. Cordelia herkende de ogenblikkelijk-verder-onderhandelenmethode, een onwillekeurige reflex, voor zover ze kon bepalen, die teweeg werd gebracht door de minste concessie. Het joch zou aan het werk gezet moeten worden om over verdragen te onderhandelen met de Cetagandanen. Ze vroeg zich af hoeveel paarden hij uiteindelijk zou bezitten. ‘Een pony,’ bracht ze tussenbeide, waarmee ze Pjotr de steun gaf waarvan hij nog niet besefte hoezeer hij die nodig zou hebben. ‘Een rustige pony. Een rustige kléine pony.’

Pjotr tuitte zijn lippen en keek haar uitdagend aan. ‘Misschien kun je je opwerken tot een paard,’ zei hij tegen Miles. ‘Het verdienen, door goed je best te doen.’

‘Mag ik nu meteen beginnen?’

‘Eerst moet je arm gezet worden,’ zei Cordelia vastberaden.

‘Ik hoef toch niet te wachten tot het genézen is, hè?’

‘Dan leer je tenminste eens om niet zo onvoorzichtig te zijn om steeds iets te breken!’

Pjotr keek met halfgeloken ogen naar Cordelia. ‘De echte dressuurtraining begint aan een longe. Je mag je armen pas gaan gebruiken als je zit in orde is.’

‘Ja?’ zei Miles, die eerbiedig aan zijn lippen hing. ‘En verder…?’ Tegen de tijd dat Cordelia zich terugtrok om de lijfarts op te sporen die deel uitmaakte van het reizende circus, eh, het gevolg van de heer regent, had Pjotr zijn paard weer gevangen — tamelijk efficiënt, hoewel Cordelia zich afvroeg of het geen vals spelen was om suikerklontjes in je zak te hebben — en was al aan Miles aan het uitleggen hoe je van een eenvoudig koord een doeltreffend halster maakte, aan welke kant van het beest je moest staan en welke kant je je op moest keren als je het paard meevoerde. De jongen, die maar nauwelijks tot het middel van de oude man reikte, nam het allemaal op als een spons, met een diep geconcentreerde uitdrukking op zijn opkijkende gezicht. ‘Zullen we wedden over wie wie aan het eind van de week aan die longe rondleidt?’ fluisterde Aral in haar oor.

‘Dat kan niet missen. Ik moet zeggen dat de maanden die Miles roerloos heeft doorgebracht in die afschuwelijke ruggengraatbeugel hem wel hebben geleerd gebruik te maken van zijn charmes. Het is op de lange termijn de efficiëntste manier om de mensen om je heen te laten doen wat je wilt en zo je invloed te doen gelden. Ik ben blij dat hij niet heeft besloten om jengelen te perfectioneren als strategie. Hij is het eigenzinnigste kleine monster dat ik ooit ben tegengekomen, maar hij zorgt ervoor dat je dat niet merkt.’

‘Ik geloof niet dat de graaf een kans heeft,’ beaamde Aral. Ze glimlachte bij het beeld dat ze voor zich zag, en wierp hem toen een serieuzere blik toe. ‘Toen mijn vader op een keer vrij had van de Bètaanse Sterrenkundige Verkenning en thuis was, hebben we samen modelzweefvliegtuigjes gemaakt. Er waren twee dingen nodig om ze te laten vliegen. Eerst moesten we rennen om ze snelheid te geven. Dan moesten we ze loslaten.’ Ze zuchtte. ‘Leren wanneer je los moest laten was het moeilijkste.’

Pjotr, zijn paard, Bothari en Miles verdwenen uit hun gezicht in de stal. Aan zijn gebaren te zien vuurde Miles vragen af met de snelheid van een machinegeweer.

Aral pakte haar hand toen ze zich omdraaiden om de heuvel te beklimmen. ‘Ik denk dat hij hoog zal vliegen, lieve kapitein.’

Content

Lois McMaster Bujold
De planeet Barrayar

EEN

TWEE

DRIE

VIER

VIJF

ZES

ZEVEN

ACHT

NEGEN

TIEN

ELF

TWAALF

DERTIEN

VEERTIEN

VIJFTIEN

ZESTIEN

ZEVENTIEN

ACHTTIEN

NEGENTIEN

TWINTIG

EPILOOG