Margit Sandemo

Tęsknota

Saga o Królestwie Światła 18

Z norweskiego przełożyła ANNA MARCINIAKÓWNA

RODZINA CZARNOKSIĘŻNIKA

***

LUDZIE LODU

***

INNI

Ram, najwyższy dowódca Strażników

Inni Strażnicy: Rok, Tell, Kiro, Goram

Faron, potężny Obcy

Oriana i Thomas

Lilja, młoda dziewczyna

Paula i Helge, Wareg

Misa, Tam, Chor, Tich i mała Kata, Madragowie

Geri i Freki, dwa wilki

Ponadto w Królestwie Światła mieszkają ludzie wywodzący się z rozmaitych epok, tajemniczy Obcy, Lemuryjczycy, duchy Móriego, duchy przodków Ludzi Lodu, elfy wraz z innymi duszkami przyrody, istoty zamieszkujące Starą Twierdzę oraz wiele różnych zwierząt.

Poza tym w południowej części Królestwa Światła żyją Atlantydzi, a w Królestwie Ciemności – znane i nieznane plemiona.

Wnętrze Ziemi

(jedna połowa)

STRESZCZENIE

Królestwo Światła znajduje się w centralnym punkcie wnętrza Ziemi. Oświetla je Święte Słońce.

Obcy, Lemuryjczycy, Madragowie i pewna część żyjących w Królestwie Światła ludzi zdołali stworzyć eliksir, który jest w stanie usunąć wszelkie złe i wrogie myśli z ludzkich umysłów i serc. Mają oni wielki cel: zaprowadzić na powierzchni Ziemi trwały pokój i uratować od zagłady planetę Tellus.

„Czas” w Królestwie Światła jest określeniem pozbawionym znaczenia, tymczasem jednak w świecie zewnętrznym nastał już rok 2080.

Jori i Sassa, z pomocą Marca i jego przyjaciół, a także niektórych duchów, zdołali zwalczyć korupcję oraz panowanie mafii na świecie. Mimo wszystko pozostaje jeszcze bardzo wiele do zrobienia, dlatego też z Królestwa Światła przybyło na powierzchnię Ziemi wiele grup ratowników.

Sassa i Jori w okresie swojej pracy na Ziemi wzięli ślub, tym samym po raz pierwszy w dziejach doszło do połączenia rodów Ludzi Lodu i Czarnoksiężnika.

1

– Chodźcie – powiedział cicho Goram. – Chodźcie, a zobaczycie coś absolutnie wyjątkowego!

Berengaria i Móri zaciekawieni podążyli za nim.

Chociaż słońce zapowiadało już swoje przybycie, rozjaśniając delikatną poświatą horyzont na wschodzie, wciąż jeszcze panował mrok.

Przybyli na powierzchnię Ziemi niemal równocześnie z Jorim i Sassa, znajdowali się też niezbyt daleko od nich. Móriemu i jego dwojgu towarzyszom przydzielono kraje położone nad Zatoką Meksykańską oraz wyspy na Morzu Karaibskim. Teren ich działania obejmował Amerykę Środkową, północne rejony Ameryki Południowej oraz południowe terytoria Ameryki Północnej. Rozległy, ale niespecjalnie trudny region.

Dotarli właśnie do płaskowyżu boliwijskiego, szczyty i wzniesienia sięgały tu niemal chmur, a doliny zdawały się schodzić w głąb aż do samego piekła.

Wylądowali bardzo wysoko, Goram zręcznie przeprowadził gondolę z bazy rakietowej między górami. Wysiadł teraz i zaproponował swym towarzyszom pełną niezwykłych wrażeń przerwę, zanim zabiorą się do pracy.

– Zaciekawiasz mnie – rzekła Berengaria, chyba najbardziej urodziwa istota pośród wszystkich wysłanników Królestwa Światła.

Goram uśmiechnął się tajemniczo, ale nie powiedział nic. Szli tuż pod szczytami.

– Ty już tutaj byłeś – skonstatował Móri.

– Odwiedziłem chyba większość ziemskich krajów – przyznał Goram. – To należy do naszego wykształcenia.

– Ale przecież jesteś Lemuryjczykiem! Jak sobie z tym radziłeś?

– Trzeba się nauczyć unikać ludzi.

Goram zboczył z drogi i podszedł do samego skraju wzniesienia.

– A teraz ostrożnie, żeby się któreś nie potknęło w mroku – ostrzegł.

Berengaria instynktownie cofnęła się o krok. Stała oto na krawędzi i patrzyła w otchłań tak głęboką, że zakręciło jej się w głowie; nigdy w życiu nie przyszłoby jej na myśl, że coś takiego może w ogóle istnieć.

– Miałeś rację, Goram – uśmiechnął się Móri. – Dla tego widoku warto było zboczyć z drogi.

– Jeszcze nie zobaczyliście nawet połowy – rzekł Goram stłumionym głosem. – Chodźcie teraz za mną, tylko najpierw dobrze się rozejrzyjcie.

Powoli zaczął schodzić w dół i zatrzymał się na dość szerokiej półce nad rozległym skalnym nawisem.

– Usiądźmy tu i poczekajmy – powiedział. – Teraz to już niedługo.

Zrobili, jak kazał.

Wszyscy troje oparli się plecami o chłodną skałę.

– Ta niewiarygodna rozpadlina powinna chyba być powszechnie znana – zastanawiał się Móri.

– To największa głębia na Ziemi – wyjaśnił Goram. – To znaczy największa głębia lądowa. Ale nie jest zbyt dobrze znana, znajduje się za bardzo na uboczu, jeśli można tak powiedzieć. Ludzie znają ją jako miejsce, w którym nocują kondory. One sypiają tam, na dnie. Mówi się o tej rozpadlinie „wąwóz kondorów”

– Oj! – zdziwiła się Berengaria i zaczęła nucić stary szlagier „El condor pasa”. Co prawda to nie dokładnie to samo, ale słowa brzmiały podobnie. Obaj mężczyźni przysłuchiwali się z uśmiechem.

Robiło się coraz widniej i nagle promienie słońca padły na skały nad głębiną, oświetlając je złocistoczerwonawym blaskiem.

– Fantastyczne! – wykrztusiła Berengaria.

Goram chwycił ją za ramię, a drugą ręką pokazał w dół:

– Patrz!

Odwróciła głowę ku dolinie.

Kiedy promienie słońca ogrzały skałę, z głębi otchłani, z szumem ciężkich skrzydeł, zaczęły się powoli wyłaniać potężne ptaki. Słyszała, że Móri wstrzymuje dech, ona odczuwała ten sam głęboki podziw i coś w rodzaju lęku.

Kondory w milczeniu, zataczając powoli kręgi, unosiły się coraz wyżej. Na szeroko rozpostartych, trzymetrowych skrzydłach, czarne, żeglowały majestatycznie wolno ku porannej czerwieni na wschodniej stronie nieba.

Berengaria mimo woli przywarła do skały, gdy nieduża gromadka ptaków przeleciała z szumem w pobliżu, jakieś pięć, może sześć metrów od nich. W milczeniu, kondory bowiem nie posiadają organów głosowych. Po chwili zniknęły w oddali.

Z dołu jednak nadlatywały wciąż nowe. Trzy istoty na skalnej półce zapomniały o całym świecie, o upływie czasu, gdy, wciąż wstrzymując dech, z przejęciem obserwowały rozgrywające się misterium.

– Lilja powinna to zobaczyć – mruknął Goram z odcieniem bólu w głosie.

Móri popatrzył na niego.

– To by się chyba dało załatwić – powiedział spokojnie.

– Nie – zaprzeczył Goram. – Nie, to niemożliwe.

Móri powstrzymał się, żeby nie powtarzać już swego: „Sprawiasz ból i jej, i sobie tym swoim uporem”.

Rzeczowy Móri nie potrafił zrozumieć, jak można się tak zachowywać. Podobnie jak inni nie pojmował, dlaczego to jest takie ważne, żeby służyć Świętemu Słońcu akurat tak, jak Goram i inni elitarni Strażnicy. Czy naprawdę dla tej służby muszą rezygnować ze wszystkiego? Mnisi, zakonnice, zakony rycerskie, to już sprawy przebrzmiałe, staroświeckie. Życie jest darem. Czy nie powinno się go wykorzystywać najlepiej jak to możliwe?

Dla Gorama jednak widocznie ta służba jest najlepszym, co może ze swoim życiem uczynić.

Głupstwa!

W bardzo uroczystym nastroju wracali do gondoli, gdy nagle Móri powiedział:

– Rozmawiałem niedawno z moim synem, Dolgiem. Zastanawiał się, czy ty, Goram, nie chciałbyś się zamienić na miejsca z Armasem.

– Ale dlaczego? – zdziwił się Strażnik.

– Bo Armas i Lilja nie umieją ze sobą współpracować. Wszyscy wiemy, że Armas potrafi być dość kłopotliwy. Początkowo myślałem, że jest po prostu snobem, ale kiedy zakochał się w prostej dziewczynie, w Kari…

– Kari wcale nie była żadną prostą dziewczyną – przerwała mu Berengaria. – Pamiętaj, że w baśni to córka bogatego człowieka!

– Masz rację. W każdym razie Armas nie uznaje Lilji. Wprawdzie nie dokucza jej, nie okazuje wrogości, ale ją po prostu ignoruje, rozmawia tylko z Dolgiem. Lilja źle się z tym czuje, jest przygnębiona, Dolgowi nie podoba się ta cała sytuacja.

Goram się nie odzywał, ale Berengaria zareagowała natychmiast:

– Myślisz, że on mógłby tu naprawdę przyjechać? Na miejsce Gorama? Ja się na to nie zgadzam!

– Dziękuję ci – wyszeptał Goram.

– A ja myślałem, że ty masz słabość do Armasa, Berengario – zdziwił się Móri.

– Ja? Do Armasa? Do tego nadętego bubka? Nie, nig… – przerwała, w odpowiedniej chwili zdążyła się opanować. – Zresztą on mnie nie znosi, dobrze o tym wiesz, wujku Móri.

– Kochana Berengario, nie nazywaj mnie wujkiem, choć trudno zaprzeczyć, że nim jestem. Czuję się z tego powodu bardzo stary – skrzywił się Móri.

Berengaria i Goram wybuchnęli śmiechem.

– Ty, stary? – wołał Goram. – Chyba że chodzi o wiedzę i doświadczenie, bo jeśli masz na myśli wygląd i zachowanie…

– Dziękuję, dziękuję, ale poważnie mówiąc, Berengario, Armas będzie musiał cię znosić. Dolg jest za miękki, żeby mu wygarnąć, kiedy na to zasłuży. Ja też nie będę w tym maczał palców. Ale przecież wszyscy wiemy, że ty, Berengario potrafisz się odciąć, jeśli trzeba. Czas najwyższy, by ten młodzieniec nauczył się zachowywać przyzwoicie.

Zapadła cisza. Słońce stało już dość wysoko na niebie, jednak wciąż jeszcze nie ogrzało powietrza. Rześki, przyjemny chłód przenikał górzysty krajobraz Boliwii. Właśnie teraz, kiedy wracali do swojej gondoli, spoglądali w dół, na inną dolinę, otoczoną równie stromymi skałami, ale nie tak głęboką jak wąwóz kondorów. Wszystko było bajecznie piękne i nieprawdopodobne.

Móri i Berengaria zwrócili uwagę na to, że Goram zrobił się milczący i zamyślony.

– Nie chcesz się zamienić? – zapytał Móri cicho.

– Nie chcę. A zarazem bardzo bym chciał. Świetnie się tu z wami czuję…

– My z tobą też! – wykrzyknęli oboje.

Goram mówił dalej:

– No i staram się trzymać z daleka od Lilji. Ale nie mogę dopuścić, by miała takie problemy, żeby ktoś ją traktował w ten sposób.

Czekali. Goram spoglądał gdzieś w dal ponad andyjskim płaskowyżem, w jego oczach widzieli rozpacz.

– Gdzie oni się teraz znajdują? – zapytał w końcu.

Móri odetchnął z ulgą.

– Odpowiadają za północne tereny podbiegunowe, to znaczy za Alaskę, duże obszary Kanady, Syberię i tak dalej, dookoła kuli ziemskiej. To bardzo zimna przyjemność.

– Zimno zniosę. Ale…

Nie dokończył, jakby się wahał, a wtedy Móri wtrącił:

– Akurat w tej chwili znajdują się w Kanadzie, mógłbyś wykorzystać okazję, to stosunkowo niedaleko!

Wyraz twarzy Gorama powiedział im, że podjął decyzję.

Wrócili do bazy rakietowej. Wkrótce przybył tam dość z siebie zadowolony Armas w swojej małej gondoli. Goram miał podróżować własną. Móri i Dolg dyplomatycznie wytłumaczyli Armasowi, że właśnie Móriemu potrzebne są jego specjalne zdolności, by mógł wypełnić powierzone mu zadanie. Syn Obcego przyjął to bez zastrzeżeń, ale nie bardzo ucieszyła go perspektywa współpracy z Berengaria.

– Ona za mną lata – wyznał szeptem Móriemu, kiedy Berengaria znajdowała się na tyle daleko, by tego nie słyszeć.

– Berengaria? Cóż za głupstwa – zaprotestował Móri. – Mogę cię zapewnić, że ona ma zupełnie inne zainteresowania.

Urodziwa twarz Armasa spochmurniała, nie ustępował jednak:

– Jest taka roztrzepana i wciąż gada byle co.

– Chyba nie bardzo jej się ostatnio przyglądałeś. To wszystko należy już do przeszłości. Berengaria bardzo wydoroślała – powiedział Móri. – I zapamiętaj sobie, Armas, nie chcę tu, w mojej grupie, żadnych złośliwości i kłótni. Tutaj wszyscy akceptujemy siebie nawzajem i odnosimy się do siebie życzliwie. Żarty, proszę bardzo, nawet przekomarzania, do tego mamy prawo, ale żadnego okazywania niechęci czy ignorowania kogokolwiek.

Może słowa czarnoksiężnika poruszyły sumienie Armasa, w każdym razie skinął głową i bąknął, że rozumie.

Chociaż pierwszy jego uśmiech do Berengarii wypadł nieco krzywo.

Wkrótce Goram się pożegnał.

Stał w unoszącej się coraz wyżej gondoli i długo jeszcze patrzył w dół na przyjaciół, z którymi się właśnie rozstał.

Mieli oni przeżyć wiele trudnych przygód, ale o tym on jeszcze nie wiedział. Wiedział teraz tylko jedno, że mianowicie wkrótce zobaczy Lilję i to przepełniało jego myśli lękiem, a ciało gwałtowną tęsknotą, która przesłaniała wszystko inne.

2

Tak przesadnie blisko do Dolga i Lilji nie było. Oczekiwali na Gorama w najbardziej na północny zachód wysuniętej części Kanady, w pobliżu małego miasteczka o nazwie Aklavik. Goram nie wiedział, czy mieszkają tam Indianie, czy Eskimosi, choć nazwa wskazywała wyraźnie na eskimoskie pochodzenie. Zresztą może nawet norweskie albo islandzkie. Bo w północnej Kanadzie od dawna pewien procent mieszkańców miał korzenie nordyckie.

Goram przeleciał nad potężną rzeką Yukon, toczącą swe wody poprzez wymarły, nieprzyjazny krajobraz. Popatrzył w dół na opuszczone dawne kopalnie złota w rejonie Klondike, szarzejące w blasku poranka. Upiorne osiedla, w których wiatr szarpał na pół zawalone domy i wzniecał kłęby kurzu na pustych ulicach. Widział stolicę terytorium, Dawson, które zostało zbudowane niemal z dnia na dzień w okresie największej gorączki złota. W najlepszych czasach liczba mieszkańców dochodziła do dwudziestu tysięcy, teraz żyło tam nie więcej niż kilkaset osób.

Potem znowu przed oczami Gorama długo rozciągał się wymarły, otwarty krajobraz, nie zakłócony niczym aż do wybrzeży Oceanu Lodowatego.

Zobaczył ich z bardzo daleka, znajdowali się spory kawałek od Aklavik, bo, rzecz jasna, nie chcieli, by ktoś odkrył ich obecność. Najpierw dostrzegł ich gondolę i świecące się latarki, które wskazywały mu drogę. Tu, daleko na północy, panowała dość jasna, wiosenna noc, widział więc wyraźnie dwie sylwetki, nawet kiedy mrugnąwszy im na powitanie, zgasił własne światła.

Oto ona! Serce Gorama przepełniło trudne do opanowania uczucie, które go o mało nie zadławiło. W ogarniającym go wielkim szczęściu na widok jej drobnej postaci było bowiem tyle smutku…

Blond loki wysunęły się spod obszytego futerkiem kaptura. Jak wszyscy, Lilja używała syntetycznego futra, nigdy naturalnego.

Goram uśmiechnął się sam do siebie na wspomnienie Indry, która pojechała na Ziemię we wspaniałym futrze do złudzenia przypominającym skórę żbika. Na plecach przypięła duży napis: „Gwarantowane sztuczne futro”. To był jej wkład w ochronę zwierząt, nie mogła się jednak całkiem wyzbyć próżności.

Zszedł nad samą ziemię, wykonał elegancki łuk i wylądował tuż obok ich większej gondoli.

Lilja… serce tłukło się mocno w piersiach. Czy zdoła znowu spojrzeć jej w oczy? Czy jego serce podoła takiemu wysiłkowi? Czy to serce nie pęknie z rozpaczy, że nigdy nie będzie się mógł połączyć z Lilja? Cóż, musi się zachowywać chłodno, żeby nie powiedzieć: odpychająco, Lilja musi zrozumieć, że nie istnieje dla nich najmniejsza nadzieja. Ale… Nie, nie wolno mu tak postępować. Armas dostatecznie głęboko ją zranił, Goram nie powinien gnębić jej jeszcze bardziej.

O, Święte Słońce, to wszystko może się okazać bardzo trudne.

Wyszedł mu naprzeciw Dolg z tym swoim smutnym, pełnym życzliwości uśmiechem. Dolg, którego nikt w Królestwie Światła nie rozumiał, ale którego wszyscy kochali.

– Jak to dobrze, że przyjechałeś, Goram! Jesteś nam tu potrzebny.

Goram popatrzył na niego zaciekawiony.

– Jakieś problemy?

– Owszem, ale do pokonania.

Teraz podeszła także Lilja. Goram musiał na nią spojrzeć i serce mu się skurczyło boleśnie na widok jej drobnej, takiej kochanej twarzy. Stwierdził, że była jeszcze ładniejsza, niż pamiętał. Trzeba powiedzieć, że Goram patrzył zakochanymi oczyma, Lilja bowiem w żadnym razie nie była nikim wyjątkowym, po prostu młoda, ładna dziewczyna, taka sama jak tysiące innych ładnych dziewcząt.

Była jednak w ów niewytłumaczalny sposób pociągająca i temu właśnie Goram uległ bez pamięci. Policzki i czubek nosa Lilji były czerwone od polarnego chłodu, a oczy mieniły się promiennie ku niemu, spłoszone, niepewne. Zmusił się do uśmiechu. Uświadomił sobie, że to właściwie wcale nie jest takie trudne, po prostu naturalne zachowanie, zwyczajne. Nie powinien jednak, pod żadnym pozorem nie powinien się angażować emocjonalnie.

Mój Boże, przecież od dawna jest zaangażowany!

– Na czym polegają problemy? – zapytał, żeby podjąć jakiś neutralny temat.

Dolg zaczął mówić:

– Jak wiesz, w okolicach podbiegunowych mieliśmy się zachowywać z największą ostrożnością, by nic naruszać równowagi ekologicznej i klimatycznej. To tutaj wyjątkowo ważne.

– Tak, rozumiem.

– Bardzo więc oszczędnie używaliśmy eliksiru Madragów. Delikatnie skraplaliśmy zamieszkane terytoria.

Goram potakiwał.

Zagadkową, niezwykle piękną twarz Dolga wykrzywił grymas zatroskania.

– Wystartowaliśmy koło Angmagssalik we wschodniej Grenlandii. Dalej na północ nie ma już ludzi. Posuwaliśmy się wzdłuż wybrzeży wyspy na południe, a potem na południowy zachód i ponad kanadyjskimi wyspami na północy. Goram, wszędzie tam powinna się rozciągać tundra! Nad fiordami powinni mieszkać Eskimosi!

Goram czekał w milczeniu, Dolg głęboko wciągał powietrze.

– Wszędzie tam zalega lodowy pancerz, Goram! Gruby na setki metrów. Wszyscy mieszkańcy wysp wyemigrowali. Ziemia Baffina zniknęła pod lodem. Wyspy Ellesmere'a również, podobnie jak Wyspa Wiktorii. I wszystkie mniejsze wysepki. Lód, lód, wszystko zlało się w jedno, wyspy i morze, wszędzie tylko lód! Widziałeś Aklavik, prawda?

– Z daleka mignęły mi światła.

– Miasto się ostatnio bardzo rozrosło. Sprowadzili się do niego wszyscy Eskimosi z bliższych i dalszych okolic. I wcale bym się nie zdziwił, gdyby za jakiś czas musieli się znowu przeprowadzać dalej na południe.

– Złożyliście odpowiednie raporty?

– Tak, ale wyobraź sobie, Obcy mówią, że lody na Antarktydzie wokół bieguna południowego topnieją w niepokojącym tempie, odłamują się kolosalne góry lodowe i żeglują po morzach.

Goram wciągnął powietrze.

– Czyżby groziło nam przemieszczenie się biegunów?

– Ono już się rozpoczęło. Pamiętasz ten niezrozumiały wstrząs, który nie tak dawno odczuliśmy w Królestwie Światła?

– To był pierwszy sygnał. Ostrzeżenie.

Lilja wtrąciła:

– W takim razie może powinniśmy używać więcej eliksiru? Żeby stopić ten lód…

– Nie mamy go za wiele, Liljo – powiedział Dolg. – A poza tym coś takiego można robić po przeprowadzeniu bardzo szczegółowych pomiarów i obliczeń.

– A Marco nie może nic na to poradzić?

Obaj mężczyźni uśmiechnęli się. Zawsze, w każdej trudnej sytuacji myśli wszystkich zwracają się do Marca.

– Niestety, sądzę, że nawet on niewiele mógłby zrobić – odparł Goram. – A ponadto akurat teraz Marco jest w Zurychu na bardzo ważnym spotkaniu dotyczącym działalności mafii i wielu innych niebezpiecznych zjawisk zagrażających Ziemi.

– W takim razie nie będziemy mu przeszkadzać – zdecydował Dolg. – Jest jednak pewne, że coś trzeba z tym zrobić, i to jak najszybciej.

– Może powinno się ostrzec mieszkańców Ziemi?

– Tak, to koniecznie… Chyba że o tym już wiedzą, tylko że lekceważą zagrożenie.

– W każdym razie Eskimosi zauważyli, co się dzieje. Bierzmy się tymczasem do pracy, wciąż mamy mnóstwo do zrobienia.

Wrócili do swoich pojazdów. Goram nie mógł się nadziwić wielkiemu spokojowi, jaki go ogarnął, kiedy znalazł się w pobliżu Lilji. Bał się, że będzie roztrzęsiony, nie potrafi myśleć ani działać, tymczasem on miał wrażenie, jakby wrócił po długiej nieobecności do domu. To naprawdę zadziwiające, ale bardzo przyjemne i kojące uczucie. Od czasu do czasu ich ręce się dotykały, śliska tkanina ubrań szeleściła przy zetknięciu, a wtedy całe jego ciało przenikał słodki dreszcz.

W takich momentach myśl o służbie Świętemu Słońcu gdzieś się ulatniała. Niestety, wracała z bolesnymi wyrzutami sumienia.

Opowiedział Lilji i Dolgowi o wąwozie kondorów i o wrażeniach, jakich tam doznali, mówił też, że chciałby im to kiedyś pokazać.

– Z pewnością będzie jeszcze okazja – uśmiechnął się Dolg. – A teraz umieścimy twoją małą gondolę na dachu naszej; zanim zaczniemy pracę, powinniśmy też coś zjeść. Tutaj, tak daleko na północy, nie musimy się obawiać zestrzelenia.

W tej chwili ich największym zmartwieniem była powiększająca się pokrywa lodowa na północnej półkuli. Nawet by im nie przyszło do głowy, że wkrótce znajdą się w samym centrum niepojętego misterium.

3

Oczywiście światowi meteorolodzy, klimatolodzy, geolodzy i inni tego rodzaju specjaliści wiedzieli o zachodzących zmianach klimatycznych. Ale co mieli robić? Nie można przecież po prostu wybudować stalowego płotu wokół Antarktyki i zatrzymać w ten sposób rozrastającego się lodowca. Nie da się też niczym stopić antarktycznego lodu.

Te właśnie klimatyczne problemy Ram i Marco roztrząsali w Zurychu Obok wielu innych, rzecz jasna.

Tymczasem Dolg i jego dwoje przyjaciół kontynuowali swoją krucjatę. Lecieli wolno ponad majestatyczną Alaską z jej wielkimi górami i rozległymi lasami. Wszyscy dawniejsi mieszkańcy tych terenów wyemigrowali. Rejony na wschodzie, wokół Nome, Dolg potraktował szczególnie obfitym prysznicem, żeby mieszkający tam ludzie mogli jeszcze przez jakiś czas wytrwać. Następnie przecięli Cieśninę Beringa i ruszyli w stronę Syberii. Pod ich opieką znalazł się też półwysep Kamczatka, chociaż położony jest na południe od sześćdziesiątego równoleżnika. Wydawało się jednak rzeczą naturalną, że to oni się nim zajmą.

Tutaj inwazja lodu nie rzucała się tak bardzo w oczy. W dodatku Dolg przeżył miłe zaskoczenie.

– Gorące źródła? – wykrzyknął zdumiony. – Nie wiedziałem, że tu znajdują się takie zjawiska!

– Jak na twojej ukochanej Islandii – uśmiechnął się Goram. – Zatęskniłeś za nią teraz?

– Bardzo często za nią tęsknię – odpowiedział Dolg poważnie. – A teraz bardziej niż kiedykolwiek. Czy moglibyśmy wylądować?

– Naturalnie! I tak zrobiliśmy dzisiaj kawał drogi.

Był wczesny wieczór, ale chyba nie musieli się obawiać, że ktoś ich zaskoczy.

– Mieszkają tu jacyś ludzie? – zapytała Lilja.

– Oczywiście! Różne plemiona ludów Kamczatki, przede wszystkim Koriacy, ale najwięcej jest chyba Rosjan – wyjaśnił Goram, zdając sobie sprawę z tego, że w jego głosie jest ta niezwykła miękkość, która pojawia się zawsze, kiedy on zwraca się do Lilji.

– W takim razie również powinni otrzymać swoją porcję. I chyba możemy im podarować trochę bujniejszej wegetacji?

– Bardzo chętnie – roześmiał się Dolg. – To wszystko są wymierające plemiona. Potrzebują prawdziwego wsparcia, by przetrwać.

Wylądowali i potem długo grzali się przy gorącym źródle w osłoniętej kotlince.

Lilja siedziała trochę na uboczu i przyglądała się obu mężczyznom. Odczuwała wielkie, obezwładniające szczęście, że może to wszystko przeżywać, a w dodatku razem z nimi.

Dolg, taki pełen ciepła, opanowany, tajemniczy. I Goram! Goram zastąpił Armasa, który ostentacyjnie odnosił się do niej z dystansem. Wprost nie wierzyła, że będzie w stanie spokojnie powitać Gorama. Tego ranka, kiedy oczekiwali przybycia jego gondoli, bała się, że zemdleje albo zacznie płakać, albo popełni jakieś inne głupstwo, ale wszystko poszło gładko.

Później przez cały czas trzymali się z dala od siebie, ale przestrzeń między nimi wypełniała się jego niezwykle intensywną obecnością. Lilja była boleśnie, przerażająco boleśnie świadoma jego bliskości, a bardzo wiele jego gestów, min i reakcji mówiło jej, że on czuje to samo. Kiedy ze sobą rozmawiali, w głosach obojga drżała tęsknota, której nie byli w stanie ukryć.

W każdym razie Lilja wyobrażała sobie, że słyszy coś takiego w jego głosie. Przepełniało ją jednak tyle nadziei, że mogła słyszeć naprawdę wszystko.

W gorących źródłach syczało i bulgotało. Opary siarki unosiły się nad ziemią, ale zapach nie peszył Lilji. Akurat teraz i akurat tutaj wszystko było w najlepszym porządku.

Jakiś dziwny dźwięk z powietrza sprawił, że wszyscy troje podnieśli głowy.

– Spójrzcie! – zawołała Lilja. – Ptaki! Wielkie ptaki lecące kluczem!

– Dzikie gęsi – stwierdził Dolg.

I wyrecytował cicho, jakby sam do siebie:,Jaka to tęsknota w wiosenną noc gna na północ ten ptasi klucz?”

W oczach Lilji rozbłysły łzy. Taki piękny i smutny wydał jej się ten wiersz. I cała ta sytuacja, klucz gęsi w drodze na północ, do krainy, która być może już nie istnieje. Może na dawnych swoich terenach lęgowych ptaki zastaną tylko śnieg i lód? I Dolg ze swoją wieczną tęsknotą do pięknej, ale nieurodzajnej Islandii, on, który otoczony jest w Królestwie Światła największym luksusem. No i wreszcie ona sama oraz Goram ze swoją nieutuloną tęsknotą…

Goram wykorzystał okazję i wysłał do Rama raport na temat sytuacji na północy. Głęboko zaniepokojeni długo rozmawiali o możliwych środkach zaradczych. Ram obiecał skontaktować się z Faronem i Erionem, dziękował za obserwacje, jakie na północnych terenach podbiegunowych poczyniła pracująca tu trójka. Powiedział też, że niedługo spotkają się wszyscy, grupa Rama i naukowcy, w pewnym hotelu w górach norweskich. Zakończył pytaniem, czy im czegoś nie potrzeba na tej Dalekiej Północy.

– Nam? Skąd? – roześmiał się Goram. – Przydzielono nam najłatwiejszy z możliwych teren. Żadnych trudności. Na północ, wzdłuż wybrzeży Oceanu Lodowatego, rozciąga się tylko tundra z małymi osadami tu i ówdzie. To wielka radość móc zapewnić samotnym plemionom trochę lepszą wegetację. Poza tym nie uważam, by oni sami potrzebowali zbyt wiele eliksiru. To ludzie z natury dobrzy. Nie, nie napotykamy żadnych problemów.

Taką wiadomość Goram przekazał Ramowi. Ale działo się to, zanim dotarli do wybrzeży Morza Karskiego.

Często lądowali, by odwiedzić samotnie położone wioski, dowiedzieć się, jak ludzie tam żyją i czy im czegoś nie potrzeba. Mieszkały tu liczne plemiona, często blisko spokrewnione z Rosjanami, zawsze jednak można było odnaleźć jądro pierwotnej kultury. Byli to Czukcze i Jakuci, Ostiacy i wiele, wiele innych. Niektórzy prowadzili osiadły tryb życia w osadach z normalnymi domami, wielu jednak utrzymywało się z hodowli półdzikich reniferów, polowania i rybołówstwa. Ci skarżyli się często, że tak wiele gatunków zwierząt wyniszczono, a wtedy Dolg im obiecywał, że niedługo będzie lepiej.

Tubylcy przyjmowali gości spadających jakby z nieba niezwykle serdecznie, chcieli pożyczać swoje żony Dolgowi i Goramowi, sami zaś pragnęli kupić od nich Lilję. Proponowali za nią różne rzeczy, na przykład skórzaną kurtkę. Albo trzy cielaki renifera. Najwyższą cenę oferował mężczyzna z małego domku, tak się zachwycił piękną blondynką, że chciał za nią dać całe stado reniferów.

Dolg musiał za każdym razem używać wszystkich swoich umiejętności dyplomatycznych, by wyperswadować gospodarzom ten handel, a wtedy Goram oddychał z ulgą.

Gdy jednak on sam, Goram, wysiewał najpiękniejsze, bardzo szybko rosnące kwiaty przed jurtami i ziemiankami oraz sadził wielkie ilości wszelkich warzyw, zdobywał wdzięczność i serca kobiet.

Pytanie, skąd obcy przybywają, było poniżej godności ludzi z północnych plemion. Dolg jednak przedstawił im wyjaśnienia, które przyjęli bez dalszych dociekań.

Gdyby wszyscy ludzie na Ziemi byli tacy jak oni, myśleli więc sobie owi obcy, wsiadając do gondoli, by odlecieć dalej.

Odwiedzili po drodze małą wioskę na wschód od półwyspu Tajmyr i kontynuowali drogę na zachód, gdy Goram coś zauważył.

Zwrócili uwagę, że przed jedną z chat panuje jakiś niepokój. Dziedziniec pełen był ludzi, najwyraźniej przybyszów.

– Dolg, tam trwa chyba międzyplemienna kłótnia! Widocznie jacyś obcy wdarli się na nie swoje terytorium.

– Chyba masz rację. O ile pamiętam, tu powinni mieszkać Jurat – Samojedzi – mruknął Dolg.

– To się musiało stać całkiem niedawno. Dolg, oni się boją! Szczerze mówiąc, są śmiertelnie przestraszeni!

– Chyba powinniśmy zapytać, o co tam chodzi.

– A ci Samojedzi, czy oni nie mieli czegoś wspólnego z Ludźmi Lodu? Z Shirą?

– Tak, rzeczywiście. Shira pochodzi z Jurat – Samojedów. Wkrótce będziemy na ich terytorium.

Goram oglądał się za znikającym w oddali małym rybackim osiedlem nad brzegiem Oceanu Lodowatego.

– Mnie się zdaje, że oni tam zebrali się wszyscy – powiedział.

– No, to liczne plemię rozproszone na ogromnych terenach, na zachodzie ich osiedla sięgają Morza Białego – uśmiechnął się Dolg.

Lilja nie znała dokładnie całej historii Ludzi Lodu. Goram również nie. Wobec tego Dolg, który przecież także nie był spokrewniony z Ludźmi Lodu, ale przynajmniej czytał kroniki Gabriela, opowiedział im w wielkim skrócie historię Shiry i Mara.

– Oni powinni być teraz z nami – stwierdziła Lilja rozmarzonym głosem.

Siedziała tak blisko Gorama, że mogła czuć ciepło jego ciała.

– Masz rację – zgodził się Dolg. – Może powinniśmy ich wezwać. Jeśli nie…

Długie milczenie sprawiło, że Lilja i Goram równocześnie zadali pytanie. Dolg ocknął się, ale nie odpowiedział. Wpatrywał się w ziemię, nad którą lecieli.

– Tam, w dole, płynie rzeka Jenisej – pokazał. – Ale czy nie zauważyliście, że dzieje się coś szczególnego z tundrą pod nami?

Był dzień. Doszli do wniosku, że nie muszą już latać tylko nocą, w tych słabo zaludnionych okolicach była to najzupełniej zbędna ostrożność.

– Taaak – wykrztusiła Lilja. – Śnieg jest czarny.

– No właśnie, zresztą ziemia, gdzie nie ma śniegu, również.

– A tak być nie powinno – stwierdził Goram.

– Może właśnie dlatego mieszkańcy tych okolic przenieśli się dalej… – zastanawiała się Lilja.

– To samo sobie pomyślałem – przytaknął Dolg. – Tutaj musi być trudno wykarmić renifery.

Lilja siedziała i rozkoszowała się myślą, że Dolg jest tego samego zdania co ona. Coś takiego bardzo nieśmiałemu człowiekowi poprawia nastrój i zwiększa zaufanie do siebie.

Goram miał się znacznie gorzej. Ona jest tak blisko…

Święte Słońce, modlił się w duchu. Ja naprawdę chcę ci służyć. Ale ona tutaj jest. A ja tak strasznie pragnę ją ochraniać, przytulić do siebie, poczuć ciepło jej skóry. Pomóż mi, Święte Słońce, nie potrafię znaleźć wyjścia z tej sytuacji, serce mi się kraje, kiedy pomyślę… Nigdy bym nie przypuszczał, że tęsknota może być taka silna, taka głęboka! Pomóż mi przetrwać tę wyprawę tak, by moje zobowiązania wobec ciebie nie zostały naruszone!

Nie potrafił się jednak powstrzymać od jeszcze jednej pokornej prośby: I daj, żeby ta wyprawa nigdy nie miała końca!

4

Im dalej na zachód się posuwali, tym bardziej przekonywali się, że czarne plamy na śniegu w tundrze to zaledwie początek. Czarna powłoka stawała się coraz gęstsza, pokrywała równomiernie każdy kawałek ziemi, zanieczyszczała rzeki, czyniła tę część świata nie nadającą się do zamieszkania.

– Tego nie powinno być – powtarzał Dolg raz po raz.

Rozlewali teraz szczodrze eliksir Madragów. Obłok maleńkich kropel nieustannie kładł się na sponiewieranej ziemi, a oni mieli nadzieję, że chociaż tym sposobem usuną trochę paskudztwa. Nie było jednak czasu, by czekać na rezultaty.

Jeśli mieli nadal prowadzić swoją działalność, to wkrótce trzeba będzie uzupełnić zapasy eliksiru, a baza rakietowa została daleko za nimi. Nawiązali łączność ze swoją bazą i podzielili się troskami, doradzono im stamtąd, że powinni kontynuować pracę, dopóki starczy im materiału. Prawdopodobnie już teraz mają bliżej do bazy leżącej na zachód od nich, nie będą więc musieli wracać po zapasy na Grenlandię, gdzie dwóch Strażników pilnuje pojemników z eliksirem.

Tak, to chyba najlepsze rozwiązanie. Nawet pobieżne spojrzenie na mapę świata mówiło, że przebyli więcej niż połowę zaplanowanej trasy. Dodało im to otuchy.

Uświadomili sobie także inną rzecz: Otóż w tej części tereny podbiegunowe nie były skute lodem w tym samym stopniu co okolice Alaski. Kula ziemska przechyliła się nieco od amerykańskiej strony. Obcy stwierdzili, że jest to minimalne odchylenie, chociaż nawet to wystarczy, by zakłócić równowagę Ziemi, spowodować podniesienie się poziomu mórz i wystąpienie ich z brzegów. Wszystko to mogło się w każdej chwili zdarzyć, na niektórych terenach może nawet już się zaczęło.

– To tak, jakby balansować na wielkiej kuli w cyrku – roześmiał się Dolg nerwowo. – Bo my naprawdę znajdujemy się teraz jakby po zewnętrznej stronie kuli ziemskiej.

Lilja zadrżała. Tylko jedna jedyna myśl dodawała jej jeszcze odwagi: jest przy niej Goram i gdyby naprawdę stało się coś strasznego, to będą to przeżywać razem. Cieszyła się także, iż jest z nimi Dolg, w jego obecności człowiek czuje się spokojny. Ziemia pod nimi robiła się coraz ciemniejsza. W końcu to Goram wypowiedział słowa, o których wszyscy troje myśleli, ale też bardzo się ich bali:

– To przypomina stan w Królestwie Światła po wybuchu źródła zła w Górach Czarnych, kiedy został uszkodzony mur i mnóstwo śmieci spadło na ziemię.

– Tak jest – przyznał Dolg z ulgą, że te słowa nareszcie padły. – Czyż nie mówiono nam, że widziano, jak słup czarnego błota wzniósł się w powietrze z Morza Karskiego? Tam gdzie niegdyś znajdować się miała Góra Czterech Wiatrów?

– Owszem, mówiono – przytaknął Goram ponurym głosem.

– Okay! – zawołała Lilja. – Okay, powiedzmy, że to prawda. Ale dlaczego w takim razie wszyscy tubylcy są tacy przerażeni? Oczywiście, wybuch musiał być czymś okropnym, to całe świństwo, które potem spadło na ziemię, także, ale przecież to wszystko wydarzyło się bardzo dawno temu!

– Chyba nie bardzo – powiedział Dolg. – Uważam, że gdy tylko zobaczymy jakąś osadę, natychmiast powinniśmy wylądować. Zresztą trzeba też znaleźć miejsce na nocleg.

Daleko przed nimi majaczyła mała wioska. Kiedy znaleźli się bliżej, stwierdzili, że składa się ona z wielkich, paskudnych, czworokątnych budynków i jakiś fabryk bardzo źle pasujących do krajobrazu tundry, tak przecież pięknego w swojej dzikiej surowości. Teraz jednak każdy kawałek tundry pokrywał ten czarny nawóz, wrażenie było przygnębiające.

Wylądowali.

Wieś okazała się pusta, wszyscy mieszkańcy najwyraźniej wyemigrowali. Po szyldach i innych znakach mogli się przekonać, że przedtem była ona zamieszkana wyłącznie przez ludność rosyjską; prawdopodobnie mieszkańcy pracowali w tej jakiejś fabryce, której wędrowcy nie mieli zamiaru dokładnie zwiedzać.

– Czy oni odeszli stąd niedawno? – zastanawiała się Lilja. – Po wybuchu?

– Nie, nie wygląda mi na to – zaprotestował Dolg – Wydaje mi się, że już dawniej porzucili to przedsiębiorstwo jako nieopłacalne.

Wiatr gwizdał między opuszczonymi domami; Lilji zmarzły uszy, włożyła na głowę kaptur podszyty futrem. Na terenach subarktycznych panowało dojmujące zimno.

Goram przyglądał się budynkowi, w którym, jak głosił szyld, dawniej znajdowała się kawiarnia.

– Ktoś musiał tutaj zostać dłużej – powiedział. – Ale i on w końcu odszedł, widać ślady stóp i koleiny w błocie. Odjechał, czy odjechali, na południe.

– Tak, na południe wiedzie kręta ścieżka, widzieliśmy ją z powietrza! – zawołała Lilja z zapałem. Bardzo chciała czasami włączyć się do rozmowy, powiedzieć coś inteligentnego.

– Zgadza się – przytaknął Goram. – Uff, takie osady duchów nie są niczym zabawnym. Zostańmy tutaj, ale prześpijmy się w gondoli na skraju zabudowań. Nie najlepiej się czuję wśród tych ponurych domów.

Co do tego wszyscy byli zgodni.

Stopy zostawiały głębokie ślady w czarnym gnoju, kiedy wracali do gondoli.

– Musiało porządnie chlapać – powiedział Dolg.

– Masy ziemi zmieszały się przecież z morską wodą, dzięki czemu wszystko miało znacznie większą siłę rozrzutu – wtrącił Goram.

– Potworne – jęknęła Lilja.

Ciepło panujące w gondoli, czystość tego wnętrza działały kojąco i na ich ciała, i na dusze. Powoli kładli się spać. Lilja zawsze sypiała w przedniej części gondoli, Dolg pośrodku, a Goram z tyłu.

Dolg zasnął natychmiast, gdy tylko przyłożył głowę do poduszki, Lilja i Goram długo przewracali się z boku na bok.

Jest coraz gorzej, myślał Goram. Wszystkie moje uczucia, całe moje życie skupia się przy niej. A ona leży tutaj, mała i krucha, jej ciało jest takie delikatne i ciepłe, pięknymi dłońmi zakrywa twarz. Oczy przymknięte, usta, te jej pięknie ukształtowane usta wydają się takie dziecinne, kiedy śpi…

Nic z tego nie odpowiadało prawdzie, to tylko fantazja Gorama. Lilja leżała i wsłuchiwała się w jego oddech. Mieli za sobą już wiele takich nocy, ale intensywność atmosfery między nimi, to psychiczne i erotyczne napięcie stawało się coraz silniejsze, mimo że oboje starali się je zdławić.

Chociaż może Lilja nie walczyła specjalnie zaciekle, ona bardziej tęskniła.

W końcu Goram musiał zażyć tabletkę nasenną, żeby choć trochę odpocząć.

Lilja jeszcze przez jakiś czas leżała, nie śpiąc.

Wiatr z tundry hałasował jakimś źle zamkniętym oknem gdzieś w pobliżu. Brzmiało to jak upiorny śmiech.

W nastroju przygnębienia wyruszyli w dalszą drogę ku zachodowi. Wiedzieli, że jeszcze nie dotarli do centrum zanieczyszczeń. Najpierw musieli minąć rozległe ujście rzeki Ob, następnie półwysep Jama!, zwany również Półwyspem Samojedów, w końcu znajda się nad Morzem Karskim. A co ich tam czeka…?

– Ciekawie będzie obejrzeć rodzinne strony Shiry i Mara – powiedział Goram.

– Oczywiście, jeśli tylko okolica nie została doszczętnie zniszczona. Ta cała czarna maź… – wzdychał Dolg. – Zastanawiam się, czy zanieczyszczenia nie objęły terytorium aż do Skandynawii.

Goram popatrzył na mapę.

– To możliwe – powiedział. – Zaczęło się przecież daleko stąd, na półwyspie Tajmyr. Wszystko jednak zależy od tego, skąd wiał wiatr.

– Połączmy się z Markiem i Ramem – zaproponował Dolg. – Powinni się teraz znajdować w norweskich górach.

Nawiązali łączność, odpowiedziała im Indra, która zapewniła, że z żadnymi takimi zanieczyszczeniami nie mają do czynienia.

– To, z czym my się borykamy – mówiła – ma postać rosłych i bardzo nieprzyjemnych członków mafii.

Ram dowiedział się, jak wygląda sytuacja w północnej Norwegii i zameldował, że wszystko jest w najlepszym porządku. Natomiast okazało się, że poważne problemy występują na Półwyspie Kolskim.

– To chyba nie pierwszy raz – powiedział Dolg i zakończył rozmowę.

Miło było zamienić parę zdań z przyjaciółmi. Czuli się dość osamotnieni w tej lodowej krainie dotkniętej teraz niezrozumiałą klęską. Określenie „lodowa kraina” chyba jednak nie bardzo pasowało do sytuacji, wiosna zbliżała się szybkimi krokami. Choć nie było już w tych stronach zbyt wielu gatunków zwierząt, to dzikie gęsi i inne morskie ptaki lądowały tu i ówdzie na wybrzeżu, nad rzekami i jeziorkami i troje przyjaciół patrzyło na to z troską, zastanawiając się, czy pisklęta znajdują tu pod dostatkiem pożywienia. Zawsze kiedy udawało im się dojrzeć miejsca nadające się do lądowania, Lilja lub Dolg rozpryskiwali życiodajny eliksir, Goram przeważnie siedział przy sterach.

Nareszcie Morze Karskie…

Wyłaniało się przed nimi majestatyczne, ciemnoszare w ten ponury dzień, czerniejące przy brzegach.

– Patrzcie, tam w zatoce jest jakaś wioska! – zawołał Goram. – To pewnie stąd pochodzi Shira. Czy dobrze pamiętam, że jej rodzinna wioska nazywała się Nor?

– Tak, ale w takim razie Mar pochodzi z tamtych gór – stwierdził stanowczo Dolg. – Czy myślicie, że powinniśmy się połączyć z Shirą i Marem?

– Bezpośrednio nam się nie uda – odparł Goram. Możemy jednak przesłać im wiadomość przez Faona.

Tak też zrobili. W chwilę później nadeszła odpowiedź, że Mar i Shira zostaną o wszystkim poinformowani. Duchy niełatwo było znaleźć w Królestwie Światła, na ogół robią one co chcą i niezbyt chętnie informują, gdzie właśnie przebywają.

Tymczasem Goram, Dolg i Lilja zdążyli już wylądować w starej siedzibie Jurat – Samojedów. Po czasach Irovara i Tsu – sij bardzo się ona rozrosła. Tam, gdzie niegdyś budowano jurty z reniferowych skór, później wzniesiono niskie domy wzdłuż prostej ulicy.

W tej chwili jednak wszystko było opuszczone i u mazane czarnym gnojem.

– Patrzcie – powiedział w pewnym momencie Goram. – Zdaje mi się, że z tamtego komina unosi się! cienka smużka dymu.

Wiatr od morza grzmiał i huczał po zaułkach, fale tłukły się o kamienisty brzeg.

– Owszem, to dym – przyznał Dolg. – Idziemy tam.

Przed wejściem do domu stały dwa przestraszone renifery, na spotkanie przybyszom wybiegł skądś! ujadający piesek. Dolg przemawiał do niego spokojnym, cichym głosem i zwierzę prawie natychmiast umilkło, machało zakręconym ogonkiem i obwąchiwało ich.

Najwyraźniej pierwszą próbę przeszli pozytywnie.

Zapukali do wewnętrznych drzwi. Po chwili ktoś je ostrożnie uchylił i ukazała się pomarszczona męska twarz.

Dolg podjął rozmowę, zdawał sobie w pełni sprawę, że nawet Lilja musi się staremu wydawać istotą egzotyczną, nie mówiąc już o Goramie i nim samym.

W końcu jednak drzwi otworzyły się nieco bardziej i goście zostali wpuszczeni do środka. Strach panował w tym małym, mrocznym pomieszczeniu, to wyczuwali od pierwszej chwili.

Stary opowiedział, że nie mógł pójść z innymi, kiedy opuszczali osadę, musiałby bowiem zostawić swoją obłożnie chorą żonę.

I rzeczywiście, na łóżku zauważyli mały, również przerażony tłumoczek. Goram bez słowa wyszedł na dwór, po części dlatego, by jeszcze bardziej nie przerażać starca swoim niezwykłym wyglądem, po części też i po to, by oczyścić kawałek ziemi i przygotować pastwisko dla reniferów. Były bowiem okropnie wychudzone.

Tymczasem Lilja i Dolg rozmawiali ze starym Samojedem. W izbie panował zaduch, czuło się dym, niewyprawione futra i mokrą skórę oraz zapach chorego człowieka. Można to było jednak wytrzymać, to przynajmniej ludzka atmosfera.

Dolg wypytywał o Shirę i Mara, o Irovara i innych, którzy żyli tutaj przed wiekami. Czy stary może o nich słyszał?

– O, tak – rozjaśnił się gospodarz w szczerym uśmiechu. – Shira… to jedna z naszych najpiękniejszych legend. To wy też ją znacie?

Dolg nie mógł tak po prostu powiedzieć, że spotykają się z Shirą i z Marem dość regularnie, to by starego mogło przerazić, bąknął więc tylko, że legenda jest w jego kraju popularna.

– I jest prawdziwa – dodał na koniec.

Staremu bardzo się to spodobało. Zaprosił gości na suszone mięso reniferowe oraz twardą skórę wieloryba, którą trzeba było krajać na maleńkie kawałki, żeby w ogóle móc ją przełknąć. Wrócił Goram i z dumą poprosił gospodarza, by wyjrzał przez okno.

Stary najwyraźniej źle widział, poza tym okno było brudne ponad wszelkie wyobrażenie, mimo to jednak dojrzał cud. Goram wypuścił renifery, chodziły teraz i pasły się na zielonej trawie poprzetykanej tysiącami tundrowych kwiatków. Renów pilnował bardzo rozradowany kundelek. Kiedy tak stali i patrzyli, dosłownie na ich oczach piękna tundra ożywała coraz dalej i dalej, aż do morza, roślinność pokrywała wyniszczoną ziemię.

– Cud, prawdziwy cud – szeptał stary z przejęciem. – Kim wy właściwie jesteście?

– Zostaliśmy wysłani przez wyższe moce po to, by wam pomóc – wyjaśnił Dolg z powagą. W jakimś sensie była to przecież prawda.

Gospodarz z ogromnym szacunkiem pochylił głowę. A potem uniósł ją z uśmiechem i zawołał:

– W takim razie wszyscy mogą wrócić do domu!

I nagle znowu spochmurniał.

– Nie, nie mogą – wyszeptał.

– Dlaczego nie? – pytali goście.

W rozbieganych oczach starego czaił się strach.

– Tego nie mogę powiedzieć – wykrztusił. Goram przysunął swój stołek bliżej niego.

– Dalej na wschodzie widzieliśmy wielu Samojedów. Wyglądało na to, że przed czymś uciekają. W ich oczach mogliśmy wyczytać taki sam strach, jaki teraz widzimy w twoich. Jeśli mamy wam naprawdę pomóc, musimy wiedzieć, czego się boicie!

Stary poczłapał w stronę łóżka i długo o czymś szeptał z żoną. Ona raz po raz kiwała głową. W końcu dziadek wrócił do gości.

– Chyba będzie najlepiej, jak się dowiecie, ale to, co mam do opowiedzenia, nie jest wcale przyjemne. A poza tym nie wiem wszystkiego, przeważnie nie wychodzę z domu. Zresztą co to pomoże, że będziecie wiedzieć? Jeszcze jedno obciążenie dla was, nic więcej.

Oni jednak chcieli poznać prawdę, więc stary rozpoczął swoje opowiadanie.

– Jakiś czas temu na morzu, trochę dalej na zachód, wydarzyło się coś strasznego. Z wielkim łoskotem wzniósł się w niebo czarny jak smoła słup wody. Grzmiało tak, jakby świat miał się rozpaść, słyszano straszliwe ryki, krzyk i wycie niczym z piekieł…

Troje przybyszów spoglądało po sobie. O takich wydarzeniach słyszeli już przedtem.

Chociaż Lilja starała się do tego nie dopuścić, to jakoś tak się stało, że znalazła się tuż obok Gorama, a jego bliskość zupełnie ją rozpraszała. Jego ciepło, każde jego dotknięcie sprawiało, że nie była w stanie się poruszać. Czuła mrowienie pod skórą i gorąco w dziwnych miejscach.

Gospodarz opowiadał dalej:

– Po tym przez wiele dni spadały na ziemię deszcze brudnej ziemi i kamieni, cała osada została pogrzebana w błocie, nie było jedzenia ani dla ludzi, ani dla zwierząt. Najsilniejsi mężczyźni starali się jakoś z tego wyjść i pewnie by im się udało, gdyby nie inna sprawa…

Oczy starego stały się dzikie ze strachu, musiał przerwać, otworzył drzwi, żeby zaczerpnąć powietrza.

Jego żona skuliła się na posłaniu, a trójka gości siedziała zdumiona, absolutnie nie przygotowana na to, co miało nastąpić.

5

– Co się stało? – zapytał Goram.

Z pewnością zauważył, że siedzą z Lilja bardzo blisko siebie, ale się nie odsunął. Lilja nie była w stanie rozstrzygnąć, czy sam chciał tak siedzieć, czy też czynił to z szacunku dla niej.

Niedużego wzrostu Samojed wrócił na swoje miejsce.

– No właśnie, okazało się, że podczas wybuchu z morza wydobyło się jeszcze coś.

Wiatr na dworze zawodził, ściany domu skrzypiały.

– Co takiego? – zapytał Dolg, gdy milczenie się przedłużało za bardzo.

– Tego nie wiem – szepnął stary. – Ludzie gadali jednak, że trzy różne… istoty zamieszkały w górskiej rozpadlinie i że porywają ludzi oraz zwierzęta z innych, bliżej gór położonych wiosek. Czterej nasi najdzielniejsi ludzie poszli tam uzbrojeni w kije i długie noże. Wrócił tylko jeden i nie był w stanie zdać sprawy z tego, co widział. Był jak szalony, wrzeszczał przeraźliwie i zamknął się na cztery spusty, nikogo nie chciał widzieć.

Po długiej, pełnej zadumy przerwie Dolg zapytał cicho:

– Powiedziałeś, że to były trzy istoty? A mimo to wpuściłeś nas troje pod swój dach?

– Widziałem przecież, że jesteście urodziwi, chociaż nie jesteście podobni do Samojedów, żadne z was.

– Dziękujemy ci za zaufanie! A nie bałeś się tamtych trzech istot?

– Bałem. Ale przecież musiałem zostać przy żonie.

Dolg wstał i podszedł do posłania.

– Powinniśmy mieć tu ze sobą Marca. On by ją uzdrowił – szepnął.

– No właśnie, bo przecież ty nie masz niebieskiego szafiru – rzekł Goram tonem konstatacji.

Dolg nie odpowiedział, usiadł na posłaniu staruszki i zapytał:

– Gdzie cię boli?

Powoli wysunęła się nieco spod skór i wyjaśniła, że najwięcej bólu sprawia jej oddychanie.

Dolg ostrożnie odsunął okrycie z jej ciała i położył ręce na zdawało się zapakowanych w futro piersiach kobiety. Wyglądało, jakby ubranie zostało zaszyte na jej ciele, by nie mogła go zdjąć, dopóki samo nie spadnie ze starości. Co stanie się już pewnie niedługo, uznała Lilja.

Goram i ona stali blisko siebie i patrzyli, nie zwracając uwagi na to, że ich dłonie prawie się dotykają.

– Masz takie ciepłe, dobre ręce, mój chłopcze – powiedziała stara ledwo dosłyszalnie. – Ciepło przenika do mojego ciała przez wszystkie skóry.

Dolg uśmiechnął się.

– Ja to jeszcze nic. Mam przyjaciela, który naprawdę potrafi uzdrawiać. Ja jestem, można powiedzieć, amatorem w tej dziedzinie. Ale trochę umiem, mój ojciec jest wielkim szamanem…

W najdalej na północ położonych częściach Syberii czarnoksiężnika na pewno nazywano szamanem.

– Po twoich oczach poznałam, że jesteś kimś wyjątkowym – powiedziała staruszka uszczęśliwiona. – Myślę, że i ty jesteś bardzo zdolny. Och, jak dobrze mi teraz oddychać! To prawdziwy cud! Jeszcze, mój chłopcze, dotknij mnie jeszcze raz!

Śmiała się przejęta. Miała więcej poczucia humoru niż jej zatroskany mąż i Dolg, taki zawsze poważny, żartował z nią przez chwilę. W końcu chora usiadła na łóżku, potem oznajmiła, że zaraz wstanie i poczęstuje ich czymś wyjątkowo smacznym. A poza tym mogą mieszkać w ich chacie, jak długo zechcą. Powinni przynajmniej dzisiaj przenocować.

Tu jednak Dolg i Goram musieli zaprotestować. Serdecznie dziękowali, zapewniali jednak, że mają własne łóżka w pojeździe, który ich tu przywiózł. Obiecali jednak ustawić gondolę przed domem, by chronić oboje staruszków.

Wszystko układało się znakomicie. Starzy zapytali tylko, czy ich zwierzęta można by sprowadzić na noc pod dach? Bali się, żeby ich nie porwały te… te tam, z gór.

Przybysze rozumieli lęk gospodarzy. Mężczyzna poszedł z nimi na pastwisko i sprowadzili na podwórze przejedzone renifery i skaczącego wokół nich psa. Stary wprawdzie cofnął się, widząc posuwającą się po ziemi gondolę, prowadzoną przez Gorama, Dolg jednak zapewnił, że to najlepsza ochrona, jaką można sobie wyobrazić w tych okolicznościach.

Wkrótce ludzka siedziba pogrążyła się w spokoju, wokół, jak okiem sięgnąć, rozciągała się zielona, pokryta wiosennymi kwiatami tundra.

Dolg siedział z gospodarzem w domu i rozmawiali długo w noc.

Lilja i Goram byli w gondoli sami. Ona położyła się wcześnie, ale nie mogła zasnąć. On kontrolował aparaturę, lecz nie potrafił zebrać myśli, wciąż zapalał i znowu gasił jakieś lampki, nieustannie był niemal boleśnie świadom jej obecności. Ręce mu drżały, nie mógł pracować przy tablicy rozdzielczej, z trudem przyciskał właściwe guziki.

Oddychał niepewnie, przypominał sobie, jak często widuje Lilję na przykład podczas rozbierania się, co przecież w tej ciasnocie było nieuniknione. Atmosfera między nimi wciąż była napięta. Nieustannie miał przed oczyma jej miękkie, delikatne, nieśmiałe ruchy, jakby się bala, że komuś przeszkadza. Sposób, w jaki zdejmowała rajstopy, zawstydzona, a jednocześnie pełna gracji. Pochylenie pleców, kiedy ściągała bluzkę przez głowę. Jej śliczne, dziewczęce ramiona, piękne łuki bioder…

Goram poczuł się winny. No właśnie, jak często przygląda się Lilji ukradkiem?

Uwielbiał każdy jej gest, każdy wyraz twarzy, najlżejszą zapowiedź uśmiechu.

Kątem oka zauważył, że na ekranie pojawiła się wiadomość.

Przeczytał. Shira i Mar zostali zlokalizowani. Znajdują się na Ziemi i dlatego tak trudno było się z nimi skontaktować. Pomagają jednej z grup, która ma poważne problemy, ale gdy tylko skończą, natychmiast przybędą nad Morze Karskie.

O jakiej to grupie mowa? zastanawiał się zatroskany Goram. Już otworzył usta, by zapytać Lilję, ale zmitygował się. Pewnie śpi, nie chciał jej budzić, praca jest taka ciężka i wymagająca, że powinna wypocząć.

Poszedł na swoje miejsce w tylnej części gondoli. Pragnął, by Dolg wrócił jak najszybciej. W kabinie było nieznośnie gorąco, kiedy znajdowali się tu sami z Lilja.

Silniejszy poryw wiatru szarpnął pojazdem, ale przecież nic im nie groziło. Goram wyjrzał tylko przez okienko, żeby się upewnić, czy mała gondola wciąż jest porządnie przymocowana, po czym położył się spać.

Leżał i patrzył na Lilję, odwróconą do niego plecami. Wszystkie lampy zostały pogaszone, migotały tylko światełka na tablicy rozdzielczej. Arktyczna wiosenna noc była jednak taka jasna, że widział zarys dziewczęcego ciała nawet w tym mdłym blasku, który wpadał przez okrągłe okienka.

Na dworze nawoływały się dzikie gęsi. Jak to Dolg recytował: „Jaka to tęsknota w wiosenną noc gna na północ ten ptasi klucz?”

Tęsknota Gorama była inna. Wzniosła i uduchowiona. Tak to w każdym razie odczuwał.

Mimo to przeżywał też fizyczną udrękę. Kodeks elity Strażników Świętego Słońca zakładał, że wszelkie pragnienia seksualne muszą być poświęcone dla wyższych celów: należący do elity Strażnik żyje wyłącznie dla Świętego Słońca i tylko jemu służy ze wszystkich swych sił. Również tak zwane samozaspokojenie uważane było za niegodne, energię należy zużywać w inny sposób, kierować ją na inne tory.

Goram zdławił westchnienie. Łatwo tak mówić tym, którzy ustanawiali reguły. Oni nie mieli przy sobie małej Lilji, która leży oto obok, taka strasznie pociągająca. Ugaszenie udręki przez samego siebie też było niemożliwe w ciasnej gondoli, Lilja mogłaby się obudzić i zastanawiać, co się dzieje.

Nareszcie wrócił Dolg, rozebrał się i położył do łóżka. Powinno się być takim jak on, bezpłciowym, niewrażliwym na obecność kobiet. Goram i Dolg powinni się zamienić…

Nigdy przedtem Goram nie miał żadnych problemów ze swoją płcią. Taki był dumny, że został wybrany na elitarnego Strażnika, z takim zapałem oddawał się swemu powołaniu, że sprawy płci nie miały dla niego najmniejszego znaczenia i traktował to jako coś naturalnego.

Dopóki nie spotkał Lilji. Bo wtedy natura upomniała się o swoje.

W końcu udało mu się zasnąć. I miał najbardziej podniecający sen w życiu. Zresztą, czego innego mógłby się spodziewać?

On, który nigdy nie był na polowaniu, znajdował się na jakimś rozległym, pokrytym śniegiem pustkowiu. Wołał swoich przyjaciół, należących do elity Strażników, ale jego głos odbijał się od nagich, również białych skał.

Nagle coś obok niego przebiegło. Czy to drapieżnik?

Goram zaczął ścigać zwierzę. Biegł tak lekko, jakby miał skrzydła, prawie leciał ponad białą ziemią. Teraz nie widział już zwierzęcia, słyszał natomiast przed sobą jego przerażający, świszczący oddech i biegł dalej z mocnym postanowieniem, że musi je schwytać.

Nie miał broni. Mimo to myślał o upolowaniu zwierzęcia, czuł się niczym ogarnięty wściekłością jaskiniowiec, który za wszelką cenę pragnie dopaść swoją zdobycz.

Głos zwierzęcia był coraz wyraźniejszy i nagle Goram znalazł się tuż przed nim. Bez namysłu rzucił się na zwierzę i…

To nie był drapieżnik. To Lilja, z przerażonym, błagalnym wzrokiem. Kiedy jednak oplótł ją ramionami, uspokoiła się i mógł robić z nią, co chciał.

To było cudowne, naprawdę cudowne, nigdy jeszcze nie przeżył niczego takiego.

Ocknął się nagle z bolesną świadomością, że nie jest w pomieszczeniu sam.

Cóż on wyprawia!

Ale Dolg i Lilja spali spokojnie. Goram nasłuchiwał chwilę dla pewności, potem odetchnął wolno z ulgą i wymknął się do małej kabiny prysznicowej w ich tak zwanej łazience. Było tam tak mało miejsca, że podczas kąpieli należało siedzieć na ławeczce przytwierdzonej do ściany, mimo to urządzenie bardzo się przydawało. W obawie, że szum wody obudzi przyjaciół, Goram umył się pospiesznie. Pod wieloma względami poczuł się oczyszczony, a ponieważ wiedział, że teraz już nie zaśnie, ubrał się bezszelestnie i wymknął na dwór.

Chłodny wiatr od bieguna studził jego rozpaloną twarz.

Wybacz mi, Święte Słońce, prosił w duchu. Nie pragnąłem tego, co przydarzyło mi się we śnie.

Ale sen bardzo mu pomógł, złagodził największe napięcie. Naciągnął więc podszyty futrem kaptur na nie do końca wysuszone włosy i głęboko oddychał polarnym powietrzem.

Było jeszcze bardzo wcześnie, wciąż trwała noc, ale rozwidniło się na dobre. Ptaki morskie i lądowe nawoływały się ochrypłymi głosami. Goram szedł przez jakiś czas po łące, na której kwiaty stały jeszcze pozamykane po nocy, a trawę pokrywała zimna rosa. Ale nigdzie ani śladu czarnego błota. Eliksir Madragów, w skład którego wchodzi również jasna woda, skutecznie usunął resztki złej mazi. Zresztą może to nawóz dla roślin?

Trudno powiedzieć.

Myślami powrócił do własnych problemów.

Może powinienem się wstydzić? Ale sen był taki cudownie piękny…

– O ty, Święte Słońce, przykro mi, ale kocham ją teraz jeszcze bardziej. Naprawdę jest mi pod wieloma względami o wiele bliższa.

Czy o to chodziło?

6

Lilja otworzyła oczy, może przez sen słyszała skrzypnięcie drzwi, kiedy Goram wychodził?

Jej wzrok natychmiast skierował się na łóżko w tylnej części kabiny. Gorama nie było. Lilja usiadła i wyjrzała przez okno.

Tam jest! Stał widoczny z daleka na tle jasnego nieba i patrzył na morze.

Lodowata dłoń zacisnęła się wokół serca dziewczyny, budząc dawną rozpacz i smutek. Jaki on jest bosko piękny, kiedy tak stoi na brzegu! Goram, jeśli chodzi o wygląd, nie należał do najprzystojniejszych Strażników, dla niej jednak nie było bardziej pociągającego mężczyzny. Była po prostu beznadziejnie zakochana, stracona na zawsze.

Pobiegła do maleńkiej łazienki, wzięła krótki prysznic, bez tego nie mogła się obejść. Lilja pragnęła być zawsze czysta i zadbana, na nic więcej nie mogła sobie pozwolić na tych pustkowiach.

Miała nadzieję, że Goram jeszcze nie wrócił.

Dolg obudził się także i zajął po niej „łazienkę Lilja ubrała się ciepło i wyszła.

Goram wciąż stał na brzegu. Ale, o rety, jak daleko odszedł od gondoli! Czy powinna go zawołać?

Pewnie by i tak nie usłyszał poprzez ptasi gwar.

Zaczęła biec. Tak bardzo chciała być z nim w ten piękny, przezroczysty niczym szkło poranek. Takie odnosiła wrażenie, choć chmury zwieszały się nisko, chyba samo powietrze było takie orzeźwiająco czyste i jasne.

Goram zobaczył ją i stał teraz, czekając.

Czyż w jego oczach nie pokazał się tego poranka jakiś specjalny błysk i ciepły uśmiech?

Wiatr próbował zerwać jej kaptur z głowy, mocniej więc zaciągnęła wiązanie.

Lilja wyjęła z kieszeni kamyk.

– Spójrz, jaki piękny wzór – powiedziała bez tchu.

Ostrożnie wziął od niej kamień i pochwalił znalezisko.

– Ale jakie ty masz lodowate palce! – zawołał. – Tutaj powinnaś nosić futrzane rękawiczki.

– Nie pomyślałam o tym – przyznała zawstydzona.

Goram ujął jej rękę i wsunął do swojej kieszeni. Trzymał ją mocno.

Jaka ciepła okazała się jego dłoń! Jak dobrze było ukryć w niej swoją! Lilja czuła, że kręci jej się w głowie i nie mogła zrozumieć, dlaczego.

Nie mówili nic więcej, uśmiechali się tylko do siebie nawzajem i szli brzegiem pod wiatr.

Goram był zaszokowany swoją reakcją na spotkanie z Lilją. Niemal wierzył, że nadal przeżywa swój sen, jego intymny nastrój i mało brakowało, a byłby ą do siebie przytulił. Co mogło stać na przeszkodzie teraz, kiedy znają się tak dobrze…

Niestety, to tylko iluzja, w dodatku surowo zakazana.

Jak to dobrze, że zdołał się opanować na czas i powrócił do rzeczywistości!

Ale też nic dziwnego, że Lilji zakręciło się w głowie! Goram nie zdawał sobie z tego sprawy, ale przez cały czas wysyłał w jej stronę sygnały właściwe tylko Lemuryjczykom. Wciąż trzymał w ręce drobną dłoń Lilji, ogrzewał ją w swojej głębokiej kieszeni, a ona czuła, jak bezgraniczna miłość przenika do jej świadomości. Nie była to zwyczajna miłość, to… Nie znajdowała innego określenia, jak „duchowa erotyka”. Czy coś takiego w ogóle istnieje?

Nie myliła się. To właśnie to. Specjalność Lemuryjczyków. Potrafią oni oddziaływać na partnera na wiele różnych sposobów. To tylko jeden z nich. Goram nie zdawał sobie sprawy z tego, co czyni. Po prostu jego miłość i najgłębsza tęsknota przenikały do serca i zmysłów Lilji.

To bardzo trudna sprawa dla młodej dziewczyny, wychowanej w surowych warunkach przez nieodpowiedzialnych rodziców w nieprzyjaznym mieście zwanym Małym Madrytem. Goram był jedyną miłością jej życia, wiedziała jednak, że nigdy go nie zdobędzie, więc znajdując się tak blisko niego czuła, że zbiera jej się na płacz.

Zastanawiała się, co też ojciec i matka by powiedzieli, gdyby ją teraz mogli zobaczyć. Matka, która zawsze tak bardzo uważała, żeby wszystko na zewnątrz wyglądało dobrze. Fasada, to dla niej najważniejsze. Nikt nie mógł się dowiedzieć o brutalnym zachowaniu męża w domu.

No, no, naprawdę powinni oboje zobaczyć teraz swoją córkę.

A zresztą nie, nie powinni. Lilja za nic by im nie opowiedziała o swojej niezwykłej przygodzie na powierzchni Ziemi daleko, bardzo daleko od cywilizowanych okolic.

Dlaczego gęsto zamieszkane obszary i wielkie miasta ludzie nazywają cywilizowanymi okolicami? Co może być piękniejszego niż ten stary Samojed, który został przy swojej chorej żonie, kiedy wszyscy ucieka li przed wielką grozą? Czy on nie jest cywilizowany.

Zapytała nieśmiało, czy nie mogliby zmienić kieszeni, bo chętnie ogrzałaby teraz drugą rękę.

Mogli, oczywiście.

Goram nie mówił wiele. Szczerze powiedziawszy w ogóle się nie odzywał. Był tak oszołomiony bliskością ukochanej, tym, że dotyka jej skóry, iż wszystkie słowa gdzieś się ulotniły. Wiedział, że nie ma do tego prawa, ale kto mu zakaże ogrzać zmarzniętą dziewczynkę?

Myśli jak szalone krążyły w głowie, nie znajdował dla nich żadnego oparcia. Święte Słońce… jest daleko stąd. Elitarni Strażnicy także, Goram jest sam, sam za siebie odpowiada, a jedyne, czego pragnie, to być z Lilją.

Na szczęście ona przerwała jego chaotyczne rozmyślania.

– Jakie to wszystko cudowne! – powiedziała ze smutkiem w głosie. – Jakbyśmy się znajdowali twarzą w twarz z wiecznością!

– Rozumiem, co masz na myśli, Liljo.

Oboje myśleli o tym, że prawie czterysta lat temu w tym miejscu Shira bawiła się z innymi dziećmi Samojedów.

Ona jednak nie była taka jak tamte dzieci. W jej żyłach płynęła też inna krew. Matka Shiry pochodziła z rodu Taran – gai, bocznej gałęzi Ludzi Lodu, a ojcem dziewczynki był Vendel Grip z Ludzi Lodu. Shira połączyła obie linie, tę znad Morza Karskiego i tę, która osiedliła się w Skandynawii.

Mar także jest z Ludzi Lodu. Z Taran – gaiczyków, którzy pewnie dawno temu zniknęli z mapy świata.

To bardzo dziwne uczucie chodzić teraz po tej samej ziemi. Nadzwyczajne, aż dech zapiera, kiedy się o tym pomyśli.

Dolg przyszedł do nich na brzeg i powiedział, że odczuwa coś podobnego. Przez jakiś czas stali w wielkim skupieniu, obserwując pustkowie i wsłuchując się w ptasie głosy oraz uderzające o brzeg fale.

Trudno było rozmawiać, musieliby do siebie krzyczeć, dali więc spokój. Zresztą powinni chyba wracać, starzy zbudzą się i będą może zaniepokojeni. Szli właśnie do gondoli, kiedy Lilja przystanęła.

– Ciii! Co to było?

Obaj mężczyźni również zwrócili uwagę na coś dziwnego. Ptaki zamilkły.

Odwrócili się wszyscy. Na niebie nie było widać ani jednego ptaka. Zdążyli jednak zauważyć, że coś pospiesznie ukrywa się między skałami na brzegu.

– Co u licha…? – mruknął Dolg. Goram popatrzył na Lilję.

– Powiedziałaś „Ciii! Co to było”, prawda? Czy miałaś na myśli ptaki?

– Nnnie – odparła. – Chociaż tak, ale najpierw słyszałam też inny dźwięk.

– Który sprawił, że ptaki umilkły?

– Na to wygląda.

– Opisz tamten dźwięk – poprosił Dolg.

Lilja zamyśliła się.

– To nie był jeszcze jeden krzyk pośród wrzasków ptactwa. To było… – dziewczyna zadrżała. – To było straszne, okropne! Jakby złowieszcze wycie przenikające człowieka na wskroś. Dochodziło jednak z bardzo daleka, trudno to określić czy opisać dokładniej.

– Bardzo sugestywnie to wyrażasz, Liljo – powiedział Dolg, a ona pokraśniała z dumy, słysząc jego pochwałę. – My z Goramem właśnie rozmawialiśmy i nie dosłyszeliśmy tego. Ptaki natomiast usłyszały.

– Skąd dochodził ów odgłos? – zapytał Goram.

Lilja rozejrzała się wokół, wszyscy troje jednak wiedzieli, w którą stronę się zwróci.

I rzeczywiście, pokazała na góry widniejące od wschodu. Tam, gdzie niegdyś znajdowało się Taran – gai. Teraz to tylko odnoga Uralu.

Stali przez jakiś czas i nasłuchiwali, nie usłyszeli jednak nic więcej. Lilja okropnie marzła, bo teraz Goram, zajęty czym innym, puścił jej rękę, a ona nie śmiała prosić o więcej.

– Patrzcie, pies biegnie – powiedział Dolg. – To znaczy, że nasi staruszkowie wstali. Chodź, chodź, mały przyjacielu!

Piesek machał radośnie swoim zakręconym ogonkiem, kołysząc się, biegł im na spotkanie.

– Widzisz, Liljo, idzie do ciebie, bo to ty rzucałaś mu wczoraj pod stół kawałki wielorybiego mięsa.

Zachichotała onieśmielona.

– Było takie okropnie twarde, nie mogłam pogryźć. Uff, chodźmy stąd! Wiatr znad Oceanu Lodowatego przenika mnie do szpiku kości!

Chata staruszków znajdowała się w okropnym stanie, wobec czego Goram zaofiarował się, że to i owo naprawi w podzięce za ich gościnność. Gospodarz przyjął jego propozycję z wdzięcznością, nie jest już taki sprawny jak w młodości, przyznawał. Żona czuła się tego dnia znacznie lepiej, mogła nawet z jego pomocą poruszać się po domu.

Dolg miał sporo pracy na pokładzie gondoli, trzeba było posprawdzać i naprawić aparaturę. Lilja też wzięła się za prace domowe, pozmywała po śniadaniu i chciała trochę posprzątać.

Od czasu do czasu zerkała ukradkiem na syna czarnoksiężnika.

Dolg zawsze odnosił się do niej życzliwie, ale był jakby nieobecny myślami. Ona mu się nie naprzykrzała, zresztą nie bardzo pojmowała, jaką rolę odgrywa w kręgu przyjaciół. Był to samotnik, typ outsidera, choć to może zbyt banalne słowa na określenie człowieka tak niezależnego, żyjącego według własnych zasad, niezwykłego.

Nigdy nie było wiadomo, co Dolg myśli ani co jest przyczyną smutku w jego wzroku. Nagle Lilja przypomniała sobie ten zmierzch na półwyspie Kamczatka i fragment wiersza, który Dolg recytował: „Jaka to tęsknota w wiosenną noc gna na północ ten ptasi klucz?”

Wtedy była zajęta sobą i Goramem. Swoją tęsknotą i jego, tą, którą mogła wyczytać w spojrzeniu ukochanego. Myślała też o tym jakimś pięknym wezwaniu, które każe dzikim gęsiom lecieć na zimną północ.

Teraz patrzyła na to inaczej. Teraz zastanawiała się nad sytuacją Dolga. Myślała o niewiarygodnym smutku i samotności w jego głosie, kiedy recytował tamte strofy. O jego przejmującej tęsknocie, o której przyczynach nikt nie pamiętał. Czego ona dotyczy? Za czym Dolg tak tęskni?

Wygląda tak strasznie młodo! Choć przecież Lilja świetnie wiedziała, że Dolg żył przez dwieście pięćdziesiąt lat wśród elfów i że w ogóle długość jego życia jest imponująca. Kiedy on się właściwie urodził? W początkach osiemnastego wieku? A teraz na Ziemi jest rok 2080. Oszałamiające! I przerażające!

Wycierając szklankę, zapytała niepewnie:

– Tęsknisz do elfów, Dolgu?

Spojrzał na nią zdumiony.

– Co? Nie, absolutnie nie!

Lilja bez słowa skinęła głową. On jednak uznał najwidoczniej, że jest jej winien bliższe wyjaśnienie. Dziewczynie nie przyszło jednak do głowy, że ucieszyło go jej zainteresowanie.

– Było mi u nich bardzo dobrze – powiedział. – Sto lat u nich mijało niczym dzień. Ale ich życie nie było moim, różniliśmy się bardzo, choć szczerze lubiłem te istoty.

Sprawiał wrażenie kogoś tak bardzo samotnego, że Lilja miała ochotę podejść i uściskać go lub pogłaskać po głowie. Ale nie dotyka się Dolga. Tego się po prostu nie robi.

Z drżeniem przypomniała sobie Shirę i Mara, którzy pozostali bezdzietni, ponieważ należą do wybranych. Dolg także jest jednym z wybranych, ale Shira i Mar mają przynajmniej siebie nawzajem. On nie ma nikogo.

Poraziła ją inna tragiczna myśl.

– Pomyśl, gdyby Oko Nocy też nie mógł mieć dzieci? – zastanawiała się głośno. – To by było straszne zwłaszcza dla jego młodej żony.

Dolg miał zdaje się pewne kłopoty z nadążaniem za jej tokiem rozumowania, zgadzał się jednak, że to by była tragedia. Skończył swoją pracę i zaprosił Lilję, żeby usiadła i porozmawiała z nim jeszcze trochę.

Zaproszenie przepełniło ją ogromnym szczęściem. Lilja siedziała i patrzyła na swego towarzysza. Na jego czarne loki, na cudownie piękną twarz z oczyma, w których kryją się stulecia niewyobrażalnego cierpienia i owa tajemnicza tęsknota.

Widzieli Gorama starającego się naprawić drzwi wejściowe do chaty dwojga staruszków; wciąż asystował mu uradowany piesek. Lilja nie wiedziała, że na jej policzkach wykwitły wielkie rumieńce, a oczy rozbłysły na moment promiennie. Zaraz jednak radość w niej zgasła.

Dolg jej nie dotknął, ale miała wrażenie, jakby położył rękę na jej dłoni, by dodać jej otuchy.

– Nie smuć się, moja mała! Dane ci jest coś wspaniałego i wielkiego, kochasz kogoś i on ciebie kocha.

Delikatność, zrozumienie, a zarazem ból w głosie Dolga sprawiły, że z oczu Lilji pociekły łzy.

– Ale to strasznie boli, kochać na odległość, nigdy nie móc mu powiedzieć o swoich uczuciach, nigdy mu tego nie okazać.

– Mogę to zrozumieć, chociaż nie do końca. Wiem, że ludzie odczuwają do siebie nawzajem pociąg, że łączą się, by przeżyć ze sobą całe życie, wiem, że to jest właśnie coś, czego ja nie mam, ale nie potrafię sobie wyobrazić, jakie uczucia temu towarzyszą. Marco i ja często filozofujemy na ten temat, no ale teraz znowu jestem sam, bez niego.

Czy to stąd się bierze jego smutek? Że jest kimś, kto stoi jakby na zewnątrz normalnego, ludzkiego życia? Że nigdy nie będzie mógł nikogo kochać?

Jakie to musi być dziwne, rozmyślała naiwnie. Nie była w stanie wczuć się w taką sytuację.

– Czy to właśnie za tym tęsknisz? – zapytała cicho.

Długo na nią patrzył. Kompletnie czarne oczy, jego lemuryjskie dziedzictwo, sprawiały, że zakręciło jej się w głowie. Nie zaczaruj mnie teraz, synu czarnoksiężnika, myślała. Nie doprowadzaj mnie do tego, bym zemdlała i upadła na podłogę lub zapadła w sen czy zrobiła coś równie niemądrego!

A właściwie to dlaczego wszyscy nazywają Dolga synem czarnoksiężnika, skoro on sam jest co najmniej równie wytrawnym czarnoksiężnikiem? Chociaż nie tego samego rodzaju, co jego ojciec, Móri.

– Dlaczego uważasz, że ja tęsknię?

Lilja patrzyła niepewnie. Czyżby powiedziała coś niestosownego? Dolg sam odpowiedział na swoje pytanie:

– Owszem, masz rację. Ale ja nie mogę o tym rozmawiać.

– Przepraszam – szepnęła.

– Och, kochanie, nie zrozumiałaś mnie. Ja nie mogę o tym rozmawiać z nikim, nawet z Markiem, to zbyt… skomplikowane!

Wyjrzał na moment przez okno i odetchnął głęboko.

– Ja wiem, że jest coś, co mnie bardzo pociąga. Rozpaczliwie za tym tęsknię, ale nie jestem w stanie sprecyzować, co to jest.

– Czy mogę ci zadać bardzo osobiste pytanie?

– Naturalnie!

– To chyba nie jest… śmierć? To znaczy, kiedy myślisz, kim jesteś?

Uśmiechnął się leciutko.

– Nie, to nie to. To coś bardziej… subtelnego. Coś, co ma związek z pochodzeniem. A zarazem coś więcej. Nie potrafię tego opisać. Ufam jednak, że pewnego dnia to odnajdę.

– Ja też mam taką nadzieję – szepnęła Lilja i nie przejmowała się już tym, że łzy spływają jej po policzkach.

– Goram to szczęśliwy mężczyzna – rzekł Dolg ciepło. – On tylko nie wie, co jest dla niego najlepsze. Myślę, że w końcu odzyska rozsądek. A teraz chyba do nas wraca.

Wstali, Lilja pospiesznie otarła łzy.

– Wiesz co, Dolg – powiedziała, pociągając nosem. – Są w tej podróży chwile, których nigdy nie zapomnę. Takie, jak tamten wieczór na Kamczatce. Albo jak ta rozmowa z tobą. I dziś rano, kiedy szliśmy brzegiem morza. To niezwykłe, że mogę te chwile przeżywać z tobą i z Goramem. Najpiękniejsze chwile mojego życia… sama nie wiem, jak mam je określić.

– Cieszę się, że zamiast Armasa jest z nami Goram – wyznał Dolg. – Armas nie był dla ciebie miły.

– E, niegrzeczny też nie był, po prostu nie zwracał na mnie uwagi. Rzeczywiście było mi z tego powodu przykro.

– Rozumiem. Wiem, że z Goramem też masz kłopoty, ale chyba wolisz go mimo wszystko?

– Milion razy! – zawołała Lilja rozgorączkowana. – To wielkie szczęście, że mogę być z wami dwoma!

– Dziękuję ci – roześmiał się Dolg i otworzył Goramowi drzwi.

Teraz każdy dzień Lilji był piękny i radosny z powodu miłości do Gorama, ale też pełen rozpaczy, że musi się tak obojętnie uśmiechać do ukochanego i nie może mu powiedzieć tego wszystkiego, co w niej aż goreje.

Ale Dolg ma rację, myślała. Nic tak znowu wielu ludzi płonie z miłości, a to z tego powodu, że nie mają komu jej ofiarować. Ja mam Gorama. I wiem, że on także mnie kocha, nawet jeśli nasza miłość jest skazana na śmierć.

Dużą gondolę postanowili zostawić u pary Samojedów. Zapowiedzieli im, że w razie niebezpieczeństwa mają się w niej schować. Goram pokazał staremu, jak się otwiera i zamyka drzwi, prosił też, by zabrali ze sobą pieska. Z reniferami jest nieco gorzej, muszą pewnie zostać w zagrodzie jak przedtem. Stary dostał też pistolet z usypiającymi nabojami i odpowiednie instrukcje. Bardzo dumny machał im na pożegnanie, kiedy wyruszali mniejszą gondolą.

Ten pojazd miał swoje zalety. Zwrotny niczym błyskawica, nie tak widoczny, mógł się przedzierać przez lasy i wąskie przełęcze.

Niestety, nie można było zabrać na jego pokład zbyt wiele sprzętu.

Lilja, podróżując ponad syberyjską tundrą, rozmyślała, że tędy właśnie Vendel Grip wędrował w stronę Taran – gai. Tutaj wiele lat później przybył Daniel Lind z Ludzi Lodu i spotkał straszne potomstwo Tengela Złego.

Tutaj chodził z delikatną Shirą, córką Vendela, po jasną wodę dobra. Tutaj, w pięknych sosnowych lasach Taran – gai, słyszano tajemniczą grę na flecie. I tutaj Mar, pomocnik Shamy, żył w górach, do których teraz oni zmierzają. Tu wreszcie po długich walkach Mar skapitulował, pokonał złe dziedzictwo, jakie przyniósł na świat, i z miłości do Shiry odwrócił się od Tengela Złego.

Szybko zbliżali się do gór Taran – gai.

Pod nimi leżały opuszczone domostwa. Znowu widzieli czarne błocko, rozpylali więc gęste obłoki eliksiru Madragów. A potem patrzyli, jak wszystko za nimi zielenieje i rośnie, jak bujna roślinność pokrywa czarną maź.

Wracajcie do domów, Samojedzi! Obejmujcie znowu w posiadanie swoją własność! Ziemia jest żyzna, zapewni wam nowe życie!

Jeśli tylko potrafimy rozprawić się z tym, co was śmiertelnie wystraszyło, zakończyła Lilja niezbyt optymistycznie swoje rozmyślania.

Gondola leciała teraz wolniej. Na chybił trafił zaczęli przeszukiwać zbocza gór, choć nie bardzo przecież wiedzieli, czego szukają.

Nie było na czym się oprzeć. Tylko jakieś pogłoski o trzech strasznych bestiach, o zagrożeniu, jakimś dalekim wyciu, które sprawia, że ptaki milkną i szukają schronienia.

Nawet gest starego, kiedy pokazywał „w tamtą stronę”, był dość niepewny.

Latali tam i z powrotem ponad niższymi szczytami. Przeszukiwali wąwozy, łączyli się z Faronem i przedstawiali mu swoje koncepcje, on jednak nic nie mógł zrobić z tego miejsca, w którym się znajdował. Mówił tylko, że się z nimi zgadza i że muszą wyjaśnić tę tajemnicę, nim ruszą w dalszą drogę na zachód. Powiedział wyraźnie: „Myślę, że to nasz obowiązek”.

Marco miał własne zajęcia. Podobnie Mar i Shira; z Mórim nie udało im się nawiązać kontaktu, choć próbowali wielokrotnie. Dolg był zmartwiony.

Czuli się wydani na łaskę tych pustkowi, opuszczeni. W tym morzu naturalnego piękna i grozy oprócz nich znajdował się tylko samotny, stary Samojed z żoną, piesek i dwa renifery.

Jeśli pogłoski o trzech strasznych bestiach są prawdziwe, to mała rodzina znajduje się w niebezpieczeństwie. A w takim razie obowiązkiem trojga wysłanników Królestwa Światła jest owo ukryte zagrożenie usunąć. Oglądając się za siebie na miejsce, które przedtem odwiedzili, zyskiwali wspaniałe dowody na działanie swojego eliksiru. Cały teren na wschód od najdalszych krańców Uralu, od gór do ludzkiej siedziby, przy której zaparkowali swoją dużą gondolę, pokryty był bujną roślinnością. Wszystkie czarne zanieczyszczenia zostały usunięte, podobnie śnieg i lód. Nigdy chyba jeszcze tundra nic była taka zielona jak teraz.

Goram wylądował na chwilę, by mogli poczuć atmosferę pięknej krainy, odetchnąć świeżym powietrzem i zebrać myśli.

Wyszli, usiedli na nagiej skale i wciągali do płuc zapach szpilkowego lasu. Nasłuchiwali.

W tym bajkowym lesie nie było już słychać tarangaiskich flecistów. Magiczny płyn Madragów też tutaj nie dotarł, ziemia była pokryta czarnym błotem.

Taran – gaiczycy, nieszczęśliwi kuzyni Ludzi Lodu zamieszkujący nad Morzem Karskim, wymarli już w osiemnastym wieku. Ani Shira, ani Mar jako obciążeni przekleństwem rodu nie mogli mieć dzieci. Ściśle biorąc, Shira nie mogła ich mieć dlatego, że została wybrana jako ta, która ma pójść do źródła jasnej wody. Mar natomiast dlatego, że znajdował się we władzy Shamy. Był jego najbardziej oddanym pomocnikiem. Później, kiedy walka dobiegła końca i oboje odzyskali wolność, było już za późno. Zostali naznaczeni na całe życie. Dwoje jurackich dzieci, które wzięli na wychowanie, nie miało w żyłach krwi Ludzi Lodu.

– W lesie powinny się teraz znajdować wiosenne ptaki – powiedział Dolg cicho.

Goram i Lilja wytężyli słuch. Cisza była aż gęsta. Ze strachu?

– Ruszamy – zdecydował nieoczekiwanie Goram, jakby w ten sposób pragnął uwolnić się od tej niezwykłej, ciążącej wszystkim ciszy.

Polecieli więc dalej wzdłuż górskiego łańcucha. Lilja musiała przecierać oczy, zmęczyło ją to nieustanne czujne wypatrywanie i nasłuchiwanie.

– Zaczekaj! Zaczekaj! – zawołał nagle Dolg. – Patrzcie w dół! Na te poszarpane zbocza, pokryte zwałami kamieni i brudnym śniegiem. Czy nie widzicie tam niczego dziwnego?

Czegoś, czego tam nie powinno być? Owszem, Goram i Lilja też mieli takie wrażenie, ale nie potrafili powiedzieć, co im w tym krajobrazie przeszkadza.

Goram podleciał bliżej, opuścił gondolę.

Nie powinien był tego robić.

To, co Dolg odkrył, wysoki, nieforemny wzgórek, który nie pasował do terenu, nagle się podniósł, w szalonym tempie rozwinął się w ogromną postać, która zamachnęła się bardzo długą ręką i chciała ściągnąć w dół gondolę. Pojazdem rzuciło gwałtownie.

7

Uratował ich błyskawiczny manewr Gorama, który najpierw uskoczył w bok, a następnie uniósł gondolę wyżej. Gładki bok pojazdu wysunął się z łap napastnika.

– Oj – zawodziła przerażona Lilja. – Gzy gondola jest uszkodzona?

Dolg wyjrzał na zewnątrz.

– Myślę, że nic się nie stało – uspokajał pozostałą dwójkę. – Parę zadrapań po żelaznych palcach, nic •więcej.

Goram krążył nad okolicą. W szerokiej rozpadlinie widzieli zamarznięty wodospad. Potwór jednak zniknął, widocznie skrył się w jakiejś skalnej szczelinie.

– Co to było? – zapytała Lilja pobladłymi wargami.

– No właśnie, sam chciałbym wiedzieć – westchnął Goram. – Dolg, ty go widziałeś chyba najwyraźniej. Ja siedziałem przy sterach, a Lilja na pewno zamknęła oczy ze strachu.

Jak ten Goram zawsze wszystko zauważy!

– To było… – Dolg szukał odpowiednich słów. – To było jakieś kolczaste. Jak ryba z wielkimi kolcami na grzbiecie. Miało jednak ludzką postać. Twarz… Czy może raczej rybi pysk, wiecie, z kośćmi wokół warg, tak bym to określił. I małe, ciemne oczka.

– To była pionowa postać, czy może taka jak czworonogi? – pytał Goram.

– Ty chyba uważasz, że ja miałem czas mu się przyglądać, studiować jego wygląd – uśmiechnął się Dolg także dość blady. – Chociaż tak, masz rację, to była pionowa postać.

– A ja przez ułamek sekundy widziałam rękę – wtrąciła Lilja z zapałem. – To coś miało błony pławne między palcami.

Goram skinął głową.

– A więc jest tak, jak myślałem, to istota związana z wodą. Widzieliście wodospad, prawda? Teraz jest zamarznięty, ale z pewnością spod warstwy lodu wypływa jednak trochę wody. No dobrze, trzeba przygotować aparat fotograficzny na wypadek, gdybyśmy mieli spotkać owego stwora jeszcze raz. Lilja, to będzie twoje zadanie!

Lilja była jak sparaliżowana, zarówno na ciele, jak i na umyśle. Czy zdoła wykonać takie polecenie?

– Dobrze – wyjąkała. – Będę gotowa. Gorączkowo zaczęła szukać najlepszego aparatu. Który powinna wziąć?

Goram zdecydowanym ruchem wyjął odpowiednie urządzenie ze skrzyni i włożył w ręce dziewczyny.

Uff, czy on zawsze musi zauważyć jej bezradność?

Ale nie było to takie trudne, twarz Lilji odzwierciedlała wszystkie jej uczucia i nastroje.

Przez chwilę krążyli nad wodospadem, tym razem nieco wyżej, ale nie dostrzegli najlżejszych nawet oznak jakiegokolwiek życia.

W końcu Goram zrobił zwrot i skierował gondolę w stronę niedalekiego płaskowyżu, gdzie wylądowali w bezpiecznej odległości od groźnego stwora. Siedzieli w gondoli i opracowywali nowy plan, nieco wytrąceni z równowagi ostatnimi przeżyciami.

– Podobno były trzy sztuki – westchnął Dolg. – No, niezbyt radosne perspektywy!

– To prawda – przyznał Goram. – Ale chyba rozumiecie, co oznacza ich obecność?

– Czyżbyśmy przez cały czas nie zdawali sobie z tego sprawy? – oburzył się Dolg.

– Masz rację – zgodził się znowu Goram.

Lilja natomiast nie nadążała za tokiem ich rozumowania, nie odzywała się więc. Szybko pojęli jej zakłopotanie i Dolg wyjaśnił:

– Kiedy Marco doprowadził do zniszczenia źródła złej wody, tutaj, na Morzu Karskim, doszło do strasznego wybuchu, prawda?

– No tak – przytaknęła Lilja. – Całe to czarne paskudztwo przebiło się przez skorupę Ziemi i wyleciało w powietrze.

– Otóż to. Co jednak wiemy na temat źródła zła tutaj poza Taran – gai?

– Niewiele – odpowiedział Goram zamiast Lilji, ponieważ ona nie znajdowała żadnej odpowiedzi. – Wiemy, że Tengel Zły dotarł do Taran – gai i stał się ucieleśnieniem zła. Ale czy tylko on jeden?

– W Górach Czarnych widzieliśmy tę obrzmiałą kobietę. Ale to było we wnętrzu Ziemi, więc się nie liczy.

Dolg skinął głową.

– Tutaj Tengel Zły był chyba jedynym, który dotarł do źródła, miał w sobie bowiem wystarczająco dużo zła, by samodzielnie tego dokonać. Ale próbować musiało wielu! Wielu musiała wabić perspektywa uzyskania władzy nad światem, a w dodatku zapewnienia sobie życia wiecznego. Myślicie tak samo jak ja?

W końcu Lilja pojęła, o co chodzi.

– Uważasz, że ktoś mógł próbować, ale został zatrzymany w pół drogi? W takim razie jednak powinien był umrzeć!

– Większość na pewno. Ale załóżmy, że kilkorgu udało się przeżyć. Że być może zdołali przekroczyć granicę nieśmiertelności i potem już nie mogli umrzeć!

– Troje – rzekła Lilja w zamyśleniu.

– No właśnie – potwierdził Dolg. – I w wyniku eksplozji Marca znaleźli się na powierzchni Ziemi.

Zaległa ponura cisza.

Lilja wpadła na pomysł:

– A gdyby im tak sprawić prysznic? Chlusnąć na nich solidną porcją eliksiru Madragów, przemienić ich w sympatyczne stworzenia.

Dolg westchnął.

– Właśnie przed czymś takim przestrzegali nas i Madragowie, i Marco. Eliksir nie atakuje czystego zła. A ponieważ znajduje się w nim materii pochodząca ze Świętego Słońca, preparat mógłby zadziałać dokładnie odwrotnie. Złe istoty stałyby się jeszcze gorsze.

– Nie, to rzeczywiście niemiłe – rzekła Lilja naiwnie.

– Na szczęście wygląda na to, ze nie doszły dalej niż tutaj – mruknął Goram.

– Na razie spotkaliśmy tylko jednego – ostrzegł Dolg. – Dwa pozostałe mogą się znajdować nawet bardzo daleko stąd.

– Tak, ale wszystko wskazuje na to, że są zależne od wody.

– Tak jest! I właśnie dlatego powinniśmy bardzo dokładnie zbadać wodospad, zobaczyć, czy są tam jakieś ślady.

Goram głośno myślał:

– Może na drodze do źródła, w grotach, znajduje się jakieś podziemne jezioro? Może zostały tam z jakiegoś powodu uwięzione i powoli przekształciły się w stworzenia wodne?

– A czy nie sądzisz, że możliwość wyjścia na zewnątrz nadarzyła się już wtedy, kiedy Shira znajdowała się w grocie jasnej wody? – zapytał Dolg. – Pamiętacie przecież, że Góra Czterech Wiatrów pogrążyła się w morzu i już nigdy nie wyłoniła się na powrót.

– To możliwe. Ale żeby troje naraz?

– Czy to, co widzieliśmy, mogło kiedykolwiek być człowiekiem? – protestowała Lilja.

– Niewątpliwie. Zło znajdujące się w grotach, a także w nich samych, dokonało reszty.

Znowu zaległa cisza.

– No… to co teraz zrobimy? – zapytała w końcu Lilja.

Dolg westchnął.

– Nie mamy wyboru, musimy wracać do wodospadu. Uff, co takiego zatrzymuje gdzieś Shirę i Mara?

– Oni też nie mogliby tu zdziałać za wiele – rzekł Goram. – Potrzebujemy pomocy wielu duchów.

– Tak. Tylko że wszystkie duchy są zajęte problemami rozwiązywanymi przez Marca.

– Nie wszystkie – zaprotestował Goram. – Duchy czterech żywiołów pracują w norweskich górach, to prawda, ale pozostały duchy Móriego, po pracy w Zurychu są teraz wolne.

Dolg przeliczał w myśli duchy ojca, zastanawiał się, które mogłyby być tutaj przydatne.

– Owszem, dla kilku z nich znajdzie się u nas zajęcie – rzekł na koniec.

Goram wezwał Farona i otrzymał przygnębiającą odpowiedź, że wszystkie duchy znajdują się na Ziemi, gdzie razem z Shirą, Marem i wieloma innymi szukają Móriego, Berengarii i Armasa, którzy zaginęli!

– Och, nie – jęknęła Lilja.

– No tak – rzekł Dolg ponuro. – To teraz już wiemy, która grupa ma kłopoty.

Lilja i Goram milczeli. Wielka szkoda, że coś się stało z Armasem i Berengaria, najgorsze jednak, że chodzi również o ojca Dolga.

Starali się okazać swemu przyjacielowi jak najwięcej współczucia.

– Nigdy jeszcze nie słyszałem, żeby Faron był taki… poruszony – stwierdził Goram z niepokojem. – To niezrozumiałe zniknięcie całej grupy musiało zrobić na nim głębokie wrażenie.

Dolg, pochłonięty własnymi myślami, nie odpowiadał.

– Podobno Faron zamierzał sam udać się na Ziemię – ciągnął dalej Goram. – W końcu mu jednak odradzono.

– To dobrze, bo jako Obcy byłby szczególnie narażony.

Dolg jednak miał własne zmartwienia. Jego ojciec, czarnoksiężnik Móri, nie mógł tak po prostu zaginąć. Już dwa razy do tego dochodziło i zawsze wtedy leżał głęboko pod ziemią, pogrzebany za życia. Nie wolno dopuścić, żeby się to stało jeszcze raz.

Za pierwszym razem sam Dolg, jeszcze jako mały chłopiec, uratował Móriego. W drugim przypadku to Marco tchnął w niego nowe życie.

A gdyby to się miało powtórzyć? Dolgowi pociemniało w oczach, nie był w stanie słuchać toczącej się obok rozmowy.

W końcu dotarło do niego, co zamierzają. Muszą wrócić do zamarzniętego wodospadu, zaczaić się na tę istotę i…

No właśnie, i co?

– Czyście to dobrze przemyśleli? – zapytał.

– Nie – przyznał Goram. – Ale czy masz lepszy pomysł?

Dolg, oczywiście, żadnego pomysłu nie miał. Goram liczył na to, że gdyby prysnęli kroplę eliksiru na lód na wodospadzie, to ona go stopi i wtedy będą mieli lepszy widok.

Dolg spoglądał na ciemne chmury gromadzące się na horyzoncie. Zauważył, że przesuwają się coraz bardziej w ich stronę.

– Czy nie lepiej byłoby wylać tę kroplę z gondoli?

– Owszem – odparł Goram. – Ale w takim razie istota będzie miała czas zniknąć, zanim zdążymy się do niej dostać. Czy też do nich. Są przecież trzy.

Dolg nadal odnosił się do tego sceptycznie, jak bowiem Goram zamierzał podporządkować sobie trzy nieśmiertelne wodne potwory?

– Mamy przecież pistolety ze znieczulającymi nabojami – wyjaśnił Goram.

Dolg pokręcił głową.

– Mam nadzieję, że wiesz, co robisz. Poza wszystkim nikt absolutnie nie przypuszczał, że na Ziemi napotkamy takie potwory! Naprawdę nieźle wpadliśmy!

Ciężkie chmury wisiały teraz nad ziemią nisko niczym mgła, powoli spowijały las, przez który Lilja, Dolg i Goram mieli przejść. Chmury, jak się okazało, były śniegowe. Śnieg początkowo zaczął padać leciutkimi płatkami, w miarę upływu czasu jednak gęstniał w zadymkę, tłumił głosy ludzi, które brzmiały bezdźwięcznie i głucho jak w tunelu.

Śnieg od dawna nie stanowił już dla Lilji tak wielkiej sensacji jak w pierwszych dniach na Ziemi. Znajdowali się przecież przez cały czas na północ od sześćdziesiątego równoleżnika i cokolwiek by mówić o oznakach wiosny, to przychodziła tu ona późno. Las, w którym się znajdowali, początkowo wolny był od śniegu, przynajmniej korony drzew, na ziemi zaś leżało to obrzydliwe czarne paskudztwo. W żlebach i miejscach zacienionych nadal zalegała skorupa niebieskawego, lśniącego lodu.

Teraz jednak pojawił się śnieg. I padał okropnie gęsty.

Nagle wszyscy troje zatrzymali się. Popatrzyli po sobie.

– Co to? – wyszeptała Lilja, szukając ręki Gorama. On natychmiast ujął jej dłoń, chciał ją uspokoić, chociaż sam był przerażony.

8

Usłyszeli jakiś dźwięk. Szeleszczący, syczący, coś jak ostrzeżenie. Lilja miała nawet wrażenie, że słyszy też groźne słowa, ale to pewnie tylko pobudzona wyobraźnia podsuwała jej takie przekonanie.

Stali wysoko w lesie, śnieżna zadymka wciskała się między drzewa niczym lepka wata. Nieco w bok od nich wzdłuż górskiej ściany rozciągało się osypisko wielkich kamieni, które musiały stoczyć się z gór. Ogromne głazy leżały jeden na drugim. To właśnie stamtąd przyszło owo przerażające ostrzeżenie.

– Nigdzie tutaj nie ma wody – stwierdziła Lilja.

– Nie – powiedzieli równocześnie obaj mężczyźni tak samo cicho.

Znowu rozległ się szelest, niczym stąpanie wielu lekkich stóp.

– Wziąłeś aparat fotograficzny, Goram? – zapytał Dolg.

– Tak, ten do robienia zdjęć w ciemnościach.

– Znakomicie!

Goram był najodważniejszy, zaczął się wspinać po kamieniach.

– Bądź ostrożny – błagali Dolg z Lilja.

Goram zapalił reflektor i wypatrywał między kamieniami. Lilja stała jak na szpilkach. Wbijała palce w ramię Dolga tak mocno, że na pewno będzie miał siniaki.

– Te kamienie zalegają bardzo głęboko – poinformował Goram. – Rumowisko jest wielkie, w dole mnóstwo różnych przejść i korytarzy. Ciągną się daleko w głąb, nie widzę, jak daleko.

– Zejdź stamtąd – błagała Lilja nerwowo.

Goram nie odpowiadał, zgasił reflektor, ujął aparat fotograficzny. W tej samej chwili pod kamieniami znowu zasyczało, zabulgotało, zaszeleściło. Obrzydliwe dźwięki zbliżały się bardzo szybko. Goram uniósł aparat w górę i nacisnął spust, potem zeskoczył z kamienia i wrócił do przyjaciół.

– Chodźcie! Nie wiem, czy udało mi się zrobić zdjęcie, ale musimy się stąd zbierać!

Złapał Lilję za rękę i wszyscy pobiegli. Dolg jeszcze się obejrzał.

– Cokolwiek to było, nie wyszło na powierzchnię.

– Wiem o tym. Zatrzymało się tam na dole w pół drogi.

– Chciało nas tylko przestraszyć?

– Chyba ostrzec. Następnym razem uderzy.

– To była tylko jedna istota? Zdawało się, że jest tego mnóstwo – wykrztusiła Lilja. Miała problemy, żeby nadążyć za mężczyznami.

– Tylko jedna.

– Ale to coś dużego? – zapytał Dolg.

– Mniej więcej naszego wzrostu.

W końcu się zatrzymali, choć nie bardzo wiedzieli, gdzie są. W każdym razie nie w pobliżu gondoli, a Lilja tak by chciała się teraz w niej znaleźć, w przytulnym, bezpiecznym pomieszczeniu. Ale wszędzie wokół był tylko nieznajomy las.

– Wywołaj zdjęcie! – polecił Dolg.

Goram natychmiast to zrobił, wszyscy przestraszeni wpatrywali się w fotografię.

Nie udało mu się uchwycić zbyt wiele. W ciasnym korytarzu, pośród wielkich kamieni, widać było wściekłą, wykrzywioną kobiecą twarz.

To wszystko, reszta kryła się za kamieniami.

Pierwszy odezwał się Dolg:

– W takim razie mamy numer dwa.

– To znaczy, że numer trzy może się znajdować gdziekolwiek – westchnęła Lilja.

– Otóż to – potwierdził Goram.

Stracili poczucie kierunku. Kiedy wyruszali, żadne nie pomyślało, by zabrać kompas.

Śnieżyca była teraz gęsta niczym ryżowy pudding. Goram surowo nakazał im trzymać się razem, nikomu nie wolno nawet na krok oddalić się od reszty.

Wodny potwór, kobieta o groteskowej, odpychającej twarzy i coś trzeciego, czego jeszcze nie znają. To wszystko może się znajdować tuż – tuż, dosłownie za każdym drzewem.

Osypisko bowiem było rozległe. Kiedy jeszcze było cokolwiek widać, majaczyło im daleko wzdłuż górskich zboczy.

Żadne nie wiedziało też, w której stronie może się teraz znajdować wodospad.

Najgorsze było jednak to, że nie mieli pojęcia, dokąd się kierować, by dotrzeć do gondoli. Kiedy ją opuszczali, wydawało im się, że stoi wysoko, z daleka widoczna, a widoczność była znakomita, w żadnym razie nie mogli przeoczyć swojego pojazdu. Dlatego nie wzięli kompasu ani żadnego innego wyposażenia.

Ale teraz…?

Wszystkie wzniesienia, na które się wspinali, były puste. Ogarniała ich rozpacz. Żadnej gondoli, żadnego domu dla samotnych mieszkańców Królestwa Światła zagubionych w obcym świecie, w którym śnieg tłumi wszelkie dźwięki, wdziera się za kołnierz, oślepia.

Lilji zmarzły nogi, ale nie miała odwagi o tym powiedzieć. Człapała po coraz grubszej warstwie śniegu, śmiertelnie przerażona, że mogłaby stracić z oczu towarzyszy.

– Ciii! – syknął nagle Goram, chociaż nikt nic nie mówił. Przystanął, reszta poszła za jego przykładem. – Czy mi się zdaje, czy gdzieś kapie woda? Jak spod zamarzniętego wodospadu?

Nasłuchiwali wszyscy.

– Tak – stwierdził Dolg. – Wróciliśmy na dawne miejsce.

Nagle zauważyli, że coś się dzieje.

Ziemia uginała się lekko, jak pod skradającymi się, ciężkimi krokami. Niczego więcej nie zdążyli zarejestrować, Goram i Dolg bowiem zostali z wielką siłą odepchnięci na boki, każdy w swoją stronę, a Lilję uniosły w górę czyjeś oślizgłe ramiona.

Pierwsza absurdalna myśl, jaka przyszła jej do głowy, podyktowana była przez poczucie winy: Co ja znowu narobiłam moim przyjaciołom! Nie mają ze mnie żadnego pożytku, same kłopoty!

W końcu jednak zaczęło do niej docierać, co się stało: Napastnik niesie ją do wodospadu. Trzeba działać!

Wściekle krzycząc, szarpała się i wyrywała lepkiej postaci, która ją uprowadziła, ale wszelkie protesty na nic się nie zdały. Usłyszała, że Dolg woła: „To ten pierwszy! Wodny potwór!”

Ale nie biegli za nią. Dlaczego nie gonią potwora?

W tej samej chwili otrzymała odpowiedź. Dotarł do niej głos Gorama:

– Biegnij za nimi! Ja dam sobie radę. Odnajdź Lilję! Na Święte Słońce, Dolg, ratuj ją, błagam cię!

A więc Goram jest ranny, to się stało podczas upadku. A Dolg nie wiedział, komu najpierw pomagać. Tak, ale teraz już słychać jego szybkie kroki na śniegu.

Och, pomóż mi, pomóż mi, myślała Lilja z sercem w gardle. Jedyne, co mogła zrobić, to krzyczeć przez cały czas, żeby Dolg wiedział, gdzie jest. Goram, Goram, chyba nic poważnego ci się nie stało? Boże, a ja nie mogę się tobą zająć!

Tymczasem potwór znalazł się niepokojąco blisko wodospadu. O rany, ależ on cuchnie! Zepsutą rybą i gnijącymi wodnymi roślinami, ledwo mogła oddychać, odór był dławiący. Zbliżali się do głębokiej rozpadliny, do której wpadała woda z wodospadu. Nawet teraz nie była zamarznięta, potwór w każdej chwili mógł się w niej zanurzyć i zniknąć razem z Lilją.

Goram, Dolg, pomóżcie mi, teraz jest ze mną naprawdę źle! Zaczęła myśleć jaśniej. Wiedziała, że ma przy sobie aparacik mowy wynaleziony przez Madragów. Spojrzała więc prosto w przepastne, ohydne ślepia, które lśniły złowrogo tuż nad jej głową. O Boże, nie dam rady! Kręciło jej się w głowie, miała mdłości, zebrała jednak resztki sil, jakie jej jeszcze zostały.

– Czy nie wiesz, że ja nie mogę żyć w wodzie? – syknęła. Jej głos zabrzmiał znacznie śmielej, niż przypuszczała. Tak naprawdę bowiem była roztrzęsiona jak galareta.

Potwór wielkimi skokami zbliżał się do wody.

– Ty chyba też niegdyś byłeś człowiekiem – spróbowała znowu.

Znajdowali się teraz nad samą wodą, Lilja była śmiertelnie przerażona, ale chociaż się bardzo starała, nie potrafiła wyrwać się z objęć potwora.

Poza tym beznadziejnie wplątała się w długie, przypominające morską trawę włosy, które potworowi sięgały do łydek.

Nagle z gardła monstrum wyrwały się jakieś ochrypłe, gulgoczące dźwięki. Była to najwyraźniej jego mowa. W każdym razie do Lilji dotarło:

– Ja mogę! To i ty też!

– Nie! Utopię się!

– Skłoń go, żeby stał spokojnie, Lilja! – zawołał Dolg. – Nie mogę wycelować!

– Zaczekaj! – wrzasnęła do potwora, a on rzeczywiście na moment się zatrzymał. Lilji wydawało się, że trwa to wszystko wieczność.

Potwór nie był taki wysoki, jak im się początkowo wydawało. Miał natomiast przerażająco długie łapy, dlatego udało mu się dosięgnąć do nisko lecącej gondoli. Człowiek – ryba wyprostowany mógł mierzyć sobie od dwóch do trzech metrów wysokości i nie ulegało wątpliwości, że był to osobnik męski, widać to było nawet pod tymi trawiastymi włosami.

Nietrudno zgadnąć, dlaczego uprowadził właśnie Lilję. Nawet taka niewinna dziewczyna zdawała sobie z tego sprawę.

W tej trwającej wieczność chwili spojrzała prosto w jego straszną, podobną do rybiego pyska gębę, ociekającą wodą. Prosto w dwoje dziwnych oczu.

Zza zasłony śniegu ukazał się Dolg z pistoletem gotowym do strzału.

– Nie strzelaj! – krzyknęła zdławionym głosem.

– Puści cię natychmiast, gdy tylko środek znieczulający dotrze do jego krwi.

– Nie, nie! – krzyknęła ostrzegawczo, ale było za późno. Dolg już strzelił.

Lilja z łoskotem upadła na ziemię, kiedy łapy potwora utraciły siłę. Słaniając się na nogach, dotarł do wody, wpadł do niej głową w dół i zniknął.

– Utonie! – krzyczała Lilja.

– Nic mu się nie stanie. To stworzenie wodne! Ale szkoda, że nam umknął. Mieliśmy szansę, żeby go unieszkodliwić na zawsze, choć nie wiem, czy by nam się to udało. W każdym razie możliwość przepadła.

Lilja wpatrywała się w rozpadlinę, czarny krąg otwartej wody majaczył w śnieżycy. W tej chwili potwór mógł się znajdować już bardzo daleko od nich.

Bezradnie odwróciła się do Dolga.

– Dziękuję za uratowanie mi życia – powiedziała z rozpaczą w oczach. – Ale widzisz, ja myślę, że popełniliśmy błąd.

Kiedy Dolg chciał zaprotestować, dodała szybko:

– Tak, tak, miałeś rację, że nie pozwoliłeś, by zabrał mnie ze sobą do wody. Ale ja w jego oczach widziałam coś…

Umilkła i zastanawiała się przez chwilę. W lesie panowała wielka cisza, słychać było tylko szum strużki wody pod zamarzniętym wodospadem.

– Wiesz, Dolg, może to głupie, ale ja pamiętam parę słów o wodnym trollu, takim co to się ukrywa w wodospadach, w zakolach rzek, gra na skrzypkach i w ogóle.

– Wiem, wiem – zawołał Dolg. – Przecież mieszkałem w Norwegii. Jakie to słowa?

Lilja starała się przypomnieć sobie dokładnie i zaczęła wolno recytować: „Nagle zobaczyłem go pośrodku grzmiącego wodospadu. Pół ryba, pół człowiek, srebrzyście biały z zielonym odcieniem, jak woda wokół niego; oczy mu płonęły niczym żarzący się w popiele ogień, wstrętne, a zarazem niezwykle przyciągające, było w nich zło, samotność, tęsknota… A może to tylko księżyc odbijał się w mokrych skałach przy wodospadzie? Dziś nie umiem powiedzieć.”

Dolg miał bardzo sceptyczną minę.

– Chciałaś mnie przekonać, że on, ten twój wielbiciel, był sympatyczny?

– Nie, był potworny. Ale, widzisz, ja otrzymałam coś w rodzaju odzewu. Bardzo silne wrażenie, jakby… Tak, jakby chciał powiedzieć „żałuję”.

– Że cię złapał i uprowadził?

– Nie, nie, aż tyle sumienia chyba w nim nie ma. Nie, myślę, że zamknięty w grotach miał mnóstwo czasu na zastanowienie się. I teraz żałuje, że szukał źródła zła.

Spojrzenie Dolga wyrażało powątpiewanie.

Ona jednak dzielnie brnęła dalej:

– Może on nie zaszedł zbyt daleko?

– Żeby stać się nieśmiertelny, musiał być blisko źródła.

– No tak – bąknęła Lilja zmieszana. – Podważyłeś moją teorię. Myślałam, że eliksir Madragów mógłby podziałać na niego oczyszczająco.

Wspinali się teraz na zbocze, Lilja przodem, bardzo się spieszyła, zaniepokojona losem i zdrowiem Gorama. Strasznie się bała.

– Jesteś dziewczyną o gorącym sercu, Liljo – powiedział Dolg. – Ale czy pomyślałaś, co by się stało, gdyby ten potwór cię nie puścił? Sądzę, że Goram nie byłby uszczęśliwiony, przecież chce cię mieć dla siebie.

Po raz pierwszy ktoś wyraził możliwość erotycznego związku między Lilją i Goramem, dziewczyna zaczerwieniła się więc po korzonki włosów. Na myśl o tym cale ciało zrobiło się dziwnie ciężkie. Oczywiście, sama wyobrażała sobie różne rzeczy, ale żeby ktoś mówił o tym tak otwarcie…?

– Ja… w ogóle nie myślałam o konsekwencjach – przyznała cicho. – Ale co się stało Goramowi?

– Myślę, że wygląda to lepiej, niż się na początku wydawało. Wbił stopę pod korzeń drzewa i przewrócił się na plecy, o własnych siłach nie mógł się wydobyć z pułapki. Baliśmy się, że mógł sobie uszkodzić kostkę, ale ja nie mogłem się nim zajmować, bo przecież musiałem ratować ciebie.

Dolg miał taki niezwykły, cudowny uśmiech. Lilja kochała na niego patrzeć. Odpowiedziała mu również pełnym wdzięczności uśmiechem.

W górze, na krawędzi rozpadliny, odwróciła, się żeby jeszcze raz popatrzeć, ale śnieg przesłaniał widok. „Wszystko wokół było białe, tylko tu i ówdzie pojawiał się niebieskawy cień. Może to skala, może otwarta woda, nie wiadomo.

Czy postąpiliśmy słusznie? zastanawiała się. Była pełna wątpliwości.

Nagle zdjął ją lęk. Goram jest sam, ranny, a po lesie błąkają się potwory! Co by to było, gdyby jeden z nich…?

Półprzytomny z bólu Goram leżał na ziemi prawie całkiem przysypany śniegiem.

Upadł na jakiejś pochyłości i znajdował się teraz w okropnej pozycji, z głową w dół, ze skręconą stopą wbitą pod korzeń i zaklinowaną tak, że w ogóle nie mógł nią poruszyć, nie mógł też zmienić pozycji na nieco znośniejszą.

Ale teraz nie miało to znaczenia, myślał tylko o Lilji, która została uprowadzona przez przerażające monstrum.

Jego Lilja. Jedyna miłość Gorama, której mimo wszystko będzie się musiał wyrzec.

Ale żadne z tych szlachetnych obietnic, powołanie, cnota i tak dalej, nic się teraz nie liczyło. Jedyne, czego pragnął, to móc jej powiedzieć, jak bardzo ją kocha, jak bardzo za nią tęskni w chwilach samotności, jak dręczy go niepewność, co jest właściwe oraz jak powinien postąpić. I jak to trudno być tak blisko niej podczas wyprawy, a nie móc wziąć jej w ramiona, przytulić, zamknąć ją w nich na wieki.

Jego wielka tęsknota. A zaczęło się przecież od przyjaźni, bez wielkiego zainteresowania. Owa tęsknota wciskała się podstępnie do serca, w końcu wypełniła je po brzegi, i teraz w każdej chwili życia Goram może myśleć tylko o jednym: Lilja, Lilja, gdzie jesteś? Wróć, żebym mógł cię jeszcze raz zobaczyć!

Być z nią na tej samej wyprawie! Przecież na początku tak strasznie się bronił, nic to jednak nie pomogło. Tęsknił, przeklinał, tęsknił jeszcze bardziej, pragnął ją widzieć i wiedział, że tej tęsknoty nigdy nie uciszy.

Widywać ją każdego dnia. Mieszkać w tej samej, ciasnej gondoli. Siedzieć obok niej przy ognisku w niebieskawym świetle wiosennego wieczoru, kiedy lody pękają z trzaskiem, a dzikie ptaki nad morzem wykrzykują własną tęsknotę, a on od czasu do czasu musi ogrzewać Lilji dłonie.

Nagle Goram nastawił uszu.

Słuchał, ale niczego nie słyszał. Mimo to mógłby przysiąc, że ktoś stoi za nim i obserwuje go z oddali. Nie mógł odwrócić głowy, bo przy każdym ruchu ból przeszywał całe ciało, wyczuwał jednak w pobliżu jakieś lodowato zimne zagrożenie. Jakby go polarny wiatr przenikał i pokrywał szronem, takie wyraźne było wrażenie obserwujących go, czujnych oczu. Nie było w tym ani odrobiny dobra czy miłosierdzia. Tylko zimna, wyrachowana pogarda.

Tak, to ostatnie Goram potrafił zrozumieć. Jego pozycja nie budziła szacunku. Była raczej upokarzająca, to najlepsze określenie.

Po chwili zauważył, że wrażenie zła ustępuje i on znowu leży sam, coraz szczelniej przysypywany śniegiem. Był już taki wychłodzony, że płatki śniegu nie topniały na jego twarzy. A co się stanie, jeśli Dolg i Lilja nie odnajdą go w zadymce?

Jeśli Lilja w ogóle wróci…

Goram jęknął boleśnie. Lilja, Lilja zaginęła. Porwał ją straszny wodny potwór i poniósł gdzieś na swoich ramionach, a on, Goram, nie był w stanie nic zrobić.

Jak będzie mógł po tym wszystkim żyć? A przecież dostał od Świętego Słońca życie wieczne.

Po co mu ono?

9

Lilja przyspieszała kroku. Goram nie wyszedł im na spotkanie. Im dłużej szli z Dolgiem, tym bardziej ją to niepokoiło.

Ślady wodnego potwora i Dolga były jeszcze widoczne, choć wyglądały jak lekkie wgłębienia w śniegu, w każdym razie zabłądzić nie mogli. Dziwaczne stopy potwora z błonami pławnymi zostawiały rozległe wgłębienia, ślady syna czarnoksiężnika były bardziej normalne.

Lilja zastanawiała się, jak ten człowiek – ryba radzi sobie na lądzie, więc Dolg wyjaśnił jej, że z pewnością należy do amfibii.

– Tak jak żaby, które mogą żyć i w wodzie, i na lądzie?

– Właśnie tak!

– Uff, biedny człowiek!

Kiedy w końcu dotarli na miejsce, Lilja padła przy Goramie na kolana i wybuchnęła szlochem.

– Tak strasznie się bałam! Myślałam, że ty…

– No już, już dobrze – uspokajał ją. – Dziękuję ci, Dolg, że całą i zdrową przyprowadziłeś ją do domu!

Dom? Ten wymarły las pełen czających się wszędzie potworów? I jeden ranny Lemuryjczyk, ten, który znaczy dla niej więcej niż cokolwiek na świecie.

Goram nie mógł wyrwać korzenia i sam się wydostać z pułapki, znajdował się bowiem w bardzo niewygodnej pozycji, uniemożliwiającej mu wszelki ruch. Teraz pracowali wszyscy troje, by go uwolnić. Kiedy się to już stało, Dolg ujął w dłonie stopę towarzysza i trzymał tak przez jakiś czas. Pomogło. Goram mógł iść o własnych siłach, potrzebował tylko trochę wsparcia. Na szczęście nie doznał poważnej kontuzji, po prostu skręcił nogę w kostce, a to jest zawsze bardzo bolesne.

Wprawdzie był nie do końca sprawny, ale nie chciał o tym mówić.

Dolg przedstawił mu teorię Lilji i jej pomysł, by spróbować pomóc potworowi z wodospadu. Goram jednak potraktował to równie sceptycznie jak Dolg, jeśli nie bardziej.

– To jasne, że musimy go jeszcze raz odszukać – powiedział Goram. – Ale jaką widzisz dla niego przyszłość, gdybyśmy się nad nim ulitowali? W ogóle podejrzewam, że on świadomie starał się na ciebie wpłynąć, żeby się potem rzucić także na nas.

Lilja nie znajdowała na to odpowiedzi. Wiedziała tylko, że w tym strasznym potworze musi też istnieć jakaś dusza. Dusza, która cierpiała przez setki lat. Ale w jakim stanie jest teraz? Nikt nie potrafiłby na to odpowiedzieć.

– Jestem głodny – oznajmił Dolg.

Lilja i Goram również, jak się okazało. Ale śnieg wciąż sypał, a oni nie odnaleźli wzgórza, na którym zostawili gondolę i smaczne jedzenie, jakie w niej mieli. Na szczęście pojawiła się nadzieja, pamiętali bowiem, gdzie mniej więcej w stosunku do wodospadu znajduje się to wzgórze.

– Nie uważacie, że odnalezienie gondoli to teraz najważniejsza sprawa? – zapytał Goram. – Potrzebujemy jedzenia, ciepła, wypoczynku, a także suchych ubrań i opatrzenia ran. Potem będziemy mogli znowu podjąć polowanie na potwory.

Wszyscy uznali, że to wspaniała propozycja. Ożywieni myślą o przytulnej gondoli, powlekli się przez głębokie zaspy. Wiało teraz porządnie i wiatr zawodził smutne pieśni w koronach drzew, a śnieg zacinał w twarze.

Goram nie chciał pokazać, jak bardzo się boi, ale trzymał Lilję przy sobie, próbował też osłaniać ją przed największym wiatrem. Ponieważ mimo wszystko mieli już wiosnę, to powietrze nie było specjalnie zimne. Uznali, że wszystko się więc ułoży, zwłaszcza jeśli odnajdą gondolę i nie będą musieli spędzić nocy pod gołym niebem.

Ale wędrówka mogła być za trudna dla dziewczyny, która nie miała takiego treningu, jak większość członków grupy „Poszukiwaczy Przygód” z Królestwa Światła.

Goram widział, że Lilja jest bardzo zmęczona, a także wstrząśnięta strasznymi przeżyciami, dzielnie jednak szła naprzód i nie narzekała.

I nagle… znowu usłyszeli te stłumione odgłosy.

– Nie – jęknął Dolg. – Najpierw musimy odzyskać siły!

Wiedzieli jednak, że nie powinni zaprzepaścić szansy schwytania jednej ze złych istot. Trudno byłoby ją ponownie odnaleźć, już i tak stracili człowieka – rybę.

Rozglądali się uważnie dookoła. Goram obejmował Lilję, chroniąc ją przed nieoczekiwanym atakiem. Bardzo mu się nie podobało to, co słyszeli. Przede wszystkim dlatego, że było to coś absolutnie nieznajomego. Nigdy jeszcze nie słyszał czegoś podobnego, a jako Strażnik należący do elity miał sporo doświadczenia.

Po chwili odgłosy ucichły. Wędrowcy znajdowali się na kamiennym osypisku, tylko że pod śniegiem kamienie były niewidoczne. Instynktownie zaczęli się wycofywać.

To nie było to samo miejsce co przedtem, ale osypisko miało liczne odgałęzienia.

A może jest tak, jak mówi Lilja? Że pod kamieniami znajdują się groty i korytarze.

Przygotowali pistolety z usypiającymi pociskami, obraz złej kobiecej twarzy mieli świeżo w pamięci.

Dolg szepnął:

– Gdyby tu była Indra, to z pewnością starałaby się ją sprowokować. Wołałaby pewnie coś w rodzaju: „Ach, tak, ukrywasz się, ty wstrętna poczwaro, ty stara paskudna czarownico!”

Goram słuchał z uśmiechem.

– Tak, Indra niczego się nie boi.

Ze zdumieniem stwierdzili, że Lilja postanowiła oddać im przysługę. Znalazła jakąś gałąź i zanim zdążyli zaprotestować, wetknęła ją pod najbliższy kamień i wrzasnęła na cały głos:

– Więc to tak? Siedzisz tam i gdaczesz, ty stara potworo! Chcesz nas przestraszyć, ty Babo Jago!

Przerażony Goram odciągnął ją jednym szarpnięciem od kamienia.

– Nie jesteś Indrą, Liljo! Nie wolno ci robić takich rzeczy!

Twarz mu zbielała.

Spod kamieni dobiegło potworne gdakanie, mamrotanie, gulgotanie. Rozlegało się coraz bliżej.

Dolg pochylił się nad szczeliną z pistoletem gotowym do strzału.

Teraz dało się słyszeć jakieś wściekłe miauczenie, przywodzące na myśl koty w marcu, ale najwyraźniej się oddalało. Dolg odskoczył zaszokowany.

– A niech to diabli – wykrztusił. – To najgorsze, co przyszło mi oglądać!

– Udało ci się strzelić?

– Nie, zniknęła, zanim… Spójrz w górę, Lilja!

Za późno! Stworzenie o budzącym grozę wyglądzie wypadło z innego otworu. Zdążyli dostrzec długie, poziomo ułożone ciało, jak u czworonogów, ale z mnóstwem nóg po obu bokach, dziwacznych, sterczących, długich jak u pająka, zgiętych w kolanach. Głowa była ludzka, to ta sama okropna kobieta, którą widzieli przedtem.

Poruszała się błyskawicznie, ledwo zdążyli się zorientować, w którą stronę zmierza, gdy pierwsze pary rąk, czy nóg, czy co to było, wytrąciły mężczyznom pistolety. Niemal równocześnie potwór zwrócił się do Lilji i zadał jej cios. Nie tak, jak to robi skorpion, ta istota nie uderzała ogonem, ale błyskawicznym ruchem odwróciła się i zaatakowała żądłem umieszczonym w tylnej części ciała.

Goram zdążył chwycić Lilję, żeby ją odciągnąć, ale i tak została trafiona w udo. Wrzasnęła przeraźliwie z bólu i strachu, czuła bowiem, że ciało jej drętwieje.

Dolg złapał jakąś gałąź i zdzielił nią bestię po gębie. Najwyraźniej nie przywykła do oporu, bo natychmiast z gniewnym syczeniem odskoczyła na osypisko. Dolg rozpaczliwie szukał pistoletów, one jednak zniknęły gdzieś daleko pod śniegiem.

Goram był całkowicie przybity i załamany, utracił wszelką wolę walki. Klęczał na śniegu i trzymał w ramionach swoją najdroższą przyjaciółkę. Przytulał twarz do jej bladego policzka, całował jej czoło i płakał nad jej losem. Cichy szloch niósł się ku górom i wracał odbity od skał niczym żałobna pieśń nad tysiącami pomordowanych ludzi.

Jedynym człowiekiem, który teraz mógłby pomóc Lilji, był Dolg. On jednak wszystkie swoje siły koncentrował na trzymaniu w szachu bestii. Ponieważ pojawiła się znowu, tym razem wyżej, gotowa w każdej chwili rzucić się całym swoim długim, zniekształconym cielskiem, z tymi poruszającymi się nieustannie, koślawymi nogami. Przypominała wielką osę pozbawioną skrzydeł, za to wyposażoną w długie rzędy wysokich, pajęczych nóg.

Wyglądało jednak na to, że żywi pewien respekt dla Dolga, wyjątkowego, na pozór bardzo młodego człowieka o czarnych, smutnych oczach. On zaś wciąż stał w tym samym miejscu i emanował taką siłą, jakiej Goram nigdy jeszcze u niego nie widział. Widocznie Dolg jest bardziej niezwykły, niż się przypuszcza.

Bestia na zboczu zazwyczaj chyba się nikim nie przejmuje. Teraz sprawiała wrażenie jakby zakłopotanej.

Dolg zaczął do niej przemawiać, prawdopodobnie po to, by skłonić ją do odstąpienia od morderczego ataku, do którego się z całą pewnością szykowała.

Goram słyszał, że Dolg mówi w swoim skandynawskim języku, nie wiedział tylko, czy to norweski, czy islandzki, monstrum mówiło w swoim. Sądząc po melodii i akcencie Goram, ulokowałby je gdzieś w Europie południowo – wschodniej. Tamtych dwoje rozumiało się nawzajem, on także mógł śledzić rozmowę, ponieważ i on, i Dolg mieli aparaciki mowy.

Musiał siedzieć tam, gdzie był. Najchętniej pobiegłby szukać gondoli, by położyć nareszcie Lilję w bezpiecznym miejscu. Ale nie mógł. Gdy tylko się poruszył, ogromna bestia natychmiast odwracała się w jego stronę, gotowa do ataku.

Tak więc Goram siedział jak skamieniały.

Nie wiedział nawet, czy Lilja jeszcze żyje. Jego serce pogrążone było w czarnej rozpaczy.

Słyszał, że Dolg prowadzi z bestią ożywioną dyskusję.

– Jestem najpiękniejsza – syczała kobieta. – Jestem najsilniejsza. Wszyscy mężczyźni mnie pożądają, ale ja ich nie chcę.

Dolg najwyraźniej ją drażnił, raz po raz musiał uskakiwać w tył, gdy groziła, że zaatakuje.

– Kiedy to mężczyźni cię pożądali?

– Teraz, oczywiście, ty beznadziejny ignorancie!

– A który to jest rok?

– Co za głupie pytania! O co ci chodzi?

Dolg sam nie wiedział. Musiał po prostu przeciągać to wszystko, chciał zyskać na czasie, zastanowić się, coś wymyślić. Nie miał jednak nic do pomocy, nie sądził, by islandzkie runy podziałały na coś tak przeżartego złem, jak ten potwór na górze.

– Kim ty jesteś?

Pytanie bardzo ją zirytowało. Prychnęła ochryple i zamierzała się na niego rzucić, ale Dolg wciąż trzymał przed sobą gałąź. Widocznie nie chciała, żeby ją znowu uderzył w twarz. Może się bała, że uszkodzi jej niezwykłą urodę.

Bestia nieoczekiwanie wysyczała odpowiedź:

– Jestem Elzebet, potężna hrabina, wszyscy to wiedzą. Udało mi się zachować młodość, kąpałam się bowiem we krwi młodych dziewic. U stóp mojego zamku pogrzebano tysiące tych istot, które zadręczyłam osobiście za pomocą nożyczek. Teraz tam wracam.

To musiało być dawno, dawno temu, pomyślał Dolg.

– Chyba widzisz, jaka jestem młoda – powiedziała bardzo z siebie zadowolona.

Chciałbym mieć lusterko, pomyślał. Wtedy byś inaczej śpiewała.

– Zyskałam właśnie nowe źródło świeżej krwi. To ta gąska. Rozkoszna kąpiel dobrze mi zrobi!

Goram mocniej przycisnął Lilję, gotów bronić jej życia do ostatniego tchu.

Dolg również zbladł, ciągnął jednak spokojnie:

– Po co przyszłaś do Góry Czterech Wiatrów?

Złe ślepia rozbłysły.

– Tu można zdobyć władzę nad wszystkimi głupimi ludźmi i nad całym światem. A do tego wieczne życie i wieczną młodość. Jestem właśnie w drodze do źródła. Jeszcze tylko kawałek.

Czy ona nie ma poczucia czasu, żadnej orientacji? zastanawiał się Dolg. Mówił jednak dalej bardzo spokojnie:

– Ja mam czterysta lat, a nigdy nie szukałem tego wstrętnego źródła.

Bestia podeszła bliżej, zsuwała się po kamieniach. Z tej odległości wyglądała jeszcze straszniej, jak najgorszy senny koszmar. Zółtoblada, o wodnistych szarych oczach, które już dawno zmętniały. Twarz poorana zmarszczkami, groteskowa. Spróchniałe zęby cuchnęły na odległość, wargi zaczynały przemieniać się w potężne szczęki jak u drapieżnych owadów. Wyglądała na kilkaset lat, co też pewnie było prawdą, nie miała w sobie nic łagodnego, nic, co mogłoby wzbudzać choćby cień sympatii. Włosy długie i żółtoszare, ale tak przerzedzone, że sterczało tylko kilka kosmyków na łysej czaszce. Najbardziej odpychające było jednak zło ziejące z jej oczu.

– Jak znalazłeś źródło młodości? – zapytał nieludzki, tym razem jakby przymilny głos. – I gdzie?

– Tego się nigdy nie dowiesz.

Dolg nie wiedział, jak się to wszystko skończy. Chociaż zawodzenie Gorama ucichło, dosłownie wyczuwał rozpacz towarzysza, że nie może mu pomóc i że nie może nic zrobić dla Lilji. Pistolety ze znieczulającymi pociskami leżały poza ich zasięgiem. Nie mieli naprawdę nic, czym mogliby się bronić, a wstrętna bestia gotowa była użądlić Dolga w każdej chwili. Chciała tylko przedtem poznać jego tajemnicę, a mianowicie, jak zdołał zachować młodość.

To była teraz jego ostatnia deska ratunku, ostatnie źdźbło, którego mógł się chwycić.

– A dlaczego nie doszłaś do źródła zła? – zapytał.

– Powierz mi swoją tajemnicę, piękny młodzieńcze, to ci powiem.

– Tak, tak, nigdy nie dotarłaś do źródła – skonstatował.

Straszna gęba pociemniała w potwornym gniewie.

– Gdzie znajdę wieczną młodość? – ryknęła bestia.

– Dlaczego nie dotarłaś do źródła? – upierał się Dolg, chociaż zaczynał się bać nie na żarty. Bo gdyby posunął się za daleko…?

Potwór tłukł śnieg tylną częścią swego cielska tak, że biały puch rozsypywał się gwałtownie na wszystkie strony; pajęcze nogi tupały wściekle. W końcu bestia wrzasnęła z furią:

– Bo jakiś idiota pozamykał wszystkie bramy. Byłam właśnie w kamiennym piekle, już miałam się stamtąd wydostać, zresztą już prawie byłam na zewnątrz, gdy nagle ciemności zapadły nad źródłem zła i popłynęła stamtąd zwyczajna, zasrana woda!

Aha, pomyślał Dolg. To mamy wyjaśnienie, dlaczego człowiek – ryba wykształcił skrzela!

Kobieta, nie panując już nad sobą, krzyczała dalej:

– Nie mogłam ani iść naprzód, ani wracać. Udało mi się w końcu znaleźć jakąś półkę nad kamieniami. Woda tam nie sięgała.

– I tak stałaś się stworem, który pełza między i pod kamieniami.

Kolejny syk zabrzmiał złowieszczo. Lepiej zachować ostrożność.

Shira, myślał Dolg, to Shira zdołała dotrzeć do źródła jasnej wody i sprawiła, że Góra Czterech Wiatrów na zawsze pogrążyła się w morzu.

No ale ta Elzebet? Ona musiała się znaleźć w grotach na wiele lat przed Shirą.

I nie udało jej się, ale nie chciała się do tego przyznać.

Kiedy rozmawiali, Dolg zdołał tak wymanewrować bestię, że była teraz odwrócona plecami do Gorama. Strażnik natychmiast zrozumiał intencje przyjaciela i z Lilją w ramionach ostrożnie wstał, gotów ruszać na poszukiwanie gondoli oraz czegoś, co by zapewniło im wszystkim bezpieczeństwo, uratowało Dolga.

Ale diabelska baba musiała chyba mieć oczy na karku, natychmiast zorientowała się w sytuacji i błyskawicznie niczym łasica zbiegła z osypiska. Dolg nie zdążył unieść gałęzi, gdy przemknęła obok niego i rzuciła się na Lilję, nowe źródło świeżej krwi.

Goram wrzeszczał i próbował uciekać z dziewczyną, ale nie miał na to szans. Dolg rozpaczliwie szukał pistoletów, wszystko na próżno.

I wtedy nad bestią pojawiła się wielka płaska stopa, uniosła się w górę, a potem opadła, łamiąc i miażdżąc tysiące członków.

Do akcji wkroczył wielbiciel Lilji.

10

– Dziękuję – powiedział absolutnie szczerze Goram do ociekającego wodą olbrzyma.

Wodny stwór nie zdążył nawet zareagować, kiedy cała sytuacja ponownie się zmieniła.

Elzebet, na ułamek sekundy przed tym, jak jej cielsko zostało zmiażdżone, zdołała przekoziołkować po świeżym śniegu, zebrała siły i wbiła żądło z nogę olbrzyma. Ten wydał z siebie przeciągłe, żałosne wycie i runął na śnieg.

– Goram! – zawołał Dolg. – Połóż teraz Lilję pod drzewami. Ciebie boli noga, więc ja co sił pobiegnę szukać gondoli. Teraz powinno mi się udać, bo pojaśniało, śnieg nie pada już taki gęsty. Przyniosę swoją torbę, bo na ten jad zwyczajna odtrutka nie wystarczy. Wrócę do was szybciej niż wiatr. A ty tymczasem spróbuj poszukać pistoletów.

– Ci dwoje chyba już nie żyją – odkrzyknął Goram.

– Gdyby wodny potwór nie żył, to Lilja także musiałaby umrzeć!

To wystarczyło, Goram natychmiast zabrał się do szukania, rozglądał się nerwowo wokół, gdy nagle uświadomił sobie coś, o czym obaj już dawno powinni byli pomyśleć. I pomyśleliby, gdyby nie byli tacy wytrąceni z równowagi przez potwory.

Przecież Lilja także miała pistolet! Goram odnalazł miejsce, w którym siedziała przed atakiem bestii, i wystarczyło, że rozgarnął nogą śnieg, a ukazała się broń.

Zdarza się niekiedy, że nasz mózg robi się całkowicie pusty, myślał niezadowolony z siebie. Jedyną pociechą był fakt, że Dolg też na to nic wpadł.

Podszedł do znieczulonego wodnego monstrum. Popatrzył na niewiarygodną zjawę, potem wycelował w jej ramię i strzelił.

– Przykro mi, przyjacielu, ale inaczej nie możemy – mruknął. – Nie wiemy, jakie masz plany w stosunku do Lilji, sądzę, że tak czy inaczej nie mógłbym się z tobą zgodzić.

Dotknął ręką mokrej piersi, by sprawdzić, czy nieszczęsna istota żyje, ale nie wyczuł pulsu, nie zauważał też oddechu.

Lilja, myślał w skrajnej rozpaczy. Ona też nie dawała znaku życia.

Na drugiego potwora nie był w stanie spojrzeć, ale i do niego strzelił, chociaż wydawało mu się to zbędne.

Poszedł do Lilji. Wracaj jak najszybciej, Dolg, prosił w myśli. Nie najlepiej się czuję w towarzystwie tych zwyrodnialców.

A wiemy przecież, że gdzieś tutaj znajdować się musi jeszcze jeden…

Dolg wrócił, chociaż Goram uważał, że nie było go wieki. Przez cały ten czas trzymał nieruchomą Lilję w ramionach, machnął ręką na wszystkie reguły elity Strażników i szeptał jej słowa, których nie wolno mu było wypowiadać, kiedy go rozumiała. Bał się o nią, tak strasznie się bał, ręce Lilji były lodowate, całe ciało stygło z każdą chwilą.

– Dolg, jesteś, dzięki Świętemu Słońcu! – odetchnął z ulgą.

Dolg ukląkł i otworzył swoją torbę. Goram często się zastanawiał, dlaczego przyjaciel ma w dużej gondoli zamykaną na klucz szafę. Teraz zaś, kiedy przenieśli się do mniejszego pojazdu, Dolg wyjął z szafy dużą skórzaną torbę i również w małej gondoli zamknął ją na klucz. Te zabezpieczenia wydawały się Goramowi dziwne i trochę go nawet urażały, nigdy przecież nie miewali przed sobą tajemnic.

– Gondola stoi tu niedaleko – rzekł Dolg pospiesznie. – Nie mamy jednak czasu, żeby się tam zaraz przenieść. Czy mógłbyś zdjąć Lilji spodnie?

Nie było tak źle, jakby się mogło wydawać. Goram działał szybko, podciągnął kurtkę z prawej strony, tam gdzie Lilja została użądlona, a potem opuścił spodnie aż do kolan.

– Majtki też – polecił Dolg.

Goram zawahał się na moment, to jednak naruszenie prywatności, ale zrobił, co mu kazano. Serce mu się ściskało, kiedy czuł, jakie Lilja ma zimne nogi, zresztą podobnie jak całą dolną część ciała. Jak lód. Jakby śmierć już nastąpiła.

Nie, nie wolno tak myśleć!

Zranione udo wyglądało paskudnie. Opuchło, a tam, gdzie trafiło żądło, znajdowała się czarna plama. Dolg wyjmował narzędzia z torby, w żadnym razie nie było to zwyczajne wyposażenie potrzebne do udzielania pierwszej pomocy. Goram domyślał się, że to są przeważnie środki czarnoksiężnika. Dolg kazał mu trzymać kawałek płótna i jakąś butelkę o bardzo staroświeckim kształcie.

Oczyścił ranę, wylał na nią z butelki kilka kropel, które wyparowały z sykiem, a następnie poprosił Gorama, by wyjął z torby nóż w futerale. Strażnik się pomylił, wyjął jakąś małą, podłużną buteleczkę o bardziej nowoczesnym kształcie.

– Nie! Tego nie dotykaj! – zawołał Dolg. – Nóż jest tam.

Goram nie chciał patrzeć, jak Dolg przecina ranę. Delikatnie odgarniał śnieg z włosów Lilji, wytrząsał płatki, które dostały się pod kołnierz i do kaptura. Była taka słodka i taka bezradna, nawet nie drgnęła pod nożem. Trucizna z paskudnego żądła pozbawiła Lilję życiowych sił. Gorama ogarnęła rozpacz.

Dolg wyciął czarny środek rany.

Za późno, myślał Goram. Trucizna już dawno temu musiała się dostać do krwi. To zbyt prymitywna metoda, a kiedy usłyszał, że Dolg wypowiada nad Lilją jakieś magiczne formułki, zupełnie stracił nadzieję.

Kiedy rana została w końcu opatrzona, a syn czarnoksiężnika wyglądał na zadowolonego, mogli ponownie ubrać Lilję.

Następne pytanie Dolga wywołało u Gorama szok:

– Czy oddałbyś jej trochę swojej krwi?

– Więcej niż chętnie.

– Tylko że wy macie różne grupy, trzeba będzie wiele zabiegów…

– Nie ma problemu. Krew Lemuryjczyków jest uniwersalna, łączy się ze wszystkimi grupami.

– Jesteś pewien?

– Oczywiście. Przecież to my daliśmy początek rasie ludzkiej.

– Co za niewiarygodne szczęście! To bardzo nam ułatwia sprawę. Ja, na przykład, mam bardzo rzadką grupę.

– W to akurat nie wątpię – mruknął Goram. – Ale powiem ci więcej, krew Lemuryjczyków ma mnóstwo niezwykłych właściwości, na przykład neutralizuje wiele trucizn.

Dolg rozjaśnił się.

– Chcesz powiedzieć, że działa jak odtrutka?

– Właśnie tak.

– Nawet ślepej kurze trafi się czasem ziarno – roześmiał się uszczęśliwiony Dolg.

Zaraz jednak zatroskany popatrzył na dość strome zbocze.

– Powinniśmy przenieść Lilję do gondoli, ale skutki transportu mogłyby się okazać fatalne. Teraz mogą decydować sekundy, trzeba natychmiast przeprowadzić transfuzję. Musimy zrobić to tutaj.

Goram ledwie był w stanie zapytać:

– Czy ty… myślisz… że ona żyje?

– Musimy zakładać, że tak. Ale nawet jeśli tli się w niej jeszcze jakaś iskierka, to jest ona delikatna niczym drgnienie skrzydełka motyla w letnim wietrze. Lada moment całkiem zgaśnie.

Ku zdziwieniu Gorama Dolg miał bardzo nowoczesne wyposażenie, w tym także aparaturę do przetaczania krwi. Goram ledwo mógł uwierzyć własnym oczom.

– Tak, tak – uśmiechał się Dolg. – Nie należy gardzić nowoczesnymi wynalazkami, nawet jeśli się najbardziej wierzy starym metodom. Brać wszystko, co najlepsze, oto moja zasada. Ojciec jest bardziej konserwatywny.

Pracował, rozmawiając. Wprowadził plastikową rurkę do żyły Gorama, ten niechętnie odwrócił głowę, nie lubił widoku krwi.

– Domyślam się, że najpierw wytoczysz krew z żył Lilji – powiedział cicho.

– Tak, bo została zakażona najprawdziwszym, najczystszym złem. Musimy wydostać tyle, ile tylko się da. Bogu chwała, że twoja krew działa oczyszczająco, bo inaczej to nie wiem, jakbym sobie dał radę. Tobie też nie mogę zabrać za dużo, bo byś zemdlał.

– Nic mi nie będzie – zapewnił Goram. – Dla niej mogę znieść wszystko.

– Rozumiem. Gdy tylko wrócimy do dużej gondoli, będę mógł was leczyć jak trzeba. Mamy tam zapas krwi i plazmy, będziecie też otrzymywać szczególnie pożywne jedzenie. To chyba nieźle brzmi, prawda? No, zrobione! Teraz pakujemy wszystko i ruszamy do gondoli. Ależ tam będzie miło!

Goram pomagał mu przy pakowaniu. Dolg zebrał trochę zatrutej krwi do buteleczki, chciał ją później zbadać. Goram dostawał mdłości na myśl o tym, ale to domena Dolga, nie jego.

– No a bestie? – zapytał.

– Jeszcze przez kilka godzin będą nieprzytomne, a… Spojrzał na zegarek.

– Nie, nie przez kilka godzin, czas tak szybko leci, już wieczór. Dobrze, że tak długo jest jasno. Goram, natychmiast musimy coś z nimi zrobić, nie możemy ryzykować, że się pobudzą. Jeśli jeszcze w ogóle żyją, w co raczej wątpię.

Czy Lilja już nigdy nie znajdzie się w bezpiecznym miejscu? zastanawiał się Goram z niepokojem. Wiedział jednak, że Dolg ma rację, muszą się zająć potworami, nie mogą ich tak zostawić.

Goram przypomniał sobie to okropne uczucie, kiedy mu się zdawało, że ktoś go obserwuje. Uznał więc, że nie powinien zostawiać Lilji samej. Wziął ją na ręce i wstał, chociaż kręciło mu się w głowie, a nogi chwiały się pod nim ze słabości. Zaczęła go też boleć skręcona stopa, która bardzo spuchła.

– Straciłeś dużo krwi – powiedział Dolg. – Daj, ja ją poniosę!

Chociaż niechętnie, Goram musiał ustąpić. Leżące potwory pokryła świeża warstwa śniegu, wyglądały teraz jak dwa bezkształtne wzgórki.

– A nie byłoby najlepiej dać im po prostu nową dawkę środka znieczulającego? – zapytał Goram. – Jesteśmy za bardzo zmęczeni, przemarznięci i głodni, by się nimi zajmować.

Dolg stał i przyglądał się z boku człowiekowi – rybie.

– Z pewnością masz rację – powiedział. – Ale ja bardzo bym chciał wiedzieć coś więcej o tej zjawie. Lilja twierdziła, że jest sympatyczny, a w każdym razie nie jest niebezpieczny.

– Stwierdziła, że jest nieszczęśliwy. I że żałuje. Dolg skinął głową. Nagle drgnął i zaczął z uwagą przyglądać się bladej twarzy Lilji, przytulonej do jego ramienia.

– Goram, mógłbym przysiąc, że poczułem oddech!

– Daj ją tutaj – powiedział Strażnik i usiadł na ziemi. – Spróbuję tchnąć w nią życie.

– Dobrze – zgodził się Dolg. – A ja tymczasem popatrzę na amfibię.

Goramowi ręce drżały z przejęcia. Próbował robić Lilji sztuczne oddychanie metodą usta – usta. I czynił to bardzo chętnie!

Jej białe jak kreda wargi były lodowate, ale nie zamierzał się poddawać.

Nagle przerwał i popatrzył na Dolga.

Syn czarnoksiężnika wyjął dwie szkatułki, które dotychczas spoczywały na dnie torby. Z jednej z nich wydobył bajeczny, niebieski szafir, który mienił się chybotliwie w świetle późnego dnia.

– Więc ty je masz przy sobie!

– Tak. I teraz się przekonam, co to za typ, ten, z którym mamy do czynienia.

Goram nie wiedział, czego bardziej by pragnął: żeby potwór okazał się istotą przeżartą złem, czy też nieszczęsną ofiarą, w której sercu tlą się jakieś resztki ludzkich uczuć. Nie chciał, by potwór włóczył się za Lilją, jeśli przeżyje, bo byłby trudnym przeciwnikiem, a intencje, jakie żywił wobec dziewczyny, przyprawiały Gorama o mdłości. Zarazem jednak dobre serce Strażnika podpowiadało, że tamten cierpiał już dość, a poza tym narażał własne życie, by ich ratować.

Może to zła myśl, a może miłosierdzie, ale Goram w głębi duszy żywił nadzieję, iż bestia została zabita trucizną ze strasznego żądła. W takim razie jednak Lilja też musiałaby umrzeć. Goram otoczył ją opiekuńczym ramieniem i patrzył zafascynowany, jak blask szafira rozświetla las.

Najwyraźniej nie bardzo pewien, czy naprawdę powinien to robić, Dolg skierował błękitne promienie na człowieka – rybę.

– Chcę zobaczyć, jaka będzie reakcja kamienia. Jeśli pociemnieje, to znaczy, że mamy do czynienia ze złą istotą.

I co wtedy? Jak się go pozbędziemy, zastanawiał się Goram.

Szafir drżał w dłoniach Dolga. Wiązka promieni umykała, gasła, rozpalała się na nowo, wibrowała, cofała się i znowu wracała, i tak raz za razem. Dolg nie przeszkadzał, przemawiał tylko uspokajająco do kamienia.

Jeszcze chwila wahania, po czym szafir rozpalił się pełnym blaskiem.

No, może tu i ówdzie pojawiły się jakieś ciemne plamki, ale to nie miało wielkiego znaczenia.

Dolg opuścił kamień.

– To teraz już wiemy. Najpierw wykonam więc szafirową terapię Lilji, a potem zobaczymy, czy ten tam jeszcze żyje. I…

Goram złapał go za ramię.

– Dolg, patrz!

Śnieg na ciele potwora i wokół niego stopniał pod wpływem promieniowania.

– Nic nie widzę – odparł Dolg.

– Nie, bo właśnie powinieneś zauważyć, czego nie widzisz.

Dolg rozglądał się. Wszędzie dookoła leżały kawałki pogruchotanych kości. Ale…

– Jej nie ma – wyszeptał. A potem zaczął krzyczeć na całe gardło: – Jej nie ma! Ta piekielna baba żyła!

Las pogrążony był w ciszy. W przerażającej ciszy.

Goram trzymał Lilję w ramionach mocno, jakby chciał ją uspokoić. Dobrze jednak wiedział, jaki jest słaby i oszołomiony, zdawał sobie sprawę, że gdyby przyszło co do czego, to on sam by potrzebował pomocy. Dolg utoczył z niego naprawdę dużo krwi. Ale Lilji to jak dotychczas nie uzdrowiło.

Jak by ją teraz ochronił?

Stało się jednak najważniejsze, Lilja żyje. Pojawiały się coraz nowe tego oznaki.

No i znowu wrócił strach.

– Ta diablica tutaj jest – powiedział Goram cicho. – Czuję to. Włos jeży mi się na głowie.

TROLL Z WODOSPADU

Rys. Margit Sandemo, 1968

11

Zaszła ich od tyłu, tupiąc, ciężko dysząc, z gębą wykrzywioną potworną wściekłością.

Ale nie poruszała się już tak zwinnie ani tak szybko. Utraciła tyle nóg, że tylna część ciała wlokła się po śniegu.

Ona jest nieśmiertelna, pomyślał Dolg. O rany, jak my sobie z nią poradzimy?

Bestia kierowała się w stronę Gorama, a ściślej biorąc, Lilji. I teraz nie przebierała w środkach, jeśli kiedykolwiek zamierzała to robić.

Rzuciła się na nich, ale chybiła, bo Goram błyskawicznie runął na ziemię i trzymając mocno Lilję, po – turlał się po śniegu. Dawna hrabina, zła niczym babka samego diabła, także utraciła sporo sił.

Nie wzięła tego pod uwagę. Z przerażającym rykiem zniecierpliwienia szykowała się do następnego ataku, ale Dolg był teraz na to przygotowany.

Uniósł czerwony farangil wysoko ponad głową i wykrzykiwał coś głośno do kamienia.

Obrzydliwa Elzebet natychmiast zwróciła się ku niemu, gotowa do uderzenia i… napotkała krwistoczerwone, niszczące promienie.

Zaczęła krzyczeć tak, że w górach dzwoniło i grzmiało echo jej wrzasków, widzieli, jak paskudne cielsko gnie się i pręży w ognistych, trzaskających płomieniach farangila.

Kiedy z monstrum został już tylko słup dymu unoszący się między drzewami ku niebu, Dolg zebrał kawałki połamanych kości i badał, czy nie grozi im jeszcze jakaś niespodzianka, potem ułożył wszystko na kupkę i teraz tam skierował wciąż rozogniony kamień. Zapłonęło nieduże, ale ładne ognisko.

Bestia została definitywnie unicestwiona.

– Tak… No a co zrobimy z tym drugim? – zapytał Goram.

Dolg sprawiał wrażenie bardzo zmęczonego.

– Tymczasem nic. Nie jestem takim znakomitym czarownikiem jak mój ojciec, ale z pomocą kamieni spróbuję zbudować wokół niego mur ochronny, żeby mu się w nocy nic nie stało albo żeby nam nie uciekł. Damy mu też dozę… nie, nie z pistoletu, to będzie coś o przedłużonym działaniu. Prześpi spokojnie noc, a jutro jakoś rozwiążemy jego problem. Dzisiaj mój mózg jest całkowicie pusty. Żadnej energii, nic potrafię wykrzesać ani jednej rozsądnej myśli.

– To znaczy, że obaj jesteśmy w takiej samej sytuacji. – Goram popatrzył na olbrzyma. – Ale czy on powinien się znajdować w wodzie?

– Nic mu nie będzie, on może żyć zarówno w wodzie, jak i na lądzie. Postaram się jednak, żeby miał trochę wilgoci.

Goram obserwował, jak Dolg za pomocą magii i swoich niezwykłych kamieni wznosi wokół nieprzytomnego potwora niewidzialny mur. Potwór resztą wyglądał teraz całkiem niegroźnie. Paskudny ponad wszelkie wyobrażenie, ale spokojny. Na zakończenie dostał zastrzyk uspokajający o przedłużonym działaniu.

Goram sam wypróbował mur. Szedł prosto na niego, choć go nie widział. W pewnym miejscu musiał się zatrzymać, a jedynym widomym znakiem istnienia zapory był odcisk jego ręki, który wyglądał tak, jakby po prostu zawisł w powietrzu.

W końcu mogli ruszyć w stronę gondoli.

Tym razem znaleźli ją bez trudu, wystarczyło iść po całkiem jeszcze wyraźnych śladach Dolga między drzewami. Śnieg prawie ustal, a niebo przybrało czystą barwę, jak to wiosną na dalekiej północy.

W dalszym ciągu jednak mocno wiało, ale oni byli tak przemarznięci, że nie miało to już wielkiego znaczenia. Wysoko ponad nimi leciał na północ klucz dzikich gęsi. Dolg, który niósł Lilję, naliczył trzydzieści dwa ptaki w drodze do Nowej Ziemi.

– A zatem istnieją jeszcze na świecie jakieś zwierzęta – stwierdził Goram. Był kompletnie pozbawiony sił, bał się, że nie wejdzie na wzgórze, gdzie czekała na nich gondola.

– Na szczęście to już niedaleko. I nikt w niej nie zamieszkał! Co prawda gondola jest tak przysypana śniegiem, że prawie jej nie widać, ale czeka na nas! Jak najszybciej do środka!

To Dolg musiał się zająć wszystkimi wieczornymi pracami w gondoli. Dwoje jego towarzyszy odpoczywało, każde na swoim posłaniu. Podzielili się przecież krwią przypadającą na jednego człowieka.

Dolg nie wiedział po prostu, od czego zacząć. Sam był tak potwornie zmęczony, przemarznięty i głodny, że nie miał sił zebrać myśli. Poruszał się jak automat, włączył ogrzewanie w gondoli, ściągnął z obojga przyjaciół mokre ubrania i otulił ich ciepłymi kocami, a tymczasem w piecyku odgrzewało się jedzenie. Lilja powiedziała kiedyś „pyszne jedzenie”, ale to gruba przesada. W małej gondoli czekały na nich jedynie tak zwane kryzysowe porcje, paczki suszonego jedzenia, które trzeba było zmieszać z wodą i zagotować. Dawało się wprawdzie rozróżnić, czy to mięso, ryba czy warzywa, ale smakosz biegłby nawet bardzo daleko, żeby trafić do przyzwoitej restauracji.

Tylko czy istnieją jakiekolwiek restauracje w tych stronach?

Dolg ustawił kroplówki przy łóżkach swoich pacjentów, podawał im oprócz preparatów odżywczych również plazmę. O Gorama się nie martwił, wiedział, że wkrótce odzyska formę. Ale Lilja?

Przyglądał się dziecinnie delikatnym rysom jej twarzy i bardzo dobrze rozumiał rozterkę Gorama. Dziewczyna nie była wprawdzie miss świata, ale życie z rozpieszczoną, skoncentrowaną wyłącznie na sobie superpięknością nie należy przecież do najłatwiejszych, więc po co to komu? Lilja natomiast posiadała wszystkie te cechy, których mógłby pragnąć mężczyzna. No i teraz znalazła się w niebezpieczeństwie, zawieszona między życiem a śmiercią.

Zła krew i trujący jad zostały co prawda usunięte z jej żył. Ale czy to wystarczy?

Przecież taki potwór jak hrabina Elzebet nie ma prawa odbierać życia młodej, niewinnej dziewczynie. Dolg podjął decyzję.

Znowu wyjął szafir. Podziękował mu za to, co już uczynił, potem ostrożnie ułożył klejnot na piersiach Lilji.

– Zwróć jej siłę, przyjacielu. Pozwól jej żyć, dla Gorama, dla niej samej i dla nas wszystkich! Nie zasłużyła sobie na tyle zła!

Rurki zawieszone na statywie wprowadzały odżywcze substancje do żył dziewczyny. Miarowo i skutecznie. Dolg poprosił niebieski kamień jeszcze raz.

Szafir odpowiedział, ale nie w taki sposób, jakiego Dolg oczekiwał.

Światło pulsowało. Mocno, ciężko.

Dolg był zaskoczony.

– Mówisz, że potrzebujesz pomocy? Oczywiście, dostaniesz natychmiast.

Wstał i przyniósł farangil.

– Nie zdawałem sobie z tego sprawy. Czy ona naprawdę jest taka nieoceniona?

Dolg położył oba kamienie na piersiach dziewczyny, jeden obok drugiego. To zupełnie niezwykłe. Farangil jest przecież kamieniem do obrony oraz do ataku, zawsze wszyscy się go bali. A jednak łagodny szafir prosił, by farangil mu pomógł.

Widocznie z Lilją jest naprawdę źle!

Tylko Dolg potrafił interpretować zmiany barw kamieni. Potrafił też z nimi rozmawiać, właśnie tak jak teraz.

Bogu dzięki, Goram spał głęboko.

Kamienie, wielkie jak pięści Dolga, idealnie okrągłe, leżały przez jakiś czas obok siebie, a potem zaczęły się powoli rozjarzać. I Dolg zobaczył coś, czego nigdy jeszcze nie widział. Serce Lilji zostało oświetlone jak w aparacie rentgenowskim, tylko dużo wyraźniej. O życie dziewczyny toczyła się zaciekła walka, teraz włączyła się do niej siła obu kamieni. Dolg spostrzegł, że mało brakowało, a wszystkie wewnętrzne organy Lilji przestałyby działać. Mógł także obserwować proces oczyszczenia dokonujący się w jej krwi, zły jad bowiem dostał się nie tylko do naczyń krwionośnych, ale przesycił całe ciało dziewczyny. Farangil walczył o jej życie równie stanowczo jak szafir. I powoli, powoli wszystkie organy zaczęły pracować normalnie.

W końcu Lilja otworzyła oczy.

Dolg ucałował oba kamienie i odłożył je na miejsce.

– Dziękuję, najdrożsi przyjaciele, bardzo wam dziękuję – szeptał wzruszony.

Teraz wrócił do Lilji, która, jak obudzona ze zwykłego snu, uśmiechnęła się i znowu zasnęła. Nagle Dolg uświadomił sobie, że magiczne kamienie nie pomogły dziewczynie bez specjalnego celu. Już niedługo jego życie zostanie związane z losem Lilji.

Ale w jaki sposób? Tego nie umiał sobie wyobrazić.

Lilja bowiem, cokolwiek by mówić na temat cnoty wybranych Strażników, należy do Gorama. Więc nie na tym froncie sprawa się rozegra.

Tu chodzi o coś innego.

Lilja, Goram i on, Dolg.

Co to za powiązania?

Uniósł głowę.

Poczuł, że do całej sprawy zostanie włączony ktoś jeszcze. Ale kto?

Niepojęte!

Dolg westchnął i uświadomił sobie, jak bardzo jest zmęczony. Nie budząc pozostałych, przełknął parę kęsów odgrzanego jedzenia. Tamci dadzą sobie radę, w ciągu nocy otrzymają odpowiednio dużo pożywienia. A jutro rano wszyscy zjedzą porządne śniadanie.

Wpełzł na swoje posłanie między Goramem i Lilją. Długo trwało, zanim ułożył się wygodnie, w gondoli było bardzo ciasno.

Zasnął momentalnie.

Na dworze północny wiatr szeptał żałośnie jakieś ostrzeżenia.

12

Następnego ranka zjedli „wytworne” śniadanie, namoczone i odgrzane żelazne porcje, których smak trudno było określić. W tej sytuacji jednak zjedliby wszystko.

Wiatr ustał. Niezbyt gruba tego dnia powłoka chmur przepuszczała od czasu do czasu promienie bladego słońca, które robiły co mogły, by stopić ten późny śnieg.

Udawało się to tylko częściowo. Dolg wyszedł na chwilę i brodził w rozmokłej, ciężkiej brei, szybko jednak wrócił. Taki spacer nie należał do przyjemności.

Goram i Lilja byli w dość dobrej formie. W każdym razie on. Z nią sprawy miały się znacznie gorzej.

Siedziała przy małym stoliku ze zwieszoną głową, mężczyźni spostrzegli, że ukradkiem ociera łzy. A kiedy w końcu nie była w stanie opanować szlochu, Goram zapytał stanowczym tonem:

– Co cię tak gnębi, Liljo?

Raczej retoryczne pytanie, przecież wszystko wokół było w najwyższym stopniu deprymujące.

Ale odpowiedź ich zaskoczyła: Bo wy nie macie ze mnie żadnego pożytku! Same kłopoty! Byliście bardzo mili, że wybraliście mnie do grupy „Poszukiwaczy Przygód”, pozwolono mi wziąć udział w wyprawie, ale najpierw Armas musiał się zamienić, bo uważał, że nic nie jestem warta, a teraz wam wszystko popsułam, i to dwukrotnie…

Po chwili milczenia Dolg zapytał spokojnie:

– Popsułaś? Co chcesz przez to powiedzieć?

– No tak, bo najpierw polował na mnie wodny troll i musieliście walczyć, żeby mnie wydostać z opresji, a potem ta straszna pajęczyca rzuciła się akurat na mnie. Dlaczego? I Goram przeze mnie ukręcił nogę, a potem oddał mi połowę swojej krwi. Gdyby nie ja, uniknęlibyście mnóstwa kłopotów.

Goram ujął jej rękę opartą o stół, przewrócił przy tym pustą filiżankę, ale akurat teraz nikt się nie przejmował takimi sprawami.

– Nie wydaje mi się – rzekł spokojnie, ale stanowczo. – Gdyby ciebie nie było, to byśmy pewnie stracili wiele tygodni, zanim udałoby się nam ich wytropić. Pytasz, dlaczego oni atakowali właśnie ciebie. Wodny potwór miał po prostu na ciebie ochotę, to chyba rozumiesz?

Skinęła głową ze wzrokiem wbitym w blat stołu.

Teraz odezwał się Dolg:

– A bestia polowała na ciebie z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że jesteś kobietą. Młodą, piękną kobietą. Po drugie zaś, ona pragnęła twojej krwi, bo myślała, że dzięki temu zachowa młodość. To wampir, Liljo; postać znana z historii. Hrabina z Siedmiogrodu, urodziła się w roku tysiąc pięćset sześćdziesiątym, jedna z najwstrętniejszych postaci kobiecych w dziejach. Poza tym, kochanie, chcę ci powiedzieć, że należysz do grupy „Poszukiwaczy Przygód” dzięki swojemu charakterowi. Masz dość rozumu, żeby się bać, gdy istnieją po temu powody, ale nie poddajesz się łatwo. I nigdy nie bywasz głupio odważna. To są właśnie cechy, które składają się na prawdziwą odwagę.

– Dziękuję – szepnęła Lilja z ulgą. – Dziękuję wam obu.

A potem wróciła do sprawy, która budziła w niej najwięcej niepokoju:

– Dolg, czy ty naprawdę uważasz, że jestem ładna?

– Bardzo – odpowiedzieli obaj panowie równocześnie.

Rozpromieniła się radośnie. Nagle jej twarz pokraśniała, jakby ktoś pomalował jej policzki sokiem z czerwonego buraczka.

– Nigdy tego nie zauważyłam – bąknęła.

Dolg wstał, sprzątanie po śniadaniu zostawił Goramowi.

– No to zbierajmy się, chyba trzeba będzie zajrzeć do naszego jeńca? Ty, Liljo, powinnaś raczej zostać w gondoli, musisz odzyskać siły.

– Nie, idę z wami – oznajmiła tonem nie znoszącym sprzeciwu.

– Może tak będzie lepiej – zgodził się Goram. – Wolałbym nie zostawiać cię samej. Spróbuj tylko wyglądać mniej ponętnie, żeby on znowu się na ciebie nie rzucił.

Śmiali się z tego żartu dość niepewnie, bo jednak sprawa mogła się okazać poważna.

Kiedy brnęli przez mokry śnieg, Lilja zapytała:

– Co zamierzacie z nim zrobić?

Obaj mężczyźni popatrzyli po sobie. Rozważali już tę sprawę i doszli do przekonania, że niezależnie od tego, jak „sympatyczny” mógłby się okazać potwór, to jednak nie należy pozwalać, by coś takiego włóczyło się po świecie. Poza to jednak nie wyszli. Żaden nie był w stanie sformułować alternatywnego rozwiązania.

Szkoda, że mimo wszystko nie umarł od użądlenia pajęczycy! To by rozwiązało mnóstwo problemów. Nie mieli bowiem wątpliwości, że Lilja w każdym razie będzie prosić o darowanie mu życia.

Wyszli na zbocze w pobliżu wodospadu i stanęli jak wryci.

Jeniec znajdował się na miejscu i był przytomny. Biegał w kółko i rozpaczliwie chciał się przedostać przez niewidzialny mur.

Ale, jak się okazało, promienie przyjaznego kamienia dokonały czegoś nadzwyczajnego: Wodny potwór odzyskał swój pierwotny wygląd.

Był, naturalnie, całkiem nagi, ale włosy sięgały mu do kolan, wąsy były prawie tak samo długie. Zarost miał strasznie zmierzwiony, to zaś, co u potwora stanowiło pazury, teraz okazało się niewiarygodnie długimi paznokciami.

Poza tym się skurczył, był teraz niższy nawet od Lilji.

– To przecież… Samojed! – zawołała na jego widok.

– Prawdopodobnie – przyznał Goram. – Tutaj, w północnej Syberii, zawsze żyło mnóstwo różnych plemion.

Dolg zawołał do stosunkowo młodego mężczyzny:

– Jesteś tubylcem?

– Tak, uwolnij mnie, szamanie!

Głos brzmiał głucho poza murem, dochodził jakby z bardzo daleka.

– Zaraz. Masz tu moją kurtkę, okryj się. Najpierw musisz nam opowiedzieć swoją historię, żebyśmy wiedzieli, czy możemy na tobie polegać. Czy znasz legendę o dziewczynie imieniem Shira?

Dolg pytał po to, by zorientować się, w jakich czasach żył ten człowiek.

– Oczywiście, że znam. Ta dziewczyna pochodziła z sąsiedniej wsi, z Nor. Rywalizowaliśmy ze sobą podczas zabaw.

– Słyszałem o takich zawodach – powiedział Dolg. – Czy wyruszyłeś do źródła zła w tym samym czasie, kiedy Shira szła do źródła dobra?

– Wcześniej. Chciałem dojść pierwszy, zazdrościłem jej, bo ona tyle umiała. Ale uważałem, że ja umiem wszystko. Musiałem jednak zabłądzić, albo coś mnie sprowadziło z właściwej drogi, nie wiem, wielki szamanie, w każdym razie znalazłem się w grocie, która nieoczekiwanie została zalana wodą. Musiałem się zachowywać jak wodne zwierzę, żeby utrzymać się na powierzchni, z czasem nauczyłem się żyć w nowych warunkach. Miałem mnóstwo czasu, żeby żałować swojej decyzji.

– Prawdopodobnie i tak byś nigdy nie dotarł do czarnego źródła – pocieszał go Dolg. – Nie byłeś wystarczająco zły.

– Byłem dziecinny, wielki szamanie. Miałem zdolności do wszystkiego, dlatego zaszedłem w grotach tak daleko, ale potem nie umiałem już wyjść. Widzieliście mnie, kiedy miałem jeszcze tę rybią postać? Tam, w grotach, zło przenikało do mojego ciała, ale stawiałem opór. Przez cały czas stawiałem opór, dopóki starczało mi sił. Teraz nie chcę nawet słyszeć słowa „zło”!

– Wierzymy ci – rzekł Dolg. – Wczoraj otrzymałeś pomoc i dokonał się proces oczyszczenia. Gdyby nie było w tobie już żadnych ludzkich uczuć, nic by ci nie pomogło. Wczoraj jednak uratowałeś nam życie, dla nas naraziłeś się na śmiertelne niebezpieczeństwo. Tak więc potężne, dobre siły mogły działać, kiedy leżałeś nieprzytomny po użądleniu złej kobiety. Zostałeś poddany działaniu niebieskiego dobra.

– Nie rozumiem, szlachetny szamanie.

– Wiem, ale niebieskie dobro uznało, że wart jesteś, by cię uratować. I dlatego ufamy ci. Teraz cię wypuścimy. Wiedz jednak, że możemy cię w każdej chwili ogłuszyć. Możemy cię też unicestwić.

– Nie chcę zrobić wam nic złego, wielcy szamani!

Tym sposobem również Goram doczekał się honorowego tytułu.

Dolg wciąż nie był zadowolony.

– Jako wodny troll zaatakowałeś Lilję. Czy nadal masz takie zamiary?

Tamten pokręcił głową.

– To prawda, że brakowało mi kobiety, ale ona nie jest dla mnie. Jest za duża, za biała, pochodzi z innej rasy, a poza tym należy do innego mężczyzny. Nie, jako człowiek jej nie tknę, to byłoby poniżej mojej godności. Jako wodny demon nie uważałem tak bardzo na podobne sprawy.

Lilja przełknęła pogardliwą uwagę, choć zabrzmiała chyba gorzej, niż Samojed by chciał. Była mu po prostu wdzięczna.

– Jak się nazywasz? – zapytał Goram.

– Kinigut.

– No to obal mur, Dolgu!

Syn czarnoksiężnika, dla tubylców szaman, wykonał w powietrzu kilka gestów i niebywale zdumiony Kinigut był wolny.

Dostał kurtkę Dolga i wysokie buty Lilji, którą zaraz potem Goram przeniósł do gondoli. Kinigut uważał, że to niegodne wkładać kobiece obuwie, ale Goram zaproponował mu ze źle skrywanym rozbawieniem, że w takim razie jego także przeniesie. Tego było za wiele, uratowany tubylec przyjął obuwie, a Goram niósł Lilję i żadne nie miało nic przeciwko temu.

– Kinigut, nie marzłeś jako wodny demon? To znaczy na powierzchni, przy tym śniegu i w ogóle? – zapytała Lilja.

– Nie. Dopiero dzisiaj.

– To dowodzi, że znowu jesteś człowiekiem – ucieszył się Dolg. Ostrzegł nowego towarzysza, że czeka go wiele niespodzianek i zaskoczeń. Taka gondola, na przykład, może być szokiem dla Samojeda wychowanego w osiemnastym wieku.

Młody mężczyzna o bardzo długich wąsach nagle przystanął.

– A pajęczyca?

– Została unicestwiona.

– Dziękuję – odetchnął z ulgą. – A jej ofiary?

– Jakie ofiary?

– Nie znaleźliście ich? To dzielni tubylcy, którzy chcieli zabić nas wszystkich troje. Ona ich wyłapała i zamknęła, żeby wysysać z nich krew.

Wysłannicy Królestwa Światła byli wstrząśnięci.

– Czy oni żyją?

– Tego nie wiem. Ale wiem, gdzie ich ukryła.

Stali na zboczu, gondoli nie było jeszcze widać. Jedynym, który nie dyszał ze zmęczenia, był Dolg, pozostali z wysiłkiem wciągali powietrze do płuc. Goram dlatego, że nie doszedł jeszcze całkiem do siebie po utracie wielkiej ilości krwi. Lilja z tego samego powodu plus jeszcze i to, że miała za sobą bardzo ciężki dzień, Kinigut zaś dlatego, że odwykł od poruszania się ludzkim sposobem.

Panował spokój, wokół rozciągały się bezkresne pustkowia.

Dolg zastanawiał się. Jeszcze jedno zadanie? No cóż, teraz są wyspani, wypoczęci, zdrowi.

– Prowadź! – zwrócił się do Kiniguta. Ten wahał się.

– To bardzo niebezpieczna okolica.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał Dolg niecierpliwie. – Co to znaczy, niebezpieczna? Posłuchaj no, Kinigut, pokonaliśmy twoje złe alter ego oraz tę potworną, pełzającą bestię, to chyba wystarczający dowód naszych kompetencji? Czego mamy się obawiać?

Kinigut przymknął swoje skośne, samojedzkie oczy.

– Widzieliście dopiero początek.

I tak oto Dolg, Goram i Lilja stanęli wobec możliwości rozwiązania tajemnicy, nad którą w ciągu całej długiej historii Ludzi Lodu nikt się nawet nie zastanawiał. Paradoks tak oczywisty, że powinien był się rzucić w oczy wszystkim wybitnym umysłom z rodu Ludzi Lodu i rodziny czarnoksiężnika, a także wszystkim nie związanym z nimi czytelnikom kronik, współczesnym i dawniejszym.

Bardzo dziwne, ale nikt na to nie wpadł.

Dopiero tutaj doszło do rozwiązania zagadki, o której nikt nawet nie słyszał, a o którą potknęły się trzy osoby do Ludzi Lodu nie należące.

13

Sądzili, że na widok gondoli – tego cudu techniki – Kinigut dozna szoku, zapomnieli jednak, że to on, jako monstrum, o mało nie ściągnął ich na ziemię, kiedy przelatywali za blisko.

Był natomiast po chłopięcemu zainteresowany i cieszył się jak dziecko wszystkimi urządzeniami, choć przecież w porównaniu z dużym pojazdem, nie mówiąc już o innych osiągnięciach technicznych Królestwa Światła, ta gondola była stosunkowo prymitywna.

Kinigut został nakarmiony, Goram ostrzygł jego długie włosy i przyciął paznokcie, skrócił też wyraźnie wąsy. Znaleziono mu ubranie. Nie wspomnieli, że podkoszulki, skarpetki, spodnie i buty – wszystko należało do Lilji. Nogawki spodni trzeba było podwinąć, kurtkę Dolg przewiązał w talii paskiem, rękawy Goram dyskretnie zawinął, jeszcze zanim Kinigut zobaczył okrycie.

Przejrzał się potem w lusterku i uznał, że ubrany jest przyzwoicie, ale strasznie biednie. Odzież Samojedów bowiem jest pięknie i barwnie ozdabiana.

Znowu wyruszyli na pustkowia. Kinigut nie chciał im towarzyszyć, ale go zmusili. Po pierwsze, bali się, że kiedy zostanie sam, to w dziecięcym zapale może zepsuć coś w gondoli, po drugie, był im potrzebny jako przewodnik.

Obiecali mu jednak, że nie będzie musiał iść do samego końca. To bowiem wydawało mu się gorsze niż śmierć.

Szli teraz w innym kierunku. Do siedziby pajęczycy, poinformował ich Kinigut szeptem.

– Ale ona przecież nie żyje, nie ma jej – przypomniała mu Lilja.

– Tak, tak, toteż nie ją mam na myśli!

– Chodzi ci o tego trzeciego – domyślił się Dolg. – Czy oni ze sobą współpracowali?

– Nie, wprost przeciwnie! Pajęczyca była przez niego znienawidzona! Pogardzana. Ja zresztą też. Ciii! Zaraz tam będziemy!

Kinigut się zatrzymał.

– Tam macie wejście do magazynów pajęczycy. Ja dalej nie idę.

– No to zaczekaj tutaj – zgodził się Goram. – Jakoś damy sobie radę.

– Ale ja… ja nie mogę zostać tu sam…

Dolg westchnął i cierpliwie wyczarował kolejny niewidzialny mur wokół Samojeda. To uspokoiło Kiniguta. Usiadł na piętach i oznajmił, że będzie czekał.

Znajdowali się teraz w głębokim lesie. Daleko od wodospadu, daleko od gondoli.

Przed nimi rozciągało się kamienne osypisko, być może połączone z tamtym, które już poznali; to również znajdowało się u podnóża gór, chociaż tych gór wędrowcy przedtem nie widzieli. Przyszli do dzikiej, nieurodzajnej okolicy.

Dolg zabrał tego dnia swoją pełną skarbów torbę, co wszystkim trojgu dodawało otuchy.

Między kamiennymi blokami widać było wyraźnie otwór wejściowy. Na zewnątrz wszelkie ślady pozasypywał śnieg, ale między kamieniami wyraźnie wiła się udeptana ścieżka. Rozpoznawali tropy szponów, którymi zakończone były liczne odnóża pajęczycy.

Popatrzyli po sobie.

– Musimy wejść do środka – stwierdził Dolg. – Dasz radę, Liljo?

Dziewczyna zastanawiała się, czy ma jakiś wybór. Alternatywą było zamknięcie w niewidzialnej klatce razem z Kinigutem, który w swojej demonicznej postaci rzucił się na nią pożądliwie. Nie, tylko nie to!

– Skoro tam ktoś potrzebuje naszej pomocy, to musimy iść – odparła, starając się, by jej głos brzmiał pewnie i zdecydowanie.

– Dobrze. Pamiętajcie tylko, że Samojedzi, a z pewnością nie tylko oni, próbowali unieszkodliwić trzy potwory, ale bez powodzenia – ostrzegł Goram. – Trzej dzielni ludzie nigdy nie powrócili z wyprawy.

Lilja z trudem przełknęła ślinę. Potrafiła wyobrazić sobie ich los. Na pewno już dawno nie żyją.

Skąd ona weźmie tyle odwagi, żeby wejść do środka? Skąd weźmie dość siły, by patrzeć na to, co ich tam czeka?

– Nie rozpylaliśmy eliksiru Madragów w Taran – gai – powiedziała pospiesznie.

– Nie – potwierdził Dolg. – I nie zrobimy tego, dopóki wszystko nie zostanie oczyszczone.

Tak jest, bo to by była próba łatwego zwycięstwa, która mogłaby się na nich strasznie zemścić. Nie wolno tego robić!

Jeśli trzeba cierpieć, to trzeba.

Obaj przyjaciele Lilji pochylili głowy, potem uklękli i zaczęli się wczołgiwać do środka. Dziewczyna musiała pójść ich śladem. Jedno tylko ją pocieszało, to mianowicie, że pajęczycy już nie ma. I nigdy nie będzie.

Musiała głęboko wciągnąć powietrze, by podjąć ostateczną decyzję i, naturalnie, miała wrażenie, że ktoś idzie za nią. Zawsze tak bywa w podobnych sytuacjach. Rozpaczliwie pragnęła znaleźć się w środku, między Goramem i Dolgiem, nie chciała iść ostatnia!

Korytarz był długi. Latarka Dolga wypełniała go snopem chybotliwego światła. Lilja wiedziała, że pochodzi ono od Świętego Słońca, nie jest jednak aż tak silne, by powodować zmiany w umysłach i sercach ludzi.

Teraz sufit był wyższy, mogli się podnieść, iść wyprostowani.

Sufit? Na początku widzieli przecież między kamieniami dzienne światło. Teraz od jakiegoś czasu jest ciemno.

Znajdują się we wnętrzu góry. Nie, gorzej! Pod powierzchnią ziemi!

Ratunku!

Korytarz nie był dziełem natury, został wydrążony. Nie musieli się zastanawiać, kto to zrobił.

Ta dama okazała się niesłychanie aktywna, odkąd ją wyrzuciło z grot.

A też musiało się to dokonać dawno temu, zwłaszcza jeśli stosować ziemską rachubę czasu, nie rachubę z Królestwa Światła. Jeden dzień w Królestwie to dwanaście na powierzchni.

Lilja zapaliła też swoją latarkę. Korytarz ciągnął się dalej, wyglądał jak czarna dziura w ziemi. I, niestety, znowu się zwężał. Robił się i niższy, i ciaśniejszy.

Przyglądali mu się zasępieni.

– Mogła ona, to możemy i my – powiedział w końcu Dolg. – Ona przecież musiała mieć miejsce dla tych wszystkich swoich odnóży i kolan.

Goram zauważył, że Lilja się panicznie boi, położył więc rękę na jej karku.

– Idź teraz przede mną – powiedział.

– Dziękuję – wyszeptała.

Posuwała się za Dolgiem, szła na czworakach, momentami trzeba się było czołgać i wtedy w nos bił jakiś nowy odór.

Co może tak cuchnąć? Człowiek w nieznośnym położeniu, w upokorzeniu przechodzącym wszelką miarę? Zaciskała nos, starała się nie wciągać tego brzydkiego zapachu.

Chociaż właściwie to powinno budzić nadzieję, że tamci jeszcze żyją.

Lilja modliła się za nich. Żebyśmy tylko nie przyszli za późno, błagała w duchu.

Korytarz znowu się rozszerzał. Mogli wstać.

Latarki oświetlały grotę wyścieloną trawą i gałązkami jak gniazdo. Ohydne, ogromne gniazdo, przylepione do wydrążonej skały gliną, śliną i szlamem. W tym gnieździe ujrzeli przerażone, wyniszczone twarze, niektóre przesłonięte w geście obrony chudymi rękami. Zgroza!

To Samojedzi. I dwaj Rosjanie. Sami mężczyźni, prawdopodobnie ku wściekłości pajęczycy, która szukała dostępu do dziewiczej krwi. Lilja naliczyła ośmiu mężczyzn, z których dwaj leżeli pod ścianą jak martwi. Obaj wyglądali bardzo młodo. Może pajęczyca w końcu zmieniła zainteresowania?

Dolg natychmiast zaczął mówić:

– Wasza prześladowczyni już nie istnieje. Jesteście wolni.

Lilja zwróciła uwagę, że korytarz, czy raczej jego odnoga, ciągnie się dalej w bok. Znowu światło dnia wpadało między znajdującymi się nad nim kamieniami. A zatem z tej strony jest jeszcze jedno osypisko.

Kiedy Dolg się odezwał, więźniowie właśnie tam rzucali przerażone spojrzenia.

Nie wróżyło to nic dobrego.

Więźniowie, jąkając się i wykrzykując histerycznie, wytłumaczyli im, że nie mogą stąd wyjść, bo mur im nie pozwala. Goram szarpnął – na szczęście miał rękawiczki, co bardzo ucieszyło Lilję – ale mur ani drgnął. Wyjął zza paska mały kilof i uderzył z całej siły, także bez rezultatu. Na murze nie pozostał nawet najmniejszy ślad.

– Teraz byłaby nam potrzebna pomoc – rzekł przygnębiony Dolg. – Co się, u licha, z tobą dzieje, tato? Potrzebuję twojej umiejętności otwierania zamków i rozbijania murów, a ciebie nie ma.

Umilkł. To właśnie dlatego nikt nie przyszedł im z odsieczą. Wszyscy bowiem szukają Móriego. A także Armasa i Berengarii.

Straszna, obezwładniająca myśl.

– Mimo wszystko mogli kogoś nam przysłać! – wybuchnął Dolg sfrustrowany. Zaraz jednak się opanował. – Co teraz zrobimy? Musimy przecież jakoś ten mur rozbić… Moje runy i zaklęcia są na to za słabe.

Goram i Lilja niewiele mogli pomóc. To Dolg obdarzony jest mocą.

On zastanawiał się głośno:

– Eliksiru Madragów nie możemy jeszcze użyć. Szafir nie jest stworzony do takich rzeczy. Farangil zaś jest zbyt niebezpieczny.

Wkrótce wyraz jego twarzy się zmienił, Dolg podjął decyzję:

– Musimy spróbować. Mam nadzieję, że żaden z nich nie jest do głębi zły, bo byłoby z nami kiepsko.

– Dolg, bądź ostrożny – ostrzegł Goram.

– Nie mamy wyboru – odparł syn czarnoksiężnika.

Poprosił wszystkich mężczyzn, by się zgromadzili w prawym narożniku. Nie było to łatwe, bo i tak siedzieli stłoczeni, ale jeśli się naprawdę chce, to można. Zapytał też, czy któryś z nich ma na sumieniu przestępstwa kryminalne, oni jednak wyglądali raczej na poszukiwaczy przygód, którzy chcieli dokonać wielkich czynów. Rosjanie byli zwykłymi robotnikami z Ust' – Kara, którzy pragnęli przeżyć przygodę.

I przeżyli, może nawet więcej, niż chcieli.

Dolg miał bardzo niewiele miejsca, ale postanowił działać.

– Jeśli to nam się uda, to uda się wszystko. Ci tutaj nie są na pewno święci, ale trzeba zakładać, że źli też nie.

Goram zapytał, czy nieprzytomni żyją. Więźniowie odparli, że nie wiadomo. Okropna pajęczyca wywłóczyła ich gdzieś, to jednego, to drugiego, a potem wrzucała z powrotem jak szmaciane lalki. Nie widzieli, co z nimi robiła.

– No i całe szczęście – mruknął Goram ponuro. On i Lilja wycofali się w głąb korytarza. Dolg podniósł farangil, słyszeli, że go prosi, by zajął się tylko dziełem złych mocy, lecz nie dotykał niczego innego. Więźniowie krzyczeli i zasłaniali twarze rękami, gdy grotę wypełniło intensywnie czerwone światło.

– Nie obejmuj wszystkiego! – krzyczał Dolg. – Tylko to, co ci wskażę!

Niszczące płomienie skierowały się w lewy narożnik więzienia. Dolg śmiertelnie się bał, że mogą przeniknąć na drugą stronę, ściana pełna była dziur.

– No, nie jest to żadna spawarka… – westchnęła Lilja.

– Spawarka nie zostawiłaby nawet plamki na tym murze – powiedział Goram, nie zdając sobie sprawy z tego, że wciąż obejmuje Lilję. Ona jednak nie zamierzała go o tym informować.

Farangil pracował tak ostrożnie jak nigdy. Obejmował tylko ścianę, unikał dziur, które mogłyby przepuścić promienie i okaleczyć ludzi.

Wreszcie Dolg uznał, że otwór w murze jest wystarczająco duży, podziękował więc farangilowi i poprosił, żeby trochę zaczekał. Czerwone światło zgasło, a troje przyjaciół pomagało więźniom wydostać się z zamknięcia. Wszyscy byli oślepieni światłem i znajdowali się w okropnym stanie.

– Spasibo – dziękowali Rosjanie. Pozostali z wielkim szacunkiem kłaniali się szamanowi.

Dwaj najciężej poszkodowani zostali wyniesieni i więzienie opustoszało. Farangil znowu rozbłysnął i spalił resztę muru. Dolg dziękował mu serdecznie i ostrożnie układał w futerale.

– Teraz wyprowadzę mężczyzn na dwór i rozszerzę pomieszczenie Kiniguta, by mogli tam bezpiecznie poczekać – powiedział Dolg do Gorama i Lilji. – To w znacznej mierze zasługa Kiniguta, żeśmy ich uratowali. Gdyby nam o nich nie powiedział, musieliby zginąć w strasznych mękach. Wyprowadzenie ich zajmie sporo czasu, są bardzo słabi, ale jakoś sobie poradzę. Tymczasem wy zbadacie boczny korytarz. Tam coś jest, poznaję to po twarzach tych ludzi, miejcie więc pistolety w pogotowiu.

– Tak, ja też zauważyłem, że oni się boją – potwierdził Goram. – Może wciąż myślą, że pajęczyca żyje?

– Możliwe – odparł Dolg, zamyślony. – Goram, jak my się z tym uporamy? Jak ich stąd przetransportujemy? Czy starczy nam jedzenia dla wszystkich? Plazmy też już nie ma, a jeśli ci dwaj młodzi żyją, to będą potrzebować wiele litrów krwi.

– Jakoś się to ułoży – powiedział Goram spokojnie.

Dolg uśmiechnął się z wdzięcznością do przyjaciela, ale uczynił to bardzo pospiesznie i nerwowo.

– Gdybyśmy tylko mogli otrzymać pomoc – szepnął. – Myślę, że nikt w Królestwie Światła nie zdaje sobie sprawy z tego, w jaką skomplikowaną sytuację się wplątaliśmy.

– Chyba masz rację. No to na razie!

Dolg wyszedł do lasu, gdzie śnieg stopniał na tyle, że znowu było widać tę lepką, czarną maź.

Goram i Lilja natomiast podjęli swoje nowe zadanie, poszli zbadać boczny korytarz.

Bardzo szybko znaleźli się na terenie osypiska, gdzie światło dnia sączyło się między kamieniami. Oboje odetchnęli z ulgą. Tamto „gniazdo szczurów” działało na nich przygnębiająco.

– Odór wciąż tkwi w naszych ubraniach – stwierdziła Lilja. – Tyle jednak możemy znieść. Im było dużo gorzej.

– Tak jest – przyznał Goram sucho.

Korytarz wił się między skalnymi blokami. Lilja szła za Goramem. Dopóki to było możliwe, trzymał ją za rękę; przeważnie jednak musieli się czołgać, on przodem, ona za nim.

– Myślę, że zaraz znajdziemy się na dworze – powiedział Goram cicho, jakby skały mogły słyszeć. – Nie, tutaj wyjście zamykają kamienie. Ale dlaczego?

Uklękli obok siebie i wyglądali przez otwór ponad ostatnimi głazami.

Nagle Goram wbił palce w ramię dziewczyny. Oboje opadli w dół i wyglądali, kryjąc się. Lilji serce tłukło się w piersi.

Między nimi a lasem znajdowała się otwarta równina, pośrodku której widać było nieduże wzniesienie. Na tym wzniesieniu stał jakiś mężczyzna i rozglądał się czujnie dookoła. Był to najbardziej urodziwy mężczyzna, jakiego Lilja widziała, ładniejszy nawet niż Marco, tyle tylko że w jego rysach czaiło się budzące grozę okrucieństwo.

Zauważyli, że podczołgał się do nich Dolg. Wszyscy troje trwali w absolutnym milczeniu.

Mężczyzna, ten cud natury, mienił się niebiesko i zielonkawo jak niebywale piękny wąż, połyskiwało jego ubranie, lecz także skóra, a na głowie nosił lśniącą czarną koronę.

– Trzeci – szepnął Goram w skupieniu.

Odległość była zbyt duża, by ta istota mogła ich słyszeć.

– Tak – potwierdził Dolg. – I temu się udało! Patrzcie na niego! Właśnie tak Nataniel z Ludzi Lodu opisał Tengela Złego, jak go zobaczył w momencie, kiedy ich okropny przodek próbował czarnej wody. Niech wszystkie dobre moce mają teraz w opiece ten świat!

– Ale czy to jest Tengel Zły? – zapytała Lilja, która nie mogła oderwać oczu od niezwykłego mężczyzny. Drżała z zachwytu pomieszanego z przerażeniem.

Ani Dolg, ani Goram nie odpowiedzieli, obaj jednak musieli potraktować jej pytanie bardzo poważnie, bo natychmiast zaczęli działać. Goram ukradkiem zrobił demonicznej istocie zdjęcie specjalnym aparatem i połączył się z Faronem, który po paru sekundach otrzymał fotografię z następującym listem:

Zapytaj Nataniela! Czy to jest Tengel Zły? Dlaczego pomoc nie przychodzi? Dolg, Lilja i Goram.

Przesyłka wywołała w Królestwie Światła wielkie poruszenie.

– Nie docenialiśmy, co tam, bagatelizowaliśmy ich zadanie w Taran – gai – mówił wzburzony Faron, dręczony poczuciem winy. – Oni od dawna dopraszają się pomocy, a my nie odpowiadamy. Czy mamy kogo posłać?

– Nie mamy – odparł Erion z pełnym troski westchnieniem. – Wszyscy szukają Móriego i jego dwojga współpracowników. Nie mogę też nawiązać kontaktu z duchami. Wygląda na to, że one również zniknęły.

Nataniel obejrzał zdjęcie i zdenerwowany połączył się z Faronem.

– To nie jest Tengel Zły, jest to jednak dokładnie taki sam budzący grozę, piękny demon jak ten, którego widziałem stojącego na kamieniu w dolinie Ludzi Lodu. Różnią się tylko rysami twarzy. Tengel Zły miał rysy orientalne, ten najwyraźniej pochodzi z Zachodu.

– Ale kim w takim razie jest?

Na to pytanie nikt nie znajdował odpowiedzi. Wiadomo tylko, że to ktoś, kto dotarł do źródła i został tam zamknięty, zanim zdążył wyjść. Tego jednak nietrudno się domyślić.

14

W końcu to Dolg trafił na lukę w kronikach Ludzi Lodu.

Wszyscy troje skulili się za kamiennym blokiem, nie chcieli ryzykować, że zostaną odkryci. Strasznie ciągnęło między głazami, chociaż na zewnątrz wiatr właściwie ustał.

Goram śmiertelnie się bał ze względu na Lilję. Ona bowiem najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy, w obliczu jakiego potwornego niebezpieczeństwa się znaleźli ani że znajduje się ono dosłownie w zasięgu wzroku. Te dwa monstra, które udało im się unieszkodliwić, to nic w porównaniu z ową bosko piękną postacią na wzniesieniu.

Goram znowu wyjrzał na dwór.

– Poszedł sobie – szepnął. – Właśnie widziałem, jak zniknął w lesie.

Lilja odetchnęła z ulgą, nie byłaby w stanie znieść więcej wstrząsów.

W jakiś czas potem odebrali przygnębiającą wiadomość: Nie otrzymają żadnej pomocy. Gdy tylko będzie taka możliwość, zostanie wysłana do nich do Taran – gai, czyli na Jugorskij Połuostrow, jak to nazywają Rosjanie, grupa duchów.

Dolg łamał sobie głowę nad problemem, kim jest ów demon, którego widzieli, oraz w którym miejscu kronik Ludzi Lodu popełniono pomyłkę?

– Czy możemy wracać? – zapytał Goram. – Chyba trzeba nareszcie przetransportować więźniów do gondoli.

– Najpierw powinni by się raczej wykąpać – bąknął Dolg, który, wciąż zajęty swoimi myślami, wlókł się za Lilją przez długi korytarz. Nie odważyli się wyjść z drugiej strony. – Zresztą, jak chcesz ich wszystkich pomieścić w gondoli?

– No właśnie, jak?

– Szczerze powiedziawszy, to im jest najlepiej w tej niewidzialnej klatce. Mają tam ciepło, są bezpieczni.

Potem znowu zapomniał o bożym świecie i pogrążył się w rozpatrywaniu kronik Ludzi Lodu. Najpierw połączył się z Gabrielem, który je spisał, następnie z Natanielem.

Obaj byli równie zaskoczeni jak on sam.

W „szklanej klatce” toczyła się ożywiona rozmowa między najzdrowszymi z niedawnych więźniów a Kinigutem. Łatwo nawiązali kontakt i mieli sobie nawzajem dużo do powiedzenia.

– Ja myślę, że oni będą bezpieczni wszędzie – powiedział Kinigut o swoich nowych znajomych. – Ten metalicznie połyskujący książę otchłani nie przejmował się nimi przedtem, to dlaczego miałby to robić teraz? Mną zresztą też nie zaprzątał sobie głowy.

– Ile osób gondola jest w stanie unieść? – zapytała Lilja.

Dolg znajdował się we własnym świecie, więc odpowiedział jej Goram:

– To nie stanowi problemu, gondola uniesie tylu, ilu się zmieści na pokładzie. Uważam jednak, że powinniśmy ich przetransportować w dwóch turach, co ty na to? Najpierw najsłabszych.

– I co, odwieziemy ich do wioski, do tej pary staruszków z psem? Oni pewnie stamtąd pochodzą, a jest tam teraz czysto i bardzo ładnie.

Spoglądali pytająco na Dolga, który zdawał się przenikać wzrokiem na wskroś taran – gaiskie lasy, chciał cofnąć się w czasie i poznać dawno minioną przeszłość.

– Taaaak – rzekł w końcu przeciągle. – Tak! Tam mamy problem i tam znajduje się rozwiązanie!

– Gdzie? U starego Samojeda?

– Nie.

Nagle ożywiony odwrócił się ku nim.

– Posłuchajcie no, to przecież jasne jak słońce! Saga Ludzi Lodu opowiada o nocy, kiedy urodziła się Shira. Nie pamiętam słowo w słowo, ale brzmi to mniej więcej tak:

„Tamtej nocy wydarzyło się wiele niezwykłych rzeczy. Już wcześniej, w ciągu dnia, wielu rybaków z Taran – gai, którzy wyszli w morze, zauważyło coś osobliwego. Na wprost nich, skąpana w słonecznym blasku, wznosiła się Góra Czterech Wiatrów. Wydawało im się, że woda wokół wyspy dziwnie faluje, jakby dno morskie drgało, a kręgi na wodzie rozchodzą się coraz dalej i dalej w morze. Ale oślepiało ich słońce, więc mogło im się tylko wydawać.

Kiedy pogłoski o tym zjawisku dotarły później do Irovara, przypomniał sobie, co kiedyś powiedziała Tun – sij. Właśnie o Górze Czterech Wiatrów. Jak to pewnego razu u zarania dziejów – nie była w stanie bliżej tego określić – wydarzyło się coś podobnego. Wtedy Taran – gaiczycy także słyszeli odgłosy dochodzące z morza. Trudno było powiedzieć, co to za odgłosy, co przypominają, ale wielu twierdziło potem, że brzmiało to jak dochodzące z daleka bicie w bęben. Uderzenia powtarzały się w różnych odstępach czasu; na przykład co pięć minut, a potem mogły minąć i dwie godziny między jednym a drugim. Naliczono jedenaście takich uderzeń tamtej okropnej nocy, kiedy nikt nie mógł zmrużyć oka. Ostatnie uderzenie to był już potężny huk, po którym wyspa ponownie zadrżała, a potem usłyszeli krzyk jakiejś istoty w najwyższej potrzebie; krzyk ten niósł się ponad wodą, spływał na ziemię i zapadał się w nią pod stopami ludzi jak jęk lub ciężkie westchnienie.

Tak opowiadała Tun – sij o wydarzeniach sprzed wielu setek lat.

A tej nocy, kiedy urodziła się Shira i jej matka umarła, przytrafiło się coś podobnego. Miało się już ku wieczorowi, kiedy jakiś niewytłumaczalny strach ogarnął mieszkańców jurackiej osady Nor, ale jeszcze większego niepokoju doświadczali ludzie w Taran – gai. Raz po raz kierowali wzrok ku morzu, jakby stamtąd ten strach na nich spływał. Zbierali się w grupy i rozmawiali ze sobą półgłosem, w ich szeroko otwartych oczach malował się lęk, a serca biły niespokojnie.

Kiedy w końcu zapadła noc, poczuli nagle jakby lekkie drżenie ziemi, a owi rybacy, którzy wypłynęli w morze, opowiadali potem, że woda burzyła się, tworząc wielkie, wysokie fale. Z największym trudem udało im się wydostać na ląd.

A później stało się coś, czego nikt nie mógł pojąć: skądś, z bardzo daleka, dał się słyszeć jakiś głuchy, jakby pełen skargi ton. Przeciągły i gwałtowny, niósł się znad morza na ląd.

Ale wczesnym ranem, kiedy Irovar stał ze swoją osieroconą, nowo narodzoną wnuczką w ramionach, rozległo się ciężkie stukanie w jego drzwi. Na dworze stały cztery milczące postacie, jedna w ziemistobrunatnym płaszczu, okrycie drugiej przypominało płomień…” I tak dalej, znacie opowieść o wizycie duchów czterech żywiołów. One to powiedziały Irovarowi, że czas się dopełnił i godzina wybiła, i prosiły go o dziecko, które znajdowało się w jego domu, dziecko, które miało mieć na imię Shira, czysta. Bowiem wielki niepokój zagraża ludzkości. Demon w ludzkiej skórze dotarł do źródła czarnej wody…

– Tak, oni mówili o Tengelu Złym – stwierdził Goram. – To przecież on dotarł do źródła czarnej wody wiele setek lat temu.

– Oczywiście. Ale co to był za niezwykły ton, który brzmiał nad Górą Czterech Wiatrów owej nocy, kiedy urodziła się Shira? Co to za lęk ogarnął mieszkańców Nor i Taran – gai? Co to za wibracje pod ziemią, grzmoty? I ten gwałtowny a przeciągły ton?

– No właśnie, jak Ludzie Lodu to tłumaczyli?

– Różnie – odparł Dolg. – Niektórzy uważali, że góra wyłoniła się wtedy z morza, ale przecież ona była już od dawna. Inni sądzili, że wiązało się to z przybyciem duchów. Duchy jednak należały do Taran – gai, pokazywały się tam często. Jeszcze inni byli zdania, że to miało podkreślać wielkość wydarzenia, jakim było przyjście na świat Shiry. Tymczasem żadne z tych tłumaczeń nie znajduje uzasadnienia.

– Oj, chyba się domyślam, do czego zmierzasz!

– Otóż to, to był prawie taki sam dźwięk jak przed kilkuset laty.

– O rany – szepnęła Lilja. – Teraz to i ja chyba się domyślam! Ale moim zdaniem duchy naprawdę brały w tym udział. Na wyspie.

– Właśnie tak – potwierdził Dolg.

– Matka Shiry, Sinsiew, wcale nie była zainteresowana urodzeniem dziecka. Nienawidziła go i chciała się go pozbyć. Shira tymczasem była „własnością” duchów, które z troską patrzyły na to, co się dzieje. Musiały być tamtej nocy wyjątkowo aktywne. Bo miały też inny problem…

– Nowego kandydata na wycieczkę do źródła zła? – zapytał Goram.

– Tak właśnie myślę. I to bardzo niebezpiecznego kandydata. Był bardzo blisko źródła, a właściwie to do niego doszedł, my o tym wiemy, bośmy go widzieli. Ten głośny, budzący grozę dźwięk, który tamtej nocy słyszano od strony morza, to był jego triumf. Duchy jednak musiały go powstrzymać. Nie chciały jeszcze jednego demona w ludzkiej skórze, z którym musiałyby walczyć. Dość miały kłopotu z Tengelem Złym. Upatrzyły już sobie oczekiwane dziecko Sinsiew i Vendela Gripa, oboje rodzice pochodzili z Ludzi Lodu, dziecko było spokrewnione z Tengelem Złym i dlatego mogło być wybrane.

Sinsiew w ostatniej próbie zgładzenia płodu wywołała przedwczesny poród. Duchy tamtej nocy pracowały gorączkowo. Przede wszystkim zamknęły śmiałka w grocie czarnej wody. Nie, to nie to spowodowało gwałtowny wypływ wody i zalanie grot, to przyszło później. Duchy musiały widzieć wstrętną Elzebet, nią się jednak nie przejmowały, ta kobieta bowiem zabłądziła i było oczywiste, że do źródeł nigdy nie dotrze.

Poza tym duchy musiały spieszyć do domu Irovara, ponieważ poród już się zaczął. Sinsiew jednak przeliczyła się, jeśli chodzi o ilość trucizny, którą zażyła dla zabicia dziecka. To ona umarła. Duchy odetchnęły z ulgą.

– No a Kinigut? On także był w grotach.

– Nie, nie wtedy. On przecież współzawodniczył z dorosłą Shirą, nie pamiętasz?

– No tak, przepraszam. Zbyt wiele informacji jak na jeden raz.

– Owszem, a jak ty się o tym wszystkim dowiedziałeś, Dolg? – zapytał Goram.

– Niektóre informacje znajdują się w kronice Ludzi Lodu, innych domyśliłem się sam.

– Musisz być dobry, jeśli chodzi o logiczne myślenie.

– Po prostu nie ma innego wyjaśnienia obecności tutaj tego makabrycznego księcia.

– Masz rację. Ale powiedz mi, kogo oni mieli na myśli, mówiąc o demonie w ludzkiej skórze?

– Tengela Złego. Tego drugiego się nie obawiali, został przecież zamknięty. – Zawsze opanowany Dolg był teraz niebywale podniecony. – Tylko dlaczego on wciąż znajduje się w tych okolicach? Jest przecież władcą całego świata!

Nikt nie potrafił mu na to odpowiedzieć.

Goram i Lilja wnieśli dwóch nieprzytomnych więźniów do gondoli. Kinigut pomógł im wymyć ich do czysta.

Oczywiście rzucali niespokojne spojrzenia w stronę, gdzie zniknął zły książę, ale było to tak daleko od gondoli, że chyba nie istniało rzeczywiste zagrożenie. Kinigut zapewniał, iż ów potwór nie interesuje się nikim z zewnątrz.

– To dlaczego wszyscy są tacy spłoszeni? – zapytała Lilja.

– To sprawia zło – odparł Kinigut z drżeniem. – A poza tym ja… widziałem, jak on zabija. To było na początku, kiedy trafiliśmy tu zaraz po wybuchu. W okolicy kręcił się jakiś myśliwy i podszedł do niego za blisko. Wszystko rozegrało się momentalnie. Wystarczył jeden gest bestii i nieszczęsny człowiek zmienił się w kupkę popiołu. Po tym incydencie pajęczyca i ja trzymaliśmy się z daleka od niego, każde w swoim rejonie, bo jej też nie znosiłem.

– To akurat rozumiem – mruknął Goram.

Potem on i Lilja odwieźli dwóch nieprzytomnych wciąż chłopców do byłej osady Nor, gdzie w dużej gondoli znajdował się zapas plazmy i lekarstw. Goram upierał się, by Lilja z nim pojechała, nie był w stanie sobie wyobrazić, że mógłby ją tu zostawić.

Mały staruszek dobrze znał obu rannych chłopców, pomagał zmartwiony, a zarazem dumny, uważał się za kogoś w rodzaju współwłaściciela gondoli. Kiedy młodzieńcy dostali plazmę, oprzytomnieli i powoli wracali do życia. Goram zostawił ich pod opieką gospodarzy, zwłaszcza że staruszka czuła się znacznie lepiej, i dużą gondolą wrócił do Dolga. Próbował nakłonić Lilję, by została w Nor, ona jednak zdecydowanie odmówiła. Dolg prosił, bym wróciła, oznajmiła Goramowi. Przyjął to bez słowa, wcale jednak mu się to nie podobało.

W tym czasie Dolg i Kinigut zaciągnęli resztę ocalonych do wodospadu i wyszorowali ich do czysta w lodowatej górskiej wodzie. Niedawni więźniowie dygotali, prychali i krzyczeli, w gruncie rzeczy byli jednak zadowoleni, że w końcu będą czyści. Dolg przez cały czas zachowywał czujność, zawsze miał pod ręką gotowy do strzału pistolet – choć nie wiedział, czy w razie czego byłby z niego pożytek – na szczęście żaden groźny książę czarnej wody się nie pojawił.

Wrócił Goram i wszyscy podopieczni zostali załadowani do dużej gondoli. Uwolnieni więźniowie robili wielkie oczy. Oczywiście, że widywali samoloty, znali dobrze takie pojazdy, podobnie jak samochody czy traktory. Żyli przecież w epoce techniki, każdy miał przed domem skuter śnieżny. Czegoś takiego jednak nie znali. Niektórzy bali się wejść na pokład, ale kiedy uświadomili sobie, że w przeciwnym razie musieliby pozostać tutaj, przestali protestować. Poza tym był to bardzo wygodny pojazd, jak się zaraz okazało.

Zanim Goram wystartował, przez jakiś czas rozmawiał z Dolgiem, Lilją i Kinigutem przed gondolą. Kinigut zachowywał się teraz tak, jakby był jednym z nich, oni zaś nie protestowali, stanowił przecież nieocenioną pomoc.

Dolg oznajmił:

– Wydaje mi się, że wiem, dlaczego on tu wciąż siedzi, Goram. Ten trzeci potwór, chciałem powiedzieć.

– Tak, dlaczego? Nic z tego nie rozumiem.

– Czy pamiętacie Tengela Złego? Był taki niepewny, że butelkę z czarną wodą zakopał, schował na lepsze czasy na ziemi, a kiedy w końcu otrzymał absolutną władzę, to nie wiedział, co miałby z nią zrobić. Roztrwonił wszystko i ostatecznie pozwolił Natanielowi zwyciężyć. Nie dlatego, że właśnie tego pragnął. On po prostu nie pojmował, jaką władzę posiada. A pamiętacie tę paskudną, przejedzoną kobietę w Górach Czarnych, która tylko siedziała i nieustannie piła wodę z czarnego źródła? Od czasu do czasu opluwała siarką innych, od czego oni ginęli. Nie potrafiła zrobić nic innego, w ogóle nie wykorzystywała swojej władzy.

– A więc inteligencja najwyraźniej nie idzie w parze z darami złego źródła?

– Na to wygląda. I tak też pewnie jest z tym pięknym łobuzem. Chodzi po prostu po okolicy, nie mając nawet pojęcia, gdzie się znalazł. Jest śmiertelnie niebezpieczny, ale nie potrafi posługiwać się swoją mocą. Musimy go powstrzymać, zanim…

– Nie, nie, zaczekaj chwilkę – przerwał mu Kinigut. – Wielki, szanowny szamanie, pozwól, że się z tobą nie zgodzę, ale to wcale nie jest tak. Ten łobuz tam bardzo dobrze wie, co robi, jest straszliwie niebezpieczny i o tym też wie.

– Dobrze, ale dlaczego on się wciąż tutaj plącze? Dlaczego nie wyruszy do bardziej zamieszkanych okolic, dlaczego nie weźmie świata we władanie?

– Dlatego, że on tutaj czegoś szuka.

Dolg oniemiał.

– Szuka czegoś? Czego mianowicie? – wykrztusił w końcu.

Kinigut wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Kiedy zostaliśmy wszyscy troje wyrzuceni z morza i spadliśmy w te góry, to widziałem, że coś mu wyleciało spod ubrania. Machał rękami, żeby to schwytać, ale on spadł w inne miejsce, a to coś w inne. Potem wielokrotnie widziałem, że chodzi tu i szuka.

– Aha – rzekł Goram cicho.

– Może byś wyjaśnił to swoje „aha” – poprosił Dolg.

– Tengel Zły miał przy sobie butelkę z czarną wodą. Może on też miał coś podobnego?

Taki pomysł dotychczas nie przyszedł Dolgowi do głowy.

– Tego nie wiemy, ale to możliwe. Shira też przyniosła butelkę z jasną wodą. Goram, jesteś geniuszem! Ty, Kinigut, również!

Lilja, która przez cały ten czas nie powiedziała ani słowa, uznała, że powinna się jednak przyłączyć:

– Jak wyglądała ta butelka Tengela Złego?

– To właściwie była nie tyle butelka, co mała amfora – powiedział Dolg. Pochylił się i narysował na śniegu kształt i wielkość tamtego naczynia.

Kinigut przyjrzał się uważnie rysunkowi.

– Właśnie coś takiego widziałem!

– Gdzie? Gdzie? – wołali wszyscy pozostali.

– Pływała w wodzie pod wodospadem. Dopiero co obudzona nadzieja zgasła, butelka może się teraz znajdować gdzieś daleko na równinie.

Kinigut wyjaśnił jednak, że nic podobnego. Naczynie wplątało się w korzenie przy brzegu, a on żył przecież wtedy pod postacią wodnego trolla, więc się nią nie interesował, zostawił, gdzie była.

W Dolga znowu wstąpiła energia. W jego umyśle toczyła się jakaś walka. Lilja zastanawiała się, o co chodzi.

– Kinigut, natychmiast wskażesz nam drogę! A ty, Goram, odwieziesz więźniów do Nor. W tej chwili!

– Dolg, ty chyba nie myślisz…?

– Ja zostaję tutaj, Goram, mój przyjacielu. Musimy znaleźć butelkę, zanim on to zrobi. A potem się do niego dobierzemy. Ja i Lilja.

– Nie – wykrztusił Lemuryjczyk. – Nie możesz tego zrobić!

Nie, nie, wszystko w nim protestowało. Był bliski szaleństwa ze strachu o ukochaną. Ten potworny, taki urodziwy demon go przerażał, Lilja zdawała się być nim zafascynowana. Nic o tym nie mówił, bo przecież sam nigdy nie widział niczego podobnego. Ze strachu rozbolał go brzuch.

– Nie możesz tego od nas wymagać, Dolg!

– Owszem, musimy unieszkodliwić trzeciego potwora oraz złą wodę, która znajduje się w butelce. Dobrze wiesz, że ta woda może podwoić jego siłę. Odwieź tych ludzi do osady i wracaj najszybciej jak to możliwe.

– Ale oni pochodzą z różnych osad, na to trzeba mnóstwo czasu.

– Zostaw ich wszystkich u starych Samojedów, później się nimi zajmiemy.

– Ale nie możesz zatrzymać tutaj Lilji – błagał Goram zrozpaczony.

– Muszę. Posłuchaj mnie, Goram, co mogłoby powstrzymać tę złowieszczą istotę?

– Nie wiem. Może twoje zaklęcia?

Dolg tylko prychnął.

– No to może eliksir Madragów – zastanawiał się Goram.

– Eliksir zawiera materię Świętego Słońca, jeszcze wzmocni jego zło.

– Szafir?

– Czyś ty zwariował?

– No to farangil? Farangil sobie z nim poradzi.

– Nic z tego, jest za słaby. Pamiętasz, co powstrzymało Tengela Złego?

Goram zastanawiał się.

– Jasna woda.

– Tak jest, jasna woda. I ja ją mam. W tej malutkiej buteleczce, w mojej torbie.

Siedzący w gondoli mężczyźni zaczęli stukać w okno, chcieli jak najprędzej wydostać się z tego piekła. Goram, nie odwracając się, pomachał im ręką, nie mógł przerwać tej rozmowy z Dolgiem.

– Ty chyba postradałeś zmysły! W jaki sposób chcesz dać mu tę wodę, nie budząc podejrzeń?

– Ja nie mogę. Do mnie nigdy by nie podszedł wystarczająco blisko. Ty też nie możesz. Kinigut nie może ani nie powinien, ale może Lilja?

– Nie! Nie, zabraniam ci!

Chciał wziąć Lilję za rękę, ale Dolg mu przeszkodził.

– Musimy.

– Ale ona jest wszystkim, co mam, Dolg.

– Naprawdę? Czyż nie składałeś jej na ołtarzu jakiejś staroświeckiej klasztornej reguły?

Goram poczuł się urażony.

– To był cios poniżej pasa, Dolg. Nie poznaję cię, mój przyjacielu, nie masz zwyczaju zachowywać się okrutnie.

Twarz Dolga wykrzywiła niechęć.

– Tak, jestem wzburzony, jestem taki wzburzony, że zaczynam przeklinać, a tego też nigdy nie robię. Nie przysłano nam nikogo z pomocą, duchy gdzieś się pochowały, tak, tak, duchy czterech żywiołów się pochowały, chociaż to one są wszystkiemu winne, więc niech, do diabła, teraz przyjdą i zrobią z tym porządek! Ale tego właśnie się wystrzegają!

Goram uspokoił się.

– Więc ty nie na nas się złościsz?

– Nie, jak mogłeś pomyśleć coś takiego? Serce mi się kraje, że musicie brać w tym udział. Ale teraz już jedź, Goram, i wracaj jak najszybciej, żebyśmy mogli zacząć poszukiwania! Spiesz się, jesteś nam potrzebny!

– Czy nie mógłbym się najpierw pożegnać z Lilją?

– Nie, bo jeśli ci pozwolę, to na pewno zabierzesz ją ze sobą. Jedź już!

Goram posłał Lilji spojrzenie pełne tęsknoty, na co ona odpowiedziała z całą miłością, jaką nosiła w sercu. W końcu Goram wsiadł do gondoli, co więźniowie przyjęli westchnieniem ulgi. Zaraz potem gondola wzniosła się ku niebu.

Lilja patrzyła w ślad za nią, czując na karku zimny oddech samotności.

Czy on nas widzi, ten demon w uwodzicielskiej postaci? Czy on nas obserwuje z ukrycia? Zastanawia się, jak nas wyłapać, jedno po drugim?

Nie, nie wierzyła, żeby tak było. Goram powiedział, że odczuwał zimno tak straszne, że o mało nie umarł. Lilja niczego takiego nie zauważyła u siebie. Tylko naturalne fantazje przestraszonej młodej dziewczyny, która wszędzie dostrzega duchy oraz istoty nadprzyrodzone.

Strasznie tęskniła za Goramem. Za poczuciem bezpieczeństwa, jakie jej stwarzał, za jego… tak, tak, miłością do niej, która dawała jej absolutny spokój. I tęskniła za gondolą, która była teraz ich domem, ich bezpieczną przystanią. Bo co więcej im pozostało?

Dolg odwrócił się do niej i Kiniguta.

– A więc zostaliśmy sami. Bez możliwości ucieczki.

15

Las wydawał się Lilji zimny, pusty i zły. Zimny, bo okropnie przemarzła, pusty, ponieważ nie było ani Gorama, ani gondoli, a zły, gdyż śmierć krążyła wokół nich, nie chciała się jednak pokazać.

– Chodź, Kinigut – powiedział Dolg, pociągnął też za sobą Lilję. – Musimy znaleźć butelkę.

Znowu do tego okropnego wodospadu! Lilja miała nadzieję, że już go więcej nie ujrzy. Jak to niekiedy bywa, ogarnęła ją straszna panika. Nigdy już stąd nie wyjdę! myślała przerażona.

Posłusznie jednak poszła. Za nic na świecie nie chciałaby się oddalić od tych dwóch, którzy tu jeszcze z nią zostali.

A co będzie, jeśli Goram wróci i nas nie zastanie?

Co za głupstwa! Nie należy się martwić na zapas, zwłaszcza jeśli się ma pod dostatkiem bieżących problemów.

Plask, plask, brnęła w rozmokłym śniegu. Zmęczona i smutna, pozbawiona wszelkiej chęci przeżywania przygód, daleko od Gorama.

Ostrożnie okrążyli wielkim łukiem miejsce, gdzie rozegrała się walka z pajęczycą, nikt nie chciał go już więcej oglądać.

Mozolnie schodzili do rozpadliny. Szary lód pokrywający wodospad dosłownie wisiał nad nimi, kiedy w końcu znaleźli się na samym dole z poocieranymi dłońmi i na pół odmrożonymi palcami.

Kinigut już się przygotowywał do nurkowania.

– Stop, stop! – krzyknął Dolg. – Już nie jesteś zdolny do życia w wodzie!

– Ale butelka leży tu niedaleko.

– Prąd pod lodem jest bardzo gwałtowny – powiedziała Lilja.

To prawda, Kinigut położył uszy po sobie. Któż może to wiedzieć lepiej niż on, żył przecież w tej wodzie. Wtedy prądy nie stanowiły dla niego przeszkody. Ale teraz? Nie, nie odważyłby się!

– Przydałaby się jakaś lina – westchnęła Lilja.

Dolg uśmiechnął się i wyjął z kieszeni kawałek szura.

– Sznur elfów! – krzyknęła Lilja zachwycona. – Kinigut, to nasz ratunek!

– Ten kawałek linki?

Oniemiały ze zdumienia patrzył, jak Dolg obwiązuje go sznurem w pasie i jak ten sznur się powoli wydłuża i wydłuża…

– Nie, dość, przecież spadnę na samo dno – protestował Samojed.

– Nie martw się, sznur będzie dokładnie taki długi jak potrzeba – uspokajał go Dolg. – No, teraz możesz wskakiwać do wody, przywiązałem cię do drzewa.

Kinigut zdjął z siebie większość ubrania. Dygotał z zimna i wiedział, że w wodzie nie będzie mu lepiej. Wciągnął jak najwięcej powietrza do płuc, po czym dzielnie zanurkował. Ze względu na grubą warstwę śniegu nie widzieli go pod lodem. Wkrótce jednak dał znak, że jest gotów, i Dolg z Lilją zaczęli go wyciągać.

Kinigut wynurzył się na powierzchnię. Śniada twarz mu zsiniała, dygotał z zimna, ze świstem łykał powietrze. Dyszał ciężko, a przyjaciele nacierali go dla rozgrzewki. Potem mógł włożyć suche ubranie. Tymczasem Dolg ostrożnie ukrył amforę w węzełku z własnego swetra. Nie odważył się odłożyć butelki do torby. Sąsiedztwo szlachetnych kamieni z wodą zła mogłoby doprowadzić do brzemiennej w skutki kolizji. Już i tak znajdowali się w wystarczająco niedobrej sytuacji.

– Butelkę poniesiesz ty, Kinigut – powiedział Dolg. – I musisz iść w dość dużej odległości ode mnie. Szafir nie będzie tego tolerował, a farangil mógłby nam narobić trudnych do przewidzenia kłopotów. Masz, weź węzełek!

– Na szczęście mamy butelkę – cieszyła się Lilja. – To twoja wielka zasługa, Kinigut!

– Prawdziwy wyczyn – potwierdził Dolg. Nie chciał im przypominać, że nie ma się jeszcze z czego tak cieszyć, bo najgorsze wciąż przed nimi.

Goram gnał na łeb, na szyję, biedni więźniowie trzymali się rozpaczliwie foteli, przerażeni straszną szybkością jazdy.

W końcu zorientował się w sytuacji i trochę zwolnił. Tak się spieszył, tak strasznie się spieszył, musiał jak najprędzej wrócić do Lilji, która potrzebuje jego ochrony.

Wysadził wszystkich przed domem starego Samojeda w Nor. Zaczynało już tam być tłoczno, a więźniowie widzieli z góry gromady ludzi idących ku osadzie, i z południa, i z zachodu. To tubylcy, którzy, widząc, że tundra po wycieczkach tych dziwnych pojazdów zrobiła się zielona jak nigdy przedtem, wracali do domów. Najzdrowsi z więźniów wyszli im na spotkanie, by co rychlej powiadomić, że trzy potwory ukrywające się w górach zostały wyeliminowane.

Może trochę za wcześnie, ale Goram ani nie mógł, ani też nie chciał tłumić ich radości takim drobiazgiem jak trzecie monstrum, i to najgorsze ze wszystkich, które jeszcze pozostawało na swobodzie.

Znowu ogarnął go lęk. Jego przyjaciele, sami, starają się podejść potwora. Trzeba się spieszyć, czas nagli! Oczyma duszy widział dziewczęcą twarzyczkę. Tę, która na zawsze pozostanie w jego myślach.

Jak się w końcu ułożą ich sprawy? Skąd on weźmie dość sił, żeby się z nią po tym wszystkim rozłączyć.

Pod nim przelatywał klucz dzikich gęsi. Gondola poruszała się bezszelestnie, nie płoszyła ptaków.

Żeby zająć myśli czym innym, zaczął cicho śpiewać. Pieśń, którą zwykł nucić Gabriel, była popularna na Ziemi za jego czasów. Goram śpiewał ją ku czci ptaków, które kierowały się na północ. Pieśń o innego rodzaju tęsknocie:

Dziś w nocy słyszałem krzyk dzikiej gęsi,

lecącej samotnie po niebie.

Chciałem spać, lecz to nie miało sensu,

bo jestem bratem starej dzikiej gęsi.

Moje serce wie to, co dzika gęś wie,

i muszę iść tam, gdzie ona chce.

Dzika gęś, moja siostra gęś,

ona wie, co w życiu najlepsze,

wieczna tęsknota, czy spokojne serce.

Do tego miejsca pieśń odpowiadała nastrojowi Gorama, była zgodna z jego myślami. Potem jednak zaczęła opowiadać o tęsknocie, która różniła się od jego tęsknoty.

Patrzył, jak klucz dzikich gęsi znika nad morzem, kierując się ku Nowej Ziemi, i uśmiechnął się sam do siebie. Życzył ptakom szczęścia w drodze i tam, dokąd lecą. Nie zastanawiając się nad tym, nucił dalej ten stary, zapomniany już przez ludzi szlagier:

Kabina jest ciepła, a śnieg głęboki.

I mam uśpioną kobietę przy boku.

Ona musi pojąć, że nie ma sensu

Kochać brata starej dzikiej gęsi.

Widział, że od południa zbliża się wielka chmara ptactwa. Całe szczęście, że one jeszcze żyją, pomyślał. Że nie wyginęły co do jednego.

Zakończył swoje śpiewanie:

Wiosna nadchodzi i lody topnieją,

nie mogę zwlekać z powodu kobiety.

Przeszłość zabrała wszelką nadzieję,

nie będzie z nas pary, niestety. [*]

Goram skulił się mimo woli… „Ona musi pojąć, że nie ma sensu kochać Strażnika Świętego Słońca?”

Dlaczego przyszła mu do głowy ta stara piosenka? Żeby go dręczyć?

Nareszcie w dole zamajaczyły wzniesienia, na których powinni się znajdować przyjaciele. Poczuł, że pierś ściska mu żelazna obręcz lęku. Czy jeszcze tam są? Gdzie jest ona? Gdzie?

Dolg przystanął nagle, gdy zbliżali się do miejsca, w którym niedawno stała gondola.

– Nie, poczekajcie, poczekajcie chwilę! – zawołał pełen jak najgorszych przeczuć. – Coś mi się tu nie zgadza! Och, gdybym należał do Ludzi Lodu, wiedziałbym więcej!

Wezwał Farona, który był jego łącznikiem i kontaktem w Królestwie Światła, poprzez niego połączył się z Natanielem. Rozmawiali długo, Lilja i Kinigut cierpliwie czekali, przestępując z nogi na nogę w rozkisłym śniegu. W końcu rozmowa dobiegła końca i Dolg objaśnił im, gdzie tkwi błąd:

Otóż wtedy, kiedy Nataniel walczył z Tengelem Złym o naczynie z wodą zła, nie mógł się do tego naczynia za bardzo zbliżyć; każda ludzka istota, która by tego spróbowała, zostałaby natychmiast unicestwiona. Tymczasem oni wszyscy troje podają sobie z rąk do rąk amforę, opiekują się nią i nic się nikomu nie stało.

Są jeszcze dwie godne uwagi sprawy, wywodził Dolg: Nieziemsko urodziwy Tengel Zły, ten, który ukazał się zaledwie na minutę, miał na głowie koronę z ognia, z jego zmrużonych oczu także wydobywał się ogień. Natomiast owa istota z otchłani krążąca po tutejszym lesie ma na głowie koronę antracytowego koloru, zaś oczy… no właśnie, jakiego koloru są jego oczy?

– Lodowato zielone – odparł Kinigut pospiesznie, bo to przecież on widywał potwora z bliska.

Dolg podziękował za informację i zaczął roztrząsać trzecią kwestię, która budziła jego wątpliwości: Tengel Zły nigdy nie pił czarnej wody, jedynie się nią spryskał, a i to delikatnie. Nie stał się budzącą grozę piękną istotą, dopóki nie oblizał korka butelki i nie przełknął paru kropel.

Tutejszy piękniś musiał się napić wody. W takim razie po co mu ta amfora, która bez wątpienia należy do niego, opis się zgadza. Powstaje zatem podejrzenie, że ma on tam nie wodę zła, lecz coś innego. Tylko co? Musi to być ciecz, bo chlupie. Ale najwyraźniej jest całkowicie nieszkodliwa.

– Kinigut! Przychodzi ci do głowy jakieś wyjaśnienie?

Nieduży Samojed stał zbity z tropu.

– Nie, ja…

– Musiał nabrać tej cieczy w grotach – rzekł Dolg, gdy milczenie się przedłużało. – I to nie była ciemna woda! Ty tam byłeś, Kinigut, zastanów się! Jakie jeszcze ciecze znajdowały się w grotach?

– Gondola! – zawołała rozradowana Lilja.

Musiało chwilę potrwać, zanim Dolg wrócił do rzeczywistości i zrozumiał, o co chodzi. Tymczasem srebrzysty pojazd zniżył się, a potem łagodnie wylądował na wzniesieniu. Tak jak ustalono, była to większa gondola. Znajdowało się w niej o wiele więcej urządzeń niż w małej. Pobiegli w górę i w pół drogi spotkali Gorama. Lilja przyglądała mu się z daleka. Z perspektywy wydawał się jeszcze bardziej imponujący, taki spokojny, tak strasznie pociągający.

Patrzył jej w oczy. Uśmiechał się z ulgą. W tym momencie Lilja mogłaby za niego umrzeć.

Kiedy szli do gondoli i wsiadali do niej, Dolg pospiesznie wyjaśnił przyjacielowi, co się stało pod jego nieobecność.

– Doszliśmy do tego, a Kinigut się właśnie zastanawia, co może zawierać butelka.

– Ja widziałem tego diabła z powietrza – oznajmił Goram. – Krąży niedaleko stąd. Od południa. On mnie nie widział. Za jego czasów nie było samolotów, więc nie lęka się ataku z powietrza.

Jaka to nieopisana przyjemność znaleźć się znowu w gondoli. Trzeba było rozgrzać Kiniguta, więc włączono ciepło w kabinie, otulono go wełnianym kocem, poza tym dostał kielicha. Zasłużył sobie na to. Samojed rozglądał się za jeszcze jednym, w końcu Goram wlał mu parę kropli do kieliszka na pocieszenie.

Nareszcie Kinigut mógł mówić.

– Naturalnie, że coś kapało ze ścian – rzekł z wahaniem. – Ale przeważnie była to woda z topniejącego lodu. A potem nastąpiła ta wielka powódź, kiedy Góra Czterech Wiatrów pogrążyła się w morzu.

– Daj temu spokój, wiemy już przecież, że musiały powstać jakieś nisze powietrzne. Pajęczyca przetrwała w jednej z nich. On też musiał na coś takiego trafić!

Goram podpowiedział:

– A czy Shira nie miała takiej próby, że była nakłaniana do wypicia wody? Słyszała głos, który nie przestawał śpiewać: „Napij się wody, a znajdziesz prawdziwą miłość”, czy coś w tym rodzaju.

Twarz Kiniguta rozjaśniła się.

– Oczywiście! Ja też tego doświadczyłem. To było przy takim perliście bijącym źródełku górskim, na samym początku wędrówki przez groty.

Trochę był speszony, kiedy tak siedział owinięty kocem pod sam nos.

– Ja się z tego źródełka napiłem, chociaż nie powinienem. I to właśnie dlatego zabłądziłem, ta woda sprowadziła mnie na manowce!

– Widocznie pajęczyca również uległa namowom – stwierdziła Lilja.

– Oczywiście, tak zrobiła, wiem o tym – zawołał Kinigut. – Jeszcze tutaj, w lesie, krzyczała głośno: „To przeklęte górskie źródełko! To przez nie wszystko straciłam!” Od razu wiedziałem, o co jej chodzi.

– I tobie też jakiś głos śpiewał o miłości? – zapytał Dolg sceptycznie.

– Nie, nie o miłości.

– No tak, o miłości to on śpiewał Shirze, wiedział, że tym jedynie mógłby ją skusić. Była to bowiem grota pokus, którym należało się oprzeć. Ale co takiego ten głos obiecał tobie, że się napiłeś?

Kinigut uśmiechał się zawstydzony.

– Bogactwo. No i połknąłem haczyk.

– Jasne – rzekł Goram. – Dla słabych dusz wieczne życie i władza nic nie znaczą bez bogactwa. Przepraszam, nie chciałem cię urazić.

– Nic nie szkodzi, to jest, niestety, prawda, szczera prawda – westchnął Kinigut. – Pajęczyca też wpadła w tę pułapkę. Ale on…

Twarz mu się rozjaśniła.

– Tak, oczywiście, przed skalnym źródełkiem było takie samo naczynie, jak to!

Dolg słuchał zakłopotany.

– W opowiadaniu Shiry nic na temat naczynia nie ma. Ona widziała tylko mały, srebrny pucharek, z którego mogła się napić. Ale nic więcej.

– Bo tej butelki nie było widać, dopiero jak się podeszło do źródła – tłumaczył Kinigut z zapałem. – Ona mogła jej nie widzieć, skoro nie zamierzała pić wody.

– Tak, to chyba racja.

Lilja zapytała:

– Więc uważacie, że ten potwór się nie napił, tylko zanim stamtąd wyszedł, nabrał sobie wody na później? Że jest taki przebiegły i chciał zapewnić sobie bogactwo, nie rezygnując z szansy dotarcia do prawdziwego źródła zła?

– Tak – właśnie myślę – potwierdził Dolg. – I to nam wyjaśnia, dlaczego teraz z takim uporem szuka tej swojej amfory. Jest w końcu na powierzchni ziemi, mógłby się nareszcie napić wody i stać się strasznie bogaty.

– Nie mógłby – oznajmił Kinigut sucho.

– Nie mógłby, wiem, ale on myśli, że może, i to jest najważniejsze.

Goram zastanawiał się:

– Z powodu tej wody dwoje innych zabłądziło. On jednak dotarł do źródła zła i tam dopiero duchy go zamknęły. A potem przyszła Shira i skalista wyspa zapadła się w morzu.

– Wyobrażam sobie, jak się wściekał – skomentował Dolg.

Wszyscy musieli się uśmiechnąć, choć sytuacja wcale do wesołości nie nastrajała.

– No to co teraz zrobimy? – zapytała Lilja.

Goram ożywił się:

– Mamy przecież wszelkie możliwości, żeby go pokonać. Jeśli wylejemy zawartość amfory, a na jej miejsce wlejemy jasnej wody, to…

– Tak! – zawołała Lilja. – Wspaniały pomysł!

Dolg był bardziej powściągliwy.

– To niewątpliwie dobre rozwiązanie. Widzę jednak pewne ale, i to nawet dwa.

– Co znowu? – zapytał Goram.

– Po pierwsze, nie powinniśmy ruszać zawartości amfory. Pochodzi ona z grot zła i z pewnością nie zawiera w sobie niczego dobrego, ani dla nas, ani dla ziemi, na którą musielibyśmy ją wylać. Po drugie: Jak wręczymy mu amforę?

Lilja jęknęła. Piękny plan runął niczym domek z kart.

Dolg jednak chował asa w rękawie. Jego twarz rozjaśniała się coraz bardziej.

– Może mógłbym posłużyć się czarami. Nie znam run ani zaklęć odpowiednich akurat dla takiej sytuacji, ale czarować można i w inny sposób. Dobry czarownik potrafi odmieniać i rzeczy, i stworzenia. Ja jestem wprawdzie tylko czarnoksiężnikiem z Islandii, zaś takie czary to sztuka staronordycka, a także fińska i lapońska, spróbujmy jednak. Czy my mamy jakąś odpowiednio dużą butelkę, Goram?

Lilja pomagała Lemuryjczykowi szukać. Kinigut tymczasem zasnął, zmorzony ciepłem i alkoholem. Nie budzili go, nie miał zresztą żadnego zadania do wypełnienia.

Jedyne, co znaleźli, to słoik mniej więcej tak samo wysoki jak amfora. Dolg ustawił oba naczynia przed sobą, po czym zaczął cichutko śpiewać, kształtując jednocześnie słoik rękami. Zdumieni patrzyli, jak spod jego dłoni powoli wyłania się druga amfora. Zabrało to wprawdzie sporo czasu, Kinigut mógł się przespać, w końcu jednak na stole stały dwa identyczne naczynia.

Lilja odetchnęła głośno, Dolg wyprostował się z dumą. Trzeba przyznać, że to nie byle jaki wyczyn.

– No, a co zrobimy z oryginałem? – zastanawiał się Goram.

– To zmartwienie na później – odparł Dolg i zamknął starą amforę w szafie. – Teraz musimy się postarać, żeby znalazł nową. Nie możemy jej położyć za bardzo na widoku, bo mógłby zwęszyć pismo nosem; szukał przecież wszędzie, i to nie raz.

Wstrzymywali dech, kiedy Dolg ostrożnie przelewał jasną wodę do amfory.

– W starej było znacznie więcej cieczy – zauważyła Lilja.

– Wiem. Nie mogę jednak rozcieńczać wody dobra, powinna pozostać skondensowana. Zabuduję więc trochę wnętrze nowej amfory i będzie wyglądać jak prawie pełna. Nie jest przecież przezroczysta, nie można widzieć zawartości.

– Tak więc rozwiązałeś sprawę punktu pierwszego – rzekł Goram. – Pozwól teraz, że pójdę i ułożę butelkę w miejscu, w którym on ją znajdzie jak najszybciej, ale nie nabierze żadnych podejrzeń. Musimy być pewni, że został unieszkodliwiony, zanim opuścimy te góry.

– Masz rację, tylko że ty iść nie możesz. Sam mówiłeś, że on jest tu niedaleko, a jeśli cię zobaczy, nie ujdziesz z życiem.

– Już raz mnie widział i wcale na mnie nie zareagował.

– Tak, bo wtedy byłeś mu absolutnie obojętny, natomiast teraz miałbyś tę jego ukochaną butelkę. A to istotna różnica. To będzie zadanie dla Lilji!

– Nie! – wrzasnął Goram tak głośno, że Kinigut się obudził. – Nigdy w życiu!

– Ale tylko ona ma szansę podłożyć butelkę i ujść cało. Ani ty, ani ja, ani Kinigut takich możliwości nie mamy. Natomiast niewinna, ładna, młoda panienka…

– Dolg, ty nie wiesz, co mówisz!

– Mogę pójść – oznajmiła Lilja stanowczo. – Czas najwyższy, bym i ja coś zrobiła.

– Nie, ja nie pozwalam!

Właśnie wtedy stwierdzili, że nie są w gondoli sami.

16

Nagle pojawiły się między nimi duchy czterech żywiołów.

Dolg powstrzymał się, żeby nie zawołać złośliwie: „No, najwyższy czas!”

Pozdrowił je z szacunkiem i zapytał, czy znaleziono jego ojca.

– Odkryliśmy ślady – odparł duch Ziemi swoim stłumionym głosem. – Inni teraz szukają, a my przyszliśmy, by wesprzeć was.

– Ale gdzie on jest? Co się stało?

– Nic pewnego jeszcze nie wiadomo – odparł duch Wody. – Wypełniliśmy swoje zadanie i przekazaliśmy sprawy innym.

Dziwnie zrobiło się w gondoli po ich przybyciu. Jakby cały świat, kosmos, wieczność, inna rzeczywistość zagościła w ciasnym pojeździe.

Ogień, którego pojawienie się wywołało u Kiniguta czkawkę, oznajmił:

– Przez chwilę przysłuchiwaliśmy się waszej rozmowie i wyrobiliśmy sobie jakie takie pojęcie. Słusznie szlachetny syn czarnoksiężnika powiada, że dziewczyna jest jedynym stworzeniem, które może się bezkarnie zbliżyć do straszliwego.

Goram tym razem powstrzymał się od protestu. Nikt nie powinien przeciwstawiać się duchom. Zamiast tego powiedział:

– Czy również słusznie uważamy, iż demon dotarł do źródła złej wody tej nocy, kiedy urodziła się Shira?

– Tak jest – potwierdził mieniący się połyskliwie duch Powietrza.

– A wy odcięliście mu wyjście?

– Zrobiliśmy to już po wizycie złego Tan – ghila w grotach.

Niech was licho porwie, pomyślał Dolg. Teraz my musimy spijać piwo, któregoście wtedy nawarzyli. Ale… z drugiej strony, świat został dotknięty przez demona już w osiemnastym wieku i wcale nie wiadomo, czy to się już skończyło. Nikt zresztą nie wie, jak wyglądałaby nasza ziemia teraz, kiedy…

Głośno Dolg zapytał:

– Dlaczego ani jego korona, ani oczy nie są z ognia?

Zwrócił się do niego władca tego żywiołu:

– Ponieważ wyniósł na powierzchnię naczynie z fałszywą wodą. Z tego powodu utracił najwyższą godność.

– Więc Tengel Zły był bardziej od niego niebezpieczny?

– O, Tan – ghil nigdy nie sięgnął po swoje prawa. Ten książę jest wielokrotnie bardziej groźny.

– I chcecie wysłać przeciwko niemu Lilję? – krzyknął rozpaczliwie Goram.

– Będziemy ją ochraniać.

Lemuryjczyka tylko częściowo to uspokoiło.

Z drogocenną nową butelką ukrytą pod kurtką Lilja niepewnym krokiem schodziła ze wzniesienia.

Teraz już nie widziała duchów, wiedziała jednak, że są przy niej.

Goram uściskał ją mocno na pożegnanie, wciąż głęboko wstrząśnięty tym, że to ona właśnie ma spełnić rolę pośrednika.

Duchy powiedziały jej, gdzie powinna umieścić naczynie tak, by zły książę musiał je zobaczyć i za wszelką cenę chciał zdobyć. Była to głęboka rozpadlina, którą będzie mijał w drodze z jednej części gór do drugiej. Niezbyt daleko od gondoli.

Duchy twierdziły też, że Lilja może teraz spokojnie iść, demon bowiem znajdował się akurat dość daleko od nich i zachowywał się spokojnie.

Las pogrążony był w ciszy. Kiedy jakaś gałązka trzasnęła pod stopami Lilji, zabrzmiało to jak głośny wystrzał i dziewczyna zesztywniała z przerażenia. Nic się jednak nie stało.

Kochane duchy, bądźcie jak najbliżej mnie!

Oto rozpadlina, niezbyt głęboki jar między dwoma wzniesieniami. A wybrane przez duchy miejsce jest tam dalej, pod tą karłowatą sosną…

Nagle serce Lilji zaczęło bić jak szalone.

Wszystko na nic!

Na szczycie jednego ze wzniesień stał on! Patrzył na nią z bezgraniczną pogardą. Czyż duchy nie zauważyły, że nadchodzi? A może on porusza się błyskawicznie, jeśli chce?

Jaki jest bosko piękny! I jak diabelsko zły! Zło emanowało z jego odzianego w ciemną zieleń ciała i z twarzy oliwkowego koloru.

Był wprost niesamowicie pociągający, wabił ją do siebie, czarował. Korona iskrzyła się niczym czarne diamenty.

Co robić, co robić, co robić? W głowie Lilji myśli krążyły jak przerażone motyle. Nie mogła teraz odłożyć butelki, w żadnym razie. Czy powinna wracać do domu, gdzie opracują nowy plan? Potrzebowała czasu, a nie była w stanie się ruszyć.

Nawet nie zauważyła, że idzie ku niemu. Przyciągał ją do siebie tymi swoimi osaczającymi, hipnotyzującymi oczyma.

Co się dzieje? myślała w panice. On przecież nie wie nic o butelce. To mnie chce zdobyć.

A ja idę. Chcę tego. Ogarnia mnie błogie oszołomienie, cała jestem tęsknotą…

Och, ratunku! ratunku! Wszystko wokół niego pokryte jest szronem.

I wtedy Lilja otrzymała pomoc, nowe siły. Wiedziała, komu to zawdzięcza.

Wciągnęła głęboko powietrze i zaczęła improwizować. Zdołała utrzymać się na nogach i złożyła głęboki ukłon.

Uff, ależ głos jej drży!

– Znalazłam naczynie, panie. Czy nie należy do 'ciebie?

Jego nastrój natychmiast się zmienił. Nie interesowało go już uwodzenie dziewczyny, teraz bił od niego lodowaty chłód. Był despotycznym władcą. Stanowczym gestem wyciągnął rękę, Lilja wyjęła amforę. W jego zimnych oczach pojawił się błysk.

Jeszcze w gondoli dyskutowali nad ważną sprawą: Co będzie, jeśli on nie natychmiast wypije wodę? Co powinna wówczas zrobić Lilja?

Duchy obiecały, że się tym zajmą. Same jednak nie wiedziały, w jaki sposób.

Lilja w ogóle nie panowała nad sytuacją.

Najwyraźniej zbliżyć się do niej było poniżej godności monstrum. Ze wzrokiem wbitym w naczynie, które trzymała w rękach, rozkazał obrzydliwym, ochrypłym głosem:

– Idi siuda!

„Chodź tu”, potwór był Rosjaninem. Tak, to prawdopodobne, miał stosunkowo blisko do Góry Czterech Wiatrów.

A więc przeniknięty złem Rosjanin z lat czterdziestych osiemnastego wieku? Nie, tak dokładnie Lilja nie znała historii. Zresztą wcale nie musiał być szerzej znany. Sadyści zdarzają się zawsze i wszędzie, a ich prawdziwy charakter często znają tylko rodziny.

Nie będąc w stanie stawiać oporu, szła naprzód. Była już prawie na wzniesieniu. Zakręciło jej się w głowie, kiedy z bliska zobaczyła jego ponurą, złowieszczą urodę. Było oczywiste, że mógłby ją pociągnąć za sobą. Jego aura była jakby pokryta szronem zła.

Mimo wszystko nie mogła zapobiec niczemu, co się działo.

Wstrząsnął nią szloch, starała się ze wszystkich sił, by potwór tego nie zauważył. Jak ona, prosta dziewczyna, skłoni go, by wypił zawartość butelki? Nie znajdowała wyjścia, jej myśli bowiem były sparaliżowane przez tę jego męską siłę, widziała jedynie lodowato zielone oczy, które zdawały się wypełniać cały świat. Ani jedno słowo nie pojawiło się na jej wargach, zresztą i tak by nie wiedziała, co powiedzieć. Nie mogła go przecież prosić, by zaraz napił się z butelki. To by oznaczało jej pewną śmierć, wtedy domyśliłby się podstępu.

Przeniknął ją dreszcz. Widziała coś więcej niż tylko pragnienie zdobycia butelki w jego fascynujących oczach, czytała w nich zwyczajne, pospolite podniecenie seksualne, zamierzał ją posiąść i prawdopodobnie potem porzucić jej wykorzystane, martwe ciało.

Ale nic nie mogła na to poradzić. Znajdowała się w jego sieci. Wyjął amforę z rąk Lilji i zacisnął palce na jej nadgarstku żelaznym uchwytem.

I wtedy nareszcie duchy zaatakowały.

– Puść dziewczynę! – krzyknął duch Ziemi głosem przypominającym grzmot. Teraz wszystkie ukazały się w całej swojej okazałości. – Jeśli tego nie zrobisz, odbierzemy ci naczynie! A wiesz, że. możemy to uczynić!

Potwór zmrużył oczy i wpatrywał się w stojące przed nim cztery postacie. Po czym wyciągnął rękę i wysyczał parę słów.

Lilja, która już chciała odetchnąć z ulgą, ku swemu największemu przerażeniu zobaczyła, że wszystkie cztery duchy zostały odrzucone w tył i wylądowały daleko od wzniesienia. Była tak wstrząśnięta, że nie zauważyła, iż przez krótką chwilę on jej nie trzymał. Uświadomiła to sobie dopiero wtedy, gdy było za późno. Zaraz bowiem lodowata dłoń ponownie zacisnęła się na jej nadgarstku.

No to koniec ze mną, pomyślała oszołomiona. Goram, jak to się mogło stać?

Duchy jednak wiedziały, co robią. Pozbierały się szybko i zmusiły złego księcia do błyskawicznego działania. Momentalnie puścił rękę Lilji, by móc wyjąć korek z butelki, potem po omacku znowu chciał ją złapać, przytykając jednocześnie butelkę do ust.

Tym razem Lilja zdążyła uskoczyć. I całe szczęście. Zanim bowiem duchy przybiegły z odsieczą, z gardła wstrząśniętego demona wydobył się ryk wściekłości. Duchy odciągnęły Lilję w bezpieczne miejsce na dnie rozpadliny. Zaszokowana patrzyła, jak monstrum dosłownie w ciągu paru sekund zostało unicestwione. Palił je od środka ogień wywołany przez jasną wodę, która oczyszczała jego ciało.

Po chwili wszystko zniknęło.

Lilja gapiła się na duchy.

– Dziękuję – szepnęła. – Serdecznie dziękuję!

Duchy były tak samo porażone jak ona.

– Mało brakowało, a wszystko potoczyłoby się fatalnie – powiedział duch Powietrza. – On był bardziej niebezpieczny, niż myśleliśmy. Nikt, ale to nikt nie zrobił nam czegoś takiego, sądziliśmy, że to niemożliwe. On naprawdę mógł sprowadzić na ludzkość nieszczęście. Przyjmij podziękowania, panienko, zachowałaś się bardzo dzielnie.

Lilja nie powiedziała, że przez cały ten czas pozbawiona była jakiejkolwiek woli działania. Uważała, że może sobie na to przemilczenie pozwolić i rozkoszować się pochwałami.

Niech prawda trochę poczeka.

17

Następnego dnia opuścili terytorium Samojedów.

Sławiono ich niczym bohaterów. Byłych więźniów pajęczycy rozwieźli po rodzinnych wioskach, odbyło się wzruszające pożegnanie z dwojgiem staruszków i ich pieskiem oraz z Kinigutem, który znalazł się w obcej sobie epoce, ale podejmował imponujące próby zaaklimatyzowania się pośród traktorów i skuterów śnieżnych. Ponad wszystko bowiem pragnął przeżyć resztę życia jak normalny człowiek.

Dawniejsze Taran – gai również otrzymało swoją porcję życiodajnego deszczu.

Duchy już dawno się pożegnały, cokolwiek zażenowane swoim bardzo nikłym wkładem w ostatnie wydarzenia. Czarny książę został jednak unieszkodliwiony, a to najważniejsze.

Ku wielkiemu zmartwieniu Dolga nie nadeszły żadne nowiny dotyczące losów Móriego i jego grupy.

Lilja wciąż jeszcze znajdowała się w szoku po spotkaniu z tą pierwotną siłą, którą jest zło samo w sobie.

Goram i Dolg zdawali sobie sprawę, jakie wielkie szczęście dopisywało im przez cały czas. Gdyby demon nie zgubił amfory w wodospadzie… Gdyby Kinigut jej nie zobaczył i gdyby nie był na tyle przyzwoitym człowiekiem, że potrafił przeciwstawić się złu w grotach, a potem opowiedzieć im o więźniach wampirzycy… Gdyby duchy nie przybyły na czas…

Wszystko jednak poszło jak najlepiej. Lilja zachowała się znakomicie podczas spotkania z potworem, Dolg we właściwy sposób korzystał z pomocy szlachetnych kamieni, a Goram dawał im to poczucie bezpieczeństwa, jakiego bardzo potrzebowali. Stanowili wspaniały zespół.

Niezwykle przyjemnie było mimo wszystko znaleźć się znowu w podróży.

Półwysep Kolski.

– O rany! – mruknął Dolg. – Tutaj siły natury są absolutnie niewinne. To wszystko dzieło człowieka. Chlapnij tu porządnie eliksirem, Liljo!

Zrobiła, co kazał.

– Dolg, pojemnik lada moment będzie pusty. Musimy zdobyć więcej preparatu.

– Została nam jeszcze tylko północna Skandynawia i Islandia.

– A Svalbard?

– Tam już nikt nie mieszka.

Lilja westchnęła.

– Rozumiem. Postaram się jakoś sobie poradzić.

Teraz bowiem bardzo chciała wracać do domu. Wolała więc, by nie musieli lecieć na Grenlandię i z powrotem. To już za wiele. Po ostatnich wydarzeniach nerwy miała napięte do ostateczności.

Okazało się, że pod ich nieobecność Indra, Ram i Marco zajęli się Półwyspem Skandynawskim, skoro już i tak byli w tych okolicach.

– Znakomicie, to na Islandię nam starczy – stwierdziła Lilja z ulgą.

W gondoli panował dość przygnębiający nastrój. Wszyscy byli śmiertelnie zmęczeni. Zauważyła, że Dolg siedział przeważnie pogrążony w głębokich rozmyślaniach. Na jego twarzy malował się smutek i tęsknota, co Lilję bardzo martwiło. Dolg wprawdzie zawsze żył we własnym świecie, do którego nikt nie miał dostępu, teraz jednak było to dużo bardziej widoczne niż kiedykolwiek.

Również Goram trzymał się na uboczu, przynajmniej na ile to możliwe, rzadko spoglądał w jej stronę. Zajmował się wyłącznie gondolą i sprawiał wrażenie, że ma mnóstwo problemów.

Tak jednak nie było.

Goram był po prostu bardzo milczący od chwili, gdy opuścili tereny nad Morzem Karskim.

W końcu wykorzystał moment, kiedy pozostała dwójka była zajęta, i nawiązał łączność z szefem elity Strażników. Tym, który kiedyś w więzieniu w Królestwie Światła odbył z Lilją rozmowę.

Goram oznajmił krótko i oficjalnie:

– Występuję z naszego stowarzyszenia.

Po tamtej stronie zaległa cisza.

– Nie możesz tego zrobić – usłyszał w końcu.

– Muszę. Nie poradzę sobie z tą sytuacją.

Może szef myślał teraz o tym, jak z dumą opowiadał Marcowi, że on także się kiedyś zakochał, ale zabił w sobie tę miłość, a Marco zapytał go dość wyniośle: „No a ta kobieta? Jak ona sobie poradziła?”

Poinformował więc Gorama krótko:

– Przyjadę na Ziemię. Spotkamy się na Islandii.

Goram bardzo spokojnie się z nim rozłączył. Żadne z jego współpracowników niczego nie zauważyło.

Oczywiście niepokoiło go to spotkanie z przełożonym. Podjął jednak decyzję i teraz musiał ją przeprowadzić.

Pokrywa lodowa znowu stawała się grubsza. Cały archipelag Svalbard zniknął pod masami lodu, zalegającymi od północnej Norwegii do bieguna północnego. Martwił ich ten widok. Do czego to wszystko doprowadzi?

Znajdowali się teraz nad pokrytym lodem morzem, więc Lilja mogła się trochę przespać. Była wiosenna noc, z tym szczególnym, lekko mieniącym się blaskiem, który przynosi zapowiedź lata. Lampki na tablicy rozdzielczej błyszczały niczym różnokolorowe latarenki.

Dolg przyszedł do Gorama i usiadł obok.

– Czy mogę cię o coś zapytać? – rzekł tym swoim łagodnym, jakby ostrożnym głosem.

– Naturalnie – odparł przyjaźnie Goram, który bardzo lubił i podziwiał Dolga.

– Słyszałem, że jakiś czas temu miałeś zamiar opuścić Królestwo Światła. Na zawsze. Że nie byłeś w stanie pełnić dłużej swojej elitarnej służby. Ale potem jednak zmieniłeś zdanie. Nie do końca zrozumiałem, o co to wtedy chodziło.

– O Lilję, jak zawsze – odparł Goram ochryple.

– Tak, no tak, to jasne. Ale dokąd zamierzałeś się wtedy udać? Nad tym się zastanawiam…

Goram opowiedział mu dokładniej o służbie elity Strażników dla Świętego Słońca. O tym, że ich obietnice są jak śluby, święte i absolutnie wiążące. Jest tylko jedno wyjście. Jeśli taki Strażnik stwierdzi, że nie jest już godzien pełnić służby, to powinien odejść do tego ogromnego światła, z którego powstało Słońce.

– Jak się to ma stać? – pytał Dolg, a Goram wyjaśnił, że trzeba wtedy polecieć na siostrzaną planetę, na której znajduje się przejście, tajemna droga do sfery wielkiego światła. Tam Strażnik zostaje opiekunem tych, którzy potrzebują pomocy. Wchodzi do grupy tych, którzy przyjmują umarłych, wspierają słabe duchy opiekuńcze…

Dolg się zamyślił.

– Żałujesz, że zmieniłeś zdanie?

To była dla Gorama trudna sprawa.

– Wiele razy się nad tym zastanawiałem. Nie, nie żałuję. Móc być razem z tobą i z Lilją… Bardzo się wtedy bałem ponownego z nią spotkania, ale za nic bym nie oddał tych dni. Niezależnie od tego, jakie straszne przeżycia czekały nas pod koniec, uważam…

Goram przerwał.

– Teraz jednak zastanawiam się nad porzuceniem naszego związku czy zakonu, jakby się to powiedziało dawniej. To znaczy nie chcę już należeć do elitarnych Strażników.

Dolg spoglądał na niego spod oka.

– Mógłbyś to zrobić?

– Chyba nie. Nasz przywódca ma się z nami spotkać na Islandii, żeby ze mną porozmawiać.

Dolg uśmiechnął się:

– A to znaczy, że musimy wylądować na Islandii!

– Tak.

– To najlepsze, co mogłeś mi powiedzieć! Znowu zobaczę Islandię! Wybacz mi, ty masz takie poważne problemy, nie powinienem się tak cieszyć.

– Ależ powinieneś, możemy sobie na to pozwolić. Sprawiasz wrażenie, jakby ci ubyło lat, cienie z twoich oczu gdzieś zniknęły. Czy wyspa sag naprawdę aż tak wiele dla ciebie znaczy?

– To nie tylko to, mój przyjacielu. Przeczuwam mianowicie, że nareszcie znalazłem ukojenie dla mojej wiecznej tęsknoty. Dzięki Lilji.

Dolg wrócił na swoje miejsce. Goram nic a nic z tego nie rozumiał.

Przywódca Strażników czekał na nich w umówionym miejscu, daleko od jakichkolwiek ludzkich siedzib, na od dawna opuszczonych terenach Raudnestadir u podnóża wulkanu Hekla. Opowiadano, że okropnie tam straszy. Do tego stopnia, że wszyscy osadnicy szybko zwijają swoje manatki i uciekają. Ale to chyba bliskość Hekli nadawała okolicy ten ponury wygląd i góra była także odpowiedzialna za złą sławę.

Lilja, która łatwo ulegała nastrojom, rozglądała się z lękiem wokół, przyglądała się porośniętym trawą ruinom zabudowań, wyglądającym teraz jak wzniesienia, i na równinie, i wyżej na zboczach wulkanu. Krajobraz był cudownie piękny, lecz taki smutny, że Lilja patrzyła głęboko wzruszona. Ale jej nadgarstek wciąż pokryty był rozległym sińcem po uścisku żelaznej ręki demona, a jej dusza znajdowała się po spotkaniu z nim w okropnym stanie.

Wolałaby, żeby Dolg nie wspominał o tutejszych strachach.

Skuliła się jeszcze bardziej na widok idącego im na spotkanie szefa Strażników. Taki był wysoki, surowy, pełen godności. Przy tym nie mógł być zadowolony z jej obecności w życiu Gorama, o, nie.

Przywitał się powściągliwie i najpierw zwrócił się do syna czarnoksiężnika, rozradowanego teraz, że znowu znalazł się „w domu”.

– Dolg, są wiadomości o twoim ojcu.

– Tak? – ucieszył się Dolg.

– Po tym, jak duchy natrafiły na jego ślad, usłyszeliśmy słabe sygnały. Wygląda na to, że żyją, wszyscy troje, chyba wkrótce ich zlokalizujemy. Jedno tylko nas niepokoi. Otóż oni na pewno nie znajdują się tam, gdzie powinni, czyli w Ameryce Środkowej.

– A gdzie?

Głębokie westchnienie.

– Nigdzie.

Ta odpowiedź na moment odebrała wszystkim zdolność rozumowania.

W końcu Dolg powiedział matowym głosem:

– No tak, to dająca do myślenia wiadomość.

Chętnie dowiedziałby się czegoś więcej, szef Strażników sprawiał jednak wrażenie, że najbardziej zajmuje go sytuacja Gorama, wobec czego Dolg zrezygnował.

Zamyślony chodził po okolicy. Miasta takie jak Reykjavik czy Akureyri nie bardzo go interesowały, ponad wszystko natomiast pragnął raz jeszcze zobaczyć centralne tereny wyspy. Lilja zdążyła z dużej wysokości rozpylić tutaj eliksir i rezultaty nie dawały na siebie czekać. Wczesnowiosenna roślinność bujnie pokrywała ziemię, śnieg topniał na potęgę. Islandia była piękniejsza niż kiedykolwiek.

W milczeniu pozdrawiał drogie, tak dobrze znane szczyty gór wokół Raudnefstadir. Tindafjallajökul. Thrihyrningur… Te trzy szczyty nosiły nazwy Ymir i Yma oraz imię małego synka tych dwojga postaci z mitologii nordyckiej, Sindri. Dolg znał Islandię bardzo dobrze dzięki swemu długiemu pobytowi u elfów. Elfy, rzecz jasna, miały na wszystko zupełnie inne określenia, on wiedział jednak także, jak mieszkańcy wyspy ochrzcili swoje góry i doliny, osady i jeziora.

Przyjazd tutaj napełnił go przekonaniem i stanowczością, której od bardzo dawna potrzebował.

Lilja podeszła nieśmiało, zaczekał na nią.

Dziewczyna była poważnie zmartwiona. Kiedy Goram rozmawiał na uboczu ze swoim przełożonym, ona zwierzyła się Dolgowi, że pojemnik na życiodajny eliksir jest już całkiem pusty.

– Ale przecież wypełniliśmy nasze zadanie?

Spuściła głowę.

– Nie całkiem. Zostały jeszcze dwa cyple w Fiordach Zachodnich.

– Latrabjörg? Snaefellness?

– Nie, nie o nie chodzi. To te dwa zamykające Arnarfjördur. Nagle pojemnik okazał się pusty. Ale może to nie takie ważne? Jeśli tam nikt już nie mieszka, to…

– Natychmiast to sprawdzę – obiecał Dolg. – Kiedyś tam byłem i chętnie jeszcze raz zobaczę fiord.

Szukał poprzez sieć telefoniczną, aż trafił na ludzkie głosy w Thingeyri i Bildudalur. Pochwalono go za znakomity islandzki, trochę staroświecki, ale bardzo poprawny. O, tak, staroświecki, pomyślał Dolg rozbawiony. To było przecież trzysta pięćdziesiąt lat temu!

Powiedziano mu, że owszem, na każdym z obu cyplów mieszkają jacyś samotnicy. Jeden przez okrągły rok, drugi tylko latem ze swoim inwentarzem. Ostatni człowiek w Lokinhamrar.

We wzroku Dolga pojawiło się rozmarzenie. Lilja zrozumiała, że tęskni do tych miejsc, zdawało się jednak także, że jego wzrok kryje coś jeszcze. Nie chciała mu przeszkadzać, czekała więc w milczeniu. Wiatr szeleścił w wysokiej zeszłorocznej trawie, pośród której krzewiła się już wiosenna zieleń. Kompletnie zapomniała o strachach, teraz wchłaniała jedynie piękno Dolgowej Islandii. Czyste powietrze, światło, to niezwykłe, osobliwe światło, jakie nigdzie indziej nic istnieje. I zapach, mocny, ostry, ale bardzo przyjemny. Białe kratery Hekli tak strasznie blisko.

Ocknęła się na dźwięk głosu Dolga.

– Mamy niewielką rezerwę eliksiru – powiedział zamyślony.

– Ale za mało, żeby go przelać do pojemnika, nie uda się go rozpylić.

– Wiem, ale sam go zawiozę na cyple.

– Możemy tam wylądować.

Dolg spojrzał na nią dziwnym wzrokiem, jak zaczarowany.

– Ale ja nie chcę latać nad Islandią. Chcę być na tej ziemi, czuć ją całym ciałem i duszą.

Lilja sądziła, że go rozumie.

– Takie światło zdążyliśmy już poznać. Od dość dawna znajdujemy się na terenach polarnych. Ale len zapach? Co to jest?

– Pola lawowe. Porastający je mech, to wszystko razem…

– Bardzo lubię twój kraj, Dolgu. Bardzo dobrze rozumiem, że taki kraj ciągnie człowieka z powrotem. – Uśmiechnęła się szeroko. – Już zaczynam tęsknić za twoją Islandią.

Bardzo go ucieszyły jej słowa.

Spod oka zerkali na elitarnych Strażników, stojących na ruinach starego domostwa. Twarze obu mężczyzn pociemniały od gwałtownych uczuć: gniewu, rozpaczy, smutku, desperacji, rozczarowania.

Lilję ogarnęły wyrzuty sumienia.

– To wszystko przeze mnie.

– Niech ci nie będzie przykro – rzekł Dolg swoim łagodnym głosem. – Bo mnie pomogłaś bardziej, niż możesz przypuszczać.

Zaskoczona spojrzała na niego.

– Naprawdę?

– Tak. I myślę, że nareszcie znalazłem rozwiązanie. I moich problemów, i Gorama, i jego przełożonego.

– No, nieźle – bąknęła Lilja. – Chociaż pojęcia nie mam, jak mógłbyś tego dokonać.

Nieświadomie podeszli bliżej do tamtych dwóch. Słyszeli gniewne słowa:

– Zerwij z tym, Goram, proszę cię! Nakazuję ci!

– W każdej chwili tęsknię za jej bliskością. Każda moja noc wypełniona jest snami o niej.

A sny nie zawsze są cnotliwe, tego jednak głośno nie powiedział.

– Jestem już na skraju wytrzymałości – mówił dalej. – Związek elitarnych Strażników nie będzie już ze mnie miał żadnego pożytku.

– W takim razie powinieneś przejść do sfery wielkiego światła.

– Teraz już za późno. Przez bardzo długi czas żaden statek kosmiczny nie wyleci z Ziemi.

Przełożony próbował przemówić mu do rozsądku:

– Goram, to tylko zakochanie, to przejdzie! To twoje pierwsze prawdziwe uczucie, dlatego tak poważnie to przeżywasz.

– Niespełnioną miłość trudniej stłumić.

– Więc niech to będzie dla ciebie pięknym, przechowywanym w sercu wspomnieniem!

– Teraz sam sobie przeczysz. Przecież nieustannie namawiasz mnie, bym o niej zapomniał. Nie zapomina się wspomnień.

Dolg uznał, że na tym powinni zakończyć. Naprawdę zabrnęli w ślepą uliczkę.

Uniósł ręce.

– Przyjaciele, to do niczego nie prowadzi. Żaden z was nie zamierza ustąpić. Ale ja miałbym propozycję dla najwyższego przełożonego elitarnych Strażników, gdybyśmy mogli przez chwilę porozmawiać.

Wszyscy przyglądali mu się zdumieni. Tutaj, na Islandii, Dolga otaczało niezwykłe, jasne światło. Och, nie, on nie może wrócić do świata elfów, myślała Lilja przejęta. Ale przecież powiedział, że akurat tego nie pragnie.

Ona i Goram spacerowali pośród tajemniczych wzniesień i wzgórków porośniętych trawą i skrywających w swoich wnętrzach zrujnowane, dawno temu opuszczone domostwa. Doznawała przemożnego uczucia, że stąpa po historii tego kraju, że otacza ją nieskończoność, że mają tu do czynienia z wiecznością. Powiedziała o tym Goramowi.

– Wiem, co masz na myśli – przytaknął. Wzburzenie po rozmowie z szefem jeszcze go nie opuściło.

– Domyślam się, że nie zdołałeś go przekonać – szepnęła Lilja.

– Niestety, nie. Zobowiązania elitarnych Strażników są wieczne i nie można ich zerwać. Chociaż parokrotnie on zaczynał się wahać. Wiem, że kiedyś znajdował się w takiej samej sytuacji jak ja i zawsze potem się chwalił, że potrafił stłumić w sobie uczucie, teraz jednak nie wspomniał ani razu o swojej nieszczęśliwej miłości. Myślę, że dlatego się wahał.

– Tak. Znam powody. Marco zapytał go kiedyś, jak sobie poradziła jego była ukochana, kiedy on podjął swoją szlachetną decyzję.

– Oj – zmartwił się Goram. – Szkoda, że o tym nie wiedziałem. Tak, bo ja najwięcej myślę o tym, jak bardzo zranię ciebie; gdybym wiedział o nim, wyraźniej mógłbym doprowadzić mu do świadomości mój problem. Może wówczas by ustąpił.

– Ze względu na własne doświadczenie? Tak, to możliwe.

– Ech, chyba nie. On jest naprawdę uparty.

Spojrzeli na tamtych dwóch. Najwyraźniej nie toczyli już żadnej ożywionej dyskusji, obaj pogrążeni byli w jakichś rozważaniach o głęboko duchowym charakterze, tak się przynajmniej wydawało Goramowi i Lilji, którzy, trzymając się za ręce, wędrowali po zielonych łąkach. Oboje mieli świadomość, że już wkrótce będą się musieli rozstać na zawsze.

Nie żywili żadnych poważniejszych nadziei, jeśli chodzi o zdolność Dolga rozwiązania za jednym zamachem wszystkich problemów. Na to bowiem trudności wydawały się zbyt wielkie.

– Lilja, Lilja, kocham cię – powiedział Goram cicho, z wielkim uczuciem. – Nie mam prawa ci tego mówić, ale ty masz prawo o tym wiedzieć.

Stłumiła uśmiech. Jego miłość nie była przecież dla nikogo tajemnicą. Tak samo zresztą jak jej.

– W moim sercu na zawsze pozostanie pewien Lemuryjczyk imieniem Goram – odpowiedziała równie cicho.

Grupa łabędzi krzykliwych przeleciała ponad ich głowami w drodze do podmokłych terenów na północno – wschodnich krańcach Islandii. Ale oni, pogrążeni w smutku, nie zwrócili na to uwagi.

18

Śnieżna czapa Hekli zniknęła we mgle. Zgodnie ze starą legendą nie był to dobry znak. Obaj mężczyźni się tym jednak nie przejmowali. Mieli inne uprawy do omówienia.

Całkowicie czarne oczy Dolga płonęły.

– Uważasz, że to niemożliwe? Bym to ja zajął miejsce Gorama w zakonie Świętego Słońca, a on odzyskał wolność?

Przełożony elitarnych Strażników długo wpatrywał się w syna czarnoksiężnika i bił się z myślami. W końcu jednak wykrztusił kilka słów:

– Chyba nikt nie jest bardziej godzien, by służyć Świętemu Słońcu, Dolg. Ale czy coś takiego udałoby się przeprowadzić…? Trzeba lat nauki, by wejść do grupy elitarnych Strażników.

Dolg potrząsnął głową.

– Ja nie o tym myślałem. Mnie chodzi o alternatywne rozwiązanie. To ja pójdę do sfery wielkiego światła, jak to niedawno chciał uczynić Goram.

Myśl o tym, że Królestwo Światła mogłoby stracić Dolga, przeraziła Strażnika. Pospiesznie odparł:

– Nie, to niemożliwe. Trzeba bardzo długo czekać, zanim kolejny statek kosmiczny wyruszy w drogę na siostrzaną planetę.

– Wiem – rzekł Dolg łagodnie. – I też nie to miałem na myśli. Popatrz jednak na Lilję! Ona rozpaczliwie walczy o zachowanie równowagi życiowej i spokoju ducha po ostatnich strasznych przeżyciach. Najbardziej ze wszystkiego potrzeba jej teraz, żeby mogła się przytulić do Gorama, odnaleźć bezpieczeństwo w jego ramionach. Wypłakać strach, stać się znowu normalnym człowiekiem. Tymczasem musi rozmyślać nad tym, co zaraz utraci tylko z tego powodu, że on nie ma prawa być przy niej.

Przełożony skinął głową.

– Zdaję sobie w pełni sprawę z tego, ile kobiet musiało cierpieć dlatego, że my jesteśmy elitarnymi Strażnikami. Ale co możemy zrobić? Reguły zostały ustanowione przed wieloma setkami lat, a poza tym to wielki honor służyć Świętemu Słońcu.

Dolg z całej siły zacisnął szczęki, by nie wyrazić swego, jakże uzasadnionego protestu. Narzucając sobie spokój, powiedział:

– Chciałbym tylko wiedzieć, czy jestem godzien zająć miejsce Gorama.

– W najwyższym stopniu. Ale…

– I możliwe jest przyjęcie godności elitarnego Strażnika?

Choć z pewnym wahaniem, przełożony musiał przyznać, że jest. Co prawda nie przez każdego, kto miałby na to ochotę. Trzeba spełniać wiele warunków. Dolg z rodu islandzkich czarnoksiężników odpowiada wszelkim wymaganiom. Jego czyste serce i wspaniały charakter są szeroko znane.

– W takim razie – Dolg odetchnął z ulgą. – W takim razie uwolnij Gorama od złożonej przysięgi!

– Ale nie rozumiem…

Dolg położył mu dłoń na ramieniu. Teraz nie mogę odnaleźć przejścia do wielkiego światła, tyle pojąłem. Mogę jednak próbować się tam dostać stąd, prawda? Nie mówię o Świętym Słońcu, lecz o samym jądrze, o wielkim świetle.

– Nikt nie zna drogi, która wiedzie tam z Ziemi!

– Może ja znam?

Przełożony przyglądał mu się pytająco. Nie nadążał za myślami Dolga.

Zdawało się, jakby te wymarłe przestrzenie Islandii w jakiś sposób paraliżowały przełożonego Gorama. Przywykł do przyjemnej, domowej atmosfery Królestwa Światła, z sąsiadami w pobliżu, życiem i gwarem wokół. A tutaj jest tak cicho, tak cicho; miał wrażenie, że ludzie z dawno minionych czasów nadal krążą pośród ruin. Było to uczucie, na jakie potężny Strażnik nigdy dotychczas sobie nie pozwolił.

– Zgódź się tylko, bym jeszcze odwiedził Fiordy Zachodnie – prosił wiecznie młody syn czarnoksiężnika. – A potem wszystko się ułoży.

– Chcesz lecieć tą małą gondolą?

– Nie, nie, jak już powiedziałem Lilji i Goramowi, chciałbym jeszcze raz wtopić się w ukochaną Islandię, odczuć ją całym moim jestestwem. Nie pójdę, naturalnie, piechotą. To by za długo trwało. Ani nie pojadę konno, bo droga jest zbyt niebezpieczna dla koni. Muszę zdobyć jakiegoś jeepa, z pewnością dostanę coś w Keldur, Faron wyposażył nas odpowiednio w pieniądze, będę więc mógł kupić.

Ale dlaczego musiał kupić jeepa, nie powiedział.

Naczelny Strażnik stal i wciąż rozmyślał, jak ta zamiana w elitarnym stowarzyszeniu Strażników powinna być przeprowadzona. Nie miał ochoty pójść do Gorama i powiedzieć: no to jesteś wolny. Uważał, że to by była kapitulacja w najbardziej upokarzającym stylu. Bolesna porażka.

Napotkał spojrzenie ciemnych oczu Dolga, był w nich jakiś cudowny blask, coś, czemu nie potrafił się oprzeć. I wargi młodego mężczyzny poruszały się niemal niedostrzegalnie…

Wielki Strażnik westchnął.

– No w porządku. Zgadzam się.

Cóż innego mógłby zrobić? Kiedy Dolg wypowiada zaklęcia, które podporządkowują innych jego woli, milkną wszelkie protesty.

Musiał jednak obiecać, że nie powie Goramowi o zamianie. Przełożony sam o tym poinformuje swego Strażnika w odpowiednim czasie. Kiedy Dolga już tu nie będzie.

Dolg pożegnał się z nimi serdecznie. Tulił Lilję do siebie tak długo, że aż Goram poczuł w sercu ukłucie bólu. To w jego ramionach tak powinna stać, to on powinien ją pocieszać.

Lilja przeżywała to jednak inaczej. Bardzo opanowana, powstrzymała dreszcz, ale była bliska szoku. Kiedy bowiem Dolg przytulił ją do siebie, zaczęła nieoczekiwanie patrzeć na otoczenie jego oczyma.

Czy tak on żyje przez cały czas? Czy wciąż widzi to, co minęło?

Lilja dostrzegała niewyraźne postaci na łące wokół. Spoglądały na ludzi pełnym żalu wzrokiem. Tuż obok przeszła młoda dziewczyna w staromodnym ubraniu, dźwigając bardzo ciężkie wiadro z wodą. Poślizgnęła się, uginała pod ciężarem. Lilja widziała też mężczyzn pracujących w miejscu, które teraz było zaniedbanym, porzuconym, zarośniętym bagniskiem. Kiedyś pewnie rozciągały się tu poła uprawne, w każdym razie ci ludzie posługiwali się narzędziami rolniczymi.

Owce pasły się na pobliskich zboczach, a kiedy Dolg wypuścił ją z objęć, zniknęły, wraz z nimi wszyscy ci dawno zmarli ludzie, i ziemia wyglądała dokładnie tak samo jak w chwili, kiedy tu wylądowali, z delikatną, wiosenną zielenią porastającą ruiny.

Goram też został uściskany.

– Nie przyniosę wam wstydu – powiedział Dolg cicho.

Goram nie bardzo zrozumiał, natomiast przełożony nie chciał go jeszcze o niczym informować. On też nie wiedział, co zamierza zrobić syn czarnoksiężnika, ten jednak działał z taką stanowczością, że Goram nie pytał o nic więcej.

– Powiedz tylko, skąd mamy cię zabrać – próbował ustalić.

Przyjaciel potrząsnął głową.

– Znikąd. Wracajcie po prostu do bazy na Grenlandii!

– A jak ty się stąd wydostaniesz? Gdzie cię szukać?

– Nie przejmuj się tym. Ja was znajdę.

Lilję przeniknął nagły łęk.

– Dolg! – zawołała. – Czy mamy cię już nie spotkać?

– Ależ spotkamy się! I to niedługo – odparł głosem pełnym czułości. – Nie martw się, wiem, co robię, i nigdy was nie opuszczę. Pozwólcie mi tylko odbyć tę podróż w samotności. Jest coś, co chciałbym jeszcze raz zobaczyć. Poza tym – dodał w zamyśleniu – poza tym w ten sposób łatwiej będę mógł pomóc memu ojcu i jego współpracownikom.

Potem odszedł między ruinami, w stronę Keldur, a oni stali i patrzyli w ślad za nim.

Lilja rozejrzała się z drżeniem wokół. Chociaż znajdowali się w bajecznie pięknym miejscu, to po odejściu Dolga zrobiło się strasznie pusto. Cała trójka wyglądała bezradnie. Jakby przeżyli wielki zawód.

Długo po tym jak sylwetka Dolga zniknęła za jednym z licznych na Islandii łańcuchów wzniesień, Goram powiedział:

– Dolg zostawił swoje szlachetne kamienie. Chociaż one otworzyłyby mu wstęp wszędzie, gdzie chciałby wejść. On jednak zostawił je nam. Powiedział, że mamy wystarczająco czyste serca, by przekazać je Shirze lub Oku Nocy, którzy przejmą za nie odpowiedzialność.

– Tak – potwierdziła Lilja, gdy Goram pogrążył się w rozmyślaniach. – Ale nie powinniśmy ich dotykać.

– Bardzo długo się z nami żegnał – westchnął przełożony Strażników. – Nie rozumiem tego, a zwykle żywimy podejrzenia w stosunku do spraw niepojętych. Ale musimy ruszać. Ja wezmę moją małą gondolę i wrócę do bazy. Wy też tam zmierzacie, prawda? Do Angmagssalik na Grenlandii? A więc pewnie się zobaczymy i razem wrócimy do Królestwa Światła. Bo wasze zadanie zostało wykonane, o ile wiem?

– No, jeśli nie przydzielą nam nowego – powiedział Goram ku wielkiemu zmartwieniu Lilji. Ona chciała już wracać razem z Goramem. Spotkanie z czarnym księciem głęboko nią wstrząsnęło, zostawiło ślady nie tylko na nadgarstku, lecz także w duszy. Była kompletnie wyczerpana, jeszcze jedno zadanie teraz, to ostatnie, czego mogła sobie życzyć.

Idąc w stronę gondoli, wciąż jeszcze patrzyli w ślad za Dolgiem. On jednak odszedł.

Przez ostatni kawałek drogi Goram prowadził Lilję za rękę.

– Miałem nadzieję, że będę już wolny – powiedział cicho. – A zamiast tego utraciliśmy Dolga. Liljo, nie odzyskam spokoju, dopóki się nie dowiem, co z nim.

– O tym samym myślałam – odparła. – Pojawiła się mała iskierka nadziei, ale zaraz zgasła, pozostawiając wielki zawód.

Wtedy Goram uśmiechnął się ciepło, choć ze smutkiem. Rozumieli się znakomicie. Gdyby tak leszcze mieli przed sobą jakąś wspólną przyszłość!

Przełożony Gorama natomiast zmagał się z wielkimi wyrzutami sumienia. Nie wiedział, czy postąpił źle czy dobrze. Dać Dolgowi prawo wstąpienia do elity Strażników? I nie powiedzieć o tym Goramowi?

W głębi duszy czuł się nędznie. Nagle Lilja zawołała:

– Patrzcie! Tam idzie Dolg! Wrócił!

Uradowani czekali na niego.

– I co, zrobiło ci się żal? – krzyknął Goram, kiedy Dolg był już tak blisko, że mógł go słyszeć.

– Trochę tak – odparł tamten. – Chyba ogarnął mnie zbyt wielki zapał. Kiedy jednak się zastanowiłem, uznałem, że bardzo stąd daleko do Fiordów Zachodnich. Wy szybciej znajdziecie się na Grenlandii, niż ja dojdę do pierwszego cypla. A może nie kupię jeepa w Keldur i musiałbym iść do Hvolsvöllur lub Helia? Więc ograniczyłem trochę swoje ambicje. Pojadę z wami jeszcze kawałek pod warunkiem, że wysadzicie mnie pod Dynjandiheidi, w pobliżu tamtejszego wspaniałego wodospadu. Zdążę się naoglądać islandzkiego krajobrazu po drodze stamtąd do cypli, poczuję ziemię pod stopami, pooddycham powietrzem znad morza…

– Więc nie wybierasz się do Gjáin? – zapytała Lilja.

Dolg patrzył gdzieś w dal i długo nie odpowiadał.

– Nie. Nie tym razem – rzekł w końcu. – Tak łatwo tam zostać.

U elfów tak, rzeczywiście bardzo łatwo. Lilja uspokoiła się.

Przełożony elitarnych Strażników udał się do bazy na Grenlandii, podczas gdy druga gondola kierowała się ku zachodniej Islandii. Kiedy zbliżyli się do wodospadu Dynjandi, który był widoczny z bardzo daleka, Dolg powiedział rozmarzony:

– Po drugiej stronie tej wielkiej równiny, od północy, leży Isafjördur. Eyri. Kyrkjubol. Tak więc krąg się zamyka.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytała Lilja niespokojnie.

Dolg odwrócił głowę i popatrzył na nią tymi swoimi jakby nie mającymi dna oczyma.

– Tam zaczęła się historia czarnoksiężników. Tam dziadek i pradziadek mojego ojca zostali spaleni na stosie przez fanatycznych pastorów i przesądnych, histerycznych ludzi.

Nic podobały im się słowa „krąg się zamyka”, nic jednak nie powiedzieli. Dolg podjął decyzję, oni zaś mogli tylko żywić nadzieję, że znowu go spotkają, kiedy misyjna wyprawa na cyple dobiegnie końca.

Zrobił się tymczasem późny wieczór, postanowili więc wszyscy przenocować w pobliżu wodospadu. Daleko od ludzi, w pięknym otoczeniu. Zjedli razem pyszną kolację, znowu tylko we troje, jak w tamtych nudnych dniach nad Morzem Karskim, a potem poszli oglądać wodospad. Wieczór wciąż był jasny, a wodospad wspaniały. Śmiali się i żartowali, robili sobie nawzajem zdjęcia, Goram i Lilja chcieli mieć zdjęcia na tle wodospadu, nie odważyli się jednak stanąć zbyt blisko siebie.

– Och, dajcie już spokój – powiedział Dolg, który przecież wiedział więcej niż oni, ale obiecał, że będzie milczał. – Przysuńcie się do siebie! Ty, Goram, obejmij ją ramieniem, a ty, Liljo, przytul się do niego, i śmiejcie się, cieszcie, że wieczór taki piękny!

To prawda, wieczór był piękny, śmiech pojawił się sam z siebie, a potem trudno już było przestać. Powoli przepełniała ich radość, poczucie bliskości drugiego człowieka, a islandzkie „krie”, czyli rybitwy czerwonodziobe, krzyczały przejmująco nad brzegami fiordu.

To także taka chwila, której się nie zapomina, pomyślała Lilja. Zdążyła nazbierać już sporo takich chwil. Gromadziła je i chowała na później, żeby mieć co wspominać, kiedy już w domu, w Królestwie Światła, tęsknota za Goramem dokuczy zbyt mocno.

Jeśli kiedykolwiek tam jeszcze wrócą.

Chociaż, dlaczego by nie? Problem polega tylko na tym, czy będą mieć sumienie wyjechać, pozostawiając własnemu losowi zaginionych: Móriego, Berengarię i Armasa.

Lilja była pewna, że nie potrafią się tak zachować.

Kiedy następnego ranka obudzili się w gondoli, Dolga nie było. Wiedzieli, że zamierzał pójść do osad leżących nad fiordem, by kupić tam jeepa.

– Mam wrażenie, że on coś przed nami ukrywa – westchnęła Lilja. – Dlaczego nie pozwolił, byśmy odwieźli go na miejsce?

– On wie, co robi – odparł Goram krótko. – Ma swoje powody.

Wznieśli się gondolą bardzo wysoko i wypatrywali z góry jego sylwetki. Dolga jednak nigdzie nie było.

19

Dolg miał szczęście. Już w pierwszym obejściu, do którego trafił, dowiedział się, że najbliższy sąsiad, pewien starszy mężczyzna, ma jeepa do sprzedania. Nie miał komu go przekazać.

Dolgowi bardzo to odpowiadało.

Chociaż określenie „ najbliższy sąsiad” na islandzkiej wsi miewa zupełnie inne znaczenie niż gdzie indziej. Czasami do najbliższego sąsiada można mieć ze trzydzieści kilometrów. Tu akurat nie było tak źle, ale Dolg musiał długo maszerować, nim dotarł do właściwego miejsca.

Jeep był naturalnie starej marki, ale chodził, a to najważniejsze.

– Czy musisz go kupować? – zapytał właściciel. – Równie dobrze mógłbym ci go pożyczyć, jeśli chcesz.

Dolg uśmiechnął się do ufnego staruszka.

– W takim razie musiałbyś go odebrać z Lokinhamrar – wyjaśnił.

– Z Lokinhamrar? – zawołał przestraszony staruszek. – Nie, nie jeżdżę tamtędy. I powiem ci, że nie mam ochoty popełniać samobójstwa. Co zamierzasz tam robić?

– Och, mam interes. I upłynie trochę czasu, zanim stamtąd wrócę.

Tak więc gospodarz dostał pieniądze, a Dolg jeepa. Kiedy na Ziemi rozmawiał z nieznajomymi, wkładał zawsze ciemne okulary, dzięki czemu unikał pytań o swoje niezwykłe oczy. To było najprostsze wyjście.

Rozpoczął od cypla położonego bardziej na południe. Jechał aż do Selardalur, gdzie jeden człowiek mieszkał przez cały rok. Zatankował i wypytał o jakość drogi. Powiedziano mu, że owszem, niezła.

W euforycznym nastroju Dolg jechał przed siebie, po jednej stronie miał morze, a po drugiej strome, poszarpane skały. Tu i ówdzie, na jednym czy drugim cyplu, patrzył w dal na linię brzegową, a wtedy widział jeden skalisty cypel za drugim w długim szeregu, wszystkie wysokie na kilkaset metrów. I wiedział, że musi okrążyć je wszystkie, zanim znajdzie się na samym końcu tego szeregu, w Selardalur. Na drugim brzegu pięknego Arnarfjördur ciągnął się inny wydłużony cypel; na nim znajdowało się Lokinhamrar w Haukadalur, i tam miał się udać później. Wszystkie cyple i półwyspy w Fiordach Zachodnich wyciągały się w morze niczym palce lub wielkie kraby uczepione północno – zachodniego rogu Islandii. Wszystkie schodziły stromo w morze, pełne małych zatoczek oddzielających od siebie gigantyczne skały, zatoczek, nad którymi osiedlali się ludzie, czepiali się lądu, kulili w niewielkich domkach, kiedy zimowe sztormy szalały na morzu.

Dolg od czasu do czasu przejeżdżał nad taką zatoczką, wysiadał wtedy z jeepa, wylewał parę kropel eliksiru Madragów na ziemię z nadzieją, że w drodze powrotnej będzie mógł się przekonać, czy zostawił po sobie jakieś ślady. Domy stały opuszczone, zrujnowane, były świadectwem, że to ludzie w końcu przegrali walkę o przetrwanie tu nad morzem i w miarę rozwoju nowoczesnej techniki i dobrobytu przenosili się w bardziej zaludnione okolice. Dolg żywił też podejrzenie, że to, co dawało im utrzymanie, czyli ryby, zostało doszczętnie wyniszczone, przez tę właśnie nowoczesną technikę…

Nie zatrzymywał się nigdy na dłużej w tych urokliwych miejscach nad zatokami, ich widok ranił mu serce. W jednej z takich zatok żółty, sypki piasek za – krył wszystko – był to brutalny dowód zwycięstwa natury nad człowiekiem.

Dolg jednak nie poddawał się przygnębieniu. Jechał dalej w ten piękny dzień, czuł się taki lekki i szczęśliwy, że znowu znajduje się na Islandii. Zapach morza go upajał.

Podróż do Selardalur mijała bez problemów. Oczywiście, odczuwał niekiedy cień smutku, oczywiście, z żalem zauważał wszędzie brak pasących się owiec i koni, choć trawa zaczynała się zielenić, nic jednak nie było w stanie zepsuć mu radości z wyprawy. Tą drogą rzadko podróżowali turyści, znajdowała się zbyt na uboczu, choć była taka piękna, że sprowadziłby chętnie cały świat i pokazywał.

Kiedy był już dość daleko, dała o sobie znać jedna z jego nadprzyrodzonych zdolności. Widział. Widział liczne okręty z dawno minionych czasów, jak rozbite leżą na dnie morza pod skałami, widział rybaków, którzy na cyplu poświęcali życie, by zapewnić rodzinie to, co najpotrzebniejsze, widział, jak schodzą po skałach na dół w miejscach, gdzie nikt by nie uznał tego za możliwe. Wielu zginęło w czasie akcji ratunkowych, ale nikt nie pozostawał głuchy na wołanie ze statków i łodzi o pomoc. Dolg musiał się zatrzymać i otrzeć oczy, kiedy uświadomił sobie, w jakich strasznych warunkach żyli ci, którzy mieszkali na wybrzeżu dawno, dawno temu.

Jechał dalej, modląc się, by odebrano mu tę zdolność widzenia niewidzialnego.

Przejechał już chyba z pięćdziesiąt kilometrów wzdłuż skalnego wybrzeża, gdy krajobraz stał się bardziej płaski, a w końcu wyłoniła się rozległa, spokojna równina…

Dolg gwałtownie zahamował. Dwa kościoły?

Zrozumiał, że dotarł do Selardalur, ale… W tej położonej na uboczu wiosce, wysuniętej daleko w morze, w której garstka domów popadała w ruinę, po co w takiej wsi dwa kościoły?

Odpowiedź otrzymał, kiedy spacerował wokół mniejszej i dziwniejszej świątyni. Nieprawdopodobnie rozklekotanym jeepem przyjechał jakiś człowiek, by służyć mu za przewodnika. Był to jedyny mieszkaniec Selardalur. Stosunkowo jeszcze młody mężczyzna z morskim wiatrem we włosach i z niebieskimi oczyma.

Oto co opowiedział:

Pewnego razu, w pierwszej połowie dwudziestego wieku, w tej zagrodzie, na terenie której stoi teraz kościół zbudowany z betonu, mieszkał wioskowy artysta. Na imię miał Samuel, był to człowiek światowy, wiele podróżował, impulsy dla swej sztuki czerpał z Włoch i innych krajów. Co zresztą jeszcze i dziś można dostrzec w pięknej fontannie pośrodku dziedzińca. Składają się na nią rzeźby czterech lwów, z których każdy wypluwa strumień wody. Trochę nadgryziona zębem czasu, stanowi mimo wszystko niezwykłą pamiątkę sprzed stu pięćdziesięciu lat.

Ale wracając do kościoła…

W tamtych czasach podjęto budowę starego, tak zwanego właściwego kościoła, nieco dalej, w centrum doliny. Jakiś kilometr stąd. Samuel namalował piękny obraz do ołtarza w nowym kościele. Rada parafialna jednak podziękowała i odmówiła przyjęcia daru. Obraz do ołtarza został już zamówiony, będzie dużo ładniejszy, uważali członkowie rady.

Nietrudno się domyślić reakcji Samuela. Dał o sobie znać zawzięty charakter mieszkańców Wybrzeża Zachodniego, którzy łatwo się obrażali. Zagniewany, z żalem w swoim szczodrym sercu, Samuel zbudował własny kościół w swoim obejściu, by mieć gdzie umieścić ukochany obraz. Sam wzniósł solidne, betonowe ściany, by mogły stać przez setki lat. Na Islandii bowiem bywa, że wiatr przesunie kościół o parę metrów, należało je więc dobrze zamocować, często żelaznymi kotwicami na wszystkich narożnikach.

Cemnent Samuel przywoził z daleka łodzią i sam wynosił go na brzeg. Mieszał go z ciemnym piaskiem z wulkanicznej lawy tak, że kościół otrzymał ciemnoszary kolor. Wieżę natomiast zwieńczyła biała kopuła.

Dolg natychmiast to zauważył: Oficjalny kościół, biały z czerwoną wieżą, zawalił się z braku napraw i wiernych. Solidny kościółek Samuela stoi do tej pory.

Co w dużej mierze dzieje się również dzięki zainteresowaniu takich ludzi jak Kolfinn, który podjął się opieki nad dziełami artysty.

Obrazy, które teraz wypełniały kościół, tworząc z niego raczej galerię niż świątynię, nie powinny być oceniane przez znawców sztuki. Powinny je oceniać serca odwiedzających.

Kiedy ponownie wyszli na dziedziniec, Dolg wciągał głęboko powietrze, by ukryć wzruszenie. Zapytał Kolfina, co sprawia, że tkwi tutaj taki strasznie samotny.

Kolfinn rozejrzał się, jakby chciał cały ten wspaniały krajobraz przytulić do siebie.

– Jakieś osiemdziesiąt lat temu zamieszkał tutaj pewien mój krewny, dokładnie jak ja teraz. Miał na imię Olafur. Od tej pory istnieje w naszej rodzinie taka tradycja, że ktoś sprawuje opiekę na dziełami Samuela w Selardalur. Ale… jeśli o mnie chodzi, to winne są pewnie także sądy moich bliźnich, ich nienawiść do inaczej myślących. Odebrano mi dom, bo nie byłem w stanie płacić podatków, i tak dalej, i tak dalej.

Dolg rzekł łagodnie:

– Zobaczysz, że teraz ich serca i umysły ulegną zmianie. Ja i moi przyjaciele posiadamy eliksir, który likwiduje wszystko, co złe i nienawistne w ludzkich umysłach. Usunie również gorycz z twoich oczu.

– Ale smutku z twoich nie usunął – zauważył Kolfinn, Dolg bowiem był teraz bez okularów. Zdjął je w kościele, by lepiej widzieć obrazy. – Za czym ty, u licha, tak tęsknisz, człowieku o zwierzęcych oczach?

Dolg był poruszony jego znajomością kobiecej natury.

– Zdaje mi się, że nareszcie sam sobie będę mógł odpowiedzieć – rzekł z uśmiechem.

– Ale w tę historię z eliksirem nie wierzę – powiedział Kolfinn, kręcąc głową nad tego rodzaju utopijnymi marzeniami.

– Zaraz zobaczysz próbkę – obiecał Dolg.

Wytłumaczył Kolfinnowi, że zamierza tchnąć nowe życie w osadę nad zatoką. Nikt już nie uwierzy, by ktoś chciał się tutaj osiedlić na stałe i utrzymywał z rybołówstwa oraz hodowli owiec, ale może ktoś zbuduje sobie tu letni dom?

Wziął kroplę eliksiru i rzucił ją na łąkę. Tylko po to, by pokazać jego siłę, jak powiedział.

Kolfinn uśmiechał się krzywo.

Podczas gdy obaj wracali do swoich jeepów, na ziemi zaczęła kiełkować zieleń, rozkwitały kwiatki, wiosenne barwy mieniły się jak okiem sięgnąć.

Kolfinn patrzył wstrząśnięty, słowa nie mógł z siebie wydobyć, gapił się tylko na Dolga, jakby nie śmiał zapytać, skąd gość przybywa.

Nagle rozjaśnił się.

– Czuję się taki lekki i zadowolony!

– To twoje serce wchłania w siebie całe dobro świata – odparł Dolg. – To oznacza, że ty sam nie musisz pić eliksiru. Niektórzy ludzie są do tego zmuszeni, by oczyścić swoje zmysły ze zła. Ty do nich nie należysz. A teraz muszę jechać dalej. Wybieram się do Lokinhamrar.

Nie powinieneś jeszcze tego robić. Chociaż nie jestem pewien, pogoda była ostatnio bardzo ładna.

– Muszę się tam dostać mimo wszystko – uśmiechnął się Dolg. – Mam niejakie podejrzenia, że w Lokinhamrar znajdę cel mojej tęsknoty. Problem tylko, czy tam dotrę.

– Tak, droga jest zdradliwa, mówiąc najłagodniej.

We wzroku Kolfinna pojawiła się niepewność.

– Wybierasz się tam… do jakiegoś konkretnego miejsca? Gdzieś w pobliże Alftamyri? A może Stapadalur?

Oczywiście, że Dolg zmierzał do konkretnego miejsca, na moment mignęły mu we wspomnieniach oba te gospodarstwa, Alftamyri, czyli Łabędzie Bagna, i wielki dom w Stapadalur, teraz prawdopodobnie zupełnie pusty. Widział Alftasteinn tuż obok, na pół pogrążony w wodzie, ogromny, idealnie okrągły kamień, przy którym mieszkały elfy. Był tam poprzednim razem.

Kolfinn bal się pewnie właśnie tego, że Dolg wybiera się do kamienia.

– Nie – oznajmił więc stanowczo. – Byłem tam kiedyś, ale teraz wybieram się gdzie indziej.

Więcej powiedzieć nie chciał. Jego wizyta miała tak bardzo prywatny charakter, że nawet przyjaciele, Lilja i Goram, nie znali jej powodu.

Pożegnał się, a Kolfinn oglądał uważnie nowy krajobraz swoich stron, przeciągał się niczym dopiero co obudzony kot, zadowolony i chętny pokazywać ludziom, jak wyjątkowo piękne stało się Selardalur, miejsce, w którym niegdyś działał niezwykle surowy pastor. Pall Björnsson z Selardalur, tak brzmiało jego nazwisko. Żył w okresie od 1620 do 1700 roku i był znany jako człowiek inteligentny, bardzo oczytany, bywały za granicą i w ogóle. Miał też opinię pastora, który na Islandii spalił najwięcej czarnoksiężników. Wśród ludzi Kościoła cieszył się w tamtych czasach wielką sławą.

Teraz jednak został zapomniany. Natomiast w Selardalur nadal żyje pamięć o Samuelu, artyście o dziecięcym sercu.

Kolfinn rozmyślał o tym i stwierdził, jaki jest szczęśliwy w swojej dolinie, którą teraz powinni oglądać wszyscy, bo stała się oszałamiająco piękna.

Nie wiedział nic a nic o tym, że Islandia i cały świat jest na najlepszej drodze, by zabliźnić rany i uzyskać tę samą bajeczną świeżość, którą on widzi wokół siebie.

Na Islandii został jeszcze tylko ostatni cypel.

Dolg drżał lekko, kiedy ruszał w drogę do niego.

20

Odkąd rozstali się z Dolgiem, w gondoli panowała cisza.

Lilja siedziała w kącie i starała się walczyć z ogarniającą ją depresją.

Tyle się przydarzyło, tyle smutnych spraw, jej nieszczęsna dusza nie była w stanie znieść już nic więcej. A przyszłość…?

– Chodź tutaj i usiądź przy mnie, Liljo – poprosił Goram, nie odwracając się.

Czyżby to intuicja mu podpowiadała, jak bardzo Lilja czuje się osamotniona?

Bardzo chętnie, choć niemal tak samo niepewnie Lilja wstała i wślizgnęła się na miejsce obok kierowcy, przy migającej światełkami tablicy rozdzielczej. Znajdowali się teraz nad północnym Atlantykiem, słońce świeciło tutaj jasno, nie przesłaniała go najmniejsza warstwa chmur.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Lilja wyczuwała męską siłę Gorama, autorytet promieniujący od niego, rozkoszowała się tym i myślała, jak nic nie znaczącą istotą jest ona sama, a jaką pozycję on zajmuje w Królestwie Światła jako członek elity Strażników. Zakręciło jej się w głowie, oddychała z drżeniem. To po prostu nie wypada, myślała, by ktoś taki jak ona mógł nawet marzyć, by dostać Gorama.

– Liljo, zrobiłem, co w mojej mocy, by odzyskać wolność – oznajmił Goram ponuro. – Ale on był nieustępliwy.

Serce zaczęło jej bić niepokojąco szybko, nie wiedziała, co ma mu odpowiedzieć.

Goram odwrócił się i popatrzył na nią tymi swoimi fascynującymi, lemuryjskimi oczyma. Nie była w stanie wytrzymać jego wzroku. Tak strasznie go kochała.

– Kochana Liljo, taka jesteś milcząca. Czujesz się urażona? Ja też. Ale ty wyglądasz na bardziej… jakby to określić? Zmęczoną? Bezsilną?

– Tak. Tak właśnie się czuję.

Ujął jej rękę i przyglądał się wielkiemu sińcowi na nadgarstku.

– Boli cię to?

– Nie bardzo, ale tak się boję, Goram! Ta ręka jest zimna, promieniuje z niej zło…

Zmartwiło go to. Wstał i przyniósł pustą butelkę, w której przechowywali dawniej eliksir Madragów. Goram wydobył z niej absolutnie ostatnią kroplę i rozsmarował ją na czarnej plamie, która została po palcach demona. Lilja skuliła się gwałtownie.

– To spotkanie zła i dobra – powiedział cicho. – Fatalne dla zła.

Nadal próbował wydostać jeszcze odrobinę cieczy i smarował jej rękę aż do barku. Czynił to bardzo delikatnie, z miłością.

Lilja uśmiechnęła się.

– Jak dobrze mi to robi.

– Na to przydałby się szafir Dolga, ale przecież nie wolno nam go dotykać.

– Ja myślę, że to wystarczy – odetchnęła zadowolona.

Goram roześmiał się.

– „Eliksir Madragów. Pomaga na wszystko. Zapalenie ślepej kiszki, nieurodzaj, otarcia, miłosne cierpienia, you name it! Tylko 99,50 za butelkę.”

Potem objął ją i przytulił.

– No i jak się czujesz, Liljo? Powiedz mi!

– Och, jest tyle spraw – westchnęła i przywarła do niego mocniej, tymczasem gondola sunęła naprzód równo i spokojnie. Powinni wykorzystać ten czas, kiedy są razem, sami, wkrótce już nie będzie takich możliwości. – Mam chaos w głowie. Myślę, że nie bardzo się nadaję do takich przygód.

– Żałujesz? – zapytał.

– Nie! – odpowiedziała gorączkowo. – Nie, absolutnie nie. Tylko że… Przeżyliśmy takie rzeczy, których nie jestem w stanie nazwać, takie były odpychające.

– Wiem. Mimo to twierdzę, że nadajesz się, i to znakomicie, do takich awanturniczych wypraw. Musisz pamiętać, że to, co tam przeżywaliśmy, to sprawy ekstremalne, wszyscy byliśmy głęboko poruszeni, Dolg również, choć spotkało go już naprawdę wiele przygód, o których nawet on nie chce pamiętać. Dokładnie tak jak tobie, trudno mu mówić o odpychających sprawach. Ja uważam, że byłaś bardzo dzielna.

Dzielna, sympatyczna panienka, którą można pogłaskać po głowie. Nie, on nie to miał na myśli, była o tym przekonana.

– To wszystko jest takie beznadziejne, Goram – szepnęła i nagle, w swoim opuszczeniu, wybuchnęła gorzkim płaczem.

Ale on był jak stworzony do pocieszania. Może dlatego, że tak dobrze ją rozumiał. To przecież on wciągnął ich oboje w tę sytuację bez wyjścia, on ze swoim zaangażowaniem w służbę Świętemu Słońcu. Wtedy, kiedy do niej wstępował, wierzył, że buduje swoje życie na wielkiej, wspaniałej idei. Teraz jednak zrozumiał, że ludzie nie bywają tacy silni, jak sobie wyobrażał, że właśnie on będzie. Z goryczą stwierdzał też, że jego stowarzyszenie elitarnych Strażników to instytucja bardzo przestarzała. Ileż to groteskowych i okropnych historii słyszało się o mnichach czy zakonnicach, którzy po kryjomu i w najrozmaitszy sposób łamali śluby czystości, iluż to szlachetnych rycerzy upijało się ze zgryzoty do nieprzytomności, a potem w pijanym widzie ścinało głowę każdemu, kto wszedł im w drogę? Ileż to homoseksualnych związków istniało po klasztorach, a nawet za dobrze strzeżonymi murami Watykanu oraz w zakonach, w których spotkanie z płcią przeciwną było zabronione!

Obłuda, po prostu obłuda! Goram uważał, że on jest ponad takie przyziemne pokusy, że stanie się prawdziwym rycerzem.

I tak było, dopóki nie spotkał Lilji. Teraz zaś jest kompletnie pogrążony, a uparty przełożony Strażników odmawia spełnienia jego żądań.

Najbardziej zaś w tym wszystkim cierpi Lilja.

Goram trzymał ją w ramionach i próbował pocieszać. Całował jej czoło, pieścił palcami włosy i szeptał słowa, które miały być neutralne, ale które ujawniały wszystkie barwy jego miłości.

Na ekranie pojawiła się wiadomość.

Z bazy na Grenlandii, do której zbliżali się ze zbyt wielką, ich zdaniem, prędkością.

Goram niechętnie wypuścił Lilję z objęć i nawiązał łączność.

Meldunek ich przestraszył.

Połączył się z nimi jeden z Lemuryjczyków, który tam pilnował rakiety. Mówił stłumionym głosem, gorączkowo, bardzo zdenerwowany:

– Nie zbliżajcie się tutaj! Uciekajcie! Natychmiast się gdzieś ukryjcie!

Na Grenlandii? Gdzie się tu można ukryć?

– Co się stało? – pytał Goram.

– Zostaliśmy zaatakowani. Znajdźcie gdzieś jakiś nunatak i wylądujcie za nim, to was ochroni.

– Zostaliście zaatakowani z powietrza?

– Tak! Spieszcie się! Zmieńcie kurs!

– Czy myślisz, że to ma coś wspólnego ze zniknięciem Móriego i jego grupy?

– Bardzo możliwe.

Zaległa cisza, połączenie zostało przerwane.

– Powinniśmy im pomóc – szepnęła Lilja niepewnie.

– Wykluczone! Musimy zrobić, co kazali.

– Co to jest nunatak?

– Szczyt górski, wystający spod lądolodu. Często wokół góry znajduje się duże zagłębienie niemal całkowicie ukryte pod lodem. Musimy natychmiast coś takiego znaleźć.

Lilja przytuliła się do Gorama mocno. Próbowała przejąć odrobinę jego spokoju i poczucia bezpieczeństwa.

21

Jazda samochodem i wizyta w Selardalur zabrały Dolgowi cały dzień. Uznał, że nie ma sensu wyruszać tak późno na pełną niebezpieczeństw ostatnią wyprawę.

Zjadł obiad w Thingeyri i wynajął wygodny pokój na noc.

Wcześnie rano następnego dnia zamierzał wyprawić się na drugi cypel.

Powinien przed tym zebrać całą swoją odwagę.

Ludzie z Thingeyri stanowczo mu odradzali tę podróż, ba, prosili go nawet, by zrezygnował. Nastał czas wiosennych roztopów, nikt tą drogą nie jechał od poprzedniego lata, a wtedy znajdowała się w żałosnym stanie. Ten, który ze swoim inwentarzem spędza lato w Lokinhamrar, będzie musiał jeszcze długo czekać, a przynajmniej dopóki droga nie zostanie naprawiona.

Dolg pamiętał swoją poprzednią bytność tutaj, prawie sto lat temu. Wtedy oba gospodarstwa na Lokinhamrar, dolina między górami Sköjidur i Skeggi, były zamieszkane. Spokojny, życzliwy człowiek Sigurjon, który zdawał się być częścią tutejszego krajobrazu, mieszkał w jednej z zagród. Po drugiej stronie rzeki natomiast żyła starsza kobieta. Miała na imię Sigridur.

Wtedy był tutaj z elfami i przybyli sposobem elfów. Elfy chciały odwiedzić swoich kuzynów przy Alfasteinn i pragnęły mu pokazać ten piękny cypel.

Tych dwoje, którzy tutaj mieszkali, nie widziało ich; Dolg stał w ich pobliżu, kiedy ze sobą rozmawiali przy ogrodzeniu, odczuwał wtedy żal i smutek w sercu, bo ludzie należeli do świata, który niegdyś był i jego światem. Elfy zabrały go stamtąd niemal siłą i powiedziały, że nie wolno mu zbliżać się do ludzkich siedzib, bo to mogłoby się dla niego źle skończyć.

To było wtedy. Teraz Dolg znajduje się na. powrót w świecie ludzi, choć żyje rozdarty na dwoje, nie pogodzony ze sobą tak, jak to tylko możliwe.

Ale było coś jeszcze, coś po drodze tutaj, co chciał sprawdzić. Bliżej zbadać. Usłyszał coś… wyobraził sobie, że ma to coś wspólnego z tymi tam… Słyszał kroki w trawie… W cudownym, absolutnie wyjątkowym miejscu, gdzie wraz z elfami odpoczywał wtedy, gdy przybyli do Lokinhamrar i Alfasteinn.

I zaczęła się koszmarna podróż w tym Roku Pańskim 2080.

Pierwszy odcinek z Thingeyri wzdłuż Dyrafjördur był spokojny i pozbawiony niebezpieczeństw. W domach nikt już nie mieszkał. Coraz więcej opuszczonych gospodarstw, coraz dłuższe odległości między nimi.

Potem jakiś Szyld. Stary i zardzewiały, ale tekst jeszcze częściowo czytelny. „Zagrożenie życia!… na własną odpowiedzialność…”

Dolg przełknął ślinę i zmienił bieg. Wiedział, że ma przed sobą jakieś dwadzieścia kilometrów strasznej drogi, zanim krajobraz przybierze jakieś spokojniejsze formy.

I nikt na niego tam nie czekał. Był taki samotny jak tylko człowiek może być.

Poraziło go podobieństwo do jego równie samotnej, pełnej strachu podróży sprzed trzystu pięćdziesięciu lat. Wtedy został oszukany w samym sercu Islandii, ściągnięty do Drekagil, Smoczej Przełęczy, w wulkanie Askja, tam gdzie na setki mil nie było żywej duszy i gdzie od początku był skazany na porażkę. Wtedy uratowały go elfy, zabrały go do Gjáin i pewnie mieszkałby tam nadał, gdyby ojciec, Marco i inni nie przybyli, by go po dwustu pięćdziesięciu łatach uwolnić.

Nie chciał, żeby tym razem znowu uratowały go elfy. Miał teraz inne plany.

Dolg koncentrował się na prowadzeniu jeepa. Tutaj trzeba się było wlec bardzo powoli, niemal czołgać.

Władze nigdy nie chciały utrzymywać tej drogi. Odmawiały układania nawierzchni i Dolg potrafił to zrozumieć. Ale dawno temu, w połowie dwudziestego wieku, pewien uparty mieszkaniec okolicy wytyczył drogę i zbudował ją, korzystając jedynie z małego traktora. Ani mniej, ani więcej.

Dolg zadrżał, kiedy rozejrzał się uważnie. Na lewo od niego wznosiła się niemal pionowa górska ściana, na jakieś czterysta, może pięćset metrów w górę, szczyty ginęły w chmurach. Cała ściana ponad nim pełna była ledwo się trzymających kamieni, wiszących jedynie z bożej laski. W każdej chwili mogły zacząć spadać. Gdyby przyspieszył, by jak najszybciej znaleźć się poza obrębem zagrożenia, kamienna lawina mogłaby runąć na jeepa i zepchnąć go w otchłań. Po prawej stronie drogi bowiem skała wpadała stromo prosto do morza. Jakieś kilkaset metrów w dół. Prawe koła jeepa znajdowały się co najwyżej pięćdziesiąt centymetrów od zwietrzałego, pokruszonego skraju drogi, „droga” zaś, po której Dolg jechał, była gładka i śliska, pokryta strumykami wody z topniejącego w górze lodu.

Dolg, zagryzając zęby, starał się utrzymać jeepa w równowadze. Znał miejsce, nieco dalej, które stanowi prawdziwą próbę ogniową, zwłaszcza w suche lata. Teraz, podczas roztopów, droga pewnie popękała i…

Nie, po co martwić się na zapas?

Jedno wiedział na pewno: Tutaj zawrócić nie ma jak. Nigdzie nie było ani milimetra dodatkowego miejsca. Nie ma drogi powrotnej!

Przejazd uniemożliwiało osypisko kamieni. Dolg wysiadł. Nie mógł przejść po lewej stronie jeepa, skalna ściana bowiem znajdowała się tak blisko, że nie otworzyłby drzwi. Balansował więc na krawędzi, trzymał się kurczowo maski samochodu i wolno odrzucał kamienie. Morze szumiało daleko w dole, morskie ptaki krzyczały pod nim, a on starał się ich nic płoszyć i nie niszczyć ich miejsc lęgowych.

I oto droga była wolna. Chociaż powiedzieć – przejezdna, to o wiele za dużo. Popękana krawędź osypywała się, Dolg starał się ocenić swoje możliwości. Gdyby posuwał się tak blisko skalnej ściany, że bok samochodu by się o nią ocierał…?

Udało się. Zadowolony, z ulgą w sercu mógł ruszać dalej.

Jedno jest dobre w tej wariackiej wyprawie, myślał. Nie będę musiał wracać.

Ptaki wrzeszczały dookoła niego. Był elementem zakłócającym ich gody. Uśmiechał się pod nosem. Kiedy jakiś czas temu znaleźli się znowu na Ziemi, rozmawiał telefonicznie z Indrą, która bardzo się martwiła z powodu sikorek bogatek. „Zanieczyszczenia powietrza doprowadziły do uszkodzenia ich organów głosowych – twierdziła. – Za moich czasów dzieci mówiły o nich to – to – pijki, od ich charakterystycznego nawoływania: to – to – pij. Teraz sikorki nie mogą już tego robić, są w stanie wykrztusić tylko to – pij, a większość woła tylko: pij, pij. To znaczy, Dolg, że dwa pierwsze tony są już dla nich za trudne, ich gardziołka zostały okaleczone!” Wtedy uważał, że na Ziemi uczyniono wiele znacznie poważniejszych szkód, którymi należy się martwić, teraz jednak, mając wokół tylko te białe morskie ptaki, zrozumiał, ile musiał znieść świat zwierzęcy w okresie chemicznej i technicznej tyranii człowieka.

Zahamował ostrożnie.

Znajdował się w tym wyjątkowo dla samochodu trudnym miejscu, gdzie droga opadała gwałtownie. w dół i dosłownie kuliła się pod górską ścianą. Jednej jej części w ogóle nie było, wpadła do morza. Wiosenny strumyk toczył się drogą na bardzo długim odcinku, aż gdzieś w dole znajdował uskok i tamtędy spływał na dół.

No to trudna rada, myślał Dolg.

Jak daleko jeszcze do celu? Może resztę drogi mógłbym pokonać na piechotę?

Nie, to za daleko. A poza tym, co zrobić z jeepem? Nie mogę go tu po prostu porzucić i zamknąć drogę tym, którzy ewentualnie przyjdą po mnie. Tym, którzy będą naprawiać zniszczenia, na przykład.

Może by tak zepchnąć samochód ze skały?

Niezbyt sympatyczna perspektywa.

Muszę to jakoś pokonać. Jeepem. O ile pamiętam, to dalej nie ma już tak wielkich przeszkód.

No, aż takie to może nie. Ale wystarczająco duże. Spoglądał zgnębiony na zbocze przed sobą po drugiej stronie niebezpiecznego miejsca. Droga ginęła za skalą po bardzo nieprzyjemnym odcinku pod górę.

Co to jest za siła, która tak niemiłosiernie pcha mnie na te pustkowia? Co to za tęsknota?

„Jaka to tęsknota w wiosenną noc gna na północ ten ptasi klucz…?”

Dolg otrząsnął się ze wspomnień. Zabrał się do zbierania kamieni, zamierzał zbudować prowizoryczny mostek. Musiał chodzić dość daleko, szukać odpowiedniego budulca. Dwie dość długie, solidne deski, które miał w jeepie, stanowiły nieocenioną pomoc.

Jakaś ptasia para w gnieździe na skale obserwowała go bez lęku. Pod nim wirowały rybitwy, całe chmary morskiego ptactwa, zakłócając wrzaskami jego myśli.

Ze sceptycyzmem przyglądał się swojemu dziełu. Czy to wytrzyma?

Z trudem. Ale nie znajdował już więcej budulca.

Jeśli pojedzie wolniutko…

Nie, to by akurat było najgorsze. Musi po prostu przeskoczyć mostek.

Z drżeniem serca Dolg wsiadł do samochodu i włączył silnik.

Bądźcie teraz przy mnie wszystkie dobre moce!

Wjechał na „most”. Czuł, jak konstrukcja się chwieje i osiada w gliniastym podłożu. Jeszcze moment i znalazł się poza samym osypiskiem. Nie miał odwagi odetchnąć, siedział taki spięty, że chyba będzie miał potem problemy z rozprostowaniem członków.

Jeśli w ogóle będzie jakieś potem.

Przednie koła znalazły się poza najniebezpieczniejszym obszarem, poczyniły jednak wielkie szkody. Bał się na nie spojrzeć, zauważył tylko, że tylna część jeepa ześlizguje się w bok…

– O, do diabła! – zawołał głośno.

Błyskawicznie szarpnął samochód w przód, nie było na co czekać, mógł się tylko zsuwać coraz bardziej, jedno tylne koło pogrążyło się w błocie, jeep zaczął się przechylać… Dolg nacisnął gaz, jeszcze raz szarpnął do przodu, natychmiast potem zgasił silnik i wyskoczył, by nie zostać zmiażdżony między samochodem a skałą.

Jeep zatrzymał się gwałtownie. Znajdował się wciąż na drodze, ale jedno tylne koło tkwiło w błocie, a cały wóz przechylił się śmiertelnie niebezpiecznie. W każdej chwili błoto razem z samochodem mogło się zsunąć w dół.

Sam Dolg zawisł na skalnym uskoku, wbijał paznokcie w jakąś szczelinę i trzymał się jej kurczowo. Pod nim huczało morze.

Wypatrzył maleńki, skośny występ i oparł na nim czubek buta.

Jeśli się teraz poruszę, to jeep zwali się na mnie, pomyślał.

Dlaczego wyskoczyłem?

By nie wpaść razem z samochodem do otchłani, rzecz jasna.

Nie, jeep na niego nie spadł, chociaż tkwił strasznie blisko. Najgorsze jednak, że nigdzie tu nie było nic, czego Dolg mógłby się lepiej przytrzymać. Wszędzie tylko śliska, rozmokła ziemia.

Bolały go koniuszki palców u rąk i nóg, mięśnie drżały z wysiłku. Obok szemrał spływający z góry strumyk, zostawił go za sobą, zatem, technicznie rzecz biorąc, znajdował się po właściwej stronie osypiska, ale cóż to znaczy dla człowieka, który nie ma wątpliwości, że coś takiego skończyć się może tylko w jeden sposób.

Dolg zesztywniał. Czyjaś ręka spoczęła na jego nadgarstku i zaczęła go ostrożnie podciągać w górę. Leciutkie, delikatne wsparcie, niczym źdźbło trawy. Zachęta, by się nie poddawał. Ale przecież nikogo tu nie ma.

Nie mając odwagi oddychać, na nowo przemyślał, jakie ma możliwości. Nie dostrzegał żadnej.

Wtedy poczuł coś pod kolanem. Nierówność powierzchni? Dlaczego nie dostrzegł tego wcześniej? Czy jest wystarczająco duża, by mógł oprzeć na niej drugą stopę?

Musiał spróbować. Ostrożnie zgiął kolano. Bardzo powoli, bo i nogi, i ramiona zaczynały go już solidnie boleć. Wysunął stopę naprzód, szukając. Tam… natrafił na irytująco mały występ, podobny do tego niższego, i…

Nie, ten jest lepszy, stopa uzyskała pewne oparcie. Druga stopa przemieściła się w ślad za pierwszą, podsunął ją w górę. Po chwili leżał na brzuchu w błocie ponad tym, co pozostało z drogi. Obawiał się pełznąć dalej, żeby się nie ześlizgnąć.

Musiał wyglądać okropnie, ale co tam. Teraz powinien spróbować uwolnić jeepa. Podpełznął znowu wzdłuż skalnej ściany, aż mógł sięgnąć do jednej deski. Druga zsunęła się poza krawędź urwiska, kiedy samochód się przechylił.

Deska i kilka kamieni stanowiły wielką pomoc. Pół godziny później jeep stał na tyle pewnie, że Dolg odważył się do niego wrócić. Najpierw jednak obejrzał się, by zobaczyć, czego się przedtem trzymał.

Zobaczył skośny występ, na którym oparł stopę. Ale ponad nim… nic.

Na czym więc stawiał stopy tak, że mógł wejść wyżej?

Przez chwilę stał bez ruchu. Potem szepnął:

– Dziękuję! Myślę, że wiem, kim jesteś. Ta sama istota, która wtedy szła po trawie, prawda? Nie odważę się tylko zgadywać, do jakiego świata należysz. W każdym razie dziękuję ci za moje życie!

22

Jakoś udało mu się bez szwanku pokonać resztę koszmarnej podróży. Jeep miał parę zadrapań i innych drobnych uszkodzeń, poza tym skrzypiał żałośnie na wszystkich zakrętach, ale nic poważnego mu się nie stało.

Kiedy w końcu Dolg znalazł się na równej, porośniętej trawą ziemi, zatrzymał się nad samym morzem, żeby się umyć i zmienić ubranie. Chciał być czysty i porządnie ubrany przed tym, co zamierzał zrobić.

Minął miejsce, które sobie upatrzył dla swojego „rytuału”. To tam słyszał kiedyś kroki. Miejsce było tak samo czarodziejskie, tak samo fascynujące, jak zapamiętał, całkiem tylko zapomniał owo porażające wrażenie, które zapierało dech w piersi.

Tutaj powinno się to odbyć. Najpierw pojechał do Lokinhamrar.

Nie było tam jeszcze nikogo. Tylko monotonne, ostrzegawcze krzyki spłoszonych morskich ptaków zakłócały ciszę. Gdyby się jednak uważniej wsłuchać, można było usłyszeć szept wiatru w trawie.

Budynki stały puste. Zagroda po drugiej stronie strumienia całkiem popadła w ruinę. Druga, najbliższa, znajdowała się w dobrym stanie. Gotowa na przyjęcie właściciela, jego krów, owiec, koni i psa. Czekała na nich przez całą zimę. Teraz jednak nastała wiosna i ta piękna, przyjazna dolina pod wznoszącymi się wysoko szczytami Skjold i Skeggi pokazywała się z jaśniejszej strony.

Na dole, nad morzem, roiło się od ptactwa, i w powietrzu, i na białych, pokrytych ptasimi odchodami skałach. Tutaj, niedaleko zabudowań, miało się wrażenie bezbrzeżnej ciszy i nieskończonej przestrzeni.

Dolg musiał wrócić jeepem do wybranego miejsca, piechotą było za daleko. Napisał jednak kartkę i wsunął ją pod drzwi. Donosił w języku islandzkim:

Drogi właścicielu Lokinhamrar! Zostawiam jeepa koło Selvogur czy Ofäravik, a raczej w miejscu, które nazywam Alfahafnar, nie jestem pewien, jak brzmi właściwa nazwa. Jeep chodzi dobrze, a w baku jest benzyna. Pojazd należy do ciebie, wszystkie jego dokumenty zostawiam w środku, nie będą mi już potrzebne. Kupiłem tego jeepa w uczciwy sposób, więc nie będziesz miał żadnych problemów z policją. Wyświadcz mi tę przysługę i weź go, zajmij się nim, w przeciwnym razie po prostu zardzewieje na deszczu. Jeśli chcesz, możesz go sprzedać. Z najlepszymi pozdrowieniami od człowieka, którego droga wiodła obok.

Obok? Nie zdarzało się chyba dotychczas, by czyjaś droga wiodła obok Lokinhamrar. Owszem, wiedział, że można by pójść stąd dalej, trzeba by jednak w takim razie bardzo uważać na pory przypływów i odpływów, żeby nie zostać zalanym przez morze.

To był długi list, Dolg wolał jednak wytłumaczyć wszystko dokładnie, żeby nikogo nie narażać na nieprzyjemności.

Wyjął butelkę Madragów i resztę zawartości wylał na ziemię.

– Rozproszcie się, maleńkie kropelki – przemawiał łagodnie. – Rozprzestrzeńcie się nad całym cyplem. Nad tym półwyspem daleko w morzu. Dajcie życie wszystkiemu, niech ludzie dostrzegą, jaka wspaniała natura ich otacza!

Potem pożegnał się z samotną zagrodą i ruszył w drogę powrotną do Portu Elfów, jak ochrzcił to miejsce.

Znajdowało się ono na najdalej w morze wysuniętym krańcu cypla. Dolg zaparkował jeepa kawałek dalej i w uroczystym nastroju poszedł w kierunku morza.

Żywił nadzieję, że uniknie spotkania z elfami, nie miał teraz dla nich czasu. To dla elfów znakomite miejsce, zwykle jednak trzymają się raczej po drugiej stronie Lokinhamrar, przy kamieniu elfów, dokładnie tam, gdzie dociera woda przyboju i na połowę doby zamyka drogę.

Chyba ich tutaj nie ma.

Głęboko wciągnął powietrze, miał wrażenie, że postawił stopę na świętej ziemi.

Był to cud natury. Przypominał dwa położone obok siebie porty, ale tak naprawdę były to dwie wrzynające się głęboko zatoki, oddzielone długim pasem porośniętego trawą lądu. Obie zatoczki były osłonięte wysuniętymi skałami, które obejmowały je niczym ramiona, a wewnątrz każdą zatokę otaczała plaża pokryta pięknym piaskiem.

Przy jednej z zatok, w skale, znajdowała się grota otwarta na ów trawiasty cypel. Przed tą grotą Dolga zdjął lęk, niemal oczekiwał, że wyjdzie z niej kilka elfów. Ale nie.

Tamtym razem słyszał kroki w trawie porastającej cypel.

Stał przez chwilę i napełniał płuca morskim powietrzem. Potem uklęknął na skraju cypla z twarzą zwróconą ku wzburzonemu morzu. W zatokach po obu stronach toczące się fale zalewały piasek, a potem bezgłośnie odpływały.

Dolg długo klęczał z pochyloną głową i zamkniętymi oczyma.

Myślał o swoim życiu. Był wyjątkowy i zawsze bardzo samotny. Przyjaciel wszystkich, dla nikogo ten jedyny. Uśmiechnął się krzywo na wspomnienie maleńkiej elfowej panienki, Fivrelde. Ostatnio nie była taka natrętna. Znalazła sobie elfa, równego jej wzrostem. Szczerze mówiąc, Dolg przyjął to z wdzięcznością.

Marco też go w jakiś sposób opuścił, choć przyjaźń pozostała. Marco otrzymał zdolność kochania, Dolg to wyczuwał.

Najbliższy był mu ojciec. Ale teraz ojciec znalazł się w potrzebie. Zniknął. No i w ten sposób Dolg będzie mógł mu najlepiej pomóc.

Mama, babcia, dziadek, rodzeństwo, ich dzieci, wszyscy przyjaciele.

Każdy ma swoje sprawy. Nero najlepiej się czuje u mamy Tiril.

Tylko Dolg wciąż sam. I tak już miało pozostać na wieki, Dolg bowiem jest nieśmiertelny.

Głuchy krzyk dojrzewał w jego krtani niczym skarga wobec nieskończoności. Morze i horyzont, zlewające się z niebem, wieczność…

Więcej już nie zniosę, myślał Dolg.

Nagle zdrętwiał. Uniósł głowę.

Kroki w trawie?

Źdźbła, które odchylają się na boki, by uniknąć spotkania ze stopami.

Ciche, bardzo ciche stąpanie.

Ktoś klęka obok niego.

– Dolg Lanjelin – mówi delikatny głos.

Kto nazywał go Dolg Lanjelin? Nie ludzie, oni mówią Dolg. Karły również. To elfy mówią: Lanjelin.

Wstrzymał dech, odwrócił głowę.

Jego zaskoczenie było całkowite, łzy przesłoniły wzrok.

– Eliveva! Mój duch opiekuńczy! Eliveva, ty, która byłaś moją przyjaciółką, moją pocieszycielką na ziemi. Myślałem, że opuściłaś mnie już na zawsze.

– To ty mnie opuściłeś, Dolg Lanjelin. Kiedy zniknąłeś tak daleko, w Królestwie Światła.

– To prawda, ale musiałem zostawić cię tutaj. Tam bowiem nikt nie potrzebuje duchów opiekuńczych.

– To mi sprawiło ból, Dolg. Nie mogłam wypełniać nałożonego na mnie zadania, prowadzić cię poprzez życie człowiecze.

Patrzył na nią, rozradowany ponownym spotkaniem. Dolg widywał w Królestwie Światła niezliczoną liczbę prawdziwych piękności, w samym jego towarzyskim kręgu jedna dziewczyna była ładniejsza od drugiej. Żadna jednak nie wydawała mu się taka piękna, jak stojąca teraz przed nim drobna Eliveva. Była istotą umarłą, duchem, ale on miał mnóstwo takich znajomych, więc nie robiło to na nim wrażenia. Wiedział jednak, że każde z nich należy do innej sfery, i dlatego nigdy nie mogliby być razem.

Jej dusza była bardzo stara. Przez tysiące lat wędrowała od człowieka do człowieka, za każdym razem była inną żywą istotą. Doszło do tego, że dusza Elivevy mogła zakończyć swoje wędrowanie, jeszcze tylko ostatnie zadanie, zanim zostanie przeniesiona do wyższej sfery: została wybrana na ducha opiekuńczego Dolga, miała być jego pomocnicą, przewodniczką, towarzyszką, aniołem stróżem czy jak jeszcze można by to nazwać. Ale on zamknął jej możliwość przejścia do wyższego wymiaru. Najpierw spędził dwieście pięćdziesiąt lat u elfów, a potem zniknął w Królestwie Światła.

– Tak mi przykro, Eliveva – powiedział z żalem. – Za nic nie chciałbym ci sprawić bólu i akurat tobie go sprawiłem.

Markotna kiwała głową.

– Widziałam cię kiedyś. Właśnie tutaj, w tym świętym miejscu. Wtedy jednak znajdowałeś się we władzy elfów, nie mogłam nawet się do ciebie zbliżyć.

– Wiem. Ja cię słyszałem, kroki w trawie, nie wiedziałem tylko kto to. To ty dzisiaj mnie uratowałaś, prawda? Tam na skale?

Z zapałem przytaknęła.

– Dziękuję ci – powiedział ciepło.

– Tak bardzo mi ciebie brakowało, Dolg Lanjelin.

– Mnie ciebie też brakowało. Wielokrotnie, kiedy czułem, że stoję poza wszystkim, sam, na uboczu, myślałem o tobie. Jak dobrze nam było blisko siebie.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu i patrzyli sobie w oczy tacy szczęśliwi, że znowu mogą być blisko siebie.

Dolg myślał o czasach, kiedy żył na ziemi jako dziecko, a potem młodzieniec, wtedy ona często mu pomagała. Wykształcił się między nimi wyjątkowy układ, w przeciwieństwie bowiem do większości ludzi on widział swego ducha opiekuńczego. Zawsze się nawzajem rozumieli.

Wspaniale było znowu ją zobaczyć! Jej długie, jasne jak len włosy, grzywkę, którą teraz rozwiewał wiatr, piękne rysy twarzy.

Z odrobinę krzywym uśmiechem zastanawiał się, ilu naprawdę było takich, którzy pragnęli się nim opiekować. Chyba nie szedł przez życie taki samotny, jak to sobie wyobrażał. Przede wszystkim rolę opiekuna pełnił Cień. Od chwili urodzenia Dolga, a nawet jeszcze wcześniej. Następnie spotkał Elivevę, szczerze mówiąc, nie pamiętał, kiedy zobaczyli się pierwszy raz, był wtedy dzieckiem. I w Królestwie Światła… Dolg musiał się uśmiechnąć. Tam mała panienka z rodu elfów, Fivrelde, bardzo poważnie traktowała sprawę swojej opieki nad nim. Musiała bardzo uważać na tego niemożliwego Lanjelina, który nieustannie wpadał w jakieś kłopoty i bez niej by sobie nie poradził.

Na szczęście uwolnił się od tej małej.

Włosy Elivevy powiewały na wietrze. Były takie lekkie, takie ładne, gładkie i lśniące, sięgały jej prawie do pasa. Właściwie wyglądała tak bezbronnie, że musiał spoglądać na wzburzone fale, żeby ukryć wzruszenie. Tyle przez niego wycierpiała, tak wiele zepsuł!

Jej głos brzmiał poważnie, niemal surowo:

– Dolgu Lanjelinie Matthiasie z rodu islandzkich czarnoksiężników, w którego żyłach płynie krew elfów, Lemuryjczyków, a nawet Obcych, który jesteś dalekim krewnym wielu duchów i innych istot natury – rzeczywiście był to bardzo niezwykły wywar, który doprowadził do tego, że zostałeś poczęty – co ty robisz w zewnętrznym świecie?

Ponieważ nie odpowiedział natychmiast, mówiła dalej:

– I widzę, i czuję twój smutek, twoją samotność i twoje zdecydowanie. Nie chcesz mi odpowiedzieć?

Spojrzał na nią.

– Nikt nie wie, dlaczego tutaj przyszedłem. Ty jednak jesteś mi bliższa niż wszyscy inni, ty powinnaś wiedzieć. Pracuję nad tym, by uwolnić cię od twoich obowiązków, moja droga przyjaciółko.

Wyraźnie drgnęła. Niebieskie oczy pociemniały ze zdziwienia, niedowierzania i rozczarowania.

– Eliveva – prosił z naciskiem. – Postaraj się mnie zrozumieć. Zbyt długo żyłem w samotności.

– Ale przecież masz mnie!

– Sumienie już mi nie pozwala trzymać cię dłużej na Ziemi. Powinnaś pójść dalej, do lepszego istnienia.

Miała łzy w oczach. Dolg nie wiedział, co zrobić.

– Sprawiasz, że zaczynam się wahać – rzekł niepewnie.

– Nie, nie wolno ci tak mówić! – zawołała przestraszona. – Opowiadaj!

I nareszcie Dolg zdecydował się komuś zwierzyć. Eliveva go zrozumie. Wyznał jej, że dla ratowania dwojga drogich mu przyjaciół postanowił zostać jednym z elitarnych Strażników.

Eliveva podskoczyła.

– Jednym z elitarnych Strażników? Tych od świętego światła?

Dolg był zaskoczony.

– No, właściwie to oni strzegą Świętego Słońca. Ale ono jest przecież częścią świętego światła, masz więc rację. Wiesz o nim coś więcej?

– Tak, bo przecież to właśnie do wielkiego światła mam pójść, kiedy tobie nie będę już potrzebna! Przyjmie mnie tam właśnie taki Strażnik, z elity Strażników.

– Ach, tak – westchnął Dolg.

Na nic inteligentniejszego nie umiał się zdobyć. Eliveva przerwała milczenie:

– Nie domyślasz się, co to może oznaczać?

– Owszem – odparł przeciągle. – To oznacza, że ty i ja mamy szansę się tam spotkać. I wtedy już nic nas nie będzie mogło rozdzielić.

– Miejmy nadzieję, że tak właśnie będzie – szepnęła drżącym ze wzruszenia głosem. – Mimo wszystko nie rozumiem, co robisz tutaj. Ani jak zamierzasz się dostać do świętego światła.

Dolg przedstawił jej swój pomysł.

– Umówiłem się z przełożonym elitarnych Strażników, że spróbuję dostać się do światła stąd. To nie jest tradycyjna droga, żaden Strażnik nigdy z niej nie korzystał, ale jak sama dopiero co wspomniałaś, jestem stworzony z mieszaniny różnych sił natury, przez całe swoje ziemskie życie zachowywałem się tak przyzwoicie, że bardziej już chyba nie można, więc może właśnie ja mam szansę.

– Ja w to wierzę – odparła w zamyśleniu.

Opowiedział jej o swoim ojcu. O tym, że postanowił połączyć się z żywiołami i z naturą, z niebem i ziemią, krótko mówiąc, z wielką całością. Może dzięki temu będzie mógł odszukać ojca i innych zaginionych.

Eliveva uznała, że to bardzo dobry pomysł.

– Ale będziesz potrzebował pomocy. Nie mojej, jestem na to za mała.

Dolg zgadzał się z nią.

– A wtedy ja zniknę – powiedziała cicho. – I jeśli zostanę zabrana do świętego światła, to będę wiedziała, że… ciebie… już nie ma na Ziemi.

Uciekła od niego tak szybko, że nawet nie zdążył się pożegnać. Dobrze jednak wiedział, dlaczego ucieka. Jego też oślepiały łzy.

Odwrócił się. Po drugiej stronie drogi wznosił się wysoki szczyt, otoczony ciemnymi chmurami. Akurat w tym miejscu nie było zbyt wielu morskich ptaków. Gniazdują one gdzieś dalej. Tutaj panowała cisza.

Goram, Lilja i on mieli całkiem niedawno wizytę duchów czterech żywiołów, więc przynajmniej one nie zaginęły. Usiadł na samym krańcu cypla, uniósł ręce w błagalnym geście i zaczął wołać bardzo głośno:

– Duchu wszystkich wód! Przybądź i udziel mi błogosławieństwa, moje zamiary bowiem są uczciwe i szczere.

Dostrzegł coś kątem oka. Na porośniętym trawą skrawku lądu stał duch Wody, majestatyczny, wyczekujący.

Dolg pochylił głowę z szacunkiem i wołał dalej:

– Władco Powietrza! Wzywam cię! Bez twego pozwolenia nie dokonam tego, co zamierzam.

Na drugim krańcu lądu pojawił się połyskujący duch Powietrza.

Dolg pozdrowił go i wołał dalej:

– Duchu Ziemi! Bądź dla mnie łaskaw i wspieraj mnie w moim przedsięwzięciu!

Tak jak oczekiwał, na brzegu pojawił się ubrany w brunatną szatę duch Ziemi.

Brakowało teraz jeszcze jednego. Dolg wezwał ducha Ognia, który przybył i stanął między swoimi towarzyszami. Po chwili upomniał Dolga:

– Dolgu Lanjelinie, chylimy przed tobą głowy. Powinieneś jednak wezwać jeszcze piątego ducha!

O mało o tym nie zapomniał!

Znowu uniósł ręce.

– Shamo! Duchu przerwanego życia, czy zechcesz uczynić mi ten zaszczyt i przybyć tutaj?

Doznał szoku, kiedy usłyszał za sobą stąpanie. Przybył Shama, potężny, budzący lęk. Z szyderczym uśmieszkiem na wargach wkroczył na cypel od strony lądu.

Nagle duchy pięciu żywiołów otoczyły Dolga kołem. Jakby wiedział, czego od niego żądają, uklęknął. Wszyscy po kolei kładli mu dłoń na ramieniu i obiecywali, że ich żywioły będą mu przychylne. Ale to, co naprawdę miało go otoczyć, to światło słońca. Słońce tutaj, na nieboskłonie, jest symbolem wielkiego światła, poinformowały go duchy.

Pod wpływem ich dotyków Dolga ogarnęło jakieś oszałamiające uczucie. Czy to światło słońca stało się nagle takie ostre? Miał wrażenie, jakby osuwał się szybko po jakimś zboczu w dół, później poprzez ogień stoczył się do wody, a jednocześnie został uniesiony przez wiatr w jakimś szalonym, wirującym tańcu.

A przez to wszystko wciąż widział ironiczne, zielono – czarne oczy Shamy, jakby ten chciał wessać Dolga w siebie, wyrwać go z ludzkiego życia. Nagle wszystko zamarło.

Eliveva siedziała skulona i patrzyła.

Ze zdumieniem stwierdziła, że samotny Dolg – duchy były dla niej niewidzialne – stoi na krańcu cypla i oddaje cześć słońcu. Z ramionami wyciągniętymi ku wielkiemu światłu, z głową odchyloną w tył tak bardzo, że czarne loki spływały na plecy.

– Prowadź mnie do mego ojca – prosił.

Światło stało się bardzo intensywne, Eliveva nie była w stanie dłużej na nie patrzeć.

Kiedy oślepione oczy odzyskały zdolność widzenia, Dolga nie było.

Odszedł, połączył się z wielką całością, był teraz częścią ziemi, morza, nieba, ognia, życia i śmierci. Był wszędzie i nigdzie.

Dzięki Lilji oraz jej miłości do Strażnika Gorama, Dolg, samotny, poznał w końcu cel swojej wiecznej, melancholijnej tęsknoty.

Stworzony został ze wszystkiego. I oto teraz wrócił do domu.

23

Znaleźli swój nunatak, Lilja i Goram, i ukryli się koło czarnej góry na krańcach grenlandzkiego lądolodu.

Tak jak przewidywał Strażnik z bazy, możliwe było schowanie tutaj gondoli. Wokół górskiego szczytu znajdowało się coś w rodzaju wielkiej lodowej fosy i tam można było ukryć pojazd. Goram wprowadził go tak głęboko jak się tylko dało pod lodową pokrywę. Tam też postanowili przeczekać. Co prawda kusiło ich, by wyjść i zbadać dokładniej ów nunatak, wspiąć się może na niego, ale zrezygnowali ze względu na niebezpieczeństwo. Łatwo mogliby zostać odkryci, jeśli jest prawdą, co mówił Strażnik, że baza została zaatakowana z powietrza.

Goram próbował nawiązać łączność z przyjaciółmi z bazy, ale mu się to nie udało.

Bardzo zmartwieni opadli na swoje siedzenia w gondoli. To straszne, jeśli nie można nic zrobić, w niczym pomóc. Rozmowa z Faronem potwierdziła to, co już wiedzieli: Że jacyś nieznani ludzie odkryli bazę na Grenlandii i, jak się okazało, byli wrogo usposobieni.

– Szczerze mówiąc, na Ziemi powinno już być niewielu ludzi, którzy nie zostali poddani naszej kuracji – mówił Goram. – Nasze ekipy latały przecież nad całym globem.

– Pamiętaj, że Móri i jego grupa nie zdążyli spryskać krajów w Ameryce Środkowej, zanim stało się nieszczęście – przypomniała Lilja.

– Owszem, chyba masz rację. Poza tym nie wiemy wszystkiego, mogą być jeszcze terytoria nietknięte. Ale nie ma ich wiele ani nie są chyba zbyt rozległe.

– Myślisz, że dostaniemy za to Pokojową Nagrodę Nobla? – roześmiała się Lilja.

Goram także się roześmiał.

– Powinniśmy. A przynajmniej Madragowie.

– Tak, oni najbardziej zasłużyli na nagrodę.

W tej chwili obok nunataku przeleciał prawie bezszelestnie jakiś samolot.

Popatrzyli na siebie, wstali i wyszli na zewnątrz. Zdążyli zobaczyć jedynie smużkę dymu wysoko na niebie.

– Nie widzieli nas – stwierdził Goram. – Lecieli od strony bazy.

Lilja popatrzyła pytająco.

– To możemy ruszać?

– Nie wiem. Jeszcze trochę poczekamy. Czy musisz być taka czarująca? – dodał.

– Teraz to już sama nie wiem…

– Chodź – powiedział krótko.

Położył jej rękę na ramieniu i wprowadził do gondoli, po czym zamknął drzwi.

– Liljo, ja tego nie zniosę – powiedział zdenerwowany.

Patrzyła na niego smutna i zakłopotana.

– Będę cały czas siedziała z tyłu.

– Nie! – zawołał gwałtownie. – Ty potrzebujesz mojej bliskości, przecież widzę, jesteś blada ze strachu i zmęczenia, potrzebujesz kogoś, z kim mogłabyś rozmawiać, a ja jestem tu z tobą, tylko że istnieją granice wytrzymałości.

Lilja stała bez ruchu. To jest ten duży, małomówny, należący do elity Strażnik. Stoi oto przed nią i wypowiada te słowa z rozpalonym wzrokiem i rozpaczą w głosie. Jej Goram, o którym ona śni od chwili, gdy spotkali się po raz pierwszy i który sprawiał wrażenie całkowicie nieosiągalnego. Chociaż wszystkie znaki mówiły coś całkiem innego, ona jednak nie miała odwagi w nie wierzyć.

Nieświadomie zbliżyła się do niego odrobinkę, uczyniła to z przejęcia, dlatego, że zbierało jej się na płacz, i z długotrwałej tęsknoty właśnie za tym, co nieosiągalne.

Goram to dostrzegł i w następnej sekundzie utonęła w jego ramionach. Były silne i spokojne, obejmowały ją mocno, bardzo mocno, słyszała, że on coś mamrocze, że jego przełożony może się wynosi., gdzie pieprz rośnie, i że cala reguła elitarnych Strażników służy jedynie do dręczenia ludzi i że teraz on ma to wszystko w nosie.

Wiedziała jednak, że Goram cierpi z powodu zła mania ślubów. Chciała protestować, chciała go ostrzec, żeby nie robił nic, czego by później mógł żałować,, ale nie zdążyła powiedzieć ani słowa, nagle bowiem jego spragnione wargi zamknęły jej usta i biedna, stęskniona Lilja zapomniała o wszystkim.

Wydała z siebie tylko zdławiony jęk, nie miało to jednak nic wspólnego z jakimkolwiek ostrzeżeniem.

Teraz zemdleję, myślała oszołomiona. Ale czuła się tak niewypowiedzianie słodko, cudownie, taka była podniecona, pełna oczekiwania, że w końcu zapomniała o wszelkiej ostrożności.

Goram bardzo wolno wypuszczał ją z objęć, potem odsunął ją odrobinę od siebie i przyglądał się jej najszczęśliwszymi oczyma na świecie. Lilja wiedziała, że jej twarz jest odbiciem miłości malującej się na jego twarzy.

– Taka chwila warta jest wszystkiego – westchnął Goram. – Potem mogę już ponieść karę.

– Czy ty musisz tyle mówić? Przecież nie zrobiliśmy nic złego, w ogóle nic nie zrobiliśmy.

– Nie, ale też nic więcej wydarzyć się nie może! Chcę ci jednak powiedzieć, że to było… najlepsze, co kiedykolwiek przeżyłem.

Nie mógł sobie zakazać, musiał pocałować ją jeszcze raz.

Tym razem trwało to dłużej. Niebezpiecznie długo. Nagle Goram uwolnił się z jej objęć i wybiegł na dwór.

Lilja starała się opanować. Bardzo dobrze go rozumiała, sama miała wielką ochotę się ochłodzić.

Potykając się, wyszła na polarne powietrze. Goram był daleko, widziała go między brązowoczarnymi kamieniami u podnóża nunataku. Wyglądał na bardzo wzburzonego, chodził tam i z powrotem, jakby nie wiedział, co robi.

Lilja czuła się urażona. Wierzyła, że Goram zerwał z tą głupią obietnicą, ale ktoś taki obowiązkowy, dotrzymujący danego słowa jak on, widocznie nie był w stanie tak postąpić. To głupie, głupie, głupie!

Zaciśniętą pięścią tłukła w bok gondoli, jakby chciała przypieczętować swoje słowa.

Nagle zamarła. Goram zniknął jej z oczu, ale było coś… w powietrzu? Czy w pobliżu niej?

Słońce świeciło jej w oczy, więc nic nie widziała, miała wrażenie, że coś tu jest, albo ktoś…

Kiedy coś dotknęło jej policzka, Lilja podskoczyła, ale nie ze strachu. Poczuła jakby łagodny powiew wiatru, choć przecież tutaj, pod tym lodowym dachem, było zacisznie.

Nie, to nie wiatr, dotknęła jej czyjaś przyjazna dłoń. I równocześnie jakby w głębi własnej głowy usłyszała głos, którego nie mogła pomylić z innym.

– Goram! – zawołała przejęta.

Ukazał się pośród kamieni.

– Wiem, co się stało – wołał w odpowiedzi, a echo śpiewało odbite od nunataku. – Dolg tutaj jest, widziałem go.

Widział go? Entuzjazm Lilji osłabł nieco, opuściła ręce. Ona tylko słyszała. I…

– A ja czułam! – zawołała, odzyskując dobre samopoczucie. – Dotknął ręką mojego policzka.

Goram wrócił, jego oczy mieniły się z radości.

– On mi coś powiedział.

– Mnie także.

Patrzyli na siebie uszczęśliwieni i uśmiechali się niepewnie. Każde czekało na to, co powie drugie.

Lilja najpierw miała ważne pytanie:

– Czy to naprawdę był Dolg? To znaczy, czy to był prawdziwy Dolg?

– I tak, i nie. Nie potrafię ci tego wytłumaczyć. Bo sam nie rozumiem.

– Ani ja. Czy tobie powiedział to samo, co mnie?

– Tak myślę. Coś przyjemnego?

– Bardzo przyjemnego – uśmiechnęła się Lilja. – Że my powinniśmy…

– Wiem. Powinniśmy spełnić nasze pragnienia. Nie musimy dłużej tęsknić, bo to znaczy tyle samo, co zmarnować życie. Tak mi Dolg powiedział.

Lilja przytaknęła.

– Mnie powiedział coś podobnego. Że nie robimy nikomu krzywdy. Tylko sobie zrobimy krzywdę, jeśli pozwolimy, żeby inni decydowali o naszej miłości.

Goram wciąż się wahał. Rozumiała to, wiedziała, że znalazł się w pułapce, między uczciwością wobec zakonu, obowiązkiem dotrzymania danego słowa, a tym, co Dolg mówi o spełnieniu pragnień, zaspokojeniu tęsknot.

W żaden sposób nie chciała na niego wywierać nacisku. Sam musi podjąć decyzję.

Stała, drżąc. Czekała.

W końcu jego twarz rozjaśniła się w serdecznym uśmiechu.

– Dolg jest mądry – powiedział cicho. – Uważam, że powinniśmy go posłuchać.

Lilja odetchnęła z wielką ulgą. Zaraz jednak spłoszyła się.

– Czy myślisz, że wciąż tu jest?

– Dolg? Nie, to bardzo taktowny człowiek.

– Oczywiście, przecież wiem.

– Poza tym powiedział mi, że wybiera się na poszukiwanie swego ojca i jego towarzyszy.

– Tak, to mu bardzo leżało na sercu. – Umilkła. – Uff, dlaczego ja powiedziałam „leżało”? Miałam na myśli „leży”.

– No jasne – rzekł Goram pospiesznie.

Spoglądali na siebie niepewnie. To, że duchy przychodzą i odchodzą, jakby rozpływały się w powietrzu, nie robiło na nich wrażenia. Ale Dolg? Był przecież żywym człowiekiem.

Przypomnieli sobie jego poważne pożegnanie.

Goram otrząsnął się z przygnębienia i przytulił Lilję. Sięgała mu akurat do brody, pod warunkiem zresztą, że wspięła się na palce. Z trudem obejmowała jego potężną klatkę piersiową. Czuła ciepło jego ciała przez ubranie.

Goram dotykał wargami włosów dziewczyny, potem wziął ją na ręce i zaniósł do gondoli.

Nie widziała jego twarzy, nie widziała malującego się na niej zwątpienia. Łamał przecież teraz świętą obietnicę. Nie mógł jednak dłużej walczyć ze swoją najgłębszą tęsknotą.

24

Lilja otworzyła oczy. Słyszała jakieś dźwięki. Owszem, Goram siedział przed swoją aparaturą. Nagi do pasa nadawał i przyjmował wiadomości.

Patrzyła na niego i uśmiechała się do siebie. Myślała, że on, ten przystojny mężczyzna, był w niej. Napełnił ją oszałamiającą, wszechogarniającą zmysłowością, co i jego uczyniło szczęśliwym. Spędzili cudowną noc. W każdym razie mogłaby ona być cudowna, gdyby twarz Gorama nie ciemniała od czasu do czasu z powodu wyrzutów sumienia.

Ale między jedną a drugą taką chwilą… Lilja słyszała wiele o niezwykłej umiejętności kochania Lemuryjczyków. Nie bardzo w to wierzyła, ale teraz odrzuciła wszelkie wątpliwości.

Ona nie miała w ogóle żadnych doświadczeń erotycznych, rozumiała jednak teraz, że sztuka kochania Lemuryjczyków jest czymś wyjątkowym. Potrafili oni bardzo wolno rozpalać kobietę, najpierw poprzez tak zwaną mentalną erotykę. Już to było rozdziałem samym w sobie, wprawiało duszę w stan ekstazy. Kiedy pragnienia Lilji osiągnęły jakąś niebiańską sferę, gdy zdawało się, że nie zniesie już dalszego zwlekania, wtedy zaczął rozpalać jej ciało. W końcu nie była w stanie stawiać żadnego oporu. Pomyślała wówczas z wielką czułością, że on znajduje się w tej samej sytuacji. Nie bala się więc ani nie odczuwała wstydu, a jedynie bezpieczeństwo i pełną oddania świadomość, że Goram ją kocha taką, jaka jest, i pożąda ją tak, jak nigdy żaden mężczyzna nie pożądał kobiety.

I to nie była gra, nie jakieś sztuczki miłosne z jego strony. Był, podobnie jak ona, bez reszty oddany temu, co się między nimi działo.

Lilja nigdy nie przypuszczała, że można przeżywać coś takiego!

Noc nie była zresztą długa, oboje bowiem byli zmęczeni ciężką pracą. Zasnęli stosunkowo wcześnie, ale po niezwykle czułych, pełnych uniesień pieszczotach. Nie wiedzieli, która godzina, zresztą czas ich nie bardzo obchodził. Nie obchodziło ich nic, oprócz siebie nawzajem.

Lilja wierzyła, że Goram był z niej zadowolony. A jakie to miało znaczenie, że brakowało jej rutyny? Jemu przecież także, jedyne, co się liczyło, to szczere uczucie.

A ono zdawało się niewyczerpane.

– Co robisz, Goram? – zapytała cicho.

Natychmiast wstał.

– Nie śpisz? – uśmiechnął się z czułością. – Nakryłem stół do śniadania, bo wiem, że nie lubisz jadać w łóżku.

– Bardzo dziękuję!

– I ja ci dziękuję. Nawiązałem kontakt z bazą. Od dawna nie widzieli napastników, więc odważyli się przesłać nam parę słów. Martwiliśmy się, że nie mamy łączności, a oni specjalnie nie odpowiadali, żeby nie zwracać uwagi tamtych na nas i na inne załogi. Mówią, że teraz możemy wracać. Rakieta nie jest mocno uszkodzona, powinniśmy dolecieć do Królestwa Światła.

O, tak, myślała Lilja. Bardzo chętnie.

– Ale co z Dolgiem? Nie możemy opuścić po wierzchni Ziemi bez niego.

Goram pokręcił głową.

– Prosił mnie, byśmy nie czekali. Twierdził, że sam sobie poradzi. Powiedział też coś jeszcze…

– Co takiego? – spytała Lilja, gdy Goram zamyślił się głęboko, wyglądając przez okno, przez które i tak nic nie było widać. Był całkiem nieobecny myślami. Na dźwięk głosu Lilji podskoczył.

– Co? A, Dolg! Powiedział, kiedy odwiedził nas w ten niezwykle tajemniczy sposób, że mój przełożony chce ze mną rozmawiać. Dolg wiedział, czego to dotyczy, ale obiecał, że niczego mi nie powie. Dodał, że poinformuje nas w inny sposób. Ja jednak mogę sobie wyobrazić, o co chodzi. Całkowite i ostateczne zerwanie z tobą!

Jego wzrok wyrażał gorycz. Myślał pewnie o swojej tak brutalnie złamanej przysiędze. Teraz z kolei Lilja miała wyrzuty sumienia.

– Natychmiast się ubieram – mruknęła urażona.

Mała Eliveva niespokojnie krążyła po świecie.

Jeszcze raz utraciła swojego podopiecznego. Jak długo jeszcze będzie tu czekać?

Nieoczekiwanie musiała się zatrzymać. Stała przed jeziorem w jakiejś części Europy, tak jej się wydawało, ale to przecież bez znaczenia. Pierwszego dnia po zniknięciu Dolga wielokrotnie odczuwała jego bliską obecność, ale już od jakiegoś czasu nic takiego nie miało miejsca.

Mrużyła oczy i patrzyła w górę. Niebo wydawało jej się takie cudowne. Był późny wieczór, nigdzie żadnych ludzi, ale o tej wiosennej porze długo było jasno.

Chmury poruszały się dzisiaj w jakiś bardzo dziwny sposób. Wirowały z wolna, jakby miały zamiar utworzyć tunel, coś w rodzaju oka cyklonu, ale tym razem ów tunel układał się bardziej pionowo, celował w górę. Chmury wirowały i wirowały, tworząc naprawdę perfekcyjny tunel.

I nagle ukazał się w nim jakiś niezwykle jasny mężczyzna, można powiedzieć: świetlisty. Mógłby przypominać anioła, w każdym razie był istotą nie z tego świata.

– Eliveva!

Przemówił do niej! Stała jak zaczarowana.

– Nie bój się – rzekł z uśmiechem. – Jestem byłym elitarnym Strażnikiem, przychodzę, by cię przeprowadzić do innego wymiaru. Twoja służba jako ducha opiekuńczego dobiegła nareszcie końca, biedna dziewczyno, musiałaś czekać setki lat.

Z najwyższym trudem wykrztusiła:

– A więc Dolg…?

– Dolg nie może być już zaliczany do grona żyjących ludzi. Jesteś więc uwolniona od opieki nad nim.

– Dziękuję! Ale co z nim? Czy go jeszcze zobaczę?

Posłaniec uśmiechnął się.

– Zobaczysz. Za jakiś czas znajdziecie się w tym samym wymiarze. On musi tylko najpierw odszukać swego ojca.

– W takim razie idę z tobą.

Świetlista postać ujęła jej rękę i wprowadziła ją do wirującego tunelu.

Eliveva nie obejrzała się ani razu. Teraz bowiem wiedziała, że po drugiej stronie spotka Dolga znowu. W niedalekiej przyszłości, niedługo. I wtedy będą sobie równi.

Eliveva ma więc na co czekać. Nareszcie!

Goram przybył na powierzchnię w Ameryce Południowej, nie znał bazy na Grenlandii, więc Lilja musiała się zająć nawigacją. Policzki jej płonęły i od początku była pewna, że nie podoła zadaniu.

Nic takiego jednak się nie stało. Sama była najbardziej zdumiona, gdy w pewnym momencie zobaczyli bazę, daleko od ludzkich osiedli, dobrze ukrytą.

Wtedy Goram przejął sprawy nawigacji.

Lilja siedziała i gładziła palcem mały kamyk w kieszeni. W końcu zebrała się na odwagę i wyciągnęła kamyk w stronę Gorama.

– Chcesz to? – zapytała. – To ten kamyk, który znalazłam nad Morzem Karskim. Uważam, że jest wyjątkowy. Pomyślałam sobie, że… może na pamiątkę ode mnie… – Mówiła z trudem – Na pamiątkę tego, co…

Pospieszył jej na ratunek, uśmiechnął się serdecznie.

– Dziękuję ci, Liljo. Zachowam go na zawsze. Będziemy musieli się teraz rozstać i ja… bardzo chętnie wezmę go na pamiątkę najpiękniejszej doby w moim życiu. Chciałbym też coś ci dać, ale… Na pewno coś znajdę.

Żeby to mogło być dziecko, myślała na pół z płaczem. Nie wierzyła jednak w taką możliwość. Goram nigdy by jej nie zostawił z dzieckiem. Na pewno zrobił wszystko, żeby…

– Zaraz lądujemy – powiedział.

Nietrudno było zauważyć, że baza przeżyła atak z powietrza, śnieg był czarny, wszędzie pełno łusek od pocisków, ale sama rakieta nie ucierpiała specjalnie. Tylko w jednym miejscu musiał ją trafić granat lub coś w tym rodzaju. Lilja bardzo mało wiedziała na temat broni, poza tym mówiono, że uszkodzenie jest powierzchowne.

Wylądowali. Wyszło im na spotkanie dwóch Strażników oraz przełożony Gorama.

Owszem, wróg, ktokolwiek to był, wycofał się. Wszyscy byli jednak pewni, że napastnicy wrócą z cięższą bronią, zdecydowano więc, że powinni wracać do Królestwa Światła. Natychmiast.

– Czy to nie tchórzostwo? – zastanawiał się Goram.

– My przecież nie mamy żadnej broni – tłumaczyli Strażnicy. – Pamiętaj, że przybyliśmy tu w pokojowych zamiarach. A gdzie jest Dolg?

Goram i Lilja wyjaśnili, że powinni wracać bez niego. Dolg poradzi sobie sam, poza tym musi szukać zaginionego ojca.

Przełożony elitarnych Strażników przestępował z nogi na nogę, wyglądało na to, że nie czuje się dobrze.

– Sądzę, że nie musimy martwić się o Dolga – powiedział stanowczo. – Goram, chciałbym z tobą porozmawiać…

– Tak. Dolg wspomniał o tym.

Przełożony Strażników tak był zajęty swoim problemem, że nie zdziwił się, kiedy to Dolg mógł coś takiego powiedzieć.

– Czy możemy pomówić na osobności?

– To takie groźne? Ale ja nie mam tajemnic przed moimi przyjaciółmi.

Przełożony westchnął.

– Jak sobie życzysz. Chcę ci tylko zakomunikować, że Dolg zajął twoje miejsce w gronie elitarnych Strażników. Pragnął przejść do wielkiego światła, by dzięki temu odnaleźć ojca. Tak więc ty, Goram, jesteś wolny – oznajmił uroczyście. – Tym samym zostałeś zwolniony ze służby dla Świętego Słońca.

Jeśli oczekiwał ze strony Gorama wielkiej wdzięczności, to popełnił błąd.

Jego podwładny stał i długo się w niego wpatrywał z coraz większą wściekłością w czarnych oczach.

– Od kiedy o tym wiedziałeś? – zapytał w końcu Goram z wymuszonym spokojem.

– Od naszego pobytu w wymarłej osadzie u stóp Hekli na Islandii. Uważałem jednak, że nie powinienem ci o tym mówić, zanim…

– Ty uważałeś – warknął Goram, a wściekłość narastała w nim jak w szykującym się do wybuchu wulkanie. – Ty uważałeś? A wiesz, że przez to zepsułeś mi najpiękniejsze przeżycie, bo obarczyłeś mnie poczuciem winy za coś tak wspaniałego, jak prawdziwa miłość?

– To jedynie dla twojego dobra – zaczął przełożony.

Gniew Gorama osiągnął punkt krytyczny i zaciśnięta pięść trafiła przełożonego w brodę. Ów wyniosły, władczy Strażnik runął na kupkę twardego śniegu.

– Ulżyło mi – powiedział Goram lodowatym głosem.

Lilja i Strażnicy patrzyli ze zgrozą na to, co się stało, ale przełożony Strażników wstał, obmacując najwyraźniej obolałą szczękę.

– Dziękuję ci, Goram. Zasłużyłem na to – rzekł spokojnie. – Nie, nie tylko ze względu na ciebie, lecz także ze względu na pewną kobietę, której zniszczyłem życie.

Lilja wtrąciła z ufnością:

– Może nie jest jeszcze za późno, żeby to naprawić?

Strażnik spojrzał na nią spod oka, ruszając równocześnie szczęką w różne strony.

– Tak sądzisz? Nie wiem, chyba ona mnie teraz po prostu nienawidzi.

Mimo to w jego wzroku pojawił się błysk nadziei. I jakby cień decyzji.

– Musimy się spieszyć – przypomniał jeden ze Strażników. – Ta baza została odkryta, nie możemy jej dłużej utrzymywać. Musimy zjechać na dół.

Goram się wahał.

– Ja bym najchętniej pomógł w poszukiwaniach grupy Móriego.

– Ja również! – zawołała Lilja, choć podobno nienawidziła myśli o nowym zadaniu i kolejnych wysiłkach.

– O, nie, ty nie – powiedział Goram. – Mnie nie zwiedziesz. Już cię więcej nie narażę na cierpienia.

Przełożony nieoczekiwanie okazał się bardzo współczujący.

– I Goram, i Lilja otrzymali głębokie rany, zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Ponieważ tej bazy nie można dłużej użytkować, proponuję, byśmy jak najszybciej zatarli wszelkie ślady i na jakiś czas zniknęli w Królestwie Światła. Jeśli Goram czy któreś z was będzie chciało później jeszcze wrócić na Ziemię, to porozmawiamy o sprawie w domu. Wtedy też będziemy prawdopodobnie więcej wiedzieć o losach Móriego i jego grupy, a także, gdzie ich szukać. A tymczasem ja podejmę starania zmierzające do rozwiązania zakonu elitarnych Strażników. Już dawno powinno się było to zrobić – zakończył, cierpko.

Teraz Goram wystąpił w obronie instytucji, którą jeszcze tak niedawno odsądzał od czci i wiary.

– Myślę, że raczej powinniśmy na nowo przedyskutować regułę. Bo ja się bardzo wiele nauczyłem jako elitarny Strażnik, poza tym nadal czczę Święte Słońce i chcę mu służyć. Natomiast uważam, że restrykcje są za surowe. Nikt nie staje się gorszy dlatego, że kocha innego człowieka albo że się czasem zabawi, zamiast żyć w zupełnej ascezie. Myślę, że wszyscy członkowie włączą się do dyskusji nad nową strukturą.

– Chyba masz rację – powiedział przełożony, nagle taki zgodny, jakby tamten cios pięścią skierował jego myśli na właściwe tory. Chyba jednak nie tylko to, widocznie proces dokonywał się w nim już dawniej.

– Spieszmy się teraz – ponaglali Strażnicy. – Oni mogą tu w każdej chwili wrócić.

Zaczęli więc usuwać ślady swojej obecności.

– A kim oni byli? – zapytała Lilja.

– Nie wiemy – odpowiedział jeden ze Strażników. Wszyscy przerwali pracę, by go posłuchać. – Samolot leciał tak wysoko i tak szybko, że nie widzieliśmy żadnych oznakowań. Trzeba jednak powiedzieć, że strzelali celnie.

– To był tylko jeden samolot? – zdziwił się Goram.

– My widzieliśmy tylko jeden, który odlatuje kawałek i wraca. Ale, oczywiście, mogło ich być więcej.

Zachmurzyło się, wszystko zrobiło się szare i nieprzyjemne, chmury wisiały nisko nad ogromnym lodowcem, pokrywającym większą część Grenlandii. Chmury są dobre, uważali mężczyźni. Wrogie samoloty ich teraz nie odnajdą.

– Ale dlaczego łączycie ten atak ze zniknięciem Móriego? – dopytywał się Goram.

– Dlatego, że oba te wydarzenia są tak samo zagadkowe, tak samo nam obce, tak samo absurdalne. Nic wiemy, skąd przylecieli napastnicy, i nie wiemy, gdzie się podziała grupa Móriego. Nic z tego nie rozumiemy.

Jeden ze Strażników znalazł łuskę pocisku, który trafił w rakietę.

– Dziwne, ale nie znam tego typu – powiedział zdumiony.

Wszyscy oceniali znalezisko. Goram, znawca ziemskiej broni, kręcił głową.

– Nie wiem, jak to zakwalifikować. Ale w produkcji uzbrojenia zmiany dokonują się tak szybko. Zabierzemy to do Królestwa Światła.

Gondole zostały załadowane na pokład rakiety, wszystko było gotowe do startu.

Lilja najdłużej stała na ziemi.

– Dolg! – wołała głośno. – Dolg, nie opuszczaj nas! Wracaj z nami!

Patrzyli na nią zdziwieni. Goram ją rozumiał, reszta nie.

– Dziękuję ci za dobrą radę, przyjacielu! – zawołał. – Zastosowaliśmy się do niej.

On i Lilja spojrzeli sobie w oczy i uśmiechnęli się z czułością. Jej serce aż po brzegi wypełniała miłość do tego Lemuryjczyka, elitarnego Strażnika, wciąż nie mogła w pełni pojąć swego szczęścia. To niemożliwe, by on się nią interesował.

Ale się interesował. I to właśnie było bajeczne.

Jeszcze raz spojrzała w niebo, poważna, wzruszona.

– Żegnaj, Dolgu, gdziekolwiek jesteś! Kochamy cię!

– Oj! – krzyknął jeden ze Strażników. – Co to było?

– Ja też coś czułem – przyłączył się drugi. – Jakby mnie coś dotknęło.

– I mnie także – oznajmił przełożony. – Czyjaś ręka na moim ramieniu.

– To Dolg – powiedział Goram. – On odszedł w Kosmos. Stopił się z całością, ze wszystkim, co istnieje.

– Pocałował mnie w policzek – roześmiała się Lilja uszczęśliwiona. – On, taki powściągliwy!

– Teraz możesz, Dolg – żartował Goram. – Ty, który jesteś wiatrem i morzem, śniegiem i blaskiem słońca, światłem księżyca i krzykiem dzikich gęsi, i wiosenną zielenią kiełkującą w dolinach. Daj nam znać, jeśli odnajdziesz swego ojca! Wszyscy w Królestwie Światła pragną ci pomóc.

Odpowiedział im podmuch wiatru, łagodny, przyjazny. Lilja rozejrzała się po raz ostatni, zanim weszli na pokład rakiety i zajęli swoje miejsca, by odlecieć z powrotem do Królestwa Światła.

Usiadła obok Gorama, który zapiął jej pasy. Chyba widział łzy spływające po policzkach dziewczyny, ale nic nie powiedział. On także bardzo się smucił z powodu Dolga.

Królestwo Światła już nigdy nie będzie takie samo bez tego spokojnego syna czarnoksiężnika.

A gdzie jest jego ojciec, Móri? Armas i Berengaria?

To wciąż powracające, dręczące, powodujące ból serca pytanie.

W lipcu 1998 r. Margit (74) i Asbjørn Sandemo (81) w towarzystwie Islandczyka Addiego przejechali niesłychanie trudną drogą do Lokinhamrar. Nie poleca się tej trasy ludziom o słabych nerwach. Nikomu w ogóle się jej nie poleca.

Ale wyprawa była pełna napięcia.

Książkę tę poświęcam Olafurowi z Selardalur oraz Sigurjonowi z Lokinhamrar, dwóm najdzielniejszym mężczyznom, jakich spotkałam. Duża część tej książki powstała z ich inspiracji.

Margit Sandemo

***

* Tłumaczenie angielskiej piosenki Elżbieta Zymmer.

Content

Margit Sandemo
Tęsknota

RODZINA CZARNOKSIĘŻNIKA

LUDZIE LODU

INNI

Wnętrze Ziemi

STRESZCZENIE

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

Margit Sandemo