David Weber

Wojna Honor

WSTĘP

Łączność potwierdza, sir — powiedział Korvetten Kapitan Engelmann takim tonem, jakby sam nie mógł uwierzyć w to, co mówi.

— Żartujesz?! — Kapitan der Sterne Huang Glockauer dowodzący ciężkim krążownikiem Imperialnej Marynarki Gangying, spojrzał z czystym niedowierzaniem na swego zastępcę. — Kod Siedemnaście Alfa?!

— Na pewno, sir. Ruihuan nie ma co do tego wątpliwości: od trzynastej sześć, czyli od ponad pięciu minut, nadają ten właśnie sygnał, więc to nie może być pomyłka.

— W takim razie to musi być uszkodzenie transpondera — mruknął Glockauer, odwracając się ku ekranowi taktycznemu.

Widać było na nim mający około czterech milionów ton frachtowiec zarejestrowany w Imperium, którego kilka minut temu jego oficer łącznościowy wezwał do dokonania identyfikacji.

— Przecież nikt nie może być tak głupi, by nadać ten kod w odpowiedzi na nasze wezwanie i lecieć dalej jakby nigdy nic! — warknął Glockauer.

— Trudno się z tym nie zgodzić — przyznał Engelmann.

Wiedział, że kapitan raczej myśli na głos, niż mówi do niego, ale jednym z obowiązków zastępcy dowódcy była rola alter ego kapitana. Oprócz pilnowania, by okręt i jego załoga sprawnie funkcjonowali, miał też obowiązek doradzać i oceniać różne pomysły dowódcy, gdy zachodziła taka konieczność. A sytuacja była na tyle nietypowa, że kapitan potrzebował właśnie takiej pomocy.

— Z drugiej strony — dodał Engelmann — przekonaliśmy się przez te wszystkie lata, że piraci potrafią zachowywać się naprawdę głupio.

— Fakt. Ale jak dotąd żaden nie wykazał się aż taką głupotą!

— Zawsze kiedyś jest ten pierwszy raz… ale jak się nad tym głębiej zastanowić, to może się okazać, że to wcale nie chodzi o głupotę piratów, sir. Tylko o przebiegłość zupełnie kogoś innego…

— Co masz na myśli?

— Każda firma przewozowa ma świadomość, że jeśli piraci zdobędą należący do niej frachtowiec, będą starali się oszukać ewentualny napotkany okręt wojenny, bo uciec mu nie zawsze zdołają. Większość flot zaś dysponuje aktualnymi wykazami frachtowców zarejestrowanych na swoim terenie, tak jak my spisem statków zarejestrowanych w Imperium. Jak pan wie, dane te obejmują kody emitowane przez transpondery i sygnatury napędu. Piraci wiedzą o tym i zdają sobie sprawę, że podanie fałszywej tożsamości po przeprogramowaniu transpondera bywa ryzykowne, dlatego wolą używać autentycznych kodów.

— O czym obaj dobrze wiemy — przypomniał mu Glockauer, gdy pierwszy oficer zrobił dłuższą przerwę.

Nie była to wymówka, bo znał swego podkomendnego na tyle dobrze, by wiedział, że jest to z pewnością niezbędny wstęp do przedstawienia pomysłu, który właśnie przyszedł mu do głowy, choć musiał przyznać, że nieco przydługi.

— Dlatego właśnie zastanawiam się, czy ktoś w firmie Reichenbach nie wpadł na pomysł, jak tę wiedzę, zarówno naszą, jak i pilotów, wykorzystać przeciwko tym ostatnim. Załóżmy, że zaprogramowali transpondery tak, by nadawały Kod Siedemnaście Alfa uruchomiony przez kogoś z załogi, jeśli piraci opanowaliby statek, ale żeby informacja o tym nie docierała na mostek. Byłoby to logiczne, bo frachtowiec nie ma szansy uciec piratowi, a załoga odeprzeć abordażu. Jeśli spróbują, zostaną zmasakrowani, więc lepiej nie stawiać oporu. Takie rozwiązanie byłoby kuszące, zwłaszcza że wiedziałoby o tym ledwie kilku oficerów.

— Hmm… — Glockauer potarł z namysłem dolną wargę. — Możesz mieć rację… zwłaszcza jeśli piraci zostawiliby oryginalną załogę na pokładzie i zmusili do współpracy. Wtedy zaalarmowanie napotkanego przypadkiem okrętu wojennego byłoby podwójnie nęcące.

Potarł wargę silniej i zamyślił się. Kod Siedemnaście był standardowym sygnałem oznaczającym: „Atakują mnie piraci”. Był on wprogramowany w każdy transponder, choć używano go częściej w powieściach niż w życiu, bo nie było sensu go nadawać, jeśli w pobliżu nie pojawił się jakiś okręt wojenny, gdy atak następował. A piraci z zasady w takim sąsiedztwie nie atakowali. Samo nadanie sygnału mogło odstraszyć pirata, ale tylko w sytuacji, w której istniała realna szansa, że usłyszy go ktoś, kto zdoła zareagować. Zdarzało się to na tyle rzadko, iż naprawdę niewielu kapitanów odważało się nadać Kod Siedemnaście. Powód był prosty — piraci mścili się tak na załogach, które stawiały opór, jak i na tych, które próbowały wezwać pomoc.

Kod siedemnaście Alfa nadawano jeszcze rzadziej, gdyż znaczył: „Zostałem zdobyty abordażem przez piratów”. Prawdę mówiąc, Glockauer nie potrafił przypomnieć sobie ani jednego wypadku, by ktoś go nadał. Ćwiczeń floty naturalnie nie licząc.

— I tak byłoby to ryzykowne, bo uruchomienie transpondera, gdy w pobliżu jest jeszcze statek piracki, oznacza, że sprawa wyda się natychmiast — odezwał się Glockauer. — A nawet jeśli takie coś się nie zdarzy, zdobyty frachtowiec musi zawinąć do jakiegoś portu, a kiedy się doń zbliży, sygnał zostanie odebrany i piracka załoga pryzowa też się o nim dowie. A to będzie prawie na pewno oznaczało przykre konsekwencje, jeśli nie dla całej załogi, to dla kapitana i oficerów na pewno.

— To nie ulega wątpliwości — zgodził się Engelmann. — Należy jednak brać pod uwagę, że autor pomysłu założył, iż załoga zostanie zmasakrowana w czasie zdobywania statku lub zaraz po zacumowaniu w miejscu przeznaczenia, więc opłaca się podjąć każde ryzyko, by uratować statek i jakichś szczęściarzy z załogi.

— I można było w to hipotetyczne oprogramowanie wprowadzić na przykład blokadę uaktywniającą Kod Siedemnaście Alfa po, powiedzmy, dwudziestu czterech godzinach. Wcześniej transponder nadawał czysty sygnał. W takim wypadku jednostka piracka raczej nie byłaby w stanie go odebrać. Może też przestawać działać po określonym czasie albo, powiedzmy, po pierwszym wyjściu z nadprzestrzeni.

— Albo jeszcze prościej: może reagować tylko na wezwanie do identyfikacji nadane przez okręt wojenny, sir — dodał z błyskiem w oku Engelmann. — My, podobnie jak inne okręty, w takich okolicznościach przedstawiamy się…

— A to jest w rzeczy samej doskonały pomysł, Binyan — pochwalił Glockauer. — To dawałoby gwarancję, że piraci nie wykryją sygnału…

— Tylko miło byłoby gdyby firma Reichenbach uznała za stosowne poinformować nas, że mają zamiar zrobić coś podobnego.

— Firma jako taka może nic o tym nie wiedzieć. — Glockauer uśmiechnął się złośliwie. — Stary Reichenbach to despota i choleryk, kieruje firmą, jak uważa za stosowne, jeśli więc to wymyślił albo, jeśli ktoś podsunął mu ten pomysł, mógł kazać zainstalować takie zmodernizowane transpondery, nie informując o tym nikogo w firmie ani nawet kapitanów statków. Może też być to genialny pomysł tego konkretnego kapitana i stary nie ma o tym pojęcia.

— Albo obaj dorabiamy właśnie teorię do zwykłego błędu jakiegoś łącznościowca z tego frachtowca, który nadał kod alarmowy, nawet sobie z tego sprawy nie zdając.

— Możliwe, ale mało prawdopodobne, bo jak sam powiedziałeś, ich własny sprzęt powinien odebrać tę transmisję, więc należałoby spodziewać się, że zaraz przestaną i przeproszą. Skoro tak się nie stało, nie mamy wyjścia: musimy działać w oparciu o założenie, że sygnał nadano celowo.

— Zgadzam się, sir.

Obaj spojrzeli na główny ekran taktyczny, na którym zielony symbol zidentyfikowany jako frachtowiec Karawanę i otoczony czerwonym kręgiem oznaczającym zdobytą przez wroga jednostkę leciał sobie spokojnie starym kursem.

— I co powiesz, Shilan? — spytał Glockauer.

— Możemy go dogonić bez problemu, sir — odparła oficer taktyczny Kapitan Leutnant Shilan Weiss. — Mamy dwa razy większe przyspieszenie i nawet gdyby w tej sekundzie wykonał zwrot i zaczął uciekać, dogonimy go pełną minutę świetlną przed granicą przejścia w nadprzestrzeń.

— Tyle, że byłoby to dość brutalne rozwiązanie — dodał Engelmann z paskudnym uśmiechem. — Przyznaję, że wolałbym wymyślić jakiś sprytny manewr, dzięki któremu pozwoliliby się nam zbliżyć bez konieczności długiego pościgu.

— Wybij to sobie z głowy — prychnął Glockauer. — Jeśli umieją liczyć, w momencie, w którym ruszymy ku nim, będą wiedzieli, że nie zdołają nam uciec. Najmądrzej by zrobili, wyłączając napęd i mając nadzieję, że będziemy skłonni ich aresztować, a nie zastrzelić od ręki, ale niezależnie od tego, czy postąpią logicznie czy nie, nawet najgłupsza banda piratów w takich okolicznościach nie da się nabrać na nic, co pozwoliłoby ciężkiemu krążownikowi zbliżyć się na odległość skutecznego ostrzału rakietowego.

— Obawiam się, że ma pan rację, sir — przyznał smętnie pierwszy oficer. — A nie mogą nie zauważyć, że się zbliżamy.

— W żaden sposób, chyba, że są w sztok pijani. — Glockauer przez parę następnych sekund przyglądał się ekranowi, po czym kiwnął głową i polecił: — No dobrze, Shilan, nie ma sensu się wysilać, weź kurs na przechwycenie i zwiększ przyspieszenie do pięciuset g. A ty Ruihuan, wywołaj frachtowiec, powiedz, kim jesteśmy, i zasugeruj, żeby poczekali na nas.

— Aye, aye, sir! — potwierdził z uśmieszkiem oficer łącznościowy, Kapitan Leutnant Ruihuan Hoffner.

— Żeby dodać wagi tej sugestii, Shilan, uaktywnij radary i lidary celownicze dalekiego zasięgu — dodał Glockauer. — To powinno ich przekonać, że nie żartujemy.

— Aye, aye, sir! — potwierdziła Weiss z równie paskudnym uśmiechem co przed chwilą Engelmann.

Po czym pochyliła się nad klawiaturą, by wykonać polecenie.

Glockauer odpowiedział jej uśmiechem i wrócił na swój fotel, by poczekać na odpowiedź z frachtowca. Spojrzał na przedstawiający go na głównym ekranie taktycznym symbol i spoważniał.

W Konfederacji Silesiańskiej piractwo zawsze stanowiło problem, mimo iż człowiek wyruszył do gwiazd tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt lat temu. Natomiast w ciągu ostatnich piętnastu lat standardowych stało się tu prawdziwą plagą.

Powód był prosty, choć rzadko przyznawał to którykolwiek z oficerów Imperialnej Marynarki — otóż od ponad dwustu lat standardowych w Konfederacji główny ciężar zwalczania piractwa ponosiła Royal Manticoran Navy. Imperium dopiero w ostatnim wieku standardowym stało się na tyle duże i na tyle rozbudowało flotę, by zacząć współuczestniczyć w tym procesie. Jeszcze bowiem dobre siedemdziesiąt pięć lat standardowych temu w Imperium Andermańskim zarejestrowanych było zbyt mało frachtowców, by miało sens zwiększanie lekkich sił floty na tyle, by stały się one poważniejszą przeszkodą dla operujących na obszarze Konfederacji piratów i korsarzy.

Naturalnie, choć każda szanująca się flota zwalczała piractwo, Imperialna Marynarka nigdy się do tego nie ograniczała, gdyż Imperium zawsze było w pierwszej kolejności zainteresowane bezpieczeństwem rejonów granicznych.

I dalszym rozwojem terytorialnym.

Nikt tego oficjalnie nie powiedział, ale wszyscy, których iloraz inteligencji przewyższał kretyna, tak w Imperium, jak i w Konfederacji czy Królestwie mieli tego świadomość. Królestwo Manticore także zupełnie jednoznacznie, choć nadal nieoficjalnie przypominało Imperium, że uważa Konfederację za swoje podwórko i żadnych zmian terytorialnych na rzecz Imperium nie zaakceptuje.

Wieloletnia wojna z Ludową Republiką Haven odciągnęła jednak zbyt wiele sił Królewskiej Marynarki od zadań policyjnych, by nie stało się to widoczne. Proces rozpoczął się około 50-60 lat standardowych temu, natomiast od chwili wybuchu wojny przybrał gwałtownie na sile, gdyż RMN po prostu nie miała dość okrętów, by skutecznie utrzymywać porządek w Konfederacji. Glockauer naturalnie nie wiedział, jak przebiegały narady na najwyższym szczeblu Ministerstwa Spraw Zagranicznych czy Admiralicji ani też jak Imperium zdecydowało się wykorzystać te okoliczności, ale tylko skończony matoł mógł sądzić, że żadnej reakcji nie będzie.

Z jednej bowiem strony aż wstyd byłoby nie wykorzystać takiej okazji do powiększenia Imperium, z drugiej to właśnie Gwiezdne Królestwo Manticore stanowiło jedyny bufor pomiędzy Ludową Republiką Haven z rosnącymi apetytami terytorialnymi a Imperium.

Jak dotąd zwyciężyło pragmatyczne podejście, co było typowe dla polityki zagranicznej Imperium Andermańskiego — uznano, że rzucanie kłód pod nogi państwu toczącemu wojnę o przetrwanie z przeciwnikiem skłonnym połknąć także Imperium byłoby błędem. Imperium pozostało „neutralne”, sprzyjając jednakże na wszelkie możliwe sposoby Królestwu Manticore.

Jednakże Royal Manticoran Navy odniosła szybsze i większe zwycięstwo, niż spodziewał się ktokolwiek w wywiadzie floty — przynajmniej według wiedzy Glockauera.

A wywiad nie spał, o czym.najlepiej świadczyły nie tylko informacje o nowych systemach uzbrojenia i taktyce ich użycia przez RMN, ale także ostatnie modernizacje i prze-zbrojenia okrętów Imperialnej Marynarki. Natomiast skala przewagi technicznej Królewskiej Marynarki i tak w pełni oczywista stała się dopiero w momencie, gdy admirał White Haven rozpoczął ofensywę.

Wszystko wróciłoby do normy, gdyby wojna została zakończona, a RMN zajęła przedwojenne stanowisko w kwestii Konfederacji. Tak się jednak nie stało i z wielu powodów było to znacznie gorsze. Królewska Marynarka nie odtworzyła swych lekkich sił w stopniu wystarczającym, by licznie powróciły one na obszar Konfederacji, przejmując tradycyjną rolę głównego policjanta. Piractwo pieniło się więc nadal, a co gorsza wiele pirackich grup uzyskało znacznie nowsze okręty. Co prawda jak dotąd Imperialna Marynarka nie zetknęła się z niczym większym od krążownika liniowego, a te trzy, na które trafiono, zniszczono wspólnymi siłami z Royal Manticoran Navy, ale piratów było zdecydowanie więcej, i to nieporównanie lepiej uzbrojonych i wyszkolonych — jak na załogi Urzędu Bezpieczeństwa czy Ludowej Marynarki przystało. Ich repertuar wzbogacił się też o rajdy na planety. Według najnowszych ocen wywiadu w ciągu ostatniego roku w wyniku działań piratów zginęło ćwierć miliona obywateli Konfederacji. W stosunku do całej populacji był to niewart wspomnienia drobiazg, natomiast liczba sama w sobie była przerażająca.

Kolejnym powodem było zawarcie przez Królestwo Manticore traktatu z Republiką Sidemore obejmującą system Marsh. W ciągu ostatnich ośmiu lat standardowych system stał się całkiem potężną bazą floty, a fakt, że znajdował się poza granicami Konfederacji, powodował, iż była to wręcz idealna baza dla Royal Manticoran Navy. Leżąc bowiem nieco z boku tradycyjnej Trasy Trójkąta, stanowiła doskonałą bazę logistyczną do działań w południowo-zachodniej części Konfederacji.

Prywatnie Glockauer nie miał nic przeciwko pomocy w zwalczaniu piractwa, jaką w ten sposób otrzymywał. Natomiast jako imperialny oficer nie był zachwycony faktem, iż jest ona możliwa tylko dzięki temu, że Królestwo Manticore dorobiło się bazy floty w rejonie, w którym od lat odmawiało Imperium prawa do posiadania takowej. A to Imperium Andermańskie miało większe prawo do kontrolowania sytuacji w Konfederacji, bo z nią graniczyło. Ochrona granic i bezpieczeństwa oraz spójności wewnętrznej zawsze była priorytetowym zadaniem dla władz Imperium, a tymczasem w bazie Sidemore stacjonował cały zespół wydzielony Królewskiej Marynarki w składzie dwóch eskadr liniowych wspartych przez krążowniki liniowe i zwykłe. I siły te zdołały spacyfikować około 10% obszaru Konfederacji, co obiektywnie oceniając, było sporym osiągnięciem.

Oficjalnie tak poważne siły oddelegowano, by zapobiec dalszemu pojawianiu się na obszarze Konfederacji zwartych jednostek, czy to byłej floty UB, czy Ludowej Marynarki oraz uniemożliwić okrętom Marynarki Republiki rajdy, gdyby doszło do wznowienia działań wojennych między Sojuszem a Republiką Haven.

Takie były oficjalne powody zawarcia traktatu z Republiką Sidemore. Choć były one prawdziwe, nikt w Imperium nie wierzył, że są jedyne. Niechęć do Gwiezdnego Królestwa Manticore rosła przez ostatnich pięć lat standardowych powoli, lecz stale. Im więcej czasu mijało od klęski Ludowej Marynarki, tym powody te stawały się mniej wiarygodne i to, czy oficjalny pokój został zawarty czy nie, było bez znaczenia. Niezadowolenie z obecności RMN w systemie Marsh rosło wprost proporcjonalnie do spadku zagrożenia, jakie stanowiła dla Imperium Republika Haven, i choć Glockauer doskonale zdawał sobie sprawę, do czego mogło to doprowadzić, miał też gorącą nadzieję, że tak się nie stanie.

Bowiem pomimo stałego wzrostu sił i poziomu technicznego Imperialnej Marynarki oraz oczywistego debilizmu obecnej Admiralicji Royal Manticoran Navy nie miała najmniejszej ochoty spotkać się w walce z flotą, która praktycznie zniszczyła najpotężniejsze siły zbrojne w okolicy.

Omal nie wzruszył ramionami — obserwując nieudolnie próbujący mu się wymknąć symbol Karawanę na głównym ekranie taktycznym, nie musiał martwić się obecnością Królewskiej Marynarki i tym, czy dojdzie do konfrontacji z nią. Przestał więc o tym myśleć i skupił się na tym, co znajdzie na pokładzie frachtowca grupa abordażowa.

Doświadczenie podpowiadało mu, że nic przyjemnego.

* * *

— Wiadomość od komandora Zrubeka, sir!

Admirał Lester Tourville uśmiechnął się szeroko, słysząc głos porucznik Eisenberg. Co prawda jego sztab od dawna tak go tytułował, ale było to nielegalne i karalne w czasach, gdy wszyscy byli „towarzyszami oficerami”. Teraz wróciły stare dobre formy i nadal sprawiało mu to satysfakcję. Znacznie mniejszą niż widok tylu nowych twarzy na pomoście flagowym po latach współpracy ze zgranym zespołem. Przyznawał jednak rację Tomowi Theismanowi, iż choć sztaby, które obaj z Javierem Giscardem stworzyli, odegrały kluczową rolę w osiągnięciu sukcesów, które przypadły w udziale dowodzonym przez nich obu flotom, to były również zastępowalne. Skoro raz stworzyli zgrane, sprawnie działające zespoły, i to w znacznie trudniejszych warunkach, mogli zrobić to ponownie. A ludzie, których wykształcili, potrzebni byli nowej Marynarce Republiki na innych, samodzielnych stanowiskach. No i od dawna należały im się awanse.

Do porucznik Anity, Eisenberg, czyli swego nowego oficera łącznościowego, przyzwyczajał się szczególnie trudno, tak dlatego, że do sztabu należała dopiero od sześciu miesięcy standardowych, jak i dlatego, że wyglądała niesamowicie wręcz młodo. Przypominał sobie stale, że blondynka mająca dwadzieścia osiem lat standardowych jest osobą bardziej niż samodzielną, ale niewiele to dawało, gdyż jako należąca do trzeciej generacji poddanej prolongowi Anita wyglądała, jakby miała dwanaście lat, a na dodatek była filigranowej budowy i mierzyła niewiele ponad półtora metra.

Faktem też było, iż była młoda jak na swój stopień i stanowisko, ale to dotyczyło większości aktualnego korpusu oficerskiego Marynarki Republiki. Porucznik Eisenberg była też kompetentna i znacznie pewniejsza siebie, niż można by wnosić z jej wyglądu.

Podświadomie podejrzewał, że częściowo przynajmniej to jej młodość tak na niego działała, bo czuł w kościach zmęczenie zwiększające się z każdym miesiącem… Przegnał tę myśl i dał jej znak, by podeszła.

Zrobiła to i wręczyła mu bez słowa elektrokartę.

Gdy nacisnął przycisk odtwarzania, na ekraniku pojawiła się twarz ciemnowłosego mężczyzny.

— Miał pan rację, sir — oznajmił bez wstępów komodor Scott Zrubek. — Próbowali nas podejść dokładnie tak, jak pan podejrzewał. Wysłałem więc dwie flotylle niszczycieli, żeby przyjrzały się bliżej tym „frachtowcom”, a reszta sił czekała na granicy maksymalnego skutecznego ognia rakietowego. Sądzę, że gdy zobaczyli, co robimy, nastąpiły pewne drobne zmiany na stanowiskach dowódczych.

Zrubek uśmiechnął się paskudnie, a Tourville kiwnął głową z aprobatą.

— Wygląda na to, że mieli ładownie pełne zasobników i spodziewali się, że zbliżymy się na tyle, by zdołali je postawić — dodał Zrubek. — Kiedy się zorientowali, że w ich zasięgu nie znajdą się nasze ciężkie jednostki, do kogoś tam musiało dotrzeć, że zmasakrowanie samych niszczycieli tylko naprawdę poważnie nas wkurzy. Skoro więc zasadzka się nie udała, a uciec w żaden sposób nie mogli, zdecydowali się poddać, licząc na to, że zechcemy jeszcze brać jeńców. Sądząc z meldunków, jakie dotąd dostałem, ich dowódca miał inny punkt widzenia, więc jego zastępca użył zwyczajowego dla ubeków argumentu i strzelił mu w plecy. W efekcie zdobyliśmy wszystkie frachtowce i ponad dwa bataliony interwencyjne jeńców, sir. Szacunkowo rzecz biorąc, ma się rozumieć. Wydaje mi się, że większość to starzy funkcjonariusze, a część nawet próbowała stawiać opór, dlatego nie znam jeszcze dokładnej liczby jeńców, bo frachtowce obsadzały trzy pełne bataliony. Przepuścimy ich po kolei przez bazę danych. Byłbym bardzo zdziwiony, gdyby nie znalazło się wśród nich co najmniej kilkuset figurujących na liście „zastrzelić od ręki”. Na tych sześciu frachtowcach jest w mojej ocenie tyle rakiet co na dwóch-trzech superdreadnoughtach. Moi ludzie czyszczą teraz pokładowe bazy danych, bo zapowiedzieliśmy ubekom, że jeśli je tkną, żaden rana nie doczeka, więc zdobyliśmy je nienaruszone. Gdy tylko kryptolodzy je sprawdzą, będę mógł dostarczyć na okręt flagowy wszystkie zdobyte dane. W mojej ocenie, sir, Carson wysłał tych biednych durniów, żeby nas osłabili jak tylko się da, bo nie ma dość okrętów, by stawić nam opór. Powinniśmy zdobyć w bazach danych kody identyfikacyjne umożliwiające przelot przez pola minowe, ale może był sprytniejszy, niż zakładamy, i skoro spisał ich na straty, mógł podać im fałszywe, więc nie planuję niczego niespodziewanego bez uzgodnienia z panem. Za pięć do sześciu godzin sytuacja tutaj będzie już w pełni wyklarowana, frachtowce obsadzone załogami pryzowymi wyślę do Haven i jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidzianego, powinienem dołączyć do sił głównych nie później niż dwudziestego trzeciego około siedemnastej. Tubylcy wyglądają na ciężko zadowolonych z naszego przybycia, więc nie sądzę, żebyśmy musieli obsadzać planetę silnym garnizonem, i nic nie powinno nas zatrzymać. Zrubek, bez odbioru.

Ekranik pociemniał, Tourville zaś ponownie kiwnął głową z aprobatą.

Zrubek należał do grona nowych oficerów flagowych, których umiejętności przez ostatnie trzy lata standardowe szlifowali obaj z Javierem. Zadanie zaś oczyszczenia systemu Montague z pozostałości sił towarzysza generała Adriana Carsona było jego pierwszą w pełni samodzielną operacją i wyglądało na to, że zdał egzamin doskonale, czego zresztą Tourville się spodziewał. W pewnym sensie były to ćwiczenie z ostrą amunicją, ale gdyby Zrubek okazał się zbyt pewny siebie, to przy tej liczbie rakiet, jaką dysponowały frachtowce, wynik byłby zupełnie inny.

Dlatego Tourville dał mu wolną rękę — musiał mieć pewność, że komodor Zrubek rzeczywiście jest gotów objąć samodzielne dowództwo.

Uśmiechnął się w duchu, nadal nie mogąc w pełni zaakceptować faktu, iż znacznie mniej się denerwował, wiedząc, że może zostać zastrzelony przez UB, niż teraz, wysyłając ludzi na akcje i czekając na ich meldunki.

Pokiwał głową i zmarszczył brwi, zabierając się do analizy sytuacji. Po utracie Montague Carson kontrolował bezpośrednio jeszcze dwa systemy, a jego teoretyczny sprzymierzeniec, towarzysz admirał Agnelli, trzy. Tyle że to przymierze od początku było nieco dziwne, łagodnie rzecz ujmując. Obaj byli ambitni, ale Carson zachował resztki prawdziwego przywiązania do zasad Nowego Ładu stworzonego przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. Może dlatego, że dosłużył się w Urzędzie Bezpieczeństwa wysokiego stopnia, może dlatego, że lubił przemoc i strach, ale nie ulegało wątpliwości, że kierowała nim nie tylko chęć osiągnięcia prywatnych korzyści.

Czego nie sposób było zarzucić Federicowi Agnellemu. Tourville był tego pewien, jako że miał nieprzyjemność znać go od dawna i od samego początku szczerze go nie cierpiał. Nie potrafił w nim dostrzec ani jednej pozytywnej cechy. Ledwie że kompetentny taktyk był przekonany o własnej niezwyciężoności, a do zwolenników Komitetu przyłączył się w nadziei na uzyskanie władzy i majątku. W rozgrywkach politycznych inaczej niż w walce okazał się naprawdę dobry. Przez jego machinacje zginęło przynajmniej dwóch admirałów. Tylko dlatego, że stali mu na drodze — przekonał UB, że są „wrogami Ludu”, więc trafili pod mur.

A to znaczyło, że jeśli Carson znalazł się w takich opałach, jak Toundlle podejrzewał, Agnelli bez wahania zostawi go samego. Było to głupie posunięcie, jako że po załatwieniu Carsona zostanie samotnym przeciwnikiem Dwunastej Floty, ale do tak dalekowzrocznego myślenia Agnelli był po prostu niezdolny. Liczył, że w jakiś sposób kolejny raz zdoła się wywinąć — w końcu zawsze dotąd udawało mu się jakoś odciągnąć od siebie uwagę rządu i poradzić sobie z wewnętrzną opozycją. To zawsze trwało trzy i pół roku standardowego, więc miał pewne podstawy do podobnych nadziei.

Tyle że przez ten czas sytuacja zmieniła się dość radykalnie i Toundlle był przekonany, że kolejny podobny numer Agnellemu nie wyjdzie. Przekonanie to napawało go zresztą głęboką satysfakcją. Gdy wraz z Theis-manem i Giscardem postanowili wziąć na siebie zapewnienie bezpieczeństwa rządowi nowej Republiki Haven, mieli przed sobą niemal niewykonalne zadanie przypominające walkę z wielogłowym potworem. Tourville przyznawał uczciwie, że gdyby zdawał sobie wówczas sprawę, że będzie miał do czynienia z gniazdem żmij zawierających ciągle nowe sojusze i zdradzających kolejnych sprzymierzeńców, nie podjąłby się tego. Z drugiej strony miał też świadomość, iż tak naprawdę nie miał wyboru. Podobnie jak Javier czy Theisman. No i stopniowo udawało im się kolejno eliminować wewnętrzne zagrożenia, aż pozostało naprawdę niewielu takich jak Carson czy Agnelli, którzy korzystając z zamieszania, zdołali wykroić dla siebie udzielne włości. I właśnie dlatego Federico Agnelli będzie miał naprawdę trudne zadanie, chcąc znaleźć następcę Carsona…

Istniała całkiem realna szansa, że Dwunastej Flocie uda się w ten sposób oczyścić w miarę szybko cały sektor. Wówczas pozostałyby jeszcze tylko ze trzy miejsca stanowiące poważne zagrożenia… Cóż, zaczynało wyglądać na to, że Tom i Eloise mieli jednak rację, twierdząc, że da się zaprowadzić porządek i przywrócić stabilizację…

Potrząsnął głową zirytowany — ze snucia marzeń nie wynikało nic sensownego. Oddał Eisenberg elektrokartę i powiedział:

— Dziękuję, Anito. Dopilnuj, by kopia tego meldunku została dołączona do następnego raportu, jaki będziemy wysyłać do stolicy.

— Oczywiście, sir! — zapewniła.

Wsunęła elektrokartę pod pachę, wyprężyła się, salutując, wykonała precyzyjny w tył zwrot i odmaszerowała na swoje stanowisko.

Patrzący na jej wyprostowaną niczym na paradzie sylwetkę Lester Tourville robił, co mógł, by się nie uśmiechać.

Zbyt szeroko.

* * *

Admirał Michael Reynaud z Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego kolejny raz żałował starego biura. Nikt inny go nie żałował, bo nowe było większe, wygodniejsze i okazalsze, no i znajdowało się na Stacji Kosmicznej Jej Królewskiej Mości Hephaestus. A to była tylko jedna z korzyści związanych z niedawną promocją, więc powinien się cieszyć, a nie narzekać. Problem zaś polegał na tym, że choć biuro rzeczywiście było wygodne i przestronne, nie było tym, w którym spędził ostatnich piętnaście lat standardowych, no i urządził je dokładnie tak, jak chciał.

A poza tym poprzednie zajęcie podobało mu się znacznie bardziej od nowego… choć to nie do końca była prawda. Zupełnie szczerze, to nie podobali mu się ci, dla których pracował. I to była główna przyczyna jego parszywego nastroju.

Odchylił wygodny, automatycznie dostosowujący się do kształtu ciała fotel, oparł obcasy butów na samym środku blatu biurka. A potem założył ręce za głowę, wgapił się w sufit i zaczął przemyślenia nad perwersyjnością sukcesu, czyli złośliwością losu.

Kiedy otrzymał przydział na placówkę Basilisk, nie było to miłe choćby dlatego, że nie miał pewności, czy Gwiezdne Królestwo Manticore w ogóle zatrzyma ten system, taki wrzask podnosili konserwatyści i liberałowie. Na szczęście izolacjonistom nie powiodło się i przez następne pół standardowego wieku Basilisk coraz bardziej zyskiwał na znaczeniu. Ruch przez terminal rósł tak, że w końcu przechodziła przezeń trzecia część całego tranzytu korzystającego z Manticore Wormhole Junction. A przez cały ten czas komandor, potem kapitan, a wreszcie admirał Reynaud z Królewskiej Służby Astro-Kontrolnej dowodził stacją kontroli lotów w systemie Basilisk.

A potem zjawiła się Ludowa Marynarka i obróciła w pył całą systemową infrastrukturę. W wyniku rajdu zostało zniszczone wszystko, co powstało przez pięćdziesiąt lat inwestowania — magazyny, warsztaty, stocznie, satelity energetyczne, farmy orbitalne, stacje mieszkalne, orbitalne fabryki i rafinerie… Był to najbardziej udany atak w wykonaniu Ludowej Marynarki w tej wojnie. Reynaud sam uniknął śmierci tylko dzięki błyskawicznemu przybyciu Ósmej Floty oraz dzięki temu, że stacja astro znajdowała się w pobliżu terminalu, a nie na orbicie planety.

Rajd miał miejsce pięć standardowych lat temu, a zniszczenia zaczęto odbudowywać natychmiast. Proces ten naturalnie jeszcze trwał, ale i tak przebiegał znacznie szybciej niż ktokolwiek, łącznie z Reynaudem, uznałby za możliwe przed atakiem. Częściowo dlatego, że oryginalna infrastruktura powstawała stopniowo w miarę rosnących potrzeb, a to, co ją zastępowało, zaprojektowano tak, by sprostało ustalonym już wymaganiom. Po części zaś dlatego, że nowy rząd uznał odbudowę tych zniszczeń za doskonałą okazję do publicznego promowania swego sloganu politycznego „Budowa pokoju”. Potężne dotacje spowodowały powstanie wielkiej liczby miejsc pracy, z których skorzystali demobilizowani raczej pospiesznie członkowie załóg redukowanej bez sensu Królewskiej Marynarki. Reynaud widział dość z tej odbudowy, by niechętnie przyznać, że był to chyba najuczciwszy z finansowanych przez rząd projektów, bo zdecydowana większość środków rzeczywiście szła na to, na co powinna iść.

A nie mógł tego w żaden sposób powiedzieć o swoim nowym zajęciu. I dlatego właśnie go nie lubił, choć spore znaczenie miał fakt, iż dużą satysfakcję sprawiało mu uczestniczenie w dźwiganiu się na nogi systemu, który przez tyle lat uważał za własny. Głównym powodem była pewność, iż organizacja, którą kierował, została powołana tylko po to, by banda kretynów będąca obecnie przy władzy mogła zyskać kolejne punkty w oczach opinii publicznej. Podejrzewał też spore machlojki finansowe, ale póki co nie miał w tej sprawie pewności.

Pozornie wszystko wyglądało pięknie i szlachetnie: zadaniem nowo powołanej Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego było odnalezienie siódmego terminalu Manticore Junction, tyle że…

Dalsze rozmyślania przerwało mu bipnięcie chronometru. Spojrzał nań, westchnął i zdjął nogi z biurka. Zdążył wyprostować fotel, gdy drzwi do gabinetu otwarły się. Dokładnie o godzinie, na którą umówiony był z doktorem Jordinem Kare’em. Ta przesadna punktualność nie była wadą naukowca, lecz sekretarki Reynauda, niejakiej Trixie Hammitt, która miała na jej punkcie obsesję wystarczającą za tuzin naukowców.

Reynaud wstał z uśmiechem dokładnie w momencie, w którym Trixie wprowadziła mężczyznę będącego mózgiem całych poszukiwań, do których powołano tę szumnie nazywaną instytucję. Kare był średniego wzrostu, miał rzednące, kasztanowe włosy i oczy, które nie do końca potrafiły się zdecydować, czy są szare czy niebieskie. Był o dobre piętnaście centymetrów niższy od rudej sekretarki, której pedanteria i nadopiekuńczość zdawały się go bawić. Był też jednym z największych astrofizyków swoich czasów.

— Przyszedł doktor Kare, sir — oznajmiła energicznie Trixie.

— Widzę — odparł Reynaud, próbując nie okazać irytacji, w jaką wprawiała go sama obecność Trixie.

Nie bardzo mu się to udało, bo w oczach Kare’a zatańczyły radosne błyski, nim dotarł do biurka i uścisnął dłoń gospodarza.

— Możesz dopilnować, żebyśmy dostali coś do picia? — spytał Reynaud, spoglądając na sekretarkę.

Ta spojrzała nań, jakby miała zamiar przypomnieć mu, że w zakres jej obowiązków nie wchodzi bufet z przyległościami, ale nie odezwała się. Kiwnęła jedynie głową i wyszła.

Kiedy za Trixie Hammitt zamknęły się drzwi, Reynaud westchnął z ulgą.

— Nie sądzę, byśmy długo jeszcze zdołali pozbywać się jej tak łatwo — ocenił.

— Jesteśmy niegłupi, mamy motywację i trochę czasu, więc coś wymyślimy — uśmiechnął się Kare.

— W sumie niczego nie można jej zarzucić: ciężko pracuje, stara się… i doprowadza mnie do szału tą cholerną troskliwością!

— Robi to, co umie, najlepiej jak potrafi. A obaj dobrze wiemy, wobec kogo jest naprawdę lojalna. Gdybyśmy nie wiedzieli, gotów byłbym sądzić, że opłaca ją Liga Solarna lub inny konkurent handlowy Królestwa, by sabotowała cały projekt, doprowadzając do szału kierujących nim ludzi.

— Byłbyś wówczas paranoikiem — zganił go Reynaud.

— Nie paranoikiem, tylko człowiekiem ostrożnym i podejrzliwym — poprawił go z godnością Kare.

— A, to przepraszam — uśmiechnął się Reynaud i gestem wskazał mu fotel.

Lubił Kare’a, i to nawet bardzo, choć naukowiec bywał roztrzepany pomimo, a może z racji swych pięciu doktoratów. To znaczy o pięciu Reynaud wiedział, a podejrzewał, że istniały jeszcze ze dwa czy trzy, o których Kare po prostu zapomniał. Byłoby to dla niego typowe.

I właśnie dlatego między innymi nowy przydział wzbudzał w nim mieszane uczucia. Innym było to, iż rząd wykazał się wyjątkowym rozsądkiem, wybierając właśnie Jordina Kare’a na szefa naukowego tworzonej, a raczej wydzielonej z Agencji Astro kontroli instytucji. Był idealnym kandydatem… gdyby tylko przestali mu przeszkadzać i pozwolili działać, z pewnością już miałby wyniki.

— O jakich to nowych i wspaniałych odkryciach chciałeś mnie poinformować? — spytał.

— A o tym, że rzeczywiście tym razem być może coś znaleźliśmy. — Kare przestał się uśmiechać.

Reynaud pochylił się, także poważniejąc.

— Być może?

— Chwilowo jeszcze nie mamy pewności i pozostaje tylko żywić nadzieję, że biurwy nie dowiedzą się o niczym, póki nie będziemy mieli pewności, ale sądzę, że zdołamy obliczyć położenie siódmego terminalu raczej szybko.

— Żartujesz? — spytał słabo Reynaud.

— Nie — Kare potrząsnął głową. — Na razie to wstępne obliczenia i daleko nam jeszcze do wyliczenia sensownego do rozpoczęcia poszukiwań obszaru, ale nie żartuję. Jeśli się poważnie nie mylę, skorelowaliśmy wystarczającą liczbę odczytów i danych z sensorów, by stwierdzić, że istnieje siódmy terminal. Naturalnie ustalenie, w którym obszarze należy zacząć szukać, zajmie nam co najmniej rok standardowy, a najprawdopodobniej ze dwa do trzech, ale to już inna sprawa.

— Dobry Boże! — westchnął cicho Reynaud i opadł na oparcie fotela, potrząsając głową.

— Mam nadzieję, że mnie źle nie zrozumiesz, Jordin, ale tak naprawdę nie spodziewałem się, że go znajdziemy. Po tylu latach wydawało się to po prostu nieprawdopodobne.

— Łatwe z pewnością nie było — zgodził się Kare. — I z materiału z samych poszukiwań będzie z tuzin prac naukowych. Wiesz, teoretyczna matematyka to jedno, a posiadanie odpowiednio czułych sensorów, by zebrać potrzebne dane do potwierdzenia obliczeń, to drugie. A jak wiesz, takimi sensorami Warshawskiej dysponujemy dopiero od około piętnastu lat standardowych. Przy okazji rozwinęliśmy teorię wormholi bardziej niż ktokolwiek w ostatnim stuleciu. A wszystko to pozwala mi po raz pierwszy stwierdzić, że jestem całkiem pewien sukcesu.

— Wspomniałeś może o tym komuś jeszcze? — spytał Reynaud.

— Wolne żarty — prychnął Kare. — Po tym, co ci idioci ogłosili publicznie ostatnim razem?!

— Chodzi ci o to, że się ździebko pospieszyli? — upewnił się uprzejmie Reynaud.

— Ździebko?! — Kare spojrzał na niego z niedowierzaniem. — Jakie znowu „ździebko”?! Zrobili ze mnie egoistycznego bufona gotowego twierdzić, że odkrył tajemnice wszechświata! Prawie rok standardowy zabrało mi wyprostowanie tego wszystkiego, a i tak połowa delegatów na tegoroczną konferencję astrofizyków w Królewskim Towarzystwie Naukowym wydawała się sądzić, że to ja napisałem to debilne oświadczenie!

Tym razem Reynaud słowem się nie odezwał, widząc złość naukowca. Kare miał całkowitą rację. Tamten incydent stanowił główny powód, dla którego obaj byli przeciwni związkom rządu z Agencją. Zwłaszcza tak nachalnym i jednostronnym. Fakt, koszty związane z budową dziesięciu statków badawczych i ich ciągłym wykorzystywaniem w połączeniu z czasem obliczeniowym potężnych komputerów były takie, że niewiele prywatnych korporacji byłoby w stanie je pokryć. Ale cel, choć ich zdaniem sam w sobie wart był każdego wysiłku, dla rządu High Ridge’a był drugoplanowy. Przede wszystkim stanowił doskonały chwyt propagandowy i piękną przykrywkę do tracenia poważnych kwot, które trafiały zupełnie gdzie indziej. Dlatego utworzono nową organizację, zamiast po prostu zwiększyć budżet Zwiadu Kartograficznego, który od dziesięcioleci bez rozgłosu zajmował się odkrywaniem nowych terenów i ich eksploatacją. Potrzebne były jednakże fanfary, ceremonie i nagłośnienie, a tego nie można było osiągnąć, zwiększając budżet istniejącej instytucji. Utworzono więc z hukiem nową, trąbiąc wszędzie, że jest to od dawna odwlekana inicjatywa pokojowa możliwa dzięki dalekowzrocznej polityce rządu, który doprowadził do zakończenia działań wojennych.

Rządu, który robił, co mógł, by zebrać jak największy kapitał polityczny kosztem pracujących w agencji naukowców. Rzecznik prasowy, który „zapomniał” uzgodnić treść oświadczenia zarówno z Kare’em, jak i Reynaudem, wyleciał za to z roboty, ale na jego miejscu pojawił się inny, równie oddany High Ridge’owi i Descroix co przytłaczająca większość personelu administracyjnego określanego przez Kare’a mianem „biurw”.

— Mam nadzieję, że kazałeś swoim współpracownikom trzymać gęby na kłódkę? — Reynaud przerwał przeciągające się milczenie.

— Naukowi słowa nie pisną. Problem to biurwy i księgowość.

Reynaud pokiwał głową. Pracownicy naukowi co do jednego podzielali opinię Kare’a — niektórzy wyrażali swoją jeszcze ostrzej, i to zarówno w odniesieniu do rządu, jak i do narzuconych przez jego administrację pracowników biurowych, którzy nie dość że byli lojalni wyłącznie wobec polityków, to na dodatek mnożyli papiery w zastraszającym tempie. Już w Astro Kontroli zbędnych papierków było dużo, gdyż mimo struktury i stopni wojskowych była to organizacja cywilna, ale to, co tworzyły biurwy tutaj, przechodziło ludzkie pojęcie. Nie dość, że niektórzy co bardziej ambitni a bezkrytyczni, posiadający ze trzy procent inteligencji Kare’a, próbowali „kierować” jego pracami, to na dodatek na wszystkich szczeblach obowiązywał nadzór rodem z kolonii karnej. Ludzie, którzy powinni skupiać się na poszukiwaniach, spędzali przynajmniej połowę czasu na wypełnianiu formularzy, pisaniu bezsensownych notatek i uczestniczeniu w durnych konferencjach administracyjnych, odpowiadając na debilne pytania nie mające absolutnie nic wspólnego z poszukiwaniami siódmego terminalu. I absolutnie nic nie mogli na to poradzić, ponieważ działo się to wszystko za zgodą i wiedzą niejakiej damy Meliny Makris, osobistej przedstawicielki hrabiny New Kiev nominowanej do zarządu agencji przez premiera. Makris nie dość, że była naukową ignorantką, to na dodatek była nadętą, pyszałkowatą, wredną i śmiertelnie poważną osobniczką. Według Reynauda w porównaniu z całą resztą należało to uznać za zalety.

Doskonale też opanowała sztukę wojny biurokratycznej i miała dostęp do wszystkich dokumentów, co oznaczało, że z chwilą gdy zespół Kare’a zacznie żądać dodatkowych przelotów statków badawczych z pełnym skalibrowaniem sensorów, pogna do High Ridge’a, piętami się w tyłek bijąc z pośpiechu, z nowiną, że doktor Jordin Kare ponownie odkrył tajemnicę wszechświata. I naturalnie po drodze zawiadomi o tym rzecznika prasowego.

Nieuchronną zaś konsekwencją tego będzie mord w afekcie dokonany na niej przez tegoż doktora Jordina Kare’a przy użyciu pierwszego narzędzia, jakie wpadnie mu w ręce, gdy się o tym dowie.

Niekoniecznie ostrego.

— Daj mi dzień lub dwa do namysłu — poprosił po chwili Reynaud. — Musi być jakiś sposób, by zamaskować prawdziwy powód tych lotów i związanych z nimi kosztów… może poprosić o pomoc admirał Haynesworth… nie dość, że tak samo jak my nie cierpi wtrącających się we wszystko biurokratów, to na dodatek nie darowała władzom, że odebrały jej ten projekt. A w tej chwili jej statki wykonują rutynowy przegląd radiolatarni nexusa i sprawdzają ich lokalizację. Jeśli przekonam ją, by wykonały przy tej okazji więcej lotów z odpowiednio skalibrowanymi sensorami, dostaniemy potrzebne dane, nie musząc oficjalnie o nic prosić.

— Powodzenia — mruknął sceptycznie Kare.

— To jedna z możliwości — zapewnił go skromnie Reynaud. — Są też inne i obiecuję ci, że spróbuję wszystkiego, co mi tylko przyjdzie do głowy, bo to zbyt poważna sprawa, by kolejne przedwczesne oświadczenie zrobiło z niej i z ciebie pośmiewisko.

— Ładnie to ująłeś, choć ja bym powiedział, że zrobiło z nas wszystkich durniów — warknął Kare. — Natomiast jest coś, czego nie przeskoczą żadni nadęci politycy i głupie biurwy: gdy odkryjemy ten terminal, nikt, nawet ja, nie będzie miał zielonego pojęcia, dokąd on prowadzi.

— Wiem — uśmiechnął się radośnie Reynaud. — Wiem!

ROZDZIAŁ I

Wyyyautoowaniiiieee!

Mała, biała piłka przeleciała obok młodzieńca w białym, lamowanym zielenią stroju i trafiła w płaską, skórzaną rękawicę innego — w szarym stroju — kucającego za nim. Trzeci mężczyzna z grupki, ten, który krzyknął, ubrany był w anachroniczną czarną kurtkę i czapkę z daszkiem. Miał tez podanie jak kucający drucianą maskę na twarzy i napierśnik. Widzowie wypełniający niemal szczelnie trybuny zareagowali na jego okrzyk pomrukiem niezadowolenia przetykanym gwizdami, a młodzian w biało-zielonym stroju opuścił długą, starannie wykonaną z drewna pałkę i spojrzał na niego bykiem. Czarno ubrany odwzajemnił spojrzenie i biało-zielony po chwili opuścił wzrok. Ten zaś, który złapał piłkę, rzucił ją innemu, na szaro ubranemu mężczyźnie stojącemu na usypanym z ziemi niewielkim kopczyku oddalonym o jakieś dwadzieścia metrów. Zaraz! — Komodor lady Michelle Henke, hrabina Gold Peak, odwróciła się w wygodnym fotelu i spojrzała na siedzącą obok kobietę. — To jest wyatutowanie?

— Oczywiście — potwierdziła lady Honor Harrington, księżna i patronka Harrington, do której należały tak loża, jak i stadion.

— Powiedziałaś, że wyatutowany jest wtedy, jak się zamachnie i nie trafi w piłkę — w głosie Henke słychać było pretensję.

— Bo tak jest — zapewniła ją Honor.

— Ale on się nie zamachnął!

— To bez znaczenia, jeśli rzut był prawidłowy, czyli nastąpił w strefie. Jeśli trzy razy nie spróbuje jej odbić, zostaje wyautowany.

Przez moment Henke miała taką samą minę jak pałkarz, gdy przyglądał się sędziemu bazowemu. Honor zaś przyglądała się jej niewinnie i czekała na ciąg dalszy.

— A ta cała strefa to? — spytała Henke tonem kogoś zdecydowanego nie dać rozmówcy satysfakcji z drobnego zwycięstwa.

— Wszędzie między kolanami a ramionami, jeśli piłka przeleci także nad bazą-domową — odparła Honor cierpliwie, tonem, jakim zwykle tłumaczy się coś oczywistego średnio tępemu dziecku.

— I jeszcze mi powiesz, że wiedziałaś to rok temu! — prychnęła Henke z pretensją w głosie.

— Czego innego mogłam się spodziewać?! — westchnęła Honor z żalem. — To naprawdę bardzo prosta gra.

— Pewnie! Dlatego jest to jedyna planeta w znanym wszechświecie, gdzie nadal w nią grają.

— Nieprawda! Doskonale wiesz, że w baseball grają także na Ziemi i przynajmniej pięciu innych planetach — zaprotestowała Honor ze świętym oburzeniem.

Rozciągnięty wygodnie na oparciu jej fotela Nimitz bleeknął radośnie, spoglądając z wyższością na Henke.

— No dobrze — ustąpiła Michelle Henke. — Na siedmiu planetach z ponad tysiąca siedmiuset zamieszkanych przez ludzi.

— Jako doświadczony astronawigator powinnaś nauczyć się dokładności — upomniała ją Honor z kamienną miną i radosnymi błyskami w oczach.

W tym momencie miotacz wykonał wyjątkowo szybki i paskudny rzut zwany diderem. Pałkarz wziął zamach i kij baseballowy z hukiem trafił w lecącą piłkę, posyłając ją na zapole. Ta przeleciała nad niską ścianką dzielącą boisko od reszty stadionu i Henke zerwała się, otwierając już usta do radosnego okrzyku.

I w tym momencie zorientowała się, że Honor nawet nie drgnęła.

Ujęła się więc pod boki i obróciła z miną na poły cierpiętniczą, na poły zdesperowaną.

— Jak rozumiem, z jakiegoś tam powodu to nie był ten, jakmutam… homerun?

— Nie, ponieważ piłka, przelatując nad granicą zapola bramkowego, powinna być między słupkami bocznymi — poinformowała ją cierpliwie Honor, wskazując na żółto-białe paliki. — Ta spudłowała o co najmniej dziesięć, jeśli nie piętnaście stóp.

— Stóp?! — jęknęła ze zgrozą Henke. — Czy ty przynajmniej nie możesz podawać odległości w tej durnej grze przy użyciu jednostek rozpoznawalnych przez cywilizowanych ludzi?!

— Michelle! — jęknęła Honor tonem rezerwowanym zwykle dla przypadków niereformowalnych, jak dajmy na to organizator orgii oznajmiający, że do picia będzie lemoniada.

— Czego? — spytała uprzejmie Henke.

— W sumie mogłam się czegoś takiego spodziewać! — przyznała z żalem Honor. — W końcu też kiedyś byłam zagubioną duszą nie znającą prawdziwego szczęścia, jakie daje kibicowanie baseballowi. Oświecił mnie prawdziwy wyznawca, niejaki Andrew LaFollet. Andrew, bądź tak uprzejmy i powtórz komodor Henke to, co mi powiedziałeś, gdy spytałam, dlaczego bazy są oddalone od siebie o dziewięćdziesiąt stóp zamiast o dwadzieścia siedem i pół metra, dobrze?

— Pytanie brzmiało: dlaczego nie zmieniliśmy miary na metryczną i nie zaokrągliliśmy odległości do dwudziestu ośmiu metrów, milady — odparł z niezmąconą powagą podpułkownik Andrew LaFollet. — I jeśli dobrze pamiętam, była pani tym nieco zirytowana.

— Być może — odparła Honor z książęcym zgoła lekceważeniem. — Chodzi o to, co ty powiedziałeś.

— Naturalnie. — LaFollet spojrzał na Henke i skłonił uprzejmie głowę. — Powiedziałem patronce Harrington: „Bo to jest baseball, milady!”

— Rozumiesz? — spytała Honor, nie kryjąc zadowolenia. — Najlogiczniejszy powód pod słońcem.

— Aha… — Henke z pewnym trudem ugryzła się w język. — Słyszałam, że mieszkańcy Graysona to zatwardziali tradycjonaliści, trudno więc się spodziewać, że zmienią cokolwiek w grze liczącej sobie ledwie dwa tysiące lat standardowych, tylko dlatego że mogłyby jej się przydać pewne unowocześnienia.

— Unowocześnienia są dobre tylko wtedy, gdy oznaczają poprawę, milady — odparł z godnością LaFollet. — A poza tym wprowadziliśmy pewne zmiany. Jeśli zapisy historyczne są wierne, to były czasy jeszcze na Ziemi, w przynajmniej jednej lidze, gdy miotacz nie musiał odbijać piłek albo też trener mógł w jednym meczu zmieniać tylu miotaczy, ilu chciał. Święty Austen położył kres takowym heretyckim praktykom.

Henke wzniosła oczy ku niebu i opadła ciężko na fotel.

— Mam nadzieję, że nie poczujesz się urażony, Andrew, ale jakoś tak nie zdziwiło mnie zbytnio odkrycie, że założyciel waszej religii był także fanatykiem baseballu — przyznała. — Chwała Bogu, że nie połączył jednego z drugim.

— Nie powiedziałbym, że święty Austen był fanatykiem baseballu — odparł z namysłem LaFollet. — Z tego co czytałem, „fanatyk” to zbyt łagodne określenie.

— No proszę, w życiu bym się nie domyśliła! — prychnęła Henke.

I rozejrzała się po stadionie. Choć robiła to kolejny raz, nadal była pod wrażeniem — miał on przynajmniej sześćdziesiąt tysięcy wygodnych, miękkich foteli i przykryty był jak wszystkie podobne obiekty sportowe kopułą wyposażoną w system filtracyjny chroniący przed ciężkimi pierwiastkami, których pełno było w atmosferze. Miał nawet wentylację opracowaną tak, by dokładnie odtwarzała wiatry wiejące na zewnątrz. Było to dokładnie widać po ruchu flagi państwowej z gołym mieczem leżącym na otwartej Biblii. Jak też flagi domeny Harrington powiewającej na drugim maszcie.

Wolała nie pytać, ile to kosztowało, choć wiedziała, że zarówno przy projektowaniu, jak i przy budowie stadionu imienia Jamesa Candlessa dla Honor koszty nie miały żadnego znaczenia. Chciała wystawić mu godny pomnik i wystawiła. Murawa zewnętrznego pola lśniła soczystą zielenią, od której odbijały się tradycyjnie białe linie boczne i ciemnobrązowa ziemia pola wewnętrznego. Wszystko to, podobnie jak różnobarwny tłum kibiców zagrzewający transparentami i chorągiewkami swoją drużynę do walki, oświetlały promienie słoneczne przechodzące przez prawie idealnie przezroczystą kopułę.

Jej wzrok dotarł do holotablicy widocznej nad boiskiem i czar prysł.

— Wiem, że tego pożałuję, ale może któreś z was przemądrzalców wyjaśniłoby mi łaskawie, skąd się wzięła ta dwójka? — spytała zrezygnowana.

Pod napisem wyautowania widniała bowiem cyfra 2.

— Bo piłka przekroczyła linię boczną — wyjaśniła z uśmiechem Honor.

— Ale on ją odbił!

— To bez znaczenia.

— Ale… — Henke zamilkła, gdyż miotacz wykonał akurat złośliwie podkręcony na rzut zwany carveballem.

Pałkarz zdołał jednak uderzyć piłkę i posłać poza linię boczną nad trzecią bazą.

Henke spojrzała na tablicę — wynik pozostał ten sam.

— Powiedziałaś… — zaczęła z pretensją.

— To obowiązuje tylko do dwóch wyautowań — przerwała jej Honor. — Potem takie piłki przestają być zaliczane jako auty. Jako piłki zresztą też, chyba że zostaną złapane przez zawodników drużyny broniącej. Wtedy liczą się jako aut.

Henke spojrzała na nią z urazą. Honor zaś uśmiechnęła się promiennie.

Hrabina Gold Peak spojrzała z wyrzutem na LaFolleta i potrząsnęła głową z rezygnacją.

— Prosta gra — westchnęła. — Jak cholera!

* * *

Harrington Treecats przegrali 11:2.

Michelle Henke bezskutecznie próbowała nie odbiegać od nastroju przygnębienia panującego w luksusowej limuzynie wiozącej ją i Honor z loży na przyjęcie do domeny Mayhew.

— Radowanie się z cudzego nieszczęścia nie jest zaletą, Mikę — poinformowała ją w pewnym momencie Honor.

— Jak to ładnie ujęłaś! A kto się z czego cieszy?

— Ty z naszej przegranej. I to nie tylko się cieszysz — wręcz się puszysz.

— Żartujesz?! Ja, par królestwa, miałabym się puszyć tylko dlatego, że twoja drużyna wzięła cięgi w czasie, gdy wy oboje byliście zajęci udowadnianiem mi bezdennej ignorancji? Skąd ci coś podobnego przyszło do głowy?

— Prawdopodobnie stąd, że cię długo znam.

— A przypadkiem nie dlatego, że sama byś się tak zachowywała na moim miejscu? — spytała słodko Henke.

— Wszystko jest możliwe, choć pewne rzeczy są znacznie mniej prawdopodobne od innych — przyznała Honor. — A biorąc pod uwagę siłę mego charakteru, to akurat jest wysoce mało prawdopodobne.

— Co proszę?! A, zapomniałam, jakim to wzorem cnót wszelakich, a zwłaszcza skromności i małomówności jesteś.

— Miło, jak człowieka doceniają, ale w tym wypadku nie o to chodzi. To po prostu kwestia dojrzałości i odpowiedzialności.

— No. I dlatego nazwałaś swoją drużynę na część pewnego kradnącego seler sześcionogiego, kudłatego urwisa i jego koleżków. — Henke podrapała za uszami Nimitza siedzącego na ramieniu Honor.

— Nimitz nie miał nic wspólnego z tą nazwą. Podobała mu się, Samancie zresztą też, ale prawda jest taka, że wybrałam mniejsze zło. Alternatywą byli „Harrington Salamanders”. Henke spojrzała na nią i parsknęła śmiechem.

— Żartujesz? — wykrztusiła po chwili.

— Chciałabym. Zarząd ligi baseballu już miał tę nazwę wpisaną w rejestr rozgrywek, gdy zgodził się na rozszerzenie składu ligi. Skłonienie ich do zmiany nie było ani proste, ani szybkie.

— Uważam, że to byłaby doskonała nazwa! — oceniła Henke ze złośliwym uśmieszkiem.

— Jestem pewna, że tak uważasz. A ja nie, i to z paru powodów. Zaczynając od tego, że nie lubię, gdy mnie nazywają Salamandrą, a kończąc na tym, jakie wywołałoby to komentarze pismaków siedzących w kieszeni u High Ridge’a.

— Hmm — mruknęła Henke.

Uśmiech zniknął z jej twarzy, ledwie padło nazwisko obecnego premiera. Istnienie rządu High Ridge’a było nieustannym zmartwieniem wszystkich rozsądnie myślących i widzących coś więcej niż czubek własnego nosa przedstawicieli arystokracji Królestwa Manticore. Dla Honor rządy te oznaczały także coraz większe osobiste nieprzyjemności. Henke wiedziała, z jaką radością wybrała się na Grayson, by dopełnić swych obowiązków patronki. To także był powód, dla którego ona sama natychmiast przyjęła jej zaproszenie do spędzenia tu całego urlopu jako gość.

— Pewnie masz rację — przyznała po chwili. — W każdym normalnym wszechświecie ten egoistyczny przygłup nigdy nie zostałby premierem. A gdyby jakimś cudem mu się to udało, nie utrzymałby się tak długo na stołku. Chyba złożę zażalenie u zarządzającego.

— Ja to robię co niedziela i jestem pewna, że Protektor i wielebny Sullivan też. I to, jak podejrzewam, ze znacznie większym zaangażowaniem.

— Tylko efektów nie widać! — skrzywiła się Henke. — Nadal nie mogę uwierzyć, że ten rząd tak długo się trzyma. Przecież oni się wzajemnie nienawidzą! A co się tyczy ich ideologii…

— Oczywiście, że się nienawidzą, ale w tej chwili niestety znacznie bardziej nienawidzą twojej kuzynki. A co ważniejsze, boją się jej i to właśnie trzyma ich w kupie.

— Wiem — westchnęła Henke i potrząsnęła głową. — Beth zawsze miała charakterek. Szkoda, że nie nauczyła się panować nad swoimi wybuchami wściekłości.

— To nie do końca tak i nie w tym leży główna przyczyna — sprzeciwiła się Honor.

Henke spojrzała na nią, unosząc pytająco brwi. Po zamachu, w którym zginęli jej ojciec i starszy brat wraz z księciem Cromartym, całą załogą jachtu Królowej i delegacją Graysona, Henke stała się piątą w kolejności pretendentką do korony Gwiezdnego Królestwa Manticore. Jej matka, Caitrin Winton-Henke, księżna Winton-Henke i hrabina wdowa Gold Peak, była ciotką Elżbiety III, jako siostra jej ojca. A Michelle stała się jej jedynym żyjącym dzieckiem. Nigdy nie spodziewała się ani tak wysokiej pozycji w sukcesji, ani odziedziczenia tytułu ojca, ale Elżbietę znała całe życie i doskonale wiedziała, jak wygląda słynny choleryczny temperament Wintonów, który Królowa odziedziczyła w pełni, by nie rzec w nadmiarze.

Wiedziała jednak także, że w ciągu ostatnich trzech lat standardowych Honor spędziła z Królową znacznie więcej czasu niż ona sama. Jak również że prorządowe media tyle czasu poświęcały próbom zdyskredytowania Honor właśnie dlatego, że była jednym z nieugiętych stronników Korony w Izbie Lordów oraz że należała do „kuchennych doradców” Królowej. Elżbieta III właśnie w tym kręgu zasięgała porad, ponieważ dogadanie się z rządem graniczyło z cudem. Henke wiedziała także, że Honor miała unikalne predyspozycje do bezbłędnego oceniania otaczających ją ludzi i ich emocji. Mimo to…

— Kocham Beth jako kuzynkę i szanuję jako Królową — powiedziała poważnie. — Ale ma temperament hexapumy ze złamanym zębem, jak ją coś uczciwie wkurzy, i taka jest prawda, co obie wiemy. Gdyby zdołała nad sobą panować, gdy ten rząd się tworzył, najprawdopodobniej w krótkim czasie skłóciłaby całą trójkę między sobą. A tak pomaga im utrzymać jedność.

— Nie powiedziałam, że zachowała się doskonale. — Honor ulokowała się wygodniej, z czego skorzystała Samantha siedząca dotąd w objęciach LaFolleta i dołączyła do Nimitza rozwalonego na kolanach Honor. — Elżbieta zresztą sama przyznaje, że zmarnowała wtedy najlepszą okazję. Ale kiedy ty przeżywałaś przygody w kosmosie, ja siedziałam na tyłku w Izbie Lordów i obserwowałam High Ridge’a w akcji. I dlatego uważam, że na dłuższą metę to, jak ich potraktowała, nie miało znaczenia. Zakładając, że nie skłóciłaby ich natychmiast, co jest mało prawdopodobne, potem nie byłoby to istotne.

— Przepraszam? — spytała Henke, nie kryjąc, że nie bardzo rozumie, o co chodzi.

Ponieważ jej matce jako księżnej przysługiwało miejsce w Izbie Lordów, Michelle dała jej pełnomocnictwo i w ten sposób księżna Winton-Henke reprezentowała je obie. Polityka nigdy jej specjalnie nie pociągała, w przeciwieństwie do matki, która na dodatek po śmierci męża i syna chciała czymś „wypełnić sobie czas. Michelle także i dlatego jeszcze bardziej pogrążyła się w obowiązkach służby liniowej Royal Manticoran Navy. Obowiązkach, których Honor nie dane było ostatnimi laty wykonywać.

— Nawet zakładając, że nie byłoby ideologicznych tarć w rządzie High Ridge’a, w Izbie Lordów nie ma wystarczająco wielu konserwatystów, liberałów i postępowców, by uzyskał on większość bez wsparcia choćby części niezależnych — wyjaśniła jej Honor. — Zdołał przeciągnąć na swoją stronę Nowych Wallace’a, ale nawet to nie daje mu większości. A Elżbieta nigdy nie powiedziała niczego, co niezależni mogliby uznać za zagrożenie, prawda?

— Nie powiedziała — przyznała Henke, przypominając sobie fragmenty rozmaitych rozmów z matką i żałując, że nie zwracała na to większej uwagi.

— Właśnie, a rząd uzyskał ich poparcie i je utrzymuje. Tak więc choleryczny charakterek Elżbiety nie ma z tym nic wspólnego. Ba, nawet gdyby miał, należałoby się spodziewać, że na przykład skandal Manpower skłoni wielu niezależnych do zmiany stanowiska.

— Właśnie na to liczyłam, gdy Cathy ogłosiła, co przywiozła — przyznała Henke i wzruszyła ramionami. — Zawsze lubiłam Cathy i choć uważałam, że przed pobytem na Ziemi była nieco narwana, to nie ulega wątpliwości, że zawsze była wierna pewnym zasadom. I podobał mi się jej styl.

— Przyznam, że też ją polubiłam — Honor uśmiechnęła się lekko. — Nigdy nie sądziłam, że poczuję sympatię do jakiegokolwiek członka Partii Liberalnej, ale z drugiej strony nie wiem, czy poza wrogością do niewolnictwa genetycznego jej poglądy mają coś wspólnego z poglądami reszty liberałów. I wątpię, bym kiedykolwiek słyszała kogoś… dobitniej wyrażającego swoje zdanie w tej kwestii.

— Ma talent krasomówczy, a w tej sprawie klapki na oczach. — Henke też się uśmiechnęła. — Poza tym naprawdę bogate słownictwo i wewnętrzny przymus kopania w zęby establishmentu dla zasady. Jedna z moich kuzynek wyszła za jej szwagra George’a Larabee, lorda Altamont, i wiem od niej, że jego matka jest na Cathy wściekła nie tylko za to, że otwarcie „żyje w grzechu”, ale na dodatek ze „zwykłym prostakiem z Gryphona, który wylądował na połowie pensji za złamanie dyscypliny wojskowej”! Piękne, prawda? Bóg wie jak zdobyła te dane, bo tego mi nigdy do końca nie wyjaśniła, ale z tego co wiem, nikt nie próbował nawet podważyć ich prawdziwości i miałam nadzieję, że tym razem przygwoździła sukinsynów.

— Nie próbował, bo są prawdziwe — potwierdziła Honor, doskonale wiedząca, w jaki sposób hrabina Tor weszła w posiadanie tychże informacji.

Przez moment zastanawiała się, czy nie powiedzieć o tym Henke, ale uznała, że nie jest to coś, o czym musi ona wiedzieć. Podobnie jak o paru innych sprawach, które gwardziści LaFolleta odkryli odnośnie kapitana Zilwickiego. Choćby na przykład o tym, co jego prywatna firma ochroniarska robi z informacjami nie przekazanymi przez hrabinę Tor władzom.

— Niestety wszyscy wymienieni w tych zapisach z nazwiska to były płotki — dodała Honor. — Czasami znane, ale rzadko politycznie wpływowe. Nie padło ani jedno nazwisko osoby na tyle wysoko postawionej w danych partiach, by odbiło się to na tych ostatnich. Fakt, iż tylu było na tej liście konserwatystów i liberałów, nie był miły dla przywódców tych partii, ale znalazło się na niej także dość członków innych partii, w tym centrystów, i dość niezależnych, by rząd mógł spokojnie twierdzić, że żadne z ugrupowań konkretnie nie było winne tej aferze. A brak bezpośrednich powiązań z partyjną górą spowodował, iż władze uniknęły poważnych reperkusji, krzycząc najgłośniej o potrzebie ukarania konkretnych winnych. Jak choćby Hendricksa, który po odwołaniu z funkcji ambasadora na Ziemi wylądował piorunem w więzieniu, i to na naprawdę długo. Wszyscy zresztą dostali wysokie wyroki. — Jak admirał Young — dodała z satysfakcją Henke. Honor przytaknęła, starając się nie okazać podobnych emocji. Jej wojna z klanem Youngów trwała od ponad czterdziestu lat standardowych — trudno było bowiem inaczej nazwać ten stan wzajemnej nienawiści urozmaicony kilkoma trupami. Dlatego starała się publicznie zachować wszelkie pozory neutralności, gdy Admiralicja odwołała admirała Edwina Younga z Ziemi i postawiła przed sądem za złamanie kodeksu wojskowego. Został pozbawiony stopnia i przekazany sądowi cywilnemu, który mimo iż jego rodzina miała jak najlepsze kontakty z rządem i z samym premierem, skazał go na kilkadziesiąt lat przymusowej gościny w zakładach zarządzanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Honor prywatnie była przekonana, że kary śmierci uniknął wyłącznie dzięki aktom starego North Hollowa, które miały też spory udział w wyciszeniu skandalu Manpower, ale tę opinię jak dotąd zachowała dla siebie i kilku wybranych osób. Henke do nich nie należała, gdyż w tej kwestii nie mogła nic zrobić.

— Albo Younga — przyznała po chwili. — Tak po prawdzie jego los jest doskonałym przykładem, że władze partii postanowiły się ratować za wszelką cenę. Jako członek możnego rodu i oficer flagowy Young był osobą widoczną, toteż jego „odizolowana działalność kryminalna” i proces zostały wykorzystane jako pokazówka. A tak naprawdę był dalekim krewnym North Hollowa i nikim w strukturze władzy Zjednoczenia Konserwatywnego, więc idealnie nadawał się do poświęcenia „w imię zasad”. To, że North Hollow oficjalnie nie wstawił się za nim, miało być najlepszym dowodem na to, że ani on sam, ani władze partii nie miały nic wspólnego z tymi przestępstwami. I dlatego właśnie władze wszystkich ugrupowań tak bezwzględnie i publicznie rozliczyły się ze wszystkimi płotkami obciążonymi przez Cathy. W końcu mało, że złamali oni prawo, to jeszcze zawiedli zaufanie tychże władz i wyborców. Muszę przyznać, że był to piękny przykład skutecznej kontroli uszkodzeń na arenie politycznej. Ale High Ridge mógł to zrobić tylko dlatego, że większość członków Izby Lordów, która nie była wplątana w ten skandal, zdecydowała się pozwolić mu na to i zadowoliła się oczywistymi kozłami ofiarnymi.

— Ale dlaczego? Matka też mi o tym pisała, ale nie pojmuję logiki tego wywodu.

— Wszystko sprowadza się do czegoś, co można nazwać historycznym imperatywem ewolucji konstytucyjnej, choć to strasznie naukowo brzmi — odparła Honor i zamilkła, przyglądając się parze myśliwców eskortujących limuzynę.

Oba miały znaki identyfikacyjne Gwardii Harrington. Lot do domeny Mayhew był długi, a Protektor nieugięty — oznajmił, że jeśli Honor nie weźmie eskorty, przyśle swoją. Tak na wszelki wypadek.

— Powód jest prosty — podjęła Honor. — Większość członków Izby Lordów gotowa była nie dociekać prawdy nawet w kwestii tak poważnej jak niewolnictwo genetyczne, bo wolała mieć do czynienia z rządem High Ridge’a niż z tym, który go zastąpi. I nie dlatego, że są przekupni czy nieuczciwi: po prostu uważają go za mniejsze zło niż oddanie kontroli nad obu izbami Elżbiecie i jej zwolennikom.

— Matka coś mi opowiadała o roli San Martin w tym całym politycznym układzie, ale spieszyła się i nie wyjaśniła dokładnie, a ja nie nalegałam.

— Jak kiedyś powiedział mi admirał Courvoisier, żaden kapitan czy komodor Królewskiej Marynarki nie może pozwolić sobie na pozostawanie polityczną dziewicą, Mikę. Zwłaszcza jeśli stoi tak blisko tronu jak ty.

— Wiem — przyznała cicho. — Po prostu nigdy nie lubiłam polityki podobnie jak ty, ale do dnia śmierci taty i Cala nie musiałam się tym martwić. A potem na samą myśl, że mam usiąść w tej samej sali co wszarz, który ukradł funkcję Williemu Alexandrowi, robiło mi się niedobrze.

— I ty krytykujesz Królową, że jej nerwy puściły!

— Ano krytykuję… ale mówiłaś, zdaje się, o czymś innym.

— Mówiłam, że większość członków Izby Lordów popiera High Ridge’a z własnych powodów, i to miała na myśli twoja matka, wspominając San Martin. Większość z nich bowiem boi się tego, co nastąpi, gdy parowie z San Martin będą wreszcie mieli prawo zasiąść w Izbie Lordów.

— Dlaczego? — W głosie Henke było czyste niezadowolenie i Honor jęknęła cicho.

— Mikę, to podstawy historii i matematyki. Spałaś w szkole czy co? Co Korona próbuje odebrać Izbie Lordów praktycznie od początku istnienia Gwiezdnego Królestwa Manticore?

— Kontrolę nad finansami.

— Doskonale. Założyciele, w sumie całkiem przyzwoita banda, muszę przyznać, w jednej kwestii wykazali się nieprzejednanym uporem. Chcieli mianowicie zapewnić sobie i swoim potomkom prawdziwą władzę polityczną. Dlatego zgodnie z konstytucją premier musi należeć do Izby Lordów i dlatego projekt każdej ustawy finansowej musi wyjść z Izby Lordów. Uważam, tak na marginesie, że to całkiem niegłupi pomysł, by dać dużo władzy izbie, która jest, powiedzmy… odizolowana od politycznej i ideologicznej histerii i której członkowie nie muszą co trzy lata myśleć tylko o tym, by znów zostać wybrani, ale założyciele przesadzili. Dziedziczność tytułów i miejsc w Izbie Lordów powoduje, że duża część jej członków ma wątpliwy kontakt z rzeczywistością, a łatwo wpada w przekonanie o własnej nieomylności i skłonność do prowadzenia prywatnej polityki. Możesz mi wierzyć: naoglądałam się tego dość na dwóch planetach…

Umilkła i wbiła niewidzący wzrok w okno, odruchowo głaskając Nimitza. Ten spojrzał na nią podejrzliwie, czując jej emocje, i przez moment wyglądało na to, że delikatnie użyje pazurów, by wyrwać ją z ponurego nastroju, jak zwykle w sytuacjach, gdy nie była w stanie nic poradzić na to, co ją gnębiło. Tym razem jednak zdecydował, że zapaść jest niegroźna, i pozwolił Honor ocknąć się samodzielnie.

— Prawda jest taka, że Korona pragnie utrzymania dziedzicznej arystokracji, podobnie zresztą jak my obie. Przynajmniej obecnie — odezwała się Honor, spoglądając znów na Henke.

— Natomiast od pokoleń Korona próbowała bardziej zrównoważyć władzę posiadaną przez obie izby, a najlepszym ku temu sposobem jest oddanie władzy finansowej w ręce Izby Gmin jako przeciwwagi dla premiera pochodzącego z Izby Lordów. Tyle tylko że nigdy nie udało się zebrać w Izbie Lordów wymaganej większości, by wprowadzić stosowną poprawkę do konstytucji.

— A czego byś się spodziewała?! — prychnęła Henke, odruchowo broniąc zasad, w których została wychowana. — Sądzisz, że ktoś dobrowolnie odda połowę władzy, którą ma od zawsze? Przecież to wbrew naturze!

— A jednak to właśnie tego boi się High Ridge i wszyscy, którzy go popierają, w tym niezależni.

— Matka twierdzi to samo, a ja po prostu nie rozumiem, jak to możliwe.

— High Ridge rozumie. Elżbieta i Willie Alexander też. To kwestia liczb, Mikę, i parowie z San Martin mogą zmienić równowagę sil w Izbie Lordów na korzyść Korony. Natomiast należy pamiętać jeszcze o dwóch kwestiach: konstytucyjnym limicie tworzenia nowych parowstw i o warunkach traktatu przyłączającego Trevor Star do Gwiezdnego Królestwa. Konstytucja określa, że liczba członków Izby Lordów między dwoma kolejnymi wyborami może wzrosnąć najwyżej o dziesięć procent, a traktat, iż parowie z San Martin mogą zasiąść w Izbie Lordów dopiero po następnych wyborach. I to właśnie próbuje wykorzystać rząd i jego stronnicy w Izbie Lordów. Chodzi im po prostu o to, by jak najdłużej odwlec wybory. W tej chwili nikt nie ma wątpliwości, że parowie z San Martin staną za Królową i centrystami. W końcu to nasza flota kierowana przez nią i rząd Cromarty’ego wykopała Ludową Marynarkę z systemu Trevor Star. To Cromarty i twój ojciec negocjowali warunki traktatu przyłączeniowego, a na SanMartin wcześniej nie istniała dziedziczna arystokracja, więc nie będą przywiązani do idei utrzymania status quo w parlamencie. Wdzięczność za oswobodzenie połączona z brakiem arystokratycznych tradycji gwarantują poparcie przez nich wniosku ustawy złożonej przez lorda Alexandra, przywódcę partii centrystycznej, o przekazanie w gestię Izby Gmin władzy finansowej. Ale parowie z San Martin póki co nie są członkami Izby Lordów, a High Ridge wykorzystuje każdą okazję, by zwiększyć wśród obecnych parów grono przeciwników takiej ustawy. Zgodnie z ostatnimi ocenami ma mniej więcej piętnastoprocentową przewagę, ale to może się zmienić. A nawet jeśli się nie zmieni, po drugich wyborach w Izbie Lordów znajdzie się dość parów z San Martin, by można było przegłosować to, co chce Królowa. Rząd próbuje więc zabezpieczyć się, zmniejszając popularność centrystów w Izbie Gmin, bo to Izba Gmin zatwierdza utworzenie każdego nowego parostwa. Ma nadzieję, że w ten sposób spowolni proces albo też parami zostaną ludzie, których da się przekonać, by głosowali za utrzymaniem dominującej pozycji Izby Lordów. Sytuację rządu komplikuje dodatkowo fakt, iż praktycznie wszyscy reprezentanci San Martin w Izbie Gmin będą należeli albo do centrystów, albo do lojalistów Korony. Teoretycznie rzecz biorąc, jeszcze ich naturalnie nie wybrano, ale „specjalni przedstawiciele” San Martin w Izbie Gmin pełnią tę samą funkcję i nie ma cienia wątpliwości, że praktycznie co do jednego są lojalni wobec Korony. I właśnie dlatego, Mikę, sporo w sumie rozsądnych i uczciwych ludzi aktywnie wspiera takiego wszarza jak High Ridge i pozwoliło mu wytłumić reperkusje skandalu Manpower. Żaden z nich tak naprawdę go nie lubi, niewielu ma jakiekolwiek złudzenia co do uczciwości śledztwa, żaden nie powierzyłby mu opieki nad swoimi psami, ale stoją na stanowisku, że nawet jeśli obecna konstytucja jest niedoskonała, to system, jaki stworzyła, dobrze służy Gwiezdnemu Królestwu, więc lepiej go nie zmieniać. Wątpię, by wielu z nich nie zdawało sobie sprawy, iż ich stanowisko w znacznej części spowodowane jest chronieniem własnych interesów, ale to akurat niczego nie zmienia w ogólnej sytuacji.

— Rozumiem… — mruknęła Henke, przyglądając się Honor z namysłem.

Nadal zaskakiwało ją, że to właśnie Honor Harrington potrafi tak jasno i wnikliwie analizować problemy polityczne, choć nie powinno, bo zawsze potrafiła to robić z problemami militarnymi, ale przez prawie czterdzieści lat standardowych to Henke lepiej rozumiała kwestie polityki wewnętrznej Królestwa Manticore. Naturalnie zawdzięczała to pochodzeniu i ciągłej obecności tych tematów w rodzinnych rozmowach. Jako kuzynka Królowej rozumiała je prawie na drodze osmozy, nie musząc ich zbytnio analizować. I prawdopodobnie właśnie dlatego to Honor znacznie lepiej pojmowała obecną sytuację. Dla niej w polityce nie było nic naturalnego, więc analizowała wszystko obiektywnie i bez uprzedzeń, gdyż tylko w ten sposób mogła zrozumieć sytuację i spróbować podjąć jakieś działania.

Pochodzenie Honor, stanowiło w tym względzie jednak także i minus — nie zdawała sobie sprawy z istnienia pewnych zagrożeń czy też ze swojej na nie wrażliwości, podczas gdy ktoś urodzony w środowisku arystokracji był ich świadom i odruchowo się zabezpieczał. Mimo iż Honor była ważną personą i wpływowym politykiem w dwóch państwach, nadal myślała o sobie i o swoim życiu tak, jakby była tylko nic nie znaczącą córką wolnych posiadaczy ziemskich.

Przyglądając się Honor, Michelle Henke kolejny raz zastanawiała się, czy powinna jej przypomnieć, że prywatne życie może zostać skutecznie wykorzystane przez politycznych wrogów. I czy powinna ją spytać, czy w pewnych cichutko powtarzanych plotkach jest ziarno prawdy.

W obu kwestiach podjęła decyzję negatywną.

— Brzmi to sensowne — oceniła po chwili. — Nadal mnie co prawda dziwi, że to ty mi wytłumaczyłaś całą sytuację, ale to już inna sprawa. Jak sądzę, lord Alexander podziela twoje wnioski?

— Oczywiście. Nie sądzisz chyba, że o tym nie rozmawialiśmy., Biorąc pod uwagę moją pozycję w Izbie Lordów i fakt, że występuję na dworze jako osobisty przedstawiciel Benjamina, spędziłam znacznie więcej czasu na rozmowach z człowiekiem, który powinien być premierem, niż chciałabym pamiętać. Najgorsze jest to, że rozmowy niewiele dały w praktyce.

— Sądzę, że można to i tak ująć — zgodziła się Henke i przekrzywiła głowę. Earl White Haven także niczego rewelacyjnego nie wymyślił?

— Ano nie — przyznała Honor, odruchowo głaskając Nimitza po grzbiecie.

Henke zauważyła, że Honor spuściła wzrok, woląc nie patrzeć jej w oczy, co w połączeniu ze zwięzłością odpowiedzi było wysoce znaczące. Przez moment chciała ją bardziej nacisnąć, no bo w końcu jeśli nie ona, to kto mógłby to zrobić, ale problem polegał na tym, że nawet ona nie bardzo wiedziała, jak to uczynić. Zamiast spytać, powiedziała więc:

— To by się pokrywało z tym, co mówiła matka. A ja powinnam zwrócić większą uwagę na te sprawy, żeby nie musiała mi wszystkiego tłumaczyć przy użyciu łopatologii stosowanej, jak ty to właśnie zrobiłaś. Czasami wydaje mi się, że ona nie jest świadoma, jak dalece skupiłam się na kwestiach floty, zostawiając politykę Calowi. Zgadzam się z twoim imperatywem historycznym, ale nadal uważam, że temperament Beth nie pomógł w tej sytuacji.

— Oczywiście, że nie pomógł — potwierdziła Honor, podnosząc głowę prawie z ulgą. — Choćby dlatego, że dla High Ridge’a, New Kiev i Descroix sprawa nabrała osobistego aspektu. Poza tym od momentu śmierci księcia Cromartjego i twojego ojca było prawie pewne, że skończymy z takim właśnie rządem. Tyle że nikt nie był w stanie przewidzieć, co wydarzy się w Ludowej Republice, gdy my będziemy zajęci domowymi waśniami.

— Myślisz, że Theisman i Pritchart rozumieją, co się dzieje, lepiej niż ja?

— Mam szczerą nadzieję, że tak! — odparła Honor z uczuciem.

ROZDZIAŁ II

— Co oni, do cholery, sobie wyobrażają, że robię? — warknęła Eloise Pritchart.

Prezydent Republiki Haven złapała teczkę z dokumentami i potrząsnęła nią przed nosem admirała Thomasa Theismana, który właśnie wszedł do jej prywatnego gabinetu. Minę miała tak wściekłą, że sekretarz wojny spojrzał na nią zaskoczony. Pritchart o platynowych włosach i topazowych oczach była jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie w życiu spotkał, i nawet wściekły grymas nie szpecił jej rysów, tyle że naprawdę rzadko gościł na jej twarzy. Jedną bowiem z jej zalet, a główną, dzięki której przeżyła pod rządami terroru Urzędu Bezpieczeństwa, była zdolność zachowywania spokoju i nieprzeniknionego wyrazu twarzy w najdramatyczniejszej nawet sytuacji.

— Kto sobie wyobraża i co niby robi? — spytał uprzejmie, siadając w wygodnym fotelu.

Fotel stał przed biurkiem i umożliwiał siedzącemu w nim obserwowanie zapierającego dech w piersiach widoku na centrum Nouveau Paris. Prawie zakończono już odbudowę zniszczeń po eksplozji nuklearnej, która zniszczyła Octagon. Na jego miejscu stał jeszcze wspanialszy budynek dowództwa floty zwany New Octagon. Theisman przyjrzał mu się, nie kryjąc zadowolenia.

— Cholerny rząd cholernego Królestwa, oto kto! — prychnęła jadowicie Pritchart i rzuciła teczkę na blat biurka.

Dopiero w tym momencie Theisman dojrzał nalepkę identyfikującą zawartość jako oficjalne dokumenty departamentu stanu i skrzywił się odruchowo.

— Wnoszę, że nasze najnowsze propozycje nie spotkały się z przychylnym przyjęciem — zauważył nadal tym samym tonem.

— Nie spotkały się z żadnym przyjęciem! Głucha cisza, jakbyśmy ich w ogóle nie wysłali!

— Nie pierwszy raz stosują tę metodę, by przeciągać negocjacje, Eloise. I bądźmy szczerzy: do niedawna nie mieliśmy nic przeciwko temu.

— Wiem.

Odchyliła się na oparcie fotela, odetchnęła głęboko i uśmiechnęła się przepraszająco — nie za to, że czuła złość, ale że ją w ten sposób okazała. Bo jeśli ktokolwiek w galaktyce zasłużył sobie na to, by nie miała prawa okazywać złego humoru, był to właśnie Thomas Theisman. To on bowiem wraz z towarzyszem komisarzem Urzędu Bezpieczeństwa Dennisem LePikiem przeprowadził udany zamach stanu, pozbawiając władzy i życia ostatniego ocalałego członka Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego — Oscara Saint-Justa. Jak zginął ten ostatni, nigdy oficjalnie nie podano, natomiast wieść niosła, że Theisman zastrzelił go własnoręcznie zaraz po ujęciu. Co było najrozsądniejszym możliwym rozwiązaniem, bo ostatnie, czego potrzebowała Ludowa Republika Haven, to pokazowy proces i nieuchronne czystki wśród najfanatyczniejszych zwolenników dyktatora.

Naturalnie to, czego potrzebowałaby Ludowa Republika, nie miało już znaczenia, ponieważ Ludowa Republika już nie istniała. I to także była zasługa admirała Thomasa Theismana.

Mężczyzna siedzący po drugiej stronie mahoniowego mebla wykonanego przez Sandovala naprawdę nie robił wrażenia kogoś wybitnego, a wątpiła, by wielu obywateli Republiki Haven zdawało sobie sprawę, ile tak naprawdę mu zawdzięczają. Już samo pozbycie się Saint-Justa zasługiwało na dozgonną wdzięczność, ale zasługi Theismana nie kończyły się na tym. Jeszcze bardziej zaskakujące dla wszystkich, którzy go nie znali osobiście, było to, że nie sięgnął po władzę. Zastrzegł dla siebie połączone stanowisko sekretarza wojny i szefa operacyjnego floty — to ostatnie odtworzone po wieloletniej przerwie — i kategorycznie odmówił jakiegokolwiek wykorzystywania tej władzy do prywatnych celów. Kilku oficerów flagowych nie podzielających tej jego zasady błyskawicznie przekonało się, że to poważny błąd. Biorąc pod uwagę, jak nadużywano władzy i stanowisk w poprzednich dwóch systemach rządów, trudno było się dziwić przeciętnym obywatelom, że nie mogli uwierzyć w tę nagłą zmianę.

Naturalnie bardzo niewielka liczba tychże obywateli zdawała sobie sprawę, jak desperacko Theisman unikał objęcia stanowiska, które ostatecznie przypadło w udziale Eloise Pritchart. A robił to częściowo dlatego, że był świadom, iż brakuje mu wielu cech niezbędnych politykowi. Jak choćby zdolności do kompromisów. Rozumiał konieczność ich zawierania, ale psychicznie nie był do tego zdolny. Nie przeszkadzało mu to drobiazgowo i trafnie analizować całego procesu — często znajdował rozwiązania, na które ona nie wpadła, ale nie potrafił się dogadywać i był na tyle rozsądny, że zdawał sobie z tego sprawę.

Był też zaskakująco pozbawiony ambicji jak na kogoś, kto doszedł do takiego stopnia w Ludowej Marynarce. Fakt, spore znaczenie w tempie awansowania miały czystki oraz krytyczna sytuacja na froncie, ale to właśnie stwarzało doskonale warunki dla młodych, zdolnych i ambitnych oficerów. A przeżycie po osiągnięciu stopnia flagowego było nie lada sztuką, gdyż z jednej strony UB rozstrzeliwało każdego dowódcę, który nie wykonał często niewykonalnego rozkazu, z drugiej zaś Oscar Saint-Just podejrzewał każdego zbyt kompetentnego oficera Ludowej Marynarki o spiskowanie przeciwko Ludowej Republice, a zwłaszcza Komitetowi Bezpieczeństwa Publicznego. Eloise doskonale wiedziała, jak to w praktyce działało, bo podobnie jak Dennis LePik miała wątpliwą przyjemność należeć do grona aniołów stróżów, czyli komisarzy ludowych narzuconych przez Saint-Justa zdolniejszym oficerom flagowym. Pechowo dla Saint-Justa tak raporty jej, jak i Le-Pika niewiele miały wspólnego z rzeczywistością.

Prawdę mówiąc, nie sądziła, że to przeżyje, podobnie zresztą jak ten, kogo miała szpiegować, a w kim się zakochała — admirał Javier Giscard. I nie przeżyliby, gdyby Thomas Theisman nie zajął się tak skutecznie towarzyszem sekretarzem bezpieczeństwa.

Natomiast uczciwość nakazywała przyznać bez fałszywej skromności, że od tamtej pory osiągnęli wiele. Pritchart przed rewolucją była dowódcą brygady Delta i jednym z przywódców Kwietniowców. Dlatego Saint-Justowi tak zależało na pozyskaniu jej do współpracy. Kwietniowcy bowiem powszechnie uznawani byli za najbardziej godzien szacunku z ruchów występujących przeciwko Legislatorom. No i za najskuteczniejszy. Zgodziła się, podobnie jak Kevin Usher, by przetrwać, bo wiedziała, że ci, którzy otwarcie pozostaną przy starych ideałach, kolejno i po cichu znikną.

I tak też się stało.

Często czuła się winna, choć zdawała sobie sprawę, że jest to nielogiczne. Dzięki temu, co zrobiła, mogła pomóc innym, a gdyby otwarcie trwała przy starych zasadach, może i postąpiłaby szlachetnie, ale byłaby trupem nie mającym na nic żadnego wpływu, co byłoby niewybaczalną głupotą. Należało żyć, by móc walczyć o te zasady, i tak też postąpiła. Ona, Giscard, Kevin i kilku innych.

Gdyby Theisman się spóźnił, nie przeżyliby tej walki. A jej przeszłość była dla Theismana tak samo użyteczna jak dla Saint-Justa, bo potrzebował kogoś, kogo mógłby uczynić głową państwa. A najdziwniejsze było to, że on naprawdę nie chciał tego stanowiska ani też władzy z nim związanej. W pewnym momencie także w to nie uwierzyła, no ale gdy odwołał ją wraz z resztą Dwunastej Floty do systemu Haven, by wzmocnić swoje siły, prawie go nie znała.

Do powrotu przekonały ją dwie rzeczy: po pierwsze Theisman zawsze cieszył się reputacją człowieka pozbawionego ambicji politycznych, po drugie Giscard i Tourville, którzy znali go od lat, uważali go za uczciwego. Mimo to postępowali nader ostrożnie, a jej samej dosłownie mowę odebrało, gdy Theisman poinformował ją, że chce, by to właśnie ona zorganizowała nowy rząd.

Naturalnie nie znaczyło to, że Theisman natychmiast oddał jej całą władzę. Był odpowiedzialny za uniemożliwienie całkowitego rozpadu Ludowej Republiki i choć to ona była czynnikiem jednoczącym, on miał doświadczenie niezbędne, by wykonać to zadanie. W końcu przeważyło to, że jej związek z Giscardem był podobny do jego związku z LePikiem (naturalnie bez elementu miłosnego). Znał Giscarda i ufał mu, toteż doszedł do wniosku, że może zaufać i jej. A najbardziej zaskoczyło ją to, że od początku jasno wyraził, jak sobie to wyobraża, i że nie miał najmniejszych skłonności do zostania władcą marionetek czy szarą eminencją. Postawił tylko dwa warunki: że pełnię władzy nad wojskiem odda jej, gdy zagrożenie rozpadu państwa przestanie istnieć, drugi — że udowodni mu, iż tak samo jak on jest zdecydowana przywrócić starą konstytucję. Konstytucję Republiki Haven, nie zaś tworu, który ustanowił urząd dziedzicznego prezydenta i potwierdzał dynastyczną władzę Legislatorów. Chodziło o starą konstytucję, zgodnie z którą prezydent i władze reprezentowali wolę wyborców i byli przed nimi odpowiedzialni. A wyborcy nie byli jedynie maszynkami do głosowania.

Pritchart poczuła nieomal cześć, gdy zdała sobie sprawę, że ma do czynienia z prawdziwym romantykiem wierzącym w rządy prawa, wiążącą moc danego słowa i niewzruszalność zasad osobistej odpowiedzialności. W nieco abstrakcyjny sposób była ciekawa, czy zawsze był tak na bakier z rzeczywistością, czy też taki wykształcił w sobie mechanizm obronny, obserwując, jak jego państwo pogrąża się w szaleństwie. W sumie było to bez znaczenia, toteż nie zaprzątała sobie tym głowy. Istotne było to, że Theisman był prawdziwie oddany ideałom stanowiącym podstawę ruchu Kwietniowców.

Oraz to, że w głębi duszy była równie beznadziejną romantyczką jak on.

I tak oto w osiemnaście standardowych miesięcy od śmierci Oscara Saint-Justa Eloise Pritchart nie tylko stworzyła rząd tymczasowy i wygrzebała ze śmietnika historii konstytucję, ale została pierwszym od ponad dwóch wieków wybranym w powszechnych wyborach prezydentem Republiki Haven i odzyskała pełnię władzy nad siłami zbrojnymi. A Thomas Theisman pozostał sekretarzem wojny.

I wielokrotnie w ciągu tego czasu miała ochotę zastrzelić go za to.

— Wiesz, że jesteś tchórzem? — spytała niespodziewanie.

— Wiem. Tak się czasami przejawia instynkt samozachowawczy.

— Tak to sobie wymyśliłeś? — przekrzywiła głowę. — Popatrz, a ja sądziłam, że to połączenie lenistwa i skłonności do wystawiania kogoś innego na linię ognia.

— Nieodparta skłonność, prawdę mówiąc — poprawił ją i wzruszył ramionami. — To nie jest aż takie zabawne, jak bym chciał. Sądzę, że znam swoje ograniczenia, i wiem, że nie zdołałbym w żaden sposób osiągnąć tego, czego ty dokonałaś. Wiem, że beze mnie by ci się to nie udało, ale to nie przekreśla twoich osiągnięć.

Eloise machnęła energicznie ręką, zaskoczona szczerością brzmiącą w jego głosie.

— W każdym razie udało ci się tak wszystko zorganizować, żeby nie mieć nic do czynienia ani z dyplomatami Królestwa, ani z resztą rządu dowiadującego się o kolejnych etapach negocjacji pokojowych.

— A co tym razem wymyślili, naturalnie poza odmową przyjęcia naszych propozycji?

— Nic. Absolutnie nic. Tyle że oni nie muszą nic robić, by stworzyć nam poważne problemy, i doskonale o tym wiesz.

— Wiem — przyznał, wzruszając kolejny raz ramionami. — Ale jak już wcześniej powiedziałem, to, że oburącz nie potrafią znaleźć własnej dupy, było dla nas przydatne. Przynajmniej nie musieliśmy się nimi martwić, ganiając z Lesterem i Javierem i szczając na pożary w okolicy.

— Fakt — zgodziła się Pritchart.

Nie wszyscy bowiem z radością przyjęli przewrót Theismana. Z początku kontrolował wyłącznie Flotę Systemową i system Haven. Fakt, była to największa formacja Ludowej Marynarki, ale tylko jedna. W ciągu pierwszych trzech standardowych miesięcy dwie trzecie centralnie położonych systemów uznało rząd tymczasowy, podobnie jak przytłaczająca większość Ludowej Marynarki. Ale nie wszystkie formacje tak postąpiły, a dodać do tego jeszcze należało całe eskadry okrętów Urzędu Bezpieczeństwa.

Dlatego właśnie nader szczęśliwym zrządzeniem losu było, iż nowy rząd Królestwa Manticore uznał za stosowne kontynuować negocjacje zapoczątkowane przez Saint-Justa. Bo gdyby zdecydował się kontynuować walkę, z Ludowej Republiki nie zostałoby nic w ciągu paru tygodni, a najdalej miesięcy. Szczęśliwie też większość lokalnych watażków, którzy nie uznali nowego rządu, nie zdołała osiągnąć porozumienia i stworzyć wspólnego frontu, bo wówczas Republika stanęłaby w obliczu wojny domowej. Częściowo była to zasługa błyskawicznych działań podjętych przez Theismana, Giscarda i Tourville’a, a częściowo braku wzajemnego zaufania i zdolności dalekowzrocznego planowania u przeciwników. Przeciągające się więc negocjacje z Królestwem Manticore były wszystkim na rękę, a ją dodatkowo rozpraszała prawie ciągła nieobecność Giscarda dowodzącego jedną z ważniejszych flot tłumiących bunty.

Na szczęście nigdy nie wątpiła, że Theismanowi uda się ta pacyfikacja… o ile Królewska Marynarka nie będzie się wtrącać, gdyż podjęcie przez nią ofensywy oznaczałoby szybki koniec i rządu centralnego, i wszystkich niezadowolonych z jego istnienia. I to nawet jeśli ich prawem kaduka zajęte systemy znajdowały się na przeciwległym krańcu Republiki niż atakująca flota Sojuszu. To, że nie potrafili się między sobą dogadać, skróciło czas, jakiego Theisman potrzebował na poradzenie sobie z większością z nich.

— Wiem, jak ważne było utrzymanie ich przy stole, dopóki nie skończymy porządków — powtórzyła. — Ale jeśli się nie mylę, to porządki w zasadzie skończyliśmy, prawda?

— Właściwie tak. W ciągu najbliższych dni spodziewam się raportu od Javiera i byłbym bardzo zaskoczony, gdyby nie znalazła się w nim informacja o końcu Mikasinovicha.

— Naprawdę? — ucieszyła się Pritchart.

Towarzysz generał Silas Mikasinovich był ostatnim poważnym problemem — w jakiś sposób zdołał stworzyć sobie miniimperium obejmujące sześć systemów planetarnych i zgromadzić dość okrętów i funkcjonariuszy byłego UB, by stanowić poważny orzech do zgryzienia. Dlatego Theisman zostawił go na koniec.

— Naprawdę, choć podejrzewam, że będziesz zmuszona zgodzić się na amnestię i wygnanie tak jak wobec paru innych. Będzie to szybsze i prostsze, a sądzę, że nasz ulubieniec jest wystarczającym realistą, by zdawać sobie sprawę, że obecnie to jego jedyna szansa.

— Niech już będzie, byleby poddał wszystkie okręty liniowe i nie wracał do Republiki — zgodziła się ponuro Pritchart.

— Tego możesz być pewna — zapewnił ją poważnie.

Z tego co wiedział, jak dotąd żaden większy od krążownika liniowego okręt, czy to Ludowej Marynarki, czy UB nie zniknął bez śladu. Sporo mniejszych zajęło się piractwem, głównie w Konfederacji, choć nie tylko, i chwilowo nie mógł na to nic poradzić, ale zdołał zapobiec dołączeniu do nich jakiegokolwiek okrętu liniowego. I miał zamiar utrzymać ten stan rzeczy.

— Jeśli rozwiążemy problem Mikasinovicha, to po tym jak Lester skończył z Carsonem zostaną nam cztery odizolowane enklawy. Na pierwszy ogień pójdą Agnelli i Listerman, a za cztery do sześciu miesięcy nie zostanie po nich ślad — oznajmił spokojnie Theisman. — I to będzie rzeczywisty koniec sprzątania.

— Doczekać się nie mogę — odparła z uśmiechem, po czym spoważniała niespodziewanie. — Tyle że pod pewnymi względami tylko pogorszy to sprawę. Jak długo masz z kim walczyć na różnych frontach domowych, mogę korzystać z ich obecności, by utrzymywać napaleńców na jakiej takiej smyczy.

— Masz na myśli Giancolę i jego bandę? — spytał. Pritchart kiwnęła głową.

— Toż to idiota! — prychnął Theisman.

— Idiota czy nie, a choć go naprawdę nie cierpię, nie sądzę, by był głupi, ale jest sekretarzem stanu — przypomniała chłodno Pritchart. — Przyznaję też, że jedynym powodem nominowania go był polityczny oportunizm, nie zaś podziw dla jego intelektu, którego jakoś nie czułam. Powód ten jest zresztą nadal aktualny.

— Co, przyznaję, nie wpływa ani na moją ocenę jego osoby, ani faktu, iż zajmuje to właśnie stanowisko.

— Byłabym bardzo zdziwiona, gdyby było inaczej — burknęła Pritchart, spoglądając średnio życzliwie na oprawioną kopię konstytucji wiszącą na ścianie.

Wśród różnych podpisów widniejących u dołu był i jej, i Arnolda Giancoli, bo należał on do delegatów, którzy przysięgali odtworzyć Republikę Haven w jej oryginalnym kształcie. Nie było natomiast podpisu Theismana, co uważała za jedną z większych złośliwości losu.

I w niczym nie zmieniało przykrej prawdy, że przynależność do konwencji konstytucyjnej była jedną z naprawdę niewielu rzeczy, jakie łączyły ją i Giancolę. Niestety, to nie wystarczyło, by utrzymać go poza rządem.

Arnold Giancola był urzędnikiem skarbu niższego szczebla za prezydenta Harrisa i podobnie jak setki tysięcy innych biurokratów utrzymał swoją pozycję pod rządami nowej władzy. W jego przypadku była to dystrybucja Doli w stolicy. Ani jego, ani pozostałych nikt nie pytał, czy chcą służyć nowej rewolucyjnej władzy czy nie, ponieważ państwo musiało funkcjonować, a Oscar Saint-Just miał wiele sposobów, by to zapewnić. Czystki objęły tylko ludzi na najwyższych stanowiskach. Wszystko natomiast wskazywało na to, że Giancola był kompetentniejszy od przeciętnego urzędnika i szczerze troszczył się o Dolistów znajdujących się w sferze swej jurysdykcji. Pritchart miała spore trudności, by w to uwierzyć, ale jak dotąd nic nie zaprzeczało tej właśnie wersji.

Przyciągnęło to uwagę nowych zwierzchników i po czterech czy pięciu latach standardowych przeniesiono go do departamentu stanu, gdzie zawsze potrzebni byli uzdolnieni administratorzy. Tu spisał się równie dobrze i szybko awansował, toteż wrócił do departamentu skarbu, gdy Rob Pierre nominował Avrama Turnera na wykonawcę olbrzymiego pakietu reform ekonomicznych. Powrót do departamentu stanu oznaczał też powrót do starego sąsiedztwa, gdzie prosperował pomimo chronicznych problemów wywołanych przez reformy. W końcu był doświadczonym administratorem obdarzonym na dodatek talentem zdobywania sobie lojalności podwładnych, robił też poza tym, co mógł, by zminimalizować skutki reform dla osób, za które czuł się odpowiedzialny. W rezultacie po upadku Komitetu dysponował poważną bazą zupełnie szczerego poparcia obywateli stolicy.

Wykorzystał ją rozsądnie — brat Jason został senatorem, kuzyn Gerard Młodszy posłem, a on sam odegrał poważną rolę w reorganizacji stolicy po zamachu Theismana. Miał najwyraźniej większe ambicje, ale zdał sobie sprawę, że jeśli spróbuje je zrealizować, Theisman rozgniecie go jak pluskwę i zaraz o tym zapomni. Skupił się więc na organizowaniu sobie w mieście potężnej machiny politycznej, co mu się nad podziw udało. To zapewniło mu nie tylko uczestnictwo w konwencji, ale pozwoliło wpłynąć na wybór co najmniej ośmiu senatorów (w tym także i siebie) oraz stosownej liczby reprezentantów do Kongresu.

I uczyniło zeń jedynego naprawdę poważnego kontrkandydata Pritchart w pierwszych wyborach prezydenckich przeprowadzonych zgodnie z odtworzoną konstytucją. Ponieważ okoliczności tych wyborów były, jakie były, Pritchart jako szefowa rządu tymczasowego, który dotrzymał obietnicy i doprowadził w terminie do wyborów, cieszyła się powszechnym poparciem, a na dokładkę miała też pełną aprobatę Theismana, wynik był z góry przesądzony. W sumie kandydatów było siedmioro, a Eloise zdobyła 73% głosów. Ale Giancola uzyskał 19%, co było olbrzymim sukcesem — pozostała piątka miała łącznie 8% głosów.

W wyniku wyborów Arnold Giancola stał się drugą co do ważności postacią polityczną w państwie i tego niestety nie sposób było kwestionować. Dlatego właśnie Pritchart zaproponowała mu teoretycznie najważniejsze stanowisko w rządzie. Teoretycznie, gdyż de facto miał je Theisman, łącząc funkcję cywilnego zwierzchnika sił zbrojnych i głównodowodzącego floty. Natomiast Giancola był trzeci i zgodnie z konstytucją, gdyby jej się coś stało, na trzy miesiące objąłby kierowanie rządem i nadzorował specjalne wybory prezydenckie.

Pritchart nie była zachwycona tym, że zaszedł tak wysoko, ale nie miała wyboru — musiała mu zaproponować jakieś ważne stanowisko, bo inaczej w Kongresie zrobiłby się szum. Giancola zaś szczerze wierzył w swoją wizję przyszłości Republiki i jten patriotyzm w znacznym stopniu umożliwił mu stworzenie politycznych sojuszy. I uwierzenie, że ma do spełnienia misję dziejową, przez co stał się znacznie niebezpieczniejszy. Wiążąc go z rządem, miała nadzieję przekonać go, by na tych kilka krytycznych dla państwa lat patriotyzm przedkładał nad ambicje.

Zgodnie z konstytucją, przyjmując stanowisko w rządzie, musiał zrezygnować z fotela senatorskiego, i założyła, że dzięki temu stanie się mniej groźny, bo będzie go miała cały czas na oku i w razie konieczności odwoła się do jego lojalności jako członka rządu. Pomyliła się. Raz dlatego, że zorganizował wybór brata na swoje miejsce, całkowicie legalnie, ma się rozumieć, dwa dlatego, że nie chciał lub nie mógł już zapanować nad ambicjami. Pojął, że musi działać według innych reguł, i dostosował się, budując nie tylko coraz silniejszą frakcję w Kongresie, ale także wsparcie w rządzie. Groziło to koszmarnymi konsekwencjami, ale jak dotąd nie miała podstaw, by zażądać jego rezygnacji. Dla nikogo nie ulegało wątpliwości, że jego celem jest odebranie jej prezydentury w następnych wyborach, czyli za cztery lata standardowe, ale problemy zaczął stwarzać znacznie wcześniej.

Tyle że jak na razie nie były one jeszcze warte otwartej wojny.

A przynajmniej tak sądziła.

— Ten idiota ma swoje plany, Tom, i wiesz o tym — powiedziała, przerywając milczenie.

— Nadal żywię nadzieję, że przekroczy granicę i da mi okazję, by się go pozbyć, ale coraz mniejszą. Zbyt dobrze się zabezpiecza. A jeśli ci durnie nadal będą torpedowali negocjacje, tylko mu wydatnie pomogą.

— A to dlaczego? — zdziwił się Theisman. — Postawa rządu Królestwa Manticore wkurza go od wielu miesięcy, więc dlaczego teraz ma to być takie ważne?

— A dlatego, że senator Jason Giancola w zeszłym tygodniu został członkiem komisji do spraw floty. Zapomniałeś?

— Szlag!

— Dokładnie. Kiedy tylko pozna prawdę na temat Bolthole, poleci do braciszka z pyskiem tak szybko, że słychać będzie pisk obcasów na zakrętach.

— Po złożeniu przysięgi, że zachowa wszystko w całkowitej tajemnicy! — parsknął Theisman.

— Oczywiście! — prychnęła Pritchart. — Połowa wybrańców narodu boi się kichnąć głośno, bo może jednak okażemy się nowym Komitetem Bezpieczeństwa Publicznego, druga połowa robi to, co robili Legislatorzy. Nasz pech, że ród Giancola należy do tej drugiej połowy. Kevin ostrzegał, że Jason nawet nie będzie próbował utrzymać w tajemnicy czegoś, czego Arnold mógłby użyć, więc nie udawaj zaskoczonego.

— Nie udaję. Zapomniałem o wszarzu — przyznał nieszczęśliwy Theisman.

I przez kilka długich sekund gapił się tępo w okno. Potem westchnął i spojrzał na Pritchart.

— Jak zła jest sytuacja? — spytał.

— Nie najlepsza. Jason wykazał się większą bystrością, niż go podejrzewałam. Arnold na razie ograniczył się do ogólników w rozmowie ze mną, ale wynika z nich, że wie o lewych finansach, istnieniu stoczni i o tym, że wysłałeś Shannon Foraker, by nią kierowała. Czy wie, co jest tam budowane, nie mam pojęcia, ale jeśli trochę poczekamy, braciszek na pewno się dowie i powie mu.

— Szlag! — powtórzył z uczuciem Theisman i westchnął ciężko.

Pierre i Saint-Just dokonali naprawdę niewielu rzeczy, z którymi zgadzałby się Thomas Theisman. A jeszcze mniej takich, które by pochwalał. Jedną z tych ostatnich była operacja Bolthole, którą udało im się zachować w prawie całkowitej tajemnicy. On sam dowiedział się o tym dopiero, gdy objął dowództwo Floty Systemowej, a i tak była to wiedza niepełna. Nikt niżej wiceadmirała w ogóle nie miał prawa o niczym wiedzieć, a rzecz była na tyle ważna, że Theisman dołożył starań, by utrzymać ten stan rzeczy najdłużej jak, się tylko da.

— Tom, prędzej czy później będziemy musieli ujawnić istnienie całego projektu — powiedziała cicho Pritchart.

— Jeszcze nie! — zaprotestował ostro.

— Tom.

— Jeszcze nie — powtórzył spokojniej. — Masz rację, w końcu będziemy musieli przyznać się do istnienia kompleksu. Wątpię, by udało nam się utrzymać to w sekrecie dłużej niż rok, góra dwa. Ale nie zgodzę się na ujawnienie prawdy, dopóki nie zbudujemy dość nowych okrętów i systemów uzbrojenia, by móc zneutralizować zagrożenie w postaci ataku prewencyjnego Królewskiej Marynarki.

— Jakiego znów ataku prewencyjnego?! Tom, od ponad trzech lat standardowych nie możemy ich zmusić do sensownej reakcji na propozycje formalnego traktatu pokojowego! Skąd ci przyszło do głowy, że to, co się u nas dzieje, będzie ich obchodziło na tyle, by chcieli wykonywać jakiekolwiek ataki prewencyjne?!

— Rozmawialiśmy już o tym i odpowiedź jest wciąż ta sama: zaskoczenie i strach — odparł spokojnie Theisman, pamiętając, że jakkolwiek Pritchart przez wiele lat była dowódcą partyzantki miejskiej i komisarzem Giscarda, z wykształcenia i wychowania jest cywilem. — W tej chwili rząd Królestwa Manticore, jego obywatele, flota i Królowa są pewni, że nikt, a zwłaszcza my, nie stanowi zagrożenia dla ich supremacji militarnej. Ich nowe rakiety, superdreadnoughty, a zwłaszcza kutry zapewniają im taką przewagę taktyczną i strategiczną, że konfrontacja byłaby samobójstwem dla każdej konwencjonalnej, czyli pozbawionej ich floty. Janacek jest patentowanym durniem i ściągnął do Admiralicji jeszcze większych kretynów, ale zdaje sobie sprawę, jaką przewagę daje mu ta technika, której inni nie posiadają. To jedyne wytłumaczenie faktu, że zredukowali liczebność floty do prawie przedwojennych rozmiarów. Gdyby nie byli tak pewni przewagi technicznej, nigdy by się na to nie odważyli. Medal ma jednak dwie strony. Cała ich strategia opiera się na tej właśnie przewadze technicznej, a ich Pierwszy Lord Admiralicji głupotą ustępuje jedynie ich premierowi. Jeśli obaj dowiedzą się o istnieniu tajnego kompleksu stoczniowego, większego niż ten w systemie Haven i to istniejącego od czasów Pierre’a i Saint-Justa, poczują niepokój. Ale jeśli dowiedzą się, że kieruje nim Foraker i o tym, co osiągnęła przez ostatnich parę lat, będą przerażeni. A od przerażenia do paniki jest tylko jeden mały kroczek.

— Panika? — Pritchart potrząsnęła głową. — Przyznaję, że to twoja działka, ale czy przypadkiem nie przesadzasz? Oboje pamiętamy, jak Królewska Marynarka dokopywała nam, gdzie i kiedy chciała. Gdyby Saint-Justowi nie wyszedł zamach, a nowy rząd nie dał się wziąć na negocjacje, White Haven obróciłby w pył Dwunastą Flotę, rozwalił w drobiazgi Flotę Systemową i dyktował warunki kapitulacji z orbity Haven. Nie było żadnego sposobu, by go powstrzymać!

— Oczywiście, że nie było — zgodził się Theisman. — I to ci właśnie tłumaczę: wtedy nie było. Teraz jest, tyle że oni o tym nie wiedzą, a całą swoją strategię opierają na założeniu, że go nadal nie ma. W połączeniu z redukcją liczby okrętów oznacza to, że muszą utrzymać tę przewagą, jeśli więc się zorientują, że cichcem budujemy zupełnie nową flotę, specjalnie opracowaną, by ich tej przewagi pozbawić, uderzenie prewencyjne może wydać im się logicznym wyjściem. Zdadzą sobie sprawę, że stworzyli sytuację, w której możemy rozpocząć działania wojenne jak równy z równym, a wtedy przypuszczą atak, nim będziemy dysponowali wystarczającą liczbą nowych okrętów, by się obronić. Dodając do tego ograniczenie umysłowe, strach i chęć obicia sobie dupy blachą, to całkiem prawdopodobne, że wybiorą to rozwiązanie.

— To byłoby naruszenie warunków rozejmu!

— I co z tego? To tylko rozejm, czasowe zawieszenie broni. Wojna się oficjalnie nie skończyła, co Giancola bez przerwy ci wypomina. Jestem pewien, że dostałaś te same co ja analizy ostatniej mocy High Ridge’a. Nadal „traktuje z obawą” stosunki z nami, choćby dlatego by utrzymać wysoki poziom podatków. Nic więc nie stoi na przeszkodzie, by podjęli działania zbrojne, kiedy tylko będzie im to odpowiadało. A jeśli oficjalnie przyznamy, że budujemy nową flotę zdolną przeciwstawić się im w walce, pokusa likwidacji zagrożenia w zarodku będzie duża. Janacek, chroniąc własny tyłek, zarekomenduje właśnie coś takiego.

— Jakoś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że reagujesz dość alarmistycznie — oceniła szczerze Pritchart. — Ale to ty jesteś sekretarzem wojny, powinieneś więc znać się na tych sprawach lepiej. A ostrożność jeszcze nikomu nie zaszkodziła: nikt nie będzie panikował w związku z czymś, o czym nie wie. Póki co jednak twoja chęć utrzymania tajemnicy może stworzyć nam problemy wewnętrzne. I to nie wspominając już o tym, że nie jestem do końca pewna, czy takie ukrywanie funduszy w budżecie jest zgodne z konstytucją, niezależnie od opinii prokuratora generalnego. Takie praktyki kojarzą mi się odruchowo z postępowaniem Pine’a i Saint-Justa. A to nie są miłe skojarzenia.

— Mogę to zrozumieć, ale jak sama wiesz, komisja do spraw floty jest informowana, co oznacza, że Kongres oficjalnie, czyli zgodnie z wymogami konstytucji, także.

— Przecież nie powiedziałeś komisji wszystkiego o swoich nowych zabawkach — uśmiechnęła się Pritchart.

— A po co miałbym im mówić? Żeby większą liczbę polityków świerzbiły języki? Wiedzą o celu całego projektu i w ogólnych zarysach o tym, czym zajmuje się Shannon. Możesz więc być spokojna, że Giancola tak szybko nie pozna szczegółów.

— Dobre i to. Żałuję, że większość senatorów i członków rządu jest za bardzo spolegliwa. Gdyby wykształcili sobie jakieś kręgosłupy, mogłabym ich wykorzystać do zrównoważenia wpływów Giancoli, ale niestety nie nastąpi to szybko. Jedyną korzyścią jest akceptowanie ograniczeń w dostępie do informacji tylko dlatego, że rząd uważa to za niezbędne. Natomiast jeśli Giancola zacznie porządnie naciskać, żebyśmy przyjęli twardsze stanowisko w negocjacjach pokojowych, w końcu zacznie uzasadniać swoją opinię informacjami uzyskanymi od brata. Co doprowadzi do bezpośredniego konfliktu między departamentem stanu a departamentem wojny.

— Czym będziemy się martwili, gdy one wynikną — podsumował Theisman. — Rozumiem, że to może okazać się kłopotliwe, i będę nalegał na utrzymanie tajemnicy tylko tak długo, jak okaże się to naprawdę niezbędne.

Ale prawda jest taka, że nim ogłosimy rzecz publicznie, musimy mieć dość nowych okrętów, by móc się obronić.

— Nie kwestionuję twojego zdania — westchnęła Pritchart. — Chciałabym tylko, żeby rząd Królestwa Manticore przestał dostarczać Giancoli powodów do zajmowania coraz ostrzejszego stanowiska. A poza tym nie mogę się oprzeć wrażeniu, że coś kombinują… Przecież musi istnieć poważny powód, dla którego nawet nie chcą rozmawiać o zwrocie okupowanych systemów planetarnych?

Skoro, jak twierdzą, nie zamierzają ich zatrzymać i zaanektować, to o co, do ciężkiej cholery, im chodzi?!

ROZDZIAŁ III

Midszypmen Zilwicka dostrzegła znajomy zielonkawo-zielony uniform wcześniej, niż zauważyła księżnę Harrington. Wszyscy na wyspie Saganami znali te uniformy, gdyż były jedynymi mundurami, poza noszonymi przez Marines i flotę, na jakie zezwalały przepisy akademii. A nie tak dawno ich obecność nabrała dodatkowego znaczenia. Helen teoretycznie nie miała prawa wiedzieć, do jakich ataków złośliwości prowadziła obecność gwardzistów u niektórych obecnie wysoko postawionych person i wyłącznie w prywatnych gronach za starannie zamkniętymi drzwiami. Była jednak nieodrodną córką swego ojca, który jeszcze parę lat temu należał do najlepszych oficerów wywiadu Royal Manticoran Navy. Od niego nauczyła się słuchać i uważnie analizować to, co usłyszała, dzięki czemu drobne, pozornie oderwane fragmenty rozmów w pewnym momencie zaczynały tworzyć większy, spójny obraz.

Nie bez znaczenia był tu związek ojca z lady Catherine Montaigne, hrabiną Tor, gdyż dzięki niemu miała dostęp do informacji, o których nie mógł nawet pomarzyć przeciętny midszypmen. Nie żeby podsłuchiwała ich rozmowy — nie musiała, bo Cathy była impulsywna i miała zwyczaj mówić wprost, co myśli, zwłaszcza we własnym domu. A na dodatek robiła to głośno i dosadnie, a jako że była inteligentna, naprawdę rzadko myliła się w ocenie kierujących ludźmi pobudek. Zwłaszcza tych najniższych.

W przeciwieństwie do Antona nie czuła żadnego szacunku do tradycji czy powszechnie uznawanych autorytetów. Jeśli zaś chodziło o jej komentarze dotyczące członków i polityki obecnego rządu oraz Admiralicji, określenie „obelżywe” było najłagodniejszym, jakie przychodziło na myśl.

Dlatego też Helen miała na przykład okazję usłyszeć o głupim planie obecnego Pierwszego Lorda Admiralicji wraz z przepięknym złośliwym komentarzem w tym samym dniu, w którym ów plan spalił na panewce. Sir Edward Janacek otóż próbował cofnąć wydane księżnej Harrington specjalne zezwolenie na obecność uzbrojonych i umundurowanych członków jej osobistej ochrony na świętym obszarze akademii Królewskiej Marynarki.

Pomysł był głupi nie tylko w opinii Helen i Cathy i zasłużenie nie udał się. Helen żałowała, że Janacek miał dość zdrowego rozsądku, by nie wystąpić z nim publicznie, bo niestety dało mu to możliwość wycofania się cichcem, gdy napotkał zdecydowany opór Królowej. Trzeba było zresztą być kompletnym idiotą, żeby próbować, skoro ostatnie słowo należało do Królowej. Zezwolenia bowiem udzielił trybunał na wniosek ministra spraw zagranicznych w związku z precedensem prawnym głoszącym, iż patronka Harrington i księżna Harrington są dwiema osobami prawnymi przypadkiem zajmującymi to samo ciało co admirał Harrington. Była to więc kwestia zupełnie niezależna od Królewskiej Marynarki, a trybunał podlegał bezpośrednio Królowej, nie zaś premierowi.

Co prawda nie omawiała tego tematu z kolegami, ale z uwag, które doszły do jej uszu, wnosiła, iż dokładnie wszyscy podzielali opinię Catherine i jej. Zachowywała dyskrecję zgodnie z radą ojca, który powiedział jej, by brała przykład z treecatów, które wszystko widzą i słyszą, ale niczego nie rozpowiadają. Przykład od niedawna stał się co prawda niezbyt aktualny, bo treecaty nauczyły się języka migowego i zaczęły mówić, ale przy tej okazji zaczęło wychodzić na jaw, że słyszały, widziały i przemyślały sobie znacznie więcej, niż nawet jej ojciec podejrzewał. W każdym razie było dla niej oczywiste, że midszypmen nie powinien dzielić się z rówieśnikiem przekonaniem, że Pierwszy Lord Admiralicji jest wrednym, mściwym i głupim skurwysynkiem.

Zwłaszcza jeśli była to prawda.

Prawie się uśmiechnęła na tę myśl, ustępując z drogi pułkownikowi LaFolletowi, który właśnie wszedł przez drzwi strzelnicy i rozejrzał się uważnie. Było to w jego przypadku zachowanie instynktowne, i sądząc po wyrazie szarych oczu, rozpoznał Helen jaką jedną z podopiecznych Honor, ale i tak zlustrował ją chłodno i jak wszystko inne, analizując, czy stanowi zagrożenie dla tej, którą chronił.

Ponieważ Helen miała na sobie strój do ćwiczeń, a w jego skład nie wchodziło nakrycie głowy, toteż nie mogła zasalutować. Wyprężyła się jedynie na baczność, na co LaFollet kiwnął lekko głową, odwzajemniając uprzejmość. Potem ją minął, a ona wyprężyła się ponownie, gdyż w drzwiach pojawiła się księżna Harrington.

— Midszypmen Zilwicka — powitała ją uprzejmie.

— Milady — odparła z szacunkiem Helen.

Księżna Harrington ubrana była w czarny, lamowany złotem uniform Royal Manticore Navy z dystynkcjami pełnego admirała. Ale jako jedyny oficer RMN miała prawo nosić na prawym ramieniu naszywkę przedstawiającą otoczoną płomieniami salamandrę — godło Protector’s Own, której była dowódcą. Oprócz tego na prawej piersi miała niepowtarzalny zestaw baretek: krwawoczerwoną Star of Grayson i czerwono-biało-błękitną Parliamentary Medal of Valour. Wieść niosła, że po ucieczce z Hadesu odmówiła przyjęcia tego ostatniego, ale po zamachu na księcia Cromarty’ego nie mogła już tego zrobić. Musiała przyjmować najwyższe bojowe odznaczenia za męstwo w Gwiezdnym Królestwie Manticore z prawdziwie mieszanymi uczuciami, wiedząc, jak nowy premier wykorzysta propagandowo tę okazję.

Helen jednak widywała te baretki wielokrotnie, toteż nie przyciągały już jej uwagi, podobnie jak treecat siedzący na ramieniu Honor. Zaciekawiło ją za to niepozorne drewniane pudło pozbawione jakichkolwiek ozdób, które księżna trzymała w ręku. Zostało ręcznie wykonane przez jakiegoś rzemieślnika i z pewnością należało do niesamowicie drogich, ale nie ono samo w sobie wzbudziło zainteresowanie Helen. Choć nigdy dotąd go nie widziała, wiedziała doskonale, co zawiera.

Słynny pistolet automatyczny kaliber.45 lady Harrington. Słyszeli o nim wszyscy w Królewskiej Marynarce. Ci, którzy uważali, że Honor jest narwana i nieodpowiedzialna i że nie potrafi odróżnić holodramy od realnych obowiązków oficera floty, uznawali ową broń palną za dowód, iż mają rację. Inni, jak Helen czy jej ojciec, uważali, że Honor jest bohaterką. Tyle że oni spędzili sporo czasu w miejscach, w których ludzie nadal strzelali do siebie z bliska, a nie tylko na odległość dziesiątek tysięcy kilometrów. Helen czasami zastanawiała się, jakie byłyby reakcje tych krytykujących lady Harrington, gdyby dowiedzieli się, że nie mająca jeszcze piętnastu lat standardowych Helen Zilwicka zabiła gołymi rękoma trzech mężczyzn, którzy próbowali ją zgwałcić.

Dlatego była pewna, że znacznie lepiej od tych krytyków-teoretyków rozumie, dlaczego lady Harrington zdecydowała się użyć liczącego dwieście lat zabytku w strzelaninie z szefem bandy piratów i jego ochroniarzami. I dlatego też bardzo chciała ujrzeć ten zabytek w akcji. Niestety była też spóźniona na zajęcia ze sztuki walki, a choć szybko szło jej opanowywanie coup de vitesse, musiała dodatkowo poświęcać czas na pomaganie bosmanowi Maddisonowi w uczeniu bardziej ezoterycznego Neue-Stil Handgemenge ’opracowanego na New Berlin. Ta sztuka walki nie była szeroko praktykowana w Gwiezdnym Królestwie, ale Helen uczyła się jej u sensei Roberta Tye na Ziemi. Mistrz Tye należał do trzech najlepiej znających tę formę walki, dlatego Maddison zdecydowany był do maksimum wykorzystać wiedzę i doświadczenie Helen. Ponieważ na dodatek Helen uczenie innych sprawiało autentyczną przyjemność, ciągle brakowało jej czasu na ćwiczenia. A co gorsza, właśnie skończyła strzelanie, więc nie miała żadnego pretekstu, by zostać.

Nie pozostało jej nic innego, jak wypowiedzieć standardową formułkę:

— Midszypmen Zilwicka prosi o pozwolenie odejścia, milady.

Lady Harrington kiwnęła głową.

— Pozwolenia udzielam — odparła równie standardowo. I uśmiechnęła się lekko.

* * *

Gdy za Helen Zilwicka zamknęły się drzwi, Honor uśmiechnęła się znacznie szerzej. Dziewczyna miała jej pełną aprobatę, i to nie dlatego, że jej matka była bohaterką. Za swój Parliamentary Medal of Valour zapłaciła najwyższą możliwą cenę — zapłaciła zań życiem, i to gdy Helen była jeszcze dzieckiem.

Na szczęście dziewczyna miała jeszcze ojca, a przez ostatnich parę lat Honor miała okazję się przekonać, jakim człowiekiem jest Anton Zilwicki. Dlatego też nie dziwiło jej, że Helen wyrosła na taką osobę, na jaką wyrosła, ani że była pewna, iż osiągnie to, co sobie zamierzy.

Prawdę mówiąc, żałowała, że w jej wieku nie miała choćby części tej pewności siebie, którą wyczuwała u Helen dzięki więzi z Nimitzem. Gdyby ją miała, sprawa z Youngiem miałaby zupełnie inny finał, bo nie tylko stłukłaby go tak, jak to zrobiła, ale jeszcze zameldowałaby o wszystkim komendantowi. A wtedy pan midszypmen Pavel Young wyleciałby z takim hukiem z akademii, że żadne koneksje rodzinne by mu nie pomogły.

Jej życie potoczyłoby się wówczas zupełnie inaczej i najprawdopodobniej Paul nadal by żył… choć naturalnie nie musiało to znaczyć, że kiedykolwiek byliby razem… Otrząsnęła się ze wspomnień o Tankersleyu i ruszyła w ślad za LaFolletem ku stanowisku oficera dyżurnego. Teoretycznie zgodnie z graysońskim prawem powinno jej cały czas towarzyszyć minimum dwóch gwardzistów i wiedziała, że LaFolletowi nie podoba się jej decyzja zredukowania osobistej ochrony w czasie przebywania na wyspie Saganami. Nie dlatego, by sądził, że jej coś zagraża na terenie akademii, ale dlatego, że ustępowała w ten sposób przed chamstwem i bezprawiem. Na dodatek pomysł Janaceka traktował jako świadomą obelgę rzuconą w twarz swej patronce. Nigdy tego co prawda nie wyraził, ale nie potrzebowała Nimitza, by wiedzieć, że gdyby miał wolną rękę w tej sprawie, wyzwałby Pierwszego Lorda na ubitą ziemię i zastrzelił w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku.

Co nie byłoby wcale takim złym rozwiązaniem, biorąc pod uwagę, do jakiego stanu Janacek zdołał doprowadzić Królewską Marynarkę. Niestety było to rozwiązanie niewykonalne.

Jej samej nie podobał się, i to bardzo, kompromis, który zaproponowała. I to zarówno z powodów osobistych, jak i zawodowych, ale uznała, że tak trzeba. Natomiast wolała nie zastanawiać się, które z tych powodów były silniejsze…

Położyła pudełko z bronią oraz torbę z wyposażeniem na blacie biurka, za którym siedział absurdalnie młody sierżant Royal Manticoran Marinę Corps z tabliczką na kieszeni munduru „Johannsen, M.” Sierżant natychmiast podał jej stosowne formularze i położył obok słuchawki ochronne dla niej i dla LaFolleta. Honor podpisała co trzeba, przyłożyła odcisk kciuka i wyjęła z torby specjalne słuchawki dla Nimitza. Ten przyjrzał im się z niechęcią, ale założył. Na Graysonie strzelnica znajdowała się poza domem, toteż nie musiał być tak blisko źródła hałasu. Tu miał tylko dwie możliwości — nie towarzyszyć Honor albo nie.założyć słuchawek i cierpieć z powodu ogłuszającego huku wystrzałów.

— Gotów, Stinker? — spytała, gdy skończył je poprawiać.

Słuchawki były tak skonstruowane, by blokować nagłe, silne dźwięki, natomiast normalną rozmowę przepuszczały zupełnie wyraźnie.

Nimitz kiwnął głową.

— To dobrze — pochwaliła i założyła swoje.

LaFollet zdążył już nie tylko założyć słuchawki, ale sprawdzić na stanowiskach, czy gdzieś mimo wszystko nie kryje się zamachowiec-samobójca.

Zadowolony, że nikogo nie ma, stanął z tyłu i cierpliwie obserwował, jak Honor zabiera się do dziurawienia anachronicznych papierowych tarcz. Robiła to metodycznie i precyzyjnie pomimo coraz gęstszej chmury prochowego dymu zwiększającej się po każdym strzale. Ponieważ w szeregach Królewskiej Marynarki było sporo miłośników broni palnej, strzelnice wyposażono w całkiem dobry system wentylacyjny. Honor jednak strzelała dużo i szybko, toteż dym prochowy delikatną mgiełką otaczał ją od chwili opróżnienia pierwszego magazynka.

Mimo że strzelnica posiadała skomplikowany system holocelów możliwych do zaprogramowania w najrozmaitszych kombinacjach, Honor wolała stare, papierowe. Ponieważ nie ćwiczyła żadnego konkretnego kursu strzelca wyborowego, LaFollet nie protestował. Tym bardziej że raz w tygodniu strzelała do zaprogramowanych przez niego holocelów w warunkach jak największego realizmu.

Robiła to równie celnie, jak podczas wystrzeliwania dziesiątek w papierowych tarczach. Podejrzewał, że wynikało to z tego, jak traktowała strzelectwo — tak jak fech-tunek na miecze i coup de uitesse, było to dla niej w równym stopniu formą sztuki, jak i skutecznym sposobem samoobrony.

Choć LaFollet przy każdej nadarzającej się okazji prawił jej drobne złośliwości na temat ulubionej broni strzeleckiej, był bardzo zadowolony, że Honor tak dobrze posługuje się prezentem od admirała Matthewsa. Naturalnie gdyby to od niego zależało, nigdy nie miałaby okazji użyć go w praktyce, ale pogodził się z losem i nie żywił przesadnych nadziei na przyszłość. W końcu nie było jej winą, że przyciągała zabójców rozmaitej maści i o rozmaitych możliwościach, od krwiożerczych megalomanów do poważnych przeciwników zdolnych posłać ją na więzienną planetę. Ponieważ niewiele mógł na to poradzić, cieszyło go wszystko, co powodowało, że Honor stawała się trudniejsza do zabicia.

Ćwiczenia w strzelaniu poza tym odprężały ją. Może nawet bardziej niż kata, ponieważ celne strzelanie wymagało całkowitego skupienia, czyli oderwania się od wszystkich nurtujących człowieka problemów. Jedynie bowiem całkowite oczyszczenie umysłu pozwalało w pełni działać wyuczonym odruchom i refleksowi, czyli dwóm rzeczom niezbędnym, by strzelać szybko i celnie równocześnie. Strzelanie było więc najlepszą formą oderwania się od politycznego absurdu, który ogarnął Królestwo Manticore i coraz bardziej dotykał ją samą. Już choćby to wystarczało, by zyskać entuzjastyczne wręcz poparcie LaFolleta. Co oczywiście nie znaczyło, że wycieczki na strzelnicę nie napawały go pewną obawą. Choćby z tego prostego powodu, że nie był zachwycony, gdy ktokolwiek, nawet oficerowie Royal Manticoran Navy, znajdował się w pobliżu Honor uzbrojony. Doskonale wiedział, że z nią tego tematu nie ma sensu poruszać, więc rozwiązał go po swojemu i jak na razie rozwiązanie okazywało się skuteczne. Ze cztery standardowe lata temu odbył mianowicie rzeczową pogawędkę z poprzednikiem sierżanta Johannsena, w efekcie której oficer dyżurny strzelnicy dyskretnie pilnował, by nikt inny nie miał wstępu na strzelnicę, gdy Honor strzelała.

Było rzecz jasna możliwe, że prędzej czy później Honor zacznie się zastanawiać, dlaczego zawsze ma całą strzelnicę dla siebie, a gdy to nastąpi, zacznie zadawać niepotrzebnie dociekliwe pytania, ale póki co ta przykra okoliczność.nie wystąpiła. Johannsen działał równie dyskretnie i równie skutecznie, a stara zasada: „Kto mniej wie, ten lepiej śpi”, kolejny raz się potwierdzała. Co prawda An-drew LaFollet już sam sobie współczuł na myśl o tym, co go czeka, gdy Honor zorientuje się, jak się sprawy mają, ale starał się o tym nie myśleć, wychodząc z założenia, że przykrymi rzeczami należy się zajmować, gdy nastąpią.

Pomimo układu z Johannsenem pewne odruchy i czujność stały się jego drugą naturą, toteż regularnie sprawdzał wzrokiem otoczenie, równocześnie rejestrując, że Honor kończy demolować kolejną wiszącą piętnaście metrów od niej tarczę.

Dlatego też na długo przed nią zauważył przybycie wysokiego, barczystego i błękitnookiego mężczyzny. Rozpoznał go natychmiast i starannie ukrył niechęć. Nie żeby nie lubił Hamisha Alexandra, trzynastego earla White Haven, bo było wręcz przeciwnie — szanował go i lubił nieco tylko mniej niż Honor i w innych okolicznościach nie miałby nic przeciwko jego obecności. W obecnych jednakże…

Zasalutował, mimo iż White Haven ubrany był po cywilnemu, przez co na terenie akademii wyróżniał się wręcz niesamowicie. LaFollet podejrzewał, że strój był wynikiem celowego i dobrze pomyślanego wyboru, admirał White Haven miał bowiem prawo do noszenia nie jednego, ale dwóch mundurów, jako że Marynarka Graysona także nadała mu stopień pełnego admirała. Uznawano go, i to całkowicie zasłużenie, za najlepszego dowódcę liniowego Sojuszu, a fakt, że Janacek, ledwie dorwał się do władzy, wysłał go na połowę pensji, nie znajdując dlań liniowego przydziału, nie pozbawiał go prawa noszenia munduru. Gdyby mógł, Janacek zakazałby mu przyjęcia awansu w Marynarce Graysona, bo nastąpiło to po sukcesie operacji Buttercup, ale choć teoretycznie miał taką możliwość — stopień nie był honorowy, White Haven zaś nie miał graysońskiego obywatelstwa. Nie odważył się. Najprawdopodobniej High Ridge mu tego zabronił, obawiając się propagandowych reperkusji takiego potraktowania człowieka, który wygrał wojnę. Fakt, iż White Haven nie nosił żadnego uniformu nawet tu, gdzie wszyscy chodzili w mundurach i skąd brał początek cały korpus oficerski Royal Manticoran Navy, dosłownie bił po oczach. I przypominał wszystkim o wredocie i mściwości obecnego cywilnego zwierzchnika floty.

Earl kiwnął głową prawie tak samo, jak skwitowałaby zachowanie LaFolleta Honor, nie będąc w mundurze, i podszedł do niego, obserwując ostatnie stadium niszczenia kolejnej tarczy. LaFollet był nieco zaskoczony, że Nimitz nie uprzedził jej o gościu, ale być może treecat w przeciwieństwie do niego nie tylko lubił earla, ale też w pełni akceptował jego stosunek do Honor.

Co w opinii LaFolleta stanowiło kolejny dowód na to, iż mimo kilkuset lat współżycia treecaty nadal nie do końca rozumiały ludzi.

Był profesjonalistą, więc nadal lustrował otoczenie, ale równocześnie i niepostrzeżenie obserwował twarz White Havena. Której wyraz na moment, ale zauważalnie się zmienił, gdy earl przyglądał się Honor.

Ta wystrzeliła ostatni nabój i odłożyła broń na półeczkę jak zawsze wylotem lufy skierowanym w stronę celu, po czym nacisnęła przycisk ściągający tarczę do stanowiska strzeleckiego. Przez kilka chwil przyglądała się jej, nim kiwnęła głową z aprobatą — na miejscu czarnego kółka znajdowała się dziura o postrzępionych brzegach. Odpięła tarczę i odwróciła się po nową. I zamarła na widok White Havena.

Trwało to naprawdę krótko, krócej niż sekundę, i ktoś, kto nie znałby jej tak dobrze jak Andrew LaFollet, najprawdopodobniej niczego by nie zauważył. On jednak dostrzegł nie tylko wahanie, ale i zmianę w wyrazie jej twarzy.

Dla większości ludzi twarz Honor była maską, która dzięki latom treningu wyrażała to, co jej właścicielka chciała. Dla tych, którzy ją naprawdę dobrze znali, była otwartą księgą. Bo zdradzały ją oczy. Głębokie, migdałowego kształtu i odzwierciedlające jej uczucia lepiej niż mowa ciała Nimitza. A jeszcze dokładniej, różnica w wyrazie prawdziwego i cybernetycznego oka widoczna jedynie w tych rzadkich wypadkach.

Tym razem w tym prawdziwym błysnęła radość.

LaFollet omal nie jęknął ze zgrozą. Każde z tych dwojga było przekonane, że nikt na świecie, łącznie z tą drugą, wyjątkową osobą, nie mógł niczego zauważyć.

A on nie był w stanie wyprowadzić ich z błędu.

Po pierwsze dlatego, że jego zadaniem było chronienie patronki Harrington, a nie pilnowanie jej życia uczuciowego. Po drugie dlatego, że sama doskonale wiedziała, iż nie powinna żywić tego rodzaju uczuć do earla White Haven. Skoro nie potrafiła ich przezwyciężyć, jego interwencja nie dałaby żadnego rezultatu.

A tak oboje cierpieli w szlachetnym milczeniu od przynajmniej dwóch lat standardowych.

— Witaj — odezwał się White Haven zupełnie normalnym głosem. — Nigdy tak dobrze nie strzelałem. Dlaczego w akademii nie wstąpiłaś do drużyny strzeleckiej?

— Witaj, Hamish — podała mu dłoń, którą graysońskim zwyczajem ucałował, a ponieważ na Graysonie przebywał wystarczająco długo, gest ten także wyglądał zupełnie naturalnie.

Gdyby nie ledwie dostrzegalne zaróżowienie policzków powitanej.

— A nie wstąpiłam dlatego, że choć broń krótka bardzo mnie kusiła, znacznie bardziej interesował mnie coup de vitesse i postanowiłam się na nim skoncentrować. Jako urodzona na Sphinksie całkiem nieźle strzelałam, jeszcze zanim zaczęłam ćwiczyć w akademii.

— Cóż, można powiedzieć, że moje sportowe przygody mimo wszystko miały znacznie bardziej pokojowy charakter.

— Proszę, proszę — uśmiechnęła się krzywo. — Nigdy bym się nie domyśliła, słuchając wspomnień z rozgrywek twoich z Caparellim.

— Chodzi ci o nasze zgodne twierdzenie, że miał przykry zwyczaj przekopywać mój arystokratyczny tyłek z jednego końca boiska na drugi, kiedy chciał i jak chciał?

— Świetnie to ująłeś, choć przyznaję, że z racji wrodzonych talentów dyplomatycznych nie zdobyłabym się na tak odważne określenie.

— Aha — mruknął i przestał się uśmiechać. — Skoro już o dyplomacji mowa… Obawiam się, że nie przyszedłem do twojej kryjówki tylko dla przyjemności obserwowania, jak celnie strzelasz. Powód jest nieco bardziej prozaiczny: większość ranka spędziłem z bratem.

— I? — Honor spojrzała nań pytająco.

— Tak się złożyło, że Willie właśnie wrócił z pałacu…

— Rozumiem. — Ton Honor nagle stał się neutralny. Zajęła się wyciągnięciem magazynka z pistoletu.

Potem zwolniła zablokowany w tylnym położeniu zamek i umieściła broń w wyściełanym wycięciu w pudełku.

— Elżbieta zaprosiła go jako przywódcę opozycji na królewskie podsumowanie, czyli relację z osiągnięć High Ridge’a i jego kolejnych genialnych pomysłów. Bo oficjalnie zaproszenie na posiedzenie podsumowujące rządu przypadkiem do niego nie dotarło. Znowu.

— Rozumiem — powtórzyła Honor. I z trzaskiem zamknęła skrzynkę.

Sięgnęła po torbę, ale White Haven był szybszy. Przewiesił ją sobie przez ramię i uśmiechnął się. Odpowiedziała mu uśmiechem, ale jej oczy pozostały poważne. Przebyła długą drogę od apolitycznego oficera RMN, jakim była, gdy LaFollet został dowódcą jej ochrony osobistej. Doskonale rozumiała, co znaczą drobne złośliwości ze strony rządu wobec opozycji, Królowej i jej samej. I dobrze wiedziała, co White Haven o tym sądzi.

LaFollet zresztą, ehcąc nie chcąc, był także lepiej poinformowany o niuansach politycznego życia, niż miałby na to ochotę. Dlatego też wiedział, że choć konstytucja tego nie wymagała, zdrowy rozsądek nakazywał, by premier raz w tygodniu zapraszał przywódcę opozycji parlamentarnej na tak zwane posiedzenie podsumowujące. Była to wieloletnia tradycja i uprzejmość wynikająca z pewnej kalkulacji — w niesprzyjających okolicznościach mogła zdarzyć się nagła zmiana rządu, toteż lepiej dla państwa było, aby najprawdopodobniejszy nowy premier był na bieżąco ze wszystkimi problemami i mógł podejmować decyzje natychmiast zamiast tracić czas na zapoznawanie się z sytuacją i problemem.

Książę Cromarty przestrzegał tego zwyczaju nawet w najkrytyczniejszym okresie wojny. Natomiast High Ridge regularnie o tym zapominał i pomijał człowieka, który był prawą ręką jego poprzednika. Było to zachowanie głupie i złośliwe. I jak najbardziej typowe dla obecnego premiera.

Królewskiego podsumowania, czyli regularnego zdawania relacji Królowej, uniknąć nie mógł, zobowiązywała go bowiem do tego konstytucja.

— Uważasz, że tym razem nie zaproszono go z jakiegoś konkretnego powodu? — spytała po chwili Honor.

— Nie, choć wątpię, by obecność Williego sprawiła mu radość, ale nic nie mógł na to poradzić. Z drugiej strony mogło mu się dzięki temu upiec, bo mam wrażenie, że Jej Wysokość nieco bardziej się hamuje w obecności Williego. Jest ponoć dobry w roli bufora.

— Obawiam się, że to prawda, choć wolałabym, by tak nie było — przyznała Honor, wyciągając ręce w stronę Nimitza. Treecatowi powtórne zaproszenie nie było potrzebne — natychmiast wskoczył w jej objęcia i wdrapał się na prawe ramię, po czym rozsiadł się wygodnie, wbijając czubki pazurów w specjalnie wzmocniony kuloodporny materiał. Dopiero wtedy zdjął słuchawki.

— Rozumiem ją całkowicie, ale okazywanie mu wrogości i pogardy nawet prywatnie w niczym nie pomaga — dodała Honor zupełnie poważnie.

— Nie pomaga, a czasami wręcz pogarsza sprawę — zgodził się równie poważnie White Haven. — Natomiast faktem jest, że są prawie doskonałymi przeciwieństwami, a on wzorem uprzejmości także nie jest.

— Natomiast nawet jej do pięt nie dorasta w okazywaniu niechęci. A jego akurat darzy głęboką i serdeczną nienawiścią. I nie robi nic, by to ukryć. Trudno się dziwić, że to zaognia sytuację.

— Nie przesadzaj, że nie próbuje — zaprotestował White Haven.

— Wiem, co mówię, Hamish. Ja też mam podobny problem, ale nauczyłam się, że są sytuacje, których nie zdołam rozwiązać, sięgając po większy młotek dlatego, że ktoś mnie wkurza. Elżbieta to rozumie, ale kiedy emocje biorą górę, jest niezdolna je ukryć w każdych poza najbardziej oficjalnymi okolicznościach.

LaFollet zauważył, że ani słowem nie wspomniała o równie słynnym cholerycznym usposobieniu rozmówcy.

On też musiał o tym pomyśleć, bo gdy umilkła i spojrzała na niego wyczekująco, niechętnie kiwnął głową.

— Elżbieta ma wiele zalet i jest niezwykle silną osobowością — dodała Honor. — Ale brak jej pewnych talentów Benjamina. Nie potrafi manipulować ludźmi, którzy nie chcą, by im przewodziła. Najbardziej jest to widoczne, gdy chodzi o tych, których powinna przekonać do zrobienia czegoś, czego zrobić nie chcą z prywatnych powodów.

— Fakt, ale po to ma takich ludzi jak ty czy Willie: żeby doradzili jej, kiedy zaczyna pakować się w kłopoty.

— Willie może potrafi to robić — Honor wzruszyła ramionami.

— Ty także — uparł się White Haven. — Polega na twojej znajomości wewnętrznych niuansów graysońskiej polityki bardziej, niż sądzisz.

— Może — powtórzyła, nie kryjąc, że nie chce o tym rozmawiać.

White Haven zrozumiał to i zmienił temat:

— W każdym razie zdecydowałem, że skoro już jestem w pobliżu i wysłuchałem, co naopowiadali High Ridge i Janacek, to wpadnę i powtórzę ci.

Andrew LaFollet w ostatnim momencie ugryzł się w język, by nie palnąć, że oczywiście musiał się osobiście pofatygować z tak ważnymi informacjami. Tak ważnymi, że od dobrego kwadransa opowiada o wszystkim innym.

Nimitz spojrzał na niego i zastrzygł z rozbawieniem uszami.

LaFollet pokazał mu w myślach język.

W jasnozielonych ślepiach treecata zamigotały diabelskie błyski, ale najwyraźniej nie przekazał niczego Honor, bo jej zachowanie nie uległo najmniejszej zmianie.

— To miło z twojej strony — powiedziała uprzejmie.

LaFollet odetchnął z ulgą. Co prawda z tego co wiedział, Honor nie potrafiła odczytywać myśli, tylko emocje otaczających ją osób dzięki więzi z Nimitzem, ale gdyby ten przekazał jej pełny obraz jego emocji, mimo zauroczenia bliskością White Havena musiałoby to wywołać jakąś reakcję.

— To może chwilę potrwać — uprzedził earl. — Co porabiasz przez resztę popołudnia?

— Mam wieczorem wykład w Młynie, ale skończyłam już do niego notatki. Czeka na mnie sterta prac do sprawdzenia, ale mogę wziąć się za to jutro.

— Doskonale. — White Haven spojrzał na chronometr. — Zbliża się pora na lunch. Mogę cię gdzieś zaprosić?

— Nie, ale ja mogę zaprosić ciebie! — odparowała i w jej oczach zatańczyły jeszcze gorsze diabliki niż przed chwilą w ślepiach Nimitza.

LaFollet jęknął w duchu.

Earl White Haven zaś uprzejmie uniósł brwi.

Honor roześmiała się złośliwie.

— Jesteś w akademii i czy się to podoba Janacekowi czy nie, jesteś nadal oficerem flagowym. Nic więc nie stoi na przeszkodzie, żebym zarezerwowała u „Caseya” jeden z saloników admiralskich.

— To jest zło w najczystszej postaci! — ocenił White Haven z szerokim uśmiechem.

LaFollet zgadzał się z nim w zupełności, ale jego to nie bawiło. „Casey Hall” był olbrzymią restauracją znajdującą się na terenie akademii. Główna sala mogła pomieścić prawie trzecią część wszystkich uczących się midszypmenów, ale oprócz niej znajdowały się też mniejsze i zupełnie kameralne sale dla starszych rangą oficerów. Do tych ostatnich należało pół tuzina tak zwanych saloników admiralskich, z których mogli korzystać jedynie oficerowie flagowi i ich goście na zasadzie „kto pierwszy, ten lepszy”.

— Janacek dostanie szału, gdy się dowie, że zjedliśmy razem lunch w sercu czegoś, co uważa za swoją prywatną własność — dodał White Haven. — A szlag go trafi, gdy się zorientuje, że przybyłem prosto od Williego i opowiedziałem ci, co też jego przełożony wygadywał dziś rano u Królowej.

— Wątpię, żebyśmy mieli aż tyle szczęścia. Ale ciśnienie na pewno mu skoczy.

— Podoba mi się to! — ocenił White Haven, wskazując jej szerokim gestem drzwi. — Naprawdę mi się podoba!

Przez moment Andrew LaFollet gotów był zrobić coś niezwykłego — zaprotestować. Ale ten moment minął i jak zwykle ruszył przodem, by wyjść jako pierwszy.

Żadne z nich nie miało pojęcia, że nie tylko on zauważył lub zauważa to, w jaki sposób na siebie patrzą, czy inne drobiazgi jednoznacznie świadczące o żywionych do drugiej, osoby uczuciach. Byli pewni, że nikt, nawet to drugie, o niczym nie wie. I dlatego żadnemu nawet przez myśl nie przeszło, że mają właśnie zamiar zrobić coś naprawdę głupiego.

Poczekał, aż Honor odda słuchawki i podpisze podsunięte przez Johannsena dokumenty, po czym otworzył przed nimi drzwi i poczekał, aż Honor i jej gość wyjdą.

Kościół nauczał, że Pan opiekuje się szczególnie troskliwie dziećmi i głupcami. Niektórzy dodawali do tej listy pijaków i zakochanych. Pozostało mu jedynie mieć nadzieję, że zakochani durnie także mieszczą się w tej kategorii.

ROZDZIAŁ IV

Kapitan Thomas Bachfish, właściciel i dowódca uzbrojonego frachtowca Pirates’ Bane, był wysokim, chudym mężczyzną o szczupłej, poznaczonej zmarszczkami twarzy. Był też nieco przygarbiony, toteż mimo nienagannie skrojonego błękitnego munduru floty handlowej nie robił imponującego wrażenia. Podobnie jak jego mający około pięciu milionów ton statek. Na obszarze Konfederacji zaliczał się do dużych, ale mimo starannego utrzymania widać było, że liczy sobie przynajmniej pięćdziesiąt lat standardowych. Dla doświadczonego obserwatora było też wysoce prawdopodobne, że zbudowany został w nie istniejącej już stoczni Gopfert w systemie New Berlin. Niegdyś była to duża i dobrze prosperująca stocznia budująca nie tylko statki dla wszystkich większych firm w Imperium Andermańskim, lecz także okręty, głównie pomocnicze, dla Imperialnej Marynarki. Było to jednakże dość dawno temu. Teraz kształty frachtowca jednoznacznie świadczyły o jego wieku, nowa farba zaś sprawiała, że wyglądał jak wdowa po nieudanym liftingu.

Bachfishowi to nie przeszkadzało, a zdarzały się wręcz sytuacje, w których lekceważenie bardzo mu odpowiadało.

Ostatni raz kilka dni temu, czego dowody znajdowały się przed nim.

Stał sobie na galerii pokładu hangarowego z rękoma założonymi za plecy i z ponurą satysfakcją obserwował, jak ostatnia grupa tych dowodów jest ładowana na prom należący do imperialnego krążownika Todfeind. Człapiący między dwoma rzędami Imperialnych Marines piraci byli bardziej niż pokorni.

— Odeślemy kajdanki, gdy tylko ich zamkniemy, kapitanie — obiecał dowodzący kontyngentem Marines Oberleutnant der Sterne.

— Z przyjemnością poczekam — obiecał Bachfish nosowym tenorem.

— Może mi pan wierzyć, kapitanie, że cała przyjemność jest po naszej stronie. Razem trzydziestu siedmiu, tak?

— Zgadza się.

Oberleutnant wpisał tę cyfrę do meldunku i spojrzał na Bachfisha ze znacznie większym szacunkiem, niż oficerowie flot wojennych zwykle obdarzają kapitanów flot handlowych.

— Proszę wybaczyć ciekawość, Herr Kapitan, ale jak pan zdołał ich schwytać? — spytał uprzejmie Marinę.

Bachfish uniósł pytająco brew, toteż młodzieniec pospiesznie dodał:

— Chodzi mi o to, że zwykle to piraci biorą do niewoli załogi frachtowców, toteż taka odmiana jest miłą niespodzianką. Przyznaję, że kiedy dostałem rozkaz przylotu i zabrania ich od pana, sprawdziłem kilka rzeczy i dowiedziałem się, że nie pierwszy raz przekazuje nam pan złapanych piratów.

Bachfish przyjrzał mu się z namysłem. Oberleutnant der Sterne był odpowiednikiem porucznika w Royal Manticoran Navy. Przesłał już kompletny raport kapitanowi krążownika, którego prawnik miał też zaprzysiężone zeznania wszystkich oficerów i części załogi jego frachtowca. Była to standardowa procedura w Konfederacji, gdzie świadkowie akcji pirackich notorycznie nie mogli zeznawać na procesach tychże piratów. Natomiast z miny i tonu oficera było oczywiste, że dowódca Todfeinda nie uznał za stosowne poinformować go o szczegółach. I że młodziana wręcz zżerała ciekawość.

— Zdecydowanie wolę przekazywać złapanych piratów wam niż tubylcom, bo mam wówczas pewność, że nie spotkam się z nimi ponownie — wyjaśnił. — Oni też to wiedzą i dlatego są tacy nieszczęśliwi. Jeśli zaś chodzi o to, jak udało mi się wziąć ich do niewoli, to widzi pan, mój statek nie wygląda groźnie, ale posiada uzbrojenie równe większości ciężkich krążowników. Większość statków nie ma dość silnej konstrukcji, by można było zamontować tak silne uzbrojenie, nie wspominając już o stratach w przestrzeni ładunkowej, jakie to powoduje, ale mój statek nie jest taki jak większość. Tak na dobrą sprawę należałoby go nazywać okrętem, bo zbudowany został dla waszej floty jako uzbrojony transportowiec klasy Vogel jakieś siedemdziesiąt standardowych lat temu. Kiedy jakieś dobre dziesięć lat temu skreślono go ze stanu, udało mi się go tanio kupić. Powodem było poważne zużycie kompensatora bezwładnościowego, a poza tym był w całkiem dobrym stanie, więc nie sprawiło mi trudności doprowadzenie go z powrotem do stanu pełnej użyteczności, a przy okazji zmodyfikowanie różnych układów i zamontowanie cięższego od oryginalnego uzbrojenia. Ponieważ dobrze się zastanowiłem, jak je zamaskować, piraci nie wiedzą, co ich czeka, nim nie znajdą się naprawdę blisko albo nim nie przystąpią do abordażu „bezbronnej ofiary”. Najczęściej orientują się w chwili, w której otwieramy ambrazury — i jest to ostatnie, co w życiu widzą. Jeśli zaś chodzi o tych, których panu przekazałem, przeżyli tylko dlatego, że byli już w promie w drodze do nas, gdy ich statek i kamraci zmienili się w kulę plazmy. Jedyne, co mogli zrobić, to grzecznie zostawić broń na pokładzie i po zacumowaniu wychodzić pojedynczo przez śluzę awaryjną, czyli postąpić dokładnie tak, jak im kazaliśmy. Tylko samobójca próbowałby umknąć naszym artylerzystom.

Oberleutnant spojrzał w lodowate, błękitne oczy kapitana Pirates’ Bane i zdecydował się nie zadawać żadnego z pytań, które miał na końcu języka. Był pewien, że otrzymałby uprzejme odpowiedzi, ale w Bachfishu było coś, co zniechęcało do zbytniej poufałości…

Rozejrzał się po pokładzie hangarowym i stwierdził, że wszystko jest doskonale utrzymane i wszędzie panuje idealny wręcz porządek, ściany pokryte są świeżą farbą, a pokład tak czyściutki, że można by na nim serwować posiłek. Nie tylko jak na warunki panujące w Konfederacji ta jednostka była nietypowa — przypominała bardziej okręt wojenny i to szanującej się floty niż jakikolwiek statek, który widział, a miał okazję zwiedzić ich w ramach obowiązków wiele.

Ponownie spojrzał na Bachfisha i zasalutował, przyjmując postawę zasadniczą. Był to pierwszy kapitan floty handlowej, wobec którego tak się zachował, ale ten całkowicie zasługiwał na taki objaw szacunku. I to, że między Imperium a Gwiezdnym Królestwem Manticore, skąd pochodził, coraz bardziej rosło napięcie, nie miało tu znaczenia.

— Panie kapitanie, proszę mi pozwolić przekazać wyrazy podziwu od mojego dowódcy — powiedział oficjalnie. — I chciałbym dołączyć do nich własne.

— Dziękuję panu, panie Oberleutnant — odparł poważnie Bachfish.

— I może pan być pewien, że tych piratów już pan nie zobaczy — dodał Marine z zimnym uśmiechem.

* * *

Todfeind oddalał się ze stałym przyspieszeniem, a stojący na mostku Pirates’ Bane kapitan Bachfish przyglądał się w zamyśleniu obrazowi ciężkiego krążownika widocznemu na głównym ekranie wizualnym. Przez moment w jego oczach widać było żal i smutek, ale zniknęły one równie szybko, jak się pojawiły. Odwrócił się do dyżurnej wachty i oświadczył z lekkim uśmiechem:

— Cóż, dość czasu zmarnowaliśmy na obywatelski obowiązek.

Odpowiedziały mu rozmaite ale uśmiechy. Bachfish mógł nie stracić akcentu i wymowy identyfikujących go natychmiast jako pochodzącego z Manticore, ale ostatnie czterdzieści lat standardowych spędził w Konfederacji, a załoga, którą zebrał, była — podobnie jak większość w tym rejonie — zbieraniną ludzi wywodzących się dosłownie zewsząd. Byli w niej urodzeni w Imperium, Królestwie Manticore, Lidze Solarnej czy nawet w Ludowej Republice, choć tych akurat było najmniej, no i oczywiście tubylcy z Konfederacji Silesiańskiej. Łączyło ich jedno, podobnie jak członków załogi siostrzanej jednostki Ambuscade: zaciągnęli się, pod warunkiem że ich statki nigdy nie poddadzą się piratom, kaprom czy innym rajderom panoszącym się po okolicy. Może nie najwłaściwsze w stosunku do nich było określenie misjonarze, choć także mieli do spełnienia misję. Tyle że niczego nie głosili, a działali — zwalczali piractwo, nie aktywnie poszukując piratów, ale niszcząc każdego, który próbował ich zaatakować.

A było ich zadziwiająco wielu.

Nikt na pokładzie nie był pewien, co konkretnie spowodowało, że ich kapitan spędził ostatnie czterdzieści lat, najpierw zbierając środki, by kupić i uzbroić, a potem utrzymać dwa prywatne statki-pułapki. Nikt też, może z wyjątkiem dowódcy Ambuscade, kapitan Laurel Malachi, i pierwszego oficera Pirates’s Bane Jinchu Grubera, nie miał pojęcia, w jaki sposób zdołał oba zarejestrować jako okręty pomocnicze Marynarki Konfederacji, co pozwalało na obejście zakazu uzbrajania prywatnych jednostek. Niewiele ich to jednak obchodziło i ważne było, że jako jedyni w Konfederacji, rozpoczynając kolejny lot, mogli mieć pewność, że bezpiecznie dotrą do celu, czy napotkają po drodze piratów czy nie. Bo jeśli napotkają, będzie to zdarzenie pechowe dla piratów, nie dla nich.

A słuchali Bachfisha dlatego, że każdy z nich miał do wyrównania rachunki z szumowinami galaktyki terroryzującymi od lat Konfederację pod postacią piractwa wszelkiej maści i odmian. Dlatego nie zadawali pytań i poddali się wojskowej dyscyplinie oraz ciągłym ćwiczeniom w posługiwaniu się bronią tak pokładową, jak i ręczną.

Z początku spowodowało to dużą rotację ochotników, ale zostali tylko ci, którym naprawdę zależało, i skład załóg od dawna prawie się nie zmieniał. Osiągnięto lepszy poziom wyszkolenia niż załogi niejednej floty wojennej. Na dodatek poza przyjemnością wyrównywania rachunków z piratami zarabiali naprawdę dobrze, gdyż gwarancja, że ładunek dotrze do celu nienaruszony, pozwalała Bachfishowi żądać stawek nadzwyczajnych jak na obowiązujące na obszarze Konfederacji.

Z drugiej strony Thomas Bachfish wiedział, że większość oficerów dowolnej floty wojennej doznałaby szoku na samą myśl, że ma przyjąć do załogi znaczną część ludzi służących pod jego rozkazami. Sam kiedyś pewnie zastanawiałby się nad niektórymi. Ale tak było dawno temu; obecnie czuł dumę, że tak dobrze ich zgrał i wyszkolił. Wiedział, i nie była to fałszywa duma, że załogi obu jednostek mogłyby nawiązać równą walkę z ciężkimi krążownikami najlepszych flot, a z krążownikami liniowymi większości.

Spojrzał na ekran wizualny, zmarszczył brwi i przeniósł spojrzenie na ekran taktyczny, także zamontowany na mostku. Oprócz silnego uzbrojenia statek posiadał nowoczesne szerokopasmowe sensory wojskowego typu oraz system kierowania ognia o kilka generacji przewyższające te, w jakie wyposażone były okręty Marynarki Konfederacji. Dostrzegł opis parametrów wyświetlony przy symbolu imperialnego krążownika i jeszcze bardziej zmarszczył brwi. Podszedł do stanowiska oficera taktycznego i pochylił się nad ekranem.

— Mogę w czymś pomóc, skipper? — spytała porucznik Roberta Hairston, wyczuwając jego obecność.

— Mhm — mruknął i zamiast odpowiedzi wpisał na klawiaturze polecenie.

Na ekranie wyświetliły się dokładniejsze dane taktyczno-techniczne Todfeinda, w tym jego masa. Porucznik Hairston porównała ją z przyspieszeniem okrętu i także zmarszczyła brwi.

— Wygląda na to, że trochę mu się spieszy — oceniła.

— Można by to tak nazwać — zgodził się Bachfish. Wyprostował się i potarł podbródek, nie spuszczając wzroku z ekranu. Todfeind nie należał do najnowszych — jego klasa pojawiła się około dziesięciu standardowych lat temu, więc przy masie 400 000 ton jego maksymalne przyspieszenie winno wynosić około 500 g. Ponieważ Imperialna Marynarka podobnie jak wszystkie inne ograniczała dopuszczalne maksymalne przyspieszenie do około 80% teoretycznego, powinien rozwijać około 400g. A z odczytu sensorów wynikało, że leci z przyspieszeniem 475 g.

— Jest na granicy wydolności kompensatora — dodała Hairston.

Bachfish spojrzał na nią i już miał coś powiedzieć, ale rozmyślił się. Uśmiechnął się tylko, poklepał ją po ramieniu i spojrzał na pierwszego oficera.

— Wiem, że w umowie mamy standardową klauzulę zezwalającą na opóźnienie spowodowane aktywnością piratów na trasie, ale straciliśmy trochę więcej czasu, niż się spodziewałem. Sądzę, że uda nam się to nadrobić, jeśli przekonamy Santerro, by wpuścił nas poza kolejką do tranzytu w Broadhurst, ale chciałbym tam dotrzeć w miarę szybko, Jinchu.

— Rozumiem — odparł Gruber i wskazał głową astrogatora. — Larry obliczył nowy kurs, ledwie przekazaliśmy gości.

— To mi się podoba — uśmiechnął się Bachfish. — Posłuszni podwładni odgadujący intencje dowódcy! Doskonale, Jinchu. Ponieważ mamy przed sobą długą drogę, nie ma co marudzić. Ruszamy!

— Rozkaz, panie kapitanie — potwierdził Gruber. — Larry, słyszałeś polecenie. Schodzimy z orbity.

— Aye, aye, sir — potwierdził formalnie astronawigator.

Bachfish powoli podszedł do swego fotela i usiadł. Nikt, kto by go obserwował, nie domyśliłby się, że ledwie zwracał uwagę na aktywność, jaka zapanowała na mostku, pochłonięty analizą tego, co mogło oznaczać znacznie wyższe przyspieszenie Todfeinda.

Istniała możliwość, że Hairston miała rację — przyspieszenie było duże, ale nadal mieściło się w granicach bezpieczeństwa kompensatorów używanych przez Imperialną Marynarkę. Tyle że ledwo ledwo, a podobnie jak Royal Manticoran Navy Imperialna Marynarka była zagorzałym przeciwnikiem podejmowania niepotrzebnego ryzyka, jak też zbędnego obciążania kompensatorów i węzłów napędu. Skoro więc kapitan krążownika zdecydował się na takie przyspieszenie, czas musiał go naprawdę naglić.

Hairston nie wiedziała, iż zaprosił on Bachfisha i jego starszych oficerów na kolację. Imperialna Marynarka z zasady nie okazywała takiej uprzejmości kapitanom frachtowców, toteż Bachfish miał wielką ochotę skorzystać z zaproszenia, niestety to, co powiedział Gruberowi, było prawdą. Zwłoka wywołana zniszczeniem piratów i dostarczeniem więźniów na najbliższy imperialny okręt była zbyt duża, więc z żalem odmówił. Skoro jednak Kapitan der Sterne Schweikert je wystosował, musiał mieć dość czasu, by w razie akceptacji je zrealizować, a oficjalny posiłek trwał z zasady z dwie lub trzy godziny.

A to z kolei znaczyło, że nigdzie mu się specjalnie nie spieszy, czyli że odlatując, nie rozwinął granicznego przyspieszenia.

Imperialna Marynarka musiała więc w końcu odkryć sekret zmodyfikowanych kompensatorów bezwładnościowych nowej generacji, które od paru ładnych lat posiadała wyłącznie Royal Manticoran Navy.

Co prawda Thomas Bachfish Królestwo Manticore odwiedził przez te 40 lat standardowych ledwie z dziesięć razy i większość jego starych przyjaciół i współpracowników doszła do smutnego wniosku, że stał się w praktyce mieszkańcem Konfederacji jak już nie mógłby sobie wybrać lepszego miejsca, ale nie była to prawda. A raczej nie cała prawda. Zawsze był na bieżąco z tym, co dzieje się w Gwiezdnym Królestwie Manticore, wiedział, że RMN nie będzie zachwycona wieścią, że okręty imperialne są teraz równie szybkie jak jej własne.

Zakładając naturalnie, że ktokolwiek w obecnej Admiralicji zechce łaskawie uwierzyć w taką informację.

ROZDZIAŁ V

Admirał sir Edward Janacek (emerytowany) uniósł głowę znad czytanego raportu i omal się nie skrzywił, widząc, jak adiutant wprowadza do gabinetu Reginalda House-mana. Nie skrzywił się jedynie dlatego, że nie uchodziło, by Pierwszy Lord Admiralicji Royal Manticoran Navy witał Drugiego Lorda Admiralicji z takim wyrazem twarzy. Janacek mimo ponad trzydziestu lat standardowych pozostawania w cywilu nadal uważał się za oficera floty, a oficer floty mógł Housemana potraktować jedynie z niechęcią. I to nie tylko dlatego, że Reginald Houseman traktował oficerów i siły zbrojne Gwiezdnego Królestwa z pogardą, której nawet nie próbował ukryć. A gdy próbował nie udawało mu się to. Przede wszystkim dlatego, że tak on, jak i cała jego rodzina byli laikami tak w kwestiach polityki, jak i wojskowości, ujmując rzecz łagodnie. Fakt, że należeli dokładnie do tego typu liberalnych idiotów, którzy spowodowali odejście admirała Janaceka z Królewskiej Marynarki, bo tylko w ten sposób mógł się im skuteczniej sprzeciwiać przez wszystkie te lata, zakrawał na złośliwą ironię losu. Chwilowo Houseman i jego sojusznicy byli niezbędni rządowi, toteż Janacek nie mógł mu okazać tego, co faktycznie czuł. — Przybył Drugi Lord Admiralicji, sir — oznajmił niepotrzebnie adiutant drewnianym tonem zarezerwowanym wyłącznie na takie okazje.

Houseman uwielbiał bowiem, gdy ktoś, a zwłaszcza wojskowy, zmuszony był wyrażać się o nim z szacunkiem. Adiutant Pierwszego Lorda miał na tyle silną pozycję, że nie musiał.

— Dziękuję, Christopher. — Janacek kiwnął mu głową, wstał i wyciągnął do Housemana dłoń na powitanie. — Miło cię widzieć, Reginald. Jak sądzę, masz już te szacunki, o które cię prosiłem?

— Edwardzie. — Houseman uścisnął jego dłoń z równie fałszywym uśmiechem co jego własny i usiadł w jednym ze stojących przed biurkiem foteli. — W rzeczy samej mam je i przyznam, że całkiem dobrze zgadzają się z twoimi założeniami.

I położył na blacie cienką teczkę.

— To dobrze. — Janacek zdołał ukryć irytację, słysząc ten pełen wyższości, protekcjonalny ton, co nie było łatwe nawet po latach doświadczeń z politykami.

Dla Housemana samo to, że Janacek był kiedyś oficerem, wystarczało, by odruchowo uznał go za zarażonego głupotą i niekompetencją, czyli nieodłącznymi cechami każdego oficera, zwłaszcza floty. Dlatego też każdy przejaw wyobraźni czy fachowości ze strony Pierwszego Lorda stanowił dlań zaskoczenie.

Jeśli chodzi o opinię gospodarza na temat gościa, to była to jedna z bardzo niewielu spraw, w której całkowicie zgadzał się z Honor Harrington. Ba, choć nigdy tego głośno nie powiedział, olbrzymią satysfakcję sprawiało mu przypominanie sobie, co i jak powiedziała Housemanowi wówczas w systemie Yeltsin.

— Zakładając, że przerwiemy budowę wszystkich jednostek, które nie są gotowe przynajmniej w sześćdziesięciu pięciu procentach, złomujemy około dwunastu procent starych okrętów liniowych i przeniesiemy do rezerwy kolejnych szesnaście oraz unieruchomimy stocznie, których nie potrzebujemy, będziemy mogli zrealizować twój plan i zredukować wydatki o około czternaście procent w stosunku do obecnych — wyjaśnił Houseman, nie kryjąc aprobaty. — To dałoby całkiem ładną sumę, którą można przeznaczyć na znacznie użyteczniejsze cele.

— Miło słyszeć — odparł Janacek.

I mówił prawdę, choć cieszył się z innych powodów niż Houseman. Dawno temu nauczył się współżycia z politykami, bo nie miał innego wyjścia. I to z różnymi politykami, czego najlepszym przykładem była jak dotąd bezkonfliktowa relacja z Housemanem — Drugim Lordem Admiralicji, któremu podlegał nadzór nad finansami floty. Rozumiał logikę stojącą za posunięciami rządu i intelektualnie zgadzał się z nią, natomiast nie aprobował celów, na jakie w pierwszej kolejności miały pójść zaoszczędzone na flocie pieniądze.

Wyjął z teczki chip z obliczeniami, wsunął do czytnika wmontowanego w biurko komputera i przejrzał parę pierwszych paragrafów. Houseman wyjął z kieszeni notes, włączył i zaczął referować szczegóły:

— Jak napisałem w paragrafie drugim, możemy zacząć od likwidacji całej klasy King William. Potem…

* * *

— A więc zgadzacie się, że możemy zredukować wydatki na cele militarne — stwierdziła radośnie lady elanie Descroix.

Jej radośnie beztroski ton zawsze doprowadzał barona High Ridge’a do ciężkiej irytacji. Podobnie jak cała poza przyjęta przez tę drobną kobietę o miłej aparycji próbującą za wszelką cenę zachowywać się jak ulubiona ciotunia. Pod tymi pozorami krył się upór, przy którym osioł był zwierzęciem rozsądnym i skłonnym do kompromisów, i światopogląd, po wysłuchaniu którego ręce opadały.

— W ściśle określonych granicach, Elaine — wtrącił, nim Janacek zdążył coś powiedzieć. — I to naturalnie zakładając, że sytuacja w Ludowej Republice… to jest przepraszam, w Republice Haven nie ulegnie żadnym zmianom.

I uśmiechnął się do niej może nie tak promiennie, ale z równym zdecydowaniem. Minister spraw zagranicznych, czyli lady Descroix, nie przewodniczyła temu spotkaniu i jak długo on żyje, przewodniczyć nie będzie. To był jego gabinet — przestronny, wygodny, wyłożony drewnem i pozbawiony wszelkich śladów poprzednika, od tej cholernej kolekcji zegarów zaśmiecających półki, stoliki i wszystko, co się dało, zaczynając. Był to zresztą gabinet, w którym od czterech standardowych wieków urzędowali premierzy Królestwa Manticore. Jego uśmiech jedynie przypominał o tym i o władzy, którą miał.

— Och, sądzę, że możemy przyjąć, że sytuacja ta pozostanie bez zmian — zapewniła Descroix z pełnym zrozumienia uśmiechem. — Możemy przeciągać rozmowy, jak długo będziemy chcieli. Co innego mogą zrobić?

— Nadal nie jestem przekonana, czy powinniśmy tak kompletnie zignorować ich ostatnią propozycję — oznajmiła czwarta z pięciu obecnych osób, która dotąd zachowywała milczenie.

Była to Marisa Turner, hrabina New Kiev, i od ostatniej reorganizacji rządu minister skarbu. Wyglądała na zaniepokojoną, ale był to u niej stan częsty — nie żeby nie rozumiała konieczności pewnych posunięć politycznych, ale czasami uznawała sposób realizacji tych posunięć za niemiły… co jak dotąd ani razu nie powstrzymało jej od działania.

— Nie bardzo mieliśmy wybór — zapewniła ją Descroix. — Prawdę mówiąc, z pozoru ich propozycja wyglądała sensownie. I gdybyśmy ją przyjęli, pewne elementy w parlamencie prawdopodobnie zaczęłyby się domagać, abyśmy poważnie rozważyli użycie jej jako podstawy traktatu pokojowego. A to otworzyłoby drzwi do żądań ustępstw terytorialnych, które stanowiły przecież część tej propozycji. A to oczywiście wymagałoby od nas oddania zdecydowanie zbyt wielu zdobyczy, które wywalczyła nasza dzielna flota.

New Kiev skrzywiła się lekko, lecz nie zaprotestowała, co potwierdzało jej skłonność do zrobienia wszystkiego, czego wymagał pragmatyzm, obojętne czy jej się to podobało czy nie. Jak wszyscy obecni doskonale bowiem rozumiała podtekst tych wyjaśnień.

Wszyscy tworzący rząd znali powody, dla których nie opłacało im się doprowadzać tej wojny do oficjalnego końca. A nie musieli tego robić, bo Królewska Marynarka dysponowała miażdżącą przewagą techniczną. Sekretarz wojny Republiki Haven Theisman najwyraźniej pojmował, w jak beznadziejnej sytuacji znajdowały się podległe mu siły, a High Ridge był przekonany, że nawet gdyby nie pojmował, to i tak nie miałby odwagi sięgnąć ponownie po czysto militarne środki w stosunku do państwa, które tak skutecznie pokonało jego własne. Gdyby było inaczej, nie oddałby władzy, którą dysponował, komuś takiemu jak Pritchart. Nie oddałby jej nikomu, bo miał władzę absolutną.

Gdyby działania wojenne zostały wznowione, Ludowa Marynarka, czy jak się tam przechrzciła, szybko przestałaby istnieć. I jej dowódcy dobrze o tym wiedzieli. A to znaczyło, że dopóki Królestwo nie uzna za stosowne zaproponować warunków traktatu pokojowego, nowy rząd Republiki nie będzie miał wyboru — musi grzecznie czekać i negocjować. Co z kolei było idealnym wręcz rozwiązaniem, biorąc pod uwagę zagrożenia wewnętrzne czyhające na niego i jego sprzymierzeńców.

Zgodnie z konstytucją wybory musiały się odbywać nie rzadziej niż co cztery planetarne lata, chyba że zaszły wyszczególnione w niej okoliczności nadzwyczajne. A ostatnie wybory miały miejsce pięć lat planetarnych temu, więc kiedy okoliczności umożliwiające ich odkładanie znikną, będą musiały zostać ogłoszone natychmiast. A powodem uniemożliwiającym ich odłożenie mogło być ogłoszenie przez Koronę stanu wyjątkowego zatwierdzonego przez dwie trzecie izb. W obecnej sytuacji politycznej było to rozwiązanie niewykonalne, więc nie należało brać go pod uwagę.

Obecna zwłoka wynikała z faktu, iż Królestwo znajdowało się w stanie wojny. Konstytucja co prawda nie wymagała, by wiązało się to z odłożeniem wyborów, ale był to jeden z powodów, który to umożliwiał, a decyzja ostateczna należała do rządu.

Ponieważ w przeciwieństwie do jego rządu, rząd Cromarty’ego cieszył się poparciem w Izbie Gmin i było to poparcie generalnie stałe, choć zdarzały się sytuacje, gdy słabło, Cromarty starannie wybierał czas ogłoszenia wyborów. Niemniej w czasie wojny odbyły się one dwa razy — za każdym razem jego przewaga w Izbie Gmin rosła.

Jego rząd na poparcie w Izbie Gmin nie miał co liczyć, więc ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, były wybory. A tylko ciągłe trwanie wojny dawało powód, by ich nie przeprowadzać. Zakończenie jej oznaczało wybory, które z kolei prawie na pewno oznaczały klęskę liberałów i postępowców. Konserwatystów w Izbie Gmin w zasadzie nie było, więc klęski wyborczej ponieść nie mogli.

Wojna była użyteczna także pod innymi względami — pozwalała na odwleczenie przyjęcia do Izby Lordów parów z San Martin. Pozwalała także na utrzymanie podatków nałożonych na okres wojny przez rząd Cromarty’ego. Łagodnie rzecz ujmując, były one niepopularne, ale potrzebne, więc przegłosowano je. Opór przeciwko nim wzrastał, lecz w świadomości społecznej były one związane z rządem Cromarty’ego, a więc z partią centrystyczną.

Konstytucję stworzyli ludzie zdecydowani ograniczyć władzę państwa poprzez ograniczenie jego prawa do nakładania podatków. Dlatego też zbudowali system finansów, w którym podstawę dochodu rządu stanowiły cła importowe i eksportowe oraz podatek od własności i sprzedaży. W konstytucji zapisano wyraźnie, że podatek dochodowy ma być stały i ograniczony do maksimum 8% poza wyjątkowymi okolicznościami, a nawet gdy takowe zajdą, każdy jego wzrost musi być przegłosowany super-większością w obu izbach i przestaje automatycznie obowiązywać po pięciu latach standardowych lub po następnych wyborach. Chyba że zostanie ponownie zatwierdzony w kolejnym głosowaniu z takim samym wynikiem.

Z tych powodów rząd Cromarty’ego miał nader trudne zadanie, ale doprowadził do przegłosowania nowego podatku dochodowego z górną stawką 40% oraz specjalnych ceł importowych. Było to niezbędne do prowadzenia wojny i społeczeństwo zaakceptowało to olbrzymie obciążenie finansowe z ponurą rezygnacją tylko dlatego, że rząd to logicznie wytłumaczył i że wszyscy spodziewali się natychmiastowej likwidacji tych podatków, ledwie wojna się skończy. Pechowo dla nich wojna oficjalnie się nie skończyła.

Oczywiście High Ridge i pozostali oficjalnie nieustannie wyrażali żal, że Republika Haven tak się ociąga w negocjacjach pokojowych, wobec czego zmuszeni są utrzymywać obciążenie podatkowe nałożone przez centrystów. Jednakże zapewnienie bezpieczeństwa Gwiezdnemu Królestwu nie pozwala im obniżyć podatków do chwili uzyskania pewności, iż zagrożenie zbrojne przestało istnieć. A taką pewność dawało wyłącznie podpisanie traktatu pokojowego. Póki co zaś podatki stanowiły olbrzymie kwoty, których naturalnie nie marnowali na bezsensowne zbrojenia, ale przeznaczali na inne, szlachetniejsze cele. Była to niestety niespodziewana konsekwencja niewyjaśnionej formalnie sytuacji międzynarodowej, choć rząd robił, co mógł, by jak najszybciej ją wyjaśnić.

Dysponowanie takimi kwotami dawało fantastyczne wręcz możliwości. Spore sumy trafiły do rozmaitych organizacji politycznych, przywódców związkowych, przemysłowców, bankierów, fundacji o dumnie brzmiących nazwach czy innych stowarzyszeń będących w rzeczywistości fikcją. Część trzeba było zamaskować jako granty naukowe, stypendia edukacyjne, środki na programy badawcze czy też dotacje na rozwój tego albo zwalczanie tamtego. Jednym z najlepszych pomysłów było utworzenie Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego — nie dość, że przepuszczano przez nią spore kwoty, to na dodatek stanowiła ona olbrzymi sukces propagandowy. Była wręcz wzorcowym przykładem wymyślonej przez New Kiev kampanii „budowania pokoju”. Trudno zresztą było się dziwić ludziom, że to do nich trafiło — w końcu trzy czwarte dochodów Królestwa związanych było z olbrzymim ruchem statków przez Manticore Wormhole Junction. Odkrycie kolejnego terminalu mogło poważnie zwiększyć te dochody.

Naturalnie było to upiornie kosztowne przedsięwzięcie, dzięki czemu ponad 10% przeznaczonych na nie funduszy trafiało gdzie indziej. Najczęściej do rozmaitych firm konsultingowych i innych przedsięwzięć nie przynoszących korzyści nikomu poza właścicielami. I nikomu innemu niepotrzebnych, chyba że chciał wyprać pieniądze…

Przy różnych okazjach zresztą rozmaite sumy znikały, tyle że generalnie znacznie drobniejsze — ot, jakieś 40 czy 50 milionów dolarów jednorazowo. Częściowo za przykrywkę służyły rozmaite firmy wywiadowcze — względy narodowego bezpieczeństwa skutecznie blokowały wścibskich dziennikarzy, ale taka konieczność występowała naprawdę rzadko. A Agencja stanowiła tak szacowny szyld, że nikt jak dotąd nie kwestionował celowości żadnej przekazanej jej kwoty.

Największe sumy szły jednak na od dawna ukochane przez postępowców i liberałów programy socjalne. High Ridge uważał je za najzwyklejszą kiełbasę wyborczą i był pewien, że Descroix podziela jego opinię, ale z New Kiev sprawa wyglądała zupełnie inaczej. Ta kretynka była rzeczywiście przekonana, że „biedacy” w Królestwie cierpią nędzę, mimo iż najbiedniejszy miał dochody cztery razy wyższe od średniej graysońskiej, a dobre dziesięć razy wyższe od przeciętnej w Republice Haven. Zarówno ona, jak i jej poplecznicy z Partii Liberalnej byli zdecydowani stworzyć „uczciwsze i równiejsze” Królestwo Manticore, w którym „bezprawnie zgromadzone bogactwa zostaną redystrybuowane przez rząd w sprawiedliwy sposób”. Bo gospodarka rynkowa jakoś tak w żaden sposób nie chciała tego zrobić sama z siebie.

Gdyby jakimś cudem musiał powiedzieć prawdę, High Ridge przyznałby, że uważa liberałów za nieporównanie groźniejszych od centrystów. Pomysły i retoryka New Kiev pobrzmiewały echem wariackich pomysłów, które doprowadziły do upadku oryginalnej Republiki Haven i stworzenia Ludowej Republiki ze wszystkimi jej wypaczeniami. Na szczęście istniała niewielka szansa, by ona i grupa jej zagorzałych zwolenników zdołały kiedykolwiek osiągnąć zamierzone cele. Chwilowo zaś, oddając jej finanse i politykę wewnętrzną, jak też oficjalnie popierając rozsądniejsze z jej programów, zdołał nieco osłabić dotychczasowe przekonanie wyborców, że Zjednoczenie Konserwatywne zajmuje się jedynie obroną przywilejów arystokracji kosztem wszystkich innych klas.

A sprawa publicznego wizerunku nabrała dodatkowej wagi po oskarżeniach tej wariatki Montaigne i histerycznym skandalu, jaki one wywołały. W znacznej części jego skutkiem była reorganizacja, która dała liberałom dwa ministerstwa. W Izbie Lordów rząd miał wystarczające poparcie, by przeprowadzić ograniczone polowanie na czarownice, czyli poświęcić kilku pechowców na tyle głupich, by pozwolili na istnienie dowodów swojej działalności lub przyjemności. W Izbie Gmin sytuacja była inna i wysiłki Alexandra, by wszcząć niezależne od rządowego dochodzenie, były niebezpiecznie bliskie sukcesu. A gdyby mu się udało, sytuacja stałaby się katastrofalna, ponieważ oprócz nazwisk dwóch czy trzech centrystów i jednego lojalisty w materiałach dostarczonych przez Montaigne wymieniano całą masę nazwisk konserwatystów i postępowców. No i liberałów.

I to właśnie było najgroźniejsze, biorąc pod uwagę liczbę reprezentantów tej partii w izbie niższej. Same wyroki skazujące, do których zapewne doprowadziłaby komisja Alexandra, byłyby złe, ale znacznie gorsze byłoby oburzenie w szeregach zwykłych członków na wieść, ilu z wyżej postawionych wplątanych było w handel niewolnikami genetycznymi, który oficjalnie potępiali. Taki był zwykle problem z tymi, którzy mieli gęby pełne frazesów i szczytnych ideałów i udawali świętszych od Boga.

Ludzie byli ludźmi i ci, którzy rzeczywiście żyli zgodnie z głoszonymi przez siebie zasadami, należeli do prawdziwych wyjątków. U większości teoria nie pokrywała się z praktyką, ale to oni najgłośniej wrzeszczeli, gdy ktoś zagrażał publicznym odkryciem prawdy. Zawsze poddawali się też odruchowi atakowania na oślep i natychmiast kogoś takiego, bez rozważenia pragmatycznej strategii. Prywatnie High Ridge nie pochwalał niewolnictwa genetycznego, ale nie uważał też, by zasługiwało na tak histeryczną uwagę, jaką poświęcała mu Montaigne. W końcu co kogo obchodzą losy jakichś tam niewolników żyjących gdzieś daleko?! Z całą pewnością zaś nie był to wystarczający powód, by pozwolić Królowej na zniszczenie podstawowej równowagi sił gwarantowanej przez konstytucję. I społeczne oburzenie nie miało tu najmniejszego znaczenia.

Niestety, liberałom nie dało się tego wytłumaczyć. A przynajmniej nie dało się liberalnym członkom Izby Gmin. A ich głupie wypowiedzi, które prasa skrzętnie publikowała, spowodowały gwałtowne poparcie dla żądań Alexandra. High Ridge zdołał zapobiec nieszczęściu, dając New Kiev drugą co do ważności tekę w rządzie i mianując ministrem spraw wewnętrznych sir Harrisona Maclntosha. Stał się on w ten sposób odpowiedzialny za nadzorowanie rządowego śledztwa, a ponieważ miał doskonałą reputację jako prawnik i był członkiem Izby Gmin, umożliwiło to przekonanie innych liberałów, że nigdy nie uczestniczyłby w „arystokratycznym maskowaniu prawdy.

Uwierzyli.

A co ważniejsze, Macintosh prywatnie był znacznie rozsądniejszy, niż można było podejrzewać, słuchając jego publicznych wystąpień. No a poza tym dzięki uprzejmości pewnych osób i głupocie Maclntosha w młodości High Ridge miał na niego haka.

Z tego ostatniego powodu był on naturalnie znacznie lepszym kandydatem niż New Kiev, dlatego ta dostała finanse. Gdyby nadzorowała śledztwo, nie sposób byłoby przewidzieć, co zrobi, gdy dowie się o czymś, czego nawet nie podejrzewała. Mogłaby nawet wystąpić z rządu i zwołać konferencję prasową, by wszystko ujawnić. I to tylko dla zasady, w której świętość wierzyła. Wierzyła jednak na szczęście także swemu drogiemu przyjacielowi Maclntoshowi, toteż mogła się śledztwem w ogóle nie zajmować, co dawało jej bezpieczną pewność, że uniknie przykrych niespodzianek i konieczności podejmowania trudnych decyzji.

W sumie był raczej zadowolony ze sposobu, w jaki zdołał zmienić poważne zagrożenie w przewagę, a równocześnie osłonić siebie i partię przed zarzutem chronienia winnych. Gdyby zresztą taka potrzeba zaszła, zawsze mógł stwierdzić, że to koalicjant, czyli liberałowie, są wszystkiemu winni. A że liberałowie cieszyli się nienaganną reputacją — przynajmniej wśród wyborców i w mediach — zyskał dodatkową ochronę. No bo skoro śledztwo prowadzili ludzie o nieposzlakowanej opinii, to jeśli coś im umknęło, musiało się to stać w wyniku błędu, nieprawdaż? A tak przy okazji, gdyby ktoś kiedyś zaczął zadawać kłopotliwe pytania odnośnie finansów, będzie mógł wysunąć na pierwszy ogień New Kiev i jej koterię liberalnych doradców takich jak Housemanowie.

A to mogło zdarzyć się szybko, gdyż zbliżał się termin głosowania nad utrzymaniem podatku dochodowego. Inne podwyżki mogły zostać utrzymane do wyborów, ta jedna jedyna nie, a centryści mieli w Izbie Gmin taką przewagę, że na utrzymanie tego podatku nie było co liczyć. Poważne źródło dochodów miało wkrótce zniknąć, stąd Janacek dostał polecenie poważnego cięcia wydatków. Bez tej redukcji trzeba byłoby zmniejszyć wydatki na cele niewojskowe, a to było nie do przyjęcia dla wszystkich tworzących koalicję rządową partii. High Ridge był zdecydowany zwalić w razie czego całą winę na New Kiev — w końcu wszyscy wiedzieli, że liberałowie mają lekką rękę do wydawania państwowych pieniędzy. Istniała szansa, że nawet bez nich zdoła utrzymać po swojej stronie tylu niezależnych w Izbie Lordów, że utrzyma większość; niewielka, ale istniała. Dlatego tak istotne było zatwierdzenie nowego budżetu szybko i po cichu.

Jeśli się uda, New Kiev jako minister finansów i tak będzie nadal użyteczna. Choćby jako uzasadnienie tezy, że rząd jest wynikiem szerokiej koalicji obejmującej wszystkie polityczne światopoglądy. A co ważniejsze, New Kiev zgadzała się z nim całkowicie w jednej kwestii: w użyciu władzy państwa do osiągnięcia własnych celów ideologicznych. Żaden centrysta by się na to nie zgodził. Co prawda jeśli chodzi o to, jakie konkretnie są to cele, różnili się zasadniczo, ale gotowi byli dla ich osiągnięcia na rozmaite kompromisy i na bardzo poważne zwiększenie prawa państwa do kontroli i inwigilacji w politykę publiczną i życie prywatne. Przynajmniej w prywatne życie innych.

Musiał też przyznać, że liczne i różnorodne opracowane przez nią programy rządowe i inne metody tracenia pieniędzy zaczynały przynosić efekty. O niektórych, jak choćby Agencji Zwiadu Kartograficznego, nawet centryści musieli się pozytywnie wyrażać, choć nadal twierdzili, że to nie rząd winien się zajmować takimi sprawami. Inne były mniej poważane, ale tworzyły silną więź lojalności z ludźmi, którzy z ich istnienia korzystali. A wszystkie bazowały na naturalnym odruchu — ludzkim pragnieniu odwrócenia się od poświęceń, śmierci i zniszczenia do czegoś miłego i twórczego.

Dlatego sondaże wykazywały powolny, ale stały spadek poparcia dla centrystów. Nie na tyle niestety duży by, pozbawić ich po wyborach wiodącej pozycji w Izbie Gmin, zwłaszcza że „obserwatorzy” z San Martin wejdą oficjalnie w jej skład jako pełnoprawni członkowie parlamentu, ale jeśli tendencja się utrzyma, przestaną mieć większość. A liberałowie stale zyskiwali na poparciu wśród wyborców. Dlatego istniała niewielka szansa, że New Kiev przestanie się rozsądnie zachowywać.

Choć z drugiej strony nigdy nic nie wiadomo — wszystko bowiem, co choćby trąciło imperializmem czy ekspansją terytorialną, było dla niej herezją. Dlatego też zdecydował, że czas załagodzić przybierającą niebezpieczny obrót rozmowę. Posłał Descroix ostrzegawcze spojrzenie i zwrócił się do New Kiev:

— Nikt z nas nie ma ambicji tworzenia imperium. Mimo to jednak, zwłaszcza w związku z zabezpieczaniem granic po przyłączeniu przez Cromarty’ego Trevor Star, musimy postawić pewne warunki terytorialne. Poza tym niech i oni w jakichś kwestiach wreszcie ustąpią. Jak wiesz, wykonaliśmy ważny gest dobrej woli, godząc się na całkowitą wymianę jeńców, mimo że nadal mamy tylko rozejm, czyli chwilową przerwę w działaniach wojennych. Hrabina przyglądała mu się bacznie przez kilka sekund, po czym skinęła głową.

Descroix zaś, widząc, że tamta na nią nie patrzy, wzniosła oczy ku niebu. Wymiana jeńców przed podpisaniem pokoju wyglądała pięknie i szlachetnie, ale każdy w miarę inteligentny człowiek powinien się domyślić, że propozycja, nie płynęła z dobroci serca, lecz z umiejętności liczenia, jako że Sojusz miał znacznie więcej jeńców niż Republika. A równie ważny był aspekt propagandowy: rząd „sprowadził naszych dzielnych żołnierzy do domu tak szybko, jak tylko się dało”.

— Oni także muszą zdawać sobie sprawę, że teraz kolej na poważne ustępstwo z ich strony — dodał High Ridge. — I muszą wiedzieć, że koszty terytorialne wynikające z konieczności zabezpieczenia naszych nowych granic są nieuniknione. A mimo to każda propozycja, jaką sekretarz Giancola nam dotąd przedstawił, oparta była na tym, że na początek zwrócimy wszystkie zdobyte systemy. Żaden rząd Królestwa Manticore nie może przystać na coś takiego: nasze siły zbrojne zapłaciły zbyt wysoką cenę za ich zdobycie.

Nie było to do końca zgodne z prawdą. Władze Republiki Haven faktycznie nalegały na zwrot wszystkich okupowanych planet, ale było oczywiste dla wszystkich w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, że jest to punkt wyjściowy do przetargów i ustępstw. High Ridge w przeciwieństwie do rozmówczyni wiedział też, że ostatnia informacja przedstawiona przez Descroix na posiedzeniu rządu nie obejmowała najnowszej sugestii Giancoli, czyli przeprowadzenie plebiscytów na poszczególnych planetach, by ludność zdecydowała, w skład którego państwa chce wchodzić. Zorganizowane zostałyby naturalnie przez Republikę, ale to też była tylko propozycja wyjściowa.

Dobrze zrobił, nie wspominając o tym, bo na samo wspomnienie sił zbrojnych New Kiev zacisnęła usta. Co prawda tylko na moment i nie sposób było jej zarzucić lekceważącej pogardy cechującej takiego na przykład Reginalda Housemana. Jak każdy liberał przeciwna była używaniu wojska. Fakt, że Gwiezdne Królestwo okupowało jakikolwiek obcy system, stał w sprzeczności z jej naczelnymi pryncypiami i to, jak do tego doszło, nie miało najmniejszego znaczenia. A fakt, że publicznie musiała popierać taką okupację, jedynie pogarszał sprawę.

To, że jest jedyną obecną w gabinecie osobą, która tak uważa, stał się jasny moment później.

— Zgadzam się, oczywiście — oznajmił Stephen Young, earl North Hollow i minister handlu, ostatni z zebranych, który jak dotąd zachowywał całkowite milczenie.

Ministrem został w nagrodę za haka na Maclntosha i nie tylko na niego — także za udostępnienie akt ojca. To dzięki nim High Ridge zdołał tak skutecznie wytłumić skandal Manpower, jak go popularnie określano.

— Nie możemy nawet rozważać oddania jakiegokolwiek systemu, dopóki nie zostaną do końca załatwione kwestie bezpieczeństwa naszych granic — dodał. — Natomiast przyznam, Michael, że nieco mnie martwi, jak też opozycja zareaguje na propozycje Edwarda dalszej redukcji liczby naszych okrętów liniowych. Nie kwestionuję sensowności tej propozycji ani prywatnie, ani jako minister, tym bardziej że zamiast płacić za obsługę przestarzałych okrętów, wykorzystamy te środki do bardziej konstruktywnych celów. I nie martwi mnie, że paru admirałów pójdzie na zieloną trawkę, bo ktoś im zabierze zabawki. Natomiast ta propozycja oznacza poważną zmianę tak w liczebności, jak i w składzie floty i sądzę, że powinniśmy być świadomi, na co się narażamy ze strony opozycji, jeśli nie zachowamy odpowiedniej ostrożności.

High Ridge uśmiechnął się w duchu. Przekładając bowiem tę perorę na ludzki język, znaczyło to: moja żona uważa, że musimy być ostrożni.

Stephen Young był znacznie sprytniejszy od zmarłego i nieopłakiwanego brata. Nie znaczy to, że był geniuszem, bo Pavel, prawdę mówiąc, był głupi i prymitywny. Stephen także nie dorastał jednak do pięt ojcu, za co High Ridge był losowi wdzięczny. Tym bardziej że starannie zbierane przez Dimitrija akta przetrwały.

Po jego śmierci Pavel, który jako starszy odziedziczył tytuł, zaczął przejawiać niepokojące ambicje. Nieuchronnie zagroziłby High Ridge’owi jako przywódcy Zjednoczenia Konserwatywnego. Na szczęście zaradziła temu Harrington, eliminując jego, a więc i zagrożenie. Stephen, choć równie ambitny, był jednakże na tyle rozsądny, by pozwolić w kwestiach kariery politycznej decydować żonie. A lady North Hollow, dawniej Georgia Sakristos, czyli szefowa bezpieczeństwa u Dimitrija i Pavela, była zbyt dobrym taktykiem i strategiem, by nie zorientować się, że ze Stephena nie da się zrobić charyzmatycznego przywódcy, bo nie jest ulepiony z właściwej gliny. Oficjalnie nikt o tym nie wspominał, ale wszyscy wiedzieli, że Di-mitrij wykorzystywał ją do różnych rzeczy określanych potocznie jako „brudna robota”. I że była w tym dobra — dlatego High Ridge mianował ją szefową Komitetu Koordynacyjnego Zjednoczenia Konserwatywnego. Miał też na uwadze to, że w ten sposób znacznie zwiększy jej lojalność wobec aktualnych władz partii, czyli przede wszystkim siebie. Był świadom, że Georgia jest niczym obosieczny miecz i że jest naprawdę niebezpieczna.

Dlatego ostrzeżenie od niej pochodzące należało potraktować poważnie.

— Edward? — spytał zwięźle.

— Zdaję sobie sprawę, że Admiralicja proponuje raczej poważne zmiany, ale obecna sytuacja wymaga systematycznego rozważenia naszej dotychczasowej strategii — oznajmił Janacek i nie wdając się w tłumaczenia, ciągnął spokojnie: — Rozlokowanie sił i układ tych sił odziedziczony po poprzednim rządzie były sensowne jako punkt wyjścia do podjęcia dalszych działań zbrojnych. Chciałem przy tej okazji przypomnieć, że od początku uważałem, że skład naszych sił był zły: zbyt dużo było starych, mniej skutecznych okrętów liniowych. Chciałem to zmienić, podobnie jak pewni oficerowie, już od lat, nawet jeszcze przed wybuchem wojny, ale prawdopodobnie zbyt dużym wymaganiem w stosunku do każdej Admiralicji jest oczekiwanie, by szybko zdała sobie sprawę z prawdziwej wartości nowatorskich i radykalnych pomysłów.

Przerwał i rozejrzał się.

Wszyscy wiedzieli, że miał na myśli admirał Sonję Hemphill i jej zwolenników, bo tylko dzięki nim, według Janaceka, w Royal Manticoran Navy zaszły tak olbrzymie zmiany techniczne, a poza tym była jego kuzynką, ale nikt się nie odezwał. Podobnie jak nikt go nie poprawił i nie stwierdził, że przynajmniej tyle samo zawdzięcza tym, którzy zdołali okiełznać entuzjazm Hemphill i odrzucić jej bardziej zwariowane projekty. Jak też nikt mu nigdy nie wypomniał, że admirał Hemphill odmówiła zdecydowanie objęcia posady w nowej Admiralicji oraz przydziału liniowego z uwagi na brak akceptacji podstawowych punktów polityki rządu. Na szczęście nie zrobiła tego publicznie. Tylko dlatego nie wymienił jej nazwiska. Choć może wziął również pod uwagę, że to jej głos przeważył na posiedzeniu sądu, który zakończył karierę oficerską Pavela Younga w Królewskiej Marynarce.

— To jednak, co było dobre w czasie wojny, a nawet jeszcze cztery standardowe lata temu, obecnie już nie jest, zarówno z uwagi na zmianę stosunku sił, jak i olbrzymie zmiany w technice — podjął Janacek. — Należy też pamiętać o zmianach w sytuacji astropolitycznej oraz o innych poważnych obciążeniach finansowych. Mimo to plan przewiduje utrzymanie około dziewięćdziesięciu procent istniejących eskadr liniowych.

Nie uznał za stosowne dodać, że każda zostanie zmniejszona z ośmiu do sześciu okrętów, co oznaczało, że dziesięcioprocentowa redukcja liczby eskadr oznacza w praktyce 33% redukcję liczby należących do nich okrętów.

— Co się zaś tyczy okrętów, które proponujemy złomować lub przenieść do rezerwy, to prawda jest taka, że byłyby niczym więcej jak ruchomymi celami, gdyby przyszło im zmierzyć się z superdreadnoughtami rakietowymi lub kutrami nowej generacji — kontynuował spokojnym, miarowym tonem Pierwszy Lord Admiralicji. — Każdy dolar wydany na nie to dolar zmarnowany, bo powinien zostać przeznaczony na budowę nowych, sprawdzonych w boju i znacznie lepszych okrętów. Tak więc pod każdym względem redukcja przestarzałych jednostek jest logiczna.

— Dobrze, ale na rzecz czego? — spytał North Hollow, doskonale udając szczere zaciekawienie.

— Królewska Marynarka od lat cierpiała na poważny niedobór lżejszych okrętów — odparł Janacek. — W początkowym okresie wojny zmniejszenie liczby budowanych jednostek tych klas na rzecz zwiększenia liczby okrętów liniowych było konieczne, bo to nie krążowniki wygrywają starcia flot. Natomiast są one niezbędne do służby patrolowej i ochrony konwojów. A nigdy dotąd nie udało nam się zbudować ich tylu, ilu potrzebujemy. W konsekwencji aktywność piratów na całym obszarze Konfederacji poza bezpośrednim sąsiedztwem Sidemore wymknęła się zupełnie spod kontroli.

— A więc mamy skoncentrować się na budowie okrętów niezbędnych do ochrony floty handlowej. Jako minister handlu mogę to jedynie pochwalać, ale obawiam się, że część tak zwanych ekspertów opłacanych przez opozycję będzie innego zdania, zwłaszcza że chcemy też zawiesić budowę superdreadnoughtów rakietowych, które są już w stoczniach. — North Hollow przekrzywił głowę i spojrzał pytająco na Janaceka.

Ten chrząknął z irytacją.

— Jak dotąd żadna inna flota nie posiada ani jednego takiego okrętu — oświadczył Janacek w odpowiedzi z niezachwianą pewnością siebie. — Admirał Jurgensen potwierdził to niedawno na moją prośbę. Mamy ich ponad sześćdziesiąt. To aż za dużo, by pokonać każdą konwencjonalnie uzbrojoną flotę, tym bardziej że jako jedyni posiadamy też lotniskowce.

— Żadna inna flota — powtórzył North Hollow, nie kryjąc ironii. — A Marynarka Graysona?

Janacek prawie podskoczył.

— Miałem na myśli potencjalnie wrogą flotę — wyjaśnił zimno. — Poza tym jedynie kupa religijnych fanatyków może zgłupieć do tego stopnia, by w obecnej sytuacji przeznaczać tak wielką część produktu planetarnego na zbrojenia. Ale przynajmniej to są nasi fanatycy. Dlaczego uważają, że jest im potrzebna tak przerośnięta flota, nie mam pojęcia, natomiast nie wierzę, że oficjalne wyjaśnienie to cała prawda.

Prawda była taka, o czym wiedzieli jedynie najbliżsi współpracownicy, że Janacek żywił poważne podejrzenia co do mieszkańców i władz Graysona. Już sama religijność była podejrzana, a zupełnie nie trafiał doń argument, że brak traktatu pokojowego wymagał, by kontynuowali przygotowania do obrony na wypadek wznowienia działań. To był zbyt wygodny pretekst do robienia różnych rzeczy, co odkrył wraz z resztą rządu. Poza tym fanatycy byli bezczelni i nie okazywali należytego szacunku najstarszej i najlepszej flocie Sojuszu. Miał już za sobą trzy nienagannie uprzejme i niesamowicie jadowite rozmowy z tym całym admirałem Matthewsem, który był komodorem w chwili wstąpienia Graysona do Sojuszu! Wszystkie dobitnie udowadniały, że tak władze, jak i Marynarka Graysona cierpią na przerost ambicji i uważają się za ważniejsze, niż są w rzeczywistości.

Jedna konfrontacja dotyczyła od dawna opóźnionych ograniczeń w dostępie do informacji, które wprowadził, ledwie pozbył się Givens. Ta kretynka, dowodząc wywiadem, prowadziła politykę „otwartych drzwi” wobec drugorzędnych flot należących do Sojuszu, takich jak graysońska, całkowicie ignorując podstawowe procedury bezpieczeństwa! Było to zaproszenie do przecieku tajnych informacji, zwłaszcza w przypadku Graysona, bo Benjamin Mayhew radośnie ufał zdrajcom takim jak Alfredo Yu, a Drugi Lord Przestrzeni nie była łaskawa wziąć tego pod uwagę. Yu w każdej chwili mógł zdradzić ponownie, a przywrócenie w Republice Haven starej konstytucji stanowiło tego idealny przykład. A Mayhew nadal nie chciał wykluczyć go z grona osób mających dostęp do najtajniejszych informacji. Ba, był na tyle bezczelny, że uznał całą tę troskę o bezpieczeństwo za nieistotną, bo, jak powiedział, oficerowie ci udowodnili swoją lojalność. Oczywiście, że udowodnili — każdy zdrajca musiał się najpierw zasłużyć dla wroga, by móc działać skutecznie, i wysoce prawdopodobne było, że właśnie ci najbardziej zasłużeni jako pierwsi prysną z powrotem do Republiki. I jeszcze wytłumaczą swoje postępowanie patriotyzmem!

Skończył z tym nonsensem, a skoro pan admirał floty Matthews miał problemy ze zrozumieniem elementarnej logiki i przyznaniem się do błędów, to był to już jego problem.

Druga rozmowa dotyczyła decyzji zakończenia wspólnych programów badawczych prowadzonych przez Royal Manticoran Navy i Marynarkę Graysona. Nie było sensu ich ciągnąć, sporo kosztowały, a już zaowocowały nowymi rozwiązaniami, których wprowadzenie w życie w warunkach pokojowych potrwa dobre 20 lat standardowych. Poza tym dla każdego znającego się na rzeczy było oczywiste, że w istocie miały one umożliwić uzyskiwanie przez Grayson nowych technik i technologii bez konieczności płacenia za nie. Dlatego nie zdziwiło go, że Matthews był wściekły. Z pewnością był to dlań zimny prysznic, po tym jak cackali się z nim i Graysonem Cromarty i Mourncreek.

Co się zaś tyczyło tej ostatniej rozmowy… Matthews nie mógł być nieświadomy, jaką obrazą dla Pierwszego Lorda było nadanie temu zasrańcowi White Havenowi stopnia pełnego admirała zasranej Marynarki Graysona. A Janacek miał długą i dobrą pamięć…

— Zresztą czego by sobie nie wyobrażali, nawet oni nie są na tyle głupi, by sądzić, że osiągną coś istotnego bez naszej pomocy. Czy im się to podoba czy nie, siedzą u nas w kieszeni tak samo jak Erewhon i wiedzą o tym — dodał z satysfakcją. — Nawet gdyby znaleźli jakiś sposób utrzymania obecnej wielkości floty przez rok czy dwa, nie doprowadzając kraju do bankructwa, nie będzie to stanowiło dla nas zagrożenia. A gdyby jakimś cudem doszło do wznowienia walk, po prostu będziemy dysponowali większą liczbą nowoczesnych okrętów.

— Poruszyłem tę kwestię tylko dlatego, że opozycja najprawdopodobniej to zrobi, biorąc pod uwagę różnice w podejściu do budowy nowych okrętów — wyjaśnił North Hollow.

— Natomiast wracając do innych flot — Marynarka Republiki widziała je w akcji i ma naprawdę poważną motywację, by osiągnąć poziom naszych możliwości, zwłaszcza że nadal nie zawarliśmy formalnego pokoju.

Janacek spojrzał na niego nieżyczliwie. Minister handlu wzruszył jedynie ramionami i powiedział łagodnie:

— Chyba lepiej, że to ja teraz zadaję ci te pytania niż opozycja w trakcie debaty. Bo nie wątpisz chyba, że je zada. Choć bowiem prawdą jest, że mamy monopol na nowe okręty, to dysponujemy stosunkowo niewielką ichliczbą. Ktoś na pewno zasugeruje, że gdyby jakaś flota podjęła zdecydowany wysiłek, by nadrobić tę różnicę, nie będziemy mieć wystarczającej liczby okrętów nowych klas, by gwarantowało to utrzymanie przewagi.

— Masz prawdopodobnie rację — przyznał kwaśno Janacek po chwili namysłu. — Ale jedynym przewidywalnym nieprzyjacielem w najbliższej przyszłości pozostaje Haven, a ich baza technologiczna jest tak przestarzała w porównaniu z naszą, że nie zdołają skopiować tego uzbrojenia przez najbliższe dziesięć lat, nawet gdyby dysponowali egzemplarzami oryginalnymi. Takie są najostrożniejsze szacunki wywiadu, a rozmawiałem o tym z admirałem Jurgensenem ostatnimi czasy i zapewnił mnie, że jego analitycy są w tej kwestii zgodni. Co więcej, nawet gdyby Republika Haven posiadała techniczne możliwości zbudowania takich okrętów, wymaga to czasu: projekt, budowa, szkolenie załóg do standardu operacyjnego. Dopiero wówczas stałyby się dla nas zagrożeniem. A jak wszyscy wiecie z raportów wywiadu, Theisman, Tourville i Giscard nadal zajęci są zwalczaniem rozmaitych watażków i innych przeżytków dawnej epoki. I robią to przy użyciu klasycznych, przestarzałych okrętów, jakich używali przeciwko nam. Nie zaobserwowaliśmy zwiększenia ich możliwości pod żadnym względem. Dodatkową zaletą tego stanu rzeczy jest to, że ciągła wojna wewnętrzna kosztuje ich życie doświadczonych ludzi i straty w okrętach, jakie im pozostały. Nie, Stephen: tylko Republika Haven ma powód, by być naszym wrogiem, a ona po prostu nie ma możliwości zbudowania takich jednostek. A gdyby zaczęła to robić, będziemy mieli dość czasu, by zwiększyć liczbę własnych jednostek nowych klas. Póki co sześćdziesiąt cztery superdreadnoughty rakietowe w zupełności nam wystarczą.

— Nie wątpię, ale te sześćdziesiąt cztery okręty mogą być tylko w określonej liczbie miejsc równocześnie, dlaczego więc nie skończyć budowy już rozpoczętych? — spytał North Hollow. — Opozycja na pewno to wyciągnie.

— Zgadza się, mogą być tylko w określonej liczbie miejsc, ale to w zupełności wystarczy. Ósma Flota była związkiem ofensywnym, teraz nowe okręty wchodzą w skład Trzeciej Floty, związku obronnego osłaniającego Trevor Star, która zachowała jednak zdolność ofensywną. Trzecia Flota posiada taką przewagę nad wszystkim, co może stanąć na jej drodze, że jest w stanie rozbić te przeszkody i dotrzeć do systemu Haven w naprawdę krótkim czasie. Dokładnie tak, jak robiła to Dwunasta Flota w chwili zawarcia rozejmu.

High Ridge zauważył, że Janacek ani razu nie wymienił nazwiska dowódcy Dwunastej Floty w tamtym okresie, ale nie skomentował tego.

— Biorąc pod uwagę fakt, że tak naprawdę możemy koncentrować się na chronieniu własnego obszaru oraz zdobytych systemów, które obecnie kontrolujemy, przed ewentualnym atakiem przeprowadzonym przez przestarzałe okręty, najskuteczniejszym i najtańszym sposobem są nowe kutry. Możemy je budować w olbrzymich ilościach w porównaniu z jakimikolwiek okrętami, o superdreadnoughtach nie wspominając, a wystarczająca ich liczba utrzyma każdy system planetarny. Natomiast okręty, których budowa zostanie przerwana, będą dostępne, jeślibyśmy ich potrzebowali. Nie złomujemy ich przecież, więc wystarczy wznowić budowę — kadłuby pozostaną w stoczniach, a materiały konieczne do ich ukończenia w magazynach. Zaoszczędzone zaś tym sposobem środki możemy przeznaczyć na zbudowanie odpowiedniej liczby kutrów rakietowych obrony systemowej oraz zwiększenie sił antypirackich do potrzebnego poziomu. Nie wspominając już o rozmaitych niezbędnych prognozach nie mających nic wspólnego z wojskiem, na które ciągle potrzeba pieniędzy — zakończył Janacek, spoglądając mało życzliwie na New Kiev.

— A wstrzymanie ich budowy będzie także gestem dobrej woli świadczącym o tym, że naprawdę chcemy zawrzeć pokój — dodała Descroix, także rzucając nieprzychylne spojrzenie hrabinie. — Superdreadnoughty to broń ofensywna, a przynajmniej tak je wszyscy odbierają, bo są wielkie i groźne. Krążowniki zaś to broń przeciwko piratom. Kutry jako nie posiadające hipernapędów, bez lotniskowców, do ataku na sąsiadów się nie przydadzą.

— Bardzo istotne stwierdzenie. — New Kiev energicznie pokiwała głową: włączył jej się odruch antyimperialistyczny.

— Rozumiem… — powiedział z namysłem North Hollow. — Rozumiem i zgadzam się naturalnie. Tym niemniej nadal niepokoi mnie, w jaki sposób alarmiści będą próbowali zaatakować naszą nową politykę. Bo nie wątpię, że będą. Zwłaszcza White Haven i Harrington.

Efekt wymówienia tych dwóch nazwisk był godny — wszyscy obecni zesztywnieli, a na ich twarzach pojawiły się różne niesympatyczne uczucia, od wrogości poczynając, na pogardzie i strachu kończąc. Wyjątkiem był North Hollow, choć wszyscy wiedzieli, że miał najwięcej powodów, i to osobistych, by nienawidzić tak Honor Harrington, jak i Hamisha Alexandra, który przewodniczył sądowi rozpatrującemu sprawę jego brata.

— Oboje wykazywali zadziwiający obstrukcjonizm i robili problemy przy innych tematach — dodał earl spokojnie. — Biorąc pod uwagę sławę, jaką się cieszą u ludzi, oraz to, że są uważani za bohaterów tej wojny, tym razem mogą się okazać wyjątkowo kłopotliwi.

— Harrington to wariatka! — warknął Janacek. — Charyzmatyczna, przyznaję, ale jak dotąd niczym nie udowodniła, że zasługuje na miano stratega. Za to pokazała, że potrafi doprowadzić do poważnych strat wśród ludzi, którymi dowodzi. Pasuje do niej określenie Salamandra, szkoda tylko, że ten ągień, który wywołuje, spala wszystkich poza nią!

— Ale cieszy się niezwykłą wręcz popularnością — zauważył North Hollow.

— A pewnie, że się cieszy, bo opinia publiczna i media opozycyjne nie znają realiów militarnych, za to kochają holokamery! — widać było, że Janacek z trudem się hamuje.

Przez moment North Hollow miał na końcu języka pytanie, czy reputacja admirała White Haven jest równie przesadzona i pozbawiona realnych podstaw, ale zabrakło mu odwagi. Niezwykle złośliwe i całkowicie słuszne ruganie, jakie zafundował White Haven Janacekowi, gdy ten był jeszcze w czynnej służbie, było legendarne, bo miało miejsce przy świadkach.

— Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że jej reputacja jest przesadzona — odezwał się łagodząco High Ridge. — Ale to nie znaczy, że Stephen nie ma racji. Zwłaszcza biorąc pod uwagę to, jak krytyczne jest zatwierdzenie nowego budżetu w związku z nowymi priorytetami wydatkowymi. Nieważne, jak dorobiła się tej reputacji, istotne jest, że ją ma i że nauczyła się skutecznie ją wykorzystywać, atakując nasze posunięcia.

— Ona i White Haven — przypomniała Descroix.

— Wiem — Janacek zmusił się do głębokiego oddechu. — Przyznaję też, że błędem było niedanie jej dowództwa liniowego. Chciałem utrzymać ją z dala od pomostu flagowego, żeby znów nie narozrabiała, tym bardziej że oczywiste jest, iż sobie tam nie radzi, mimo radośnie nieodpowiedzialnego awansu, jaki dostała od poprzedniej administracji. Dlatego zgodziłem się, by wróciła do akademii. Sądziłem, że nauczanie i obowiązki na Graysonie zajmą jej tyle czasu, że będziemy mieli ją z głowy. Albo że Marynarka Graysona będzie na tyle głupia, by powierzyć jej dowództwo, skoro oni tam czczą ziemię, po której stąpa. Nie spodziewałem się, że Harrington stanie się stałym elementem akademii, a skoro do tego doszło, nie mogę jej odwołać, bo wywołam prawdziwą burzę. Nie przyszło mi do głowy, że skorzysta z okazji i na stałe przebywając na Manticore, zajmie się polityką, dbając, by ludzie o niej nie zapomnieli.

— A żadne z nas nie przewidziało, jak skuteczny zespół stworzą z White Havenem — dodała kwaśno Descroix i przez moment w niczym nie przypominała dobrotliwej ciotuni.

— O to właśnie chodzi — wtrącił North Hollow. — Każde z nich samodzielnie jest wystarczająco złe, razem są naszą największą przeszkodą w Izbie Lordów. Zgadzacie się z tym stwierdzeniem?

— Chyba tak — odezwała się po chwili New Kiev. — William Alexander jest niebezpieczny, ale zawsze grał zespołowo i trzymał się w cieniu Cromarty’ego. Ludzie uważają go za doskonałego stratega i wykonawcę, a nie za przywódcę. Nie ma ani charyzmy Harrington, ani reputacji brata. To samo dotyczy Jamesa Webstera i Sebastiana D’Orville’a; obaj są szanowani, ale żaden nigdy nie stał się publicznym bohaterem w stopniu choćby zbliżonym do Harrington czy White Havena. No i żaden z nich nie zasiada w parlamencie. Są tylko wpływowymi analitykami opozycji.

— W takim razie sądzę, że jesteśmy zgodni co do tego, że wszystko, co zmniejszyłoby popularność White Havena i Harrington, zwłaszcza w najbliższym czasie, byłoby dla nas korzystne? — spytał North Hollow, rozglądając się uważnie.

Zebrani kolejno przytakiwali, choć New Kiev kiwnęła głową znacznie mniej entuzjastycznie niż pozostali. Niemniej jednak kiwnęła.

— Oczywistym pytaniem, jakie się nasuwa, jest w jaki sposób możemy zmniejszyć popularność któregokolwiek z nich, nie mówiąc już o obojgu — powiedziała Descroix. — Próbowano już i okazali się niezwykle odporni na te wysiłki.

— To dlatego, że próbowano przeciwko każdemu z nich z osobna — wyjaśnił North Hollow z wyjątkowo wrednym uśmiechem. — A nie przeciwko obojgu razem.

ROZDZIAŁ VI

Tak więc kontrakty powinniśmy mieć do końca tygodnia w garści — zakończył Richard Maxwell, osobisty prawnik Honor na Manticore i radca prawny księstwa Harrington, naciskając przycisk w notesie, po czym dodał: — I to byłoby w zasadzie wszystko.

— Dobra robota, Richard. Cieszy mnie zwłaszcza postęp w umowach najmu.

— Nadal nie jestem tak dobry w kontraktach jak Willard — przyznał Maxwell.

— Tu jednak nie było problemu, bo cały ten rejon to idealny teren do narciarstwa, a dostęp do wybrzeża daje możliwość rekreacji przez cały rok. Dlatego wszyscy byli tak chętni do podpisywania umów i płacenia więcej za prawo do budowy, niż się spodziewaliśmy. Zwłaszcza że zakończenie walk spowodowało solidny rozwój sektora cywilnego gospodarki. No i Willard miał rację odnośnie Odoma: jest prawie tak dobrym negocjatorem jak on sam. Doskonale wie, kiedy przycisnąć, i przyznam nieskromnie, że chyba zaczynam wreszcie łapać sens tego całego prawa handlowego. No i Clarise Childers w odwodzie to naprawdę miła świadomość.

— Ja także jestem bardzo zadowolona z Merlina — przyznała Honor. — Zauważyłam, że sama świadomość udziału Clarise w negocjacjach ma na nie duży wpływ, czy jest fizycznie obecna czy nie.

Oboje uśmiechnęli się z pełnym zrozumieniem. Merlin Odom był zastępcą Willarda Neufsteillera na obszarze Gwiezdnego Królestwa wybranym przez niego osobiście. Zarządzał rosnącym imperium finansowym Honor w Królestwie zgodnie z wytycznymi pryncypała rezydującego na Graysonie. Miał czterdzieści dwa lata, był więc młodszy od szefa, ale jeszcze mniej skłonny opuszczać biuro dla jakichś zbędnych ćwiczeń fizycznych, jak np. spacer. Przysadzisty szatyn o błękitnych oczach i zaskakująco rudej bródce był też doskonałym prawnikiem i co ważniejsze, oprócz wiedzy miał też instynkt. Jeśli nabierze doświadczenia, za kilkadziesiąt lat będzie gotów, by przejąć zarządzanie całością majątku od Willarda, gdy ten zdecyduje się ostatecznie na emeryturę.

Jeśli chodzi o Clarise, bezcenna była już sama świadomość, Honor może w każdej chwili skorzystać z jej usług. Nie dość bowiem, że uchodziła za jednego z najlepszych adwokatów w Królestwie, to lista klientów jej firmy była równie krótka co imponująca dla każdego mającego coś wspólnego, z negocjacjami handlowymi. Honor stała się w ostatnim dziesięcioleciu jedną z najbogatszych osób w Gwiezdnym Królestwie, a Sky Domes należało do pięciuset największych korporacji, ale Childers pracowała przede wszystkim dla Klausa Hauptmana, którego majątek tak prywatny, jak i firmowy był co najmniej równy razem wziętym majątkom następnych sześciu na liście najbogatszych. Clarise Childers była szefową i najstarszym udziałowcem kancelarii „Childers, Straslund, Goldman i Wu”, a lista klientów tej firmy obejmowała: Hauptman Cartel (najbogatszą firmę w Królestwie Manticore), rodzinę Hauptmanów i Honor Harrington.

— Skoro kwestie handlowe mamy załatwione, przynajmniej chwilowo, chciałbym, żebyśmy się teraz zajęli sprawą wymiaru sprawiedliwości na terenie księstwa.

— Już?! — skrzywiła się Honor. — Przecież tam prawie jeszcze nikt nie mieszka.

— Mości Księżno — w głosie Maxwella pojawiła się nagana, o jego dezaprobacie świadczyło także użycie oficjalnej formy grzecznościowej, której Honor nie znosiła. — Jeśli ktokolwiek w Gwiezdnym Królestwie powinien wiedzieć, co i kiedy jest w takich wypadkach potrzebne, to właśnie pani. W końcu organizowała już pani zupełnie nową domenę na Graysonie.

— Niczego nie organizowałam! — zaprotestowała Honor. — Zostawiłam wszystko na głowie Howarda Clinkscalesa i tylko sygnowałam podjęte przez niego decyzje!

— Tak się składa, że koresponduję z lordem Clinkscalesem i wiem, że brała pani znacznie większy udział w tworzeniu domeny — Maxwell uśmiechnął się z lekką satysfakcją. — A nawet gdyby tak nie było, miała pani dość czasu, by zorientować się, że w takich sytuacjach jak ta potrzebna jest jak najszybciej dobrze zorganizowana administracja i wymiar sprawiedliwości.

— Sytuacja nie jest taka sama — sprzeciwiła się Honor. — Jako patronka mam pełną władzę sądowniczą, jestem, można by rzec, ostatnią instancją w sprawach wszelkiego rodzaju. Władza ta jest przez ostatnich kilkaset lat stopniowo ograniczana i nie mogę na przykład podejmować arbitralnych decyzji sprzecznych z prawem graysońskim, ale nadal jestem samodzielną głową państwa mającą wszelkie wynikające z tego prerogatywy prawne. Natomiast jako księżna Harrington…

— …oraz gubernator sprawuje pani nadzór nad sądami i ma prawo łaski — wpadł jej w słowo Maxwell. — Jako gubernator jest pani odpowiedzialna za skuteczne działanie wymiaru sprawiedliwości na podległym sobie terenie. Żeby coś działało, musi zaistnieć, zatem najpierw musi powstać system sądownictwa i policji.

— I co ten system ma robić? — spytała uprzejmie Honor. — Ludność księstwa liczy ze dwa tysiące osób rozrzuconych na Bóg wie ilu tysiącach kilometrów kwadratowych.

— Więcej. Niewiele, ale jednak więcej. A w najbliższym czasie gwałtownie wzrośnie, i dlatego właśnie powinna się pani oprzeć na graysońskich doświadczeniach. Zwłaszcza tych z okresu tworzenia Sky Domes. Kiedy pojawią się drużyny miernicze i zespoły budowlane, liczba ta wzrośnie co najmniej pięciokrotnie. A gdy ośrodki wczasowe zaczną funkcjonować, przyjadą pracownicy i pojawią się turyści, i…

— Już dobrze — westchnęła Honor. — Poddaję się. Na następną środę przygotuj, co uważasz; obiecuję zająć się tym najszybciej, jak będę mogła.

— Słyszałeś, Nimitz? — Maxwell obejrzał się przez ramię na wygodną grzędę, na której w leniwych pozach spoczywały dwa treecaty.

Zapytany zastrzygł prawym uchem.

— Spodziewam się, że dopilnujesz, żeby dotrzymała słowa i naprawdę się tym zajęła. — Tym razem Maxwell uśmiechnął się złośliwie.

Nimitz przez chwilę przyglądał mu się z namysłem, po czym usiadł i uniósł eh wytnę łapy na wysokość piersi. Położył prawą dłoń na lewej, odwróconej i skierowanej palcami na zewnątrz, a następnie przesunął prawą tak, że jej kant znalazł się na opuszkach palców lewej, co oznaczało: „Zgoda”.

— Zdrajca! — skomentowała Honor.

Nimitz bleeknął i zaczął sygnalizować: „Nie moja wina, że potrzebujesz dozorcy. Poza tym on przynosi seler”.

— Nie sądziłam, że twoją lojalność można kupić tak tanio — odparła, potrząsając smętnie głową.

„Nie lojalność. Współpracę”.

— Pewnie! — prychnęła i spojrzała na Maxwella. — Skoro już skaptowałeś sobie kudłatego pomagiera, to faktycznie nie będę miała wyjścia i przeczytam, co przyniesiesz. Choć pojęcia nie mam, kiedy znajdę na to czas.

— Jestem pewien, że Mac z Mirandą zdołają zorganizować pani wspólnymi siłami ze dwie wolne godziny. Obiecuję, że będę tak konkretny, jak tylko się da, ale nim to pani zaaprobuje, proszę przeczytać nie tylko nagłówki, dobrze? Jestem zaszczycony pani zaufaniem, księżno Harrington, ale ostateczną decyzję musi podjąć pani, choćby dlatego że na panią spadną jej konsekwencje.

— Wiem — odparła poważnie i wpisała coś na klawiaturze komputera, po czym popatrzyła przez chwilę na ekran i przyznała: — Środę wzięłam z sufitu, ale wygląda na to, że był to dobry wybór. Po południu mam egzaminy w akademii i przez weekend będę sprawdzać prace egzaminacyjne. Jeżeli zdołasz mi dostarczyć projekt w środę rano albo we wtorek wieczorem, przeczytam go, nim te papiery mnie przysypią.

I wpisała coś na klawiaturze.

— Miło mi to usłyszeć, ale czy przypadkiem w środę nie ma posiedzenia Izby Lordów? Gdzieś czytałem, że rząd chce przedstawić w tym tygodniu nowy budżet, a choć sprawa wymiaru sprawiedliwości w księstwie jest ważna, nie chciałbym, by przeszkodziła pani w politycznych obowiązkach.

— Nie przeszkodzi. — Honor skrzywiła się z uczuciem. — Posiedzenie zostało przeniesione na przyszłą środę. Nie bardzo wiem dlaczego, ale zawiadomiono nas przedwczoraj, a przygotowywać się specjalnie nie mam do czego… High Ridge powie to samo, co powtarza przez ostatnie trzy lata, earl White Haven i ja powiemy też to samo co zawsze, potem będzie głosowanie i też jak zwykle o włos budżet zostanie klepnięty. Izba Gmin wprowadzi poprawki, które zostaną odrzucone w następnym głosowaniu, i absolutnie nic się nie zmieni.

Maxwell spojrzał na nią zaniepokojony. Był ciekaw, czy zdawała sobie sprawę, ile w jej słowach było goryczy i zniechęcenia. Nie dziwiło go to, że tak czuła, ale że dała to po sobie poznać.

Prawo inicjowania ustaw finansowych było tylko częścią kontroli Izby Lordów nad skarbem. Oprócz tego każda ustawa przegłosowana w Izbie Gmin wracała na ostateczne głosowanie do nich i mogła zostać pozbawiona wówczas wszelkich poprawek wniesionych w izbie niższej. Izba Gmin musiała wówczas głosować ponownie nad wersją pierwotną. W normalnych warunkach mogła odrzucić tę wersję lub odrzucić jakiekolwiek dodatkowe środki niezbędne do zbilansowania takiego budżetu. Ponieważ jednak takie nadzwyczajne środki już obowiązywały w związku z nadzwyczajnym pełnomocnictwami rządu w okresie wojny, w praktyce Izba Gmin nie mogła zrobić nic. Wystarczyła decyzja Izby Lordów.

Naturalnie, żaden rozsądny premier nie nadużywał takiej władzy, gdyż zignorowanie decyzji Izby Gmin przez Izbę Lordów wymagało sytuacji, w której spora część wyborców gotowa była uznać tę pierwszą za winną braku kompromisu. Wtedy znalazłaby się ona w nieciekawej sytuacji w kolejnych wyborach. Natomiast jeśli w opinii publicznej to Izba Lordów była odpowiedzialna za bałagan finansowy trwający dłuższy czas, otwierało to Koronie drogę do próby pozbawienia jej kontroli nad finansami.

Ponieważ ta sytuacja trwała właśnie od trzech lat standardowych, był to główny powód, dla którego rząd High Ridge’a tak zabiegał o poparcie społeczne. I dlatego właśnie księżna Harrington i earl White Haven byli tak ważni dla opozycji. Dla wyborców miały duże znaczenie ich opinie we wszystkich kwestiach, natomiast w sprawie finansów przeznaczonych na cele militarne — wręcz olbrzymie.

I dlatego też High Ridge i jego zwolennicy tak desperacko usiłował w każdy możliwy sposób zredukować siłę ich oddziaływania.

Członkowie rządu byli nadzwyczaj ostrożni w oficjalnych wypowiedziach i starali się jak mogli nie powodować konfliktów z parą najsłynniejszych bohaterów wojennych. Co wymagało planowania, pomysłowości i zlecania tegoż wybranym pomagierom. Ci ostatni musieli być przynajmniej oficjalnie niezależni, za to nie obowiązywały ich żadne ograniczenia. Fakt, iż nagonka ze strony sponsorowanych przez rząd mediów, poszczególnych komentatorów czy półgłówków autentycznie wierzących w to, co mówią, trwała bez przerwy, tylko z różnym nasileniem, zaczynała odbijać się na wytrzymałości psychicznej Honor Harrington, choć to mogli stwierdzić jedynie ci, którzy ją dobrze znali i to prywatnie.

Maxwell wiedział o jej wcześniejszych doświadczeniach z dziennikarzami, gdy była ofiarą zorganizowanej nagonki i podziwiał opanowanie, jakie wykazywała przy wszystkich oficjalnych okazjach. Wiedział też, że w gniewie jest równie groźna, o ile nie groźniejsza od Królowej, tylko znacznie lepiej nad sobą panuje i niezwykle rzadko daje temu gniewowi ujście. Podejrzewał też jednak, że kiedy już da się ponieść wściekłości, gotowa jest na wszystko… o czym dobitnie świadczył los Younga czy Denvera Summervale’a.

W jakimś sensie była dla rządu groźniejszym przeciwnikiem od braci Alexandrów, gdyż wszyscy wiedzieli, że w trakcie debat w Izbie Lordów przedstawia punkt widzenia nie tylko Elżbiety III, ale także Protektora Benjamina. A opinia tych dwojga o baronie High Ridge’u i jego ministerialnych pomagierach była tak zła, że gorsza już być nie mogła, co także stanowiło tajemnicę poliszynela.

Maxwell nie odezwał się — w końcu i tak nie był w stanie powiedzieć jej niczego, czego by już nie wiedziała. A nawet gdyby, to nieproszone rady nie zawsze były mile widziane, a znał znacznie lepszy sposób, by je jej przekazać: wystarczyło porozmawiać z Mirandą lub MacGuinessem. A jak oni poinformują o tym Honor, to już nie jego zmartwienie.

* * *

— Przybyli lord Alexander i earl White Haven, milady.

— Dzięki, Mac. Poproś ich tutaj, dobrze?

— Oczywiście, milady.

Honor zablokowała czytnik na trzeciej stronie analizy bitwy koło przylądka St.Vincent autorstwa midszypmen Zilwickiej i uśmiechnęła się do Jamesa MacGuinessa, jedynego stewarda w całej Royal Manticoran Navy nie będącego członkiem tejże Royal Manticoran Navy. Odpowiedział uśmiechem, skinął ledwie dostrzegalnie głową i wyszedł z gabinetu. Spoglądając na zamykające się drzwi, przyznała w duchu, że przez te dwadzieścia lat standardowych dzięki niemu jej codzienne życie stało się znacznie lepiej zorganizowane i przebiegało płynniej.

Przeniosła wzrok na Nimitza i uśmiechnęła się szerzej. Leżał rozwalony wygodnie na podwójnej grzędzie, mając ją całą dla siebie, bo Samantha jak co czwartek towarzyszyła Farragutowi i Mirandzie odwiedzającym Akademię Andreasa Venizelosa. Był to sierociniec i prywatna szkoła ufundowana przez Honor dla sierot po ludziach zabitych w czasie wojny tak z Królestwa, jak i z Graysona. Akademie były na dobrą sprawę dwie, po jednej w Królestwie Manticore i systemie Yeltsin, ale tworzyły organizacyjnie jedną całość. Miranda zaś regularnie je odwiedzała, zastępując ją, gdyż nawał innych obowiązków pochłaniał Honor zbyt wiele czasu. Dzieciaki uwielbiały treecaty, zwłaszcza Nimitza, Samanthę i Far-raguta, a te z kolei bardzo lubiły bawić się z młodymi, czy to swojej rasy, czy ludzkiej, toteż Nimitz także często towarzyszył Mirandzie. Dziś nie, bo Honor miała ważne spotkanie i wolał być na nim obecny.

Nim drzwi się zamknęły, Honor dostrzegła stojącego przed nimi LaFolleta. Podniosła się i podeszła do zajmującego całą ścianę okna ukazującego starannie wypielęgnowany teren parku i błękitne wody Zatoki Jasona. Potem poprawiła suknię i odwróciła się ku drzwiom.

Przez lata przyzwyczaiła się do tego stroju i choć nadal uważała go za całkiem niepraktyczny, przyznawała, że jest wielce dekoracyjny. Zmuszona też była przyznać, że nie uznaje tego za wadę. Przez ostatnie lata nosiła go jednak w Królestwie Manticore, jeśli tylko nie miała na sobie munduru, z innego powodu. Miał przypominać wszystkim, jak wiele Gwiezdne Królestwo i cały Sojusz zawdzięczali mieszkańcom i władzom Graysona.

High Ridge zdawał się ignorować ten fakt zupełnie bez wysiłku… Zmusiła się, by przestać o tym myśleć i przy okazji denerwować się. Nie była to ani pora, ani miejsce, by wydłużać listę powodów, za które miała ochotę dojść panu baronowi do gardła.

W tym momencie otworzyły się drzwi i MacGuiness wprowadził gości.

— Earl White Haven i lord Alexander, milady — oznajmił i wycofał się, zamykając za sobą drzwi z wypolerowanego drewna.

— Hamish, Willie. — Honor podeszła do nich, wyciągając rękę.

Już nie wydawała jej się dziwna ta poufałość, choć czasami jeszcze miała wrażenie nierealności, zwracając się po imieniu do Królowej czy Protektora. Zdarzało się to coraz rzadziej, bo choć pamiętała, kim jest i skąd pochodzi, czas robił swoje. Coraz łatwej i naturalniej poruszała się w najwyższych kręgach władzy obu państw i jedynie z rzadka uświadamiała sobie, jak bardzo znajomość pewnych mechanizmów i przynależność do wewnętrznych kręgów doradców obojga władców wpływa na jej punkt widzenia.

Była kimś z zewnątrz wyniesionym do rangi kogoś z najpotężniejszych, przynależnej z urodzenia. Dla nich zaciętość, podstępność i zwykle uprzejmość, przynajmniej pozorna, rozgrywek politycznych była czymś naturalnym, choć nie wszystkim się podobała. Dla niej nie. Pod pewnymi względami jej przyjaciele politycy z Graysona i Manticore rozumieli się lepiej, niż ona była w stanie ich zrozumieć. Dopiero po pewnym czasie pojęła, że oderwanie od wiecznej gry stanowi dobrą broń, a jeszcze lepszą ochronę. Zarówno przeciwnicy, jak i sojusznicy uznali, że jest zbyt mało wyrafinowana, zbyt bezpośrednia i nie chce lub nie umie wziąć udziału w rozgrywce zgodnie z zasadami, które wszyscy doskonale rozumieli. I dlatego stała się osobą nieprzewidywalną, zwłaszcza dla przeciwników. Delikatne manewry, ciosy w plecy, wykorzystywanie okazji, drobniutkie zmiany pozycji — były czymś naturalnym, a jej otwartość i realizowanie obietnic nowością, i to dezorientującą. Zupełnie jakby nie mogli uwierzyć, że zrobi dokładnie to, co zapowiedziała, bo jest przekonana o swej słuszności. Ponieważ ten motyw nie miał dla nich znaczenia, jej zachowanie było dla nich nielogiczne. Dlatego nerwowo czekali, kiedy wreszcie pokaże swoją „prawdziwą” naturę.

Było to użyteczne w przypadku wrogów, ale irytujące w przypadku przyjaciół. Ponieważ znała ich emocje, wiedziała, że nawet najbliżsi sojusznicy wywodzący się z arystokracji czasami nie pojmowali, że ona niczego nie ukrywa. Zdawali sobie z tego sprawę intelektualnie, ale nie potrafili się z tym pogodzić emocjonalnie, bo stało to w jawnej sprzeczności ze wszystkim, w czym zostali wychowani. I nie mogli wyzwolić się z tego przekonania, nawet gdyby chcieli. Inna sprawa, że nie chcieli, bo to był ich świat, ich rozgrywka, i nawet najlepsi z nich, tacy jak Hamish Alexander, który od 70 czy 80 lat był przede wszystkim królewskim oficerem, nie zdołali się do końca uniezależnić od tego, co im wpojono w rodzinie.

Uścisnęła kolejno dłonie obu gości i z uśmiechem zaprosiła ich gestem do zajęcia miejsc. Uśmiech był szczery i wyjątkowo ciepły. Nie zdawała sobie sprawy, że płynie to z faktu, iż jednym z przybyłych jest White Haven.

William Alexander natomiast był tego świadom, i to od sporego już czasu, choć początkowo nie zdawał sobie sprawy z tego, co widzi. Podobnie jak nie zauważał wszystkich tych prywatnych rozmów, przypadkowych spotkań czy tego, że Hamish jakoś zawsze miał sensowny powód, by zostać po zakończeniu trójstronnej narady. A raczej rejestrował to wszystko, tylko nie wyciągał odpowiednich wniosków. Do niedawna.

Teraz obserwując jej uśmiech i uśmiech, jakim brat odpowiedział, westchnął ciężko w duchu.

— Dzięki, że nas zaprosiłaś — powiedział White Haven, trzymając jej dłoń moment dłużej, niż wymagała tego zwykła uprzejmość.

— Przecież od lat to robię. Przed każdym występem tego błazna — prychnęła Honor.

— Zgadza się, ale nie chciałbym, byśmy wyszli na intruzów bez obycia towarzyskiego.

— Nie grozi wam to — zapewniła go Honor. — Wystarczy, że obecny rząd nas wszystkich za takich uważa. Wątpię, byśmy mieli ochotę dodatkowo sami siebie obrażać.

— Chyba że chcemy udowodnić słuszność słów jednego takiego z Ziemi — wtrącił William. — Zdaje się, że nazywał się Hancock… albo Arnold… no, któryś z tych starych Amerykanów. To ty jesteś specem od historii w rodzinie, Hamish. O kogo mi chodzi?

— Jeśli się bardzo poważnie nie mylę, próbujesz cytować Benjamina Franklina, który doradził swoim współtowarzyszom w czasie rebelii, by jeśli nie chcą wisieć osobno, trzymali się w kupie. Choć przyznaję, że jestem zaskoczony — jakim cudem taki analfabeta historyczny jak ty zdołał dowiedzieć się o tym cytacie?

— Biorąc po uwagę, ile lat minęło od czasów twojego drogiego Franklina, cudem jest to, że ktokolwiek poza historycznymi zboczeńcami w ogóle o nim pamięta — poinformował go uprzejmie William. — Poza tym chciałem sprawić ci przyjemność: byłem pewien, że natychmiast zacytujesz go dokładnie.

— Zanim rozwiniesz tę myśl, Willie, chyba powinnam wspomnieć, że także nie najgorzej znam ten okres i wiem co nieco o Franklinie — wtrąciła Honor.

— O! A, w takim razie naturalnie moja wrodzona uprzejmość wyklucza wszelkie dalsze rozważania o naturze… no wiesz kogo.

— W rzeczy samej wiem — zgodziła się groźnie Honor.

Oboje parsknęli śmiechem.

Prawie dokładnie w tym samym momencie rozległo się pukanie do drzwi, które zresztą natychmiast zostały otwarte, i do gabinetu wkroczył MacGuiness, pchając przed sobą stolik z zakąskami przygotowanymi przez panią Thorne i napojami wybranymi przez siebie. Po tylu wizytach nie musiał już pytać o preferencje, toteż ledwo zaparkował obok biurka, nalał White Havenowi kufel Old Tillmana, a potem odkorkował burgunda rodem ze Sphinksa i podał korek Williamowi. Ten obejrzał go starannie, ignorując porozumiewawcze uśmieszki wymieniane przez brata i gospodynię, której Mac w tym czasie nalał piwa. Lord Alexander powąchał delikatnie korek i łaskawie skinął głową. MacGuiness napełnił jego kieliszek i wyszedł bezgłośnie.

Honor i Hamish unieśli kufle, po ściankach których zaczęła już spływać kroplami woda w niemym toaście piwoszy, ignorując beznadziejny przypadek winnego snoba, który absolutnie się tym nie przejął.

— Muszę przyznać, Honor — powiedział White Haven, odsuwając kufel od ust i wzdychając z zadowoleniem — że znacznie bardziej odpowiada mi twój dobór napojów niż ten, który obowiązuje na większości imprez organizowanych przez politycznych znajomych Williego.

— Widocznie wybierasz niewłaściwe okazje — oświeciła go Honor z błyskiem w oku. — Nie żebym sugerowała, że urodzeni arystokraci, jak twój szacowny brat, nie mają bladego pojęcia o prawdziwych przyjemnościach, ale czasami mogliby się czegoś nowego nauczyć. Na przykład na Graysonie nawet największy snob wśród patronów nie wstydzi się przyznać, że czasami lubi wypić piwo.

— Tak zwane zalety smakowe piwa są wielce przeceniane przez biedaków nieświadomych przewag smakowych uczciwego wina — poinformował ich William. — Ja też nie mam nic przeciwko piwu, byle rzadko i w małych ilościach. Jest zdecydowanie lepsze od wody. Tylko dlaczego zadowalać się czymś jedynie dobrym, skoro dostępne jest to, co doskonałe?

— My się nie zadowalamy — oświecił go brat. — Natomiast zastanawia nas, dlaczego ty to robisz. Umartwiasz się czy jak?

— Zachowujcie się. Byle jak, ale się zachowujcie — zganiła ich Honor, czując się jak niania, mimo że młodszy Alexander był o ponad dwadzieścia lat standardowych od niej starszy. — Musimy omówić kilka spraw, nim pozwolę wam się obrażać. Uczciwe obrzucanie się obelgami wymaga czasu.

— Aye, aye, ma’am — White Haven uśmiechnął się szeroko.

Honor jedynie pokiwała głową ze zrezygnowaną miną.

— Masz rację — powiedział Willie zupełnie poważnym tonem. — Mamy do omówienia kilka spraw, w tym jedną, której naprawdę wolałbym nie musieć omawiać.

Honor wyprostowała się i zmrużyła oczy, czując nagły skok jego emocji. Obaj goście robili wrażenie spiętych i rozgniewanych, ale do tego była przyzwyczajona — była to nieunikniona konsekwencja sytuacji politycznej, którą mieli analizować. Natomiast u Williama wyczuła też strach, pośpiech i ciekawość oraz wahanie, a to ostatnie było nowością. Jakby nie był czegoś pewien albo starał się coś stłumić…

— A konkretniej? — spytała ostrożnie.

— Cóż… — William spojrzał na brata i odetchnął głęboko. — Według moich źródeł informacji w nowym budżecie będą przewidziane następne redukcje floty. Według szacunków zakończenie obowiązywania ustawy o nadzwyczajnym podatku dochodowym trafi solidnie w ich kiełbasę wyborczą. Nie podoba im się to, ale wiedzą, że nie mają szans na przedłużenie okresu obowiązywania ustawy, więc nie będą próbować. Zdają sobie sprawę, że nie dość, że nie dopuścilibyśmy do tego, to w Izbie Gmin przy tej okazji odkrylibyśmy prawdziwe priorytety w ich wydatkach i uniemożliwili zwalenie na nas winy za wszystkie obciążenia finansowe. Janacek zarekomenduje więc zmniejszenie o mniej więcej dwadzieścia procent liczby znajdujących się w służbie liniowej okrętów. Planuje także zawieszenie dalszej budowy praktycznie wszystkich niedokończonych superdreadnoughtów rakietowych. A High Ridge jest przekonany, że znalazł sposób zneutralizowania ciebie i Hamisha na okres debaty nad budżetem w Izbie Lordów.

— Nowe redukcje?! — powtórzył Hamish i zaklął pod nosem.

Choć słów nie można było rozróżnić, sam ton wystarczył.

— Jak chce uzasadnić dalsze zmniejszenie liczebności floty? — spytała Honor, z zaskoczeniem stwierdzając, że mówi zupełnie spokojnie. — Już teraz mamy dzięki nim mniej okrętów niż wtedy, gdy ta wojna się rozpoczęła. A jak z lubością przypominają, nadal się nie skończyła.

— Przynajmniej oficjalnie — warknął White Haven.

— Dokładnie tak jak wszystko dotychczas — odparł Willie. — Udowadniając, jakie to oszczędności w budżecie floty da rezygnacja z niepotrzebnych, „przestarzałych” jednostek na rzecz nowych, skuteczniejszych. I jak ta nowa flota, będąca osobistym i samodzielnym dziełem obecnego Pierwszego Lorda Admiralicji, jest efektywna.

Honor skrzywiła się, słysząc wściekłość i nienawiść dosłownie kapiące ze słów Williama Alexandra.

— Pierdolenie kotka za pomocą młotka! — White Haven był zbyt wściekły, by się hamować. — Ale nawet jak na nich jest to nowy rekord.

— To logiczna konsekwencja wszystkiego, co dotąd zrobili. — Głos Honor był spokojny, ale oczy lodowate. — Mimo to jestem zaskoczona skalą cięć. Już pozbawili flotę muskułów, teraz zabrali się za szkielet.

— Przygnębiająco trafna analiza — zgodził się William. — I masz rację, jest to ciąg dalszy tego, co robili dotąd, i tych samych uzasadnień. Nowe okręty są lepiej uzbrojone, wytrzymalsze, wymagają mniej ludzi, a nagle okazuje się, że bez podatku dochodowego nie mają pieniędzy, więc coś musi zostać poświęcone.

— Poświęcone?! — powtórzył Hamish. — Ja zaraz poświęcę tę bandę kłamliwych, przekupnych i egoistycznych skurwysynów, zaczynając od tego kretyna Janaceka! Ja mu…

— Uspokój się, Hamish! — Honor nawet na niego nie spojrzała, cały czas przyglądając się Williamowi. — Wiemy, że traktują budżet floty jak podręczną skarbonkę, z której biorą, ile razy zabraknie im na któryś z tych programów przekupywania wyborców. Jeśli w trakcie debaty stracimy panowanie nad sobą i nazwiemy rzeczy tak, jak na to zasługują, będzie wyglądało na to, że przesadzamy, przez co oni tym bardziej wyjdą na rozsądnych. Jak głupie nie byłyby ich pomysły, musimy zachować spokój i rozsądek, sprzeciwiając się im. Dotyczy to zwłaszcza ciebie, Hamish, i mnie. I wiesz o tym.

— Masz rację — sapnął Hamish po chwili, po czym odetchnął głęboko. — Oni nie są głupi, ich natura po prostu pozbawiła mózgów. Chcą jeszcze bardziej zredukować naszą zdolność do walki, tak, Willie?

Lord Alexander skinął potakująco głową.

— A Jurgensen i jego tresowane małpy z wywiadu popierają ten pomysł?

— Oczywiście że tak — przyznał Willie.

Tym razem Honor prychnęła pogardliwie, nie mogąc się powstrzymać.

Nikogo nie zaskoczyło, że Janacek zaczaj urzędowanie od wysłania White Havena na połowę pensji z powodu braku przydziału liniowego. Admirał White Haven był doskonałym dowódcą o nieposzlakowanej opinii, zasłużonym zwłaszcza w czasie ostatniej wojny, kiedy to wygrał wszystkie bitwy, w których dowodził. I było to zupełnie bez znaczenia, bo jeszcze się taki genialny strateg nie narodził, żeby dla Janaceka okazało się to ważniejsze od prywatnej zemsty na znienawidzonym wrogu. Nawet gdyby White Haven łączył w sobie wszystkie zalety Horatio Nelsona, Togo Heimachoro, Raymona Spruance’a, Gustawa Andermana i Edwarda Saganami, też by nie wystarczyło.

Było to wredne, mściwe i chamskie, ale doskonale pasowało do charakteru nowego Pierwszego Lorda Admiralicji, więc wszyscy się tego spodziewali. Natomiast nikt nie spodziewał się ciągu dalszego, czyli „wysłania na odpoczynek” sir Thomasa Caparellego i Patricii Givens. Decyzja ta wywołała potępienie i zaniepokojenie w korpusie oficerskim RMN i nie tylko.

Caparelli mógł rzeczywiście potrzebować odpoczynku, bo przez ponad dziesięć lat był najstarszym rangą dowódcą Królewskiej Marynarki. Tyle że to nie był prawdziwy powód. Prawdziwym było to, że Caparelli nigdy nie zgodziłby się zostać popychadłem jakiegoś polityka i bezkrytycznie wykonywać jego polecenia. Honor poznała go dobrze po ucieczce z systemu Cerberus i była pewna, że nigdy nie wziąłby udziału w redukowaniu siły bojowej Królewskiej Marynarki w czasie, gdy rząd robił, co mógł, by nie doprowadzić wojny do oficjalnego końca. Musiał więc zniknąć z Admiralicji.

Podobnie rzecz się miała z admirał Givens. Odniosła fenomenalne sukcesy jako szefowa wywiadu floty, ale jej zażyłość z Caparellim już by wystarczyła, ponieważ Janacek był zwolennikiem teorii „świeżej miotły” w kwestiach personalnych, czyli wymiatania wszystkich wyższych stanowisk. Natomiast sprawę przesądziło co innego — jej odmowa dopasowywania analiz wywiadowczych do tego, co chciałby usłyszeć czy to Janacek, czy to High Ridge. W efekcie w nagrodę za współudział w uratowaniu Królestwa Manticore wylądowała na połowie pensji.

A jedyną rzeczą, której nie sposób było zarzucić jej następcy, była niezależność. Admirał Francis Jurgensen był anachronizmem w mającej za sobą zwycięską wojnę Royal Manticoran Navy — oficer flagowy, który nigdy nie brał udziału w walce, a pozycję zawdzięczał politycznym koneksjom, nie zaś swoim umiejętnościom. Takich oficerów przed wojną było przygnębiająco wielu, natomiast początkowe walki przetrzebiły nieco ich szeregi, a reszty dokonał Caparelli, wysyłając wielu z nich na zasłużony odpoczynek. Niestety ci, którzy przeżyli, pod rządami nowej Admiralicji gremialnie wracali, co było smutne, lecz nieuniknione. Janacek również nigdy nie wziął udziału w walce, a stopień flagowy zawdzięczał układom politycznym.

W przypadku Jurgensena najważniejsze było coś innego — całkowita spolegliwość wobec przełożonego. Doskonale rozumiał, co chcą usłyszeć Janacek i jego polityczni zwierzchnicy, i zawsze dostarczał takie właśnie analizy.

Honor nie była do końca pewna, czy aby to osiągnąć, fałszował dane uzyskane przez podkomendnych, czy tylko selektywnie je dobierał, biorąc pod uwagę wyłącznie te, które pasowały do pożądanej interpretacji. To drugie było pewne, bo wiedzieli o tym nie tylko oficerowie wywiadu, ale praktycznie cały korpus oficerski Królewskiej Marynarki.

— Cóż, sądzę, że to było nieuniknione — burknął White Haven. — Znów zabrakło im gotówki na przekupienie wyborców, tylko na większą skalę.

— Zgadzam się, że to było nieuniknione, i prawdę mówiąc, nie zaskoczyło mnie — przyznał William. — Natomiast zaskoczyło mnie i poważnie zmartwiło coś innego, czego przy tej okazji się dowiedziałem.

— Co? — spytała Honor zaskoczona nagłym wzrostem jego niepewności i złości.

Mimo iż rozumiała znacznie lepiej to, co odbierała, dzięki Nimitzowi, ponieważ oba treecaty wytłumaczyły jej jak potrafiły pewne rzeczy, które dotąd mogła jedynie podejrzewać, ale nadal w sporym stopniu była to zgadywanka. Odbierała emocje, nie myśli, i musiała je interpretować, co nie zawsze jej wychodziło. Teraz była na przykład prawie pewna, że dominujący w uczuciach Williama gniew nie jest skierowany przeciwko niej, ale ma z nią konkretny związek. Tylko nie wiedziała jaki.

— High Ridge i reszta jego bandy są pewni, że znaleźli sposób, by poważnie zmniejszyć wiarygodność tak twoją, jak i Hamisha, bo wiedzą, że to głównie wy z ramienia opozycji będziecie zabierali głos w debacie, krytykując ich pomysły — powiedział William i zamilkł, wpatrując się w portret Paula Tankersleya, który Honor dostała od Henke na ostatnie urodziny, a który wisiał na wprost jej biurka… — odciągając was od tematu głównego.

— Prędzej piekło zamarznie! — zapewnił White Haven.

Natomiast Honor poczuła nagły niepokój, odbierając nową falę emocji Williama.

— Wal, Willie — poleciła cicho.

— Jutro rano ukaże się reportaż autorstwa Solomona Hayesa, w którym zostaniecie przedstawieni jako kochankowie — oznajmił zwięźle William.

Honor zbladła, czując, jak ogarnia ją zimna wściekłość, natomiast była ona niczym w porównaniu z furią, jaką wyczuła u White Havena. William nie był empatą, ale by także to wiedzieć, nie musiał nim być, dlatego gdy się odezwał, jego twarz przypominała kamienną maskę, a w głosie nie było śladu emocji.

— Oboje wiecie, jakie Hayes ma metody. Nie powie tego wprost i nie poda świadków mogących poprzeć jego tezę, ale sens będzie oczywisty dla każdego. Zasugeruje, że jesteście kochankami od ponad dwóch lat standardowych, a dziennikarze siedzący w kieszeni u High Ridge’a już zajmują się materiałami dodatkowymi mającymi dolać oliwy do ognia. To jest prawdziwy powód przesunięcia debaty o tydzień: chcą zyskać czas na rozgrzanie emocji. Będą się starali, by wszystko miało pozory sprawiedliwej oceny, i będą podkreślać, że wasze prywatne życie nie ma żadnego związku z publicznymi opiniami przez was głoszonymi, ale wszyscy doskonale wiemy, jakie skutki odniesie taki reportaż. A publiczne uwielbienie, jakim się cieszycie, tak jako osoby prywatne, jak i bohaterowie wojenni, tylko wzmocni ten efekt, zwłaszcza że nie ma sposobu zneutralizowania tej informacji ani udowodnienia Hayesowi kłamstw. Bo będą to wasze słowa przeciwko jego słowom… i starannie zorganizowanemu chórowi, który ma zagłuszyć wszystko, co powiecie. A poza tym oboje spędzaliście tyle czasu razem tak publicznie, jak i prywatnie, i tak blisko współpracowaliście przez ten czas, że plotka będzie wiarygodna, bo okazji wam nie brakowało. Nie da się udowodnić, że takie pomówienie jest nieprawdziwe, bo to nie pomawiający musi przekonać opinię publiczną, że mówi prawdę, a pomawiany, że tamten kłamie.

White Haven jedynie zgrzytnął zębami, zbyt wściekły, by wykrztusić słowo.

Honor zaś siedziała jak sparaliżowana, nie mogąc wyjść z szoku, gdyż ból okazał się chwilowo silniejszy od gniewu. Nimitz zeskoczył na biurko, chcąc być jak najbliżej niej i równocześnie próbując psychicznie złagodzić jej ból, tak jak to wielokrotnie już mu się udawało. Ledwie władował się na jej kolanach, objęła go i podniosła. Gdy wtuliła twarz w jego futro, zaczął mruczeć na granicy słyszalności, ale tym razem nawet on nie był w stanie zmniejszyć jej cierpienia.

Normy moralne i społeczne obowiązujące w Królestwie były znacznie łagodniejsze, by nie rzec normalniejsze, od obowiązujących na Graysonie. A na Manticore jeszcze bardziej tolerancyjne niż na Sphinksie. W normalnych okolicznościach pomysł, że związek między dwoma dorosłymi osobami miałby obchodzić kogokolwiek poza tymi dwoma osobami, wywołałby jedynie śmiech i zdumienie.

W normalnych okolicznościach.

Te nie były normalne. Patronka Harrington musiała jednak brać pod uwagę reakcje opinii publicznej Graysona tak z uwagi na siebie, jak i — pośrednio — z uwagi na swój znany wszystkim wpływ na Protektora Benjamina i jego rozpaczliwe wysiłki utrzymania Marynarki Graysona w gotowości bojowej. Była to bowiem aktualnie jedyna zdolna do walki flota Sojuszu, gdyż Royal Manticoran Navy rozbroiła się w bardzo znacznym stopniu. Jej związek z Paulem nie wywołał na Graysonie poważnego sprzeciwu głownie dlatego, że żadne z nich nie było z nikim w związku małżeńskim.

A White Haven był i to zmieniało sytuację. A pogarszało ją to, iż lady Emily Alexander, hrabina White Haven, była jedną z najbardziej uwielbianych osób publicznych w całym Gwiezdnym Królestwie Manticore.

Niegdyś należała do najpiękniejszych i najbardziej utalentowanych aktorek, po wypadku lotniczym, do którego doszło, nim Honor skończyła trzy standardowe lata, została przykuta do fotela antygrawitacyjnego i na stałe podłączona do aparatury podtrzymującej życie. Ale nie znaczyło to, że była wegetującą kaleką. Obrażenia, jakie odniosła, były natury fizycznej, psychicznie i umysłowo pozostała w pełni sprawna, a wolę zawsze miała silną. Chirurdzy zdołali uratować tyle z jej centrów motorycznych, że zachowała władzę w jednej ręce i mówiła prawie normalnie. Całą resztą, w tym także oddychaniem, kierowała aparatura fotela. Było to niewiele, ale dzięki jej sile woli okazało się wystarczające.

Skoro nie mogła występować na scenie, wzięła się do reżyserowania i pisania scenariuszy oraz poezji. Stała się doskonałym historykiem i nieoficjalnym biografem Domu Winton. A także wielką bohaterką tragiczną i przykładem inspirującym wszystkich — udowadniała, jak wiele można przezwyciężyć dzięki odwadze i samozaparciu. Dodać do tego jeszcze należało romantyczną historię jej małżeństwa z Hamishem Alexandrem. Historię miłości, która przetrwała prawie sześćdziesiąt lat standardowych przykucia do fotela. Większość mężczyzn zakończyłaby podobny związek, zapewniając byłej małżonce środki na dostatnie życie, Hamish natomiast zdecydowanie odrzucił taką możliwość.

Co prawda krążyły dyskretne wieści o równie dyskretnych związkach Hamisha Alexandra z zarejestrowanymi kurtyzanami, ale takie relacje były w pełni akceptowane, a nawet uznawane za terapeutyczne, przynajmniej na Manticore. Mieszkańcy pozostałych dwóch planet systemu nie byli co do tego tacy jednomyślni, i to z rozmaitych powodów, ale również nie wywoływało to ich potępienia czy oburzenia.

Zupełnie inaczej jednak rzecz się miała w przypadku związku z kimś innym, gdyż Hamish i Emily należeli do Drugiego Zreformowanego Kościoła Rzymskokatolickiego, ich małżeństwo więc było monogamiczne i dożywotnie. Oboje przysięgę małżeńską traktowali poważnie, ale przede wszystkim istotne było uczucie żywione przez Hamisha do żony. Tak szczere i głębokie, że nawet najzagorzalszy wróg polityczny czy osobisty nie ośmielał się podawać go w wątpliwość.

Aż do teraz.

Uniosła głowę, spojrzała na Williama i dopiero w tym momencie w pełni zrozumiała targające nim emocje. Bo od początku tego spotkania William Alexander próbował zorientować się, czy wersja Hayesa była całkowitym kłamstwem, czy też może kryła się w niej częściowa albo też cała prawda.

A mogła być prawdziwa.

A raczej powinna być prawdziwa. Gdyby tylko miała dość odwagi, by powiedzieć Hamishowi, co czuje, zostaliby kochankami. Nie wiedziała, czy można byłoby to uznać za zdradę lady Emily, i nie obchodziło jej to. Nie miała natomiast zamiaru naruszać spokoju domu, którego tamta od wypadku nigdy nie opuściła, dlatego cały czas wynajdywała powody uniemożliwiające przyjęcie zaproszenia do White Haven. Tam Hamish należał do Emily, a ona byłaby intruzem naruszającym samą swą obecnością domowy mir. Poza tym jak długo jej nie poznała, mogła udawać, że nigdy nic przeciwko niej nie zrobiła.

Bo obiektywnie rzecz oceniając, nie zrobiła, to właśnie była największa złośliwość losu. Ci, którzy zatrudnili Hayesa, albo dostarczyli mu fałszywe informacje, albo namówili do kłamstwa. Kierownik działu plotek Landing Tattler nie miałby przed tym oporów. Natomiast tak ona, jak i Hamish chcieliby, aby to była prawda. Żadne nie przyznało się do tego drugiemu, a teraz oto będą wysłuchiwać oskarżeń o popełnienie czegoś, co bardzo pragnęliby zrobić, a czego nigdy nie zrobili. Oskarżenia będą przez to jeszcze boleśniejsze.

Wiedziała, że cała ta sprawa jest absurdalna i w ogóle nie powinien z niej wyniknąć skandal. I wiedziała też, że w związku z pomnikowymi zgoła wizerunkami, jakie cała ich trójka miała w oczach opinii publicznej, trudno było wymyślić coś, co skuteczniej zszargałoby te wizerunki. A najbardziej wstrząśnie to właśnie tymi, którzy mieli taki sam kodeks moralny i poglądy polityczne jak ona sama, gdyż poczują się przez nią zdradzeni. A na Graysonie może to mieć jeszcze gorsze skutki…

Poczuła rosnący gniew, który wyłaniał się spod fali bólu…

Kolejnym absurdem, który nastąpi, będzie to, że choć ich osobiste życie, nie powinno mieć nic wspólnego z osiągnięciami zawodowymi, oskarżenie to uprzedzi ludzi do przedstawianych przez nich argumentów w kwestiach budżetu i cięć we flocie. Było to nielogiczne, ale taka też jest ludzka natura. I to właśnie był cel ataku, choć nie główny — głównym było odwrócenie uwagi publicznej od sprawy budżetu i zagrożeń, jakie niósł głupi pomysł Janaceka, a skoncentrowanie jej na wadach dwóch osób, które dotąd były najskuteczniejszymi krytykami podobnych głupich posunięć. Teraz ich skuteczność zostanie bardzo ograniczona, gdyż przede wszystkim będą musiały bronić się przed sensacyjnymi zarzutami.

A skoro rządowi uda się ich zdyskredytować w tej sprawie, będzie w stanie zrobić to w każdej innej…

— Kto wynajął Hayesa? — spytała spokojnym, zimnym głosem.

— Czy to ważne? — zdziwił się William.

— Tak — odparła równie spokojnie, choć znacznie zimniej. — To ważne.

Temu stwierdzeniu zawtórował cichy warkot Nimitza.

— Nie mam pewności — przyznał Willie. — A nawet gdybym miał, nie powiedziałbym ci.

— Mogę się sama dowiedzieć — oznajmiła rzeczowo. — Dowiedziałam się, kto wynajął mordercę Paula, a wtedy miałam i mniej pieniędzy, i mniej doświadczenia. Mogę i znajdę ścierwo odpowiedzialne za to.

— I co ci to da? — spytał ostro William. — Uzyskasz wiadomość, ale nie dowód. Co z nimi zrobisz? Hayesa na pojedynek nie wyzwiesz, bo prawo ci tego zabrania. Poza tym w ten sposób jedynie potwierdziłabyś, że mówi prawdę. Pojedynek z Youngiem omal nie zniszczył ci kariery; jeśli wyzwiesz tego, kto za tym stoi, będzie gorzej. Wtedy ludzie przyznali ci rację, teraz nikt nie będzie znał prawdziwego powodu zabicia tego kogoś, a w to, co powiesz, nie uwierzą. Pamiętaj, że jeśli się kogoś obrzuca gównem, część przylgnie na zawsze — na tym opierają się wszelkie pomówienia tego typu. Będziesz skończona jako polityk. Druga możliwość też nie wchodzi w grę — nie możesz nikogo wynająć, żeby zabił czy to Hayesa, czy jego mocodawcę, bo to zbyt niebezpieczne. Jeśli Hayes miałby jakikolwiek wypadek, śledztwo będzie naprawdę drobiazgowe, a policję, jak wiesz, mamy naprawdę dobrą. Prędzej czy później odkryje prawdę, a jeśli wyszłoby na jaw, że ty czy ktoś z twoich zaufanych współpracowników, dajmy na to, pułkownik LaFollet, miał coś wspólnego z wynajęciem zabójcy, wszyscy uwierzą, że oskarżenie było prawdziwe. Będziesz skończona jako polityk, oficer i człowiek.

— On ma rację — Hamish Alexander zgrzytnął zębami.

Honor zmusiła się, by na niego spojrzeć, i napotkała jego wzrok. Zrozumiała, że wie. Wie to, co od lat podejrzewał — że ona jest świadoma jego uczuć do niej i że czuje to samo.

— Ma rację — powtórzył. — Żadne z nas nie może zrobić niczego, co nadałoby tej plotce jakiekolwiek pozory prawdopodobieństwa. Zwłaszcza że jest wyssana z palca.

Ostatnie zdanie skierowane było do Williama. Ten przyglądał mu się przez chwilę uważnie, po czym powiedział cicho:

— Wierzę ci. Problem w tym, jak to udowodnić.

— Co proszę?! — warknął White Haven.

— Wiem, wiem! — William Alexander pokiwał głową z miną prawie równie rozzłoszczoną co brat. — Nie powinieneś być zmuszony udowadniać czegokolwiek. Żadne z was nie powinno, ale oboje dobrze wiecie, jak to działa i że nie ma sposobu udowodnienia, iż pomówienie jest fałszywe, zwłaszcza gdy pozory świadczą o czym innym.

A w waszym przypadku świadczą, bo pracowaliście razem. Wszyscy tak zdecydowaliśmy, żeby wykorzystać waszą sławę zdobytą na wojnie i zamienić ją w kapitał polityczny. Dlatego skupiliśmy na was publiczną uwagę, tworząc z was zespół. I udało się: wyborcy tak o was myślą. Dlatego tym łatwiej uwierzą tej plotce. Zwłaszcza jeśli ktoś będzie stale powtarzał, ileż to czasu spędzaliście zupełnie sami.

— Jak to zupełnie sami?! — zdziwiła się Honor. — Jestem patronką, Willie. Nawet gdybym tego nie chciała, wszędzie towarzyszy mi dwóch członków osobistej ochrony. Jakie „sami”?

— Honor, to rozpaczliwiec, i to nieudany — westchnął współczująco William. — Po pierwsze, nie zawsze dwóch, czasami jeden. Po drugie, jeżeli jesteś z kimś znajomym, obstawa nie znajduje się w tym samym pomieszczeniu, tylko pilnuje drzwi doń prowadzących. Po trzecie, gdybyś naprawdę chciała, to możesz im się urwać. A po czwarte i najważniejsze: jeśli ich poprosisz, to będą dla ciebie zabijać, a co dopiero kłamać. Wszyscy o tym wiedzą.

Honor posłała mu wrogie spojrzenie, ale potem ramiona jej opadły — Willie miał rację i była tego świadoma, jeszcze nim się odezwała. To rzeczywiście była rozpaczliwa próba.

— Co więc możemy zrobić? — spytała gorzko. — Naprawdę będą w stanie bezkarnie zmienić całą walkę polityczną o przyszłość Królestwa w pyskówkę o wymyślonej zdradzie małżeńskiej?

— Nie całą, ale tak naprawdę nie o to pytasz. Chodzi o budżet i o redukcję floty, a wy stanowicie w tej kwestii naszą najsilniejszą broń. Odpowiedź brzmi tak: w ten sposób są w stanie bardzo poważnie zmniejszyć waszą skuteczność. Choć to głupie i wredne. Osiągną swój cel i zaszkodzą wam, a jestem pewien, że mają nadzieję na bardziej długotrwały efekt niż samo przepchnięcie budżetu. Z ich punktu widzenia broń jest wręcz idealna: im bardziej bowiem gorąco będziecie zaprzeczać, im bardziej gorąco wasi przyjaciele będą zaprzeczać, tym bardziej określony procent społeczeństwa będzie wierzył, że to prawda. Zasada jest stara i sprawdzona: każde kłamstwo powtórzone odpowiednią ilość razy zyskuje u ludzi na wiarygodności. Zwłaszcza jeśli to kłamstwo rozpowszechniają władze lub kręgi do niej zbliżone.

Honor przyglądała mu się długą chwilę bez słowa, nim przeniosła wzrok na Hamisha.

Jego uczucia były zbyt bolesne, toteż równocześnie z Nimitzem zablokowała je. Zablokowała wszystko oprócz miłości i troski Nimitza… i jego wściekłości, że nie może zniszczyć tego wroga dla niej. Oderwała spojrzenie od Hamisha i spytała cicho Williama:

— Co więc możemy zrobić?

— Nie wiem, Honor — odparł równie cicho. — Nie mam pojęcia.

ROZDZIAŁ VII

Jak myślisz, o co im tak naprawdę chodzi, Anno?

— Sir? — Komandor porucznik Anna Zahn z Marynarki Sidemore, oficer taktyczny HMS LaFroye, omal nie podskoczyła, słysząc pytanie.

Kapitan Ackenheil nie był służbistą, a można by nawet rzec, że był przeciwnikiem formalizmu. Obowiązywał więc zakaz oznajmiania, że pojawił się na mostku. Dlatego też nie miała pojęcia o jego obecności.

— Pytałem, co myślisz o ich prawdziwych intencjach — powtórzył, wskazując na ekran jej stanowiska ustawiony w tryb astronawigacyjny i ukazujący mapę najbliższego sektora.

Ponad dziesięć systemów otoczonych było pulsującymi czerwonymi pierścieniami.

— Nie wiem, sir — odparła Zahn po chwili.

Należała do nielicznej grupy oficerów Marynarki Sidemore mających w miarę wysokie przydziały służbowe na okrętach Royal Manticoran Navy. Powodem nie była żadna dyskryminacja lub uprzedzenia, tylko fakt, iż w Marynarce Sidemore było w ogóle niewielu oficerów, jako że powstała ona ledwie osiem standardowych lat temu. Znaczyło to również, że według standardów RMN Zahn była niewiarygodnie młoda i niedoświadczona jak na posiadany stopień. Była też utalentowana i kompetentna, czemu zawdzięczała przydział na flagową jednostkę 237. Dywizjonu Krążowników jako oficer taktyczny. Wiedziała, że nie znalazłaby się tu, gdyby oficerowie RMN nie uważali, że da sobie radę, ale sama nadal nie bardzo w to wierzyła. Od dnia powstania Marynarki Sidemore Royal Manticoran Navy przyjęła politykę jak najczęstszego przydzielania jej oficerów na swoje okręty, by zaznajomili się z doktryną i procedurami. Był to najszybszy i najlepszy sposób nabrania doświadczenia tak przez nich, jak i przez całą Marynarkę Sidemore. Nie znaczyło to jednak, że przydzielano oficerów o wątpliwych kwalifikacjach na tak ważne stanowiska jak oficer taktyczny ciężkiego krążownika.

Zahn nadal nie mogła uwierzyć w swoje siły. A być może nie tylko ona — może większość oficerów floty Sidemore tak nie całkiem mogła uwierzyć, że ktoś może ją poważnie traktować, skoro była taka młoda i taka słaba. Co prawda za resztę korpusu oficerskiego Zahn wolała się nie wypowiadać, ale podejrzewała, że podobnie jak ona, inni czują się ciągle jak nowe dziecko w klasie. Cóż bowiem znaczyło jej siedem lat służby w porównaniu z doświadczeniem takiego choćby kapitana Ackenheila, nie dość, że trzy razy od niej starszego, to na dodatek odznaczonego weterana wojennego. Dlatego też nawet zapytana, nieco niechętnie i niepewnie wyrażała swoją opinię. Teraz znalazła się w szczególnie niezręcznej sytuacji, gdyż jako oficer wachtowy powinna pilnować tego, co się dzieje wokół okrętu, a nie analizować raporty, do których oficjalnie nie miała dostępu. To że LaFroye był w systemie Marsh i siedział na standardowej orbicie parkingowej z wyłączonym napędem i szkieletową obsadą mostka, nie było wytłumaczeniem. Co prawda przekazała ster oficerowi astronawigacyjnemu porucznikowi Turnerowi (starszemu od niej o jedenaście lat standardowych i mającemu o dziewięć lat dłuższe doświadczenie we flocie), więc nie zaniedbała swoich obowiązków, ale…

Ackenheil omal się nie uśmiechnął — podejrzanie zadrgały mu usta i to wystarczyło, by się zarumieniła. Nienawidziła siebie, gdy się czerwieniła, bo wtedy jeszcze bardziej przypominała uczennicę udającą oficera.

Jason Ackenheil z dużym trudem zachowywał powagę, widząc, jak policzki komandor porucznik przybierają różową barwę. Tak bardzo chciała robić wszystko jak najlepiej i była tak przekonana, że Królewska Marynarka okazała jej specjalne względy, że z pewnością źle zrozumiałaby jego uśmiech. To, że była naprawdę utalentowana i miała jeden z najlepszych zmysłów taktycznych, z jakim się spotkał, jakoś do niej samej nie docierało.

Zapewne zresztą nie była to tylko jej wina. RMN rzeczywiście starała się przydzielać jak najwięcej oficerów Marynarki Sidemore na odpowiedzialne stanowiska na swych okrętach bazujących w tym systemie. A żaden z nich nie miał odpowiedniego doświadczenia, przynajmniej według standardów Royal Manticoran Navy. Nie było jednakże innego wyjścia, chyba że wszyscy oficerowie Marynarki Sidemore wyżej porucznika zostaliby oddelegowani z RMN, co byłoby jeszcze gorszym rozwiązaniem. Pozostało więc awansować tubylców w przyspieszonym tempie i mieć nadzieję, że efekt okaże się podobny jak w Marynarce Graysona. We flocie Sidemore znajdowało się naturalnie sporo „wypożyczonych” z Królewskiej Marynarki oficerów, ale równocześnie tworzył się jej własny korpus oficerski. Dzięki tej polityce skutecznie przyśpieszano nabieranie doświadczenia przez kadrę oficerską Marynarki Sidemore.

Wszyscy o tym wiedzieli, dlatego Ackenheil liczył się z tym, że Zahn nie będzie w pełni przygotowana do służby na stanowisku oficera taktycznego, gdy dowiedział się o jej przydziale na swój okręt. Okazało się, że przyjął błędne założenie, o czym przekonał się już w trakcie pierwszego tygodnia jej pobytu na okręcie. A było to ponad sześć standardowych miesięcy temu. Przez ten czas to pierwsze wrażenie się umocniło, co nie zmieniało faktu, że nadal czuł się czasami jak dobry wujek, nie jak kapitan okrętu. Wszystko przez to, że była taka młoda — przyzwyczaił się do starszych od niej poruczników i czasami trudno było mu to ukryć, niezależnie od jej kompetencji. Co raczej nie wzbudzało w niej poczucia, że uczciwie zasłużyła na tę funkcję.

Poza tym był szczerze ciekaw jej opinii w tej konkretnej sprawie. Mimo młodego wieku bowiem jej zdolności analityczne zasługiwały prawie na taki sam szacunek jak umiejętności taktyczne. Podszedł do jej stanowiska i powiedział cicho:

— Tak naprawdę nikt tego nie wie. A już na pewno nikt z naszego wywiadu. I choć to przykre, przyznaję uczciwie, że ja też nie. Dlatego ciekawi mnie twoja opinia i hipotezy, do jakich doszłaś. Na pewno nie pójdzie ci gorzej z odczytywaniem ich myśli niż nam wszystkim.

Zahn odprężyła się nieco, spojrzała na ekran i zmarszczyła z namysłem brwi.

— Sądzę, sir, że nie można wykluczyć, że jest to rzeczywiście operacja antypiracka na dużą skalę — powiedziała powoli.

I umilkła.

— Ale nie uważasz, żeby tak było — zachęcił ją Ackenheil, gdy cisza zaczęła się przedłużać.

— Nie, sir. I sądzę, że nikt tak nie uważa, prawda?

— Raczej nie.

Okazało się, że od ostatniego razu, gdy sam to sprawdzał, wydarzyły się jeszcze dwa incydenty. Z jednej strony był wdzięczny Imperialnej Marynarce, że tak ostro zabrała się za piratów wokół, jak i w samym sektorze patrolowanym przez Royal Manticoran Navy. Nieraz żałował, że nie może być w kilku miejscach równocześnie, bo choć żaden mający resztki instynktu samozachowawczego pirat nie zbliżał się do systemu Marsh, odkąd Honor Harrington rozprawiła się z Warnecke’em, nie oznaczało to, że także w okolicy przestali się pojawiać. A na stacji Sidemore zawsze było zbyt mało okrętów, by mogły patrolować sensowny kawałek Konfederacji. Obserwując więc stały spadek liczby ataków pirackich zarówno na planety, jak i na statki będący efektem działań okrętów imperialnych, czuł ulgę.

Z drugiej jednak strony sytuacja była niepokojąca. Choć bowiem Imperium w żaden sposób nie zareagowało oficjalnie na ogłoszenie przez Admiralicję decyzji o utworzeniu bazy w systemie Marsh, żaden z kilku imperialnych oficerów, z którymi miał okazję rozmawiać, nawet nie próbował ukryć niechęci wywołanej tym posunięciem. Uważali, że Królestwo Manticore kolejny raz wtyka nos w nie swoje sprawy i wchodzi w rejon uznawany przez nich za imperialną strefę wpływów. Oficjalne stanowisko Imperium co prawda ograniczyło się do stwierdzenia, że wszystko, co prowadzi do zredukowania bezprawia na obszarze Konfederacji, jest mile widziane, ale wszyscy wiedzieli, że to kłamstwo powtarzane przez ostatnich dziewięć lat standardowych.

Podczas tych dziewięciu lat Imperialna Marynarka ograniczyła swoją obecność w okolicy systemu Marsh do kurtuazyjnych wizyt flotylli niszczycieli lub — rzadziej — eskadry lekkich krążowników. Parokrotnie system odwiedziły pojedyncze ciężkie krążowniki, by przypomnieć, że Imperium także ma tu swoje interesy i pilnuje ich. Nie pojawiały się jednak siły, których wizytę można by uznać za prowokacyjne wyzwanie.

Stan ten uległ zmianie w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Okręty Imperium pojawiły się ledwie trzy razy i poza jednym ciężkim krążownikiem nowej klasy Verfechter były to niszczyciele, ale wszędzie w okolicy nagle zaroiło się od patroli poszukujących aktywnie piratów i niszczących ich, ledwie tylko udało się ich odnaleźć. A na dodatek patrole te nie były przeprowadzane przez niszczyciele czy lekkie krążowniki.

Pochylił się nad Zahn, by odczytać informacje umieszczone przy dwóch systemach, w których miały miejsce najnowsze incydenty.

— Eskadra krążowników liniowych w Sandhill? — spytał, nie kryjąc zaskoczenia.

— Zgadza się, sir. A w systemie Tyler, na pograniczu sektora Posnan, eskadra ciężkich krążowników.

— Nie wiedziałem, że Imperialna Marynarka ma aż tyle krążowników na stanie — parsknął Ackenheil, nie kryjąc ironii. Jedynie w trzech akcjach przechwycenia statków pirackich brały udział same niszczyciele. We wszystkich pozostałych krążowniki różnych klas, w tym także liniowe. — Wyrastają jak grzyby po deszczu, sir. Gdzie nie spojrzeć, wszędzie ich pełno — zgodziła się Zahn, odruchowo masując koniuszek lewego ucha, co było u niej charakterystycznym objawem intensywnego myślenia. — I co ci to sugeruje? — ponaglił delikatnie. — Co najmniej bardzo poważną zmianę w dyslokacji sił, sir. Zapominamy, że wiemy tylko o tych okrętach, które znalazły piratów. Założę się, że co najmniej drugie tyle patroluje ten rejon jak dotąd bezskutecznie, toteż nikt, także i my, nie wie o ich obecności.

— Prawda — mruknął Ackenheil.

— Nie istnieje żaden operacyjny powód, dla którego Imperium miałoby wysyłać takie siły tylko po to, by zniszczyć piratów w tym rejonie, tym bardziej że ich aktywność ostatnio nie wzrosła w sposób gwałtowny. Nie wzrosły też straty floty handlowej Imperium, a więc powód propagandowy także nie wchodzi w grę — dodała Zahn. — A przynajmniej nam nic o tym nie wiadomo; sprawdziłam raporty wywiadu. Poza tym nawet gdyby te kwestie jednak grały rolę, po co im krążowniki liniowe.

— Bo je mają, więc nic nie stoi na przeszkodzie, by ich użyć — odparł Ackenheil. — W końcu muszą gdzieś szkolić załogi w warunkach bojowych, a wojen raczej nie toczą. To zresztą był jeden z powodów, dla których Królewska Marynarka tak często przed wojną zmieniała okręty patrolujące Konfederację: by jak najwięcej dowódców i załóg przeszło ten ostateczny kurs taktyki.

— To miałoby sens, gdyby radykalnie nie odbiegało od dotychczasowych zasad operacyjnych, sir. Poprosiłam Tima, żeby mi sprawdził parę rzeczy… — Zahn urwała i spojrzała pytająco na kapitana.

Jej mąż był cywilnym analitykiem zatrudnionym w dziale archiwalno-operacyjnym floty stacji Sidemore. Kierujący działem komodor Tharwan miał o nim dobrą opinię, o czym Ackenheil wiedział. Dlatego skinął głową, nie ukrywając zaciekawienia.

— Z tego, co znalazł w bazie danych archiwum wywiadu, wynika, że Imperialna Marynarka nigdy dotąd nie wysłała do akcji antypirackich większych sił niż dywizjon krążowników liniowych, a i to działo się, gdy w Konfederacji operowało zgrupowanie piratów czy korsarzy tak silne, że przeprowadzali ataki całymi eskadrami. Nic podobnego nie wydarzyło się w rejonie, w którym teraz działają znacznie większe siły Imperialnej Marynarki, sir.

— Skoro więc działają w nietypowy sposób, używając większych sił, mimo iż poziom zagrożenia pozostał taki sam, to wracając do mojego pierwszego pytania, jak myślisz: o co im naprawdę chodzi?

Zahn przez długą chwilę wpatrywała się bez słowa w ekran, choć Ackenheil wątpił, by go w ogóle widziała. Nieomal dało się wyczuć jej skupienie i intensywność, z jaką analizowała różne możliwości. Czy chodziło o wyciągnięcie wniosków z danych, jakie miała, czy też zastanawiała się, czy powiedzieć mu, co myśli, nie był w stanie odgadnąć, ale zmusił się, by cierpliwie poczekać, aż Zahn się odwróci i spojrzy na niego.

— Uważam, że chcą, abyśmy wiedzieli, że przerzucają do Konfederacji coraz większe siły, sir — powiedziała wreszcie cicho. — I chcą, żebyśmy wiedzieli, że rozpoczęli aktywne działania na dużą skalę. Chwilowo przeciwko piratom… dokładnie na granicy naszej strefy patrolowej.

— A chcą, żebyśmy to wiedzieli, bo?… — Ackenheil uniósł prawą brew pytająco.

Zahn odetchnęła głęboko i wypaliła:

— To tylko przeczucie, sir, nie mam na to śladu dowodu, ale sądzę, że Imperium zdecydowało, że czas rozstrzygnąć problem Konfederacji na swoją korzyść.

Druga brew kapitana dołączyła do pierwszej. Nie był to znak odrzucenia teorii podwładnej, lecz wyraz zdziwienia, że ktoś o tak niewielkim doświadczeniu doszedł do tego wniosku. Pokrywał się on zresztą z jego własnymi przemyśleniami.

— Dlaczego tak uważasz i dlaczego Imperium zdecydowało się na to akurat teraz? — spytał.

— Sądzę, że spory wpływ na mój wniosek ma fakt, iż pochodzę z Sidemore — przyznała, odwracając głowę ku ekranowi. — Co prawda nie znajdowaliśmy się nigdy na drodze Imperium, ale dopóki nie przybyła księżna Harrington i nie uwolniła nas z łap tego rzeźnika i jego bandy, Imperium było jedyną realną siłą w okolicy. Odruchowo wszyscy się zastanawiali, kiedy zaanektuje Konfederację lub jej część, bo w to, że tak zrobi, nikt nie wątpił. To nie chodzi o bezpośrednie zagrożenie, bo nie mieliśmy nigdy niczego, czego Imperium by chciało, ale nawet leżąc na takim odludziu, słyszeliśmy dość, by wiedzieć, że miało ochotę na przyłączenie Konfederacji kawałek po kawałku, odkąd powstało.

— Trudno się z tym nie zgodzić — przyznał po namyśle Ackenheil, przypominając sobie raporty wywiadowcze, które studiował przed odlotem, i te, które dotarły doń potem.

Oficjalnie nikt nawet się nie zająknął, że możliwy jest atak ze strony Imperium, ale istniało duże prawdopodobieństwo takiego rozwoju wydarzeń i dało się to odczytać między wierszami. Imperium chciało podbić i przyłączyć Konfederację, to było wiadome od dawna, a Zahn jako urodzona i wychowana nad samą granicą zwracała baczniejszą uwagę na niuanse i znacznie lepiej je rozumiała niż najlepszy nawet analityk wywiadu Królewskiej Marynarki. A ostatnio trudno było znaleźć znośnych, co dopiero dobrych, w jego szeregach…

— Natomiast jeśli chodzi o to, dlaczego ktoś, prawdopodobnie Imperator, uznał, że właśnie teraz jest najlepszy ku temu czas, to przychodzi mi na myśl kilka czynników, sir — dodała. — Najważniejszy to zwycięstwo Sojuszu nad Ludową Republiką. Władze Imperium doszły do wniosku, że nie muszą się już bać ataku ze strony Haven, więc nie potrzebują bufora, jakim jest Królestwo Manticore. A skoro tak, to nie muszą już być neutralni na naszą korzyść. Poza tym…

Umilkła nagle i milczała naprawdę długo. Ackenheil już miał ją ponaglić, gdy zrozumiał, co chciała powiedzieć. Drugim powodem była faktyczna bezbronność Królewskiej Marynarki wobec ewentualnego poważnego przeciwnika i rządy premiera, który nie rozpoznałby zasady takiej jak honor czy dane słowo, gdyby ta go w tyłek ugryzła. Oraz ministra spraw zagranicznych o plastelinowym kręgosłupie na dokładkę. Królestwo samo stworzyło idealną okazję, ale tego akurat młody oficer z Sidemore nie bardzo mógł powiedzieć swemu kapitanowi z Royal Manticoran Navy. Zwłaszcza przy świadkach.

— Rozumiem — powiedział Ackenheil. — Chciałbym znaleźć powody, by się z tobą nie zgodzić, ale niestety nie ma takowych.

Zahn spojrzała na niego zaskoczona.

— Wywiad nie poskładał tych elementów tak dobrze jak ty — dodał i wzruszył ramionami. — Sądzę, że w końcu im się to uda.

— A co my z tym zrobimy, sir? — spytała cicho.

— Nie wiem — przyznał i ugryzł się w język.

Potem potrząsnął głową i z lekkim uśmiechem na twarzy odszedł.

Zahn patrzyła, jak się oddala, i tak jak on przed chwilą zrozumiał, czego nie dopowiedziała, tak ona pojęła, czego nie powiedział kapitan. Wszyscy zdawali sobie sprawę, jaka byłaby reakcja rządu Cromarty’ego na próbę rozszerzenia Imperium kosztem Konfederacji.

Nikt natomiast nie miał pojęcia, jaka może być reakcja rządu High Ridge’a… i nikt nie spodziewał się też, by była ona słuszna lub rozsądna.

ROZDZIAŁ VIII

Lady Catherine Montaigne, hrabina Tor, maszerowała po salonie ze swą zwykłą energią i bez śladu zwykłej pogody ducha.

— Żeby ich najjaśniejsza cholera! Żeby ich wszystkich co do jednego zaraza wydusiła i żeby zdychali ciężko i powoli! — warknęła z uczuciem do jedynej obecnej poza nią w pomieszczeniu osoby.

Był to masywnie zbudowany, krępy mężczyzna siedzący bez ruchu w swoim ulubionym fotelu. Fizycznie stanowił prawie dokładne jej przeciwieństwo. Był o dobre piętnaście centymetrów niższy, a ponieważ Catherine była smukła, by nie rzec chuda, wyglądała na jeszcze wyższą. Miała złociste włosy i błękitne oczy, on zaś czarne i to, i to. Potrafił długo pozostawać bez ruchu niczym głaz z rodzinnych gór na Gryphonie, a ona nie umiała usiedzieć na miejscu. Mówiła szybko, przeskakując z tematu na temat, pozornie bez sensu, i klęła, aż powietrze jęczało. On mówił mało i zawsze w nienagannie logiczny sposób. No i ona nosiła jeden z najstarszych w Królestwie tytułów, on zaś był góralem z Gryphona, czyli cechował się wrodzoną wrogością do wszystkiego co arystokratyczne.

A poza tym byli kochankami.

I nie tylko.

— Tylko mi nie mów, że ich taktyka cię zaskoczyła — zadudnił głębokim basem, w którym wyraźnie słychać było obrzydzenie. — Przeciwko komuś takiemu jak Harrington wszystkie chwyty są dozwolone. Prawdopodobnie jest to jedyna osoba, której nienawidzą bardziej od ciebie!

— Spodziewałam się mimo wszystko czegoś mniej wstrętnego. Nawet po tej bandzie impotentów umysłowych. Nie, nie jestem zaskoczona. Jestem wkurwiona! I to tak, że mam ochotę dorwać High Ridge’a i wykastrować go tępą łyżeczką. Na początek.

— Jeśli znajdziesz sposób, jak go dorwać, służę pomocą: przytrzymam go. A tymczasem Honor i White Haven muszą sobie radzić bez nas. Mają dość sojuszników, których bezpiecznie mogą wezwać na pomoc.

— Chcesz powiedzieć, że nasza reputacja nie jest na tyle świetlana, by im pomogła, co? I co nam to dało? Cholera, nawet mimo tych danych zdobytych przez ciebie gówno zdziałaliśmy. Kilka płotek i żadnej afery. Jeremy będzie zawiedziony. Może nawet bardziej niż ja, a ja naprawdę nie lubię przegrywać.

— A co, myślałaś, że nie będą bronić własnej dupy? — zdziwił się Anton.

— Spodziewałam się, że przygwoździmy więcej skurwysynów.

— Wyroki skazujące dostało ponad siedemdziesiąt procent tych, na których były dowody. Biorąc pod uwagę pechowe zgranie czasowe, to i tak więcej, niż się spodziewałem.

— Tak, gdybyśmy przelecieli prosto przez wormhola, tak jak chciałeś, nie byłoby tego problemu — przyznała gorzko.

— Rozmawialiśmy już o tym wystarczająco często. — Zilwicki nie stracił spokoju. — Nie mogliśmy przewidzieć zamachu i śmierci Cromartego. Gdyby nie to, zwłoka nie miałaby żadnego wpływu, a miałaś rację, że Jeremy’ego X trzeba było wywieźć z Ziemi. Niesłusznie obwiniasz się o te trzy tygodnie poślizgu.

— Wiem — zatrzymała się pod oknem i długą chwilę spoglądała przez nie.

Potem zaczerpnęła głęboko powietrza, wyprostowała się i odwróciła.

— Wiem — powtórzyła energiczniej. — I masz rację: biorąc pod uwagę, że gdy dotarliśmy na Manticore, premierem był knur nieskrobany High Ridge, i tak doskonale nam poszło. Nawet Isaac to przyznaje.

Zilwicki przytaknął bez słowa.

Ku jego sporemu zaskoczeniu Isaac Douglas zdawał się na stałe dołączyć do Cathy. Zamiast towarzyszyć Jeremiemu, pozostał z nią jako kombinacja służącego i ochroniarza. Był też jej łącznikiem z Baletem uznawanym w Królestwie Manticore za organizację terrorystyczną.

Był też ukochanym wujkiem, opiekunem i obstawą Berry oraz Larsa, których Zilwicki formalnie adoptował.

— Naturalnie nie powiedział mi tego, ale założę się, że powiedziałby, gdyby uważał, że daliśmy dupy — dodała z uśmiechem hrabina Tor. — Zakładam więc, że jest zadowolony na tyle, na ile można w tej sytuacji. I nie wątpię, że ani dla niego, ani dla Jeremy’ego sprawa nie jest zamknięta. Zwłaszcza że wiedzą, kto jeszcze był na liście, a o kim ani słowo publicznie nie padło. I skrzywiła się z odrazą.

— Zapominasz o aktach North Hollowa — przypomniał jej Anton. — Co się zaś tyczy Baletu, wiem, że nie lubisz zabijania, ale wątpię, byś cierpiała na bezsenność, gdy tych nie skazanych spotka nagły a niespodziewany koniec. Ja nie stracę przez to ani minuty snu.

— Ja też nie. Ale mimo że nienawidzę handlarzy niewolników i wszystkich, którzy na tym procederze zarabiają, jakoś nie lubię, kiedy zostają ukarani bez sprawiedliwego procesu — uśmiechnęła się krzywo. — Po tylu latach zadawania się z terrorystami powinnam wyzbyć się takich głupich przesądów.

— Nie przesądów, tylko przerostu zasad moralnych. Choć tak w ogóle to dobrze jest mieć jakieś zasady.

— Może. Ale za długo w tym siedzę, by nie wiedzieć, że gdyby nie metody stosowane przez Balet, mało które ścierwo spotkałaby sprawiedliwa kara. Zwłaszcza w Lidze Solarnej czy Konfederacji. Pomagałam też Baletowi dorwać niektórych, o których wiesz… I tak mi się wydaje, że część mojego obecnego niezadowolenia wynika z te-go, że wiem, co zacznie się dziać niedługo tutaj, na moim własnym podwórku. Niezła hipokryzja, prawda? Daleko od domu jakoś mi to nie przeszkadzało.

— To nie hipokryzja, tylko ludzka natura. Jeremy zresztą zdaje sobie z tego sprawę.

— I co z tego?

— A to, że wątpię, by uciekł się do czegoś tak drastycznego, jak się obawiasz. Co prawda jest bezwzględny w wymierzaniu sprawiedliwości, ale oprócz tego, że jest twoim przyjacielem, jest także człowiekiem inteligentnym. Mimo że nie udało się nam dostać wszystkich będących na liście, Królestwo Manticore i tak okazało się wzorem cnót i sprawiedliwości w zwalczaniu niewolnictwa genetycznego w porównaniu z innymi państwami. Jeśli urządzi tu otwarty sezon łowiecki, może więcej stracić, niż zyskać, zwłaszcza gdy ty i ja będziemy pilnowali, żeby na szym domowym świniom nie żyło się zbyt bezpiecznie. Ma dość roboty w Lidze czy w Konfederacji na lata, biorąc pod uwagę, ilu obywateli tych państw znajduje się na liście.

— Możesz mieć rację… — przyznała po namyśle. — Ale wątpię, byś ją miał, gdyby nie posiadał tej listy. I wcale nie jestem pewna, co jeszcze możemy zrobić z domowym chlewem. High Ridge i Macintosh, swołocz jedna, zdołali całkiem skutecznie wmieść śmieci pod dywan.

— Nie zapominaj o New Kiev. — W głosie Antona pierwszy raz zadźwięczał gniew. — Nie zdołaliby tego zrobić, gdyby im nie pozwoliła, obojętnie co inni na ten temat myślą. Czekaj, daj dokończyć. Nie twierdzę, że brała w czymkolwiek aktywny udział, chodzi mi o to, że znając prawdę, nie zrobiła absolutnie nic. Tylko dlatego, by nie pozwolić Alexandrowi na utworzenie nowego rządu, bo tym zakończyłoby się niezależne dochodzenie. Znaczy się stołek i koryto okazały się ważniejsze od pryncypiów moralnych i takiego drobiazgu jak handel niewolnikami genetycznymi.

— Masz rację — mruknęła posępnie.

I wznowiła wędrówkę po pokoju.

— Wiem, że ludzie uważają, że tam, gdzie w grę wchodzi niewolnictwo genetyczne, cierpię na widzenie tunelowe. To znaczy tak sądzą ci, którzy nie są pewni, że to monomania — przyznała po chwili. — Może zresztą mają rację… Ale uważam, że jeśli kogoś to nie obraża, to po prostu nie zasługuje on na miano człowieka. Jak można pieprzyć o obronie praw jednostki, ochronie prawnej, sprawiedliwości społecznej czy równości ekonomicznej, których Marisa Turner ma pełną gębę, równocześnie przymykając oczy na los zgotowany ludziom o specjalnie spreparowanych cechach genetycznych, z którymi od początku postępuje się, łamiąc te wszystkie szlachetne zasady. — Oczy jej lśniły, a na policzki wystąpił rumieniec, bo to, co mówiła, nie było retoryką, lecz słowami płyną cymi prosto z serca.

Zilwicki rozsiadł się wygodniej i przyjrzał się jej z zadowoleniem.

— Można więc powiedzieć, że nie uważasz New Kiev za idealnego przywódcę Partii Liberalnej? — spytał uprzejmie.

Najpierw prychnęła pogardliwie, dopiero potem odpowiedziała:

— Gdybym miała wcześniej jakieś wątpliwości, to zniknęłyby one w chwili, w której zgodziła się pójść do łóżka z High Ridge’em. Jakich korzyści by to nie przyniosło na krótką metę, ostateczne konsekwencje będą katastrofalne. Dla niej i dla partii.

— Czyli zgadzasz się, że prędzej czy później rząd High Ridge’a się rozleci?

— Jeśli sam się nie rozleci, to zrobi coś tak głupiego, że wyleci w całości. Co to jest: zabawa w dziesięć pytań?! Wiem, że lepiej ode mnie znasz się na polityce międzyplanetarnej, chyba że chodzi o kwestie związane z niewolnictwem genetycznym, ale nawet ja zdaję sobie sprawę, że ta banda egoistycznych debili zmierza prosto do kolejnej zbrojnej konfrontacji z Haven, tyle że tym razem z głupich powodów. A do tego robią, co mogą, żeby „ szczyć Sojusz. A są tak bezdennie głupi, że nawet sobie tego nie uświadamiają, bo liczy się dla nich tylko to, żeby jak najdłużej pozostać na stołkach. Popełniają przy tym jeszcze jeden błąd: ludzie nie są tacy ciemni, jak oni sądzą, i gdy granat walnie w wychodku, a gówno poleci pod niebiosa, będą mieli przesrane. Kiedy społeczeństwo dowie się, do jakiego stanu ten rząd doprowadził flotę, i przypomni sobie, że Honor i Hamish mieli rację, to nie wiem, czy nie wrócą stare dobre zwyczaje i ktoś nie zadynda na latarni. A na pewno nawet najgłupszy liberał zrozumie, że New Kiev była polityczną kurwą High Ridge’a. I zrozumieją jeszcze coś: że to całe „Budowanie pokoju” to w rzeczywistości kiełbasa wyborcza, marnowanie pieniędzy na kupienie sobie przychylności. I to kosztem przede wszystkim Królewskiej Marynarki. A skoro już mówimy o kurewstwie i głupocie, dotrze wtedy do nich także, że tak New Kiev, jak i reszta władz partyjnych pomogli High Ridge’owi obrzucić błotem Honor i Hamisha. I że to było tylko błoto z dodatkiem gówna, nic więcej. Za to też przyjdzie jej wtedy zapłacić. I co zdałam twój mały egzaminek?

Zilwicki zarechotał radośnie i w nagrodę został obrzucony niemiłym spojrzeniem. Kiwnął głową i oznajmił:

— Celująco, tylko tak naprawdę nie próbowałem się dowiedzieć, czy już wiesz, że woda jest mokra. Przygotowywałem raczej grunt do zadania ci innego pytania.

— Jakiego? — spytała podejrzliwie.

— Dlaczego, do kurwy nędzy, pozwalasz jej na gnojenie swojej partii? — spytał Zilwicki bez śladu rozbawienia.

— Ja jej pozwalam?! Czyś ty zdumiał?! Odkąd wróciliśmy, robię wszystko, żeby mendzie życie utrudnić, tylko efektów nie widać! Może gdybym odzyskała miejsce w Izbie Lordów i przy władzy był normalny rząd, osiągnęłabym lepsze efekty, ale nie możesz mi zarzucić, że nie zrobiłam wszystkiego, co mogłam, poza parlamentem. Dzięki czemu stałam się prawie równie niepopularna jak w dniu, w którym mnie wyrzucili.

— Wymówki — podsumował zwięźle Zilwicki.

Catherine wmurowało w podłogę. Wytrzeszczyła oczy.

— Wymówki — powtórzył. — Cholera, Cathy: nie nauczyłaś się niczego, pracując z Jeremym i Ligą Antyniewolniczą?

— O czym ty gadasz? Bojówkę mam założyć?

— O tym, że odkąd wróciliśmy, nie potrafisz oddzielić siebie od hrabiny Tor.

Cathy nadal przyglądała mu się z wyrazem całkowitego braku zrozumienia na twarzy. Anton westchnął ciężko i zaczął tłumaczyć:

— Próbujesz grać według ich reguł. Pozwalasz, by twój tytuł i pochodzenie narzuciły ci możliwe metody postępowania. Nie przerywaj mi, to nie góralska niechęć do wszystkiego co arystokratyczne. A już na pewno nie stawiam cię na równi z takimi urodzonymi wykwitami jak High Ridge czy New Kiev, które należało utopić w kołyskach. Mówię tylko, że odziedziczyłaś pozycję związaną z kasą i władzą i to oczywiście, kształtuje sposób, w jaki podchodzisz do problemów i szukasz rozwiązań. Po prostu robisz to, biorąc pod uwagę pozycję, jaką zajmujesz, i siły, którymi dysponujesz. Teraz rozumiesz?

— Powiedzmy… — powiedziała, przyglądając mu się z namysłem. — Ale podejrzewam, że to nie koniec, tylko dokądś zmierzasz.

— Oczywiście. Konkretnie tam, gdzie żadnemu arystokracie nawet do głowy by nie przyszło — przyznał z uśmiechem.

— Czyli gdzie?

— Ujmijmy to tak: oboje zgadzamy się, że ten rząd nie przywróci ci miejsca w Izbie Lordów, co oznacza, że bycie parem nie daje ci żadnej przewagi politycznej. Zarówno tytuł, jak i majątek na nic ci się pod tym względem nie przydadzą, tak?

— Może to trochę dramatyczne podsumowanie, ale trafne — oceniła, przyglądając mu się z rosnącym zainteresowaniem.

Fascynowała ją jego zdolność analizy i składania w całość pozornie oderwanych fragmentów. Wiedziała, że poświęca na to sporo czasu, czego nie dało się w ogóle poznać. Ona najważniejsze elementy większości problemów łapała prawie instynktownie, ale bywały sytuacje, gdy instynkt ją zawodził, i wtedy usiłowała przebić się przez problem, zamiast tak jak on rozłożyć go na czynniki pierwsze i obmyślić najlepszą metodę załatwienia ich po kolei. Często pomagał jej w ten sposób nie marnować czasu i energii na niewłaściwe działania.

— W takim razie musisz zmienić podejście na takie, w którym majątek i tytuł mogą ci pomóc, ale zupełnie nie są z nim związane. Musisz znaleźć się w Izbie Gmin.

— Co?! — Na moment ją zatkało. — Nie mogę znaleźć się w Izbie Gmin, bo jestem parem Królestwa! A nawet gdybym mogła, to High Ridge nie dopuści do wyborów, bo cała polityka rządu jest na to nakierowana, więc i tak nic z tego!

— Hrabina Tor nie może zostać członkiem Izby Gmin — zgodził się Zilwicki. — Natomiast Catherine Montaigne może… jeśli przestanie być hrabiną Tor.

— Przecież… — zaczęła i zamilkła, wytrzeszczając na niego oczy.

— Przecież ci mówiłem, że tytuł i majątek kształtują twój punkt widzenia — powiedział łagodnie. — Wiem, że podchodzisz z równym co ja szacunkiem do dziedzicznych przywilejów arystokracji. Może nawet mniejszym, bo lepiej wiesz, jak często ulegają degeneracji lub korzystają z nich osoby absolutnie nie zasługujące na nie, ale nadal nie potrafisz zrobić z tego użytku. Czy kiedykolwiek przyszło ci do głowy, że skoro skutecznie zdołali zablokować ci drogę do Izby Lordów, to tytuł stał się przeszkodą, a nie pomocą?

— Ja… prawdę mówiąc, nigdy — przyznała wolno. — To znaczy w pewien sposób, ale…

— Ale jesteś, kim jesteś, i nic na to nie poradzisz, tak? — dokończył za nią. — Może tak było, nim trafiłaś na Ziemię, ale od tego czasu wiele się zmieniło. Powiedz, jak ważne jest dla ciebie bycie parem Królestwa?

— Ważniejsze, niż chciałabym przyznać — powiedziała po chwili i potrząsnęła głową. — Cholera, dopóki nie spytałeś, byłam pewna, że nic nie znaczy. Ale tak nie jest.

— Nie dziwi mnie to — Zilwicki nadal mówił łagodnym głosem. — Wobec tego spytam inaczej: czy bycie hrabiną Tor jest dla ciebie równie ważne, jak twoje zasady?

— W żadnym razie! — oznajmiła natychmiast, i to z zaciętością, która ją samą zaskoczyła.

— W takim razie rozważ taki scenariusz — zaproponował, zakładając nogę na nogę. — Pewna szlachetnie urodzona niewiasta przepełniona ideami sprawiedliwości zrzeka się jednego z najszacowniejszych tytułów w całym Królestwie wraz z olbrzymim majątkiem, gdyż zdecydowana jest walczyć o zasady, w które wierzy. Poświęca pozycję należną jej z urodzenia, by startować w wyborach do Izby Gmin, ponieważ została wykluczona z Izby Lordów za swe przekonania. A kiedy zostanie wybrana, będzie miała poparcie i autorytet, którego nie miała, zajmując miejsce w parlamencie należne z urodzenia. Zapłaciła za to czymś, czego nikt nie mógł jej odebrać, ponieważ był to jedyny sposób, by skutecznie walczyć o to, w co wierzy. I w przeciwieństwie do swych arystokratycznych przeciwników nie robi i nie głosi niczego, by utrzymać swą uprzywilejowaną pozycję, bo zaczęła od tego, że z niej zrezygnowała. Nie wspominając już o tym, że udana kampania, która dała jej miejsce w Izbie Gmin, najlepiej dowodzi poparcia społecznego, czego nie sposób zarzucić jej przeciwnikom. A czego na pewno nie zaryzykują sprawdzić.

— Coś mam spore problemy z rozpoznaniem tej prawie że świętej i pełnej poświęcenia bohaterki twojej historyjki — skomentowała, ale z błyskiem w oczach. — Nawet gdybym zrezygnowała z tytułu, ubóstwo jakoś mi nie grozi. Dokładnie będę wiedziała po rozmowie z księgowym, ale z tego co wiem, to mniej niż dwadzieścia pięć procent mojego majątku związane jest z tytułem i posiadłością. Ponad połowa obecnej fortuny rodzinnej pochodzi od matki i nie ma z tym żadnego związku.

— Wiem o tym, ale ludzie nie wiedzą. A poza tym jakoś nie mogę sobie wyobrazić twojego brata protestującego, że dostał tytuł i te dwadzieścia pięć procent.

Catherine prychnęła rozbawiona — stając się earlem Tor, Henry Montaigne znalazłby się w gronie 10% najbogatszych ludzi w Królestwie Manticore. Cathy Montaigne zaś i tak pozostałaby w gronie górnych 5%, ale to była zupełnie inna historia.

— Podejrzewam, że wyborcy wybaczą ci, iż nie będziesz żebrać na najbliższym rogu — ocenił Anton. — To poświęcenie nie będzie czysto symboliczne i ludzie szybko to zrozumieją. A w ten sposób wykorzystasz przeciwko rządowi to, co dotąd było dla ciebie największą przeszkodą: wykluczenie z Izby Lordów.

— Naprawdę uważasz, że jako świeżo upieczony członek Izby Gmin mogę osiągnąć więcej niż dotąd?

— Tak.

— Ale nie będę miała szans na przewodniczenie żadnej komisji czy komitetowi.

— A w ilu obecnie zasiadasz w Izbie Lordów? — spytał uprzejmie Anton.

W odpowiedzi pokazała mu język.

— Doskonały argument! — pochwalił Anton. — Natomiast mówiąc poważnie: musiałabyś się bardzo starać, by osiągnąć mniej jako członek Izby Gmin niż jako par nie mający wstępu do Izby Lordów. Na dodatek Izba Lordów praktycznie nie oddziaływuje na nieoficjalne rodzaje wpływów, jakie ty posiadasz. A poza tym zasady starszeństwa w Izbie Gmin są znacznie mniej sztywne, niż sądzisz. Możesz być zaskoczona możliwościami, jakie się tam przed tobą szybko otworzą. Zwłaszcza jeśli centryści zdecydują się poszukać z tobą wspólnego języka.

— A prawdopodobnie spróbują… — mruknęła z namysłem. — Choćby z tego powodu, że mogę okazać się klinem wbitym między New Kiev i przywódców partyjnych a malkontentów, których nie brakuje…

— Właśnie — zgodził się Zilwicki. — A tym właśnie będziesz, powiedzmy sobie szczerze. I należy dodać coś jeszcze: głównie właśnie po to tam będziesz.

Spojrzała na niego ostro, ale nie odezwała się.

— Daj spokój, za dobrze cię znam! Wiem, że Jeremy uczył cię, byś przestała się oszukiwać, ustalając cele taktyki, a zwłaszcza strategii. Nie chciałabyś pozbawić New Kiev i jej koleżków kontroli nad partią?

— A ty przypadkiem nie jesteś lojalistą Korony, który doskonale by się bawił, widząc, jak liberałowie słabną, wyrzynając się w wojnie domowej?

— Nie byłbym tym załamany — przyznał radośnie. — Ale nie przesadzaj, to nie byłaby żadna wojna. A poza tym odkąd cię poznałem, zostałem zmuszony do zrewidowania pewnych opinii i choć przykro mi to przyznać, niestety okazuje się, że nie wszyscy liberałowie to patentowane durnie. To zresztą wyłącznie twoja wina, że muszę z bólem stwierdzić, iż niektórzy mają w głowach coś więcej niż trociny albo pustkę.

Ponownie pokazała mu język w odpowiedzi.

— Uważaj, bo ci to wejdzie w nawyk — ostrzegł z uśmiechem. — A takie holo byłoby warte naprawdę duże pieniądze dla każdego pismaka. Po zastanowieniu się doszedłem do wniosku, że mogę się nawet zgodzić z pewnymi kwestiami, które dla ciebie i sensownych liberałów są ważne. Nigdy nie dogadamy się we wszystkim, bo cały ten interwencjonizm społeczny i oderwane od rzeczywistości pieprzenie o równości ekonomicznej to dla mnie stek bzdur. Ale ty też tak uważasz, nieprawdaż?

— Wiesz, że nie.

— Cóż, każdy może się pomylić… ale porozmawiamy za jakiś czas — na Zilwickim jej zaprzeczenie nie zrobiło większego wrażenia. — Nie ulega natomiast dla mnie wątpliwości, że pod twoim kierownictwem liberałowie skupią się na celach, które mi odpowiadają, więc nie widzę powodów, dla których nie miałbym ci pomóc. Bo tylko ty możesz zmienić priorytety partii i wyrwać ją z łóżka High Ridge’a, że posłużę się twoją metaforą. Jak widzisz, kieruje mną czysty, zdrowy egoizm.

— Pewnie! — prychnęła i na długą chwilę zamarła w bezruchu, myśląc intensywnie. — Wszystko to jest fascynujące i nawet mogę się zgodzić, że wykonalne. Pozostaje tylko jeden mały szczegół: jak zmusić High Ridge’a do ogłoszenia wyborów. Bo bez tego nie ma sposobu, by cokolwiek z twoich świetlanych wizji dało się zrealizować. A jakoś takiego sposobu nie widzę, co oznacza, że wszystko, o czym rozmawiamy, na ładnych parę lat pozostanie teorią.

— Zgadzam się, że High Ridge’a prędzej da się zabić, niż zmusić do ogłoszenia wyborów wcześniej, niż to będzie absolutnie konieczne — odparł spokojnie Zilwicki. — Ale tak sobie posprawdzałem tu i tam i wygląda na to, że parlamentarzysta z okręgu Borough High Threadmore tu w Landing właśnie otrzymał lukratywną propozycję pracy w jednym z czołowych banków w Lidze Solarnej. Jeśli ją przyjmie, będzie musiał wyjechać do Ligi, a chciałby przyjąć, i jedyne, co go dotąd powstrzymywało, to że poważnie traktuje swoje obowiązki jako członek Partii Liberalnej. Stary członek, nader nieszczęśliwy, że New Kiev poświęciła pryncypia w imię politycznych korzyści. Z tego co wiem, przydałyby mu się zwiększone dochody, ale uważa, że ma też moralne zobowiązania wobec samego siebie i wyborców, musi więc pozostać i próbować zapobiec pogorszeniu się sytuacji. Jeśli przyjmie ofertę, będzie musiał zrezygnować z członkostwa w parlamencie, co w okręgu nie zostanie dobrze przyjęte, bo większość wyborców to też starsi liberałowie o podobnych poglądach. Zgodnie z konstytucją jego rezygnacja automatycznie spowoduje specjalne wybory w tym okręgu. Muszą się one odbyć w ciągu dwóch miesięcy i nikt, nawet High Ridge, nic na to nie poradzi. Jeśli zarejestrujesz swą kandydaturę, a on udzieli ci entuzjastycznego poparcia i weźmie udział w twojej kampanii wyborczej podkreślającej, że zrezygnowałaś z jednego z najstarszych tytułów w Królestwie, by w imię zasad trafić do parlamentu…

Zamiast kończyć, Zilwicki wzruszył wymownie ramionami.

A Catherine Montaigne przyglądała mu się coraz większymi oczyma.

ROZDZIAŁ IX

— Nie! — Królowa Elżbieta III spojrzała prosto w oczy Honor i energicznie pokręciła głową.

— Proszę! Teraz moja obecność wyrządza więcej zła niż dobra, jeśli polecę do domu i…

— Jesteś w domu! — przerwała jej ostro Elżbieta, a siedzący na jej ramieniu treecat stulił uszy, czując jej złość.

Nie była to złość na gościa, ale to jej nie osłabiało. Co gorsza Honor czuła ją prawie tak wyraźnie jak Ariel i żałowała, że też nie może stulić uszu i pokazać zębów. Zmusiła się do wzięcia kilku głębokich oddechów, nim się ponownie odezwała, tak spokojnie jak tylko mogła:

— Nie to miałam na myśli…

Elżbieta machnęła energicznie ręką, przerywając jej w pół słowa.

— Wiem — skrzywiła się. — A ja nie chciałam, by to tak zabrzmiało, i nie będę przepraszać: Honor, jesteś parem Królestwa, poddaną Korony i zasługujesz na coś znacznie lepszego od tego!

I z odrazą wskazała na holoprojekcję ukazującą Patricka DuCaina i Minervę Prince, gospodarzy cotygodniowego programu publicystycznego Into the Fire, wypytujących sporą bandę dziennikarzy na tle fizjonomii Honor i White Havena.

Dźwięk na szczęście był wyłączony, ale nie musiała słyszeć słów, by wiedzieć, o czym mówią. Ktoś kiedyś powiedział „i znów deja vu”, tylko nie mogła sobie przypomnieć, kto to był. W sumie było to nieważne, ważne było to, że dokładnie to właśnie przeżywała. Ten, kto wymyślił to wszystko, musiał być z siebie naprawdę zadowolony, patrząc, jak DuCain i Prince przypominali, co się działo po pierwszej bitwie o Hancock. Patrząc na te sceny, ponownie, żałowała, że nie uodporniła się na kłamstwa, pomówienia i absurdalne zarzuty. Powinna, ale nie I była w stanie.

— To, na co zasłużyłam, a na co nie, nie ma w tej chwili żadnego wpływu na to, co się dzieje — odparła nadal spokojnie. — Ani na straty, jakie nam wyrządzi.

— Może nie — przyznała niechętnie Elżbieta — ale jeśli teraz wycofasz się na Grayson, wygrają, a co gorsza, wszyscy będą wiedzieli, że wygrali. Co prawdopodobnie i tak nie będzie stanowiło żadnej różnicy. I niespodziewanie ramiona jej opadły, a wyprostowana sylwetka jakby zapadła się w sobie. Niewiele. Ale wystarczająco. Honor otworzyła usta. I zamknęła je bez słowa. Nie dlatego, że zrezygnowała ze swego pomysłu, ale dlatego, że doszła do wniosku, iż Elżbieta może mieć rację.

* * *

Wszyscy w parlamencie, niezależnie od tego, do której izby należeli, doskonale zdawali sobie sprawę, co się dzieje, ale nie miało to żadnego znaczenia. Artykuł Hayesa rozpoczął nagonkę, a wkrótce po nim pojawił się drugi, mający pozory uczciwego i starannie przygotowany. Potem wytoczono ciężkie działa i ruszyła lawina. To, że rząd High Ridge’a składał się z członków tak wielu partii o różnych programach, pozwalał na atak z rozmaitych kierunku. Ludność Królestwa przyzwyczajona była do zajadłych polemik międzypartyjnych albo też dyskusji między rządem a opozycją, co się do tego samego sprowadzało, ale tym razem podziały partyjne rozmyły się, bo wszyscy poza centrystami i lojalistami Korony brali udział w nagonce. Potępienie płynęło praktycznie z całej sceny politycznej i to nadawało mu niebezpieczny stopień słuszności w odbiorze zbyt dużej części opinii publicznej. Tak jak powiedział William Alexander — wielokrotnie powtarzane kłamstwo zaczyna być dla wielu prawdą, bo przecież władze nie powtarzałyby kłamstw. Zwłaszcza w tym przypadku zgodnie twierdzili to przecież politycy o nader rozbieżnych światopoglądach.

Ów pierwszy „obiektywny” artykuł napisała Regina Clausel, a pojawił się on w „Landing Guardian”, sztandarowym organie Partii Liberalnej. Clausel od prawie pięćdziesięciu lat standardowych była dziennikarką, a od ponad trzydziestu pięciu pozostawała na usługach władz partyjnych. Udawało jej się co prawda pozować na niezależnego komentatora, ale w branży wszyscy znali prawdę. Była też powszechnie szanowana w tychże kręgach za profesjonalizm, choć niezależności nikt nie mógł jej zarzucić. Ale dla pismaków skuteczność zawsze była ważniejsza od uczciwości.

W tej sprawie liczyło się to, że Clausel było wszędzie pełno i że była wszystkim znana. Regularnie brała udział w czterech programach publicystycznych, a jej artykuły przedrukowywało łącznie siedemnaście gazet. Miała dobry styl, a na wizji zachowywała się naturalnie i spokojnie, budząc zaufanie widzów. Spora część jej fanów nie była liberałami, lecz centrystami uważającymi, iż stanowi ona dowód na to, że nawet wśród przeciwników politycznych zdarzają się osoby inteligentne. Argumentację zawsze miała spójną i starannie przemyślaną, co nawet tych, którzy się z nią nie zgadzali, skłaniało do zastanowienia. Tych, którzy się zgadzali, wbijało w dumę, jacy to są inteligentni.

Należała też do nielicznego grona dziennikarzy spoza centrystów, którzy nie wzięli udziału w poprzedniej nagonce na Honor po dwóch w pełni legalnych pojedynkach.

Honor nie miała pojęcia, dlaczego tak się wówczas zachowała, jako że Partia Liberalna potępiała pojedynki. I był to zresztą jedyny oprócz zwalczania niewolnictwa genetycznego punkt jej programu, z którym Honor się zgadzała. Zasada kodeksu honorowego była słuszna, ale zbyt często ją naginano i wykorzystywano do załatwiania prywatnych porachunków pod płaszczykiem legalności. Najlepiej o tym świadczyła kariera niesławnej pamięci Denvera Summervale’a. Poza tym ta możliwość narażała na pokusy — po zastrzeleniu Younga kilkakrotnie ją samą korciło, by z niej skorzystać.

Według informacji uzyskanych przez Williama Alexandra powód milczenia Clausel był prosty — nienawidziła od dawna całego klanu Youngów. Częściowo było to spowodowane antypatią ideologiczną, ale musiały być również powody osobiste, ponieważ nienawiść ta była zbyt zajadła. Dlatego aktualny sojusz ze Zjednoczeniem Konserwatywnym musiał być dla niej bardziej niewygodny niż dla większości liberałów, ale tego nie sposób było stwierdzić, czytając to, co napisała.

Ani razu otwarcie nie potępiła Honor czy White Ha-vena, ba, jedną trzecią objętości artykułu poświęciła na krytykę Hayesa za niechlujstwo i lichy poziom wypocin. Kolejne trzydzieści procent zaś na apele do innych dziennikarzy, by nie wyciągali pochopnych wniosków i fałszywych ocen na podstawie tak podejrzanego źródła informacji. Dopiero na końcu, gdy już pokazała, że jest profesjonalna, uczciwa, sceptyczna i sympatyzuje z ofiarami, zabrała się do tego, co jej zlecono. Do nadania temu, co napisał Hayes, wszelkich cech prawdopodobieństwa.

Honor była w stanie zacytować jej tekst z pamięci, mimo iż czytała go tylko raz i nie starała się specjalnie zapamiętać tego swoistego majstersztyku kłamstwa.

„Jest rzeczą oczywistą, że prywatne życie każdego obywatela Królestwa, nawet prominentnego, powinno właśnie takim, czyli prywatnym, pozostać. To, co zachodzi pomiędzy dwiema dorosłymi osobami pozostającymi w pełni władz umysłowych, jest ich i tylko ich sprawą i byłoby dobrze, gdyby o tym pamiętali wszyscy przedstawiciele prasy mający zamiar zajmować się tą sprawą. Podobnie jak wskazane byłoby, byśmy wszyscy pamiętali, z jak wątpliwego źródła pochodzą te całkowicie nieudowodnione zarzuty.

Jednakże trzeba także zadać pewne pytania, choćby były one niemiłe i niewygodne, choćby po to, by położyć kres dalszym kłamstwom, jeśli są to rzeczywiście kłamstwa. Z naszych bohaterów uczyniliśmy wzorce i postacie zgoła pomnikowe. Obdarzyliśmy ich najwyższym szacunkiem i podziwem za wielokrotnie okazywaną odwagę i umiejętności w walce z przeciwnikiem godzącym we wszystko, co dla nas drogie i bliskie. Niezależnie od tego, czym zakończy się ta historia, nie powinna ona w żaden sposób zaćmić olbrzymiego wkładu, jakie w zwycięstwo nad agresorem wniósł mężczyzna dowodzący Ósmą Flotą, która zadała ostateczny cios, ani kobieta, która z racji nadzwyczajnej odwagi i umiejętności taktycznych zyskała przydomek «Salamandra».

Należy natomiast zadać sobie pytanie, czy odwaga i umiejętności wystarczą? Jakie wymagania muszą spełniać bohaterowie, których uczyniliśmy także politykami? Czy zdolność do nadzwyczajnych osiągnięć w jednej dziedzinie przenosi się na inną, całkowicie odmienną? A jeśli chodzi o kwestie tak fundamentalne jak charakter, to czy dotrzymywanie słowa i lojalność albo bohaterstwo w czasie wojny oznaczają takie same zachowania w czasie pokoju, gdy bohater staje się zwykłym człowiekiem?

Z pewnością wiele osób jest przekonanych, że tak być musi, a przynajmniej powinno. Że w osobistych wyborach i decyzjach odzwierciedla się prawdziwa natura osób zajmujących publiczne stanowiska. I że to, jakiemu systemowi wartości ktoś hołduje prywatnie, jest prawdziwą miarą tego, czy udźwignie on publiczne obowiązki, czy też się pod nimi ugnie.

Pozostaje jeszcze kwestia oceny. Pojawią się z pewnością głosy, że polityk, który znalazłby się w podobnej sytuacji dzięki własnemu niestosownemu zachowaniu czy złej decyzji w życiu prywatnym, okazał słabość charakteru, która może zaważyć na podejmowaniu decyzji politycznych istotnych dla całego Gwiezdnego Królestwa Manticore. Pytanie, czy taki zarzut jest słuszny czy nie. Jest | zbyt wcześnie, by na to pytanie odpowiadać, można by rzec nawet, że jest zbyt wcześnie, by w ogóle je zadać, skoro na razie nie ma żadnego potwierdzenia, iż plotki te mają cokolwiek wspólnego z prawdą.

Ale pytania te zostały już zadane. Może jeszcze nie na głos, ale każdy, kto usłyszał o tej historii, z pewnością sam je sobie zadał. A to oznacza, że choć to może nierozsądne czy nie w porządku, ale musimy te odpowiedzi znaleźć, choćby po to, by uznać, że pytania te nigdy nie powinny były zostać zadane. Mówimy bowiem o naszych przywódcach, o mężczyźnie i kobiecie uwielbianych przez nas wszystkich w czasie wojny, których zdolność oceny i podejmowania właściwych decyzji w czasie pokoju mogą okazać się krytyczne dla bezpieczeństwa i dobrobytu Królestwa.

Być może też wyniknie z tego lekcja, że nikt nie jest I doskonały, a błędy popełniamy wszyscy, bohaterowie zaś I są tylko ludźmi. Nie jest uczciwe ani sprawiedliwe wymagać, by dany człowiek był najlepszy w każdej dziedzinie i pod każdym względem. By równie dobrze kierował krajem, jak i prowadził wojny. Być może okaże się, że bohaterów wynieśliśmy zbyt wysoko — na takie moralne wyżyny, że żaden śmiertelnik nie byłby w stanie ich osiągnąć. I jeśli okaże się, że spadli z nich niczym mityczny i Ikar, czy wina będzie po ich stronie — czy po naszej?” Artykuł był potwornie niszczący nie z powodu tego, co w nim napisano, lecz z uwagi na to, iż doskonale przygotował grunt dla tych, które ukazały się po nim. Autorzy byli konserwatystami, postępowcami, liberałami i niezależnymi z osobistych powodów oddanymi rządowi. Wzbudzał wątpliwości, a podane to zostało w sposób na pozór obiektywny, toteż tym bardziej przekonujący.

Honor naturalnie wydała swoje oświadczenie, które wydrukowała prasa współpracująca z Williamem Alexandrem. Zresztą nie tylko to oświadczenie, bo pojawiło się sporo sensownych artykułów. Ale tylko w tej prasie. Honor gościła nawet w programie Into the Fire, choć tak jak się spodziewała, nie było to miłe doświadczenie.

Ani Prince, całe życie należąca do liberałów, ani DuCain, należący do lojalistów Korony, nigdy nie ukrywali swych poglądów politycznych i dlatego też ich program cieszył się taką popularnością. Mimo różnic w poglądach szanowali się wzajemnie i próbowali tak samo traktować zaproszonych gości. Polemiki zaś zostawiali na zakończenie, ale to nie znaczyło, że unikali trudnych pytań lub nie potrafili wymusić odpowiedzi.

— Przeczytałam pani oświadczenie z piętnastego ze sporym zaciekawieniem, księżno Harrington — zaczęła Prince. — I zauważyłam, że potwierdziła pani „bliskie stosunki prywatne i zawodowe” z earlem White Haven.

— Niczego nie potwierdzałam — odparła Honor, głaszcząc Nimitza wyglądającego na uosobienie spokoju, którego wcale nie czuł. — Wyjaśniłam, że łączą mnie bliskie stosunki tak prywatne, jak i zawodowe z earlem White Haven i jego bratem lordem Alexandrem.

— A tak. — Minerva gładko przełknęła poprawkę. — A zechciałaby pani wyjaśnić to nieco dokładniej naszym widzom?

— Oczywiście. — Honor spojrzała prosto w kamerę i uśmiechnęła się w sposób, którego zdołała się nauczyć. — Tak earl White Haven, jak i ja popieramy Partię Centrystyczną. Lord Alexander od dnia tragicznej śmierci księcia Cromarty’ego jest jej przywódcą. Biorąc pod uwagę, iż centryści mają większość w Izbie Gmin, a partie tworzące obecny rząd w Izbie Lordów, nieuniknione było, iż zostaniemy sprzymierzeńcami i bliskimi współpracownikami. Nasze stosunki są zresztą regularnie powracającym tematem w Izbie Lordów od prawie trzech lat standardowych, podobnie jak nasze zdecydowanie w przeciwstawianiu się polityce rządu High Ridge’a.

— Ale sensację wywołało to, że stosunek pani i earla White Haven przekroczył znacznie granice współpracy politycznej — zauważył DuCain.

— Bo tak jest w rzeczywistości — przyznała spokojnie Honor. — Znamy się od ponad piętnastu lat standardowych, czyli od bitwy o Yeltsin. Zawsze darzyłam go ogromnym szacunkiem jako oficera i człowieka i jestem pewna, że podobne uczucia żywi doń każdy nie zaślepiony przez jakieś osobiste animozje czy zazdrość połączoną z miernotą charakteru człowiek.

DuCain prawie się roześmiał, słysząc tę charakterystykę sir Edwarda Janaceka, ale zdołał stłumić wesołość. Honor zaś spokojnie mówiła dalej:

— W ciągu trzech lub czterech lat poprzedzających moje dostanie się do niewoli miałam okazję bliżej poznać earla White Haven i zawodowy szacunek zmienił się w przyjaźń. Przyjaźń, która pogłębiła się w związku z bliską współpracą w Izbie Lordów od czasu mego powrotu z Hadesu. Uważam go nie tylko za kolegę, ale za przyjaciela. Żadne z nas nigdy nie próbowało sugerować, że jest inaczej, i nigdy nie będzie próbować.

— Rozumiem… — DuCain spojrzał znacząco na Prince, która gładko przejęła prowadzenie rozmowy:

— W swym oświadczeniu zaprzecza pani także, że byliście dla siebie kimś więcej niż kolegami i przyjaciółmi. Czy zechciałaby to pani rozwinąć, księżno?

— Nie bardzo jest co rozwijać, Minervo — Honor wzruszyła ramionami. — Wszystko opiera się na powtarzaniu i nie kończącym się omawianiu niepotwierdzonych i kłamliwych oskarżeń pochodzących z całkowicie niewiarygodnego źródła. Źródłem tym jest człowiek, który od lat żyje z sensacyjnych plotek i któremu nie raz zdarzyło się je wymyślać, gdy miał martwy sezon. I który naturalnie z powodu „etyki dziennikarskiej” odmawia ujawnienia nazwiska choćby jednej osoby, od której rzekomo takie informacje uzyskał. Nie dysponuje także żadnym nagraniem, bo oczywiście rozmowa odbyła się pod warunkiem zachowania wszystkiego w tajemnicy i przy daleko posuniętych środkach ostrożności.

Sopran Honor cały czas brzmiał spokojnie, a jej dłoń głaszcząca Nimitza ani razu nie wypadła z rytmu, ale jej oczy były tak lodowate, że Prince cofnęła się odruchowo.

— Musi pani jednak przyznać, że skandal przybiera na sile, zamiast słabnąć. Jak pani sądzi dlaczego?

— Podejrzewam, że taka już jest natura ludzka. A na pewno taka jest natura plotki — odparła Honor.

Miała ochotę na odpowiedź w stylu: „Bo jest to zorganizowana kampania oszczerstw inspirowanych przez rząd, w którym uczestniczy twoja szlachetna New Kiev, ty patentowana idiotko! A jej celem jest odwrócenie uwagi od budżetu i przepchnięcie cięć we flocie”. Ale tego właśnie nie mogła powiedzieć, gdyż oskarżenia o celowe sfabrykowanie kłamstwa było od zarania dziejów pierwszą wymówką każdego winnego. Już samo powiedzenie tego dla sporej części opinii publicznej byłoby przyznaniem się do winy. Dlatego też dodała:

— Ludzie mają skłonność, zdrową zresztą, do stałego testowania charakterów osób mających wpływy lub zajmujących eksponowane polityczne stanowiska. Skłonność opierającą się na zakładaniu najgorszego, bo ważne jest, byśmy nie pozwolili rządzić sobą manipulatorom i kretynom oszukującym nas na każdym kroku pozorami szlachetności, ponieważ są przekonani, że są lepsi niż w rzeczywistości. Ta skłonność miewa niestety przykre konsekwencje. Kiedy rzucone zostają bezpodstawne oskarżenia, nie sposób jest udowodnić, że są one fałszywe… Używając prostego przykładu: gdybyśmy spali ze sobą, o co się nas oskarża, mógłby istnieć dowód to potwierdzający, choćby nagranie. Jak jednak można przedstawić dowód, że tak nie było i nie jest? Hologram pustego łóżka?! Przedstawiłam swoją prawdę tak jasno i wyraźnie, jak mogłam, i nie mam zamiaru w kółko jej powtarzać ani protestować w nieskończoność. Earl White Haven postąpił podobnie, bo oboje możemy do utraty tchu twierdzić, że zarzuty są wyssane z palca, ale nie możemy tego udowodnić. Równocześnie przypomnę, że w swoim oświadczeniu earl zaprosił każdego, kto ma jakikolwiek dowód potwierdzający słuszność oskarżeń, do przedstawienia go. Jakoś nikt tego nie zrobił.

— Zgodnie z tym, co twierdzi pan Hayes, stało się tak dlatego, że ochrona earla White Haven, a zwłaszcza pani własna, jest… zbyt skuteczna w tłumieniu rozmaitych nieprzyjemności, jakie panią spotykają, księżno Harrington — wtrącił DuCain.

— Gdyby w tym oskarżeniu była choć odrobina prawdy, pan Hayes już by się o tym osobiście przekonał. Moi gwardziści są niezwykle skuteczni w chronieniu mnie przed fizycznymi zagrożeniami, co udowodnili choćby kilka lat temu tutaj w „Regiano”. Dbają też o moje bezpieczeństwo jako patronki Harrington, pod innymi względami zarówno tu, w Królestwie, jak na Graysonie. Jeśli pan Hayes twierdzi, że rozmawiał z ludźmi, którzy wiedzą o przypadkach ukrywania dowodów czy też nakłaniania świadków do milczenia przez moich gwardzistów, to powinien oskarżyć ich lub mnie o użycie przemocy, szantaż lub zastraszanie świadków. Jeśli wniósłby sprawę do sądu i oddał tych świadków pod ochronę policji, nie widzę sposobu, w który moi gwardziści mogliby mu przeszkodzić. Zresztą jak powiedziałam: gdybym chciała użyć przemocy, po co miałabym się wysilać i szukać tych hipotetycznych świadków? Znacznie prościej byłoby zacząć od niego.

Ton i mina Honor nie zmieniły się, ale w studiu zrobiło się nagle chłodniej i ciaśniej… jakby pojawił się w nim duch Denvera Summervale’a.

— Prawda jest taka, że nie było żadnych gróźb — Honor wzruszyła ramionami. — Choć pan Hayes będzie bez wątpienia używał tego pretekstu, by uzasadnić brak świadków, którzy nie istnieją. Póki co uważam, że zajęliśmy się tą sprawą na tyle dokładnie, na ile zasługuje, i jak już powiedziałam, nie zamierzam powtarzać zapewnień o swojej niewinności czy oświadczeń o fałszywości zarzutów.

— Rozumiem… — powiedziała Prince. — W takim razie proponuję, byśmy przeszli do budżetu. Czy zechciałaby pani skomentować proponowane cięcia we flocie? Na przykład…

Reszta programu upłynęła na pytaniach i wyjaśnieniach związanych z polityką, finansami i stanem Królewskiej Marynarki. Honor była pewna, że z tym poradziła sobie dobrze — natomiast nie była pewna, czy ktokolwiek w ogóle zwrócił na to uwagę. Wszystkie bowiem analizy tego wywiadu, łącznie z zamykającym go komentarzem DuCain i Prince, ignorowały całkowicie część drugą, skupiając się na znacznie bardziej interesującym skandalu. Według Williama Alexandra wywiad zaowocował pewnym wzrostem wiarygodności Honor, ale nie wystarczył, by zatrzymać lawinę oszczerstw, która przybrała na sile.

Nie wszyscy wzięli udział w nagonce. Honor ze zdumieniem stwierdziła, że z pół tuzina liberalnych, a nawet dwóch konserwatywnych dziennikarzy zdecydowanie się od niej odcięło, twierdząc, że to stek bzdur i kłamstw niegodnych uwagi. Uświadomiło jej to, że dzięki High Ridge’owi i paru innym osobom zrobiła się cyniczna i nie brała nawet pod uwagę, że wśród jego zwolenników są ludzie uczciwi. Te głosy rozsądku zginęły jednak w hałasie doskonale zorganizowanej orkiestry.

Nikomu natomiast nie udało się zagłuszyć Catherine Montaigne, która mimo że była w środku kampanii wyborczej z programem wymierzonym przeciwko przywódcom własnej partii, głośno, wyraźnie i nie ukrywając niczego, mówiła, co myśli. Nie szczędząc złośliwości, przedstawiła powody nagonki, i ogłosiła, że New Kiev i reszta władz partii świadomie wspomagają tę kampanię kłamstw. Naturalnie spowodowało to wściekłą reakcję wymienionych po nazwisku liberałów i pomogło jej wygrać. Ale jej okręg był jednym z niewielu miejsc, gdzie ludzie słuchali i myśleli, a nie tylko słuchali tych, którzy myśleli głośniej.

Klaus i Stacey Hauptmanowie także stanęli po stronie Honor i pomagali jej, jak mogli, ale poza tym że żadna należąca do kartelu czy zależna od niego gazeta nie zamieściła jednego kłamliwego artykułu, a wręcz przeciwnie, niewiele mogli zrobić. A tych gazet nie było wiele. Stacey co prawda jasno powiedziała, że Honor w razie potrzeby może dysponować środkami Hauptmanów, ale to akurat niewiele zmieniało sytuację, jako że Honor miała dość swoich pieniędzy. Efekty dało natomiast prywatne śledztwo połączonych sił Zilwickiego, Williego i Elijaha Sennetta, szefa bezpieczeństwa w Hauptman Cartel. Dzięki temu Honor mogła trzymać swoich ludzi z dala od Hayesa, a informacje i tak otrzymała. Hayesowi zorganizowano doskonałą ochronę, i to nie szczędząc pieniędzy. Ten, kto ją zapewnił, był naprawdę dobry, ale nie aż tak, by nie dało się wyśledzić, gdzie Hayes przebywa. Natomiast dotarcie doń wymagałoby szturmu na przygotowaną do obrony i obsadzoną liczną załogą najemników posiadłość. Choć z oczywistych powodów nie dało się uzyskać na to dowodów, tak Sennett, jak i Zilwicki byli zgodni co do tego, że organizacją zajmowała się hrabina North Hollow. Logiczne więc było, że to ona wymyśliła wszystko. Wiadomość ta jakoś nie zaskoczyła Honor.

Niestety informacji tych nie dało się w praktyce wykorzystać. Bez Hayesa, przekonanego dowolnymi byle nie pozostawiającymi śladów metodami, by zeznał, że skłamał i wszystko wymyślił, nie sposób było nawet wejść na drogę sądową. Przepisy bowiem dawały dziennikarzom prawo do zachowania w tajemnicy nazwisk informatorów i bardzo trudno było ich zmusić, by je ujawnili. Jak długo Hayes ograniczał się do powtarzania, że to jego „źródła” sugerują, iż Honor i Hamish są kochankami, a sam nigdy tego nie twierdził, nie można było mu wytoczyć procesu o oszczerstwo czy zniesławienie. A pilnował się starannie i nigdy tej granicy nie przekroczył.

Co do radykalniejszych rozwiązań, to jak powiedział William Alexander — kodeks honorowy zabraniał wyraźnie wyzywania dziennikarzy na pojedynek w związku z ich pracą zawodową i wygłaszanymi komentarzami. Cała sprawa zresztą była niewykonalna, bo nie sposób wyzwać kogoś, kogo nie można spotkać. A poza tym przyznawała rację Williemu: gdyby to zrobiła, przyznałaby, że kłamstwo jest prawdą.

Zabójstwo w grę nie wchodziło z uwagi na stopień zabezpieczeń miejsca pobytu Hayesa. Podobnie jak wyzwanie pod byle pretekstem organizatorki tego wszystkiego, ponieważ zamknęła się w równie dobrze strzeżonej posiadłości rodowej, której nie opuszczała.

Nie istniała więc możliwość powstrzymania fali plotek i spekulacji, jakim z lubością oddawali się komentatorzy rządowi i ich pomagierzy.

Opozycyjni dziennikarze odgryzali się, jak mogli, ale atak szedł ze zbyt wielu stron a kilku z nich w ogóle się nie odezwało, choć powinno. Honor wiedziała, że William zajął się tą sprawą, i to z dwóch powodów. Raz, by się z nimi rozliczyć, dwa, by poznać powody milczenia. W opinii Zilwickiego i LaFolleta powodem były akta North Hollowa, o których istnieniu wieści krążyły od lat. Dimitrij Young był równie wredny co przewidujący, toteż skoro zbierał materiały pozwalające szantażować polityków, byłoby dziwne, gdyby tylko do nich się ograniczył. Logiczne było rozszerzenie zainteresowań na dziennikarzy czy prawników…

Nawet zdecydowane poparcie udzielone przez Królową nie pomogło. Honor wiedziała, że nadal cieszy się szacunkiem wśród obywateli Królestwa podobnie jak White Haven, ale sympatia dla niej znacznie osłabła. Na jej członkostwo w Izbie Lordów nie miało to żadnego wpływu, ale odbiło się na głosowaniach w Izbie Gmin. Coraz mniejsze stawało się poparcie dla centrystów. Z punktu widzenia partii w obu izbach tak ona, jak i Hamish z ważnych czynników politycznych stali się szkodliwymi.

Hamishowi solidnie się oberwało, ale na Honor nie zostawiono suchej nitki. Powód był prosty — Hamish Alexander miał 130 lat standardowych, co w społeczeństwie objętym prolongiem nie było wcale tak wiele, gdyż długość życia dochodziła do trzystu lat. Był też o pięćdziesiąt lat od niej starszy i co ważniejsze należał do pierwszego pokolenia poddanego temu procesowi. Większość ludzi z pokolenia tego i następnego wyrosła w otoczeniu dziadków czy rodziców żyjących znacznie krócej i zachowała szacunek dla wieku, jak i dla związanego z nim wyglądu. W przypadku prolongu stosowanego u ludzi z pierwszego pokolenia proces nie był jeszcze do końca skuteczny, toteż powstrzymywał starzenie na znacznie późniejszym etapie. Dlatego earl White Haven miał szpakowate włosy i zmarszczki, a wyglądem przypominał energicznego czterdziestoparolatka ze społeczeństwa nie poddanego prolongowi. Honor zaś należała do trzeciego pokolenia i wyglądała na dwudziestoparoletnią dziewczynę. Dla wielu była tą młodszą, tą, która uwiodła i usidliła po długich staraniach White Havena. Jego „zdrada” była łatwiejsza do wybaczenia niż jej celowe działania, bo padł ich ofiarą.

Jedyne, z czego się naprawdę cieszyła, to z tego, że udało jej się przekonać rodziców, by pozostali na Graysonie. Gdyby jej ojciec przebywał w Królestwie, sytuacja byłaby zła, choć bowiem Alfred Harrington generalnie był człowiekiem łagodnym i współczującym, jednak Honor doskonale wiedziała, po kim odziedziczyła charakter. Bardzo niewiele osób widziało, jak traci panowanie nad sobą, jeszcze mniej to przeżyło. Choć ojciec rzadko o tym rozmawiał, nie miała złudzeń — broniąc córki, byłby straszny. Żadne względy politycznej czy moralnej natury nie byłyby go w stanie powstrzymać, a dziennikarz, który dostałby jedynie po pysku po wygłoszeniu kolejnych kłamstw pod jej adresem, mógłby uważać się za prawdziwego szczęściarza.

A matka byłaby jeszcze gorsza.

Na Beowulfie, gdzie urodziła się i wychowała Allison Chou Harrington, ludzie śmialiby się do łez na samą myśl o tym, że to, kto z kim śpi, może interesować kogokolwiek poza tymi konkretnymi osobami. Co prawda treść przysięgi małżeńskiej Alexandrów miałaby wpływ na ich opinię, ale uznaliby, jak zwykle kierując się zdrowym rozsądkiem, że jeśli zainteresowane osoby, wszystkie zainteresowane osoby, zdecydowały się zmodyfikować treść tej przysięgi, to jest to ich sprawa i tylko ich. Sam pomysł, by mogło mieć to jakikolwiek wpływ na kariery zawodowe czy publiczną wiarygodność tych osób, uznano by za niedorzeczny.

Allison Harrington, mimo że od prawie wieku standardowego była obywatelką Gwiezdnego Królestwa, pod tym względem pozostała wierna zasadom, w jakich wyrosła. I była jej matką. Biorąc pod uwagę treść i ton ostatnich wiadomości, jakie od niej dostała, Honor wolała nie myśleć, co by się stało, gdyby Allison wzięła na przykład udział w Into the Fire. Albo, co gorsza, znalazła się w tym samym pomieszczeniu co Regina Clausel.

Fakt, że Allison była drobnej budowy.

Treecaty także.

* * *

Honor spojrzała na Królową i westchnęła.

— Nie wiem — przyznała dziwnie drewnianym głosem i przetarła oczy zmęczonym gestem. — Nie mam pojęcia, co mogłoby pomóc. Może podróż na Grayson to błąd, ale na pewno moje codzienne wizyty w Izbie Lordów tylko pogarszają sprawę.

— To moja wina — przyznała Elżbieta z żalem. — Powinnam była to lepiej załatwić. Willie próbował mi to powiedzieć, ale byłam zbyt wściekła, by go słuchać. Potrzebowałam Allena, żeby mną potrząsnął i zmusił do rozsądnego myślenia, ale Allen już nie żył.

— Posłuchaj, Elżbieto… — zaczęła Honor, ale Królowa potrząsnęła głową.

— Powinnam była zapanować nad złością. Udawać spolegliwość, aż nie znajdę czegoś, co pozwoliłoby rozbić tę koalicję, zamiast deklarować wojnę i sprawić, by jeszcze bardziej się skonsolidowali.

— To bez znaczenia. — Głos Honor był łagodny, ale i stanowczy. — Osobiście uważam, że nie istniała możliwość rozsadzenia przez ciebie tego rządu. Nie przy zagrożeniu, jakie dla nich stanowią parowie z San Martin.

— W takim razie powinnam iść na całość i chrzanić kryzys konstytucyjny. Powinnam odmówić akceptacji rządu High Ridge’a. Niechby próbował porządzić bez poparcia Korony!

— Byłoby to wbrew wszystkim konstytucyjnym precedensom.

— I co z tego? Mielibyśmy nowy precedens.

— W środku wojny?!

— Wojny, którą wygrywaliśmy… dopóki ta banda bezmózgich skurwysynów nie przyjęła propozycji Saint-Justa!

— Przestań! Po fakcie łatwo jest oceniać, gdzie się popełniło błąd, a to i tak niczego nie zmieni. Znalazłaś się w sytuacji kapitana okrętu w samym środku bitwy. Musi on podjąć decyzję, gdy wokół aż się roi od rakiet, a nie za kwadrans, gdy się uspokoi, bo za kwadrans może już nie być okrętu i jego. Każdy może po fakcie wymądrzać się, jaką należało podjąć decyzję, i tenże kapitan może nawet przyznać mu rację. Ale on musiał ją podjąć wtedy, w oparciu o to, co wiedział i czuł. A wtedy nie miałaś pojęcia, jak wojna się skończy, a już nikt nie spodziewał się, że High Ridge użyje rozmów pokojowych jako pretekstu do uniknięcia wyborów powszechnych. Fakt, mogłaś doprowadzić do konfrontacji, ale nie byłaś w stanie przewidzieć przyszłości. Zdecydowałaś nie ryzykować kompletnego sparaliżowania rządu w czasie wojny i była to mądra decyzja. A potem znaleźliśmy się w pułapce przez te nie kończące się negocjacje. Po prostu nie doceniłaś jego i pozostałej dwójki. Na czym jak na czym, ale na polityce wewnętrznej, zwłaszcza w najparszywszej odmianie, znają się aż za dobrze.

— A znają: metoda i charakter zawsze do siebie pasują — westchnęła Elżbieta. — Gdybym tylko mogła rozwiązać parlament i ogłosić nowe wybory! Cholerna konstytucja!

— Miło by było, ale nie możesz. Wróćmy do tematu podstawowego, czyli do mnie. High Ridge w przeciwieństwie do ciebie może ogłosić wybory, kiedy zechce, a jeśli będzie dalej tak skutecznie manipulował wyborcami, używając Hamisha i mnie jak dotąd, wynik może być dla nas bardzo przykrym zaskoczeniem.

— Może masz rację — widać było, że Elżbieta przyznała to wbrew sobie. — Ale nawet jeśli tak jest, nie sądzę, by podróż na Grayson była rozwiązaniem. Nie dość, że będzie wyglądało na to, że cię wygnali z miasta, to wewnętrzne problemy nie są naszym jedynym powodem do zmartwień, zgadza się?

— Zgadza — przyznała Honor.

Obowiązujące w Królestwie zasady moralne były zasadniczo liberalne. Problemem była treść przysięgi małżeńskiej, a raczej złamanie danego słowa. Gdyby ślub zawarto według kanonów innej religii i przysięga miała mniej restrykcyjny charakter, problemu nie dałoby się stworzyć, gdyż nawet gdyby byli kochankami, opinia publiczna uznałaby to za moralne i legalne. Winę Hamisha powiększał fakt, że dobrowolnie złożył taką a nie inną przysięgę małżeńską, nie musząc tego robić, a więc jeśli teraz pokochał inną kobietę, złamał dane słowo i unikał odpowiedzialności, którą dobrowolnie na siebie wziął. Na Graysonie zaś istniała jedna religia i obowiązywał jeden system zasad moralnych, toteż reakcja na oskarżenie była znacznie silniejsza.

Natomiast rodzaj tej reakcji zaskoczył Honor całkowicie, jedynie bowiem drobny procent obywateli Graysona w ogóle potraktował wieści poważnie, a mało kto w nie uwierzył. Po doświadczeniach z Paulem była przekonana, że generalnie odsądzają od czci i wiary, toteż sporo czasu zajęło jej wydedukowanie, dlaczego tak się nie stało.

White Haven cieszył się na Graysonie dużym szacunkiem, ale nie to było istotne. Istotna była ona i jej zachowanie w przeszłości. To było tak proste, że aż niewiarygodne: pamiętali, że nigdy nie zaprzeczyła, że z Paulem są kochankami i parą, i że nigdy nie próbowała udawać kogoś, kim nie jest. Nawet ci, którzy darzyli ją serdeczną nienawiścią, nigdy nie mogli zarzucić jej kłamstwa. Skoro więc oświadczyła, że oskarżenie jest fałszywe, znaczyło to, że było kłamstwem i koniec.

I właśnie dlatego skutki tych oszczerstw były jeszcze gorsze. Grayson nie był wściekły na nią, Grayson był wściekły na Królestwo, że pozwoliło, by kłamstwo się szerzyło. Dla mieszkańców Graysona był to długi i upokarzający proces publicznego lżenia kobiety, która dwa razy uratowała ich planetę, a przynajmniej raz przed nuklearnym bombardowaniem. Dla nich od dawna była bohaterką, czego nie kryli i czego nikt nie podawał w wątpliwość. Honor zawsze to deprymowało i zawstydzało, ale w najgorszych koszmarach nie przewidziała takiej właśnie reakcji.

Stosunek mieszkańców, patronów, floty i w ogóle całego Graysona do Gwiezdnego Królestwa zmienił się niebezpiecznie w ciągu ostatnich trzech lat standardowych. Pozostała oczywiście wdzięczność, podziw i szacunek dla Royal Manticoran Navy, centrystów i szczególnie dla Królowej Elżbiety, ale pojawiła się też głęboka i serdeczna wściekłość na obecny rząd i jego arogancką głupotę — przyjęcie propozycji Saint-Justa, gdy zwycięstwo było dosłownie o krok. Decyzję tę powszechnie uważano za zdradę wszystkich sojuszników, a zwłaszcza Graysona, który po Królestwie wniósł największy wkład i poniósł największe straty w tej wojnie.

Kolejne posunięcia i cała polityka rządu High Ridge’a wcale tej wściekłości nie uspokoiły, wręcz przeciwnie. Dla nikogo na Graysonie, podobnie jak dla władz Republiki Haven, nie ulegało wątpliwości, że High Ridge i pozostali nie mają najmniejszego zamiaru uczciwie negocjować warunków zawarcia pokoju. Ba, że w ogóle nie chcą negocjować pokoju w przewidywalnym czasie. Różne były interpretacje powodów tej polityki, ale że kłamią i oszukują, wiedzieli wszyscy. High Ridge pogorszył sytuację, oznajmiając swe decyzje członkom Sojuszu, zamiast je z nimi konsultować, jakby byli służbą, a nie państwami związanymi traktatami. Honor podejrzewała, że częściowo powodem było skoncentrowanie całej uwagi na polityce wewnętrznej, ale w dużej części odzwierciedlało to jego charakter i światopogląd. Dla niego wolni posiadacze ziemscy czy reszta niearystokratycznych mieszkańców Królestwa byli służbą, a zagraniczni prostacy z założenia hołotą niewartą uwagi i marnowania czasu.

Benjamin IX, jego rada i większość patronów zdali sobie sprawę z niebezpieczeństwa oraz niekorzystnego układu sił, jaki powstał w Królestwie, toteż zapanowali nad emocjami, a raczej pamiętali, by wściekłość kierować na tych, którzy ją wywołali, czyli na rząd, a nie na Królestwo jako całość. Dla członków izby niższej i dla zwykłych obywateli, nie tylko gorzej wykształconych, ale znacznie gorzej obeznanych w zawiłościach polityki wewnętrznej, było to prawie niewykonalne.

A teraz ta sama banda aroganckich i kłamliwych durniów publicznie szkalowała największego bohatera w dziejach Graysona, drugiego stopniem we flocie, posiadacza najwyższego graysońskiego odznaczenia i jednego z osiemdziesięciu dwóch patronów. I będącego kobietą.

To ostatnie było o tyle ważne, że mimo wielu zmian w świadomości, codzienności, moralności czy etyce wynikających z przynależności do Sojuszu pewne zasady pozostały na Graysonie niezmienne. Jedną z nich była niedopuszczalność publicznego obrażania kobiety. Jakiejkolwiek kobiety. A zwłaszcza tej.

W praktyce oznaczało to, że oszczercza taktyka kłamstw, która zneutralizowała Honor na arenie politycznej Królestwa, dała dokładnie odwrotny efekt na Graysonie. Opinia publiczna i media stanęły murem po jej stronie. Ale była to rozwścieczona opinia publiczna. I wściekłość ta rosła, grożąc rozbiciem Sojuszu, który Benjamin utrzymywał jedynie z największym wysiłkiem i przy użyciu prawdziwej ekwilibrystyki politycznej.

Dla Honor znaczyło to, że nie miała się dokąd udać.

Na Manticore nie mogła niczego osiągnąć — była bardziej przeszkodą niż pomocą dla opozycji, a rząd uparł się utrzymywać ten stan, nie pozwalając umrzeć skandalowi naturalną śmiercią. Jeśli poleci na Grayson, tylko pogorszy sytuację, bo wszyscy na planecie uznają, całkiem zresztą słusznie, że tak ją zaszczuto, że uciekła. A to zwiększy wściekłość obywateli Graysona i może spowodować nieodwracalne szkody. Jej obecność będzie bowiem utrzymywała te emocje w stanie wrzenia, aż w końcu nastąpi eksplozja.

Dlatego wzięła głęboki oddech i potrząsnęła głową.

— Fakt, wewnętrzne problemy nie są jedynym powodem do zmartwień — powtórzyła za Królową.

* * *

— Nie podobają mi się wieści docierające z Konfederacji. — Sir Edward Janacek odchylił fotel, przyglądając się dwóm mężczyznom siedzącym po drugiej stronie potężnego biurka, jakim zastąpił prosty mebel używany przez baronową Mourncreek.

Jednym był Drugi Lord Przestrzeni, admirał Francis Jurgensen, drobnej budowy, zawsze starannie uczesany i w nieskazitelnym uniformie. Jego najbardziej charakterystyczną cechą były brązowe, wiecznie niewinne oczęta. Drugim był admirał sir Simon Chakrabarti, wyższy, szeroki w barach i ciemnoskóry. Fizycznie przypominał sir Thomasa Caparellego, ale tylko fizycznie. Ostatni raz brał udział w walce jako komandor porucznik na pokładzie ciężkiego krążownika Inuincible w Konfederacji Silesiańskiej ponad trzydzieści pięć standardowych lat temu. Specjalizował się w administracji, a cztery lata był w dziale uzbrojenia.

Były to raczej dziwne kwalifikacje jak na Pierwszego Lorda Przestrzeni, ale nie zdaniem cywilnego zwierzchnika floty. Janacek był bowiem przekonany, że w obecnej sytuacji Królewska Marynarka potrzebuje dobrego administratora, a nie doświadczonego weterana z długą listą odznaczeń. Według niego przy takiej przewadze technicznej bitwy mógł wygrywać każdy, natomiast jedynie ktoś naprawdę dobry w administrowaniu mógł podołać realizowaniu zadań floty przy tak poważnie zredukowanych siłach i przy obciętym budżecie. Z tym Chakrabarti radził sobie całkiem dobrze, a poza tym miał wyjątkowe koneksje polityczne. Jego szwagrem był Adam Damakos, liberał i członek Komisji do spraw Floty w Izbie Gmin. Na dodatek był też kuzynem Akahito Fitzpatricka, księcia Gray Water, i jednym z najbliższych współpracowników barona High Ridge’a w Zjednoczeniu Konserwatywnym. Już choćby to zapewniało mu prawie każde stanowisko, ale Janacek wybrał go sam, w obawie, by nie narzucono mu następnego nadętego półgłówka w typie Housemana.

— Zupełnie mi się nie podoba — uściślił Janacek. — Co Imperium sobie wyobraża i co w ogóle próbuje osiągnąć?

I spojrzał pytająco na Jurgensena. Ten wzruszył ramionami.

— Informacje, jakie dotąd udało nam się zebrać, są w większości sprzeczne ze sobą. Ponieważ jak dotąd Imperium nie wystosowało ani oficjalnego wyjaśnienia, ani żądań, możemy jedynie zgadywać, jakie są ostatnie intencje.

— Jestem tego w pełni świadom, Francis — powiedział spokojnie Janacek, mrużąc równocześnie oczy. — Ale jakbyś zapomniał, jesteś szefem wywiadu i takie zgadywanki powinny być twoją specjalnością.

— I są — odparł równie spokojnie Jurgensen. — Po prostu chciałem uprzedzić, że nasi analitycy mają bardzo mało sprawdzonych informacji, które pozwoliłyby na precyzyjne przewidzenie zamiarów Imperium.

I zamilkł, przyglądając się Pierwszemu Lordowi z pewnością siebie wynikającą z opanowania do perfekcji sztuki obijania sobie tyłka blachą przed wykonaniem jakiegokolwiek ruchu. Dopiero gdy Janacek kiwnął głową, przyjmując do wiadomości tłumaczenie, dodał:

— Mając na uwadze to, co powiedziałem, wygląda na to, że Imperialna Marynarka systematycznie przemieszcza siły, tak by okrążyć od północy i północnego wschodu stację Sidemore, odcinając ją w ten sposób od reszty obszaru Konfederacji. Jak na razie nic nie wskazuje, by Gustaw rozważał podjęcie działań przeciwko nam, ale nie możemy całkowicie wykluczyć tej możliwości. Natomiast znacznie bardziej prawdopodobne jest, że chodzi mu przynajmniej na razie o pokaz siły.

— Pokaz siły, który ma osiągnąć co? — spytał Chakrabarti.

— Na ten temat zdania są podzielone. Najpopularniejsza jest opinia, że Imperium wkrótce zwróci się do nas kanałami dyplomatycznymi z żądaniami terytorialnymi kosztem Konfederacji — wyjaśnił Jurgensen.

— Sukinsyny! — ocenił bez złości Janacek i skrzywił się. — To miałoby sens… Konfederację uważają za swoją, odkąd pamiętam, więc nie powiem, że jestem zaskoczony, słysząc, że ta banda oportunistów uważa, że nadszedł czas zabrać się do roboty i wykroić sobie co smaczniejsze kąski.

— My już dawno zajęliśmy jasne stanowisko w tej sprawie — zauważył Chakrabarti i spojrzał pytająco na gospodarza, przekrzywiając przy tym głowę.

— I to stanowisko nie uległo zmianie… jak na razie — odparł Janacek.

— A ulegnie?! — spytał z nietypową bezpośredniością Chakrabarti.

Janacek wzruszył ramionami.

— Nie wiem — przyznał. — W takiej sprawie decyzję musi podjąć rząd. Ponieważ dotychczas tego nie zrobił, wszystko zostaje po staremu. Rząd Jej Królewskiej Mości nie jest przygotowany do zaakceptowania żadnych zmian terytorialnych kosztem obecnego obszaru Konfederacji Silesiańskiej. Ani na rzecz Imperium Andermańskiego, ani kogokolwiek innego.

I zdołał to powiedzieć bez śladu ironii.

— W takim razie powinniśmy wzmocnić stację Sidemore, żeby zrównoważyć ten pokaz siły, Francis — ocenił pragmatycznie Chakrabarti.

— To nie jest mój pokaz siły — poprawił spokojnie Ja-nacek.

— Jak zwał, tak zwał — Chakrabarti machnął lekceważąco ręką. — Powinniśmy rozważyć wysłanie tam co najmniej kilku eskadr liniowych.

— Hm… — Janacek zmarszczył brwi. — Nie twierdzę, że nie masz racji, ale to będzie trudne.

Chakrabarti w ostatniej chwili ugryzł się w język, by nie odpalić, że byłoby znacznie łatwiejsze, gdyby ostatnio nie złomowano tylu jednostek. Mimo że jego kariera była czysto biurokratyczna, zbyt długo służył we flocie, by nie rozpoznać złośliwości losu karzącego za głupotę. Ale był też zbyt doświadczonym graczem politycznym i karierowiczem, by zdobyć się na szczerość.

— Łatwe czy nie, jeśli mamy zgodnie z dotychczasowym stanowiskiem zniechęcić Imperium do zbędnego awanturnictwa, musimy wzmocnić siły stacjonujące w Sidemore — oznajmił formalniej. — Nie musimy tam wysyłać superdreadnoughtów rakietowych, ale nie mogą też być to siły czysto symboliczne. Jeśli tego nie zrobimy, Imperium będzie wiedzieć, że za słowami nie pójdą czyny.

Janacek spojrzał na niego ostro, ale Chakrabarti wytrzymał to spojrzenie i nie opuścił wzroku.

A potem Jurgensen delikatnie chrząknął.

— Być może — powiedział ostrożnie — rozsądniej będzie wysłać kilka superdreadnoughtów rakietowych.

— Doprawdy? — Chakrabarti spojrzał na niego z uprzejmym zainteresowaniem.

— Ano tak. W ostatnim tygodniu sprawdziłem kompleksowo to, co wiemy o Imperialnej Marynarce, i trafiłem na… kilka niepokojących meldunków.

— Pod jakim względem niepokojących? — zainteresował się Janacek.

— Nie są zbyt dokładne, dlatego nie zostały ci przekazane — wyjaśnił Jurgensen. — Wiem, że wolisz dane od spekulacji, więc najpierw chcieliśmy je potwierdzić, ale w tej sytuacji uważam, że lepiej będzie wziąć pod uwagę nawet niepotwierdzone, rozważając, jakie posiłki mogą być potrzebne stacji Sidemore.

— Co byłoby niewspółmiernie łatwiejsze, gdybyś wreszcie powiedział, o co chodzi — zaproponował z naciskiem Pierwszy Lord Przestrzeni.

— Jeszcze dziś prześlę ci wszystko, co mamy, ale w zasadzie myślę o tym, że Imperialna Marynarka mogła ostatnio wejść w posiadanie nowych systemów uzbrojenia. Niestety, nie mamy zbyt wielu konkretnych danych ani szczegółów. Wiemy tylko, że okręty ze zmodyfikowanym uzbrojeniem pojawiły się w Konfederacji.

— I nie uznałeś za stosowne poinformować nas o tym — skomentował groźnie Janacek.

— Dopiero dwa tygodnie temu się dowiedziałem, a przed dzisiejszym spotkaniem nie było żadnej sugestii o wzmacnianiu stacji Sidemore. W dotychczas istniejących warunkach uznałem więc, że rozsądniej będzie najpierw spróbować zweryfikować te informacje, zamiast wzbudzać nieuzasadnione zaniepokojenie.

Zachmurzony Janacek przez kilka sekund przyglądał mu się, a potem wzruszył ramionami.

— Faktem jest, że niewiele można przedsięwziąć, dopóki ich nie zweryfikujesz — przyznał. — Ale nawet jeśli te wieści są niepotwierdzone, i tak mnie martwią. Ich sprzęt był przed wojną prawie tak dobry jak nasz. Jeśli go porządnie zmodyfikowali, możemy zostać zmuszeni do poważnego rozważenia układu sił na obszarze Konfederacji. Premier nie będzie zachwycony, słysząc o tym mniej niż cztery miesiące po tym, jak przepchnął przez parlament następną redukcję liczby okrętów liniowych.

Obaj oficerowie przytaknęli, mając miłą świadomość bezpieczeństwa — żaden z nich żadnych redukcji nie proponował ani też ich nie popierał. Oczywiście żaden także się im nie sprzeciwił, ale to zupełnie co innego.

— Co konkretnie wiemy? — spytał Chakrabarti.

— Prawie nic. Analityk z Sidemore twierdzi, że analiza wizualna nowego krążownika liniowego klasy Thor pokazuje mniej wyrzutni rakiet, niż powinno być. Co to może oznaczać, na razie nie wiadomo. Nie potwierdziliśmy tej obserwacji przez analizę nagrania, bo jeszcze go nie mamy. Jest w drodze, dotrze za tydzień lub dwa. Mamy dwa raporty od kapitanów frachtowców sugerujące, że imperialne okręty są wyposażone w lepsze niż dotąd kompensatory bezwładnościowe. Dowody są wątpliwe, ale obaj twierdzą, że byli świadkami osiągnięcia przez andermańskie okręty przyspieszeń znacznie większych, niż powinny rozwijać.

— Kapitanowie frachtowców! — parsknął Chakrabarti.

Jurgensen potrząsnął głową.

— Też tak najpierw zareagowałem i dlatego chciałem mieć potwierdzenie, nim was o tym poinformuję. A potem coś mi zaświtało w głowie i sprawdziłem. Jeden z nich to nasz admirał znajdujący się na połowie pensji.

— Co?! — Janacek wyprostował się wraz z fotelem. — Który?

— Bachfish.

— A, on! — prychnął Janacek. — Dupek, który omal nie stracił okrętu.

— Można to i tak ująć, ale to doświadczony oficer — zauważył Jurgensen. — Przed tą wpadką miał ponad trzydzieści lat standardowych służby liniowej.

Janacek prychnął ponownie, ale już znacznie mniej pogardliwie.

Chakrabarti zaś zamyślił się niespodziewanie.

— Jest jeszcze kilka innych raportów — dodał Jurgensen. — Od niezależnych agentów prowadzonych przez naszych attache w Imperium. — Wskazują one, że co najmniej przeprowadzono próby z rakietami dalekiego zasięgu, a wiemy, że od lat wprowadzane są do służby coraz nowocześniejsze zasobniki holowane. Czego nie wiemy i nie jesteśmy na razie w stanie się dowiedzieć, to czy rozpoczęto budowę jakichś superdreadnoughtów rakietowych.

— To znajdź sposób, żeby się tego dowiedzieć! — warknął Janacek.

Ocena liczebności i składu floty, którą przedstawił High Ridge’owi, oparta była na założeniu, że RMN utrzyma monopol na nowe rodzaje okrętów. Nie brał zupełnie pod uwagę tego, że Imperialna Marynarka może niedługo dysponować superdreadnoughtami rakietowymi. Po pierwsze nie wiedział o tym, po drugie nie miał powodów, by się martwić Imperialną Marynarką i jej uzbrojeniem. Zresztą nawet gdyby Imperium zajęło całą Konfederację, Królestwo Manticore niewiele by na tym ucierpiało. Na krótką metę.

— Póki co chciałbym poznać twoje propozycje dotyczące liczby i rodzaju okrętów, które powinny wzmocnić Sidemore — dodał Janacek, spoglądając na Pierwszego Lorda Przestrzeni.

— Przy założeniu najgorszego?

Janacek potrząsnął głową.

— Nie. Nie ma sensu zbyt gwałtownie reagować z powodu nie sprawdzonych danych wywiadowczych. Załóż, że dysponują lepszym uzbrojeniem i wyposażeniem, ale nie daj się ponieść entuzjazmowi.

— W takim razie to nie będą zbyt precyzyjne propozycje, Ed — ostrzegł Chakrabarti. — Musisz dokładniej określić poziom wyposażenia i uzbrojenia Imperialnej Marynarki.

— No dobrze, załóżmy, że jest taki jak nasz, powiedzmy, sześć standardowych lat temu. Bez superdreadnoughtów rakietowych, Ghost Ridera, lotniskowców i kutrów. Mają wszystko inne włącznie z najnowszymi generatorami bezwładnościowymi.

— W porządku — Chakrabarti pokiwał głową i dodał: — To mogę ci już rzec, że dwie eskadry liniowe wystarczą, Za blisko do imperialnego podwórka.

— Nasze możliwości są ograniczone — przypomniał mu Janacek.

— Wiem o tym, ale możemy znaleźć się w sytuacji, w której będziemy musieli tam wysłać poważne wzmocnienie.

— Jest wysoce prawdopodobne, że rząd zdoła zapanować nad tą sytuacją przy użyciu metod dyplomatycznych — osadził go Janacek. — Jeśli okaże się, że niezbędne będzie bardziej stanowcze zademonstrowanie naszego stanowiska, będziemy musieli znaleźć niezbędne okręty. Ale dopiero wtedy.

— Rozumiem. Natomiast jeśli zamierzamy wzmocnić Sidemore na skalę, jaką wymaga tego zakładany poziom zagrożenia, musimy też znaleźć odpowiedniego dowódcę. Kontradmirał Hewitt, obecny dowódca stacji Sidemore, ma zbyt niski stopień i zbyt małe doświadczenie jak na siły obecnie tam stacjonujące. Wraz z wysłanymi posiłkami będzie to jedna z naszych trzech najsilniejszych flot, czy ją tak nazwiemy czy nie. Wymaga więc pełnego admirała.

— Hm… — Janacek zmarszczył brwi i wbił wzrok w blat biurka.

Chakrabarti miał rację, ale znalezienie nowego dowódcy stacji nie będzie łatwe. Sidemore było całkiem użyteczną bazą, ale nie istotną — nawet w czasie wojny. Teraz stała się jeszcze mniej ważna z punktu widzenia potrzeb strategicznych Królestwa, a więc żaden ambitny oficer nie będzie zadowolony z tego przydziału. A należało też wziąć pod uwagę, że przydział ten może okazać się pułapką, gdyż wbrew temu, co właśnie powiedział obu oficerom, był pewien, że rząd będzie wolał, zresztą całkiem słusznie, uniknąć konfrontacji z Imperium.

Janacek nigdy nie był zwolennikiem ekspansjonizmu, w przeciwieństwie do znacznej części parlamentu i korpusu oficerskiego Królewskiej Marynarki. Dlatego zrobił, co mógł, by wycofać się z placówki Basilisk, gdy pierwszy raz zajmował to stanowisko. I prawie mu się udało, gdy ta wariatka Harrington omal nie sprowokowała wybuchu wojny z Ludową Marynarką — pięć lat wcześniej, niż ta ostatecznie się zaczęła.

Gdyby to od niego zależało, doradziłby rządowi zgodzić się na ustępstwa terytorialne w rozsądnych granicach. W końcu sporny obszar nawet nie należał do Gwiezdnego Królestwa, a nic w Konfederacji nie było warte przypadkowej strzelaniny, a co dopiero regularnej wojny. Obecny układ mógł zakończyć się nieciekawie dla dowódcy stacji Sidemore, ponieważ z jednej strony otrzyma on rozkaz zniechęcenia Imperium, a z drugiej będzie wiedział, że nie ma co liczyć na jakiekolwiek posiłki. A jeżeli Imperium nie da się zniechęcić i dojdzie do jakiegoś incydentu, rząd wyprze się odpowiedzialności i oznajmi, że spoczywa ona na dowódcy stacji. W najlepszym więc razie ten, kto obejmie dowództwo stacji Sidemore, zostanie zapamiętany jako admirał, który pozwolił Imperium wejść do Konfederacji. Nie będzie za to naturalnie ponosił winy, ale wszyscy potraktują go, jakby tak właśnie było.

Stał więc przed trudnym zadaniem znalezienia kogoś, kto dysponując zbyt małymi siłami, zdoła przekonać Imperium, że będzie do śmierci bronił Konfederacji (chyba że otrzyma inne rozkazy), a równocześnie kogo można by spisać na straty, jeśli okaże się to konieczne. Chwilowo co prawda nikt taki mu na myśl nie przychodził, ale był pewien, że coś wymyśli.

ROZDZIAŁ X

Wiceadmirał Shannon Foraker stała na galerii głównego pokładu hangarowego, przyglądając się cumującej właśnie pinasie. Gdy manewr został zakończony, a korytarz wejściowy doprowadzony do śluzy, wyprostowała się odruchowo. Wachta trapowa przyjęła postawę zasadniczą, a kontrolka nad wylotem korytarza zmieniła barwę z czerwonej na żółtą, a zaraz potem na zieloną oznaczającą hermetyczne połączenie. Gdy w otworze pojawiła się postać, rozległ się świst trapowy, od którego Shannon nadal bolały uszy, ale jak zwykle nie dała tego po sobie poznać. Nowo przybyły zręcznie stanął na pokładzie i zasalutował kapitanowi Patrickowi M. Reumannowi, dowódcy Souereign of Space. Reumann odsalutował. Choć był o pół głowy wyższy i masywniejszy od przybysza, nie było wątpliwości, który jest ważniejszą postacią. Nie dlatego, że gość miał dystynkcje admiralskie. I nie dlatego, że Reumann był słabego charakteru — na dowódcę pierwszego okrętu nowej, najpotężniejszej klasy superdreadnoughtów w Marynarce Republiki nie wybiera się słabeusza czy mimozy emocjonalnej. Po prostu w oczach całej floty, a szczególnie wszystkich związanych z operacją Bolthole, Thomas Theisman był bohaterem, z którym nikt nie mógł się równać.

Jeszcze sześć-siedem standardowych lat temu nie zdałaby sobie z tego sprawy — była niesamowicie wręcz nieświadoma realiów służby w Ludowej Marynarce pełnej wścibskich komisarzy ludowych i nadzoru UB. Dopóki pewnego pięknego dnia nie zetknęła się z parszywą rzeczywistością. Upokorzenie i wstyd wywołane przymusowym uczestnictwem w poczynaniach Urzędu Bezpieczeństwa zmieniły ją i jej podejście do życia. Niezwykle zdolna technowiedźma chcąca uczciwie wykonywać swe obowiązki i mieć spokój stwierdziła, że jak długo istnieje UB, będzie to niemożliwe. Postanowiła więc coś z tym zrobić. Tym bardziej że jej były kapitan, którego szanowała, nie chcąc bezsensownie ginąć w imię honoru, zmuszony był zdradzić.

Wykorzystała swoje nadzwyczajne umiejętności i osiągnęła naprawdę imponujący skutek. Tylko dlatego Tourville, Giscard, Pritchart i ona sama byli jeszcze wśród żywych. Ale na dłuższą metę to by nie wystarczyło. Uratował ich Theisman.

Poznała go dopiero później, już po śmierci Saint-Justa, i jakoś tak się złożyło, że im dłużej go znała, tym większe wywierał na niej wrażenie. Dołączył do tych nielicznych oficerów, którzy w jej ocenie wiedzieli, co to honor i obowiązek, i kierowali się nimi, często wbrew woli polityków rządzących państwem. Theisman zaś na dodatek był tym, który przywrócił honor flocie. To dzięki niemu Lester i Javier mogli dowodzić flotami nowej Marynarki Republiki. To dzięki niemu oficerowie i członkowie załóg zaczęli nabierać ponownie szacunku do samych siebie i pamiętać, że włożyli mundury, bo w coś wierzyli, a nie dlatego że zmusił ich wszechobecny terror.

Theisman odtworzył morale floty i uczynił z niej swego sprzymierzeńca w obronie odrestaurowanej konstytucji. Stało się tak dzięki temu, że rozbudził we flocie te dawno stłamszone idee, jak i dlatego, że dał jej w ten sposób szansę do odzyskania dobrego imienia. Do oczyszczenia się z gówna, w jakim wytarzał ją Urząd Bezpieczeństwa. I dlatego flota poszłaby za nim bez wahania w czeluście piekielne, gdyby zdecydował się ją tam poprowadzić. I nie pytałaby dlaczego.

Tak jak Shannon Foraker.

— Proszę o pozwolenie wejścia na pokład, sir — rozległ się formalny głos sekretarza wojny, ledwie umilkł świst trapowy.

Kapitan Reumann skinął energicznie głową.

— Pozwolenia udzielam i witam na pokładzie Sovereign of Space, sir! — odparł równie formalnie i dodał już normalniejszym głosem: — Miło pana znów widzieć.

Po czym wyciągnął rękę do gościa.

— Miło być znów z powrotem, Pat. — Theisman uścisnął jego dłoń i potrząsnął nią zdecydowanie. — Szkoda, że Bolthole nie leży bliżej systemu Haven. Wtedy mógłbym się tu zjawiać częściej niż trzy do czterech razy w roku.

— My też tego żałujemy, sir — zapewnił go Reumann.

— Cóż… — Theisman rozejrzał się z aprobatą po idealnie uporządkowanym pokładzie hangarowym. — Może coś na to poradzimy…

— Przepraszam, sir? — Reumann przekrzywił głowę zaskoczony.

Theisman zaś uśmiechnął się. Ale w jego twarzy było coś oprócz wesołości… coś jakby niepokój.

— Nie martw się, Pat. Obiecuję wszystko wyjaśnić przed odlotem. Póki co natomiast mam do omówienia kilka kwestii z admirał Foraker.

— Oczywiście, sir. — Reumann cofnął się.

A Theisman odwrócił się i wyciągnął dłoń do Shannon.

— Pani admirał — powiedział ciepło.

Shannon uśmiechnęła się.

— Panie admirale — odparła, wiedząc, że Theisman nie przestał uważać się za oficera, a polityczne stanowisko cywilnego zwierzchnika sił zbrojnych traktuje jako przejściowe zło konieczne.

W jego oczach znów błysnęła wesołość.

Uścisnęła jego dłoń, przekrzywiła głowę i powiedziała:

— Wstępnie zaplanowałam spotkanie powitalne w mesie oficerskiej, ale plan jest płynny i można go zmienić — Z tego, co powiedział pan Patrickowi, wnoszę, że lepiej będzie to przesunąć, a najpierw dać panu okazję opowiedzenia mi o celu tej wizyty.

— Jeśli to nie będzie zbyt uciążliwe, wolałbym, by tak było.

Shannon wzruszyła ramionami.

— Jak powiedziałam, plan jest płynny, sir. Ponieważ nie wiedzieliśmy, co pana sprowadza i ile będzie pan miał czasu, jesteśmy przygotowani na każdą ewentualność. — Odwróciła się do masywnego kapitana stojącego krok z tyłu po jej prawej stronie. — Five, zdaje się, że znów gdzieś zadziałam komunikator. Połącz się z Paulette i poproś o dopilnowanie, by wszyscy wiedzieli, że obowiązuje plan Beta, dobrze?

— Oczywiście, ma’am. — Kapitan William Anders nawet nie próbował ukryć uśmiechu.

W czym nie było niczego dziwnego, jako że trzeba było niezłego roztrzepania lub rozkojarzenia, by nie rzec talentu, aby „zadziać” gdzieś naręczny komunikator. Shannon zdarzało się to co najmniej dwa razy w tygodniu. Anders wybrał na swoim odpowiednią kombinację zawiadamiającą porucznik Paulette Baker o zmianie planów i ponownie skupił uwagę na Theismanie.

— Możemy rozmawiać prywatnie, sir, czy powinnam ściągnąć swój sztab? — spytała Shannon.

— Poinformuję ich o wszystkim, ale najpierw chciałbym porozmawiać tylko z tobą.

— Oczywiście. W takim razie może zechce mi pan towarzyszyć do mojej kabiny?

— Myślę, że to doskonały pomysł.

Shannon spojrzała na Andersa i spytała: — Słyszałeś?

— Tak i zaraz przekażę Paulette.

— Dzięki — uśmiechnęła się Shannon i gestem zaprosiła Theismana do najbliższej windy. — Za panem, sir.

* * *

Dotarcie do kabiny Foraker trwało dobrą chwilę, mimo że projektanci umieścili ją celowo blisko głównego szybu windy. Tyle że „blisko” było pojęciem względnym na okręcie rozmiarów Sovereign of Space mającym prawie dziewięć milionów ton. Była to pierwsza jednostka z największej i najsilniej uzbrojonej klasy superdreadnoughtów, jakie kiedykolwiek zbudowano w Republice Haven. I już było wiadomo, że niedługo będzie cieszyć się tym prymatem, bo projekty kolejnej klasy — Temeraire — kończono właśnie zatwierdzać, a pierwszą jednostkę miano zacząć budować za cztery miesiące, także tutaj, w stoczni Bolthole. Za mniej więcej trzydzieści sześć miesięcy winna być gotowa, co jak na standardy Królestwa stanowiło długi okres, ale jak na Haven — znak imponującego postępu w budownictwie okrętowym. W znacznej części była to zasługa Foraker i jej sztabu.

W końcu jednak dotarli na miejsce i ledwie zamknęły się za nimi drzwi pilnowane przez wartowników z Marinę Corps, Shannon zdjęła czapkę i rzuciła ją matowi Callahanowi, który pojawił się w drzwiach prowadzących do kuchni.

Mat Sylvester Callahan złapał ją w locie z łatwością wskazującą na dużą praktykę i lekkim westchnieniem cierpiętnika. Shannon doskonale zdawała sobie sprawę, że tylko obecności Theismana zawdzięcza, iż westchnienie nie było głośniejsze i pełne wyrzutu. Uśmiechnęła się promiennie do stewarda i kolejny raz przyznała w duchu, że choć początki były trudne, dogadali się całkiem dobrze. Parę dobrych miesięcy zajęło jej przyzwyczajanie się do samego posiadania stewarda, a przywrócenie tej funkcji było jednym z pierwszych posunięć Theismana w ramach reformowania floty, czyli robienia z Ludowej Marynarki porządnej Marynarki Republiki. Pierre zlikwidował funkcję stewarda jako objaw zboczonej elitarności legislator-skiego korpusu oficerskiego. Shannon niezbyt ucieszyło przywracanie oficerskich przywilejów i była wdzięczna Theismanowi, że ograniczył się do części z nich, ale była też zmuszona przyznać, że przydzielanie oficerom dowodzącym i flagowym stewardów miało sens. Oficer taki bowiem znacznie produktywniej spędzał czas, nie tracąc go na ścielenie łóżka czy glancowanie butów. A co ważniejsze, starsi rangą oficerowie potrzebowali swoistych opiekunów, którzy zajmowali się codziennymi sprawami, bo oni i tak mieli na głowie wystarczająco wiele problemów poważniejszej natury.

A jeśli ktoś był odrobinę bardziej zapominalski niż większość, tym bardziej takiego opiekuna potrzebował.

— Musimy omówić kilka spraw z admirałem Theismanem, Sly — poinformowała Callahana. — Myślisz, że dałoby się wykombinować coś na ząb?

— Jestem pewien że tak, ma’am. Konkretnie ile i czego; porucznik Baker już mnie poinformował o zmianie planów, więc wiem, że obiad został przesunięty o godzinę. Dlatego zastanawiam się, czy podać tylko lekką przekąskę czy coś solidniejszego.

— Hmm… — Shannon spojrzała pytająco na Theismana. — Sir?

— Nadal funkcjonuję według czasu Nouveau Paris, co znaczy, że powinienem dwie godziny temu zjeść lunch, wolałbym więc coś solidniejszego.

— Słyszałeś, Sly?

— Oczywiście, ma’am.

— Więc bierz się do roboty — poleciła z uśmiechem. Callahan skinął głową i wycofał się do kuchni. Foraker zaś wskazała gościowi jeden z foteli:

— Proszę usiąść, sir.

— Dziękuję. — Theisman skorzystał z zaproszenia i rozejrzał się przy okazji.

Nigdy dotąd nie był w jej kabinie i został mile zaskoczony prostotą umeblowania, a równocześnie jego funkcjonalnością i wygodą. Zasilane fotele, barek i lodówka z napojami stanowiły obiecujący początek, ale reszta mebli wyglądała na standardowe wyposażenie kabin admiralskich, a kilka rzeźb i obrazów, choć przyjemnych dla oka, nie przykuwało uwagi. Wszystko to pasowało do osobowości pani oficer, którą wybrał do kierowania całą operacją, i był zadowolony, że mimo władzy, jaką dysponowała, Shannon Foraker nie zmieniła się przez te lata.

Kilkakrotnie sparzył się na takich jak ona — wybieranych na podstawie rekomendacji i teczek osobowych, bez osobistej znajomości. Uznawali się za nowych władców floty i ulegali pokusom. Część otrzeźwiała po jego delikatnych napomnieniach, a ci, którzy tego nie zrobili, zostali cicho i sprawnie przeniesieni na stanowiska, na których nadal można było wykorzystywać ich talenty, ale gdzie nie mogli już odcisnąć swego piętna na flocie.

— Dlaczego nazywasz kapitana Andersa „Five”? — spytał niespodziewanie.

— Bo tak sobie życzy. Zaczęłam mówić mu po imieniu, ale uprzejmie mnie poinformował, że woli, by zwracano się doń per „Five”. Pojęcia nie mam, skąd się wziął ten przydomek, ale sądzę, że sięga czasów, gdy nie był jeszcze oficerem. A poza tym mało mnie obchodzi, jak chce być nazywany, jak długo dobrze robi to, co do niego należy. A robi.

— Jasne — uśmiechnął się Theisman. — Choć nienawidziłem Pierre’a i jego bandy, muszę przyznać, że kilka drobnych rzeczy osiągnęli. Od zmian w ekonomii zaczynając, a na likwidacji monopolu Legislatorów na obsadzanie stanowisk oficerskich kończąc. Za ich czasów ktoś taki jak Anders nie miałby szans na patent oficerski. A to byłaby prawdziwa strata, jak słyszę.

Foraker przyznała mu rację zdecydowanym ruchem głowy. Anders od ponad trzydziestu pięciu lat standardowych był podoficerem, gdy Rob S. Pierre dokonał zamachu stanu i przejął władzę. Doszedł do szczytu, na jaki pozwalał mu stary system, i rzeczywiście stratą dla całej floty byłoby, gdyby na tym poziomie skończyła się jego kariera. Podobnie bowiem jak ona, Anders w dzieciństwie stwierdził, że jeśli przy istniejącym systemie edukacyjnym chce coś umieć, musi się tego sam nauczyć — i tak też zrobił. Niestety, pochodził z rodziny Dolistów, więc ranga podoficera była wszystkim, co mógł osiągnąć.

Shannon była młodsza, dlatego mogła zacząć karierę od szkoły oficerskiej, bo to było już po objęciu władzy przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. To wraz z dramatycznym brakiem kompetentnych oficerów, jaki odczuwała Ludowa Marynarka, dało okazję awansu takim jak Anders. W chwili śmierci Saint-Justa był komandorem porucznikiem. Być może na tym skończyłaby się jego kariera, gdyby Theisman nie zastrzelił Saint-Justa (Foraker była pewna, że tak właśnie było), a być może zostałby rozstrzelany, bo za nic nie potrafił wykrzesać z siebie odrobiny entuzjazmu dla „Ludu”, a to stanowiło magiczny klucz do awansów i warunek przeżycia w nowym, wspaniałym świecie rewolucji. Shannon podejrzewała, że powód był prozaiczny — skoro sam doszedł do tego, do czego doszedł, zaczynając od samego dna, trudno, by czuł cokolwiek innego niż pogardę dla tych, którzy nawet nie spróbowali. A to właśnie oni byli ukochanym „Ludem” Cordelii Ransom i Roba S. Pierre’a.

Jako szef sztabu był doskonały, a awans w pełni mu się należał. Shannon co prawda miała pewne opory przed zabraniem go z działu rozwoju uzbrojenia, bo był najlepszym inżynierem praktykiem w Marynarce Republiki, jeśli nie w całej Republice, ale stwierdziła, że bardziej przyda się jako tłumacz i pośrednik między inżynierami a mniej utalentowanymi osobnikami, którzy w tym niedoskonałym wszechświecie są z zasady wyżsi rangą. Głównie zaś jako pośrednik między tymi właśnie wyższymi rangą a nią.

Bo z inżynierami jakoś mogła się dogadać i zrozumieć bez specjalnych problemów.

— Nie wiem, co na to reszta floty, sir — powiedziała po chwili. — Ale ja jestem zachwycona, że go tu mam.

— A ja, że mam tu was oboje — oznajmił uczciwie Theisman. — Lester od początku twierdził, że jesteś idealną kandydatką do kierowania operacją, a to, co osiągnęłaś, potwierdziło w pełni jego opinię.

Shannon zarumieniła się, lecz nie spuściła oczu, niemniej z prawdziwą ulgą przyjęła pojawienie się Callahana z tacą kanapek i warzyw. Ustawił je na stoliczku, przy którym siedzieli, nalał obojgu kawy do filiżanek i ponownie wycofał się do kuchni.

— Jego obecność też mnie zachwyca — dodała, przyglądając się z pewnym zdziwieniem jedzeniu, które pojawiło się prawie magicznie.

— Pojąć nie mogę dlaczego — skomentował Theisman, sięgając po kanapkę.

Ugryzł, przełknął i dodał:

— Teraz rozumiem.

— Ma talent kulinarny — przyznała, biorąc marchewkę i pogryzając ją dla towarzystwa.

Theisman musiał być naprawdę głodny — sprzątnął pół talerza w kilka minut, zasiał spustoszenie w warzywach i serach, po czym odsapnął i usiadł wygodniej z filiżanką kawy w dłoni.

— Skoro śmierć głodowa przestała mi grozić, to chyba powinienem przejść do tego, co mnie tu sprowadza — powiedział z błyskiem w oczach. — Uczciwie przyznaję, że jednym z powodów jest chęć zobaczenia wszystkiego na własne oczy. Nie żebym nie wierzył twoim raportom, ale co innego czytać, a co innego zobaczyć… Czasami zastanawiam się, czy do końca zdajesz sobie sprawę, co ci się udało, Shannon.

— Sądzę, że spokojnie może pan założyć, że zdaję sobie, sir. Jak wszyscy. Jak by nie patrzeć, większość spędziła ponad cztery standardowe lata, a niektórzy nawet pięć, na tym, praktycznie rzecz biorąc, wygnaniu.

— Wiem, ile to trwa, i spodziewam się, że cała Marynarka Republiki doceni to tak jak ja, gdy w końcu powiemy głośno, co zdziałaliście przez te cztery lata. I choć mam mieszane uczucia co do terminu, prawdopodobne jest, że nastąpi to nieco wcześniej, niż zakładaliśmy.

— Tak? — spytała, mrużąc oczy.

Theisman kiwnął głową i dodał:

— Wiem, że trzymasz się pierwotnego harmonogramu, i prawdę mówiąc, wolałbym do końca go przestrzegać, niestety może się to okazać niemożliwe. Dlatego dobrze się składa, że zrobiliście w krótszym czasie więcej, niż zakładałem, wysyłając was tu.

— Miło mi to słyszeć… to jest większość z tego, co usłyszałam, jest miłe, sir — powiedziała ostrożnie. — Natomiast mimo że moi ludzie zasługują na uznanie, nadal jeszcze nie osiągnęliśmy stanu, który wyznaczył pan, wysyłając mnie tutaj. Dopiero od pół roku stocznia pracuje pełną parą, bo uruchomiliśmy ostatnie stanowiska.

— Możesz mi wierzyć, że jestem tego świadom, ale w stolicy sytuacja stała się taka, że prawdopodobnie zdążysz zbudować wszystkich zaplanowanych okrętów przed publicznym ogłoszeniem całej sprawy.

— Mogę się dowiedzieć, o jaką sytuację chodzi, sir? — spytała jeszcze ostrożniej.

— To nic katastrofalnego — zapewnił ją. — I jeszcze niegroźnego. Do twojej prywatnej wiadomości: chodzi o to, że oboje z Eloise Pritchart mamy coraz większe problemy z Giancolą. Ale ta informacja nie ma prawa trafić do kogokolwiek, Shannon.

— Rozumiem, sir — odparła poważnie, czując wewnętrzne zadowolenie, iż okazała się godna aż takiego zaufania.

— Nie wiem, co z tego wyjdzie, o ile w ogóle coś wyjdzie, bo możliwe jest, że martwimy się na zapas — dodał Theisman po chwili. — Ale sekretarz stanu coraz bardziej się niecierpliwi z powodu przeciągających się negocjacji pokojowych i wygląda na to, że jest w trakcie tworzenia sobie bloku wspierającego w Kongresie. Jesteśmy przekonani, że przy okazji rozsiewa tu i ówdzie informacje o Bolthole. Wiem, nie powinien tego robić, a jeżeli robi, narusza ustawę o tajemnicy państwowej, tylko że nie możemy mu za to dać po łapach, jak na to zasługuje. A raczej możemy, ale Eloise uważa, że polityczny koszt byłby nader wysoki, tak z uwagi na poparcie, które ma w Kongresie, jak i dlatego że przynajmniej część ludzi uzna wykorzystanie przez nas tej ustawy za pretekst do pozbycia się politycznego przeciwnika. Mamy pełne prawo wystąpić przeciwko niemu, ale praktyczne tego konsekwencje mogą w oczach opinii publicznej i polityków podważyć to, nad czym tak ciężko pracujemy, czyli przekonanie, że władza też musi przestrzegać prawa.

— Myślę, że rozumiem, sir… Nie podoba mi się to, ale rozumiem, o co panu chodzi, sir.

— Mnie się to jeszcze mniej podoba, ale niewiele mogę zrobić, a musimy się jeszcze zastanowić, jak najlepiej na to zareagować. Nadal realne jest to, co ci wtedy powiedziałem, jeśli za szybko ogłosimy, co mamy, możemy sprowokować Królestwo do nieprzemyślanych działań spowodowanych paniką. Jest lepiej, niż sądziłem, bo przyspieszyłaś tempo budowy, więc szybciej będziemy dysponowali wystarczającą liczbą okrętów, by nie musieć obawiać się ataku prewencyjnego. Ile okrętów tej klasy co ten będzie gotowych na koniec kwartału?

— Jeśli nie zajdą jakieś nieprzewidziane okoliczności, to wszystkie sześćdziesiąt sześć — odparła z dumą. — Trzydzieści osiem jest w pełni sprawnych, szesnaście przechodzi próby odbiorcze lub w ich wyniku wróciło do stoczni, a dwanaście kolejnych powinno opuścić stocznię w przyszłym miesiącu.

— A te klasy Astra?

— Jak pan wie, miały niższy priorytet, a komandor Clapp wpadł na pomysł zmodyfikowania kutrów, który wydał nam się na tyle istotny, że postanowiliśmy wykorzystać go także w już gotowych jednostkach. Odbiło się to także na lotniskowcach i w efekcie mamy ich dopiero około trzydziestu albo w pełni sprawnych, albo w okresie prób. Natomiast nie dysponujemy kompletnymi skrzydłami na wszystkie. Brak kutrów powoduje też opóźnienia w ćwiczeniach i dlatego sądzę, że pod koniec kwartału do akcji nadawać się będzie nie więcej niż dwadzieścia, może dwadzieścia cztery lotniskowce, sir.

— Rozumiem. — Theisman opadł na oparcie fotela i wbił wzrok w sufit.

Znieruchomiał tak na długą chwilę, a Foraker nie przerywała ciszy.

W końcu wzruszył ramionami i spojrzał na nią przytomnie.

— Osiągnęłaś więcej, niż się spodziewałem — pochwalił. — Mam nadzieję, że istnienie Bolthole uda się utrzymać w tajemnicy jeszcze przez kwartał, może pół roku.

Ale nie dłużej. Natomiast jeśli będziemy mieli pecha, będziemy musieli ogłosić wasze istnienie prędzej.

Shannon nie bardzo wiedziała, o czym mówi, i nie starała się tego ukryć. Theisman uśmiechnął się, widząc jej minę, i wyjaśnił:

— Jeśli Giancola doprowadzi do otwartego sporu z panią prezydent, źle byłoby, gdyby to on poinformował oficjalnie, że mamy nową stocznię i nowe okręty. A podejrzewam, że całkiem poważnie rozważa taką możliwość.

Wówczas nie będę miał wyjścia i sam to zrobię, albo zrobi to Eloise. Problem w tym, że obecny rząd Królestwa Manticore nie jest zainteresowany wynegocjowaniem traktatu pokojowego w ogóle, a już na pewno nie w najbliższym czasie. Zwłaszcza zaś takiego, który gwarantowałby nam zwrot choćby części okupowanych systemów. Dlaczego tak jest, nie wiadomo, słyszałem różne wyjaśnienia i osobiście zgadzam się z opinią Kevina Ushera. Uważa on, że wcale nie chodzi o te systemy, tylko o wykorzystanie oficjalnego stanu wojny, która nadal przecież trwa, do politycznych manewrów i korzyści, jakie daje to High Ridge’owi i pozostałym tworzącym rząd w polityce wewnętrznej. Niestety nie wszyscy się z tym zgadzają. Odmienne zdanie mają zwłaszcza analitycy wywiadu… i wywiadu floty.

Foraker skinęła głową na znak, że rozumie. Kevin Usher, generał Kevin Usher, został wybrany osobiście przez prezydent Pritchart do kierowania nowo powstałą Federalną Agencją Śledczą (FIS). W skrócie można ją było określić mianem policji, a powstała po likwidacji Urzędu Bezpieczeństwa wraz z Federalną Służbą Wywiadowczą, czyli cywilnym wywiadem. Chodziło o wyraźne rozgraniczenie zadań obu i rozdzielenie ich od siebie — w ten sposób stwarzały znacznie mniejsze zagrożenie dla państwa i rządu. By podkreślić tę odmienność od starych instytucji, nowym agencjom nadano starannie wybrane nazwy — w żadnej nie było słowa „bezpieczeństwo” w jakiejkolwiek wersji czy odmianie. Równie starannie wybrano szefów. Usher dawał gwarancję, że nie wrócą stare metody policji politycznej i że podległa mu agencja nie będzie przygotowywała przewrotu. Ostatnio dotarły do Bolthole wieści, że Pritchart chciała, by Usher kierował obu połączonymi agencjami, ale napotkała ostry sprzeciw w Kongresie. Jeśli tak było rzeczywiście, Shannon wyjątkowo zgadzała się z Kongresem, nie dlatego że bała się braku lojalności Ushera i powstania nowego UB, ale dlatego że Usher wiecznie nie kierowałby tą połączoną agencją, a co zrobiłby jego następca, tego nikt nie byłby w stanie przewidzieć. Tym bardziej że nie wiadomo było, kto miałby objąć to stanowisko. Był też drugi powód — bardzo ją cieszyło ponowne wyodrębnienie wywiadu floty z cywilnych struktur jako niezależnej od nich agencji wywiadowczej wchodzącej w skład Marynarki Republiki. Było to potrzebne choćby z tego prostego powodu, że wielu kluczowych dla floty pytań cywilni analitycy nawet by nie zadali, a co dopiero znaleźli na nie odpowiedzi.

Z tego co słyszała, niestety wnosiła, że znów zaczęły się walki o zakres kompetencji między poszczególnymi agencjami wywiadowczymi, co jak podejrzewała, było nieuniknione, bo częściowo się one pokrywały. Wywiad i kontrwywiad miały wiele wspólnego, a tymczasem kontrwywiadem miała zajmować się policja. Z kolei Usher nie powinien zajmować się wywiadem, a robił to, świadom że Wilhelm Trajan, szef FIS, nie radzi sobie z tym zadaniem. Kilka niezależnych analiz tego samego tematu pomagało wprawdzie dojść do prawdy, tyle że przeważnie towarzyszyło temu wiele złej krwi.

— Ci, którzy nie zgadzają się z opinią generała Ushera, w zasadzie należą do zwolenników dwóch interpretacji — kontynuował Theisman. — Pierwsi zgadzają się z Giancolą i tych jest, zdaje się, najwięcej. Uważają, że Królestwo chce zatrzymać podbite systemy na zawsze. Ignoruje nasze propozycje, bo przygotowuje społeczeństwo do zaanektowania przynajmniej części z nich. Idealnym przykładem dla Giancoli jest Trevor Star, choć część z jego zwolenników przyznaje, że istnienie terminalu sprawia, iż ten system należy traktować jako przypadek wyjątkowy. Znacznie mniejsza część przyznaje nawet, że na specjalne traktowanie zasłużył on stałym oporem mieszkańców San Martin, którzy nigdy nie chcieli należeć do Ludowej Republiki i nigdy nie złożyli broni, za co UB ich zdziesiątkowało. Osobiście uważam, że jest niemożliwe, by Królestwo zaanektowało nagle tak wiele systemów, ale mogę się mylić. Druga grupa wyznaje prostą teorię: dla nich Królestwo Manticore jest nadal naszym naturalnym wrogiem, z którym wojna jest nieunikniona. Nie wiem, na ile to efekt działania propagandy, a na ile wieloletniej wojny, ale ludzie ci nie chcą lub nie są w stanie w ogóle rozważyć możliwości zawarcia trwałego pokoju z Królestwem. Toteż uważają, że władze Gwiezdnego Królestwa wcale nie mają zamiaru zawrzeć z nami pokoju, bo chodzi im tylko o zyskanie na czasie i dozbrojenie się przed podjęciem dalszej walki.

— Przepraszam, sir, ale ci ostatni pieprzą bez sensu — oznajmiła Shannon, a widząc jego uniesione pytająco brwi, wyjaśniła: — Spotkałam sporo mieszkańców Królestwa i wtedy, gdy dostałam się do niewoli admirał Harrington, i wtedy, gdy Lester wziął do niewoli ją. Fakt, są wśród nich tacy, którzy nas nienawidzą, ale większość tych, z którymi miałam kontakt, ma dokładnie tyle samo ochoty na podbój Republiki i jej okupację, co ja na podbój i okupację Gwiezdnego Królestwa. Wiem, że oficerowie każdej floty powinni wykonywać rozkazy, a nie bawić się w politykę, i jeśli ich rząd zdecyduje się na wznowienie walk, zrobią to, ale nawet ten ich rząd nie może ignorować opinii publicznej w tak ważnej sprawie. A poza tym, a raczej przede wszystkim, gdyby rząd Królestwa faktycznie przygotowywał się do wznowienia działań wojennych, to nawet High Ridge nie jest aż takim idiotą, by w takim momencie redukować flotę do stanu, na jaki wskazują wszystkie dane wywiadowcze.

Tym razem Theisman skinął głową ze zrozumieniem. Jako dowodząca operacją i stocznią o tej samej nazwie, Foraker miała automatyczny dostęp do wszystkich zdobytych informacji dotyczących stanu liczebnego, technicznego i zamierzeń pod tym względem Królewskiej Marynarki. — Gdyby rząd Królestwa chciał wznowić walki, nie wstrzymywałby budowy już rozpoczętych okrętów, bo byłyby one niezbędne — dodała Shannon. — Mogą nie wiedzieć, że dali nam czas na wyrównanie sił, ale nawet Janacek nie jest na tyle głupi, by nie chcieć dysponować maksymalną możliwą przewagą, wiedząc, że będzie atakował. Proszę pamiętać, sir, że w pełni wyposażona w nowe typy okrętów była tylko Ósma Flota, która została rozwiązana, a jej okręty przekazano Trzeciej Flocie. Nowe, bo stare albo złomowano, albo odstawiono do rezerwy. W mojej ocenie systematycznie redukują swoją przewagę nawet nad naszymi starymi typami okrętów, o których wiedzą. A to chyba jest najlepszy dowód, że uważają tę wojnę za zakończoną.

— Przyznaję, że podzielam twój pogląd, ale powiedz mi, Shannon: gdyby okazało się, że Królestwo zamierza jednak zatrzymać wszystkie zdobyte na nas systemy, to jak zapatrywałabyś się na podjęcie walki przy założeniu, że to, co zbudowałaś, wyrównuje nasze siły i sytuację taktyczną?

— Chodzi panu o moje prywatne zdanie, sir? Czy pyta pan, jaka według mnie powinna być polityka rządu?

— O to i o to.

Foraker zamyśliła się i tym razem nawet nie próbowała się spieszyć. Natomiast gdy zaczęła mówić, na jej twarzy malowało się zaskoczenie.

— Wie pan, sir, że nigdy się nad tym poważnie nie zastanawiałam, ale gdy teraz to zrobiłam, myślę, że opowiadałabym się za podjęciem walki. Nigdy nie sądziłam, że tak będzie, ale to prawda. Może to patriotyzm… może chęć zemsty za skopanie nam tyłków… a może chęć przekonania się, jak dobrze spisze się sprzęt, który zaprojektowaliśmy i zbudowaliśmy… a może wszystko razem, nie wiem.

— Obawiam się, że nie jesteś w swym myśleniu osamotniona, niezależnie od pobudek — powiedział posępnie Theisman. — Prywatnie uważam, że szaleństwem byłoby wznawianie walki, wszystko jedno w jakich okolicznościach. Nawet jeśli dzięki Bolthole dorównaliśmy technicznie Królewskiej Marynarce, doświadczenia ostatnich piętnastu lat powinny każdemu, kto ma choć szczyptę wyobraźni i mózg większy od ameby, uzmysłowić, że koszty dla obu stron będą olbrzymie, by nie użyć słowa „potworne”. Natomiast tak Eloise, jak i ja zdajemy sobie sprawę, że tak we flocie, jak i w społeczeństwie żyje stary gniew do wroga, z którym od tylu lat walczymy. Dlatego niepokoi nas Giancola. Obawiamy się, że jego nawoływania do konfrontacji w polityce zagranicznej zgrają się z tym gniewem i nienawiścią. A to by oznaczało stworzenie świeżego społecznego poparcia dla podjęcia działań zbrojnych. A jeśli nie potrafimy zmusić tych nadętych durniów z Królestwa do przedstawienia jakichś sensownych propozycji pokojowych, będzie to woda na młyn naszych własnych kretynów chcących wznowienia wojny. Dlatego chciałem, byś w pełni zdawała sobie sprawę z okoliczności, w jakich ujawnimy istnienie stoczni i okrętów, które budujesz. Moment, w którym to zrobimy, musi zostać starannie wybrany, bo tak prezydent z jednej strony, jak Giancola z drugiej będą chcieli uczynić to wtedy, gdy każdy z nich uzna, że przyniesie mu to najwięcej korzyści. Eloise i ja natomiast planujemy to na moment, gdy będziemy pewni, że nie skłoni to Królestwa do prewencyjnego ataku, a więc gdy będziemy dysponować stosowną liczbą gotowych do walki nowych okrętów. Giancola będzie chciał to ujawnić w chwili, kiedy uzna, że zwiększy to szeregi zwolenników jego polityki. Ty naturalnie nie będziesz miała wpływu na podjęcie tej decyzji, ale istotne jest, byś była przygotowana i zdawała sobie sprawę, w centrum jakiej uwagi się znajdziesz, gdy to się wreszcie stanie. A najistotniejsze jest, byś nadal czyniła cuda i przekraczała nasze oczekiwania, bo kiedy reszta galaktyki dowie się o istnieniu Bolthole, będziemy potrzebowali każdego okrętu.

ROZDZIAŁ XI

Hamish Alexander wszedł za Jamesem MacGuinessem do prywatnej sali gimnastycznej znajdującej się pod posiadłością Honor nad Zatoką Jasona i stanął jak wryty.

Sala była duża, jasno oświetlona i dobrze wyposażona. A na jej środku, na macie, zobaczył Honor w białym gi przepasanym czarnym pasem, na którym zawiązano osiem węzłów. Nie to go zaskoczyło, bo wiedział, że prawie rok standardowy temu uzyskała ósmy stopień w coup de vitesse na dziewięć oficjalnie istniejących. Osobiście preferował szermierkę i soccer, ale wiedział dość o tej sztuce walki i o Honor, by wiedzieć, że ta dziewiąty też zdobędzie. Była to tylko kwestia czasu.

W posadzkę wmurował go widok partnera Honor, nie ćwiczyła bowiem jak zwykle kata, ale toczyła walkę. I to prawdziwą, bo przeciwnikiem nie był człowiek, tylko humanoidalny robot bojowo-treningowy zbudowany według jej wymagań.

I atakujący.

White Haven zbyt słabo znał coup de vitesse, by rozpoznać poszczególne postawy czy ciosy, tym bardziej że następowały zbyt szybko po sobie i płynnie przechodziły jedna w drugą, by niewprawne oko było w stanie je śledzić ze wszystkimi niuansami. Zobaczył jednak, że robot zaczął błyskawicznie machać rękoma i w efekcie jedną złapał Honor za prawą rękę, którą uniósł wysoko, a drugą rąbnął ją w bark i natychmiast obrócił się, wykręcając trzymaną rękę, i gwałtownym wypchnięciem bioder oraz ramion posłał ją w krótki lot zakończony głuchym łupnięciem o matę.

Jego zaskoczenie zmieniło się w zaniepokojenie, gdy robot ruszył za nią. Honor jednak zaraz po zetknięciu się z matą przetoczyła się i płynnym ruchem uklęknęła. Nim robot do niej dotarł, była gotowa na jego przyjęcie — oburącz złapała go z przodu za gi i zrobiła pad w tył. Ledwie jej ramiona dotknęły maty, wyprostowała nogi, których kolana dotykały brzucha robota, i teraz on zatoczył zgrabny łuk i wylądował na macie z łomotem, aż echo poszło. Natychmiast zaczął wstawać, ale Honor była szybsza — dokończyła przewrót i dopadła go od tyłu, nim odzyskał równowagę. Prawą ręką objęła go za szyję, a kantem lewej uderzyła w podstawę czaszki.

White Haven skrzywił się, słysząc towarzyszący temu odgłos. Cios był subtelny i precyzyjny, tym bardziej godny uwagi, że zadany protezą. Podejrzewał, że nikt poza lekarzem, LaFolletem i Nimitzem nie wiedział, ile czasu i wysiłku Honor włożyła w nauczenie się takiego posługiwania nią, by różnica była naprawdę niewidoczna, toteż zaklął pod nosem, patrząc, jak Honor z trudem klęka, a potem ostrożnie prostuje się.

Znał ją od lat i wiedział, że w gniewie jest śmiertelnie niebezpieczna. Mało kto zdawał sobie z tego sprawę, bo doskonale nad sobą panowała, ale czasami wściekłość okazywała się silniejsza… sam nigdy nie był tego świadkiem, ale słyszał opowieści stanowiące część legendy otaczającej Salamandrę.

Teraz pierwszy raz widział, jak świadomie pozwoliła wściekłości kierować sobą — dlatego robot został zaprogramowany na tak wysoki poziom reakcji przy zachowaniu pełnego kontaktu. I dlatego został „zabity”, a nie tylko pokonany. Wolał nie myśleć, ile bólu i upokorzenia doprowadziło ją do stanu, w którym tylko w ten sposób mogła się rozładować…

Przez kilka sekund po prostu stała, przyglądając się leżącemu robotowi, nim wzięła głęboki oddech, wyprostowała ramiona i spojrzała na LaFolleta. Potem zdjęła rękawicę, wyjęła z ust ochraniacz i dopiero kiwnęła mu lekko głową. Odwzajemnił ten gest, nie kryjąc ulgi, i nacisnął kombinację przycisków na klawiaturze trzymanego w ręku pilota. Robot drgnął, wstał i zszedł z maty z mechaniczną precyzją. Honor obserwowała go, dopóki nie zniknął za drzwiami magazynu. Potem odwróciła się i spojrzała na White Havena.

Nie była zaskoczona jego widokiem — najwidoczniej Nimitz obserwujący wraz z Samanthą walkę z wygodnej grzędy poinformował ją o jego obecności. Earl White Haven uśmiechnął się krzywo, nie kryjąc goryczy wynikającej ze świadomości, jak bardzo się wzajemnie skrzywdzili, nie mając najmniejszego zamiaru tego robić.

Długo nie wiedział, że mogła dzięki więzi łączącej ją z Nimitzem wyczuwać emocje znajdujących się w pobliżu ludzi. Nie mógł wiedzieć, bo żaden inny adoptowany przez treecata człowiek tego nie potrafił. Natomiast kiedy już poznał prawdę, dziwił się, że wcześniej tego nie zauważył. Tu właśnie kryło się wytłumaczenie jej niezwykłej wręcz przenikliwości w ocenie ludzi, jak też skuteczności i naturalności w nawiązywaniu kontaktów łagodzeniu urażonych uczuć czy pomaganiu zranionym psychicznie. Po prostu wiedziała, co komu jest potrzebne i jak do niego podejść.

Ale nikt nie potrafił pomóc w ten sposób jej. A już zwłaszcza on, mający świadomość, że samą swą obecnością rani ją, ponieważ nie może stłumić miłości, którą do niej czuje, a którą ona odbiera.

Nawet gdy już wiedział, udawało mu się unikać stawienia czoła nieuniknionym konsekwencjom. Teraz był świadom, że Honor od samego początku wiedziała o jego uczuciu i ta właśnie wiedza pchnęła ją do wcześniejszego objęcia eskadry, co skończyło się niewolą i omal jej nie zabiło. A postąpiła tak dlatego, że nie tylko odkryła jego miłość, ale także ją podzielała i podczas gdy on cierpiał w szlachetnej izolacji, ukrywając to, ona dźwigała ciężar podwójny, bo wiedziała, co czują oboje.

Nim się uśmiechnęła, jej twarz na moment stężała i Hamish zaklął w duchu. Obwinianie się za to, że czuje to, co czuje, i zmusza ją w ten sposób, by też to czuła, nie polepszało stanu żadnego z nich. Nie była to jego wina, ale nawet wiedząc to, nie mógł zmienić ani tego, że ją kochał, ani tego, że miał poczucie winy…

— Hamish — powiedziała stłumionym głosem.

Na jej prawym policzku wykwitał solidny siniak, górna warga puchła w oczach, a sądząc z pozycji, w jakiej stała, dokuczał jej też prawy bok. Podała mu jednak prawą dłoń, więc ucałował ją jak zwykle. Nie miał pojęcia, co z tym wszystkim poczną…

— Honor — odparł, puszczając jej dłoń.

Nimitz i Samantha zeskoczyły na podłogę i podeszły do nich, ale ledwie zwrócił na nie uwagę, skupiając ją na Honor.

— Czemu zawdzięczam niespodziewaną przyjemność odwiedzin? — spytała Honor zupełnie normalnym głosem.

Uśmiechnął się też jak zwykle, ale wiedział, że nie oszuka w ten sposób ani jej, ani siebie. I mimo wszystko, mimo że było to bolesne, świadomość, że ona wie, jak bardzo ją kocha, była wspaniała. I nieważne, ile to kosztowało ich oboje. I ile kosztowało Emily.

Myśl o żonie przypomniała mu o powodzie wizyty. To musiało zostać załatwione osobiście i dobrze się złożyło, że znała jego emocje. Ale jeszcze lepiej, że nie znała myśli.

— Przyszedłem przekazać ci zaproszenie — powiedział, siląc się na lekki ton.

Nie odrywając od niego oczu, Honor schyliła się i wzięła w objęcia Nimitza.

— Zaproszenie? — powtórzyła, prostując się.

— To nie ja chcę cię zaprosić, bo ostatnią rzeczą, jakiej oboje potrzebujemy, jest dawanie nowych pretekstów tej bandzie pismaków.

— Zgadza się — potwierdziła z uśmiechem, który natychmiast zniknął. — W takim razie kto?

— Moja żona — powiedział bardzo, bardzo cicho.

Honor nawet nie drgnęła, ale przez moment wydało mu się, że czuje jej emocje — wstrząsnęła się wewnętrznie niczym od niewidzialnego uderzenia. Popatrzyła na niego tak, że chciał ją wziąć w ramiona, ale to było niemożliwe…

Zamiast tego powiedział:

— Wiem, że brzmi to zgoła niesamowicie, ale naprawdę nie postradałem zmysłów, a zaproszenie jest pomysłem Emily. Niewiele osób zdaje sobie z tego sprawę, ale Emily jest lepsza w rozbieraniu problemów politycznych na elementy składowe i znajdowaniu odpowiedzi niż Willie.

A w tej chwili, Honor, ty i ja potrzebujemy wszelkiej pomocy. Ona o tym wie… i chce pomóc.

Honor nie mogła się ruszyć, choć czuła się tak, jakby robot właśnie rąbnął ją w splot słoneczny.

Zaproszenie było całkowitym zaskoczeniem, ale oprócz szoku czuła też strach. A raczej nie strach, ale panikę. To nie mogła być prawda, a on nie mógł mówić poważnie! Przecież nie był aż tak tępy, by nie zdawać sobie sprawy, dlaczego tak uporczywie unika spotkania z jego żoną, i to zanim jeszcze zaczęli ich oczerniać. Więc jak mógł prosić ją teraz, by stanęła z nią twarzą w twarz?! Kiedy jego uczucia wręcz krzyczały, że wie, co ona do niego czuje, i że ona wie, co on czuje do niej… A mimo to pod tym całym mętlikiem emocji, splątanych miłości, świadomości, bólu i winy czuła, że on chce, by przyjęła to zaproszenie.

Poczuła się przytłoczona tą falą emocji jego i odbitych w nim swoich — zamknęła oczy i próbowała odzyskać choć namiastkę spokoju, ale się nie udało. Nie mogła się cofnąć ani odciąć tej umiejętności. Nimitz najwyraźniej też nie — być może uczucia były zbyt intensywne, a być może efekt sprzężenia zwrotnego, który zdawał sieje zwielokrotniać, Uniemożliwiał mu to.

Byli bezradni, a najbardziej Hamish, który w pogodził się ze świadomością, że ona czuje to co on i wie dobrze, jak głęboko ją kocha. I że wie także, jak głęboko kocha żonę i jak męczy go świadomość, że zdradził je obie, ponieważ obie darzy uczuciem. I jak desperacko chce, by ta druga przyjęła tę niemożliwą propozycję.

I w tym momencie poczuła coś jeszcze. Coś, czego nie czuła nigdy dotąd.

Otworzyła oczy i spojrzała zdumiona na Samanthę, której emocje właśnie przelatywały przez jej umysł na podobieństwo huraganu. Wielokrotnie czuła jej obecność — treecaty nazywały to „blaskiem umysłu”, ale nigdy nie tak jak teraz. Nie tak silnie i wyraźnie. A jeszcze bardziej zaskakujące było to, co nagle odkryła Samantha i co wywołało u niej równocześnie radość i szok…

Zbyt wiele się działo, by Honor zdołała w pełni to pojąć, ale poczuła nagle, jak Samantha sięga… wyciąga się… robi coś, na co w ludzkim języku nie ma właściwego słowa i czego nawet ona nie potrafiła sobie wyjaśnić, choć znała treecaty lepiej niż ktokolwiek inny. Zrozumiała, co się dzieje, ułamek sekundy przed pozostałymi i krzyknęła, sama nie wiedząc dlaczego.

W następnym momencie zobaczyła obraz jakby z trzech punktów widzenia równocześnie: swojego, Nimitza i Samanthy. Hamish odwrócił głowę ku Samancie, a na jego twarzy widać było zaskoczenie i niedowierzanie. Wyciągnął ręce, a Samantha skoczyła prosto w jego objęcia z donośnym bleeknięciem, w którym brzmiała czysta radość.

ROZDZIAŁ XII

Jak to się mogło stać?!

Było to pierwsze sensowne zdanie, jakie zdołał wyartykułować Hamish Alexander w ciągu dobrych dziesięciu minut. W objęciach trzymał dziko mruczącą Samanthę, jakby to była najcenniejsza rzecz we wszechświecie, a w oczach miał nadal niebotyczne zdumienie, ale już zmieszane z coraz większą radością.

Wiedział, co się stało, choć nie mógł tego zrozumieć, bo nikt, kto spędził tyle czasu z Honor i Nimitzem czy z Elżbietą i Arielem, nie mógł nie rozpoznać adopcji, gdy do niej doszło. Ale wiedzieć to jedno, a zrozumieć i uwierzyć to coś zupełnie innego.

Tym bardziej że Honor sama ledwie mogła w to uwierzyć, a o zrozumieniu nawet nie marzyła. Choć mało kto o tym wiedział, miała naprawdę rozległą wiedzę o treecatach, tak dzięki doświadczeniom własnym, jak i studiowaniu dzienników innych członków swej rodziny adoptowanych wcześniej, bo członkowie rodziny Harrington adoptowani byli częściej niż jakiejkolwiek innej żyjącej na Sphinksie. Dzienniki te oprócz olbrzymiej liczby obserwacji zawierały też spekulacje i teorie nigdy nie omawiane z innymi przedstawicielami rasy ludzkiej. Drugim źródłem informacji były Nimitz i Samantha, które jako pierwsze opanowały język migowy. Honor wiele godzin spędziła na słuchaniu ich wyjaśnień dotyczących społeczności, historii i zwyczajów treecatów, o których jej przodkowie mieli jedynie mgliste albo i zgoła żadne pojęcie. I to między innymi był jeden z powodów szoku, jakiego doznała. Nie słyszała bowiem, by cokolwiek podobnego kiedyś miało miejsce. Poza niezwykle rzadkimi przypadkami, jak adopcja księcia Justina przez Monroe, który poprzednio adoptował ojca królowej Elżbiety, treecaty „swojego” człowieka rozpoznawały w ciągu paru sekund pierwszego spotkania. Monroe był po śmierci Króla Rogera półprzytomny i praktycznie nie zwracał uwagi na to, co się wokół dzieje. Z tego stuporu wybiło go dopiero zjawienie się w pobliżu zdrajcy odpowiedzialnego za śmierć Króla, a chcącego także zabić Justina. Szok emocjonalny obu i wspólna walka połączyły ich, wytrącając treecata z apatii na dobre.

Jeśli natomiast treecat nie znajdował się o krok od śmierci, zawsze natychmiast rozpoznawał człowieka, którego chciał adoptować. Tyle tylko że Samantha spotykała Hamisha dziesiątki razy i nigdy nie reagowała na niego inaczej niż na pozostałych ludzi.

— Nie wiem — przyznała, zdając sobie sprawę, że są to pierwsze słowa, jakie wypowiedziała od prawie kwadransa.

White Haven przestał wpatrywać się w Samanthę — spojrzał na Honor i nawet bez więzi z Nimitzem widać było, że przez radość zaczyna przebijać się zmartwienie.

— Honor, ja… — zaczął i urwał, najwyraźniej zdając sobie sprawę przynajmniej z części wcale nie miłych konsekwencji tego radosnego faktu.

Widać to było po wyrazie jego twarzy i braku słów. Na szczęście nie musiał wiele mówić, natomiast Honor miała nadzieję, że jej twarz nie zdradza, jak dalece jest zaskoczona i pełna obaw.

— Wiem, że to nie twój pomysł — powiedziała uspokajająco. — Jej zresztą też nie, ale…

Spojrzała na Nimitza.

Ten był zszokowany jeszcze bardziej niż Honor, o czym świadczyła sztywność ciała i ogona. Teraz, czując jej nieme pytanie, odwrócił łeb i spojrzał na nią.

Miała ochotę zacząć krzyczeć na niego i na Samanthę. Nawet gdyby myślała dziesięć lat, nie mogłaby wymyślić nic, co bardziej pogorszyłoby ich sytuację, i to pod każdym względem. Kiedy dziennikarze się dowiedzą, zajadłość ataków, która ostatnio zaczęła właśnie słabnąć, wróci do pierwotnego poziomu.

Problem wynikał z faktu, iż mimo że treecaty od prawie czterech standardowych lat mówiły, większość mieszkańców Królestwa nadal uważała je za kudłate zwierzątka domowe. Pewna część uznawała, że są inteligentne mniej więcej tak jak małe dzieci, ale myśl, że to w pełni inteligentne istoty o długiej historii i tradycjach społecznych, pojawiła się w głowach naprawdę niewielu osób nie mających z nimi kontaktów. A i ci jedynie przyjmowali to do wiadomości, ale nie przekładało się to na traktowanie treecatów.

A to znaczyło, że dziennikarzom będzie nader łatwo przekonać opinię publiczną, że jedynym powodem, dla którego Samantha przebywa teraz z White Havenem, jest to, że Honor, chcąc mieć pretekst do częstszych spotkań, podarowała mu ją. Próby wyjaśnienia, co naprawdę zaszło, spotkają się z pełnym zrozumienia ironicznym uśmieszkiem pismaków i komentarzem, iż jest to kolejny manewr nie rezygnującej z chłopa nachalnej podrywaczki.

Była też druga kwestia — Nimitz i Samantha stanowiły parę połączoną ze sobą stałą więzią, pod wieloma względami silniejszą od tej łączącej Nimitza z Honor. Mogli żyć oddzielnie, jeśli było to konieczne, choćby z powodu wymogów służby wojskowej adoptowanych, ale nie można było ich odseparować na stałe. Nie dość, że byłoby to okrucieństwo, to na dodatek odbiłoby się na ich zdrowiu, toteż nie było takiej siły, która mogłaby zmusić Honor, by poprosiła je choćby o trzymanie się z dala od siebie, gdy przebywały na tej samej planecie. Tak samo wyglądała sytuacja treecata i adoptowanego przez niego człowieka — ich także można było rozdzielić na pewien czas, ale nie na stałe. A Nimitz i Samantha mogłyby być ze sobą i z adoptowanymi ludźmi tylko wtedy, gdyby Honor i Hamish też byli razem. A to było niewykonalne, bo żadne z ludzi by się na to nie odważyło.

Sytuacja była więcej niż parszywa, a skorzystać na niej mogli tylko High Ridge i pozostali członkowie rządu. Wszystko układało się po ich myśli, poza coraz realniejszą możliwością ostatecznego zerwania stosunków z Gwiezdnym Królestwem przez Grayson. Honor wątpiła, by Gray-sonowi którekolwiek z nich poświęcało choćby przelotną uwagę, ale nawet jeśliby się myliła, to wszyscy członkowie rządu uważali Grayson za ubogiego i głupszego krewnego, toteż zgodnie z rodzinną tradycją krewny taki po ataku histerii i tak grzecznie wróci do dobroczyńcy. Zwłaszcza jeśli ten dobroczyńca wykaże dobrą wolę i wytłumaczy cymbałowi niestosowność jego zachowania i wynikające z niej straty materialne.

Najbardziej przerażające było to, że High Ridge i jego ludzie nawet nie podejrzewali, jak bardzo zaszkodzili specjalnemu związkowi stworzonemu przez Elżbietę i Benjamina ani jak poważnie obrazili mieszkańców Graysona. Byli tak ograniczeni, że nie zwracali uwagi na nic poza sprawami wewnętrznymi, czyli nazywając rzecz po imieniu, poza jak najdłuższym utrzymaniem się przy władzy. I dlatego wykorzystają okazję stworzoną przez los z radosnym entuzjazmem ignorantów. Tak więc adoptowanie jednego mężczyzny przez ważącego ledwie osiem kilogramów treecata mogło zniszczyć Sojusz, którego stworzenie kosztowało olbrzymie pieniądze i tysiące istnień ludzkich.

— Nie wiem, jak to się stało — powtórzyła. — I nie mam pojęcia, co będzie dalej.

* * *

White Haven, stanowiące od czterystu czterdziestu siedmiu lat standardowych siedzibę earlów White Haven, było ostatnim miejscem na planecie Manticore, które chciała odwiedzić Honor Harrington, ale była zbyt zmęczona, by dłużej walczyć. Dlatego teraz w milczeniu wpatrywała się w okno eskortowanej przez myśliwce limuzyny, a Hamish Alexander miał dość zdrowego rozsądku, by nie przerywać ciszy. Nie dość, że nic mądrego w tej sytuacji nie mógł powiedzieć, to na dodatek nadal cieszył się jak dziecko, ilekroć jego myśli wracały do spoczywającego mu na kolanach treecata. A wracały często.

Honor doskonale to rozumiała, ale ta radość jeszcze pogarszała stan psychiczny, w jakim się znajdowała, toteż była wdzięczna, że ani on, ani Andrew czy Spencer Hawke będący drugim członkiem jej osobistej straży nie próbowali przerwać milczenia.

Na Graysonie myśliwce należałyby do sił zbrojnych domeny Harrington. Na Manticore, o czym świadczyły błękitno-srebrne barwy, do eskadry Domu Winton. A pułkownik Ellen Shemais, zastępca dowódcy Queen’s Own Regiment, w skład której wchodziła, osobiście i dobitnie wytłumaczyła pilotom, że lepiej dla nich byłoby, aby już nie żyli, nim ktokolwiek będzie miał okazję ostrzelania limuzyny.

Honor takie środki ostrożności zwykle na poły bawiły, na poły irytowały, natomiast teraz mogła się zdobyć jedynie na obserwowanie smukłych kształtów lecących poza stratosferą, tulenie Nimitza i odpychanie przykrych myśli.

To ostatnie naturalnie jej się nie udawało.

Wiedziała, że nie powinna tego robić, ale cóż z tego. Burza emocji tamtego dnia w sali gimnastycznej w połączeniu z wyczerpaniem spowodowanym przez miesiące odczuwania bezsilnej złości i dobijającej bezsilności okazała się kroplą, która przepełniła czarę. Starała się, podobnie jak jej przyjaciele i sprzymierzeńcy, udawała publicznie spokój i usiłowała zachowywać się normalnie, ale efekty były mizerne. Prawdę mówiąc, wynosiły dokładnie zero.

Była zmęczona i miała dość. Nie fizycznie, lecz psychicznie. I nie miała już sił, by dalej udawać. Ani by walczyć z nieuniknionym — skoro Hamish tak bardzo chciał, by poleciała, zgodziła się, przekonana, że nic gorszego nie może jej już spotkać…

Limuzyna mknęła na północ, oświetlana coraz słabszymi promieniami zachodzącego słońca. A Honor siedziała, czując pustkę równą tej za szybą z armaplastu, i czekała.

* * *

Dom był znacznie mniejszy, niż się spodziewała.

Budowla, ma się rozumieć, zajmowała znacznie większy obszar niż Harrington House, ale dlatego, że znajdowała się na przyjaznej ludziom planecie, a nie tam, gdzie środowisko było najgroźniejszym wrogiem człowieka. Projektant mógł sobie pozwolić na wkomponowanie rozłożystego budynku w łagodne wzniesienia, i ograniczając go do dwóch pięter, stworzyć wrażenie, że zaprasza on gości. Wykonany został z kamienia i posiadał naprawdę grube ściany — koloniści pierwszej fali w ten sposób skutecznie izolowali wnętrza od ostrych zim panujących na półkuli północnej. Nadawało to przy okazji budynkowi dostojeństwa, mimo iż widać było, że część centralna była starsza i zaprojektowana jako samodzielna, nim właściciele wzięli pod uwagę, że mogą stać się arystokracją. Dzięki temu dom nie był ostentacyjny, tylko duży, ale właśnie przez to robił wrażenie. Następne zaś pokolenia miały dość rozsądku, by wymusić na architektach dopasowanie dobudowywanych skrzydeł do prostoty części centralnej. Dzięki temu uniknięto architektonicznej kakofonii typowej dla siedzib rodów o mniejszym rozsądku czy poczuciu estetyki.

Siedziba rodu White Haven rozrosła się, ale pozostała taka, jaka była od początku — prosta i funkcjonalna. Na pierwszy rzut oka inne rezydencje, choćby Harrington House, wydawały się wspanialsze, zwłaszcza te nowsze, ale ta emanowała dostojeństwem, którego tamte nie miały. Po tej budowli widać też było coś, czego nie można kupić za żadne pieniądze — wiek i tradycje. Otaczały ją trawniki sięgającej kostek trawy, rozpieszczone przez pokolenia ogrodników i obsadzone dębami o pniach ponad półtorametrowej średnicy przy podłożu, przywiezionymi z Ziemi na pokładzie Jasona wraz z pierwszymi kolonistami. Obok pyszniły się ziemskie żywopłoty, krzewy i kwiaty, wśród których umieszczono kamienne stoły, ogródki skalne na wpół ukryte w obrastającej je roślinności czy altanki. Wszystko to mówiło, że ten dom stoi tu od zawsze i na zawsze tu pozostanie.

Podobne miejsca istniały na Graysonie — pałac Protektora był starszy i też emanował dostojeństwem. Ale podobnie jak inne graysońskie budynki, był przede wszystkim fortecą chroniącą przed środowiskiem i zagrożeniami stwarzanymi przez sąsiadów. Równocześnie więc należał do tego świata i odbijał od niego. Natomiast siedziba rodu White Haven, podobnie jak posiadłość Harringtonów na planecie Sphinx, pasowała do miejsca, w którym stała, niczym rękawiczka do dłoni. Jeśli ten dom przed czymś chronił, to przed wścibstwem ludzi, nie zaś przed planetą.

I prawie czuło się tu atmosferę pełną życia i miłego nastawienia do zaproszonych gości. Tylko że Honor doskonale zdawała sobie sprawę, że to cudowne schronienie nigdy nie będzie jej. Zalał ją świeży przypływ rezygnacji. Akurat w chwili, gdy Simon Mattingly delikatnie wylądował.

Hamish wstał, trzymając Samanthę w ramionach, i z nieco nienaturalnym uśmiechem poprosił Honor, by wysiadła. Odpowiedziała mu podobnym uśmiechem, wdzięczna, że nie plecie uprzejmości. Ona także trzymała Nimitza w objęciach, potrzebowała bowiem tego kontaktu fizycznego.

Wysiedli i otoczeni przez LaFolleta, Hawke’a i Mattingly’ego podeszli do głównego wejścia. Drzwi otworzyły się, nim do nich podeszli, i stanął w nich mężczyzna subtelnie podobny do Jamesa MacGuinessa.

— Witamy w domu, milordzie — powiedział z lekkim ukłonem.

— Dobry wieczór, Nico — Wbite Haven uśmiechnął się. — To jest księżna Harrington. Czy moja żona jest w atrium?

— Tak, milordzie — odparł zapytany, kłaniając się bardziej formalnie Honor.

Jego uczucia stanowiły ciekawą mozaikę — podstawą była naprawdę szczera lojalność wobec rodziny Alexandrów, a Hamisha i Emily przede wszystkim. Było też oburzenie na kłamstwa, jakimi znieważano Hamisha, i sympatia dla Honor, ale także pewna doza niechęci. Nie przypisywał jej żadnej winy; po prostu była mimowolnym powodem kłopotów tych, o których się troszczył. — Witamy w White Haven, księżno Harrington — powiedział tonem, w którym nie było śladu żadnej z emocji, które u niego wyczuła.

— Dziękuję — odparła, uśmiechając się tak ciepło, jak potrafiła.

— Mam pana zapowiedzieć, milordzie? — spytał Nico.

— Nie. Emily nas oczekuje, a drogę znamy. Uprzedź tylko kuchnię, by przygotowali jakiś lekki posiłek dla trzech… a raczej dla pięciu osób. I żeby było dużo selera.

— Oczywiście, milordzie.

— I naturalnie dopilnuj, by gwardziści księżnej nie chodzili głodni.

— Oczywiście — powtórzył Nico, robiąc im przejście, a następnie zamykając za nimi drzwi.

— Andrew, muszę porozmawiać z gospodarzami na osobności — powiedziała cicho Honor do LaFolleta. — Lepiej będzie, jeśli zostaniecie tutaj.

— Nie… — zaczął LaFollet i ugryzł się w język.

Znał ten ton i wiedział, że nie wygra, tym bardziej że — sprawdził to — zarówno budynek, jak i jego mieszkańcy byli dyskretnie, ale dobrze chronieni. A ochrona cieszyła się reputacją jednej z lepszych na Manticore. Honor i tak zresztą poczyniła ogromne postępy, godząc się z faktem, iż jego zadaniem jest utrzymanie jej przy życiu, czy jej się to podoba czy nie. Ustępowała mu, stosując się do wymogów bezpieczeństwa znacznie częściej niż dawniej. Zdarzały się jednak okazje, gdy miała inne zdanie, i wówczas zapierała się przy tym w sposób wykluczający dyskusję. Na szczęście zwykle miało to miejsce tam, gdzie obiektywnie rzecz biorąc, niewiele jej mogło zagrozić.

Tak jak chociażby teraz.

— Dobrze, milady.

— Dziękuję — powiedziała cicho i spojrzała na Nico. — Zaopiekuj się nimi, proszę.

Mężczyzna ponownie skłonił się formalnie.

— Będę zaszczycony, milady — zapewnił.

Honor uśmiechnęła się do LaFolleta i ruszyła w dół za Hamishem szerokim, wyłożonym kamiennymi płytami korytarzem.

Mijała głęboko osadzone w grubych murach podwójne okna, gustowne obrazy wiszące na ścianach, dywany o jasnych barwach i meble łączące elegancję z wygodą, ale tak na dobrą sprawę nie zauważała niczego. A potem gospodarz otworzył kolejne drzwi i znalazła się w pomieszczeniu mającym dwadzieścia do trzydziestu metrów średnicy i dach z krystoplastu.

Jak na Graysona nie było to nic specjalnego — ogródki przydomowe były większe i zawsze przykryte kopułami, natomiast było to największe atrium, jakie widziała w Gwiezdnym Królestwie.

Wyglądało też na znacznie nowsze od reszty budynku i nagły skok uczuć Hamisha potwierdził to. Zrozumiała, że zbudował je dla Emily i było to jej miejsce, co tym bardziej podkreślało, że Honor jest tu intruzem. Nie powinna była znaleźć się w tym uspokajającym, pełnym roślin miejscu, ale było za późno, by uciec, więc poszła za nim ku szemrzącej fontannie i jeziorku usytuowanemu w centralnej części.

Czekała tam na nich kobieta w unoszącym się pół metra nad ziemią fotelu, który płynnie i bezgłośnie obrócił się ku nim.

Honor odruchowo wyprostowała się i spięła — nie tyle z wrogości, ile z szacunku. I przyjrzała się uważnie lady Emily.

Była wyższa, niż się spodziewała. A raczej: byłaby wyższa, gdyby stanęła na nogach, co było akurat niemożliwe. Była też delikatnej budowy, złotowłosa i zielonooka. Miało się wrażenie, iż najlżejszy powiew powietrza ją uniesie, nie mogła bowiem ważyć więcej niż czterdzieści kilogramów, a jej dłonie o długich, smukłych palcach wyglądały na kruche jak porcelana.

Słowem, fizycznie stanowiła prawie dokładne jej przeciwieństwo.

I nadal pozostała jedną z najpiękniejszych kobiet w całym Gwiezdnym Królestwie Manticore.

Nie chodziło tylko o twarz czy oczy lub strukturę kostną. Każdy dysponujący takimi jak ona pieniędzmi mógł poprawić wszelkie fizyczne niedoskonałości własnego ciała. Chodziło o coś, czego nie potrafiła dać chirurgia plastyczna — o pewną wewnętrzną właściwość, którą jako aktorka potrafiła przekazać tak, że rejestrowała ją holo-kamera, a która w kontakcie osobistym była znacznie silniejsza i wyraźniejsza. Dla Honor dzięki więzi z Nimi-tzem zaś jeszcze bardziej niż dla innych. Nie potrafiła nazwać tego czegoś, ale doskonale rozumiała, dlaczego Nico był jej tak oddany.

— Emily — głos Hamisha był głębszy niż zwykle. — Pozwól przedstawić sobie księżnę Harrington.

— Witamy w White Haven, księżno — głos był gardłowym cieniem ciepłego kontraltu, który urzekał tylu widzów, ale dźwięczała w nim dawna siła.

Siedząca uniosła delikatnie dłoń — jedyną, którą mogła poruszać, i Honor ujęła ją ostrożnie.

— Dziękuję, lady White Haven — powiedziała miękko.

I było to szczere podziękowanie, bo w uczuciach lady Emily nie było złości czy nienawiści, tylko smutek, żal i zmęczenie prawie równe jej własnemu. I był gniew: głęboki gniew graniczący z wściekłością, ale skierowany przeciwko tym, którzy wykorzystali ją, męża i Honor do osiągnięcia swoich egoistycznych politycznych celów.

— Nie jest pani aż tak wysoka, jak sądziłam po obejrzeniu paru pani wystąpień w wiadomościach i innych programach — oceniła gospodyni z lekkim uśmiechem. — Spodziewałam się co najmniej trzech metrów wzrostu, a tu zaledwie ze dwa i pół.

— Ten środek przekazu wszystko wyolbrzymia — Honor także się lekko uśmiechnęła.

— Święta prawda — lady Emily uśmiechnęła się szerzej. — Byłam tego najlepszym przykładem.

Ani w jej głosie, ani w uczuciach nie było śladu tęsknoty za minionymi dniami czy rozczulania się nad sobą. Przekrzywiła głowę — jedyną część ciała poza prawą ręką, w której zachowała władzę, i przyjrzała się Honor z namysłem.

— Wygląda pani tak, jakby było to jeszcze wstrętniejsze, niż się obawiałam — oceniła spokojnie. — Żałuję, że tak się stało, podobnie jak żałuję, że poznajemy się w takich okolicznościach. Ale im dłużej się nad tym zastanawiałam, tym oczywistsze stawało się dla mnie, że musimy się spotkać, by we troje zdecydować, jak zareagujemy na zachowanie tych… kreatur.

Honor spojrzała zaskoczona w jej pełne zrozumienia oczy i wyczuła u rozmówczyni autentyczne współczucie. Niechęć też; trudno, by jej nie było. Lady Emily pozostała człowiekiem, a żaden człowiek przykuty do fotela i zależny od aparatury medycznej nie mógł patrzeć na innego będącego okazem zdrowia i mu nie zazdrościć. Natomiast nie była to niechęć czy uprzedzenie skierowane konkretnie przeciw Honor. I to było najbardziej zaskakujące i naprawdę miłe.

Lady Emily zmrużyła oczy, wydęła usta i spojrzała na męża. Po czym uniosła pytająco brew, widząc nadal w jego objęciach treecata. Otworzyła usta, zawahała się i najwyraźniej powiedziała coś innego, niż zamierzała.

— Widzę, że mamy do omówienia więcej tematów, niż się spodziewałam. Ale ten może poczekać. Hamish, sądzę, że powinnyśmy z księżną nieco lepiej się poznać. Znajdź sobie jakieś zajęcie.

Uśmiech towarzyszący tym słowom pozbawił je złośliwości i Honor odruchowo się uśmiechnęła. Był to słaby uśmiech, ale szczery.

— Od razu widać, kto tu rządzi, prawda? — spytał Hamish z wyraźną ulgą. — Tylko nie poznawajcie się zbyt długo, bo kazałem już Nico dopilnować przygotowania obiadu.

— Jeśli nam się przeciągnie, nie będzie to pierwszy zimny obiad w tym domu. Teraz znikaj.

— Według rozkazu. — Hamish skłonił się głęboko i zostały same.

— Proszę usiąść — zaprosiła Honor lady Emily, wskazując kamienną ławkę wykutą w głazie stojącym obok fontanny.

Na siedzisku leżała wygodna poduszka, a rosnąca obok miniaturowa ziemska wierzba otaczała ją z dwóch stron gałęziami. Całości dopełniały rosnące na Manticore chmurzynki zasadzone po obu stronach tak, że ich kwiaty i gałęzie wierzby prawie się stykały. Gospodyni obracała fotel, aż znalazła się twarzą do ławki, nie poruszając rękoma, i dopiero to uświadomiło Honor, że zdołali uratować drobną część jej centrów motorycznych, dzięki czemu mogli zainstalować interface umożliwiający sterowanie fotelem.

— Dziękuję, lady White Haven — powiedziała i podeszła do ławki.

Usiadła i posadziła Nimitza na kolanach. Treecat pozostał czujny i rozglądał, się uważnie, ale nie było w nim śladu nerwowego napięcia czy innego zaniepokojenia, których się spodziewała.

Lady Emily uśmiechnęła się z lekką złośliwością i stwierdziła:

— Wydaje mi się, że jak by się to nie skończyło, będziemy widywać się raczej często i poznamy się aż za dobrze, by było sensowne bawienie się w formalności. Jeśli nie masz nic przeciwko, proponuję, żebyśmy przeszły na ty.

— Naturalnie, Emily — zgodziła się Honor, choć nie bez zdziwienia.

Gospodyni była starsza od jej własnej matki, a Honor instynktownie szanowała osoby znacznie od siebie starsze, co objawiało się używaniem stosownych form grzecznościowych. Natomiast w emocjach gospodyni nie wyczuwała śladu wyższości z tego powodu — Emily Alexander była świadoma swego wieku i przewagi doświadczenia, ale nie znaczyło to, że uważa się za lepszą od gościa.

— W porządku — ucieszyła się teraz, odchylając lekko fotel i przyglądając się Honor z namysłem. — Wiesz, że Hamish zaprosił cię, bo ja tego chciałam?

Honor skinęła potakująco głową.

— To dobrze. Miałam nadzieję, że tak będzie, i jeszcze większą, że się zjawisz. Jak powiedziałam, żałuję, że spotykamy się w tych okolicznościach, bo od lat chciałam cię poznać, więc w sumie cieszę się, że to nastąpiło.

Przechodząc do rzeczy: ty, Hamish i ja także staliśmy się ofiarami skoncentrowanego i wrednego, ale dobrze zaplanowanego ataku. Jego skuteczność zależy od dalszego wykorzystania pomówień i hipokryzji oraz założenia, że cel uświęca środki. Wszystkie środki. I muszę przyznać, że ten, kto wymyślił te założenia, dobrze znał nasze społeczeństwo, bo kampania okazała się niezwykle skuteczna, co jest typowe dla każdego ciosu w plecy, w przeciwieństwie do otwartej konfrontacji. Nie wspomnę już o tym drobiazgu, że nawet gdybyście byli kochankami, w co nie wierzę, jest to wyłącznie wasza sprawa i ewentualnie moja. Nikomu innemu nic do tego. Problem w tym, że choć prawie każdy mieszkaniec Królestwa abstrakcyjnie zgadza się z tym twierdzeniem, jest ono w obecnej sytuacji bezużyteczne jako obrona. Zdajesz sobie z tego sprawę?

— Tak.

— Prawdę mówiąc, nie wiem, czy istnieje skuteczna obrona. Zawsze trudniej udowodnić swoją niewinność, niż oskarżać kogokolwiek o cokolwiek. W tej sytuacji im bardziej byście zaprzeczali kłamstwu, tym więcej ludzi by w nie uwierzyło. Teraz sytuacja stała się o tyle gorsza, że wszystkie propagandowe tuby rządu zaczynają przyjmować za dowiedzione, iż jesteście winni. Wkrótce przyjmą to za pewnik i wszystko, co napiszą lub powiedzą, będzie w ludziach pogłębiało to przekonanie. Najskuteczniejszym ich argumentem i tym, który osobiście doprowadza mnie do szewskiej pasji, jest ten, że ty i Hamish zdradziliście mnie i że jestem pokrzywdzoną ofiarą.

W głosie Emily pojawił się gniew, który Honor doskonale rozumiała. Był to gniew kogoś, kto wiedział, że został cynicznie wykorzystany w ataku na kogoś mu bliskiego. Oraz przeciwko temu, w co wierzy. I może się temu tylko bezsilnie przyglądać.

— Skoro uznali, że mogą mnie wplątać w swoje machinacje i gierki, uważam, że jedynie słuszne jest, abym zareagowała na to tak, jak uważam za stosowne — dodała Emily. — Wiem, że ani ty, ani Hamish nie chcieliście mnie w to mieszać. I nawet rozumiem dlaczego. Umilkła na chwilę, spoglądając Honor prosto w oczy, i gniew zmienił się w tłumioną furię.

— Do pewnego stopnia odpowiadało mi to, skoro tak zdecydowaliście — podjęła gospodyni. — Złożyło się na to kilka powodów. Ze wstydem przyznaję, że jednym był strach, a innym zmęczenie. W ostatnim roku z moim zdrowiem nie było najlepiej i bez wątpienia to także miało wpływ na decyzję Hamisha, by trzymać mnie z dala od tego wszystkiego. Zdrowie z kolei skutecznie mnie samą zniechęcało. Były też inne powody… ale to było z mojej strony tchórzostwo. Powinnam była zrozumieć wcześniej, że moim obowiązkiem jest walczyć z każdym, kto chce zniszczyć i moje życie. A już bez żadnej wątpliwości jest nim uniemożliwienie moralnym zerom o etyce i ideologii rodem z rynsztoka gwałcenia, zasad politycznych kraju, w którym żyję.

Ponownie umilkła — tym razem opanowując wściekłość, w którą przerodził się gniew. Honor wyczuła też jej złość na samą siebie za zbyt długą bezczynność. Zdała sobie sprawę, że niezależnie od stanu zdrowia Emily pozostała kobietą, która sama radzi sobie ze swymi problemami — łącznie z uprzedzeniami, jakie początkowo żywiła wobec niej. I że ma do siebie pretensję, że zajęło jej to tyle czasu.

— Jedną z rzeczy, która uznałam, że muszę ci powiedzieć — podjęła Emily — jest to, że niezależnie co ty lub Hamish uważacie, to nie jest jedynie wasza walka. Jest także moja i zamierzam wziąć w niej aktywny udział.

Skoro te… indywidua uznały za stosowne obrzucić łajnem mnie i osoby mi bliskie, to sami proszą się o rewanż.

W spokojnym tonie, z jakim to powiedziała, było coś przerażającego.

— Uważam, że należy im odpłacić pięknym za nadobne — dodała Emily. — Nie bronić się, lecz atakować. Nie będę grała fałszywej skromności, bo byłaby to hipokryzja, której nie znoszę, i głupota. Podobnie jak ty i Hamish cieszę się wyjątkową pozycją w oczach opinii publicznej, choć z zupełnie innych powodów. Wiem, że ciebie to męczy, denerwuje i czasem zawstydza. Mnie podobnie, choć rzadziej. Pozycja ta jest faktem i dlatego właśnie ta banda była w stanie zaatakować nas tak skutecznie. Kluczem do ich sukcesu jest przedstawienie mnie jako osoby skrzywdzonej przez was. Gniew opinii publicznej wywołało nie to, że macie romans, ale to, że ja i Hamish złożyliśmy w kościele taką a nie inną przysięgę małżeńską, której nie odwołaliśmy ani nie zmieniliśmy: że będziemy sobie wierni w monogamicznym związku. Przysięga nie obejmuje oczywiście stosunków z zarejestrowanymi kurtyzanami, bo nikt nie uważa tego za zdradę czy to idei związku małżeńskiego, czy współmałżonka. Ale ty nie jesteś kurtyzaną, tylko oficerem Królewskiej Marynarki, i dlatego wasz romans mogą przedstawiać jako atak na wszystko co najświętsze i na mnie. Oboje wydaliście oświadczenia i mądrze postąpiliście, nie robiąc tego ponownie i nie zaprzeczając nie wiadomo ile razy wszystkiemu. Takie bowiem zachowanie przez wielu zostałoby uznane za najlepszy dowód winy. Równie mądrze postąpiliście, nie twierdząc, że nawet jeśli jesteście winni tego, co wam zarzucają, to nie stanowicie przecież wyjątku. Sądzę, że doradzano ci takie rozwiązanie jako sposób na zmniejszenie wagi oskarżeń, bo wiem, że Hamishowi to radzono. Byłoby to jednak uznane za przyznanie się do winy. Nawet gdyby wygłoszone zostało spokojnie i dostojnie. Dlatego uważam, że nadszedł czas na kontratak.

— Kontratak? — powtórzyła oszołomiona Honor.

— Kontratak — powtórzyła Emily zdecydowanie. — Jak zapewne wiesz, prawie nie opuszczam posiadłości. Wątpię, bym w ciągu ostatniego roku zrobiła to częściej niż trzy razy. Po pierwsze dlatego, że tu jest cudownie, po drugie dlatego, że reszta świata jest zbyt męcząca. Ale to się teraz zmieni. Już poinformowałam Williego, że w przyszłym tygodniu zjawię się w Landing, przez miesiąc lub dwa będę mieszkać w naszym miejskim domu i przyjmować gości, choć na małą skalę. I dopilnuję, żeby nawet najgłupszy i najbardziej przekupny pismak nie tylko zrozumiał, że wiem, iż w oskarżeniach, jakobyście z Hamishem sypiali ze sobą, nie ma ani krzty prawdy, jak również że uważam cię za przyjaciółkę i bliską współpracownicę polityczną męża. A jeśli to nie pomoże i dalej będą ujadać, przejdziemy do ostrzejszych metod, ale o tym potem. Wiesz, kalectwo i popularność to naprawdę zabójcza mieszanka, jeśli się wie, jak wykorzystać media…

I uśmiechnęła się zimno.

Honor przyglądała się jej, nie mogąc wykrztusić słowa, bo po raz pierwszy od wielu tygodni czuła prawdziwą nadzieję. Nie była aż tak naiwna, by liczyć, że Emily w dwa dni załatwi cały problem, ale to, co powiedziała, miało sens. Wylewano nad nią krokodyle łzy, rozwodząc się nad tym, jak to została zdradzona i jak strasznie musi cierpieć. Jeśli oznajmi, iż nic podobnego nie miało miejsca, pozbawi oszczerców najważniejszego argumentu.

— Myślę… myślę, że to powinno wystarczyć — powiedziała, gdy mogła już wydobyć z siebie głos, i nie zdziwiło jej, że lekko drżał.

— Powinno — zgodziła się Emily. — A jeśli nie… Natomiast jest jeszcze coś, o czym sądzę, że musimy porozmawiać.

— Tak?

— Tak. Powiedziałam, że wiem, iż ty i Hamish nie jesteście kochankami, bo tak jest naprawdę. Bo wiem, że miał kochanki, niewiele, ale miał, i zawsze o tym wiedziałam.

Odwróciła wzrok od Honor i wpatrzyła się w coś, co tylko ona mogła zobaczyć, jej uczucia zaś zdominował gorzki żal. Nie było w nim złości czy poczucia zdrady. Było natomiast potężne uczucie straty i beznadziejności. Wynikało ze świadomości, iż fizyczna miłość jest czymś, czego oboje już nie doświadczą, mimo że kochają się tak jak w czasach, gdy było to możliwe. I dlatego nie obwiniała go o to, że szukał jej u innych, ale czuła żal, że sama nie może mu tego dać.

— Poza jednym wypadkiem, którego zresztą Hamish żałuje, wszystkie te kobiety były zarejestrowanymi kurtyzanami — podjęła cicho Emily. — Co nie zmieniało faktu, że je lubił i szanował. Gdyby tak nie było, nie sypiałby z nimi, bo nie jest człowiekiem, który łapie, co podleci, byle sobie ulżyć. Jest na to zbyt uczciwy; zdaję sobie sprawę, że musi to brzmieć dziwnie, gdy żona mówi o uczciwości męża w wyborze kochanek, tym niemniej jest to jedyne słowo, które pasuje. Gdyby mnie spytał, powiedziałabym mu prawdę: to boli. Ale nie dlatego, że uważam to za niewierność, tylko dlatego, że nie mogę już mu dać tego, co inne mogą… I on mnie także. Zresztą zawsze był bardzo dyskretny, choć wiedział, że nikt z naszego kręgu towarzyskiego nie miałby mu za złe posiadania legalnej kochanki w jakichkolwiek okolicznościach. A inni by zrozumieli. Nie chciał jednakże tego próbować, i to nie tyle z uwagi na swoją reputację, ile by mnie chronić i by nie podkreślać faktu, że nigdy nie opuszczę fotela. Nie chciał obrażać mnie i poniżać, sugerując, że jestem… gorsza… czy niekompletna. Jakby nie było widać, że jestem kaleką. Postępował tak z miłości do mnie, bo jestem przekonana, że kocha mnie dziś tak samo jak w dniu, w którym mi się oświadczył. I jak wtedy, gdy mu powiedzieli, że nigdy już nie będę chodzić i oddychać samodzielnie. Wzięła głęboki, wspomagany przez system podtrzymywania życia oddech i dodała:

— I to była podstawowa różnica między nimi a mną, Honor. Szanował je, ale nie kochał. Nie w sposób, w jaki kochał mnie. Albo kocha ciebie.

Honor podskoczyła, jakby ktoś właśnie trafił ją w słaby punkt z kompletnego zaskoczenia. Odruchowo spojrzała w oczy gospodyni… i zobaczyła w nich łzy, pewność i… współczucie.

— Nie powiedział mi o tym — wyjaśniła cicho lady Emily. — Nie musiał, bo znam go zbyt dobrze. Szereg drobiazgów pozornie bez związku dowodzi, że tak właśnie jest. Na przykład biorąc pod uwagę, jak blisko współpracujecie w Izbie Lordów, już dawno powinien był cię tu zaprosić. Ledwie zaczął się ten skandal, powinien przyjść do mnie po pomoc, zamiast desperacko próbować trzymać mnie z dala. Jestem jego głównym analitykiem i doradcą w sprawach politycznych, choć mało kto o tym wie. W normalnej sytuacji poznałby nas ze sobą, ledwie dowiedział się, co planuje to ścierwo High Ridge. Skoro tego nie zrobił, sytuacja widać nie była normalna. Godził się na szarganie swej reputacji i osłabienie opozycji, bo bał się, że gdy się poznamy, dostrzegę prawdę, która mnie zrani jeszcze coś: właśnie dlatego, że cię kocha, chce pozostać tylko twoim przyjacielem. Nie jesteś kurtyzaną, a nawet gdybyś była, ma świadomość, że ten związek nie byłby przelotny. I boi się, że pierwszy raz mógłby naprawdę mnie zdradzić.

— Ja… jak…?

Honor desperacko próbowała wziąć się w garść, ale nie mogła. Emily właśnie dała jej ostatni element układanki i obraz nagle stał się pełny i zrozumiały.

Pojęcia nie miała, w jaki sposób Emily zdołała dojść do prawdy, nie będąc empatką ani osobą adoptowaną przez treecata.

— Jestem jego żoną przez ponad siedemdziesiąt standardowych lat, Honor — Emily uśmiechnęła się na połyradośnie, na poły smutno. — Ja go naprawdę dobrze znam.

Domyśliłam się, zanim zaczął się ten skandal, i wiedziałam, że go to wewnętrznie rozrywa. Tylko że wtedy nie niszczyło go to tak, jak teraz. Myślę, że te wszystkie kłamstwa skłoniły go do bliższego przyjrzenia się sprawom, do których jakoś dotąd udawało mu się utrzymać dystans. Zmusiły go, by sam przed sobą przyznał prawdę i odkrył, że może kochać nas obie, ale poczucie winy, że kocha kogoś równie głęboko jak mnie, osłabia go niczym otwarta rana… Co więcej, boi się, że teraz może ci powiedzieć, co czuje, i faktycznie mnie zdradzi, biorąc kochankę, którą darzy miłością. Przyznaję, że nie wiem, jak bym zareagowała, gdyby tak się stało. I boję się tego dowiedzieć. A jeszcze bardziej boję się, że jeśli rzeczywiście zostaniecie kochankami, nie da się tego w tych okolicznościach utrzymać w tajemnicy. Sprawa stała się zbyt głośna, a po moim włączeniu się zbyt wiele osób na stanowiskach będzie miało zbyt wiele do stracenia, toteż dowodów będą szukać desperacko i za wszelką cenę. Jeśli je znajdą, na tychmiast opublikują, a wówczas przegramy z kretesem wszyscy troje, a ja na dodatek wyjdę na idiotkę. To mój problem, ale jeszcze zwiększy klęskę. A przyznam się, że obawiałabym się takiego rozwoju sytuacji, jeśli nadal będziecie tak blisko współpracować. Hamish w końcu podda się uczuciu. Nie wiem, jaki na dłuższą metę miałoby to dla niego skutek, podobnie jak nie wiem tego odnośnie siebie, ale boję się, że wkrótce oboje się tego dowiemy.

Chyba że…

— Chyba że co? — spytała Honor świadoma rosnącego napięcia.

— Chyba że ty zrobisz to, czego on nie może — powiedziała spokojnie Emily. — Jak długo oboje przebywacie na Manticore, musicie współdziałać jako partnerzy polityczni, bo jesteście — albo chwilowo „byliście” — naszą najskuteczniejszą bronią. Poza tym jeśli teraz przestaniecie, zostanie to uznane za dowód winy. Musisz dopilnować, by nic między wami nie zaszło. Wiem, że to nieuczciwe, ale niezbędne, żeby ukręcić łeb skandalowi. I nie mówię tego jako żona desperacko próbująca nie dopuścić do zdrady męża. Mówię ci to jako analityk. To byłoby polityczne samobójstwo, i to nie tylko dla ciebie i Hamisha. Nie możecie zostać kochankami po tym, jak zapewnię całe Gwiezdne Królestwo, że nimi nie jesteście. Przez ponad pięćdziesiąt lat standardowych Hamish był mi wierny, mimo że nie opuszczałam tego fotela, ale teraz nie sądzę by na długo starczyło mu sił. Może właściwiej byłoby powiedzieć, że to, co go spotkało, jest zbyt silne… nieważne.

Ważny jest skutek. Tylko ty możesz być jego siłą. Czyto uczciwe czy nie, musisz dopilnować, by dzieliła was bezpieczna odległość pozwalająca utrzymać dotychczaswy dystans.

— Wiem — przyznała cicho Honor. — Wiem to od lat. Wiem, że nie mogę pozwolić mu się pokochać. I że nigdy nie powinnam okazać, że kocham jego… ale nie mogę już dłużej.

Ostatnie zdanie dodała szeptem.

I lady Emily White Haven z przerażeniem zobaczyła, że admirał, lady, dama Honor Harrington, księżna i patronka Harrington, rozpłakała się rzewnymi łzami.

ROZDZIAŁ XIII

Obiad rzeczywiście zdążył wystygnąć, nim do niego zasiedli.

Honor przyznawała, że nie ma pojęcia, w jaki sposób sytuacja się rozwinie. Nie wiedziała nawet, jak chciałaby, się rozwinęła. Wiedziała tylko, że boi się to odkryć.

Może było to dziwne w przypadku kogoś mającego kochających rodziców i więź z Nimitzem pozwalającą znać uczucia innych. Niemniej była to prawda.

Podobnie jak to, że tylko jedna rzecz we wszechświecie naprawdę napawała ją przerażeniem — jej własne serce.

Nigdy nie potrafiła tego pojąć. Zagrożenie fizyczne, obowiązki moralne… temu mogła stawić czoło i mogła przezwyciężyć strach bez wątpliwości, że w którymś momencie weźmie on górę i doprowadzi do klęski. To zaś było zupełnie coś innego. Niczym pole minowe stworzone według zasad, których nie miała szans się domyślić. Nie wiedziała, jak się po nim poruszać, i nie miała pojęcia, czy potrafi. Fakt, czuła emocje obojga gospodarzy, ale to nie znaczyło, że dzięki temu wszystko da się zrobić właściwie.

Wiedziała, że Hamish ją kocha. Wiedziała, że ona kocha jego. I wiedziała, że Emily i Hamish także się kochają.

I że wszyscy troje nie chcą ranić pozostałych.

I że to nie na wiele się zda, bo któreś z nich musi zostać zranione. Co więcej, wiedziała też, że to, co powinno być wyłącznie sprawą ich trojga, będzie miało wpływ na losy wielu innych osób.

Pewnie wyglądałoby to inaczej, gdyby miała więcej zaufania do samej siebie. Popijając drobnymi łyczkami wino, obserwowała Emily i zazdrościła jej wewnętrznej siły. To, co wyznała, wstrząsnęło gospodynią. W pierwszym momencie poczuła gniew — obca kobieta śmiała pokochać jej męża, no i bardzo komplikowało to sytuację. Z tym, że Hamish przegrywa z własnymi uczuciami, już się pogodziła, teraz dowiedziała się, że osoba, od której zależała skuteczność jej planu, już tę bitwę przegrała. Ale bardzo szybko zapanowała nad tym gniewem i ku zaskoczeniu Honor nie przekształcił się on ani w zazdrość, ani w niechęć.

Zresztą nie tylko to ją zaskoczyło u Emily. Choć ta nie przypominała pod żadnym innym względem Allison Harrington, jedną cechę miały wspólną — obie promieniowały wręcz spokojną pewnością tego, kim są, i to nie tylko w kwestiach pracy, ale też i serca. Honor zawsze matce tego zazdrościła, prawie tak samo jak urody i wdzięku. Zwłaszcza wtedy, gdy sama przypominała wychudzoną, grubokościstą szkapę. Zdawała sobie sprawę, że to głupie, bo ona dorośnie, a matka po prostu taka się urodziła, a gdyby próbowała zachowywać się nienaturalnie, byłoby to równie głupie, co mało skuteczne. Bo człowiek powinien być sobą — tego oboje rodzice nauczyli ją, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Uczynili to zarówno przykładem, jak i miłością do niej, która nie miała żadnych ograniczeń. Jedyne, czego nie udało im się osiągnąć i o czym nawet nie mieli pojęcia, to zlikwidować cichego przekonania, że nikt oprócz nich nie mógłby jej naprawdę kochać.

A przecież miłość rodziców i Nimitza powinny dać jej siłę. Wiedziała o tym, ale to nic nie zmieniało. A potwierdzenie swych obaw dostała w akademii od Younga i mid-szypmena Cala Panokulousa, który zranił ją boleśniej od niedoszłego gwałciciela. Przeżyła, a z pomocą Paula nawet udało jej się trochę zaleczyć rany. Przekonała się, że ludzie mogą ją naprawdę kochać, bo tego chcą, choć nie muszą. Dzięki Nimitzowi znała ich uczucia. Paul, James MacGuiness, Andreas Venizelos, Andrew LaFollet, Ali-stair McKeon, Jamie Candless, Scotty Tremaine, Miranda LaFollet — to byli tylko ci najbliżsi, natchmiast nasuwający się na myśl…

Ale gdzieś w głębi duszy pozostał strach, że tych, którzy ją pokochają, wszechświat ich ukarze, jeśli się odważą, podobnie jak zbyt wielu tych, którzy się odważyli wcześniej. Irracjonalnie, ale straciła tak wielu bliskich… I to nie tylko oficerów i podkomendnych, którzy życiem zapłacili za jej zwycięstwa. Gwardziści, którzy zginęli, wypełniając swój obowiązek, przyjaciele, którzy świadomie poszli na śmierć, by ona mogła przeżyć — to zdarzało się zbyt często i uznała, że każdy, kto ją pokocha, zostaje naznaczony piętnem śmierci i tylko kwestią czasu jest, kiedy zginie. Z reguły niedługiego czasu.

Walczyła z tym fatalistycznym przekonaniem i nawet odnosiła pewne sukcesy, ale jak dotąd niewystarczające. A jej uczucie do Hamisha groziło kolejnymi przegranymi bitwami z tym przekonaniem.

— Zdecydowałyście, jak powinnyśmy się za to zabrać? — Nagłe pytanie gospodarza po tak długim milczeniu panującym przy stole omal nie doprowadziło Honor do wypuszczenia z ręki kielicha z winem.

Pytanie zadał lekkim tonem, ale nikogo z obecnych nie oszukał — siebie też nie. Honor spojrzała na Emily.

— Sądzę, że wiemy, jak zacząć — odparła ta uczciwie. — Nie twierdzę, że to będzie łatwe, i może się okazać mniej skuteczne, niż się łudziłam, ale w najgorszym razie zbijemy ich koronny argument. Co dalej, zobaczymy później.

— Zawsze wiedziałem, że polityczne cuda to twoja specjalność — ocenił Hamish z uśmiechem. — W uczciwej wojnie nie ma problemu: dobrze wiem, co robić, ale mając do czynienia ze ścierwojadami w stylu High Ridge’a czy Descroix… po prostu nie potrafię myśleć tak zboczonymi kategoriami jak oni. A odstrzelenie od ręki jest niestety niemożliwe.

— Przyznaj uczciwie, że nie chodzi o to, że nie potrafisz. Problem w tym, że tak się wściekasz, gdy o nich myślisz, że logika idzie w kąt. Przypominasz wtedy idącego do szarży średniowiecznego rycerza zakutego w zbroję. I nie chodzi mi, mój drogi, o to, że masz zakuty łeb, tylko o to, że w hełmie widoczność jest raczej ograniczona.

Uśmiechnęła się, ale Hamish i tak się skrzywił, co dowodziło trafności oceny Emily.

— Wiem, że dobry analityk polityczny powinien wiedzieć, kiedy i jak być szczerym do bólu, ale ta konkretna metafora jakoś tak niezbyt pasuje do mojego wyobrażenia o sobie — przyznał cierpko.

Honor parsknęła śmiechem.

Emily spojrzała na nią z błyskiem w oczach i spytała:

— Urażona godność i zbytnie, uprzejmość by to okazać; każdym porem wyłazi z niego arystokratyczny oficer floty. Doskonale mu to wychodzi, nie sądzisz?

— Poproszę o drugi zestaw pytań. Natomiast przyznaję, że w podejściu Don Kichota jest skuteczność i urok… jak długo wiatrak go nie trafi, ma się rozumieć.

— Przyznaję, że urok i owszem, choć co do skuteczności, to tylko jeśli pierwszy atak eliminuje przeciwnika, co w przypadku wiatraków następuje niesamowicie wręcz rzadko. — Emily przerwała jedzenie, by odłożyć widelec, jako że nie chciała nim wymachiwać. — Mogę się nawet zgodzić, tak już mówiąc poważnie, że w polityce potrzeba od czasu do czasu kogoś zdecydowanego dać się zabić za przekonania, zamiast użyć podstępu, by osiągnąć cel. Ale to odosobnione przypadki mające stanowić drogowskaz dla innych. Gdyby było takich więcej, przestaliby mieć taką siłę oddziaływania. Żeby być skutecznym w polityce, trzeba zrozumieć przeciwnika. Osobiste animozje i miłości przeszkadzają w zrozumieniu motywów i taktyki drugiej strony. A dopiero kiedy je się zrozumie, można opracować własną taktykę. Nie oznacza to, że trzeba się zniżyć do tego samego poziomu, choć często na tym się kończy, ale trzeba wiedzieć, do jakich chwytów przeciwnik jest zdolny, i odpowiednio się przygotować.

— Willie rozumie to znacznie lepiej niż ja — przyznał gospodarz.

— Zgadza się i dlatego to on zostanie następnym premierem, a nie ty — Emily uśmiechnęła się szerzej. — Z drugiej strony wolę nie wyobrażać sobie, jaki byłby z niego admirał.

Tym razem cała trójka parsknęła śmiechem.

Po chwili gospodyni spojrzała na Honor i powiedziała:

— Co prawda nie miałam okazji zbyt długo cię obserwować, ale i tak jestem trochę zaskoczona faktem, że wydajesz się znacznie… elastyczniejsza niż Hamish. Nie bardziej skłonna do poświęcania zasad w imię skuteczności, ale lepiej ci wychodzi rozumienie przeciwnika.

— Pozory mylą. W żaden sposób nie jestem w stanie zrozumieć High Ridge’a czy Janaceka. Wiem, co chcą osiągnąć, ale nadal mnie to zaskakuje. I prawdę mówiąc, nie chcę rozumieć takich typków.

— I tu popełniasz błąd — oznajmiła stanowczo Emily. — Skoro wiesz, czego chcą, masz już pół drogi za sobą. Znając ich cel i charaktery, jesteś w stanie domyślić się, jak będą próbowali to osiągnąć, tylko musisz sprawę dokładnie przeanalizować.

— Nie zawsze — sprzeciwiła się Honor. — Wiem, jakie wredne mają charakterki i jak są ograniczeni, wiedziałam, że chcą jak najszybciej przepchnąć budżet i redukcje we flocie, ale że posuną się do czegoś takiego, przez myśl mi nie przeszło.

— Ale teraz wiesz, że wybrana metoda nie wynika z ich charakteru, ale z myślenia kategoriami skuteczności. I dlatego to tak boli. Nikt nie może mieć do ciebie pretensji, że zostałaś zaskoczona chamstwem, bo taka taktyka jest ci zupełnie obca. Ale nawet będąc na nich wściekła, nie dałaś się tej wściekłości zaślepić. Oglądając cię i czytając twoje oświadczenie, podejrzewałam, a teraz, widząc cię na żywo, mam pewność, że z czasem możesz stać się bardzo skutecznym politykiem.

Honor wytrzeszczyła na nią oczy, chwilowo nie mogąc słowa powiedzieć.

A Emily zachichotała radośnie.

— Nigdy nie będziesz urodzonym politykiem jak Willie i podobnie jak Hamishowi, zawsze bardziej ci będzie odpowiadała walka w przestrzeni niż wojna podjazdowa w Izbie Lordów, ale czytałam twoje przemówienia i już jesteś znacznie lepsza od niego — Emily wskazała dłonią męża. — Różnica jest jedna, ale podstawowa: Hamish szybko się niecierpliwi i zaczyna wtedy wykład. Ty nie.

— Dobry polityk to nie tylko zręczny mówca — zaoponował Hamish.

— Oczywiście, ale Honor już udowodniła, że jest dobrym strategiem wojskowym. Z jej wystąpień w Izbie Lordów wynika dla mnie jasno, że może tę umiejętność analizy i znajdowania skutecznych sposobów działania stosować i w innych dziedzinach, jeśli tylko nauczy się zasad w nich obowiązujących. O polityce dowiedzieć się musi jeszcze dużo, zwłaszcza o tej odmianie na noże obowiązującej u nas, ale na podstawie kilkuletniej obserwacji twierdzę, że uczy się szybko, a raczej coraz szybciej. Ponad dwadzieścia lat standardowych uczyła się, jak zostać dobrym oficerem. Daj mi połowę tego czasu, a zrobię z niej premiera.

— Nie zrobisz! — oświadczyła Honor. — Prędzej sobie gardło poderżnę!

— Nieco drastyczna metoda — oceniła Emily. — Może masz w sobie więcej z Donny Kichot, niż sądziłam.

— Raczej ma więcej zdrowego rozsądku — zauważył Hamish, podając Sam kolejny kawałek selera, co robił dość regularnie przez cały posiłek.

— Przekarmisz ją, Hamish — zganiła go Emily.

Mąż spojrzał na nią z miną skarconego uczniaka tak idealną, że Honor parsknęła śmiechem.

— Do tego potrzebna byłaby znacznie większa ilość selera — wyjaśniła, gdy się nieco uspokoiła. — Ale faktem jest, że nadmiar selera może zaszkodzić, bo treecaty nie są w stanie go strawić.

Samantha spojrzała na nią z królewską wręcz dezaprobatą, ale Honor czuła jej rozbawienie. Czuła też, że mimo radości adopcji Sam prawie od samego początku była świadoma, jaką konsternację i zaniepokojenie wywołało to zarówno u Honor, jak i u jej nowego człowieka. Honor mogła wyczuć dzięki Nimitzowi, że Samantha nadal nie jest pewna, co spowodowało taką reakcję, i był to najlepszy dowód, iż mimo wieków współżycia z ludźmi treecaty pozostały dla nich częściowo obce i niezrozumiałe. Podobnie jak ludzie treecatów. Nawet Nimitz i Samantha nie potrafiły pojąć, dlaczego mają ukrywać swoje uczucia przed ludźmi. Nimitz nauczył się, że nie należy tego robić, zwłaszcza nie należy okazywać gniewu ważniejszym niż Honor w Królewskiej Marynarce, ale nie robił tego z uprzejmości wobec swojego człowieka, a nie dlatego że rozumiał powody takiego zachowania. Ani jemu, ani Sam przez myśl by nawet nie przeszło próbować ukryć przed sobą nawzajem uczucia wobec kogoś czy czegoś naprawdę ważnego.

Dlatego treecaty były coraz bardziej sfrustrowane, czując ból i rozterkę Honor spowodowane próbą stłamszenia i zaprzeczenia miłości do Hamisha, czego naturalnie nie omieszkały jej uświadomić. Wiedziały, jak bardzo go kocha, wiedziały, jak on kocha ją, toteż według ich standardów tak Honor, jak i Hamish byli niespełna rozumu, zadając sobie wzajemnie tyle bólu. I to dobrowolnie.

A na dodatek cierpiały także oba treecaty, bo nie miały innego wyjścia.

Nimitz i Samantha wiedziały, że ludzie mają, jak to się nazywa u treecatów, „ślepe umysły”. Honor stanowiła wyjątek, acz nie do końca. Rozumiały też, że z tego właśnie powodu ludzkie społeczeństwo ma inne imperatywy niż ich własne. Ale zrozumienie nie miało wpływu na to, co czuły, a czuły złość i frustrację z powodu niezrozumiałego Uporu uniemożliwiającego Honor i Hamishowi powiedzenie prawdy, która była oczywista dla każdego treecata.

Wtedy wszyscy mogliby znów żyć normalnie, zamiast się katować.

Teraz, kiedy euforia adopcji minęła, Samantha wróciła w pełni do realiów, w jakich żyli jej ludzie, a ponieważ była empatką, i to wysoce inteligentną, wiedziała, jak źle ta adopcja wpłynęła na te realia, choć nadal nie do końca rozumiała dlaczego.

— Skoro nie mogą strawić selera i zatyka on ich system pokarmowy, to dlaczego tak go uwielbiają? — zdziwiła się Emily.

— To od zawsze dziwiło ludzi, którzy mieli z nimi bliższy kontakt, więc kiedy opanowały język migowy, było to jedno z pierwszych pytań, jakie im zadałam — wyjaśniła Honor. — Powody są dwa: jeden, którego łatwo się domyślić — bo im bardzo smakuje. Wyobraź sobie najbardziej uzależnionego od czekolady człowieka, którego znasz, i podnieś jego uzależnienie do kwadratu — a zaczniesz zbliżać się do tego, jak bardzo treecaty uwielbiają seler naciowy… Drugim zaś jest to, że w selerze rosnącym na Sphinksie jest jakiś składnik, który bardzo im się przydaje.

— Dlaczego akurat na Sphinksie? — spytała Emily.

— Nie wiem. Lubią smak selera z każdej planety, ale przydatny jest tylko ten ze Sphinksa. Prawdopodobnie jest to efekt uboczny drobnych modyfikacji genetycznych, jakim poddano wszystkie rośliny, by zdołały przetrwać w tamtejszych warunkach klimatycznych. Poza tym wszystkie jadalne rośliny zostają poddane pewnym modyfikacjom w zależności od właściwości środowiska planety, na której mają rosnąć, by nie przyswajały szkodliwych dla nas elementów i by odstraszyć od nich lokalne pasożyty. To standardowa procedura i z tego co mi wiadomo, nigdy nie miała skutków ubocznych dla ludzi. Przynajmniej na większą skalę. Skuteczność, zwłaszcza odstraszania pasożytów, jest różna, choć zasada ta sama: roślina gromadzi jakiś lokalny komponent, dla nas obojętny, dla nich niemiły. Seler robi to najlepiej. Najprawdopodobniej dzięki połączeniu tych dwóch modyfikacji gromadzi akurat coś, co nader zwiększa zdolności empatyczne i telepatyczne treecatów.

— W takim razie zanim pojawiliśmy się na Sphinksie, miały te zdolności znacznie słabsze — oceniła Emily.

— Nie aż tak bardzo, bo rośnie tam coś, czego jagody mają podobne działanie, o czym treecaty wiedzą, zdaje się, od zawsze. Ale roślina ta jest rzadka, a owoce nie aż tak dobre jak seler. I taki jest powód tajemniczych kradzieży selera, które doprowadziły do pierwszego spotkania przedstawicieli obu ras.

— Fascynujące. — Emily przyjrzała się z uwagą najpierw Nimitzowi, potem Samancie, po czym wzięła głęboki oddech i oświadczyła: — Zazdroszczę ci, Honor. Zazdrościłabym ci tego, że zostałaś adoptowana, ale znalezienie odpowiedzi na tak wiele pytań stawianych przez ludzi od tak dawna… to musi być cudowne.

— Jest — powiedziała cicho Honor i niespodziewanie zachichotała, zaskakując gospodarzy. — Ale rozmowa z nimi bywa naprawdę męcząca, zwłaszcza jeśli biorą w niej energiczny udział więcej niż trzy treecaty. Ma się wrażenie, że znalazło się w środku silnika albo turbiny.

— A! — roześmiała się Emily. — Tego nie wzięłam pod uwagę.

Nimitz przyjrzał się najpierw jednej, potem drugiej kobiecie i usiadł wyprostowany na barowym stołku, który Nico gdzieś dla niego i dla Samanthy znalazł. I zaczął sygnalizować.

— On mówi, że jeżeli dwunogi uważają, że ciężko jest śledzić te znaki, to powinny spróbować spojrzeć na to z naszej strony — tłumaczyła Honor. — Gdybyśmy jako rasa nie ograniczali naszego sposobu porozumiewania się do dziwacznych dźwięków, co jest naprawdę mizerną metodą, inne istoty inteligentne nie musiałyby machać rękoma i wykręcać sobie palców, żeby móc z nami porozmawiać.

Nimitz skończył i z wyraźnym niesmakiem obserwował, jak troje ludzi zwija się w napadzie wesołości. Fuknął nawet przez nos, który natychmiast dumnie zadarł, ale Honor wiedziała, że jest zachwycony, że ich rozweselił. Co też dała mu natychmiast psychicznie odczuć.

— To rzeczywiście fascynujące — przyznał Hamish, ocierając łzy. — I naturalnie oznacza, że będę musiał nauczyć się języka migowego. Ale poważnie: chciałbym wiedzieć, jak to się mogło zdarzyć. Chodzi mi o moją adopcję i dlaczego Samantha wybrała akurat ten moment.

— Musisz się jeszcze sporo nauczyć o treecatach — westchnęła Honor. — Podobnie zresztą jak my wszyscy. Pod pewnymi względami adoptowani mają przed sobą najtrudniejsze zadanie, bo muszą zapomnieć o wielu teoriach i przekonaniach, które istnieją od dość dawna. Na przykład o opinii, że treecat wybiera człowieka do adopcji świadomie.

— A jak jest naprawdę? — spytała Emily.

— Długo o tym z nimi rozmawiałam, ale nadal nie jestem pewna, czy wszystko dobrze zrozumiałam. Ujmując rzecz najprościej: wszystkie treecaty są empatami i telepatami, ale tylko niewielka ich część rodzi się z umiejętnościami odczytywania ludzkich emocji.

Gospodarze skinęli głowami na znak, że rozumieją, ale Honor zdecydowała, że przyda się im nieco więcej informacji ogólnej natury, nim przejdzie do pytania, na które sama chwilowo nie znała odpowiedzi.

— Wszystkie treecaty mogą odczytywać emocje i myśli innych treecatów. Pierwsze nazywają blaskiem umysłu, a raczej takich słów z naszego języka używają, próbując nam to wytłumaczyć. Największym problemem w porozumiewaniu się z nami było zrozumienie, że dźwięki wydawane przez nas oznaczają słowa. Dlatego szło im tak trudno i przez kilkaset lat poznały znaczenie ledwie kilkuset słów.

— A jak w ogóle na to wpadły? — spytał Hamish, delikatnie głaszcząc Samanthę.

— A tu wracamy do Samanthy i jej specjalnych uzdolnień — uśmiechnęła się Honor. — Wiele lat minie, nim się w pełni zrozumiemy, i długo jeszcze będą istnieć problemy z wyjaśnianiem sobie nawzajem bardziej skomplikowanych kwestii. Dotyczy to zwłaszcza telepatii i empatii, bo ludzie nie mają w tych sprawach żadnych podstaw doświadczalnych.

Hamish spojrzał na nią dziwnie, ale nie odezwał się słowem, zignorowała to więc.

— Wyjaśniliśmy sobie już wiele, choć czasem okazuje się, że niedokładnie i trzeba to robić ponownie. Wygląda na to, że treecaty nie są wynalazcami, a przynajmniej nie były nimi w przeszłości; sądzę, że teraz to się zmieni z powodu stałego współżycia z nami większej ich liczby i naszego na nie wpływu. Dotąd jednak treecat, który miewał pomysły, jak inaczej robić coś, co robiono od dawna w ustalony sposób, należał do rzadkości. To jeden z czynników sprawiających, że ich społeczeństwo jest niezwykle stabilne, a równocześnie powód, dla którego rzadko zmieniają podjęte decyzje.

Uznała, że chwilowo lepiej nie wspominać o najlepszym tego drugiego przykładzie: przez prawie czterysta lat standardowych systematycznie ukrywały prawdziwy poziom swej inteligencji przed ludźmi. Rozumiała ich motywy doskonale i była pewna, że gospodarze także by je zrozumieli, ale wolała poczekać z tą rewelacją, aż zaczną je lepiej rozumieć dzięki Samancie.

— Mają natomiast jedną olbrzymią przewagę w tych sprawach — podjęła Honor. — Kiedy któryś wymyśli coś nowego, ta wiedza może błyskawicznie dotrzeć do wszystkich pozostałych, i to bez żadnych przekłamań.

— Telepatia! — stwierdził z błyskiem w oczach Hamish. — Po prostu przekazują sobie kolejno pomysł telepatycznie.

— Tak i nie. Telepatycznie owszem, ale nie każdy każdemu. Z tego, co zrozumiałam, poziom telepatycznej komunikacji między większością treecatów jest zbliżony do poziomu naszego języka, przynajmniej jeśli chodzi o celowe przekazywanie informacji. Wątpię, by ludzie tak naprawdę kiedykolwiek zdali sobie sprawę, jak musi wyglądać taka telepatyczna rozmowa, której towarzyszą uboczne niejako uczucia równocześnie odbierane od mówiące, go. Natomiast istotne jest, że ich zdolność wyjaśniania sobie nawzajem różnych rzeczy jest praktycznie taka sama jak nasza, tyle że idzie im to szybciej. Nie jest to jednak to, co postulowało wielu pisarzy fantastycznonaukowych: „Mój umysł jest twoim umysłem”.

— Jak więc to robią? — zaciekawił się gospodarz. — Powiedziałaś, że telepatycznie.

— Zaraz ci powiem. Najpierw niezbędne wyjaśnienie dotyczące ich struktury społecznej. Otóż najważniejsze są śpiewające wspomnienia. Są to zawsze treecaty płci żeńskiej, centralne postacie w każdym klanie. Mają silniejszy blask umysłu i zdolności telepatyczne. Klanami zarządzają starsi wybierani w procesie, który nie ma nic wspólnego z naszymi wyborami, ponieważ wyborcy doskonale znają wady i zalety kandydatów, a wybierani są ci, których umiejętności i talenty są potrzebne klanowi, by mógł przetrwać. Jedynym wyjątkiem od reguły są właśnie śpiewające wspomnienia, bo one automatycznie zaliczane są do starszych, niezależnie od wieku. Z uwagi na swoje znaczenie dla klanu są wręcz fanatycznie strzeżone i chronione przed każdym niebezpieczeństwem. Mają też zakaz podejmowania jakichkolwiek działań, które mogłyby narazić je na niebezpieczeństwo. Podobnie jak graysońscy patroni — mówiąc to, uśmiechnęła się z autentycznym rozbawieniem.

— Są tak ważne dlatego, że stanowią organiczne archiwum i bazę danych w jednym. Są także w stanie czasowo nawiązać z każdym treecatem więź tak głęboką, że doświadczają tego, co on przeżył, tak jakby same brały w tym udział, a potem odtworzyć to ze wszystkimi szczegółami i przekazać innym, w tym także innym śpiewającym wspomnienia. Można powiedzieć, że to doskonała forma przekazu ustnego, tyle że czas w żaden sposób nie zniekształca go ani nie zaciera. Wszystko to, czego doświadczył relacjonujący treecat, jest przekazywane przez pokolenia. Z tego co dowiedziałam się od Nimitza i Samanthy, istnieje pieśń pamięci będąca relacją naocznego świadka pierwszego lądowania na planecie Zwiadu Kartograficznego, które miało miejsce prawie tysiąc lat standardowych temu.

Gospodarze spojrzeli na oba treecaty z podziwem, co te przyjęły nader spokojnie.

— A więc te… śpiewające wspomnienia są w stanie przekazywać nowe pomysły lub umiejętności od treecata, który je wymyślił lub posiadł, bezpośrednio wszystkim pozostałym członkom klanu jak nadajnik — powiedział powoli Hamish. — Może nie palą się do zmian, ale gdy już coś wymyślą, rozpowszechniają to faktycznie piorunem!

— Zgadza się — przytaknęła Honor. — Natomiast najważniejsze dla całej rasy są osobniki łączące zdolności innowacyjne ze śpiewaniem wspomnień. Zdarzają się one bardzo rzadko, ale zawsze mają olbrzymi wpływ na postępowanie wszystkich treecatów. Jedną z nich była z tego co wiem siostra Lionhearta, treecata, który adoptował moją praprapra… babkę. To ona w zasadzie samodzielnie przekonała wszystkie pozostałe, że adopcja ludzi to dobry pomysł. A wracając do tematu głównego, treecaty nie potrafiły zrozumieć, jak się porozumiewamy, dopóki jedna ze śpiewających wspomnienia nie została poważnie ranna.

Jak zapewne oboje wiecie, Nimitz także został ranny, gdy byliśmy w niewoli, i w rezultacie stracił zdolności telepatyczne: nie potrafi mówić do innych treecatów. Dlatego moja matka wpadła na genialny pomysł z mową znaków, czyli językiem migowym, i nauczyła go Samanthę. Było to możliwe, ponieważ Śpiewająca z Ciszy straciła w ogóle zdolności odbierania telepatycznego. Mówiąc prościej, ogłuchła. Dla treecata to najgorsze, co może go spotkać, zwłaszcza dla śpiewającej wspomnienia, bo nie mogła robić tego, co było dla niej najważniejsze, nie wiedząc, czy przekaz jest czytelny. Śpiewająca z Ciszy opuściła więc swój klan i udała się do klanu Jasnej Wody, tego, do którego należy Nimitz i z którego pochodził Lionheart. Postąpiła tak, bo ten właśnie klan miał najwięcej kontaktu z ludźmi, a ona chciała spędzić jakiś czas w naszym towarzystwie. Wiedziała bowiem, że w jakiś sposób porozumiewamy się ze sobą, i chciała dowiedzieć się jak, w nadziei że mogłaby to wykorzystać. Nie udało jej się, bo treecaty nie mają odpowiednich krtani, by wydawać takie dźwięki jak my, ale po latach słuchania domyśliła się zasad, na jakich opiera się język mówiony. Ponieważ mogła nadawać, podzieliła się tą wiedzą z innymi, dlatego w miarę upływu czasu rozumiały nas coraz lepiej. Znając zasady, dodawały po prostu nowe słowa i pojęcia. Natomiast nie mogły do nas mówić.

— Fascynujące — powtórzył słuchający z uwagą Hamish, po czym spytał: — Ale co to ma wspólnego z Samanthą?

— A to, że jej właściwe imię brzmi Złocisty Głos, bo jest śpiewającą wspomnienia.

Hamish przez chwilę patrzył na nią nierozumiejącym wzrokiem, po czym dotarł doń sens słów Honor i spojrzał na Samanthę, która spokojnie skinęła łbem w typowo ludzkim geście.

— Już ci mówiłam, że adopcja nie jest dla treecata sprawą wyboru — dodała Honor. — Niektóre z nich posiadają dodatkową zdolność, dzięki której adopcja człowieka jest możliwa, dosłownie przyciąga obdarzone nią treecaty do ludzi. Z pieśni wiedzą, co to jest, ale nie mają pojęcia, kogo adoptują ani kiedy. Regułą jest, że wybierają miejsca w pobliżu nas i czekają na zjawienie się tego właściwego człowieka. To nie tyle wybór, ile rozpoznanie tej właściwej osoby. Kiedy to nastąpi, adopcja niejako zaczyna się automatycznie. Samanthą, przynajmniej z tego co jej wiadomo, jest pierwszym treecatem mającym zarówno właściwości śpiewającej wspomnienia, jak i osobnika mogącego adoptować. A raczej muszącego adoptować, gdyż pociąg do ludzkiego umysłu jest tak silny, że nie sposób mu się oprzeć. Mówiła, że łatwiej jej było zrezygnować z roli śpiewającej wspomnienia, choć to także nie jest ani prosta, ani łatwa decyzja. Wybrała adoptowanie człowieka i okazał się nim Harold Tschu.

— Który zginął w Konfederacji niedługo po tym, jak ona i Nimitz zostali partnerami — dodał earl White Haven.

— Tylko istnienie Nimitza powstrzymało ją przed popełnieniem samobójstwa po śmierci Harolda — dodała Honor, i czując niedowierzanie gospodarza, dodała spokojnie: — Tak postępują treecaty, gdy stracą adoptowanego lub partnera. Zamykają się w sobie, odcinając wszelkie impulsy telepatyczne i empatyczne, i umierają z odwodnienia lub z głodu. Przez prawie trzysta lat standardowych była to największa tragedia związana z adopcjami: ludzie przed prolongiem żyli znacznie krócej od nich, toteż adoptując człowieka, treecat wiedział, że rezygnuje z co najmniej połowy swego życia. Ale do adopcji dochodziło, bo nie mogły się oprzeć blaskowi ludzkiego umysłu.

Hamish skinął głową, nie próbując już wątpić w jej słowa.

— Adopcja tworzy więź tak kompletną i tak głęboką, przynajmniej z ich strony, że utrata adoptowanego powoduje powstanie olbrzymiej pustki. Jest to dosłownie utrata połowy siebie. Monroe też by tak skończył, gdyby nie przypadek…

Nie dokończyła, ponieważ prawdziwe okoliczności śmierci Króla Rogera pozostawały tajemnicą znaną bardzo niewielu osobom. Komu konkretnie, decydowała Elżbieta.

Honor należała do tego grona i wiedziała, że William Alexander także zna prawdę, bo poznali ją równocześnie. I przysięgli, że dotrzymają tajemnicy. A adopcja Justina przez Monroe stanowiła część tej prawdy.

— Justin został zaatakowany przez szaleńca w jego obecności, i to wybiło go z letargu — podjęła, trzymając się wersji oficjalnej. — W trakcie walki nastąpiła adopcja i tylko dlatego Monroe żyje do dziś. Podobnie rzecz się miała z Samanthą — przeżyła tylko dzięki związkowi z Nimitzem. Z tego co wiem, są jedyną parą, w której oboje partnerów dokonało wcześniej adopcji.

— Rozumiem — powiedział po raz kolejny gospodarz i pogładził Samanthę: — Byłaś samotna? To był powód?

Treecat spojrzał na niego przepastnymi, zielonymi ślepiami, po czym przeniósł wzrok na Honor, usiadł prosto i zaczął sygnalizować. Uniesionym kciukiem prawej chwytnej łapy dotknął podbródka i wykonał nim lekki łuk do przodu, potem wyprostował obie łapy z uniesionymi i oddalonymi o pół centymetra kciukami. Następnie klasnął i powoli rozsunął dłonie. Powtórzył to trzy lub cztery razy, po czym prawa dłoń z zaciśniętymi palcami znalazła się pod lewą i każda chwytna łapa wykonała kolisty ruch w przeciwną stronę.

— Mówi, że była ogłupiała, nie samotna — przetłumaczyła Honor.

Samantha znów zaczęła sygnalizować. „Posłuchaj i nie tłumacz tego! Ty cierpisz i on cierpi. Ja i Nimitz czujemy to i cierpimy tak jak wy, ale rozumiemy. To wasz ból, bo macie ślepe umysły i nie czujecie tego co my, a z jakichś powodów nie chcecie być parą. Ale to nie zmienia tego, co powinnaś zrobić, a jeśli nie zrobisz, cierpienie stanie się większe. Kiedy on przybył, cierpiałaś tak bardzo, że nawet jego ślepy umysł to wyczuł i jego cierpienie stało się jeszcze większe. Cierpienie to straszna rzecz, ale dzięki niemu blask umysłu staje się silniejszy. Tak stało się z jego blaskiem i pierwszy raz mogłam go naprawdę poczuć. I samego, i przez ciebie. I blask jego umysłu urzekł mnie. Nie planowałam tego i nie chciałam, ale to cudowne, przyznaję. I przykro mi, że to komplikuje sytuację, ale nie mogę i nie chcę tego zmieniać”.

Jej chwytne łapy znieruchomiały i spojrzała wyczekująco na Honor.

Dla której było oczywiste, dlaczego Samantha nie chciała tego wszystkiego ze szczegółami wyjaśniać Hamishowi. Powód był prosty — Honor sama nie wiedziała, jak się sprawy potoczą i czy niemożliwe stanie się realne, ale jeśli nie, niepotrzebnym okrucieństwem byłoby mówienie mu, że to dzięki cierpieniu z miłości do niej adopcja stała się możliwa. Z tego co czuła z emocji Samanthy dzięki więzi z Nimitzem, wiedziała, że powód był nieważny. Cierpienie Hamisha spowodowało wzrost blasku jego umysłu, ale on sam nie mógł tego wyczuć; a gdyby o tym usłyszał, prawdopodobnie by nie uwierzył, z czego Samantha zdawała sobie sprawę. Czegoś podobnego należało się spodziewać po śpiewającej wspomnienia, ale Honor i tak była zaskoczona zarówno jej przenikliwością, jak i delikatnością w korzystaniu z obcych, bo ludzkich koncepcji i zasad moralnych.

Teraz do niej należało dokończenie tego, co Samanta zaczęła.

— Powiedziała, że napięcie, w jakim ty i ja się znajdujemy, spowodowało wzrost blasku twego umysłu — powiedziała, patrząc mu w oczy. — Najwyraźniej od chwili ostatniego spotkania musiałeś przekroczyć jakąś granicę, z czego nawet nie zdałeś sobie sprawy, ale ów blask umysłu stał się na tyle silny, że „zobaczyła” go dopiero dziś.

— Mhm… — White Haven wpierw był zaskoczony, a potem uśmiechnął się powoli. — Rozumiem. Cóż, skoro tak, to niezależnie od tego, czy stało się to w dobrym czy w złym momencie, cieszę się tym.

Jego oczy były pełne miłości do Honor. I ona, i Emily zauważyły to. On sam nie miał o tym pojęcia.

ROZDZIAŁ XIV

— Kurwa! — Dwunasty earl North Hollow wypowiedział to słowo cichutko, prawie spokojnie, ale wyraz jego oczu przeczył temu zdecydowanie.

Mógł sobie pozwolić na wściekłe spojrzenie, bo wszyscy obecni w przestronnym Queen Caitrin’s Hall przyglądali się albo drzwiom, albo szambelanowi, który właśnie oznajmił:

— Admirał lady Honor Harrington, księżna i patronka Harrington, oraz Nimitz!

Doskonały system nagłośnienia powodował, że jego głos był wszędzie wyraźnie słyszalny, bez potrzeby nadwerężania strun głosowych lub słuchu, i to pomimo iż sala mogła pomieścić tylu ludzi co spory stadion, choć bez trybun. Głos szambelana nie zagłuszał jednocześnie rozmów, choć te i tak przycichały stopniowo i od wejścia przetoczyła się fala ciszy. Dotarła do połowy sali, gdy weszła do niej wysoka kobieta.

Jak zwykle ubrana była w charakterystyczną dla niej odmianę tradycyjnego graysońskiego stroju kobiecego, ale tym razem suknię miała głęboko niebieską, a nie białą, a zielony stan miał znacznie głębszy odcień niż typowy kolor znany już w Królestwie Manticore jako „zieleń Harrington”. Obie barwy doskonale się uzupełniały, ale znacznie bardziej rzucały się w oczy niż dotychczasowa kombinacja i o wiele bardziej podkreślały złoty Klucz Patrona i Star of Grayson, jakie kobieta miała na szyi. Prosto opadające włosy związała na karku z lewej strony zieloną jedwabną wstążką, co tworzyło fryzurę pozornie prostą i naturalną, a równocześnie elegancką.

I nie przeszkadzającą treecatowi siedzącemu na jej prawym ramieniu.

Była najprawdopodobniej najwyższą kobietą wśród zebranych, a jeśli nie najwyższą, to z pewnością jedną z najwyższych. Poruszała się z naturalną gracją mistrzyni sztuk walki i całkowicie ignorowała ciszę, jaka ją powitała. Krok za nią i krok z boku szli Andrew LaFollet i Spencer Hawke w zielonkawo-zielonych uniformach Gwardii Harrington, wyglądających jakby właśnie zostały dostarczone od krawca. Szambelan nie anonsował ich obecności, ale nie znaczyło to, że nie została zauważona — wręcz przeciwnie: tu i ówdzie widać było pełne dezaprobaty miny, gdyż obaj mieli broń boczną. Był to wyjątek jedyny w swoim rodzaju, gdyż nikt inny nie miał prawa noszenia broni w obecności Królowej Gwiezdnego Królestwa Manticore.

Nikt jednakże nie był na tyle głupi, by to skomentować.

Nie tu i nie w obecności Elżbiety III.

Słysząc szambelana, Królowa przerwała rozmowę z lordem Alexandrem i planetarnym księciem Manticore Theodorem Harperem, a teraz na widok gościa zignorowała liczący ładnych parę wieków protokół i energicznie podeszła do niej z szerokim uśmiechem, wyciągając na powitanie ramiona. Honor uśmiechnęła się i wykonała pełen, głęboki ukłon w stylu graysońskim, a dopiero potem ujęła królewską dłoń i potrząsnęła nią.

Coś na kształt bezgłośnego westchnienia przetoczyło się przez salę, ale jeśli nowo przybyła czy jej treecat coś wyczuli, nie dali tego po sobie poznać. Wyraz twarzy Honor Pozostał spokojny, gdy pochyliła się, by wysłuchać czegoś, co mówi Królowa, a ledwie ta skończyła, roześmiała się zupełnie naturalnie. Elżbieta powiedziała coś jeszcze i dotknęła jej ramienia, a potem zaczęła się odwracać ku poprzednim rozmówcom, gdy znieruchomiała, słysząc głos szambelana:

— Admirał earl White Haven, lady White Haven, Samantha.

Cisza w sali wywołana przybyciem księżnej Harrington jeszcze trwała, a teraz miało się nieodparte wrażenie, że wszyscy obecni nabrali równocześnie dużo powietrza w płuca i wstrzymali oddechy.

Earl White Haven był może o dwa centymetry wyższy od lady Harrington, ale poruszał się równie bezgłośnie jak ona. I jak antygrawitacyjny fotel jego małżonki unoszący się pół metra nad podłogą obok niego. Żadne z nich najmniejszym gestem nie zareagowało na ciszę, namacalne wręcz napięcie czy to, że obecni wpatrują się w nich z niepodzielną uwagą i oczekiwaniem. Jedynie koniuszek ogona smukłego treecata siedzącego na ramieniu earla poruszał się, zataczając niewielki regularny łuk. Oboje uśmiechnęli się na widok Honor Harrington równie szeroko jak Królowa i natychmiast podeszli do niej.

— Honor! — Radość w głosie lady White Haven była wyraźnie słyszalna, choć ta nie podniosła specjalnie głosu. — Cudownie cię znów widzieć!

— Witaj, Emily — odparła równie radośnie Honor i uścisnęła jej dłoń, po czym skinęła głową earlowi. — Hamish… Witaj, Sam.

— Dobry wieczór — odparł White Haven.

Po czym skłonił się i ucałował dłoń Królowej, która podeszła, by ich powitać.

— Wasza Wysokość. — Głos White Havena także był wyraźny, choć w sali powoli dał się znów słyszeć szmer rozmów.

— Milordzie… bardzo się cieszę, że mimo wszystko zdecydowałaś się zjawić, Emily. — Głos Elżbiety podobnie jak głos lady White Haven był dobrze wyszkolony przez najlepszych aktorów Królestwa. — Zbyt rzadko pojawiasz się w stolicy.

— Bo jest ona odrobinę zbyt męcząca, Wasza Wysokość — odparła spokojnie Emily.

Dopiero gdy znalazły się obok siebie, widać było w ich rysach pewne subtelne podobieństwo. Nie było w tym nic dziwnego, jako że były kuzynkami — dalekimi, ale zawsze. Zresztą członków rodziny Emily było więcej na sali.

— Witaj, Teddy — powiedziała z uśmiechem, gdy zbliżył się książę Manticore.

— Szczęśliwych urodzin, ciociu Emily — pochylił się i pocałował ją w policzek. — To miło ze strony Jej Wysokości, że oszczędziła mi kosztów zorganizowania twojego przyjęcia urodzinowego, nie sądzisz?

— Wyłgałeś się tanim kosztem, ale spodziewam się, że nadrobisz to przy prezencie! — ostrzegła go Emily.

— Cóż, trzeba będzie się zastawić… — westchnął książę z błyskiem w oczach i uścisnął dłoń earla. — Miło cię widzieć, Hamish. Już się nie mogłem doczekać, żeby poznać twoją nową przyjaciółkę.

I skłonił się formalnie Samancie.

Ta odpowiedziała dostojnym skinieniem łba.

Książę zachichotał radośnie.

— Jak rozumiem, uczysz się języka migowego, Teddy? — spytała Emily.

Książę przytaknął ruchem głowy.

— Cóż, jeśli będziesz się właściwie zachowywał i przekupisz ją właściwą ilością selera, to może Sam ci pomoże, byś nabrał trochę wprawy w czasie kolacji.

— Tak, ciociu — obiecał posłusznie.

Emily prychnęła radośnie i poklepała go po ramieniu. A potem skupiła uwagę na Honor i na Królowej.

* * *

Organizacja w opinii Honor była idealna. Naturalnie istniała możliwość, choć było to wysoce nieprawdopodobne, że znalazł się wśród obecnych na sali ktoś aż tak naiwny, że uwierzył, iż przybycie Hamisha i Emily zaraz po niej, jak też natychmiastowe dołączenie do nich trojga tam, gdzie wszyscy musieli to widzieć, Elżbiety i siostrzeńca Emily było przypadkowe. Istniał nawet cień szansy, że ów naiwniak uznał za zbieg okoliczności to, że poza gospodynią i księciem Manticore Honor miała najwyższy tytuł ze wszystkich obecnych. Dlatego w czasie bankietu zasiadała po lewej stronie Królowej, podczas gdy on po prawej. Oraz że oficjalnie było to przyjęcie urodzinowe Emily należącej przecież do rodziny, co stanowiło dla Królowej pretekst do usadzenia jej i Hamisha przy tym samym stole, mimo że White Haven był tylko earlem. I że tenże dziki zbieg przypadków doprowadził do tego, że Honor i Emily siedziały obok siebie i to tak, że każdy gość, spoglądając na Królową, musiał je widzieć. I widzieć, jak naturalnie i radośnie ze sobą gawędzą.

Nawet jednak najbardziej naiwny z gości nie mógł nie pojąć, że wszystko to jest konkretną i bardzo wyraźną wiadomością od Królowej Manticore. Organizacja faktycznie była doskonała. Co prawda Honor nie była w stanie wyczuć emocji konkretnych ludzi — normalne przy tak dużym zgromadzeniu — ale ogólne wrażenie, jakie odbierała, było takie, iż wiadomość dotarła.

Westchnęła w duchu z ulgą — rzeczywiście mogło się udać.

I podała Nimitzowi następnego selera.

* * *

— To by było na tyle, jeśli chodzi o plan A — burknął Stefan Young, rzucając frak na oparcie krzesła gestem pełnym zniechęcenia.

— Ostrzegałam cię, że w każdej chwili sytuacja może się odwrócić — odparła spokojnie małżonka.

Pół godziny temu wrócili z balu, zdążyła się więc przebrać z wieczorowej kreacji w opalizującą szatę z wodnego jedwabiu. Stroje z tej materii stanowiły jeden z najdroższych towarów eksportowych planety Gryphon. Suknia kosztowała więcej niż średniej klasy wóz, ale była tego warta — idealnie uwydatniała wszystkie kształty ciała o czym jej właścicielka przekonywała się, spoglądając w lustro, przed którym siedziała.

— Cztery miesiące spokoju — dodała. — Wystarczyło i na budżet, i na redukcję floty.

— Wiem — Stefan nalał sobie brandy dla uspokojenia.

Nie pierwszą zresztą, bo czuć to było w jego oddechu, mimo iż dzieliły ich ze dwa metry. Rozpiął też mankiety koszuli i cisnął spinki do szkatułki z biżuterią. Brandy pomagała niewiele, bo na samo wspomnienie rozmieszczenia gości przy królewskim stole krzywił się i klął pod nosem.

— Miałem nadzieję, że potrwa to dłużej — przyznał — albo i zawsze. I nadal uważam, że powinniśmy spróbować do tego doprowadzić.

— Nie powinniśmy, bo się nie uda. Emily Alexander wytrąciła nam argumenty z rąk i ukręciła łeb całej sprawie. Razem z płucami.

— A to niby jakim cudem?! — Stefan spojrzał na nią bykiem. — Przecież to oczywiste, że go kryje, bo co jej zostało? Ona ze względów osobistych, a Elżbieta politycznych. Tylko idiota uwierzyłby, że cały ten cyrk został zorganizowany w innym celu. Wystarczy to głośno powiedzieć i grać na cynizmie, powodach politycznych krycia skandalu i tym, że aż tak długo trzeba było przekonywać Emily, by wystąpiła w obronie męża. I znów zwrócimy opinię publiczną przeciwko nim!

— Przeciwko Emily Alexander?! — Georgia Young parsknęła śmiechem. — Dwie trzecie wyborców traktuje ją prawie jak świętą. Dla pozostałej jednej trzeciej jest świętą. Zaatakowanie jej byłoby najgłupszą rzeczą od czasów, gdy Ludowa Marynarka spróbowała zdobyć Hancock.

— Hm… — burknął North Hollow z miną paskudniej-szą niż zwykle, bo to właśnie ta bitwa zakończyła karierę oficerską brata. — Po prostu cholera mnie bierze, że mogą się wyśliznąć, kiedy już ich tak ładnie pogoniliśmy.

— To dlatego, że znów myślisz, kierując się emocjami — Poinformowała go spokojnie żona, wstając i przesuwając zmysłowo dłońmi po materiale, co stanowiło ostry kontrast z tonem jej głosu. — Wiem, jak nienawidzisz Harrington i White Havena, ale jeśli pozwolisz, by ta nienawiść wybierała strategię, to zrobisz pierwszy krok do klęski.

— Wiem — przyznał ponuro. — Ale to nie był mój pomysł, jakbyś zapomniała.

— Nie, to był mój pomysł — przyznała rzeczowo. — Ale złapałeś się go oburącz, obunóż i zębami, ledwie ci go przedstawiłam, prawda?

— Bo wyglądało na to, że zadziała.

— I dlatego, że chciałeś im dopiec — dodała. — Może powiedz uczciwie, co było dla ciebie ważniejsze: dopiec im czy osiągnąć cel polityczny?

— Chciałem, żeby to zadziałało!

— Przede wszystkim chciałeś im dopiec — podsumowała i potrząsnęła głową.

— Nie twierdzę, że zemsta jest złą rzeczą, ale nie popełnij tego samego błędu co Pavel. Harrington w przeciwieństwie do White Havena nie jest cywilizowana — według twoich standardów. On będzie działał zgodnie z zasadami, a kiedy ona się mści, wokół robi się gęsto od trupów. Nie mam zamiaru być jednym z nich.

— Nie zamierzam zrobić niczego głupiego! — warknął.

— A ja nie zamierzam pozwolić ci zrobić czegoś głupiego! — odparła chłodno.

— Dlatego poprosiłam, żebyś przedstawił pomysł High Ridge’owi i pozwolił mu go realizować. Jeśli Harrington zacznie wyrównywać rachunki, na pierwszy ogień weźmie Hayesa i naszego ukochanego premiera. A nawet ona nie zdoła zabić całego rządu, nim więc dojdzie do ministra handlu, coś powinno ją powstrzymać.

— Nie boję się jej!

Oczy Georgii stały się nagle twarde i zimne.

— To jesteś większym durniem od brata — oceniła lodowato.

Spojrzał na nią wściekle, ale nie zrobiło to na niej żadnego wrażenia.

— Rozmawialiśmy już o tym — przypomniała mu. — Pavel był idiotą. Ostrzegałam go, że ruszenie Harrington, zwłaszcza w sposób, w jaki to zrobił, jest równie bezpieczne co pójście z nożem za ranną hexapumą w krzaki. Uparł się, a ja byłam tylko jego pracownikiem, więc zrobiłam, co chciał. Jak skończył, wiesz… a ona żyje i rośnie w siłę. Gorzej, nauczyła się, jak wykorzystywać pieniądze i pozycję. Pavel jej nie docenił, a jeśli ty jej się nie obawiasz, popełniasz ten sam błąd. Od jego śmierci zyskała pieniądze, sojuszników i autorytet. Jeśli to w połączeniu z losem brata nie przemawia do ciebie, jesteś durniem.

— Nie odważy się mnie tknąć! — zaprotestował Stefan. — A już na pewno nie tak jak jego! Opinia publiczna by ją ukrzyżowała!

— Wtedy też jej to groziło i jakoś to jej nie powstrzymało, dlaczego więc sądzisz, że teraz miałoby znaczenie?! Jedyne, co ją dotąd hamuje, to sojusznicy polityczni tacy jak William Alexander, ale przede wszystkim to, że nie ma pewności, czyj to był pomysł. Do Hayesa nie mogła dotrzeć, a wątpię, by wiedziała, że to ty sprzedałeś ten pomysł premierowi. Gdyby wiedziała, Alexander by jej nie powstrzymał, a nie wiem, czy nawet Królowa by zdołała, biorąc pod uwagę, do jakiej rodziny należysz. Lepiej jej się bój, Stefan. Bardzo się jej bój, bo groźniejszej osoby w życiu nie spotkałeś. I wątpię, byś spotkał.

— Skoro jest tak groźna, dlaczego zachowuje się tak potulnie? Są sposoby wyrównywania rachunków bez użycia przemocy, więc dlaczego nie użyła tych pieniędzy i władzy, o których mówisz? Choćby próbując nas zrujnować, daleko nie szukając?

— Bo uderzyliśmy z zaskoczenia i celnie w najsłabszy punkt — wyjaśniła cierpliwie. — Nie ma doświadczenia w tego typu walce i nie jest uodporniona na podobne ataki. Albo to nie jej rodzaj wojny. Dlatego odruchowo przędła do obrony. Teraz zaczęła myśleć i zwerbowała na generała Emily, a ona doskonale zna zasady, więc należy uważać. Ale jeśli przegniesz, zdradzisz się, że to ty, albo zranisz kogoś, na kim naprawdę jej zależy, nie będzie traciła czasu na twój rodzaj wojny. Zabierze się za ciebie po swojemu, mając gdzieś konsekwencje. Kto jak kto, ale ty powinieneś zdawać sobie z tego sprawę.

— No to będziemy musieli wymyślić coś innego — zgodził się niechętnie Stefan. — Jaki mam zaproponować High Ridge’owi plan B? Wiesz, że teraz, gdy Emily i ona zakneblowały naszych pismaków i udają przyjaciółki od kołyski, White Haven i Harrington będą jeszcze gorsi niż dotąd, bo się prywatnie wściekli na rząd.

— Co do tego ostatniego, masz całkowitą rację. A co się tyczy planu B, to jeszcze nie jestem pewna, bo zmiany są zbyt świeże. Poczekajmy, aż sytuacja się wyklaruje, to wybiorę coś z istniejących możliwości, ale uprzedzam cię: to nie będzie nic, co Harrington mogłaby połączyć ze mną albo z tobą. Możesz się nie przejmować perspektywą, że ci urwie łeb razem z płucami, ale ja wolę, żeby moje zostały tam, gdzie są.

— Zrozumiałem — prychnął z bardziej niż dotąd ponurą miną.

Ale za tą miną krył się strach, co Georgia przyjęła z dużą ulgą. Strach powstrzyma go przed zrobieniem czegoś głupiego, ale będzie zwiększał frustrację, co na dłuższą metę było u niego równie niebezpieczne…

Zdecydowała, że chwilowo wystarczy kija, czas na marchewkę, i dotknęła elektrostatycznej zapinki szaty. Jedwab wodny spłynął z niej, tworząc krąg wokół stóp.

I Stefan zupełnie zapomniał o Honor Harrington.

* * *

Honor stała na podwyższeniu w centrum amfiteatralnej sali wykładowej, obok pulpitu. Sala znajdowała się w Skrzydle D’Orville’a, siedzibie wydziału taktyki. Wyposażono je we wszystkie najnowsze pomoce naukowe znane człowiekowi. Jego symulatory mogły odtworzyć dowolne miejsce, od kabiny pinasy do pomostu flagowego superdreadnoughta, z którego dowodzono flotą, oraz stworzyć warunki najzaciętszej bitwy — tak wizualne, jak i dźwiękowe. Instruktor mógł znaleźć się twarzą w twarz z wybranym studentem, określoną grupą czy całą salą wykładową. Midszypmeni mieli natychmiastowy dostęp do archiwów, bibliotek, oficjalnych raportów, notatek i analiz. Instruktorzy zaś do wszystkich ich prac i ocen.

Akademia korzystała z tych możliwości w pełni i skutecznie, a ponieważ Royal Manticoran Navy wierzyła w tradycję, co najmniej raz na tydzień odbywały się w amfiteatralnej sali wykładowej spotkania fizyczne. Honor była gotowa przyznać, że nie jest to najskuteczniejszy sposób przekazywania wiedzy, ale jak sama odkryła, ucząc się używania wyłącznie metod elektronicznych, pozbawia ucznia społecznych interakcji będących również elementem procesu edukacyjnego. Tworzy tarczę, za którą można się ukryć, a w skrajnych przypadkach udawać kogoś innego… nawet przed samym sobą. W cywilnym kształceniu można to uznać za niewielką wadę, ale tak flota, jak i Marinę Corps nie mogły pozwolić sobie na posiadanie oficerów oszukujących samych siebie oraz nieobytych towarzysko chamów, bo ich obowiązki wymagały nie tylko współżycia z resztą załogi w hierarchicznym świecie, jakim był każdy okręt, ale również reprezentowania RMN, a więc i całego Królestwa, na rozmaitych oficjalnych okazjach poza jego granicami. Oficer musiał też wykazywać się spokojem i pewnością siebie, dowodząc w sytuacjach, w których umiejętności te mogły zdecydować o życiu lub śmierci. Albo, co czasami było ważniejsze, o zwycięstwie lub klęsce. Dlatego podczas nauki podkreślano znaczenie tradycji i używano wszelkich form zmuszających midszypmenów do osobistego kontaktowania się ze sobą, z instruktorami i z przełożonymi.

A poza tym Honor lubiła spotykać uczniów, bo choć nauczanie sprawiało jej przyjemność, wydawało się niepełne bez osobistego kontaktu. To oraz świadomość, że kształtuje przyszłość Royal Manticoran Navy, sprawiło, iż przez pięć lat standardowych pozostawała stałym rezydentem Manticore. Ba, zaczęła nawet dopuszczać możliwość, iż powolutku spłaca dług zaciągnięty u swoich instruktorów, zwłaszcza u Raoula Courvoisiera. Poczucie przynależności do czegoś, co ma ciągłość, a więc i przyszłość, stawało się szczególnie silne w takich jak ten momentach.

A teraz potrzebowała go bardziej niż zwykle. Nimitz bleeknął cicho, nie ukrywając, że nie jest szczęśliwy z uwagi na jej uczucia. Cóż, też była nieszczęśliwa z racji sytuacji, choć ta, obiektywnie rzecz biorąc, zmieniła się radykalnie. Emily zwinęła kampanię oszczerstw jak stary dywan jednym swoim wystąpieniem popartym przez zachowanie Królowej. Jeden czy dwaj pismacy jeszcze nie dawali za wygraną, ale reszta zamilkła, gdy tylko badanie opinii publicznej wykazało zmianę nastawienia odbiorców. Zgodność i szybkość, z jaką zaprzestali powtarzania kłamstw, powinna przekonać wszystkich, że kampania została starannie skoordynowana i że były to kłamstwa, bo jedynie odgórne polecenie mogło tak szybko uciszyć tylu różnych dziennikarzy. A tylko ci, którzy nie wierzą w to, co mówią, są w stanie tak błyskawicznie porzucić „fundamentalne kwestie natury moralnej i etycznej”.

To, że atak został odparty, nie znaczyło jednak, iż przeszedł bez śladu. Na Graysonie wściekłość przestała rosnąć, ale nie zmniejszyła się, a na dodatek opozycja w obu izbach zaczęła wykorzystywać ją jako broń przeciwko rosnącej władzy Benjamina K. Ich uporczywe ataki dotyczyły nie tyle samego Sojuszu, ile celowości dalszego pozostawania w nim Graysona, który Królestwo w sposób oczywisty lekceważyło. Pytania o sensowność pozostania w Sojuszu powtarzały się od dawna i przetrwały nawet śmierć autora, czyli patrona Muellera skazanego za zdradę. Natomiast dopiero głupota, chamstwo i arogancja rządu High Ridge’a w traktowaniu najważniejszego sprzymierzeńca spowodowały, że stały się one powszechne. Atak na Honor nasilił tę tendencję, a opozycja skrupulatnie ów argument wykorzystała, mimo iż większość jej przywódców serdecznie jej nienawidziła jako żywego symbolu reform, toteż prywatnie to, co ją spotkało, sprawiało im mściwą satysfakcję.

Z wiadomości od Benjamina wynikało co prawda, że z czasem powinno się uspokoić, ale Honor zbyt dobrze go znała, by dać się nabrać. Protektor mógł rzeczywiście tak uważać, ale nie był wcale tak pewien siebie i przyszłości, jak starał się udawać. A ona nie podzielała jego wiary. Powtarzała sobie, że analizy polityczne i społeczne Benjamina z zasady okazywały się prawdziwe, w przeciwieństwie do jej własnych, i spędziła sporo czasu na zaznajamianiu się z danymi o rozmaitych skandalach i kryzysach politycznych w dziejach, próbując wykryć ich długo terminowe konsekwencje i znaleźć podobieństwa do obecnej sytuacji. Nic nie pomogło. Czy Benjamin miał rację czy nie i niezależnie od długotrwałych skutków, na dzień dzisiejszy opozycja bardzo poważnie nadwątliła jego zdolność do zachowania Sojuszu, a w nim Graysona. I to właśnie było najważniejsze, a nie to, jak za piętnaście lat standardowych ocenią całą sprawę mieszkańcy planety i politycy. Bo jeśli jej przewidywania się sprawdzą, Grayson wystąpi z Sojuszu i zmieni stosunki łączące go z Królestwem Manticore nie za piętnaście lat, lecz w tym lub w przyszłym roku.

Była to upiorna perspektywa, a równie miła rysowała się w jej życiu prywatnym. Bo Emily miała rację — kolejną ofiarą ataku były wzajemne stosunki z Hamishem. Ostrożność czy tchórzostwo, które powstrzymywały ich dotąd przed przyznaniem się drugiej osobie do własnych uczuć, przestały mieć znaczenie. Teraz oboje dokładnie wiedzieli, co czuje drugie, i zachowywanie pozorów stawało się z dnia na dzień trudniejsze.

Było to głupie, choć bardzo ludzkie. Oboje byli dorośli i inteligentni, mieli poczucie obowiązku i osobisty kodeks honorowy, który traktowali poważniej niż większość ludzi, toteż powinni byli pogodzić się z nieuchronnym, czyli ze smutną prawdą, że z tej mąki nie będzie chleba. Nie oznaczało to, że zdołają o wszystkim zapomnieć i się odkochać, ale powinno im to choć uniemożliwić zniszczenie sobie nawzajem życia.

Tak niestety wyglądała jedynie teoria.

Usiłowała wierzyć, że jej słabość wynika ze zdolności do odbierania jego emocji, i być może była w tym jakaś część prawdy, bo zrozumiała, co tak naprawdę przyciąga ćmę do płomienia świecy albo treecaty do adoptowania ludzi przed prolongiem. Może potrafiłaby stłamsić to, co do niego czuje i odejść, ale nie potrafiła odejść od tego, co on czuje do niej.

No i pozostała jeszcze Samantha.

Na prośbę Honor Służba Leśna Sphinksa sprawdziła w archiwach i wynik potwierdził jej oczekiwania. Nie było żadnej wzmianki, by oba treecaty tworzące parę adoptowały ludzi — przed Nimitzem i Samantha. Zdarzało się, że jedno z pary to robiło, choć także niezwykle rzadko, ale wtedy nie istniał problem dwojga ludzi nie chcących lub nie mogących być razem, toteż treecaty nie stawały wobec perspektywy stałego rozdzielenia. To, że była to unikalna sytuacja, dodatkowo wszystko utrudniało, choć Nimitz i Samantha nie pierwszy raz ignorowały tradycję, tworząc precedensy.

Na pewno sprawy miałyby się inaczej, gdyby Harold Tschu nie został zabity, ale były to czysto teoretyczne rozważania, tym bardziej że łączył ich stosunek służbowy i przyjaźń, i nic więcej — tego Honor była pewna. Wniosek był prosty: stosunki między treecatami nie miały wpływu na stosunki między ich ludźmi.

Co oczywiście jaie miało obecnie żadnego znaczenia. Bo tak jak powiedziała Emily: nie mieli wyjścia, musieli nadal współpracować tak ściśle jak przed atakiem. A to oznaczało, że nie mogła zacząć unikać Hamisha, a ponieważ Samanthę połączyła z nim więź adopcyjna, przez połączenie partnerskie z Nimitzem ten znacznie dokładniej i silniej odczuwał emocje Hamisha. A dzięki więzi łączącej go z Honor ona także. Co graniczyło z obłędem…

Spojrzała na wiszący na ścianie chronometr — do rozpoczęcia wykładu zostało dziewięćdziesiąt sekund. Sala od dobrej chwili była właściwie pełna.

Pozwoliła sobie na jeszcze jedną autoanalizę — dzięki Emily mogła odetchnąć i zyskała na czasie, ale nie było to ostateczne zamknięcie problemu. Wszyscy bowiem mogli próbować ją chronić przed fałszywym, zewnętrznym atakiem. Przed nią samą i jej uczuciami — nie. A jedynym sposobem uniknięcia katastrofy było znalezienie jakiegoś sposobu odseparowania się od Hamisha. Może nie na stałe, bo nie była pewna, czy jest do tego zdolna, ale na wystarczająco długo, by się pozbierać i nauczyć żyć z nowymi doznaniami. A nawet jeśli nie, to choćby by odpocząć, bo tego potrzebowała wręcz desperacko.

Tyle tylko, że zdanie sobie z tego sprawy nie rozwiązywało problemu, bo nie widziała sposobu, w jaki mogłaby to zrobić, nie przekonując wszystkich, tak przyjaciół, jak i wrogów, że ucieka. Może nie zdaliby sobie sprawy z powodów, ale z faktu na pewno. A to by wystarczyło. Zwłaszcza na Graysonie. Chronometr osobisty pisnął cicho, więc przerwała rozmyślania, oparła dłonie na lakierowanym drewnie pulpitu i rozejrzała się po sali.

— Witam panie i panów — powiedziała spokojnym i czystym sopranem. — To ostatni wykład kursu, toteż zanim zaczniemy podsumowanie, chciałabym skorzystać z okazji i powiedzieć wam, jaką przyjemność sprawiło mi uczenie tego rocznika. Był to przywilej i radość. Jestem dumna z waszej postawy i tego, jak sprostaliście wszystkim wyzwaniom, spełniając pokładane w was nadzieje. Od was zależeć będzie przyszłość floty. To wy jesteście tą przyszłością i olbrzymią satysfakcję sprawia mi świadomość, w jak dobrych rękach znajdzie się Królewska Marynarka i wszystkie floty sprzymierzone.

Jej słowa wywołały absolutną ciszę, a po chwili bezgłośną reakcję emocjonalną, która zalała ją niczym fala i rozgrzała ciepłem i radością. Tego jednak po jej zachowaniu czy wyrazie twarzy widać nie było.

— A teraz przejdźmy do rzeczy — oznajmiła energicznie. — Mamy masę materiału i dwie godziny, więc nie marnujmy czasu.

* * *

— Ona jest niczym jakiś cholerny wampir! — warknął baron High Ridge, odrzucając na biurko wyniki ostatnich sondaży.

— Kto? — spytała z niewinnym uśmiechem Elaine Descroix. — Emily Alexander czy Harrington?

— Obie! — warknął rozeźlony. — Cholerna baba! Już myślałem, że na długo będziemy mieli spokój z Harrington i White Havenem, kiedy ta cholerna kaleka, jego żona, wskrzesza ich oboje. Co mam zrobić, do kurwy nędzy?! Obciąć im głowy i przebić serca kołkiem?

— Koniecznie osikowym — mruknął Janacek.

Descroix zachichotała i nie był to przyjemny dźwięk.

— Nieźle też byłoby utopić ich w święconej wodzie i pochować przy świetle księżyca, tak na wszelki wypadek — dodała.

High Ridge zaklął pod nosem i spojrzał na pozostałe dwie osoby, które dotąd milczały.

— Pani plan poskutkował lepiej, niż się spodziewałem… na krótką metę — przyznał z lekkim ukłonem Georgii Young, przestając udawać, że jej mąż miał z tym cokolwiek wspólnego. — Usunął tych dwoje z walki o budżet, ale wygląda na to, że krótkoterminowe zwycięstwo może się zmienić w naszą długoterminową klęskę. Chyba że znalazła pani jakiś sposób na zmniejszenie ich błyskawicznie rosnącej popularności w pospólstwie.

Prawie wszyscy obecni spojrzeli na lady North Hollow, co nie zrobiło na niej najmniejszego wrażenia. Jedynym, który nie spoglądał na nią co najmniej nieżyczliwie, był Reginald Houseman, więc posłała mu uśmiech, nim odpowiedziała:

— Tak się składa, panie premierze, że wraz z Reginaldem wymyśliliśmy pewne rozwiązanie. Nie jest doskonałe, ale tę cechę posiada naprawdę niewiele rzeczy w tym wszechświecie.

— Jakie rozwiązanie? — spytał Janacek, wyprzedzając o włos pozostałych.

— Zebrałam dodatkowe informacje o obojgu — odparła spokojnie. — Choć nie było to łatwe. Nie udało mi się, prawdę mówiąc, umieszczenie człowieka czy podsłuchu u Harrington. Jej bezpieczeństwa strzegą gwardziści wsparci Królewską Strażą Pałacową i jest to ochrona prawie idealna. Dodatkowo cała służba jest jej nieprzyzwoicie oddana, a ten cholerny treecat jest empatą, ona zaś ma nieludzką intuicję. Czegoś tak hermetycznego nigdy w życiu nie widziałam! Na szczęście lepiej mi poszło w White Haven. Co prawda człowieka tam też nie zdołałam umieścić, bo ochrona bardzo szczegółowo prześwietla ewentualnych kandydatów i trudno o wakat bez wzbudzania podejrzeń, ale podrzuciłam pluskwę w jadalni służby. Swoją drogą to żałosne: uznać za sukces umieszczenie jednego podsłuchu w kwaterach służby, bo o dotarciu gdziekolwiek indziej nie było co marzyć. Na szczęście jego ochrona nie traktuje tych pomieszczeń jako równie istotnych co pozostałe, w przeciwieństwie do ochrony Harrington. I jak się należało spodziewać, służący we własnym gronie są znacznie bardziej gadatliwi, niż gdy ktoś obcy ciągnie ich za język, nawet jeśli jest to zawodowiec.

High Ridge i Janacek nie byli zachwyceni tymi szczegółami technicznymi, które celowo podała, by przypomnieć wszystkim, co dla nich zrobiła. Rzeczowy sposób omówienia szpiegowania przeciwników politycznych przypominał obu o konsekwencjach, jakie ponieśliby w przypadku wykrycia całej sprawy. I nie chodziło o kary więzienia czy grzywny nałożone przez sąd, ale o wizerunek w oczach wyborców. Każdy polityk złapany na szpiegowaniu i podsłuchiwaniu przeciwnika miałby olbrzymie kłopoty, natomiast gdyby wyszło na jaw, że robili to premier i członkowie gabinetu mający stać na straży praworządności, byłaby to dla nich jako polityków publiczna śmierć.

Na Housemanie natomiast nie zdawało się to wywierać żadnego wrażenia. Zupełnie jakby nie widział w tym nic niestosownego. High Ridge podejrzewał, że tak właśnie jest, jako że Houseman wychodził z założenia, że jeśli szlachetnie urodzony pragnie coś zrobić, jest to wystarczające uzasadnienie. Naturalnie powinien wziąć pod uwagę opinię innych urodzonych, ale nie motłochu, bo temu nic do tego. Descroix zaś miała taką minę, jakby traktowała całą sprawę jak nieco nieprzyzwoity, ale dobry dowcip.

Lady North Hollow milczała jeszcze przez chwilę, by do wszystkich dotarło, że dobrze wykonała za nich brudną robotę, po czym zaczęła mówić dalej:

— Szczytem ironii losu w całej tej sprawie jest to, jak blisko prawdy byliśmy w swoich oskarżeniach.

High Ridge i Janacek spojrzeli na siebie z osłupieniem. Na twarzy lady North Hollow pojawił się pełen zadowolenia uśmiech. Dodała:

— Nie chodzi mi o to, że są kochankami, ale że chcieliby nimi być. Według części służby robią do siebie słodkie oczy niczym para zakochanych nastolatków. Dobrze to ukrywają, zwłaszcza publicznie, ale służba zawsze jest wyczulona na podobne rzeczy. Najprościej można to ująć tak, że cierpią ie szlachetnym poświęceniem. Oboje.

— Doprawdy? — spytała z błyskiem w oku Descroix. — Jesteś tego pewna? Bo wszyscy wiemy, że spędzają ze sobą masę czasu, to właśnie umożliwiło zadziałanie oryginalnego planu. Poważnie sugerujesz, że są zakochani?

— Tak przynajmniej uważa część służby i wcale im się to nie podoba. Są, łagodnie mówiąc, zirytowani tym, że Harrington robi coś przeciwko lady Emily, wobec której są niezwykle lojalni. Pojawiają się nawet głosy, że chce ją zastąpić. W znacznej części to wynik naszej kampanii propagandowej, bo niezadowolenie w ostatnich tygodniach znacznie osłabło, ale prawdopodobieństwa całej sprawie nadaje to, że o ciężkim zakochaniu White Havena służba wiedziała od miesięcy, jeśli nie od lat. Wiem, że to nie dowód, i wiem, że żaden ze służących nie potwierdzi tego, ale służba zawsze najlepiej się orientuje, co się dzieje w domu.

— No, no, no… — mruknęła Descroix. — I kto by pomyślał, że taki stary piernik po takim czasie tak wpadnie? Jego psie oddanie świętej Emily zawsze uważałam za zboczenie. Teraz znów zaczynam wierzyć, że mimo wszystko natura ludzka jest niezmienna, nieprawdaż?

— Na to wygląda — przyznał High Ridge, spoglądając na nią z niesmakiem.

Nie zrobiło to na niej wrażenia.

— No dobrze — High Ridge zwrócił się do Georgii. — To oczywiście interesujące, ale nie bardzo widzę, jak może nam pomóc w obecnej sytuacji.

— Bezpośrednio nie może — przyznała uczciwie. — Ale należy o tym pamiętać, rozpatrując inne możliwości. Na przykład to, że Harrington jest zaniepokojona reakcją mieszkańców Graysona na całą sprawę, czy to, że ten jej drugi treecat naprawdę zaadoptował White Havena, co do tego służba jest pewna. A z tego, co dowiedziałam się o tree-catach, wynika, że fakt, iż stanowią one parę, zmusza adoptowanych, czyli Harrington i White Havena, do częstszego przebywania razem. To im nie ułatwi życia, skoro sami przed sobą udają, że są tylko przyjaciółmi, dodatkowe napięcie tym spowodowane może wpłynąć na sytuację. Mówiąc krótko, oboje, a zwłaszcza Harrington, żyją w olbrzymim emocjonalnym stresie. Polityczna presja, pod jaką się znajdują, także jest duża, bo wyniki sondaży tylko chwilowo są dla nich korzystne. Zdają sobie sprawę, że przyczynili się do poważnego osłabienia pozycji swojej partii. Przeanalizowałam to, co wiadomo o obojgu, i jestem pewna, że nie da się stworzyć warunków, w których Harrington nie wykonałaby tego, co uważa za swój obowiązek, obojętnie jak by się nie zwiększyło tej presji. Można jej grozić, naisłać zabójców albo udowadniać do upadłego, że trzymanie się zasad oznacza polityczne samobójstwo, i będzie to walenie grochem o ścianę. Ale jeśli uda się ją przekonać,, że coś, czego naprawdę pragnie czy potrzebuje, zagrozi wypełnieniu tego, co uważa za swój obowiązek, sytuacja ulega drastycznej zmianie. Wycofa się albo i wręcz zrezygnuje z „samolubnego” osiągnięcia celu. A wtedy sprawa staje się osobista, górę biorą emocje i znika całe zdecydowanie i profesjonalizm Salamandry.

— Mogłabyś to ująć jakoś krócej i prościej? — zaproponowała Desicroix.

— Chodzi o to, że nie potrafi dbać przede wszystkim o swoje interesy. Wydaje mi się, że boi się sytuacji, w której to, czego by chciała, zdaje się zagrażać temu, w co wierzy.

— Boi się? — powtórzył High Ridge.

Lady North Hollow wzruszyła ramionami.

— To może nie najtrafniejsze określenie, ale nie znam innego, które by lepiej pasowało — przyznała. — To jedno znacznie wynika z przebiegu jej służby, od samego początku zaczynając. Wiadomo, że odmówiła oskarżenia o próbę gwałtu, mimo źe ją o to proszono, choć w tej sprawie są różne opinie. Osobiście uważam, że zrobiła tak po części dlatego, że była jeszcze zbyt młoda, by nabrać odpowiedniej pewności siebie — nie wiedziała, czy jej uwierzą. Ale równie prawdopodobne jest, że nie chciała wywołać skandalu, bo zaszkodziłoby to Królewskiej Marynarce, a to było dla niej ważniejsze od osobistych przeżyć. Taka postawa stała się u niej w późniejszym czasie regułą. Jeśli znajdzie sposób, by usunąć się z sytuacji, w której to, czego by chciała, wchodzi w konflikt z obowiązkami lub potrzebami kogoś innego, zrobi to. Pod warunkiem że nie będzie się to kłóciło z jej prywatnym kodeksem moralno-etycznym. Tak właśnie postąpiła przed pierwszą bitwą o Yeltsin, gdy opuściła z eskadrą system, uważając, że jej obecność utrudnia Courvoisierowi przekonanie władz i mieszkańców planety do przyłączenia się do Sojuszu.

Mówiła to tak, jakby opowiadała o pogodzie, i nagły grymas na twarzy Housemana nie wpłynął na jej ton, choć był wyjątkowo wredny i pełen nienawiści. Obserwujący tego ostatniego spod oka High Ridge był prawie pewien, że zadziałał instynkt — sam Houseman nie zdawał sobie sprawy ze swej miny.

— Gdyby w ten sposób obrażono kogokolwiek z ludzi będących pod jej dowództwem, nastałby sądny dzień, bo tego by nie darowała, a do specjalnie wyrozumiałych nie należy — ciągnęła Georgia Young. — Ale ponieważ obiektem niechęci i upokorzeń bigotów stała się ona sama, zdecydowała, że lepiej będzie nie narażać sukcesu misji i wymagać, by traktowano ją z takim samym szacunkiem, jaki wymusiłaby dla kogoś innego. Więc wycofała się, upraszczając tym samym równanie.

— Mówisz to tak, jakbyś ją podziwiała — skomentowała Descroix.

Lady North Hollow wzruszyła ramionami.

— Podziw nie ma tu nic do rzeczy, podobnie jak pogarda czy lekceważenie. Jeśli próbuje się opracować skuteczną strategię przeciwko komuś, głupotą jest kierowanie się uczuciami. — Tym razem Reginald Houseman drgnął i wyglądało na to, że chce zaprotestować, ale to również zignorowała i mówiła dalej, patrząc na Descroix: — Poza tym, obiektywnie rzecz oceniając, wtedy bardziej uciekła od problemu, niż zabrała się do jego rozwiązania, co jest oznaką raczej słabości niż siły. Podobnie postąpiła, gdy zdała sobie sprawę, że oboje z White Havenem wkraczają na zakazany teren. Uciekła od problemu i od niego, obejmując wcześniej niż powinna dowództwo, dzięki czemu trafiła do niewoli. I postąpiła tak samo na planecie Hades, nie wysyłając kuriera do Sojuszu, gdy tylko taka jednostka wpadła w jej ręce.

— Przepraszam, że co? — zdumiał się Janacek. — Masz jej za złe, że uciekła z Hadesu?

— Nie z Hadesu, ale od bolesnej decyzji, której nie była gotowa podjąć — wyjaśniła cierpliwie. — Jako patronka Harrington miała obowiązek najszybciej, jak to tylko możliwe, powrócić na Grayson i podjąć obowiązki feudalnego lorda. To jest zupełnie jasne i nie budzące wątpliwości. Co więcej, musiała sobie zdawać sprawę, że choć Sojusz prawdopodobnie nie byłby w stanie wysłać konwoju mogącego zabrać wszystkich jeńców z planety, Marynarka Graysona na pewno wysłałaby choć jeden okręt po nią. A jego kapitan dostałby rozkaz, by zabrać ją pod groźbą użycia broni, gdyby nie było innego wyjścia. Gdyby tak się stało, jej publiczne obowiązki jako patrona uniemożliwiłyby jej wykonanie osobistych zobowiązań względem pozostałych jeńców. Była nie tylko nieprzygotowana na to, ale nie potrafiła zmusić się, by ich opuścić, choć doskonale wiedziała, że powinna. Zdecydowała więc nie informować o tym nikogo, tylko zdobyć wystarczającą liczbę jednostek, by zabrać wszystkich, którzy tego chcieli. Było to celowe uniknięcie podejmowania zbyt bolesnej decyzji.

— Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób — powiedział powoli Janacek.

Georgia Young wzruszyła ramionami.

— Wcale mnie to nie dziwi. Wątpię zresztą, czy Harrington kiedykolwiek coś podobnego przyszło do głowy.

Sądzę, że nie, bo gdyby to sobie uświadomiła, nie byłaby zdolna do podjęcia takiej decyzji. Podejrzewam, że coś jej świtało, ale wolała o tym nie myśleć. Ale to dowodzi istnienia konkretnej skazy charakterologicznej, która daje nam możliwość wmanewrowania jej w sytuację, jaka będzie nam odpowiadała.

— Jak? — spytał High Ridge. — I w jaką?

— Kluczem jest to, że jeśli nie znajdzie „honorowego” sposobu, nie spróbuje niczego uniknąć i nie wybierze najrozsądniejszego wyjścia tylko dlatego, że może się w ten sposób uratować. To nie jest wystarczający powód. Takim powodem byłoby przekonanie jej, albo też sama musi przekonać siebie, że trzeba coś zrobić i że jest to jej obowiązek. Jeśli da się jej zaszczytne zadanie, zadanie odpowiedzialne i wymagające poświęcenia z jej strony, jest prawie pewne, że je przyjmie.

— A konkretnie? — Descroix nie ukrywała powątpiewania. — Osobiście nie bardzo mogę sobie wyobrazić jakiekolwiek zadania, które Harrington uznałaby za warte wykonania dla nas. Może poza dowodzeniem plutonem egzekucyjnym po zmianie rządu.

— Sądzę, że jest takie zadanie — Reginałd Houseman odezwał się pierwszy raz. — Podobne już kiedyś jej zaproonowano — i przyjęła. I omal przy tym nie zginęła.

I uśmiechnął się nienawistnie. Tego uśmiechu nie pokazałby innym słuchaczom, a już na pewno żadnemu ze wych kolegów z Partii Liberalnej.

— Miejmy nadzieję, że tym razem będziemy mieli więcej szczęścia — dodał z nadzieją.

ROZDZIAŁ XV

Nie mówisz poważnie! — Hamish Alexander potrząsnął gwałtownie głową i spojrzał gniewnie na Honor.

Oboje siedzieli w gabinecie jego miejskiej posiadłości. Na oparciu fotela Hamisha leżała wygodnie Samantha, opierając łeb na chwytnych łapach, na oparciu fotela Honor rozciągnął się Nimitz. Czuła niezadowolenie i żal treecatów na myśl o dłuższym rozstaniu, ale czuła też ich zgodę.

U gospodarza nie było śladu tego uczucia.

— Mówię zupełnie poważnie — odparła spokojnie, choć spokoju nie czuła. — I oszczędź sobie trudu: wiem, że z perspektywy High Ridge’a to polityczna mina. Obaj z Williem macie tak opanowane sytuacje w parlamencie, jak to tylko możliwe, a niezależnie od tego, co myślimy oboje o Janaceku, ktoś musi objąć dowództwo wzmocnionej stacji Sidemore. Z uwagi na jej historię, mam pewne osobiste zobowiązania wobec mieszkańców planety.

— Oczywiście, że masz, i oni cholernie dobrze o tym wiedzą! High Ridge i reszta są pozbawionymi skrupułów skurwielami, ale niestety nie są bandą matołów: zorientowali się, jak działasz, gdy ktoś wciśnie ci guzik z napisem „odpowiedzialność i obowiązek”. Manipulują tobą i wiesz o tym równie dobrze jak ja.

— Wiem — zgodziła się spokojnie. — I widzę, że z ich perspektywy moja nieobecność ma całą masę zalet. Ale oni nie wiedzą, że to także może mieć zalety z naszego punktu widzenia.

— Nie sądzę, żeby Willie tak uważał. A jeśli nawet, to ja…

— Willie może cię zaskoczyć. A ty powiedz prawdę, bo mówiąc o naszym punkcie widzenia, nie miałam na myśli parlamentu.

White Haven zamknął usta i w jego oczach mignęło cierpienie. Honor pozostała jednak nieugięta, bo nie miała innego wyjścia. Spoglądała na niego spokojnie i czekała.

Milczenie przeciągało się, aż w końcu uśmiechnęła się ze smutkiem.

— Musimy znaleźć się z dala od siebie, Hamish — powiedziała łagodnie. — Nic nie mów, posłuchaj. Nie przyjechałam się z tobą sprzeczać czy dyskutować o mojej decyzji. Już postanowiłam, że przyjmę to dowództwo, i chciałam ci o tym powiedzieć osobiście. To nie była łatwa decyzja. Doskonale wiem, że Janacek liczy na to, że wepchnie mnie na pole minowe, ale nie zmienia to faktu, że jest to okazja, jakiej oboje potrzebujemy.

— Ale…

— Nie! — przerwała mu zdecydowanie. — Od lat tańczymy wokół prawdy i to nas oboje zabija. Ty to wiesz, Nimitz i Samantha o tym wiedzą. Ja wiem… i Emily także!

Hamish zbladł i chciał odruchowo zaprzeczyć, ale był na to zbyt uczciwy, nic więc nie powiedział. Czuła jego wstyd, że to ona musiała w końcu otwarcie postawić sprawę.

— Kocham cię — powiedziała bardzo, bardzo cicho. — A ty kochasz mnie i kochasz Emily. Wiem o tym od dawna, ale wiem też, że zwłaszcza po tym skandalu nie odważymy się zrobić niczego. Nie możemy, choć bardzo byśmy chcieli. Tylko że ja nie jestem dość silna, by przestać chcieć. Nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek będę dość silna, ale muszę znaleźć jakiś sposób. Potrzebuję czasu. To dla nas jedyne wyjście nie obciążone polityczną ceną, która jest dla nas nie do zaakceptowania.

— Przecież zaproponowali ci to tylko dlatego, iż są pewni, że to w jakiś sposób walnie, bo musi walnąć, i ty będziesz wszystkiemu winna! Dokładnie jak z tym przysłowiowym granatem w szambie.

— Nie wiem, czy ujęłabym to równie poetycko, ale generalnie masz rację. Tyle że jest i druga strona medalu: problem istnieje naprawdę i potrzebują kogoś, kto przynajmniej spróbowałby go rozwiązać. A każde rozwiązanie lepsze od katastrofy jest w tym układzie dobrym rozwiązaniem z naszego i z ich punktu widzenia. Oczywiście jeśli ta katastrofa nastąpi, będą potrzebować kozła ofiarnego i wybór mojej skromnej osoby wskazuje, że tego właśnie się spodziewają. Być może mają rację, ale to nie zmienia faktu, że trzeba spróbować zapobiec nieszczęściu. Nadaję się do tego lepiej niż większość admirałów, którzy chcieliby gadać z obecną Admiralicją, i z osobistych powodów, które znasz, idealnie pasuje mi odseparowanie się od ciebie na jakiś czas. Zrozum to! To dla mnie ważne, żebyś zrozumiał. Nie mogę dłużej czekać, wiedząc, co czujesz i co sama czuję, i będąc blisko ciebie, bo skończy się to naprawdę źle. Potrzebuję czasu i spokoju z daleka od ciebie. To nie twoja wina i nie moja wina. To po prostu konieczność!

Czuła jego ból, złość i wstyd, ale pod tym wszystkim pojawiło się też zrozumienie. Nie było to radosne zrozumienie, bardziej pogodzenie się z losem z konieczności, ale wystarczyło. Bo musiało.

— Ile czasu potrzebujesz? — spytał.

— Nie wiem — przyznała uczciwie. — Czasami myślę, że wieczność, a czasami, że wystarczy kilka tygodni, byśmy oboje złapali oddech i opamiętali się. To jedyne wyjście, bo nie znajdę żadnego rozwiązania, skupiając wszystkie siły na poprawnym zachowaniu wbrew temu, co czuję.

Hamish zamknął oczy. Była świadoma, jak bardzo chciałby znaleźć argument, który pozwoliłby mu się z nią nie zgodzić. Ale nie znalazł. Więc po długiej niczym wieczność ciszy otworzył oczy i powiedział:

— Nie podoba mi się to, ale nie widzę lepszego wyjścia. Tylko na litość boską, bądź ostrożna, bo masz rację: kocham cię i za każdym razem, gdy zaglądasz śmierci w oczy, umiera jakaś część mnie. Wszystko ma swoje granice. Taniec na brzytwie także, zwłaszcza bez ciężkich obrażeń. — Honor poczuła, jak robi się jej mokro pod powiekami, i chciała coś odrzec, lecz Hamish powstrzymał ją gestem i dodał: — Wiem, że masz rację i że tak naprawdę nie możemy być razem. Ale jest też druga prawda: nie mogę cię stracić. Sądziłem, że tak się stało, gdy pokazano twoją egzekucję, i wiem, że nie wytrzymam drugi raz twojej śmierci. Więc masz wrócić, i to żywa! Znajdziemy jakiś sposób, więc lepiej byłoby dla ciebie, żebyś tu była, kiedy to nastąpi!

* * *

— Jest mi strasznie przykro, księżno, ale to po prostu nie będzie możliwe.

Honor oparła się wygodniej, założyła nogę na nogę i chłodno przyjrzała się rozmówczyni siedzącej po przeciwnej stronie biurka. Admirał Eskadry Czerwonej Josette Draskovic była smukłą ciemnowłosą kobietą, starszą do niej o jakieś trzydzieści pięć lat standardowych. Posiadała też nadmiar energii i sprawiała wrażenie, że nawet siedząc spokojnie, podskakuje nerwowo. Zastąpiła sir Luciena Corteza na stanowisku Piątego Lorda Przestrzeni, czyli była odpowiedzialna za sprawy personalne Royal Manticoran Navy. I choć na jej twarzy nie drgnął żaden mięsień, Honor była pewna, że w duchu uśmiecha się tryumfująco.

— W takim razie sugeruję, żeby dopilnowała pani, by to było możliwe — odparła spokojnie.

— Przepraszam?! — Draskovic zesztywniała i najeżyła się równocześnie. — Chyba się przesłyszałam?

Honor uśmiechnęła się lekko, czując jej emocje. Nimitz leżał sobie zwinięty w kłębek na jej kolanach, wyglądając na śpiącego, ale w rzeczywistości był zły.

Honor nie spotkała się z admirał Draskovic, dopóki Janacek nie obsadził Admiralicji swoimi totumfackimi. Od tej pory starły się dwa razy i Draskovic żadnego z tych spotkań nie wspominała mile. Oba miały miejsce, gdy została wezwana przez komisję do spraw floty Izby Lordów, a powodem owych niemiłych wspomnień była księżna Harrington, która przy pierwszej okazji zjawiła się na posiedzeniu z własnymi ocenami aktualnego stanu Królewskiej Marynarki. I okazało się w czasie konfrontacji, że choć dane, które Draskovic przedstawiła parlamentowi, nie były fałszywe, to sposób, w jaki to zrobiła, był tendencyjny. Honor pozwoliła jej pogrążyć się do reszty, a potem dobiła rzeczywistymi wyliczeniami, ile osób jest w tej chwili w aktywnej służbie, a ile znajduje się na połowie pensji.

Drugi raz był niewiele lepszy. Co prawda nie dała się złapać na żadnym kłamstwie, ale nieustępliwe, rzeczowe wypytywanie, jakie zafundowała jej Honor, doprowadziło ją prawie do bełkotu, gdy próbowała obronić politykę personalną Admiralicji, która z punktu widzenia logiki i kompetencji była nie do obrony. Wyszła dzięki temu na niekompetentnego durnia, a takie upokorzenie bolało, tym bardziej że należała do „politycznych” admirałów, co to walki na oczy nie widzieli, a karierę zawdzięczali układom. Dlatego zresztą zajmowała obecnie to stanowisko. Teraz miała okazję wyrównać rachunki. Ostateczne bowiem decyzje zatwierdzające przydziały oficerskie należały do Piątego Lorda Przestrzeni. Dotyczyło to zwłaszcza sztabów i kapitanów okrętów flagowych zespołów wydzielonych czy flot. Tradycją RMN było, iż oficer flagowy wyznaczony na dowódcę stacji czy bazy mógł wybrać sobie oficerów, których chciałby mieć w swoim sztabie, i jeśli tylko było to wykonalne, dostawał ich. Jedynym ograniczeniem była ich dostępność. Draskovic jednakże najwyraźniej nie była zwolenniczką tradycji. Zwłaszcza gdy ignorowanie jej pomagało zemścić się na kimś, kto ją upokorzył.

Honor stwierdziła, że to, czy pani admirał czuje się upokorzona, zupełnie jej nie wzrusza. Jak to kiedyś wyraził się sir Horace Harkness, „zwisa jej to i powiewa”. Draskovic dobrowolnie i świadomie skurwiła się zawodowo, decydując się na aktywne służenie High Ridge’owi i Janacekowi, toteż wszelkie nieprzyjemności i wstyd, jakie ją z tego powodu spotkały, nie dość że były zasłużone, to w dodatku spotkały ją na jej własną prośbę.

Draskovic naturalnie tak tego nie traktowała, ale to także był jej problem, bo Honor nie miała najmniejszego zamiaru dać jej satysfakcji wynikającej z zemsty. Podjęcie decyzji o przyjęciu dowództwa było wystarczająco ciężkie, a teraz na dodatek miała do czynienia ze sługusem rządu, który zmieszał ją z błotem i który aż się prosił o to, by doświadczyć furii, która nią trzęsła od paru miesięcy. Fakt, że sługus ten był na dodatek polityczną kurwą i hańbił mundur, który nosił, powodował, że ujście złości byłoby jak najbardziej uzasadnione.

Nic z tych przemyśleń nie odbiło się na jej twarzy, tyle że wyraz oczu jeszcze bardziej stwardniał. Za to ton stał się lodowaty.

— Sugeruję, by pani dopilnowała, aby stało się to możliwe. Dałam pani listę oficerów, którzy są mi niezbędni do wypełnienia obowiązków dowódcy stacji Sidemore. Biorąc pod uwagę znaczne redukcje w liczebności naszych okrętów liniowych oraz zaprzestanie działań wojennych na froncie z Republiką Haven, nie wierzę, że oficerowie ci są niezbędni i nie mogą być odwołani z obecnych przydziałów.

— Wiem, że uważa się pani za eksperta w dziedzinie zarządzania kadrami floty — odpaliła Draskovic. — Tym niemniej tak się składa, że jestem na nieco lepszej pozycji, by ocenić dostępność oficerów służących w Królewskiej Marynarce.

— Nie wątpię, że jest pani na lepszej pozycji, by to ocenić… gdyby zadała pani sobie ten trud — oceniła rzeczowo Honor.

— A co dokładnie ma znaczyć ta wypowiedź, admirał Harrington? — warknęła Draskovic.

— Sądziłam, że wyraziłam się wystarczająco jasno, admirał Draskovic, ale cóż… Znaczy to, że jest dla mnie oczywiste i nie ulegające żadnej wątpliwości, że nie zamierzała i nie zamierza pani rozważyć, czy oficerowie, o których prosiłam, są dostępni. Prawdę mówiąc, wątpię, by w ogóle sprawdziła pani nazwiska z tej listy.

— Jak pani śmie?! — Draskovic usiadła prosto, a w jej oczach błysnęła furia. — Wiem, że według pani zasady dotyczące nas, zwykłych śmiertelników, nie obowiązują także wielkiej Salamandry, ale zapewniam panią, że obowiązują!

— Jestem pewna, że tak jest, ale to akurat nie ma nic wspólnego z tematem naszej rozmowy — zauważyła lodowato Honor. — I zdaje sobie pani z tego sprawę równie dobrze jak ja.

— Jak bardzo by pani nie przeceniała swojej ważności, admirał Harrington, przypominam, że jestem nie tylko Lordem Przestrzeni, ale posiadam także o dobre piętnaście lat standardowych dłuższe starszeństwo od pani! — zgrzytnęła Draskovic. — Ani stopień admiralski, ani parostwo ani nawet Parlamentarny Medal za Dzielność nie chronią przed oskarżeniem o niesubordynację!

— Naturalnie — zgodziła się Honor, zaskoczona własnym spokojem.

— Co to niby ma znaczyć? — Draskovic aż się pochyliła nad biurkiem.

— Znaczy to, że doskonale zdaję sobie sprawę, podobnie zresztą jak sir Edward Janacek i podobnie jak pani, że ten przydział nie został mi zaproponowany z powodu nadzwyczajnego szacunku, jakim się cieszę w obecnej Admiralicji. Zaproponowano mi go jako średnio subtelny sposób usunięcia mnie z areny politycznej Gwiezdnego Królestwa.

Draskovic aż cofnęła się w fotelu z wrażenia. Zaskoczenie potwierdzał dobitnie głupi i zszokowany wyraz twarzy, nad którą straciła zupełnie kontrolę. Nie spodziewała się tak bolesnej szczerości i Honor omal się nie uśmiechnęła, czując szok tamtej. O takich rzeczach po prostu się nie mówiło nigdy, nawet gdy wszyscy o nich wiedzieli — takie były zasady i stąd brał się szok Draskovic. Jak też i stąd, że Honor, choć nigdy w podobne gierki się nie bawiła, zasady znała i świadomie je zignorowała. I tak nie miała nic do stracenia, a stosując je, dodatkowo stawiałaby się na z góry przegranej pozycji. A Draskovic do końca swoich dni i tak pozostanie jej wrogiem, toteż mogła dać jej choć uczciwy powód.

I dlatego grała według własnych reguł.

— Dostałam je także, ponieważ sytuacja w Konfederacji prawdopodobnie zakończy się poważną katastrofą — dodała równie lodowato co przedtem. — Być może sądziła pani, iż jestem nieświadoma, że zostałam wybrana na kozła ofiarnego przez Admiralicję na wypadek, gdyby nasze stosunki z Imperium się pogorszyły. Jeśli tak, to była pani w błędzie. W tych okolicznościach pani uczucia z powodu naruszenia przeze mnie pani poczucia władzy są mi całkowicie i dokładnie obojętne. Obie wiemy, że jedynym powodem, dla którego odmówiła pani mojej prośbie, zgodnej zresztą z tradycją Królewskiej Marynarki, jest mściwość. Tak na marginesie, zemsta za coś, o co się pani sama prosiła, łżąc na zamówienie. Zdecydowała pani wówczas i zdecydowała pani teraz. Ani w jednym, ani w drugim przypadku nie mogłam zapobiec nadużyciu przez panią władzy. Natomiast jeśli teraz nadal będzie pani odmawiać spełnienia mojej prośby, obawiam się, że zostanie pani zmuszona do poinformowania Pierwszego Lorda Admiralicji, że mimo wszystko niemożliwe jest przyjęcie przez mnie tego dowództwa.

Draskovic już otwierała usta do ostrej riposty, gdy dotarł do niej sens ostatniego zdania. Zamknęła je z trzaskiem, a jej uczucia uległy nagłej zmianie — oprócz wściekłości pojawił się strach. I to silniejszy od dotychczasowego niedowierzania, że Honor ważyła się otwarcie wyciągnąć całą cyniczną zagrywkę stojącą za teoretycznie czysto polityczną decyzją wojskową. Nikt nigdy tego nie zrobił, toteż zaskoczenie i strach sparaliżowały chwilowo ośrodek mowy Piątego Lorda Przestrzeni.

Honor była świadoma każdego niuansu emocji rozmówczyni, gdyż Nimitz przekazywał jej je, nie kryjąc zadowolenia. I z zaskoczeniem stwierdziła, że czerpie z tego sporą satysfakcję. Naturalnie nie okazała tego — siedziała spokojnie i obserwowała Draskovic próbującą pogodzić się z niewyobrażalnym.

— Ja… — pisnęła, odchrząknęła i oświadczyła znacznie słabiej: — Nie podoba mi się pani ton i nie zgadzam się z pani oceną sytuacji. I nie mam zamiaru nikomu puszczać płazem niesubordynacji czy bezczelności. Obojętne kto by to nie był i jakich by nie miał zasług.

— Doskonale. — Honor wstała, biorąc Nimitza na ręce. — W takim razie zejdę pani z oczu, nim się pani bardziej obrazi. Proszę poinformować sir Edwarda, że z żalem muszę odmówić objęcia dowództwa stacji Sidemore z powodu braków kadrowych. Mam nadzieję, że zdoła pani znaleźć innego oficera spełniającego wszystkie rządowe wymagania. Żegnam.

I odwróciła się ku drzwiom, czując za plecami wściekłość, konsternację i panikę w pełnym rozkwicie.

— Moment!

Słowo to Draskovic wypowiedziała prawie jak rozkaz i słychać było, że wyszło zza zaciśniętych zębów. Niemniej jednak wyszło, toteż Honor obróciła się i uniosła brwi w uprzejmym pytaniu.

Draskovic zacisnęła zęby tak, że z odległości prawie pięciu metrów Honor słyszała, jak zgrzytnęły. Nic jednak nie powiedziała, tylko spokojnie czekała.

— Ja… żałuję… nieporozumienia… jakie mogło między nami wyniknąć… księżno — wykrztusiła w końcu Draskovic. — Najwyraźniej poniosły… mnie nerwy. Tego także… żałuję… To, że nie zgadzamy się w kwestiach politycznych… i prezentowałyśmy publicznie odmienne poglądy, nie powinno wpłynąć na kwestie zawodowe. W końcu jesteśmy królewskimi oficerami.

— Zgadzam się całkowicie — odparła Honor ze śmiertelną powagą.

I z satysfakcją obserwowała, jak gospodynię zalewa wściekłość.

Draskovic przeżyła i zdołała się nawet wykrzywić w parodii uśmiechu.

— Doskonale. Być może nieco zbyt pospiesznie oceniłam dostępność niektórych oficerów, o których pani prosiła. Skoro tak pani na nich zależy, sprawdzę… raz jeszcze, by nie popełnić niepotrzebnego błędu.

— Byłoby to miłe, ale pozwolę sobie nalegać, by dotyczyło to dostępności wszystkich oficerów z tej listy. — Honor położyła nacisk na słowo „wszystkich”. — Byłoby nader niefortunne, gdyby niedostępność któregokolwiek z nich uniemożliwiła mi przyjęcie zaszczytnego dowództwa stacji Sidemore.

Powiedziała to spokojnie, ale jej oczy były twarde i lodowate.

I coś w Draskovic puściło.

— Admiralicja ma zwyczaj maksymalnie iść na rękę podobnym prośbom dowódców stacji, księżno — oznajmiła po króciutkiej pauzie. — Zapewniam panią, że sprawdzę tych oficerów dokładnie.

— Dziękuję i doceniam, admirał Draskovic — odparła Honor Harrington oficjalnie uprzejmym tonem.

ROZDZIAŁ XVI

— Nie wiem, jak pani to zrobiła, ma’am, ale na pewno wymagało to sporego wysiłku.

Kapitan z listy Rafael Cardones uśmiechnął się radośnie i uniósł kufel piwa otrzymany przed chwilą od Jamesa MacGuinessa. Oboje siedzieli w gabinecie Honor w jej posiadłości. Rozsunięta ściana z krystoplastu zmieniła pomieszczenie w balkon, a nocny wiatr znad zatoki przyjemnie chłodził wnętrze. Jeden z księżyców oświetlał srebrnym blaskiem nienagannie utrzymany ogród, a w górze widać było białe, czerwone i zielone światła pozycyjne poruszających się pojazdów.

— Jeszcze nie tak dawno Werewolf miał trafić do Trevor Star, gdzie wszyscy nudzą się wręcz niemiłosiernie — dodał Rafę. — A tu nagle…

Wzruszył ramionami i entuzjastycznie machnął kuflem.

Honor użyła swego, by zamaskować uśmiech. Dobrze pamiętała niedoświadczonego i nieśmiałego, ale pełnego zapału i nader utalentowanego podporucznika, który nagle stał się oficerem taktycznym lekkiego krążownika HMS Fearless. Z braku doświadczenia i nieśmiałości niewiele zostało w odprężonym i spokojnym oficerze siedzącym naprzeciwko przy stoliku do kawy. Ale zapał widać było po błysku w oczach.

— Kadry podejmują decyzje w przedziwny sposób, Rafę — poinformowała go niewinnie.

— Po prostu wytłumaczyłam admirał Draskovic, jak bardzo jesteś mi niezbędny, a ona już zajęła się resztą.

Cardones przekrzywił głowę i przyjrzał się jej z jawnym niedowierzaniem. Najwidoczniej miał nieprzyjemność spotkać Josette Draskovic i miał wyobrażenie, jak musiało wyglądać to tłumaczenie. Już chciał coś powiedzieć, ale zmienił zdanie i przyznał:

— Cóż, nie będę udawał, że stęskniłem się za Trevor Star, ma’am. To miły system, a mieszkańcy San Martin to bardzo sympatyczni ludzie, ale nie licząc ćwiczeń, tam nie ma nic do roboty. A poza tym nie muszę mówić, jak miło mi i jak jestem zaszczycony nowym przydziałem. Naprawdę dobrze jest panią znów widzieć, a to, że wybrała pani Werewolfa na okręt flagowy… wbiło w dumę całą załogę.

— Miło mi to słyszeć… zakładając, że w tym czasie nie opanowałeś sztuki wazeliniarstwa — oceniła i uśmiechnęła się, widząc jego minę. — Wiesz, przez ostatnich kilka lat różne dziwy się działy… No dobrze, tak poważnie to jestem pod wrażeniem, jak sobie radziłeś w czasie operacji „Buttercup”. To i twoje doświadczenie przydadzą się, jeśli granat trafi w szambo w Silesii.

— A na ile jest to prawdopodobne? — spytał, poważniejąc i przyglądając jej się uważnie.

— Chciałabym móc odpowiedzieć ci z jakąś sensowną dozą prawdopodobieństwa, ale nie mogę. Wywiad ma nam przysłać kopie wszystkich analiz dotyczących ruchów okrętów imperialnych w okolicy systemu Marsh, ale z tego co dotąd widziałam, nie liczyłabym na zbyt wiele poza bezpośrednim sąsiedztwem tego układu planetarnego.

Umilkła i przyjrzała mu się z namysłem. Zdecydowała się już wcześniej nie rozmawiać z nim na temat spotkania z Draskovic. Po pierwsze, była to jej walka, nie jego, po drugie, choć było to mało prawdopodobne, Draskovic mogła próbować się zemścić, rujnując kariery oficerów, których Honor chciała dostać. A zrobiłaby to na pewno w przypadku tych, którzy stanęliby po stronie Honor w tym sporze. Dla kariery Cardonesa miałoby to katastrofalne skutki przynajmniej na krótką metę, czyli tak długo, jak obecna banda niekompetentnych durniów rządziła Admiralicją. Kiedy przestaną, następca Janaceka będzie musiał zacząć od dwóch rzeczy — wymiecenia wszystkich personalnych pozostałości po nim i zrehabilitowania wszystkich oficerów zgnojonych przez poprzednika. Ale to nie osłabi poczucia krzywdy wywołanego przez mściwość Draskovic, a zbyt dobrze znała Cardonesa, by chcieć go na podobną przyjemność narażać. Rafę wszystko robił z przekonaniem, entuzjazmem i maksymalnym wysiłkiem, a co gorsza, miał skłonność, starannie zresztą ukrywaną, jak sobie wyobrażał, do tępienia smoków. Wszystko to powodowało, iż jedynym skutecznym sposobem utrzymania go z dala od bitwy jest niepoinformowanie go, że taka bitwa się toczy lub też ma zostać stoczona.

Nie oznaczało to naturalnie, że nie miała zamiaru powiedzieć mu o innych nieprzyjemnościach związanych z obecną Admiralicją — w końcu był jej kapitanem flagowym i zastępcą taktycznym. Nawet gdyby nie chciała, musiała poinformować go o wszystkim, co było istotne dla wykonania zadania, by wiedział, dlaczego podejmuje pewne decyzje. A poza tym uczciwość i otwartość była mu winna. Naturalnie nie wszystkie nieprzyjemne wiadomości musiał poznać natychmiast…

— Rafę, dopóki tego nie odwołam, jest to przeznaczone wyłącznie dla ciebie — zaczęła, przerywając chwilową ciszę. — Nie ufam informacjom otrzymanym od wywiadu. Ani analizom, ani danym wywiadowczym. Admirał Jurgensen nie nadaje się kompletnie do kierowania wywiadem floty. To administrator i biurokrata, a poza tym według mnie ma skłonność jio zbytniego zadowalania przełożonych i dostarczania im takich analiz, jakich ci chcieliby lub potrzebowaliby. Mam też podejrzenia co do jakości i wiarygodności informacji, na których te analizy są oparte. Wywiad zawsze niechętnie ujawniał źródła tych informacji, w czym nie ma nic niezwykłego, ale od paru lat, czytając między wierszami, wyraźnie widzę, że spadła ich jakość i ilość, tak jakbyśmy stracili masę agentów zarówno w Imperium, jak i w Konfederacji. Jurgensen naturalnie twierdzi, że nie ma powodów, do obaw, a ja nie mam dowodów, że łże, ale jestem o tym przekonana. Jak wiesz, parokrotnie działałam na obszarze Konfederacji, i powiem ci, że informacje czy analizy, jakie poprzednio dostawaliśmy, a te, które teraz otrzymałam, to niebo i ziemia. Te są niekompletne i powierzchowne; to jedyne słowa, którymi można je opisać. To samo dotyczy materiałów przysłanych z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, a im akurat źródeł nie brakuje. To istny zalew informacji: zbyt dużo nieistotnych detali, ale brak konkretów dotyczących tego co najważniejsze, czyli zamiarów Imperium. Oficjalnie MSZ twierdzi, że Imperium samo nie wie, czego chce, i bada grunt, stąd ten pokaz siły w okolicach stacji Si-demore. Ponieważ Imperium nie zajęło jeszcze stanowiska, mamy okazję na nie wpłynąć, demonstrując „gotowość i zdecydowanie”.

— Przepraszam, ma’am, czy któryś z tych typków z MSZ-etu był choć raz w Imperium? Albo choćby w Konfederacji?

Słysząc jego ton, Honor omal nie parsknęła śmiechem.

— Paru na pewno — odparła, dziwiąc się własnemu opanowaniu. — Kiedyś. To duże ministerstwo, Rafę.

— Fakt, że duże. Ale musieli być tam naprawdę dawno temu. My oboje odwiedziliśmy je stosunkowo niedawno, ma’am, i żadne z nas nie uwierzyło, że Gustaw XI działa w sposób nieprzemyślany i że można na niego wpłynąć, kiedy już się na coś zdecyduje. Zwłaszcza w kwestii polityki zagranicznej.

— Obawiam się, że masz rację, ale problem jest gorszy — Gustaw XI jest na dodatek uparty jak muł pancerny i przekonany o własnej nieomylności, co zwiększa nieprzewidywalność jego decyzji. Sądzę, że jest raczej pragmatykiem niż wizjonerem i na pewno nie jest głupi czy ograniczony. Ale kiedy sobie coś wmówi i zacznie to realizować, nikt nie zdoła go od tego odwieść. Dlatego przewidywania, co on może zrobić, są gorsze od bezużytecznych, bo można dojść do logicznych wniosków nie mających nic wspólnego z rzeczywistością, bo on na podstawie tych samych danych doszedł do zupełnie innych. A biorąc pod uwagę ścisłą kontrolę Gustawa nad państwem, oznacza to, że od czasu do czasu cała polityka zagraniczna Imperium bywa nieprzewidywalna. I wątpię, by analitycy naszego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wzięli to pod uwagę. Według mnie po prostu nie mają bladego pojęcia, czego chce Imperium, więc zastosowali klasyczny du-pochron. Można powiedzieć, że obecny rząd i ja mamy całkiem odmienne opinie na większość kwestii. Mówiąc krótko, lecimy prosto na pole minowe, Rafę. Mamy złe i niekompletne dane wywiadu sporządzone przez ludzi, których kwalifikacje są, łagodnie mówiąc, podejrzane. Rząd nie chce podawać do publicznej wiadomości jakichkolwiek informacji o narastających kłopotach w Konfederacji, a to znaczy, że Descroix wymusza na podwładnych zbyt optymistyczne analizy. Chciałabym się mylić, ale obawiam się, że prawda jest paskudna: Imperium chce przesunąć granice kosztem Konfederacji. Nie wiem tylko jak bardzo. Dlatego przegrupowało siły na jej obszar. Stąd też wziął się pokaz siły w sąsiedztwie naszej bazy. Na dodatek wywiad zaczął przebąkiwać o niesprecyzowanych modyfikacjach w wyposażeniu i uzbrojeniu Imperialnej Marynarki, co potwierdza wnioski, do jakich doszłam.

— To nie brzmi wesoło, ma’am — przyznał bez śladu rozbawienia Rafę. — Czy w związku z tym otrzymała pani jakieś nowe dyrektywy polityczne?

— Żadnych — skrzywiła się. — Tak według Admiralicji, jak i MSZ-etu formułowanie nowych zasad politycznych byłoby na tym etapie „przedwczesne”. Czyli wszystko po staremu: nie godzimy się, by ktokolwiek próbował pozbawić Konfederację jakiegokolwiek obszaru, ale postępujemy tak, by nie sprowokować konfrontacji z Imperium.

— A jeśli Imperium chce konfrontacji z nami?

— To zrobimy, co będziemy mogli — przyznała i potarła nasadę nosa. — Prawdę mówiąc, Rafę, boję się, że nasz kochany rząd nadal nie ogłosi jasnego i spójnego stanowiska wobec rozwoju wydarzeń w Konfederacji. A brak konkretnego sygnału od nas Gustaw XI potraktuje jako zachętę i jego apetyt wzrośnie. A wtedy znajdziemy się w sytuacji, która bardzo łatwo może się wymknąć spod kontroli.

— Z całym szacunkiem, ma’am, ale co w takim razie panią opętało, by przyjąć ten przydział? Prawdopodobnie zna pani Konfederację lepiej od dziewięćdziesięciu procent korpusu oficerskiego RMN, nie wspominając o biurokratach z MSZ-etu. I zna pani Imperium. Jeśli więc nie dano pani znacznie większego kija, niż wynika to z tego, co usłyszałem dotąd, gdy Imperium zdecyduje się na atak, niewiele pani zdoła zrobić. A na dodatek wygląda na to, że rządowi by to odpowiadało — widać było, że chce jeszcze coś powiedzieć, ale ugryzł się w język.

Honor dobrze wiedziała, co chciał rzec, i zrobiła to za niego:

— Jest bardzo prawdopodobne, że masz rację, choć wątpię, czy ktokolwiek w rządzie życzyłby sobie pogorszenia naszych stosunków z Imperium. Raczej nie mają pojęcia, co z tym fantem zrobić, a ponieważ zniszczyli bez sensu zbyt wiele naszych okrętów, mają ich za mało, by wysłać tam potrzebne siły. Dlatego wybrali idealne ze swego punktu rozwiązanie: jeśli mi się uda i nic się nie stanie, zasługa przypadnie im, jeśli nie i nasze stosunki z Imperium poważnie się pogorszą, mają doskonałego kozła ofiarnego. A dlaczego przyjęłam to dowództwo… bo nie mogłam siedzieć i patrzeć, jak ktoś to pieprzy przez głupotę. Mamy zobowiązania wobec mieszkańców Sidemore, także wobec obywateli Konfederacji. A przede wszystkim gdyby Imperium stało się naszym wrogiem, ucierpiałoby zbyt wielu ludzi, zwłaszcza zaś my. Wydaje mi się, że mamy cień szansy, by do tego nie dopuścić.

— Do pani obowiązków nie należy poprawianie bezsensownej polityki głupiego rządu, ma’am — powiedział cicho Rafę.

Słowa te mogłyby być odczytane jako dezaprobata, gdyby pochodziły od kogoś innego. W tym jednakże przypadku Honor nie potrzebowała więzi z Nimitzem, by wiedzieć, że podyktowane były troską wynikającą ze świadomości, iż jeśli się jej nie uda, znajdzie się w naprawdę nieciekawej sytuacji.

— Nie należy — zgodziła się Honor. — Ale jest moim obowiązkiem robienie tego, co uważam za słuszne, i postępowanie takie, jakiego Królowa oczekuje po swoich oficerach. Nie zawsze jest to łatwe, a rzadko kiedy przyjemne. Zdarza się też, że niesie niemiłe konsekwencje, ale nikt nie mówił, że życie w Królewskiej Marynarce będzie łatwe, a jak nie lubimy ryzyka, to po cholerę żeśmy się zaciągali.

Cardones uśmiechnął się odruchowo, słysząc to powiedzonko starsze od Royal Manticoran Navy. A Honor odpowiedziała mu krzywym uśmieszkiem.

— Zrozumiem, jeśli masz zastrzeżenia i wolałbyś nie brać w tym udziału — dodała poważnie. — Mówię poważnie, Rafę. To może się bardzo źle skończyć dla wszystkich uczestników. Sądzę, że masz zbyt niski stopień, by ktoś chciał zrobić z ciebie kozła ofiarnego, jeśli wszystko się zawali, ale nie mogę tego zagwarantować. Dlatego chcę, żebyś naprawdę poważnie zastanowił się, czy chcesz ryzykować towarzyszenie damskiemu wcieleniu Don Kichota.

— Nie muszę się zastanawiać, ma’am. Prawdopodobnie ma pani rację: zwykły kapitan to za mało na kozła ofiarnego, jeśli rzeczywiście zrobi się źle, ale nawet gdybym się mylił, mógłbym wylądować na połowie pensji w znacznie gorszym towarzystwie, niż to nastąpi. Faktycznie, nikt w akademii nie obiecywał nam łatwych zarobków, więc jeśli pani jest na tyle szalona, by spróbować, będę zaszczycony, mogąc wraz z panią wziąć w tym udział. A współczuć należy wiatrakom.

— Wiedziałam, że tak zdecydujesz. I pewnie powinnam się trochę wstydzić, że na to właśnie liczyłam. Ale się nie wstydzę.

— Mam nadzieję, bo to wszystko pani wina. Byłem sobie młodym i niedoświadczonym poruczniczyną, kiedy zjawiła się pani i stała się dla mnie zupełnie niepraktycznym wzorem. — Cardones potrząsnął smętnie głową. — Jak sobie pomyślę, o ile prostsze miałbym życie, gdybym nigdy pani nie spotkał, włos mi się jeży i pot mnie oblewa.

— Nie wiem, czy prostsze, ale na pewno bezpieczniejsze. Choć nie wiem, czy to tak całkiem moja wina: jakoś tak nigdy nie wykazywałeś wystarczającgo rozsądku, żeby się nie wychylać.

— A to jest nieuczciwe! Nie wykazywałem w tej kwestii zbytniego rozsądku, bo w ogóle nie wykazuję zbytniego rozsądku. Amen.

Honor uśmiechnęła się i uniosła kufel w milczącym toaście na tę cześć.

Cardones zrobił to samo, po czym usiadł wygodniej i spytał pogodnie:

— Skoro to już wyjaśniliśmy, co robimy dalej, ma’am?

— Jak rozumiem, modernizacja Werewolfa jest prawie skończona — to było stwierdzenie, nie pytanie.

— Teoretycznie okręt za dwa tygodnie powinien opuścić stocznię, ale sądzę, że trochę się to opóźni. Po rozpoczęciu rozmów pokojowych tempo pracy stoczniowców nieco spadło, a odkąd zaczęto redukować stan floty, znacznie spadło.

— Wiem i choć generalnie mi się to nie podoba, w tym konkretnym przypadku nie mam nic przeciwko sensownemu poślizgowi. Wydaje mi się, że mamy jeszcze trochę czasu, nim wydarzenia w Konfederacji nabiorą tempa, a Admiralicja potrzebuje miesiąca, by zebrać wszystkie okręty, które mają wzmocnić stację Sidemore.

— Miło mi to słyszeć, bo to opóźnienie zaczynało mnie niepokoić.

— Żaden kapitan tego nie lubi, Rafę, a zwłaszcza flagowy, bo może przez to stracić w oczach admirała. Ja też byłam kapitanem flagowym i wiem, że niewiele można zrobić, by pogonić stoczniowców.

— Nie chodzi tylko o poślizg w remoncie, ma’am — przyznał Rafę. — Kapitan Thurmond, mój dowódca skrzydła, jest na urlopie, i to długim. Jego żona zginęła w wypadku na planecie Gryphon, a mieli trójkę dzieci. Nie sądzę, by szybko wrócił do służby. A już na pewno nie, gdy okręt wyjdzie za stoczni.

— Wiem i na twoim miejscu nie martwiłabym się tym. Dostaniesz nowego dzięki uprzejmości admirał Draskovic. Wierzę, że już się spotkaliście z kapitanem Tremaine’em.

— Scotty?! Załatwiła mi pani Scotty’ego! — Cardones uśmiechnął się szeroko. — Harknessa też?

— Gdzie jeden, tam i drugi, zapomniałeś?

— Zacznę wierzyć w cuda! — Cardones przyjrzał się jej podejrzliwie. — Musiała mieć pani niezły dar przekonywania w rozmowie z admirał Draskovic.

Honor zbyła ten komentarz milczeniem.

— A kogo jeszcze pani z niej wydusiła, jeśli wolno spytać?

— Cóż… dowódcę jednej grupy wydzielonej nazwiskiem Truman, drugiej, niejakiego McKeona, Fritza Montoyę jako głównego lekarza, kapitan Andreę Jaruwalski jako oficera operacyjnego i komodor Brigham jako szefa sztabu. Ale ją zwolnił na moją prośbę admirał Matthews. I jeszcze jedną albo dwie osoby, ale to wszystko.

— Żałuję, że nie słyszałem tej rozmowy — westchnął Rafę. — Więc będzie jak za starych czasów.

— Mam nadzieję, że nie. To dobry, solidny zespół, ale wolałabym nie znaleźć się znów w tak krytycznej sytuacji jak na placówce Basilisk.

— Wcale mnie to nie dziwi, ma’am. Straciliśmy sporo ludzi, ale wykonaliśmy zadanie. W systemie Yeltsin tak samo, prawda? — spojrzał jej w oczy i poczekał, aż przyzna mu rację, choć wyglądało to nieco wymuszenie. — W takim razie teraz też wykonamy. Przynajmniej mamy w tym wprawę.

— Większą niżbym chciała.

— Życie jest brutalne, ma’am.

— Niestety, jest — Honor upiła piwa i skrzywiła się, gdy jej chronometr pisnął. — Przykro mi, Rafę, ale mam spotkanie z Maxwellem i Odomem. Zanim wyruszę, muszę ustalić parę spraw związanych z zarządzaniem księstwem.

— Nie ma sprawy, ma’am. Sądzę, że takich drobiazgów ma pani na głowie całą masę, biorąc pod uwagę, iloma oficjalnymi osobistościami jest pani równocześnie.

— Niestety, tu się nie mylisz — przyznała z uczuciem. — Będę jeszcze musiała zjawić się na Graysonie, żeby poczynić podobne ustalenia. Zamierzam lecieć Tankersleyem i mam nadzieję wrócić, nim Werewolf opuści stocznię, ale nie mogę tego zagwarantować.

— Jakoś przeżyjemy do pani powrotu, ma’am — zapewnił ją Rafę.

— Wiem. Przywiozę ze sobą Mercedes. Według ostatnich informacji z kadr, Alistair powinien przybyć pojutrze na Hephaestusa, a kapitan Jaruwalski jest w Królestwie. Nie znasz jej, ale jest dobra, Rafę, naprawdę dobra. Jutro zresztą zapraszam cię na obiad, będzie niewielu gości, sami swoi. Alice powinna zdążyć, jeśli nie, zjawi się dzień później; powinieneś sobie bez niej poradzić. A we czwórkę dacie radę ze wszystkim do czasu, aż wrócę z Mercedes. Jeśliby się nie dało, grajcie na zwłokę. Wyjaśniłam w Admiralicji, że moje obowiązki jako patronki Harrington mogą spowodować pewne opóźnienie w rzeczywistym objęciu dowodzenia, więc nikt nie powinien siedzieć wam na karku i was ponaglać.

— Jestem pewien, że admirał McKeon i admirał Truman poradzą sobie z każdą biurwą niezależnie od płci w czasie pani nieobecności, ma’am — uspokoił ją Cardones.

— A jeśli sobie nie poradzą, wiem, kto to zrobi — zapewniła go Honor ze złośliwym błyskiem w oczach. — Scotty i sir Horace także powinni być na obiedzie. Więc jeśli sprawy zaczną wymykać się spod kontroli, pamiętaj, że Harkness ma podejście do komputerów. Wpuść go do bazy danych Admiralicji na moją prośbę.

ROZDZIAŁ XVII

— Powtórz mu to, Mecia — poleciła kapitan Erica Ferrero dowodząca ciężkim krążownikiem HMS Jessica Epps. — I powiedz, że następny raz nie poprosimy.

— Aye, aye, ma’am! — potwierdziła porucznik Mecia McKee, oficer łącznościowy.

I odwróciła się do klawiatury, odruchowo chowając pasmo rudych włosów za lewe ucho. Uaktywniła mikrofon i powiedziała:

— Niezidentyfikowana jednostka, macie wyłączyć napęd i przygotować się do przyjęcia grupy abordażowej. Powtarzam, macie wyłączyć napęd i przygotować się do przyjęcia grupy abordażowej. Jeśli nie wykonacie polecenia, użyjemy siły. To ostatnie ostrzeżenie. Jessica Epps bez odbioru.

Czerwony symbol na głównym ekranie taktycznym w żaden sposób nie zareagował na ten komunikat — nadal uciekał z maksymalnym przyspieszeniem, co było zdecydowanie głupim posunięciem. Fakt, że jednostka była mniejsza, więc powinna być w stanie rozwinąć przyspieszenie większe o przynajmniej 30–40 g od ciężkiego krążownika, ale tak się pechowo dla jej załogi składało, że Jessica Epps była wyposażona w kompensator bezwładnościowy najnowszej generacji, co przy 80% mocy redukowało tę przewagę do 21 g, a gdyby Ferrero dała naprzód, ryzykując przeciążenie kompensatora, jej okręt byłby szybszy. Nie miało to zresztą akurat znaczenia, bo Jessica Epps zaskoczyła niezidentyfikowaną jednostkę lecącą z niewielką prędkością. To właśnie wzbudziło podejrzenia oficera taktycznego, a w połączeniu z pozycją tuż przy granicy przejścia w nadprzestrzeń, niewielką masą i kursem prosto na słońce systemu Adelaide, było bardziej niż podejrzane. Jeśli jednostka wielkości małej fregaty leciała tak wolno w głąb systemu, prawdopodobnie byli to piraci lub korsarze czekający na łup. Frachtowce zawsze wychodziły z nadprzestrzeni z niewielką prędkością i blisko granicy przejścia. I wtedy były najbardziej podatne na atak, podobnie jak okręty wojenne, bo sensory potrzebowały czasu, by zacząć ponownie funkcjonować w normalnej przestrzeni. Krótkiego czasu, ale jednak, a załoga nie widząca niczego nie jest w stanie podjąć żadnej akcji, a nawet gdy już dostrzeże zagrożenie, to frachtowce są jednostkami powolnymi i nieruchawymi. W połączeniu z zaskoczeniem ich szanse na umknięcie szybszemu piratowi są niewielkie.

Tym bardziej że wystarczyło, by pirat miał frachtowiec w zasięgu broni pokładowej, by próba ucieczki dobiegła końca. Dlatego ulubionym sposobem polowania piratów było krążenie w pobliżu granicy przejścia z niewielką prędkością i kursem zbliżonym do przyjmowanych przez frachtowce. Rozwinięcie zbyt dużej prędkości groziło przegonieniem potencjalnej ofiary lub daniem jej czasu na ucieczkę w nadprzestrzeń. Zbyt małej zaś — wymknięciem się ofiary przez gwałtowne zmiany kursu i ucieczkę w nadprzestrzeń, nim agresor będzie miał go w zasięgu rakiet.

Oczywiste było, że to właśnie robi zauważona jednostka, a potwierdziło to rozwinięcie przez nią maksymalnego przyspieszenia i gwałtowna zmiana kursu, ledwie krążownik zidentyfikował się i polecił jej wyłączyć napęd. Pechowo dla jej załogi te same zasady uniemożliiające frachtowcom ucieczkę przed piratami obowiązywały wolno lecących piratów próbujących umknąć ciężkiemu krążownikowi. Zjedna różnicą: rakiety krążownika miały znacznie większy zasięg, a nikt z jego załogi nie musiał stawiać stopy na pokładzie okrętu pirata, by go zniszczyć.

Ferrero nie miała w planach polowania na piratów, bo nic nie wskazywało na ich obecność w systemie, ale czasami los niespodziewanie uśmiechał się do człowieka. Tak właśnie było tym razem, gdyż w chwili zauważenia podejrzanej jednostki jej okręt leciał w głąb systemu z prędkością sześćdziesięciu trzech tysięcy kilometrów na sekundę, co dawało mu przewagę prędkości około czterdziestu tysięcy kilometrów na sekundę przy odległości początkowej trzy i pół minuty świetlnej. A to oznaczało, że pirat nie był w stanie uciec, a przy tym przyspieszeniu co rozwijane obecnie przez obie jednostki krążownik minie go za dwadzieścia pięć minut. A w zasięgu rakiet będzie miał go znacznie wcześniej.

Ferrero zastanawiała się jedynie, kiedy zacząć zmniejszać przyspieszenie, by zyskać dość czasu i bez potrzeby wykonywania skomplikowanych manewrów zmienić ściganego w chmurę plazmy i szczątków. Jedynym zaś sensownym wyjściem dla piratów było wyłączenie napędu i grzeczne czekanie na Marines. Instynkt samozachowawczy zaś nakazywał zrobić to szybko, zanim najwyraźniej nie grzeszący nadmiarem cierpliwości kapitan ciężkiego krążownika zdecyduje, że nie chce mu się tracić czasu na zabawę w policjanta i proces.

Wyglądało jednak na to, że instynkt samozachowawczy nie był silnie rozwinięty u kapitana uciekającej jednostki albo też on lub większość załogi znajdowali się na liście skazanych piratów, którym nie groził już żaden proces, a natychmiastowa egzekucja po ustaleniu tożsamości. Byli w Konfederacji, a w związku ze zwyczajem gubienia przez lokalne władze piratów złapanych i dostarczonych przez Królewską Marynarkę Admiralicja lata temu dała kapitanom królewskich okrętów prawo do natychmiastowego wykonywania kary na ponownie złapanych piratach. Ponieważ prawo międzyplanetarne za piractwo przewidywało Kare śmierci, ci, którzy już raz znaleźli się w rękach Royal Manticoran Navy, nie mieli nic do stracenia. Ucieczka dawała szansę przeżycia, czekanie na abordaż nie. Najprawdopodobniej tak właśnie myśleli próbujący rozpaczliwie wymknąć się okrętowi Ferrero. Która nie miała nic przeciwko temu, bo piratów lubiła jeszcze mniej niż większość oficerów Królewskiej Marynarki, a ci szans na udaną ucieczkę po prostu nie mieli.

— Brak odpowiedzi, ma’am — zameldowała bez potrzeby McKee.

Ferrero skinęła głową.

— Rozumiem, Mecia — powiedziała i dodała: — Shawn, nie widzę powodu, by dłużej się bawić z tym idiotą.

Komandor porucznik Shawn Harris, oficer taktyczny krążownika, uniósł głowę znad ekranu i uśmiechnął się lekko.

— Jeden sygnał ostrzegawczy — poleciła Ferrero. — Zgodnie z zasadami walki. W końcu istnieje teoretyczna możliwość, że szlag trafił mu całą łączność, a na pokładzie są sami durnie nie potrafiący tego naprawić. Natomiast jeśli się po tym ostrzeżeniu nie zatrzyma, pełna salwa prosto w rufę. I żadnych głowic nuklearnych; laserowe i po zabawie.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził Harris bez śladu zaskoczenia.

Mający 191 centymetrów wzrostu wąsaty szatyn dosłownie górował nad niską i drobną Ferrero, ale dotychczasowe osiągnięcia pani kapitan dobitnie świadczyły o tym, że zasada „jak małe, to wredne” się sprawdza. Kapitan Ferrero uważała na przykład, że zabawa w procesy złapanych piratów to marnotrawstwo czasu i pieniędzy. Co prawda nie zakładała z góry, że wszyscy podejrzani są winni, i zawsze dawała podejrzanym o piractwo szansę, by się poddali. Ale tylko jedną. Jeśli z niej nie skorzystali, było to dla niej wystarczającym dowodem, że są winni, i załatwiała sprawę rakietami. Skutecznie, szybko i jak najbardziej zgodnie z międzyplanetarnym prawem.

Przeciwko czemu komandor porucznik Harris nie miał nic. Wystarczyło obejrzenie skutków jednego, góra dwóch pirackich ataków, by każdy normalny oficer dowolnej floty przyznał słuszność metodzie kapitan Ferrero.

Odwrócił się ku klawiaturze swego komputera i zabrał do obliczeń koniecznych do przeprowadzenia ataku. Nie miał zbyt wiele roboty, bo ścigana jednostka nie była większa niż pięćdziesiąt tysięcy ton, co stanowiło niewiele więcej niż 12% masy ciężkiego krążownika klasy Edward Saganami, do której należał Jessica Epps, a przy tak małych gabarytach żadna jednostka wyposażona w hiper-napęd nie miała miejsca na poważne uzbrojenie, obojętne czy zaczepne, czy obrony antyrakietowej. Naturalnie statek piracki nie potrzebował silnego uzbrojenia, by pokonać całkowicie bezbronny frachtowiec, ale tym razem role uległy odwróceniu. Co sprawiało komandorowi porucznikowi Harrisowi ponurą satysfakcję.

Właśnie skończył, potwierdził namiary i kolejność ładowania rakiet, gdy usłyszał w słuchawce sygnał alarmowy. Zaskoczony wysłuchał meldunku, spojrzał na ekran i odwrócił się w stronę fotela kapitańskiego.

— Właśnie wykryliśmy nową sygnaturę napędu, ma’am — zameldował.

— Co? — Ferrero obróciła się wraz z fotelem. — Gdzie?!

— W odległości siedemdziesięciu milionów kilometrów w namiarze 1-0-7 na 0-2-9 na kursie przechwytującym pirata, ma’am — wyrecytował.

Ferrero zmarszczyła brwi.

— Dlaczego nie zauważyliśmy go wcześniej? — spytała.

Było to najprawdopodobniej pytanie retoryczne, ale biorąc pod uwagę jej zirytowany ton, Harris uznał, że lepiej będzie odpowiedzieć.

— Nie jestem pewien, ma’am, ale sądząc po przyspieszeniu, to okręt lub inny pirat. Wyjątkowo duży, bo w ocenie komputera trzysta pięćdziesiąt tysięcy ton.

— A z jakim przyspieszeniem leci? — spytała Ferrero.

Zakładając, że ocena wielkości była zbliżona do właściwej, nowa jednostka odpowiadała wielkością ciężkiemu krążownikowi, co nie pasowało do piratów. Piraci bowiem używali mniejszych i ekonomiczniejszych jednostek. Mógł to być natomiast korsarz z listem kaperskim któregoś z rządów rewolucyjnych, od których w Konfederacji wręcz się roiło.

— Pięćset dziesięć g przy prędkości początkowej sześciu i pół tysiąca kilometrów na sekundę — odparł Harris, a widząc zdziwienie dowódcy, dodał: — Tak jak powiedziałem: albo okręt wojenny, albo leci na granicy bezpieczeństwa kompensatora. Nasza prędkość zbliżeniowa to około siedemdziesięciu tysięcy kilometrów na sekundę, a nie zauważyliśmy go, mimo że kieruje się prosto na nas, tylko dlatego że miał uaktywnione systemy maskowania elektronicznego.

— Nadał jakieś wiadomości, Mecia? — spytała Ferrero.

— Ani słowa, ma’am.

— Cóż, w takim razie spróbujmy go wywołać… przy tej wielkości to prawie na pewno okręt wojenny, a nie odsiecz dla naszego pirata-idioty, ale wolę mieć pewność. Bądź uprzejma i przekaż pozdrowienia ode mnie, ale pirat jest nasz i nie zamierzam się z nikim dzielić.

— Aye, aye, ma’am — potwierdziła McKee i dodała głośniej: — Niezidentyfikowana jednostka w namiarze 0-3-7 na 0-2-9, tu okręt Jej Królewskiej Mości Jessica Epps pod dowództwem kapitan Eriki Ferrero. Ścigamy podejrzaną o piractwo jednostkę lecącą kursem 0-0-6 na 0-0-5. Kapitan Ferrero przesyła pozdrowienia i prosi o identyfikację i podanie zamiarów. Koniec transmisji.

Wiadomość potrzebowała trzech minut i pięćdziesięciu trzech sekund na dotarcie do celu. Przez ten czas odległość dzieląca obie jednostki zmniejszyła się do szesnastu i pół miliona kilometrów, co oznaczało, że na dotarcie odpowiedzi potrzeba było tylko dwóch i pół minuty.

Po tym czasie McKee poruszyła się niespokojnie, po czym spojrzała na Ferrero i powiedziała:

— Myślę, że lepiej będzie, jeśli pani tego posłucha, ma’am.

Ferrero już miała spytać dlaczego, ale zmieniła zamiar.

Kiwnęła głową i z głośnika rozległ się chrapliwy męski głos z silnym imperialnym akcentem.

— Jessica Epps tu Kapitan der Sterne Gortz dowodzący okrętem Imperialnej Marynarki Hellbarde. Mamy lepszą pozycję, by przechwycić ściganą przez was jednostkę, i zrobimy to. Hellbarde, bez odbioru.

Wiadomość była, łagodnie rzecz ujmując, nieuprzejma. Kapitanowie okrętów różnych flot nie muszą rozpływać się w uprzejmościach, ale pewne ogólne zasady grzecznościowe obowiązują w takich rozmowach. To było po prostu polecenie zejścia z drogi, i to nawet nie adresowane do kapitana, lecz do okrętu, co było dodatkowym brakiem szacunku. A okręt ten należał do floty, która niedawno potwierdziła, że jest najlepsza w promieniu kilkuset lat świetlnych, nie mogło to więc być przypadkowe lekceważenie wynikające ze złego humoru dowódcy Hellbarde. Co więcej, zgodnie z międzyplanetarnym prawem wojennym to, że Jessica Epps ścigał i doganiał podejrzaną jednostkę przed rozpoczęciem pościgu przez Hellbarde, dawało mu pierwszeństwo. Tak jak Ferrero powiedziała: to był ich łup, nie Hellbarde.

— Włącz mikrofon, Mecia — poleciła.

— Aye, aye, ma’am… mikrofon włączony, ma’am.

— Hellbarde, tu kapitan Ferrero — zmusiła się do spokojnego tonu, ale pobrzmiewała w nim stal. — Doceniam ofertę pomocy, ale panuję nad sytuacją. Informuję, że za około osiemnaście minut wystrzelę rakietę ostrzegawczą. Kapitan Ferrero, koniec wiadomości.

I dała znak McKee, by nadała nagranie, po czym rozsiadła się wygodniej w fotelu i zaczęła zastanawiać, w co też, do cholery, próbował się bawić Kapitan der Sterne Gortz. Tak mała jednostka piracka była marnym łupem i mogła przynieść niewielkie pryzowe, bo żadna flota nie potrzebowała tak niewielkich jednostek. Jedyne sensowne pieniądze mogły pochodzić z pogłównego: nagród wypłacanych przez Królestwo Manticore za każdego ujętego lub zabitego w czasie patrolu pirata. Stawka wynosiła tysiąc dolarów za jednego, ale biorąc pod uwagę niewielkie gabaryty ściganego, zysk wyniósłby czterdzieści, może pięćdziesiąt tysięcy. I to do podziału między całą załogę. Co prawda ani ona, ani jej ludzie nie spodziewali się nagłego wzbogacenia w efekcie polowania na piratów, ale pieniądze były pieniędzmi, przede wszystkim zaś chodziło o zasadę. Nie wspominając już o tym, że utrzymanie wzajemnych stosunków między flotami na normalnym poziomie wymagało zachowania minimalnego poziomu uprzejmości.

W końcu…

— Odpalenie rakiet! — głos Harrisa przerwał jej dalsze rozmyślania. — Potwierdzone odpalenie trzech rakiet!

Ferrero usiadła gwałtownie, obracając fotel ku stanowisku taktycznemu.

Harris przez moment jeszcze spoglądał na ekran swego komputera, potem uniósł głowę i oznajmił:

— Hellbarde właśnie wystrzelił trzy rakiety do pirata, ma’am!

Ferrero spojrzała na główny ekran taktyczny i zmełła w zębach przekleństwo. Harris miał rację: Hellbarde właśnie ostrzelał ścigany przez nią statek, kompletnie ignorując zwyczaje i przepisy prawne przynajmniej pół tuzina konwencji. Był bliżej celu i rakiety potrzebowały ledwie siedemdziesięciu paru sekund na dotarcie do niego.

Ostrzelany zmienił kurs i obrócił się ekranem górnym w stronę nadlatujących rakiet, co na nic się nie zdało, podobnie jak rozpaczliwe wysiłki obrony antyrakietowej. W siedemdziesiąt cztery sekundy po odpaleniu rakiet po czterdziestosiedmiotysięcznej jednostce została rozszerzająca się kula plazmy i drobniutkich szczątków.

— Jessica Epps tu Hellbarde — rozległ się z głośnika ten sam męski głos. — Jak powiedziałem, zajęliśmy się tym. Hellbarde, bez odbioru.

Wszyscy obecni na mostku odruchowo spojrzeli na Erice Ferrero. Większość równie szybko odwróciła się, pilnie udając ciężko zapracowanych, bo nikt nie mógł przypomnieć sobie, by kiedykolwiek widział na jej twarzy wyraz tak czystej furii. Ferrero ledwie panowała nad sobą. Zdawała sobie sprawę, że była to celowa prowokacja i Gortz jest zapewne przygotowany na każdą jej reakcję, a jej okręt nie był gotów do walki. Nie wspominając już o tym, że idiotyzmem byłoby rozpoczynać walkę z powodu urażonej ambicji.

Co prawda istniała szansa, że Gortz nie był w pełni władz umysłowych, ale było to, łagodnie rzecz biorąc, nader mało prawdopodobne. Bardziej prawdopodobne było, że należał do tych imperialnych oficerów, których obecność okrętów RMN i stanowisko Królestwa szczególnie wkurzało i którzy mieli wystarczająco silne koneksje na dworze czy w dowództwie, by sądzić, że taka zabawa ujdzie im na sucho. Natomiast najbardziej prawdopodobne było, że naruszenie prawa i zasad zachowania się wobec okrętu innej floty było zaplanowane i Gortz po prostu wykonywał rozkazy nakazujące mu wykorzystać taką lub podobną sytuację.

Kapitanowie okrętów Imperialnej Marynarki od miesięcy zachowywali się wobec jednostek Royal Manticoran Navy coraz bardziej prowokacyjnie i agresywnie, choć nigdy dotąd nie wydarzyło się nic choćby zbliżonego do tego pokazu chamstwa i bezczelności. Jednakże jeśli Gortz działał zgodnie z rozkazami, oznaczało to, że rozgrywka weszła w następny etap. Była to eskalacja prowokacji z liczeniem na to, że któregoś z królewskich kapitanów zawiodą nerwy i pierwszy otworzy ogień.

Ferrero uspokoiła się, gdy doszła do tego wniosku — strzelać z pewnością nie zacznie, ale nie miała zamiaru puścić Gortzowi płazem tego zachowania…

— Ma’am? — spokojny głos Harrisa przywołał ją do rzeczywistości.

— Tak, Shawn? — spytała spokojnie, przenosząc na niego wzrok z głównego ekranu taktycznego, w który go dotąd wbijała.

— Mamy analizę tych rakiet, ma’am. Osiągnęły przyspieszenie dziewięćdziesięciu jeden tysięcy g i detonowały pięćdziesiąt tysięcy kilometrów od celu ze skutecznością trafień osiemdziesięciu pięciu procent — zameldował Harris.

Ferrero wytrzeszczyła na niego oczy, a potem uśmiechnęła się w duchu, pojmując, dlaczego analiza została wykonana tak szybko, a Harris natychmiast poinformował ją o wynikach. Gdyby przypadkiem korciła ją otwarta konfrontacja, lepiej, by się dowiedziała, bo raczej nie pasowało to do informacji przekazanych przez wywiad odnośnie możliwości imperialnych rakiet. Oznaczało to przyspieszenie większe o ponad siedem procent od zakładanego maksymalnego i o ponad sześćdziesiąt procent zwiększoną celność przy znacznie większej, niż sądzono odległości skutecznego ostrzału.

Rodziło się pytanie, dlaczego Gortz celowo zaprezentował te ulepszone rakiety tak, by sensory okrętu Królewskiej Marynarki mogły dokładnie zarejestrować ich parametry. Nie musiał programować rakiet, by osiągnęły maksymalne przyspieszenie, o ile naturalnie to było ich maksymalne przyspieszenie. Podobnie jak nie musiał ujawniać zasięgu głowic i ich celności. Oczywiście niekoniecznie było to maksimum ich możliwości, bo zdrowy rozsądek nakazywał nie odkrywać wszystkich kart, by w razie czego dysponować jakąś niespodzianką. Niezależnie zresztą od tego, czy były to maksymalne osiągi czy nie, i tak okazały się znacznie lepsze, niż wszyscy w Królewskiej Marynarce sądzili.

A to mogło sugerować, że cały incydent miał jeszcze inny, znacznie groźniejszy podtekst — miał stanowić ostrzeżenie, iż Imperialna Marynarka dysponuje znacznie nowszym i groźniejszym uzbrojeniem, niż zakładano. Co w zupełnie innym świetle stawiało zachowanie kapitana Gortza…

— Mecia, przygotuj się do nagrania wiadomości — poleciła, przerywając rozmyślania.

— Aye, aye, ma’am… gotowe.

— Kapitanie Gortz — oznajmiła zimno Erica Ferrero. — Mówi kapitan Ferrero. Pańska obcesowa interwencja w pościgu za podejrzewaną o piractwo jednostką stanowi naruszenie ustalonych zasad i przepisów prawnych sygnowanych tak przez Imperium Andermańskie, jak i przez Gwiezdne Królestwo Manticore. Zniszczenie tegoż okrętu przez pana doprowadziło do śmierci całej jego załogi, nim zostało jednoznacznie ustalone, czy parała się piractwem czy nie. Nie oddał pan strzału ostrzegawczego, czego wymagają przepisy prawa międzyplanetarnego, popełnił więc pan morderstwo z premedytacją, nie dając tym ludziom szansy poddania się. Protestuję przeciwko takiemu zachowaniu łamiącemu wszelkie obowiązujące konwencje prawne i złożę pisemny protest zarówno w swoim dowództwie jak i w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Będę rekomendowała natychmiastowe wszczęcie postępowania przeciwko panu i pańskim oficerom przez powołane do tego międzyplanetarne organy sprawiedliwości. Z niecierpliwością oczekuję dnia, w którym zostanie pan postawiony w stan oskarżenia za swoje dzisiejsze postępowanie. Ferrero, bez odbioru.

— Nagrane, ma’am — potwierdziła cicho Mecia. Ferrero skrzywiła się w duchu, słysząc ten ton, ale wiedziała, że nie mogła inaczej postąpić. Musiała ostro zareagować na postępowanie Gortza, zwłaszcza jeśli działał na rozkaz i była to próbka nowej polityki Imperialnej Marynarki wobec RMN. Dowództwo zawsze może się wycofać z tak ostrego stanowiska, ale dopóki się nie dowie, co zaszło, ona musiała zrobić wszystko, by władze Imperium zastanowiły się, czy naprawdę opłaca się dążyć do konfrontacji.

— Wyślij ją, proszę — poleciła McKee i spojrzała na oficera astronawigacyjnego, porucznika McClellanda.

— James, zmień kurs tak, byśmy jak najszybciej dotarli do granicy wejścia w nadprzestrzeń. I oblicz najszybszą trasę do systemu Marsh.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził niewysoki szatyn, jeden z niewielu mieszkańców Sidemore na okręcie, po czym zajął się obliczeniami.

Po chwili uniósł głowę znad klawiatury i polecił:

— Sternik, zwrot o sto osiemdziesiąt stopni, przyspieszenie 5-0-5 g. Proszę wykonać.

— Aye, aye, sir… Jest zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i przyspieszenie 5-0-5, sir.

Jessica Epps zgrabnie wykonała manewr i zaczęła zbliżać się do granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Hellbarde nas wywołuje, ma’am — zameldowała McKee. — Nalega na rozmowę z panią.

— Zignoruj go! — poleciła lodowato Ferrero.

— Aye, aye, ma’am — potwierdziła McKee.

A kapitan Ferrero skupiła uwagę na ekranie taktycznym fotela.

ROZDZIAŁ XVIII

Kobieta czekająca na Honor pod kopułą lądowiska dla promów miała nieco bardziej przetykane siwizną włosy niż w dniu, w którym pierwszy raz się spotkały, ale poza dystynkcjami na mundurze była to jedyna zmiana w jej wyglądzie. Mercedes Brigham była kontradmirałem w Marynarce Graysona, ale jak wielu „wypożyczonych” z Royal Manticoran Navy wolała czarny, lamowany złotem mundur od graysońskiego błękitno-granatowego. Nie chodziło tyle o kolory, ile o koszulę ze sztywnym kołnierzykiem i krawat, stanowiące nieodzowne elementy graysońskiego uniformu, i piekielnie niewygodne. W Królewskiej Marynarce miała stopień komodora. Ranga ta niepokoiła nieco Honor, gdyż była zbyt wysoka jak na szefa sztabu, ale znała Mercedes wystarczająco dobrze, by mieć nadzieję, że nie poczuje się obrażona. Tyle że nie miała pewności, czy ta nie przyjmie propozycji nowego przydziału wyłącznie z poczucia obowiązku i przyjaźni, a nie dlatego że naprawdę jej odpowiada.

Szeroki uśmiech i emocje Mercedes odebrane dzięki więzi z Nimitzem rozwiały te wątpliwości.

— Mercedes! — powitała ją, schodząc z rampy promu. I uśmiechnęła się, czując świeży wiatr pachnący roślinami i wiosennym deszczem. Po tygodniu oddychania nijakim powietrzem okrętowym była to miła odmiana, choć zdawała sobie sprawę, że nim graysońskie powietrze dotrze do jej płuc, przechodzi przez serię filtrów, toteż o jakimkolwiek naturalnym wietrze pod kopułą można było jedynie pomarzyć. Co do zapachów, nie miała pewności, i wolała nie sprawdzać. Tak było znacznie przyjemniej.

— Miło cię znów widzieć — dodała, ujmując dłoń czekającej.

— Mnie także, księżno — odwzajemniła Brigham i skinęła głową reszcie wysiadających, czyli pięciu gwardzistom.

Wolną ręką wskazała zapraszającym gestem limuzynę w barwach domeny Harrington.

— Proszę wsiadać, zaraz lecimy do Harrington.

— Nie do Austin? — zdziwiła się Honor.

— Nie, bo admirał Matthews musiał pilnie polecieć na Blackbird i wróci dopiero jutro rano, więc obaj z Protektorem zdecydowali, że sensowniej będzie pozwolić pani odpocząć w domu przed oficjalnym spotkaniem. Rodzina czeka z kolacją, a jak rozumiem, lord Clinkscales wraz z żonami też będzie obecny. Matka stwierdziła, że ma… kilka spraw do przedyskutowania.

Honor uśmiechnęła się krzywo, spodziewając się, co ją czeka. Im dłużej trwała kampania kłamstw, tym trudniej było jej utrzymać rodzicielkę na Graysonie. Allison Harrington nie była znana z łagodności charakteru i dobroci serca, jeśli ktoś zagrażał jej rodzinie, toteż gdyby zjawiła się na Manticore, przystąpiłaby natychmiast do zemsty. Honor bez trudu mogła sobie wyobrazić jej publiczne wystąpienia, w trakcie których z czarującym uśmiechem przejechałaby się po co najmniej tuzinie prominentów politycznych, zaczynając od „a nie mówiłam”, a potem przechodząc do subtelnych i niezwykle celnych inwektyw pod adresem każdego z osobna oraz jego protoplastów. Honor nie miała nic przeciwko zemście, ale nie w tej chwili — teraz miała poważniejszy problem i przede wszystkim była zbyt zmęczona.

— Lord Clinkscales także ma do pani kilka spraw i na pewno skorzysta z okazji — dodała Brigham. — To raczej wypełni pani wieczór, a jutro ma pani prywatną audiencję u Protektora w porze lunchu, a jeśli to pani odpowiada, to potem spotkanie z admirałem Matthewsem.

— Oczywiście, że odpowiada — Honor spojrzała na LaFolleta i dodała: — Nie krępuj się, wiem, że chcesz sprawdzić, czy w wozie nie kryje się zamachowiec albo nawet paru.

— Jeśli komandor Brigham da słowo, że nie spuściła go z oka, tym razem mogę darować normalne środki ostrożności, milady — odparł z powagą i błyskiem w oczach.

— Mercedes, wsiadamy! — poleciła Honor. — Trzeba korzystać z jego chwili słabości, bo długo nie potrwa!

Brigham parsknęła śmiechem i przepuściła ją przodem. Gwardziści jak zwykle utworzyli romb, a piąty zajął się bagażami. I w takim szyku dotarli do pojazdu.

Honor usiadła na tylnej kanapie luksusowej opancerzonej limuzyny i umieściła Nimitza na kolanach. Brigham usiadła obok, LaFollet naprzeciwko, a Mattingly uprzejmie, acz zdecydowanie przegonił kierowcę i zajął jego miejsce, Hawke zaś usiadł obok niego.

Maszyna płynnie się uniosła, a krążące w górze myśliwce zajęły miejsca z jej boków i z przodu, mimo że przelot do miasta był krótki.

— Omal nie zrezygnowałam z poproszenia o ciebie Matthewsa. — Honor spojrzała na Brigham. — Raz dlatego, że wiem, jak Alfredo na tobie polega, dwa, że nawet czasowe obniżenie stopnia nie jest rzeczą miłą.

— Choć przykro to mówić, pani ocena mojej nieodzowności jest mocno przesadzona — uśmiechnęła się Brigham. — A biorąc pod uwagę, że gdy się poznałyśmy, byłam przekonana, iż karierę skończę w stopniu porucznika, kwestia czasowego obniżenia rangi jakoś mnie nie boli. Zresztą o ile dobrze pamiętam, panią to też spotkało, milady.

— Spotkało. Ale chcę, żebyś wiedziała, jak doceniam to, że ty zgodziłaś się na to teraz.

— Jestem zaszczycona, że pani mnie wybrała — powiedziała cicho Brigham. — A poza tym nie tylko mnie dotyczy czasowe obniżenie stopnia.

— Wiem — przyznała posępnie Honor.

Mercedes miała na myśli damę Alice Truman, która podobnie jak Hamish, ale bez zachowania takich pozorów, stała się ofiarą czystki, gdy Admiralicją zaczął rządzić Janacek i jego klika. Honor pozostało dość kontaktów, by wiedzieć, co było powodem — była to zemsta za incydent z bufonem w stopniu flagowym, gdy Truman dowodziła Minotaurem. W połączeniu z faktem, iż wywodziła się z rodziny służącej w Royal Manticoran Navy prawie od tylu pokoleń co ród Alexandrów, jak i z tym, że o Janaceku wszyscy Trumanowie mieli opinię identyczną co Hamish, skończyło się na tym, że Alice wylądowała na połowie pensji, a jej polowy awans na wiceadmirała nie został potwierdzony.

To ostatnie sprawiło problem nawet Draskovic i Pierwszemu Lordowi Admiralicji, bo kontradmirał Truman awansowana w polu na wiceadmirała dowodziła lotniskowcami Ósmej Floty przez całą kampanię, która powaliła na kolana Ludową Marynarkę. Brak wiarygodnego uzasadnienia nie jest jednak problemem dla osób, którym pojęcie honoru i uczciwości jest obce, i tym razem nie przeszkodziło im to w niczym. Ponieważ Alice nie kryła swych opinii o ich posunięciach, oficjalnie powodem była „nie dająca się pogodzić różnica poglądów politycznych”. Jak Honor odkryła, był to pretekst, pod którym Draskovic usunęła jeszcze paru innych oficerów.

— Można powiedzieć, że jej pech to moje szczęście — dodała, siląc się na weselszy ton. — Janacek i Chakrabarti nie dadzą mi tylu okrętów, ilu potrzeba, bo albo nie będą ich mieli przez własną głupotę, albo nie będą chcieli, ale przynajmniej będziemy mieli doskonały sztab. Gdyby więc nie udało mi się wykonać zadania, wiadomo będzie z czyjej winy, prawda?

— Jakoś nie bardzo mogę się z tym wnioskiem zgodzić, choć ekipę zebrała pani, przyznam, imponującą. Zwłaszcza zaś nie mogę się doczekać spotkania z Rafe’em i Alistairem. Nie wspominając o Scottym i Harknessie! I obie uśmiechnęły się szeroko.

* * *

— To było wspaniałe! — westchnęła Honor, siadając wygodnie z błogim uczuciem wypchania.

Smętne wspomnienia lunchu stały na stole, przy którym oprócz niej zasiadał tylko Benjamin IX, Protektor Graysona. Znajdowali się na jednym z prywatnych tarasów pałacu, wyposażonym we własną kopułę. Bębnił po niej akurat deszcz, bo na zewnątrz szalała prawdziwa ulewa, a popołudniowe niebo było prawie czarne od burzowych chmur. Dzięki temu spokój i wygoda panujące na tarasie były tym przyjemniejsze.

Oprócz Nimitza, LaFolleta i major „Sparky” Rice, byli sami.

— Miło mi, że ci smakowało — uśmiechnął się Benjamin i sięgnął po wino. — Mój kucharz ściągnął przepis na tego Strogonowa od twojego ojca, a ciasto, którego, jak mnie pamięć nie myli, dokładałaś sobie dwa razy, jest według przepisu pani Thorne.

— Tak mi się właśnie wydawało, że znajomo smakuje. Ale Batson dodał czegoś do mięsa albo do sosu.

— Byłbym zaskoczony, gdyby tego nie zrobił. Ale co to mogło być takiego… — gospodarz wzruszył wymownie ramionami.

— Na pewno dilla, ale nie tylko… co by to nie było, ostrzeż go, że ojciec odpłaci mu pięknym za nadobne.

— Jeśli dobrze zrozumiałem twoją matkę, ze dwa tygodnie temu już to zrobił. A Batson nadal nie zdecydował, czy jest oburzony, że ojciec patrona włamał mu się do bazy danych z przepisami kulinarnymi w drodze rewanżu, czy też cieszy się z uznania, jakie było tego powodem.

— Zdecydowanie to drugie — zapewniła z przekonaniem Honor.

— Powiem mu — zapewnił Benjamin i przekrzywił głowę. — A jak twoi rodziciele i moje wnuki?

— W porządku. Rodziciele mają ochotę udusić coś z jedną trzecią populacji Manticore, zaczynając od premiera, a Howard już przygotował listę. Twoje wnuki oprócz tego, że zdrowe, są hałaśliwe do nieprzyzwoitości.

Bliźniaki obchodziły niedawno szóste urodziny i Honor była przerażona energią, jaką przejawiały. Dotyczyło to zwłaszcza Faith, choć brat niewiele jej ustępował. W połączeniu z dorastającymi właśnie kociętami Samanthy dawało to mieszankę, na samą myśl o której bolała głowa. Całemu towarzystwu najlepiej wychodziło objawianie się w miejscach, w których w żadnym wypadku nie powinno ich być. Treecaty wieść o nieobecności matki i powodach tego stanu rzeczy przyjęły lepiej, niż się spodziewała, po części dzięki obecności przybranych matek, a po części dlatego, że wychowały się wśród ludzi i miały nieco inne podejście do wielu spraw. Można byłoby je określić mianem „szerszego” albo „różnorodniejszego”.

— Wszyscy byli zachwyceni, że się zjawiłam — dodała, wracając do rzeczywistości. — Jeszcze mam siniaki na dowód.

— I bardzo dobrze. — Gospodarz upił wina i odstawił kielich gestem oznaczającym, że czas przejść do rzeczy.

Honor rozpoznała go bezbłędnie i teraz ona przekrzywiła głowę pytająco.

— Zaprosiłem cię na prywatny posiłek z paru powodów. Gdyby Katherine czy Elaine mogły nam towarzyszyć, byłyby tu także, ale Cat miała już umówione spotkanie w Stowarzyszeniu Żon Personelu Floty, a Alexandra dorobiła się grypy — wyjaśnił Benjamin. — Nie jest groźna, ale Alex jest prawie tak uparta jak Honor, jeśli chodzi o przyznanie, że nie czuje się dobrze, więc doprowadziła się do odwodnienia, nim ktokolwiek zorientował się, że choruje. Elaine musi więc być chwilowo domowym tyranem.

— Rozumiem i cieszę się, że to nic poważnego. O czym chciałeś porozmawiać?

— O paru problemach, o których nie chciałem mówić inaczej niż osobiście — głos miał spokojny, ale w oczach widać było napięcie wskazujące na troskę i zmęczenie ukrywane pod maską pogody.

Honor dopiero w tym momencie zdała sobie sprawę, jak Benjamin się postarzał — wyglądał jak rówieśnik Ha-misha, a miał czterdzieści siedem lat standardowych, czyli był o trzynaście lat młodszy od niej. Podobna myśl przemknęła jej przez głowę wczoraj przy kolacji na widok Howarda Clinkscalesa.

Jak po większości jej graysońskich przyjaciół, zbyt starych, by zostać poddanych procesowi prolongu, gdy stał się on dostępny, widać było po nim wiek, jakby czas uparł się nadrobić zaległości. Benjamin naturalnie nie przypominał wyglądem Howarda, ale nie dało się ukryć, że jest już w średnim wieku — we włosach pojawiły się pierwsze siwe nitki, a na twarzy przybyło zmarszczek. A był przecież o pięć lat młodszy od LaFolleta…

Wolała tej myśli nie rozwijać, toteż odepchnęła ją i powiedziała:

— Chciałabym móc oświadczyć, że jestem zaskoczona.

— Ale nie jesteś — dokończył, przyglądając się jej równocześnie badawczo i współczująco.

A potem leciutko się wstrząsnął.

— Nie zapytałem cię o to, czy plotki o tobie i White Havenie są w jakimkolwiek stopniu prawdziwe, z dwóch powodów. Oboje temu zaprzeczyliście, a nigdy nie słyszałem, by którekolwiek z was skłamało nawet w błahej sprawie, a ta taka nie jest, a po drugie, to wasza sprawa, nie moja. A już zupełnie nie High Ridge’a i jego przydupasów. Wiem, że nie musisz tego słuchać ode mnie, ale tak się składa, że ja muszę to powiedzieć, bo zasługujesz na moją pomoc w tej kwestii tak jako przyjaciela, jak i lorda lennego. Niestety, jest też trzeci powód: musisz znać moją opinię, bo niestety powinniśmy porozmawiać o tym, jak ta cała zakłamana kampania wpłynęła na stosunek Graysona do Królestwa.

— Wiem, że niedobrze — przyznała. — Wynikało to jednoznacznie z wiadomości od ciebie.

— Zgadza się, a to, że masz się udać do Konfederacji, nie poprawi tej sytuacji. — Benjamin uniósł dłoń, widząc, że Honor chce protestować. — Zdaję sobie sprawę, że przyjęłaś ten przydział z poczucia obowiązku wobec Królowej i Królestwa, czego nie da się powiedzieć o obecnym rządzie. Podziwiam cię, że potrafiłaś to zrobić pomimo tego, jak cię ten rząd potraktował, i nie twierdzę, że to niesłuszna decyzja. Ale istnieje pewna grupa na Graysonie, zwłaszcza wśród patronów naciskających, bym rozważył nasz status w Sojuszu, która uważa, że dając ci ten przydział, High Ridge wygnał cię, nie musząc tego nawet oficjalnie przyznawać.

— Obawiałam się, że tak będzie, i przyznam, że nie widzę sposobu, by przekonać ich, że jest inaczej.

— Niestety, ja też nie. I jak powiedziałem, nie będę cię przekonywał do zmiany decyzji, choć osobiste konsekwencje dla ciebie mogą być bardzo niemiłe, jeśli sytuacja w Konfederacji rozwinie się tak, jak się obawiam.

— A masz jakieś konkretne powody do tych obaw?

— Nic, co byłoby jednoznaczne, ale obaj z Gregorym sporo czasu spędziliśmy nad raportami wywiadu RMN i naszych własnych służb wywiadowczych. Nie podoba się nam obraz, jaki się z nich wyłania.

— Mnie się także nie podoba to, czego się dowiedziałam od Jurgensena, a zwłaszcza to, czego się nie dowiedziałam, ale zabrzmiało to tak, jakbyście zobaczyli coś gorszego niż ja.

— Nie wiem, czy gorszego, natomiast jestem pewien, że zobaczyliśmy więcej. Można rzec, zobaczyliśmy pełniejszy obraz.

— To znaczy? — spytała z uwagą Honor.

Gregory Paxton był oficerem wywiadu w jej sztabie, gdy dowodziła eskadrą liniową Marynarki Graysona. Posiadał kilka doktoratów z rozmaitych dziedzin i był najlepszym analitykiem, z jakim miała dotąd do czynienia. Co ważniejsze, Benjamin i kanclerz Prestwick, nim zginął, jednomyślnie wybrali go na nowego szefa wywiadu. Słyszała, że w tej roli sprawdza się jeszcze lepiej.

— Nie chciałem przekazywać tego w formie elektronicznej, raz z ostrożności, dwa że miałaś dość powodów do zmartwień. Nim Janacek wyrzucił admirał Givens, współpraca między wywiadami obu flot była kompletna: mieliśmy dostęp do wszystkich zdobytych przez was danych i dokonanych analiz, podobnie jak wy do naszych. Teraz sytuacja zmieniła się raczej drastycznie, bo dostępu do informacji wywiadowczych nie mamy, a analizy przysyłają nam te, które chcą, więc rewanżujemy się tym samym. Oficjalnie powodem są względy bezpieczeństwa, ale nasi ludzie uważają to za bzdurę i obelgę. Nie tylko zresztą oni, ale chwilowo nie o to chodzi. Z tego co wiemy, Jurgensen nie ma ani jednego dowodu na to, że jakakolwiek informacja przekazana nam wyciekła na zewnątrz, nie mówiąc już o przecieku do wroga. Czego nie da się powiedzieć o wywiadzie floty, bo wiemy, że co najmniej dwie dostarczone przez nas za jego rządów dotarły do wywiadu Marynarki Republiki. Jurgensen tego wyraźnie nie powiedział, za to zrobił to Janacek: ich głównym zmartwieniem są „zdrajcy z Republiki służący w waszych siłach zbrojnych”, jak to ujął wasz Pierwszy Lord Admiralicji. Honor poczuła, że zalewa ją nagła krew.

— Alfredo i Warner są jednymi z najbardziej godnych zaufania ludzi, jakich znam! Gdyby Janacek czy Jurgensen mieli choć dziesiątą część ich honoru czy…

— Spokojnie! — Benjamin uśmiechnął się bez cienia wesołości. — Wiedziałem, że to cię trafi, bo mnie także krew zalała. Żeby nie było wątpliwości: nikt tutaj nie podziela tych bzdurnych uprzedzeń.

— Ja myślę! — prychnęła Honor i zmusiła się do serii głębokich oddechów.

Nimitz zeskoczył z oparcia fotela na jej kolana i stanął słupka na tylnych łapach, dzięki czemu mogła go objąć i przytulić.

Alfredo Yu i Warnera Casleta znała zbyt dobrze, by choć przez moment wątpić, że zmiany, jakie zaszły w Ludowej Republice pod rządami Pritchart i Theismana, uradowały ich niepomiernie. Obaj dobrze znali Theismana — Yu był jego mentorem, podobnie jak Courvoisier był nim dla Honor, a zarówno on, jak i Caslet tęsknili do ojczyzny odbudowywanej teraz w kształcie takim, o jakim marzyli. Ale obaj byli ludźmi Honoru, złożyli przysięgę na wierność Graysonowi, Yu uzyskał nawet ponad trzy standardowe lata temu graysońskie obywatelstwo. Choć nie była to łatwa decyzja dla żadnego z nich, pozostali wierni Graysonowi, a ponieważ był on członkiem Sojuszu, także wierni Królestwu. Mimo świadomości, że w przyszłości może to oznaczać konieczność walki z Republiką Haven. A wrócić nie mogli, choćby nawet chcieli, z racji nie zakończonych negocjacji pokojowych, bo z prawnego punk-i tu widzenia nadal byli zdrajcami, których czekała śmierć. O tym drobnym detalu nie pamiętał naturalnie ani wazeliniarz udający oficera, czyli Jurgensen, ani kretyn będący Pierwszym Lordem Admiralicji. — Z powodu różnicy w analizach i arogancji Jurgense-na wielu starszych rangą podwładnych Grega, a zwłaszcza ci najbliżej współpracujący z Yu od chwili utworzenia Protector’s Own, jest obrażonych i urażonych — podjął Benjamin, widząc, że Honor zapanowała nad złością. — Problemem natomiast mniej ważnym są urażone uczucia. Ważniejsze jest to, co dostajemy od Jurgensena. Jako głowa państwa mam dość zmartwień: durnie wśród patronów chcący, byśmy odłączyli się od Sojuszu, zyskujący posłuch dzięki temu, jak głupio i chamsko rząd Królestwa obraża Grayson w ogóle, a jednego z patronów w szczególności, i starsi oficerowie floty wkurzeni na Admiralicję Królewskiej Marynarki to tylko dwa najważniejsze. Skłócone wywiady są ostatnią potrzebną mi rzeczą, ale przeżyję to. Na szczęście mam oficerów wiedzących, jak słuchać rozkazów, nawet jeśli dotyczą one grzecznej współpracy z cymbałami pokroju Janaceka i jego kliki.

Ton mówiącego pozostał spokojny, lecz pojawiły się w nim ostre tony, a Benjamin zwykle doskonale nad sobą panował. Pozwolił sobie na rozluźnienie samokontroli zapewne dlatego, iż byli zupełnie sami, a Honor należała nie tylko do jego przyjaciół, ale także najbliższych doradców.

— W skrócie — ciągnął — to, co dostajemy od Jurgen-sena, pokrywa się z tym, co wiemy z własnych źródeł. Wiemy, że wywiad RMN i inne służby wywiadowcze spędziły wiele dziesięcioleci na tworzeniu swych siatek wywiadowczych i kultywowaniu źródeł informacji, podczas gdy my robimy to zaledwie od paru lat, ale dzięki temu orientujemy się, skąd dokładnie pochodzą nasze informacje. Co do źródeł informacji Jurgensena, nie mamy żadnych danych, co automatycznie powoduje, że są dla nas mniej wiarygodne. Fakt, że są także mało konkretne, podobnie jak większość analiz przygotowanych ostatnimi czasy przez ludzi Jurgensena na dowolny temat, zwiększa tę nieufność.

— Nie bardzo podoba mi się to, co słyszę — powiedziała cicho Honor. — I to nie tylko dlatego, że obraża to każdego oficera noszącego graysoński mundur, ale dlatego, że jest to niebezpieczne. Popraw mnie, jeśli się mylę, ale wygląda na to, że wszystko co dostajecie od Jurgensena, jest… ocenzurowane i niekompletne.

— Nie mylisz się. Nie jestem pewien, czy są tam fałszywe informacje, ale zdaniem Grega nie ulega żadnej wątpliwości, że informacje nie pasujące do wniosków, które chciano wyciągnąć w takim raporcie, są po prostu ignorowane. I to nie są zabiegi na naszą cześć; w tych, które dostajemy, jest czasem mniej informacji, ale ta praktyka do tyczy także raportów przygotowywanych dla Królewskiej Marynarki, co wiem na pewno, i dla waszego rządu, co jest logiczną konsekwencją.

— Masz na to przykłady?

— Nie takie, które przekonałyby niedowiarka, bo nie mamy dostępu do surowych danych, na których te analizy są oparte. Ale podam ci dwa przykłady mówiące same za siebie i wysoce niepokojące. Pierwszy dotyczy Konfederacji. Wywiad RMN sugeruje, że Gustaw nadal nie podjął decyzji, co właściwie chciałby zrobić z Konfederacją.

Mimo to do zeszłego miesiąca wywiad RMN nie wykazywał najmniejszego zaniepokojenia stałym unowocześnianiem systemów i uzbrojenia imperialnych okrętów. Z naszych źródeł natomiast tak w Konfederacji, jak i w New Potsdam wynika, że decyzja została podjęta parę ładnych miesięcy temu, a być może i rok temu, co potwierdza zarówno wzrost liczby imperialnych okrętów na obszarze Konfederacji, jak i bardziej agresywne i konfrontacyjne zachowanie ich dowódców w okolicach systemu Marsh. Greg uważa, a ja się z nim zgadzam, że Imperium zdecydowało się załatwić problem Konfederacji tak, jak ma na to ochotę. Nie wysunęło jeszcze żadnych żądań czy ultimatum w stosunku do władz Konfederacji ani nie wysłało do Królestwa żadnej oficjalnej noty, ale tylko dlatego że wszystkie siły nie dotarły jeszcze na miejsce, a zmiana w zachowaniu wobec okrętów Royal Manticoran Navy jest ostatecznym testem waszej reakcji. Kiedy dojdą do wniosku, że Królestwo nie zdecyduje się na energiczne przeciwdziałanie albo też nie będzie w stanie go podjąć, przyjdzie czas żądań, a w razie potrzeby poparcia ich siłą. Drugi także dotyczy Konfederacji i Imperium. Otóż wywiad Jurgensena pokaźnie nie docenia stopnia unowocześnienia całej Imperialnej Marynarki. Z naszych informacji wynika, że znacznie zwiększono skuteczność kompensatorów bezwładnościowych, zasięg i celność rakiet oraz ich głowic, prowadzone są także doświadczenia z kutrami nowej generacji. Te ostatnie co prawda pozostają jeszcze sporo: w tyle za naszymi, ale nie znaczy to, że nie istnieją już imperialne lotniskowce. Imperium doskonale wie, co i dzięki czemu Ósma Flota zrobiła z Ludową Marynarką, a ani wywiad imperialnej floty, ani dowództwo tejże nie składa się z durniów. Nie ryzykowaliby prowokowania kogoś, kto właśnie skopał dupę największej flocie w okolicy, nie uważając, że sam dysponuje sprzętem przynajmniej równie dobrym, by wyrównać szanse. A co jest potrzebne, by je wyrównać, dobrze wiedzą, bo ich obserwatorzy widzieli naszą broń w akcji.

Zamilkł i spojrzał wyczekująco na Honor.

Ta zaś analizowała to, co właśnie usłyszała, i wnioski, do których dochodziła, wcale nie były pocieszające. Wręcz przeciwnie — były wysoce niepokojące. Musiała przyznać, że nie doceniła Jurgensena: nie podejrzewała go o zatajanie faktów, tylko o niewiedzę. Co prawda Benjamin mógł się mylić, ale zbyt dobrze znała Grega i jego ludzi, by mieć złudzenia, że to jedynie teoretyczna możliwość. Zbyt dobrze też znała Jurgensena i Janaceka, by wątpić, że są zdolni do czegoś podobnego.

— Teraz jestem pewna, że to, co słyszę, zdecydowanie mi się nie podoba — oznajmiła. — Mam nadzieję, że Greg podzieli się ze mną analizami i informacjami.

— Oczywiście, że się podzieli! — zirytował się Benjamin. — Nie porównuj go do Jurgensena.

Nie potrzebowała Nimitza, by się zorientować, że Protektor poczuł się urażony. Dobrą chwilę trwało, nim złość opadła na tyle, by prychnął i uśmiechnął się krzywo.

— Przepraszam, wiem, że nie to miałaś na myśli, ale moja reakcja najlepiej dowodzi, jak nam wszystkim zaleźli za skórę High Ridge, Janacek i cała zgraja pomniejszych kretynków, która ich otacza. Uwierz mi, Honor, ostatnie, czego bym chciał, to rozładowywać na tobie swój gniew na nich!

— Wiem. I wiem, że to niełatwe, gdy ma się do czynienia z oficerem Królewskiej Marynarki w randze admirała, a chciałoby się wszystkich noszących te stopnie od ręki powywieszać.

— Ale ty jesteś także oficerem graysońskim i mieszkanką Graysona, o czym nie powinienem był zapomnieć. Podobnie jak o tym, że w obu państwach spotykają cię same przykrości.

— W porównaniu z tym, co przeżyłam w Królestwie, te tutaj są niewarte wzmianki, możesz mi wierzyć — uśmiechnęła się smutno Honor.

— Może, ale to jednak przykrości. Wracając zaś do spraw wagi państwowej, Konfederacja jest mniej istotnym problemem z dwóch istniejących i lekceważonych przez Jurgensena, High Ridge’a i resztę.

— Mniej istotnych? Dla mnie wystarczająco poważnych, zwłaszcza po tym, co usłyszałam.

— Jest to poważna sprawa, ale w porównaniu z informacjami napływającymi z Republiki Haven drugorzędna.

— Z Republiki Haven? — Honor usiadła prosto, na co Nimitz zareagował oburzonym bleeknięciem.

— Ano z Republiki Haven — potwierdził ponuro Benjamin. — Jurgensen albo pominął, albo pomylił się co do trzech poważnych kwestii, nie licząc drobniejszych. Po pierwsze, bzdurą jest wniosek, że walki z pozostałościami Urzędu Bezpieczeństwa i zbuntowanymi fragmentami Ludowej Marynarki osłabiają zdolność bojową podkomendnych Theismana.

— Fakt, masz zupełną rację. Jurgensen twierdzi, że straty wśród doświadczonych oficerów tym spowodowane mają taki właśnie wpływ, a tylko kompletny debil albo admirał polityczny może coś takiego rozgłaszać. Oczywiście, że te walki spowodowały spore straty w ludziach i na pewno zginęło sporo doświadczonych oficerów, ale znacznie więcej nabrało doświadczeń przez tych kilka lat standardowych. Poza tym każde starcie wygrywali, więc miało to bezpośredni wpływ na morale i wiarę we własne umiejętności. W czasie wojny nie mieli czasu na zdobywanie doświadczeń, bo straty ponosili znacznie większe dzięki wspólnym wysiłkom naszym i UB. A i tak Tourville i Giscard się uchowali. Teraz ta domowa przepychanka zaowocowała mniejszą liczbą wybitnych dowódców, ale znacznie zwiększyła umiejętności i wartość bojową ich całego korpusu oficerskiego. To oczywiste dla każdego, kto ma jakiekolwiek doświadczenie liniowe.

— Właśnie — zgodził się Benjamin. — I to jest także powód, dla którego tak martwi mnie druga kwestia. Wiesz, że reformy finansowe Pierre’a bardzo wzmocniły gospodarkę Haven?

Było to bardziej stwierdzenie niż pytanie, ale Honor na wszelki wypadek skinęła głową.

— Spróbowaliśmy ocenić, jak bardzo poprawiła się ich sytuacja ekonomiczna. Oczywiście są to szacunki oparte na przypuszczeniach, bo wszystkie informacje oficjalnie publikowane od pół wieku przed wybuchem wojny były fikcją mającą na celu ukrycie coraz gorszego stanu finansów i przemysłu. Natomiast wszystkie analizy i symulacje komputerowe, jakie przeprowadziliśmy, świadczą o jednej rzeczy: budżet Republiki powinien być wyższy, niż podaje się oficjalnie, i to znacznie wyższy. Czyli mówiąc po prostu, państwo powinno mieć znacznie więcej pieniędzy, niż się do tego przyznaje. Wiemy, jakie są u nich podatki, i sądzimy, że z dokładnością do dziesięciu-trzynastu procent oceniliśmy całkowitą wartość ich gospodarki. Przyjmując najniższe możliwe założenia dochodów państwa i najwyższe wydatki na podstawie tego, co wiemy, stwierdziliśmy, że różnica między kwotą, jaką dysponuje budżet faktycznie, a tą podawaną do publicznej wiadomości, wynosi kilkaset miliardów królewskich dolarów. A jeśli przyjąć wyższą granicę dochodów, kwota ta znacząco wzrośnie.

— Kilkaset miliardów dolarów? — powtórzyła ostrożnie Honor.

Z tego co pamiętała, żaden z rządowych analityków czy domorosłych specjalistów od spraw wywiadu, którymi podpierał się obecny rząd, nigdy przez te wszystkie lata nie wyraził najmniejszej choćby wątpliwości w związku z wysokością budżetu corocznie ogłaszanego przez rząd Republiki Haven. Przyznawała zresztą uczciwie, że jej także nie przyszło do głowy poprosić kogokolwiek o przeprowadzenie analizy podobnej do tej, którą dysponował Benjamin.

Co było przejawem niewybaczalnego otumanienia.

— Co najmniej — potwierdził Benjamin. — Nie zdołaliśmy też jednoznacznie stwierdzić, gdzie znikają te pieniądze. Powodów jest kilka: to naprawdę olbrzymi kraj i ma tak potężny rynek wewnętrzny, że może on wchłonąć większe kwoty bez śladu. Był też tak długo zdestabilizowany, że niemożliwe jest wykrycie nawet jak najbardziej legalnych miejsc, w które szłyby mniejsze sumy. Natomiast nie sądzimy, aby tak było, a raczej jest tak do pewnego stopnia — jest jedno miejsce, w które trafia cała ta kwota, i to właśnie najmniej nam się podoba.

— Co to za miejsce?

— Supertajny projekt rozpoczęty jeszcze przez Komitet bezpieczeństwa Publicznego przed zamachem McQueen, kontynuowany przez Pritchart i Theismana. Wiemy tylko tyle, że nosi kryptonim „Bolthole” i że przez cały czas, nawet w okresie najgorszych problemów finansowych i klęsk, Pierre oraz Saint-Just przeznaczali na ten cel olbrzymie kwoty. Teraz może są to mniejsze pieniądze, ale nadal dluże. Wiemy też na pewno, że blisko związana z tym projektem od czasu przejęcia władzy przez Theismana i Prithart jest pewna oficer, którą, jak sądzę, znasz.

— Ja? — zdumiała się Honor.

— A ty — potwierdził z posępnym rozbawieniem gospodarz. — Wiceadmirał Shannon Foraker.

— O szlag! — westchnęła Honor. — Jesteś pewien?

— Nie mamy stuprocentowej pewności, ale jej nazwisko pojawiło się na liście awansów, a nigdzie nie możemy jej znaleźć. Od dwóch niezależnych źródeł w Republice otrzymaliśmy też wiadomości łączące ją z projektem „Bolthole”. Jedno donosi, że Foraker kieruje tym projektem. Nie zdołaliśmy tego potwierdzić, ale gdybym był na miejscu Theismana i odziedziczył ściśle tajny ośrodek badawczo-konstrukcyjny zajmujący się nowymi systemami uzbrojenia i unowocześnianiem floty i miałbym do dyspozycji kogoś o uzdolnieniach Foraker, to właśnie jej dałbym dowództwo tego ośrodka.

— No to jest nas dwoje. I masz rację: to znacznie groźniejsze od sporu z Imperium na temat Konfederacji. Tylko jakoś nie mogę uwierzyć, że Thomas Theisman chce wznowić działania wojenne. Jest na to zbyt inteligentny i rozsądny.

— Jestem skłonny zgodzić się z twoją oceną, ale Pritchart to niewiadoma, a to ona jest prezydentem. A poza tym oboje możemy mylić się w ocenie Theismana, a nawet jeśli nie, to on i Pritchart nie są dyktatorami i nie działają w próżni.

— A nawet gdyby byli i nie mieli ochoty na dalszy ciąg wojny, elementarny zdrowy rozsądek nakazuje wyrównanie poziomu technicznego choćby po to, by pozbawić nas przewagi taktycznej, skoro mają taką możliwość. Gorzej — nieskorzystanie z niej byłoby niewypełnieniem obowiązków, jakie na nich spoczywają.

— I to właśnie najbardziej martwi Grega. I mnie także. Jak również i to, że nikt, nawet moi agenci, nie znają żadnych efektów programu „Bolthole”. Minęły prawie cztery standardowe lata, a wyposażenie i uzbrojenie ich okrętów jest dokładnie takie samo, jak w chwili przerwania walk. Uważasz, że flota, która dokładnie wie, czym ją pokonano, potrzebowałaby aż tyle czasu na opracowanie i uruchomienie choćby jednego nowego systemu uzbrojenia? — Nie — przyznała cicho Honor.

I sklęła się w duchu za karygodną głupotę — przez cały ten czas nie zwróciła na to uwagi, a przecież była to jawna bzdura mimo ślicznych, okrągłych i nieprawdziwych analiz wywiadu.

— Wniosek jest tylko jeden — dodał Protektor. — Robią to samo co Królewska Marynarka przed rozpoczęciem operacji „Buttercup”. I to jest prawdziwy powód, dla którego obaj z Wesleyem nadal tak ostro rozbudowujemy flotę mimo coraz większego sprzeciwu w obu izbach. Będziemy ją rozbudowywali, jak długo zdołamy, ale w naszej ocenie nie potrwa to niestety dłużej niż dwa, może trzy lata standardowe. Potem będziemy musieli znacznie ograniczyć wydatki na te cele albo nawet zaprzestać rozbudowy w ogóle.

Honor przytaknęła. Wolała mu nie mówić, że zbyt wielu polityków w Królestwie podziela zdanie rządu, iż obsesja Protektora w sprawie rozbudowy floty odzwierciedla jego megalomanię. Skoro wojna się skończyła, jak uważali, po co państwu składającemu się z jednego systemu planetarnego flota trzecia co do wielkości po Marynarce Republiki i Royal Manticoran Navy. A Marynarka Gray-sona składała się z prawie stu okrętów liniowych i to co do jednego superdreadnoughtów rakietowych. Poza tym w jej skład wchodziło kilkanaście lotniskowców tak rodzimej budowy, jak i zbudowanych w stoczniach Królestwa. Jedynie dzięki zwiększeniu stopnia zautomatyzowania i dużej liczbie zdemobilizowanych ludzi z RMN zdołano obsadzić je załogami. Spowodowało to także skandaliczny wzrost liczby pracujących na Graysonie kobiet jako skutek uboczny. Natomiast Benjamin nie musiał jej tłumaczyć, jak rujnującym finansowo obciążeniem była taka polityka rozbudowy floty.

— Przekazaliście te informacje Jurgensenowi? — spytała po chwili.

— Próbowaliśmy, ale cierpi na specyficzną odmianę silnej ksenofobii. Jeśli coś mu nie pasuje do rządowo zleconego obrazu, a nie pochodzi z jego własnych źródeł, po prostu jest wymysłem albo nie istnieje.

— A wy nie jesteście jego źródłem — dodała Honor.

— Zgadza się.

— Naturalnie jest też druga możliwość: nie wprowadzili niczego nowego do użytku, bo niczego nie mają. Przynajmniej w sensownych ilościach. A Theisman na pewno nie popełni błędu odkrywania kart po kawałku.

— Co oznacza, że jak powiedziałem, robi to samo co RMN przed rozpoczęciem ostatniej ofensywy.

— Masz dar do miłych przewidywań, wiesz? — mruknęła zgryźliwie.

— Robię, co mogę, by goście się nie nudzili. Skoro tak doceniasz moje wysiłki, mam dla ciebie chyba jeszcze jedną niespodziankę — powiedział Benjamin dziwnie niechętnie.

Nimitz zastrzygł uszami, czując dziwną mieszankę jego emocji, a Honor spytała ostrożnie:

— Jaką?

Protektor westchnął i zastrzegł:

— To jest nieoficjalna wiadomość.

I poczekał, aż Honor ruchem głowy potwierdzi, że rozumie.

— Jak na razie są to jedynie niepotwierdzone i niedokładne pogłoski, głównie z kręgów dyplomatycznych. Ale wszystkie dotyczą tego samego.

I zamilkł.

— Czyli czego? — ponagliła, gdy milczenie się przeciągało.

— Erewhonu. Wiesz, że tak władze, jak i mieszkańcy planety byli prawie tak samo wściekli, gdy High Ridge przyjął bez konsultacji propozycję rozejmu. Ale w ich przypadku chodzi o coś jeszcze: rząd Cromarty’ego coś im obiecał po zakończeniu wojny, a rząd High Ridge’a się z tego wycofał. Dla ludzi z Erewhonu złamanie słowa czy to w interesach, czy prywatnie to najgorsze, co można zrobić. To zdrada, chamstwo i hańba w jednym.

Honor pokiwała głową — Benjamin nie przesadzał. Władze Erewhonu, przystępując do Sojuszu, zdecydowały się zerwać traktat z Ligą Solarną, co nie było łatwą decyzją. Fakt, Sojusz dawał większe gwarancje bezpieczeństwa, a zagrożenie ze strony Ludowej Republiki Haven wisiało nad Erewhonem znacznie dłużej niż nad Graysonem. Ale to także zwiększyło ich rozczarowanie i wściekłość za cios w plecy, za jaki uznano samowolną zgodę rządu High Ridge’a na zawieszenie broni.

— Greg nie ma na to dowodów, ale w ciągu ostatnich kilku tygodni pojawiło się kilka niezależnych od siebie sugestii, że władze Erewhonu zastanawiają się nad… przemyśleniem swego stosunku wobec Republiki Haven — dodał Benjamin.

— Przemyśleniem? — spytała ostro Honor. — Na jaki?

— Pamiętaj, że to w dziewięćdziesięciu procentach wnioski oparte na niepewnych danych — ostrzegł Benjamin.

Ponownie skinęła głową, teraz już ze śladami zniecierpliwienia.

— Według Grega i mnie, wygląda na to, że uwierzyli, iż Pritchart naprawdę chce wskrzesić starą Republikę i że odnowione państwo wyrzekło się ekspansjonistycznej polityki Legislatorów. Erewhon znajduje się znacznie bliżej Republiki niż Królestwa i kontroluje wormhola prowadzącego bezpośrednio do Ligi Solarnej.

— Sugerujesz, że rozważają zacieśnienie stosunków z Republiką?

— Jak powiedziałem, nie mamy dowodów, ale od pewnego czasu prowadzimy ciche negocjacje z kilkoma państwami należącymi do Sojuszu — widząc jej spojrzenie, Protektor wzruszył ramionami z mieszanką irytacji i przeprosin. — Nie chodzi o działanie przeciwko Królestwu. Robimy to, co powinien zrobić rząd Królestwa. Bo prawda jest taka, że dzięki idiotycznej polityce zagranicznej rządu High Ridge’a Sojusz jest o krok od rozpadu, a my od dobrych dwóch lat standardowych robimy wszystko, co możemy, żeby to nie nastąpiło.

— Rozumiem… — mruknęła, nie ukrywając wstydu.

Był on tym większy, że Benjamin robił coś, czego nie musiałby robić, gdyby High Ridge w jakimkolwiek stopniu wypełniał swe obowiązki. Wątpiła jednak, by baron w ogóle zdawał sobie sprawę z ich istnienia.

— W każdym razie sporo z tego, co i jak w trakcie tych rozmów powiedział ambasador Erewhonu, brzmiało jak w negocjacjach między stronami, które nie do końca sobie ufają albo nie są w pełni szczere, a nie między sojusznikami, i to sprawdzonymi w walce. Nie sądzę, by zrobił to z własnej inicjatywy, a to oznacza, że rząd Erewhonu zmienił podejście nie tylko do Królestwa, ale do całego Sojuszu. Jedynym powodem, który logicznie by to tłumaczył, jest chęć przejścia na drugą stronę.

— Obyś się mylił! — powiedziała z uczuciem. — Po Graysonie to Erewhon ma najsilniejszą flotę w całym Sojuszu.

— I wyposażoną w większość nowych systemów uzbrojenia — dodał ponuro Benjamin.

Honor westchnęła, zdając sobie sprawę, co to może oznaczać.

— Ich przemysł nie jest tak nowoczesny jak nasz, bo był lepiej rozwinięty, gdy wstępowali do Sojuszu, toteż nie budowali go od nowa. Natomiast mają wszystko poza Ghost Riderem, a jeśli Foraker dostanie kompletne i działające egzemplarze, skopiowanie ich…

Nie dokończył, bo nie musiał — Honor i tak wstrząsnął dreszcz.

— Chciałam spróbować wymusić na Admiralicji zwiększenie pomocy wysyłanej stacji Sidemore, ale teraz nie jestem taka pewna, czy to dobry pomysł — odezwała się po chwili Honor. — Jeśli Republika zdecyduje się ujawnić, co zmajstrowała Shannon, mając tyle pieniędzy do dyspozycji… i jeśli masz rację co do Erewhonu, sytuacja robi się naprawdę nieciekawa.

— Osłabianie sił Royal Manticoran Navy faktycznie może okazać się katastrofalne — zgodził się Benjamin. — Przykro to przyznać, ale liczba naszych jednostek równa jest połowie pozostających w służbie liniowej jednostek Royal Manticoran Navy, i nikt jakoś nie zwraca na nas uwagi. Wszyscy uważają naszą flotę za drugorzędną i wspomagającą Królewską Marynarkę. Nie przemawia przeze mnie niechęć, po prostu mówię ci, jak sprawa wygląda. Nierozsądnie byłoby oczekiwać, że w krótkim czasie to podejście ulegnie zmianie, niezależnie od tego jak miałyby się do siebie stany obu naszych flot. Istotne jest, że gdy przychodzi do liczenia sił, dla wszystkich jest znacznie ważniejsze, ile okrętów w danym rejonie ma RMN, niż wielkość całej Marynarki Graysona.

— Obawiam się, że masz rację. Tego błędu nie popełni tylko ktoś, kto miał osobistą nieprzyjemność walczyć z waszymi okrętami, ale takich z kolei niewielu przeżyło. Ale to w sytuacji, o której mówisz, i tak nie gra roli.

— W tej tak, ale może z tego wyniknąć pewna korzyść, którą powinniśmy rozważyć.

— Korzyść? — powtórzyła Honor, nie ukrywając, że nie rozumie.

— Cóż, skoro nikt nie przejmuje się wielkością naszej floty, to rozwiązaniem twoich problemów w Konfederacji może być wzmocnienie sił graysońskimi okrętami. Ich nieobecność nie wpłynie na decyzję Pritchart i Theismana, za to ich obecność w Konfederacji może wpłynąć na Gustawa.

— Zaraz! Biorąc pod uwagę sytuację w Sojuszu i na Graysonie, które mi właśnie przedstawiłeś, jak sądzisz, jaka będzie reakcja opozycji graysońskiej, gdy każesz nowo utworzonej flocie wyciągać za Królestwo kasztany z ognia?!

— A kto mówi o Marynarce Graysona? — spytał uprzejmie Benjamin. — Czy o wysłaniu jej gdziekolwiek?

— Ty.

— Ja wspomniałem jedynie o graysońskich okrętach, nic nie mówiłem o Marynarce Graysona.

Honor zmrużyła podejrzliwie oczy i nagle ją olśniło. Widząc to, Protektor zachichotał radośnie.

— Nie zamierzam wysyłać części floty, by służyła pod admirałem Royal Manticoran Navy na stacji Royal Manticoran Navy — wyjaśnił. — Mam zamiar wysłać Protector’s Own na pierwszą długą misję międzyplanetarną, by sprawdzić, czy formacja jest do tego należycie przygotowana. Pod dowództwem jej oficjalnego dowódcy, patronki Harrington.

— Zwariowałeś! Nawet jeśli ta legalna fikcja pomoże ci w starciu z opozycją, pomyśl o możliwych konsekwencjach! Jeśli dojdzie do strzelaniny z Imperium, wciągniesz w ten sposób Grayson w nowy konflikt. A możesz mi wierzyć: Imperialna Marynarka zawsze była poważniejszym przeciwnikiem niż Ludowa Marynarka.

— Czy ty naprawdę sądzisz, że to ma jakiekolwiek znaczenie? — Benjamin spoważniał błyskawicznie. — High Ridge to idiota, o czym oboje wiemy. Ma taką obsesję na punkcie utrzymania się przy władzy, że wszystkie wysiłki umysłowe, do jakich jest zdolny, koncentruje na polityce wewnętrznej. Ponieważ jest ograniczonym, zadufanym półgłówkiem, nawet mu przez myśl nie przejdzie, jakie swoim zachowaniem prowokuje zewnętrzne problemy. One już się zaczęły, a on nawet nie ma pojęcia, że mogą mu grozić. I nie będzie miał, bo obstawił się miernotami mającymi ten sam cel. Dawno temu krążyło takie powiedzonko: „Najgorszy zabieg dla polityka to odcięcie dupy od stołka i ryja od koryta”. Może nieco brutalne, ale w tym wypadku nadal idealnie trafne. Ale Gwiezdne Królestwo Manticore jest naszym sojusznikiem i jeśli wydarzy się najgorsze, szybko nastąpi u was zmiana kierownictwa. A jeśli Królestwo znajdzie się w stanie wojny czy to z Imperium, czy znów z Haven, to nie będziemy mieli wyjścia: będziemy musieli wesprzeć Królestwo, bo bez niego Gray-son i każdy inny członek Sojuszu staje się naturalnym celem dla każdego większego agresora. A to znaczy, że znajdę się, przynajmniej czasowo, w niemiłej sytuacji: będę musiał pilnować pleców High Ridge’a i reszty, podczas gdy ta banda głąbów nawet nie będzie wiedziała, że tego potrzebuje. Zdecydowanie bardziej wolę pilnować twoich.

— Nie pomyślałam o tym z tej perspektywy — przyznała Honor. — Ale nawet jeśli masz rację, wywoła to silny i negatywny oddźwięk ze strony opozycji i wiesz o tym.

— Będę się tym martwił, gdy będę musiał — uciął Benjamin. — Chcą walki, to będą ją mieli. Jak już powiedziałem, wolę pilnować pleców kogoś, kogo lubię, więc się nie kłóć. Choćby dlatego, że i tak nie wygrasz, bo jeśli się uprzesz, po prostu wyślę Alfredo z rozkazem złożenia kurtuazyjnej i bardzo długiej wizyty w systemie Marsh.

— Zrobiłbyś to, prawda?

— Możesz być tego pewna! — Benjamin nagle się roześmiał. — Żeby inne problemy dało się tak prosto rozwiązać!

— Jak myślisz, je to jest proste, wolę nie wiedzieć, co uważasz za skomplikowane rozwiązanie.

— Bez obaw: dowiesz się dziś na kolacji.

— Co ty znowu kombinujesz?

— Ja?! Absolutnie nic. Ale jakbyś zapomniała, Abigail Hearns ukończyła akademię, a gdyby to także umknęło twej pamięci, Rachel niedawno obchodziła szesnaste urodziny. Zgadnij, kto chce pójść w ślady Abigail?

— No proszę… — wykrztusiła Honor, z trudem opanowując wesołość.

Nimitz niczego nie próbował ukrywać i bleeknął radośnie, za co Benjamin obdarzył go pełnym niesmaku spojrzeniem.

— I z czego się cieszysz? — spytał retorycznie. — Z Hippera też nie ma żadnego pożytku.

— Przyznaję, że czas może nie jest idealnie wybrany — powiedziała ostrożnie Honor. — Ale Abigail poradziła sobie doskonale, a sądzę, że Rachel poradzi sobie jeszcze lepiej. A między nią a sukcesją są Bernard, Raoul i Michael, nie wspominając już o tym, czy patroni zaakceptowaliby Protektora płci żeńskiej. I ty, i ja wiemy, że nie.

Więc o co chodzi?

— Wiem, że nie jest już moją ewentualną następczynią. Cat i Elaine powtarzają mi to do znudzenia, choć na szczęście nie w obecności Rachel. I jako Protektor Graysona przyznaję, że w innych okolicznościach byłby to doskonały pomysł, ale teraz, gdy stosunki między naszymi państwami są tak napięte, a patroni coraz bardziej protestują przeciwko bliskim związkom z Królestwem, zapisanie się najstarszej córki Protektora do akademii Royal Manticoran Navy jest proszeniem się o dodatkowe problemy, jeśli nie receptą na katastrofę.

— Co do tego masz rację, ale by zostać przyjętą, musi mieć ukończone siedemnaście lat standardowych. Daje ci to rok, a przez rok wiele może się zmienić.

— A równie wiele może pozostać bez zmian! Nie chciałbym być zmuszony najpierw wyrazić zgodę, a potem złamać słowo. Nigdy tego nie zrobiłem i nie chcę teraz zaczynać, nawet jeśli powodem byłaby racja stanu.

— To dlatego, że jesteś dobrym ojcem. Zrobimy tak: porozmawiam z nią dziś po kolacji, jeśli naturalnie chcesz. Znam ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że jest na bieżąco z sytuacją polityczną w Królestwie, czy się wam do tego przyznaje czy nie. Musi zdawać sobie sprawę, że obecnie na twoją decyzję w rozmaity sposób wpływa wiele czynników politycznych, a niektóre z nich będą także miały wpływ na nią. Mimo to może faktycznie lepiej przyjmie ode mnie niż od ciebie tłumaczenie, że robienie za ruchomy cel dla bandy takich skurwieli jak High Ridge, Hayes czy Clausel nie jest miłym przeżyciem, w związku z czym może się okazać niemożliwe wysłanie jej w przyszłym roku na wyspę Saganami. Ty jesteś jej ojcem, więc bunt nastolatki przeciw autorytetom i inne takie mogą wpłynąć na to, jak przyjmie twoje wyjaśnienia, a ja jestem po prostu ciotką Honor, której choć raz na coś może się przyda sława admirał Harrington.

ROZDZIAŁ XIX

— Jordin, spójrz na to!

Jordin Kare uniósł głowę znad ekranu i obrócił się wraz z fotelem, słysząc głos doktora Richarda Wixa. Wix był blondynem o nieco niechlujnej brodzie i wąsach znacznie jaśniejszych od czupryny i brody. Cieszył się zasłużoną reputacją osobnika rozrywkowego i lubiącego się bawić i miał przydomek „Radosny Miś”, choć skąd on się wziął, Kare nie miał pojęcia. Był poza tym także nader kompetentnym astrofizykiem, a co ważniejsze, miał rzadki dar intuicyjnego dostrzegania współzależności danych. Kare był przekonany, że Wix bardziej działa na wyczucie, niż opiera się na obliczeniach i analizach.

— O co chodzi? — spytał.

— Cóż, nie jestem pewien, ale jeśli się poważnie nie mylę, to na podstawie danych z ostatniego przelotu załogi admirał Haynesworth da się ustalić wektor podejścia; właściwie to już go ustaliłem — poinformował go spokojnie Wix.

— Co?! — Kare zgoła magicznym sposobem znalazł się obok niego i przez ramię zajrzał na to, co pokazywał ekran komputera Wixa.

Magicznym, bo w żaden sposób nie przypominał sobie, by się poruszył.

— To niemożliwe! — jęknął. — Jakim cudem możemy mieć już wektor podejścia?!

— Złośliwość Pana Boga? — zasugerował Wix.

— Cholernie zabawne! — Kare pochylił się bardziej i wpisał na klawiaturze nowe polecenie.

Obraz zmienił się po paru sekundach, a Kare zaklął pod nosem w sposób, którego z pewnością nie pochwaliłby jego rabin.

— A widzisz? — spytał z lekką urazą Wix.

— Rzeczywiście, widzę — przyznał Kare, nie mogąc oderwać wzroku od serii strzałek i danych wypisanych w słupku obok. — Zdajesz sobie sprawę, jak astronomicznie małe, przepraszam za to może niestosowne porównanie, są szanse czegoś… czegoś takiego?

— Przemknęło mi przez myśl — zgodził się Wix. — Ale zaraz uciekło. W mojej ostrożnej zresztą ocenie z sześć do siedmiu miesięcy powinno nam zająć znalezienie locusa, a co dopiero samego wektora. Ale go znaleźliśmy, a dane grawitacyjne nie pozostawiają raczej miejsca na wątpliwości, prawda?

— Nie pozostawiają — zgodził się Kare.

Po czym wyprostował się i zmarszczył brwi, analizując niesamowite wręcz konsekwencje odkrycia Wixa. Obaj z Reynaudem zdołali skutecznie ukryć przed politykami stopień zaawansowania poszukiwań. Tej nowiny jednakże ukryć nie zdołają, bo jak słusznie Wix zauważył, oszczędzała ponad pół roku poszukiwań i obliczeń. Bardziej prawdopodobne było, że prawie rok standardowy. Politycy mogą się wściec, gdy dowiedzą się, jak doszło do tego, że ich zausznicy w Agencji nie mieli o niczym pojęcia. Z drugiej jednak strony…

* * *

— To wspaniała wiadomość! — oceniła entuzjastycznie hrabina New Kiev.

W opinii High Ridge’a była niezrównana w niepotrzebnym powtarzaniu oczywistego, ale tym razem mógł zrozumieć powody jej radości.

Zebranie dla bezpieczeństwa zwołał w sali konferencyjnej pod siedzibą premiera. Pomieszczenie przykrywała pięćdziesięciometrowa warstwa ziemi i cerambetu, choć dołożono wszelkich starań, by wewnątrz w niczym nie przypominało bunkra. Drogie i eleganckie meble, puszysty błękitno-srebrny dywan w barwach Domu Winton oraz ręcznej roboty drewniany stół konferencyjny, a nade wszystko programowalna ściana holograficzna z widokiem na Zatokę Jasona potęgowały wrażenie, że są w jednej z sal rezydencji.

Mimo to wszyscy obecni zdawali sobie doskonale sprawę, jak głęboko pod ziemią się znajdują. I jak nieprawdopodobne jest, by ktokolwiek był w stanie ich podsłuchać.

— Zgadzam się, że to wspaniała nowina — odezwał się Stefan Young. — Wszystkich zelektryzuje nadzieja na nową trasę handlową i nowy rynek. Jako minister handlu jestem zachwycony tą perspektywą. Niemniej jednak ogłoszenie odkrycia może spowodować pewne trudności…

— Na szczęście nie z rodzaju tych nie do przezwyciężenia — odparł High Ridge z lekkim grymasem, który starannie ukrył przed New Kiev.

To nie był odpowiedni moment, by jej przypominać o finansowych kwestiach związanych z Agencją. Dlatego właśnie chciał, by Melina Makris znalazła się na stosownej pozycji w Agencji Zwiadu Kartograficznego. Makris dobrze wiedziała, wobec kogo powinna być lojalna, a stanowiła doskonałe ogniwo pośrednie między rozliczeniami a New Kiev, co było nieodzowne, biorąc pod uwagę, w jak nieprzewidywalny sposób dawało o sobie znać sumienie polityczne tej ostatniej. High Ridge podejrzewał, że był to jakiś mechanizm obronny niezrównoważonego umysłu, bo odzywała się zawsze w sprawach drobnych, nigdy w poważnych, jakby jej podświadomość zapobiegała przyznaniu się do grubych grzechów.

— Naturalnie że nie — zawtórowała mu entuzjastycznie Descroix. — To największe odkrycie od dziesięcioleci, nie od wieków. Manticore Junction to źródło dobrobytu Królestwa. Nowy terminal oznacza zwiększenie ruchu, a to spowoduje boom gospodarczy największy od prawie stu standardowych lat. A wszystko to dzięki stworzonej przez nas Agencji.

— Oczywiście — oświadczyła znacznie mniej napuszonym tonem New Kiev — tylko że nie mamy pojęcia, dokąd ten terminal prowadzi. Może do nie zamieszkanej pustki, może do centrum Ligi Solarnej. Szanse na to ostatnie są znacznie mniejsze.

— Podobnie jak były w przypadku terminali prowadzących do Beowulfa czy Trevor Star — odpaliła Descroix.

— A poza tym, nawet jeśli prowadzi do nie skolonizowanego systemu, to taki właśnie był Basilisk, gdy został odkryty — dodał High Ridge. — Okazja dodatkowych odkryć i uszczegółowienia map także spowoduje solidny wzrost gospodarczy.

— Nie próbuję sugerować, że to nie jest ważne odkrycie. — New Kiev błyskawicznie przeszła do obrony. — Mówię tylko, że dopóki nie wiemy, dokąd prowadzi terminal, dopóki nie wróci statek, który dokona tam tranzytu, nikt nie wie, jak ważne jest to odkrycie. Zwłaszcza na krótką metę.

— Zgadza się, ale, jak sądzę, zgodzisz się, że informacje o takim znaczeniu należy niezwłocznie ogłosić. — Zaproponował High Ridge.

— Naturalnie. Nawet mi przez myśl nie przeszło, by tego nie zrobić; chodzi mi jedynie o ostrożność w sposobie komentowania tego, by nie wzbudzić nadziei, których może nie da się spełnić.

— Zgadzam się z tobą całkowicie — zapewnił High Ridge.

W końcu nie było żadnej potrzeby wzbudzania jakichkolwiek nadziei w oficjalny sposób. Sektor prywatny aż się zatrzęsie od spekulacji i rozbudzi te nadzieje równie skutecznie, a gdyby się opóźniał, było wystarczająco wielu dziennikarzy do wynajęcia i analityków mających zobowiązania wobec rządu. Jeśli będzie musiał, zorganizuje całą kampanię tak, że ślad nie będzie prowadził do rządu.

— A jak szybko możemy tam wysłać jednostkę Zwiadu? — spytała Descrobc.

— Nie wiem, ponieważ raport admirała Reynauda i doktora Kare’a pełen jest stwierdzeń w trybie warunkowym. Oczywiste jest, że obijają sobie tyłki blachą, ale nie ma w tym nic dziwnego, natomiast nierozsądne byłoby zmuszanie ich do przesadnego pośpiechu. Tym bardziej że odkrycie nastąpiło znacznie wcześniej, niż wszyscy się spodziewali. Głównie co prawda dzięki mniej lub bardziej przypadkowemu odkryciu istotnych danych, które teraz trzeba potwierdzać i na podstawie których należy dokonać dokładnych obliczeń. Dokładniejszych niż dotąd wykonane. Jak rozumiem, wektor podejścia mają dość dokładnie obliczony i zlokalizowany, ale trzeba wysłać sporo sond, by sprawdzić te dane i poprawić ewentualne błędy. Chcą też dokładnie przestudiować dane telemetryczne zebrane przez sondy w czasie samego tranzytu, bo jak mi tłumaczył Reynaud, bez nich nie da się zaprogramować komputera sterowniczego jednostki zwiadowczej tak dokładnie, by zapewnić jej bezpieczny tranzyt. Jak długo to wszystko nie zostanie zrobione, obaj jak najbardziej oficjalnie sprzeciwiają się wysłaniu załogowej jednostki.

— Wygląda to tak, jakby się bali własnego cienia — prychnęła Descroix pogardliwie.

— A mnie to wygląda na chwalebną troskę, by bezsensownie nie marnować ludzi! — zareplikowała New Kiev. — Tyle czasu dawaliśmy sobie radę, mając sześć terminali, że kilka miesięcy poświęconych na zbadanie siódmego nie jest powodem do pośpiechu mogącego zakończyć się śmiercią załogi i zniszczeniem statku!

Descrobc najeżyła się, słysząc jej gniewny ton, toteż High Ridge czym prędzej zaczął interweniować:

— Jestem pewien, że nikt z nas nie ma zamiaru niepotrzebnie ryzykować życia ludzi ze Zwiadu Kartograficznego, Marisa. Z drugiej strony rozumiem niecierpliwość Elaine: im szybciej ten terminal zostanie uruchomiony, tym szybciej gospodarka Królestwa na tym skorzysta. I choć może się to wydać małostkowe, nikt uczciwy nie może mieć do nas pretensji, że chcemy odpowiedniego uznania za doprowadzenie do tego odkrycia. Jakkolwiek by było, dokonała go Agencja utworzona i finansowana przez ten rząd wbrew silnemu sprzeciwowi ze strony Alexandra i jego popleczników. Rząd ma prawo wymagać uznania swych zasług, tak jak ma obowiązek brać na siebie winę za skutki błędnych decyzji, nawet jeśli decyzje zostały podjęte przez poprzedników, a skutki wystąpiły z opóźnieniem.

— Oczywiście, że ma prawo — zgodziła się New Kiev. — Nie należy twierdzić, że odkrycie jest wyłącznie naszą zasługą, bo byłoby to nieuczciwe, ale trzeba dopilnować, by ktoś inny nie zbił na tym nienależnego kapitału politycznego. Ja tylko przypominam, że choćby z politycznego punktu widzenia nierozsądne byłoby zmuszanie admirała Rey-nauda do zbyt szybkiego podejmowania działań, które on uważa za przedwczesne, bo jeśli tak zrobimy, wina za śmierć załogi również spadnie na nas.

— Tu masz zupełną rację — przyznał High Ridge i spojrzał pytająco na Descroix: — Elaine?

— Och, oczywiście, że nie będziemy narażać nikogo na utratę życia przez nieprzemyślany pośpiech. Ale równocześnie nie widzę niczego złego w wywarciu delikatnego nacisku na Reynauda i Kare’a. Nie proponuję zmieniania ich decyzji, ale gdy będą mieli świadomość, że rządowi zależy na jak najszybszych wynikach, z większą energią wezmą się do bezpiecznego ich zdobycia.

New Kiev omal nie zaprotestowała, ale widząc wymowne spojrzenie premiera, zachowała milczenie.

— Doskonale — podsumował High Ridge. — W takim razie myślę, że jesteśmy zgodni, jak postąpić z tym odkryciem. Teraz musimy zastanowić się, jak i kiedy je ogłosić. Osobiście uważam, że należałoby to zrobić najszybciej, jak to możliwe, natomiast nie jestem pewien, czy zlecić to Clarence’owi, czy zwołać konferencję prasową. Co sądzicie?

Mowa była o sir Clarensie Oglesbym, wieloletnim rzeczniku prasowym High Ridge’a, będącym obecnie rzecznikiem prasowym rządu.

— Sądzę, że powinniśmy zlecić to Clarence’owi — odparła natychmiast Descroix.

— Nie byłabym taka pewna — sprzeciwiła się równie szybko New Kiev. — Logiczne byłoby zwołanie konferencji prasowej przez Agencję. Dzięki temu nikt nie mógłby rządowi zarzucić, że próbuje przywłaszczyć sobie czyjeś zasługi.

— Ufam, że nie masz nic przeciwko temu, byśmy zostali choć wzmiankowani przy tej okazji? — spytała słodko Descroix.

Zapytana już otwierała usta do ostrej riposty, ale High Ridge był szybszy:

— Marisa tego nigdy nie powiedziała, Elaine — oświadczył i spojrzał na nią ostro.

Descroix w przeciwieństwie do New Kiev nie pozwalała zasadom wchodzić w drogę ambicji i dobrze rozumiała sztukę manipulacji tak elektoratem, jak i innymi członkami rządu w sposób nieosiągalny dla New Kiev.

— Osobiście sądzę — dodał, gdy miał pewność, że Descroix się nie odezwie — że obie propozycje są sensowne, bo to odkrycie naukowe, powinna więc ogłosić je Agencja, ale jest to też ważne wydarzenie polityczne o skutkach dla całego Królestwa, zaczynając od sektora finansowego, ale nie tylko. Dlatego uważam, że najwłaściwiej byłoby, gdyby admirał Reynaud zwołał konferencję prasową, na której ogłoszono by odkrycie, a w której uczestniczyłby także Clarence. W ten sposób mógłby uwypuklić polityczne i gospodarcze skutki odkrycia, a równocześnie dopilnować, by naukowcy, którzy go dokonali, otrzymali, co im się należy.

I z uśmiechem przyjrzał się kolejno obecnym. New Kiev skinęła głową natychmiast, Descroix po chwilowym wahaniu… a reszta i tak się nie liczyła.

— Doskonale! — oznajmił. — W takim razie polecę Clarence’owi skontaktować się z Reynaudem i zorganizować wszystko jak najszybciej. A jeśli chodzi o subsydia na budowę nowych statków, Marisa, nie wydaje mi się…

* * *

— Miło znów widzieć cię w domu! — oznajmił z uczuciem kontradmirał Alistair McKeon, gdy Honor weszła do admiralskiej sali odpraw na pokładzie HMS Werewolf.

Przyleciał na okręt wraz z Alice Truman tuż przed promem z Paula Tenkersleya, na pokładzie którego przybyły Mercedes Brigham i Honor. Na pokładzie hangarowym powitali je Rafę Cardones i kapitan Andrea Jaruwalski.

— We trójkę z Alice i Rafe’em zorganizowaliśmy, co się dało; problem w tym, że dało się niewiele, bo w Admiralicji nikomu z niczym się nie spieszy — dodał McKeon, ściskając jej dłoń. — Sądzę, że potrzebny jest ktoś starszy rangą, by wbić im rozum przez tyłek!

— Jeśli nie zrobi ci to różnicy to chciałabym spędzić godzinę na rozpakowywaniu się, nim zajmę się tym miłym, acz z góry skazanym na fiasko ćwiczeniem fizycznym w stosunku do admirał Draskovic i Pierwszego Lorda Przestrzeni.

— Przepraszam, zapomniałem, że oni i rozum… — McKeon uśmiechnął się krzywo. — Nigdy nie byłem dobry w starciach z biurokratami, ale tym razem dałbym głowę, że część z nich celowo opóźnia, co tylko może.

— Nie byłabym zaskoczona, gdyby tak było rzeczywiście — oceniła dama Alice Truman z zabarwionym goryczą uśmiechem. — Co prawda nie wiem, jak wymusiłaś na Draskovic obecność tu nas wszystkich, ale jak widać, zrobiłaś to skutecznie. Podejrzewam, że gdy ponownie pojawisz się w Admiralicji, okaże znacznie większą chęć do współpracy. Twoja zastępczyni jakoś nie bardzo może się z nimi zrozumieć.

— Dowódca stacji Sidemore też nie, ma’am — stwierdziła niespodziewanie Jaruwalski.

Ciemnowłosa kapitan w niczym nie przypominała zamkniętej w sobie i prawie pokonanej oficer napiętnowanej winą za klęskę w systemie Seaford 9.

— To nie była zbyt dyplomatyczna wypowiedź, Andrea — zauważyła Honor.

Oficer operacyjny uśmiechnęła się sardonicznie i wzruszyła ramionami.

— Jedno, czego się nauczyłam, próbując współpracować z nowym zarządem Admiralicji, to że niczego nie osiągniemy, licząc na nich. A z całym szacunkiem, milady, pani wie to lepiej ode mnie. Więc może choć w rodzinie będziemy w tej kwestii szczerzy?

— Masz rację — przyznała po chwili Honor i spojrzała na McKeona. — Musimy ustalić, czego nam brakuje, i jeśli stwierdzimy, że Admiralicja może nam to dać, zabiorę się za nich z takim kijem, jaki będzie potrzebny. I bez marchewki. Natomiast jeśli sami będziemy mogli się o to postarać, nawet nieoficjalnymi kanałami, zrobimy to, bo wizyty w tym gmachu mi także nie sprawiają od paru lat przyjemności..

— Rozumiem — uśmiechnął się McKeon. — Czyli każdy z nas organizuje i wymusza, co będzie w stanie, a w ostateczności skazana jesteś na kolejną wizytę z dużym kijem.

— Może tak bym tego nie ujęła, ale faktycznie lepiej będzie trzymać mnie w rezerwie, gdy wszystkie inne sposoby zawiodą — oceniła Honor, podejmując przerwaną powitaniami wędrówkę w kierunku fotela stojącego u szczytu stołu konferencyjnego. — A tak w ogóle to na czym stoimy?

Usiadła i przesadziła Nimitza z ramienia na kolana.

— Mamy około dwóch tygodni opóźnienia w stosunku do harmonogramu — odparła Truman, a widząc uniesioną pytająco brew Honor, wyjaśniła: — Stoczniowcy wypuścili Werewolfa przed terminem, a Rafę i Scotty naprawdę dobrze wzięli się za skrzydło. Natomiast mamy przynajmniej tydzień spóźnienia w zgromadzeniu wszystkich lotniskowców, a dopóki to nie nastąpi i nie będziemy mieli wszystkich skrzydeł w jednym miejscu, nie sposób ich ocenić. Wątpię, by osiągnęły poziom skrzydła Werewolfa, ale pilotom Scotty’ego też przydadzą się dodatkowe ćwiczenia. Choć co najmniej dwie trzecie z nich to weterani i radzą sobie całkiem nieźle. Jak ty to oceniasz, Alistair?

— Mnie też się tak wydaje.

— Rozumiem. — Honor spojrzała na swego oficera operacyjnego. — A druga sprawa, o której rozmawiałyśmy, Andrea?

— Wszystko zgodnie z planem, milady. Dane załadowane, a komandor Reynolds ma kilka pomysłów. Jeszcze nie jesteśmy gotowi, by się nimi podzielić, ale nie sądzę, by była pani zawiedziona.

— Doskonale — Honor uśmiechnęła się lekko.

Uśmiech stał się szerszy, gdy wyczuła zaskoczenie wszystkich pozostałych. Cóż, nie przypuszczała, by ktokolwiek miał coś przeciwko operacji „Wilberforce”, jak ją ochrzciła, ale biorąc pod uwagę delikatną naturę informacji, dzięki którym była ona możliwa, wolała nie ujawniać szczegółów, dopóki nie znajdą się na obszarze Konfederacji.

— Więc uważasz, Alice, że załogi kutrów osiągną pełną gotowość, nim dotrzemy do Sidemore? — spytała.

— Sądzę, że tak — odparła powoli Truman. — Poziomu, który by zadowolił Scotty’ego, jeszcze nie; to nastąpi, dopiero gdy będziemy już na miejscu.

— Ty jesteś w tej sprawie ekspertem, Alice — wtrącił McKeon — ale wydaje mi się, że trochę zbyt pesymistycznie to oceniasz. Mnie się wydaje, że już zaczynają osiągać odpowiedni poziom, przynajmniej w symulatorach. Ale w sumie cóż ja wiem? Ja tu jestem od staromodnej części.

— Nie całkiem staromodnej — poprawiła go Honor.

— Bardziej staromodnej niż pani sądzi, milady — odezwała się kwaśno Jaruwalski. — Według ostatnich informacji mamy zostawić Home Fleet eskadrę okrętów klasy Medusa, w zamian za co dostaniemy dwie eskadry klasycznych superdreadnoughtów z jej składu. A według moich źródeł przynajmniej dwa okręty w tych eskadrach to dreadnoughty, nie superdreadnoughty.

— Tylko dwie eskadry? — zdziwiła się Mercedes Brigham i dodała, patrząc na Honor: — Ostrzegała mnie pani, że będą problemy z okrętami, milady, ale to po prostu jest śmieszne! Dwie eskadry klasycznych superdreadnoughtów w żaden sposób nie równoważą jednej eskadry superdreadnoughtów rakietowych.

— Nie równoważą — zgodziła się Honor, dziwiąc się własnemu spokojowi.

Istniała co prawda możliwość, że coś z informacji na temat Republiki Haven, o których dowiedziała się od Benjamina, przebiło się do głów radosnych kretynów z wywiadu floty pod Jurgensenem, ale bardzo w to wątpiła. Przypomniało jej to, że musi o wszystkim powiedzieć Wil-liemu i Królowej, ale chwilowo miała poważniejszy problem. Wyglądało na to, że Admiralicja przydzieliła jej łaskawie jedną eskadrę superdreadnoughtów rakietowych i osiemnaście superdreadnoughtów lub dreadnoughtów klasycznych. W systemie Marsh stacjonowały dwie słabe eskadry klasycznych okrętów liniowych i to było wszystko, czym miała powstrzymać Imperium. Oznaczało to, że albo ktoś wysyłał ją na misję samobójczą, albo robił sobie jaja, jak się to brutalnie określało. Podejrzewała, że to pierwsze.

W świetle tego, co wiedziała od Protektora, wymuszanie większych sił nie było czymś, na co miała ochotę. A obecność Protector’s Own należało utrzymać w ścisłej tajemnicy po pierwsze dlatego, że tak uzgodnili z Benjaminem. Tylko Alfredo Yu będzie znał prawdziwy cel zadania, reszta pozna go, dopiero gdy znajdą się na obszarze Konfederacji. Dzięki temu nie będzie na Graysonie dyskusji na temat jego decyzji, bo nawet dowództwo floty będzie wiedziało tylko tyle, że cała jednostka wraz z organicznymi okrętami pomocniczymi została wysłana na długie manewry, by sprawdzić, czy da sobie radę w całkowicie samodzielnym wykonaniu długiej operacji z dala od własnych baz zaopatrzeniowych. Tyle głosiła wersja oficjalna. To, że przypadkiem celem Protector’s Own był system, w którym znajdowała się baza RMN dowodzona właśnie przez oficjalnego dowódcę jednostki, było niczym więcej jak szczęśliwym zbiegiem okoliczności, które od czasu do czasu się przytrafiają.

Po drugie zaś dlatego, że jak słusznie zauważył admirał Matthews dopuszczony do tajemnicy, jeśli Janacek będzie o tym wiedział, dodatkowo zredukuje przydzielone Honor siły.

W świetle dopiero co usłyszanych informacji było to bardziej niż pewne.

Poza tym zdecydowała, że chce zobaczyć miny obecnych, gdy Alfredo bez uprzedzenia zjawi się w systemie Marsh. Powinno to być ciekawe doświadczenie, zakładając naturalnie, że gdy się zorientują, nie dokonają na niej samosądu.

— Cóż — powiedziała. — W takim razie musimy sobie bez nich poradzić.

ROZDZIAŁ XX

W centrum dużej holoprojekcji taktycznej na pomoście flagowym Souereign of Space widniała Trevor Star, ale Shannon Foraker nie zwracała uwagi na tak nieistotne szczegóły jak gwiazdy czy planety. Wzrok miała wbity w gęstą chmurę czerwonych punktów oddalających się od większych, także czerwonych symboli floty obrońców. — Wygląda na to, że nas dostrzegli, ma’am — zauważył cicho kapitan Anders.

Shannon kiwnęła głową. Jak dotąd wszystko szło zgodnie z oczekiwaniami: maskowanie elektroniczne, choć uległo w Marynarce Republiki znacznej poprawie w ostatnich latach, nadal pozostawało daleko w tyle za tym, czym dysponowała Royal Manticoran Navy, toteż założyli, że kutry zostaną wykryte dość daleko od celu. Jedyne, czego nie byli pewni, to tego, jaki stopień przewagi da to drugiej stronie.

— Mamy pierwsze meldunki od czołowych maszyn, ma’am — zameldował komandor Clapp. — Skład taki, jak przewidywaliśmy, ma’am. Na czele lecą kutry rakietowe, a raczej tak sądzimy, bo odległość w połączeniu ze środkami EW uniemożliwia jednoznaczną identyfikację. Według analizy komputerowej już zastosowali cele pozorne wmieszane w szyk.

— Rozumiem — potwierdziła Foraker i ponownie skupiła uwagę na holoprojekcji.

Wolałaby widzieć odczyty sensorów, zamiast opierać się na meldunkach oficerów taktycznych kutrów, ale było to niemożliwe… jeszcze. Udało się w końcu złamać tajemnicę łączności szybszej od prędkości światła, o czym, miała nadzieję, Królewska Marynarka nadal nie wiedziała, ale były to dopiero początki. I uczciwość nakazywała przyznać, że gdyby nie poważna pomoc firm z Ligi Solarnej, które handlowały bronią z Ludową Republiką, nadal nie udałoby się tej wiedzy zastosować w praktyce. Miała dobrych ludzi, ale nie oszukiwała się: ani naukowcy, ani technicy czy inżynierowie nie mogli równać się ze swymi odpowiednikami w Królestwie. Byli znacznie lepsi od poprzedników i zdołali zmniejszyć przepaść dzielącą ich od potencjalnych przeciwników, ale nadal pozostawali daleko w tyle.

Paradoksem zaś było, iż umożliwił to Pierre, niszcząc skostniałe struktury i wymiatając laboratoria z Legislatorów. W ten sposób kilka osób, które potrafiły myśleć, miało okazję to udowodnić, co poprzednio było niemożliwe.

— Chciałbym, żebyśmy mieli takie sondy jak oni — westchnął cicho stojący obok Anders.

Shannon uśmiechnęła się w duchu — oboje chcieli tego samego, ale chwilowo było to niemożliwe. Nadajniki grawitacyjne potrzebowały zbyt silnych źródeł zasilania. Źródła te były duże, a nadajniki masywne — przynajmniej te, które mieli do dyspozycji, toteż fizyczną niemożliwością było upchnąć je w zdalnie sterowanej sondzie. Royal Manticoran Navy dysponowała takimi sondami, ponieważ miała znacznie bardziej rozwiniętą technikę budowy urządzeń wytwarzających czy przechowujących energię. Najmniejszą jednostką, na jaką udało się upakować posiadane nadajniki grawitacyjne, były kutry, a szybkość nadawania i tak była żałosna.

Foraker podejrzewała, iż sprawy miały się podobnie w RMN, gdy pojawiły się nadajniki grawitacyjne pierwszej generacji, ale działo się to zbyt dawno temu, by miało jakiekolwiek znaczenie. Dodatkowym mankamentem było, iż kuter czy jakikolwiek wyposażony w nadajnik grawitacyjny okręt musiał wytracić przyspieszenie do zera, nim mógł cokolwiek nadać. W połączeniu z wolną częstotliwością generowania impulsów pozwalało to na wysyłanie jedynie krótkich i prostych wiadomości. Wykorzystywano do tego specjalnie opracowany kod, który uniemożliwiał przesyłanie odczytów sensorów. Jeszcze uniemożliwiało.

— Wybrali bój spotkaniowy — zameldował Clapp. — Prowadzące kutry zostały namierzone radarami i lidarami o charakterystykach typowych dla znanych systemów kierowania ogniem RMN.

— Też mi niespodzianka! — prychnął komandor Doug Lampert, oficer taktyczny kapitana Reumanna.

Powinien znajdować się na mostku Sovereign of Space, ale ta bitwa miała zostać stoczona na dystansie znacznie przewyższającym zasięg rakiet, więc byłby tam bezużyteczny. Dlatego wcisnął się na pomost flagowy wyposażony w większą i dokładniejszą holoprojekcję taktyczną.

— Może i nie jest to zaskakujące, ale na pewno logiczne — skontrował Anders.

— Zdali sobie sprawę, że atakuje ich duża liczba kutrów, toteż musieli założyć, że nie zrobilibyśmy tego, gdybyśmy nie sądzili, że znaleźliśmy sposób, by nasze kutry dotrzymały pola ich maszynom.

— Rozsądne było założenie, że tak właśnie zareagują — dodała Shannon, nie przestając obserwować holoprojekcji. — Zorientowali się, że to kutry, ale nie mają pojęcia jakie, bo nigdy ich nie widzieli w akcji. Prawdopodobnie nawet nie wiedzą o istnieniu klasy Cimeterre. A nawet jeśli wiedzą, to jedynym sposobem sprawdzenia, z czym mają do czynienia, jest nawiązanie walki. Biorąc pod uwagę, że ich sprzęt zawsze był lepszy od naszego, to rozsądne postępowanie.

— Rozumiem tę logikę, ma’am — odparł cicho szef sztabu. — Ale nadal niepokoi mnie, że zaplanowaliśmy całą doktrynę, opierając się na takim założeniu.

— Z całym szacunkiem, sir, ale nie opracowaliśmy doktryny opartej na takim założeniu — sprzeciwił się Clapp. — To przewidywania jedynie dla kilku pierwszych starć.

— Zgadza się, ale podejrzewam, że właśnie te pierwsze starcia stworzą wzór dla całej doktryny użycia kutrów. Chodzi mi tylko o to, byśmy mieli świadomość, że ich reakcja zmieni się, gdy tylko zdadzą sobie sprawę z właściwości tego, czym dysponujemy. Dlatego już powinniśmy zastanawiać się, jakie to będą zmiany, a nie tylko jak spodziewamy się, że zareagują za pierwszym razem. — Nikt tego nie kwestionuje, Five — wtrąciła się Foraker. — Oczywiście, że zareagują podobnie, jak myśmy to zrobili, tworząc Cimeterre jako reakcję na ich kutry, ale błędem byłoby próbować przewidzieć, co uczynią, nie dysponując danymi, bo byłoby to wróżenie z fusów. Sądzimy, że wiemy znacznie więcej o ich sprzęcie i jego możliwościach niż oni o naszym, przynajmniej chwilowo, ale całej masy rzeczy nadal możemy się jedynie domyślać. Bez konkretniejszych informacji możemy popełnić poważny błąd, zakładając, że wybiorą rozwiązanie, które im nawet przez myśl nie przejdzie.

— Wiem — Anders wydął policzki, wypuścił powietrze i uśmiechnął się nieco wstydliwie. — Przepraszam, wyłazi ze mnie inżynier. Wiem, że w rzeczywistości nie możemy wszystkiego określić tak dokładnie, jak programując symulację. Zwłaszcza gdy potencjalny przeciwnik pokazał już, że potrafi wymyślić coś, czego byśmy się po nim nigdy nie spodziewali. Zdaje się, że zaczynam narzekać, ale… — Jednym z zadań szefa sztabu jest być niepoprawnym pesymistą, zwłaszcza wtedy, gdy wszyscy są radosnymi optymistami — dokończyła z uśmiechem Foraker. — Czyli krótko mówiąc, robić za Kasandrę… choć dobra grecka księżniczka raczej z ciebie nie była.

— Dziękuję… jak osądzę.

— Zaraz wejdą w zasięg rakiet — odezwał się Lampert niespecjalnie znający się na ziemskiej mitologii i ani na moment nie przestający obserwować holoprojekcji.

Jego słowa, a bardziej ton, spowodowały, że pozostali natychmiast także na nią spojrzeli. Foraker zrobiła to akurat w momencie, gdy liczba wrogich kutrów podwoiła się, a zaraz potem ponownie się podwoiła, gdy uaktywnione zostały sondy i boje pozorujące cele.

— Dokładnie jak w rozkładzie jazdy — mruknął Clapp, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy, że powiedział to głośno.

Shannon uśmiechnęła się w duchu, rozpoznając zachowanie jeszcze nie tak dawno typowe dla niej samej.

Mitchell Clapp miał za sobą bowiem zdecydowanie nietypową karierę. W przeciwieństwie do większości oficerów aspirujących do samodzielnego dowództwa nie był ani taktykiem, ani inżynierem, lecz specjalistą od małych jednostek. Zdobył nawet rozgłos jako jeden z najlepszych pilotów oblatywaczy pinas i promów, w których modernizacji także aktywnie uczestniczył. To, czego dokonał, było istotne, ale niedoceniane, bo nikt nie zwracał uwagi na tak „nieistotne” okręciki jak pinasy czy kutry. Dlatego w chwili śmierci Saint-Justa Clapp nadal był porucznikiem.

— Teraz! — szepnął i w holoprojekcji pojawiła się chmura zielonych punkcików, które oddzieliły się od symboli przedstawiających republikańskie kutry i pomknęły ku wrogim.

Foraker wstrzymała odruchowo oddech, czekając na to, co nastąpi. Piloci RMN powinni uznać tę salwę za przejaw paniki, bo żadna głowica rakiety wystrzelonej przez kuter nie mogła mieć na tyle czułych sensorów i pojemnego komputera, by przebić się przez zagłuszanie i rozróżnić prawdziwy cel od pozorowanego. Na ich spotkanie poleciały roje antyrakiet, ale było ich mniej, niż wystrzeliłyby okręty liniowe. Najwyraźniej oficerowie taktyczni oszczędzali antyrakiety, których kutry miały ograniczoną liczbę, by użyć ich przeciwko groźniejszym celom — wiedzieli, że te rakiety nie mogą wyrządzić im krzywdy, gdyż nie zdołają dolecieć do kutrów, mając paliwo, a balistyczny pocisk był łatwy do ominięcia.

Jeśli chodziło o zapasy paliwa, mieli rację — skończyło się, gdy rakiety były oddalone od prowadzących kutrów o około czterdzieści tysięcy kilometrów. Jeśli zaś chodziło o możliwości zaszkodzenia, mylili się, nie zostały bowiem wyposażone w głowice laserowe. Ani też w standardowe głowice nuklearne. Nie miały też głowic do wojny radioelektronicznej, gdyż Republika pozostawała pod tym względem o całe dziesięciolecia za Królestwem Manticore i nie posiadała niczego skutecznego i na tyle małego, by nadawało się dla rakiety. Rakiety, które detonowały prawie czterdzieści tysięcy kilometrów od kutrów Royal Manticoran Navy, były w całości efektem doktryny wymyślonej przez Mitchella Clappa, który ponad dwa standardowe lata temu doszedł do wniosku, że skoro nie da się dorównać przewadze technicznej przeciwnika, należy go jej pozbawić. Do tego miały służyć najbrudniejsze, czyli dające najwięcej promieniowania głowice nuklearne, jakie on i jego ludzie zdołali wymyślić. Ich celem bowiem nie było niszczenie wrogich kutrów, lecz pozbawienie ich systemów wojny radioelektronicznej. Holoprojekcja taktyczna pokazywała, że robią to skutecznie.

Na podobnym pomyśle zresztą oparty był projekt całej klasy Cimeterre oraz jej uzbrojenia. Na podejście Clappa z pewnością wpływ miały doświadczenia w projektowaniu pinas i promów, które musiały przetrwać w środowisku o wysokim stopniu zagrożenia i ciasnoty, a w takim standardowo operowały. A być może był zwolennikiem zasady, że wszystko można zepsuć odpowiednio ciężkim młotkiem. Był też przyzwyczajony do tego, że niewielkie pojazdy ponoszą straty przy każdym zadaniu i tego się nie uniknie, obojętne jak by ich nie zabezpieczać i jakiej doktryny by nie wymyślać.

Na szczęście kutry były tanie, szybkie w budowie i miały małe załogi, toteż nawet wysokie procentowo straty były akceptowalne, dopóki wykonywały zadanie.

To samo w jego opinii dotyczyło kutrów, ale ponieważ te nie operowały w atmosferze i przeciwko celom naziemnym, nikt tak do tego nie podchodził. Wszyscy traktowali je jak miniaturowe, ale jednak okręty, i próbowali wyposażyć we wszystko, co okręt powinien mieć. Clapp zaczął projektowanie od czystej kartki papieru i odwrócił zasadę — zamiast opracować okręt w miniaturze, zaprojektował pinasę-olbrzyma. I pozbawił ją przy tej okazji absolutnie wszystkiego, co nie było niezbędne do walki. Okazało się, że w ten sposób miał do dyspozycji zaskakującą ilość miejsca i masy.

Jego system podtrzymywania życia miał działać dziewięćdziesiąt sześć godzin standardowych, a nie parę tygodni jak dotychczasowe. Wyeliminował całe uzbrojenie energetyczne poza zestawem sprzężonych działek obrony antyrakietowej. Ponieważ wywiad nadal nie miał pojęcia, jakiego źródła energii używały kutry RMN, a oczywiste było, że graser i nowa generacja systemów EW i ECM potrzebowały olbrzymich ilości energii, zrezygnował z nich oraz z połowy potrójnych systemów kontrolnych. Sprawdzały się na dużych okrętach, zwiększając ich odporność na zniszczenia, ale w przypadku kutrów były marnotrawstwem miejsca i wagi, bo do zniszczenia kutra z zasady starczało jedno trafienie. W efekcie uzyskał maszynę o parametrach zbliżonych do tych używanych przez Królewską Marynarkę. Co prawda miała mniejsze przyspieszenie z uwagi na gorszy kompensator bezwładnościowy, ale za to była nieco zwrotniejsza.

Uzbrojenie zaś składało się wyłącznie z rakiet. Dzięki przemytowi z Ligi Solarnej i pomysłowości innych podkomendnych Shannon Clapp opracował rakietę, która choć nie dorównywała tym, w które uzbrojone były kutry przeciwnika, była nieporównanie lepsza od wszystkiego, czym dotąd dysponowały kutry Ludowej Marynarki. Rozwijała podobne przyspieszenie i miała podobny zasięg przy nieco tylko większych gabarytach. Naturalnie o ile informacje wywiadu dotyczące osiągów rakiet RMN były zgodne z prawdą.

Rakiety te nie posiadały nowoczesnych systemów wyszukiwania celów i innych elektronicznych cudów, ale w sumie Clapp uzyskał kuter o prawie równych osiągach co maszyna przeciwnika, uzbrojony w broń o prawie tym samym zasięgu, i to w zaskakującej liczbie. No i naturalnie wystrzeliwane z rewolwerowej wyrzutni.

Teraz rakiety udowodniły swoją wartość — brutalny front plazmy i radiacji trafił w nadlatujące kutry i wyrwał termonuklearną dziurę w elektronicznej tarczy chroniącej maszyny Królewskiej Marynarki. A w powstałą lukę wpadły rakiety drugiej salwy, które detonowały dziesięć tysięcy kilometrów bliżej kutrów, powiększając i pogłębiając wyłom. Trzecia salwa detonowała dziesięć tysięcy kilometrów od samych kutrów.

Już pierwsza salwa miała straszliwy skutek, bo od stuleci nikt nie używał tak brutalnych metod do oczyszczania sobie drogi przez zagłuszanie i pozorowane cele. Nawet ponowne pojawienie się zasobników holowanych nie skłoniło nikogo do tego, bo były one bardzo łatwe do zniszczenia. To założenie było skuteczne przy odległościach, na jakie toczyły starcia pełnowymiarowe okręty dysponujące wielkimi ekranami blokującymi każde promieniowanie. Jeśli zaś wzięło się pod uwagę, na jak bliskich dystansach walczyły kutry, otrzymywało się inny obraz — potrzebna była broń nie snajperska, ale skuteczna w zwarciu wręcz na noże, czyli młotek lub maczuga.

Połączony efekt potrójnej fali nie tylko zniszczył większość sond i boi, a poważnie zmniejszył skuteczność tych, które ocalały, a także oślepił pokładowe systemy kierowania ogniem i sensory. Jak cała elektronika każdego okrętu były one ekranowane przed skutkami impulsu elektromagnetycznego, toteż nie uległy zniszczeniu, ale skutek był taki, jakby nagle otrzymały odczyt z samego serca gwiazdy i przez parę sakund były ślepe i ogłupione mocą sygnału, jaki dała równoczesna detonacja tak wielu silnych głowic w niewielkiej przestrzeni.

W tym momencie przez wybitą dziurę przeleciały rakiety czwartej salwy wyposażone w standardowe głowice laserowe i podstawowe systemy samonaprowadzania. Podstawowe okazały się wystarczające, bo cele praktycznie ich nie widziały, więc nie były w stanie ani skutecznie użyć systemów antyrakietowych, ani manewrować. Nieporadne próby robienia tego na oślep nie na wiele się zdały, zwłaszcza że zapalniki zbliżeniowe głowic ustawiono I na pięć tysięcy kilometrów. Gdy zaczęły detonować, czerwone symbole przedstawiające superkutry, które masakrowały jedną flotę Ludowej Republiki po drugiej, znikały z holoprojekcji w zastraszającym tempie.

— Osiemdziesiąt dwa procent trafień! — oznajmił donośnie komandor Lampert. — Osiemdziesiąt dwa procent!

— Osiemdziesiąt dwa jak dotąd — poprawiła go cicho Foraker.

Lampert skinął głową, gdyż Cimeterry nadal zbliżały się z maksymalnym przyspieszeniem do zmasakrowanego przeciwnika. I teraz przyszła jego kolej — systemy pokładowe odzyskały pełną sprawność i uzbrojone w grasery kutry klasy Shrike zaczęły zbierać śmiertelne żniwo. Z holoprojekcji kolejno znikały zielone symbole, ale znacznie wolniej i w mniejszej liczbie, bo Shrike’ów pozostało niewiele, a każdy błyskawicznie stał się celem prymitywnych co prawda i łatwych do zniszczenia rakiet, ale rakiet tych na każdy kuter przypadało po kilkanaście. Pierwszych pięć-sześć czy nawet dziesięć zostało wymanewrowanych lub zniszczonych, ale kolejna docierała do celu, i to był koniec kolejnego Shrike’a.

Starcie było tyle krótkie, co brutalne — Cimeterrów stracono ponad dziesięć procent, ale z kutrów Royal Manticoran Navy nie ocalał żaden. Komandor Clapp nie zdążył się odezwać, gdy potężne klepnięcie w plecy zafundowane mu przez kapitana Andersa omal nie posłało go na pokład. — Koniec symulacji! — oznajmił ktoś, ale było to ledwie słyszalne w gwarze, jaki nagle zapanował na pomoście flagowym Sovereign of Space. — To tylko symulacja! — zaprotestował Clapp, uchylając się przed kolejnym objawem radości Andersa.

— Ale najlepsza, jaką zdołaliśmy opracować przy najbardziej pesymistycznych założeniach dotyczących możliwości naszych kutrów — dodała Shannon z uśmiechem prawie tak szerokim jak Andersa. — Jeśli coś jest w niej niezgodne z rzeczywistością, to wysokość naszych strat.

— Ale jedynie w czasie kilku pierwszych starć — przypomniał Clapp. — Jak słusznie podkreśla kapitan Anders, po parokrotnym użyciu tej taktyki muszą zacząć stosować środki zaradcze. Najprostsze to rozproszenie szyku i programowanie sekwencyjne sond. Wtedy nasza taktyka okaże się znacznie mniej skuteczna.

— Oczywiście że zareagują i nieuniknione jest, że nasze straty będą rosły ze starcia na starcie, i to dość gwałtownie. Ale cały pomysł, twój zresztą, sprowadza się do tego, że skoro nie możemy użyć kutrów do niszczenia okrętów liniowych, bo nasze nie potrafią tego zrobić, jedynym sensownym rozwiązaniem jest pozbawić przeciwnika jego kutrów, niszcząc je masowo. W ten sposób wyeliminujemy to zagrożenie — i to właśnie udało ci się osiągnąć. Może nie jest to eleganckie, ale skuteczne, a to znacznie ważniejsze. Mam nadzieję, że nigdy nie będziemy zmuszeni użyć tego sposobu, ale teraz wiemy, że jeśli zostaniemy zmuszeni, będzie on tak skuteczny w praktyce, jak był w teorii.

ROZDZIAŁ XXI

— Nie obchodzi mnie, co mówią eksperci z wywiadu — prychnął Arnold Giancola. — Jestem pewien, że cholerne Królestwo nie ma najmniejszego zamiaru oddać nam naszych systemów planetarnych!

Wbił się głębiej w fotel i spojrzał groźnie na siedzących przy stole zajmującym środek bogato umeblowanej prywatnej sali konferencyjnej. Znajdowała się ona w budynku jeszcze niedawno zwanym Wieżą Ludową, a teraz budynkiem Senatu, tak jak w czasach przedrewolucyjnych. Przybył na spotkanie z komisją spraw zagranicznych, ale miało się ono zacząć za półtorej godziny, zdecydował się więc zabić czas pogawędką z przyjaciółmi. Tak przynajmniej głosiła wersja oficjalna, gdyby ktoś pytał.

Teraz jeden z tych przyjaciół — senator Samson McGwire, przypadkiem przewodniczący tejże komisji spraw zagranicznych i stary pomagier Giancoli, omal nie westchnął z rezygnacją, nim się odezwał.

— Już to mówiłeś. Nie twierdzę, że się mylisz, ale nie widzę żadnego powodu, dla którego Królestwo chciałoby zatrzymać większość tych systemów. Ledwie kilka nie było obciążeniem gospodarczym, dlaczego więc groszoroby nastawione na zysk miałyby chcieć zatrzymać coś, co przynosi straty?!

— To dlaczego nam ich nie oddaje? — zirytował się Giancola. — Wszyscy wiecie, jak długo z nimi negocjujemy. Poza tym według ostatnich ocen, jakie otrzymałem, gospodarki części z tych systemów zaczynają wychodzić na plus. Naturalnie znacznie lepiej wyglądałyby, gdyby mogły uczestniczyć w naszym wzroście gospodarczym i ludzie tam mieszkający chcieliby na pewno, by tak było, bo teraz są pracownikami w obcych firmach będących własnością obywateli Królestwa. Ale gospodarki jako takie zaczynają przynosić zyski i te trafiają naturalnie do Królestwa. Jeśli większość systemów okupowanych zacznie przynosić dochody, twój argument przestanie być zgodny z prawdą.

— I nie należy zapominać o kwestiach militarnych — dodał senator Jason Giancola. — Zajęli te systemy, by mieć odskocznię do działań w głębszych rejonach Republiki, więc ten wzgląd nie ma nic wspólnego z ekonomią, a pozostaje aktualnym powodem, by chcieli je zatrzymać.

— Wiem — westchnął ciężko McGwire.

W przeciwieństwie do przytłaczającej większości obecnych senatorów pochodził z legislatorskiej rodziny. Dobrej i na tyle mało ważnej, że nie stała się obiektem czystki, dzięki czemu stracił tylko kuzyna i dwóch siostrzeńców zabitych w czasie działań wojennych. Między innymi dlatego jego niechęć i podejrzliwość wobec Królestwa Manticore były prawie przysłowiowe.

— Dlatego właśnie jestem skłonny poprzeć Arnolda, mimo że nie zawsze jestem przekonany o słuszności jego ekonomicznych pomysłów.

— Miło się dyskutuje, ale prezydent Pritchart i tak się z nami nie zgadza — wtrącił się parlamentarzysta Gerald Younger, teoretycznie także znajdujący się w budynku prawem kaduka.

Nikt nie zwracał na to uwagi, bo takich jak on bywało tu wielu, i to regularnie. Był też o kilkadziesiąt lat młodszy od reszty obecnych i być może dlatego w jego głosie przeważnie słychać było zniecierpliwienie. Tak jak teraz.

— Bez obrazy, Arnold, ale wydaje mi się, że to ona narzuca rządowi politykę zagraniczną, a nie na odwrót.

— Narzuca… jeszcze — przyznał Giancola. — Ale wcale nie przychodzi jej to tak łatwo, jak może się wydawać komuś z zewnątrz. Theisman, Hanriot, LePic, Gregory i Sanderson są oczywiście zawsze po jej stronie. Sanderson jest jednak bardziej niż w połowie przekonany do naszych racji, a Nesbitt, Staunton i Barloi zapewnili mnie prywatnie, że się ze mną zgadzają.

Rachel Hanriot była sekretarzem skarbu, Dennis LePic prokuratorem generalnym, Stan Gregory zaś sekretarzem budownictwa. Walter Sanderson był sekretarzem spraw wewnętrznych, Toby Nesbitt sekretarzem handlu, Sandra Staunton sekretarzem bionauk, a Henrietta Barloi sekretarzem nauk technicznych.

— Jeśli więc Sanderson zdecyduje się otwarcie nas poprzeć, siły w rządzie zostaną równo podzielone.

— Naprawdę? — spytał Younger, nie kryjąc zaskoczenia.

— A pewnie, że naprawdę!

— A Trajan i Usher? — Younger miał wątpliwości.

Trajan był szefem wywiadu, Usher zaś policji. Obie agencje podlegały departamentowi sprawiedliwości, czyli LePicowi, co niepomiernie irytowało Giancolę — uważał, że wywiad powinien podlegać departamentowi stanu. Pritchart miała jednak na ten temat odmienne zdanie i chwilowo Giancola był bezsilny. Naturalnie nie znaczyło to, że się z tą sytuacją pogodził.

— Obaj są jej zaufanymi ludźmi, to fakt — przyznał niechętnie. — Czego innego można się było spodziewać?! Ale żaden nie wchodzi w skład rządu: to tylko wysocy rangą urzędnicy i ich przekonania nie mają wpływu na rozkład sił w rządzie.

— Co i tak jest bez znaczenia, bo to Eloise Pritchart jest prezydentem — przypomniał spokojnie McGwire. — A zgodnie z konstytucją jej głos jest ważniejszy od głosów pozostałych członków rządu razem wziętych. Zresztą nawet gdyby tak nie było, naprawdę chciałbyś wkurzyć Theismana?

— Gdyby był człowiekiem pokroju Pierre’a czy Saint-Justa, w żadnym razie bym nie chciał — przyznał Giancola szczerze. — Ale na szczęście nie jest. Ma obsesję na punkcie odtworzenia „rządów prawa”. Inaczej nie oddałby władzy Pritchart.

— Pięknie. Tyle że moim zdaniem w momencie, w którym dojdzie do wniosku, że zagrażasz tym „rządom prawa”, będziesz nniał okazję pogadać sobie osobiście z Saint-Justem! — pryichnął McGwire.

— Jak długo będę postępował zgodnie z konstytucją, nie grozi mi to — uśmiechnął się tryumfująco Giancola. — Bo tak długo on nie będzie mógł niczego przeciwko mnie przedsięwziąć, samemu nie naruszając prawa, a tego nie zrobi, bo byłoby to zupełnie jak uduszenie własnego dzieciaka.

— Może i masz rację — przyznał po zastanowieniu McGwire. — Ale jeśli Pritchart zażąda twojej rezygnacji, poprze ją na pewno. Podobnie jak LePic.

— Może, ale nie musi — Giancola uśmiechnął się paskudnie.

— Co znaczy nie musi?

— Widzisz, tak się składa, że może nie być zgodności co do tego, czy prezydentowi wolno bez sensownego uzasadnienia wyrzucić z rządu ministra.

— Bzdura! Oczywiście miło byłoby, gdyby nie mogła, ale precedensy z okresu obowiązywania starej konstytucji są jednoznaczne. Ministrów powołuje i odwołuje prezydent według własnego widzimisię, więc ma prawo pozbyć się każdego z nich, kiedy tylko będzie chciał.

— To może się okazać nie do końca w pełni zgodne z nową konstytucją — wtrącił Jason Giancola.

— Przecież nowa konstytucja to stara konstytucja! — zirytował się McGwire.

— W większości — Arnold Giancola uśmiechnął się nieco mniej paskudnie. — Ale jeśli dokładnie przeczytasz rezolucję przyjmującą konstytucję przedlegislatorską, stwierdzisz, że paragraf dwa, punkt trzy głosi: „Wszystkie działania, akty prawne, rezolucje, decyzje i dekrety mające na celu ponowne wprowadzenie w życie obowiązywanie tej konstytucji powinny być rozważone i przyjęte przez tę konwencję i Kongres, który będzie tejże następcą”. Koniec cytatu.

— A co to po ludzku znaczy? — spytał podejrzliwie McGwire.

— A to, że wybór przez Pritchart członków pierwszego rządu, który wprowadził w życie starą konstytucję, podpada pod „działania i decyzje”, a to oznacza, że Kongres ma prawo i obowiązek zatwierdzić wszystkie zmiany, jakich Pritchart zechce dokonać w składzie tego rządu. Zwłaszcza jeśli dotyczy to kogoś, kto będzie kierował państwem, jeśli prezydent ulegnie poważnemu wypadkowi lub zginie.

— To jest tak naciągane, że zaraz trzaśnie ci w rękach.

— Niektórzy mogą tak uważać — przyznał Giancola. — A inni nie. A ponieważ kwestia ta może mieć poważne konsekwencje w kluczowym stadium ewoluowania Republiki, najlepiej byłoby, aby rozstrzygnął ją sąd. Ponieważ chodzi o najwyższe organy władzy państwowej, opinię powinien wydać Sąd Najwyższy.

— A z całkiem wiarygodnego źródła wiem, że przewodniczący, sędzia Tullingham, bardzo starannie rozważy ten problem, jeśli zajdzie taka konieczność — dodał Jason, nie kryjąc radości.

— Doprawdy? — mruknął McGwire, siadając prosto i przyglądając się uważnie Arnoldowi.

Ten nie wyglądał na zachwyconego gadulstwem brata. Posłał mu ostre spojrzenie, nim odpowiedział McGwire’owi:

— Jeff Tullingham to szanowany prawnik, który brał też udział w głosowaniu nad ostateczną rezolucją przyjętą przez konwencję. Swoje obowiązki nadzorowania procesu wprowadzenia w życie tejże traktuje naprawdę poważnie. Dlatego zresztą poparłem jego kandydaturę na to stanowisko.

Spojrzenie McGwire’a subtelnie zmieniło się, gdy przyglądał się kompletnie nic nie wyrażającej twarzy Giancoli.

— Bardzo interesujące — powiedział powoli. — I zdecydowanie przedwczesne. W końcu jak dotąd nie wystąpiła żadna różnica zdań wśród członków rządu i z tego co wiem, pani prezydent nie zażądała niczyjej rezygnacji.

— Oczywiście że nie — potwierdził Giancola.

— Gdyby jednakże taka różnica poglądów wystąpiła, dlaczego byłaby tak diametralna? — spytał McGwire.

— Sądzę, że członkowie rządu mogą nie być zgodni co do tego, czy naciskać na Królestwo w kwestii zwrotu naszych systemów i podpisania formalnego traktatu pokojowego zawierającego warunki akceptowalne dla Republiki. A jeśli tak, to jaka powinna być siła tego nacisku — odparł Giancola. — Oczywiście rozmawiamy czysto hipotetycznie.

— Oczywiście. Ale skoro już zaczęliśmy… dlaczegóżby jakikolwiek członek rządu chciał z tego powodu ryzykować potencjalny publiczny sprzeciw pani prezydent?

— Z poczucia obowiązku wobec obywateli Republiki i chęci przywrócenia jej jedności terytorialnej — odparł spokojnie Giancola. — Naturalnie jeśli obecna administracja nie jest zdolna lub nie chce poczynić stosownych kroków, by jak najszybciej zawrzeć sensowny i honorowy pokój, obowiązkiem wszystkich zwolenników aktywniejszej polityki jest dać Kongresowi i wyborcom… możliwość wyboru innego przywództwa.

— Rozumiem… — powiedział cicho McGwire.

Po czym odchylił oparcie fotela, złączył dłonie na piersiach i spojrzał spod oka na rozmówcę.

— Czy istnieje jakiś szczególny powód, dla którego należałoby zaprezentować możliwość realizacji tak energicznej polityki akurat teraz? — spytał.

— Może takowy zaistnieć. — Giancola pochylił się ku niemu z błyskiem w oczach i już bez maski obojętności na twarzy. — Sytuacja w Konfederacji rozwija się bardzo niepomyślnie dla Królestwa, choć wątpię, by ktokolwiek z jego rządu zdawał sobie sprawę jak bardzo niepomyślnie. Oczywiście nie mają pojęcia, że Imperium formalnie spytało nas, jakie byłoby stanowisko Republiki, gdyby zechciało przeprowadzić pewną korektę granic z Konfederacją.

— A dlaczegóż to komisja spraw zagranicznych nic o tym nie słyszała?

— A dlatego, że pytanie zadane zostało przedwczoraj i poufnie, a nie ma bezpośredniego wpływu na naszą politykę zagraniczną, jako że Republika nie ma w Konfederacji żadnych interesów — odparł z uśmiechem sekretarz stanu. — Ponieważ sytuacja w Konfederacji niezbyt nas interesuje, nie zamierzamy dać się wciągnąć w dysputę między zainteresowanymi stronami. To właśnie powiedziałem ambasadorowi Imperium podczas prywatnej kolacji.

McGwire zmrużył oczy, słysząc to.

A Giancola z wyraźnym trudem stłumił wesołość.

— Masz zamiar przeprowadzać w najbliższym czasie jeszcze jakieś rozmowy o podobnej treści? — spytał po chwili McGwire. — Jako przewodniczący komisji spraw zagranicznych byłbym ci naprawdę wdzięczny, gdybyś przynajmniej nas ostrzegł, nim obiecasz komuś, że Republika nie zareaguje na jego ekspansję terytorialną.

— Dlaczego? Przecież Konfederacja nas nie interesuje, prawda? A nawet gdyby było inaczej i gdybyśmy zaprotestowali przeciwko temu, co chce zrobić Imperium, cóż mielibyśmy uczynić w tej sprawie?! Konfederacja znajduje się trzysta lat świetlnych od Nouveau Paris, Samson! Jak długo nie uprzątniemy bajzlu na własnym podwórku, trwającego od lat dzięki Królestwu, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujemy, jest wplątanie w konfrontację w Silesii!

— I to jest także oficjalna opinia prezydent Pritchart? — spytał neutralnym tonem McGwire.

— Na podstawie wielu rozmów na podobne tematy jestem pewien, że taka będzie — odpowiedział równie neutralnym tonem Giancola. — A ponieważ mam pewność, że znam jej stanowisko, nie uważałem za konieczne marnować jej cennego czasu na kolejną naradę na ten sam temat.

— Rozumiem… — powtórzył McGwire. — Zresztą sądzę, że próba odwiedzenia Imperium od zrealizowania od dawna znanych planów względem Konfederacji to nie nasz interes. Zwłaszcza że, postępując tak, ułatwilibyśmy życie Królestwu.

— Dopóki nie wyniesie się z naszych systemów, na pewno nie — dodał Younger.

— Też mi to przyszło do głowy — przyznał Giancola. — Zwróciliście może uwagę, że Admiralicja Królewskiej Marynarki właśnie poinformowała o wysłaniu znacznych posiłków do stacji Sidemore… Nie? Jason, bądź uprzejmy…

— Według ostatnich danych, jakie przedstawił wywiad komisji do spraw floty, wysyłają co najmniej pięć eskadr liniowych i eskadrę lotniskowców. To oczywiście przestarzałe informacje, bo kurier leciał tu z Trevor Star prawie dwa tygodnie, okręty więc powinny być już w drodze, ale wywiad floty uważa, że mają lekkie opóźnienie. W ten sposób z naszej okolicy zniknie spora liczba okrętów. Aha, na dowódcę wyznaczyli Harrington.

— Harrington, powiadasz? — mruknął McGwire.

— Właśnie. A wszyscy wiedzą, że ona i High Ridge nienawidzą się serdecznie — dodał Arnold. — Ale nawet on ma najwyraźniej świadomość, że Harrington jest ich najlepszym oficerem. Skoro są gotowi wysłać ponad trzydzieści okrętów liniowych i powierzyli dowództwo komuś takiemu sugeruje to, że są gotowi do raczej zdecydowanego sprzeciwienia się Imperium.

— A sądząc po pytaniu ambasadora von Kaiserfesta, Imperium jest równie zdecydowane zrealizować swoje plany, nieprawdaż? — uśmiechnął się McGwire.

— Też odniosłem takie wrażenie. A gdyby żadna ze stron nie ustąpiła, Królestwo musiałoby wysłać do Konfederacji więcej okrętów. Co przypadkiem oznacza, że zniknęłyby one z naszego bezpośredniego sąsiedztwa.

— Nie jestem pewien, czy podoba mi się sposób, w jaki to mówisz. — McGwire nagle spoważniał. — Skomplikowanie życia High Ridge’a i Descroix, z którym nie mielibyśmy nic wspólnego, a świadome dążenie do kolejnej konfrontacji zbrojnej z Królestwem to dwie różne sprawy. Zapomniałeś, co z nami zrobiła ich Ósma Flota? Ja nie, i zapewniam cię, że niezależnie od różnic w poglądach na temat nowego stanowiska w negocjacjach między mną a Pritchart nie wesprę rozwiązań, które mogłyby nas zbliżyć do wznowienia walk.

— Ja także nie — zapewnił go Giancola. — Ale taka okazja może się nie powtórzyć.

— Od miesięcy robisz rozmaite dziwne uwagi, ale konkretów nie podajesz — oznajmił chłodno McGwire. — A żeby przekonać mnie, że nie chcecie wsadzić ręki w maszynkę do mięsa, tak jak zrobiliście to ostatnim razem, atakując Królestwo, musiałbyś przedstawić mi naprawdę konkretne argumenty. Możesz uważać, że zdołamy się wywinąć albo przynajmniej przetrwać, jeśli nie uda się wykręcić sianem, ale ja mam inne zdanie. I nie zamierzam ryzykować bytu Republiki. Nie będę bazować na nadziei, że przypadkiem może wiesz, o czym mówisz.

— Ale ja mam pewność. — Giancola nie stracił spokoju. — Czego bym nie sądził o poglądach na politykę zagraniczną czy skłonności do teoretycznej praworządności mało praktycznej w życiu, nigdy nie kwestionowałem jego wartości jako oficera. Zgadza się?

— Tylko idiota mógłby ją kwestionować! — prychnął McGwire.

— Miło mi to słyszeć. Bo tak się składa, że właśnie do tego sprowadzają się te moje mało konkretne uwagi. Jak byś zareagował na wiadomość, że nasz sekretarz wojny od paru lat, nie mówiąc nic nikomu, podjął działania mające na celu wyrównanie naszych braków w uzbrojeniu?

— Jakie działania?

— Skuteczne. Dzięki sprzyjającemu splotowi okoliczności możemy dokładniej odpowiedzieć ci na to pytanie. — Arnold Giancola skinął na brata. — Jason, opowiedz Samsonowi i Geraldowi o „Bolthole”.

ROZDZIAŁ XXII

To nie była typowa trasa przelotu do obszaru Konfederacji.

W normalnych okolicznościach zespół wydzielony należący do Royal Manticoran Navy a zmierzający na obszar Konfederacji skorzystałby z Manticore Wormhole Junction, by znaleźć się w systemie Gregor. Ale Gregor był systemem andermańskim, i to zlokalizowanym w samym centrum Imperium. Terminal wraz z umocnieniami należał do Gwiezdnego Królestwa Manticore, podobnie jak baza na orbicie drugiego komponentu systemu, ale cała jego reszta wchodziła w skład Imperium Andermańskiego. Dlatego Honor wybrała Trasę Trójkąta, tyle że w odwróconej kolejności. Zamiast lecieć Gregor-Konfederacja-Basilisk i do domu, Zespół Wydzielony 34 najpierw skierował się do systemu Basilisk, a dopiero stamtąd do Konfederacji. Nie była to najszybsza trasa, ponieważ wymagała przecięcia praktycznie całego obszaru Konfederacji, by dotrzeć do systemu Marsh, ale pozwalała na uniknięcie nieprzyjemności z Imperialną Marynarką po drodze. Owe dodatkowe trzydzieści cztery lata świetlne nawet przy wykorzystaniu pasma zeta przedłużały podróż o pięć dni, co dodatkowo zwiększało początkowe opóźnienie, ale uznała to za najsensowniejsze rozwiązanie.

Nie wszyscy jej podkomendni byli tego samego zdania.

— Nadal uważam, że bez sensu cackamy się z nimi jak ze śmierdzącym jajkiem — burknął McKeon.

Wraz z Alice Truman i szefami swych sztabów przybył na Werewolfa na zaproszenie Honor. Zaproszenie dotyczyło obiadu, a wydawane przez nią obiady były już legendą w Królewskiej Marynarce. Wszyscy wiedzieli, że goście powinni przygotować się na rzeczową dyskusję o problemach, z którymi się borykają. McKeon wiedział o tym lepiej od innych. Honor spodziewała się, że gdy tylko zakończą posiłek, wróci do swego ulubionego ostatnio tematu.

— Nikt się z nikim nie cacka — odparła spokojnie znad kubka kakao.

Pozostali dzierżyli kielichy z przednim burgundem pochodzącym ze Sphinksa. Choć jej osobiście średnio smakował, była pewna, że jest przedni, gdyż polecił go ojciec.

— Mówię, co widzę — Alistair uśmiechnął się krzywo. — A widzę, że się cackamy.

— Pod wieloma względami muszę się z nim zgodzić — dodała Truman. — Nie żebym narzekała na dodatkowy czas, jaki dzięki temu zyskaliśmy. Wraith potrafi znaleźć każdemu zajęcie na dowolnie długi czas.

Przydomek „Wraith” nosił jej szef sztabu, kapitan z listy Craig Goodrick. Zawdzięczał go pracy nad elektroniką pierwszych kutrów klasy Shrike. Z wyglądu niepozorny i niczym się nie wyróżniający, posiadał nieprzeciętny umysł i był zdolny do upiornej koncentracji. Naturalnie kiedy udało się go oderwać od pokera.

Teraz Goodrick wzruszył ramionami i wyjaśnił:

— Mnie dłuższy czas przelotu absolutnie nie przeszkadza, milady, ale nie jestem zachwycony tym, że taką troską darzymy wrażliwe natury przedstawicieli Imperium w czasie, w którym oni zachowują się jak wrzód na tyłku. Natomiast z punktu widzenia stanu gotowości bojowej skrzydeł z wdzięcznością przyjmę każdą minutę, którą będę mógł przeznaczyć na ćwiczenia.

— Zdrada i herezja czai się wokół! — oznajmił z oburzeniem McKeon.

Komandor Roslee Orndorff, jego szef sztabu, zachichotała. Był to donośny chichot, jako że wydany przez bynajmniej nie filigranową niewiastę, a dołączyło do niego radosne bleeknięcie siedzącego obok niej treecata. Honor nie znała Orndorff dobrze, choć ta należała do grona adoptowanych, ale choćby imię treecata świadczyło o tym, że pani komandor ma poczucie humoru. Banshee było bowiem imieniem mitycznej wysłanniczki śmierci. Treecat nie miał nic przeciwko temu, mimo iż był płci męskiej. Był też młodszy od Nimitza — w wieku Samanthy — natomiast nie ulegało wątpliwości, że ma podobne poczucie humoru.

— Mają przewagę liczebną, sir — poinformowała radośnie McKeona. — A poza tym nie tylko załogi kutrów potrzebują czasu, by osiągnąć pełną sprawność, prawda?

— W tej chwili moglibyśmy sobie poradzić z każdym zestawem Imperialnej Marynarki — odpalił buńczucznie McKeon.

— Ty to masz marzenia! — przyznała Truman. — Nie patrz tak na mnie, bo wiesz, że to prawda. Patriotyzm i esprit de corps są godne pochwały, ale bufonada nie. Przestań błaznować i mów poważnie.

— Cóż, idealnie nie jest, ale Imperialna Marynarka to nie czterometrowe olbrzymy porośnięte futrem i władające magią. — McKeon nie do końca ustąpił. — Przyznaję, że mamy więcej niż zwykle niedociągnięć w wyszkoleniu załóg, ale jest też wśród nas sporo weteranów, a w Imperialnej Marynarce nie.

— To się zgadza, ale weź pod uwagę, że nim zaczęła się wojna, to Ludowa Marynarka miała i weteranów, i doświadczenia z wygranych wojen. Wojen na niewielką skalę, ale zawsze — zauważyła Honor. — My mieliśmy jedynie doświadczenia w zwalczaniu piractwa i od czasu do czasu jakiejś eskadry korsarskiej. Takie też doświadczenia ma w tej chwili Imperialna Marynarka.

— Może, ale my nie jesteśmy Ludową Marynarką, której zwycięstwa ograniczały się do podbojów pojedynczych systemów przeważnie dysponujących flotami niewiele lepszymi od takich właśnie eskadr korsarskich — McKeon mówił już zupełnie poważnie.

— Jakoś wątpię, żeby prezydent Ramirez zgodził się z tą oceną Marynarki San Martin — przycięła mu Truman ze śmiertelną powagą.

— Powiedziałem „przeważnie”. Co wy tak kupą na jednego — to nieuczciwe.

— Ale skuteczne. I pedagogiczne — poinformowała go Honor. — Poza tym analogia między przedwojenną Ludową Marynarką a tą, z którą walczyliśmy, jest raczej niebezpieczna i nietrafiona. Oficerowie, którzy w tych lokalnych wojenkach zyskali doświadczenie, w przytłaczającej większości byli legislatorami i zginęli podczas czystki, nim mieli okazję stawić nam czoło w walce. A ci, z którymi się spotkaliśmy, jak Parnell czy Alfredo Yu, wcale nie byli łatwymi przeciwnikami, mimo naszej przewagi uzbrojenia.

— Zaczynasz sama sobie przeczyć — sprzeciwił się McKeon. — Skoro mamy być zbyt pewną siebie Ludową Marynarką, a Imperium niedocenianym czarnym koniem, używanie jako argumentu faktu istnienia wyjątków takich jak Parnell wykazuje raczej fałszywość tego dowodzenia.

— Niezupełnie. Nawet Parnell nas nie doceniał, mimo że był dobry. To tylko podkreśla niebezpieczeństwo, z jaką łatwością nawet kompetentny oficer może stać się zbyt pewny siebie, zakładając, że doświadczenie jest cudowną bronią. To właśnie dajemy ci delikatnie do zrozumienia, na wypadek gdybyś kiedyś zaczął zdradzać podobne objawy — wyjaśniła cierpliwie Honor.

I uśmiechnęła się niewinnie.

— Trafiony! — prychnęła z satysfakcją Truman, widząc jego minę.

— No dobra — skapitulował McKeon. — Przyznaję, że przyda nam się dodatkowy czas na ćwiczenia, ale tak na serio to faktycznie irytuje mnie, że lecimy naokoło i używamy kuchennego wejścia.

— Wiem — przyznała Honor. — I wiem, że nie tylko ciebie. Ale pamiętaj, że nasze informacje o sytuacji pochodziły sprzed trzech tygodni w dniu, w którym opuściliśmy system Manticore. Nie chcę nieświadomie spowodować prowokacji ani stać się obiektem niespodzianek. Jeśli Imperium rzeczywiście planuje jakieś agresywne posunięcia w Konfederacji, po co dawać mu dodatkowy pretekst. A równocześnie jeśli istnieje realne zagrożenie starcia z Imperium, nie chcę zostać zaskoczona jego początkiem, znajdując się głęboko na obszarze tegoż Imperium.

— Rozumiem to i generalnie zgadzam się z tobą, i to właśnie jest główny powód mojej irytacji — powiedział już całkowicie poważnie McKeon. — Nie powinniśmy aż tak obawiać się prowokacji, żeby w celu uniknięcia jej nadkładać taki kawał drogi. Rozumiem, dlaczego jako odpowiedzialny dowódca stacji tak postąpiłaś, ale to nie znaczy, że podobają mi się okoliczności, w których takie postępowanie jest rozsądne.

— Mnie też nie — przyznała Honor. — Ale Alice i Wraith mają rację co do tego, jak bardzo jest nam potrzebny dodatkowy czas na ćwiczenia.

McKeon przytaknął i widać było, że to szczera zgoda. Niechętna, ale szczera. Niechęć zaś nie wynikała z tego, że się z nią nie zgadzał, ale z powodów, dla których, jak wiedział, Honor chwilowo wolała uniknąć czegokolwiek, co mogłoby doprowadzić do starcia.

Przez zaledwie cztery lata standardowe załogi Królewskiej Marynarki straciły formę w stopniu przerażającym. Dopiero teraz Honor zrozumiała, co Hamish miał na myśli, mówiąc o „zarazie zwycięstwa”, natomiast była pewna, że gdyby w Admiralicji i w linii pozostali ludzie, którzy do tego zwycięstwa doprowadzili, owa zaraza byłaby niewspółmiernie mniejsza.

Według niej zresztą głównym powodem rozprzężenia było nie tyle zwycięstwo, ile przykład idący z góry. Każda struktura militarna ma skłonność do przejmowania nastawień dowódców, od naczelnego zaczynając. Arogancja, lenistwo i brak kompetencji biurowych admirałów z politycznego nadania obecnie kierujących Admiralicją znalazły odzwierciedlenie u zbyt dużej i stale rosnącej części korpusu oficerskiego, a ich przykład z kolei demoralizował załogi. Na te ostatnie dodatkowy efekt wywarły redukcje personelu związane z redukcją floty, dziwnym trafem obejmujące nieproporcjonalnie dużą część starszych stopniem, a więc najbardziej doświadczonych podoficerów. W korpusie oficerskim sytuacja wyglądała inaczej, gdyż w pierwszej kolejności zwalniano rezerwistów, by mogli wrócić do floty handlowej i gospodarki. Zwiększyło to procentowy udział oficerów zawodowych w obecnej RMN, ale na jej wartość bojową wpłynęło wręcz odwrotnie, gdyż większość dobrych i doświadczonych ludzi odeszła dobrowolnie na połowę pensji, nie chcąc przykładać ręki do wyczynów Janaceka. Pozostali głównie ci, którym nowe podejście odpowiadało, wzmocnieni odwołanymi z nieaktywnego statusu nieudacznikami wyplenionymi przez Caparellego. Efektem było coś trudnego do szybkiego zauważenia dla oficerów nie mających dużych doświadczeń bojowych. Było to połączenie niechlujstwa, ślamazarności, przekonania o wyższości nad każdym, kto byłby na tyle głupi, by zaryzykować konfrontację z RMN, wiara, że ta pewność siebie gwarantuje zwycięstwo… Alarmy, ćwiczenia i manewry, od zawsze stanowiące nieodłączny element życia i służby w Royal Manticoran Navy, stały się więc zbędnym wysiłkiem.

Inną kwestią były niedoświadczone załogi, jako że olbrzymi wzrost liczby kutrów — tanie lekarstwo na braki w obronie systemowej wybrane przez Admiralicję — musiał dać taki skutek. Doświadczonych ludzi zostało zbyt mało i rozpłynęli się w morzu nowicjuszy, rozdzieleni do wszystkich systemów i na wszystkie okręty. Większość członków załóg kutrów została do nich przydzielona dopiero po ustaniu walk, co wyjaśniało ich braki, choć oczywiście ich nie usprawiedliwiało. Ci, którzy ich szkolili, mieli bowiem dostęp do wszystkich raportów dowódców skrzydeł, danych z sensorów i analiz bitew. Mieli też oryginalny podręcznik opracowany i uaktualniany na bieżąco przez Alice Truman. Ale nikt by się tego nie domyślił, znając stan wyszkolenia załóg w chwili, w której znalazły się w składzie Zespołu Wydzielonego 34.

Poziom wyszkolenia załóg okrętów liniowych był niewiele lepszy, a wyjaśnienia częściowo tłumaczące załogi kutrów nie miały do nich żadnego zastosowania. Zaraza będąca połączeniem niedbalstwa i przekonania, że są niezwyciężeni, objęła ludzi na wszystkich okrętach, ale szczególnie widoczna była wśród załóg klasycznych okrętów liniowych. Uważano je za przestarzałe i pomocnicze, a ludziom przydzielonym na nie po prostu nie chciało się chcieć.

— Prawdę mówiąc, wybrałabym tę trasę, nawet gdyby nie było problemu z Imperium — powiedziała Honor. — Potrzebujemy czasu, żeby doprowadzić ludzi do jako takiej gotowości. Przyznaję, że straciłam zupełnie z oczu ten problem, walcząc wraz z earlem White Haven z obecnym rządem o sprzęt i pieniądze. Tak martwiły nas redukcje, że zupełnie zapomnieliśmy zainteresować się, jak ludzie są szkoleni do używania tego, co udało się uratować.

— Nawet gdyby pani o tym pamiętała, co mogłaby pani osiągnąć, milady? Tak zupełnie realistycznie? — spytała zdecydowanym tonem Mercedes Brigham. — Nie da się skutecznie walczyć równocześnie na wszystkich frontach, a poza tym nie ma zupełnie sensu obwiniać się o konsekwencje polityki, której jest pani przeciwniczką. Podobnie jak ludzi, których jest to wina, i całego ich nastawienia do służby, dzięki któremu stało się to wszystko możliwe.

— Wiem, ale najbardziej martwi mnie właśnie to, że nie zauważyłam oczywistego. Wydaje mi się, że jestem wystarczająco bystra, by zauważyć takie cichcem dziejące się nieszczęścia, toteż gdy któreś mnie zaskoczy, źle to znoszę.

— Cóż, każdy kiedyś daje się zaskoczyć — stwierdził filozoficznie McKeon. — Niektórzy częściej niż inni, jak na przykład wasz uniżony sługa.

I uśmiechnął się promiennie.

— Albo ci, którzy współpracują z Manpower — dodał znacznie poważniej, choć też z uśmiechem Goodrick.

Tyle że w uśmiechu tym nie było odrobiny wesołości. Był bardzo zimny i drapieżny, by nie rzec upiorny. Goodrick jako jedyny z obecnych miał osobiste porachunki z hodowcami i handlarzami niewolników, gdyż jego matka była właśnie genetyczną niewolnicą. Konkretnie modelem rozrywkowym przeznaczonym dla „resortów wypoczynkowych”, jak eufemistycznie określano w Manpower burdele. Na miejsce przeznaczenia nie dotarła, gdyż statek niewolniczy, którym ją przewożono, nadział się na lekki krążownik Royal Manticoran Navy, dzięki czemu wszyscy niewolnicy trafili do Gwiezdnego Królestwa Manticore, gdzie natychmiast zostali wyzwoleni. Goodrick nienawiść do Mesy i Manpower wyssał dosłownie z mlekiem matki.

Co z kolei tłumaczyło jego prawie religijną ekstazę, w którą wpadł, gdy Honor i Andrea Jaruwalski wytłumaczyły starszym oficerom Zespołu Wydzielonego 34, na czym ma polegać operacja Wilberforce.

— Tym postaramy się zrobić prawdziwą niespodziankę, przynajmniej części z nich — zapewniła go Honor. — Choć nie możemy być absolutnie pewni skutków: bądź co bądź będziemy operowali na obszarze Konfederacji, nie Królestwa.

— Biorąc pod uwagę, jak skutecznie wyciszono skandal Manpower w Królestwie, w przypadku grubych ryb może się to okazać zaletą, nie wadą — wtrąciła Orndorff.

— Może, ale nie jestem pewna, czy skandal, o którym mowa, należy uznać za ostatecznie wygaszony — uśmiechnęła się zimno Honor. — Okoliczności, które to umożliwiły, nie będą istnieć wiecznie, a Korona nie musiała otrzymać wszystkich istniejących informacji. Może się też zdarzyć, że odkryte zostaną inne…

— Jeśli chodzi o operację Wilberforce, to najwyraźniej zostały — skomentowała Alice Truman, nawet nie trudząc się, by pytać o źródło.

Wszystkich zżerała ciekawość, skąd Honor miała informacje o siatce czerpiącej zyski z handlu niewolnikami, do której należeli między innymi gubernatorzy sektorów i systemów oraz oficerowie Marynarki Konfederacji. Po gubernatorach i wyższych oficerach Konfederacji można się było spodziewać, że dla pieniędzy dogadają się z każdym, nie tylko z Manpower, ale Honor miała tak szczegółowe i tak kompletne dane, że choć nie sposób było wątpić w ich autentyczność, równocześnie trudno było wyobrazić sobie, jakim cudem zdołała wejść w ich posiadanie.

A Honor nie miała najmniejszego zamiaru tego wyjaśniać.

Była to winna Antonowi Zilwickiemu w zamian za zaufanie, jakim ją obdarzył, przekazując jej te informacje.

— To właśnie miałam na myśli — uśmiechnęła się Honor, informując tym samym Truman, że niczego od niej nie wyciągnie. — Biorąc pod uwagę, że wiemy, które systemy i firmy przewozowe należy wziąć pod lupę, sądzę, że możemy osiągnąć całkiem niezłe efekty. Ale nie ma to żadnego związku z faktem, że powinnam była zdać sobie sprawę ze stanu Królewskiej Marynarki, ani z moim samopoczuciem, gdy uświadomiłam sobie, jaki błąd popełniłam.

— To już wiemy, milady. — Goodrick przyjął bez protestów zmianę tematu. — A skoro już się orientujemy, co się stało, można to próbować naprawić w jak największym stopniu, nim zjawimy się na stacji Sidemore.

— Właśnie — potwierdził McKeon bez śladu wesołości. — A tak zupełnie na serio — wymyśliliśmy z Roslee serie wspólnych ćwiczeń na symulatorach.

— Jak rozumiem, chodzi o ćwiczenia, które nie byłyby ograniczone wyłącznie do okrętów liniowych — powiedziała Truman.

Choć było to bardziej stwierdzenie niż pytanie, McKeon skinął głową twierdząco.

— Właśnie o to nam chodzi. Chcielibyśmy z tobą porozmawiać, jak to najlepiej zgrać czasowo z załogami kutrów. Chodzi zarówno o atak, jak i o obronę.

— Uważam, że to doskonały pomysł — oceniła Honor, jako że było to dokładnie to, co chciała osiągnąć w czasie tego spotkania, i spojrzała przez ramię na LaFolleta. — Andrew, bądź tak dobry i przekaż Andrei, by dołączyła do nas, gdy tylko będzie mogła.

LaFollet kiwnął głową i zajął się komunikatorami, Honor zaś spojrzała na resztę gości i pochyliła się nad stołem.

— Jestem pewna, że Andrea wpadnie na kilka sensownych pomysłów — stwierdziła. — Natomiast póki się nie zjawi, może byś powiedział Mercedes i mnie, co dokładnie chodzi ci po głowie?

* * *

— Tu Cockatrice Jeden Alfa do wszystkich, wykonujemy Alfa Delta P-6 — rozległo się w słuchawce kapitana Scotty’ego Tremaine’a. — Werewolf Cztery pierwszy krążownik liniowy jest twój. Werewolf Pięć i Sześć skupcie się na drugim. Skrzydła Centaur i Cockatrice, zmniejszyć prędkość zgodnie z Baker Osiem; do was należy sprzątanie. Wykonać!

Tremaine obserwował główny ekran taktyczny kontroli lotów Werewolfa, na którym wszystkie skrzydła Zespołu Wydzielonego 34 zaczęły rozwijać się, wykonując polecenia komandora Artura Bakera. Był to trzeci ćwiczebny atak tego dnia, a pierwsze dwa trudno było uznać za sukces nawet przy dużej dozie dobrej woli.

Fakt, że były lepsze od wcześniejszych, stanowił niewielką pociechę, jako że taki właśnie był cel ćwiczeń — poprawa dotychczasowych osiągnięć i znajdowanie rozwiązań problemów, które wyniknęły wcześniej.

Wolałby co prawda osobiście poprowadzić atak, i to z paru powodów, ale nie prowadził, toteż mógł jedynie obserwować jego przebieg. Wysoko cenił sobie fakt, iż mimo że był naczelnym dowódcą kutrów zespołu, mógł od czasu do czasu wziąć udział w ćwiczeniach. Co prawda wydawało się to doskonałą okazją do postradania życia na polu chwały, ale dawało też świadomość, że nie będzie posyłać ludzi, by wykonali zadania, których on z nimi nie wykonywał.

Poza tym metoda była skuteczniejsza, ponieważ nawet przy użyciu łączności grawitacyjnej kutry znajdowały się zbyt daleko, by można je było skutecznie kontrolować z pokładu lotniskowca. Zasada, którą odkryła Jackie Harmon, nadal obowiązywała — dowódca skrzydła powinien znajdować się w pierwszej fali atakujących maszyn.

Chwilowo zastępował go komandor Baker, dowódca skrzydła HMS Cockatrice, okrętu flagowego admirał Truman. Był dzięki temu drugi w hierarchii dowodzenia kutrami i przejąłby dowodzenie, gdyby Tremaine został wyłączony z akcji lub zabity. Według Scotty’ego wysoki i ciemnowłosy Baker posiadał wszystkie pożądane cechy i umiejętności, za to brakowało mu doświadczenia. Czasami także myślał jeszcze jak dowódca niszczyciela, którym był przed przeniesieniem na lotniskowiec, ale stopniowo to przezwyciężał i wyrabiał w sobie właściwe odruchy pilota. Nadal jednak trzeba było nań uważać. Przydałoby mu się też trochę więcej wiary w siebie. Dlatego to właśnie on dowodził, a Scotty i sir Horace Harkness obserwowali przebieg ćwiczeń, które zresztą sami opracowali. W przeciwieństwie do porannych ćwiczeń te były żywe, czyli z użyciem kutrów, nie symulatorów. Było to możliwe, gdyż Zespół Wydzielony 34 znajdował się między dwiema falami grawitacyjnymi, a więc nie posiadające żagli Warshavskiej kutry mogły latać po nadprzestrzeni, nie ryzykując zniszczenia, a równocześnie nakładało ograniczenia czasowe, gdyż od fali będącej celem zespołu dzieliły, ich nieco więcej niż trzy godziny drogi.

Teraz na ekranie widać było, jak eskadra krążowników liniowych wydzielona przez admirała McKeona z osłony do odegrania roli napastników zmienia kurs, kierując się ku rozpoczynającym atak kutrom i równocześnie znikając za zasłoną zagłuszania i pozornych celów.

— Założę się, że komandorowi Bakerowi się to nie spodoba — ocenił Harkness z szerokim uśmiechem.

Tremaine zachichotał:

— Uprzedzałem go, że mogą być niespodzianki.

— Tylko pewnie do głowy mu nie przyszło, że admirał Atwater dostanie zgodę na użycie Ghost Ridera.

— Nie moja wina, że go nie było, kiedy dama Alice wykręciła nam ten sam numer. A to, że Marynarka Republiki nie dysponuje niczym podobnym do Ghost Ridera, nie znaczy, że Imperium nie ma czegoś podobnego.

— Co do tego ma pan absolutną rację, skipper — zgodził się zupełnie poważnie Harkness.

Mimo że miał stopień podoficerski, jako główny mechanik skrzydła zajmował stanowisko należne komandorowi porucznikowi. A ponieważ był to główny mechanik skrzydła Werewolfa, w praktyce oznaczało to, że był głównym mechanikiem wszystkich skrzydeł Zespołu Wydzielonego 34. Z tej racji miał dostęp do wszystkich danych wywiadu i nie ukrywał, że to, co zawierały, nie wywarło na nim specjalnie pozytywnego wrażenia. Łagodnie rzecz ujmując.

— Prawdę mówiąc, wczoraj znalazłem coś, na co chciałem zwrócić pańską uwagę, sir — dodał, obserwując, jak starannie zaplanowany manewr zmienia się w czyste zamieszanie, gdy oficerowie taktyczni kutrów utracili 85% możliwości sensorów pokładowych.

— A co konkretnie? — spytał Tremaine, także nie odrywając wzroku od ekranu.

Zamieszanie z zaskakującą szybkością i precyzją zmieniło się w nowy wzór ataku. Choć widać było, że Baker został całkowicie zaskoczony nagłym wzrostem możliwości obrony elektronicznej celów, tak jak to sobie zresztą Tremaine zaplanował, nie spanikował, zdał sobie sprawę że ma dość czasu przed wejściem w zasięg broni krążowników liniowych, i przeformował szyk na bardziej obronny. Ferrety uzbrojone w rakiety i silniejsze zagłuszacie wysunął do przodu, by osłaniały Shriki, stawiając pozorne cele. Zrobił to samo, co na jego miejscu zrobiłby on sam — mając cele tak dobrze chronione elektronicznie, nie należało polegać na rakietach, lecz zbliżyć się i wykorzystać grasery, których systemy celownicze obsługiwali ludzie. — Czytałem raporty, które dostaliśmy od graysońskiego wywiadu. — Harkness także z aprobatą obserwował poczynania Bakera. — Wiem, że wszyscy wiedzą, że w porównaniu z naszymi geniuszami z wywiadu floty ci biedacy mają mętne pojęcie o rzeczywistości, ale wcale a wcale nie podoba mi się to, co oni piszą o systemach elektronicznych Imperialnej Marynarki.

— Co proszę? — Tremaine odwrócił się ku niemu zaskoczony. — Nie przypominam sobie niczego takiego.

— Jest ich cała masa, a system katalogowy mają trochę dziwny. Ten na przykład był pod inżynieria, a nie taktyka, i pewnie dlatego ja zwróciłem na niego uwagę, a pan nie.

— Dzięki, ale przestań tłumaczyć moje gapiostwo i powiedz, co cię w nim zainteresowało — polecił Tremaine z lekkim uśmiechem.

— Jak zawsze chodzi o kwestię interpretacji zbyt małej ilości konkretnych danych. Tym razem dostali w swoje ręce raport Marynarki Konfederacji, czyli mówiąc po prostu, kupili go od którego z jej oficerów. Jest to meldunek kapitana krążownika, który był w pobliżu, gdy pewien korsarz, którego przez pół roku próbowała znaleźć cała Marynarka Konfederacji, wleciał prosto w imperialną zasadzkę. Według mnie autor tego meldunku jest znacznie lepszym oficerem niż większość w tej, pożal się Boże, flocie, bo nie dość, że korsarza zidentyfikował, to zbliżał się doń, używając maskowania elektronicznego, gdy „nagle pojawiły się” dwa imperialne niszczyciele i ciężki krążownik i rzeczonego korsarza rozstrzelały.

— Nagle pojawiły się? — powtórzył Tremaine. Harkness skinął głową.

— Tak napisał, sir. Wiadomo, że sensory pokładowe okrętów silesiańskich nie są wiele warte, a ich operatorzy jeszcze mniej. Są gorsi od speców z Ludowej Marynarki, ale z jego meldunku można wnosić, że okręt, którym dowodzi, ma nieźle wyszkoloną załogę, a specjalnie podkreślił, że nikt nawet nie podejrzewał obecności jednostek imperialnych, póki te nie wyłączyły systemów maskowania elektronicznego i nie zaczęły strzelać.

— A jaka była odległość?

— To mi się właśnie najmniej podoba. Bo to, że korsarze ich nie zauważyli, mnie nie dziwi: są z reguły gorsi od załóg Marynarki Konfederacji. Ale jego krążownik był o cztery minuty świetlne od najbliższego imperialnego okrętu i ten też go nie dostrzegł.

— Cztery minuty świetlne, powiadasz? — Tremaine przygryzł dolną wargę. — Rozumiem, dlaczego ci się to nie podoba. Prześlij mi ten raport, dobrze?

— Jasne, sir.

— I prawdopodobnie będzie trzeba to wysłać szefowej, Alistairowi i Truman. Jeśli ulepszyli systemy maskujące aż tak, jak twierdzi ten kapitan…

— Absolutnie — zgodził się Harkness i wskazał na ekran ukazujący ciąg dalszy przeorganizowanego ataku komandora Bakera. — Może się okazać, że pomysł zastosowania jako niespodzianki najlepszej obronnej elektroniki był lepszy, niż pan sądził.

ROZDZIAŁ XXIII

— Ci dowcipnisie zaczynają działać mi na nerwy — oznajmiła Erica Ferrero.

Wypowiedź adresowana była do całej obsady mostka, ale nie wywołała niczyjej reakcji. Częściowo dlatego, że jej ton sugerował, iż mogłoby się to źle skończyć dla gadatliwego podkomendnego, ale głownie dlatego, że wszyscy zgadzali się z nią całkowicie.

— Shawn, mamy jakieś podejrzenia, co tym razem chodzi po tych zakutych łbach? — spytała.

— Prawdę mówiąc, wydaje mi się, że wiem, co próbują zrobić, ma’am — odparł komandor porucznik Harris jedynie z lekkim wahaniem w głosie.

Ferrero obróciła się wraz z fotelem ku niemu i czekała na ciąg dalszy.

Harris wzruszył leciutko ramionami i wyjaśnił:

— Jeśli się całkowicie nie mylę, to ćwiczą śledzenie. Konkretnie na nas ćwiczą, ma’am.

— O, tacy uprzejmi? — Łagodny ton Ferrero w tej sytuacji zabrzmiał niczym prawdziwy klakson w uszach wszystkich jej oficerów.

— Tak, ma’am.

— A sądzisz tak dlatego, że…?

— Zmieniają kurs i przyspieszenie za każdym razem, gdy my to robimy. Cały czas aktualizują kurs tak, by lecieć dokładnie takim samym jak my.

— I nie sądzę, by byli uprzejmi zawiadomić nas, co zamierzają, a ty, Mecia, po prostu zapomniałaś mi o tym powiedzieć? — upewniła się Ferrero.

— Nie, ma’am — odparła pospiesznie oficer łącznościowy, porucznik McKee.

— Tak też sobie myślałam.

Takie ćwiczenia robiono często, wykorzystując frachtowce czy okręty innych flot, ale uprzejmość, jak też zdrowy rozsądek nakazywały poinformować śledzoną jednostkę o swoich zamierzeniach. Chyba że nie miało się przyjaznych zamiarów. Dlatego we wszystkich pozostałych wypadkach proszono o zgodę, gdyż był to jedyny sposób uniknięcia nieporozumień mogących prowadzić do nieprzyjemnych konsekwencji. Zwłaszcza w okresie, w którym napięcie w danym obszarze już było wysokie.

— Używa aktywnych sensorów? — spytała po chwili Ferrero.

— Nie, ma’am. — Pytanie nie dotyczyło sensorów pokładowych i oboje o tym wiedzieli.

— Nie odkryłem śladu sond.

— Rozumiem — mruknęła kapitan ponuro.

Ze względu na odległość dzielącą oba okręty Harris mógł śledzić ruchy imperialnej jednostki jedynie dzięki sieci platform na obrzeżach systemu Hairston. Ich ustawienie było standardowym posunięciem rozpoczynającym patrol antypiracki w nowym systemie i tak też postąpiła Ferrero. Dzięki przekazywanym przez ich grawitacyjne nadajniki informacjom Ferrero wiedziała w czasie rzeczywistym o każdym ruchu tamtego, nie musząc używać sond systemu Ghost Rider. Te nie tylko były drogie, ale nadal pozostawały na liście ściśle tajnych. Royal Manticoran Navy wychodziła z sensownego założenia, że jeśli inne floty nie wiedzą o istnieniu czegoś, bo nie widziały tego czegoś w akcji, nie będą w stanie zyskać na jego temat danych sensorycznych.

Platformy mogły też działać znacznie dłużej, jako że nie zmieniały stanowisk, i dlatego używano ich znacznie częściej i w większych ilościach. Miały też znacznie prostsze systemy maskowania elektronicznego, co znaczyło, że jeśli ktoś chciał je znaleźć, to bez większego trudu mógł to zrobić. A to z kolei znaczyło, że kapitan imperialnego okrętu wiedział, iż załoga Jessiki Epps jest świadoma jego obecności. Podobnie jak oczywiste było to, że z tej odległości informacje o zmianach kursu Jessiki Epps mógł otrzymywać tylko z własnych sond. I to sond wyposażonych w tak dobre systemy maskowania elektronicznego, że sensory pokładowe wyprodukowane w Królestwie Manticore nie były w stanie ich odnaleźć.

Harris, jak się okazało, miał jeszcze jedną przykrą niespodziankę w zanadrzu.

— Przepraszam, ma’am, ale nie jestem pewien, czy rozumie pani wszystko.

— To proszę mnie oświecić — zasugerowała zimno.

— On jest prawie siedemnaście minut świetlnych od nas, ma’am. A poprawki kursu robi średnio w trzy minuty po naszych, ma’am.

Ferrero zesztywniała.

A Harris wskazał palcem ekran swego komputera.

— Siedzę pasywnie jego sygnaturę od osiemdziesięciu minut, ma’am. Najdłuższe opóźnienie wynosiło sześć minut siedem sekund, najkrótsze mniej niż dwie minuty. Może pani sama sprawdzić.

— Nie kwestionuję celności twoich obserwacji, Shawn. Tylko nie bardzo mnie cieszy to, co one oznaczają.

— Mnie też to nie cieszy — przyznał Harris ze słabym uśmiechem, gdyż użycie przez nią jego imienia znaczyło, że nie nad jego głową zbiera się burza.

Ferrero w odpowiedzi także się lekko uśmiechnęła, ale czysto odruchowo, bo umysł miała już zajęty analizą tego, co właśnie usłyszała. Okrętem imperialnym był oczywiście krążownik Hellbarde; od paru tygodni stale towarzyszył jej okrętowi, co zdecydowanie się jej nie podobało. Ten cały kapitan Gortz nie mógł tak postępować przypadkiem i z własnej inicjatywy, bo leciał za nią od systemu do systemu jak cień. Działanie było celowe i najprawdopodobniej na rozkaz, gdyż z tygodnia na tydzień stawało się coraz agresywniejsze, co sugerowało realizację konkretnego planu. Gortz mógł oczywiście być jego autorem, ale szczerze w to wątpiła.

To, co usłyszała od Harrisa, zmieniało jednak całą sytuację.

W normalnej przestrzeni jedyną rzeczą rozchodzącą się z prędkością większą od szybkości światła, a wyemitowaną przez okręt, była sygnatura jego napędu. Działo się tak z tego powodu, iż zakłócenie grawitacyjne wywołane przez ekran okrętu powodowało zakłócenia pomiędzy pasmem alfa nadprzestrzeni a normalną przestrzenią, i to właśnie zakłócenie albo rezonans rejestrowały detektory Warshavskiej.

Teoria ta była w tej chwili mało istotna, istotna była praktyka, czyli to, że sygnaturę napędu można było wykryć i śledzić w czasie rzeczywistym przy użyciu sensorów pokładowych ze znacznej odległości. Odległość ta była jednak określona, a jak jej właśnie uświadomił Harris, znajdowali się zbyt daleko, by sensory Hellbarde mogły ich śledzić. Oznaczało to, że sondy wysłane przez Hellbarde miały nie tylko niezwykle skuteczne systemy maskowania elektronicznego, ale także nadajniki grawitacyjne. Co z kolei znaczyło, że Imperialna Marynarka przynajmniej w tej kwestii dorównała poziomowi technicznemu Royal Manticoran Navy.

A Gortz właśnie jej to celowo pokazał.

— Szukałeś tych sond tylko pasywnymi sensorami, tak? — spytała.

— Tak, ma’am. Nie widziałem powodu, by używać aktywnych. Chce pani, żebym to zrobił?

— Nie. Nie ma sensu ogłaszać, że dopiero się zorientowaliśmy, że śledzą nas sondy. Ale chcę wiedzieć, gdzie one są, skoro więc nie da się ich wykryć sensorami pokładowymi, użyjemy sond, by na nie zapolować.

— Zauważą ich wystrzelenie i domyśla się, co robimy, ma’am — ostrzegł Harris.

— Dlatego uważam, że czas użyć Ghost Ridera.

Harris spojrzał na nią, jakby miał zamiar zapytać, czy jest pewna, ale ugryzł się w język pomimo zaskoczenia. Minę miał jednak taką, że Ferrero nie zdołała powstrzymać uśmiechu.

— Spokojnie, Shawn: nie zwariowałam — uspokoiła go. — Ghost Rider nie jest już na liście ściśle tajnego wyposażenia i każdy wie coś niecoś o możliwościach tego systemu, tyle że nikt nie wie o wszystkich. Imperialny wywiad, jak podejrzewam, wie najwięcej, a ja nie zamierzam użyć pełnych możliwości systemu. Muszę jednak znaleźć te sondy, i to tak, by na Hellbarde nie zorientowali się, ile czasu zabrało nam odkrycie prawdy.

— Rozumiem, ma’am — potwierdził Harris.

Ferrero co prawda wątpiła, by do końca rozumiał, co zamierza, ale najwyraźniej pojął dość, by nie musiała wdawać się w szczegółowe wyjaśnienia.

Jego kolejna uwaga to potwierdziła.

— Wypchnę je z wyrzutni i zaprogramuję, by po dziesięciu minutach włączyły napęd na pierwszy poziom. Jeśli zaraz potem na cztery do pięciu minut zmniejszymy przyspieszenie o kilkaset g, pozwoli to naszym sondom podlecieć wystarczająco blisko bez konieczności takiego zwiększania mocy napędów, które przebiłoby się przez maskowanie.

— Doskonały pomysł, Shawn — pochwaliła go z uczuciem i spytała oficera astronawigacyjnego: — Słyszałeś, James?

— Aye, aye, ma’am — potwierdził pochodzący z Sidemore porucznik. — Pięć minut po informacji od pana Harrisa zmniejszam przyspieszenie do dwustu g. Kurs też mam zmienić?

— Tak, bo inaczej zacznie się zastanawiać, co też skłoniło nas do nagłego zwolnienia… Mecia, wywołaj pierwszego oficera.

— Aye, aye, ma’am — potwierdziła porucznik McKee.

Chwilę później na ekranie łącznościowym fotela pojawiła się nieco spocona twarz komandora Roberta Llewellyna.

— Słucham, ma’am.

— Gdzie jesteś?

— W magazynie amunicyjnym numer cztery. Bosman Malinsky chyba ustalił wreszcie miejsce awarii w systemie ładowania i teraz musimy się tam dostać, co wymaga zdjęcia paru płyt pokładu.

— Miło, że się wam udało, Bob, ale obawiam się, że będziesz musiał zostawić bosmana, bo potrzebuję cię na pokładzie hangarowym.

— Na pokładzie hangarowym?

— Tak. Muszę ukryć przed nachalnym imperialnym krążownikiem prawdziwy powód zmniejszenia przyspieszenia, więc zdecydowałam się na ćwiczenia z naszymi pinasami. Wiem, że cię nie uprzedzałam, ale tak sobie pomyślałam, że coś wymyślisz. A przy okazji wpadnij na pomysł pozwalający nam na postawienie dwóch lub trzech boi EW. Dasz radę?

— Sądzę, że tak — zapewnił Llewellyn, choć widać było, że jest zaskoczony.

Zdecydowała się nie wprowadzać go w szczegóły od razu, bo teraz liczył się czas, a potem i tak zdąży mu wszystko wyjaśnić.

— To dobrze. Odezwij się już z pokładu hangarowego. Każę Mecii ostrzec ich, na co się zanosi.

— Aye, aye, ma’am.

Twarz Llewellyna zniknęła z ekranu, a Ferrero spojrzała na pozostałych oficerów.

— Mecia, przekaż proszę wachcie na pokładzie hangarowym, że pierwszy jest w drodze i że zaczną się ćwiczenia z pinasami. James, kiedy pierwszy będzie gotów, zmniejszysz przyspieszenie tak, jak mówiliśmy, i zrobisz zwrot o trzydzieści-czterdzieści stopni. Sondy mają opuścić wyrzutnię pięć minut wcześniej, Shawn. Jasne?

Obaj skinęli potwierdzająco głowami.

A Ferrero oparła się wygodniej i uśmiechnęła do widocznego na ekranie taktycznym fotela symbolu przedstawiającego Hellbarde.

* * *

— Cztery, ma’am — zameldował komandor porucznik Harris.

— Dobra robota, Shawn — pochwaliła szczerze Ferrero, zaglądając mu przez ramię.

Na ekranie stanowiska taktycznego widać było cztery imperialne sondy otaczające pierścieniem jej okręt. Znajdowały się mniej więcej w tych miejscach, w których sama by je umieściła, co podkreślało, jak trudno je znaleźć. Harris zaczął ich szukać tam, gdzie spodziewał się je znaleźć, i mimo tego stracił cztery godziny, by odszukać wszystkie. Trwałoby to jeszcze dłużej, gdyby Hellbarde nie musiał wymienić sond na nowe z powodu wyczerpania w poprzednich paliwa. Namierzył jedną z nowych w czasie lotu, a mając już jej dokładne odczyty i znając pozycję, z pozostałymi poszło mu już znacznie łatwiej. Co w niczym nie zmieniało przykrej prawdy — technologia maskowania elektronicznego, jaką dysponowała Imperialna Marynarka, była naprawdę dobra. Jedyne pocieszenie stanowił fakt, iż sondy miały zdecydowanie mniejszy zapas paliwa niż sondy RMN, ale nie było to zbyt wielkie pocieszenie.

Ferrero była prawie pewna, że jej sondy, mające jeszcze lepsze systemy maskowania elektronicznego, nie zostały zauważone, ale o większą kwotę wolałaby się nie zakładać. Z tego, co zdołali odkryć i obliczyć Harris i Bob Llewellyn, wynikało, że system Ghost Rider nadal był znacznie lepszy, ale przy założeniu, że imperialne sondy wykorzystywały do maksimum swe możliwości. Założenie prawdopodobne, ale nie do potwierdzenia.

Zresztą niezależnie od tego były wyposażone w naprawdę czułe sensory pasywne. A to sugerowało idealny sposób rozwiązania problemu…

Spojrzała na wiszący na ścianie chronometr i uśmiechnęła się złośliwie.

— Obawiam się, Shawn, że jeszcze nie skończyłeś zajęć na dzisiaj — powiedziała, kładąc mu dłoń na ramieniu. — Ćwiczenia z pinasami skończymy po następnym manewrze. Proszę, żebyś przez następne siedemdziesiąt dziewięć minut nie zgubił tych sond, i to tak, by się nie zorientowali, że je znalazłeś. Wiem, że to nie będzie łatwe, ale chcę, by między zakończeniem ćwiczeń a chwilą prawdy minęło trochę czasu.

— Chwilą prawdy, ma’am? — powtórzył.

— Właśnie. — Ferrero uśmiechnęła się mściwie. — Nie wiem, czy z własnej inicjatywy, czy na rozkaz, ale kapitan Gortz próbuje nam pokazać, jaką to doskonałą technologię ma do dyspozycji Imperialna Marynarka. Są to cenne informacje, ale nie podoba mi się sposób ich przekazywania, uważam więc, że najwyższy czas, żebyśmy my też pokazali, co potrafimy. Dlatego po tych siedemdziesięciu dziewięciu minutach obrócisz obie boje, wycelujesz ich aktywne sensory na imperialne sondy i dasz maksymalną moc sygnału. Nie chcę mieć tylko planu radarowego tych sond, Shawn, chcę móc przeczytać numery seryjne części i mieć odciski ostatniego technika, który robił ich przegląd! A przede wszystkim przepalić im pasywne sensory na amen. Rozumiesz?

— Aye, aye, ma’am — potwierdził Harris z równie mściwym, choć znacznie szerszym uśmiechem. — Cztery spalone sondy w sosie własnym.

— Otóż to! — poklepała go po ramieniu. I zadowolona wróciła na swój fotel.

Gdy usiadła i spojrzała na jego ekran taktyczny, dobry humor nieco jej przeszedł. To, co zamierzała, da jej satysfakcję, i z procentami odpłacało za brak manier, ale w niczym nie zmieniało przykrego faktu, że Gortz zdołał te sondy niezauważenie umieścić tak blisko jej okrętu.

Tajemnicą też pozostawało, dlaczego postanowił odkryć fakt posiadania takich sond. Na pewno nie przypadkiem ani pod wpływem impulsu. W jego działaniach widać było stopniową eskalację. Za każdym razem odkrywał coś z nowych możliwości technicznych, sprawdzając, czym odpowie Jesska Epps. To był zresztą główny powód, dla którego Ferrero zadała sobie tyle trudu, by ukryć użycie systemu Ghost Rider. Boje używane były w wojnie radioelektronicznej od dawna i z pewnością długo jeszcze w użyciu będą, ponieważ można je było zasilać z okrętu, który je holował, co dawało im praktycznie nieograniczony czas użycia. Dlatego też można było na nich montować naprawdę potężne zagłuszacze, sensory i inne systemy, gdyż źródło energii nie stanowiło problemu. Gdy użyje ich do zniszczenia sond, zastosuje starą, od dawna znaną technikę. Ale równocześnie pokaże Gortzowi, że znalazła je, nie odkrywając sposobu ani czasu, gdy to nastąpiło. A to powinno mu przypomnieć, że mimo sporych osiągnięć imperialnych inżynierów Królewska Marynarka nadal dysponuje najlepszą technologią.

A przynajmniej Ferrero miała taką nadzieję.

Ale tak naprawdę najbardziej zależało jej na przekazaniu Kapitanowi der Sterne osobistej wiadomości. Zniszczenie pasywnych sensorów będzie bowiem odczytane całkowicie jednoznacznie — jako osobista wiadomość od kapitan Eriki Ferrero.

A wiadomość ta była prosta:

„Przestań grać sobie ze mną w kulki, cwaniaczku!”

ROZDZIAŁ XXIV

— Nie podoba mi się to! — Głos Thomasa Theismana był spokojny, ale wyraz jego twarzy przeczył temu zdecydowanie. — Prawdę mówiąc, w ogóle mi się to nie podoba.

— A myślisz, że mnie się podoba? — spytała chrapliwie Eloise Pritchart, w gabinecie której siedzieli. — Ale raport Kevina nie zostawia nam wielkiego wyboru, prawda?

— Zawsze możesz gnojka wyrzucić.

— Zastanawiałam się nad tym. Niestety wiem z pewnych źródeł, że jeśli to zrobię, będzie rozgłaszał, że żądanie jego rezygnacji jest sprzeczne z konstytucją.

— Jakie?! — Theisman spojrzał na nią z niedowierzaniem.

Pritchart skrzywiła się kwaśno.

— Powiedzmy, nielegalne. Według pewnej opinii prawnej rezolucja przywracająca konstytucję dała Kongresowi prawo do zatwierdzania lub odrzucania wszelkich zmian, jakie chciałabym wprowadzić w tym jednym jedynym rządzie. W kolejnym już nie, ale w tym tak.

— Przecież to bzdura!

— Ja też tak uważam, ale Arnold pójdzie z tym do sądu, jeśli go wyleję.

— Pytałaś o to Dennisa?

— Pytałam. Myśli tak jak my. Niestety z tego samego źródła wiem, że Arnold może liczyć na zupełnie inną opinię Tullinghama, którego kupił i z którym się od lat przyjaźni.

— Cholera! — burknął Theisman z obrzydzeniem.

— Właśnie. Wątpię co prawda, by wygrał, ale sprawa będzie się ciągnąć tygodniami, jeśli nie miesiącami. W praktyce oznacza to, że go nie mogę wyrzucić.

— Pozostaje więc oskarżyć go o zdradę. Dennis może to zrobić.

— Oskarżyć o zdradę sekretarza stanu?!

— Oczywiście. Co, święty czy jak?! W najgorszym razie przekazywał osobom niepowołanym ściśle tajne informacje i nie ma sposobu, żeby się wyłgał, że zrobił to przypadkiem. Nie w stosunku do tych, z którymi gadał według Kevina.

— Jest ministrem i choć prywatnie się z tobą zgadzam, to ludzie, którym o tym powiedział, mają uprawnienia dostępu do ściśle tajnych informacji.

— Do tych nie mają — poza jego zasranym braciszkiem. To jeden szczebel wyżej. A poza tym doskonale wiesz, że skoro im powiedział, jest tylko kwestią czasu, by ta wiadomość stała się publiczną tajemnicą. A to oznacza zagrożenie bezpieczeństwa narodowego, czyli zdradę.

— Tylko widzisz, Tom, jeśli chodzi o informacje, wmanewrował nas w taką sytuację, że jesteśmy między młotem a kowadłem — powiedziała Pritchart, nie kryjąc zmęczenia. — Ta sama logika, która dowodzi, że wyrzucenie go będzie kosztowało nas politycznie zbyt drogo, stosuje się do twojego rozwiązania i wiesz o tym. Jeśli go oskarżymy i skażemy, dane, które staramy się utrzymać w tajemnicy, wyjdą na jaw w sądzie. Chyba że sugerujesz tajny proces o zdradę ministra rządu próbującego przekonać wyborców, że zawsze postępuje zgodnie z prawem.

Widać było, że Theisman chce coś powiedzieć, ale w ostatnim momencią, powstrzymał się i przez dłuższą chwilę siedział zupełnie nieruchomo.

— Masz rację — przyznał w końcu. — A najgorsze jest to, że to ścierwo od początku to sobie zaplanował. Bo nie sądzisz chyba, że zaczął sobie obijać dupę blachą później?

— Główny problem polega na tym, Tom, że tak naprawdę nie wiemy, o co mu chodzi. Może inaczej: podejrzewam, że wiem, co jest jego ostatecznym długofalowym celem, ale nie wiem, co chce osiągnąć teraz na krótką metę.

— Kevin też nie wie? — Theisman nie próbował nawet ukryć niedowierzania.

Pritchart uśmiechnęła się smętnie.

— Kevin Usher ma umysł paranoika i serce lwa. Ma też kilka czułych punktów, które starannie ukrywa. Ale niestety nie jest telepatą ani jasnowidzem — wyjaśniła. — Mamy szczęście, że dowiedział się aż tyle. I jeszcze więcej szczęścia, że zdecydował się powiedzieć o tym mi bezpośrednio.

— A komu niby miałby powiedzieć?

— Wybraliśmy Kevina na szefa policji i kontrwywiadu dlatego, że jest ostatnią osobą, która użyłaby uzyskanych informacji w celu uzyskania politycznej przewagi. Wszystko to, co Arnold zrobił dotąd, gdyby się uprzeć, można wytłumaczyć złą oceną sytuacji i gadulstwem. Nawet jeśli jest to niezgodne z prawem, może być wynikiem głupoty, nie zaś świadomego działania na szkodę państwa czy jego stabilizacji. Kevin lepiej niż ktokolwiek w tym mieście zdaje sobie sprawę, jakie napięcie panuje między mną a Arnoldem. Gwarantuję ci, że dobrze się zastanowił, nim przekazał mi informacje pozwalające na poważne zaszkodzenie Arnoldowi. Zrobił to prawdopodobnie tylko dlatego, że tak dobrze mnie zna.

— Chcesz powiedzieć, że innemu prezydentowi po prostu by o tym nie powiedział? — Theisman zmarszczył brwi. — Zatajanie tak ważnych wiadomości jakoś mi do niego nie pasuje. Albo też pomyliłem się, i to poważnie, w jego ocenie, bo gdybym coś takiego podejrzewał, byłbym bardzo, ale to bardzo nieszczęśliwy, gdy wybrałaś go na to stanowisko.

— Poczekaj! Nie twierdzę, że zataiłby cokolwiek, o czym dowiedziałby się oficjalnie. Natomiast ta wiadomość pochodzi z prywatnego źródła i nie jest związana z żadnym formalnym śledztwem. Nie musiałby niczego zatajać, bo oficjalnie niczego nie wie. Przekazał mi tę informację prywatnie, bo się znamy i lubimy: to dwie odrębne kwestie. A to, że najpierw sprawdził, czy są prawdziwe, to już kwestia charakteru. Nie wszczął żadnego oficjalnego śledztwa, bo go o to nie prosiłam. A zdecydował się podzielić ze mną swoją wiedzą, bo uznał, że nie nadużyję ani ich, ani systemu, ani też jego zaufania. Prywatnie sądzę też, że wpływ na jego decyzję miało to, iż zgadza się z moją opinią, że Arnold Giancola i jego poplecznicy są w tej chwili największym zagrożeniem dla Republiki.

— Wewnętrznym — przytaknął Theisman. — Bo zewnętrznym nadal pozostaje Królestwo rządzone przez durniów i egoistów.

— Tom… — Pritchart przetarła oczy wierzchem dłoni. — Nie kwestionuję twojej oceny członków rządu i Admiralicji Królestwa Manticore. Problem w tym, że nie jesteśmy w stanie kontrolować ich poczynań. Nawet sytuacja wewnętrzna może nam się wymknąć spod kontroli. Na zewnętrzną nie mamy wpływu. Jeśli Janacek i reszta zdecydują się na coś głupiego, od konsekwencji będziesz musiał uchronić nas ty oraz flota. Nie ma innego wyjścia.

Theisman przyglądał się jej w milczeniu przez kilkanaście długich sekund, po czym spytał cicho:

— Jesteś absolutnie pewna, że tak właśnie chcesz to załatwić?

— Nie chcę, ale jest to najlepsza z kilku możliwych złych opcji. Innych nie mam — prawie warknęła. — Kevin może nie wiedzieć, o co chodzi Arnoldowi, ale ja wiem. Chce zostać prezydentem w następnych wyborach. O ile nie wcześniej. W tej chwili sądzę, że chodzi mu o wymuszenie na mnie, czy też na nas, twardszego stanowiska w negocjacjach.

— Co masz na mjjśli, mówiąc: „o ile nie wcześniej”? — Theisman prawie podskoczył. — Myślisz, że organizuje zamach?

— Nie, nie myślę — zaprzeczyła szybko.

Zbyt szybko. Theisman nadal przyglądał jej się podejrzliwie.

— No dobrze, może i organizuje — przyznała niechętnie. — Żałuję, że mi się to wymsknęło, bo jedyne, co wiem na pewno, to to, że mu nie ufam, nie lubię go i wiem, że jest uparty, ambitny i przekonany o własnej nieomylności. Co nie wyklucza organizowania zamachu, ale też nie dowodzi, że musi to robić.

— Pozory mogą mylić — ocenił Theisman podejrzanie łagodnie. — A ja nie jestem zwolennikiem zamachów stanu, choć jeden sam mam na koncie.

— Wiem. I wiem, że jeśli chodzi o niego, nie potrafię obiektywnie analizować sytuacji. Nie wątpię, że gdyby okazja się trafiła, skorzystałby z niej, ale czy posunie się tak daleko, by ją stworzyć, nie mam pojęcia. Chwilowo Kevin i Dennis powinni być w stanie wykluczyć taką możliwość i sądzę, że dlatego próbuje przejąć władzę inaczej. Nie możemy więc mu pozwolić na kontrolowanie przepływu informacji. Używa „Bolthole” jako klina, kapiąc faktami, by udowodnić, że naprawdę dużo wie i dużo może, a to skuteczny sposób rekrutowania ludzi, zwłaszcza niezadowolonych ze sposobu, w jaki Królestwo przeciąga negocjacje. Wiadomość o nowych okrętach podważy wiarygodność naszej polityki: skoro mając znów równowagę sił, nie jesteśmy gotowi ich przydusić, dla przeciętnego polityka czy człowieka będzie to znaczyło, że nigdy nie będziemy do tego zdolni.

— A gdybyśmy zrobili to wtedy, kiedy on zaczął tego chcieć, nie mielibyśmy w ogóle czasu na osiągnięcie tej równowagi sił!

— Oczywiście, że nie, ale nie sądzisz chyba, że wspomni o takim drobiazgu z zamierzchłej przeszłości? — prychnęła Pritchart. — A gdybyśmy to wyciągnęli na światło dzienne, i tak nie miałoby to najmniejszego znaczenia, bo nikogo nie interesuje, jaka sytuacja była trzy lata temu, tylko jaka jest obecnie. A obecnie według Arnolda pokonalibyśmy Królestwo, gdybyśmy tylko mieli odwagę czy wolę wystąpić przeciwko niemu.

— Zrobisz więc, czego on chce. — Mogło to być oskarżenie, ale tak nie zabrzmiało.

Nie ulegało wątpliwości, że Theisman nie zgadza się z tym, ale rozumie, co zmusza Pritchart do podjęcia takiej decyzji. Jak też i to, że jest to wybór mniejszego zła.

— Nie widzę innej możliwości, niż wykorzystać jego manewr: jeśli w miarę szybko ogłosimy istnienie nowych okrętów i zaczniemy zmuszać Królestwo do konkretnych rozmów, wytrącimy mu z ręki argumenty i znacznie osłabimy jego siłę oddziaływania — wyjaśniła.

— Bylebyśmy tylko nie zaczęli ich za bardzo i za szybko przyciskać — ostrzegł Theisman. — Bo nawet jeśli przyjmą te nowiny znacznie spokojniej, niż się spodziewam, musi upłynąć pewien czas, nim przetrawią fakt ich istnienia i zmienią swoje strategiczne myślenie, a tym samym skutki tych zmian staną się odczuwalne. Jeśli za bardzo zwiększymy presję, nim to nastąpi, skutki mogą się okazać nieprzewidywalne.

— Zdaję sobie z tego sprawę, ale uważam, że i tak jesteśmy w stanie bardziej kontrolować taką sytuację, niż pozwolić Arnoldowi krążyć po mieście i rozpowiadać na prawo i lewo to, co rozpowiada. Poza tym prawie miesiąca potrzeba, by komunikat prasowy dotarł do Królestwa, a notę dyplomatyczną, że przyjmujemy nowe, bardziej stanowcze stanowisko w negocjacjach, wyślemy kilka dni później. Będą więc mieli czas, by przetrawić te informacje, zwłaszcza że nota nie będzie zawierała żadnych konfrontacyjnych sformułowań.

— To jak chcesz zażądać, żeby przestali marnować nasz czas i uczciwie wzięli się do negocjacji? — zdumiał się Theisman.

Pritchart prychnęła pogardliwie.

— Nie powiedziałam, że ich poproszę. I na pewno nie spodoba im się to, co usłyszą, ale można być zdecydowanym, a równocześnie nie sprawiać wrażenia kogoś, kto marzy o wypróbowaniu nowych zabawek militarnych.

— Jako właściciel tychże zabawek chciałbym, żebyś miała rację. — Theisman pomasował z namysłem podbródek. — Mimo wszystko wolałbym, żeby Giancola nie był sekretarzem stanu, bo to stwarza mu zbyt wiele możliwości do przekręcenia wszystkiego, co będziemy chcieli przekazać Królestwu.

— Też mi to przyszło do głowy, ale skoro nie mogę go wyrzucić i oskarżyć o zdradę, muszę go znosić i czekać na okazję. Gdybyśmy przyjęli ustrój bardziej podobny do ustroju Królestwa, mogłabym go usunąć bez problemu. Nasze rozwiązania gwarantują stabilniejszą sytuację, bo nie grozi nam nagła zmiana rządu, jak po śmierci Cromartyego, ale utrudniają życie w inny sposób. A jak długo Arnold pozostaje sekretarzem stanu, nie mogę go odciąć od dyplomatycznych kanałów. Z drugiej strony on wie, że go nie lubię, choć nie demonstrujemy tego publicznie, mam więc gdzieś jego urażone ambicje i uczucia. I dlatego zażądam, by dostarczał mi każdą wiadomość przed wysłaniem jej rządowi Królestwa. Może poczuje się aż tak urażony, że zrezygnuje? I uśmiechnęła się ironicznie.

— Nie licz na to, bo czeka cię przykre rozczarowanie.

— Cóż, trzeba mieć nadzieję…

— Nadzieja matką głupich — odparł poważnie. — A serio: jak chcesz to ogłosić? Przez swoich ludzi czy moich?

— Jeszcze tak na marginesie, to każda matka swoje dzieci hołubi — uśmiechnęła się przekornie Pritchart. — A serio: przez twoich. Jestem pewna, że na najbliższej konferencji prasowej i tak zasypią mnie pytaniami na ten temat, ale to sprawa floty, więc pierwszy komunikat powinien wydać sekretarz wojny.

— A jeśli ktoś zacznie pytać, jakim cudem tych wydatków nigdy nie ujęto w budżecie?

— Mam nadzieję, że ktoś o to spyta! Jeśli tylko takie pytanie padnie, powiedz, że ponieważ ciągle nie ma formalnego traktatu pokojowego, nadal znajdujemy się w stanie wojny z Gwiezdnym Królestwem Manticore. A podawanie do publicznej wiadomości kompletnego budżetu wojskowego może tylko pomóc potencjalnemu przeciwnikowi. Postaraj się nie łączyć tego przeciwnika i Królestwa, ale nie zaprzeczaj, jeśli ktoś zrobi to za ciebie. Nie zaszkodzi trochę wstrząsnąć tą bandą dupków z Królestwa, zanim dostaną od nas formalną notę dyplomatyczną. Nie sądzę, by ktokolwiek zapomniał, co RMN z nami zrobiła parę lat temu, ale gdyby się taki znalazł, dobrze będzie mu przypomnieć. Poza tym powiedzenie tego od razu wytrąci z rąk każdemu, na przykład naszemu drogiemu sekretarzowi stanu, argument o zbytniej ugodowości, uprzejmości czy spolegliwości.

— Rozumiem. Skoro już zdecydowaliśmy się kopnąć śpiącego tygrysa w nos, należy to zrobić najskuteczniej, jak potrafimy. — Theisman potrząsnął głową. — Wiesz, kiedy zdecydowaliśmy z Dennisem, że Saint-Just musi odejść, nie spodziewałem się, że kiedykolwiek rząd Republiki wybrany w wolnych i jawnych wyborach przez obywateli będzie musiał aż tak zabezpieczać się przed jednym z własnych ministrów.

— Jak widzisz, ludzka pomysłowość nie ma granic — uśmiechnęła się smętnie Pritchart.

— Dlatego wolisz wojsko od polityki, o co zresztą nie mam do ciebie pretensji. Wiele zależy od zgrania czasowego, Tom. Za dziesięć, może dwadzieścia lat standardowych, Republika będzie stabilna, a wyborcy przyzwyczają się do rządów prawa. Wtedy jeden nadmiernie ambitny i pozbawiony skrupułów polityk nie będzie problemem, bo będę mogła domagać się jego rezygnacji, wiedząc, że nie naruszy to stabilizacji kraju czy wiary w konstytucję. Niestety do tego szczęśliwego momentu jeszcze nam trochę brakuje.

— Wiem… i tęsknię do niego. Zakładając, że zaślepienie jednego dupka nie skończy się wcześniej wznowieniem walk z Królestwem.

— Myślę, że to najgorszy możliwy scenariusz. High Ridge jest jeszcze bardziej pozbawiony skrupułów i ambitny niż Arnold, jeśli analitycy Wilhelma nie mylą się całkowicie. Ale jak większość takich typków jest też tchórzem. Nie odrzucam możliwości, że zapędzony w kąt może zrobić coś drastycznego, ale nic nie wskazuje, by miał ochotę na wznowienie walk. Tym mniejszą powinien mieć, gdy okaże się, że wyrównaliśmy szanse. Jeśli go nie zmusimy, nie sądzę, by pierwszy zaczaj; strzelać. A zapewniam cię, że ja także nie mam takiego zamiaru.

— Czułbym się znacznie lepiej, gdybym nie wiedział ile wojen wybuchło, mimo że żadna ze stron ich nie chciała.

— Fakt, ale strach przed tym nie może nas sparaliżować. To niedoskonały wszechświat, Tom, więc możemy tylko starać się ze wszystkich sił.

— Wolałbym nie przyznawać ci racji, ale nie mogę. Skoro tak, wracam do siebie i biorę się za Arnauda Marquette’a. Mamy ogłosić dokonania Shannon, należy więc mieć na wszelki wypadek gotowy plan działań, gdyby jednak doszło do tej niechcianej wojny.

ROZDZIAŁ XXV

— Tak więc jak tylko będziemy dysponowali danymi z sond, wyślemy załogową jednostkę Zwiadu Kartograficznego — zakończył Michael Reynaud.

— A ile czasu potrzeba na zebranie tych danych, panie admirale? — spytała ta sama dziennikarka, nim ktoś z zatłoczonego audytorium zdołał jej odebrać głos.

— Nie mogę tego określić — poinformował ją cierpliwie Reynaud. — Jak zapewne zdajecie sobie państwo sprawę, istnieje zbyt mało wormholi i są one zbyt słabo zbadane, byśmy dysponowali bazą danych o szerszym zakresie. Możemy ten fenomen opisać matematycznie, ale nasza znajomość teorii pozostaje daleko w tyle za wiadomościami praktycznymi. Teraz możemy jedynie określić dokładnie, jakich danych potrzebujemy, ale nim nie poślemy tam pierwszych sond, nie sposób nawet szacunkowo określić, jak długo potrwa odzyskanie ich.

— Ale… — drążyła uparcie dziennikarka i Reynaud zgrzytnął zębami.

Fakt, że obok stał Oglesby, absolutnie nie poprawiał mu humoru. Nigdy tego nadętego arystokraty nie lubił, a ostatnio zaczął go serdecznie nienawidzić, bo to właśnie jego radośnie nieodpowiedzialne i pełne nieuzasadnionego optymizmu komentarze dotyczące olbrzymich możliwości, jakie stworzy nowy terminal, winne były zaciętości dziennikarzy chcących uzyskać konkretne informacje, kiedy ten róg obfitości stanie się dostępny.

Reynaud nigdy nie miał cierpliwości do durniów i już gotów był powiedzieć rudej dziennikarce, co sądzi o kimś, kto nie rozumie prostego i wyraźnie wypowiadanego angielskiego, gdy usłyszał:

— Czy mogę, admirale?

Tak uprzejmego Jordina Kare’a dawno nie słyszał, ale zapanował nad zaskoczeniem i kiwnął grzecznie głową.

— Jak admirał Reynaud już powiedział, każdy wormhol i każda wormhole junction, które znamy, są odmienne — zaczął swym najlepszym wykładowym tonem Kare. — Żadna z dotąd zbadanych nie jest identyczna i choć całe dorosłe życie spędziłem na ich badaniu, mogę wypowiadać się autorytatywnie tylko o już poznanych, nie zaś dopiero odkrytych czy też o nowych terminalach znanych już fenomenów. Stan naszej wiedzy o grawitacji przypomina ten posiadany tuż przed Diasporą. Potrafimy zjawisko opisać, modelować i przewidzieć pod pewnymi względami, ale nie mamy pojęcia, jak je wygenerować i zmieniać dla własnych celów. Oznacza to, że choć możemy robić pewne założenia w oparciu o inne znane nam terminale, cały czas są to założenia czysto teoretyczne. Dopóki nie potwierdzimy ich słuszności lub też nie okażą się błędne, wysłanie jednostki załogowej po prostu nie wchodzi w grę.

I z uśmiechem poczekał, aż kobieta przytaknie ze stosownym szacunkiem, zupełnie jakby usłyszała coś, czego już wcześniej nie powiedział Reynaud. Tym razem wygłosił to jednak szacowny naukowiec, więc miało to zupełnie inną siłę oddziaływania.

Ruda usiadła, Reynaud odetchnął z ulgą, a wszyscy pozostali dziennikarze natychmiast nacisnęli przyciski informujące, że chcą zadać pytanie. Reynaud skinął głową czarnowłosemu mężczyźnie średniej budowy, nad którego głową pojawił się zielony hologram oznaczający, że wygrał wyścig.

— Ambrose Howell, „Yawata Crossing Dispatch” — przedstawił się, wstając.

— Słucham, panie Howell.

— Słyszeliśmy wiele o potencjalnej wadze tego odkrycia, a pan i doktor Kare wyjaśniliście nam jego skalę i problemy związane z jego zbadaniem. Mam dwa pytania. Pierwsze: skoro od tak dawna wiedzieliśmy na podstawie obliczeń i modeli matematycznych, że istnieje jeszcze jeden terminal, dlaczego tak długo trwało jego odnalezienie? I drugie: dlaczego właśnie teraz tak intensywnie go szukamy?

— Doskonale celne pytania — pochwalił Oglesby, nim Reynaud zdążył się odezwać. — Jeśli można, zacznę od odpowiedzi na to drugie.

I nie kryjąc zadowolenia, uśmiechnął się do Reynauda. Zignorował przy tym widoczną złość tamtego za nieproszone wtrącenie się w tak doskonały sposób.

— Jako oczywisty laik w kwestiach fizyki hiperprzestrzeni — zagaił, obdarzając Howella promiennym uśmiechem — nie potrafię odpowiedzieć na pierwsze pana pytanie. Natomiast dlaczego teraz. Dzięki połączeniu sprzyjających okoliczności i dalekowzroczności. Choć pozostają do przedyskutowania pewne kwestie sporne, z racji których nie podpisano jeszcze pokoju, to zgodne zdeterminowanie obu zainteresowanych stron, iż rozejm jest zdecydowanie lepszy od rozlewu krwi, umożliwiło rządowi zajęcie się innymi problemami niż kontynuowanie tegoż rozlewu krwi. Nikt nie obwinia poprzedniego rządu zaskupienie się na zapewnieniu międzynarodowego bezpieczeństwa i środków ku temu niezbędnych. Do czasu podpisania traktatu pokojowego obecny rząd także uznaje bezpieczeństwo Królestwa za cel priorytetowy, ale obecne realia polityczne pozwalają poświęcić nieco uwagi czemuś innemu niż skuteczniejsze sposoby eliminowania przedstawicieli rasy ludzkiej na skalę masową i zorganizowaną. Obecny rząd, zdając sobie sprawę, że absolutną koniecznością jest jak najszybsze doprowadzenie do formalnego zawarcia pokoju, wiele uwagi poświęcił inicjatywom znanym pod wspólnym hasłem „Budowa Pokoju”. Część z nich miała i ma ułatwić wojskowym przejście do życia cywilnego, inne mają naprawić szkody poniesione przez osoby indywidualne czy określone sektory ekonomii, na przykład w systemie Basilisk. Utworzenie Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego należy do takich właśnie inicjatyw rządu i fundamentalnych inwestycji w przyszłość Gwiezdnego Królestwa. Rząd uznał też, że takie pokojowe wyzwanie wyzwoli w obywatelach to co najlepsze po zmęczeniu wieloletnią wojną i przemocą. Jestem bardzo zadowolony, podobnie jak wszyscy mający związek z rządem w ogóle, a z Królewską Agencją Zwiadu Kartograficznego w szczególności, że przedsięwzięcie to tak szybko zaowocowało sukcesem.

Oglesby zakończył przemowę kolejnym promiennym uśmiechem.

A Reynaud kolejny raz przypomniał samemu sobie, że uduszenie go przy świadkach byłoby poważnym błędem. Przez moment miał ochotę zaproponować mu, by poinformował zebranych dziennikarzy, czym zaowocowała kontrola ksiąg finansowych, które podpisywała od lat Makris, a którą właśnie skończyli jego ludzie, ale zdecydował się tę niespodziankę zostawić na później.

Ledwie Oglesby cofnął się o krok, spojrzał na Howella i oznajmił:

— Skoro otrzymał pan tak… wyczerpującą odpowiedź na drugie pytanie, ograniczę się do pierwszego. Otóż w nasz model Manticore Junction wkradł się błąd. Doktor Kare i jego zespół z Uniwersytetu Valasakis odkryli go dopiero około sześciu lat standardowych temu. I to właśnie spowodowało wybór doktora Kare’a na szefa naukowego tego projektu. Błąd nie był wielki, ale wpłynął na określenie domniemanego obszaru lokalizacji poszukiwanego terminalu. Cała Manticore Junction to sfera o średnicy około jednej sekundy świetlnej, czyli czternastu kwadrylionów kilometrów sześciennych, terminal zaś to sfera o średnicy trzystu tysięcy kilometrów. Oznacza to, że terminal zajmuje mniej niż siedemset milionowych części procenta całości. Nawet więc niewielki błąd w obliczeniach modelu niezwykle utrudnia poszukiwania. Poza tym sygnatura tego terminalu jest niezwykle słaba w porównaniu ze znanymi, co dodatkowo utrudniało znalezienie go, gdyż potrzebny był czulszy sprzęt pomiarowy i komputery o większej mocy. W porównaniu z trudnościami, jakie mieliśmy przy jego znalezieniu, przysłowiowa igła w stogu siana nie stanowi żadnego wyzwania. Uczciwość też nakazuje przyznać, że tak szybki sukces w znacznej mierze zawdzięczamy szczęściu. Sądzę, że ta odpowiedź pana zadowala, panie Howell?

Dziennikarz przytaknął i usiadł.

A pozostali złapali za przyciski.

* * *

— Cóż, sądzę, że Clarence sprawił się całkiem dobrze — zauważył baron High Ridge, unosząc filiżankę, na co służący zareagował natychmiast i bezgłośnie ją napełnił.

High Ridge zabrał swojego doskonale wyszkolonego służącego, przenosząc się do rezydencji premiera, co nie znaczyło, że w jakikolwiek sposób zauważał jego istnienie. — Sądzę, że tak — zgodziła się Elaine Descroix, delikatnie dotykając ust staromodną lnianą serwetką, i skrzywiła się lekko. — Clarence w istocie zrobił, co mógł, by oddać sprawiedliwość temu, komu się ona należy. Zgrabnie też wmontował „Budowę Pokoju” w odpowiedź. Ale ten Kare, a zwłaszcza Reynaud… co za nudziarze!

— Trudno spodziewać się świadomości politycznej po naukowcu czy biurokracie — upomniał ją delikatnie High Ridge.

— Fakt, ale uważnie obserwowałam Reynauda. Był wściekły, że Clarence kradnie zasługi Agencji, przypisując je ciągle rządowi, i było to widać. Nie będzie z nim dalszych problemów?

— Jakich problemów?

— Daj spokój. Jest dyrektorem Agencji, i to niegłupim. Choć go nie lubię, nie wątpię, że umie liczyć, a nawet Melina nie może mu zabronić dostępu do księgowości firmy, którą kieruje.

High Ridge spojrzał na nią ostro i odstawił filiżankę. Descroix miała niemiły zwyczaj ignorowania obecności służących, jakby ci byli głusi. On sam musiał się pod tym względem ciągle pilnować, dlatego zwracał uwagę na podobne zachowania. Znał zbyt wiele przypadków, gdy niewdzięczna służba mściła się na nieostrożnych pracodawcach, wykorzystując informacje, których w ogóle nie powinna była usłyszeć. I dlatego choć jego służący pracował u niego już prawie trzydzieści lat standardowych, nie zamierzał ryzykować.

— To wszystko, Howardzie — oznajmił. — Zostaw dzbanek z kawą; gdy skończymy, zadzwonię, żebyś posprzątał.

— Oczywiście, milordzie — służący skłonił się i wyszedł.

— Skoro zostaliśmy sami, Elaine, co sugerujesz?

— Sugeruję, że ma dostęp do księgowości swojej agencji i choć przyznaję, że Melina spisuje się lepiej, niż się spodziewałam, nie może odmówić wglądu w rachunki komuś, kto oficjalnie jest jej przełożonym. Reynaud może sobie być admirałem, ale wywodzi się z astrokontroli, a oni umieją liczyć i mają doświadczenia z biurokracją. Nie jest księgowym, ale nie dam głowy, czy nie zorientuje się w… kreatywnej księgowości Meliny. A skoro nie cierpi Clarence’a, czyli nas, może uznać się za rycerza na białym koniu. I podniesie wrzask pod niebiosa.

— Uważam, że to mało prawdopodobne — ocenił po namyśle High Ridge. — Gdyby miał taki zamiar, już mógłby to zrobić, a z tego co wiem, nie zadał nawet jednego kłopotliwego pytania, a co dopiero mówić o publicznym ogłoszeniu jakichś swoich podejrzeń. A nawet gdyby to uczynił, byłoby to tylko jego słowo przeciw słowu rządu Jej Królewskiej Mości. Nie, nie widzę sposobu, by mógł nam zaszkodzić.

— Teraz pewnie nie — zgodziła się Descroix. — I nie chodzi mi o to, że dziś czy za parę miesięcy. A nawet za kilka lat. Ale nie ma się co oszukiwać, Michael: oboje wiemy, że w końcu nastąpi zmiana rządu.

— Cromarty trzymał się stołka przez prawie sześćdziesiąt standardowych lat jedynie z trzema krótkimi przerwami.

— Mając cały czas entuzjastyczne poparcie Korony. Czego nam raczej nie da się zarzucić.

— Gdyby poparcie Korony było decydujące dla przetrwania rządu, nie zdołalibyśmy go nawet utworzyć!

— Oczywiście, ale nie o to chodzi. Królowa może miewać napady złości, ale jest doświadczonym i dobrym politykiem i miała rację: różnice w ideologii i pryncypiach między nami są zbyt fundamentalne, byśmy wiecznie zdołali osiągać porozumienie i kompromis. I to nie biorąc pod uwagę czynników zewnętrznych, jak choćby ta wariatka Montaigne! — Descrobc skrzywiła się z niesmakiem. — Nie myślałam, że ma cień szansy na sukces, a tu proszę; teatralny gest i siedzi w Izbie Gmin. Po tym numerze wolę własnej przyszłości politycznej nie opierać na założeniach, co też ona może, a czego nie może zrobić.

— Chodzi ci o to, że może odebrać Marisie kierowanie partią?

— Jeszcze nie może, ale czy nie będzie mogła… oboje mamy świadomość, że polityka to dynamiczny proces. Sytuacja ulega ciągłym zmianom i Montaigne może osłabić pozycję Marisy na tyle, że ktoś z góry partyjnej pozbawi ją kierownictwa. Albo też zmusi do powrotu na drogę wiary liberałów, czyli z dala od koalicji z nami. Prawdę mówiąc, to właśnie wydaje mi się najprawdopodobniejszą przyczyną przyszłego końca naszego rządu. Marisa nigdy nie była szczęśliwa, że musi z nami współpracować.

— A twoje dogryzanje jej przy każdej okazji na posiedzeniach rządu na pewno nie poprawia sytuacji — High Ridge dołożył starań, by powiedzieć to neutralnym tonem.

— Wiem, ale gdy widzę tę świętoszkowatą hipokrytkę, to mnie ponosi i nie mogę się powstrzymać. Nie oszukujmy się: jest gotowa tak samo jak my zrobić wszystko, byle utrzymać się przy władzy. O ile nie bardziej niż my. Tylko że ona robi to tylko i wyłącznie w imię jedynie słusznej, świętej, ratującej wszechświat i ludzkość od grzechu pierworodnego ideologii. Rzygać mi się chce, jak jej słucham i na nią patrzę!

— Dobrze się maskujesz. Nie mówię, że nie masz racji. — High Ridge upił kawy, tak długo zasłaniając twarz filiżanką, aż miał pewność, że znów panuje nad jej wyrazem.

Wiedział, że Descroix ma coraz mniej cierpliwości dla New Kiev, ale stopień wybuchu stanowił dlań poważne zaskoczenie. Zwłaszcza że był pierwszym objawem braku zgodności, przed którym sama ostrzegała.

— Nie bój się: nie cierpię jej, zresztą jak podejrzewam, z wzajemnością, ale obie wiemy, jak bardzo się teraz potrzebujemy, więc żadna raczej nie zrobi niczego głupiego — pocieszyła go Descroix, zupełnie jakby czytała w jego myślach. — W końcu jednak zajdzie któraś z dwóch możliwości: albo osiągniemy wszystkie cele, dla których stworzyliśmy tę koalicję, albo Alexander i Królowa zdołają się nas pozbyć. Jeśli zajdzie ta pierwsza możliwość, sądzę, że należy być przygotowanym na pewne tarcia przy ostatecznym rozwiązywaniu koalicji. Przy drugiej możemy się założyć o każdą kwotę, że Jej Wysokość będzie chciała krwi. Naszej krwi. W obu należy się spodziewać paru noży w plecy, a Reynaud może być jednym z nich.

— Myślę, że martwisz się na wyrost — ocenił po chwili High Ridge. — Zmiana rządu zawsze wiąże się z pewnymi… niesnaskami, ale żadna ze stron nie jest zainteresowana w rozgłaszaniu ich, bo obie wiedzą, że kiedyś sytuacja się odwróci. Jeśli nowy rząd będzie obsmarowywał poprzedni, obwiniając go o każdy drobiazg, zapewni sobie takie samo traktowanie, gdy przyjdzie jego kolej. Nikt rozsądny tego nie chce.

— Z całym szacunkiem, Michael, ale my nie mówimy o drobiazgach. I choć nadal twierdzę, że nasze decyzje były w pełni usprawiedliwione i słuszne, nie da się ich podciągać pod niezamierzone błędy czy pomyłki biurokratyczne. Alexander nie będzie musiał niczego szukać czy wyolbrzymiać, a trzeba pamiętać, że niezależnie od tego, jak pragmatycznym jest politykiem i czego by nie chciał zrobić, Królowa chce największego polowania na czarownice w politycznych dziejach Królestwa. Uświadom to sobie: ona chce nas jako osoby na zawsze usunąć z życia publicznego. I możesz mi wierzyć: nie cofnie się przed niczym.

— Trochę za późno na strach, nie sądzisz, Elaine? Jeśli uważałaś, że niepotrzebnie ryzykujemy, trzeba było to powiedzieć.

— Właśnie ci powiedziałam, że uważam, iż wszystkie decyzje, które podjęliśmy, są słuszne, ale to nie znaczy, że nie zdaję sobie sprawy z ich potencjalnie groźnych konsekwencji.

— A dlaczego akurat teraz postanowiłaś mi to uświadomić? — spytał, czując rosnącą irytację.

— Bo podejście Reynauda do Clarence’a skrystalizowało je raczej skutecznie. Od początku byłam ich świadoma, ale konieczność skupienia się na codziennych problemach odsuwała je na dalsze miejsca listy zmartwień.

Teraz pojęłam, że jeśli nie zaczniemy się nimi martwić natychmiast, to może się okazać, że zabraknie nam na to czasu później. Albo że spędzimy znacznie więcej czasu później, martwiąc się.

— A konkretniej?

— Konkretniej to proponowałabym zająć się nieco przyziemniejszą kwestią, czyli zapewnieniem sobie przetrwania, gdy nasz wspólny stateczek w końcu zatonie — powiedziała z uśmiechem, widząc jego minę. — Ktoś zacznie zadawać niewygodne pytania: Elżbieta tego dopilnuje. Więc przyszło mi do głowy, że najwyższy czas zacząć tworzyć dokumentację potwierdzającą odpowiedzi, których będziemy udzielać.

— Rozumiem,… — High Ridge rozsiadł się wygodniej i spojrzał na nią badawczo.

I z szacunkiem.

— Jak proponujesz się do tego zabrać? — spytał w końcu.

— Zaczynając od tego co oczywiste: żeby wina za wszelkie nieścisłości finansowe spadła wyłącznie na naszą drogą minister skarbu i ministra spraw wewnętrznych McIntosha — westchnęła. — Jakie to tragiczne, że tak świetlani i oddani dobru publicznemu ludzie okazali się w istocie skorumpowanymi, chciwymi władzy łajdakami przekazującymi rządowe pieniądze na łapówki osobom prywatnym i na fundusze organizacji mających kupować głosy wyborców. I jaka szkoda, że zaufanie pokładane w powszechnie znanych członkach Partii Liberalnej sprawiło, iż nie dostrzegliśmy, co wyprawiają.

— Rozumiem… — powtórzył jeszcze wolniej High Ridge.

Zawsze uważał Elaine Descroix za równie bezpieczną co wybitnie jadowite odmiany węży, ale mimo to był zaskoczony jej bezwzględnością.

— Oczywiście trzeba to zrobić ostrożnie i delikatnie. Jeszcze nie do końca wiem jak — dodała radośnie. — Spartaczona robota zostanie od razu przypisana nam.

— Co do tego nie ma wątpliwości.

— Bardzo się cieszę, że to powiedziałaś. Bo to znaczy, że możemy zlecić to Georgii.

— Jesteś pewna, że chcesz ją akurat w to mieszać?

Descroix uśmiechnęła się wyrozumiale:

— Przecież ona ma już dostęp do akt North Hollowa, a tam jest więcej groźnych dla nas informacji, niż potrzeba, by nas zniszczyć. Poza tym już użyliśmy ich do kilku paskudnych i nielegalnych akcji, jak choćby podsłuchu w White Haven. Na szczęście Georgia nie może zbytnio nam zaszkodzić, nie wystawiając przy tym siebie na strzał. To samo dotyczy Meliny. Jest potencjalnym źródłem przecieku, ale tak dobrze robiła to, co jej kazaliśmy, i chroniła Marisę przed brutalną rzeczywistością, że jeśli sprawa wyjdzie na jaw, zatonie wraz z Agencją. Obie, Georgia i Melina, mają naprawdę dobre powody, żeby dopilnować, by podejrzanym o wszystko został ktoś inny. Gdybym sądziła że Melina da sobie radę, zleciłabym wszystko jej, ale wtpię, by była aż tak zdolna. A Georgia udowodniła, że jest. Bez sensu byłoby wciągać w to kogoś jeszcze. Im więcej osób zna prawdę, tym łatwiej o przypadkowy przeciek. Więc zlećmy to jednej osobie mającej bardzo silną motywację, by dopilnować starannego ukrycia naszych śladów, bo w ten sposób zamaskuje własne.

— Rozumm… — powtórzył High Ridge po raz trzeci.

I powoli śmiechnął się.

ROZDZIAŁ XXVI

Cwiazda typu G6 będąca słońcem systemu Marsh była zupełnie przeciętna zarówno jako gwiazda, jak i słońce systemu. Tak też oceniała ją Honor, spoglądając przez okno z armoplastu.

A równocześnie była na tyle ważna, że Gwiezdne Królestwo gotowe było stoczyć o nią wojnę.

Prychnęła z autoironią i poczuła podobną reakcję Nimitza rozciągniętego na grzędzie przymocowanej do burty. Na jej uczucia wpływ miała świadomość niewykonalności zadania, jakie otrzymała, na jego — samotność, ale rozłąkę już oboje z Samanthą przeżywali, a teraz ona miała przynajmniej Hamisha, a Nimitz Honor. Nie osłabiało to tęsknoty za partnerem, ale świadomość, że rozłąka jest czasowa, pomagała przetrwać.

Tego ostatniego Honor pewna nie była i dlatego czuła się winna, a także trochę treecatom zazdrościła. Jej samotność na pewno się nie skończy. Pustka, którą czuła w tej chwili, była jednak lepsza od beznadziejnej samotności przed wylotem. Powtarzała to sobie najmniej dziesięć razy dziennie i prawie w to wierzyła. Prawie.

Odwróciła głowę, przyglądając się najbliższym okrętom bazującym w systemie. Krążyły po orbitach parkingowych planety Sidemore, czyli w bezpiecznym porcie, ale jak z zadowoleniem zauważył kontradmirał Hewitt, utrzymywały podwyższony stan gotowości. Miejsca przydzielono okrętom tak, by równoczesne uaktywnienie ekranów nie prowadziło do groźby interferencji, a przynajmniej jedna eskadra liniowa miała przez cały czas gorące węzły napędu, co pozwalało na osiągnięcie pełnej gotowości bojowej i możliwości ruchu w trzydzieści minut.

Honor nie tylko pochwaliła jego decyzję, ale rozciągnęła ją na wszystkie jednostki Zespołu Wydzielonego 34. Rozśrodkowanie na orbitach powodowało, że nawet taki olbrzym, jak flagowiec McKeona Troubadour był malutkim modelem, gdyby patrzeć na niego gołym okiem. Ale jej gołe oczy dość drastycznie różniły się od siebie, i używając teleskopowej funkcji lewego, mogła całkiem wyraźnie widzieć zarówno superdreadnoughty Alistaira, jak i lotniskowce Alice Truman.

Przypominały śmiertelnie groźne wieloryby, choć miały zapalone światła parkingowe i zamknięte ambrazury. I było ich sporo — łącznie dysponowała ośmioma pełnymi eskadrami liniowymi, niepełną eskadrą lotniskowców, pięcioma eskadrami krążowników liniowych, trzema lekkich krążowników i dwiema flotyllami niszczycieli… nie licząc kilkudziesięciu krążowników i niszczycieli rozsianych po najbliższej okolicy na patrolach antypirackich. Miała pod swoimi rozkazami czterdzieści dwa okręty liniowe, co znaczyło, że była to pełnowymiarowa flotylla, nie zespół wydzielony. Była to także najsilniejsza formacja, jaką kiedykolwiek dowodziła. Powinna czuć się pewnie, mając do dyspozycji taką siłę ognia.

A czuła przede wszystkim irytację, by nie rzec złość z powodu jej braków. Alistair i Alice zdołali podciągnąć gotowość załóg i całego zespołu do poziomu wyższego, niż Honor miała nadzieje osiągnąć. Okręty Hewitta zaś utrzymywały znacznie wyższa poziom zgrania i wyszkolenia niż Home Fleet. Najprawdopodobniej dlatego, że wszyscy na ich pokładach wiedzieli, iż w razie poważnych problemów na szybką pomoc nie mają co liczyć. To także tłumaczyło nieomal entuzjazm Hewitta przy przekazywaniu jej dowództwa.

Ale najlepszy nawet poziom gotowości bojowej i zgrania załóg nie był w stanie zmienić przykrych faktów. Takich jak ten, że tylko sześć okrętów liniowych należało do klasy Medusa, a żaden do klasy Inuictus. Albo że jedenaście było dreadnoughtami mającymi ledwie dwie trzecie siły ognia i wytrzymałości klasycznych superdreadnoughtów. W połączeniu z pewnością, że High Ridge i Janacek wszędzie będą mówić o czterdziestu dwóch okrętach liniowych, a żaden oczywiście nie zająknie się, jaki jest podział tych okrętów na klasy ani o tym, że większość jest przestarzała. Ani o tym, że dostała cztery z żądanych ośmiu lotniskowców. Ani o tym, że ostatnia analiza wywiadu floty oceniała Imperialną Marynarkę na ponad dwieście okrętów liniowych.

Taką wyliczankę mogła ciągnąć długo z jednym skutkiem — wprawiania się w coraz większą złość. Dlatego odetchnęła głęboko, wyprostowała się i zmusiła do konstruktywnej pracy koncepcyjnej. Wiedziała, godząc się na ich propozycję, że coś podobnego nastąpi, choć prawdę mówiąc, nie podejrzewała, że nawet Janacek okaże tyle bezczelności, by przydzielić jej wszystkie pozostające jeszcze w linii dreadnoughty. Prawda zresztą była taka, że gdyby zamiast nich dostała klasyczne superdreadnoughty, i tak miałaby zbyt słabe siły, gdyby Imperium zdecydowało się na wojnę. Dlatego obiektywnie rzecz oceniając, politycznemu karierowiczowi logiczne wydawało się spisać na straty to, co najmniej warte i najbardziej przestarzałe. Jeśli dojdzie do najgorszego, straci niewiele. To, że obsadzający te jednostki ludzie uważali inaczej, a mieli pełną świadomość, jak z nimi postąpiono, nie miało naturalnie dla wszarza najmniejszego znaczenia…

Tym razem zmusiła się do serii głębokich oddechów.

Musiała poważnie popracować nad opinią dotyczącą sir Edwarda Janaceka, bo ostatnio zaczynała traktować go niesprawiedliwie, co mogło się na niej zemścić. Zapominała bowiem, że poza tym iż był głupi i pozbawiony takich cech jak honor czy moralność, był też cwany, umiał dbać o własne interesy i potrafił knuć intrygi. Niedocenianie przeciwnika mściło się, a ona nie zamierzała do tego dopuścić.

Podobnie jak nie zamierzała mu darować. Niczego.

Od strony grzędy rozległo się pełne aprobaty bleeknięcie.

Spojrzała ponownie przez okno, zmuszając się do podziwiania piękna miliardów srebrnych punktów na tle czarnego jedwabiu przestrzeni. Całości obrazu dopełniał błękitno-biały krąg Sidemore widoczny w lewym dolnym rogu, a dzięki lewemu oku widziała nie tylko krążące po jego orbitach okręty, ale także kolektory energii słonecznej, przekaźniki telekomunikacyjne, anteny sensorów szerokopasmowych czy stocznie remontowe.

Żadnego z tych obiektów nie było, gdy prawie dziesięć lat standardowych temu odwiedziła pierwszy raz system Marsh. Wtedy było to prawdziwe zadupie odwiedzane przez frachtowce jedynie na skutek pomyłki. I właśnie dlatego stanowiło idealną kryjówkę dla licznej bandy piratów, która opanowała system i planetę. Pod ich rządami zginęło 31 tysięcy mieszkańców Sidemore, wliczając w to ofiary „pokazowej” detonacji ładunku nuklearnego. I naprawdę głęboką satysfakcję sprawiała Honor świadomość, że nic podobnego już się nie powtórzy. Bo nawet gdyby Royal Manticoran Navy wycofała się za parę dni, już istniejąca flota systemowa dałaby sobie bez trudu radę z każdym piratem czy korsarzem na tyle głupim, by się tu zapędzić. A flota ta nadal rosła.

Nie tak jak graysońska, ale Sidemore nie było aż tak ważne dla Królestwa jak Grayson i dlatego też Królestwo nie zrobiło wszystkiego, co mogłoby stworzyć z planety tak uprzemysłowionego giganta, jak miało to miejsce w przypadku Graysona i tak wcześniej robiącego przez ponad sześćdziesiąt lat, co się tylko dało, by wyjść z zacofania i izolacji. Niemniej zainteresowanie Królestwa wynikało głównie z jego położenia, a nie z podziwu dla zalet mieszkańców, co Honor, mimo że kochała swą przybraną ojczyznę, uczciwie przyznawała.

Podobne względy zaważyły na przydatności Sidemore, ale Grayson był niezbędny dla bezpieczeństwa Królestwa, Sidemore zaś jedynie wygodny. Dlatego rząd Sidemore nie dostał takich samych gwarancji pożyczkowych, a planeta nie uzyskała takich zwolnień podatkowych czy ulg inwestycyjnych co Grayson. Ale właśnie dlatego to, czego przez ten okres tu dokonano, wywierało takie wrażenie, mimo iż wyglądało skromnie w porównaniu z osiągnięciami Graysona.

Jeszcze coś sprawiło Honor satysfakcję — Sidemore stało się planetą samowystarczalną, a na orbitach oprócz stoczni budujących mniejsze okręty czy remontujących duże pojawiły się też stocznie nastawione na budowę frachtowców. Te pierwsze były wynikiem potrzeb RMN i to za jej pieniądze powstały, te ostatnie były już inicjatywą władz planetarnych nader rozważnie wykorzystujących rozwój przemysłu i wzrost gospodarki. Jeśli nie nastąpi nic nieprzewidzianego, co doprowadziłoby do poważnych zniszczeń infrastruktury systemowej, Sidemore nawet po wycofaniu się Królestwa z tego rejonu powinno dalej się rozwijać i coraz śmielej wchodzić na szlaki handlowe Konfederacji, na których już zaczęło się pojawiać.

Stanowiło to dobitny przykład, jak należy postępować, by Konfederacja przestała być rajem dla piratów i miejscem nieustannych rzezi oraz bitew na różną skalę. Dzięki umożliwieniu mieszkańcom uzyskania pewnej zasobności otrzymywali możliwość zapewnienia sobie bezpieczeństwa, z której oczywiście natychmiast korzystali.

Niestety rząd Konfederacji był zbyt skorumpowany, by było to możliwe na szerszą skalę. I to także był powód, dla którego system Marsh odnosił takie sukcesy, a Królestwo zainteresowało się nim w pierwszej kolejności — ponieważ leżał poza granicą Konfederacji, żaden gubernator czy inna przekupna menda nie próbowała w zarodku zdławić czy wyssać wszystkiego z takiej inicjatywy.

Tyle tylko, że wszystko to nie miało zgoła nic wspólnego z powodami, które ją tu ponownie sprowadziły po tych wszystkich latach. Zmusiła się do odejścia od okna i powrotu za biurko, na którym zgromadziła się już spora kupka papierów. Mercedes co prawda oznaczyła najważniejsze, ale Honor i tak miała poważne opóźnienia w papierkowej robocie, co ta coraz częściej sygnalizowała wymownymi spojrzeniami. Zupełnie jakby brała lekcje u niejakiego Jamesa MacGuinessa…

Ponieważ zaś na popołudnie Honor wyznaczyła odprawę sztabów całego zespołu wydzielonego, nie było sensu dawać własnemu szefowi sztabu okazji do dodatkowego treningu. Dlatego westchnęła ciężko i zabrała się do lektury pierwszego.

* * *

Honor uniosła głowę znad listu od Howarda Clinkscalesa, słysząc głos Jamesa MacGuinessa, który bezgłośnie pojawił się w drzwiach kabiny.

— O co chodzi, Mac?

— Porucznik Meares prosił, bym pani przekazał, że właśnie skontaktował się z nim kapitan pewnego frachtowca z pytaniem, czy mógłby złożyć pani kurtuazyjną wizytę.

— Doprawdy?! — mruknęła, marszcząc z namysłem brwi.

Jej porucznik flagowy Timothy Meares, choć młody, wykazywał zadziwiająco wiele zdrowego rozsądku. Przejawiało się to choćby w przyjmowaniu pomocy i rady Maca w „zarządzaniu” Honor. Szybko zrozumiał, że MacGuiness lepiej niż ktokolwiek inny na pokładzie wie, czy Honor w danej chwili ma czas czy nie, i zdawał się na jego ocenę, czy i kiedy zawracać jej głowę rutynowymi sprawami.

Był też świadom, iż Honor spodziewa się, że wykaże rozsądek i inicjatywę w kwestii tego, co naprawdę wymaga jej uwagi, a ponieważ miał znacznie wyższą opinię o jej ważności niż ona sama, starał się, by takich spraw było niewiele. Wszystko to powodowało, iż sam fakt przekazania prośby MacGuinessowi był znaczący — najwidoczniej istniał jakiś powód, dla którego nie spławił próbującego wprosić się na obiad kapitana. To, że informacja nie została przez Maca odrzucona jako nieważna, sugerowało zaś, iż należy do istotnych, a to spowodowało gwałtowny wzrost jej zaciekawienia. Odruchowo sprawdziła emocje MacGuinessa i odkryła mieszankę oczekiwania, ciekawości i rozbawienia z odrobiną obawy.

— Mogę spytać, czy tenże kapitan powiedział, kim jest i dlaczego chciałby się ze mną spotkać? — spytała.

— Jak rozumiem, jest poddanym Korony, choć od lat działa w Konfederacji, ma’am, gdzie zdołał założyć małą, ale nader solidną firmę przewozową. Ma zgodę rządu Konfederacji na uzbrojenie swych statków i z informacji uzyskanych przez porucznika Mearesa wynika, że zniszczył przynajmniej tuzin jednostek pirackich w ciągu ostatnich dziesięciu lat standardowych. Jeśli chodzi o powód, powiedział dosłownie, że chciałby złożyć pani kurtuazyjną wizytę, wydaje mi się jednakże, że porucznik Meares podejrzewa, iż ma on jakieś informacje, które mogłaby pani uznać za istotne.

MacGuiness wygłosił to wszystko z kamienną twarzą i niewzruszenie poważnym spojrzeniem, ale jego rozbawienie znacznie wzrosło.

— Wszystko to jest niezwykle interesujące, Mac, ale nie stanowi pełnej odpowiedzi na moje pytanie. Ten tajemniczy kapitan ma może jakieś nazwisko?

— Oczywiście, że ma, ma’am. A co, zapomniałem je podać?

— Nie, nie zapomniałeś. Zrobiłeś to celowo, kierowany czymś, co u ciebie robi za poczucie humoru — poinformowała go uprzejmie.

Mac uśmiechnął się niewinnie.

— Ma pani zbyt podejrzliwą naturę, ma’am — oznajmił z naganą. — A oficer, o którym mowa, nazywa się, jeśli dobrze pamiętam, Bachfish… Thomas Bachfish.

— Kapitan Bachfish?! — Honor wręcz podskoczyła, siadając zupełnie prosto, a Nimitz zastrzygł z zaciekawieniem uszami. — Tutaj?

— Tak, ma’am — Mac uśmiechnął się szeroko. — Porucznik Meares nie rozpoznał nazwiska. Ja tak.

— Kapitan Bachfish — powtórzyła cicho Honor i potrząsnęła głową. — Nie mogę w to uwierzyć… po tak długim czasie.

— Słyszałem, jak pani o nim opowiadała — MacGuiness spoważniał. — Porucznik Meares twierdzi, że kapitan nieco się wahał, ale uznałem, że chciałaby pani dowiedzieć się o tym.

— I miałeś całkowitą rację! — oznajmiła. — Co to znaczy, że nieco się wahał?

— Tak to opisał porucznik Meares. Jestem pewien, że rozmowa została nagrana, ale ja tego nagrania nie widziałem, więc trudno mi to ocenić, ma’am.

— Też coś! — prychnęła Honor. — Może on i się wahał, ale ja nie mam zamiaru. Powiedz Timowi, że kapitan Bachfish jest zaproszony na pokład najszybciej, jak tylko będzie mu to odpowiadało. I że ma to zaproszenie natychmiast przekazać.

— Oczywiście, ma’am. — MacGuiness skłonił się i zniknął równie cicho, jak się pojawił.

A Honor została sama ze wspomnieniami.

* * *

Pierwsze wrażenie Honor na widok lekko przygarbionego mężczyzny w niebieskim uniformie, który po zgrabnym obrocie stanął na pokładzie już w granicach działania okrętowej grawitacji, było takie, że Bachfish się postarzał. Sprawdziła w okrętowej bazie danych wykaz oficerów w Royal Manticoran Navy i ze zdziwieniem stwierdziła, że Bachfish jest pełnym admirałem. Co prawda jedynie dlatego, że awanse wynikające z wysługi lat należne były także oficerom pozostającym na połowie pensji, gdyż znalazł się tam w randze kapitana i od prawie czterdziestu lat standardowych nie otrzymał żadnego przydziału do służby liniowej, niemniej był admirałem. Ciemne włosy, które dobrze pamiętała, gęsto przetykała siwizna, pomimo iż należał do pierwszego pokolenia objętego prolongiem.

Nimitz poruszył się lekko, czując ból i poczucie straty gościa, który po tak długim czasie znalazł się ponownie na królewskim okręcie.

— Kapitan Pirate’s Banel — oznajmił pokładowy głośnik.

Pełna warta okrętowa wyprężyła się w postawie zasadniczej, Marines sprezentowali broń, a powietrze rozdarł świst trapowy.

Bachfish drgnął zaskoczony i natychmiast odruchowo wyprostował się. Przez moment ból i poczucie straty nasiliły się, a potem ustąpiły czemuś znacznie milszemu. Zrozumiał, dlaczego Honor z pełną pompą przyjęła na pokładzie zwykłego kapitana floty handlowej. Zasalutował młodziutkiej podporucznik dowodzącej wachtą i wygłosił standardową formułkę:

— Proszę o pozwolenie wejścia na pokład, ma’am.

— Pozwolenia udzielam, sir! — odparła równie formalnie i oddała mu honory niczym na paradzie.

Nim Bachfish zdążył zareagować w jakikolwiek sposób, wystąpił Rafę Cardones.

— Witamy na pokładzie Werewolfa, admirale Bachfish — oznajmił, wyciągając prawicę.

— Kapitanie Bachfish — poprawił go cicho Bachfish. — Ale dziękuję panu, kapitanie. To piękny okręt.

Uścisnął dłoń Cardonesa, ale patrzył ponad jego ramieniem.

Kłębiło się w nim tak wiele różnych uczuć, że Honor nawet przy pomocy Nimitza nie była w stanie ich zidentyfikować.

— Dziękuję, sir. Też jestem z niego dumny, więc jeśli znajdzie pan czas, z przyjemnością posłużę za przewodnika wycieczki.

— To bardzo miło z pańskiej strony i jeśli tylko okaże się możliwe, będę trzymał pana za słowo. Sporo słyszałem o lotniskowcach, ale to pierwszy, który widzę na własne oczy.

— W takim razie zobaczę, czy dowódca naszego skrzydła, kapitan Tremaine, będzie mógł nam towarzyszyć — uśmiechnął się Rafę. — Wtedy miałby pan też okazję poznać punkt widzenia pilota, sir.

— Byłoby to bardzo miłe — zapewnił Bachfish, nadal patrząc na Honor.

Cardones uśmiechnął się nieco szerzej i ustąpił jej miejsca.

— Kapitanie Bachfish — powiedziała miękko, wyciągając dłoń. — Dobrze znów pana zobaczyć.

— Panią także… księżno — odpowiedział i uśmiechnął się z żalem i satysfakcją równocześnie. — Dobrze się pani stara, a przynajmniej tak słyszałem.

— Miałam dobrego nauczyciela — odparła, ściskając jego dłoń.

— O nauczycielu stanowią jego uczniowie — odparł z szerszym i bardziej radosnym uśmiechem.

— Nazwijmy to więc połączonym wysiłkiem — zaproponowała, puszczając jego dłoń. — Tak jak powiedział kapitan Cardones: witamy na pokładzie, admirale Bachfish. Mam nadzieję, że zostanie pan na kolacji, dzięki czemu miałabym okazję przedstawić pana reszcie moich starszych oficerów.

— To bardzo miło z pani strony, ale nie chciałbym sprawić kłopotu…

— Jedynym kłopotem byłoby odrzucenie zaproszenia — przerwała mu Honor. — Nie widziałam pana od prawie czterdziestu lat standardowych i tak łatwo się pan nie wywinie.

— To rozkaz, księżno?

— Z całą pewnością.

— Cóż, w takim razie przyjmuję.

— Doskonale. Widzę, że nadal ma pan dobry instynkt taktyczny, sir.

— Staram się, księżno.

— W takim razie zapraszam do mojej kabiny. Mamy sporo do powspominania.

— W rzeczy samej, księżno — przytaknął cicho.

I ruszył w ślad za nią, mając za plecami LaFolleta.

ROZDZIAŁ XXVII

— Naprawdę cudownie jest znów pana zobaczyć, sir — powiedziała Honor, zapraszając go gestem do zajęcia miejsca w jednym z foteli otaczających miedziany stolik ozdobiony herbem domeny Harrington.

Zauważyła, że na jego widok oczy mu się roześmiały, więc dodała:

— To prezent od Protektora Benjamina.

Bachfish potrząsnął głową.

— Podziwiałem jedynie wykonanie, księżno. I to, jak wiele pani osiągnęła… i nie mierzę tego monogramem na meblu.

— Całe szczęście!

— Tak zupełnie szczerze, sądzę, że wszechświat dałby pani trochę więcej spokoju, gdyby osiągnęła pani mniej, ale przyznaję, że byłbym zaskoczony, gdyby midszypmen, którą pamiętam, odpuściła sobie.

— Robię, co mogę. I staram się pamiętać, że jestem zwykłą śmiertelniczką — ledwie to powiedziała, uświadomiła sobie, że zabrzmiało to śmiesznie, i zaczerwieniła się.

Bachfish przyjrzał jej się spod oka i niespodziewanie powiedział:

— A ja spróbuję więcej nie wprawiać pani w zakłopotanie, milady. Ostatnia uwaga: jedną z rzeczy, których najbardziej żałuję, jest to, że Raoul nie może pani teraz zobaczyć. Napisał do mnie po Basilisku, żebym znał prawdę, wiem więc, że otrzymał dowód słuszności pokładanej w pani wiary. I wiem, jaką satysfakcję sprawiła mu świadomość, że inni także to dostrzegli i nagrodzili panią za to.

— Brak mi go — przyznała miękko Honor. — Bardzo mi go brak. I wiele dla mnie znaczy świadomość, że pozostaliście w kontakcie.

— Raoul był zawsze lojalnym przyjacielem, księżno.

— Coś panu zaproponuję: minęło co prawda trzydzieści dziewięć lat, ale kiedy ostatni raz się widzieliśmy, byłam midszypmenem. Pan zaś ma obecnie stopień admiralski; nie chce pan go używać, zgoda. Ale chciałabym żeby pan pamiętał, że byłam jednym z pańskich zasmarkańców, a zapomniał o księżnej.

— Łatwo powiedzieć! No dobrze, skoro nie „milady” i „księżno”, to jak mam się do pani zwracać? Bo pani midszypmen Harrington raczej zdecydowanie nie pasuje, nie sądzi pani?

— Chyba rzeczywiście nie pasuje — przyznała z uśmiechem. — Z admirałów wolimy oboje zrezygnować… proszę spróbować po prostu Honor.

— Ja… — zaczął Bachfish, umilkł i odchrząknął. — Jeśli naprawdę tak wolisz…

— Tak wolę.

— Ale to działa w obie strony! Żadnych więcej „sir” i „admirałów”?

— Zgoda.

Zadowolony kiwnął głową i usiadł we wskazanym fotelu, założył nogę na nogę i rozejrzał się szybko, acz uważnie po kabinie. Jego uwagę zwróciła kryształowa gablota chroniąca dwa miecze, zloty klucz patrona i wieloramienną złotą gwiazdę na czerwonej wstążce poznaczonej ciemnoczerwonymi plamami. Nad nią wisiała brązowa plakietka o narożniku stopionym i urwanym, a obok druga, mniejsza gablotka, w której znajdował się anachroniczny pistolet automatyczny kaliber.45 i drugi, pojedynkowy i jak najbardziej nowoczesny kaliber l0mm.

Przyglądał im się przez kilka długich sekund, jakby dopiero to w pełni uświadomiło mu, jak dawno widział Honor po raz ostatni, po czym wziął głęboki oddech i ponownie spojrzał na nią.

— Sporo się zmieniło, odkąd ostatni raz byliśmy wspólnie w Konfederacji — zauważył.

— Zgadza się. Ale wspomnienia nadal są żywe, prawda?

— Ano prawda. Niektóre dobre… inne trochę mniej.

— Chciałam zeznawać, ale nie pozwolono mi…

Wiem. Sąd przychylił się do mojego wniosku, że nie masz nic do dodania w tej sprawie.

— Twojego wniosku?! Przecież byłam cały czas na mostku! Dokładnie wiedziałam, co się stało!

— Oczywiście, że wiedziałaś — przyznał prawie łagodnie. — Ale za dobrze cię poznałem, by pozwolić ci zeznawać. Nie zrozum mnie źle: nie martwiło mnie, że możesz powiedzieć coś, co by mnie zraniło czy mi zaszkodziło. Oficjalne nagrania i raporty zawierały wszystko, co merytorycznie ważne, a nigdy nie słynęłaś z dobrze rozwiniętego instynktu samozachowawczego. Gdybyś zeznawała, zaczęłabyś występować w mojej obronie. Być może zajadle. A nie chciałem, żeby coś z tego przylgnęło do ciebie i ciągnęło się za tobą.

— Gdyby to pomogło, byłabym zaszczycona — powiedziała cicho.

— Byłem tego świadom. Podobnie jak i tego, że już i tak masz zbyt wielu wrogów. Nie mogłem pozwolić, byś zmarnowała to, co cię słusznie spotkało za uratowanie mojego okrętu. Tym bardziej że nic, co mogłabyś powiedzieć, i tak nie miało znaczenia, jeśli chodzi o wyrok.

— Tego nie mogłeś wiedzieć!

— Mogłem — uśmiechnął się gorzko. — Mogłem, bo prawda była taka, że zasłużyłem na utratę dowództwa.

— Nie zasłużyłeś!

— Chyba właśnie usłyszałem midszypmen, która służyła pod moimi rozkazami, a nie admirał, której jestem gościem — ocenił Bachfish i nim zdołała się odezwać, dodał: — Pomyśl obiektywnie jako oficer flagowy. Nie twierdzę, że nie było okoliczności łagodzących, ale prawda jest taka, że pozwoliłem Duneckiemu zbliżyć się za bardzo i omal nie dałem mu rozstrzelać bezkarnie swojego okrętu. W konsekwencji zabił wielu moich ludzi.

— Nie mogłeś wiedzieć… — zaczęła, ale przerwał jej.

— Byłaś pupilką Raoula. Co zawsze ci powtarzał o niespodziankach?

— Że przeważnie zdarzają się wtedy, gdy kapitan uważa, że widzi to, co chce zobaczyć, a nie to, co powinien zobaczyć.

— A ja właśnie tak postąpiłem — Bachfish uśmiechnął się smętnie. — Nie myśl, że nie była dla mnie ważna świadomość, że chcesz wystąpić w mojej obronie. I nie sądź, że przez ten jeden incydent zacząłem uważać się za nieudacznika nie zasługującego na tytuł królewskiego oficera. Ale prawda jest taka, że zaryzykowałem okręt i straciłbym go wraz z całą załogą przez zbytnią pewność siebie, gdyby nie działania podjęte przez pewną midszypmen i niesamowite wręcz szczęście. Prawdę mówiąc, byłem zaskoczony, że jedynie odebrano mi dowództwo i posłano na połowę pensji, a nie wydalono ze służby.

— Nadał uważam, że wyrok był niesprawiedliwy — upierała się Honor, a widząc jego spojrzenie, dodała: — Nie twierdzę, że należała ci się nagroda. Być może wyrokując w podobnej sprawie i opierając się wyłącznie na oficjalnych raportach i nagraniach, uznałabym, że stosowną karą jest pozbawienie dowództwa, ale śmiem wątpić. Wydaje mi się, że widziałam zbyt wiele sytuacji, w których dobrzy, kompetentni oficerowie zrobili wszystko, co powinni, a i tak przegrali, by przekreślić czyjąś karierę po pierwszym podobnym potknięciu.

— Może i tak byś postąpiła. Może gdyby oficerowie orzekający mieli doświadczenia podobne do twoich, zdecydowaliby podobnie. Ale to było w czasach pokoju i obowiązywały inne zasady i inne standardy… Nie powiem, że to nie bolało, bobym skłamał. Ale nie odbierałem tego nigdy jako rażącej niesprawiedliwości. A jak widzisz, nie był to też dla mnie koniec dowodzenia i koniec latania.

— Widzę, że nie był, ale w czerni lamowanej złotem wyglądałbyś znacznie lepiej. A flota powinna wykorzystać kogoś z twoim doświadczeniem, gdy wojna wybuchła. Nie rozumiem, dlaczego tego nie zrobiono, i uważam, że nie ma to wytłumaczenia.

— Szczerze mówiąc, to bolało najbardziej — przyznał cicho, wpatrując się w coś, co tylko on mógł dostrzec. — Tak wiele lat uczyłem się i trenowałem, przygotowując się dokładnie do tego, co nastąpiło, a potem nie pozwolono mi wykorzystać nabytej wiedzy i umiejętności w obronie Królestwa. To bolało… bardzo bolało… ale nie było sensu siedzieć i rozpaczać, więc znalazłem sobie zajęcie.

— Jak rozumiem, masz firmę przewozową i kilka statków? — Honor postanowiła zmienić temat.

— Dokładnie mam dwa i udziały w trzech innych. Może to nie to co Hauptman Cartel, ale jak na Konfederację nie najgorzej.

— To się nazywa skromność. Oba są uzbrojone, z tego co wiem.

— Są. Zastanawiasz się pewnie, jak mi się udało to załatwić?

Honor kiwnęła głową.

— Tutaj wszystko zależy od tego, ile masz gotówki, kogo znasz i jakie masz ambicje. To bardzo niebezpieczny obszar dla kapitana frachtowca, ale równocześnie daje możliwości, jeśli zdołasz przetrwać. A ja byłem tu wcześniej wystarczająco długo, by mieć sporo kontaktów i by różni ludzie byli mi coś winni… albo by się mnie wystarczająco bali, by słuchać. Zbyt dużo wiedziałem. Oficjalnie Pirate’s Bane i Ambuscade to okręty pomocnicze Marynarki Konfederacji. Rozwiązanie drogie, ale pewne i jak najbardziej legalne.

— A praktycznie?

— Praktycznie jest to jedyny legalny sposób obejścia zakazu uzbrajania statków handlowych. Dostępny jedynie dla naprawdę bogatych i mających wysoko ustawionych patronów. Wszyscy wiedzą, że to fikcja i flota nigdy nie skorzysta z ich usług ani też nie będzie chciała z nich korzystać. Zresztą część z tych jednostek pomocniczych to piraci.

— Mogę zapytać, kto jest twoim patronem?

Bachfish zachichotał radośnie.

— A możesz. Sądzę nawet, że się znacie: admirał Patricia Givens. Wiedziałem, że się zdziwisz, ale to prawda. Najprawdopodobniej doszedłbym do tego i bez jej pomocy, a przynajmniej wszystko na to wskazuje, bo byłem już w połowie właścicielem Ambuscade, i to całkiem niezgorzej uzbrojonego, gdy nawiązała ze mną kontakt. Naturalnie uzbrojenie było nielegalne, co niezbyt podobało się wspólnikowi, ale obaj wiedzieliśmy, że to jedyny sposób. Ustaliliśmy, że w razie problemów z władzami wezmę wszystko na siebie, a te problemy były bardziej hipotetyczne niż realne, mimo że z dziesięciu kapitanów okrętów i przynajmniej jeden oficer flagowy Marynarki Konfederacji wiedzieli o wszystkim. Wtedy przebywałem już tutaj tyle czasu, że uważali mnie za swojego, a nie za nadętego dupka z Królestwa. A w Konfederacji zawsze były uczciwie latające uzbrojone frachtowce. Sądzę, że sama się na nie natknęłaś przy różnych okazjach. Kłopot w tym, jak odróżnić taki uczciwy frachtowiec od pirata. Ze mną nie było problemów od czasu, gdy dwie pierwsze jednostki pirackie spotkał przykry koniec, gdy Ambuscade był w pobliżu. A potem zadziałały pieniądze i układy Pat Givens i podobne problemy przestały istnieć.

— Nie obraź się, ale dlaczego w ogóle zdecydowałeś się na Konfederację? — spytała Honor zaintrygowana. — W Królestwie miałeś przecież lepsze kontakty, a Konfederacja nigdy nie była spokojnym miejscem. Takim, z którym chciałoby się wiązać poważne plany na przyszłość.

— Na pewno wpływ na to miał wstyd — przyznał. — Uzasadnienie wyroku było całkiem łagodne, ale dla każdego choć trochę obeznanego z realiami doskonale czytelne. A ja życzyłem sobie współczucia dokładnie tak samo jak potępienia. Tu nie byłem nikim znanym i mogłem zacząć z czystym kontem, a z drugiej strony dobrze znałem układy. Podobnie jak ty, kilkakrotnie trafiałem tu na patrole, z zasady dłuższe, i byli tu ludzie znający mnie tak osobiście, jak i z opowieści. Nieczęsto oficer RMN z takim doświadczeniem decyduje się na prywatną działalność w tym obszarze, pod pewnymi względami było mi więc łatwiej zacząć tu niż w Królestwie — umilkł, najwyraźniej zastanawiając się, czy na tym poprzestać, ale po chwili dodał: — A prawdę mówiąc, było jeszcze coś: chęć dokonania czegoś. Udowodnienia galaktyce, że pomimo wyroku sądu jestem coś wart i jestem kimś, z kim należy się liczyć. Musiałem samemu sobie udowodnić, że potrafię tu odnieść sukces, a równocześnie załatwić każdego pirata, którego spotkam.

— A może masz w sobie coś z błędnego rycerza? — podpowiedziała cicho Honor. — Nie wątpię w te powody, ale wyczuwam w twoim postępowaniu echo zasady: „Kto raz zostaje królewskim oficerem, pozostanie nim zawsze”.

— Jeśli chodzi ci o przekonanie, że wszechświat byłby lepszy bez piratów, to masz rację. Ale nie przypisuj mi zbyt czystych i bezinteresownych motywów, bo się zawiedziesz.

— Nic nie mówiłam o bezinteresowności, tylko jakoś nie bardzo mogłam sobie wyobrazić ciebie wiodącego gdzieś cichy i spokojny żywot kupca. Jako kapitan statku pułapki w mojej ocenie nadal aktywnie zwalczasz piractwo, przy okazji przewożąc ładunki, a nie na odwrót. A kontakty z byłą szefową wywiadu floty sugerują, że współpracujesz z Królewską Marynarką bardziej ściśle, niż ktoś niewtajemniczony mógłby podejrzewać.

— Co się tyczy tego pierwszego, to niezupełnie tak, bo nie szukam piratów. Przyjmuję zlecenia na transport towarów i nie wybieram tras szczególnie niebezpiecznych, ale też nie unikam okazji do zniszczenia każdego, który się trafi. Jeśli chodzi o współpracę z RMN, to masz rację, choć o nią nie zabiegałem. Może nie chciałem ryzykować odmowy, a może po prostu nie przyszło mi to do głowy.

Natomiast wywiad floty ma dobry zwyczaj śledzenia losów oficerów czy to emerytowanych, czy wysłanych na połowę pensji. W pewnym momencie zgłosili się do mnie ludzie Pat. To oni załatwili wciągnięcie Ambuscade na listę jednostek pomocniczych i umożliwili mi zakup odpowiedniego uzbrojenia. A potem doprowadzili do tego, że kupiłem Pirate’s Bane. Nikt tego głośno nie powiedział, ale w całej historii tej transakcji było o parę zbiegów okoliczności za dużo, by mogło to być dzieło szczęścia i przypadku. I od tej pory pozostawaliśmy w regularnym kontakcie aż do zawarcia rozejmu. Sądzę, że oficjalnie należę do „źródeł osobowych”, o których czasami czyta się w raportach wywiadu, choć mogli mnie też zakwalifikować jako „agenta”. To ostatnie byłoby nie całkiem zgodne z prawdą, bo owszem, informacje zbierałem świadomie i często na konkretne zlecenia, ale nigdy nie robiłem nic ponadto.

— Używasz czasu przeszłego — zauważyła Honor z namysłem. — Coś się zmieniło?

— Radykalnie. Odkąd Jurgensen stanął na czele wywiadu, tu w Konfederacji praktycznie odcięto kontakt z przeważającą większością takich jak ja źródeł informacji. Nie wiem, jak to wygląda gdzie indziej, ale tu nikt nie szuka kontaktu ze starymi siatkami czy pojedynczymi źródłami, a jeśli przekazuję coś z własnej inicjatywy, mam nieodparte wrażenie, że nie zwracają na to większej uwagi. Uważam, że to olbrzymi błąd, i nie przemawia przeze mnie urażona duma czy ambicja.

— Chciałabym się z tobą nie zgodzić, ale niestety nie mogę — przyznała. — Na dodatek to, co mówisz, potwierdza moje podejrzenia. Im dłużej tu jestem i im dokładniej mogę porównać to, co uzyskałam od wywiadu, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że te analizy mają coraz to mniej wspólnego z rzeczywistością.

— Tego się obawiałem — westchnął Bachfish. — Naturalnie nie mogłem sprawdzić, o czym wywiad powiadamia wysyłanych tu dowódców okrętów, ale już sam fakt, że nikt nie szukał ze mną kontaktu, świadczył, że posiadają niekompletne informacje. A jeśli bardzo poważnie nie mylę się co do intencji Imperium, jest to naprawdę groźne niedopatrzenie z czyjejś strony. By nie określić tego dosadniej…

* * *

— Myśli pani, że on ma rację, milady? — spytała cicho Mercedes Brigham.

W windzie opróci niej i Honor byli tylko Meares i LaFollet. Z resztą mieli spotkać się w admiralskiej sali odpraw, do której właśnie zdążali.

— Obawiam się, że tak — odparła równie cicho Honor.

— Wiem, że znacie się od dawna…

Honor uśmiechnęła się, wiedząc, do czego tamta zmierza.

— Tak, był moim pierwszym kapitanem. I w moich oczach przydaje mu to aurę autorytetu. Ale wiem, jak ludzie potrafią zmienić się przez trzydzieści czy czterdzieści lat standardowyh, i nie jestem ślepa. Biorę też pod uwagę, że jak dobrych by Bachfish nie miał intencji, jego informacje lub ich interpretacja mogą być błędne. Starałam się ocenić to, co usłyszałam, tak bezstronnie i sceptycznie, jak potrafię. I niestety zbyt wiele komponuje się z tym, co już wcześniej wiedzieliśmy.

— Nie sugeruję, że on próbuje wprowadzić panią w błąd — zastrzegła Brigham. — I przyznaję, że jego ocena zamiarów Imperium aż za dobże pasuje do tego, czego się najbardziej obawiamy. Najbardziej niepokoi mnie to, że ma więcej informacji o nowych okrętach i wyposażeniu Imperialnej Marynarki, niż my dostaliśmy od całego wywiadu floty. A nawet od wywiadu graysońskiego.

— Zgadza się, ale on ma znacznie lepsze możliwości przyjrzeć się im z bliska niż wywiad, nasz czy graysoński. A nasz wywiad tego nie wie tylko dlatego, że Jurgensen i jego durnie z sobie tylko znanych powodów zdecydowali się przestać korzystać z dostępnych źródeł informacji, bo zdaje się, że Bachfisl nie jest jedynym, którego ignorują od lat. W przypadku Graysona to kwestia odległości i czasu istnienia graysońskiego wywiadu. Nie wspominając o tym, że o istnieniu Bachfisha nie mieli pojęcia, więc nie mogli wykorzystać tego, co wie. Dotyczy to także innych jemu podobnych. A on doszedł do niepokojąco podobnego obrazu nowych systemów uzbrojenia Imperium co Greg Paxton, że nie wspomnę o raportach kapitan Ferrero, do których żaden z nich nie miał dostępu. Czy też wnioskach tego analityka z Sidemore… jak mu tam… Zahna.

— George właśnie skończył ostatni i streścił mi go zeszłej nocy wraz ze swą opinią.

Brigham kiwnęła głową — komandor George Reynolds był oficerem wywiadu w sztabie Honor, a wybrany został po części dlatego, że sama go rekomendowała. Mercedes zrobiła to, gdyż pracowała z nim już wcześniej i była pod wrażeniem jego umiejętności niesztampowego myślenia.

— George co prawda nie potwierdził w pełni wniosków Zahna, ale przyznał, że są logiczne, jeśli tylko fakty, na których je oparto, są zgodne z prawdą — dodała Honor. — A teraz Bachfish potwierdza te fakty niezależnie od informacji Zahna.

— Jeśli się nie mylę, mamy znacznie krótszy kij, niż sądziliśmy. — Mercedes była nieszczęśliwa i nie próbowała tego ukryć.

— Obyś się myliła, ale nie sądzę, by tak było.

— To co robimy?

— Nie wiem. Jeszcze nie wiem. Najpierw odprawa, żeby wszyscy byli na bieżąco, a potem zaczniemy myśleć nad sposobami reakcji na różne możliwe zagrożenia. I naturalnie chcę, by Alistair i Alice także zaczęli nad tym pracować. Miejmy nadzieję, że komuś coś sensownego przyjdzie do głowy. Aha, lista gości na dzisiejszą kolację ulega rozszerzeniu, zapraszam ciebie, George’a, Alistaira, Alice, Roslee, Wraitha, Rafe’a i Scotty’ego, no i Bachfisha naturalnie.

— Będzie mu to odpowiadało, milady? — wyraziła wątpliwość Mercedes.

Honor spojrzała na nią pytająco, więc dodała: — Jest oczywiste, że włożył sporo czasu i wysiłku w to, by stać się niezależnym kupcem. Jeśli rozejdzie się, że jest agentem naszego wywiadu, może sporo stracić, może nawet kosztować go to życie, dlatego zastanawiam się, czy będzie mu odpowiadało, że tylu ludzi dowie się prawdy. Ja wiem, że nikt z nich nie będzie o tym rozpowiadał, ale on nie zna ich tak dobrze jak my.

— Spytałam go o to, choć nie w kontekście kolacji. Rozważył to, nim skontaktował się z nami, i uznał, że ma kilka wystarczająco przekonujących wyjaśnień, gdyby ktoś pytał. A jeśli chodzi o ludzi, których spotka: może ich nie znać, ale zna mnie i sądzę, że ufa mojej ocenie, kto może stanowić zagrożenie dla jego bezpieczeństwa, a kto nie.

— W takim razie musimy tylko dopilnować, by nikt z nas nie stał się takim zagrożeniem — oceniła Mercedes, akurat gdy winda stanęła.

ROZDZIAŁ XXVIII

— Więc zrobiłem dokładnie to, co mi kazał pan pirat — wyjaśnił Thomas Bachfish z mściwym uśmiechem. — Wyłączyliśmy napęd, otwarliśmy śluzy osobowe, słowem: przygotowaliśmy się do przyjęcia abordażu. A kiedy goście w promach byli jakieś pięćset kilometrów od nas, otworzyliśmy ambrazury i daliśmy ognia. Wiązka osiemdziesięciocentymetrowego grasera trafiła idealnie w ich statek. Obecni bez trudu wyobrazili sobie, co musiało dziać się na pokładzie pirackiej jednostki w momencie, gdy załoga uświadomiła sobie, co ich czeka. Jakoś tak jednak nie pojawiły się żadne oznaki współczucia dla tejże załogi. Obecni byli doświadczonymi oficerami i wiedzieli, do czego zdolni są piraci.

— Pańskie jednostki muszą stanowić niemiłą niespodziankę dla tutejszych piratów, sir — zauważyła Roslee Orndorff.

— Nie całkiem, bo ci, którzy nas spotkali, nie bardzo mogli się podzielić informacjami z innymi. Naturalnie celowo rozpuściliśmy wieści o krążących po Konfederacji statkach pułapkach, jako że połowa ich skuteczności polega na odstraszaniu, ale były to informacje sprzeczne. Tak więc piraci wiedzą, że zagrożenie istnieje, ale nic więcej: każdy frachtowiec może okazać się Q-shipem. A na wszelki wypadek zmieniamy w razie potrzeby malowanie. Inteligentna farba sporo kosztuje, ale jest warta swej ceny.

— Zawsze uważałem, że jest bardziej przydatna dla statków pułapek niż dla normalnych okrętów wojennych — ocenił McKeon.

Kilkoro obecnych przytaknęło z przekonaniem.

Inteligentna farba używana przez Royal Manticoran Navy, podobnie jak i przez większość innych flot, roiła się od nanotechów i pigmentów reakcyjnych, co pozwalało programować i zmieniać tak całe malowanie, jak i jego części praktycznie bez żadnych ograniczeń. W przypadku okrętów wojennych było to znacznie mniej użyteczne, gdyż charakterystyczny kształt dziobu i rufy popularnie zwany młotowatym zdradzał, że jest to okręt wojenny, niezależnie od tego, jak byłby pomalowany. Dlatego też większość flot miała skłonność do wybierania jednego schematu malowania, gdzie podstawę, jak na przykład w Królewskiej Marynarce, stanowił biały, i nie zmieniano go.

Statki handlowe malowane były rozmaicie. Co prawda podstawę identyfikacji stanowiły kody transponderów, ale identyfikacja wizualna także była istotna, bo aby przejąć ładunek zatrzymanego frachtowca, piraci musieli się doń zbliżyć i wejść na jego pokład. Dlatego wygląd stanowił istotny element zmiany tożsamości, zwłaszcza jeśli zgadzał się z kodem identyfikacyjnym transpondera.

— Jeżeli używa pan inteligentnej farby, to używa pan też… kreatywnych kodów identyfikacyjnych, sir — bardziej stwierdził, niż zapytał komandor porucznik Reynolds.

— Jestem pewien, że dałbym sobie radę z każdym piratem w uczciwej walce; problem w tym, że trudno byłoby go do takowej nakłonić, gdyby wiedział, z kim ma do czynienia. A w najlepszym wypadku kosztowałoby to dużo czasu, a podstawowym zajęciem moich jednostek jest przewóz towarów, a nie polowanie na piratów. Poza tym choć obie jednostki zbudowano jako okręty pomocnicze i mają kompensatory i generatory osłon burtowych wojskowego typu, podobnie jak napędy, nie posiadają opancerzonych kadłubów i innych rozwiązań technicznych zwiększających odporność na uszkodzenia. Admirał Truman, była pani z księżną, gdy kilka lat temu dowodziła tu eskadrą krążowników pomocniczych, wie więc pani, co dzieje się z kadłubem frachtowca trafionego przez rakietę czy promień działa laserowego. Dlatego właśnie ani ja, ani moje załogi nie jesteśmy zainteresowani uczciwą walką z piratami. I dlatego dopóki nie docieramy do celu, prawie nigdy nie używamy prawdziwych kodów identyfikacyjnych.

— A co na to Marynarka Konfederacji, sir? — spytał Rafę Cardones.

Pytanie było sensowne, jako że fałszowanie kodów uznawano za przestępstwo w większości państw, także w Konfederacji Silesiańskiej.

— Oficjalnie nic o tym nie wiedzą — Bachfish lekko wzruszył ramionami — a skoro nie wiedzą, nie mogą mieć obiekcji. W praktyce większość dowódców okrętów patrolujących trasy, po których latamy, zna prawdę, ale się nie odzywa, jak długo od czasu do czasu załatwiamy za nich jakiegoś pirata.

— To ma sens — przyznała Truman, sięgając po wino.

Obok niej zmaterializował się James MacGuiness i napełnił jej kielich, nim zdołała go dotknąć. Podziękowała mu uśmiechem, upiła łyk rubinowego płynu i ponownie spojrzała na Bachfisha.

— Muszę przyznać, że mamy naprawdę dużo szczęścia, że pan na nas wpadł, admirale Bachfish — powiedziała poważnie.

— Nie „wpadłem na was”, admirał Truman — Bachfish uśmiechnął się nieco złośliwie. — Szukałem was i znalazłem.

— Tak podejrzewałam — Truman przyjrzała mu się z namysłem. — I jestem panu za to wdzięczna. Mam nadzieję, że rozumie pan, dlaczego z pewną ostrożnością przyjmujemy informacje pochodzące od jednej osoby, nieważne na ile by nie była wiarygodna, stojące w całkowitej sprzeczności z częścią danych otrzymanych przez nas od wywiadu floty.

— Cóż, wiem, dlaczego ja bym tak postąpił — Bachfish uśmiechnął się jeszcze bardziej złośliwie. — Ale kiedy ja byłem w czynnej służbie, ludzie pracujący w naszym wywiadzie floty, a zwłaszcza nim kierujący, nie potrzebowali obu rąk i pisemnej instrukcji, by znaleźć własne tyłki w jasno oświetlonym pomieszczeniu.

Truman przygryzła wargę, by nie parsknąć śmiechem, a Cardones pokazał w uśmiechu prawie wszystkie zęby.

— Chodzi mi o to, sir — powiedziała po dłuższej chwili Alice Truman, gdy już była pewna, że głos jej nie zdradzi że moglibyśmy bardziej polegać na pańskich informacjach, gdybyśmy wiedzieli, jak pan wszedł w ich posiadanie.

— Rozumiem, do czego pani zmierza, i nie mam pretensji, że ostrożnie traktuje pani niespodziewane źródła danych. — Bachfish spoważniał. — Już obiecałem admirał Harrington, że udostępnię wam zapisy sensorów potwierdzające część wniosków, do których doszedłem. Są tam między innymi przyspieszenia osiągane przez nowe krążowniki czy skuteczność systemów maskowania elektronicznego ciężkiego krążownika z systemu Melborne. Możecie zrobić własne analizy, a macie znacznie lepsze możliwości niż ja. Natomiast podejrzewam, że chodzi pani przede wszystkim o informacje, których nie mogę poprzeć żadnymi dowodami. Zwłaszcza o te dotyczące nowych krążowników liniowych.

— Przyznam, że to właśnie szczególnie mnie niepokoi.

— Dałem komandorowi Reynoldsowi opis tak dokładny, jak byłem w stanie, oparty o notatki sporządzone zaraz po spotkaniu z tym okrętem. Natomiast okoliczności, w jakich do niego doszło… Miałem na pokładzie tych właśnie niedoszłych abordażystów, o których niedawno opowiadałem, i chciałem przekazać ich władzom Crawford, gdy spotkałem imperialną eskadrę krążowników liniowych przelatującą przez obrzeża systemu. W ten sposób zaoszczędziłem sporo czasu i wysiłku, bo gubernator systemu nie był zachwycony informacją, że piraci doń nie trafią. Uważał, że Imperium niepotrzebnie miesza się w ich zwalczanie.

— No proszę! — burknął McKeon. — A oni, robaczki, tak doskonale sobie z tym radzą, że i my, i Imperium robimy to wyłącznie z nudów i małpiej złośliwości.

— Bez obrazy, admirale McKeon, ale tubylcy mają trochę racji — sprzeciwił się Bachfish, — Faktem jest, że tak my, jak i Imperium jesteśmy aroganccy z ich punktu widzenia. Może mi pan wierzyć, doświadczyłem tego. A fakt, że sami nie mogą poradzić sobie z utrzymaniem porządku na własnym obszarze i muszą liczyć na naszą pomoc, tylko pogarsza ich samopoczucie. Jak by się pan czuł, gdyby Marynarka Konfederacji według własnego uznania pojawiała się na obszarze Gwiezdnego Królestwa i patrolowała szlaki handlowe lub więziła złapanych przy tej okazji przestępców, ponieważ nie ufałaby naszemu wymiarowi sprawiedliwości i lokalnym władzom, uważając ich za bandę łapowników? Wiem, że sytuacja tu i tam jest odmienna i że mamy aż za dużo dowodów, by tak postępować, ale to także zwiększa ich niechęć do nas. Na dodatek zbyt wielu oficerów tak królewskich, jak i imperialnych okazuje tę pogardę. Ja prawdopodobnie też tak robiłem, będąc tu na patrolach. Wracając zaś do tematu: dowódca tej eskadry raczej nie zdawał sobie sprawy, że pochodzę z Królestwa, a już na pewno nie wiedział, że jestem oficerem RMN, bo kazał mi dostarczyć piratów na pokład swego flagowca. Bardzo mi to odpowiadało, bo dawało gwarancję, że z tymi piratami już się nie spotkamy, zresztą dlatego zawsze staram się złapanych oddawać albo naszej flocie, albo imperialnej. Przy okazji: jego stosunek do mnie wcale mi się nie podobał, ale uległ zaskakującej zmianie, gdy dotarło doń, że nie jestem tubylcem. Choć nie sądzę, by się ucieszył, gdy sobie potem uświadomił, że dopuścił obywatela Królestwa tak blisko swego okrętu, że mógł on dokładnie obejrzeć jego rufę. Nie sądziłem, by nagranie tej ciekawostki było rozsądne, a kiedy wróciłem na pokład swojego statku, nagrywanie stało się niemożliwe, bo tak manewrował, by ani razu nie znaleźć się rufą do nas. Natomiast mój prom przeleciał o mniej niż kilometr od niej, gdy dostarczaliśmy mu piratów, więc różnice w budowie były dla nas wyraźnie widoczne. Zauważyłem, że zamiast pościgówek na rufie była solidna śluza towarowa wielkością zbliżona do takich, jakie mają duże frachtowce w ładowniach.

— Nie podoba mi się to — ocenił McKeon.

— Hm, rakietowy krążownik liniowy ma swoje zalety przy krótkim starciu — zastanowił się na głos Wraith. — Pytanie, jak długo będzie w stanie prowadzić intensywny ogień i jak długo zdoła się bronić przed ostrzałem rakietowego okrętu liniowego? Nie jestem przekonany, czy to praktyczny pomysł…

Honor i Brigham spojrzały na siebie i Honor leciutko skinęła głową.

— Prawdę mówiąc, Imperium nie wpadło na ten pomysł jako pierwsze — powiedziała głośno Mercedes, zwracając się do wszystkich. — Albo może nie jako jedyne, bo Grayson także ma taką klasę okrętów.

— Tak? — McKeon spojrzał na nią ostro. — To dlaczego nic o tym nie słyszałem?

— O to musi pan spytać admirała Matthewsa, sir — poinformowała go spokojnie Brigham. — Natomiast gdybym miała zgadywać, powiedziałabym, że to rewanż. Janacek i admirał Chakrabarti zdecydowali się zlikwidować wszystkie wspólne badania nad nowymi systemami uzbrojenia i wyposażenia krótko po objęciu rządów w Admiralicji. Oficjalnie z powodu ich kosztowności i zbędności, naprawdę zaś dlatego, że chcieli odciąć dopływ informacji dotyczących nowości technologicznych do Marynarki Graysona. Przynajmniej tak głosi wersja nieoficjalna.

— Dlaczego, do diabła?! — zdumiała się Truman. — Przecież jesteśmy sojusznikami?!

— Tego nie wiem, ma’am — odparła Brigham tonem wskazującym na to, że komentarza nie będzie. — Nie każda nieoficjalna wiadomość musi być prawdziwa.

— Ale… — Truman zamknęła usta nieomalże z trzaskiem.

A Honor uśmiechnęła się gorzko w duchu — Alice dopiero teraz zrozumiała, jak dalece High Ridge i Janacek zdołali zaszkodzić więzi, którą Royal Manticoran Navy i Marynarka Graysona stworzyły, płacąc daninę krwi.

— Krążowniki liniowe klasy Courvoisier II to okręty rakietowe, sir — podjęła Brigham, patrząc na McKeona. — Na burcie mają o osiemdziesiąt procent mniej wyrzutni, dzięki czemu dało się na nich zamontować działa laserowe i grasery, zwykle montowane na superdreadnoughtach. Z tego co wiem, zastanawiano się, czy nie pójść wzorem klasy Inuktus i całkowicie nie zrezygnować z burtowych wyrzutni, ale nie zdecydowano się na to. Mimo tego Wraith ma rację: nie są w stanie zbyt długo utrzymać maksymalnej szybkostrzelności, nie dotrzymałyby pola superdreadnoughtom rakietowym. Ale ta sama zasada dotyczyła klasycznych krążowników liniowych i klasycznych okrętów liniowych. Natomiast ćwiczenia, które przeprowadziliśmy, wskazują jednoznacznie, że te mają większą szansę przetrwać w starciu z okrętami liniowymi.

— Ale nie w pojedynku jeden na jeden — sprzeciwiła się Goodrick.

— To zależy od tego, o jakim okręcie liniowym mówimy — skontrowała Brigham. — Bo jeśli o klasycznym, to Courvoisier ma całkiem duże szanse, gdyż jest w stanie postawić tyle zasobników, że każda salwa może przeładować obronę antyrakietową superdreadnoughta. Z jedną albo nawet dwiema poradzi sobie, a kiedy uzyska wystarczająco dużo trafień, by dało się to odczuć w natężeniu ostrzału, dysponuje działami energetycznymi pozwalającymi na w miarę wyrównany pojedynek artyleryjski. Natomiast jeśli dwa krążowniki tej klasy skoncentrują ogień na superdreadnoughcie rakietowym, będzie on w poważnych opałach, jeśli nie zdoła któregoś szybko zniszczyć.

Goodrick wyglądała na wstrząśniętą, a to nie zdarzało się często.

Brigham zaś dodała z uśmiechem:

— Do tego są one jeszcze bardziej zautomatyzowane niż te klasy Harrington. W razie konieczności Courvoisier może sprawnie walczyć, mając trzystuosobowa załogę.

— Trzystuosobowa? — wykrztusiła Goodrick.

— Trzystuosobowa — potwierdziła. — Z zasady załogi są większe, ale też kilkusetosobowe. Pozwoliło to na znaczne zredukowanie systemów podtrzymujących życie, co w połączeniu ze zmianami konstrukcyjnymi typowymi dla okrętów rakietowych umożliwiło uzbrojenie ich w sporo ciężkich graserów na każdej burcie. Mają co prawda tylko dwie trzecie dział klasycznych krążowników liniowych, ale każde jest takie jak montowane na okrętach klasy Harrington.

— I to jest prawdziwy powód, dla którego opracowano tę klasę okrętów — dodała Honor.

— Ich zadaniem jest równie skuteczne niszczenie klasycznych krążowników liniowych co klasycznych superdreadnoughtów przez superdreadnoughty rakietowe. Reszta to, można powiedzieć, dodatkowe zalety. Jeśli konstruktorzy andermańscy wyszli z tego samego założenia, to jednostki, które opisał kapitan Bachfish, są znacznie groźniejsze niż to, czego się dotąd spodziewaliśmy nawet przy najbardziej pesymistycznych założeniach.

— Też tak sobie pomyślałem — zgodził się Bachfish.

— A widział pan lub słyszał cokolwiek o rakietowych okrętach liniowych, sir? — spytał z lekka zaniepokojony komandor porucznik Reynolds.

Bachfish potrząsnął przecząco głową.

— Ani nie słyszałem ani nie widziałem niczego takiego, ale to nie gwarancja, że ich nie mają. Natomiast biorąc pod uwagę, że krążowniki liniowe buduje się znacznie szybciej niż okręty liniowe, może to po prostu znaczyć, że te ostatnie po prostu nie są jeszcze gotowe.

— I dlatego stale podgrzewają atmosferę, ale nie wykonują żadnych zdecydowanych ruchów… — dodał Cardones.

— Nie liczyłbym na to zbytnio, Rafę — przestrzegła go Honor. — Bo nawet jeśli tak jest, nie wiemy, jak dalece zaawansowany jest program ich budowy. A jeśli już dysponują nowymi okrętami, a my założymy, że nie…

— Rozumiem, milady — dokończył za nią Cardones. — Mimo wszystko uważam, że to interesująca możliwość.

— Bo taka jest — potwierdził Bachfish. — Ale jak powiedziała admirał Harrington, nie byłoby rozważnie na to liczyć.

— Zgadza się — dodała Truman.

Widać było, że intensywnie rozważa to, czego dowiedziała się od Bachfisha, i że gwałtownie maleją jej wątpliwości co do jego wiarygodności.

— Wraith i ja chcielibyśmy obejrzeć zapisy pańskich sensorów dotyczące tych nowych imperialnych kutrów — powiedziała w końcu.

— Nie dziwi mnie to — uśmiechnął się Bachfish. — Mnie też bardzo zaciekawiły odczyty dotyczące waszych kutrów. Jeszcze nie miałem okazji porównać dokładnie obu, bo na wasze natknąłem się dopiero w tym systemie, ale pierwsze wrażenie jest takie, że imperialne są wolniejsze i słabsze.

— Ale niczego przypominającego lotniskowiec pan nie widział? — upewniła się Truman.

— Nie. Ale na ich miejscu posiadanie lotniskowców trzymałbym w jeszcze większej tajemnicy niż fakt dysponowania rakietowymi krążownikami liniowymi. A to wcale nie byłoby takie trudne; sami wiecie, że szkolenie i zgrywanie załóg można przeprowadzić w jakimś odległym i zapomnianym przez wszystkich systemie.

— Prawdę mówiąc, aż za dobrze wiemy — uśmiechnęła się Truman.

Szybko jednak spoważniała i oświadczyła:

— Zgadzam się z Alistairem, Honor: też mi się to niepodoba. Zwłaszcza w połączeniu z analizami Zahna i raportami Ferrero. Skoro Imperium celowo pokazuje nam jedne nowe zabawki, a równocześnie starannie ukrywa istnienie innych, znacznie ciekawszych…

Nie dokończyła, bo nie musiała — Honor kiwnęła głową, gdyż dokładnie to samo przyszło jej do głowy. Zachowanie kapitana Hellbarde można było traktować jedynie jako celową prowokację, a to oznaczało, że ujawnienie nowych systemów broni i możliwości elektroniki nowej generacji miało na celu zastraszenie dowódcy stacji Sidemore. No bo skoro ujawnili takie niespodzianki, to co gorszego jeszcze mają — było to logiczne pytanie, które musiało przyjść do głowy każdemu oficerowi. Zgodnie zresztą ze wszystkimi meldunkami dokładnie tak samo postępowali w stosunku do Marynarki Konfederacji, czyli wobec niej mieli podobne zamiary. A skoro tego, co naprawdę przełomowe i niebezpieczne, nie chcieli ujawniać, nie wróżyło to dobrze na przyszłość.

Odetchnęła głęboko i rozejrzała się po obecnych oficerach. Niebieski uniform Bachfisha dziwnie tu nie pasował, w przeciwieństwie do osoby, która go nosiła. Obecność jej pierwszego dowódcy, gdy obejmie pierwsze w pełni samodzielne dowództwo dużej formacji, wydawała się jej bardzo stosowna. I była dziwnie przekonana, że on też tak uważa.

— Doskonale, panie i panowie — oznajmiła. — Dzięki kapitanowi Bachfishowi mamy znacznie więcej informacji o możliwych zagrożeniach, niż gdy tu się zjawiliśmy. Teraz chciałabym zaprogramować symulator flagowy i pobawić się w nowych realiach z paroma scenariuszami. Jeśli ma pan czas, kapitanie Bachfish, byłabym zaszczycona, gdyby wziął pan w tym udział. Pomijając przyjemność przebywania w pańskim towarzystwie, naprawdę chciałabym usłyszeć pana uwagi i przemyślenia na temat przebiegu symulacji.

— Cała przyjemność i zaszczyt będą po mojej stronie, księżno — odparł poważnie po chwili.

— Doskonale! — powtórzyła Honor z uśmiechem i wstała. — W takim razie bierzmy się do roboty.

I umieściła sobie Nimifcza na ramieniu.

ROZDZIAŁ XXIX

— Wayfarer tu LaFroye. Pinasa zbliża się od rufy i z dołu, powinna dotrzeć za dwanaście minut.

— Rozumiem, LaFroye. Można spytać, o co chodzi? Jason Ackenheil siedział wygodnie rozparty w swoim fotelu i z zadowoleniem obserwował oficera łącznościowego, porucznika Gowera, rozmawiającego z niejaką Gabrielą Kanjcevic, kapitanem i pierwszą po Bogu na solarnym frachtowcu Wayfarer. I uśmiechał się ze złośliwą satysfakcją. Mógł sobie na to pozwolić, jako że siedział poza zasięgiem kamery umieszczonej na stanowisku Gowera. Wayfarer nie należał do wielkich frachtowców — był jednostką przeznaczoną do szybkiego przewozu względnie małych ładunków i ściśle określonej liczby pasażerów, ale i tak był olbrzymem w porównaniu z jego okrętem. Tyle że jego jednostka była uzbrojona, a frachtowiec nie i dlatego jego kapitan była nadzwyczaj uprzejma. Poza tym uważała, że stać ją na to, gdyż jej statek zarejestrowany był w Lidze Solarnej, a żaden kapitan Royal Manticoran Navy pozostający przy zdrowych zmysłach nie ryzykowałby incydentu z Ligą. Bo taki incydent oznaczałby koniec jego kariery. Dlatego właśnie Kanjcevic była zaciekawiona i zupełnie nie przestraszona.

Co szybko powinno ulec zmianie… jeśli informacje, które otrzymał, okażą się prawdziwe.

A z paru powodów miał nadzieję, że tak właśnie będzie.

— Między nami mówiąc, w tym sektorze w ciągu ostatnich paru miesięcy gwałtownie wzrosła liczba zaginionych statków. Wywiad doszedł do wniosku, że piraci używają jednostki udającej frachtowiec, otrzymaliśmy więc rozkaz sprawdzenia wizualnego każdego napotkanego statku — wyjaśnił Gower. — Jak dotąd sprawdziliśmy jedenaście bez rezultatu. To zajmie ledwie kilka minut: pinasa zacumuje, nasi ludzie wejdą na pokład, sprawdzą, czy nie ukrywacie żadnego grasera, i odlecą. Ale jeślibyśmy tego nie sprawdzili…

Gower wzruszył wymownie ramionami.

A Kanjcevic uśmiechnęła się zadowolona.

— Rozumiem, poruczniku Gower. I nie protestuję, bo wszystko, co ma na celu utrudnienie życia piratom, jest mile widziane. Będziemy w pełni współpracowali z waszymi ludźmi.

— Dziękuję, kapitan Kanjcevic. LaFroye bez odbioru — Gower zakończył połączenie i spojrzał z uśmiechem na Ackenheila. — Jak to wyszło, sir?

— Doskonale, Lou. Po prostu doskonale — pochwalił Ackenheil, mając nadzieję, że Reynolds dostał informację z naprawdę pewnego źródła.

* * *

Kapitan Denise Hammond Royal Manticoran Marinę Corps wstała i przeszła na środek przedziału desantowego pinasy. Zatłoczonego przedziału desantowego, ponieważ znajdowały się w nim pełne dwa plutony Marines w zbrojach.

— Cumujemy za pięć minut, resztę wiecie — oznajmiła. — Jeśli się da, uniknąć rozlewu krwi, jeśli nie, nie patyczkować się. Jasne?

Odpowiedział jej niezborny chór potwierdzeń, który skwitowała kiwnięciem głową. A potem odwróciła się w stronę śluzy i uśmiechnęła z nadzieją. Jeśli znajdą to, co powinni, to będzie to jeden z najpiękniejszych dni od paru lat. A jeśli nie znajdą… cóż, była tylko Marinę, więc granat, który gruchnie w szambie, jej gównem nie opryska, bo tylko wykonywała rozkazy.

A pyszałków z Ligi Solarnej i tak nikt nie lubił.

* * *

Pinasa zakończyła cumowanie, a wysłany na powitanie nieproszonych gości porucznik przyjął postawę, którą przy maksimum dobrej woli można byłoby nazwać zasadniczą. Nie lubił aroganckich prostaków z Manticore, których wszędzie tu było pełno, jakby mieli prawo konkurować z solarnymi przewoźnikami. Ponieważ kazano mu być uprzejmym, uznał, że będzie się starał, bo w tych warunkach było to rozsądne, choć aż go w duchu skręcało na samą myśl o tym. Uśmiechnął się sztucznie, gdy nad drzwiami śluzy pojawiło się zielone światło.

I z tym przylepionym do ust uśmiechem zamarł, gdy drzwi otwarły się, a on spojrzał w wylot lufy strzelby systemu flechette. Trzymanej przez opancerzoną dłoń Royal Manticoran Marinę w pełnym zasilanym skafandrze pancernym. Marinę zeskoczył na pokład, ignorując go, a w ślad za nim zrobiło to tuzin innych uzbrojonych głównie w bardziej śmiercionośną broń.

— Kapitan Hammond, Royal Manticoran Marinę Corps — przedstawił się ten ze strzelbą przez zewnętrzny głośnik zbroi. — Sugeruję, żeby zaprowadził mnie pan do kapitana, poruczniku.

— Ja… tego… — porucznik przełknął ślinę i spytał: — Co to ma zna… znaczyć?

Zabrzmiało to prawie płaczliwie.

— Jesteście podejrzani o złamanie konwencji z Cherwell, sugeruję więc, żebyś się pan ruszył i zaprowadził mnie do kapitana. Już!

W tym czasie Marinę szybko i sprawnie opanowali cały pokład hangarowy, galerie i wszystkie wyloty wind.

Hammond zaś z satysfakcją obserwowała, jak porucznik robi się blady jak trup.

* * *

— Potwierdzone, sir — zameldowała Denise Hammond. Jej głosowi towarzyszył obraz z zewnętrznej kamery skafandra ukazujący rozwalone drzwi do „kabin pasażerskich”. Ackenheil zresztą wcześniej widział już dość — obrazy z kamer Marines, którzy rozwalali te drzwi. W każdej kabinie znajdowało się po dwanaście osób w jednolitych, przypominających więzienne przyodziewkach, i nie posiadających żadnego bagażu. Nawet jak na warunki tanich linii Konfederacji była to bardziej niż przesada.

Poza tym pasażerowie nawet najgorszej takiej linii nie byliby aż tak przerażeni, a zaraz potem wręcz wniebowzięci, gdy zorientowali się, że mają do czynienia z Royal Manticoran Marines. Ten widok sprawił mu prawie taką samą satysfakcję jak sinozielone oblicze zszokowanej kapitan Kanjcevic, gdy uświadomiła sobie, co się dzieje, i przypomniała sobie, że zgodnie z międzyplanetarnymi konwencjami, których sygnatariuszem jest Gwiezdne Królestwo Manticore, handel niewolnikami traktowany jest na równi z aktem piractwa.

A karą za piractwo jest śmierć.

— Doskonała robota, Denise — pogratulował. — Miej oko na wszystko przez jakieś dwadzieścia minut. Potem dotrze tam załoga pryzowa.

— Aye, aye, sir.

* * *

— Wiesz, czego najbardziej nienawidzę w naszych politycznych panach? — spytał doktor Wix.

Jordin Kare obrócił się wraz z fotelem i spojrzał pytająco na astrofizyka, który właśnie wpadł do jego gabinetu. Ponieważ było naprawdę wcześnie, nie przechwyciła go jeszcze nieobecna sekretarka, a sam Kare był akurat w połowie śniadania: został mu jeden rogalik leżący na talerzu obok kubka parującej kawy.

— Nie wiem — odparł uprzejmie, ocierając usta z pozostałości poprzedniego. — Ale mam dziwną pewność, że zaraz oświecisz mnie w tej nie cierpiącej zwłoki sprawie.

— Eee? — zdziwił się Wix zaalarmowany tonem szefa.

Dopiero w tym momencie dotarło doń, że popełnił faux pas.

— Ooops, przepraszam — zarumienił się Wix. — Zapomniałem, że to dla ciebie pora śniadania.

— Dla mnie?! Większość ludzi jada śniadania znacznie wcześniej niż ja: z reguły pomiędzy wstaniem a rozpoczęciem pracy — wyjaśnił cierpliwie Kare. — Słuchaj no: wracasz prosto z imprezy czy może od wczoraj nie zdarzyło ci się stąd wyjść?

— No, tego… jakoś zapomniałem — przyznał Wix.

Kare nabrał powietrza, lecz nim zdołał zacząć kazanie na temat zalet i niezbędności regularnego odpoczynku nocnego, Wix dodał:

— Naprawdę miałem zamiar pójść spać, tylko jakoś tak czas za szybko mijał… — i natychmiast zmienił temat na ciekawszy. — Przeglądałem wyniki ostatniego przelotu Argonauty z zeszłego tygodnia.

Po entuzjazmie w jego głosie Kare zorientował się, że próba skierowania rozmowy na inne tory jest skazana na niepowodzenie.

— No i sprawdziłem je jeszcze raz i myślę, że mamy dokładny wektor wejścia. Naturalnie chcę jeszcze to sprawdzić, więc będzie trzeba dokonać z dwóch czy trzech przelotów, ale byłbym bardzo zdziwiony, gdyby się okazało, że się pomyliłem w obliczeniach.

Na prawdziwie długą chwilę zapadła cisza.

— Naprawdę bym chciał, żebyś przestał to robić — powiedział w końcu Kare.

— Co robić? — zdziwił się Wix.

— Znajdywać różne rzeczy grubo przed terminem. Obaj z dyrektorem spędziliśmy długie i męczące dni na wbijaniu do tępych i nadętych łbów, że musimy mieć czas na dokładne i długie obliczenia i sprawdzenia, a ty zamiast się uczciwie wyspać albo spić, znajdujesz dokładny wektor wejścia cztery miesiące przed czasem! Wiesz, jak trudno będzie przekonać tę bandę następnym razem, gdy im powiemy, że potrzebujemy więcej czasu na dokończenie badań i obliczeń?!

— Oczywiście, że wiem — obruszył się Wix. — Właśnie tego najbardziej u nich nienawidzę: nadęcia i podejrzliwości. Od tego rozpocząłem rozmowę. A poza tym naprawdę pieprzy człowiekowi dzień świadomość, że odkrycie, które powinno cieszyć, skomplikuje nam życie, a ucieszy tylko te tępe mendy. I że oczywiście ukradną nam całą zasługę.

— Zdajesz sobie sprawę, jak paranoiczną pogawędkę prowadzi właśnie dwóch całkiem niegłupich i dorosłych facetów? — spytał go Kare ze złośliwym uśmieszkiem.

— Nie czuję się w żadnym stopniu paranoikiem! Za to czuję się zaszczuty, bo ledwie mendy się dowiedzą, ta dupa wołowa Oglesby zwoła konferencję prasową, na której ty i Reynaud będziecie mieli szczęście, jeśli powiecie po całym jednym zdaniu!

— A właśnie że nie! — Kare uśmiechnął się promiennie. — Ty to znalazłeś i tym razem ty będziesz próbował powiedzieć to jedno pełne zdanie!

* * *

— To było pyszne! — westchnęła z uczuciem Mercedes Brigham, odsuwając talerz ze smętnymi pozostałościami po jajkach na bekonie.

Na mniejszym talerzu została skórka po arbuzie i dwa winogrona, które jakimś cudem ocalały z masakry kiści.

Honor, która jak zwykle zjadła obfitsze śniadanie, sięgnęła po dzbanek i nalała sobie drugi kubek kakao.

— Cieszę się, że ci smakowało — uśmiechnęła się, widząc MacGuinessa wyłaniającego się z kuchni z filiżanką świeżo zaparzonej herbaty, którą Mercedes przedkładała nad kawę. — Tyle że to nie mnie powinnaś prawić z tego powodu komplementy.

— Wiem. I nie prawiłam: po prostu stwierdziłam fakt. Ten, kto na komplementy zasłużył, był nieobecny — odparła z godnością Mercedes i dodała: — Mac, to było pyszne.

— Dziękuję, komodor Brigham — skwitował MacGuiness ze śmiertelną powagą. — Jeszcze jajeczko?

— Niestety, należę do tej pokrzywdzonej przez los większości, która ma ograniczoną pojemność żołądka — wyznała Mercedes. — W przeciwieństwie do niektórych jednostek posiadających tam czarną dziurę.

— Nie dramatyzuj — skarciła ją Honor. — Do obiadu zwolni ci się miejsce.

— Ja myślę! Zawsze tak było, a teraz wiem na dodatek, że znów spotka mnie coś miłego — i uśmiechnęła się promiennie do MacGuinessa.

— Dołożę starań, by pani nie zawieść — obiecał i już miał coś dodać, gdy rozległ się melodyjny brzęczyk interkomu.

Mac skrzywił się z irytacją, jak zawsze gdy ktoś przeszkadzał Honor przy posiłku, podszedł do umieszczonego na ścianie pudełka i nacisnął przycisk odbiorcy.

— Kabina admiralska, MacGuiness, słucham — powiedział średnio uprzejmie.

— Oficer wachtowy, porucznik Ernest Talbot — dobiegło z szacunkiem z głośnika. — Przepraszam, że przeszkadzam w śniadaniu, ale właśnie otrzymaliśmy informację, że ochrona perymetru stacji wykryła niezidentyfikowany ślad wyjścia z nadprzestrzeni, w skład którego wchodzi ponad dwadzieścia dużych źródeł napędu.

MacGuiness uniósł brwi, lecz nim zdążył odwrócić się ku Honor, ta już była przy nim i pochylała się w stronę mikrofonu wmontowanego w urządzenie.

— Tu admirał, poruczniku Talbot. Zakładam, że wezwanie do identyfikacji zostało już nadane?

— Oczywiście, milady. Przy użyciu nadajnika grawitacyjnego dokładnie siedem minut czterdzieści pięć sekund temu. Odpowiedzi nie otrzymaliśmy.

— Rozumiem… — mruknęła, w ostatnim momencie powstrzymując się od komentarza, że gdyby odpowiedź nadeszła, przybysze nie pozostaliby niezidentyfikowani.

Podkomendni, którzy ryzykowali, że wyjdą na durniów, byle mieć pewność, że dowódca posiada wszystkie istotne informacje, winni być hołubieni, nie wyśmiewani.

— Cóż, może mają zwolniony refleks… Proszę wysłać żądanie identyfikacji drogą radiową, a także przekazać kapitanowi Cardonesowi pozdrowienia ode mnie i poprosić go, by ogłosił alarm bojowy dla wszystkich jednostek.

— Aye, aye, ma’am!

Honor zakończyła rozmowę i zmarszczyła brwi. Wszystkie jednostki Royal Manticoran Navy i flot sojuszniczych wyposażone były w nadajniki i odbiorniki grawitacyjne. Skoro odpowiedzi na wysłane tą drogą pytanie nie było, wskazywało to, iż nowo przybyli nie należą do Sojuszu…

Cztery sekundy później pomieszczenie wypełnił przenikliwy dźwięk alarmu bojowego.

* * *

Admirał Eskadry Zielonej Francis Jurgensen poczuł, że nie tylko żołądek, ale cały brzuch zmienia mu się w lodowatą bryłę, gdy przeczytał kolejny raport. Przez kilkanaście sekund jego umysł odmawiał współpracy — Jurgensen mógł jedynie siedzieć i gapić się w ekran.

A potem wpadł w panikę.

Przeczytał całość, ponieważ sparaliżowało go niedowierzanie. Tekst był krótki, podobnie jak dołączony doń oficjalny komunikat prasowy. I żaden nie miał prawa być prawdą!

Usiłował to sobie wmówić, ale bezskutecznie.

Szok ustąpił na tyle, by Jurgensen otrzeźwiał. Zerwał się z fotela tak energicznie, że zaskoczyłoby to każdego, kto go znał. Zawsze bowiem uważał, by zachowywać się spokojnie i pewnie trochę flegmatycznie, choć sporo go to momentami kosztowało. Przez moment stał sprężony do skoku, mając ochotę uciec przed treścią raportu i jej konsekwencjami. Wreszcie się opanował. Nie miał dokąd uciekać.

Oblizał nerwowo usta i podszedł do okna wychodzącego na panoramę Landing. Zmierzchało i światła pozycyjne rozmaitych pojazdów, których zawsze w powietrzu było pełno, wyglądały niczym sznury różnobarwnych klejnotów. Z jakiegoś powodu ten uspokajający obrazek tylko pogorszył jego samopoczucie.

Jego umysł w końcu przebudził się, zaczął szarpać niczym przyzwyczajona do akwarium ryba, która nagle znalazła się w za ciasnym słoiku i obija się o przezroczyste ściany, próbując znaleźć wyjście. Którego nie było.

Jurgensen zdał sobie sprawę, że próba zignorowania informacji nie ma sensu, bo nie był to meldunek agentu-ralny czy nie pasująca do jego wizji analiza. Takowe można było skasować albo źle zarchiwizować i problem przestawał istnieć. To był po prostu komentarz do oświadczenia i samo oświadczenie wygłoszone na konferencji prasowej przez Thomasa Theismana. Kurier wynajęty przez szefa delegatury w Nouveau Paris, ledwie ten poznał treść oświadczenia, zdołał pokonać trasę do systemu Manticore w rekordowym czasie, ale oznaczało to jedynie, że o kilka godzin wyprzedził jednostkę pocztową. Jeśli nie zamelduje o wszystkim Pierwszemu Lordowi Admiralicji, a w konsekwencji całemu rządowi teraz, tylko pogorszy swoją sytuację, bo jutro przeczytają o tym w prasie i usłyszą w wiadomościach.

Aż nim wstrząsnęło na samą myśl. I skutecznie wyeliminowało odruchową pokusę, silniejszą niż zwykle, by zgubić ten raport, tak jak gubił okazjonalnie inne niewygodne. Tym razem było gorzej: ten był katastrofalny, nie tylko niewygodny.

Nie mógł go zgubić ani udać, że nie istnieje, ale miał kilka godzin, nim będzie zmuszony podzielić się tymi informacjami z szefem i jego politycznymi panami. Zyskał czas na rozpoczęcie instalowania dupochronu, choć naturalnie nie będzie tak skuteczny, jak powinien być.

Pobudzony do działania umysł wszedł na normalne tory i zaczął analizować rozmaite warianty zminimalizowania konsekwencji. Najgosze było to, że tak zdecydowanie zapewniał Janaceka, żi Republika nie ma i nie może mieć nowoczesnych okrętóv. To będzie kłuło w oczy w każdej sytuacji, a to był jedynie wierzchołek góry lodowej, czyli totalnej klapy podległego mu wywiadu. To akurat Janacek zamaskuje, chroniąc samego siebie, ale sprawa była gorsza: nie dość, że bez jego wiedzy zbudowano tyle okrętów liniowych, to na dodatek nie miał bladego pojęcia, w co je wyposażono i uzbrojono. I żaden z jego podwładnych też nie.

Analizował sytuacę i posiadane strzępy informacji pod każdym kątem, jaki nu przyszedł do głowy, a przyjść powinny wszystkie, bo w tym akurat był naprawdę dobry.

Niestety za każdyn razem wychodziło mu, że nawet w najlepszym przypadku będzie to… niemiłe.

* * *

Wszyscy pozostali członkowie sztabu byli już obecni na pomoście flagowyn, gdy zjawili się tam Honor z Nimitzem i Mercedes, już w skafandrach próżniowych. Honor przywitała ich sknieniem głowy i natychmiast skupiła uwagę na Andrei Jaruwalski.

— Nadal brak odpowiedzi? — spytała.

— Nadal, milady. Lecą w głąb systemu ze stałym przyspieszeniem czterysta g i według analizy komputerowej zespół składa się z dwidziestu dwóch superdreadnoughtów lub dreadnoughtów, ośmiu krążowników liniowych lub naprawdę dużych ciężkich krążowników, piętnastu do dwudziestu dużych niszczycieli lub lekkich krążowników i czterech transportowców.

— Transportowców? — zdziwiła się Honor.

Jaruwalski wzruszyła ramionami.

— Najprawdopodobniej, bo jednoznaczna identyfikacja jest jeszcze niemożliwa. Są duże, ale mają słabe napędy jak na swoją masę, prawdopodobnie więc to jednostki pomocnicze. Zapewne transportowce.

— Rozumiem… — Honor podeszła do swego fotela i umieściła hełm na prowadnicach, a Nimitza na oparciu.

Treecat zaś swój hełm trzymał pod pachą i natychmiast zajął się przypinaniem uprzęży skafandra do specjalnych mocowań. W tym momencie ekran łącznościowy fotela ożył i pojawiła się na nim twarz Cardonesa.

— Dzień dobry, Rafę — powitała go, siadając.

— Dzień dobry, milady — odparł z lekko wymuszonym uśmiechem. — Wygląda na to, że mamy gości.

— Tak słyszałam; daj mi kilka minut na zorientowanie się w sytuacji, nim zdecyduję, jakie powitanie im zgotujemy.

— Oczywiście — zgodził się Cardones.

Honor uniosła głowę i przyjrzała się uważnie holoprojekcji taktycznej, od której dzieliły ją trzy długie kroki. Werewolf podobnie jak siostrzane jednostki został zaprojektowany jako okręt flagowy zespołu wydzielonego lub floty i jego holoprojekcja była naprawdę duża, a oprogramowanie tak ustawione, by nie pokazywać cywilnej infrastruktury, która skutecznie zaciemniała obraz. Można było to oczywiście zmienić jednym poleceniem, ale z zasady tego nie robiono. Honor także nie skorzystała z tej możliwości, koncentrując uwagę na zgrupowaniu okrętów zbliżających się od granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Kiedy osiągną orbitę Sidemore? — spytała.

— Tranzytu dokonali z bardzo małą prędkością, milady — odezwał się czarnoskóry oficer astronawigacyjny, porucznik Theophile Kgari, którego dziadkowie wyemigrowali do Królestwa prosto z Ziemi. — Około stu kilometrów na sekundę, ale skierowali się prosto w głąb systemu i lecą ze sporym przyspieszeniem, więc jeśli je utrzymają, za prawie dokładnie dwie godziny będą musieli zacząć wytracać prędkość. Będą wtedy siedem minut czterdzieści sześć sekund świetlnych od planety.

— Dzięki, Theo — powiedziała uprzejmie, choć niedokładnie odpowiedział na pytanie.

Potem wstała, podrapała za uszami Nimitza i długą chwilę wpatrywała się w holoprojekcję, nim odwróciła się do sztabowców.

— Dopóki nie okaże się inaczej, traktujemy je jak wrogie jednostki — oznajmiła. — Co prawda atak jedynie dwudziestoma dwoma okrętami liniowymi wymagałby dużej bezczelności, ale wariatów nie brakuje, nie będziemy więc ryzykować. Sądzę, że to doskonała okazja do odkurzenia planu „Buckler Bravo Trzy”. Co ty na to, Andrea?

— Sądzę, że to dobry pomysł, milady — zgodziła się Ja-ruwalski.

— Mercedes? — spytała Honor.

Brigham zmarszczyła lekko brwi.

— Atak siłami, które widzimy, rzeczywiście musiałby być dziełem szaleńca… Martwi mnie, że ten, kto dowodzi tymi siłami, też to wie. A to z kolei przywodzi na myśl zasadę, którą bardzo lubił admirał Courvoisier, a którą pani tak często cytuje, milady — oceniła w końcu.

— Dokładnie to samo sobie pomyślałam — uśmiechnęła się Honor. — Dlatego uważam, że to dobra okazja na ten akurat wariant planu. Jeśli okaże się, że poćwiczymy bez potrzeby, wyjdzie nam to tylko na dobre, natomiast jeśli to prawdziwe zagrożenie, wolę mieć i kutry, i zasobniki na miejscu, gotowe do użycia.

— Też tak uważam, milady. Jedyne, co niezbyt mi się podoba, to że „Bravo Trzy” oddala nas od planety, ale jeśli to wrogowie, a nie cierpiący na ciężki przypadek głupoty sojusznicy, uważający, że to zabawne nie odpowiedzieć na wezwanie, wolałabym nie oddalać się od planety bardziej niż to konieczne.

— Hm… — Honor potarła czubek nosa, analizując to, co usłyszała.

Wersja „Bravo Trzy” zakładała wyjście na spotkanie przeciwnika za osłoną kutrów. Wersja „Bravo Dwa” oznaczała pozostanie w bezpośrednim sąsiedztwie Sidemore, podczas gdy kutry miały dokonać dokładniejszej identyfikacji gości, a w razie konieczności przeprowadzić atak. Było to ostrożniejsze podejście przy równoczesnych większych stratach wśród kutrów, które miały atakować samotnie, gdyby goście okazali się wrogami. W pierwszym wariancie atak byłby kombinowany — z udziałem kutrów i rakiet systemu Ghost Rider. Ale w wariancie drugim kutry nie musiały atakować — mogły dokonać identyfikacji i zawrócić. Przy tych odległościach było jak najbardziej wykonalne, by okręty liniowe dotarły na odległość skutecznego ognia rakietowego do przeciwnika, nim ten będzie miał w zasięgu instalacje orbitalne Sidemore.

— Co prawda nie widzę logicznego powodu, dla którego chcieliby nas odciągnąć od planety, a przynajmniej nie widzę go w tej chwili, ale to nie znaczy, że takiego powodu nie ma — odezwała się wreszcie. — Masz rację: „Bravo Dwa” będzie lepszym rozwiązaniem. Słyszałeś, Rafę?

— Słyszałem, milady — potwierdził z ekranu łącznościowego fotela Cardones. — „Bravo Dwa” i zawiadomić admirał Truman, tak?

— Proszę, zrób to. I uprzedź, że za kwadrans odprawa elektroniczna.

— Aye, aye, milady.

— Dzięki. — Honor usiadła w fotelu i spojrzała na zebranych sztabowców. — A teraz, panie i panowie, głównodowodzący wysłucha teorii, kim też są nasi goście i co sobie wyobrażają, że robią.

* * *

Minęło dziewięćdziesiąt minut bez żadnego odzewu ze strony nadlatującej formacji. Transportowce zostały z tyłu w osłonie trzech lekkich krążowników, a reszta z równym przyspieszeniem leciała tym samym kursem. Napięcie na pomoście flagowym Werewolfa wzrastało, w miarę jak zmniejszała się odległość dzieląca obie formacje.

— Scotty za mniej więcej kwadrans powinien nawiązać kontakt, milady — zameldowała Jaruwalski.

— Ma już obraz?

— Nie, milady — przyznała Andrea. — Ten, kto nimi dowodzi, zna naszą doktrynę użycia sond i platform z nadajnikami grawitacyjnymi. Żadnej nie zniszczono, ale przy szyku, jaki przyjęli, byłoby to zbędną fatygą. Przynajmniej jak dotąd.

Honor skinęła głową. Formacja, jaką przyjęli intruzi, była, łagodnie ujmując, nieortodoksyjna. Okręty liniowe najpierw utworzyły sferę, a potem obróciły się lekko wzdłuż osi pionowej, w efekcie czego ekrany denne i górne znalazły się tam, gdzie normalnie byłyby niczym nie osłonięte rufy okrętów. Ekrany zaś nie przepuszczały żadnego promieniowania, w tym także widzianego przez człowieka. W ten sposób sondy zwiadowcze, standardowo umieszczane właśnie tak, by miały widok na rufy, były bezużyteczne.

— Czy Scotty rozważył przemieszczenie sond, tak by widziały ich dzioby? — spytała.

Różnica była taka, że ekrany przed dziobem sięgały nieco dalej, tworząc głębszą „studnię”, co dawało sondzie lepszy wgląd, ale o tym wszyscy wiedzieli. Dlatego sensory i uzbrojenie pościgowe na dziobach były znacznie lepsze niż na rufach. Skoro intruzi znali doktrynę wykorzystywania sond, można się było spodziewać, że każda, która znajdzie się bezpośrednio przed dziobem któregoś okrętu, zostanie zniszczona niezależnie od jakości systemów maskowania elektronicznego, w jakie byłaby wyposażona.

— Rozważył i za jakieś dziesięć minut powinny znaleźć się na miejscu — odparła Andrea.

— Doskonale — Honor oparła się wygodniej i rozejrzała po pomoście.

Napięcie było prawie namacalne, ale wszyscy robili to, co do nich należało, ze zwykłą sprawnością. Nikt nie potrafił znaleźć logicznego wyjaśnienia tożsamości i zachowania intruzów, ale większość była zdania, że to okręty Imperialnej Marynarki.

Mercedes i George Reynolds podejrzewali kolejną prowokację, tylko tym razem na wielką skalę. Jaruwalski nie zgadzała się z nimi i choć nie wiedziała, kim są intruzi, była pewna, że nie są to okręty Imperialnej Marynarki. Z prostego powodu — istniała zbyt duża szansa, że w takich okolicznościach ktoś spanikuje i zacznie strzelać, a przy takiej dysproporcji liczebnej nawet z najnowszą bronią, o której mówił Bachfish, intruzi nie mieli szans. Skoro sztab Honor o tym wiedział, oni również musieli, a utrata tylu okrętów i wyszkolonych ludzi tylko po to, by przekazać wiadomość rządowi Królestwa, byłaby marnotrawstwem z punktu widzenia Imperium, któremu można było zarzucić różne rzeczy, ale nie bezmyślne marnowanie sił i środków. Ponieważ ryzyko nie zaplanowanej strzelaniny było zbyt duże, żaden andermański oficer nie zaryzykowałby podobnej sytuacji. Andrea wygłosiła swoją opinię uprzejmie, ale zdecydowanie, i nie ustąpiła ani odrobinę. Honor na to wspomnienie uśmiechnęła się leciutko i spojrzała na wiszący na ścianie chronometr. A potem dała znak Mercedes.

— Słucham, milady? — spytał porucznik flagowy, stając obok jej fotela.

— Sądzę, że już czas, Tim — powiedziała cicho.

— Rozumiem, ma’am — odparł równie cicho i ruszył spokojnym krokiem ku stanowisku oficera łącznościowego, porucznika Harpera Brantleya.

Obserwowała go i kątem oka dostrzegła wyraz twarzy Mercedes przyglądającej się jej podejrzliwie. Podejrzliwość ustąpiła miejsca pewności, gdy Honor radośnie się do niej uśmiechnęła.

W tym momencie poczuła gwałtowne rozbawienie Nimitza, który jednakże był uprzejmy powstrzymać się od radosnego bleeknięcia.

Brigham otworzyła usta, po czym zamknęła je z trzaskiem i pokręciła głową, patrząc na Honor z wyrzutem. Nikt nie zauważył tej bezgłośnej wymiany poglądów, bo wszyscy byli zbyt pochłonięci wykonywaniem obowiązków. Meares także nie wzbudził niczyich podejrzeń, jako że porucznik flagowy często spełniał rolę gońca. Dzięki temu niepostrzeżenie dotarł do Bentleya, pochylił się nad jego ramieniem i powiedział mu coś cicho do ucha.

Bentley omal nie podskoczył — gwałtownie obrócił głowę i spojrzał, wytrzeszczając oczy, na Mearesa. A potem rzucił na wpół rozbawione, na wpół oburzone spojrzenie na Honor i pochylił się nad klawiaturą komputera. Wystukał coś, powiedział kilka słów do mikrofonu, po czym rozparł się wygodnie w fotelu i skrzyżował ręce.

Przez jakieś dziewięćdziesiąt sekund nic się nie działo.

A potem nadlatujące jednostki równocześnie zmieniły położenie na klasyczne i zaczęły wytracać prędkość. Moment później w holoprojekcji taktycznej rozbłysło kilkaset nowych symboli poruszających się znacznie szybciej i zgrabnie tworzących nową formację. Obecni na pomoście flagowym zamarli skonsternowani, natychmiast rozpoznając to, co zobaczyli. Widzieli podobne manewry wielokrotnie w ciągu ostatnich trzech-czterech lat standardowych, tyle że z innej perspektywy. Nigdy bowiem nie obserwowali startu kilku skrzydeł obcych kutrów.

Przez kilka sekund konsternacja i początki paniki, do której żaden by się nie przyznał, uniemożliwiały im działanie. Potem przyszła świadomość, jak bardzo posiadanie kutrów przez intruzów zmienia stosunek sił na ich korzyść, ale nim ktokolwiek zdążył zareagować, symbole jednostek zaczęły zmieniać barwę z czerwonej na zieloną. Zmiana z wrogich na swoje następowała kaskadowo, gdy dywizjon po dywizjonie kolejno uaktywniał transpondery, a ledwie zrobiło to całe skrzydło, tak samo postępował dowódca lotniskowca, z którego wystartowały.

— Przecież to… — zaczęła Jaruwalski i urwała, obrzucając Honor spojrzeniem pełnym potępienia.

Honor odpowiedziała jej niewinnym uśmiechem.

— Tak, Andrea? — zachęciła słodko.

— Nieważne. — Jaruwalski powiedziała to tonem graysońskiej niani, która właśnie przyłapała podopiecznych na malowaniu pokoju w pomarańczowo-szary rzucik.

A potem prawie wbrew sobie uśmiechnęła się i potrząsnęła głową z rezygnacją.

— Nieważne, milady — powtórzyła już normalnym tonem. — Chyba już powinniśmy się uodpornić na pani spaczone poczucie humoru.

ROZDZIAŁ XXX

— Opodziewałem się po tobie czegoś lepszego, Edwardzie — oznajmił z dezaprobatą Michael Janvier, baron High Ridge i premier Gwiezdnego Królestwa Manticore, spoglądając wyniośle na Pierwszego Lorda Admiralicji.

Ściana bunkra została przeprogramowana i ukazywała zalany blaskiem księżyca las nad brzegiem niewielkiego jeziorka, ale ignorował ten sielski obrazek całkowicie.

— Nawet nie siedem miesięcy temu zapewniałeś mnie, że Republika Haven nie ma rakietowych superdreadnoughtów — dodał, nie kryjąc potępienia i lekceważenia. — Teraz informujesz nas, że ma co najmniej sześćdziesiąt gotowych do służby. Czyli zaledwie cztery mniej, niż my mamy. I że zdołali opracować, przetestować, zbudować i zgrać je w taki sposób, że nawet nie podejrzewaliśmy, iż zamierzają coś podobnego.

Przerwał i spojrzał na Janaceka z rozczarowaniem, co miał doskonale opanowane.

Sir Edward z trudem powstrzymał się przed znacznie mniej miłym spojrzeniem. W końcu czego innego mógł się spodziewać, jak nie próby zwalenia całej winy na siebie. Było to zachowanie typowe dla High Ridge’a — odruchowo szukał zawsze kozła ofiarnego. Tego jednak nie mógł głośno powiedzieć, ponieważ z racji zajmowanego stanowiska był wręcz idealnym kandydatem do tej roli. Dlatego musiał postępować bardziej niż delikatnie podczas tego zebrania.

— Ja natomiast przede wszystkim chciałabym wiedzieć, jak zła naprawdę jest sytuacja — oznajmiła lady Elaine Descroix, korzystając z przedłużającego się milczenia premiera.

— Właśnie — zgodziła się hrabina New Kiev. — I to nie tylko sytuacja militarna.

Posłała przy tym Descroix nieprzychylne spojrzenie, które ta zignorowała.

— Myślę, że Elaine dobrze to ujęła, Edwardzie — oznajmił tym samym co poprzednio tonem High Ridge.

Janacek zgrzytnął zębami. Raz.

— Ponieważ zdarzyła nam się wpadka wywiadowcza na taką skalę, oczywiście trudno jest dokładnie ocenić, jak sytuacja wygląda naprawdę — zaczął, gdy był już pewien, że głos go nie zdradzi. — Naturalnie przedyskutowałem powody i rozmiary tej wpadki z admirałem Jurgensenem i mogę zapewnić, że użyje wszystkich możliwych środków, by to naprawić.

— To on się nadaje do naprawiania czegokolwiek? — spytała Descroix, a widząc minę Janaceka, dodała: — Niezależnie od tego, co jeszcze się wydarzy, jedno jest pewne, Edwardzie: mówiąc brutalnie, nasz wywiad floty dał się całkowicie zaskoczyć i niczego nie podejrzewał przez parę lat, gdy wróg opracowywał i budował te okręty. A przez cały ten czas jego szefem był właśnie admirał Jurgensen. Uważam, że w sposób oczywisty nie wywiązał się ze swych obowiązków.

— Francis Jurgensen jest oddanym i dobrym oficerem — odparł Janacek rzeczowo i ze stosowną emfazą, jak przystało na dowódcę broniącego podkomendnego, choć w duchu odetchnął z ulgą, że Descroix uczepiła się Jurgensena, nie jego. — Oczywiście w tej chwili ponownie oceniamy pracę wywiadu i sądzę, że już znaleźliśmy kilka słabych ogniw, głównie pozostałości po rządach Mourncreek, ale przyznaję, że część to ludzie przyjęci już za mojej kadencji. Problem z wywiadem jest taki, że oficerowie o doskonałym przebiegu służby mogą w praktyce okazać się nieprzydatni do tego rodzaju pracy, co wychodzi na jaw dopiero po pewnym czsie. Takie rzeczy zdarzają się często, ale tym razem zdarzyła się nam wpadka na znacznie poważniejszą skalę. Tym niemniej uważam, że Jurgensen zasłużył na to, by dać mu szansę naprawienia problemu, który dopiero co odkrył, a nie na to, by zrobić z niego kozła ofiarnego. Do tej klęski przyczyniło się wielu. Poza tym według mnie zmiana szefa wywiadu w tym momencie to poważny błąd. Nowy będzie musiał zaczynać od zera, czyli zapoznania z sytuacją, ludźmi i problemem. Nim nauczy się, na tym polegają jego obowiązki, nastąpi nieunikniony okres zamieszania i zmniejszonej aktywności. Admirał Jurgenen, mając dowody popełnionych błędów i znając zasady działania wywiadu oraz ludzi, z którymi pracuje, zapewni szybsze naprawienie szkód, i to w sposób znacznie skuteczniejszy i płynniejszy niż ewentualny następca, kimkolwiek by on był.

— Hmm… — mrunął High Ridge i po chwili kiwnął głową na znak zgody — Nie jestem pewien, czy w całości zgadzam się z twoją argumentacją, ale to ty kierujesz Admiralicją. Mogę tylko powiedzieć, że twoja lojalność wobec podkomendnych jest godna podziwu, ale chciałbym, by nie przesłoniło ci to rzeczywistości. Albo też stworzyło sytuację, w której czyjaś niekompetencja zniszczy twoją karierę. Natomiast w tej chwili nie będę sprzeciwiał się twojej decyzji dotycącej Jurgensena.

— Dziękuję, Michaelu. Doceniam to — powiedział poważnie Janacek. I była to szczera prawda.

Głównie dlatego, że zatrzymując Jurgensena na stanowisku, miał gotowgo kozła ofiarnego, którego w każdej chwili i naturalnie z prawdziwym żalem mógł posłać na rzeź, gdyby doszło do jeszcze jakiejś katastrofy.

— Oprócz przyznania, że przydarzyła nam się naprawdę poważna wpadka Wywiadowcza, chciałbym zwrócić uwagę na dwie rzeczy — podjął Janacek. — Po pierwsze: jak na razie jedynym źródłem informacji o liczbie i możliwościach nowych okrętów są słowa Theismana na konferencji prasowej. Po drugie, fakt posiadania przez Marynarkę Republiki superdreadnoughtów rakietowych nie musi oznaczać, że mają one zbliżoną do naszych wartość bojową.

— Sugerujesz, że tak naprawdę nie mają okrętów, które mówią, że mają?! — W głosie New Kiev słychać było zarówno niewiarę, jak i niesmak.

— Niczego takiego nie sugeruję — oznajmił Janacek z błyskiem w oczach. — Zwracam jedynie uwagę, że dane pochodzą od samego Theismana: mógł zawyżyć liczbę posiadanych okrętów, mógł ją także zaniżyć.

— A dlaczego miałby robić coś takiego? — spytała Descroix.

— Nie powiedziałem, że to zrobił — Janacek odetchnął głęboko i zaczął tłumaczyć, próbując nie stracić cierpliwości. — Powiedziałem, że mógł to zrobić i że nie mamy chwilowo sposobu, aby to sprawdzić. A dlaczego miałby podać niewłaściwą liczbę okrętów, jest aż nadto jasne. Jeśli to pierwszy krok do powrotu do agresywnej polityki, lepiej było ją zawyżyć, bo przecenienie sił Republiki przez potencjalnych wrogów działa na jej korzyść. Taka dezinformacja byłaby także celowa, jeśli obawiają się, że wykonamy atak uprzedzający. Z drugiej strony zaniżenie liczby okrętów byłoby celowe, jeśli chcieliby uśpić naszą czujność i nie alarmować nas. Mogą też być przekonani, że zaniżenie jej spowoduje, że nie zdecydujemy się na atak uprzedzający. Nasz problem polega na tym, że nie wiemy, czy którakolwiek, a jeśli tak, to która z tych możliwości jest prawdziwa. Dlatego właśnie zwróciłem na to waszą uwagę. Musimy zdawać sobie sprawę… wszyscy musimy zdawać sobie sprawę, jak ograniczonymi informacjami obecnie dysponujemy. I to nie tylko w kwestii liczby i jakości ich nowych okrętów, ale ich intencji również. Przerwał i rozejrzał się po obecnych — miny mieli zdecydowanie mniej wrogie, a bardziej zamyślone.

Najwyraźniej spokojny i rozsądny ton jego wypowiedzi zaczynał przynosić zamierzone skutki.

— Niezależnie od tego, co planują, druga kwestia, na którą zwróciłem waszą uwagę, jest prawdopodobnie ważniejsza — podjął Janacek. — Ujmując najprościej: okręt liniowy jest platformą dla broni, którą przenosi, i ta broń jest najważniejsza. W tej chwili nic nie wskazuje na to, by Republika zdołała przeskoczyć techniczną przepaść, jaka ją od nas zawsze dzieliła. To, że Theisman i Pritchart zdołali w tajemnicy zbudować stocznię, o której nie wiedzieliśmy, a w niej okręty, których zasada konstrukcyjna nie jest żadną tajemnicą, to jedno. A możliwości badawcze i technologiczne to drugie. Uzyskanie takich informacji zajmie nam sporo czasu, ale specjaliści od spraw uzbrojenia naszego wywiadu cały czas aktualizują oceny poziomu technologicznego osiągniętego przez Republikę. Zgodnie z najbardziej pesymistycznymi ocenami jest on nadal lata w tyle za naszym. Potwierdzałoby to choćby to, że Theisman słowem nie wspomniał o lotniskowcach. Zbudowanie lotniskowca wcale nie jest trudne, ale podobnie jak okręt liniowy jest to tylko platforma do przenoszenia broni, którą są kutry. To nie lotniskowiec jest groźny, ale bazujące na nim kutry. Fakt, że nie mają lotniskowców, może oznaczać, że nadal nie są w stanie opracować kutrów nowej generacji i na tyle dobrych, by uzasadniało to budowę lotniskowców do ich przewozu. Oczywiście w tej chwili to jedynie hipoteza, jako że nie sposób jej potwierdzić lub jej zaprzeczyć na podstawie posiadanych dowodów, ale jeśli jest prawdziwa, byłby to koronny dowód, że nasze i ich możliwości technologiczne nadal dzieli przepaść. Jest to o tyle istotne, że jak długo nie będą dysponowali rakietami o parametrach zbliżonych do naszych, i co równie ważne, równie skutecznymi systemami elektronicznymi, by się skutecznie przed nimi i przed kutrami bronić, tak długo liczba okrętów liniowych, jakimi dysponują, jest względnie nieistotna.

— Nieistotna? — powtórzyła całkowicie beznamiętnie New Kiev.

Zabrzmiało to wyraziściej, niż gdyby wykrzyczała to słowo z niedowierzaniem.

— Względnie nieistotna — poprawił ją chłodno Janacek. — Nie mówię, że to nieważne, ale Ósma Flota udowodniła w czasie operacji „Buttercup”, że przewaga liczebna nie liczy się, jeśli druga strona dysponuje systemami uzbrojenia, przed którymi nie ma obrony. Mówiąc prosto: jeśli jesteśmy w stanie niszczyć ich okręty z dwukrotnie większej odległości, to nie ma znaczenia, ile ich będą mieli, poza takim, że nasze kontrole ogniowe będą miały więcej celów.

— Rozumiem, o co ci chodzi — powiedział High Ridge tonem zauważalnie cieplejszym niż na początku posiedzenia.

Głównie dlatego, że chciał wierzyć w te zapewnienia, o czym Janacek dobrze wiedział.

— Ja też — dodała Descroix.

— Ja również rozumiem logikę tego wywodu — przyznała New Kiev, choć znacznie chłodniej od pozostałych.

Janacek wstrzymał oddech, zastanawiając się, czy zauważyła w jego wywodzie jedyną, ale za to solidną lukę.

— Rozumiem logikę wywodu — powtórzyła. — Ale nawet zakładając, że to prawda, sam fakt ogłoszenia, że mają nowe okręty, bardzo mnie niepokoi. Skoro tak długo utrzymywali w tajemnicy ich budowę, dlaczego nagle to ogłosili? Dlaczego akurat teraz?

Janacek odetchnął z ulgą, starając się jej nie okazać. Luka w całym jego wywodzie aż kłuła w oczy — to ten sam wywiad tego samego Jurgensena, który jeszcze trzydzieści sześć godzin temu twierdził, że RMN ma monopol na superdreadnoughty rakietowe, teraz uważał, że Królewska Marynarka nadal ma technologiczną przewagę. Skoro całkowicie pomylił się w tamtej sprawie, skąd wiadomo, że nie myli się w tej?

— Muszę przyznać, że także mnie to zastanawia, bo nic mi nie wiadomo o powodach natury militarnej, które mogłyby skłonić do tego Theismana — przyznał Janacek. — A to sugeruje, że są jakieś inne powody, i to poważne, przynajmniej w odczuciu jego i Pritchart. Czy twoi ludzie, Elaine, przypuszczają, co by to mogło być?

Descroix pozostała nieporuszona, choć doskonale zdawała sobie sprawę, że Janacek gorączkowo szuka tematu lub osoby, na której mógłby skupić uwagę pozostałych, bo wtedy jemu daliby spokój. Niestety, nic na to nie mogła poradzić.

— Nie bardzo mieliśmy czas zastanowić się nad tym. Oświadczenie Theismana było kompletnym zaskoczeniem — odparła spokojnie. — Żaden z moich analityków nie brał takiej możliwości pod uwagę w ocenie stanowiska negocjacyjnego Republiki, bo jak mógł wziąć, skoro nikt ich nie uprzedził, że istnieje choćby możliwość posiadania przez Republikę takich jednostek.

I uśmiechnęła się słodko.

Uśmiech maskował złośliwość i Janacek skrzywił się w duchu, świadom, że błyskawiczna riposta trafiła go punktowo.

— Mimo to po otrzymaniu wiadomości odbyłam kilku godzinną naradę z moimi zastępcami — dodała Descroix tonem sugerującym, że to coś oczywistego. — Jak na razie doszliśmy do dwóch możliwych powodów polityczno-dyplomatycznej natury. Pierwszy i najprostszy: Pritchart już od jakiegoś czasu nie jest zachwycona naszą odmową zgody na niedorzeczne ustępstwa, jakich żądają jej negocjatorzy. — New Kiev poruszyła się, ale nie odezwała, toteż Descroix mówiła gładko dalej: — Nasze analizy wskazują, że jeszcze mniej zadowolony od niej jest sekretarz stanu Giancola. W istniejących warunkach można ich nawet zrozumieć, bo w prawie każdych negocjacjach pokojowych jedna strona jest na słabszej pozycji. Skoro to Saint-Just wystąpił z propozycją rozejmu, tą słabszą stroną jest Republika, a Pritchart i jej rząd oczywiście chcieliby to zmienić. Skoro nie dało się tego osiągnąć przy stole, mogą próbować w ten sposób. Gdyby posiadali te okręty lub choćby stworzyli wiarygodne wrażenie, że tak jest, układ sił uległby poważnym zmianom. I w tym kontekście to, co powiedział Edward o pierwszym kroku w stronę agresywniejszej polityki zagranicznej, byłoby jak najbardziej logiczne.

— Rozumiem. — High Ridge wydął usta, zamyślił się i spytał: — A drugi powód?

— Drugi to taki, że to oświadczenie oznacza eskalację w wewnętrznych rozgrywkach politycznych nie mającą nic wspólnego z polityką zagraniczną.

— W jaki sposób? — spytała New Kiev, a widząc ostre spojrzenie Descroix, dodała: — Nie wykluczam tej możliwości, po prostu jestem ciekawa, w jaki sposób ogłoszenie o zwiększeniu potencjału militarnego może wpłynąć na wewnętrzne rozgrywki polityczne.

Ponieważ pytanie zostało zadane zupełnie normalnym, prawie uprzejmym tonem, Descroix wyraźnie się odprężyła.

— Wewnętrzny układ sił i zakulisowe rozgrywki polityczne w Republice nie są tak jasne i zrozumiałe, jak byśmy chcieli, głównie dlatego że cały system jeszcze nie okrzepł — przyznała. — W wielu dziedzinach nadal wypracowują standardy i dają się zaskoczyć precedensom, a ponieważ sami nie znają dokładnie przebiegu granic kompetencji poszczególnych władz, nam tym trudniej jest je poznać. Ale oczywiste jest, że Pritchart i Giancola to rywale, mimo że on jest ministrem w jej rządzie. Ma za sobą całkiem zgrabną kampanię prezydencką i wiele wskazuje na to, że traktuje politykę zagraniczną jako odskocznię do znacznie lepszych wyników w następnych wyborach prezydenckich. Nie posiadamy ambasady na Haven, ale mamy przez ambasady i konsulaty innych państw rozległe kontakty z rządem Republiki. Z tych kontaktów jasno wynika, że Giancola naciska na bardziej zdecydowane stanowisko w negocjacjach i tworzy własne frakcje w Kongresie i rządzie, wykorzystując niezadowolenie z uległości Pritchart w tej sprawie.

— Skoro my to wiemy, Pritchart też musi to wiedzieć. — New Kiev bardziej spytała, niż stwierdziła, co podkreślały uniesione brwi.

— Jestem pewna, że wie.

— To dlaczego go po prostu nie zwolni?

— Prawdopodobnie nie może. Musi brać pod uwagę rozkład sił, jak my, a może nawet bardziej, biorąc pod uwagę, jak wyglądała tam polityka wewnętrzna przez ostatnie pół wieku. Nie ulega wątpliwości, że Giancola ma silną pozycję i spore poparcie, więc skoro go nie ruszyła, to widocznie uznała, że nie może sobie pozwolić na otwarty konflikt wewnątrz rządu.

— No dobrze, to mogę zrozumieć. Ale jeśli on jest zwolennikiem bardziej konfrontacyjnej polityki zagranicznej, to czy przyjęcie takowej przez nią nie zostanie uznane za poddanie się jego żądaniom?

— Przez część obserwatorów i opinii publicznej na pewno — zgodziła się Descroix. — Ale może to też być najlepszy sposób, by znacznie osłabić jego siły i poparcie, jakim się cieszy, ponieważ w ten sposób pozbawi go najskuteczniejszego argumentu. I dlatego powiedziałam, że powodem mogą być napięcia wewnętrzne, a nie międzynarodowe. Naturalnie możliwe jest, przyjęcie przez Pritchart w negocjacjach agresywniejszej postawy, przynajmniej pozornie. W takiej sytuacji oświadczenie Theismana to kij na nas, ale jeśli tak jest, byłabym nadzwyczaj zaskoczona, gdyby Pritchart naprawdę chciała wywrzeć na nas poważny nacisk.

— Dlaczego? — spytał High Ridge i dodał, widząc jej spojrzenie: — Nie mówię, że się z tobą nie zgadzam, tylko jestem ciekaw, dlaczego tak uważasz.

— Jak już Edward powiedział, sam fakt posiadania przez nich większej liczby okrętów, niż sądziliśmy, nie powoduje osiągnięcia równowagi sił. Prawdę mówiąc to, że Pritchart jeszcze nie przyjęła bardziej zdecydowanego stanowiska, wskazuje, że tak nie jest, bo w przeciwieństwie do nas ona doskonale wie, czym dysponuje. Skoro więc te okręty liniowe rzeczywiście wyrównywałyby układ sił, dlaczego tyle czasu zwlekałaby z usztywnieniem stanowiska w negocjacjach. Zwłaszcza że ta zwłoka pozwoliła Giancoli na stworzenie frakcji w rządzie. Dlatego skłonna jestem sądzić, że zobaczymy kilka not utrzymanych w ostrym tonie i informacji wypuszczonych oficjalnie do prasy przez departament stanu, ale będzie to bardziej na pokaz i użytek domowy niż nasz. Jeśli Pritchart chciałaby zając, twarde stanowisko, mielibyśmy już jakieś tego oznaki przed oświadczeniem Theismana.

— Przyznaję, że to ma sens — ocenił Janacek. — Gdyby mieli ochotę podjąć jakieś działania przeciwko nam, ogłaszanie istnienia tych okrętów byłoby błędem, bo pozbawiłoby ich elementu zaskoczenia i znacznie osłabiło skuteczność nowej broni.

High Ridge pokiwał głową, nie uznając za potrzebne dodawać, że Janacek zgodzi się ze wszystkim, co tylko zmniejszy katastrofalną wymowę klapy wywiadu floty, bo było to oczywiste.

— Więc uważasz, Elaine, że możemy spodziewać się ruchów pozorowanych, natomiast podstawowe założenia dyplomatyczne pozostaną bez zmian? — upewnił się.

— Może nie ujęłabym tego tak zdecydowanie, ale w tej chwili tak sądzę. Natomiast uprzedzam, że mogę zmienić zdanie, jeśli okaże się, że istotnie wyrównali różnice potencjałów militarnych albo są przekonani, że to zrobili.

— To sensowne — ocenił High Ridge i spojrzał na Pierwszego Lorda Admiralicji. — Zakładając, że liczba okrętów podana przez Theismana jest prawdziwa i że Republika przyjmie bardziej konfrontacyjne stanowisko, należy rozważyć nasze dotychczasowe podejście do kwestii uzbrojenia. Jak szybko będziesz w stanie zarekomendować stosowne zmiany, Edwardzie?

— W tej chwili nie mogę powiedzieć. Zweryfikowanie oświadczenia Theismana wymaga czasu, a ocena zmian w ich uzbrojeniu jeszcze dłuższego. Przykro mi, ale taka jest prawda.

— A czy nie możemy zastanowić się nad tym, co możemy zrobić, gdy ty będziesz weryfikował te informacje? — tym razem w głosie New Kiev nie było śladu zwyczajowej niechęci do wojska.

— Oczywiście, że jest to możliwe, Mariso — odparł, zmuszając się do uśmiechu. — Moi ludzie opracują scenariusz optymistyczny i pesymistyczny w miarę szybko i jestem pewien, że do każdego dołączą stosowne propozycje. Problem w tym, że zaakceptowane propozycje zaczynają żyć własnym życiem, i dlatego sądzę, że ważne jest wybranie właściwej reakcji na nową sytuację. Nie należy bowiem obierać radykalnie nowej polityki, nim nie będziemy mieli pewności, że jest ona usprawiedliwiona.

— Całkowicie się zgadzam, że musimy unikać paniki — oświadczył High Ridge. — Ale też nie możemy czekać bezczynnie. Choćby dlatego, że White Haven, Alexander i reszta natychmiast zaczną głośno dowodzić, że to oświadczenie jest najlepszym dowodem słuszności ich ciągłego krytykowania naszej polityki zbrojeniowej i wojskowej.

— Wiem. — Janacek prawie warknął, bo premier trafił w najdrażliwszy punkt całej wpadki.

— Więc zdajesz sobie sprawę, że musimy być gotowi odeprzeć ten zarzut i zademonstrować, że nie tylko jesteśmy w stanie radykalnie dostosować naszą politykę do nowych informacji, ale także że nasza dotychczasowa była sensowna. Bo tak oczywiście było. — High Ridge rozejrzał się po zebranych, ale nikt nie zakwestionował ostatniego zdania.

— Rozumiem — westchnął Janacek. — W takim razie należy zacząć od zmian w budżecie. Nie chcę tego, zwłaszcza po problemach, jakie mieliśmy z opozycją, by go uchwalić, i nie jestem pewien, czy taka decyzja jest usprawiedliwiona tym, co w tej chwili wiemy, ale możemy być pewni, że White Haven wykorzysta to, by zażądać takich zmian. Lepiej więc będzie zrobić to samemu i wcześniej, bo wtedy będziemy nad tym mieli lepszą kontrolę. Jeśli przedstawimy nasze propozycje rozsądnie i spokojnie, może uda się przedstawić go jako starego histeryka, którym zresztą jest.

— O jakich zmianach myślisz? — spytała New Kiev, jeżąc się odruchowo w obronie ukochanych „budujących pokój” inicjatyw.

— Musimy zwiększyć nakłady na flotę, to nie ulega żadnej wątpliwości. Będzie bardzo silna presja na rozpoczęcie budowy nowych okrętów w trybie awaryjnym i na poważne zmiany w całej naszej polityce militarnej. Tacy jak White Haven nie martwią się faktami, bo są zbyt zajęci przekręcaniem ich dla własnych potrzeb. Jeśli chcemy im przeszkodzić, musimy przedstawić racjonalniejsze propozycje, i to kilka, a nie jedną, które uspokoją opinię publiczną. Nie podoba mi się takie rozwiązanie podobnie jak tobie, ale nie mamy innego wyjścia.

— Jeśli sytuacja nie jest diametralnie gorsza, niż oceniają to ludzie admirała Jurgensena, możemy spokojnie odrzucić najbardziej panikarskie żądania. Będziemy jednakże musieli wznowić budowę przynajmniej większej części niedokończonych lotniskowców i superdreadnoughtów rakietowych. To niezbędne minimum, tym bardziej uzasadnione, że wymagające najmniejszych nakładów sił i pieniędzy. Poza tym nie zaszkodzi przypomnieć, że z myślą o podobnej sytuacji ich budowa została jedynie wstrzymana. To powinno zapobiec objawom nieuzasadnionej paniki. Nawet zakładając, że Republika ma tch sześćdziesiąt okrętów, dokończenie budowy naszych rozpoczętych skutecznie zniweluje tę przewagę. Prawdę mówiąc, wystarczyłoby dokończyć te, które czekają w Grendelsbane.

Obecni wyraźnie się odprężyli, co przyniosło mu dużą ulgę. Był jednak zbyt doświadczonym politykiem, by zapomnieć o zabezpieczeniu tyłów.

— Należy jednak pamiętać, że między wydaniem decyzji o wznowieniu budowy a ukończeniem prac w stoczni minie pewien czas. Nie znam w tej chwili szczegółów, ale z tego co pamiętam, przynajmniej sześciu standardowych miesięcy, a prawdopodobnie ośmiu, potrzeba na wznowienie budowy i zebranie załóg stoczniowych. Poza tym musimy z admirał Draskovic sprawdzić stan personelu floty i prawdopodobnie poważnie go zwiększyć, bo okręty bez załóg na nic nam się nie przydadzą.

— Jaki to konkretnie okres wchodzi w grę, Edwardzie? — spytała Descrobt.

— Jak już powiedziałem, pół roku na wznowienie budowy, a potem sześć, dwanaście miesięcy na ukończenie wszystkich, w zależności od stopnia zaawansowania prac w chwili ich przerwania. Należy więc przyjąć, że okres ten to dwanaście do osiemnastu miesięcy standardowych. Zapadła prawie absolutna cisza. Z liczbami trudno się było spierać i Janacek spodziewał się podobnej reakcji, choć to, co powiedział, nie powinno było nikogo zdziwić. O takich właśnie opóźnieniach mówił, gdy padła propozycja wstrzymania budowy nieukończonych jednostek, a nie było to wcale tak dawno temu. Tyle że wtedy nikt z polityków nie zwrócił na to uwagi, bo wszyscy uważali, że te okręty nigdy nie będą potrzebne. A to, że nie czytali dokładnie wstępnych analiz skutków, jakie to będzie miało dla floty, to już nie była jego wina — dopilnował by zostały tam umieszczone.

— To dłuższy okres niżbym chciał — odezwał się w końcu High Ridge.

Nie spytał, ile okrętów mogą w tym czasie zbudować stocznie w Republice, a Janacek, choć sam się nad tym poprzedniego dnia zastanawiał, także nie miał zamiaru tego tematu poruszać.

— Mnie też się to nie podoba — przyznał. — Niestety nie bardzo możemy go skrócić. Przynajmniej nie poprzez samo tylko zwiększenie naszych sił.

— Co przez to sugerujesz? — spytała Descroix.

— Nic… na razie. Ale należy być świadomym wszystkich istniejących alternatyw.

— A o jakiej alternatywie teraz mówisz? — spytała rzeczowo.

— O prewencyjnym ataku, który zniszczyłby ich nowe okręty.

— Przecież to byłaby wojna! — pisnęła New Kiev.

Janacek z trudem zachował spokój.

— Chciałbym ci przypomnieć, że cały czas trwa wojna, tylko walki się nie toczą. Gdybyś zadała sobie trud przeczytania tego, co powiedział Theisman, wiedziałabyś, że także użył tego argumentu, odpowiadając na pytania dziennikarzy, dlaczego utrzymywano budowę i finanse z tym związane w takiej tajemnicy. I miał rację. Nie ma żadnego prawnego powodu, dla którego w dowolnej chwili nie moglibyśmy podjąć działań zbrojnych. Byłoby to w najgorszym razie zerwanie rozejmu i nic więcej.

— Przecież jesteśmy w połowie negocjacji pokojowych! — wtrąciła ostro New Kiev, patrząc na niego groźnie i nieżyczliwie: najwyraźniej nadal chciała być matką pokoju.

— Wiem o tym. I to niczego nie zmienia. Bądź łaskawa zwrócić uwagę, że nie proponuję żadnego ataku… na razie. Po prostu przypominam, jakie mamy możliwości. Prywatnie uważam, że wznowienie walk nie byłoby rozsądne, ale to nie powód, byśmy mieli zapomnieć o takiej możliwości.

— Tym bardziej, że to Republika, a nie my, uznała za stosowne zdestabilizować istniejącą sytuację — dodała uprzejmie Descroix. — Chyba nie spodziewają się, że będziemy negocjowali w dobrej wierze, znajdując się w sytuacji przymusowej.

— Powinniśmy zachowywać uzgodnione warunki rozejmu! — upierała się New Kiev.

— Zgadza się, ale jako rząd Jej Królewskiej Mości mamy przede wszystkim obowiązek rozważyć wszystkie opcje i alternatywy, nieprawdaż? — wtrącił łagodząco High Ridge.

New Kiev otworzyła usta, zastanowiła się i zamknęła je bez słowa, po czym nadal z groźną miną, ale kiwnęła głową.

— Prawdę mówiąc, nie ma najprawdopodobniej żadnego konfliktu między warunkami rozejmu a przeprowadzeniem takiego ataku uprzedzającego — dodał Janacek.

Wszyscy obecni spojrzeli na niego z rozmaitymi stopniami zaskoczenia, więc wyjaśnił:

— Z oczywistych przyczyn zwracaliśmy w Admiralicji szczególną uwagę na te warunki w kontekście operacji wojskowych. Warunki wymagają, aby obie strony powstrzymały się od wrogich działań, jak długo trwają negocjacje pokojowe. Potem ten wymóg przestaje obowiązywać.

— Chcesz powiedzieć…? — Descroix nie kryła uznania.

Janacek uśmiechnął się.

— Wystarczy zerwać rozmowy pokojowe, a można to zrobić w każdej chwili. Albo uznać, że zrobiła to Republika — wyjaśnił.

— Jak? — zainteresowała się Descroix.

— Jak to zgrabnie ujęłaś, destabilizując istniejącą sytuację potajmną budową nowej floty. Takie zwiększanie potencjału militarnego, zwłaszcza w czasie, gdy my redukujemy swój w imię zmniejszenia napięcia i ułatwienia zawarcia pokoju, jest wrogim działaniem. W tych warunkach mamy wszelkie prawo podjąć stosowne kroki, by je zneutralizować.

New Kiev przyglądała mu się z szokiem graniczącym wręcz z przerażeniem. Descroix i High Ridge zaś z uznaniem i uśmiechami szerszymi niż jego własny. Żadna z tych reakcji go nie zdziwiła.

Janacek zaś spojrzał na New Kiev i powiedział najspokojniej, jak potrafił:

— Nie proponuję, byśmy coś podobnego zrobili. Po prostu pokazuję, że jeśli nas do tego zmuszą, mamy taką możliwość. Gdybym uważał, że sytuacja tego wymaga, domagałbym się zgody na atak bez żadnego uprzedzenia w stylu zrywania negocjacji. Tak się składa, że nie sądzę, by w tej chwili takie rozwiązanie było konieczne, bo sytuacja nie jest aż tak krytyczna. Ale jak słusznie zauważył Michael, naszym obowiązkiem jest rozważenie wszystkich możliwych dróg postępowania, czy się nam prywatnie podobają czy nie.

— Edward ma rację, Mariso — dodał High Ridge tak samo spokojnym i rozsądnym tonem. — Nikt nie kwestionuje naszej odpowiedzialności za zachowanie właściwych zasad dyplomatycznych, a możesz mi wierzyć, że nie mam ochoty przejść do historii jako pierwszy minister Gwiezdnego Królestwa Manticore, który złamał międzyplanetarne prawo czy międzyplanetarną umowę. To, o czym Edward mówił, nie łamie takich praw czy umów, choć oczywiście nie byłoby miłym rozwiązaniem. Niestety w określonych sytuacjach konieczność militarna staje się ważniejsza od dyplomatycznej.

Widać było, że New Kiev ma ochotę na sprzeciw, ale rozejrzała się po twarzach obecnych i zawahała się. A zaraz potem ochota na sprzeciw zniknęła — widać było, że na zgodę nie potrafi się zdobyć, ale na samotny protest ochotę ma jeszcze mniejszą. Przynajmniej dopóki kwestia pozostaje hipotetyczna.

— Doskonale — podsumował High Ridge. — Edward i Reginald zajmą się projektem niezbędnych poprawek w budżecie. Chcę dostać wariant minimalny i maksymalny tak szybko, jak to tylko będzie możliwe.

— Szacunkowe projekty najprawdopodobniej będę w stanie dostarczyć ci jutro wieczorem. I jak długo nie zweryfikujemy oświadczenia Theismana, szacunkowymi zostaną.

— Rozumiem — High Ridge zastanowił się chwilę i dodał: — A reszta zajmie się przygotowaniem opinii publicznej. Mamy dwanaście do osiemnastu godzin, nim ta informacja trafi do mediów. W tym czasie trzeba zwołać posiedzenie całego rządu i przygotować oficjalne stanowisko i komunikat. Utrzymany w tonie poważnym i uspokajającym. Elaine, przygotuj notę dla Republiki, a ty, Mariso, siądź z Clarence’em do oficjalnego komunikatu rządowego.

New Kiev zdawała się wahać przez moment, ale skinęła głową i obserwujący ją spod oka High Ridge odetchnął z ulgą. Oficjalna odpowiedzialność za komunikat zmniejszała szanse późniejszego wyłamania się New Kiev ze stanowiska rządu przedstawionego w tymże komunikacie.

— W takim razie proponowałbym abyśmy zabrali się do pracy — dodał spokojnie.

ROZDZIAŁ XXXI

— Jak nam wyszło czasowo, milady? — spytał uśmiechnięty Alfredo Yu. — Starałem się nie przeszkodzić w śniadaniu. Znajdowali się w kabinie Honor, do której przyprowadził go Cardones, a James MacGuiness zajęty był podawaniem napojów.

— Właśnie skończyłyśmy z Mercedes deser — poinformowała go z podobnym uśmiechem Honor.

I spojrzała na Brigham z radosnymi błyskami w oczach. Podobne miał siedzący na oparciu fotela Nimitz, zajęty kosmetyką wąsów.

— Nasze przybycie stanowiło, jak mniemam, przyjemną niespodziankę? — spytał Yu, spoglądając na Mercedes, która nim została szefem sztabu, dowodziła eskadrą liniową w Protector’s Own.

— Po tym, jak wyszliśmy ze zbiorowego szoku grożącego zawałami dzięki czyjemu poczuciu humoru to i owszem. — Brigham potrząsnęła głową. — Nadal nie mogę uwierzyć, że żadne z was nie uprzedziło mnie o tym!

— Nie byłoby to do końca uczciwe, skoro nie powiedziałam nikomu innemu, nieprawdaż? — spytała Honor.

I parsknęła śmiechem na widok miny i spojrzenia, jakie dostała w odpowiedzi.

— A istniał jakiś konkretny powód poza, jak to uprzejmie określiliśmy, „poczuciem humoru”, dla którego pani tego nie zrobiła? — spytała po chwili Brigham. — Chodzi mi o sztab, nie o wszystkich.

— Sądzę, że nie — przyznała Honor. — Ale skoro ludzie Alfredo dowiedzieli się, dokąd lecą, dopiero gdy dotarli do Konfederacji, wydało mi się… nie wiem… niestosowne, żeby was uprzedzać. Poza tym zdecydowaliśmy z Alfredo, że niespodziewane ćwiczenia, o których nie będziecie wiedzieli, że są ćwiczeniami, na pewno nam nie zaszkodzą.

I uśmiechnęła się niewinnie.

— To tłumaczenie można przyjąć tylko przy naprawdę dużej dozie dobrej woli — ocenił cierpko Cardones, po czym dodał, zwracając się do Yu: — Tak na wszelki wypadek: jesteśmy zachwyceni waszym przybyciem, sir.

— Kapitan Cardones mówi świętą prawdę, sir — podchwyciła Jaruwalski. — Dzięki wam podwoiła się liczba lotniskowców i superdreadnoughtów rakietowych.

— I nikt o tym nie wie — stwierdziła z satysfakcją Brigham. — Przynajmniej jeszcze nie.

— Ten kij ma dwa końce — uprzedziła Andrea. — Jeśli Imperium zdecyduje się na działanie na większą skalę, obecność okrętów admirała Yu będzie dla nich niemiłą niespodzianką. Ale jak długo o nich nie wiedzą, nie porzucą tego pomysłu w przekonaniu, że będą mieli do czynienia tylko z nami.

— Bez obaw, wieść rozniesie się piorunem — uspokoiła je Honor, odbierając od MacGuinessa kufel Old Tillmana. — Sieć JPDP, czyli „Jedna Pani Drugiej Pani”, istniejąca w Konfederacji jest jedyną szybszą od światła formą powszechnej łączności, jaką dotąd spotkałam. I w tym wypadku wcale mnie to nie martwi. Widzisz, Andrea, to nie Imperium było powodem tak ścisłego zachowania tajemnicy co do celu lotu jednostek admirała Yu.

— Operacja graysońska? — spytała Brigham.

Honor kiwnęła głową.

— I nie tylko — dodała. — Tyle że to nie ma prawa wyjść poza „rodzinę”.

Jaruwalski, Brigham i Cardones kiwnęli głowami prawie równocześnie.

— Mogę spytać, jak długo Protector’s Own pozostaną? — Jaruwalski spojrzała najpierw na Honor, potem na Yu.

— Dopóki patronka Harrington nie rozkaże nam wracać do domu — odparł z naciskiem Yu.

Na twarzy Jaruwalski pojawił się przelotny wyraz zaskoczenia i Yu potrząsnął głową.

— Przepraszam, ale moje rozkazy otrzymane od admirała Matthewsa i Protektora były… raczej kategoryczne w tej kwestii.

— Doceniam to, Alfredo, ale nie wiem, w jaki sposób mogłabym uzasadnić zatrzymywanie was w nieskończoność — przyznała Honor.

— Nie musi pani niczego uzasadniać, milady — wyjaśnił spokojnie Yu. — Naszym oficjalnym zadaniem jest udowodnienie zdolności do operowania w odcięciu od baz zaopatrzeniowych, dlatego mamy transportowce i jednostki warsztatowe. W tej chwili dysponujemy wszystkim, co może być nam potrzebne w ciągu minimum najbliższych pięciu miesięcy standardowych. Admirał Matthews oznajmił, że nie spodziewa się mnie zobaczyć, dopóki w zbiornikach nie będzie widać dna, a w magazynach podłogi.

— To bardzo uprzejme z jego strony, ale… — zaczęła Honor i umilkła, gdyż Yu grzecznie, ale zdecydowanie wszedł jej w słowo.

— Protektor uprzedził mnie, że to właśnie pani powie, milady. I kazał pani powtórzyć, że jako lojalny i posłuszny wasal ma pani użyć sił wybranych i wysłanych przez Protektora do osiągnięcia celu misji, o której rozmawialiście, gdy ostatni raz była pani na Graysonie. Wspomniał też o skutkach słusznego gniewu niezadowolonego pana lennego w wypadku wykazania przez panią wyjątkowej głupoty polegającej na odesłaniu posiłków, które są pani potrzebne, o czym oboje wiecie.

— On ma rację — dodała cicho Brigham. — Protektor, nie Yu. Wiem, że pani o tym aspekcie zadania nie rozmawiała z nikim z nas, ale spędziłam zbyt wiele czasu w graysońskiej służbie, by nie wiedzieć, o co chodzi Protektorowi. Jako poddana Korony uważam za haniebne, że potrzebujemy pomocy załatwianej w taki sposób. Jako graysoński oficer doskonale rozumiem, dlaczego Protektor tej pomocy udziela i chce, by była ona jak najskuteczniejsza. Ostatnią rzeczą, jakiej wszyscy potrzebujemy, to wojna z Imperium o Konfederację.

— Czy nasz głupi rząd zdaje sobie z tego sprawę czy nie — dodał Cardones nietypowym jak na siebie ponurym tonem.

— Cóż… — przyznała Honor nieco zaskoczona tak kompletną zgodnością podkomendnych. — Nie miałam zamiaru wysyłać Alfredo do domu jutro. Prawdę mówiąc, nie planowałam go tam wysyłać, dopóki nie będę miała pewności, że sytuacja jest pod kontrolą, czego spodziewam się najdalej w ciągu trzech-czterech standardowych miesięcy. Albo Imperium po odkryciu obecności Alfredo uzna, że Sojusz nie ustąpi, i zrezygnuje z konfrontacji w najbliższym czasie, albo uzna, że to nie ma znaczenia, i zacznie się strzelanina.

— A która możliwość jest według pani bardziej prawdopodobna, milady, jeśli wolno spytać? — zaciekawił się Yu.

— Chciałabym móc ci odpowiedzieć — wyznała szczerze Honor.

* * *

— I co teraz zrobimy?

Arnold Giancola uniósł głowę znad ekranu notesu, słysząc to płaczliwe pytanie. Nie zarejestrował wejścia Jasona. Teraz skrzywił się, odgadując dlaczego — brat wszedł z sekretariatu i zostawił za sobą szeroko otwarte drzwi.

— W stodole się nie chowałeś — warknął. — To zamykaj drzwi za dupą! Co prawda jest już po godzinach pracy, ale wolałbym, żeby żadnej naszej rozmowy nie podsłuchali jacyś pracusie.

Jason zaczerwienił się, słysząc jego ton, choć powinien był się już doń przyzwyczaić. Arnold nigdy nie należał do szczególnie cierpliwych, a przez ostatnie dwa standardowe lata stawał się coraz bardziej nerwowy. Tym razem jednak miał całkowitą rację, toteż Jason szybko zamknął za sobą drzwi i wszedł głębiej do gabinetu.

— Przepraszam — mruknął.

Arnold westchnął i potrząsnął głową.

— Nie, Jase, to ja przepraszam. Nie powinienem był tak na ciebie wsiąść. Widocznie jestem bardziej zirytowany, niż sądziłem.

— Byłbym zaskoczony, gdybyś nie był — Jason uśmiechnął się krzywo. — Wygląda na to, że gdzie się człowiek nie obróci, ktoś znajdzie nowy powód, żeby go wkurzyć.

— Czasami tak bywa. — Arnold odchylił fotel i ścisnął palcami nasadę nosa.

Niestety, na dominujące zmęczenie, jakie czuł, nie wywarło to żadnego skutku.

Jason obserwował go i czekał cierpliwie. Od początku to Arnold był przywódcą. Częściowo dlatego, że był o ponad dziesięć lat standardowych starszy, ale głównie dlatego, że był mądrzejszy, sprytniejszy i miał coś, czego Jason nie posiadał. Nie wiedział, co to jest, ale to było źródło doświadczanego przez wszystkich, którzy stykali się z Arnoldem, budzącego nieomal lęk magnetyzmu. Dlatego Jason przyznawał, że gdyby nawet to on był starszy, i tak Arnold byłby przywódcą.

Co się zaś tyczyło magnetyzmu, to jego skuteczność obejmowała prawie wszystkich. Na „efekt Giancoli”, jak nazywano go w Kongresie, zupełnie niepodatni okazali się na przykład Pritchart i Theisman…

— I co teraz zrobimy? — powtórzył, przypominając sobie, po co przyszedł.

Arnold przestał ściskać nos i opuścił ręce.

— Nie jestem pewien — przyznał. — Zaskoczyli mnie kompletnie tą konferencją prasową i oświadczeniem. Chyba byli bardziej czujni, niż sądziłem.

— Jesteś pewien? To mógł być zbieg okoliczności.

— Pewnie, że mógł. Jeśli tak uważasz, poszukam jakiegoś mostu na nie istniejącej rzece, żeby ci go sprzedać, albo innych gruszek na wierzbie.

— Nie powiedziałem, że uważam, że to był zbieg okoliczności — obruszył się Jason — tylko że to mógł być zbieg okoliczności. Bo mógł.

— Teoretycznie rzecz biorąc, wszystko może być zbiegiem okoliczności, więc z tego punktu widzenia masz rację — odparł cierpliwiej Arnold. — Ale w tej konkretnej sytuacji jest to tak mało prawdopodobne, że można tę ewentualność pominąć. To było celowe; wiedzieli, że rozmawiam z ludźmi, i musieli podejrzewać, że jesteśmy prawie gotowi, by ogłosić istnienie nowych okrętów, zrobili to więc sami, wybijając nam tym samym broń z ręki.

— McGwire pytał mnie o jej przemówienie — rzekł Jason.

Arnold jęknął — tajemnicze przemówienie miały na żywo transmitować wszystkie stacje prosto z gabinetu prezydenckiego. Pritchart miała je wygłosić wieczorem następnego dnia. To z jego powodu znajdował się w takim stanie ducha.

— Chciał wiedzieć, o czym ona będzie mówić — dodał młodszy Giancola. — Musiałem w końcu przyznać, że nie wiem. Chyba nie to miał nadzieję usłyszeć.

— Pewnie, że nie to. Co prawda nie widziałem tekstu, ale na podstawie tego, co od niej usłyszałem w ciągu ostatnich dwóch tygodni, przypuszczam, o czym będzie mowa, i nie jestem tym zachwycony.

— Myślisz, że poruszy kwestię negocjacji?

— Jestem tego pewien — poprawił go Arnold. — Powie wyborcom i Kongresowi, że energiczniej zamierza doprowadzić do podpisania pokoju. I dlatego to niemożliwe, by Theisman przypadkiem akurat teraz ogłosił to, co ogłosił.

— Bałem się, że właśnie coś takiego powie — westchnął Jason. — Wytrąci ci z rąk wszystkie argumenty.

— Myślisz, że o tym nie wiem? Ona też to wie. Jest znacznie lepszym taktykiem politycznym od Theismana, który zresztą był naszym najlepszym sojusznikiem, odwlekając decyzję z powodu obsesji na punkcie bezpieczeństwa. Gdyby nie Pritchart, słowa by nie pisnął, dopóki nie bylibyśmy gotowi. A tak ona przedstawi moje stanowisko odnośnie negocjacji, i tyle.

— Możemy coś na to poradzić?

— Chwilowo nic mi do głowy nie przychodzi — przyznał kwaśno Arnold. — Zaczynam się zastanawiać, czy celowo mnie nie wypuściła, żebym skompromitował się na tej sprawie i sam ukręcił sobie sznur na szyję. Każdy, z kim rozmawiałem, zna moje stanowisko, a jeśli ona teraz publicznie ogłosi, że takie właśnie przyjmuje w negocjacjach, pozbawia całą opozycję, jaką zmontowałem, podstaw.

Jeszcze bardziej odchylił fotel i wbił wzrok w sufit.

Jason obserwował go w milczeniu, z doświadczenia wiedząc, że przerywanie bratu pracy koncepcyjnej jest niezdrowe. Po chwili znalazł wolny fotel i usiadł przygotowany na długie czekanie.

Okazało się, że nie aż tak długie, jak się spodziewał — po paru minutach Arnold spojrzał na niego i uśmiechnął się. Wiedział, że brat orłem nie jest i nigdy nie będzie, ale był lojalny, energiczny, posłuszny i pełen entuzjazmu. A o takie cechy było trudno. Zdarzało się wprawdzie, że Jason dawał się ponieść temu entuzjazmowi. No i miał irytujący zwyczaj zadawania pytań, na które albo nie było odpowiedzi, albo też były one tak oczywiste, że każdy półgłówek powinien je dostrzec. Równocześnie jednak czasami te głupie pytania mobilizowały jego własne szare komórki, zupełnie jakby konieczność tłumaczenia czegoś oczywistego była katalizatorem.

Widząc ten uśmiech, Jason odruchowo usiadł prosto. Znał go i od razu zrobiło mu się raźniej.

— Myślę, Jase, że od chwili tej konferencji prasowej podchodziłem do sprawy z niewłaściwej strony — powiedział z namysłem. — Bo tak naprawdę, dopóki jestem sekretarzem stanu, ona nie może odebrać mi niczego. Może zbierać laury za każdy sukces w negocjacjach i przekonywać opinię publiczną, że sama zdecydowała się przyjąć twardsze stanowisko, ale to ja będę prowadził te negocjacje, nie ona.

— Będzie więc musiała się z tobą podzielić chwałą, jeśli się powiodą.

— Tak, ale akurat nie o to mi chodziło. Miałem na myśli to że cała korespondencja z Królestwem musi przechodzić przez moje biuro, wystarczy więc, że doprowadzą do tego, by zawierała ona to, co powinna.

Jason wygląd tak. jakby niewiele zrozumiał, ale Arnold zdecydował, że nie będzie go oświecał. Jeszcze nie. Prawdę mówiąc, żałował, ze aż tyle powiedział. Znał bowiem talent brata do mówienia najmniej odpowiednich rzeczy w najmniej stosownych momentach.

Na szczęście Jason myślenie zawsze pozostawiał jemu i spokojnie czekał na wyjaśnienia i polecenia. A tego, co mu przyszło do głowy, lepiej było nie wyjaśniać. W tej sprawie Jason pomóc nie mógł; Arnold musiał zrobić to sam, więc najrozsądniej było nie obarczać brata zbędną wiedzą.

A sprawa była prosta. Dotychczas Arnold nie dostrzegał największej zalety swej pozycji. Albo raczej nie zdawał sobie sprawy, jak wielka jest naprawdę, jeśli wykorzystać ją właściwie. Ludzie mogli wierzyć, że nowe, twarde stanowisko było pomysłem pani prezydent, nie sekretarza stanu, ale on widział, że Pritchart brakowało charakteru, by stanąć Królestwu do oczu, jeśli tego wymagałoby osiągnięcie sukcesu. Gdyby opór zaczął grozić wznowieniem działań, tak Theisman, jak i ona poddaliby się i ustąpili.

On sam spędził zbyt wiele czasu tak na osobistych rozmowach z negocjatorami, jak i na wymianie korespondencji z Descrox by dać się zwieść. Jeśli Republika odpowiedziałaby twardo, rząd Królestwa ustąpiłby, bo High Ridge, Descroix i New Kiev do spółki mieli kręgosłup ameby, moralność wszy i odwagę zająca. Gdyby to Cromarty był premierem, sprawy mogłyby wyglądać inaczej, ale nie był i już ngdy nie będzie, a w obecnym rządzie nie było nikogo choćby zbliżonego doń pokrojem.

Należało więc stworzyć właściwą atmosferę i odpowiednie wrażenie. Sytuację, kiedy Pritchart, nie znająca tak dobrze członków rządu Królestwa jak on, uwierzyłaby, że jeśli Republika nie ustąpi, następnym krokiem będzie wznowienie walk. Jeśli Pritchart się załamie i podda, pokazując wyborcom, jaka jest naprawdę, a równocześnie on skorzysta z okazji i doprowadzi sprawę do szczęśliwego końca…

Uśmiechnął się w duchu. To będzie ryzykowne, bo z jednej strony będzie musiał znaleźć sposób, by sprowokować właściwą reakcję Królestwa, a z drugiej nie zdradzić Pritchart, że ma z tym coś wspólnego. Ale powinno się udać, biorąc pod uwagę głupotę i pychę High Ridge’a i Descroix. Będzie trzeba znaleźć kogoś zaufanego do kontaktów osobistych z nimi, zwłaszcza że będzie musiał dokonać osobiście pewnych… kreatywnych redakcji w pismach, a ten, kto będzie je dostarczał, musi być zwolennikiem całego pomysłu. To nie powinien być problem: coś mu mówiło, że ma wręcz idealnego kandydata…

Naturalnie będzie musiał uważać, żeby ten cholerny Usher o niczym się nie dowiedział, choćby dlatego że to, co planował, mogło być niezupełnie legalne. To zresztą też trzeba będzie sprawdzić… może nawet u Jeffa Tullinghama, jeśli uda mu się wymyślić stosownie hipotetyczną sytuację. Nawet jeśli legalne, takie posunięcie z pewnością nie będzie stanowić powodu do chwały, lepiej więc trzymać wszystko w tajemnicy. Nawet jeśli okaże się przewidującym politykiem o żelaznej woli i zbawcą pokoju, który zrobił to, co należało, wbrew błędnym instrukcjom niedojdy zajmującej prezydencki fotel.

Będzie też musiał dopilnować, by Królestwo faktycznie nie wznowiło działań, gdy Pritchart będzie przekonana, że tak właśnie się stanie. Na to był dość skuteczny sposób — zająć rząd Królestwa czymś innym.

A to można było już zacząć organizować. Zapraszając na kolację andermańskiego ambasadora…

ROZDZIAŁ XXXII

Czujemy w tym historycznym momencie. Zaszczyt przemawiania w imieniu całego Gwiezdnego Królestwa i duma poddanych Korony z naszej społeczności naukowej są szczególnie widoczne przy takich jak ta okazjach. Nieczęsto zdarza się, by jakikolwiek przywódca polityczny czuł taką jak ja w tej chwili dumę i niepewność. Dumę, ponieważ przypadł mi zaszczyt powiedzenia tego, co czujemy wszyscy, niepewność zaś, gdyż wiem, jak nieadekwatnie muszą brzmieć moje słowa. Odważyłem się na to wystąpienie tylko dzięki świadomości, że są to jedynie pierwsze pochwały wypowiedziane głośno, a obywatele Gwiezdnego Królestwa dołożą swoje, znacznie ważniejsze podziękowania. I dlatego…

— Słodka godzino! — wymamrotał, starając się nie poruszać ustami, T. J. Wix. — Czy on się nigdy nie zamknie?!

Jordin Kare i Michael Reynaud siedzący po jego bokach zdołali nie uśmiechnąć się z aprobatą ani nie spojrzeć nań groźnie — obaj nie wiedzieli, na co mają większą ochotę. Wszyscy siedzieli za stołem ustawionym na podwyższeniu sali konferencyjnej, a przed sobą mieli mównicę okupowaną od ponad kwadransa przez High Ridge’a, który wcale nie sprawiał wrażenia, że ma zamiar rychło zakończyć. Żaden z nich nie przyjąłby zaproszenia na tę konferencję, gdyby miał w tej materii jakikolwiek wybór. Wiedzieli, że rząd bardziej niż zwykle potrzebuje propagandowego sukcesu i że wezmą udział w kolejnej szopce z autoreklamą.

Tyle tylko, że świadomość tego, co nastąpi, wcale nie poprawiała uczuć całej trójki. Powód zorganizowania tego propagandowego cyrku był prosty — notowania popularności rządu i premiera spadły na łeb, na szyję po wyemitowaniu nagrania z konferencji prasowej sekretarza wojny Republiki Haven Thomasa Theismana. Oliwy do ognia dolali centryści i lojaliści Korony, których notowania dla odmiany wzrosły.

Niestety wstrząs nie był aż tak silny, by wysadzić premiera z siodła, na co przez moment Kare miał nadzieję, choć był krokiem we właściwą stronę. Być może w połączeniu z innymi da taki właśnie skutek. Przy takim podejściu do władz podwójnie mierziło go, że zmuszony jest uczestniczyć w przedstawieniu, które pomoże poprawić publiczny wizerunek rządu, i musiał się bardzo starać, by tego nie okazać. Ponieważ stanowili tło dla przemawiającego, obiektywy wszystkich holokamer skierowane były także i na nich.

Humor psuła mu także głupota współobywateli — w każdym normalnym państwie wyborcy, a nawet arystokracja, powinni zdać sobie sprawę z konsekwencji, do jakich doprowadziła i jeszcze doprowadzi idiotyczna polityka rządu wobec sił zbrojnych — i zareagować. Niestety, nic podobnego nie nastąpiło.

Choć rabin by się z tym nie zgodził, Kare był przekonany, że polityka wewnętrzna Królestwa w obecnych czasach była skutkiem tego samego podejścia pana Boga, które doprowadziło do Księgi Hioba. Bo diabeł nie mógł bezkarnie hasać wśród bezradnych ludzi w tak sprzyjających dla siebie okolicznościach przypadkiem. A tylko to wyjaśniało wszystkie procesy polityczne mające miejsce od paru lat w Królestwie.

Próbował przekonać samego siebie, że zbyt ostro ocenia ludzi — w końcu do zeszłego tygodnia nic nie wskazywało na to, że wojna rzeczywiście nie jest zakończona. Ba, wszystko, o czym opinia publiczna wiedziała, świadczyło jednoznacznie, że jest, a pozostała jedynie drobna formalność — podpisanie traktatu pokojowego. Od prawie czterech standardowych lat nie padł w tej wojnie ani jeden strzał i nic nie wskazywało na to, by miało się to zmienić. A rząd zapewniał, że zwycięstwo jest ostateczne. W dodatku przewaga techniczna i taktyczna RMN była faktem, jeśli więc Haven próbowałoby po raz drugi, oberwałoby, tylko mocniej — i tyle. Ugodowy ton negocjatorów z Republiki był kolejnym świadectwem słuszności tego przekonania, często zresztą przywoływanym przez zwolenników wersji, że pokój już zawarto, tylko nie dopełniono formalności. Kare tak nie uważał, ale rozumiał, dlaczego wersja ta jest tak atrakcyjna dla ludzi. Po latach strachu, bólu i strat byłoby nienormalne, gdyby ludzie nie chcieli wierzyć, że to się już skończyło, że teraz będzie spokojnie i normalnie, a największymi zmartwieniami będą te codzienne.

Istniało jednak dość symptomów przeczących tej tezie i każdy, kto tylko chciał, mógł je bez trudu dostrzec. Albo posłuchać takich jak Harrington, White Haven czy William Alexander, pokazujących je przez cały czas. Niestety, determinacja, z jaką ci ostatni to robili, u wielu wzbudzała niedowierzania, zwłaszcza jeśli nie chcieli zmienić miłego punktu widzenia. Dla pozbawionego skrupułów polityka nie było czymś trudnym przedstawienie oponenta jako człowieka opętanego obsesją i w pewien sposób śmiesznego, a już żadnym problemem — jako skrajnego pesymistę wszędzie widzącego zagrożenie, i to o katastrofalnych rozmiarach. Dlatego nikt im nie uwierzy, dopóki do katastrofy nie dojdzie.

A w jego prywatnej opinii zaczęła się ona, gdy Theisman przyznał się do odbudowania przedwojennego stosunku sił, i to w sposób, o którym rząd High Ridge’a nie miał zielonego pojęcia. Znaczna część wyborców podzielała jego zdanie, ale niestety okazała się niewystarczająca. A rządowe tuby, jak też „niezależni” specjaliści z Instytutu Palmera, natychmiast zaczęli wszystkich uspokajać i bagatelizować problem, twierdząc, że wcale nie jest tak źle. Zaczynało to odnosić skutek, a poza tym, niestety, wyborcy nie mieli żadnego wpływu na kontrolę Izby Lordów przez rząd.

No i nie należało zapominać o osobistym wkładzie niejakiego Jordina Kare’a na podtrzymanie popularności rządu High Ridge’a.

Omal się w tym momencie nie skrzywił. Co prawda nie była to zupełnie jego wina, a Wixa niewielka, ale zbieg okoliczności był fatalny. High Ridge, nawet gdyby chciał, nie mógłby tego lepiej zaplanować. Ogłoszenie o wysłaniu załogowej jednostki Zwiadu Kartograficznego pojawiało się w najpotrzebniejszej dla rządu chwili i spece od propagandy rozpoznali to od razu. W efekcie ich działań premier wystąpił osobiście, gadając niewiarygodnie długo, monotonnie i niesympatycznie na konferencji prasowej.

— …i jest dla mnie ogromną przyjemnością i zaszczytem przedstawić wam wszystkim genialny zespół odpowiedzialny za to przełomowe, by nie rzec monumentalne, odkrycie, dokonane w czasie o wiele krótszym, niż ktokolwiek był w stanie przewidzieć.

Nawet w takiej chwili baron High Ridge był jedynie nadętym arystokratą przedstawiającym gościom wyjątkowo sprytnego sługę, który jakimś cudem sam zrobił coś pożytecznego. Widać było, że próbuje, a sądząc po przylepionym uśmiechu, jest też przekonany, że mu się udaje, ale była to próba nieudana, jako że miał osobowość i spontaniczność śledzia po włosku powoli rozkładającego się na talerzu.

Premier odwrócił się, gestem prawej ręki wskazując trójki, siedzącą za nim za stołem. Kolejną typową dlań manierą było wrzucanie wszystkich do jednego wora, konkretnie do „naukowców”, choć Reynaud był nader kompetentnym administratorem, dzięki któremu Agencja zdołała funkcjonować mimo bandy biurw płci obojga nie nadających się nawet do konserwacji powierzchni płaskich, czyli sprzątania. To jednak baron High Ridge zignorował, o ile w ogóle był tego świadom.

Choć istniała też druga możliwość, co Kare dopiero sobie uprzytomnił — mógł z jakiegoś powodu ignorować samego Reynauda. Potwierdzałyby to jego kolejne słowa:

— Panie i panowie, przedstawiam wam doktora Jordina Kare’a i doktora Richarda Wixa. Nadzwyczajne intelekty odpowiedzialne za tę historyczną chwilę.

Kare i Wix wstali, gdy zebrani zaczęli klaskać. Owacja brzmiała spontanicznie i szczerze, gdyż nawet dziennikarze i reporterzy byli podnieceni, radośni i pełni nadziei. Cóż, tym gorzej. Kare zdołał się skrzywić boleśnie, co od biedy można było uznać za uśmiech. Wix nie próbował. Obaj skłonili się, co w przypadku Wixa wyglądało bardziej na tik nerwowy, ale przynajmniej się starał.

Premier kiwnął na nich łaskawie, by podeszli, co miało być spontanicznym zaproszeniem, Kare więc zgrzytnął zębami i ruszył ku podium. Wix też… po subtelnym ciosie łokciem w żebra.

Aplauz spotężniał. Kare z trudem ukrywał złość wywołaną zarówno niewzruszoną pewnością siebie High Ridge’a, dla którego inteligencja i kompetencja były zupełnie nieważne, jak też jego kłamstwem, przez które wysiłek innych członków licznego zespołu został zignorowany, a zasługa przypisana dwom osobom. O roli szczęścia w całej sprawie naturalnie nawet nie wspomniał.

— Doktor Kare przedstawi teraz krótkie podsumowanie osiągnięć zespołu i najbliższe plany — oznajmił High Ridge, jakby zapowiadał występ wyjątkowo uzdolnionej małpy. — A potem odpowie na pytania pań i panów. Doktorze Kare?

I uśmiechnął się sztucznie do naukowca. Ten zajął miejsce na mównicy i przestał się uśmiechać.

— Dziękuję, panie premierze. Panie i panowie, chciałbym powitać na pokładzie HMSS Hephaestus w imieniu zespołu naukowego Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego i jej dyrektora admirała Reynauda — zagaił i skłonił się w kierunku siedzącego. — Jak wiecie, od dwóch i pół roku standardowego zajmowaliśmy się poszukiwaniem następnego terminala Manticore Wormhole Junction. Był to proces żmudny, czasochłonny i trudny, ale dzięki pracy całego zespołu, a zwłaszcza doktora Wixa, oraz niewiarygodnemu wręcz szczęściu osiągnęliśmy sukces znacznie wcześniej, niż mogliśmy zakładać jeszcze cztery miesiące temu. Jesteśmy obecnie gotowi do wysłania z siódmego terminala załogowej jednostki Zwiadu Kartograficznego. Nastąpi to w następny czwartek. Uprzedzam, że do jej powrotu ani ja, ani nikt inny nie będzie w stanie powiedzieć, dokąd prowadzi ten terminal. Jeśli macie inne pytania, zrobię, co będę mógł, aby na nie odpowiedzieć.

* * *

— Przepraszam, że przeszkadzam, ma’am, ale chciała pani wiedzieć, gdy pinasa admirała Theismana będzie o piętnaście minut drogi od nas.

— Dziękuje, Paulette. — Shannon Foraker przerwała rozmowę z Lesterem Tourville’em i uśmiechnęła się do swego porucznika flagowego. — Proszę poinformować kapitana Reumanna, że zaraz dołączymy do niego na pokładzie hangarowym.

— Oczywiście, ma’am — porucznik Baker zasalutowała i wycofała się z kabiny prawie tak niezauważenie, jak do niej weszła.

Shannon zaś odwróciła się do gościa jak zwykle niedbale rozwalonego w największym fotelu ustawionym pod wyciągiem systemu wentylacyjnego. Reszta zebranych siedziała w znacznie przyzwoitszych pozach. Javier Giscard z uśmiechem obserwował pasma błękitnego dymu płynące z cygara Lestera prosto ku kratce wentylacyjnej. Poza nimi obecni byli szefowie ich sztabów, kapitan Anders i komandor Clapp. Ten ostatni jako najmłodszy stopniem siedział po prawej stronie Shannon i choć robił, co mógł, by tego nie okazać, dla każdego, kto go znał, było oczywiste, że czuje się nieswojo w towarzystwie tak wysokich rangą oficerów. Temat jednak zreferował rzeczowo.

— Za parę minut będziemy musieli się zbierać — oznajmiła Shannon, gdy za Baker zamknęły się drzwi. — Mamy jednak chwilę na pytania, jeśli chcecie je zadać. Lester?

— Żadne nie przychodzi mi w tej chwili do głowy. Najpierw muszę przetrawić to, co usłyszałem. Potem zapewne będę miał nawet parę. Javier?

— Podobnie, ale chciałbym powiedzieć, komandorze Clapp, że jestem pod wrażeniem. Prawdę mówiąc, wolałbym, byśmy nigdy nie musieli sprawdzać tej doktryny w praktyce, ale ogromną ulgę sprawia mi świadomość, że ją mamy.

— Jestem zaszczycony, że pan tak uważa, sir — powiedział po chwili Clapp. — Ale jak już mówiłem, nawet najlepsza symulacja to tylko teoria, a prawdziwą ocenę można wydać dopiero po próbach w realnym świecie. Te zaś nigdy nie zostały przeprowadzone.

— Zdaję sobie z tego sprawę — odparł Giscard. — Niestety, jedyny sposób, by ją wypróbować w praktyce, to podjęcie walki z Królestwem, co może się zdarzyć niezależnie od tego, czy tego chcemy czy nie. Ale tak między nami mówiąc, zadowolę się nie sprawdzonymi w praktyce rezultatami najdłużej, jak to tylko będzie możliwe, i naprawdę nie będzie mnie korciło, by je przetestować w realnych warunkach.

— Wszyscy się pod tym podpisujemy, sir. — Shannon spojrzała na swój chronometr i dodała: — Obawiam się, że musimy już iść do windy.

* * *

Thomas Theisman nie potrzebował zdolności telepatycznych ani nawet empatycznych, by wiedzieć, że całą trojkę admirałów zebranych we flagowej sali odpraw Souereign of Space dosłownie zżera ciekawość, choć po żadnym nie było tego widać. Pozostałych dwóch, czyli jego i admirała Arnauda Marquette’a, szefa sztabu, nie zżerała, bo doskonale się orientowali, po co przybyli. Poza nimi obecni byli szefowie ich sztabów oraz jego osobisty adiutant, kapitan Alenka Borderwijk. Wiedział, że Lester i Javier byli zaskoczeni jego decyzją wykluczającą wszystkich innych, ale nie skomentowali jej. Foraker nie była, ale rozmawiała z nim, gdy Sovereign of Space przybył do systemu Haven, toteż z grubsza pojmowała powody, które skłoniły go do odejścia od tej niepisanej zasady.

— Po pierwsze — zaczął Theisman, gdy wszyscy już usiedli — chciałbym przeprosić za nieco niezwykłe warunki tej odprawy. Zapewniam, że nie chodzi mi o efekt melodramatyczny, i mam przynajmniej taką nadzieję, że nie są to objawy megalomanii czy paranoi, z których nie zdaję sobie sprawy. Ale mogę się w tej kwestii mylić.

— Cóż, Tom — Lester Tourville uśmiechnął się leniwie, na co jako trzeci najwyższy stopniem oficer Marynarki Republiki mógł sobie pozwolić — jeśli dobrze pamiętam, ktoś kiedyś powiedział, że czasami i paranoicy mają prawdziwych wrogów. O megalomanii pozwolisz, że nie będę się wypowiadał.

— Cóż za niezwykła uprzejmość — docenił Theisman.

Zebrani uśmiechnęli się, ale ich oczy pozostały poważne.

Theisman pochylił się do przodu i powiedział cicho:

— Teraz poważnie: jeden z powodów, dla których wolałem rozmawiać z wami wszystkimi równocześnie i osobiście tutaj, zamiast zapraszać was do New Octagon, jest taki, że nie chcę, by dziennikarze dowiedzieli się o tym.

Drugim jest przekonanie, że to miejsce gwarantuje zarówno dyskrecję, jak i kontrolę przepływu informacji.

A także uniemożliwia podsłuch. I nie martwi mnie wywiad Królewskiej Marynarki, żeby nie było nieporozumień.

W sali zrobiło się jakby chłodniej.

Theisman zaś pokazał zęby w grymasie, którego w żaden sposób nie dało się pomylić z uśmiechem; doskonale wiedział, jakie skojarzenie wzbudziła przynajmniej u części obecnych jego wypowiedź.

— Bez obaw, prezydent dokładnie wie, gdzie jestem i o czym będziemy rozmawiali, bo sama mnie tu wysłała. I nie planuje zostać dyktatorką, choć to w tej chwili miałoby swoje zalety. Nie mamy jednakże, ani ona, ani ja, zamiaru wylewać dziecka z kąpielą.

— Miło słyszeć — skomentował Giscard. — Ale wolałbym wreszcie się dowiedzieć, na czym polega problem; mam już dość półsłówek, aluzji i czarnowidztwa bez uzasadniania, od których aż się roiło w ostatnich wieściach od Eloise.

— Względy bezpieczeństwa, przepraszam, ale niezbędne — powiedział szczerze Theisman. — Alenka ma dla każdego pełen zestaw materiałów i nim wrócimy do stolicy, chcę przeprowadzić przynajmniej jedną pełną odprawę z kompletnymi waszymi sztabami, ale postanowiłem najpierw spotkać się w tym gronie. Jest niezwykle ważne, byście dokładnie rozumieli sytuację, tak jak pojmujemy ją my, zanim zaczniemy wprowadzać w nią sztabowców.

Urwał, odchylił głowę na oparcie fotela i splótł dłonie na brzuchu. Na moment z jego twarzy opadła maska i wszyscy mogli zobaczyć jego zmęczenie i zaniepokojenie. Potem odetchnął głęboko i znów był energicznym admirałem Theismanem.

— Wszyscy wiecie, że gdyby to ode mnie zależało, projekt „Bolthole” nadal pozostałby tajemnicą. Shannon dokonała cudów, a kapitan Anders i komandor Clapp, że wymienię tylko najważniejszych, wydatnie jej w tym pomogli. Pomimo to sądzę, że wszyscy zdajecie sobie sprawę, że możliwości naszych okrętów nadal pozostają daleko w tyle za tym, czym dysponuje Royal Manticoran Navy. Niestety to, czego bym chciał, przestało mieć znaczenie dzięki pewnemu szuszwolowi, niejakiemu Arnoldowi Giancoli, będącemu sekretarzem stanu, któremu zachciało się zostać następnym prezydentem. Zaczął tworzyć frakcje w rządzie oraz w Kongresie i przez jego ambicje, tudzież przeciek informacji, nie mieliśmy innego wyjścia, jak poinformować o istnieniu nowych okrętów. Eloise nie ogłosiła jeszcze usztywnienia pozycji w negocjacjach, ale sądzę, że zrobi to w dzisiejszym orędziu. Nie do końca zgadzam się z jej argumentami, ale ponieważ nie potrafiłem wymyślić lepszego planu, będziemy realizować ten. Poza tym to ona jest wybranym prezydentem, ostateczna decyzja należy więc do niej, nie do mnie. I nawet gdybym się z nią nie zgadzał, to jeśli podejmie decyzję, zamknę się i będę ją realizował. W tym konkretnym wypadku chodziło o to, by ogłosić nasze sukcesy w taki sposób, by zwróciły uwagę nie tylko władz, ale także mieszkańców Korony oraz naszych obywateli. Teraz otrzymaliśmy polecenie: opracować plan, o ile się da dyskretnie, którego celem byłoby przechwycenie i zniszczenie prewencyjnego uderzenia, do którego może być skłonny Janacek. Oraz przygotowanie najlepszego możliwego planu wznowienia działań wojennych z Gwiezdnym Królestwem Manticore i resztą Sojuszu.

W sali powiało chłodem. Wszyscy siedzieli bez ruchu i wpatrywali się w Theismana. Jedynie Foraker, Anders, Marąuette i Borderwijk wiedzieli, co zamierzał powiedzieć. Pozostali wyglądali tak, jakby woleli tego nigdy nie usłyszeć.

— Musicie zrozumieć, że ani prezydent, ani ja nie chcemy podjęcia działań wojennych i nie rozważamy takiej możliwości — dodał spokojnym, zdecydowanym tonem Theisman. — Nie chcielibyśmy również rozważać jej w przyszłości, ale naszym obowiązkiem jest być przygotowanym na każdą ewentualność. Jeśli nastąpi najgorsze, flota musi być gotowa bronić Republiki.

— Jestem pewien, że wszyscy z ulgą przyjęli wiadomość, że nie chcemy nikogo atakować — odezwał się Tourville. — Ale jestem też pewien, że wszyscy zdajemy sobie sprawę, iż choć obecnie RMN nadal ma przewagę techniczną, pod względem ogólnego potencjału militarnego przewagę mamy my, i to taką, jakiej nigdy dotąd nie mieliśmy.

— Zgadzam się z tobą. To jest zresztą jeden z głównych powodów, dla których nie wspomniałem o istnieniu lotniskowców i podałem niższą od rzeczywistej liczbę okrętów liniowych. Nie chcę, by spanikowany Janacek doradził równie spanikowanemu High Ridge’owi coś nieprzemyślanego i głupiego. Im dłużej nie będą znali naszych prawdziwych możliwości, tym mniej jest prawdopodobne, by podjęli jakieś zdecydowane przeciwdziałanie. Być może, taką mam przynajmniej nadzieję, uda się to wykorzystać na tyle, byśmy zdołali zachować tę ogólną przewagę, jaką mamy obecnie przez dłuższy czas.

— Nie wiem, jak zdecydowanie przeciwdziałania mogą podjąć, zakładając, że nie zdecydują się na militarne, ale tak naprawdę wystarczy, by dokończyli budowy wszystkich okrętów, które wstrzymali po zmianie rządu, i już stracimy przewagę, o której mówisz — zauważył Giscard.

— Właśnie — przytaknął Theisman. — Liczę na to, być może bezpodstawnie, że ich rząd zdecyduje się na najmniejsze zwiększenie budżetu floty, jakie tylko uzna za możliwe w tych okolicznościach. Wydłużyłoby to znacznie okres naszego względnego bezpieczeństwa i jako takiej równowagi sił.

— Tom, optymizm zdaje się przeważać nad rozsądkiem w tym myśleniu — ocenił Giscard. — High Ridge rzeczywiście może tak zareagować, ale jest mało prawdopodobne, byśmy zdołali tak długo ukryć prawdę przed ich wywiadem, zwłaszcza że wiedzą, iż mają czego szukać, i będą starali się wykazać. Owszem, dotąd udawało nam się lepiej, niż zakładaliśmy, ale teraz chęć naprawienia wynikających z głupoty błędów skłoni nawet taką dupę z uszami jak Jurgensen do roboty. Choćby dlatego, że będzie chronił swój tyłek. A wtedy raczej szybciej niż później odkryją prawdziwą liczbę okrętów i istnienie lotniskowców.

— Wiem — przyznał Theisman. — I tak naprawdę chcę to tylko odwlec najdłużej jak się da. Teraz budowa nowych okrętów pójdzie szybciej, bo nie musimy się ograniczać wyłącznie do używania stoczni Bolthole, a Shannon powiedziała mi, że właśnie skrócili o trzy miesiące czas budowy jednostek nowej klasy Temeraire. Jeśli więc uda nam się doprowadzić do tego, żeby przez następne dwa-trzy lata standardowe Królestwo nie rozpoczęło budowy nowych okrętów, powinniśmy być w stanie utrzymać równowagę sił, albo też i lekką przewagę, na dłużej. Natomiast nie ulega żadnej wątpliwości, że teraz mamy zarówno okres sprzyjający, jak i niesprzyjający. Okres sprzyjający będzie trwał tak długo, jak długo zdołamy ukryć przed Królewską Marynarką nasz rzeczywisty potencjał militarny i powstrzymać ją przed próbą jego zneutralizowania. Okres niesprzyjający potrwa tak długo, jak długo Królewska Marynarka będzie miała możliwość zneutralizować nasze nowe okręty, jeśli się na to zdecyduje. Najgroźniejszym aspektem całej tej sytuacji jest pokusa, by korzystając z okresu sprzyjającego, podjąć działania mające na celu zlikwidowanie zagrożenia ataku prewencyjnego. Pokusa ta jest tym silniejsza, im częściej rozważa się kwestię opracowania planu wznowienia działań wojennych.

— To bardzo groźna pokusa — wtrącił Toursdlle zaskakująco cichym głosem, nie pasującym do wizerunku, który tak starannie publicznie kultywował. — Zwłaszcza że w głębi ducha znaczna część nie tylko oficerów, ale i załóg chciałaby wyrównać rachunki z RMN.

— Zapewniam cię, że staram się o tym pamiętać, ale nie zaszkodzi, jeśli ktoś mi o tym przypomina. Niemniej prawda jest taka, że jeśli będziemy musieli podjąć działania wojenne, najlepszą opcją jest podejście ofensywne. Zwłaszcza teraz, gdy RMN nie zdaje sobie sprawy z naszego prawdziwego potencjału, gwałtowne, skoordynowane ataki dałyby realną szansę zniszczenia wystarczającej liczby okrętów i zepchnięcia ich do defensywy na tyle, by dało się przekonać rząd Królestwa do podjęcia negocjacji na serio. Nikt w naszym rządzie, z wyjątkiem być oioże sekretarza stanu, nie sugeruje nawet, byśmy podjęli takie ryzyko wojskowe w celu rozwiązania problemu dyplomatycznego. Ja także tego nie robię, zwracam jedynie uwagę na oczywiste założenie planu, który mamy opracować. Należy wziąć pod uwagę zalety strategii ofensywnej, a nie ograniczać się włącznie do planowania obrony.

— W naszej sytuacji jedyną skuteczną metodą obrony jest atak — powiedział z namysłem Giscard. — Bo prawda jest brutalna: żeby wygrać, musimy zniszczyć tak ich flotę, jak i infrastrukturę przemysłową. Jeśli nie zdołamy tego osiągnąć, szybko będziemy mieli do czynienia z taką samą sytuacją remisową jak Esther McQueen, z tą różnicą, że przy nowej generacji okrętów będzie ona znacznie bardziej krwawa niż tamta.

— Właśnie — przytaknął Theisman. — Tylko idiota chciałby wznowienia wojny z Królestwem, ale jeśli będziemy musieli to zrobić, mam zamiar walczyć, żeby wygrać. I to tak szybko, jak to tylko będzie możliwe. Ani myślę ignorować bardziej defensywnej strategii i Arnaud będzie także nad tym pracował z resztą sztabu. Ale tak zupełnie szczerze: plany czysto defensywne uważam wyłącznie za awaryjne i to jest główny powód, dla którego chciałem się z wami spotkać osobiście. Bo jeśli do tego dojdzie, ty i Lester będziecie dowodzili tymi atakami, a twoje zadania w stoczni będą jeszcze ważniejsze, Shannon. Dlatego chciałbym, byście dokładnie znali punkt widzenia i plany pani prezydent i moje.

— Sądzę, że już je znamy, a na pewno będziemy znali, zanim wrócisz na Haven — ocenił Giscard. — Mnie natomiast zastanawia, czy ktoś w Królestwie będzie na tyle inteligentny, by też się domyślić najsensowniejszego z naszego punktu widzenia rozwiązania.

— Mnie też — westchnął Theisman. — W sumie mam nadzieję że tak, bo wtedy powinni też okazać się na tyle inteligentni, by pomóc nam uniknąć najgorszego. Ale prawdę mówiąc, za bardzo na to nie liczę.

ROZDZIAŁ XXXIII

— Co w pana opinii, senatorze McGwire, przemówienie pani prezydent tak naprawdę oznacza dla naszych stosunków z Królestwem? — spytał Henneman.

Thomas Theisman rozsiadł się wygodnie i skupił uwagę na holoprojekcji nad olbrzymim stołem konferencyjnym stojącym w głównej sali odpraw New Octagon.

Henneman był pracownikiem Biura Propagandy Publicznej od prawie czterdziestu lat standardowych. Zaczaj od pisania tekstów, potem został reporterem i jak wszyscy mający instynkt samozachowawczy dziennikarze w Ludowej Republice bardzo uważał na to, co mówi i co pokazuje. Ponieważ był przystojny, miał głęboki baryton i wzbudzający zaufanie styl bycia, szybko został zauważony i przez ostatnich pięć lat istnienia Ludowej Republiki prowadził codzienny program publicystyczny cieszący się sporą popularnością.

Publiczna propaganda w oczach obywateli straciła jednakże w tym okresie resztki wiarygodności i wszyscy traktowali ją jak symbol nielubianej władzy, a o zaufaniu do niej nie było w ogóle warto wspominać. Dlatego jej likwidacja była jednym z pierwszych posunięć Pritchart jako prezydenta. Na skutek tego Henneman znalazł się na bruku podobnie jak wszyscy jego współpracownicy i koledzy.

Na szczęście dla niego władza zdecydowała się na wyprzedaż majątku zlikwidowanej instytucji, od sprzętu zaczynając, na studiach i nadajnikach kończąc. Henneman za rządów Legislatorów nie śmierdział groszem, ale za czasów Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego zdołał się wzbogacić i teraz, zadłużając się co prawda po uszy, ale zdołał wraz z kilkoma znajomymi wejść w posiadanie wystarczającej części wyprzedawanej infrastruktury, by stać się potentatem na rodzącym się rynku prywatnych mediów.

Ponieważ był postacią kojarzoną przez widownię, nadal prowadził codzienny program, tyle że znacznie rozszerzył zakres tematów i zaostrzył sposób ich przedstawiania. Oprócz tego raz w tygodniu był gospodarzem „The Henneman Hour”, czyli audycji nastawionej wyłącznie na analizy i komentarze polityczne.

W opinii Thomasa Theismana nadal bardziej przypominał konferansjera niż analityka, niemniej przyznawał, że wśród wszystkich próbujących się tym zająć w Republice Hennemanowi idzie najlepiej. Bo „analitycy” służący Komitetowi zniknęli co do jednego, i to błyskawicznie, co nadal wprawiało Theismana w dobry humor, gdy sobie o tym przypomniał. Jeden czy dwóch zostało producentami programów publicystycznych, ale po reszcie ślad zaginął całkowicie. I to nie dlatego, że ktoś ich prześladował, ale dlatego, że nie potrafili przystosować się do nowej sytuacji. Byli doskonali w dostarczaniu analiz na zamówienie, których wynik był z góry wiadomy. Naprawdę niewielu wiedziało, jak przeprowadzać prawdziwą analizę polityczną, a żaden nie miał dość odwagi, by to zrobić, narażając się na niełaskę przełożonych.

Henneman analityką się w tym czasie nie zajmował, nie miał więc tego problemu.

Theisman zaś specjalnie tak ustalił termin narady, by jej uczestnicy mogli najpierw obejrzeć program.

— Cóż, Rolandzie, to raczej skomplikowane pytanie — odparł McGwire. — Chodzi mi o to, że choć prezydent i sekretarz stanu konsultowali się cały czas z Kongresem, sprawa negocjacji pokojowych od czasu przejęcia władzy od Komitetu ciągle pozostaje problemem.

— Chodzi panu o to, że Królestwo uporczywie odmawiało poważnego potraktowania tych negocjacji i że systematycznie odrzucało, ośmieszało lub ignorowało każdą propozycję naszych negocjatorów? — bardziej stwierdził, niż spytał Henneman.

A Theisman uśmiechnął się w duchu — Henneman nie podniósł głosu, a wyraz jego twarzy wyrażał uprzejme zainteresowanie, ale to tylko dodawało wagi jego pytaniu. A to z tego prostego powodu, że powiedział to, co myślała i mówiła między sobą poważna część mieszkańców Republiki.

— Nie ująłbym tego w ten sposób — McGwire nie uśmiechnął się nawet leciutko. — Faktem jest, że negocjacje przeciągają się bardziej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, i przyznaję, że w Kongresie, a zwłaszcza w komisji spraw zagranicznych, często odnosimy wrażenie, że na tym właśnie zależy rządowi High Ridge’a. Mógłbym więc zgodzić się z tezą, że Królestwo nie prowadziło dotąd negocjacji w sposób, który uważamy za poważny. Natomiast zapewniam, że nie ośmieszano ani naszych propozycji, ani negocjatorów.

— Sądzę, że takie subtelności nie mają znaczenia, panie senatorze. Natomiast uważam także, że zgodzi się pan ze mną, że efektem tych poczynań jest całkowity impas w negocjacjach.

— Obawiam się, że tak — zgodził się z żalem McGwire. — Stwierdzam także, że tak jako osobie prywatnej, jak i jako przewodniczącemu komisji spraw zagranicznych nie wydaje mi się, by obecny rząd Gwiezdnego Królestwa Manticore miał zamiar oddać pod naszą kontrolę okupowane systemy.

Jeden z obecnych na sali oficerów wciągnął ze świstem powietrze.

Theisman zaś uśmiechnął się zimno — oświadczenie McGwire’a nie było dlań zaskoczeniem, jeśli chodziło o treść, choć nigdy dotąd nie wygłaszał on tej opinii publicznie.

— Uważa pan, że chcą te systemy zatrzymać na stałe? Tak jak Trevor Star?

— Uczciwość wymaga, by przyznać, że Trevor Star to przypadek szczególny. Podbiliśmy go wbrew aktywnie wyrażonemu sprzeciwowi mieszkańców, a to, co obie służby bezpieczeństwa wyprawiały na San Martin, przechodzi ludzkie pojęcie. Nie jest niczym zaskakującym, że mieszkańcy nie chcą mieć z nami nic wspólnego, bez względu na to, jakie byśmy przeprowadzili reformy. W systemie znajduje się także jeden z terminali Manticore Junction, co oznacza, że Królestwo jest żywotnie zainteresowane bezpieczeństwem tego systemu planetarnego. Nie twierdzę, że podoba mi się przyłączenie go do Królestwa, ale rozumiem jego powody. Istnieje jednak zagrożenie, że gdyby zdecydowali się zatrzymać inne okupowane systemy, mogliby argumentować, że korzystają z precedensu, jaki stworzyła sprawa Trevor Star, co byłoby kłamstwem. Pragnę też jednocześnie dodać, że jak dotąd absolutnie nic na taki zamysł nie wskazuje. Natomiast z utratą Trevor Star należy się po prostu pogodzić, podobnie jak z tym, że będzie on stanowił część Królestwa Manticore.

— Pomimo braku formalnego traktatu pokojowego, w którym Republika zrzekłaby się prawa do tego systemu?

— Wolałbym oczywiście, by ta sprawa została uregulowana aktem prawnym, ale w świetle całkowicie jednoznacznej woli mieszkańców San Martin wyrażonej w referendum oraz deklaracji konwencji konstytucyjnej, że żaden z systemów wchodzących w skład starej Republiki nie będzie wbrew woli jego władz i mieszkańców zmuszony do wejścia w skład nowej Republiki, nie widzę innej opcji niż pogodzenie się z faktami.

— Rozumiem.

W opinii Theismana nie ulegało wątpliwości, że Henneman nie jest usatysfakcjonowany stanowiskiem rozmówcy w kwestii Trevor Star. Było to niepokojące, bo choć McGwire miał według Theismana poglądy zbyt zbliżone do poglądów Arnolda Giancoli, w ciągu trzydziestu sześciu godzin, które minęły od przemówienia Pritchart, zaczęło stawać się oczywiste, że w niektórych sprawach ludzie zajmowali jeszcze bardziej zdecydowane stanowisko niż Giancola. Jedną z takich rozpalających spory i emocje kwestii była sprawa Trevor Star. I choć to, co McGwire powiedział, było oczywiste i logiczne, spora grupa tak dziennikarzy, jak i ludzi najwyraźniej się z tym stanowiskiem nie zgadzała.

Zniesienie cenzury i kar za głoszenie nieprawomyślnych poglądów doprowadziło nie tylko do rozkwitu, ale zgoła do przerostu wolności słowa, gdyż bardzo często mówiący rozpalali wyobraźnię, nie biorąc żadnej odpowiedzialności za to, co mówią. Narodziło się to zjawisko, które Theisman nazywał publicznym wariactwem. Zaliczał do niego między innymi żądania zwrotu wszystkich systemów łącznie z Trevor Star. Zresztą Trevor Star stał się hasłem jednoczącym ekstremistów rozmaitej maści, mimo iż nawet półgłówek powinien wiedzieć, że to akurat żądanie jest nie do spełnienia.

Nie wiedział natomiast, czy Henneman sam był zwolennikiem odzyskania Trevor Star, czy jedynie wykorzystał hasło w nadziei zwiększenia popularności i sprowokowania rozmówcy. Miał nadzieję, że to drugie.

— Ale zgadza się pan z tym, co zdaje się sugerować prezydent Pritchart, że wszystkie pozostałe systemy obecnie okupowane muszą zostać nam zwrócone? — spytał po chwili Henneman.

— Prezydent Pritchart ani tego nie powiedziała, ani nie sugerowała, Rolandzie — upomniał go McGwire.

— Dla mnie tak to właśnie brzmiało.

— To znaczy, że nieuważnie słuchałeś. Można sprawdzić, że zażądała, by status okupowanych systemów został ustalony w sposób zgodny z naszym prawem.

— Czyli mówiąc po ludzku, by zostały nam zwrócone.

— Nie! Chodzi jedynie o to, by zostały przywrócone pod naszą jurysdykcję na okres wystarczający do obiektywnego ustalenia, jakie zdania w tej sprawie mają ich mieszkańcy. Ludność każdego systemu ma zdecydować w drodze plebiscytu, czy chce znaleźć się w Republice Haven czy nie, ale musimy mieć pewność, że wypowie się szczerze, a plebiscyt będzie uczciwy. Obecność wojsk okupacyjnych tego nie gwarantuje, a rodzi podejrzenia, że stanie się wręcz odwrotnie. Żądanie oddania nam systemów może być rozumiane jako żądanie, by zostały oddane pod naszą polityczną kontrolę na stałe bez względu na pragnienia ich mieszkańców.

— Ale ustalenie tych pragnień ma się odbyć pod naszym nadzorem. Tak pan rozumie słowa prezydent Pritchart, panie senatorze?

— Tak.

— A wierzy pan, że Królestwo kiedykolwiek się na to zgodzi?

McGwire zawahał się przed odpowiedzią, a potem potrząsnął głową.

— Szczerze mówiąc, Rolandzie, nie wiem — przyznał z żalem. — A na podstawie dotyczasowego stanowiska rządu High Ridge’a i jego podejścia do negocjacji… bardzo bym się zdziwił.

Theisman zaklął w duchu. Aż do tego momentu wszystko, co McGwire mówił, było sensowne i mogło uspokoić opinię publiczną. Ba, było nawet zgodne z poglądami Pritchart. Co prawda niepotrzebnie wyciągnął kwestię Trevor Star, no ale nie było sensu liczyć na cud, a zresztą McGwire miał prawo do własnego zdania. Niestety ostatnia wypowiedź bez żadnych wątpliwości dolała oliwy do ognia. Sprzeciw wobec dalszego okupowania przez Królestwo spornych systemów wzrośnie.

A McGwire musiał sobie z tego zdawać sprawę równie dobrze jak on.

— A sądzi pan, że prezydent Pritchart gotowa będzie zaakceptować stanowisko Królestwa? — drążył dalej Henne-man.

— W przeszłości prezydent Pritchart, jak i cała Republika miała zdecydowanie ograniczone możliwości wyboru — widać było, że McGwire starannie dobiera słowa. — Powodem była katastrofalna pozycja militarna odziedziczona po poprzedniej władzy. Czy ktoś w to wierzy czy nie, brutalna prawda jest taka, że znajdowaliśmy się w sytuacji uniemożliwiającej wysunięcie jakichkolwiek żądań, przy których moglibyśmy się uprzeć.

— Jak rozumiem, uważa pan, że ta sytuacja uległa zmianie?

— Ta sytuacja mogła ulec zmianie — poprawił go McGwire. — Oświadczenie sekretarza wojny o zwiększeniu naszego potencjału militarnego musi zostać wzięte pod uwagę przez wszystkie strony biorące udział w negocjacjach.

I sądząc z tonu przemówienia prezydent Pritchart, ona także się tego spodziewa. Jak to trafnie określiła, od lat próbowaliśmy rozwiązać ten fundamentalny problem na drodze negocjacji i nic nie wskazywało na to, by druga strona przejawiała choćby najmniejszą ochotę do ustępstw. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie rozważał wznowienia działań wojennych i dlatego zrobiliśmy co tylko było można, by uniknąć sytuacji, w której mogłoby się to stać prawdopodobne, tym niemniej nadszedł czas, o czym przypomniała nam prezydent w swoim przemówieniu, gdy dalsze unikanie ryzyka oznacza rezygnację z pryncypiów. Uważam, że żądania, które wysunęła pod adresem Królestwa, są jak najbardziej właściwe i sensowne. Chodzi o to, by negocjowali w dobrej wierze i zaakceptowali zasadę, że mieszkańcy wszystkich spornych systemów mają prawo do samostanowienia w drodze plebiscytów przeprowadzonych pod kontrolą Republiki. Uważam, że w tej kwestii prezydent ma bardzo silne poparcie wszystkich partii w Kongresie i że wszyscy jednomyślnie stoimy za nią i za sekretarzem stanu.

— Jeśli dobrze rozumiem, panie senatorze, powiedział Pan, że poprze żądania prezydent Pritchart, nawet jeśli będzie to groziło wznowieniem działań przeciw Królestwu?

— Widzisz, Rolandzie, niektóre kwestie są tak ważne zarówno dla państwa, jak i jednostki, że usprawiedliwiają podjęcie nawet najpoważniejszego ryzyka. W mojej opinii dobro i prawo do samostanowienia obywateli Republiki żyjących pod obcą okupacją należą do obu tych kategorii. Theismar musiał przyznać, że McGwire miał doskonałe wyczucie czasu — program skończył się dokładnie w tym momencie i ostatnim, co widzowie zobaczyli, była zatroskana i poważna twarz o silnie zarysowanym podbródku i twardych, brązowych oczach.

— Wyłączyć program — polecił Theisman i holoprojekcja zgasła.

Theisman przywrócił fotelowi w pełni pionowe położenie i potoczył wzrokiem po obecnych. A było ich naprawdę sporo — łącznie z nim samym i Marquette’em przy stole siedziało osiemnastu oficerów flagowych, a każdemu towarzyszyło dwóch lub trzech oficerów sztabowych.

Wielu wygadało niezwykle młodo jak na te rangi, bo i tak było w rzeczywistości. Zniszczenie przez Saint-Justa Octagonu wyrwało olbrzymią dziurę w szeregach starszych oficerów floty, a czystka, która potem nastąpiła, zmieniła ją w otchłań Theisman nie miał wyboru i musiał awansować na gwałt wybranych do obsadzenia Sztabu Generalnego floty, który wskrzesił dosłownie z popiołów. On sam, jak i wszyscy inni zdawali sobie sprawę, że oficerowie ci są zbyt młodzi i mają, relatywnie rzecz biorąc, zbyt mało doświadczenia, ale nie było nikogo innego. By temu choć częściowo zaradzić, zostawił sobie funkcję szefa operacyjnego floty, czyli w praktyce głównodowodzącego, mimo że przyjął fotel sekretarza wojny. Czy mu się to podobało czy nie, najprawdopodobniej był najbardziej doświadczonym oficerem w całej Marynarce Republiki.

A piętnaście standardowych lat temu był ledwie komandorem.

Młodzi czy nie, to oni teraz tworzyli Sztab Generalny. Musiał przyznać, że w ciągu ostatnich czterech lat nabrali sporo doświadczenia i wiele się nauczyli w praktyczny sposób.

— Panie i panowie, tak wygląda sytuacja — zagaił. — Jeśli powiedział to przewodniczący komisji spraw zagranicznych w „The Henneman Hour”, to myślę, że można to uznać za oficjalne stanowisko.

Odpowiedzią były stłumione śmiechy i sam także się uśmiechnął, choć nie czuł specjalnego rozbawienia. Musiał przyznać, że McGwire przedstawił znacznie bardziej wyważone, by nie rzec uspokajające poglądy, niż spodziewał się po kimś tak blisko współpracującym z Giancolą. Oczywiście mogła to być gra obliczona na określony efekt. Theisman podejrzewał jednak, że McGwire był szczery — nigdy nie taił, że naprawdę ostrożnie podchodzi do wszystkiego, co mogłoby sprowokować wznowienie walk, i zacieśnienie współpracy z Giancolą tego nie zmieniło. I to dodawało wagi jego ostatnim słowom. Theismanowi zaś ani trochę nie podobała się myśl o tym, co słowa te mogły zapoczątkować.

Podejrzewał, że nawet Eloise nie doceniła siły reakcji na swe przemówienie. Wyglądało na to, że gniew, niesmak i oburzenie społeczne na postępowanie Królestwa w rozmowach pokojowych zaczynały przeważać nad zmęczeniem wojną. Ba, zaczynały być silniejsze od uzasadnionego strachu przed Sojuszem. A co gorsza, w ludziach rosła złość z racji ciągłych upokorzeń wynikających z miażdżącej klęski militarnej. Theisman zbyt dobrze znał ludzką naturę, by mieć w tej kwestii złudzenia. Pragnienie odwetu i wyrównania rachunków było znacznie groźniejsze od gniewu opartego na logice. A siła tego pragnienia, z jaką się zetknął, zaskoczyła go.

Nie powinna, a jednak zaskoczyła. Dla niego było oczywiste, jak katastrofalne skutki może mieć kolejna konfrontacja zbrojna z Królestwem Manticore, dlatego przyjął, że jest to równie oczywiste dla każdego, kto choć przez chwilę się nad tym zastanowi. A tymczasem kolejny raz okazało się, że ludzie kierują się głównie emocjami, nie logiką. A reakcja na przemówienie Pritchart była znacznie silniejsza, niż się spodziewał.

Nie podobało mu się to. Nie podobało mu się ani trochę. Zwłaszcza to, że ogłoszenie istnienia nowych okrętów zdawało się pogarszać sprawę. Sytuacja jeszcze nie wymknęła się spod kontroli i sporo do tego brakowało, ale podstawy poparcia dla polityki konfrontacji, której zwolennikiem był Giancola, istniały. I to znacznie silniejsze, niż podejrzewał, i w dodatku ignorujące wszelkie możliwe konsekwencje.

— Nie do nas należy tworzenie polityki zagranicznej, o czym dowództwo floty w czasach Legislatorów zapomniało — poinformował podkomendnych. — W ten sposób pomogło zaistnieć Komitetowi Bezpieczeństwa Publicznego. Naszym zadaniem jest ocena potencjalnych zagrożeń militarnych, które mogą czekać Republikę albo też przeszkodzić w osiągnięciu celów tejże polityki zagranicznej. Oczywiste jest, że od momentu, w którym ujawniliśmy istnienie okrętów nowej generacji, parametry tych zagrożeń uległy drastycznym zmianom. Wszyscy zdajecie sobie z tego sprawę.

Odpowiedziały mu odruchowe przytaknięcia. Było to miłe, bo spędzili naprawdę dużo czasu na omawianiu tychże zagrożeń.

— Przemówienie prezydent Pritchart i nasze bardziej zdecydowane stanowisko w negocjacjach zmienią je jeszcze bardziej — dodał. — Prawdę mówiąc, nie wiem, jak zareaguje na nie Sojusz. Jak dotąd prezydent powtarza, że siły ma zamiar użyć jedynie w samoobronie. Niestety, skuteczna obrona, zwłaszcza w warunkach, gdy tak znaczna część naszego obszaru pozostaje w rękach potencjalnego wroga, może stworzyć sytuację, w której najlepszym wyjściem będzie silny atak. Celem tego spotkania zaś jest zapoznanie was z różnymi możliwościami, jakie bierzemy pod uwagę ja i admirał Marquette.

Część obecnych poprawiła się w fotelach niczym zgraja ogarów czujących zwierzynę.

Theisman uśmiechnął się chłodno i powiedział miękko: — Żebyśmy się dobrze zrozumieli: nie chcę wojny z Gwiezdnym Królestwem. Admirał Marquette też jej nie chce. Co ważniejsze, prezydent Pritchart jej nie chce. I jeśli ktokolwiek z was tego do tej pory nie zrozumiał, lepiej niech zrobi to teraz. Nikt z nas nie będzie szukał okazji do wszczęcia działań, jak długo będzie istniał jakikolwiek sposób, by tego uniknąć. Mam nadzieję, że wyraziłem się wystarczająco jasno.

I spojrzał po twarzach obecnych.

Nikt się nie odezwał. I nie musiał.

Theisman kiwnął głową z satysfakcją i rozsiadł się wygodniej.

— Natomiast jest rzeczą niezbędną takie opracowanie planów, by uwzględniały one nowe możliwości, jakie mamy dzięki admirał Foraker. Wraz z admirałem Marquette’em przedyskutowaliśmy z rządem i prezydent Pritchart skutki zmian w sytuacji dyplomatycznej, z admirałami Giscardem, Tourville’em i Foraker zaś nasze obecne możliwości militarne. Na podstawie tych rozważań opracowaliśmy trzy podstawowe warianty operacyjne, na których macie się skoncentrować. Są to plany: Niebieski, Żółty i Czerwony.

I teraz kolejno je wam przedstawię.

Zrobił przerwę, ale tym razem bez rozglądania się. Odetchnął głęboko i zaczął referować:

— Plan Niebieski zakłada działania czysto defensywne w przypadku ataku Sojuszu. Należy taki wariant wziąć pod uwagę, ale szczerze mówiąc, bardzo wątpię, by to nastąpiło. Dlatego wasz główny wysiłek ma być skierowany nie na plan obrony przed atakiem na całym froncie, ale na odparcie uderzenia prewencyjnego, którego celem byłoby zniszczenie naszych nowych okrętów. Plan Żółty zakłada ograniczoną ofensywę przeciwko Królestwu Manticore. Celem jest odzyskanie siłą systemów znajdujących się pod okupacją sił Sojuszu. Pozwolicie, że powtórzę: ograniczona ofensywa oznacza, że chodzi o odzyskanie obszaru przy minimalnych stratach po obu stronach. Zdaję sobie naturalnie sprawę, że zminimalizowanie strat w walce nioże okazać się trudne, szczególnie przy braku współpracy ze strony przeciwnika. Dlatego należy wziąć pod uwagę dwa warianty. Plan Żółty Alfa opiera się na założeniu, ze nasz departament stanu zdołał przygotować grunt i wystarczy jedynie pokaz siły, by jednostki Sojuszu wycofały się z okupowanych systemów. Będzie to więc bardziej plan logistyczny niż bojowy, choć szczerze mówiąc, wątpię by miał on realne szanse na realizację. Niemniej należy być przygotowanym na ewentualność, że nie wszędzie dowódcy przeciwnika wycofają się, i nie chcę, by nasi oficerowie, trafiając na opór, zostali zaskoczeni albo by nie mogli po walce uzupełnić amunicji, bo nikt tego wcześniej nie przewidział. Plan Żółty Beta zakłada, że siły okupacyjne wszędzie stawią opór, i uwzględniając to, trzeba będzie odpowiednio rozdysponować nasze siły, tak by były w stanie wszędzie zneutralizować wrogie jednostki pierwszym uderzeniem. Należy też uwzględnić odpowiednio silną rezerwę, która mogłaby odeprzeć każdy kontratak na obszar Republiki. Żaden z wariantów nie zakłada ofensywy czy to przeciwko Królestwu, czy Sojuszowi i nie przewiduje żadnych działań na obszarze Sojuszu. Jego jedynym celem jest odzyskanie naszego terytorium.

Umilkł i odczekał chwilę, by mieć pewność, że do wszystkich słuchaczy dotarło, o czym mówi.

Potem wziął głęboki oddech i powiedział cicho:

— No i teraz Plan Czerwony.

Przez salę przeleciało coś na kształt westchnienia.

— Plan Czerwony to ofensywa przeciwko Królestwu Manticore i Sojuszowi, a jego celem jest całkowite zneutralizowanie możliwości prowadzenia wojny przez przeciwnika. Operacja ma być tak zaplanowana, by odzyskać okupowane systemy przy użyciu jak najekonomiczniejszej mieszanki lotniskowców i klasycznych okrętów liniowych, ale równie ważne będzie zniszczenie wszystkich napotkanych lotniskowców i superdreadnoughtów rakietowych wroga. Nie zamierzamy anektować żadnego nowego systemu, ale ofensywa nie zostanie zatrzymana na granicy Republiki i konieczna może się okazać chwilowa okupacja pewnych systemów. Jak długo, zależeć będzie od rozwoju wydarzeń, ale z pewnością będzie czasowa.

Po zneutralizowaniu Royal Manticoran Navy będziemy mogli podyktować warunki pokoju, jednakże by ten pokój miał szanse potrwać dłużej, musimy zademonstrować skłonność do poszanowania cudzych granic. Mówię o tym dlatego, że na tym stanowisku zdecydowanie stoi prezydent, a i ja także. W tej sali znajdują się osoby, które chciałyby na stałe odebrać Królestwu Trevor Star. Oświadczam, że tak się nie stanie. Najprawdopodobniej niezbędna okaże się czasowa okupacja tego systemu planetarnego, ale jego mieszkańcy jednoznacznie wybrali przynależność do Gwiezdnego Królestwa, a ono ratyfikowało tę decyzję. Jesteśmy Republiką Haven, nie Ludową Republiką Haven, i nie będzie powrotu ani do praktyki podboju sąsiadów, ani terroru UB. Co więcej, jasno stawiając sprawę zwrotu Trevor Star, dajemy najlepszy możliwy dowód, iż powodem naszego działania jest obrona, a celem ostatecznym pokojowe współżycie z sąsiadami. Naturalnie żeby ich o tym przekonać, najpewniej będziemy musieli najpierw równo i dokładnie im dokopać.

Znów przerwał.

Tym razem odpowiedziała mu fala śmiechu i sam także się uśmiechnął ze śladami prawdziwego rozbawienia.

— Jeśli można, chciałbym coś dodać, sir — wtrącił admirał Marquette.

Theisman skinął głową na znak zgody.

— Panie i panowie, jak powiedział admirał Theisman, obaj przedyskutowaliśmy założenia tych planów z admirałami Giscardem, Tourville’em i Foraker. Wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że choć nie chcemy powracać do działań wojennych, jeśli będziemy musieli, zrobimy to. A jeśli zaczniemy walczyć, celem będzie zwycięstwo. W przypadku Planu Czerwonego oznacza to atak ostry, szybki i bezpardonowy. Równocześnie należy wziąć pod uwagę przy opracowywaniu planów pewne sprzyjające okoliczności, zwłaszcza to, że wydaje się oczywiste, iż RMN nie zdaje sobie sprawy z faktycznych osiągnięć admirał Foraker. Nic nie wskazuje na to, by choć podejrzewali istnienie naszych lotniskowców czy też mieli pojęcie, o ile skuteczniejsze stały się nasze systemy uzbrojenia. Na dodatek nawet jeśli są tego świadomi, polityka redukcji stanu floty, którą prowadzą przez ostatnie trzy lata, daje nam znaczącą przewagę w okrętach nowej generacji. Według najlepszych ocen naszego wywiadu floty, nawet gdyby jutro zdali sobie sprawę z tego, czym naprawdę dysponujemy, wyrównanie liczby okrętów zajmie im nawet dwa lub trzy lata standardowe.

— Czy sugeruje pan, sir, że Plan Czerwony może zostać mimo wszystko zrealizowany? — spytała ostrożnie wiceadmirał Linda Trenis, szefowa działu planowania.

— Nie — odpowiedział Theisman, nim Marquette zdążył się odezwać. — Pozwolę sobie powtórzyć to, co już powiedziałem. Jeżeli, powtarzam: jeżeli dojdzie do otwartej wojny z Sojuszem na pełną skalę, najprawdopodobniej będziemy realizowali Plan Czerwony. Biorąc pod uwagę to, jak blisko Sojusz dotarł do systemu Haven, zdobywając Lovat, po prostu nie dysponujemy wystarczającym obszarem, by przyjąć kolejną dużą ofensywę. Admirał Marquette ma całkowitą rację, jeśli chodzi o przewagę liczebną, jaką mamy w tej chwili, ale dopóki nasze okręty i broń nie zostaną sprawdzone w walce, nie można właściwie ocenić, jak naprawdę wygląda stosunek sił. Wierzę, że mamy przewagę, ale silniejsza flota nie na wiele nam się przyda, jeśli RMN zdoła przebić się do systemu Haven i zająć pozycje na orbicie wokół stolicy. A biorąc pod uwagę pozycje wyjściowe, ma do naszej stolicy znacznie bliżej niż my do Manticore. I dlatego jeśli nastąpi najgorsze i będziemy zmuszeni wznowić działania wojenne, musimy od początku wykazać inicjatywę i utrzymać ją przez cały czas, a to oznacza rozpoczęcie działań ofensywnych i ciągłe atakowanie. To właśnie zakłada Plan Czerwony. Ty natomiast pytasz, Lindo, czy powinniśmy planować uderzenie uprzedzające, korzystając z okresu, w którym, jak sądzimy, mamy przewagę. Odpowiedź brzmi: nie. I to zdecydowanie nie. Czy to wyjaśnia sytuację?

— Tak, sir — odparła Trenis.

— To dobrze.

— Ale równocześnie należy wziąć pod uwagę, że w najbliższej przyszłości kłopoty z Imperium powinny zwiększyć naszą przewagę nad Królewską Marynarką — dodała.

— To jest prawda tylko do pewnego stopnia — wtrącił wiceadmirał Edward Rutledge, szef działu logistyki. — Bo jak dotąd wysłali na stację Sidemore bardzo niewiele jednostek nowej generacji.

— Zgadza się, ale ponieważ mają ich niewiele, nawet taka liczba robi różnicę — upierała się Trenis. — No i dzięki Bogu mają tylko jedną Harrington! Im dłużej ona dowodzi stacją Sidemore, tym lepiej dla nas.

Kilkoro obecnych roześmiało się, ale był to śmiech nerwowy, by nie rzec z lekka histeryczny.

— Salamandra nie jest wszechmocna, Lindo — powiedział miękko Theisman. — Nie mówię, że nie jest twardym przeciwnikiem. Jest. I jest naprawdę dobra: wiem coś o tym, bo dwa razy mnie pokonała. Ale ją też można pokonać, co z kolei myśmy udowodnili. Naturalnie nie mam nic przeciwko temu, by Admiralicja Royal Manticoran Navy wykazała się jak największą głupotą i pozostawiła ją na obecnym przydziale jak najdłużej, ale jestem prawie równie wdzięczny, że ich tępota jest jeszcze większa i że White Haven nadal znajduje się na połowie pensji bez żadnego przydziału.

— Podobnie jak Caparelli i Givens — dodał Marquette.

Theisman pokiwał głową z emfazą.

— Janacek zrobił, co mógł, by pozbyć się wszystkich najlepszych dowódców. Webster, D’Orville, White Haven, Sarnów… w praktyce jedynym naprawdę dobrym admirałem, jaki pozostał w aktywnej służbie, jest Kuzak — potwierdził. — I prawdą też jest, że wysłanie do Konfederacji takiej liczby okrętów dodatkowo zwiększyło naszą przewagę.

— W takim razie być może powinniśmy uwzględnić przewagę wynikającą z ich nowego rozmieszczenia sił w Planie Czerwonym, sir — zaproponowała Trenis.

— A dokładniej? — Theisman przekrzywił głowę i spojrzał na nią pytająco.

— Aktualnie Królewska Marynarka podzielona jest na trzy floty i kilkanaście mniejszych formacji. Z tego co pan powiedział, sir, zarówno dziś, jak i wcześniej, wnoszę, że nie powinniśmy brać pod uwagę bezpośredniego ataku na system Manticore.

Było to bardziej stwierdzenie niż pytanie, ale Theisman potrząsnął głową i odparł:

— W każdym razie nie w początkowej fazie działań. Najprawdopodobniej będziemy musieli zagrozić ich stolicy, ale nie możemy pozwolić sobie na takie uderzenie, dopóki ich jednostki znajdują się tak głęboko w naszym obszarze.

— Tak właśnie sądziłam. W takim razie możemy nie brać pod uwagę w pierwszej fazie Home Fleet, ponieważ przeniesienie do rezerwy fortów broniących nexusa nie bardzo pozwoli przeciwnikowi na zredukowanie sił tej floty strzegącej systemu Manticore. Pozostają więc dwie: flota Kuzak stacjonująca w Trevor Star oraz flota Harrington w systemie Marsh. Sądzę, że to są główne nasze cele i powinniśmy skupić się na zniszczeniu obu.

— Obu? — Marquette uniósł brwi. — Zdajesz sobie sprawę, że Marsh leży prawie czterysta lat świetlnych od Haven?

— Zdaję sobie, sir.

— W takim razie wiesz, że przelot tam zająłby naszym okrętom dwa i pół miesiąca standardowego.

Trenis skinęła głową.

A Marquette wzruszył ramionami i stwierdził:

— Doceniam, że myślisz z rozmachem, ale jeśli proponujesz skoordynować dwie tak od siebie odległe ofensywy, to myślisz z trochę zbyt dużym rozmachem.

— Z całym szacunkiem, sir, ale tak nie uważam. Nie proponuję dokładnej koordynacji. Jest oczywiste, że przy tej odległości dowódca sił wysłanych do Konfederacji będzie musiał opierać się na własnej ocenie sytuacji, ale możliwe jest nieco skuteczniejsze skoordynowanie przynajmniej początkowej fazy działań, niż pan zakłada, sir.

— Chciałabym wiedzieć, jak to sobie wyobrażasz, zwłaszcza że to Royal Manticoran Navy może przerzucać siły do i z Konfederacji przez terminale Basilisk i Gregor znacznie szybciej, niż my możemy o tym marzyć — skomentował Marąuette.

— Musimy wcześniej wysłać naszą flotę do Konfederacji, sir. Jest tam wystarczająco wiele niezamieszkanych systemów planetarnych, w których może się ukryć i czekać na rozkaz ataku. Jeśli z jakiegoś powodu go odwołamy, okręty po prostu wrócą do domu i nikt nie będzie nawet wiedział o ich czasowej obecności w Konfederacji. Co naturalnie będzie równoznaczne z tym, że nigdy nie rozważaliśmy nawet możliwości zaatakowania stacji Sidemore.

— Hmm… — Theisman potarł górną wargę. — Brzmi to dość cynicznie… niekoniecznie niewłaściwie, ale cynicznie.

— Jeśli faktycznie poważnie rozważamy możliwość wznowienia działań wojennych, to wydaje mi się, że cynizm byłby najmniejszym z naszych zmartwień — w głosie Trenis było zdecydowanie zbyt wiele spokoju, by było to naturalne.

— Co do tego masz całkowitą rację — zgodził się Theisman. — Ale by to, co proponujesz, było wykonalne, potrzebne są dwie rzeczy: po pierwsze musimy mieć te dwa i pół miesiąca na dotarcie do celu bez użycia Manticore Junction, po drugie musimy mieć pewność, że flota znajdująca się w Konfederacji nie zaatakuje bez wyraźnego rozkazu. Może się bowiem okazać, że wzrost napięcia, który spowodował wysłanie jej, zostanie rozładowany bez użycia siły tutaj w Republice. A niedopuszczalna jest sytuacja, w której nie moglibyśmy odwołać rozkazu ataku i sprowokowalibyśmy wznowienie działań wojennych.

— Wydaje mi się, że mam rozwiązanie obu tych problemów — stwierdziła niewzruszona Trenis.

— W takim razie słucham.

— Pierwszy problem możemy dość poważnie zredukować, jeśli siły wyznaczone do ataku na stację Sidemore będą rozlokowane blisko granicy, na przykład w systemie Seljuk. Znajdą się wtedy o sto pięćdziesiąt lat świetlnych bliżej, a na podróż potrzebować będą nieco ponad półtora miesiąca. Można zresztą wysłać je znacznie wcześniej na obszar Konfederacji, jeśli znajdziemy rozwiązanie drugiego problemu, sir.

— Sądzę, że można — przyznał z namysłem Theisman. — Naturalnie musimy mieć pewność, że te okręty nie będą nam potrzebne tutaj, by pokonać Trzecią Flotę admirał Kuzak. No i oczywiście siły, które wyślemy, muszą być wystarczające do pokonania jednostek stacjonujących w systemie Marsh. Inaczej bez sensu podzielimy siły, co jedynie doprowadzi do sytuacji, że każda z nich okaże się zbyt słaba, by wykonać zadanie, i przegra.

— To zrozumiałe, sir, dlatego zanim rozważyłam taką możliwość, dokładnie sprawdziłam dane wywiadu. Wynika z nich, że jeśli Królewska Marynarka nie ma gdzieś ukrytych co najmniej dwudziestu superdreadnoughtów rakietowych, o których istnieniu nie mamy pojęcia, dysponujemy wystarczającymi siłami do przeprowadzenia obu ataków.

— Skoro tak, pozostaje problem łączności z dowódcą sił wysłanych do Konfederacji, tak by można było odwołać w razie konieczności rozkaz ataku.

— Niekoniecznie, sir — sprzeciwiła się Trenis, nadal z szacunkiem. — Proponuję proste rozwiązanie: wysłać flotę wcześniej do wybranego systemu w pobliżu Marsh, położonego gdzieś na uboczu i na trasę prowadzącą albo do systemu Basilisk, albo do Gregor, z zastrzeżeniem, że atak może zostać przeprowadzony wyłącznie po otrzymaniu rozkazu wysłanego stąd.

— Który dotrze tam w jaki sposób? — spytał Marąuette, nie kryjąc sceptycyzmu.

— To akurat jest najprostsze z całego planu, sir. Rozkaz ataku zostanie wydany dopiero po przekazaniu takiego polecenia siłom mającym zdobyć Trevor Star i odbić resztę naszych systemów. Gdy dowódca tychże sił otrzyma taki rozkaz, wyśle jednostkę kurierską przygotowaną do tego właśnie celu z rozkazem do dowódcy sił Konfederacji. Będzie to jednostka cywilna z autentycznymi dokumentami, toteż będzie mogła skorzystać z terminali Trevor Star i Manticore. A ponieważ zrobi to mniej więcej na czterdzieści osiem godzin przed atakiem, dowódca naszych sił dowie się o tym, zanim Harrington zostanie powiadomiona o wznowieniu działań. Najprawdopodobniej zaś jeszcze szybciej, bo będzie się on znajdował pomiędzy terminalem a systemem Marsh. W ten sposób powinniśmy ich całkowicie zaskoczyć. Tym bardziej że Harrington nie będzie wiedziała o obecności w pobliżu naszych okrętów, a jej uwagę przez cały czas będą przykuwały poczynania Imperialnej Marynarki.

Theisman cały czas przyglądał się mówiącej. Teraz ponownie potarł górną wargę, po czym kiwnął głową i powiedział:

— Nie powiem, żeby rozdzielanie sił na taką odległość, by nie mogły się w żaden sposób wesprzeć, było dobrym pomysłem. Trzeba się nad tym poważnie zastanowić, ale masz rację: jeśli zastosujemy plan podobny do przedstawionego przez ciebie, nie będziemy musieli się martwić, że atak przeprowadzony w Konfederacji wymusi podobne działania tutaj. A możemy w ten sposób przekazać rozkaz dowodzącemu w Konfederacji wraz z informacją, że zaczęła się wojna, zanim Harrington, czy ktokolwiek będzie wtedy dowódcą stacji Sidemore, zdąży się o tym dowiedzieć.

— Mnie także się wydaje, że to doskonały pomysł — zgodził się Marąuette. — Z jednym wyjątkiem: jeśli nastąpi wzrost napięcia między nami a Królestwem poprzedzający bezpośrednio atak na Trevor Star, Kuzak prawdopodobnie postąpi tak, jak już to zrobiła, i zamknie terminal dla całego ruchu z wyjątkiem okrętów RMN. A to uniemożliwi kurierowi dostarczenie rozkazu.

— Ten problem można rozwiązać na dwa sposoby, sir — odparła spokojnie Trenis. — Najprościej byłoby użyć dyplomatycznej jednostki kurierskiej. Daleko nie szukając, silesiańskiej, a ambasada Konfederacji jest w Nouveau Paris. Za odpowiednio wysoką łapówkę ambasador odda nam jedną z nich do dyspozycji. Kuzak może zamknąć terminal dla całego ruchu, ale jednostkę dyplomatyczną przepuści, bo musi, przynajmniej dopóki nie rozpocznie się walka. W ten sposób nasz dowódca w Konfederacji otrzyma rozkaz czterdzieści osiem godzin wcześniej niż Harrington. Drugie jest nieco bardziej skomplikowane i stracimy w ten sposób sporo przewagi czasowej. Musimy umieścić wcześniej cywilnego kuriera w systemie Manticore. Jeśli wywiad się przyłoży, znajdzie co najmniej kilka powodów, dla których frachtowiec, najlepiej nie zarejestrowany w Republice, spędzi kilka dni czy tygodni na orbicie Manticore bez wzbudzania podejrzeń. Jeśli zaatakujemy Trevor Star, szybko stanie się to oczywiste dla wszystkich obecnych w systemie Manticore. Choćby kwestia natężenia ruchu przez terminal będzie jednoznaczną wskazówką. Gdy tylko kapitan naszego statku zorientuje się, co się dzieje, dokona tranzytu do systemu Basilisk lub Gregor i ruszy na ustalone miejsce spotkania z naszymi siłami. Jeśli będzie to szybki frachtowiec, dotrze na miejsce przed kurierem wysłanym do Marsh, zwłaszcza że ani Janacek, ani nikt z tych głąbów, którzy aktualnie rządzą Admiralicją, nie będzie miał głowy, by szybko wysłać wiadomość o ataku do dowódcy stacji Sidemore. Najprawdopodobniej zresztą żadnemu nawet do głowy nie przyjdzie, że możemy równocześnie zaatakować w dwóch tak odległych od siebie miejscach. A nawet jeśli się w tej kwestii mylę, to i tak nie zrobią tego natychmiast, co pozwoli nam utrzymać element zaskoczenia.

— Cóż, to rzeczywiście załatwiłoby sprawę — Marquette uśmiechnął się z uznaniem. — Brawo, Lindo. Wydaje się, że masz odpowiedź na wszystko.

— Pochwała ci się należy — przyznał Theisman. — Co prawda nadal nie jestem przekonany, że takie rozdzielenie sił to dobry pomysł, zwłaszcza że nie wiemy, jak postąpi Grayson. Ale jeśli się na to zdecydujemy, zapewne wykorzystamy twoje sugestie.

— Jestem tego prawie pewien, sir — wtrącił Marquette. — Jeśli chodzi o Grayson, to jak dotąd tak High Ridge, jak Janacek robią, co mogą, żeby ich ostatecznie wkurzyć. Wszystkie nasze źródła w Królestwie są zgodne, że Janacek nie ufa ani Matthewsowi, ani Protektorowi, co nawet jak na niego jest konkursowym idiotyzmem. Ale to nie powód, by nie miało nas to cieszyć.

— A poza tym w tej chwili spora część graysońskich sił odbywa jakieś długie ćwiczenia, i to daleko, sir — dodała Trenis. — Zgodnie z informacjami wywiadu nie wrócą wcześniej niż za cztery do pięciu miesięcy standardowych. Jeśli atak zostałby przeprowadzony w tym okresie…

Wzruszyła wymownie ramionami. A Theisman powoli pokiwał głową.

ROZDZIAŁ XXXIV

— Marvest Joy, możecie ruszać. Powodzenia!

— Harvest Joy do kontroli ruchu, dziękujemy — odpowiedziała uprzejmie kapitan Josepha Zachary, dowodząca jednostką Zwiadu Kartograficznego HMS Haruest Joy.

Po czym spojrzała na Jordina Kare’a i uniosła brew.

— Kontrola dała nam zgodę, doktorze. Co pan i doktor Wix na to?

— Doktor Wix i ja jesteśmy gotowi od pięciu dni! — Kare uśmiechnął się radośnie, po czym dodał poważniej: — Nasi ludzie są gotowi, proszę więc działać według własnego uznania.

— Cóż, w takim razie… — kapitan Zachary zrobiła trzy kroki dzielące ją od kapitańskiego fotela, zasiadła w nim i obróciła tak, by znaleźć się twarzą w twarz ze sternikiem.

A potem wzięła głęboki oddech i poleciła:

— Dziesięć g, bosmanie Tobias.

— Aye, aye, ma’am… jest dziesięć g — potwierdził równie formalnie Tobias.

Harvest Joy powolutku ruszył do przodu.

Zachary założyła nogę na nogę i rozsiadła się wygodnie. Nie musiała udawać całkowitego spokoju i opanowania, ale z pewnością nie szkodziło, że to robiła. Prawie się uśmiechnęła na tę myśl, ale zapanowała nad twarzą automatycznie. Z nieprzeniknioną miną obserwowała rozkładające się ekrany fotela. Na ekranie łącznościowym natychmiast ukazał się pierwszy mechanik, komandor porucznik Arswendo Hooja. Z tym błękitnookim, kompetentnym, spokojnym blondynem wiele razem przeszli. Cieszyła się, że widzi go w maszynowni.

Równie mocno cieszyła ją nieobecność paru innych osób, a zwłaszcza damy Meliny Makris, która w chwili wejścia na pokład stała się wrzodem na dupie i robiła, co mogła, by ten stan utrzymać. W ocenie Zachary Makris nie miała żadnych cech rokujących szansę na reedukację ani też żadnych pozytywnych stron charakteru, toteż z prawdziwą przyjemnością wydała zakaz obecności cywilów na mostku. Przyjemność niestety zmuszona była ukryć, a zakaz z oczywistych powodów nie dotyczył doktora Kare’a.

Skinęła głową Hooji, ale nie odezwała się — żadne z nich przy takich okazjach nie bywało specjalnie gadatliwe, co w przypadku pierwszego mechanika było objawem autentycznego, a nie jak u niej udawanego spokoju. Większość załogi tak spokojna nie była, o czym dobitnie świadczyło panujące na mostku napięcie. Byli to jednak zawodowcy co do jednego i niepokój nie miał wpływu na jej funkcjonowanie.

W całej liczącej dwa tysiące lat standardowych historii kolonizacji kosmosu to, co miał właśnie zrobić Harvest Joy, zdarzyło się mniej niż dwieście razy. Od zbadania terminalu Basilisk minęły prawie dwa standardowe stulecia i z tego, co wiedziała, żaden żyjący w Gwiezdnym Królestwie oficer nigdy nie dowodził jednostką która miała dokonać pierwszego tranzytu przez nowo odkryty terminal. Ba, wśród żywych nie było już nikogo, kto brałby w tym wcześniej udział. Zachary od ponad pięćdziesięciu lat standardowych była oficerem Zwiadu Kartograficznego i miała na koncie niezliczoną liczbę tranzytów, tego konkretnego nie dokonał nikt wcześniej, toteż wyobraźnia podsuwała jej jeden scenariusz katastrofy za drugim. Było to nielogiczne, ale nie panowała nad tym.

Symbol przedstawiający Harvest Joy na ekranie astronawigacyjnym pełzł powoli po linii wektora podejścia i obraz ten niczym nie różnił się od typowego towarzyszącego każdemu tranzytowi przez każdy z pozostałych terminali Manticore Junction. Wrażenie to potwierdzały i standardowe rozmowy z kontrolą ruchu, i to, że zespół doktora Kare’a dokładnie obliczył wektory podejścia i wejścia oraz sam moment przejścia. Mimo to istniała jedna drobna, acz zasadnicza różnica — tych obliczeń nikt nigdy nie sprawdził w praktyce.

A raczej nikt żywy, bo wysłano sześćdziesiąt sond, których aparatura sprawdziła też wszystkie obliczenia i potwierdziła je. Tylko że żadna z nich nie wróciła, więc nie wiedziano, czy tranzyt jest bezpieczny.

Żadna z sond nie mogła naturalnie wrócić, ponieważ były zbyt małe, by dało się na nich zamontować generatory hipernapędu, a tylko one umożliwiały przejście przez terminal. Wszystko, co ich nie miało, a próbowało tego dokonać, po prostu przestawało istnieć. Taki też los spotkał sondy, które zakończyły nadawanie w momencie przejścia.

W przeciwieństwie do nich jej jednostka była wyposażona w generator hipernapędu, mogła więc bezpiecznie dokonać tranzytu. Najprawdopodobniej.

Nie wiadomo było bowiem, czy przetrwa to, co znajdowało się po drugiej stronie. Co prawda nie znano przypadków wyjścia w czarnej dziurze czy innym równie atrakcyjnym miejscu, ale legendy o takich parszywych wormholach były ciągle żywe. A podświadomość podszeptywała: zawsze kiedyś jest ten pierwszy raz…

Jeśli Kare żywił podobne obawy, to starannie i skutecznie je ukrywał. Stał za oficerem astronawigacyjnym i zaglądał mu przez ramię. Był radosny, podniecony i całkowicie skupiony na obserwowaniu ekranu astro. Już sama jego obecność powinna teoretycznie na wszystkich wpływać uspokajająco — przecież nie pchałby się na pokład, gdyby nie był całkowicie pewien bezpieczeństwa, podobnie jak Agencja nie wysłałaby bez tej pewności jego, trzech asystentów i ponad dwustu innych pracowników naukowych.

Tylko że wszyscy na pokładzie wiedzieli, że Kare’a i Wixa przed wzięciem udziału w tej wyprawie mogliby powstrzymać jedynie uzbrojeni Marines, i to w znacznej przewadze liczebnej. Dla niej było to ekscytujące wydarzenie, dla Kare’a kulminacja całego zawodowego i naukowego życia. Dla Wixa także.

— Mamy emisję progu, ma’am — zameldowała porucznik Thatcher. — Dokładnie o czasie i w podanym miejscu.

— Dziękuję, Rachelle.

Zachary spojrzała na ekran astronawigacyjny fotela — celownik przesuwający się przed symbolem Haruest Joy rozjarzył się jaskrawą zielenią, co oznaczało, że znajduje się dokładnie na kursie prowadzącym do nadprzestrzennej anomalii, bo tym był w istocie wormhol.

— Doktorze Kare? — spytała cicho Zachary.

Co prawda to ona była kapitanem i miała prawo zaniechać tranzytu, jeśli cokolwiek wzbudziłoby jej podejrzenia, ale szefem ekspedycji był Kare. Oficjalne pismo od admirała Reynauda nie pozostawiało w tej sprawie cienia wątpliwości niezależnie od tego, co myślała Makris. Oznaczało to, że do niego należała ostateczna decyzja, czy dokonać tranzytu, jeśli Zachary nie wyrażała sprzeciwu.

A nie wyrażała.

— Proszę kontynuować, kapitan Zachary — odparł Kare, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Doskonale. — Zachary spojrzała na ekran łącznościowy fotela. — Proszę przygotować się do skonfigurowania dziobowego pierścienia napędu do tranzytu, panie Hooja.

Polecenie stanowiło dokładny cytat z procedur. I było zupełnie zbędne, bo Hooja był do tego gotów od dobrych dwudziestu minut.

— Aye, aye, ma’am. Jest pełna gotowość — zameldował Hooja równie formalnie.

— Próg za trzydzieści sekund, ma’am — odezwał się Thatcher.

— Uwaga przy sterze, bosmanie Tobias.

— Aye, aye, ma’am.

Zachary wstrzymała oddech, obserwując symbol jednostki na ekranie.

— Próg! — oznajmił Thatcher.

— Postawić dziobowy żagiel, panie Hooja! — poleciła Zachary.

— Dziobowy żagiel postawiony, ma’am.

Laik obserwujący Hawest Joy mógłby stwierdzić, że nic się nie zmieniło. W rzeczywistości dziobowy pierścień napędu uległ rekonfiguracji, przez co moc ekranu spadła do połowy, a węzły alfa wytworzyły żagiel, czyli dysk energii grawitacyjnej o średnicy trzystu kilometrów ustawiony prostopadle do osi wzdłużnej Harvest Joy.

— Proszę przygotować się do postawienia rufowego żagla, panie Hooja — poleciła Zachary, obserwując odczyty.

— Pełna gotowość do stawiania rufowego żagla, ma’am.

Obok odczytu mocy napędu systemu impeller pojawił się drugi, pulsujący. Pokazywał, jak wiele energii czerpie żagiel z fal grawitacyjnych. Wielkość wzrastała powoli, lecz stale. Powoli, gdyż jednostka poruszała się z niewielką prędkością, co zwiększało margines bezpieczeństwa. Odczyt przestał pulsować, choć nadal rósł — oznaczało to, że żagiel czerpie dość energii, by zapewnić dalszy ruch okrętowi.

— Postawić rufowy żagiel! — rozkazała.

— Rufowy żagiel postawiony, ma’am — zameldował Hooja.

Ekran zniknął, a okręt drgnął, gdy wokół rufy pojawił się drugi żagiel Warshavskiej.

Zachary przeniosła spojrzenie na Tobiasa. Manewr wcale nie należał do łatwych i wymagał od sternika sporego doświadczenia, ale nikt by się tego nie domyślił, patrząc na spokój i zgoła flegmatyczne ruchy podoficera. Utrzymywał kurs bez najmniejszej choćby poprawki i Zachary prawie uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy zalała ją fala nudności.

Nikt nie był w stanie przystosować się do niemożliwego do opisania uczucia związanego z przejściem granicy między normalną przestrzenią a nadprzestrzenią, podobnie jak nikt nie potrafił jednoznacznie określić, jaki zmysł powoduje te nudności i dlaczego. Każdy miał w tej kwestii własne zdanie, ale wszyscy zgadzali się w jednym: przejściu towarzyszyły odruchy wymiotne. Były lekkie przy normalnym przejściu, natomiast znacznie gwałtowniejsze przy tranzycie. Zachary z trudem zmusiła się do przełknięcia śliny.

Ekrany zgasły nagle i przez moment, jakiego nie byłby w stanie zmierzyć żaden chronometr, Harvest Joy nie istniał. Tuż przedtem znajdował się siedem godzin świetlnych od Manticore A, tuż potem znalazł się gdzie indziej i ekrany znów ożyły.

Zachary ponownie przełknęła ślinę i nudności zniknęły.

Na ekranie wizualnym z obu żagli spływał nadmiar błękitnej energii towarzyszącej tranzytowi.

Odetchnęła głęboko i z prawdziwą ulgą.

— Tranzyt zakończony, ma’am — zameldował bosman Tobias.

— Dziękuję, bosmanie.

Zachary spojrzała na odczyt — malał błyskawicznie, w miarę jak żagle oddawały energię, co było procesem znacznie szybszym niż jej pobieranie. Wszystko przebiegało normalnie, toteż z zadowoleniem kiwnęła głową i poleciła:

— Proszę zrekonfigurować napęd, panie Hooja.

— Aye, aye, ma’am… napęd zrekonfigurowany — zameldował Hooja.

Żagle zniknęły, ekran wrócił na miejsce i Harvest Joy Ponownie ruszył ze stałym przyspieszeniem dziesięciu g.

— Cóż, doktorze Kare — Zachary uniosła wzrok znad ekranów fotela. — Przybyliśmy. Gdziekolwiek by to nie było.

* * *

Owo „gdziekolwiek” okazało się punktem w przestrzeni odległym o około cztery i pół godziny świetlnej od pozbawionego planet czerwonego karła klasy M8. Najbliższa gwiazda klasy G2 oddalona była o nieco ponad cztery lata świetlne, czyli czternaście godzin lotu dla okrętu wojennego, co nie było aż tak wiele, natomiast brak planet w systemie, w którym znajdował się terminal, nie był korzystny. Pozbawiał go bowiem najwygodniejszego miejsca, wokół którego powstawała zwykle nieodzowna infrastruktura obronno-ekonomiczna.

Naukowcy nawet nie zauważyli rozczarowania Zachary — cała gromada okupująca okręt była tak radosna i tak zajęta pomiarami i obliczeniami, że w ogóle niczego więcej nie zauważała. Zarówno sensory pokładowe, jak i szybko rosnąca liczba sond skierowane były w miejsce, w którym opuścili wormhola. Pierwsze sondy zostały wstrzelone, nim jeszcze Harvest Joy wytracił prędkość do zera względem czerwonego karła, który zresztą nikogo nie zainteresował. Podobnie jak ustalenie, gdzie właściwie się znaleźli.

Było to całkowicie zrozumiałe i jak najbardziej godne pochwały. W końcu jeśli nie zdołają obliczyć dokładnego wektora wlotowego i progu terminala od tej strony, niemożliwe będzie dokonanie tranzytu powrotnego. A pamiętając, jak słaba była emisja terminala w systemie Manticore oraz jak długo i pracowicie go szukano, Josepha Zachary nie miała najmniejszego zamiaru ani ruszać się z miejsca, ani ponaglać naukowców, dopóki Kare nie oznajmi, że na pewno znaleźli wlot terminalu.

Zorientowanie się, gdzie właściwie się znaleźli, należało do załogi, a dokładniej do sekcji astronawigacyjnej, którą czekało niełatwe i bardziej nietypowe zadanie. W praktyce nie zdarzało się bowiem, by jakikolwiek okręt czy statek kosmiczny musiał od zera ustalać swoje położenie. Nawigacja przez nadprzestrzeń opierała się na starannie opracowanych przewodnikach dokładnie lokalizujących położenie jednostki w stosunku do miejsca jej wejścia w nadprzestrzeń, jako że z tej ostatniej nie sposób było dostrzec normalnej przestrzeni.

W tym przypadku metoda ta była całkowicie bezużyteczna, ponieważ nie istniała żadna możliwość stwierdzenia, jaką drogę przebyli, a teoretycznie rzecz biorąc, tranzyt mógł mieć dowolną długość. Najdłuższy poznany wormhol łączył systemy odległe o nieco ponad dziewięćset lat świetlnych, choć przeciętnie były to mniejsze odległości. Basilisk na przykład był od systemu Manticore oddalony o ledwie dwieście lat świetlnych, a Gregor i Trevor Star o jeszcze mniej. Natomiast Matapan i Sigma Draconis położone były o prawie pięćset lat świetlnych od Manticore.

Ponieważ nie sposób było ocenić, jaką drogę pokonali, porucznik Thatcher i jego ludzie musieli zacząć od odszukania i ustalenia klas najjaśniejszych gwiazd w okolicy. Następnie komputery miały porównać ich widma i inne dane z tymi posiadanymi w olbrzymiej bazie, specjalnie w tym celu założonej na pokładzie, i zidentyfikować je. Dopiero wtedy oficer astronawigacyjny będzie mógł obliczyć, gdzie konkretnie się znajdowali. Choć zadanie zespołu Kare’a było poważniejsze, na barkach Thatchera także spoczywała wielka odpowiedzialność, ponieważ jeśli naukowcom by się nie udało, jedynym sposobem powrotu był klasyczny lot przez nadprzestrzeń. Poza tym dla Gwiezdnego Królestwa jako całości znacznie istotniejsze było, dokąd prowadzi nowy terminal, od dokładnej lokalizacji wlotu do niego.

Jedynym bowiem zastosowaniem terminala była możliwość natychmiastowego przemieszczania się z jednego miejsca w drugie — bez sensu, jak długo nie wiadomo było, gdzie znajduje się to drugie. Poza tym choć teoretycznie było możliwe, że znaleźli się tak daleko od systemu Manticore, że w klasyczny sposób nie uda się tam wrócić, było to wysoce nieprawdopodobne. Harvest Joy miał paliwa na ponad cztery miesiące lotu przy ekonomicznej prędkości, co dawało mu zasięg nieco ponad ośmiuset lat świetlnych przy użyciu wyłącznie napędu typu impeller, a to powinno aż nadto wystarczyć, by wrócić jeśli nie do systemu macierzystego, to gdzieś do cywilizacji.

Zakładając naturalnie, że będzie wiadomo, gdzie ta cywilizacja się znajduje.

Dlatego gdy na pokładzie trwała gorączkowa praca, sama Zachary jako kierowca taksówki nie miała absolutnie nic do roboty. Musiała czekać, aż któryś z zespołów, a najlepiej oba, zakończy poszukiwania sukcesem.

* * *

— A więc co wiemy? — spytała Zachary dziewiętnaście standardowych godzin później.

Po czym rozejrzała się po zgromadzonych w kapitańskiej sali odpraw. Było ich pięcioro: pierwszy oficer, komandor porucznik Wilson Jefferson, porucznik Thatcher, Jordin Kare, Richard Wix i dama Melina Makris. Z tej piątki Zachary lubiła zdecydowaną większość, czyli pierwszych czworo. Jak na nią było to znacznie powyżej przeciętnej. Niestety niechęć, jaką darzyła tę piątą osobę, była tak silna, że skutecznie równoważyła ten miły stan rzeczy. Prawdę mówiąc, Zachary miała ochotę wykluczyć Makris ze spotkania, a jeszcze bardziej ze wszystkiego, co działo się na pokładzie, i wypchnięcie jej bez skafandra w przestrzeń wcale nie wydawało jej się takim drastycznym posunięciem. Im dłużej miała nieprzyjemność znać nienagannie ufryzowaną blond przedstawicielkę rządu, tym większą stawała się zwolenniczką tego rozwiązania. Nie zrobiła tego jednak przez uprzejmość, a Makris najwyraźniej uważała się za prawdziwego dowódcę ekspedycji, radośnie ignorując jej oficjalną strukturę organizacyjną. W końcu ustalił ją Reynaud, a przecież to ona była najważniejsza.

To przekonanie manifestowała od chwili pojawienia się na okręcie, i to coraz wyraźniej w miarę upływu czasu.

Równie oczywiste było, że wszystkich członków załogi traktuje jak pracowników fizycznych niezdolnych do znalezienia sobie jakiegokolwiek lepszego zajęcia.

Teraz zabrała się do udowadniania po raz kolejny, że ma naprawdę olbrzymi wrodzony talent do robienia sobie wrogów ze wszystkich królewskich oficerów, z którymi się styka. Odchrząknęła ostentacyjnie i spojrzała z naganą na Zachary, która bezczelnie próbowała zawłaszczyć sobie należną jej pozycję. Po czym uznając, że kapitan została spacyfikowana, starannie i głośno wyrównała kilka leżących przed nią kartek na wypadek, gdyby któryś z obecnych był na tyle tępy, że nie zrozumiał wymowy jej spojrzenia, i zwróciła się do Kare’a:

— Tak — głos miała ostry i nosowy; świetnie pasował do twarzy o jędzowatych rysach. — To co wiemy, doktorze?

Zachary doszła do zaskakującego wniosku: Makris najwyraźniej posiadała listę Rzeczy, Które Należało Zrobić, Żeby Wkurzyć Każdego Kapitana — i realizowała ją punkt po punkcie. Zachary nie była tylko pewna, co wkurzyło ją bardziej: bezczelność, z jaką Makris prawem kaduka przejęła jej rolę, czy też sposób, w jaki zwróciła się do astrofizyka, zupełnie jakby ten był jej służącym.

— Przepraszam, damo Melino — odezwała się Zachary.

I spokojnie poczekała, aż ta spojrzy na nią z wyrzutem i zdumieniem.

— Co? — spytała ostro.

— Jeśli się nie mylę, to ja prowadzę tę odprawę — powiedziała uprzejmie Zachary.

Jefferson i Thatcher spojrzeli na siebie porozumiewawczo.

Makris nie znała tak dobrze jak oni kapitan Zachary, wteż skrzywiła się z niesmakiem i machnęła lekceważąco ręką.

— Naprawdę myślę… — zaczęła.

— Nie obchodzi mnie, co pani myśli — przerwała jej spokojnie Zachary. — Nie należy pani do łańcucha dowożenia tego okrętu.

— Przepraszam?! — Makris najwyraźniej nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała.

— Powiedziałam, że nie należy pani do łańcucha dowodzenia tego okrętu — powtórzyła Zachary i uśmiechnęła się zimno. — Ściśle mówiąc, jest pani gościem na pokładzie mojego okrętu.

— Nie podoba mi się pani ton, kapitan Zachary — oznajmiła chłodno Makris, najwyraźniej otrząsając się z pierwszego zaskoczenia.

— Może byś pani trudno w to uwierzyć, ale to także niewiele mnie obchodzi — poinformowała ją Zachary.

— Radziłabym zmienić ton i maniery! — warknęła Makris. — Ostrzegam, że nie mam w zwyczaju tolerować bezczelności!

— Ciekawe, właśnie to samo miałam powiedzieć pani — odpaliła Zachary.

Coś błysnęło w oczach Makris. Już otwierała usta do riposty, gdy Zachary pochyliła się nad blatem stołu konferencyjnego i oznajmiła:

— Wiem, że jest pani reprezentantką rządu, ale to ja jestem kapitanem tego okrętu, nie pani. Nie jest pani także przewodniczącą tego spotkania, bo to także prerogatywa dowódcy okrętu. Prawda jest taka, że nie ma pani nic do powiedzenia w kwestii dowodzenia tym okrętem, bo nawet nie należy pani do jego załogi. A ja zaczynam być zmęczona pani manierami. Myślę więc…

— Pani się zapomina! A ja nie będę…

— Milczeć! — Zachary nie podniosła głosu, ale bez trudu przeciął on wybuch oburzenia Makris.

Dama z trzaskiem zamknęła usta wytrzeszczając oczy z niedowierzaniem, że ktoś ośmielił się do niej tak odezwać.

— Tak lepiej. — Zachary przyjrzała się jej niczym wyjątkowo obrzydliwej gliście. — Jak mówiłam, dobrze by było, gdyby na pokładzie mojego okrętu przestrzegała pani choćby podstawowych zasad uprzejmości. Dopóki będzie pani do tego zdolna, gwarantuję, że członkowie mojej załogi będą zachowywać się w stosunku do pani w ten sam sposób. Jeśli jednak przekracza to pani możliwości, jestem pewna, że obejdziemy się bez pani obecności. Czy wyraziłam się zrozumiale?

Makris wyglądała tak, jakby ktoś ją właśnie spoliczkował. Nie potrafiła wydusić z siebie słowa. Szok minął jednak zadziwiająco szybko, ustępując wściekłości. Najpierw spurpurowiała, potem wybuchnęła:

— Żaden sługus w liberii nie będzie mi dyktował, co mam robić! Nawet jeśli to królewska liberia, a jemu się wydaje, że…

Zachary palnęła otwartą dłonią w blat stołu. Wszyscy drgnęli, słysząc trzask, jaki temu towarzyszył, ale Makris wręcz odskoczyła wraz z fotelem. A potem zbladła ze strachu i umilkła, dostrzegając wreszcie lodowatą furię w oczach Zachary.

— Dość tego — oznajmiła bardzo cicho i dziwnie miękko Zachary. — Skoro nie potrafi się pani zachować, jak przystoi kulturalnej dorosłej osobie, darujemy sobie pani dalszą obecność. Proszę wyjść!

— Nie… nie może pani…

— Mogę — zapewniła ją Zachary, nie kryjąc pogardy. — I właśnie to robię. Pani obecność na tym spotkaniu nie jest konieczna. I nie będzie na żadnym innym w czasie tej ekspedycji.

I spojrzała z nadzieją, czekając, czy reprezentantka rządu odważy się jeszcze coś powiedzieć. Spotkało ją rozczarowanie.

— Teraz opuści pani to pomieszczenie i uda się do swojej kabiny. Pozostanie pani tam aż do otrzymania wiadomości ode mnie, że może ją pani opuścić — poleciła Zachary.

— Ja… — Makris zaczęła się otrząsać z szoku. — Premier zostanie o tym poinformowany!

Wypadło to jednak słabo i nieprzekonująco.

— Z całą pewnością — zgodziła się Zachary. — Przezemnie także. A teraz albo wykona pani mój rozkaz, albo Marines odprowadzą panią do kabiny. Wybór należy do pani.

Ze spojrzenia i zachowania Zachary jednoznacznie wynikało, że nic nie sprawiłoby jej w tej chwili większej przyjemności niż wezwanie Marines.

Makris po sekundzie opuściła wzrok, a po kolejnej sekundzie wstała i bez słowa wyszła.

Zachary obserwowała wpierw ją, potem zamykające się drzwi. Dopiero gdy się całkowicie zamknęły, spojrzała na siedzących wokół stołu.

— Przepraszam za ten przerywnik, doktorze Kare — powiedziała uprzejmie. — Wracając zaś do tematu: jak się powiodło pańskiemu zespołowi?

— Zdaje sobie pani sprawę, że ona poleci na skargę do premiera? — spytał w odpowiedzi Kare.

— Mówi się trudno. — Zachary wzruszyła ramionami. — Póki co mamy ją z głowy. A w tym, co powiedziałam, nie było słowa przesady.

— W zupełności się z tym zgadzam — uśmiechnął się naukowiec. — Ale ona ma kontakty w rządzie. I jest mściwym kawałem wrednej biurwy.

— Jakoś bez trudu mogę w to uwierzyć — Zachary uśmiechnęła się złośliwie. — I zdaję sobie sprawę, że ma też jakieś wpływy w Admiralicji.

Nie powiedziała, że chodzi o Pierwszego Lorda Admiralicji, ale i tak wszyscy o tym wiedzieli.

— Co niczego nie zmienia — dodała. — A reperkusje mogą być mniejsze, niż się pan obawia: w końcu jesteśmy bohaterami, doktorze Kare! Mam nadzieję, że pański wiekopomny wkład w przesunięcie granic poznanego wszechświata zapewni nam jakąś ochronę przed wkurzoną, głupią arystokratką. Jeśli nie…

Wzruszyła wymownie ramionami, nie kończąc zdania.

Kare pokiwał głową, nadal niezbyt uszczęśliwiony, że to nie on dał Makris po łapach. Ponieważ jednak na to już nic nie można było poradzić, skupił się na tym co istotne.

— Wracając do pani zasadniczego pytania, kapitan Zachary, choć nie mamy jeszcze dokładnie obliczonego wektora wejścia, samo położenie terminalu wlotowego już ustaliliśmy, i to precyzyjniej, niż moglibyśmy się spodziewać w tak krótkim czasie. Wygląda na to, że z tej strony znacznie łatwiej wszystko zauważyć niż z naszej. Dzięki temu szybciej udało się zebrać odpowiednią liczbę danych do obliczeń.

— A więc jest pan pewien, że zdołamy wrócić do domu? — spytała z uśmiechem.

— A tak, bez cienia wątpliwości. Obaj z TJ byliśmy tego pewni od początku, w przeciwnym razie za nic nie zdecydowalibyśmy się zgłosić do tej misji.

— Oczywiście, że nie — przytaknęła, zachowując jakimś cudem powagę. — Pewność siebie to chwalebna rzecz, ale ile czasu zajmie wam obliczenie wektora?

— Trudno powiedzieć, ale na pewno niewiele. Już teraz mamy więcej danych odnośnie mocy i napięć falowych, niż mieliśmy, rozpoczynając obliczenia w domu. Wydaje mi się, ale proszę pamiętać, że na razie to czysta spekulacja, że powinniśmy skończyć w ciągu dwóch, góra trzech tygodni. Natomiast jeśli nastąpi to szybciej, nie będę specjalnie zaskoczony, bo przy poszukiwaniach tego terminala towarzyszy nam niesamowite wręcz szczęście znacznie przyspieszające cały proces.

— Rozumiem — powiedziała Zachary i zmarszczyła brwi.

Spodziewała się znacznie dłuższego okresu oczekiwania na wynik obliczeń, ale to akurat jej nie martwiło. I nie powinno zmartwić nikogo na pokładzie. Kiwnęła głową z zadowoleniem i spytała Jeffersona:

— No dobra, Wilson. A co tam u was?

— Sądzę, że możemy w miarę dokładnie określić, gdzie jesteśmy, ma’am — poinformował ją pierwszy oficer z wystudiowanym spokojem.

— Tak? — spytała uprzejmie.

Jefferson uśmiechnął się najwyraźniej zadowolony z siebie, ale dla osoby, która go dobrze znała, było oczywiste, Ze jest to zadowolenie zmieszane z niepewnością. A Zachary znała go dobrze.

— Ty poskładałeś to do kupy — Jefferson spojrzał na Thatchera. — Może więc ty powiesz?

— Jak pan sobie życzy, sir. Do tej pory zidentyfikowaliśmy sześć gwiazd — radiolatarni, dzięki czemu możemy określić naszą pozycję z dużym stopniem prawdopodobieństwa, ma’am.

I urwał.

— To gdzie jesteśmy? — zachęciła go Zachary, gdy milczenie zaczęło się przeciągać.

— Sześćset dwanaście lat świetlnych od Manticore, ma’am. A ta gwiazda G2 odległa o cztery lata świetlne to Lynx.

— Lynx? — powtórzyła Zachary, marszcząc brwi. — Nie powiem, żeby ta nazwa brzmiała znajomo. A powinna?

— Nie bardzo, ma’am: to w końcu kawał drogi od domu. System Lynx został zasiedlony około dwustu lat standardowych temu i stanowi część Gromady Talbott.

— Talbott? — Ta nazwa była znajoma. Zachary zmrużyła oczy, rozważając konsekwencje tego odkrycia.

Gromada Talbott była słabo zaludnionym obszarem położonym w pobliżu granicy ligi Solarnej. Większość podobnych terenów była zacofana, w niektórych przypadkach regres technologiczny był naprawdę poważny, a jedynie kilka posiadało systemy, które według standardów Królestwa Manticore można było uznać za posiadające dobrze rozwinięte gospodarki. No i wszystkie prędzej czy później zostaną wchłonięte przez rozrastającą się powoli Ligę Solarną. Obojętne czy mieszkańcy tego obszaru by sobie tego życzyli czy nie.

Naturalnie nie było mowy o czymś tak prymitywnym jak podbój. Liga nie postępowała w ten sposób — bo nie musiała. Była największym, najpotężniejszym i najbogatszym bytem państwowym w dziejach ludzkości. W przeliczeniu na jednego mieszkańca ekonomia Królestwa była lepsza, ale w liczbach absolutnych pozbawienie gospodarki Ligi Solarnej sumy odpowiadającej całemu produktowi krajowemu Królestwa byłoby ledwie zauważalne. Kiedy tak potężna machina ekonomiczna docierała w sąsiedztwo systemu, który ledwo wiązał koniec z końcem, wchłonięcie go w najbliższym czasie było równie nieuniknione jak entropia. A jeśli system ów posiadał dobrą gospodarkę, to Liga miała sposoby, by i tak dać procesowi stosownego kopa we właściwym kierunku.

Josepha Zachary nie czuła zbytniej sympatii do Ligi i była pod tym względem wyjątkiem w korpusie królewskich oficerów. Prawdę mówiąc, większość ludzi, których nie spotkał zaszczyt zostania obywatelem Ligi, darzyła ją serdeczną niechęcią. Powód był prosty — górujące nad wszystkim poczucie moralnej wyższości charakterystyczne dla urzędników i obywateli Ligi Solarnej naprawdę skutecznie irytowało wszystkich, którzy tylko mieli okazję się z nimi zetknąć. W przypadku Królestwa Manticore antypatia była obustronna, gdyż dużą liczbę firm, obywateli i biurokratów solarnych niepomiernie złościło wymuszone przez rząd Cromartego embargo na sprzedaż broni i technologii uczestnikom konfliktu. Mało kto ze zirytowanych zadawał sobie trud ukrywania tego, a prym wśród nich wiedli oficerowie Marynarki Ligi albo jej Służby Celnej. Nie ograniczali się zresztą do słów — często prześladowali statki zarejestrowane w Królestwie, gdy te znalazły się na obszarze Ligi. To z kolei powodowało rosnącą niechęć oficerów Royal Manticoran Navy i innych królewskich służb.

Zachary poza tym nie podobało się jeszcze jedno. Otóż gdy tworzono Ligę Solarną, najstarsze i leżące najbliżej Ziemi kolonie liczyły sobie ponad tysiąc lat standardowych i nie miały najmniejszego zamiaru zrzekać się suwerenności na rzecz rządu centralnego mogącego wykazać zapędy godne tyrana. Dlatego konstytucja Ligi została napisana tak, by to uniemożliwić. Podobnie jak w konstytucji Królestwa ograniczono źródła dochodów rządu i stworzono stosowne zabezpieczenia, by to się nie zmieniło. Niestety nie poprzestano na tym — każdemu członkowi Ligi Przyznano prawo weta w Zgromadzeniu Legislacyjnym.

Stworzyło to sytuację, w której Liga nie miała oficjalnie polityki zagranicznej, a to, co za nią uchodziło, było mętne, niespisane i słabe. Jedyną wyraźną i zawsze przestrzeganą zasadą było egzekwowanie edyktu erydiańskiego zakazującego użycia broni masowej zagłady przeciwko niezależnym, zamieszkanym planetom. A to tylko dlatego, że projektodawcy edyktu zorganizowali referendum i korzystając i ogólnego szoku po incydencie erydiańskim zakaz ten włączyli do podstawowych praw Ligi.

To, że Liga nie miała oficjalnej polityki zagranicznej, nie znaczyło, że jej nie prowadziła, tyle tylko że Zgromadzenie nie miało nic wspólnego z jej tworzeniem.

Restrykcje w nakładaniu podatków na rząd centralny ograniczyły jego władzę, ale tylko relatywnie, ponieważ nawet niewielkie podatki w państwie tej wielkości dawały olbrzymie kwoty. Mimo to rządowi notorycznie brakowało pieniędzy, ponieważ nieskuteczność Zgromadzenia blokowanego wetami zaowocowała coraz większym przekazywaniem władzy urzędom i agencjom, bez których Liga po prostu nie mogłaby funkcjonować. A biurokratyczne przepisy nie wymagały szczegółowego zatwierdzania punkt po punkcie przez Zgromadzenie. W ciągu paru wieków doprowadziło to do powstania dobrze zakorzenionych i niezwykle potężnych imperiów biurokratycznych będących dosłownie państwami w państwie.

Obywatelom przeważnie to nie przeszkadzało, ponieważ bardzo rzadko w życiu prywatnym mieli z tym do czynienia, agencje i urzędy były za to użyteczne w codziennym bezproblemowym funkcjonowaniu państwa, które bez nich dawno już przestałoby istnieć. Natomiast była też druga strona ich istnienia, niekorzystna także dla obywateli, z której mało kto zdawał sobie sprawę.

Wzrost ilości spraw, którymi musiały zajmować się urzędy, powodował stały rozrost biurokracji. Machina ta pochłaniała coraz więcej pieniędzy będących w dyspozycji rządu. Brakowało ich więc na wszystko inne, w tym, jak Zachary podejrzewała, także na flotę. Bo Marynarka Ligi, mimo iż najliczniejsza i uważająca się za najpotężniejszą i najlepiej stojącą technicznie, wcale taka nie była. Była to prawda w odniesieniu do mniejszych jednostek należących do Flot Granicznych, ale nie do okrętów liniowych stanowiących połowę sił każdej floty. Te były najprawdopodobniej przestarzałe o pół wieku standardowego w porównaniu do jednostek Royal Manticoran Navy, bo budżet floty też cierpiał na wzroście biurokracji, a najdroższe były nowe okręty liniowe oraz badania nad nowymi systemami uzbrojenia, o badaniach nad nową generacją okrętów nie wspominając.

A stan ten pogarszał się z każdym rokiem. Gdyby Zachary była obywatelką Ligi, już to wystarczyłoby, aby czuła irytację. A flota była tylko jedną z dziedzin cierpiących z racji przeznaczenia coraz to większych kwot na biurokrację. Znacznie gorszym skutkiem tego procesu było to, że biurokraci, tworząc politykę zagraniczną, nie trudzili się konsultowaniem swych posunięć z wybranymi do Zgromadzenia przedstawicielami Ligi. Czego najlepszym przykładem było Biuro Bezpieczeństwa Granicznego.

Pierwotnie zostało pomyślane jako agencja mająca utrzymać stabilizację w pasie nadgranicznym poprzez pomoc w mediacjach między zasiedlonymi systemami nie wchodzącymi jeszcze w skład Ligi. By ten arbitraż był skuteczny wyposażono je w różne narzędzia — mogło między innymi oferować gwarancje bezpieczeństwa, obejmując jakąś planetę czy system protektoratem, na straży którego stała Marynarka Ligi. Miało także prawo udzielania specjalnych koncesji handlowych takim planetom.

Twórcy agencji spodziewali się, że w ten sposób uproszczą i ułatwią drogę do Ligi pojedynczym systemom planetarnym mającym na to ochotę. Ale to, co było piękną ideą i być może nawet praktyką ponad pięćset standardowych lat temu, gdy Biuro tworzono, szybko zmieniło się w narzędzie przymusu, ekspansjonizmu i niewolnictwa gospodarczego. Od dawna Biuro lub bezpieka, jak je potocznie określano, fabrykowało według własnego uznania prośby o objęcie protektoratem. Nie miało przy tym najmniejszego znaczenia, czy ludzie podpisujący te prośby reprezentowali lokalne władze ani czy mieszkańcy danej planety lub systemu tego chcieli. Potrzebny był pretekst do interwencji i taki pretekst znajdowano zawsze. Wysyłanie żandarmerii, która w całości podlegała bezpiece, by wprowadzić protektorat na planecie, która o to nie prosiła, było regułą. Naturalnie robiono to w imię obrony praw człowieka.

Biuro stało się machiną wciągającą do Ligi małe, niezależne i biedne państwa leżące w pobliżu jej granic, czy tego chciały czy nie. Większość z nich w sumie zyskiwała na tym ekonomicznie, ale dopiero po pewnym czasie.

Najpierw stawały się bowiem koloniami, których mieszkańcy nie mieli nic do powiedzenia, a jeśli protestowali, byli represjonowani. A ponieważ bezpieka jak każda agencja rządowa działająca bez ścisłego nadzoru była bardzo podatna na korupcję, szybko stała się aktywnym wspólnikiem międzynarodowych korporacji, linii przewozowych, frakcji politycznych. W imię ich interesów „chronione” były światy, które wcale sobie tego nie życzyły i często zupełnie tej ochrony nie potrzebowały. Krążyły uporczywe pogłoski, że część zarządzających Biurem ściśle współpracowała nawet z Manpower i podobnymi firmami, a także z Mesą.

Gromada Talbott miała przed sobą jakieś dwadzieścia do trzydziestu lat standardowych spokoju. Potem granica Ligi znajdzie się na tyle blisko, że Biuro zainteresuje się wchodzącymi w jej skład systemami.

— Gromada Talbott… — powiedziała Zachary cicho, bardziej do siebie niż do pozostałych.

Jefferson przytaknął.

— Zgadza się, ma’am. Posprawdzałem dane, jakie mamy w tym obszarze. Są przestarzałe o dziesięć czy nawet piętnaście lat standardowych, ale niczym nowszym nie dysponujemy. Populacja systemu Lynx to mniej więcej dwa i pół miliarda ludzi, a ekonomicznie przypomina on Grayson, przed przystąpieniem do Sojuszu, choć ma technikę na wyższym poziomie. Wygląda na to, że równie gęsto zaludnione są jeszcze dwa lub trzy inne systemy w Gromadzie, a średnia wynosi około półtora miliarda.

— I Lynx znajduje się około czternastu godzin lotu stąd — dodał Thatcher.

— To brzmi obiecująco — ucieszył się Kare. — Będziemy potrzebowali pomocy przy zakotwiczeniu terminalu. Szkoda, że nie są nieco bliżej, ale taka odległość i tak pomoże w rozwoju infrastruktury niezbędnej do sprawnego funkcjonowania terminalu.

— Tak… — mruknęła Zachary. — Sądzę, że pomoże… Kare i Wix spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się szeroko.

A ona zerknęła na Wilsona Jeffersona i w jego oczach dostrzegła odbicie swojego niepokoju.

* * *

Erice Ferrero udało się nie zakląć.

Nie przyszło jej to łatwo.

Stała obok stanowiska taktycznego i spoglądała przez ramię komandora porucznika Harrisa na czerwony symbol, którego opis był obrzydliwie wręcz znajomy.

— Definitywnie Hellbarde, ma’am — ocenił Harris. — Sygnatura napędu zgadza się idealnie. Cała reszta też.

— I nadal ani słówka od Gortza, Mecia? — upewniła się Ferrero, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Nie, ma’am.

Po ostatnim patrolu uzyskała od wywiadu Sidemore pewne informacje na temat dowódcy Hellbarde. Nie było tego tyle, ile by sobie życzyła, ale przynajmniej znała jego imię: Guangfu, oraz wiedziała, że należy do grupy oficerów serdecznie nienawidzących Królestwa i Królewskiej Marynarki. Obejrzała też jego hologram — radośnie uśmiechnięty grubasek.

W ostatnim momencie powstrzymała się przed zgrzytnięciem zębami, poklepała Harrisa po ramieniu i wróciła na swój fotel.

A potem spojrzała wściekle na ekran taktyczny, a raczej znienawidzony symbol na nim widoczny.

Przez prawie trzy tygodnie Hellbarde nie snuł się za Jessiką Epps jak uparty cień i Ferrero już zaczęła mieć nadzieję, że Kapitan der Sterne Gortz znalazł sobie inną ofiarę do denerwowania. Był to, jak się okazało, niczym nie uzasadniony tryumf optymizmu nad zdrowym rozsądkiem, ale i tak była wdzięczna losowi za ten okres spokoju. Który niestety właśnie się skończył. Ferrero poczuła głęboką, zapiekłą wściekłość gotującą się gdzieś w jej wnętrzu. Przypominała wulkan przygotowujący się do erupcji.

Wzięła kilka głębokich oddechów i zmusiła się do przypomnienia sobie rozkazów księżnej Harrington. Podobnie jak większość dowódców okrętów stacjonujących w systemie Marsh była zachwycona, gdy dowiedziała się, że Harrington została mianowana dowódcą stacji Sidemore. Nie żeby miała coś przeciwko kontradmirałowi Hewittowi — był porządnym człowiekiem i kompetentnym oficerem flagowym, ale miała nadzieję, że przybycie Salamandry oznacza, iż ktoś w Admiralicji zaczął wreszcie poważnie traktować to, co dzieje się w Konfederacji. Przecież nie wysyłaliby jej, gdyby nie chcieli przekazać Imperium wyraźnego sygnału.

Niestety wyglądało na to, że czekało ją gorzkie rozczarowanie.

Najwyraźniej jakiś papierowy strateg uznał, że wystarczającym sygnałem będzie sama Harrington, bo posiłki, które wraz z nią dotarły, świadczyły, jak to ujął Bob Lewellyn, że.Admiralicja ma Sidemore w dupie”. Podkreśliło to jedynie niespodziewane przybycie imponującej liczby graysońskich okrętów. Ale chodziło nie tylko o słabość sił, ale przede wszystkim o rozkazy. Wynikało z nich bez cienia wątpliwości, że ani rządu, ani Admiralicji nic nie obchodzi to, co się dzieje w Konfederacji, jak też i to, że sporządzili je tchórze i durnie nie mający pojęcia o rzeczywistości.

Sprowadzały się one do tego, że Okręty Jej Królewskiej Mości na obszarze Konfederacji miały utrzymywać i strzec tradycyjnie rozumianej wolności przestrzeni, jak też terytorialnej nienaruszalności Konfederacji Silesiańskiej w stosunku do wszystkich, którzy chcieliby je naruszyć, równocześnie unikając prowokacji ze strony Imperialnej Marynarki i nie reagując, w równie prowokacyjny sposób jeśli uniknąć jej nie zdołają.

Nie ulegało wątpliwości, że taki stek bzdur i komunałów musiał tkwić kością w gardle takiemu oficerowi jak admirał Harrington, co zresztą widać było po wydanych przez nią rozkazach. Nowe zasady walki kładły nacisk na to, by unikać kontrprowokacji, co w części, jak Ferrero podejrzewała, było echem zniszczenia przez nią sond Hellbarde, choć nie usłyszała z tego powodu choćby jednego złego słowa. Oprócz tego napisano wyraźnie, że: „rozkazy te nie mogą zostać uznane za ważniejsze od odpowiedzialności kapitana za zapewnienie bezpieczeństwa okrętowi, którym dowodzi. Żaden oficer podejmujący stosowne działania, by to bezpieczeństwo zapewnić, kierujący się własną oceną sytuacji, nie może być uznany winnym ich naruszenia”. Traktowane łącznie, rozkazy te były sprzeczne, a zarazem wyjaśniały wszystko — pierwsza część została narzucona przez Admiralicję, musiała więc zostać przez Harrington uwzględniona, druga odzwierciedlała jej własne stanowisko. I oznaczała, że będzie bronić każdego oficera, który w samoobronie podejmie sensowne działania.

Taki rozkaz był niebezpieczny dla wydającego go, bo jeśli cokolwiek poszłoby nie tak, Harrington mogła być Pewna, że ktoś w Admiralicji oskarży ją, iż zachęciła w ten sposób podległych jej oficerów do użycia siły. Prawdę mówiąc, wśród kapitanów przydzielonych do stacji Sidemore z pewnością byli tacy, którzy w ten właśnie sposób go zinterpretowali. Nie było ich wielu, ale wystarczył jeden w niewłaściwym czasie i miejscu.

Ferrero uczciwie przyznawała, że to ona może okazać się tym oficerem, zwłaszcza jeśli Gortz będzie ją prowokował tak jak w tej chwili. Od szesnastu godzin Hellbarde powtarzał bowiem każdy manewr jej okrętu, znajdując się dwieście tysięcy kilometrów wewnątrz skutecznego zasięgu standardowych rakiet, i nie odpowiadał na wezwania do identyfikacji. Gortz co prawda nie do końca naruszał w ten sposób międzyplanetarne prawo, ale balansował na krawędzi takiego zachowania. Każdy sąd wojenny uznałby, że Ferrero miała w tej sytuacji prawo, rozkazać mu zwiększenie odległości i wziąć na cel wszystkie aktywne systemy kontroli ogniowej.

Na co miała olbrzymią ochotę i na co Gortz w pełni zasłużył.

Ale nie zrobiła tego z uwagi na rozkaz lady Harrington.

I dlatego gotowało się w niej. Zamiast dać bezczelnemu chamowi po łapach, podniosła jedynie stan gotowości okrętu do pogotowia bojowego, obsadziła uzbrojenie antyrakietowe i poleciła Harrisowi stałe aktualizowanie namiaru Hellbarde, ale wyłącznie przy użyciu pasywnych sensorów. Poza tym nie zrobiła nic, czyli w żaden zauważalny sposób nie zareagowała. Po trzecim wezwaniu przestała nawet żądać identyfikacji i podania zamiarów.

Nieco abstrakcyjnie zastanawiała się tylko, czy Gortz jest równie wkurzony tym, że ona go ignoruje, jak ona faktem, że jest przez niego śledzona. Ale to akurat miało niewielki wpływ na jej ogólne samopoczucie.

Bo niezależnie od przepełniającej ją wściekłości była zdecydowana wypełnić otrzymane rozkazy i nie dać mu pretekstu, którego najwyraźniej szukał.

Była też równocześnie gotowa poczęstować go pełną salwą burtową, jeśli oświetli jej okręt choćby jednym radarem artyleryjskim.

ROZDZIAŁ XXXV

Elaine Descroix nie lubiła zjawiać się w Izbie Lordów nawet w najlepszych momentach. Mogło to wydać się nieco dziwne, jako że było to tradycyjne miejsce spotkań, by nie rzec świątynia, wszystkich obrońców status quo w Królestwie, do których zaliczał się również obecny rząd. Powód był dość subtelnej natury — rodzina Descroix, choć należała do naprawdę bogatych, nie wywodziła się ze starej arystokracji, sama zaś Elaine wżeniła się w nią, jak to ładnie określano, jej związek z najwyższą warstwą społeczną był więc tym słabszy. Zwłaszcza że małżonek, sir John Descrobc, zmarł czternaście standardowych lat temu, a ona nie miała najmniejszego zamiaru zastępować go nowym, bo straciłaby prawo do zasiadania w Izbie Lordów. Większość ludzi nie pamiętała o tym stanie rzeczy, ale ona sama, ani ci dobrze urodzeni, z którymi miała stałe kontakty, nie zapomnieli, że całkiem niedawno wepchnęła się tam, gdzie nikt jej nie zapraszał.

To poczucie niższości wynikające z urodzenia było też jednym z głównych powodów ambicji i żądzy politycznej władzy. A do złośliwości losu należało, że koalicja, do której należała, zdecydowana była za wszelką cenę utrzymać stan równowagi politycznej, w którym Elaine Descrobc nigdy nie mogłaby zająć stanowiska, którego najbardziej pożądała — premiera Gwiezdnego Królestwa. Chyba że dostałaby tytuł szlachecki za zasługi dla tegoż Królestwa.

Co było równie prawdopodobne jak to, że piekło zamarznie. Już choćby dlatego, że Michael Janvier, chcąc nadal mieszkać w rezydencji premiera, nigdy by jej nie nominował.

Dodatkowym powodem złego samopoczucia była dzisiejsza sesja, a raczej przyczyna jej zwołania. Ropiejący wrzód na dupie, czyli William Alexander i jego jeszcze bardziej dokuczliwy brat, umieścili temat negocjacji pokojowych i wystąpienia Pritchart na oficjalnej liście pytań. A to oznaczało, że zgodnie z niepisaną zasadą ktoś z rządu musiał pojawić się w Izbie Lordów, by odpowiedzieć na związane z tym pytania.

No a ona była w tym rządzie ministrem spraw zagranicznych, więc w żaden sposób nie mogła się wyłgać, i dlatego siedziała i słuchała monotonnych formułek wprowadzających.

— A teraz oddaję głos pani minister spraw zagranicznych — zakończył przewodniczący. — Pani minister?

I uśmiechnął się do niej równie fałszywie jak ona do niego, wstając i podchodząc do mównicy będącej równocześnie stanowiskiem komputerowym, z którego odpowiadali wszyscy wezwani do zeznawania przed Izbą Lordów.

— Dziękuję, panie przewodniczący — powiedziała uprzejmie i spojrzała na salę. — Dziękuję także członkom tej Izby za zainteresowanie, dzięki któremu mogłam się tu zjawić.

Uśmiechnęła się w ćwiczony od lat sposób i przez kilka sekund układała kilkanaście stron wydruków, które przyniosła. Nie były jej do niczego potrzebne, ale mogły pozwolić zyskać na czasie, gdyby padły niewygodne pytania — udawałaby, że szuka w nich faktów, naprawdę zastanawiając się, jak wybrnąć z kłopotliwej sytuacji.

Teraz przekładanie papierów nic by nie dało, szybko więc skończyła i zaczęła:

— Dziś dzień pytań, a ponieważ pierwszą kwestią na liście jest stan polityki zagranicznej Gwiezdnego Królestwa, rząd uznał, że najstosowniej będzie, jeśli wyjaśnień udzieli minister spraw zagranicznych. Czekam na państwa pytania.

Przez parę sekund nic się nie działo, po czym rozbłysło pulsujące zielone światełko oznaczające, że ktoś chce zabrać głos. Oczywiście umieszczone było nad fotelem lorda Williama Alexandra.

— Udzielam głosu lordowi Alexandrowi — powiedziała Descroix uprzejmie, co nikogo z obecnych nie zwiodło.

— Dziękuję — ton Alexandra też był uprzejmy, choć on nie miał na celu oszukiwania kogokolwiek. — W ostatnich wystąpieniach przed obiema izbami Kongresu Republiki Haven prezydent Eloise Pritchart oznajmiła, że jej rząd zamierza naciskać na negocjatorów Królestwa, by uzyskać konkretny postęp w rozmowach pokojowych toczących się między Republiką a Królestwem. Oznajmiła także, że Republika przedstawi nowe propozycje, implikując, że zamierza zażądać od nas szybkiej odpowiedzi. Czy otrzymaliśmy już też propozycje? A jeśli tak, to jakie one są i jak rząd zamierza postąpić?

Descroix opanowała odruch sięgnięcia po kartki. Pytania nie były dla nikogo zaskoczeniem, nie było więc sensu udawać.

— Znam tekst przemówienia prezydent Pritchart, milordzie — zaczęła ostrożnie. — I choć mogę się zgodzić, że ogólny ton był bardziej stanowczy, niż mogliśmy tego oczekiwać, nie jestem pewna, czy prezydent sugerowała zamiar postawienia jakichkolwiek żądań. Naturalnie to oczywiste, że rząd, który tak długo i z tak nikłymi efektami negocjuje pokój, by zakończyć krwawą wojnę, wykazuje pewne zniecierpliwienie. Rząd Jej Królewskiej Mości jest w pełni świadom, że przypadek ten stosuje się do rządu Republiki Haven, która w tych negocjacjach z oczywistych przyczyn ma słabszą pozycję. Członkowie rządu Jej Królewskiej Mości także nie są wolni od pewnego zniecierpliwienia, do którego mają prawo, niestety nadal pozostają pewne fundamentalne kwestie, co do których istnieje brak zgody. To komplikuje dalsze rozmowy. Jestem pewna, że oba rządy pragną jak najszybciej dojść do porozumienia, a wystąpienie prezydent Pritchart odzwierciedla uczucia nas wszystkich.

Zrobiła przerwę i uśmiechnęła się.

Alexander nie odwzajemnił uśmiechu, przyglądając jej się, jakby była nieświeżą rybą.

— Jeśli chodzi o pierwsze pytanie — podjęła — Rząd Jej Królewskiej Mości otrzymał korespondencję podpisaną przez prezydent Pritchart, a przesłaną przez biuro sekretarza stanu. Nie określiłabym jednakże jej treści jako żądania. Jest to zestaw propozycji, na które prezydent Pritchart oczekuje odpowiedzi, ale określenie „żądania” sugeruje postawę konfrontacyjną, której śladów nie ma w tym piśmie. Szczegółowa treść tych propozycji jest nieco delikatnej natury; tak skomplikowane i długotrwałe negocjacje wzbudzające w niektórych kwestiach gorące uczucia po obu stronach wymagają czasem większego zachowania tajemnicy, niż mogłoby się wydawać. Rząd Jej Królewskiej Mości liczy na wyrozumiałość tej Izby i prosi, by w tej sprawie uszanowała ona jego chęć zachowania dyskrecji.

— Choć w pełni rozumiem potrzebę zachowania dyskrecji w określonych okolicznościach, raczej trudno mi uwierzyć, aby zachodziły one w tej akurat sprawie — odparł Alexander. — Negocjacje trwają ponad cztery lata standardowe, a prasa i media omówiły już dawno najdrobniejsze ich szczegóły. Jeśli nota od prezydent Pritchart nie zawiera nowych lub całkowicie odmiennych od dotychczasowego stanowiska zajmowanego przez Republikę propozycji, nie widzę żadnego powodu, by ukrywać jej treść przed członkami tej Izby. W końcu druga strona zna je doskonale.

I uśmiechnął się chłodno.

Descroix omal nie sięgnęła po kartki. Zgodnie z niepisaną, ale także niewzruszalną zasadą opartą na precedensach konstytucyjnych mogła odmówić odpowiedzi tylko ze względu na wymogi bezpieczeństwa Gwiezdnego Królestwa. Miała tę możliwość, ale choć istniała szansa, że wśród obecnych znalazłby się jeden debil, który uwierzy, że jest to coś innego niż desperackie kłamstwo, to na pewno nie znalazłoby się takich dwóch. A jeśli ucieknie się do tego sposobu, potwierdzi tym samym, że są to żądania, co oznacza poważny wzrost napięcia w stosunkach między Republiką a Królestwem.

Istniała jednak druga możliwość uniknięcia odpowiedzi bez uciekania się do ostateczności.

— Żałuję, ale rząd Jej Królewskiej Mości zmuszony jest nie zgodzić się z panem w tej sprawie, milordzie — oznajmiła zdecydowanie. — W opinii rządu, jak i w mojej własnej jako ministra spraw zagranicznych interesom Gwiezdnego Królestwa i nadziei na postęp w negocjacjach z Republiką Haven nie posłuży naruszenie tajemnicy procesu negocjacyjnego. Dlatego muszę prosić o osąd tej sprawy szacowną Izbę, z nadzieją że jej członkowie poprą stanowisko rządu Jej Królewskiej Mości.

— Panie i panowie, minister spraw zagranicznych prosi o głosowanie w sprawie szczegółowej odpowiedzi na zapytanie szanownego członka Izby — ogłosił przewodniczący. — Proszę o wyrażenie opinii w tej sprawie. „Za” oznacza poparcie dla stanowiska rządu.

Descroix czekała spokojnie, pewna wyniku.

Głosowanie nie trwało długo i po niespełna minucie przewodniczący uniósł głowę znad ekranu, na którym wyświetlił się wynik.

— Panie i panowie, oto wynik głosowania — oznajmił. — Trzysta siedemdziesiąt pięć głosów popierających stanowisko pani minister i trzysta dziewięćdziesiąt jeden głosów przeciwnych oraz dwadzieścia trzy wstrzymujące się. Pani minister musi udzielić odpowiedzi na zadane pytanie.

Descroix poczuła się tak, jakby dostała młotkiem między oczy. Co prawda nigdy tego nie doświadczyła, ale to musiało właśnie tak wyglądać. Dzięki kilkudziesięciu latom politycznego doświadczenia jedynie zbladła, ale naprawdę była zszokowana. Przez cztery lata rządów gabinetu High Ridge’a Izba Lordów ani razu nie głosowała przeciwko rządowi, gdy ten odmawiał odpowiedzi na oficjalne pytania. O Izbie Gmin nie dało się tego powiedzieć, ale Izba Lordów stanowiła bastion solidnego poparcia, i tak też powinno być i tym razem.

Ponieważ głosowanie wypadło na jej niekorzyść, pozostały tylko dwie możliwości — odpowiedzieć lub odmówić, powołując się na bezpieczeństwo państwa, co pozbawiłoby rząd, a także poparcie Izby dla jego posunięć wiarygodności. Nikt bowiem nie uwierzyłby, że poparcie to wyniknęło z dojrzałej i przemyślanej decyzji merytorycznej. Jeszcze gorsze były liczby — już liczba wstrzymujących się była przykrym zaskoczeniem, ale gorsze było to, że opozycja mogła normalnie liczyć na mniej więcej trzysta pięćdziesiąt głosów. Ten wynik oznaczał, że co najmniej sześćdziesiąt osób, na poparcie których zwyczajowo mógł liczyć rząd, albo wstrzymało się od głosu, albo wsparło opozycję.

Długą chwilę milczała, opanowując się, zanim zdołała zmusić się do uśmiechu.

— Skoro Izba uznała za stosowne nie poprzeć stanowiska rządu, naturalnie jestem do pańskiej dyspozycji, milordzie — powiedziała.

— Dziękuję, pani minister — Alexander skłonił lekko głowę. — W takim razie ponawiam prośbę, by zapoznała pani Izbę z propozycjami prezydent Pritchart.

— Oczywiście, milordzie. Po pierwsze, prezydent Pritchart podkreśla, że od początku negocjacji stanowisko Gwiezdnego Królestwa w sprawie Trevor Star…

* * *

Elaine Descroix wmaszerowała do sali konferencyjnej z miną, na której widok Michael Javier skrzywił się odruchowo. Trzaśniecie drzwiami i wściekłe spojrzenie, jakim obrzuciła czekających na nią członków rządu, nie pozostawiały wątpliwości co do jej humoru.

High Ridge uznał, że rozsądniej będzie zostać zatrzymanym przez nie cierpiące zwłoki sprawy rządowe, niż wziąć udział w posiedzeniu Izby Lordów, z którego właśnie wróciła Descroix. Gdyby był obecny, a posiedzenie przebiegłoby źle, mógłby jako premier zostać wciągnięty w udzielanie wyjaśnień opozycji, a to w tych okolicznościach mu się nie uśmiechało. Descroix jako zwykły minister mogła stosować uniki i mogło jej to ujść płazem. Premier nie mógł. I nie uszłoby mu na sucho, gdyby mimo to próbował. Poza tym każdy minister był z założenia spisany na straty — zawsze mógł zażądać jego rezygnacji, gdyby coś wyszło na jaw lub gdyby potrzebował kozła ofiarnego. Gdyby teraz tak postąpił, musiałby rzecz jasna znaleźć Descroix inny stołek z uwagi jej na pozycję w Partii Postępowej, ale to nie nastręczało żadnego problemu. Wystarczyła kolejna reorganizacja rządu.

Naturalnie to, że nie wziął udziału osobiście, nie znaczyło, że nie oglądał transmisji z przebiegu obrad. Dlatego też doskonale rozumiał, dlaczego Descroix ma mord w oczach i wygląda na gotową dusić ofiary własnoręcznie.

Niekoniecznie z szeregów opozycji.

— Witaj, Elaine — powiedział spokojnie.

Warknęła coś, co przy dużej dozie dobrej woli można było uznać za powitanie, odsunęła gwałtownie fotel i nie tyle usiadła, ile opadła na niego.

— Przykro mi, że miałaś taki nieprzyjemny ranek — dodał High Ridge — i doceniam twoje wysiłki. Mówię to zupełnie szczerze.

— Dobrze, że to doceniasz! — prychnęła. — A jeszcze niilej by było, gdybyś porozmawiał sobie od serca z Green Vale!

Jessica Burkę, hrabina Green Vale, była odpowiedzialna za dyscyplinę głosowań popierających rząd w Izbie Lordów.

Nie była to żadna synekura, gdyż w skład rządu wchodziły partie o różnych ideologiach, o czym wszyscy obecni dobrze wiedzieli. Mimo to jak dotąd Green Yale dobrze wypełniała swe obowiązki. Ale też nie ulegało wątpliwości, że w najbliższym czasie nie powinna znaleźć się w jednym stosunkowo niewielkim pomieszczeniu z Descroix.

— Zapewniam cię, że z nią porozmawiam — odezwał się po chwili. — Choć obiektywnie rzecz oceniając, uważam, że zrobiła wszystko, co było w tych okolicznościach możliwe.

— Tak?! — Descroix spojrzała na niego wrogo. — Dlaczego nas nie ostrzegła, że możemy przegrać w głosowaniu?

— Zaważyło osiemnaście głosów — dodał High Ridge. — To zaledwie dwa procent osób biorących w nim udział.

— Ale łączna zmiana to sześćdziesiąt trzy głosy, wliczając wstrzymujących się! — parsknęła jadowicie Descroix. — A to już ponad osiem procent, i to nie licząc trzydziestu siedmiu, którzy raczyli się w ogóle nie zjawić!

Każdy obdarzony mniejszą pewnością siebie i poczuciem własnej wartości niż High Ridge zmieszałby się pod jej spojrzeniem albo i zawstydził. Po nim spłynęło ono jak woda po kaczce.

— Przyznaję, że był to nader niefortunny zbieg okoliczności — przyznał. — Ja natomiast chciałem ci tylko zwrócić uwagę, że różnica oddanych głosów była tak niewielka, że uważam za nieuczciwe winienie Jessiki za to, że nie zdała sobie wcześniej z tego sprawy.

— To po cholerę nam ktoś taki jak ona? — warknęła Descroix.

High Ridge nie odpowiedział, jako że pytanie było retoryczne.

Sama Descroix po dłuższej chwili wzruszyła ramionami i zmieniła temat:

— W każdym razie dzisiejsze fiasko może oznaczać poważne problemy.

— Problemy na pewno, ale jak poważne to inna sprawa. — High Ridge nie wyglądał na specjalnie zmartwionego.

— Nie oszukuj się: Alexander i White Haven chcieli krwi. A New Dijon też dołożył swoje… hipokryta zasrany!

High Ridge skrzywił się ponownie — na szczęście New Kiev była nieobecna dzięki kreatywnemu rozkładowi zajęć, jaki jej zorganizował. Była na spotkaniu z prezesem banku Manticore i rady Funduszu Rozwoju Międzyplanetarnego. Podejrzewał co prawda, że miała pełną świadomość celu jego zagrywki, ale protestowała jedynie z poczucia obowiązku, co mówiło samo za siebie. Zdołała dojść do ładu ze swoim sumieniem, wysyłając dobrego przyjaciela i jeszcze lepszego liberała, sir Harrisona Maclntosha, by dopilnował partyjnych interesów. W tej chwili Macintosh wyglądał na równie nieszczęśliwego, jak zapewne wyglądałaby New Kiev po wysłuchaniu zwięzłej charakterystyki partyjnego kolegi, earla New Dijon.

High Ridge w tej kwestii całkowicie zgadzał się z Descroix. New Dijon zawsze starannie dystansował się od obecnego rządu. Nie znaczyło to naturalnie, by nie wiedział, z kim trzymać w imię własnych interesów, ale dokładał starań, by publicznie uchodzić za niezależnego, choć głosował jak należało.

Aż do dzisiaj.

To, że William Alexander wraz z braciszkiem poprowadzą atak, było tak pewne jak wschód słońca. Nikogo także nie zaskoczyło, że dobry tuzin posłów opozycji dołożył swoje pytania. Dziwne natomiast było, że dołączyli do nich trzej niezależni, którzy rutynowo wspierali dotąd rząd. A prawdziwym zaskoczeniem było włączenie się w proces wypytywania New Dijona.

— W sumie jego zachowanie może nam wyjść na dobre — ocenił niespodziewanie High Ridge.

— Proszę?! — Descroix spojrzała na niego, jakby mu rogi urosły.

Premier wzruszył ramionami i wyjaśnił:

— Nie chodzi mi o to, dlaczego to zrobił, ale o to, że to zrobił publicznie. Według prasy udowodnił tym samym niezależność i odwagę mówienia tego, co myśli, a pytania zadał niegroźne i nie przypierał cię do muru. W ten sposób świadomie czy nie, ale znalazł się w pozycji bufora, nie wyrządzając nam żadnej rzeczywistej szkody. A to znaczy, że gdy później wypowie się w duchu zatroskania, ale i pewności, że rząd dobrze radzi sobie z negocjacjami, jego oświadczenie dzięki dzisiejszym wątpliwościom będzie miało znacznie większą wagę.

— Naprawdę uważasz, że zrobił to właśnie dlatego? — spytała Descroix, nie kryjąc niedowierzania.

High Ridge ponownie wzruszył ramionami.

— Wątpię, ale tak naprawdę nic mnie to nie obchodzi — wyznał. — Jego poparcie w kwestii polityki zagranicznej zawsze było chwiejne, ale jednoznacznie wykazał, że zna konsekwencje upadku tego rządu dla Izby Lordów. Nie zdziwiłoby mnie więc, jeśli kierownictwo jego partii zdołałoby go przekonać o konieczności popierania nas w tej konkretnej sprawie. Nieprawdaż, Harrison?

Spojrzał na Maclntosha, który skrzywił się kwaśno. A potem z oporami, ale skinął głową.

— Jestem pewien, że earl New Dijon będzie… rozsądny, jeśli właściwie do niego podejdziemy — wtrącił niespodziewanie earl North Hollow.

Wszyscy odruchowo spojrzeli na niego mniej lub bardziej otwarcie.

High Ridge także, starannie ukrywając przy tym zaskoczenie. Nie miał pojęcia, że akta starego North Hollowa zawierały haka także na New Dijona.

— No cóż, dziś oberwaliśmy, i to zdrowo — odezwała się po chwili nieco mniej rozeźlona Descrobc. — I nie ma sensu udawać, że jest inaczej.

— Chciałbym, żebyś była w błędzie — westchnął High Ridge.

Wiedział jednak, że tak nie jest — William Alexander wydusił z niej dokładną treść „propozycji” Pritchart, a jedynym sukcesem Descroix było uniknięcie konieczności dania mu samej wiadomości wysłanej przez sekretarza stanu Giancolę. Dzięki temu mogła złagodzić ostry, bezkompromisowy język oryginału i ukryć to, że Republika zajęła znaczniej bardziej stanowcze niż dotąd stanowisko.

Po przeczytaniu oryginalnej wiadomości nikt nie mógłby mieć wątpliwości, że Pritchart ma dość odpowiadania na propozycje przedstawiane przez Królestwo, zamierza postawić własne żądania i uprzeć się, by Królestwo dla odmiany ustosunkowało się do nich. Już to, że Alexander wymusił ujawnienie treści pisma, było złe, ale potem nastąpiło coś jeszcze gorszego — do akcji wkroczył jego brat z pytaniem, jak też rząd ocenia wpływ posiadania przez Marynarkę Republiki nowych okrętów na przebieg negocjacji.

Descrobc upierała się, że będzie on minimalny, zwłaszcza w obliczu kroków podjętych przez rząd w celu przywrócenia dotychczasowego stosunku sił. Było to dość niewygodne stanowisko, biorąc pod uwagę wcześniejszą, konsekwentnie powtarzaną przez White Havena opinię, że rządowe redukcje floty są niebezpieczne, nieuzasadnione i przedwczesne. Było to jednakże jedyne stanowisko, jakie mogła przyjąć, toteż zrobiła potem, co mogła, by je obronić.

Niespecjalnie jej się udało.

Pomimo to rząd nadal mógł liczyć na poparcie w Izbie Lordów, a przynajmniej High Ridge był o tym przekonany. Przynajmniej dziewiętnastu, a prawdopodobnie dwudziestu parów, którzy dziś zdołali znaleźć powody do nieobecności przy głosowaniu nad odwołaniem rządu, będzie obecnych i będzie głosowało jak dotąd. Dzisiejsza nieobecność spowodowana była chęcią uniknięcia potencjalnie niewygodnej sytuacji, a nie zmianą stanowisk. A głosowanie wykazało, że wyłamało się mniej niezależnych, niż w tych okolicznościach można było się spodziewać.

— Sądzę, że dałaś sobie radę z Alexandrem najlepiej, Jak to było możliwe — powiedział całkiem szczerze High Ridge.

— Naprawdę? — Descrobc skrzywiła się z niesmakiem. — Chciałabym móc powiedzieć to samo, jeśli chodzi o jego cholernego braciszka!

High Ridge też się skrzywił — częściowo z uwagi na język, jakiego użyła, częściowo dlatego że zgadzał się z jej oceną. White Haven wyrządził duże szkody w publicznym wizerunku rządu. Jak duże, należało sprawdzić.

— Powiedz mi, Edwardzie, jak byś zareagował na jego małe śledztwo? — spytała niespodziewanie Descroix.

— Miałem już tę nieprzyjemność — burknął zapytany. — Tobie dotąd dopisywało szczęście.

— Skoro spodziewałeś się, że coś podobnego nastąpi, powinieneś nas ostrzec — nie doszłoby do takiego upokorzenia mnie i całego rządu — warknęła lodowato.

— A może gdyby wszyscy w MSZ-ecie nie spali z ręką w nocniku i ostrzegli nas, że Pritchart zacznie stawiać żądania, nie byłoby ostatniej redukcji floty — odpalił Janacek. — I wstyd byłby mniejszy.

— Nie stawiałaby żądań, gdyby twój wywiad nie spieprzył roboty! — Descroix bardziej wysyczała, niż wypowiedziała te słowa. — Bez nowych okrętów nie byliby tacy bezczelni.

— Nie jestem tego taki pewien. A poza tym zaczynam mieć dość…

— Wystarczy. — High Ridge nie podniósł głosu, ale zmienił ton, tak że stał się on wyraźnie słyszalny mimo kłótni.

Janacek zamilkł w pół zdania; spojrzał tylko bykiem na Descroix.

Ta odpowiedziała mu identycznym spojrzeniem, ale także się nie odezwała.

— Sądzę, że wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że nasza pozycja jest dziś słabsza, niż była parę miesięcy temu — powiedział spokojnie High Ridge. — To się zdarza w polityce i te same trendy, które w tej chwili działają przeciwko nam, mogą zadziałać na naszą korzyść, gdy obecne zamieszanie się uspokoi. W końcu opozycja od tak dawna sieje panikę, że spora część ludności jest już tym zmęczona. Chwilowo Alexander i reszta zdołali wzbudzić zainteresowanie, a u niektórych nawet strach, ale jeśli zdołamy sprawę wyciszyć, wróci normalne podejście wyborców. To także specyfika polityki. To, na czym powinniśmy się obecnie skupić, to jak wyciszyć całą sprawę. A szczerze mówiąc, uważam, że ludzie są bardziej zaniepokojeni wzrostem potencjału militarnego Republiki niż językiem not dyplomatycznych.

— Wiem — przyznał Janacek.

— I co proponujesz w związku z tym?

— Admirał Jurgensen i ja poważnie analizujemy tę sprawę. Tak jak powiedziałem na początku: mniej ważna jest liczba okrętów, bardziej poziom ich uzbrojenia i obrony — odparł Janacek spokojnie. — Mając to na uwadze, admirał Jurgensen zarządził kompleksowe sprawdzenie wszystkich dotyczących tego tematu informacji, jakie posiadamy, w tym meldunków agenturalnych, raportów od attache i wiadomości podawanych w mediach Republiki, by wymienić tylko najważniejsze. Jego analitycy po zapoznaniu się z tym materiałem doszli do wniosku, że nowe jednostki są najprawdopodobniej znacznie mniej groźne, niż chciałby tego rząd Republiki i admirał Theisman.

— Doprawdy? — High Ridge uniósł z niedowierzaniem brwi.

— Doprawdy. Najważniejsze jest, jak już mówiłem, uzbrojenie i wyposażenie okrętu. Przyznaję, że trudno jest wyde-dukować, co mają na pokładach nowe jednostki, ale można dojść do pewnych wniosków na podstawie innych informacji. Pewność daje jedynie fizyczne sprawdzenie. Najistotniejsze jest to, że nie posiadają nowych kutrów, jak też i to, że według wszystkich specjalistów niemożliwe jest, by Republika osiągnęła poziom technologiczny umożliwiający produkcję czegoś zbliżonego do systemu Ghost Rider. Nawet przy dużej pomocy ze strony Ligi Solarnej. To samo dotyczy naszej nowej kontroli kierowania ogniem i systemów wojny radioelektronicznej najnowszej generacji. Nie zapominaj, że do dnia rozejmu mieliśmy aż za dużo zdobycznych jednostek do gruntownego zbadania i dokładnie wiemy, w co były wyposażone pierwszoliniowe okręty cztery standardowe lata temu. Opierając się na tym i pamiętając, że ich zespoły naukowe opracowujące nowe systemy nigdy nie mogły równać się z naszymi, jest fizyczną niemożliwością, by w cztery lata nam dorównali. Ich nowe okręty liniowe mają na pewno mniejszy zasięg rakiet i są łatwiejsze do zniszczenia od naszych. Fakt, są znacznie groźniejsze od wszystkiego, czym dysponowali dotąd, ale nie mogą równać się z naszymi. Poważnym argumentem za słusznością tej oceny jest brak lotniskowców. Przekonali się na własnej skórze, co mogą osiągnąć kutry nowej generacji, musieli więc pracować nad zbudowaniem własnych. I to naprawdę intensywnie pracować. Skoro ich nie mają, to znaczy, że im się nie udało; gdyby było inaczej, Theisman także by to ogłosił. A technologie wymagane do produkcji systemów niezbędnych dla kutrów są zbliżone do tych niezbędnych dla Ghost Ridera. Skoro nie mają tych pierwszych, bo okazało się to zbyt trudnym wyzwaniem, rozsądne jest założenie, że nie mają i drugich. Nie bardzo wiem, jak to wytłumaczyć przeciętnemu obywatelowi, ale dla nas w Admirality House staje się coraz bardziej oczywiste, że ta nowa generacja okrętów Republiki to tak naprawdę papierowa hexapuma.

— Jesteś tego pewien? — spytała Descrobc już bez śladu wrogości, za to przyglądając mu się uważnie.

— Nie jestem, Elaine, bo jak już powiedziałem, bez obejrzenia wnętrza takiego okrętu pewności mieć nie można. Można natomiast wyciągać logiczne wnioski z posiadanych informacji i z własnego stanu wiedzy technicznej. I na tej podstawie jestem pewien, że Theisman mocno przesadził w opisie zdolności bojowej Marynarki Republiki. A raczej nie tyle on osobiście, ile zegnani przez niego do studia specjaliści.

— Rozumiem. — Descroix oparła lewy łokieć na poręczy fotela, a podbródek na lewej dłoni i zamarła tak na kilkanaście sekund. — Rozumiem też i to, dlaczego uważasz, że trudno będzie to przekazać przeciętnemu wyborcy. Zwłaszcza że White Haven sieje panikę jak tylko może.

— Właśnie — przyznał kwaśno Janacek. — Ludzie nadal myślą, że ten świątoszkowaty skurwiel umie chodzić po wodzie. Nikogo nie interesuje zwykły logiczny wywód czy coś tak nieistotnego jak dowody, bo gdy on otworzy gębę, wrzeszczy o zbliżającym się końcu!

High Ridge nie miał złudzeń co do tego, że sir Edward Janacek jest obiektywny w ocenie earla White Havena w małym choćby procencie, ale nie oznaczało to, że błędnie podsumował to, co robił White Haven od chwili, w której do publicznej wiadomości w Królestwie trafiło oświadczenie Theismana.

— Obawiam się, że możesz mieć rację — oceniła Descroix już normalnym głosem i zamyśliła się. — Skoro nie możemy dotrzeć do ludzi, to może nie powinniśmy marnować sił, próbując.

— Co masz na myśli? — spytał High Ridge.

— Powinniśmy próbować uspokoić opinię publiczną podkreślając środki ostrożności, jakie podjęliśmy, i przypominając o wznowieniu budowy okrętów, to oczywiste — wyjaśniła. — I podkreślając naszą przewagę techniczną. Sądzę, że nie byłoby dobrze otwarcie mówić o niskim poziomie technologicznym Republiki w porównaniu do naszego. Jeśli będziemy skutecznie przypominali o własnej przewadze, ludzie sami wyciągną odpowiedni wniosek. Natomiast jeszcze ważniejsze jest to, jak będziemy się zachowywali. Jeśli zaczniemy sprawiać wrażenie, że się boimy, cały wysiłek poświęcony na uspokojenie społeczeństwa pójdzie na marne. Jeśli natomiast okażemy, że niczego się nie obawiamy, że jesteśmy pewni, iż damy sobie z nimi radę dyplomatycznie, a w najgorszym razie militarnie, ta wiadomość także szybko i skutecznie dotrze do ludzi.

— To co dokładnie proponujesz? — spytał High Ridge.

— Proponuję, by jednoznacznie dać do zrozumienia i tu, i w Nouveau Paris, że nie pozwolimy niczego na sobie wymusić — odparła zwięźle Descroix. — Jeśli Pritchart chce być twarda, odpowiemy tym samym. Ze słów Edwarda wynika, że w zasadzie próbuje blefować.

— Nie powiedziałem, że nie podnieśli znacząco swego potencjału militarnego — ostrzegł Janacek.

— Nie powiedziałeś. Ale twierdzisz, że jesteś pewien, że nadal mamy przewagę.

Ponieważ zabrzmiało to bardziej jak pytanie, Janacek kiwnął głową.

— Dobrze. Skoro jesteś tego pewien bez oglądania ich sprzętu, oni także muszą być tego świadomi: w końcu doskonale wiedzą, czym tak naprawdę dysponują. Wiedzą też, co Ósma Flota z nimi nie tak dawno zrobiła. To miałam na myśli, mówiąc, że Pritchart blefuje. Nie jest głupia, wie więc, że nie może dążyć do wojny, nie będąc pewna, że może ją wygrać. Sprawdzimy więc jej blef. Spokojnie, nie proponuję stawiania ultimatum, tylko zajęcie twardego stanowiska. Nie wysuniemy żadnych nowych żądań, po prostu nie zgodzimy się na ich żądania. Kiedy opinia publiczna zrozumie, że nie ustąpiliśmy, bo jesteśmy pewni swego, i zorientuje się, że mamy zamiar cierpliwie przeczekać napad wojowniczości Pritchart, panika wywoływana z takim samozaparciem przez obu Alexandrów umrze śmiercią naturalną.

— Możesz mieć rację… — przyznał High Ridge. — W sumie to sądzę, że ją masz. Ale to nie zmienia przykrej prawdy, że najbliższe dni będą paskudne.

— Jak sam powiedziałeś, w polityce wszystko się zmienia — Descroix wzruszyła ramionami. — Jak długo Green Vale utrzyma naszą większość w Izbie Lordów, Alexander i reszta mogą tylko mówić. A kiedy ten kryzys minie i nie będzie końca świata, ich wysiłki wywołania paniki zaszkodzą w oczach wyborców. A to warte jest kilku parszywych dni czy nawet tygodni.

I uśmiechnęła się zimno.

ROZDZIAŁ XXXVI

— Kontrola astro, tu Harvest Joy, prosimy o zezwolenie i wektor wlotu.

Josepha Zachary rozsiadła się wygodniej i uśmiechnęła szeroko do Jordina Kare’a, który odpowiedział jej tym samym. A potem uniósł prawą dłoń z wysuniętym kciukiem w odwiecznym życzeniu szczęścia.

W głośniku przez moment panowała cisza, a potem rozległ się wyraźny, dobrze słyszalny na całym mostku głos dyżurnego oficera kontroli ruchu:

— Witamy, Harvest Joy! Czekaliśmy z niecierpliwością.

Droga wolna, a wektor zaraz podam…

* * *

— Uważam, że to wspaniała wiadomość — oznajmił Abraham Spencer.

Po czym rozejrzał się po reszcie obecnych siedzących wokół dużego stołu konferencyjnego. Wszyscy byli doskonale znanymi analitykami finansowymi, a sam Spencer chyba najbardziej znanym i szanowanym z nich wszystkich. Od lat przewodniczył Królewskiej Radzie Doradców Finansowych, a oprócz tego doradzał wielu spośród najważniejszych w Królestwie, w tym Klausowi Hauptmanowi. Miał prawie sto lat standardowych, był przystojny, siwy i prawie równie fotogeniczny co bogaty, a należał do naprawdę majętnych.

— Bez obrazy, ale nie mogę podzielać tego entuzjazmu… — ponownie uśmiechnęła się Ellen DeMarco, szefowa firmy brokerskiej DeMarco, Clancy i Jordan.

Także była członkiem Rady i choć przyjaźniła się ze Spencerem, często mieli odmienne zdania w kwestiach finansowych.

— Myślę, że tym razem entuzjazm przeważył u ciebie nad trzeźwą oceną — dodała. — Gromadę Talbott raczej trudno byłoby nazwać zyskownym rynkiem zbytu.

— Oczywiście, że nim nie jest — zgodził się Spencer. — Podobnie jak Konfederacja, w której roi się od piratów, korupcji, bezprawia, oszustw i łamania praw człowieka na dodatek. Wszystko to zwiększa ryzyko i nie tworzy stabilnego klimatu sprzyjającego interesom dla nikogo racjonalnie myślącego. A Królestwo czerpie olbrzymie dochody z handlu z nią, bo jest to olbrzymi rynek. Zysk jednostkowy jest niewielki, ale rekompensuje to z nawiązką skala handlu.

— Niech ci będzie, choć wybrałeś specyficzny przykład, i to złośliwie. — DeMarco uśmiechnęła się kwaśno. — Dobrze wiesz, że od lat jestem przeciwna dalszemu topieniu się w Konfederacji.

— Ja, złośliwie? — zdumiał się Spencer. — Skąd takie przypuszczenie?!

— Bo cię znam. Ale wracając do tematu. Konfederacja, jak słusznie zauważyłeś, to olbrzymi rynek z wieloma skolonizowanymi systemami i wielką populacją, która ma jeszcze większe potrzeby. A mimo chronicznego braku stabilizacji na jej obszarze mamy wieloletnie kontakty tak z władzami centralnymi, jak i lokalnymi, co w interesach jest naprawdę istotne. Takich kontaktów w Gromadzie Talbott nie posiadamy, a składa się ona na dodatek z ledwie siedemnastu zamieszkanych systemów planetarnych, przy czym ludność żadnego nie przekracza trzech miliardów. Na dodatek rejonem tym zainteresowana jest bezpośrednio Liga Solarna, która już ma tam sporo interesów. Według mnie potencjalne korzyści ekonomiczne są zbyt małe, by dorównywać zagrożeniu, jakie nasza ekspansja w tym rejonie stworzyłaby w naszych stosunkach z Ligą Solarną.

— Coś w tym jest — zgodził się Spencer poważnie. — Ale z drugiej strony nasze obecne stosunki z Imperium także nie są najlepsze. Naturalnie problemy z jednym sąsiadem powinny powstrzymywać przed szukaniem kłopotów z innym, ale w tej konkretnej sytuacji nie bardzo widzę jakiś wybór.

— Wybacz, Abraham, ale zawsze mamy jakiś wybór — wtrąciła Jacąueline Houseman.

— To pani zdanie, pani Houseman — spytał Spencer — czy brata?

— Nie rozmawiałam o tym z Reginaldem — Jacąueline dołożyła starań, by się uśmiechnąć.

Oboje nie cierpieli się serdecznie, a publiczną tajemnicą było, że Spencer zdecydowanie poparł Elżbietę III, gdy ta odmówiła nominowania do Królewskiej Rady Doradców Finansowych proponowanej przez High Ridge’ a Jacąueline Houseman.

— Ale też nie musiałam — dodała. — Każdy, kto potrafi myśleć i nie ogranicza się do wygodnych ustalonych rozwiązań, musi dostrzec możliwości wyboru.

— Całkowicie się z panią zgadzam — przytaknął Spencer. — Wielokrotnie nawet proponowałem takie podejście pani bratu. Spytałem, bo ciekawi mnie, czy rząd w końcu jest gotów oficjalnie skomentować całą sprawę.

— Jak już powiedziałam, nie rozmawiałam o tym z Reginaldem. A jeśli rząd chciałby zająć jakieś oficjalne stanowisko, nie sądzę, żebym była odpowiednią osobą do oznajmienia tego. Należy też pamiętać, że Haruest Joy wrócił zaledwie przed paroma dniami, więc chyba jest trochę za wcześnie na ogłaszanie oficjalnego stanowiska rządu w tak istotnej sprawie.

— Być może, ale nie sądzę by było za wcześnie na przyznanie, że decyzje w tej sprawie muszą zostać podjęte — skontrował Spencer.

Houseman najeżyła się.

— Nie sądzę… — zaczęła ostrzej, ale przerwał jej Stephen Stahler prowadzący program.

— Wydaje mi się, że nieco odbiegliśmy od tematu. Polityczne aspekty mamy omawiać w drugiej części i oboje państwo będziecie mieli wtedy okazję do wypowiedzi. Teraz tematem jest aspekt ekonomiczny.

Powiedział to uprzejmie, ale zdecydowanie.

— Masz rację — Houseman uśmiechnęła się bardziej naturalnie. — Myślę, że pan Spencer zgodzi się ze mną, iż polityka rządu będzie miała olbrzymi wpływ na perspektywy ekonomiczne.

— Co do tego nie ma żadnych wątpliwości — odrzekł Spencer.

— W takim razie uważam, że należy już w tej chwili jasno powiedzieć, że to, czy pozwolimy, by lokalizacja i względy polityczne dyktowały nam podejście do wykorzystania nowego terminalu czy nie, zależy wyłącznie od nas.

— Obawiam się, że nie do końca mogę się z tym zgodzić — zaoponował Spencer. — Niezależnie bowiem od względów politycznych i dyplomatycznych należy pamiętać, gdzie leży Gromada Talbott. A znajduje się prawie w jednej trzeciej długości obwodu granicy Ligi, licząc od Królestwa. Jeśli się doda to położenie do połączeń, jakie już mamy dzięki terminalom Phoenix, Matapan i via Gregor-Asgerid, zobaczymy, że nasze linie przewozowe obejmą praktycznie dwie trzecie całego pogranicza Ligi Solarnej i dadzą olbrzymie oszczędności czasu transportu między tak odległymi nawet miejscami jak New Tasmania, i dajmy na to, Sondermann’s Star. A dochodzi do tego jeszcze terminal Beowulf dający bezpośredni dostęp do serca Ligi. Właśnie dzięki tym okolicznościom nowy terminal jest tak cenny, że aż bezcenny, i potencjalny rynek, jakim jest Gromada Talbott, zupełnie nie ma znaczenia. I ta rzeczywistość nie zniknie tylko dlatego, że zdecydujemy, iż nie pozwolimy, by „dyktowała nam podejście”.

— Sądzę, że muszę zgodzić się z tą analizą — przyznała DeMarco. — Tym niemniej należy dokładnie rozważyć potencjalne zwiększenie napięcia w stosunkach z Ligą, bo stopień, w jakim zdołamy wykorzystać możliwości, jakie się przed nami otwarły dzięki lokalizacji tego terminalu, w dużym stopniu będą zależały od stanowiska rządu Ligi.

— Dlaczego? — spytał uprzejmie Spencer. — Liga nie jest zbyt spójnym tworem, Ellen. Dekrety rządu pozostaną teorią tak długo, jak długo nie będą odpowiadały potrzebom większości. W tym przypadku chodzi nie tylko o nas, ale o kapitanów frachtowców czy właścicieli linii transportowych mogących w ten sposób skrócić czas przelotu o wiele miesięcy oraz dotrzeć do odbiorców, którzy dotąd byli poza zasięgiem. Jak też o władze i mieszkańców planet, które staną się nowymi rynkami zbytu. Dlatego…

* * *

— Co o tym sądzisz, Elaine? — spytał baron High Ridge, wygaszając dźwięk.

Oboje oglądali przekaz holowizyjny dyskusji doradców politycznych. Razem z nimi w rezydencji premiera znajdowali się Janacek i Stefan Young, minister handlu. Powinna też być obecna New Kiev jako osoba odpowiedzialna za skarb państwa, bo omawiana kwestia z pewnością będzie miała duży wpływ na ekonomię Królestwa Manticore. Nie było jej jednak i tym razem nie dzięki wysiłkom gospodarza. Wręcz przeciwnie — zaprosił ją oficjalnie, ale zaproszenie nie zostało przyjęte i nie bardzo wiedział dlaczego. Oficjalnym powodem był ślub córki i High Ridge skłonny był uwierzyć, że tym razem powody oficjalny i rzeczywisty pokrywały się. Ale naturalnie nie mógł być zupełnie pewien.

— Co myślę o czym? — spytała Descroix. — O argumentach Spencera? Czy o tym, że siostra Reginalda jest idiotką czy tylko tak dobrze udaje?

— Chodziło mi o analizę sytuacji Spencera — wyjaśnił z lekką naganą High Ridge.

Descroix nie dodała co prawda „idiotką tak wielką jak Reginald”, ale nie musiała.

— A, o to! — Descroix uśmiechnęła się złośliwie, wiedząc, jak go trafił strzał w Housemana.

Potem spoważniała i lekko wzruszyła ramionami.

— Nie ulegało wątpliwości, że generalnie ma rację — oceniła. — Wystarczy spojrzeć na mapę i staje się to oczywiste. A on jeszcze tłumaczy, że jest to jedna z tych sytuacji, gdy całość staje się ważniejsza niż suma części składowych. Nowy terminal pokrywa ładny fragment pogranicznego obszaru Ligi, ale naprawdę istotny staje się dopiero w połączeniu z już istniejącymi dostępami do jej obszaru dzięki innym terminalom Manticore Junction. Jestem pewna, że ludzie Stefana czy Marissy mogą dać nam wyliczenia przewidywanego wzrostu finansowego, ale nie trzeba być finansowym geniuszem, by rozumieć, że to się nam bardzo opłaci i dodatkowo zwiększy wartość naszej floty handlowej.

— Edwardzie? — High Ridge spojrzał na Janaceka.

— Muszę się zgodzić z Elaine — przyznał spokojnie zapytany.

Widać jednak było, że podczas gdy Descroix jest bardzo zadowolona z takiego rozwoju wydarzeń, on wręcz przeciwnie. High Ridge doskonale orientował się dlaczego.

— Wiem, że nigdy nie byłeś zadowolony z przyłączenia systemu Basilisk — powiedział po chwili premier, decydując się wziąć byka za rogi. — Mnie to także specjalnie nie cieszyło, jak wiesz. Nadal zresztą mam wątpliwości czy rozsądna jest ekspansja terytorialna jako taka; o tym także wiesz. Konsekwencje przyłączenia Trevor Star, z którymi mamy do czynienia, dodatkowo umacniają mnie w tych wątpliwościach. Niemniej jednak sądzę, że wszyscy musimy przyznać, że ten terminal to zupełnie co innego niż terminal Basilisk.

— Oczywiście, że tak — potwierdziła energicznie Descroix. — Już choćby dlatego, że nie ma planety pełnej obcych prymitywów taplających się w błocie, nad którym roztkliwiałaby się pewna partia. I nie stanie się źródłem potencjalnego konfliktu z jakąś Ludową Republiką, niezależnie od tego, jak bardzo Liga chciałaby, byśmy trzymali się z dala od tego rejonu. Nie wspominając już o takim szczególe, że Basilisk był zadupiem, gdy go odkryliśmy. Wszystko, co leży dalej, zostało odkryte, zbadane i zasiedlone dopiero po otwarciu terminala. Ten zaś terminal daje nam bezpośrednie dojście do rejonu już zamieszkanego i mającego własną sieć połączeń transportowych. No i jeszcze taki drobiag: ekspansja Ligi w kierunku Gromady Talbott oznacza, że w ciągu najbliższych dziesięcioleci zalety ekonomiczne będą gwałtownie rosły.

— Elaine ma rację — wtrącił North Hollow. — Moi analitycy jeszcze nie skończyli wstępnego raportu, ale z tego, co mi już przedstawili, wniosek jest jeden. Basilisk okazał się olbrzymim sukcesem ekonomicznym dla Królestwa, a najostrożniejsze dane dotyczące oceny nowego terminala świadczą, że będzie o ponad tysiąc procent lepszy. Mówiąc krótko: jest to najważniejsze wydarzenie ekonomiczne w dziejach Królestwa Manticore od czasu odkrycia samego Manticore Wormhole Junction!

— Zdaję sobie z tego sprawę — Janacek odezwał się, nim High Ridge zdążył to zrobić. — I przyznaję ci rację, Michaelu. To, że nie podobają mi się konsekwencje, nie oznacza, że ich nie dostrzegam czy nie pojmuję. Co prawda nadal uważam, że ostatnią rzeczą, jaką powinniśmy zrobić, to zaczynać jakiś międzyplanetarny imperializm, ale niestety nie widzę innej możliwości jak zabezpieczenie kontroli nad terminalem Talbott.

— Nawet jeśli to spowoduje potencjalny konflikt interesów z Ligą Solarną? — nacisnął High Ridge.

Janacek najpierw prychnął pogardliwie, a dopiero potem wyjaśnił:

— W tej sprawie Spencer też ma rację. Jeśli nie chcemy oddać terminala i zapewnić, że nigdy nie skorzysta z niego żaden nasz statek, grozi nam potencjalny kontakt. Ich konsorcja przewozowe już są na nas ciężko wkurzone z uwagi na przewagę, jaką nasze mają dzięki istniejącym terminalom. Dodanie nowego na pewno ich nie uspokoi. Poza tym Królestwo od początku przyjęło zasadę kontroli nad obydwoma końcami terminala, nawet jeśli znalazł się on w niezależnym i samodzielnym systemie planetarnym. I z wyjątkiem Beowulfa zawsze się to udawało. Ten terminal leży w niezamieszkanym systemie, do którego na dodatek nikt nigdy nie rościł sobie żadnych praw. Z prawnego więc punktu widzenia nic nie stoi na przeszkodzie, by po prostu przyłączyć go do Królestwa.

— A reszta Gromady Talbott? — spytała Descroix.

— Co z nią? — Janacek spojrzał na nią czujnie.

— Nie udawaj idioty, Edwardzie. Melina Makris może nie być zachwycona kapitan Zachary, ale nawet ona potwierdziła raport opisujący reakcję władz systemu Lynx na zjawienie się Harvest Joy, napisany przez jego kapitana.

Janacek wydał z siebie stłumiony charkot.

A Descroix uśmiechnęła się do niego słodko. Doskonale wiedziała, że Janacek chciał powiedzieć, iż Zachary przekroczyła swe kompetencje, lecąc do systemu Lynx, ale nie mógł tego zrobić, bo nie była to prawda. A reakcja władz i mieszkańców na wieść o ewentualnych bliższych kontaktach z Królestwem Manticore była… jedynym właściwym słowem oddającym ten stan było „ekstaza”.

— Trudno im się dziwić — dodała poważniej. — Jeśli wpadną w łapy Biura Bezpieczeństwa Granicznego, czeka ich co najmniej pięćdziesiąt bądź sześćdziesiąt lat standardowych, nim będą mogli marzyć o osiągnięciu pozycji zbliżonej do starszych członków Ligi. Jeśli natomiast dogadają się jakoś z nami…

— Co?! — Janacek spurpurowiał. — Chcesz powtórki Graysona?! Mało nam neobarbarzyńców?

— Rozumiem twoje uczucia dotyczące Graysona, choć nie znaczy to, że je w pełni podzielam — uspokoiła go Descroix, co nie było zgodne z prawdą, ale o tym wiedział tylko High Ridge.

Descroix bowiem nie lubiła mieszkańców i władz Graysona tak samo jak Janacek i irytowało ją ich bezczelne manifestowanie własnego zdania. Nie przeszkadzało jej to jednak uważać, że wciągnięcie systemu Yeltsin do Sojuszu było jednym z najlepszych posunięć poprzedniego rządu.

— Chodzi o to, że to, co Grayson osiągnął z naszą pomocą, a co w tej chwili osiąga Sidemore, jest znane — kontynuowała Descroix. — I z punktu widzenia władz, i mieszkańców większości niedorozwiniętych ekonomicznie systemów, które mogą znaleźć się w naszej strefie wpływów, jest to wysoce atrakcyjna perspektywa. Mówiąc szczerze, jako minister spraw zagranicznych uważam, że powinniśmy być z tego zadowoleni i nadal tak postępować. Nie tylko ze względów dyplomatycznych, czyli wzrostu znaczenia na arenie międzynarodowej dzięki poparciu tych systemów, ale przede wszystkim z powodu korzyści ekonomicznych.

Już sama wzmianka o Sidemore spowodowała, że Janacek zrobił minę, jakby ugryzł coś naprawdę nieświeżego, a na kolejne jej słowa zareagował wrogo.

High Ridge też nie był zachwycony użyciem Sidemore jako przykładu, ale przyznawał, że jest on jak najbardziej trafny.

— To prawda — przyznał — ale co konkretnie sugerujesz? Objęcie całej Gromady Talbott przywilejami ekonomicznymi i takim stosunkami gospodarczymi, jakie mamy z Graysonem?

— Nie. Sugeruję coś zupełnie innego.

— Co? — spytał podejrzliwie Janacek.

— Jesteśmy zgodni, że sama nasza obecność w tym rejonie stworzy problemy z Ligą Solarną, nie widzę więc powodów, dla których mielibyśmy specjalnie uważać na ich i tak urażone uczucia. Mamy do czynienia z obszarem, w którym większość, o ile nie wszystkie systemy planetarne, wolałyby nas od protektoratu i łaski Biura Bezpieczeństwa Granicznego. Mamy też do czynienia z mieszanymi uczuciami naszych własnych wyborców. Z jednej strony strach i pretensje do rządu wynikające z zagrożenia zwiększonym potencjałem militarnym Republiki i jej znacznie ostrzejszym stanowiskiem w rokowaniach, z drugiej entuzjazm i podniecenie wywołane wynikami wyprawy Harvest Joy. Uważam, że należy skorzystać z okazji, jaką stwarza to drugie, i dokładnie sprawdzić, co by nam dało zaproponowanie całej Gromadzie Talbott statusu protektoratu albo i wejścia w skład Królestwa. Rozumiem, że Zjednoczenie Konserwatywne jest przeciwne ekspansjonizmowi, ale to idealna okazja do odzyskania publicznego poparcia straconego na skutek poczynań Republiki Haven. A jeśli dobrze to rozegramy, nie tylko odzyskamy to, co straciliśmy, ale zyskamy znacznie więcej.

* * *

Eloise Pritchart dotarła do fotela stojącego u szczytu stołu, usiadła i odwróciła się twarzą do czekających członków rządu. Nikt, kto jej dobrze nie znał, ani z wyrazu jej twarzy, ani z mowy ciała nie mógł domyślić się niczego.

— Dziękuję za przybycie — zaczęła jak zwykle uprzejmie. — I przepraszam za zwołanie posiedzenia w sumie bez uprzedzenia, ale biorąc pod uwagę ostatnie wieści z Królestwa, uznałam, że lepiej będzie omówić je, nim pojawią się w prasie. Sądzę, że wszyscy zapoznaliście się z raportem dyrektora Trajana?

Kolejno przyjrzała się obecnym i kolejno każdy z nich przytakiwał ruchem głowy.

— Doskonale. W takim razie zaczynamy. Arnold? — Jej uśmiech wydawał się naturalny, a ton przyjemny, co wiele mówiło o zdolnościach aktorskich prezydent Pritchart.

— Na pierwszy rzut oka wszystko jest proste: rząd High Ridge’a nie zajął oficjalnego stanowiska do momentu wysłania raportów przez ludzi Wilhelma, ale wyraźnie widać, ku czemu się skłania. Zaanektuje Lynx podobnie jak system, w którym znajduje się terminal, ile by wokół tego nie tańczyli i jak by tego nie nazywali z początku.

— Jesteś pewien, że to przesądzone? — spytał sekretarz stanu Hanriot.

— Jestem, choć to może potrwać. Mogą urządzić publiczną debatę czy inne podobnie maskujące kroki, ale High Ridge i Descroix nie wypowiadaliby się tak jednoznacznie o korzyściach ekonomicznych płynących z takiej decyzji, gdyby już jej nie podjęli. Dotyczy to zwłaszcza Descroix rozwodzącej się nad tym, jak to przynależność do Królestwa pomoże w przestrzeganiu praw człowieka i prawa do samostanowienia wszystkich mieszkańców Gromady Talbott. Takie teksty wygłasza zwykle New Kiev, ale Descroix?!

Giancola potrząsnął wymownie głową.

— Skoro mowa o New Kiev — wtrącił sekretarz handlu Nesbitt. — Jak oceniasz jej reakcję?

— Sądzę, że jest z tego powodu nieszczęśliwa, ale nie wyłamie się.

— Rozumiem… — Pritchart przyjrzała mu się z namysłem. — Powiedziałeś, że na pierwszy rzut oka jest to proste. Mógłbyś to wyjaśnić?

— Oczywiście. — Giancola wsparł łokcie na poręczach fotela. — Chodzi mi o to, że wszystkie argumenty, jakie przytoczyli, są racjonalne, przynajmniej z ich punktu widzenia. Natomiast istnieje możliwość, że jest to przygrywka do ekspansji na cały obszar Gromady Talbott.

— Mnie też te argumenty wydają się logiczne — zauważył Theisman.

— Z pozoru tak. Zgadzają się w zupełności z ustaloną od dawna polityką Królestwa przejmowania kontroli nad terminalami Manticore Junction — zgodził się Giancola. — Ekonomiczne możliwości, jakie stwarza nowy terminal, także są poważne. Tak na marginesie, można by sobie tylko życzyć, żeby nasza gospodarka miała dostęp do czegoś takiego! Wiem coś o tym, bo pracowałem w departamencie skarbu w czasach rządów Komitetu. Dlatego zgadzam się, że z ich punktu widzenia to wystarczy, by uzasadnić takie działanie. Tylko wątpię, żeby podali publicznie wszystkie powody.

— A jakich nie podali i dlaczego? — spytała Pritchart.

— Jestem pewien, że chcą odciągnąć uwagę społeczeństwa od zmiany naszego stanowiska negocjacyjnego i wyrównania potencjałów militarnych.

— Na ich miejscu też bym tak postąpił — odezwał się LePic nieco ostrzej, niż było to uzasadnione.

Spośród wszystkich członków rządu LePic najgorzej ukrywał emocje. Wszyscy wiedzieli, że Giancolę darzy głęboką i serdeczną antypatią oraz całkowitym brakiem zaufania.

— To dość oczywiste, jakoś więc nie dostrzegam w tym przewrotnej tajemniczości i złych intencji — dodał LePic.

— Gdyby tylko o to chodziło, także by mnie to nie wzruszało — Giancola nie stracił opanowania. — Niestety sądzę, że mają jeszcze jeden cel, lepiej ukryty i poważniejszy.

— Jaki? — spytała Pritchart z lekkim zniecierpliwieniem.

— Sądzę, że przygotowują grunt do całkowitego odwrócenia tradycyjnej dotąd w przypadku Królestwa polityki zagranicznej.

— Że co proszę? — Theisman przyjrzał mu się podejrzliwie. — Jeśli się nie mylę, właśnie uzgodniliśmy, że objęcie kontroli nad terminalem i wykorzystanie go jest właśnie typowe dla tradycyjnej polityki Królestwa.

— Zgadza się, ale zwrócę uwagę na pewną prawidłowość. Zdecydowali się przyłączyć Basilisk do Królestwa dopiero po długich i zajadłych sporach wewnętrznych, w których to partie stanowiące obecny rząd były prawie bez wyjątku przeciwne przyłączeniu. A teraz przypomnijcie sobie, ile czasu zajęło im zaanektowanie Trevor Star.

Fakt, był to rząd Cromarty’ego, ale propozycja spotkała się z zadziwiająco małym sprzeciwem nawet ze strony liberałów i konserwatystów. Mówiąc prościej: decyzję podjęli nieporównanie szybciej niż w kwestii Basiliska. I znacznie zgodniej. Teraz rozmawiamy o systemie Lynx, a być może i całej Gromadzie Talbott, i to partie, które były przeciwne przyłączeniu systemu Basilisk, zaczynają kampanie propagandową na rzecz nowego przyłączenia, na dodatek być może na znacznie większą skalę. I to w tydzień z kawałkiem po odkryciu, gdzie znajduje się ów nowy terminal. W mojej opinii wszystko wskazuje na to, że Gwiezdne Królestwo Manticore stało się ekspansjonistą. Część obecnych spojrzała na niego z niedowierzaniem. Inni z namysłem. Eloise Pritchart z nagłym zaniepokojeniem dostrzegła, jak wielu należy do tej drugiej grupy.

— Bez obrazy, Arnold, ale już od jakiegoś czasu jesteś na tym punkcie przeczulony — zauważyła, niczego nie okazując.

— Dlatego tak interpretuję te posunięcia — dokończył Giancola i uśmiechnął się.

Pritchart zmusiła się, by odpowiedzieć tym samym, choć miała ochotę mu przyłożyć. Była jednak zmuszona przyznać, że nie dało się tak po prostu odrzucić jego opinii. I to właśnie tym bardziej ją złościło.

— Rzeczywiście — przyznała.

— Cóż, naprawdę nie wiem, czy to nie uprzedzenia doprowadziły mnie do tego wniosku. Z drugiej strony może doszedłem do tego przekonania, ponieważ istnieją ku temu poważne powody. Samo przyłączenie systemu, w którym jest terminal, byłoby niczym więcej jak kontynuacją zwyczajowej polityki bezpieczeństwa. Ale w grę wchodzi także Lynx, a być może cała Gromada Talbott. W sumie siedemnaście systemów skolonizowanych przez ludzi. To raczej duży postęp w stosunku do przyłączenia jednego systemu zamieszkanego przez prymitywnych obcych czy strategicznie ważnego, którego mieszkańcy poprosili o to — Giancola potrząsnął głową. — Nie, to nie uprzedzenia. Mamy do czynienia z objawem agresywnego, aroganckiego ekspansjonizmu. Sądzę, że przekonanie o ostatecznym pokonaniu Ludowej Republiki spowodowało gwałtowny wzrost imperialistycznych ciągot, od zawsze tkwiących u podstaw Polityki zagranicznej Królestwa. Innym objawem tego imperializmu i arogancji jest obecna konfrontacja z Imperium. Najwyraźniej Królestwo uważa Konfederację za swoje własne jezioro, w którym innym nie wolno łowić. A od tego już niewielki krok do przyłączenia siłą systemów zbyt słabych, by stawić opór.

— Zgodnie z raportem Wilhelma pomysł wyszedł od władz i mieszkańców Lynx, nie z Królestwa, coś więc się tu nie zgadza — zaprotestował Hanvist.

— A skąd ta pewność? — spytał niespodziewanie Walter Sanderson, sekretarz spraw wewnętrznych. — Jedyny kontakt nastąpił poprzez dowództwo jednostki zwiadowczej. Nie wiemy, co naprawdę powiedzieli obywatele Lynxa; znamy tylko streszczenie raportu kapitana tej jednostki Zwiadu Kartograficznego sporządzone przez rząd Królestwa.

Pritchart przyjrzała mu się z namysłem, starannie ukrywając zaskoczenie — dotąd była przekonana, że Sanderson jest w jej obozie.

— Sugerujesz, że skłamali? — spytał Theisman, obrzucając Sandersona nieżyczliwym spojrzeniem.

— Sugeruję tylko, że mogli. Nie wiem, czy skłamali czy nie, ale jeśli Arnold ma rację, takie uzasadnienie własnych poczynań byłoby logiczne. Prośba władz i mieszkańców Lynxa byłaby idealnym pretekstem.

— Tylko dlaczego mieliby uważać, że potrzebują pretekstu? — spytał ostro LePic.

— Przychodzi mi do głowy co najmniej jeden powód: jakkolwiek by Królestwo postąpiło, Liga Solarna nie będzie tym zachwycona. A Liga, przynajmniej oficjalnie, wyznaje zasadę samostanowienia i jest jej zagorzałą zwolenniczką.

— Jak długo sama nie przyłącza jakiegoś systemu wbrew woli jego mieszkańców! — prychnął Theisman.

— Prawda — zgodził się Giancola. — Ale siebie zawsze mierzy się inną marką. Natomiast w tej kwestii chodzi o to, że jeśli Królestwo przekonałoby opinię publiczną Ligi, że przyłącza Lynx zgodnie z wolą jego mieszkańców i władz, ba, wręcz na ich prośbę, poparcie tejże opinii publicznej bardzo utrudniłoby Lidze sprzeciwienie się czemuś takiemu.

— Jak dla mnie to zbyt pokręcone i makiaweliczne — ocenił LePic.

— Może i tak, ale High Ridge i Descroix raczej trudno scharakteryzować jako prostolinijnych i uczciwych, więc takie zachowanie do nich pasuje. A może sądzisz, że negocjacje z nami przeciągają tylko z głupoty i nieodpowiedzialności?

— Oczywiście że nie — obruszył się LePic.

— Skoro więc gotowi są wykorzystywać negocjacje do uzyskania prywatnych celów w polityce wewnętrznej, nie widzę powodu, dla którego nie mieliby zamiaru zaanektować całej Gromady Talbott, by osiągnąć podobne cele — ocenił Giancola. — Prawdę mówiąc, gdyby tylko o to chodziło, byłbym wręcz ucieszony, bo to kolejne położone z dala od nas miejsce, które pochłonie ich uwagę i siły. Niestety, jeśli mam rację i ich podejście do Gromady Talbott jest objawem zmiany nastawienia do ekspansji terytorialnej, nie sposób nie pomyśleć o naszych okupowanych przez nich systemach planetarnych.

* * *

— Cholera, cwane bydlę — ocenił z westchnieniem Theisman, siedząc wraz z Denisem LePikiem kilka godzin później w gabinecie Pritchart.

Za oknami Nouveau Paris lśnił w mroku nocy niczym podświetlona wystawa jubilerska, ale żadne z obecnych nie zwracało uwagi na piękno tego widoku.

— Ano cwane — zgodziła się Pritchart rozparta wygodnie w fotelu i przymknęła oczy. — I robi się coraz cwańszy.

— Wiem — warknął LePic. — Wiem, że jest cwany, i dużo z tego, co mówi, ma sens. Za dużo, zwłaszcza jeśli chodzi o Królestwo. Ale on mówi tylko to, co uważa za dobre dla poparcia swoich racji, a przez cały czas prowadzi jakąś zakulisową grę. O ile tylko jedną… Przypomina mi Saint-Justa.

— Rzeczywiście posuwa się znacznie dalej, niż ja bym się posunął — przyznał Theisman.

— I nie ma skrupułów, by osiągnąć to, co zamierzył, ale do Saint-Justa naprawdę wiele mu brakuje. Zaczynając od bezwzględności, a kończąc na wszechobecnej manii prześladowczej.

— Ale na pewno nie brak mu ambicji — wtrącił LePic.

— W żadnym razie — poparła go Pritchart. — Ale Tom ma rację: on jest gotów na wiele, by osiągnąć cel, ale nie na wszystko. Jakoś nie mogę go sobie wyobrazić odpalającego ładunek nuklearny w sercu stolicy, żeby się nas pozbyć.

— Mam nadzieję, że to ty masz rację, a ja się mylę — powiedział LePic bez przekonania. — A zmieniając temat, to co sądzicie o Sandersonie?

— Będziemy mieli kolejnego zdrajcę — skrzywił się Theisman.

— I nie tylko — westchnęła Pritchart. — Giancola odzyskuje poparcie w Kongresie. Co prawda żądania wobec High Ridge’ a nadal działają na naszą korzyść, ale nasz drogi Arnold jest bardziej uparty, niż podejrzewałam. I trudniejszy do wykończenia. Z jego punktu widzenia ukradłam mu pomysł na sukces w negocjacjach, odwzajemnia się więc, reagując na wszystko, co związane z Królestwem, coraz gwałtowniej. A wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze?

Spojrzała na nich pytająco, potrząsnęli więc przecząco głowami.

— To, że jest tak cholernie przekonujący, że czasami prawie się z nim zgadzam — powiedziała miękko.

* * *

— Dziękuje za zaproszenie, panie sekretarzu. Obiad jak zwykle był wyśmienity.

— Podobnie jak towarzystwo, panie ambasadorze — odwzajemnił komplement Giancola.

Yinsheng Reinshagen, graf von Kaiserfest i ambasador Imperium Andermańskiego, uśmiechnął się, doceniaiąc uprzejmość gospodarza. To nie było pierwsze tego typu spotkanie na koszt sekretarza stanu i nie sądził, by miało być ostatnie. Oficjalnie celem było przedyskutowanie zacieśnienia stosunków handlowych między nowo powstałą Republiką Haven a Imperium, co grafowi wielce się podobało. Fakt, że Giancola miał stosowne doświadczenie po pracy w ministerstwie skarbu uprawdopodobniło tematy i wyjaśniało, dlaczego udziału w spotkaniach nie brali przedstawiciele skarbu i handlu. Aby zachować tę doskonałą przykrywkę, Kaiserfest zgodził się nawet na kilka ustępstw handlowych, dzięki czemu kolejne rozmowy mogły mieć miejsce bez wzbudzania podejrzeń. Nie wiedział natomiast o jednym — o tym, że tylko ten powód oficjalny znała Eloise Pritchart.

— Cóż, posiłek był doskonały, ale obawiam się, że za dwie godziny muszę być w operze — przyznał.

— Oczywiście. — Giancola uniósł puchar z koniakiem i upił mały łyczek. — W zasadzie chciałem jedynie potwierdzić pozycję rządu dotyczącą wspólnych interesów z Imperium. Oczywiście jak długo trwają nasze negocjacje z Królestwem, nie jesteśmy w stanie udzielić publicznego poparcia waszym wysiłkom zmierzającym do rozwiązania problemu, jakim stała się Konfederacja. Prawdę mówiąc, dopóki nie zakończymy swoich problemów z Królestwem, takie oficjalne poparcie z naszej strony mogłoby przynieść przeciwny skutek do zamierzonego. Mój rząd wychodzi jednak z założenia, że stare powiedzenie „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem” jest prawdziwe. Tym bardziej że tak Republika, jak i Imperium skorzystałyby na… zmniejszeniu możliwości Królestwa Manticore wtrącania się w wewnętrzne sprawy naszych państw. Mając to na uwadze, wydaje nam się, że rozsądne byłoby skoordynowanie wysiłków mających do tego doprowadzić. Naturalnie dyskretnie.

— Och, oczywiście — zgodził się Kaiserfest, pijąc drobnymi łyczkami aromatyczny płyn. — Rozumiem to doskonale… I zgadzam się.

— Rozumie pan też, jak ufam — dodał Giancola — że choć zamierzamy udzielić Imperium wszelkiej pomocy, może okazać się niezbędne zajęcie nieco odmiennego stanowiska publicznie. Mimo łączącej nasz przyjaźni, panie ambasadorze, byłoby naiwnością, gdyby któryś z nas udawał, że w grę wchodzi coś innego niż realpolitik.

— Oczywiście — zgodził się kolejny raz Kaiserfest.

— Niestety w naszym społeczeństwie dają się jeszcze zauważyć pewne rewolucyjne skłonności, co jest wysoce niewygodne przy pragmatycznym podejściu do międzyplanetarnej dyplomacji. Niemniej jednak może się zdarzyć, że mając to na względzie, prezydent Pritchart lub ja będziemy zmuszeni do zajęcia oficjalnie krytycznego stanowiska w odniesieniu do polityki Imperium dotyczącej Konfederacji. Ufam, że tak pan, jak i Imperator zrozumiecie, dlaczego musimy uciekać się do dezinformacji.

— Takie sytuacje się zdarzają — Kaiserfest uśmiechnął się lekko. — A jak pan zauważył, nasze… pragmatyczne interesy czynią z nas logicznych sprzymierzeńców, przynajmniej chwilowo. I to niezależnie od retoryki, jaką być może będzie pan zmuszony stosować publicznie.

— Miło mi słyszeć, że się rozumiemy, panie ambasadorze.

— Naturalnie wie pan, że o naszej rozmowie poinformuję Jego Wysokość.

— Oczywiście — zapewnił go Giancola z uśmiechem. — Nie spodziewam się, by mogło być inaczej.

ROZDZIAŁ XXXVII

— Nie zastanawiałaś się przypadkiem, co mogę znaleźć? — spytał Alistair McKeon.

Pytanie adresowane było do Honor, z którą właśnie jechał windą. Oprócz nich i Nimitza znajdowali się w niej także: Alfredo Yu, Warner Caslet, kapitan Sampson Grant, Mercedes Brigham, Roslee Orndorff, Andrew LaFollet, no i Banshee. Winda zaś była w drodze do sali odpraw, w której oczekiwano ich z mieszanymi uczuciami. Jedyną nie oczekującą, choć powinno być inaczej, była Alice Truman zajęta koordynacją zmian stanowisk platform zwiadowczych na obrzeżach systemu. Co było bezpośrednią konsekwencją wydarzeń, na skutek których zwołana została ta właśnie odprawa.

— Imperialne platformy zwiadowcze — odparła Honor.

— Co?! — McKeon zamarł z wytrzeszczonymi oczyma. — Aaa! Zapomniałem, że bywasz monotematyczna. Chodziło mi nie o to, co Truman może znaleźć, tylko o to, o czym rozmawialiśmy w nocy. Nie patrz tak na mnie: człowiek musi czasami myśleć o czymś innym niż problemy służbowe. Tak dla rozrywki.

— Czy ktoś ci już powiedział, że specyficznie pojmujesz rozrywkę? — spytała uprzejmie Honor. — Łagodnie rzecz ujmując naturalnie.

Orndorff, Grant i Brigham uśmiechnęli się do siebie za plecami McKeona, a Yu i Caslet jako starsi stopniem parsknęli śmiechem. Nimitz mimo braku stopnia także bleeknął radośnie.

— Prawdę mówiąc, nie przypominam sobie — oznajmił pogodnie McKeon. — Więc przestań próbować mnie obrazić i odpowiedz na pytanie: zastanawiałaś się, co mogą znaleźć?

— Pojęcia nie mam — przyznała szczerze. — Nie łamałam sobie więc nad tym głowy. A tak w ogóle to nie „mogą znaleźć”, a „znaleźli”. Tyle że my się o tym dowiemy jak zwykle z dużym opóźnieniem.

— Uroki przebywania na zadupiu — skomentował kwaśno McKeon.

Było to prawdą, więc nie zaprotestowała, tym bardziej że pytanie McKeona w zamierzony sposób czy nie, ale dobitnie to uświadamiało. Dopiero dwa dni temu dostali wiadomość o wyprawie Harvest Joy przez nowo odkryty terminal, bo potrzebne były ponad trzy standardowe tygodnie, by dotarła ona z Manticore do Marsh. Jak zresztą każda wysłana przez rząd czy Admiralicję.

Tylko że ani jedni ani drudzy jak dotąd nie wykazali żadnej ochoty wysłania jakichkolwiek wiadomości do tak pozbawionego znaczenia miejsca jak stacja Sidemore.

— Mam tylko nadzieję, że to, co Zachary i Kare odkryją, nie pochłonie uwagi rządu tak dalece, że do reszty o nas zapomną — dodała Honor.

— Prawdę mówiąc, wątpię, by to coś zmieniło, bo i tak nie otrzymujemy żadnych rozkazów czy informacji — McKeon uśmiechnął się krzywo. — Co ma też dobre strony; przynajmniej nie próbują niczego jeszcze bardziej spieprzyć.

Yu chciał coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili zmienił zdanie.

Inni nie uważali, by w tej sytuacji takt był ważniejszy od szczerości.

— Admirał McKeon ma rację, milady — odezwała się Brigham, a widząc, że Honor ogląda się przez ramię, dodała: — Nieuczciwe jest z ich strony zwalanie na panią odpowiedzialności za tworzenie polityki i równocześnie jej realizowanie. Ale z drugiej strony, biorąc pod uwagę, jaką przez te wszystkie lata politykę zagraniczną prowadzili, może wyjść Królestwu na dobre, jeśli zajmą się czymś innym choćby przez jakiś czas.

— Rozumiem, co was oboje skłania do takich wniosków, ale to nie jest dobry temat do dyskusji, nawet w „rodzinie” — zwróciła uwagę Honor.

Jedynym spoza „rodziny” był Grant, należący do starej graysońskiej szkoły, z którego nadal nie sposób było wydostać jakichkolwiek informacji dotyczących szkolnego życia. To, że Yu wybrał go na swego szefa sztabu, włączało go niejako w „rodzinę”, ale Granta nadal jeszcze dziwiły pewne panujące w tym gronie zwyczaje, jak choćby otwarte krytykowanie władzy i naczelnego dowództwa.

— Nie ma sensu udawać, że nie obchodzi nas brak nowych rozkazów — dodała Honor. — A nie widzę sensu marnować czasu na spekulacje, dlaczego ich nie dostajemy. Proponuję zamknąć dyskusję na temat tego, jak głupie są te, które dostaliśmy, i ci, którzy je wydali. Wszyscy to wiemy i choć naturalnie nie spodziewam się, byście przestali o tym myśleć, mamy za dużo poważniejszych problemów, których rozwiązanie musimy znaleźć, by zawracać sobie głowy czymś, na co nie mamy wpływu.

Spojrzała przy tym wymownie na Brigham, Orndorff i McKeona, aż każde z nich potwierdziło ruchem głowy, że zrozumiało.

McKeon chciał coś dodać, ale w tym momencie rozległ się sygnał oznaczający, że dotarli do celu, winda się zatrzymała, a drzwi rozsunęły. Uśmiechnął się więc jedynie 1 w ślad za Honor wyszedł na korytarz.

* * *

Do sali odpraw, w której czekali Andrea Jaruwalski, George Reynolds, wysoki kapitan RMN i młody komandor porucznik w uniformie Marynarki Sidemore, jak zwykle pierwszy wszedł LaFollet.

Rozejrzał się uważnie, szczególną uwagę poświęcając oficerom, których nie znał, zupełnie jakby starał się zapamiętać ich twarze. Tak też było w rzeczywistości. Dopiero po dopełnieniu obowiązku cofnął się na korytarz, pozwalając wejść Honor, a w ślad za nią pozostałym.

Honor zajęła miejsce u szczytu stołu, McKeon po jej prawej stronie, Yu po jej lewej. Obok McKeona usiadła Orndorff, obok Yu Caslet. Brigham zajęła fotel między Andreą a Reynoldsem, a Honor poczekała, aż oba treecaty umoszczą się na oparciach foteli zajętych przez adoptowanych. Dopiero wtedy spojrzała na Jaruwalski i spytała:

— Jesteście oboje gotowi?

— Tak, milady.

— No to zaczynamy.

— Naturalnie — potwierdziła Jaruwalski i spojrzała na Reynoldsa. — Masz głos, George.

Ten odchrząknął i powiedział:

— Na początek chciałbym przedstawić kapitana Ackenheila.

— Dowódcę LaFroye, jak sądzę? — upewniła się Honor, spoglądając na wysokiego blondyna w mundurze Royal Manticoran Navy.

— Tak, milady — potwierdził kapitan Ackenheil.

— Zgrabnie się pan uwinął z Wayfarerem — pochwaliła go Honor. — Dobra robota, kapitanie. Szkoda tylko, że handlarz niewolników nazwał swój statek imieniem porządnego krążownika pomocniczego, ale cóż… Uwolnienie prawie dwustu niewolników genetycznych to spore osiągnięcie, czego nie omieszkam podkreślić w raporcie.

— Dziękuję, milady. Nie osiągnęlibyśmy tego bez informacji dostarczonych przez komandora Reynoldsa.

Ackenheila, co było zrozumiałe, zżerała ciekawość, skąd też pochodziły te informacje, ale Honor nie zamierzała uświadomić mu, że od organizacji terrorystycznej za pośrednictwem szefa agencji bezpieczeństwa będącego partnerem świeżo wybranego członka parlamentu płci żeńskiej. Zresztą sądząc po braku rozczarowania, nie spodziewał się tak naprawdę ich uzyskać.

— Udana operacja to zawsze rezultat dobrej współpracy masy ludzi, kapitanie, a pan i pański okręt ukoronowaliście te starania — odparła Honor. — Poza tym dzięki złapaniu Wayfarera uzyskaliśmy dodatkowe informacje na temat handlu niewolnikami w Konfederacji, które mogą zaowocować czymś większym, niż się spodziewaliśmy. Za to także panu i pańskim ludziom należą się wyrazy uznania.

— Dziękuję, milady — powtórzył Ackenheil i wskazał na siedzącą obok niego młodą niewiastę. — Proszę pozwolić przedstawić sobie mojego oficera taktycznego, komandor porucznik Zahn.

— Witam — Honor skinęła jej głową. — Jeśli dobrze pamiętam, to pani mąż jest cywilnym analitykiem w Marynarce Sidemore.

— Jest, milady. — Zahn była zaskoczona, że dowódca stacji zna aż taki szczegóły, i nawet nie próbowała tego ukryć.

Honor uśmiechnęła się i wróciła spojrzeniem do Ackenheila.

— Jak rozumiem, komandor Reynolds ściągnął was tu, byście opowiedzieli nam, co też nowego wymyśliła Imperialna Marynarka? — spytała.

— Tak po prawdzie, milady, kapitan Ackenheil zgłosił się do mnie — poprawił ją Reynolds. — A kiedy usłyszałem, co ma do powiedzenia, stwierdziłem, że będzie pani chciała dowiedzieć się o tym jak najszybciej, i to z pierwszej ręki, a nie czekać na raport.

— Jeśli notatka na ten temat była zgodna z prawdą, był to słuszny wniosek. — Honor spojrzała ponownie na Ackenheila. — Kapitanie?

— Jeśli pani nie ma nic przeciwko temu, wolałbym, by relacjonowała to komandor Zahn, która cały czas była na stanowisku oficera taktycznego.

— Naturalnie. Proszę mówić, komandor Zahn.

— Tak, milady — oczywiste było, że dziewczyna się denerwowała, ale nic w jej zachowaniu na to nie wskazywało, co zasługiwało na podziw. — Trzynaście dni temu patrolowaliśmy system Brennan. Byliśmy tam od pięciu dni i za trzy następne mieliśmy odlecieć. Patrol był rutynowy, choć zauważyliśmy kilka podejrzanych jednostek wlatujących dziwnie ostrożnie do systemu.

— Według naszych źródeł — wtrącił Reynolds — gubernator Heyerdahl dogadał się z lokalną mafią w kwestii przymykania oka na przemyt. Nie odbywa się on na wielką skalę i nie ma nic wspólnego z piractwem czy handlem niewolnikami. LaFroye otrzymał zadanie śledzenia ruchu jednostek przemytniczych, by sprawdzić, czy to rzeczywiście wszystko, czym zajmuje się Heyerdahl.

— Rozumiem — powiedziała Honor.

Jeśli Heyerdahl zajmował się wyłącznie przemytem, był wzorem cnót wszelakich wśród gubernatorów silesiańskich.

— Proszę kontynuować, komandor Zahn — dodała po paru sekundach ciszy.

— Jak już powiedziałam, znajdowaliśmy się w systemie pięć dni, gdy jedna z platform wykryła wyjście z nadprzestrzeni imperialnego krążownika liniowego. Nie miał włączonego transpondera, ale zidentyfikowaliśmy bez żadnych wątpliwości jego sygnaturę napędu. A potem go straciliśmy. Kompletnie. Po prostu pasywne sensory platform przestały go wiedzieć.

— Jaka była wówczas odległość między nim a najbliższą platformą? — spytała Honor.

— Mniej niż osiem minut świetlnych, milady.

Honor zmarszczyła brwi i spojrzała wpierw na McKeona, potem na Yu.

Obaj odpowiedzieli spojrzeniami całkowicie pozbawionymi wyrazu.

A potem cała trójka skupiła uwagę na Zahn.

— Byliśmy zaskoczeni, że zniknął sensorom w tak małej odległości — kontynuowała komandor Zahn. — Bo nic w ostatnich informacjach wywiadu nie wskazywało na tak znaczną poprawę skuteczności imperialnych systemów maskowania elektronicznego. Były informacje, że są lepsze, ale nie aż tak. Gdy tylko go straciliśmy, kapitan rozkazał mi go odszukać. Użyłam standardowej metody, czyli sond systemu Ghost Rider, do przeszukania sfery wokół ostatniego znanego miejsca jego przebywania. I nie znalazłam go.

— Ile czasu sondy potrzebowały na dotarcie do wyznaczonego rejonu poszukiwań? — spytał Yu.

— Około sześćdziesięciu dwóch minut, sir. Programując je, uwzględniłam prędkość, jaką miał w chwili utraty kontaktu, i maksymalne przyspieszenie, jakie mógł osiągnąć według danych wywiadu. Dało to sferę o promieniu ponad pięciu minut świetlnych. Tylko że go tam nie było.

— Jest pani pewna? — spytała Honor. — Mógł wyłączyć napęd i lecieć lotem balistycznym.

— Myślę, że tak właśnie zrobił, milady, ale nie w odległości tych pięciu minut świetlnych od miejsca, w którym uruchomił systemy maskowania elektronicznego. Przeszukaliśmy obszar naprawdę dokładnie i gdyby tam był, znaleźlibyśmy go.

— Rozumiem… — powiedziała Honor z namysłem, nie okazując, że jest pod wrażeniem.

Zahn mogła być zdenerwowana obecnością tylu wyższych stopniem oficerów, ale była też pewna swych kompetencji i nie ukrywała tego. A biorąc pod uwagę całkowitą zgodę Ackenheila, którą czuła dzięki Nimitzowi, pewność, że zrobiła wszystko co trzeba, i to dobrze, była najprawdopodobniej uzasadniona.

— W takim razie jak pani myśli, co się stało? — spytała Honor, przerywając milczenie.

— Myślę, że ich kompensatory bezwładnościowe są znacznie lepsze, niż ocenialiśmy, milady. I sądzę, że mają lepsze rozeznanie w możliwościach naszych standardowych systemów bezpieczeństwa, czyli platform, niżbym chciała. Nie uważam, że równie dobrze orientują się w możliwościach systemu Ghost Rider, ale wolałabym się o to nie zakładać. Jeśli mam rację, to byli w stanie wyliczyć, w jakiej odległości od sieci wczesnego ostrzegania znikną sensorom po uaktywnieniu systemów maskujących, a samą sieć wykryli wcześniej. Potem dali maksymalne przyspieszenie, zmieniając przy okazji kurs, a gdy zaczęli się spodziewać, że nasze sondy są w pobliżu, wyłączyli napęd i przeszli w lot balistyczny. Ponieważ jednak mogli rozwinąć większe przyspieszenie, niż się spodziewaliśmy, znaleźli się poza zasięgiem sensorów sond.

— A skąd tak trafne wyliczenie czasu pojawienia się w pobliżu sond? — spytała Honor, starannie kontrolując ton, by Zahn nie pomyślała, że podaje w wątpliwość rzetelność jej wysiłków podjętych, by odszukać andermański okręt.

Najwyraźniej jej się udało, gdyż Zahn potraktowała to jak zwykłe pytanie bez podtekstu.

— Sądzę, że są tylko dwie możliwości, milady. Z raportu kapitan Ferrero jednoznacznie wynika, że Imperium dysponuje łącznością szybszą od prędkości światła. Pierwsza to taka, że ustawili w systemie wcześniej zamaskowane platformy, by nas obserwować. Albo też znajdował się w nim inny okręt cały czas z włączonym maskowaniem elektronicznym. Dzięki temu wiedzieli, kiedy wystrzeliliśmy sondy, bo w czasie pierwszej fazy lotu są stosunkowo łatwe do wykrycia. Osobiście sądzę, że to był drugi okręt. Gdy wykrył wystrzelenie sond, poinformował o tym nadajnikiem grawitacyjnym krążownik, potem była to kwestia prostego obliczenia, a miał dość czasu, by znaleźć się poza zasięgiem sensorów sond i wyłączyć napęd, nim dotarły w rejon poszukiwań. Naturalnie obliczenia też były szacunkowe, ale to nie zmniejszyło ich ogólnej poprawności, po prostu przyjęli większy margines błędu.

— Nie podoba mi się ten scenariusz — oceniła Honor. — Co nie zmienia w niczym jego wysokiego prawdopodobieństwa. Powiedziała pani, że widzi dwie możliwości. Jaka jest druga?

— Jeszcze mniej miła, milady: wykryli sondy, zanim one wykryły krążownik.

— Racja. To zdecydowanie mniej miłe — zgodziła się Honor. — Co o tym myślisz, Andrea?

— W tej chwili nie sposób czegokolwiek wykluczyć, milady — odparła szczerze Jaruwalski. — Wiem, że przecenianie możliwości potencjalnego przeciwnika jest niebezpieczne, ale niedocenianie ich jest zawsze groźniejsze. Mimo to jestem przekonana, że pierwsza hipoteza komandor Zahn jest zgodna z prawdą. Wiem, jak jest nam trudno wykryć zbliżającą się sondę, by wyłączyć napęd, nim namierzy nas pasywnymi sensorami. Nie bardzo mogę sobie wyobrazić, by ktokolwiek inny zdołał tego dokonać. Musiałby dysponować naprawdę dobrą techniką, a biorąc pod uwagę lokalne informacje wywiadowcze, musiałby to być prawdziwy skok technologiczny, a w przypadku Imperium nic na to nie wskazuje.

Symptomatyczne było, że słowem nie wspomniała o informacjach dostarczonych przez wywiad floty czy o ich zgodności z prawdą.

Honor jednak nie skomentowała tego.

— Muszę się zgodzić z oceną kapitan Jaruwalski — dodał Reynolds. — Oboje co prawda możemy się mylić, ale szczerze wątpię, byśmy mylili się aż tak bardzo.

— Możliwość, że inna jednostka z tak bliska obserwowała LaFroye i pozostała niewykryta, jest niewiele przyjemniejsza — zauważyła Orndorff.

— Nie jest — zgodziła się Honor, nie wdając się w szczegóły, po czym dodała: — Sadzę, że przyjmiemy, przynajmniej wstępnie, że jedna z pani hipotez jest prawidłowa, komandor Zahn. Co stało się potem?

— Poleciłem komandor Zahn kontynuować poszukiwana z udziałem kolejnych sond — odpowiedział Ackenheil, nim Zahn zdążyła się odezwać. — I poleciłem zmianę kursu na prowadzący do miejsca, w którym ostatni raz zarejestrowaliśmy obecność krążownika.

— I? — przynagliła Honor.

— I gdyby Imperialna Marynarka chciała, bezkarnie rozstrzelałaby mój okręt, milady — przyznał uczciwie Ackenheil. — I nie byłaby to ani moja wina, ani komandor Zahn.

— Co się stało?

— Cóż, oceniając rzecz po czasie, nie ulega wątpliwości, że dowódca tego krążownika liniowego bardzo trafnie przewidział, co zrobię. I czekał na nas, nadal zamaskowany. Znajdował się z boku w stosunku do położenia, którego się spodziewałem, a o jego obecności dowiedzieliśmy się dopiero, gdy nas namierzył.

— Namierzył — powtórzyła Honor.

Ackenheil przytaknął z niezbyt szczęśliwą miną.

— Tak, milady. Włączył wszystko, co miał: aktywne sensory, radary i lidary artyleryjskie… wszystko. I trzymał nas w namiarze przez trzydzieści sekund.

— Rozumiem — Honor ponownie wymieniła spojrzenia z Yu i McKeonem.

Po chwili potrząsnęła głową i spytała:

— A potem?

— A potem wyłączył wszystko i ignorował nas — w głosie Ackenheila pobrzmiewała jeszcze złość. — Wywoływałem go pięć razy. Ani razu nie odpowiedział. Nawet się nie przedstawił!

* * *

— W co ci idioci się, do cholery, bawią?! — zirytował się retorycznie Alistair McKeon.

Kapitan Ackenheil i komandor Zahn wrócili na swój okręt. Honor zapewniła ich, że postąpili słusznie i że nadal darzy ich pełnym zaufaniem, co było całkowicie zgodne z prawdą. Gdyby Ackenheil próbował zminimalizować stopień zaskoczenia, Honor mogłaby zmienić zdanie, ale ją samą wystarczająco często spotykały w życiu podobnie niemiłe niespodzianki, by nie zdawała sobie sprawy jak to wygląda. I by wiedziała, jak czuje się ktoś, kto dał się tak zaskoczyć. Właśnie dlatego była pewna, że Jason Ackenheil zrobi wszystko co w ludzkiej mocy, by coś podobnego już nigdy się nie zdarzyło.

Co nie zmieniało konsekwencji i znaczenia tego, co się stało.

— Mnie to wygląda na ciąg dalszy starej zabawy, tylko posuniętej znów o stopień bliżej konfrontacji — oceniła Alice Truman z ekranu łącznościowego, jako że w odprawie brała udział elektronicznie.

— Ten incydent jest nieco inny — sprzeciwił się Warner Caslet. — Po pierwsze znacznie bardziej jednoznaczny, po drugie niebezpieczniejszy, a po trzecie wymierzony konkretnie w nas, to jest raczej w Królestwo.

— Przeciwko komu wymierzone są ich prowokacje, już wcześniej było oczywiste — zauważył McKeon.

Caslet potrząsnął głową.

— Niezupełnie o to mi chodziło. A raczej zastanawiałem się nad czymś i żałuję, że nie mamy sposobu, by poznać odpowiedź na to pytanie.

— Jakie pytanie? — zainteresowała się Honor.

— Czy równie ostro jak nas prowokują Marynarkę Konfederacji. Albo czy może nie prowokują jej bardziej. Wiemy, że urządzają na nasz użytek demonstracje możliwości nowego wyposażenia i uzbrojenia. Pytanie, czy tylko nam? Czy flocie Konfederacji także?

— A to całkiem intrygująca kwestia — przyznała Jaruwalski. — I bardzo sensowna.

— Sądzisz, że chodzi im nie tylko o przekonanie nas, że mogą sobie poradzić z naszą przewagą techniczną, ale także przekonanie rządu Konfederacji, że jej flota nie może równać się z Imperialną Marynarką? — upewniła się Truman.

— Coś w tym guście — potwierdził Caslet. — W połączeniu z tym, na jaką skalę ich okręty zaczęły patrolować obszar Konfederacji, zwalczając piractwo, może to być działanie mające na celu nie tylko nakłonienie nas, byśmy się nie wtrącali, ale przede wszystkim przekonanie tubylców, a konkretnie władz i sił zbrojnych, że nie ma sensu stawianie oporu, gdy Imperium wysunie żądania terytorialne. Takie rozproszenie sił na patrole pokazuje, jak są one liczne, a nowe zabawki demonstrują prawie namacalnie ich możliwości. Możliwości, z którymi Marynarka Konfederacji nie może się równać.

— Prawda — przyznała Truman. — Mimo to kapitan tego krążownika liniowego podjął olbrzymie ryzyko. Acken-heil mógł wcześniej ogłosić alarm bojowy i gdy został namierzony, odpalić salwę, nim się zorientował, że to nowa forma prowokacji. A to byłby początek wojny.

— Na szczęście tak się nie stało. Niestety jest to oczywisty dowód prostoliniowej eskalacji prowokacji — oceniła Honor. — Niezależnie od tego, co Imperium chce w ten sposób osiągnąć czy dlaczego. Oczywiste pytanie to: jak daleko się posunie, nim przestanie. I czy w ogóle ma zamiar przestać.

— Czego by sobie władze Imperium nie założyły uważam, że ryzykują wymknięcie się sytuacji spod kontroli — ocenił McKeon. — Banda kretynów! Jeżeli chcą wysunąć jakieś żądania terytorialne, dlaczego tego po prostu nie zrobią?!

— Nie wiem — przyznała z westchnieniem Honor. — Gdybym była na miejscu imperialnego dowódcy całej tej operacji zaczęłabym już jakiś czas temu przygotowywać grunt do negocjacji. Bo nie sądzę, żeby naprawdę chcieli z nami wojny z takiego powodu.

— W normalnych okolicznościach zgodziłbym się z panią, milady — wtrącił Caslet. — Ale zastanawia mnie osoba wybrana na nowego dowódcę sił operujących w Konfederacji.

— Hmm… — mruknęła Honor i zamyśliła się.

Dopiero po dłuższej chwili kiwnęła głową i dodała:

— Pod pewnymi względami zgadzam się z Warnerem.

Obie z Alice miałyśmy okazję spotkać ostatnim razem Chien-lu von Rabenstrange’a, ale nie wiem, czy pozostali obecni zdają sobie w pełni sprawę ze znaczenia faktu, iż został on oficjalnie mianowany przez Imperatora nowrym głównodowodzącym na obszarze Konfederacji. Von Rabenstrange jest nie tylko Grossadmirałem, ale także kuzynem Gustawa i piątą osobą w kolejce do tronu. Nie mówiąc już o tym, że cieszy się reputacją jednego z najlepszych strategów w Imperialnej Marynarce, i to ze sporym doświadczeniem bojowym. Jest to także człowiek honoru i w przeciwieństwie do admirała von Sternhafena nie należy do przeciwników Królestwa. Nie sądzę, by był zadowolony, mając wykonywać rozkazy, które, jak się spodziewa, doprowadzą do wojny z nami, i wątpię, by sprawiało mu przyjemność takie prowokowanie nas, jakie uwielbiał von Sternhafen, ale wykona je, co do tego nie ma dwóch zdań, ponieważ poważnie traktuje swe obowiązki. Natomiast jeśli się naprawdę bardzo poważnie nie pomyliłam w jego ocenie, uczynił, co mógł, by przekonać Imperatora do zaniechania kroków, które na pewno doprowadzą do wojny. A są z Gustawem blisko od czasów nauki w akademii Imperialnej Marynarki, jestem więc pewna, że powiedział mu to bez ogródek. Dlatego fakt, że to on zastępuje von Sternhafena, może oznaczać, że Imperium nie planuje wszczęcia wojny.

— Może — zgodził się kwaśno McKeon. — Ale planować sobie mogą jedno, a zachowują się tak, że w końcu doprowadzą do wymiany ognia i wtedy będziemy mieli wojnę, której nie chce żadna ze stron. Gdyby przedstawili żądania, mielibyśmy szansę się do nich ustosunkować i w zależności od naszej reakcji obie strony wiedziałyby, jaki mają wybór. Dzięki temu przynajmniej nie zaczęlibyśmy się zabijać przez jakiś głupi wypadek czy przypadek!

— Najprawdopodobniej nie wysunęli jeszcze formalnych żądań, bo nie zdali sobie w pełni sprawy, jak tchórzliwa banda półgłówków rządzi Królestwem — oznajmiła z lodowatym spokojem Honor. — Prawdopodobnie sądzą, ze w tym rządzie jest przynajmniej ktoś z jajami nie patrzący tylko, jak utrzymać się przy władzy, i gotów przeciwstawić się ich żądaniom!

Urwała gwałtownie, zdając sobie sprawę, że zaczyna przez nią przemawiać coraz większa wściekłość i rozczarowanie. I że właśnie postąpiła dokładnie wbrew zaleceniom, których sama niedawno udzieliła pozostałym w windzie. Przez przynajmniej trzydzieści sekund w sali panowała cisza.

Potem McKeon odchrząknął i spytał uprzejmie:

— Jak rozumiem z twojej wypowiedzi, nie dostałaś żadnych nowych tajnych rozkazów?

— Nie — prychnęła Honor. — Ale gdyby były tajne, to i tak bym ci powiedziała, że nie dostałam. Prawda?

— Prawda. Ale nie jesteś zbyt dobrą kłamczucha.

Honor parsknęła śmiechem prawie wbrew sobie i pogroziła mu pięścią.

Niemniej McKeonowi udało się, tak jak zamierzał, wyrwać ją z ponurego nastroju, toteż podziękowała mu uśmiechem i już spokojnie zaczęła mówić dalej.

— Prawdę mówiąc, chciałabym otrzymać jakieś nowe rozkazy, tajne czy nie. Nawet złe i głupie byłyby lepsze od żadnych… a tyle dokładnie nam przysłano. Admiralicja potwierdziła otrzymanie wszystkiego, co ostatnio wysłaliśmy, w tym raportu George’a o zwiększającej się skali prowokacji i zmianie dowódcy sił Imperium. I to wszystko. Zupełnie jakby nikt nawet nie zadał sobie trudu przeczytania tego, co od nas dostali.

— W takim razie wiemy, na czym stoimy: na starych rozkazach — podsumował Alfredo Yu.

— Zgadza się. A są one jeszcze bardziej nieaktualne, i powiedzmy sobie szczerze, bezsensowne niż w chwili, gdy się tutaj zjawiliśmy — przyznała Honor ze szczerością, na którą zdobyłaby się w stosunku do naprawdę niewielu osób, a większość z nich znajdowała się właśnie tutaj. — Co gorsza, nikt w Admiralicji i w rządzie pewnie nawet nie myśli już o Imperium czy o Konfederacji.

— Sądzisz, że aż tak skupili się na Republice? — spytał McKeon.

— Właśnie tak myślę — przyznała, decydując się niemówić, że podobnego rozwoju wydarzeń obawiała się od dnia rozmowy z Benjaminem Mayhewem. — Sądzę też, że przekonanie rządu, iż zdoła „zapanować” nad Republiką, jest błędne, a sytuacja pogarsza się, z czego High Ridge i reszta nie zdają sobie sprawy albo też nie chcą tego publicznie przyznać. Wskazuje na to zarówno oświadczenie Thomasa Theismana, jak i to, że poczta prywatna pełna jest artykułów o „upartym” podejściu prezydent Pritchart. Nie wiem, z jakimi wieściami wrócił Harvest Joy i jak one wpłyną na myślenie członków rządu, ale jeśli coś się radykalnie nie zmieni, będą coraz bardziej skupieni na Republice. A nie sądzę, by High Ridge czy ktokolwiek inny z jego ekipy miał wystarczającą podzielność uwagi, by starczyło jej na coś tak nieistotnego jak Konfederacja.

— Co w takim razie robimy? — spytał zwięźle McKeon.

— To, co musimy, najlepiej jak zdołamy — odparła równie zwięźle Honor. — Mamy rozkaz chronić nienaruszalność granic Konfederacji, spróbujemy więc to zrobić. A ponieważ ostatnie incydenty gwałtownie zmierzają w stronę strzelaniny, nie chcę, by ktokolwiek z naszych kapitanów znalazł się samotnie w podobnej co Ackenheil sytuacji. Dlatego, Alfredo, twoje okręty nie ruszą się z tego systemu. Jeśli Imperium już wie o nich, trudno, natomiast jeśli nie, lepiej żeby tak zostało. W tej sytuacji as w rękawie stał się w mojej opinii znacznie atrakcyjniejszy, niż jeszcze kilka dni temu sądziłam. Biorąc pod uwagę to, co się przytrafiło Ackenheilowi, obawiam się, że na zniechęcenie Imperium jest już za późno.

— Uważa pani, że Imperium już zdecydowało, że chce wojny? — W głosie Yu zabrzmiała prawie ulga, że zeszli z tematu rosnącego napięcia między Republikę a Królestwem.

Prawie nikt poza Honor nie był bowiem świadom, że tak on, jak i Caslet są znacznie bardziej wściekli od przeciętnego mieszkańca Graysona na rząd High Ridge’a za zaognianie sytuacji między ich byłą ojczyzną a Królestwem Manticore. I to przez głupotę tegoż rządu.

— Nie wiem, czy chcą wojny, ale jestem pewna, że Imperator podjął już decyzję — wyjaśniła Honor. — Dlatego wysłał tu kuzyna. Może to oznaczać, że dążyć do wojny, może też oznaczać eskalację prowokacji w nadziei, że nasz rząd dojdzie do wniosku, że gra nie jest warta świeczki, i ustąpi bez konieczności uciekania się do otwartego konfliktu. Jakakolwiek byłaby ta decyzja, stwierdziłam, że wolę mieć do dyspozycji niespodziankę gotową do użycia w dowolnym momencie. A Protector’s Own są jedyną szansą, by było to możliwe.

Yu kiwnął głową, a Honor zwróciła się do Brigham i Jaruwalski.

— Chcę też, byście opracowały nowy plan patroli. Skoro graysońskie jednostki pozostaną tutaj, zwolni to sporo okrętów dotąd wykorzystywanych do osłon i pikiet. Będzie więc można zwiększyć liczbę patroli. I dopilnujcie, by żaden okręt nis patrolował sam. W każdym z patrolowanych systemów mają być co najmniej dwie jednostki, i to regularnie się ze sobą komunikujące. Niech Imperialna Marynarka ma pełną świadomość, że jeśli coś się wydarzy, będziemy nieli naocznego świadka, który dostarczy nam wiadomość równie szybko co ich okręt imperialnemu dowództwu. A bliskość wsparcia powinna w sporym stopniu zmniejszyć poczucie osamotnienia i zwiększyć pewność siebie naszych kapitanów.

ROZDZIAŁ XXXVIII

Jednostka kurierska z Sidemore nie zdążyła jeszcze opuścić systemu, gdy kapitan Erica Ferrero zarządziła odprawę wszystkich starszych oficerów okrętu.

Zebrali się z lekką obawą, ponieważ humor dowódcy ostatnimi czasy był zmienny a niepewny dzięki krążownikowi Imperialnej Marynarki Hellbarde. Wszyscy wiedzieli, że Ferrero wysłała niedawno kolejny formalny protest w związku z prowokacyjnym zachowaniem Kapitana der Sterne Gortza do księżnej Harrington. Miał on być dla księżnej pretekstem do złożenia oficjalnego protestu w dowództwie Imperialnej Marynarki, ale nie wszystkim musiał podobać się język użyty przez Ferrero. W związku z powyższym kurier mógł przywieźć komentarz dowódcy stacji dotyczący tegoż języka.

Wystarczyło jednak jedno spojrzenie na minę Ferrero, by każdy czym prędzej porzucił taką nadzieję. Zielono-błękitne oczy dowódcy płonęły wręcz bowiem zadowoleniem, jakiego w nich nie było od dość długiego czasu, a energia, z jaką dała znać, by usiedli, dopełniała obrazu osoby w doskonałym humorze i pełnej chęci do życia.

— Panie i panowie — zagaiła, ledwie zajęli miejsca. — Wygląda na to, że czeka nas mała robótka dla księżnej Harrington. I to taka, która naprawdę sprawi nam przyjemność.

Uruchomiła holoprojektor i nad stołem pojawiła się holograficzna mapa systemu planetarnego.

— Układ planetarny Zoraster — wyjaśniła Ferrero. — Niezbyt blisko Sidemore, ale też niezbyt daleko, bo w odległości dwadziestu czterech lat świetlnych. Znajduje się w sektorze Posnan i należy do bogatszych w okolicy. Możecie być ciekawi, co też takiego w tym systemie wzbudziło nagle nasze zainteresowanie.

Ferrero umilkła, wyraźnie czekając na to pytanie, co świadczyło, że jest wręcz w znakomitym humorze. Dlatego porucznik McClelland odchrząknął i zapytał posłusznie:

— No dobrze, ma’am: co też wzbudziło nasze zainteresowanie w tym systemie?

— Miło, że pytasz, James — uśmiechnęła się promiennie Ferrero. — Sądzę, że wszyscy pamiętacie, jak kapitan Ackenheil przechwycił tego solarnego handlarza niewolników?

— Wayfarera? Oczywiście, że tak, ma’am — potwierdził komandor Llewellyn.

— Właśnie. Wygląda na to, że przynajmniej kilku członków jego załogi postanowiło wstąpić na drogę cnoty. Prawdopodobnie nawrócenie nastąpiło po tym, jak ktoś ze sztabu księżnej poinformował ich, że jedynym sposobem na uniknięcie stryczka za handel żywym towarem jest zostanie świadkiem koronnym.

Wśród obecnych zapanowało nagłe ożywienie. Co prawda w złapaniu statku niewolniczego jak dotąd uczestniczyli jedynie Llewellyn i Ferrero, ale wszyscy widzieli nagrania i meldunki z takich akcji i mieli świadomość, że ten proceder jest szczególnie lukratywny na obszarze Konfederacji, ponieważ w zasadzie bezkarny dzięki przekupnym gubernatorom i oficerom Marynarki Konfederacji. Dlatego Manpower uznało, że to doskonałe miejsce do przeładunku żywego towaru i kontaktów z klientami — Czego nie pochwalał nikt z obecnych w sali odpraw.

— Dzięki tej zmianie frontu komandor Reynolds był w stanie uzupełnić posiadane dotąd informacje dotyczące operacji Wilberforce — kontynuowała już poważniejszym tonem Ferrero. — I dlatego zainteresowaliśmy się systemem Zoraster. Wygląda na to, że jego gubernator, niejaki Chalmers, dogadał się z handlarzami niewolników, a co więcej, jest głównym udziałowcem rekreacyjnej stacji orbitalnej w systemie New Hamburg, która wymaga regularnego uzupełniania stanu personelu.

Ostatnie zdanie dodała już bez śladu humoru. Powód był prosty i wszystkim znany: podobnie jak Mesa New Hamburg był niezależnym systemem, który odmówił podpisania jakichkolwiek międzyplanetarnych aktów prawnych zakazujących niewolnictwa genetycznego i uznających je za najcięższe, karane śmiercią przestępstwo. Sześćdziesiąt dziewięć lat standardowych temu New Hamburg został przekonany dzięki argumentom nie do odparcia w postaci dobrowolnego podpisania traktatu zakazującego obywatelom i statkom rejestrowanym w systemie handlu niewolnikami genetycznymi. Natomiast niewolnictwo jako takie pozostało na jego obszarze legalne. Przed wybuchem wojny Królewska Marynarka pilnowała raczej dokładnie okolic systemu, dzięki czemu przewóz niewolników do New Hamburg stał się zdecydowanie ryzykownym przedsięwzięciem i stacje rekreacyjno-rozrywkowe, z których słynął, mocno podupadły. Kiedy jednak brak lekkich jednostek na froncie zmusił Admiralicję do redukcji sił zwalczających piractwo, wszystko wróciło do normy.

— Zgodnie z informacjami komandora Reynoldsa, Chalmers zapłacił ostatnio za trzystu nowych niewolników — kontynuowała Ferrero. — Zostali przywiezieni dwa tygodnie temu na pokładzie solarnego statku niewolniczego i w ciągu najbliższych dwóch miesięcy mają zostać odebrani przez jednostkę z New Hamburg. A teraz siedzą w systemie Zoraster, tylko nie wiadomo gdzie. Zgodnie z traktatem z New Hamburg przysługuje nam prawo zatrzymywania i przeszukania statków w nim zarejestrowanych, gdziekolwiek mielibyśmy na to ochotę. Właśnie dostaliśmy rozkaz, żeby to zrobić w systemie Zoraster.

— Należy chyba założyć, że w tych warunkach na pomoc ze strony lokalnych władz nie mamy co liczyć — skomentował komandor porucznik Harris.

— To sensowne założenie — oceniła Ferrero.

— To nam utrudni życie, bo trudno go będzie zauważyć… — oficer taktyczny zaczął myśleć na głos.

— Może być łatwiejsze, niż sądzisz — wtrącił Llewellyn. — Zoraster to nie Gregor czy New Potsdam, w systemie nie powinno znajdować się więcej niż cztery czy pięć frachtowców zdolnych do lotu w nadprzestrzeni.

— Ale nasz jest tylko jeden, sir — uśmiechnął się Harris.

— I możemy być równocześnie tylko w jednym miejscu — dokończyła Ferrero. — Na szczęście dzięki uprzejmości komandora Reynoldsa nie będziemy musieli uganiać się za każdym frachtowcem zdolnym do lotów w nadprzestrzeni.

Zrobiła przerwę, toteż wszyscy spojrzeli na nią wyczekująco.

— Wygląda na to, że gubernator Chalmers także zapoznał się z warunkami traktatu między Królestwem a systemem New Hamburg, bo statek niewolniczy będzie używał kodu andermańskiego frachtowca.

— A to może stanowić problem — ocenił zamyślony Llewellyn. — Biorąc pod uwagę, jak napięte stały się stosunki z Imperium.

— Jestem pewna, że właśnie dlatego wybrał imperialny kod — odparła Ferrero. — Żaden królewski oficer przy zdrowych zmysłach nie zaryzykuje spowodowania incydentu, zatrzymując andermański frachtowiec. Pechowo dla Chalmersa, jeśli informacje komandora Reynoldsa są prawdziwe, wybrał złą jednostkę.

— Co pani ma na myśli? — zdziwiła się porucznik McKee. — Jak to „złą”?

— Chalmers spodziewa się statku używającego kodu frachtowca Sittich. W imperialnym rejestrze floty handlowej jest taki statek. To jednostka klasy Spica mająca cztery miliony ton. A ten, który ma przylecieć po niewolników, to o połowę mniejszy tramp. Nie mamy jego dokładniejszych danych, ale dzięki astrokontroli Gregor dysponujemy pełnym odczytem emisji prawdziwego Sitticha sprzed pół roku. Jeśli więc spotkamy statek podający się za Sitticha, wystarczy porównać odczyty sensorów z bazą danych: jeśli nie będą się zgadzać, mamy poszukiwany statek niewolniczy. A według informacji komandora Reynoldsa będzie miał on już na pokładzie niewolników, bo wiezie dostawy też dla innych niż Chalmers odbiorców z New Hamburg.

— A jeśli te informacje są fałszywe? — spytał McClelland, i widząc spojrzenie Ferrero, wzruszył ramionami. — Nie jesteśmy w najlepszych stosunkach z Imperium. A jeśli ktoś chce je jeszcze pogorszyć i sprowokować incydent?

— Taka możliwość naturalnie istnieje — przyznała Ferrero. — Ale to byłby wybitnie głupi i skomplikowany sposób, James. Nie dość, że wybrał statek, którego dobrymi danymi dysponujemy, co oznacza, że prawdziwego Sitticha nie zatrzymamy, nawet gdyby jakimś cudem zjawił się w systemie Zoraster w tym akurat czasie, to na dodatek skąd miałby wiedzieć, że zdobędziemy Wayfarera, a to od członka jego załogi pochodzi ta informacja. Naturalnie mógł to wszystko sam wymyślić, by odwlec egzekucję, ale wtedy żadnego incydentu nie będzie, bo żaden podszywający się pod Sitticha statek się nie pojawi.

McClelland przetrawiał to przez chwilę, po czym kiwnął głową na znak zgody.

— Doskonale. James, ustal kurs do systemu Zoraster. Shawn, usiądź z pierwszym i opracujcie dokładny plan. Oczywiście Chalmers nie może wiedzieć o naszej obecności, bo ostrzeże wspólników, a nas każe śledzić jednostce policyjnej, cały czas będziemy więc działać zamaskowani.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził Harris. — Czy mam ustawić sieć wczesnego ostrzegania, gdy wlecimy do systemu?

— Lepiej nie — zdecydowała Ferrero. — Nie wiem, jakie sensory ma nasz cel. Teoretycznie może zauważyć którąś z platform i uciec, a jeśli przypadkiem nie będziemy w pobliżu, nie złapiemy go. Mogą ją też namierzyć policjanci i zameldują Chalmersowi, a ten ostrzeże wspólników.

— To nam utrudni działanie — ocenił Llewellyn, wyręczając oficera taktycznego.

— Fakt — przyznała Ferrero — ale w systemie jest tylko jedna zamieszkana planeta, a wątpię, by Chalmers ryzykował trzymanie niewolników w orbitalnej rafinerii czy fabryce, nie wspominając już o normalnej stacji kosmicznej. A to oznacza, że poszukiwany przez nas statek musi przyjąć ładunek albo z powierzchni, albo z orbitalnego magazynu — i to w sposób nie rzucający się w oczy.

— Jeśli więc będziemy trzymali się blisko planety, zdołamy uzyskać dobry odczyt sensoryczny każdej jednostki zabierającej ładunek z któregoś z tych miejsc — dokończył Harris. — To się da zrobić, choć nawet przy ciągłym maskowaniu elektronicznym ukrycie naszej obecności nie będzie łatwe, i to mimo iż prawdopodobnie będą nas namierzać wyłącznie silesiańskie sensory. Jeśli odpowiednio zmniejszymy moc napędu, powinno się udać, ale nie gwarantuję tego.

— A jeśli złapiemy go głęboko w systemie, nie zdoła przed nami dotrzeć do granicy przejścia w nadprzestrzeń — dodał McClelland.

— Właśnie — zgodziła się Ferrero.

— Przykro mi to mówić, ale wolałbym, byśmy go przechwycili tak daleko od planety, jak to tylko możliwe — wtrącił Llewellyn, przyglądając się mapie systemu. — Co prawda Chalmers musiałby zwariować, każąc otworzyć do nas ogień, ale desperat różnych sposobów się chwyta, a Zoraster ma, jak widać, pewne orbitalne instalacje obronne. Lepiej nie kusić losu. Jedno pytanie, ma’am: będziemy go przechwytywać w drodze do planety czy w powrotnej?

— Hm… — Ferrero potarła w zamyśleniu podbródek. — Można i tak, i tak, skoro według komandora Reynoldsa będzie miał niewolników na pokładzie, już lecąc po ładunek Chalmersa. Ale zawsze to będzie o tylu uwolnionych więcej, a może przy okazji uda się dopaść samego Chalmersa, lepiej więc go przechwycić, gdy będzie wracał A co się tyczy twojego ostrożnego podejścia, to bardzo mnie ono cieszy, Bob. Choć z drugiej strony to tylko silesiańskie systemy uzbrojenia, więc może miło byłoby, gdyby spróbował ich użyć przeciwko nam. Obsługi wyrzutni miałyby okazję do ćwiczeń w warunkach bojowych.

* * *

— Został pan poinformowany o treści tej noty, panie ambasadorze? — spytała zimno Elaine Descroix.

— Jedynie ogólnie, madame — odparł Yves Grosclaude, ambasador Republiki Haven w Królestwie Manticore.

Fakt, iż jedno z państw oficjalnie pozostających ze sobą w stanie wojny miało ambasadę w tym drugim, stanowił ewenement, ale Giancola przekonał tak Pritchart, jak i High Ridge’a, że bezpośredni kontakt na wyższym od negocjatorów szczeblu powinien pomóc w przełamaniu impasu w rokowaniach. Descrobt nie była pewna, komu należy pomóc, ale High Ridge zgodził się, uznając to za niekłopotliwe ustępstwo, które zawsze da się publicznie wykorzystać. I tak Yves Grosclaude został oficjalnym akredytowanym specjalnym wysłannikiem Republiki Haven, któremu jedynie grzecznościowo przysługiwał tytuł ambasadora.

Grzeczności, a raczej oficjalnej uprzejmości zawsze też tak on, jak i Descrobc nienagannie przestrzegali.

— Został pan poinformowany, kiedy sekretarz stanu spodziewa się odpowiedzi?

— Nie, madame. Polecono mi jedynie prosić o odpowiedź nąjszybciej, jak będzie to dogodne.

— Rozumiem — Descroix uśmiechnęła się zimno. — Cóż, Upewniam, że odpowiemy najwcześniej, jak to tylko będzie… dogodne.

— Niczego więcej się nie spodziewamy — Grosclaude Uśmiechnął się równie chłodno. — A teraz, skoro wypełniam już swoją misję, nie będę zabierał pani cennego czasu.

Wstał i skłonił się lekko.

Descroix także wstała, ale nie wyszła zza biurka, niemając najmniejszego zamiaru odprowadzać go do drzwi gabinetu.

Grosclaude uśmiechnął się, nie kryjąc złośliwej satysfakcji.

Descrobc poczekała, aż za niespodziewanym gościem zamkną się drzwi, a potem usiadła i spojrzała ponownie na tekst widoczny na ekranie. Wyglądał równie niesympatycznie co na pierwszy rzut oka, teraz jednak mogła okazać złość, jako że była sama.

Przeczytała notę powoli i starannie, a z każdym zdaniem jej wzrok stawał się twardszy, a grymas ukazujący zęby szerszy.

* * *

— Nie sądzę, by podobał mi się ton Pritchart — ocenił chłodno High Ridge.

— A myślisz, że mnie się podobał? — warknęła Descroix. — Przynajmniej nie musiałeś przyjmować noty od tego całego Grosclaude’a. Ambasador z awansu społecznego!

— Musiałem znieść trzy spotkania z nim i uważam, że to zupełnie wystarczy, wiem więc, co czujesz.

— Chciałabym, żeby na trzech się skończyło — westchnęła Descroix. — Bezczelny parweniusz i tyle! Ale on jest mało ważny. Ważna jest nota. Znacznie ostrzejsza od poprzedniej.

— Wiem — przyznał kwaśno High Ridge. — I wiem, że Pritchart wycofała propozycję plebiscytu w Trevor Star.

— To akurat mnie nie dziwi. Tyle się u nas mówi o przyłączeniu systemu, w którym jest nowy terminal, Lynxa i reszty Gromady Talbott, że uznała to za zły znak, jeśli chodzi o przyszłość okupowanych systemów. Zdaje sobie także sprawę, że propagandowo skupiliśmy się na Gromadzie Talbott, by odwrócić uwagę ludzi od napięcia, jakie pojawiło się między nami a Republiką, szukała więc sposobu, by dać nam prztyczka na tyle silnego, byśmy musieli to zmienić. Uznała, że Trevor Star doskonale nadaje się do tego celu i rezygnacja z rozmów na temat, który jest tak ważny, przynajmniej z punktu widzenia Republiki, unaoczni nam, że jest na nas wkurzona.

— To mogę zrozumieć, ale chyba nie jest aż tak głupia, by sądzić, że to, czy zechce rozmawiać o Trevor Star czy nie, będzie miało jakikolwiek wpływ na losy tego systemu? Oficjalnie przyłączyliśmy go do Królestwa i cokolwiek ci idioci w Nouveau Paris sobie wyobrażają, cały system jest i pozostanie w naszych rękach.

— Oczywiście nie jest tak głupia, by sądzić inaczej, ale widziała analizy publicznych dyskusji w Republice na ten temat. Co najmniej spora część społeczeństwa, o ile nie większość, uznaje Trevor Star za symbol wszystkiego co złe w naszym postępowaniu. A to automatycznie zwiększa ważność rozmów na jego temat. Ona o tym wie, dlatego przydaje to jej groźbie — przynajmniej pozornie — prawdopodobieństwa. A to, że może być przekonana, że w końcu będzie musiała się zgodzić z faktem dokonanym, nie oznacza, by zrezygnowała już w tej chwili z wartości przetargowej tej zgody. Z pewnością ma nadzieję, że w zamian uzyska od nas ustępstwa w innych sprawach. Zgoda Republiki ucięłaby wszystkie przyszłe dyskusje na ten temat i uniemożliwiłaby jakiekolwiek posunięcie w celu odzyskania tego systemu jej przyszłym rządom. I co może być nawet bardziej istotne, formalne przyznanie Republiki, że legalny rząd na San Martin poprosił o wejście w skład Królestwa Manticore, powinno rozwiać obawy tak wśród naszych sojuszników, jak i w Lidze Solarnej, że planujemy zbrojne podboje wzorem Ludowej Republiki Haven. Pritchart dobrze wie, że to dla nas istotne, wycofanie propozycji plebiscytu jest więc dobrym sposobem ostrzeżenia, że ma sposoby, by nas ukarać, jeśli nie spełnimy jej żądań. A równocześnie otwiera furtkę do nowych ustępstw.

— Tak?

— Oczywiście, że tak! Nie zauważyłeś wzmianki o zdawaniu sobie sprawy z naszej tradycyjnej troski o bezpieczeństwo terminali?

High Ridge przytaknął i spojrzał na nią pytająco.

— To prawie otwarta propozycja układu, jaki mamy w systemie Gregor — wyjaśniła Descroix. — I nie chodzi o to, że nas to zupełnie nie satysfakcjonuje, skoro cały system stanowi już część Królestwa, ale jest to krok w naszym kierunku. Uważam, że w ten sposób Pritchart daje nam do zrozumienia, że jest otwarta na takie ustalenia w tej sprawie, jakie nam pasują. Podobnie jak sugestia scedowania baz w systemach otaczających Trevor Star.

Pokazuje nam marchewkę, równocześnie stosując kij.

— A ewentualne odwołanie negocjatorów na konsultacje to reszta kija?

— Właśnie. Groźbę trzeba potraktować poważnie, zwłaszcza pamiętając o wzroście potencjału militarnego Republiki.

— Sądzisz, że poważnie zastanawia się nad zerwaniem negocjacji, jeśli nie zaczniemy ustępować.

— Nad ostatecznym zerwaniem raczej nie — powiedziała powoli Descroix. — Natomiast nad czasowym — jak najbardziej. Podkreśliłaby, że nie żartuje. Wątpię natomiast, by miała większą niż my ochotę na wznowienie walk.

— Ale możesz się mylić — skomentował High Ridge, nie potrafiąc ukryć zaniepokojenia.

— Oczywiście. Jestem jednak o tym przekonana; inaczej bym tego nie mówiła.

— Rozumiem. — Premier zabębnił palcami po blacie, odetchnął i spytał: — Clarence dostarczył mi rano najnowsze wyniki sondaży. Widziałaś je?

— Nie, ale spodziewam się, że tendencje nie uległy zmianie.

— Nie uległy. O cały procent zmniejszyła się liczba przekonanych, że Republika już stanowi militarne zagrożenie, a zwolenników przyłączenia Lynxa jest prawie osiemdziesiąt pięć procent, czyli tyle, ile było. Liczba zwolenników przyłączenia całej Gromady Talbott wzrosła do siedemdziesięciu procent, ale tych, którzy spodziewają się zakończenia negocjacji z Republiką, spadła o ponad pół procenta. A ta nota tylko pogorszy ostatni wynik.

— Pewnie że pogorszy — zniecierpliwiła się Descroix. — Na to także liczy Pritchart. Ale jeśli wyrazimy zgodę na jej żądania i podpiszemy traktat, będziemy musieli ogłosić wybory, których żadne z nas nie chce.

High Ridge zacisnął zęby, słysząc ten wykład, ale zapanował nad sobą i powiedział w miarę spokojnie:

— Jestem tego świadom równie dobrze jak ty. Natomiast zaczynam się zastanawiać, czy nie warto byłoby pójść na kilka drobnych ustępstw. Coś, co by ją uspokoiło, a równocześnie zwiększyło w społeczeństwie wiarę w pomyślne zakończenie negocjacji.

— Jeśli chcieliśmy tak postąpić, trzeba było to zrobić przedtem. Za jakiś czas oczywiście możemy, i to nawet niezły pomysł, ale wolałbym nie wykonywać podobnych ruchów zaraz po otrzymaniu tej noty. Ona jest utrzymana w naprawdę ostrym tonie. Jeśli teraz ustąpimy w jakichś kwestiach, przyznamy tym samym rację formalnym zarzutom prezydent Republiki Haven dotyczącym, cytuję, „oszukańczego i celowo odmawiającego rokowań w dobrej wierze podejścia do całego procesu rozmów pokojowych”. Koniec cytatu. Tym samym oddamy jej inicjatywę w rokowaniach, a opinia publiczna tak u nas, jak i w Republice uznaje za pozytywną siłę w całej tej sprawie. Naszym wyborcom może nie spodobać się jej język czy metody, ale ustępując, potwierdzimy, że oskarżenia były prawdziwe, Pritchart zyska więc ich poparcie. A nam będzie tym trudniej przyhamować negocjacje później bez wzbudzania u ludzi bardziej negatywnych reakcji niż te, które martwią cię obecnie.

— Hm… — mruknął High Ridge i zamyślił się.

Po długiej chwili pokiwał głową, ale minę nadal miał ponurą.

— Trudno będzie przekonać do tego Marisę — ocenił.

— Marisę! — prychnęła pogardliwie Descrobc. — I co z tego?

— A to, że nadal potrzebujemy liberałów, a kiedy Marisa przeczyta tę notę, naprawdę ciężko będzie jej wytłumaczyć, że nie możemy poczynić żadnych ustępstw. Ona musi liczyć się z… niezadowolonymi członkami własnej partii, zwłaszcza teraz gdy Montaigne robi takie zamieszanie w Izbie Gmin.

— To nie pokazuj jej noty. Jest tak dobra w przymykaniu oczu na to, co dla niej niewygodne, że można to tym razem wykorzystać.

— Nie sądź, że nie miałbym ochoty, ale wszyscy w Królestwie wiedzą, że Pritchart przysłała nowe pismo, i jeśli nie podamy do publicznej wiadomości, co zawiera, mam na myśli treść, nie formę, możesz być pewien, że ktoś, prawdopodobnie sam Grosclaude, dopilnuje, by kopia dotarła do opozycji. I do mediów. Musimy więc je ujawnić.

A zanim to zrobimy, musimy ujawnić to rządowi. A więc i jej.

— Daj mi się nad tym chwilę zastanowić… Hm, prawdopodobnie masz rację… choć już mi się robi niedobrze na myśl o jej lamentach na temat pryncypiów i niebezpieczeństwa, jakie stanowią nowe okręty Theismana. Cholerna hipokrytka też korzystała z tego, że przeciągamy rozmowy, i godziła się na to świadomie. Przyzwoitość nakazywałaby, żeby wzięła na siebie część odpowiedzialności. A nawet upaprała sobie też niewinne rączęta brudną robotą, którą trzeba wykonać! Ale to nie zmienia przykrej prawdy, że masz rację i trzeba ją zapoznać z tą notą.

Descroix umilkła nagle i przez długą chwilę wpatrywała się w coś, co tylko ona mogła zobaczyć na ścianie. A potem prychnęła i uśmiechnęła się niespodziewanie.

— Wiesz, że ty i ja jesteśmy jedynymi członkami rządu, którzy dotąd widzieli tę notę? — spytała.

— Przecież właśnie o tym rozmawiamy.

Descroix zachichotała.

— Oczywiście że o tym, ale właśnie przyszło mi na myśl, że nie ma żadnego powodu, dla którego nie mogłabym pobawić się w redaktora i poprawić pewnych… niepoprawnych sformułować, zanim pokażemy notę takiej mimozie jak Marisa.

High Ridge wytrzeszczył oczy — szok był zbyt duży, by zdołał go ukryć.

Descroix odpowiedziała mu zupełnie spokojnym spojrzeniem, a widząc, na co się zanosi, ostrzegła, nim zdążył się odezwać:

— Tylko nie udawaj świętszego od Pana Boga, dobrze?

— Ale… chodzi o… sfałszowanie noty dyplomatycznej.

— Jakie sfałszowanie?! Treść zostanie taka sama, niczego nie pominę i niczego nie dopiszę. Wytnę tylko kilka zdań nie mających nic wspólnego z tematem negocjacji.

— A jeśli Republika opublikuje tę notę?

— To będziemy się wtedy martwić. Jeśli podamy do publicznej wiadomości pełną treść, ale nie cytując dokumentu, najprawdopodobniej tego nie zrobi. Kwestia stylu nie jest aż tak ważna w kontekście poinformowania opinii publicznej. Jeśli się nie mylę, będziemy mieli problem, ale spójrz prawdzie w oczy: będzie większy, niż gdybyśmy teraz pokazali Marisie notę bez poprawek. Bo mnie się wydaje, że nie.

— Prawdopodobnie niewiele większy — przyznał niechętnie High Ridge. — Ale nie podoba mi się ten pomysł. Nic a nic.

— Mnie też nie bardzo, ale jeszcze mniej podoba mi się alternatywa.

— Poza tym nawet jeśli się uda, będzie to jedynie tymczasowe rozwiązanie.

— Jeśli analiza tych tendencji społecznych, o których mówiłeś, jest trafna, wystarczy, że przeciągniemy zabawę z Pritchart przez kilka miesięcy, tylko do momentu oficjalnego przyłączenia Lynxa albo całej Gromady. Wtedy będziemy mieli na tyle silne poparcie, że nawet Marisa nie odważy się pisnąć słowa o tym, jak negocjujemy z Republiką. Edward w tym czasie zacznie dostarczać nowe okręty i wyrówna układ sił. A jeśli uda się zrobić obie rzeczy, możemy tak zyskać na popularności, że będziemy w stanie zaryzykować również cholerne wybory. Jeśli do tego dojdzie, dogadamy się wreszcie z Pritchart, bo nie będziemy musieli przeciągać rozmów. A jeżeli i to się powiedzie, można będzie ogłosić kolejne wybory i zwiększyć liczbę miejsc w Izbie Gmin.

— Nie za dużo trybu warunkowego? Bardzo nie podoba mi się kilkakrotne użycie słówka „jeżeli”.

— Nic na to nie poradzę. Obecnie tkwimy w bagnie i nie ma sensu tego ukrywać. To jest według mnie największa szansa wyjścia z niego, albo więc ryzykujemy, albo nie bawmy się w to dalej. A jeśli Marisa dostanie notę w tej wersji, ryzyko, że wycofa się z koalicji, jeśli nie ustąpimy, jest całkiem realne, czyli skutek byłby ten sam, co gdybyśmy sami zrezygnowali. Wybór jest prosty: wygramy albo przegramy. A ja nie jestem zainteresowana porażką, proponuję więc ryzykować.

ROZDZIAŁ XXXIX

— Miło cię widzieć, Arnoldzie — skłamała Eloise Pritchart, gdy jej sekretarz wprowadził do gabinetu Giancolę.

— Dziękuję, pani prezydent. Panią zawsze jest miło oglądać — zrewanżował się Giancola z równie fałszywym uśmiechem na użytek sekretarza.

Sekretarz należał do osobistej ochrony Pritchart wybranej przez Kevina Ushera, nie było więc możliwości, by dał się zwieść, ale należało zachowywać pozory.

Sekretarz wyszedł, a Giancola usiadł w ulubionym fotelu Theismana — o czym rzecz jasna nie wiedział.

— Chcesz coś do picia? — spytała Pritchart.

— Wolę nie — skrzywił się Giancola. — Prosto stąd jadę na obiad z ambasadorem Erewhonu i obawiam się, że znów będę skazany na jakąś ohydną marynowaną rybę, którą oni tak uwielbiają. Wolę nie mieć w żołądku niczego, co będzie chciało na jej widok wrócić tam, skąd przyszło.

Pritchart parsknęła śmiechem, który ku jej zaskoczeniu był całkowicie szczery. Naprawdę żałowała, że nie może ufać Giancoli czy go polubić, bo miał sporo uroku osobistego i magnetyzmu, toteż mógłby być miłym kompanem.

— Cóż, w takim razie przejdźmy do interesów — zaproponowała już bez śladu rozbawienia.

— Ano przejdźmy — zgodził się Giancola. — Sądzę, że przeczytała pani mój raport?

— Tak i przyznam, że nie bardzo mi się podoba to, co zawiera.

— Mnie też. A najmniej wnioski — dodał, jedynie częściowo mijając się z prawdą.

— Z tonu odpowiedzi Descroix sądząc, wygląda na to, że wręcz uszywniają stanowisko. — Pritchart przyjrzała mu się uważiie. — Też tak uważasz.

— Też. Oczywiście mogę być uprzedzony, biorąc pod uwagę moje wcześniejsze opinie o priorytetach polityki zagranicznej Królestwa.

— Dobrze jest zdawać sobie sprawę, że uprzedzenia i oczekiwania mogą sprowadzić nas na manowce — skomentowała Pritchart uprzejmie.

Przez moment mierzyli się wzrokiem, a w powietrzu wręcz wibrowało napięcie.

Ale był to trótki moment — żadne nie miało złudzeń co do wzajemnych stosunków, ale żadne także nie było gotowe deklarować otwartej wojny. Jeszcze.

— Natomiast muszę przyznać, że ton Descroix sugeruje odrzucenie naszych ostatnich propozycji od ręki — powiedziała Prtchart, przerywając ciszę.

— Zgadza się — odrzekł neutralnym tonem.

Z jego punktu widzenia nota była prawie perfekcyjnie napisana. Oficjalny język dyplomatyczny zawsze był mętny, a mimo to czuło się, że Descroix, zgadzając się na rozważenie propozycji, jednoznacznie daje do zrozumienia, że są one nie do przyjęcia. Giancola po lekturze był gotów ją wycałować.

— Prawdę mówiąc, skłaniam się ku przekonaniu, że do nich nie dotarło, jak bardzo zmienił się układ sił od chwili rozpoczęcia negocjacji — dodał Giancola. — Sił militarnych, mam na myśli.

Nie sugerował nawet, że wcześniejsze podanie do publicznej wiadomości istnienia nowych okrętów mogło doprowadzić rząd High Ridge’a do realniejszej oceny stosunku sił obu stron. Jednocześnie jednak fakt, iż nie wspomniał o tym, stanowił skuteczniejszy sposób oznajmienia tego.

— Nie chcę zmieniać tego w zawody, kto ma większą armatę — oznajmiła chłodno.

— Ja też nie — odparł szczerze. — Niestety wynik zabiegów dyplomatycznych, częściej niż chcielibyśmy to przyznać, jest uzależniony od stosunku sił wojskowych. To niedoskonały wszechświat.

— Fakt, ale wolałabym nie przyczyniać się do tego, by stał się jeszcze bardziej niedoskonały.

— Nigdy nie byłem zwolennikiem doprowadzania sytuacji do stanu grożącego realnym wznowieniem walk — zapewnił Giancola. — Ale państwa mogą znaleźć się w stanie wojny, której żadne nie chce, jeśli pomylą się w ocenie siły i determinacji drugiej strony. A w tej chwili rząd Królestwa wydaje się nie doceniać tak naszych sił, jak i zdeterminowania.

— Nie sądzę, by można to było wyraźniej napisać, niż to właśnie zrobiliśmy — zauważyła chłodno Pritchart.

— Nie, ale oni nie zadali sobie trudu zrozumienia tego, co czytają — zgodził się Giancola. — Albo też mówiąc prościej: jak zwykle nie chcieli słuchać tego, co mówimy.

I w tej sprawie mógł mieć słuszność, co Pritchart zmuszona była przyznać. A nie przyszło jej to łatwo, gdyż rosnąca antypatia i brak zaufania coraz bardziej utrudniały jej obiektywną ocenę jego słów. Była świadoma, że przekroczyła już granice zdrowej podejrzliwości i jest na etapie automatycznego odrzucania wszystkiego, co gość mówi, tylko dlatego że to on to mówi. Wiedziała też, że to niebezpieczne, ale niestety świadomość miała niewiele wspólnego ze znalezieniem sposobu, by tak nie postępować.

W tym wypadku łatwiej było jej się zgodzić, że Giancola może mieć rację z uwagi na dotychczasowe doświadczenia z odmianą dyplomacji uprawianą przez obecny rząd Królestwa Manticore.

Ostatnie propozycje, jakie im wysłała, były zupełnie rozsądne. Co prawda nie proponowała oficjalnego przyłączenia do Królestwa systemu Trevor Star, bo dalsza odmowa była zbyt dobrym argumentem przetargowym i bez sensu było z niego rezygnować, nie zyskując niczego w zamian. Równocześnie, choć nie ponowiła oferty plebiscytu w tym systemie, zasugerowała, że może zgodzić się na rozwiązanie istniejące między Królestwem a Imperium co do systemu Gregor, a więc wysłała wyraźny sygnał, że jest gotowa w końcu uznać przyłączenie Trevor Star do Królestwa. Co więcej, przyznała, że wymogi bezpieczeństwa systemu Trevor Star mogą spowodować konieczność przeprowadzenia korekty granic w jego bezpośrednim sąsiedztwie. W związku z tym zaproponowała scedowanie baz w systemach Samson, Owens i Barnett na rzecz Królestwa, by mogły zostać zmienione w stałe bazy Royal Manticoran Navy, dzięki czemu pogłębi się strefa obrony granicznej Sojuszu.

Fakt, że Sojusz już był w posiadaniu tych baz wraz z całymi systemami, podobnie jak i innych, nadal spornych systemów, wraz z odległym o mniej niż pięćdziesiąt pięć lat świetlnych od Haven systemem Teąuila, ułatwił jej podjęcie decyzji. Niemniej jednak był to także krok w kierunku spełnienia żądań Królestwa. A to, że pozostałych systemów nie miała zamiaru oddać albo w ogóle, albo przynajmniej bez walki, było zupełnie inną sprawą. Sojusz kontrolował łącznie dwadzieścia siedem systemów planetarnych, teoretycznie wchodzących w skład Republiki Haven. Sześć z nich nie było zamieszkanych, w większości istniały jedynie bazy floty i właśnie dlatego Sojusz był zainteresowany ich zdobyciem. Żaden nie posiadał planety nadającej się do skolonizowania. Trzy inne zostały przez Ludową Republikę podbite i wcielone tak niedawno, że ich ludność nienawidziła wszystkiego, co miało związek z Haven, i żadne przemiany, reformy itp. nie interesowały ich w najmniejszym nawet stopniu. Mieszkańcy ci zresztą już wyrazili, i to zdecydowanie, swoją wolę zostania częścią Królestwa Manticore, tak jak San Martin i cały system Trevor Star. Zgodnie z konstytucją mieli do tego prawo, a nawet gdyby nie mieli, Pritchart gotowa była się na to zgodzić, tyle że wykorzystując to jako argument przetargowy. Gdyby naturalnie Królestwo wykazało jakąkolwiek ochotę do targów.

Problem był z pozostałymi osiemnastoma systemami, bo każdy z nich miał dla Republiki szczególne znaczenie, choć z różnych powodów. Najczęściej były one natury ekonomicznej lub przemysłowej. Niektóre systemy miały zaś istotne, a czasami krytyczne położenie i posiadały bazy floty chroniące centrum państwa lub najkrótszą drogę do niego. I większość została podbita lub pokojowo włączona w skład Ludowej Republiki; ich mieszkańcy uważali je za część Republiki, choć nie wszyscy byli tym zachwyceni.

Co najmniej trzy z nich: Tahlman, Runciman i Franconia, zamieszkane były przez tych niezadowolonych, którzy zdecydowali, że nie chcą należeć dłużej do państwa, do którego nie chcieli być wcieleni od początku. Mieszkańcy kilku następnych wahali się, ale w prawie dziesięciu przypadkach byli zdecydowani, że chcą wrócić do Republiki. A przynajmniej połowa z nich wykazywała coraz większe zniecierpliwienie, bojąc się, że ominą ich wszystkie korzyści płynące z politycznego i ekonomicznego odrodzenia, jakie miało obecnie miejsce.

Tych systemów nie chciała ot tak sobie oddać, choć wiedziała, że z co najmniej trzech będzie musiała zrezygnować. Wolałaby, aby stały się niezależnymi państwami, nie bastionami Królestwa tak głęboko w obszarze Republiki, ale była świadoma, że jeśli ich mieszkańcy nie zmienią zdania, nie będzie miała wyjścia i zgodzi się na ich wejście w skład Królestwa Manticore. Natomiast powrót tych systemów, których mieszkańcy już zdecydowali, że chcą należeć do Republiki, nie podlegał żadnym negocjacjom ani wątpliwościom.

Co zarówno Descroix, jak i High Ridge ignorowali.

— Jeśli nas nie słuchają, należy znaleźć sposób… zwrócenią ich uwagi — powiedziała, przerywając chwilowe mil. czenie.

— Dokładnie to samo powtarzam już od jakiegoś czasu — odparł, starannie maskując satysfakcję z obserwowania, jak Pritchart robi wreszcie, co jej każe. — Ale uważam, że powinniśmy przejawić dużą ostrożność w tym jak zwrócimy ich uwagę.

— Sądziłam, że jesteś zwolennikiem przykręcania śruby — zdziwiła się lekko Pritchart.

Giancola wzruszył ramionami. Wolał nie mówić, że był, dopóki nie ukradła jego metody, ani że nadal jest, ale tylko wtedy, gdy sam może decydować o wszystkich warunkach tego procesu.

— Pod wieloma względami nadal jestem zwolennikiem twardego stanowiska — powiedział, starannie dobierając słowa i zastanawiając się, czy Eloise Pritchart zna pewną starą ziemską bajkę, którą bardzo lubił w dzieciństwie. — Jednakże uważam, że nasza ostatnia nota była jasna. Jako sekretarz stanu wolałbym napisać coś bardziej konfrontacyjnego.

— Zdecydowanie to nie to samo co chęć do konfrontacji.

— Nie sugerowałem tego — zełgał gładko Giancola. — Mówię tylko, że nie widzę sposobu, by jaśniej przedstawić naszą pozycję, nie oświadczając, że jeśli nasze żądania nie zostaną spełnione, jesteśmy przygotowani sięgnąć po rozwiązania militarne.

— Nie sądzę, byśmy zaszli tak daleko, żeby jedyną naszą opcją było przyęcie bezsensownego bełkotu Descroix albo wojna — odparła lodowato z zadowoleniem, stwierdzając, że zapalczywy dotąd Giancola wyraźnie ostygł, gdy wyniki sondażu wykazały, że to ona zyskuje publiczne poparcie, zajmując twarde stanowisko wobec Królestwa.

— Przykro mi, jeśli zostałem tak zrozumiany — pospiesznie wyjaśnił Giancola, udając rozczarowanego i zawiedzionego. — Powiedziałem tylko, że już wyraźnie przedstawiliśmy i naszą propozycję, i uczucia, ale jak widać, nie wywarło to wrażenia. Wygląda na to, że jeśli zamierzamy nadal ich naciskać, by poczynili jakieś ustępstwa w negocjacjach, musimy znaleźć inny sposób niż wymiana not dyplomatycznych, bo ta nie skutkuje. A bądźmy szczerzy: jakie mamy inne możliwości zwiększenia tego nacisku niż groźba wznowienia działań?

— Sądzę, że już im uświadomiliśmy, że taka możliwość istnieje, i nie widzę powodu zwiększania napięcia przez machanie im przed nosem naszymi nowymi okrętami. Zamierzam jednak zwiększyć nacisk dyplomatyczny. Masz coś przeciw temu?

— Skądże — zaprotestowała nieszczerze. — A nawet gdybym miał, to pani jest prezydentem. Natomiast jeśli chce pani… to znaczy chcemy utrzymać nacisk dyplomatyczny, sądzę, że powinniśmy wykorzystać również inne sposoby. Dlatego sugeruję ponownie, by ogłosić, że posiadamy lotniskowce!

— Absolutnie nie! — warknęła Pritchart.

I skrzywiła się w duchu, świadoma że okazała więcej, niż by sobie tego życzyła. Częściowo dlatego, że była między młotem a kowadłem, czyli między Giancola a Theismanem, co jej się zdecydowanie nie podobało. A to, że jeden był wrogiem, a drugi przyjacielem, tylko sprawę pogarszało.

No i dochodziła do tego jeszcze świadomość automatycznego odrzucania wszystkiego, co proponował ten pierwszy.

— W tej sprawie Tom Theisman ma ostatnie słowo. Przynajmniej na razie — wyjaśniła spokojniej. — Ale zamierzam zdecydowanie i jednoznacznie odpowiedzieć Descroix.

— To pani decyzja i pani prawo — zgodził się, nie kryjąc niezadowolenia, Giancola.

A w duchu śmiał się do rozpuku, bo rzecz okazała się prostsza, niż się spodziewał. Tak jak w starej bajce — najskuteczniejszy sposób prowadzenia wieprzka polegał na przywiązaniu sznurka do jego tylnej nogi i ciągnięciu w przeciwna stronę, niż się chciało, by poszedł. Tym razem zamiast wieprzka prowadził świnię. Ostatnią bowiem rzeczą, jakiej chciał, było, by ktoś w Królestwie już przejrzał na oczy i zdał sobie sprawę, z jakim militarnym zagrożeniem ma do czynienia. A ujawnienie istnienia lotniskowców otworzyłoby oczy nawet takim krótkowzrocznym durniom, jak rząd High Ridge’a.

— Tak — zgodziła się Pritchart, patrząc mu prosto w oczy. — To moje prawo i moja decyzja.

* * *

— Pani prezydent do pana na prywatnej częstotliwości, sir.

Thomas Theisman obrócił się, słysząc głos kapitan Borderwijk. Ta wskazała palcem na swoje ucho, w którym tkwiła słuchawka, toteż kiwnął głową, rozumiejąc, skąd ta nagła wiadomość. Zdołał przy tym nie zmarszczyć brwi, bo choć lubił rozmawiać z Eloise, wiedział, z kim miała się spotkać tego popołudnia.

— Dziękuję, Alenka — powiedział uprzejmie i zwrócił się do zebranych wokół holoprojekcji: — Panie i panowie, kontynuujcie pod kierunkiem admirała Marquette’a, a ja wieczorem omówię z nim wnioski, do których doszliście. Powodzenia, Arnaud.

— Dziękuję, sir.

Theisman kiwnął głową podkomendnym i skierował się do swego gabinetu znajdującego się po drugiej stronie korytarza. Borderwijk poszła za nim, lecz została w sekretariacie pilnowanym chwilowo przez bosmanmata pomagającego jej w pracy, a Theisman wkroczył do środka. Na konsoli łącznościowej mrugało pomarańczowe światełko, usiadł więc, wziął głęboki oddech i wcisnął klawisz odbierający połączenie. Na ekranie natychmiast pojawiła się twarz Pritchart.

— Witaj, Eloise. Przepraszam, że tyle to trwało, ale trafiłaś w środek sesji szlifującej detale planu.

— Nie przepraszaj. Po rozmowie, którą właśnie skończyłam, kilkuminutowe oczekiwanie dobrze mi zrobiło na nerwy. To niewielka cena za okazję porozmawiania z kimś, z kim chcę, a nie muszę gadać. — Aż tak źle?

— Gorzej. Znacznie gorzej — zapewniła go i westchnęła. — Ale uczciwość nakazuje przyznać, że przynajmniej częściowo dlatego, że naprawdę nienawidzę słuchać, gdy Giancola mówi coś, z czym choć częściowo jestem zmuszona się zgodzić.

— Nie rozumiem, dlaczego cię to martwi. Nie zgodziłem się z niczym, co ten kutas powiedział przez ostatnie dwa lata, i jakoś mnie to nie wzrusza.

— Bo nie jesteś prezydentem. Nie mogę sobie pozwolić na odrzucenie od ręki stanowiska żadnego ministra tylko dlatego, że go nie lubię albo mu nie ufam.

— Chyba nie możesz — przyznał.

— Przepraszam, nie chciałam się na tobie rozładowywać, ale… wyobraź sobie, że powiedział mi, że odradza bardziej stanowczy ton rozmów z Królestwem.

— Giancola tak powiedział? — upewnił się Theisman.

— Może nie w tych słowach, ale tak. Właśnie się zastanawiam, czy mówił poważnie, czy w ten sposób usiłuje mnie zniechęcić do pomysłu, bo moje notowania w sondażach rosną. A problem polega na tym, że obojętnie jak bym chciała, nie mogę zignorować jego zastrzeżeń całkowicie.

— Bo wiesz, że zostały gdzieś oficjalnie zanotowane na wypadek, gdyby się okazało, że je zignorowałaś, a on miał rację — dokończył Theisman z niesmakiem.

— Częściowo tak, ale spójrzmy prawdzie w oczy, Tom: żadne z nas go nie lubi, ale to nie znaczy, że on jest idiotą. W sumie ma rację: jeśli chcemy zmusić High Ridge’a do ustępstw, musimy wyraźniej powiedzieć, że żarty się skończyły, a schody są strome.

— Jeśli sugerujesz, że znów mu się odbiło ujawnieniem lotniskowców, kategorycznie się sprzeciwiam. Shannon zdołała oddać do służby kolejne dziewięć wraz z pełnymi skrzydłami pokładowymi. Im dłużej utrzymujemy ich istnienie w tajemnicy, tym więcej z zaplanowanej liczby zdoła wejść do służby, a załogi już istniejących będą lepiej wyszkolone.

— Rozumiem twoje stanowisko — Pritchart nie straciła cierpliwości. — I nie zamierzam się sprzeciwiać, co mu zresztą powiedziałam, ale to nie znaczy, że on nie ma racji. Zrobiłam wszystko, co mogłam, poza wzięciem Descroix za łeb, a ta kretynka nadal uważa, że nie mówimy poważnie. Żeby do niej coś dotarło, potrzebne jest drastyczne posunięcie. Najwyraźniej nie rozumie języka dyplomatycznego, trzeba więc jej to powiedzieć tak, żeby pojęła.

— Sądzisz, że to rozsądne?

— Nie wiem, wiem tylko, że normalnymi metodami dyplomatycznymi niczego nie osiągnę z bandą cymbałów zbyt głupich, by zdać sobie sprawę, jakie niebezpieczeństwo im grozi. A nam przez nią także, czy tego chcemy czy nie. Muszę jakoś dotrzeć do tych debili!

Theisman zdołał zachować spokój, choć nie było to łatwe — rosnące bezsilność i zirytowanie Pritchart na Giancolę z jednej strony, z drugiej na Królestwo niepokoiły go od miesięcy. Była to z jego strony pewna hipokryzja, bo czuł dokładnie to samo, być może nawet silniej niż Pritchart. Tylko że, jak przed chwilą powiedziała, on nie był prezydentem. A to znaczyło że rozgniewanie Eloise mogło przynieść znacznie groźniejsze skutki.

— Skoro nie ujawniamy istnienia lotniskowców, co chcesz zrobić? — spytał ostrożnie.

— Powiedzieć im, że albo rybki, albo akwarium. Chcę od nich jakichś ustępstw i uczciwego rozpoczęcia rozmów. Jeśli to nie nastąpi, odwołam negocjatorów na, jak to się ładnie nazywa, konsultacje do stolicy. I jeśli będę musiała, nie odeślę ich przez długie miesiące.

— Brzmi nieco drastycznie. Nie mówię, że jest nieusprawiedliwione czy że to nie jest dobry pomysł na dłuższą metę, tylko że jeśli to zrobimy, tym bardziej krótko po odtajnieniu „Bolthole”, faktycznie zwiększymy nacisk, i to wyraźnie. Być może bardziej niż ktokolwiek by sobie tego życzył.

— Zdaję sobie z tego sprawę, choć nie sądzę, by sytuacja wymknęła się spod kontroli. A już na pewno nie szybko, bo panuje zbyt wielki bezwład. Istnieje natomiast ryzyko, że się mylę, i stąd ta nasza rozmowa — przez chwilę przyglądała mu się z namysłem, po czym spytała: — Jak wam idzie przygotowywanie planów?

— Obawiałem się, że właśnie o to spytasz — westchnął Theisman.

— Nie pytałabym, gdybym miała wybór.

— Wiem. Cóż, prawdę mówiąc, idzie nam lepiej, choć to słowo brzmi dziwnie obscenicznie w tym kontekście.

— Co?

— Im bardziej się w to zagłębiamy, tym bardziej oczywiste staje się, że najlepszym rozwiązaniem jest Plan Czerwony. Niezbyt mi się to podoba, głównie z powodu wpływu na podejście planujących… i przyznaję, moje własne. Widzisz, zawsze wolałem planować ataki, zmuszać przeciwnika do reagowania na moje działania niż odwrotnie i czasami boję się, że to skłania mnie do wyboru nąjagresywniejszego rozwiązania problemu.

— Wątpię, by ktokolwiek, kto cię zna, uznawał cię za żądnego krwi maniaka.

— Jak długo sam tego nie zrobię.

Pritchart przytaknęła i nie skomentowała tego.

— A wracając do rzeczy — Theisman wzruszył lekko ramionami. — Największe szanse daje nam wczesna, silna ofensywa. Wtedy najłatwiej będzie odzyskać okupowane systemy i zneutralizować możliwość przeciwdziałania RMN. Przynajmniej szybkiego przeciwdziałania. Istnieje szansa, że da to okres bezczynności celowej z naszej strony, a przymusowej ze strony Królestwa, na tyle długi, by dyplomatycznymi metodami udało się coś osiągnąć. Jeśli tak się nie stanie, to i tak będziemy w znacznie dogodniejszej niż obecnie pozycji, by kontynuować walkę, która pozostanie wówczas jedyną opcją.

— A jak blisko jesteśmy do stanu gotowości?

Przez długą chwilę Theisman przyglądał się jej z twarzą całkowicie pozbawioną wyrazu.

— To zależy — powiedział w końcu. — Z czysto technicznego punktu widzenia można by zacząć operację jutro, a zakładając, że Królewska Marynarka nie zrobiła niczego, co drastycznie zmieniłoby parametry operacyjne, mielibyśmy siedemdziesiąt, może osiemdziesiąt procent szans na powodzenie.

— Aż tak dużo? — zdziwiła się Pritchart.

Theisman zmarszczył brwi i po chwili dodał:

— Ujmijmy to tak: nawet jeśli wszystkie założenia, na których opiera się nasz plan, potwierdzą się w praktyce, istnieje dwadzieścia do trzydziestu procent szans na to, że przegramy. Brzmi lepiej?

— Nie są to słowa zatwardziałego militarysty i podżegacza wojennego.

— Jeśli chcesz podżegacza wojennego, musisz mnie zwolnić, bo uważam, że każdy, kto chce wojny, jest niespełna rozumu, a jeśli należy do grona, które parę lat temu sromotnie przegrało i tylko cudem nie musiało kapitulować, to jest skończonym kretynem. Naukowy termin to, zdaje się, down lub matołectwo, jeśli się nie mylę. Zrozum, muszę zachęcać swoich planistów do agresywnego myślenia, jeśli chcę, by ten plan miał ręce i nogi, czyli umożliwiał pokonanie Sojuszu. Natomiast brutalna prawda jest taka, że nawet jeśli zwyciężymy, nasze problemy się nie skończą, chyba że podbijemy Królestwo Manticore. A nawet jeśli zadamy Royal Manticoran Navy na początku takie straty, jak sądzę, podbój systemu Manticore będzie krwawy, kosztowny i bardzo, ale to bardzo paskudny… a okupacja jeszcze gorsza i podejrzewam, że nieskuteczna na dłuższą metę. Dlatego jestem zdecydowanym przeciwnikiem wznowienia walk, jeśli istnieje jakakolwiek alternatywa.

— Doceniam to, Tom — powiedziała cicho, ani przez chwilę nie wątpiąc w jego szczerość. — A to, że wiem, iż naprawdę tak uważasz, jest jednym z wielu powodów, dla których nie przyszłoby mi nawet do głowy chcieć zastąpić cię kimś innym.

— Moim obowiązkiem jest przedstawić ci wszystkie powody, dla których nie należy doprowadzać do wojny, podobnie jak jest nim opracowanie planu toczenia tej cholernej wojny i wygrania jej, jeśli już się zacznie. A skoro już mowa o powodach, dla których nie należy tego robić, trzeba pamiętać o potencjalnych kosztach w stosunkach międzynarodowych.

— Pamiętam o tym — zapewniła go Pritchart. — Jeszcze nie odrobiliśmy strat wywołanych zeznaniami Parnella w Lidze Solarnej. Co prawda ich dziennikarze szeroko omawiali nasze reformy, a ja wymieniłam kilka naprawdę przyjacielskich not z prezydentem Ligi, ale opinia publiczna to inna sprawa. Powoli poprawiają się też stosunki z sąsiadami, bo nie są ślepi i widzą, z czyjej winy negocjacje pokojowe tak się ciągną. Fakt, że nadal chcemy rozmawiać, działa bardzo silnie na naszą korzyść i nie zamierzam tego przekreślać. Ale musimy ruszyć w końcu te negocjacje z martwego punktu, i to nie tylko z powodu Arnolda. Mamy moralny obowiązek w stosunku do ludzi pragnących wrócić do Republiki, jak też i tych, którzy tego nie chcą. Wobec tych ostatnich polega on na tym, by przerwać ich niepewność jak najszybciej i na stałe.

— Rozumiem to, ale Plan Czerwony dający nam największe szanse powodzenia to ofensywa na wszystkich frontach, która nie zatrzyma się na naszych dawnych granicach, Eloise. Przewiduje atak na Trevor Star siłami odpowiednimi, by zniszczyć całą Trzecią Flotę Królewskiej Marynarki. W ten sposób RMN straci ponad połowę superdreadnoughtów rakietowych i trzecią część lotniskowców. Równocześnie zacznie się seria ataków na okupowane systemy tak zaplanowana, by siły atakujące miały wystarczającą przewagę, żeby rozstrzygnąć walkę w pierwszym starcu. W tym samym czasie zaatakujemy ważniejsze bazy sojuszu wzdłuż starej granicy, a szczególnie Grendelsbane. Ku mojemu szczeremu zaskoczeniu po dokładniejszym sprawdzeniu okazało się, że baza jest tak słabo chroniona, iż do jej zdobycia wystarczą znacznie mniejsze siły niż zakładałem. A istnieje też realna możliwość zaskoczenia stacji Sidemore w systemie Marsh i zniszczenia wszystkich stacjonujących tam okrętów liniowych. Jeśli to się nam powiedzie, Królestwu pozostanie jedynie Home Fleet, której nie da się użyć do działań ofensywnych, bo to pozostawiłoby system Manticore bez żadnej obrony. A to, przynajmniej w teorii, powinno zmusić rząd Królestwa do negocjowania pokoju na naszych warunkach. Mamy dość okrętów, by to wykonać, ale przy bardzo niewielkim marginesie bezpieczeństwa. Zbyt małym jak na mój gust. I żeby to się powiodło, musimy przeprowadzić atak szybko, nim się zorientują, co im grozi, i zmienią rozmieszczenie sił.

— Na jakie?

— Najlogiczniej byłoby wycofać się ze wszystkich okupowanych systemów i skoncentrować siły w Trevor Star, bo to najistotniejszy system poza układem Manticore. I naturalnie bardzo wzmocnić obronę Grendelsbane, bo tam w stoczniach czeka najwięcej okrętów na dokończenie. No i pozostaje kwestia Graysona… Prawdę mówiąc, Marynarka Graysona niepokoi mnie prawie tak samo jak Rogal Manticoran Navy. Wszystkie dane wywiadu wskazują, że High Ridge zdołał naprawdę wkurzyć tak władze, jak i mieszkańców Graysona, ale nie sądzę, by doszli do etapu, w którym odmówią pomocy Królestwu. Część moich ludzi tak właśnie uważa, ale są w błędzie. A to niestety kolejny argument za uderzeniem szybkim, silnym i tak zaskakującym, jak tylko nam się uda. Biorąc pod uwagę, jak napięte są obecnie stosunki między Graysonem a Królestwem, Mayhew będzie miał problem. Będzie musiał bowiem nie tylko zatroszczyć się o bezpieczeństwo systemu Yeltsin. Poza tym naprawdę szczerze wątpię, by Janarek czy Chakrabarti zadali sobie trud choćby wstępnego zaplanowania czegokolwiek, co byłoby niezbędne, by Marynarka Graysona mogła się szybko rozwinąć i wpłynąć na przebieg naszych operacji. Naturalnie jeśli te ostatnie będzie można przeprowadzić zgodnie z przewidywanym rozkładem czasowym.

— A będzie można?

— Gdybym sądził że nie, nie zakładałbym tego, prawda? — uśmiechnął się Theisman. — Teraz próbujemy wypośrodkować między wzięciem pod uwagę nieprzewidywalnych drobiazgów, które spowolnią w pewnym stopniu nasze działania, a uniknięciem paraliżu wynikającego z nadmiernego brania ich pod uwagę. Wszystko to jednak oparte jest na założeniu, że to my zadamy pierwszy, potężny a niespodziewany cios, i to właśnie najbardziej mnie martwi.

Pritchart uniosła pytająco brwi, lecz nie odezwała się słowem.

Theisman zaś potarł podbródek, najwyraźniej zastanawiając się, jak jej to najprościej powiedzieć.

— Mogę zagwarantować, że zaskoczenie się uda, jeśli zaatakujemy w trakcie rozmów pokojowych — wyjaśnił w końcu. — Tylko że to może oznaczać wygranie wszystkich bitew, a przegranie wojny z powodu konsekwencji tak dyplomatycznych, jak i militarnych. Bo od momentu, w którym to zrobimy, wszyscy, ale to dosłownie wszyscy uznają, że wróciła Ludowa Republika Legislatorów pod nowym szyldem. A to oznacza problemy nie tylko międzynarodowe, ale i wewnętrzne, bo ludzie, których od czterech lat próbujemy przekonać, że odtwarzamy starą, demokratyczną Republikę, przestaną w to wierzyć. A to byłaby cholernie wysoka cena za pokonanie Królestwa Manticore.

— Cholernie wysoka — powtórzyła cicho.

I przez prawie minutę nie odzywała się, wpatrując się w niego niewidzącym spojrzeniem.

— Co próbujesz mi powiedzieć? — spytała w końcu. — Bo wiem, że nie dajesz popisu elokwencji dla przyjemności usłyszenia własnego głosu.

— Chodzi mi o to, byśmy oboje wiedzieli, że musimy zrobić naprawdę wszystko co w ludzkiej mocy, by znaleźć rozwiązanie bez uciekania się do wojny. Natomiast jeśli już będziemy zmuszeni użyć siły, to Plan Czerwony daje nam największe szanse zwycięstwa, tylko wykonać go musimy inaczej, niż wykonano plan DuQuesne. Nasza dyplomacja musi dowieść, że naprawdę zrobiliśmy wszystko i jeszcze trochę, by uzyskać pokojowe rozwiązanie. Żeby plan się powiódł, musimy z dużym wyprzedzeniem rozmieścić w odpowiednich miejscach nasze siły, ale nie możemy zacząć ataku, dopóki Royal Manticoran Navy nie odda pierwszego strzału lub dopóki rząd Królestwa nie zerwie negocjacji. My tego nie możemy zrobić! Nie po tym, ile oboje uczyniliśmy, by udowodnić, że to już nie jest Ludowa Republika Haven.

— A kiedy choćby zasugerowałam, abyśmy to zrobili? — spytała ostro Pritchart.

— Nie… — zaczął i urwał.

A potem wzruszył bezradnie ramionami, odetchnął głęboko i potrząsnął głową.

— Przepraszam — powiedział cicho. — Wiem, że niczego podobnego nie sugerowałaś. Tylko… tylko że zaszliśmy już tak daleko i tak wiele osiągnęliśmy, a jeśli wznowimy działania wojenne, nawet jeśli wygramy, i tak to wszystko stracimy. To mnie… przeraża… nie boję się o siebie, boję się o Republikę.

— Rozumiem — powiedziała równie cicho, patrząc mu w oczy. — Ale nie mogę ignorować innych swoich obowiązków, ponieważ wykonanie ich może doprowadzić do wojny. Zwłaszcza w sytuacji, w której Królestwo nie pozwala mi zakończyć poprzedniej. I dlatego muszę wiedzieć, Tom, czy jeśli powiem Descroix i High Ridge’owi, że jestem gotowa przerwać negocjacje, co może zostać zrozumiane jako zerwanie rozejmu, ty i flota poprzecie mnie.

Przez chwilę przyglądali się sobie z rosnącym napięciem.

Mężczyzna, który umożliwił odtworzenie Republiki. I kobieta, która dokonała tego odtworzenia. A potem Thomas Theisman kiwnął głową i powiedział ze smutkiem ale bez wahania:

— Oczywicie że tak. Po to właśnie jest konstytucja.

ROZDZIAŁ XL

Shannon Foraker stała na galerii pokładu hangarowego i obserwowała cumowanie kutra z Lesterem Tourville’em na pokładzie. Tym razem jednak nie oczekiwała także na Thomasa Theismana i Javiera Giscarda. Theisman byl w Nouveau Paris, a Giscard stał obok za kapitanem Reumannem i konandorem Lampertem. Patrząc kątem oka na drugiego w hierarchii Marynarki Republiki oficera, czuła żal, że tak na dobrą sprawę już jest gościem zarówno na galerii, jak i w ogóle na okręcie.

Kuter zakończył cumowanie, zewnętrzne drzwi śluzy z korytarzem połączono rękawem i po kilkudziesięciu sekundach Lester Tourville zgrabnie stanął na pokładzie Souvereign of Space przy wtórze świstu trapowego. Zasalutował, dowodzący wachtą trapową porucznik odsalutował i świst umilkł.

— Proszę o pozwolenie wejścia na pokład — wygłosił Tourville.

— Pozwolena udzielam — odparł równie formalnie porucznik.

I odsunął się, robiąc miejsce Reumannowi tradycyjnie witającemu admirała kapitańskim uściskiem dłoni. Wraz z nim do Tourville’a podszedł Giscard.

Foraker nie ruszyła się z miejsca, bo to już nie był jej okręt flagowy.

— Witamy na pokładzie, Lester — Giscard uśmiechnął się ciepło.

— Dzięki, Javier — Tourville odpowiedział takim samym uśmiechem i uścisnął jego dłoń. A potem zobaczył Foraker.

— Witaj, Shannon.

— Sir — odparła formalnie. Wiedziała, że to nie jego wina. Ani Giscarda. W sumie nie była to niczyja wina, ale patrząc na nich obu, czuła się jak ktoś obcy, wyłączony z zabawy. Dokładnie tak samo jak wtedy, gdy Theisman powiedział jej, że Sovereign of Space przestaje być jej okrętem flagowym, a staje się flagowcem Giscarda.

Tourville miał przez moment zaskoczoną minę, słysząc zwięzłość odpowiedzi, po czym w jego oczach błysnęło zrozumienie, a później sympatia. Zrozumiał, co zaszło i co Shannon czuje — w końcu tyle czasu należała do jego sztabu, że zdążył poznać ją naprawdę dobrze.

Shannon otrząsnęła się, widząc jego reakcję — to, że była nieszczęśliwa, nie znaczyło, że ma odgrywać się na innych. Uśmiechnęła się do Lestera. Był to co prawda nieco krzywy uśmiech, ale także szczery. Wiedziała, że został zrozumiany właściwie — jako przeprosiny.

— Cóż, mamy sporo do omówienia — oznajmił Giscard tak radośnie, iż nie ulegało wątpliwości, że również był wszystkiego świadom. — Nie marnujmy więc czasu.

I zaprosił ich gestem do czekającej windy.

* * *

— Tak wyglądają podstawowe założenia obecnego planu dyslokacji — zakończył pierwszą część omówienia kapitan Gozzi po prawie dwóch i pół godzinie. — Za pańskim pozwoleniem, sir, wolałbym teraz odpowiedzieć na pytania, a potem przejść do szczegółów, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu.

Ostatnie zdanie skierowane było do Giscarda, u którego był szefem sztabu.

— Oczywiście, Marius — zgodził się Giscard i spojrzał pytająco na dwoje pozostałych admirałów obecnych we flagowej sali odpraw Souvereign of Space. — Lester? Shannon?

— Z tego, co tu usłyszałem, wynika, że to już nie jest hipotetyczna sytuacja — odezwał się zza chmury tytoniowego dymu Tourville, wskazując cygarem holomapę rejonu otaczającego Trevor Star.

— Zgadza się, sir. Rano otrzymaliśmy z dowództwa rozkaz rozpoczęcia przygotowań do wyruszenia.

— Wygląda na to, że jest gorzej, niż sądziliśmy — kapitan DeLaney, szef sztabu Tourville’a, nie ukrywała, że nie jest szczęśliwa z tego powodu.

— Też mi się tak wydaje — przytaknął Tourville i zmarszczył brwi.

— Wiem, że nikogo z nas nie cieszy taki rozwój wydarzeń — ocenił Giscard, co było niezwykle łagodnym ujęciem sytuacji. — Ale przynajmniej dostajesz to, w czym jesteś najlepszy, Lester: samodzielne dowództwo z dala od głównego teatru działań.

— Że z dala, to się zgadza — prychnął Tourville. — Który geniusz sztabowy to wymyślił?

— Tego akurat mi nie powiedziano, ale nosi wszystkie cechy pomysłu Lindy Trenis — uśmiechnął się złośliwie Giscard.

— By pasowało. Zawsze była za cwana dla własnego dobra — burknął Tourville.

— Myślisz, że się nie uda? — Giscard uniósł pytająco brew.

Tourville najpierw zajął się cygarem, a gdy ledwie było go widać zza dymu, wzruszył ramionami i przyznał:

— Myślę, że powinno się udać, ale nie podoba mi się, że ktoś poważnie chce otworzyć tę puszkę Pandory, a wysłanie Drugiej Floty do Konfederacji raczej jednoznacznie na to wskazuje. Sądzę, że nikomu z nas tak naprawdę się to nie podoba.

— Mnie też — przyznała Foraker. — I dlatego ten cały plan mnie niepokoi.

— Nie sądzę, by ktokolwiek w stolicy miał ochotę na wznowienie walk albo lekko do tego podchodził — powiedział z namysłem Giscard. — Tom Theisman na pewno nie i sądzę, że się ze mną zgodzicie?

Spojrzał na Tourville’a i Foraker i poczekał, aż oboje przytakną.

— Niemniej jego i naszym obowiązkiem jest być przygotowanym na najgorsze, na wypadek gdyby nastąpiło — dodał. — Biorąc to pod uwagę, masz jakieś zastrzeżenia, Lester?

— Poza tym, że żadne z nas nie cieszyłoby się z perspektywy spotkania z kimś tak dobrym jak Harrington, i to tak daleko od własnych baz zaopatrzeniowych, to nie — przyznał Toundlle. — Natomiast podoba mi się, że mam nic nie robić bez rozkazu. Przynajmniej nie będę się musiał martwić, że zacznę wojnę, bo nie dostałem na czas rozkazu, żeby tego nie robić.

— Shannon?

— Prawdę mówiąc, mam parę zastrzeżeń…

— Jakich? — zaciekawił się Giscard.

— Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ryzykujemy, że się tak wyrażę, przesadę strategiczną. Zgadzam się, że pod wieloma względami Plan Czerwony, jest, nazwijmy to, elegancki. Wymaga co prawda niepokojąco dużej koordynacji, ale pozwala uniknąć błędu popełnionego przez Legislatorów, czyli zbytniego rozdzielenia sił nie mających ze sobą łączności z powodu dużych odległości. Nie dotyczy to naturalnie Drugiej Floty, ale to wyjątek.

Giscard odruchowo kiwnął głową. Po zakończeniu tej odprawy jego Pierwsza Flota miała opuścić system Haven i udać się do SXR-136-23. Był to system, którego nigdy nie nazwano inaczej niż podczas katalogowania, ponieważ będący gwiazdą systemową czerwony karzeł nie miał żadnej planety, a w całym systemie nie było nic, co mogłoby kogokolwiek zainteresować. Stanowił jednak doskonałe miejsce do stacjonowania floty, która miała pozostać niezauważona przez dłuższy czas, i znajdował się mniej niż czterdzieści lat świetlnych od Trevor Star.

Jednostki zaopatrzeniowe i warsztatowe były już na miejscu, mając w ładowniach zapasy i części zamienne które powinny wystarczyć na sześć miesięcy standardowych dla całej Pierwszej Floty. Jeśli jej pobyt miałby się przedłużyć, dostarczano by to, co potrzeba, stopniowo, wysyłając opróżnione już transportowce pojedynczo lub parami. Gdyby natomiast przyszedł rozkaz rozpoczęcia działań, wszystkie zespoły i grupy wydzielone opuszczałyby system zgodnie ze starannie opracowanym harmonogramem, dzięki któremu wyznaczone cele osiągnęłyby równocześnie. Ponieważ punkt wyjścia był ten sam, rozkazy także, niemożliwe było powtórzenie błędu, w wyniku którego admirał Yuri Rollins za wcześnie znalazł się niegdyś w systemie Hancock. Pomocne w tym było, iż poza Grendelsbane wszystkie cele znajdowały się nie dalej niż sto dwadzieścia lat świetlnych od Trevor Star.

— Niesteiy zapewnienie lepszej koordynacji nie zmienia konieczności równoczesnego zaatakowania wielu miejsc — kontynuowała Shannon. — A to z kolei oznacza znacznie większe rozproszenie sił niżbym chciała.

— Masz rację, ale jest to ryzyko, które musimy podjąć — wtrącił Giscard. — Należy pamiętać, że siły Królewskiej Marynarki są w tym rejonie słabsze, a rozproszone tak samo jak nasze.

— Wiem — przyznała Foraker.

— A plan przewiduje atakowanie celów w określonej kolejności, ma’am — dodał kapitan Gozzi. — Do każdego ataku skoncentrowane zostaną siły większe od sił broniących systemu, a ponieważ zaczniemy od systemów kluczowych, w pierwszej kolejności wyeliminujemy te przeznaczone do szybkiego reagowania na wypadek ataku na któryś ze słabo obsadzonych systemów peryferyjnych.

— To też wiem i przyznaję, że to najskuteczniejszy sposób wykorzystania własnych sił. Prawdę mówiąc, spora część moich zastrzeżei wynika stąd, że zdaję sobie sprawę, jak bardzo cały plan opiera się na symulacjach i doktrynie dopracowanej, ale nigdy nie przetestowanej w praktyce — odparła, spoglądając na szefa swego sztabu. — Five i wszyscy moi ludzie spróbowali podejść do tego tak krytycznie, jak to tylko możliwe, ale w przypadku własnej pracy nie jest to łatwe, a żaden z naszych wniosków nie został sprawdzony bojowo. Nasze symulacje są dobre… jeśli dane wywiadowcze o sprzęcie RMN, na których się opierają, także są dobre. Tego jednak będziemy pewni dopiero po pierwszej bitwie. Poza tym nawet jeśli to wszystko się zgadza, to i tak masa okrętów i jeszcze większa masa ludzi będzie walczyła, używając nowych systemów broni i zupełnie nowej doktryny. Ani jedno, ani drugie nie zostało sprawdzone w praktyce, a sądzę, że wszyscy wystarczająco często stykaliśmy się z prawami Murphy’ego, by wiedzieć, ile rzeczy może pójść nie tak mimo starannych przygotowań. Dlatego w tych warunkach wolałabym mieć większą przewagę liczebną w krytycznych miejscach, niż będzie to możliwe, biorąc pod uwagę, jak są od siebie oddalone.

— Doceniam twoją troskę — przyznał po chwili Giscard. — Choć podejrzewam, że częściowo przynajmniej jest ona całkowicie nieuzasadniona, bo nie doceniasz wartości własnej roboty. Co prawda ani przez moment nie wątpiłem, że natkniemy się na luki w doktrynie i będziemy musieli improwizować ani też, że założenia dotyczące możliwości broni i wyposażenia Królewskiej Marynarki nie były wystarczająco pesymistyczne, ale obaj z Lesterem rozegraliśmy ponad dziesięć symulowanych bitew z użyciem nowego sprzętu i nowej doktryny i mogę ci powiedzieć, że zwiększyłaś naszą skuteczność w walce co najmniej dziesięciokrotnie. To więcej niż kiedykolwiek. Jeśli złapiemy ich tak rozproszonych, jak są w tej chwili, oberwą naprawdę solidnie.

— Oby tak było, ale nadal sądzę, że powinniśmy większymi siłami zaatakować Trevor Star… to ich najsilniejsza baza i na dodatek skoncentrowali tam prawie wszystkie okręty nowej generacji poza przydzielonymi do Home Fleet. Jeśli zniszczymy Trzecią Flotę, bez problemu zdobędziemy wszystkie pozostałe cele, bo nie będą mieli w tym obszarze niczego, co mogłoby nas powstrzymać.

— Ale gdy uderzymy na Trevor Star, zdołają wysłać jednostki kurierskie z ostrzeżeniem o ataku, Shannon — wtrącił Tourville. — A zdołają, bo do Manticore prowadzi terminal. A wtedy mogą zmienić rozmieszczenie pozostałych sił. Fakt, że nie zdołają nas powstrzymać, ale jeśli zdążą skoncentrować okręty w paru krytycznych systemach, poniesiemy znacznie większe straty, zdobywając je.

— Wiem o tym, ale te jednostki kurierskie przy użyciu terminala dotrą tylko do Manticore. Do innych systemów będą musiały lecieć przez nadprzestrzeń, a to oznacza, że nie znajdą się na miejscu na tyle wcześnie, by miało to większe znaczenie. Przynajmniej jeśli chodzi o nasze okupowane systemy. Tak naprawdę niebezpieczne będą te kuriery, które nie skorzystają z terminalu, bo do baz Sojuszu mogą dotrzeć przed nami.

— Na to już nic nie poradzimy. Jak długo ktoś nie znajdzie poważnego błędu w planie operacyjnym, nie bardzo widzę możliwość jego zmiany — odparł Giscard.

— A ja mam tylko zastrzeżenie generalnej natury mogące wynikać wyłącznie z obawy, że czegoś nie dopilnowałam — przyznała Foraker i dodała z krzywym uśmiechem: — Ale musiałam to powiedzieć mimo wszystko.

— Oczywiście, że musiałaś — uśmiechnął się Giscard. — A co powiesz o zadaniu Drugiej Floty?

— To, że wolałabym większymi siłami zaatakować Trevor Star, niejako determinuje to, że chciałabym mieć je gdzieś pod ręką. Poza tym nie podoba mi się ryzyko odkrycia jej przez Imperium, które w tym wypadku miałoby pretensje, i to uzasadnione, bo jest za miedzą. Znając też informacje wywiadu, że księżna Harrington ma tak mało okrętów nowej generacji, darowałabym sobie całkowicie atak na stację Sidemore. Jeśli uda nam się zrealizować resztę planu, okręty, którymi dysponuje, nie poprawiłyby aż tak sytuacji Royal Manticoran Navy, by miało to istotne znaczenie. Poza tym nie dotarłby do niej rozkaz odwołujący wszystkie stacjonujące tam jednostki i nim ona sama pojawiłaby się w systemie Manticore, upłynęłoby dość czasu, byśmy zdążyli przegrupować i skoncentrować siły. Natomiast przyznaję, że chęć wykorzystania części Drugiej Floty może wynikać z tego, że podobnie jak Lester żywię… duży szacunek dla talentu taktycznego księżnej Harrington. Jeśli o nią chodzi, wyznaję zasadę: „Nie kopię leżącego, bo może wstać”. Poza tymi zastrzeżeniami plan wydaje mi się dobry… a przynajmniej nie widzę możliwości wymyślenia lepszego, który miałby osiągnąć te same cele.

— Jeśli można, admirale Giscard — odezwał się niespodziewanie kapitan Anders. — Jest jeszcze coś, co mnie niepokoi, a jak dotąd nikt o tym nie wspomniał.

— Co to takiego, kapitanie Anders?

— Grayson, sir — odparł zwięźle Anders, a widząc spojrzenia kilkorga z obecnych, dodał: — Sprawdziłem najnowsze informacje wywiadu i nie jestem pewien, czy osoby opracowujące ten plan wzięły odpowiednią poprawkę na liczbę nowych okrętów w Marynarce Graysona.

— W tej chwili znaczna część tych okrętów odbywa jakieś długie ćwiczenia, Five — kapitan Gozzi był szybszy od Giscarda. — A nawet gdyby nie zostały gdzieś wysłane, to tak władze planety jak i dowództwo floty będą potrzebowały czasu, by zorientować się, co się dzieje. A to powinno spowodować zwłokę wystarczającą, by reakcja Marynarki Graysona była spóźniona na tyle, abyśmy zdążyli zrealizować wyznaczone zadania. Zakładając naturalnie, że współpraca między nią a Royal Manticoran Navy nie uległa takiemu pogorszeniu, że będzie celowo zwlekać.

— Znam wnioski kończące analizy w tej sprawie i nie twierdzę, że są błędne, ale biorąc pod uwagę dotychczasowe zachowanie Protektora i osiągnięcia Marynarki Graysona, wołałbym coś bardziej konkretnego od stwierdzenia, że mogą być słuszne — Anders uśmiechnął się lekko. — Zasada zacytowana przed chwilą przez admirał Foraker jeszcze bardziej pasuje do Graysona. Wolałbym mieć Drugą Flotę w odwodzie gdzieś pod ręką, na wypadek gdyby Grayson zareagował szybciej, niż sądzimy.

— To godna pochwały ostrożność — ocenił Giscard, dając znak Gozziemu, żeby milczał. — Ale czas i rodzaj reakcji graysońskiej to ryzyko, z którym musimy się pogodzić. Osobiście uważam, że analitycy wywiadu floty mają rację, jeśli chodzi o szybkość reakcji floty graysońskiej. Jestem też zupełnie pewien, że mają rację, jeśli chodzi o podejście Janaceka do Graysona i jego floty; gardzi nimi i nienawidzi ich, uważając za bandę bezczelnych dzikusów nie mających grama szacunku dla lepszych od siebie. W związku z tym ostatnią rzeczą, jaką zrobi, będzie poproszenie ich o pomoc. Założę się, że nawet nie zlecił opracowania planu wspólnych działań na wypadek naszego ataku. A należy jeszcze wziąć pod uwagę, że High Ridge zdołał doprowadzić do sytuacji, w której Mayhew zacznie się zastanawiać, czy w ogóle zareagować.

— Z całym szacunkiem dla wywiadu, sir, ale na to ostatnie za bardzo bym nie liczył — sprzeciwił się Anders. — Ograniczenia w czasie reakcji wynikające z przyczyn fizycznych czy astrofizycznych to jedno i one nie ulegają wątpliwości. Natomiast Grayson i Manticore zbyt wiele razem przeszły i nie wierzę, by Mayhew zostawił sojusznika na lodzie. Tym bardziej napadniętego przez nas.

Giscard przyglądał mu się z namysłem długą chwilę, po czym wzruszył ramionami i oznajmił:

— W porządku. Kapitan Anders może mieć całkowitą rację w ocenie stosunków łączących Grayson i Królestwo Manticore. Prawdę mówiąc, od sekretarza wojny wiem, że analitycy wywiadu floty i wywiadu cywilnego nie mogą dojść do porozumienia w ocenie szkód, jakie wyrządził w tych stosunkach rząd High Ridge’a. Istnieją jednakże pewne wskazówki dość jednoznacznie świadczące, że Sojusz nie jest już takim monolitem, jakim był w trakcie walk. Konkretnie jesteśmy w kontakcie z władzami Republiki Erewhon i choć naturalnie nikt im nie powiedział o naszych planach, ostatnio ambasador Erewhonu zaczął sondować możliwość podpisania z nami paktu o nieagresji i wzajemnej pomocy militarnej na wypadek zagrożenia.

— Erewhon chce przejść na naszą stronę? — spytał ostrożnie Tourville, najwyraźniej nie wierząc własnym uszom.

— Prawdopodobnie tak — potwierdził Giscard. — Oczywiście nie można na tej podstawie przewidywać, jak postąpi Grayson, zresztą nie słyszałem choćby sugestii, abyśmy nawiązali z nim bezpośredni kontakt dyplomatyczny, ale przykład Erewhonu może być zaraźliwy. A jednoznacznie dowodzi, że High Ridge zdołał zaszkodzić Sojuszowi znacznie bardziej, niż podejrzewa.

— Wychodzi na to, że nawet bardziej niż my podejrzewaliśmy — zgodził się Anders. — Dobrze, sir, co prawda nadal niepokoi mnie Grayson, ale wygląda na to, że Sojusz ma się znacznie gorzej, niż sądziłem, może więc jestem przewrażliwiony.

— Miejmy nadzieję — uśmiechnął się Giscard. — Choć to nie jest wada, gdy ma się do czynienia z kilkoma niewiadomymi. Natomiast osobiście uważam, że jeśli będziemy musieli wznowić działania wojenne, ten plan daje nam największe szanse zwycięstwa.

* * *

Kilka godzin później Shannon Foraker obserwowała przez okno pinasy, jak Sovereign of Space schodzi z orbity i oddala się od Haven, kierując się ku punktowi zbornemu Pierwszej Floty Marynarki Republiki.

Ciężko było przyglądać się malejącemu okrętowi.

Ciężej niż się spodziewała.

— Żal patrzeć, jak odlatuje, prawda ma’am? — spytał cicho kapitan Anders.

— Tak — przyznała równie cicho.

— Admirał Giscard dobrze się nim zajmie — zapewnił ją Anders.

Shannon kiwnęła głową.

— Wiem. A Pat jeszcze lepiej, ale po tak długim czasie trudno mi się pogodzić z tym, że jest okrętem flagowym kogoś innego.

— Nie wątpię, ale nie tylko o to chodzi. Prawda, ma’am? — spytał nieomalże łagodnie.

— Co chcesz powiedzieć?

— Ma’am, ja jestem przede wszystkim mechanikiem, a dopiero potem oficerem taktycznym, pani dokładnie na odwrót. Chciałaby pani być tam i sprawdzić w praktyce doktryny taktyczne opracowane pod pani kierownictwem. To prawdziwy powód, dla którego jest pani tak smutno i przykro, gdy patrzy pani, jak on odlatuje.

— Nie jesteś przypadkiem za bystry, Five? — Shannon potrząsnęła głową. — Nie rozważałam tego z tej perspektywy, ale masz rację. Może nie myślałam o tym w ten sposób właśnie dlatego, że nie chciałam przyznać, jak bardzo masz rację.

— Nie mogłaby pani być sobą, czując inaczej, ma’am. Ale brutalna prawda jest taka, że obojętne jak dobrym oficerem taktycznym by pani nie była, tak flota jak i Republika potrzebują pani bardziej w stoczni niż w Pierwszej czy Drugiej Flocie. Nie jest ważne, gdzie chciałaby pani być, a gdzie musi pani być, bo jest pani niezastąpiona.

— Pewnie masz rację — westchnęła, nie odrywając wzroku od malejącego superdreadnoughta. — Pewnikiem masz.

Ale patrząc w ślad za znikającym w oddali Sovereign of Space, nie chciała, by ją miał.

ROZDZIAŁ XLI

W pogrążonej w mroku kabinie rozległ się cichy sygnał interkomu. Dziesiątki lat służby wyrobiły jednak u Eriki Ferrero pewne odruchy, dzięki czemu ocknęła się natychmiast i automatycznie walnęła prawą dłonią w przycisk włączający przekaz obrazu. Lewą odgarnęła włosy z oczu i usiadła na łóżku.

— Kapitan, słucham — powiedziała zaskakująco przytomnym głosem.

— Tu porucznik McKee, ma’am. Pierwszy prosił, by przekazać pani, że Sittich schodzi z orbity.

— Rozumiem. — Ferrero stwierdziła nagle, że jest całkowicie przytomna, mimo że chronometr wiszący obok interkomu wskazywał środek nocy według pokładowego czasu.

Wachtę miała McKee, a Llewellyn powinien smacznie spać we własnej kabinie, ale zawsze przejawiał skłonność do myszkowania po okręcie w dziwacznych porach, co od momentu znalezienia się w systemie Zoraster znacznie się nasiliło.

— Jakie ma przyspieszenie? — spytała.

— Prawie dwa i pół kilometra na sekundę kwadrat, ma’am.

— A kurs?

— Prawie dokładnie taki, jak pani przewidziała: najkrótszy do granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Doskonale. W takim razie nie widzę powodu, by już zrywać wszystkich na równe nogi. Będę na mostku za kwadrans, radźcie sobie do tej pory z pierwszym sami.

— Aye, aye, ma’am.

* * *

Czerwony symbol przedstawiający statek niewolniczy udający andermański frachtowiec Sittich pełzł przez ekran taktyczny. Ponieważ od dwóch godzin przyspieszał, leciał z prędkością 18 500 km/s i przebył sto trzydzieści dziewięć milionów kilometrów, czyli około czterdziestu procent drogi do granicy przejścia w nadprzestrzeń systemu Zoraster. Przez cały ten czas zamaskowany ciężki krążownik Royal Manticoran Navy Jessica Epps zbliżał się do niego kursem przechwytującym.

Na mostku Jessiki Epps napięcie rosło powoli, ale stale. Nie takie jak przed zbliżającą się walką, gdy śledzonym jest okręt wojenny, ale takie jak w czasie polowania. Polowania wymagającego długiego i ostrożnego podchodzenia zwierzyny, która choć nie była niebezpieczna, była na tyle wredna i szkodliwa, że zabicie jej dawało mściwą satysfakcję. A tak właśnie szanujący się oficerowie każdej floty traktowali handlarzy niewolników.

Erica Ferrero zerknęła kolejny raz na ekran taktyczny fotela — odległość dzieląca obie jednostki spadła do trzech milionów kilometrów i oczywiste było, że kapitan fałszywego Sitticha nie podejrzewa nawet, iż Jessica Epps znajduje się w tym samym systemie planetarnym co on.

Być może to nie wina załogi, tylko sensorów pokładowych. No a poza tym czuli się bezpieczni — byli w dobrze patrolowanym systemie, a wszystkie patrolowce podlegały człowiekowi, którego nielegalny ładunek przewozili. Poza tym dzięki starannie rozmieszczonym przez Harrisa sondom mogli stwierdzić, że sensory statku niewolniczego rzeczywiście były nic niewarte. Szczytem ich możliwości byłoby zauważenie średniej wielkości księżyca.

Gdyby operatorzy wiedzieli, gdzie go szukać.

Uśmiechnęła się — niezauważone poruszanie się po czyimś systemie planetarnym, nawet posiadającym tak nieskuteczne sensory jak znajdujące się w tym systemie, było wyzwaniem. Naturalnie z rodzaju tych, które sprawiały jej przyjemność. A poza tym były doskonałą okazją do ćwiczeń, przy których okazało się, ku jej zaskoczeniu, że rozpuściła się, odkąd sieć wczesnego ostrzegania i nadajniki grawitacyjne stały się powszechnie dostępne. Brakowało jej meldunków z tej sieci na bieżąco podających informacje. Bez nich czuła się nie tyle zagubiona, ile odsłonięta. Jakby ktoś, kto miał pilnować jej pleców, nagle sobie poszedł.

Podejrzewała, że nie czułaby się tak, gdyby w pełni został już wprowadzony nowy wzór patroli wymyślonych przez księżnę Harrington, czyli gdyby w systemie znajdował się drugi okręt Królewskiej Marynarki. Dałoby to też znacznie większą elastyczność pościgu za statkiem niewolniczym. A raczej za prawdopodobnym statkiem niewolniczym.

Oczywiście obecność drugiego królewskiego okrętu zwiększyłaby szanse wykrycia przynajmniej jednego z nich, ale tak już ten wszechświat był zbudowany, że zawsze coś się zyskiwało kosztem czegoś innego.

Uśmiechnęła się ironicznie i uniosła głowę znad ekranu.

— Chyba jesteśmy gotowi, Bob — oceniła.

— Też tak sądzę, ma’am — zgodził się Llewellyn. — Ogłosić alarm bojowy?

— Nie widzę powodów do pełnego alarmu. Ten frachtowiec jest dwa i pół miliona kilometrów poza zasięgiem broni energetycznej. Ogłoś alarm dla obsług wyrzutni i całej obrony antyrakietowej. Działa zdążymy obsadzić, gdyby nagle zaczął się stawiać i odmówił wyłączenia napędu. Musiałby być wyjątkowo głupi, by tak postąpić, ale nie można tego wykluczyć.

— Nie można, ma’am — w głosie Llewellyna słychać było leciutkie rozczarowanie.

Był urodzonym oficerem taktycznym i naprawdę nie lubił pomijać żadnej okazji do dodatkowych ćwiczeń, zwłaszcza mając prawdziwy cel. Ferrero to doskonale rozumiała, dlatego dodała ciszej, gdy wydał odpowiednie rozkazy:

— Cierpliwości, Bob. Jeśli będziesz grzeczny, pozwolę ci dowodzić pierwszą pinasą.

— Aż tak to widać? — spytał, nie kryjąc autoironii.

— Może nie „tak” ale widać. Można nawet powiedzieć, że wyraźnie.

— Wyrzutnie rakiet obsadzone i gotowe do akcji, ma’am — zameldował porucznik Harris.

— Doskonale, Shawn. Tylko pamiętaj, że nie możemy go zniszczyć, cokolwiek by nie wyczyniał.

— Rozumiem, ma’am — potwierdził Harris.

Przypadkowe zniszczenie jednostki pirackiej było jedną sprawą, ze statkiem niewolniczym sprawa miała się inaczej, gdyż jego zniszczenie oznaczało śmierć nie tylko załogi, ale i kilkuset niewinnych niewolników.

— Jeśli nie posłucha wezwania Mecii — dodała Ferrero — oddamy strzał ostrzegawczy przed jego dziób, a jeżeli i to nie poskutkuje, zbliżymy się i zniszczymy mu węzły napędu z dział laserowych. A potem pierwszy weźmie pinasy i, jak przystało na Billa Bohatera Galaktyki, dokona abordażu.

— Auć, przeklęta popularność! — mruknął Llewellyn.

— Tylko nie udawaj skromności, za dobrze cię tu znają — zgromiła go Ferrero.

Llewellyn uśmiechnął się niczym wcielenie niewinności. Ferrero zaś spojrzała na oficera łącznościowego i spytała:

— Jesteś gotowa, Mecia?

— Aye, aye, ma’am.

— To nadawaj wiadomość, tylko prostą, żeby te głąby zrozumiały. Shawn, oświetl ich lidarem artyleryjskim i bądź gotów do oddania ostrzegawczego strzału.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził Harris.

Porucznik McKee pochyliła się natomiast nad konsolą i powiedziała:

— Sittich, tu ciężki krążownik Royal Manticoran Navy Jessica Epps. Macie wyłączyć napęd i przygotować się do rutynowego przeszukania i sprawdzenia dokumentów.

Żądanie było krótkie i jasne, a przekazane laserem kierunkowym na wszelki wypadek. Co prawda wysoce nieprawdopodobne było, by gubernator Chalmers mógł w jakiś sposób przeszkodzić zatrzymaniu frachtowca, ale nie było niemożliwe. Sensory orbitalne wykryją tak strzał, jak i detonację rakiety, ale Ferrero nie widziała powodu, by uprzedzać Chalmersa, co się dzieje, wcześniej niż musiała. Poza tym, jeśli nie będzie musiała strzelać, mógł się o niczym nie dowiedzieć, toteż gdy zjawią się agenci rządu Konfederacji z nakazem jego aresztowania, będzie nadal na miejscu, niczego nie podejrzewając.

A handel niewolnikami był bodajże jedyną rzeczą, za jaką silesiański gubernator rzeczywiście mógł zostać aresztowany. Bynajmniej nie dlatego że władze Konfederacji uważały handel niewolnikami czy niewolnictwo genetyczne za wyjątkowo niemoralne, ale dlatego, że Królowa Elżbieta III zupełnie jednoznacznie, by nie rzec boleśnie, dała temu rządowi do zrozumienia, jak traktuje niewolnictwo w ogóle, a handel niewolnikami w szczególności. I dlatego polityka rządu i Marynarki Konfederacji w tej sprawie odbiegała od wszystkich innych!

— Odbieram wiadomość, ma’am! — oznajmiła niespodziewanie McKee.

W jej głosie było coś takiego, że Ferrero obróciła się ku niej wraz z fotelem.

— To… — zaczęła McKee i spojrzała na nią zdumiona. — To Hellbarde, ma’am!

— Hellbarde?! — Ferrero przez dobre trzy sekundy przyglądała się jej w osłupieniu, nim spojrzała oskarżycielsko na główny ekran taktyczny.

Na którym nie było śladu andermańskiego okrętu.

— Shawn? — warknęła.

— Jeszcze go nie mam, ale pracuję nad tym, ma’am — odparł, nie unosząc głowy znad konsoli.

Jego palce śmigały dosłownie po klawiaturze, podobnie jak palce porucznika. Błyskawicznie uaktywnił wszystkie sensory i zaczął przeszukiwać przestrzeń wokół okrętu. Już nie chodziło o skryte podejście ofiary, ale o zlokalizowanie przeciwnika i Jessica Epps nagle rozjarzył się niczym radiolatarnia, gdy sensory szerokopasmowe zaczęły emisję.

— Lepiej, żeby pani tego posłuchała — powiedziała nagle McKee.

— Przełącz na głośniki.

— Aye, aye, ma’am.

Przez sekundę na mostku panowała cisza, a potem rozległ się znany do obrzydliwości chrapliwy głos:

— Jessica Epps, tu Hellbarde. Macie natychmiast wyłączyć systemy celownicze i zaprzestać pościgu!

— Czego?! — spytała podejrzanie spokojnie Ferrero.

— Druga wiadomość, ma’am — zameldowała McKee. — Z Sitticha.

— Głośnik! — poleciła Ferrero.

— Jessica Epps, tu andermański frachtowiec Sittich, dlaczego chcecie nas zatrzymać i przeszukać?

— Kolejna z Hellbarde, ma’am — zameldowała natychmiast McKee.

Ferrero dała jej znak, by przełączyła na głośnik.

— Jessica Epps, tu Hellbarde. Natychmiast wyłączyć systemy celownicze!

— Mam go! — rozległ się tryumfalny głos Harrisa.

Ferrero spojrzała na główny ekran taktyczny — rzeczywiście pojawił się na nim czerwony symbol, i to oddalony o ledwie dziesięć milionów kilometrów od rufy jej okrętu. Zaklęła w duchu z uczuciem — nowe systemy maskujące nowymi systemami, ale Hellbarde i tak nie powinien zbliżyć się nie zauważony na nieco ponad pół minuty świetlnej. Powinny go wcześniej wykryć systemy pasywne, niezależnie od tego czy Jessica Epps miała uaktywnione systemy maskowania elektronicznego czy nie.

— Sittich znów nadaje, ma’am — zameldowała McKee.

— I przyspiesza — dodał Harris. — Ma w tej chwili trzy koma dwie sekundy na kilometr kwadrat.

— Mecia, każ mu natychmiast wyłączyć napęd! — warknęła Ferrero.

— Aye, aye, ma’am.

Ferrero potarła czoło, gorączkowo analizując sytuację. Było oczywiste, że imperialny okręt leciał w ślad za nią, prawdopodobnie by kontynuować dotychczasowe prowokacje. Ponieważ cała załoga Jessiki Epps skupiona była na tym, by okręt nie został zauważony, nie zdano sobie sprawy z obecności Hellbarde. Tylko dlaczego Gortz tak ostro się wtrącił?!

— Mecia, poinformuj Hellbarde, że zatrzymujemy podejrzany statek niewolniczy, i powiedz im, żeby się nie wtrącali — poleciła.

— Aye, aye, ma’am.

McKee pochyliła się nad klawiaturą, a Ferrero wyjaśniła Llewellynowi.

— Gortz znów szuka okazji do nękania nas, a ja tym razem nie mam nastroju do głupich gierek.

— Być może on uważa, że tym razem to my nękamy, ma’am.

— Daj spokój, Bob! Przeprowadzamy całkowicie legalne zatrzymanie i przeszukanie jednostki podejrzanej o przewóz niewolników, używającej fałszywych kodów identyfikacyjnych i Gortz dobrze o tym wie. Chyba nie chcesz mi wmówić, że mamy pełniejsze dane andermańskich frachtowców niż Imperialna Marynarka!

Nim Llewellyn zdążył odpowiedzieć, w głośniku rozległo się polecenie:

— Jessica Epps, to ostatnie ostrzeżenie: wyłączyć systemy celownicze!

— Sittich znów nadaje, ma’am — zameldowała McKee. — Hellbarde nie używa laserów kierunkowych i musieli odebrać któreś wezwanie pod naszym adresem, bo proszą go o ochronę.

— Ma tupet — mruknęła Ferrero. — To mu trzeba przyznać.

— A jeśli Gortz mu uwierzy? — spytał Llewellyn.

— Co?! — zdumiała się Ferrero i potrząsnęła głową. — Z drugiej strony może mu pasować udać, że wierzy, żeby… Mecia, przygotuj się do nagrania wiadomości.

— Jestem gotowa, ma’am.

— Kapitanie Gortz, tu kapitan Ferrero, nie mam dziś czasu na głupie zabawy: ścigam statek niewolniczy z ładunkiem. Jeśli chce pan później o tym porozmawiać, służę uprzejmie. Teraz niech mi pan da spokój i, do cholery, nie przeszkadza! Koniec wiadomości.

— Nagrane, ma’am — potwierdziła McKee.

Ferrero przez moment zawahała się, gdy dotarło do niej, że jest bardziej wściekła, niż sądziła. Słychać to było zarówno po tonie, jak i doborze słów. Coś jej mówiło, żeby nagrać inną, bardziej uprzejmą wiadomość. Ale mówiło bardzo cicho, i zdecydowała się owo coś zignorować. Nadszedł najwyższy czas, by Kapitan der Sterne Gortz i reszta kutasów złamanych na pokładzie Hellbarde posmakowali własnej aroganckiej metody komunikowania się. Z tej odległości i tak nie mogli nic zrobić, a przy obecnej przewadze prędkości przechwyci Sitticha i wyśle na niego grupę abordażową, nim Hellbarde dotrze na odległość skutecznego ostrzału rakietowego.

— Sittich nadaje ponownie, ma’am. Informuje Hellbarde, że zagroziliśmy ostrzelaniem, jeśli nie wyłączy napędu.

— Nie dość że bezczelne, to jeszcze kłamliwe ścierwo! — oceniła Ferrero prawie z uznaniem.

Musiała przyznać, że kapitan statku niewolniczego miał zarówno refleks, jak i silne nerwy. Naturalnie biorąc pod uwagę kary za handel niewolnikami, nie miał nic do stracenia. Natomiast nawet Gortz nie powinien być aż tak głupi, by uwierzyć, że okręt Królewskiej Marynarki ostrzela rakietami frachtowiec, który nie może mu uciec.

— Sittich nie zwalnia, ma’am — zameldował Harris. — Oddać strzał ostrzegawczy?

— To może nie być najlepszy pomysł w tych okolicznościach, ma’am — ostrzegł cicho Llewellyn.

— Mam dość cackania się z chamem nie mytym! — zirytowała się Ferrero. — Działamy zgodnie z przepisami prawa międzyplanetarnego, a jak się Gortzowi to nie podoba, niech się wypcha! Nie dam się tym razem zastraszyć! Mecia!

— Słucham, ma’am?

— Nagrywaj wiadomość!

— Nagrywam, ma’am.

— Hellbarde, tu Jessica Epps. Działam zgodnie z przepisami prawa międzyplanetarnego i traktatami podpisanymi przez nasze państwa. Nie macie prawa się wtrącać. Kategorycznie żądam zaprzestania takich prób. Ferrero, bez odbioru.

— Nagrane, ma’am.

— Więc nadaj — poleciła Ferrero i dodała, spoglądając na Llewellyna: — Jesteśmy nadal dwa miliony kilometrów poza skutecznym zasięgiem jego rakiet, Bob, ale na wszelki wypadek ogłoś alarm bojowy. I tak chciałeś dodatkowych ćwiczeń.

— Chciałem, ale nie jestem pewien, czy to najlepszy powód, by je przeprowadzić.

— Może i nie, ale Gortz wkurzył mnie o jeden raz za dużo. James, oblicz kurs przechwytujący Sitticha przy jego nowym przyspieszeniu.

Ostatnie zdanie skierowane było do oficera astronawigacyjnego, porucznika McClellanda.

— Kurs już jest obliczony, ma’am — odparł spokojnie McClelland.

— I za to cię lubię! Podaj go sternikowi.

— Aye, aye, ma’am! Kurs cztery stopnie na lewą burtę i osiemdziesiąt pięć procent mocy.

Sternik potwierdził i Jessica Epps pomknęła w ślad za uciekającym frachtowcem przy dźwiękach klaksonów ogłaszających alarm bojowy.

— Ma’am, Hellbarde… — zaczęła McKee.

— Nic mnie nie obchodzi, czego chce, Mecia — przerwała jej spokojnie Ferrero. — Ignoruj go.

— Aye, aye, ma’am.

Ferrero obserwowała główny ekran taktyczny, a przedewszystkim szybko malejącą odległość do ściganego, który cały czas nadawał wezwania o pomoc kierowane do Hellbarde. I uśmiechała się mściwie — perspektywa uwolnienia niewolników napawała ją prawie taką samą satysfakcją jak utarcie nosa jaśnie panu kapitanowi Gortzowi, gdy ten przekona się, kto próbował go wrobić w ocalenie przed Jessicą Epps.

— Wszystkie stanowiska obsadzone i w pełnej gotowości bojowej, ma’am — zameldował porucznik Harris.

Zaskoczona Ferrero zamrugała gwałtownie powiekami. Tak się pogrążyła w myślach, że nie zauważyła nawet wyjścia Llewellyna udającego się na zapasowe stanowisko dowodzenia.

— Doskonale, Shawn — potwierdziła. — Strzał ostrzegawczy gotów?

— Gotów, ma’am.

— Doskonale — powtórzyła. — Mecia, każ mu ostatni raz wyłączyć napęd. I powiedz, że to ostatnie ostrzeżenie.

— Aye, aye, ma’am… Sittich, tu Jessica Epps, natychmiast wyłączyć napęd. Powtarzam: natychmiast. To ostatnie ostrzeżenie. Jessica Epps, bez odbioru.

Ferrero odczekała dziesięć sekund i spojrzała pytająco na Harrisa.

— Utrzymuje przyspieszenie, ma’am — poinformował ją oficer taktyczny.

— Widać potrzebuje wyraźniejszego ostrzeżenia. Shawn, strzał ostrzegawczy!

— Aye, aye, ma’am. Odpalam.

Harris nacisnął przycisk i z pościgowej wyrzutni rakiet numer jeden wystrzeliła rakieta, która pomknęła w kierunku Sitticha.

Ferrero obserwowała jej lot na ekranie taktycznym fotela, zastanawiając się, czy Gortza już trafiła apopleksja, czy też dopiero to nastąpi. Perspektywa była miła, a sukinsyn zasłużył sobie na to aż nadto tym, co… Miłe rozmyślania przerwał jej okrzyk Harrisa:

— Odpalenie rakiet!

Ferrero aż poderwało z fotela — Sittich był nieuzbrojony, a nawet gdyby miał jakieś zamaskowane wyrzutnie, próba stawienia oporu ciężkiemu krążownikowi była wyjątkowo głupią, choć pewną metodą popełnienia zbiorowego samobójstwa przez jego załogę.

— Hellbarde odpalił pełną salwę burtową, ma’am! — zameldował Harris.

Przez sekundę Ferrero przyglądała mu się z niedowierzaniem. To nie mogła być prawda, bo imperialny krążownik nadal nie osiągnął granicy skutecznego zasięgu własnych rakiet!

A potem ją olśniło i uspokoiła się prawie zupełnie. Hellbarde miał jej okręt w skutecznym zasięgu rakiet, tylko był on znacznie większy, niż ktokolwiek w Royal Manticoran Navy podejrzewał.

I większy, niż spodziewała się kapitan Erica Ferrero.

— Sternik, plan Gamma! — poleciła, przytomniejąc. — Shawn, zapomnij o Sittichu, mamy ważniejszy problem.

I uśmiechnęła się zimno, zmuszając się do okazania spokoju i pewności siebie, których wcale nie czuła. Czuła natomiast głęboki żal do samej siebie za nadmiar zadufania, przez co naraziła okręt na naprawdę poważne niebezpieczeństwo. Ale teraz było już za późno, by go uniknąć, przemawiając na przykład Gortzowi do rozumu.

— Wygląda na to, że będziemy mieli bardziej interesujące popołudnie, niż sądziliśmy — poinformowała dyżurną obsadę mostka.

A potem spojrzała na porucznika Harrisa i rozkazała spokojnie:

— Proszę odpowiedzieć ogniem, poruczniku Harris.

ROZDZIAŁ XLII

— To nie mogło się przydarzyć w gorszym momencie — oceniła cicho Mercedes Brigham, idąc wraz z Honor i nieodłącznym LaFolletem ku flagowej sali odpraw HMS Werewolf.

— Masz rację — zgodziła się równie cicho Honor. — Choć na coś takiego nie ma dobrego czasu.

— Fakt.

Drzwi sali otworzyły się przed nimi, a z wnętrza dobiegł odgłos towarzyszący wstawaniu wielu osób.

Była to pierwsza odprawa, na której obecni byli wszyscy dowódcy zespołów i grup wydzielonych oraz eskadr. Różnorodność stopni i doświadczeń zebranych była imponująca. Dla Honor była to też możliwość zobaczenia w jednym czasie i miejscu prawie wszystkich znajomych twarzy, zaczynając od Alistaira McKeona i Alice Truman. Oprócz nich obecni też byli: kontradmirał Samuel Webster dowodzący 16. Eskadrą Liniową, admirał Alfredo Yu, kontradmirał George Astrides, dowódca 9. Eskadry Liniowej, Warner Caslet dowodzący 1. Eskadrą Liniową Protector’s Own, kontradmirał Harriet Benson-Dessouix dowodząca 1. Eskadrą Lotniskowców Protector’s Own, wiceadmirał Mark Brentworth, dowódca 2. Eskadry Liniowej tejże formacji, i kontradmirał Cynthia Gonsalves dowodząca 1. Eskadrą Krążowników Liniowych tejże. Dodać należało do tego jeszcze dobry tuzin oficerów flagowych, zaczynając od kontradmirała Ansona Hewitta, których znała słabiej.

Oprócz nich obecni byli także inni, młodsi stopniem, których znała i którym ufała bez zastrzeżeń, jak Susan Phillips, kapitan flagowy Yu dowodząca superdreadnoughtem Marynarki Graysona Honor Harrington — co samą Honor nadal wprawiało w zakłopotanie. Czy kapitan Frederick Bagwell, niegdysiejszy oficer operacyjny pierwszej eskadry liniowej, jaką Honor w życiu dowodziła, a obecnie oficer flagowy Brentwortha. Jej zespół dowodzenia może i nie był dokładnie „bandą braci (i sióstr)” tak ukochaną przez hagiografię wojskową, ale był zdecydowanie lepszy od przeciętnego i nie chodziło o obecne realia kadrowe Royal Manticoran Navy. Czas spędzony na stanowisku dowódcy stacji Sidemore pozwolił jej lepiej poznać nowych — kilkoro potrzebowało większej uwagi, a kilkoro było po prostu dobrych — i na tym kończyły się ich możliwości. Natomiast większość była naprawdę wybitna, a jedna czy dwie osoby doskonale pasowały poziomem do „starej gwardii”. I każda z nich było, zdecydowana poprzeć i wykonać każdy rozkaz, jaki Honor wyda.

I do tego właśnie sprowadzała się podstawowa różnica między nimi wszystkimi a nią — to ona musiała podejmować wszystkie decyzje.

Podeszła do fotela, skinęła obecnym głową, dając równocześnie znak, by zajęli miejsca, umieściła Nimitza na oparciu i usiadła.

— Cieszę się, że wszyscy byliśmy na tyle blisko, że mogliście się tu zjawić osobiście — zagaiła. — Naturalnie byłabym szczęśliwsza, gdyby nigdy nie zaszła konieczność zwołania tej odprawy. Mercedes, mogłabyś przedstawić to, co wiemy, żeby wszyscy byli na bieżąco?

— Oczywiście, milady. — Brigham odchrząknęła i zaczęła referować głosem celowo beznamiętnym: — Około trzech godzin temu zarejestrowany w Królestwie frachtowiec Chantilly przybył do systemu Marsh, lecąc bezpośrednio z systemu Zoraster. Jak części obecnych wiadomo, do systemu Zoraster został wysłany ciężki krążownik Jessica Epps kapitan Ferrero z zadaniem przechwycenia podejrzewanej o przewóz niewolników genetycznych jednostki w ramach operacji „Wilberforce”. Według naszych informacji statek niewolniczy zarejestrowany w New Hamburg miał używać kodu identyfikacyjnego andermańskiego frachtowca Sittich. Kapitan Ferrero otrzymała kompletną elektroniczną sygnaturę prawdziwego Sitticha, by zdołała stwierdzić przed przystąpieniem do przechwycenia, że nie ma do czynienia ze statkiem andermańskim legalnie używającym własnego kodu. Najwyraźniej ustaliła to i rozpoczęła pościg za fałszywym Sittichem, ale nie zdołała go przechwycić, ponieważ doszło do incydentu z imperialnym ciężkim krążownikiem Hellbarde. Kapitan Nazari, dowódca Chantilly mający równocześnie stopień komandora w Royal Manticoran Navy Reserve, nie zna wszystkich szczegółów zajścia, ale zdecydowała, że ważniejsze jest jak najszybsze zawiadomienie nas o tym, co wie, niż zebranie dodatkowych informacji, bo wiązałoby się to ze zwłoką. Na szczęście Chantilly znajdował się na tyle blisko miejsca incydentu, że jego sensory zarejestrowały jego przebieg, toteż mamy dokumentację z pierwszej ręki. Niestety Chantilly jest wyposażony w standardowe sensory cywilne, toteż z wojskowego punktu widzenia zapis pozostawia sporo do życzenia. Niemniej po obejrzeniu tego, czym dysponujemy, komandor Reynolds, kapitan Jaruwalski i ja doszliśmy do pewnych wspólnych wniosków. Nie są one stuprocentowo udokumentowane, ale żywimy przekonanie, że zgodne z prawdą. Najprawdopodobniej kiedy Jessica Epps wezwał podejrzaną o przewóz niewolników jednostkę do wyłączenia napędu, Hellbarde nakazał mu przerwanie pościgu. Powiedziałam najprawdopodobniej, bo Jessica Epps używał laserów kierunkowych do kontaktu z fałszywym Sittichem, toteż sensory Chantilly nie zarejestrowały treści wezwań, Hellbarde zaś w ogóle nie został przez nie zarejestrowany, gdyż używał maskowania elektronicznego, natomiast żądania nadawał przy użyciu radia, te więc zarejestrowano. Jak wyglądała wymiana wiadomości między tymi trzema jednostkami, czyli Jessica Epps, Hellbarde i fałszywym Sittichem, wiemy tylko częściowo. Sittich nie po słuchał wezwania i poprosił Hellbarde o obronę, i to kilkakrotnie. Hellbarde także kilkakrotnie nakazał Jessice Epps zaprzestania namierzania frachtowca. Czy istniała jeszcze jakaś łączność między tymi dwoma jednostkami z użyciem laserów kierunkowych — nie wiemy. Wiadomo, że Jessica Epps odpalił jedną rakietę jako strzał ostrzegawczy przed dziób fałszywego Sitticha. Prawie natychmiast Hellbarde odpalił pełną salwę burtową w Jessica Epps.

Przez salę przebiegło coś na kształt westchnienia. Nie było wywołane zaskoczeniem, bo wszyscy wiedzieli, co się stało, ale nie zmniejszyło to wrażenia wywołanego oficjalnym ogłoszeniem.

— Sensory Chantilly dopiero w tym momencie zdołały zlokalizować prawdopodobne położenie Hellbarde — podjęła Brigham. — Przebieg wydarzeń nie ulega natomiast żadnych wątpliwości: najpierw Jessica Epps wystrzelił jedną rakietę w kierunku prawie dokładnie przeciwnym niż ten, gdzie znajdował się imperialny okręt; rakieta ta zresztą detonowała przed dziobem fałszywego Sitticha i miała klasyczną głowicę nuklearną. Prawie natychmiast Hellbarde odpalił pełną salwę burtową. Z odległości przekraczającej najprawdopodobniej dziesięć milionów kilometrów. Tym razem wśród zebranych dało się zauważyć, nie tylko wyczuć, zaskoczenie. Był to zasięg mniejszy od maksymalnego zasięgu rakiet systemu Ghost Rider, ale i tak znacznie większy, niż zakładały najbardziej pesymistyczne analizy możliwości imperialnych rakiet. A przecież nie musiało to znaczyć, że jest to ich zasięg maksymalny… — Jessica Epps odpowiedział ogniem — kontynuowała Brigham. — Walka trwała trzydzieści siedem minut i zakończyła się całkowitym zniszczeniem HMS Jessica Epps wraz z całą załogą. Kapitan Nazari dotarła na miejsce walki, gdy tylko strzelanina ustała, chcąc udzielić pomocy. Niewiele mogła zrobić, gdyż Hellbarde znajdował się w niewiele lepszym stanie. Jego kapitan i większość oficerów, podobnie jak prawie cała obsada mostka, zostali zabici, a z załogi przeżyło nie więcej niż sto osób. Chantilly został praktycznie przegoniony przez policję systemową, gdy jej patrolowce dotarły na miejsce, ale z nagrań wizualnych jednoznacznie wynika, że na wraku, w jaki zmienił się Hellbarde, nie mogło przeżyć więcej osób. Komandor Reynolds, kapitan Jaruwalski i ja po obejrzeniu nagrania jesteśmy zgodni co do tego, że Hellbarde nadaje się wyłącznie do złomowania. Zresztą z zapisu walki wynika, że Jessica Epps wygrywał, gdy przypadkowe trafienie spowodowało eksplozję jednego z reaktorów.

Brigham umilkła na moment i dodała, zwracając się do Honor:

— Tak wyglądają fakty na podstawie dostępnych danych, czyli zapisu sensorów Chantilly oraz meldunku ustnego kapitan Nazari. Wszystkie dane są do wglądu oficerów flagowych stacji i ich sztabów. Chantilly pozostanie w systemie, na wypadek gdyby potrzebne było powołanie na świadka kogokolwiek z jego załogi, tak długo, jak długo nie zezwoli pani na jego odlot, milady.

— Dzięki, Mercedes — potwierdziła Honor i zwróciła się do pozostałych: — Panie i panowie, jest to bez wątpienia incydent z rodzaju tych, których wszyscy się baliśmy. Najważniejsze pytanie teraz brzmi: czy nastąpił na skutek celowego działania Imperium, czy też był dziełem przypadku. Obawiam się, że w tej chwili nie zdołamy znaleźć na nie pewnej odpowiedzi.

— Odruchowo uznałem, że jest to wynik celowej polityki, milady — powiedział Anson Hewitt. — Ale mogę być uprzedzony przez to, czego tu doświadczyłem.

— Jeśli nawet jesteś uprzedzony, masz ku temu aż za dużo powodów — zapewniła go Honor.

— Mnie się wydaje, że to dość ostre odstępstwo od polityki stopniowego zvriększania poziomu prowokacji — odezwała się Cynthia Gonsalvez. — Zwłaszcza że Hellbarde pierwszy otworzył ogień, nie będąc w żaden sposób zagrożony. I zrobił te z odległości ujawniającej, że imperialne rakiety mają znacznie większy zasięg, niż podejrzewaliśmy.

— Słuszne spostrzeżenia — przyznała Honor.

— Z całym szacunkiem, ale choć kwestia intencji jest bezwzględnie ważna, to w tej chwili stanowi sprawę uboczną — oznajmił McKeon. — Padły strzały, zginęli ludzie, a my straciliśmy okręt wraz z całą załogą. Co by Imperium nie planowało, udało mu się wywołać wojnę.

Cisza, jaka zapadła po tych słowach, była absolutna. Przerwała ją po długiej chwili Honor:

— Walka została stoczona, to fakt, ale powody mają wręcz krytyczne znaczenie. Bo ja jestem przekonana, że powodem była pomyłka.

— Pomyłka?! — Alice Truman miała jako jedna z nielicznych możliwość obejrzenia zapisu danych zarejestrowanych przez sensory Chantilly. — Hellbarde nie był w żaden sposób zagrożony, gdy ostrzelał nasz okręt. Biorąc pod uwagę, od jak dawna i jak uporczywie prześladował Jessicę Epps, istnieje raczej niewielka szansa, że jego kapitan nie wiedział, z kim ma do czynienia. A to oznacza, że imperialny okręt rozmyślnie, nie sprowokowany zaatakował i zniszczył okręt królewski, wiedząc, kogo atakuje.

— Nie kwestionuję przedstawionego tu przebiegu wydarzeń, Alice — wyjaśniła Honor. — Natomiast nie jestem taka pewna, czy atak był niesprowokowany.

Nie potrzebowała więzi z Nimitzem, by wiedzieć, jakie zaskoczenie wywołały jej słowa.

— Jak zauważyła kapitan Gonsalves — dodała spokojne — to, co się stało, nie pasuje do dotychczasowej stopniowej eskalacji poziomu prowokacji ze strony Imperialnej Marynarki. Co więcej, wiemy, że Herzog von Rabenstrange jest lada dzień oczekiwany w Sachsen i że ma przejąć dowodzenie od Sternhafena. Naprawdę trudno mi uwierzyć, by Imperialna Marynarka zdecydowała się rozpocząć wojnę z nami przed przybyciem nowego dowódcy operujących tu sił. I to dowódcy uważanego za najlepszego oficera flagowego w całej flocie Imperium.

— Coś w tym jest — przyznała Truman.

— Fakt — zgodził się Alfredo Yu. — Ale należy także wziąć pod uwagę, że może to być przykład dezinformacji, Wybierając moment tuż przed przybyciem Herzoga von Rabenstrange i objęciem przez niego dowództwa sił na obszarze Konfederacji, mogli kierować się tym, by umożliwić mu wyparcie się odpowiedzialności. Może zwalić winę na Sternhafena.

Honor uśmiechnęła się w duchu — Yu dokładnie w ten sam sposób został przed laty zostawiony na lodzie przez własny rząd i dowództwo.

— Dlaczego chcieliby zwalić winę na Sternhafena? — spytał Hewitt.

— Nie twierdzę, że się zgadzam z admirałem Yu — odpowiedziała mu Benson-Dessouix.

— Ale zakładając, że ma rację, chodzi nie o Sternhafena, ale o to, że mogli dokonać naprawdę ostrej prowokacji udowadniającej wszystkim, jak się kończy próba przeciwstawienia się Imperialnej Marynarce, ale tak, by zostawić sobie furtkę umożliwiającą wycofanie się bez wywołania wojny. Jeśli zwalą wszystko na niego albo na kapitana Hellbarde, a Sternhafena obwinią tylko o brak nadzoru i tolerowanie agresywności podkomendnego, co nie może zostać uznane za realizowanie jakiej kolwiek oficjalnej polityki, i zaproponują jakąś formę zadośćuczynienia, zdecydujemy się nie traktować tego jako wypowiedzenia wojny. Jest to tym bardziej prawdopodobne, jeśli właściwie oceniają podejście obecnego rządu Królestwa nieskorego do konfrontacji w imię zasad w ogóle, a tu w Konfederacji w szczególności.

— Równocześnie zaś atak na Jessicę Epps demonstruje ich gotowość do walki i uświadamia tak rządowi Konfederacji, jak i wiadzom Królestwa, jak kosztowne może być stawianie oporu — dodał z namysłem McKeon. — I to nie występując oficjalnie przeciwko nam w świadomy sposób.

— Jeśli zrobili to celowo — przypomniała Benson-Dessouix. — A postawiłabym tu naprawdę duży znak zapytania.

— To rzeczywiście możliwy scenariusz, ale jak sama powiedziałaś, czysto hipotetyczny i mało prawdopodobny, bo wymagałby od Imperium znacznie większej subtelności niż ta, którą dotąd wykazuje, i to nie tylko w tej sprawie — oceniła Honor. — Poza tym wszyscy przeoczyliście jeden szczegół: jednostka, którą ścigała kapitan Ferrero, używała kodu andermańskiego frachtowca.

— Zgadza się, milady — przyznał komandor porucznik Reynolds. — Ale kapitan Chantilly, znajdując się w tej samej odległości co Hellbarde i mając jedynie cywilne sensory, był w stanie bez trudu stwierdzić, że jednostka ścigana przez kapitan Ferrero jest o przynajmniej dwa miliony ton mniejsza niż ta, za którą się podaje. Kapitan Hellbarde musiał dysponować listą andermańskich statków co najmniej równie aktualną jak nasza i dlatego naprawdę trudno mi uwierzyć, by nie zdołał stwierdzić, że ma do czynienia z oszustem, nie z prawdziwym Sittichem.

— To prawda, ale tylko przy założeniu, że dowódca Hellbarde w ogóle zadał sobie trud sprawdzenia tego — odezwał się Warner Caslet. — O to pani chodzi, milady?

— O to — potwierdziła Honor. — Należy pamiętać o kilku ostatnich miesiącach i tym, co w tym czasie zaszło między Hellbarde a Jessicą Epps. Mercedes, ty, Andrea, George i ja czytaliśmy wszystkie raporty kapitan Ferrero. Nie ulega wątpliwości, że kapitan Hellbarde dostał rozkaz śledzenia i prowokowania konkretnie jej okrętu, a nie jakiegokolwiek napotkanego. Trwało to na tyle długo, że gniew i frustracja kapitan Ferrero rosły, toteż logicznie byłoby przyjąć, że dla Kapitana der Sterne Gortza ta konfrontacja także stała się sprawą osobistą. Jest całkiem prawdopodobne, że ocena sytuacji obojga nie była jasna i obiektywna, jak powinna być lub byłaby, gdyby to z innym okrętem każdy z nich miał do czynienia.

— Chce pani powiedzieć, że ten cały Gortz był tak wkurzony na Ferrero i jej okręt, że wykorzystał pierwszą okazję, by dać jej nauczkę, nie sprawdzając nawet, czy Sittich jest tym, za kogo się podaje? — McKeon potrząsnął głową, nie kryjąc scitycyzmu. — Z całym szacunkiem, ale jak taki nerwowy przygłup mógł dowodzić ciężkim krążownikiem Imperialnej Marynarki?

— Naprawi chcesz usłyszeć odpowiedź? Przypomnij sobie niektórych dowódców naszych ciężkich krążowników, których mieliśmy nieprzyjemność poznać — odrzekła Honor złośliwie. Na przykład na takim zadupiu jak placówka Basilisk.

— Trafiony i zatopiony — mruknął McKeon, kiwając powoli głową jakby wbrew swojej woli.

— Mogło tak być — zgodziła się Truman — ale w takim razie obie strony musiały popełnić poważne błędy. Ferrero powinna poinformować Gortza, co robi i dlaczego, a miała dużą przewagę prędkości nad frachtowcem, nie mógł więc jej uciec. Nie musiała oddawać ostrzegawczego strzału, skoro nie była pewna reakcji Gortza, a nic w nadanych przez niego wiadomościach nie wskazuje na to, by dowiedział się, co Ferrero zamierza.

— Albo by przyjął to do wiadomości — dodała Honor. — Nie potępię postępowania żadnego z moich kapitanów, nie dysponując znacznie większą wiedzą niż posiadana obecnie. Z drugiej strony z tego co wiemy nie ulega wątpliwości, że to Gortz pierwszy otworzył ogień do Jessici Epps, co było znacznie poważniejszym błędem, i to nie tylko z naszego punktu widzenia, niż wszystko, za co może ponosić winę Ferrero. Nie znaczy to, że oboje nie przyczynili się do tego, co się ostatecznie stało, ale wszyscy powinniśmy zdawać sobie sprawę, że jesteśmy automatycznie uprzedzeni do każdego, kto zniszczył nasz okręt i zabił całą jego załogę. Nie wspominając już o złości i niechęci, jaką wywoływały wszystkie dotychczasowe prowokacje ze strony Imperialnej Marynarki. W tej chwili w mojej opinii najważniejsze są dwie sprawy: to, że między okrętami należącymi do nas i floty i Imperialnej Marynarki doszło do starcia, w wyniku którego, zginęli ludzie, oraz to, że nie jesteśmy wstanie stwierdzić, dlaczego do tego doszło. Miało to miejsce na obszarze państwa trzeciego, teoretycznie neutralnego, co dodatkowo komplikuje sytuację, ale nie ma wpływu na dwie pierwsze sprawy.

Honor zrobiła przerwę i rozejrzała się, czując rosnące oczekiwanie i napięcie obecnych.

— Zamierzam wysłać do Sachsen pełen zestaw odczytów sensorów Chantilly, by admirał Sternhafen mógł się z nimi zapoznać. Dołączę wiadomość, że z tego zapisu jednoznacznie wynika, iż to jego kapitan pierwszy otworzył ogień, i zaproponuję, by sprawdził, czy jednostka podająca się za Sitticha rzeczywiście miała prawo używać tego kodu identyfikacyjnego. Poinformuję go też o wszystkim, co doprowadziło nas do podejrzenia, że w rzeczywistości był to statek niewolniczy podszywający się bezprawnie pod andermański frachtowiec. Poproszę go też, by dokładnie zbadał cały ten incydent, i zaproponuję wspólne przeprowadzenie śledztwa. Poproszę również o możliwość przesłuchania wszystkich ocalonych z załogi Hellbarde, naturalnie w obecności przedstawicieli Imperium, by uzyskać dodatkowe informacje o przebiegu zajścia.

— Milady, jeśli nasze informacje dotyczące grafa von Sternhafena są choć w połowie zgodne z prawdą, to nie sądzę, by to dało cokolwiek — ocenił Reynolds. — Z tego co wiemy, jednoznacznie wynika, że należy on do najzaciętszych przeciwników Królestwa w Imperialnej Marynarce. Nie jest przesadą określenie, że nienawidzi nas serdecznie.

— Jestem tego świadoma, George, i dlatego z taką niecierpliwością czekałam na przybycie Herzoga von Rabenstrangego i objęcie przez niego dowodzenia. I dlatego też uważam, że ten incydent wydarzył się w naprawdę najmniej odpowiednim momencie. Niemniej uważam, że należy próbować rozładować napięcie, nim wydarzenia wymkną się spod kontroli. Jeśli to był wypadek, a nie świadome działanie ze strony Imperium mające spowodować wybuch wojny, mam obowiązek zrobić wszystko, by wyjaśnić tę sprawę i uniknąć tym samym wybuchu konfliktu, a nie siedzieć bezczynnie tylko dlatego, że nie spodziewam się, by moje starania przyniosły jakikolwiek skutek.

Większość obecnych odruchowo przytaknęła, ale część nie zgodziła się z jej argumentacją. Nie okazali tego, ale Honor wyraźnie to poczuła dzięki więzi z Nimitzem. Nie miała im tego za złe. Udawało się jej podchodzić obiektywnie i analitycznie do całej sprawy, ale wiele ją to kosztowało. Sama czuła wściekłość na myśl o tym, co stało się z Ericą Ferrero, jej załogą i okrętem. Uważała, że najbliższa prawdy jest Alice i że zawiniły obie strony, ale była też przekonana, że gdyby Imperium celowo nie prowokowało od tak dawna incydentów, do takiej sytuacji by nie doszło… a gdyby nawet, to nie miałaby ona takich konsekwencji.

A tak naprawdę chciała zemsty.

Chciała pomścić zabitych i odpłacić za upokorzenia, jakich doznała Royal Manticoran Navy przez ostatnie miesiące. Chciała mieć przeciwnika w zasięgu rakiet i dział, by otwarcie rozstrzygnąć spór, a nie wroga kryjącego się po kątach i prowokującego na ciągle nowe sposoby. Stąpała po kruchym lodzie, działając po omacku, bo własnemu rządowi nie mogła ufać, nie wspominając już o zgodzie na rozmaite jego głupie pomysły.

I dlatego, że tak bardzo tego pragnęła, nie odważyła się na rozważenie żadnych innych możliwych reakcji.

— Oprócz tego wyślę naturalnie dokładny raport do Admiralicji — dodała.

I w ostatnim momencie ugryzła się w język, by nie powiedzieć, że i tak nie zostanie on przeczytany. Zamiast tego rzekła spokojnie:

— Niestety, najszybszy kurier, jakim dysponujemy, będzie potrzebował nawet dwóch standardowych tygodni na dotarcie do systemu Manticore, na odpowiedź musimy więc poczekać ponad miesiąc. Przez ten czas możemy działać bez nowych rozkazów.

Tym razem nie potrzebowała Nimitza, by wiedzieć, że obecnym ulżyło. Było to zupełnie naturalne uczucie. Oto uświadomili sobie, że ktoś inny będzie odpowiedzialny za podjęcie decyzji, jak należy działać.

— Dopóki nie otrzymam nowych rozkazów, muszę wykonywać dotychczasowe — kontynuowała Honor. — Tak więc nadal będziemy patrolować wyznaczone systemy, choć z najbardziej peryferyjnych chwilowo się wycofamy. Natomiast w głównych chcę wzmocnić siłę patroli. Nie zamierzam osłabiać sił głównych, ale nasze okręty muszą operować co najmniej w parach, a tam, gdzie będzie to możliwe, w sile dywizjonów czy flotylli. Ograniczenie liczby patrolowanych systemów powinno zwolnić niezbędne do tego okręty bez potrzeby zbytniego redukowania sił osłonowych stacjonujących w systemie Marsh. Wysłaliśmy już ostrzeżenia do wszystkich okrętów znajdujących się na patrolach i miejmy nadzieję, że dotrą one do celu, nim któryś znajdzie się w obecności jednostek imperialnych, których dowódcy będą już wiedzieli, co się wydarzyło w systemie Zoraster. Ponieważ jednak nie mamy takiej pewności, należy być przygotowanym na to, że nim ostrzeżenie dotrze do wszystkich, dojdzie do innych incydentów. Prawdę mówiąc, już mogły się wydarzyć. Wraz z ostrzeżeniem wysłałam rozkazy przypominające, że nadrzędnym obowiązkiem każdego dowódcy jest dbałość o bezpieczeństwo okrętu i załogi. By to zapewnić, można użyć wszelkich sposobów, jakie uznaje się za niezbędne. I dlatego poleciłam wszystkim stosować reguły walki Alfa 2.

Przez salę jakby powiał chłodny podmuch.

A Honor uśmiechnęła się bez śladu wesołości. Zasady walki Alfa 2 upoważniały kapitana okrętu do otwarcia ognia, jeśli był przekonany, że jego okręt zaatakowano. Nie musiał czekać, aż przeciwnik pierwszy zacznie strzelać, choć powinien zrobić co w jego mocy, by uniknąć rozpoczęcia strzelaniny.

Była to eskalacja zasad postępowania i Honor wolałaby jej uniknąć, ale niestety było to niemożliwe z uwagi na siłę salw okrętów dysponujących zasobnikami holowanymi. Najczęściej pierwsza taka salwa była rozstrzygająca i pozwolenie przeciwnikowi, by ją wystrzelił, tylko po to żeby jednoznacznie ustalić, kto jest odpowiedzialny za wrogi akt, było zbyt wysoką ceną za stratę okrętu i załogi.

— Żebyśmy się dobrze zrozumieli — dodała cicho, ale stanowczo. — Mamy obowiązek utrzymać pokój, ale nie za wszelką cenę. Naszym najważniejszym obowiązkiem jest realizowanie polityki rządu Jej Królewskiej Mości na obszarze Konfederacji Silesiańskiej oraz obrona systemu Marsh. Jeśli doprowadzi to do otwartego konfliktu z Imperium Andermańskim, mówi się trudno. Nie chcę wojny z Imperium. Nikt przy zdrowych zmysłach jej nie chce, ale jeśli Imperium do niej dąży, zamierzam zrobić wszystko, żeby tego pożałowało. Bardzo pożałowało.

ROZDZIAŁ XLIII

— Obawiam się, że mamy następny, milady.

Honor uniosła głowę znad czytanego raportu i zacisnęła usta. Ton Brigham nie był ponury, nie chodziło więc o zabitych, ale zabrzmiało w nim coś dziwnego… coś niepokojącego.

— Jak zły? — spytała cicho.

— Lepszy od ostatniego — pospiesznie zapewniła Mercedes. — I nieporównywalny z pierwszym. Właśnie przybył kurier od kapitana Ellisa…

— Dowodzi HMS Royalist, tak? — upewniła się Honor.

— Zgadza się — potwierdziła Brigham.

HMS Royalist należał do krążowników liniowych klasy Reliant, podobnie jak Nike — jedyny krążownik liniowy, jakim Honor dowodziła. Jednostki tej klasy nie należały już ani do najnowszych, ani najnowocześniejszych krążowników liniowych, jakimi dysponowała Royal Manticoran Navy, ale pozostały okrętami dużymi i groźnymi, zdolnymi zniszczyć każdą jednostkę mniejszą od okrętu liniowego. Miały również pierwszeństwo w modyfikacjach.

— Wraz z siostrzaną jednostką obsadzał pikietę w systemie Walther położonym w sektorze Breslau — zaczęła referować Mercedes. — Znajdowali się w systemie od pięciu dni, gdy pojawiła się eskadra ciężkich krążowników Imperialnej Marynarki. Zgodnie z pani rozkazem Eblis nadał otwartym tekstem żądanie, by trzymały się z dala od jego okrętów.

Honor kiwnęła głową — kapitanowie wszystkich okrętów otrzymali od niej rozkaz żądania, by jednostki imperialne, jakie napotkają, utrzymywały odległość co najmniej dwudziestu milionów kilometrów od ich okrętów pod groźbą natychmiastowego ostrzelania. Ostrzeżenie o standardowej treści dołączone do rozkazów zawierało krótki i na tyle obiektywny, na ile było to możliwe, opis tego, co się wydarzyło w systemie Zoraster. Honor nie miała wątpliwości, że każdy imperialny oficer, nim odebrał ostrzeżenie, miał już wyrobioną opinię na temat tego, kto spowodował tamten incydent i kto zaczął strzelać, ale chciała mieć jednoznaczne dowody, że imperialne okręty nie tylko zostały ostrzeżone, by trzymać się z dala od jej jednostek, ale także poinformowane o przyczynach tego żądania. Gdyby któryś z jej kapitanów pierwszy otworzył ogień, i tak na nic by się to nie zdało, ale przynajmniej ochroniłoby takiego oficera, gdyby Janacek i reszta tchórzliwych półgłówków zdecydowali, że Honor postąpiła źle czy przekroczyła swoje uprawnienia.

— Ostrzeżenie nie wywarło pożądanego wrażenia — podjęła Brigham. — Okręty imperialne podzieliły się na dwie grupy i zaczęły manewrować tak, by wziąć nasze w kleszcze. Kapitan Ellis początkowo miał zamiar pozwolić im na to, by utrzymać możliwość swobodnego manewrowania, ale na wszelki wypadek odpalił sondy. Jedna znalazła się na tyle blisko, by uzyskać wizualny obraz rufy jednego z krążowników. Oto obraz, jaki przekazała na HMS Royalist.

Mercedes podała Honor elektrokartę z płaskim ekranem, na którym było zdjęcie, ale zbyt małe, by można na nim było dostrzec szczegóły. Honor uaktywniła więc hologram i nad elektrokartą pojawił się znacznie większy, trójwymiarowy obraz przedstawiający rufę okrętu. Było w nim coś dziwnego…

— Co to jest? — mruknęła zdumiona i po paru sekundach odpowiedziała sama sobie: — Zasobniki z rakietami.

— Dokładniej połówki zasobników — poprawiła Mercedes. — Do takiego wniosku doszedł Ellis, a George po wstępnej analizie zgodził się z nim. Zasobniki przecięte w połowie długości i przymocowane do górnej powierzchni kadłuba.

— Cholera! — Honor była zaskoczona do tego stopnia, że zaintrygowany Nimitz zastrzygł uszami.

I dokonała szybkiej kalkulacji. Jeśli założyć, że odstępy między tymi, które było widać na hologramie, stanowiły normę, to krążownik miał ich zamontowanych na kadłubie co najmniej trzydzieści pięć, może czterdzieści.

— A dolna krzywizna kadłuba? — spytała.

— Nie wiemy, milady. I tak mieliśmy szczęście, że sonda aż tyle zarejestrowała. Natomiast można spokojnie przyjąć, że tam również zostały zamontowane. Ja bym tak postąpiła, a możemy uznać, że oni są przynajmniej tak inteligentni jak ja. Jeśli zostały zamontowane na górze i na dole, to na każdej burcie jest ich między sześćdziesiąt a osiemdziesiąt. Tak ocenia George, a ja się z nim zgadzam. Co daje salwę pomiędzy trzysta a czterysta rakiet.

Honor gwizdnęła bezgłośnie. Żaden okręt nie należący do nowej generacji nie mógł oddać salwy burtowej o choćby zbliżonej sile, a to rozwiązanie było proste i skuteczne — przymocowanie zasobników do kadłuba zwiększało ich liczbę, bo uniezależniało ją od liczby generatorów promieni ściągających, oraz żywotność, bo cały czas były chronione przez ekran, dzięki czemu nie stanowiły tak łatwego do zniszczenia celu jak te holowane za okrętem. To zaś z kolei umożliwiało bardziej ekonomiczne ich wykorzystanie, gdyż nie istniało zagrożenie, że rakiety nie wystrzelone w pierwszej salwie zostaną zniszczone przez pierwszą salwę przeciwnika.

— Jeśli bardzo poważnie nie poprawili kontroli ogniowej, duża część rakiet będzie leciała na ślepo — oceniła, głośno myśląc. — Standardowa kontrola ogniowa ciężkiego krążownika nie potrafi naprowadzić aż tylu pocisków.

— Nie potrafi, bo nie ma odpowiedniej liczby połączeń telemetrycznych, nawet jeśli zakłócenia spowodowane przez ekran by tego nie uniemożliwiły. Ale nie muszą odpalić od razu wszystkich. Mogą każdą salwę wzmocnić o pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt rakiet z zasobników, o ile naturalnie są w stanie cokolwiek zza nich dostrzec.

— Rozumień, o co ci chodzi… — Honor potarła czubek nosa, myśląc intensywnie.

Długie rzędy zasobników umocowano tak, by nie przeszkadzały w prowadzeniu ognia poprzez standardowe ambrazury znajduące się w burtach, a więc tam gdzie burta zaczynała się zakrzywiać, przechodząc w poszycie dna i górnej powienchni okrętu. Te płaskie przestrzenie chronione nieprzenkliwym ekranem były miejscami, w których montowano dodatkowe anteny aktywnych sensorów, radary i lidary tak obrony antyrakietowej, jak i systemu kierowania ogniem. Główne anteny znajdowały się na burtach, natomiast te wspierające skuteczność salw, bo używane do naprowadzania poszczególnych rakiet, musiały choć częściowo być zasłonięte przez zasobniki, co nie mogło pozostać bez wpływu tak na skuteczność ognia, jak i obrony.

— Założę się, że przystosowano je do odrzucania — oznajmiła Honor. — Prawdopodobnie zamocowane są na zaczepach i odrzucane po opróżnieniu.

— Oboje z George’em też tak sądzimy — przyznała Brigham. — Ellis taliże doszedł do tego wniosku.

— Właśnie, Elis — ocknęła się Honor i wyłączyła hologram, po czym odchyliła się na oparcie fotela i spytała: — I co zrobił?

— Uznał, że sondy nie zostały zauważone, bo nic na to nie wskazywać. Tak więc Imperialna Marynarka nie rozgryzła do końca systemu Ghost Rider!

— Przeciwnik zawsze jest tylko człowiekiem, nie należy więc przypisywać mu nadludzkich właściwości, Mercedes — uśmiechnęła się krzywo Honor. — Jestem pewna, że ma w zanadrzu niemiłe niespodzianki, ale my również. A wszystko, z czym się dotąd zetknęliśmy, świadczy o tym, że nas gonią, a nie wymyślają coś nowego. Tak więc podobnie jak my są niepewni i podenerwowani, nie wiedzą, co jeszcze możemy ukrywać. I to, czy chcą, byśmy sobie z tego zdali sprawę czy nie, jest bez znaczenia.

— Na pewno tak jest — zgodziła się Brigham. — Ale jakoś tak nie czuję specjalnej sympatii, że mają takie powody do zmartwień.

— Ja też nie — zapewniła ją Honor. — Wracając zaś do kapitana Ellisa…?

— Kiedy zrozumiał, co widzi, a zajęło mu to trochę czasu, uświadomił sobie, że jego okręty znajdą się w znacznie gorszym położeniu, jeśli dojdzie do strzelaniny. Ponieważ równocześnie nie chciał dać się wyrzucić z systemu, wykorzystał więc boje i sondy EW średniego zasięgu i ruszył na spotkanie jednej z grup.

— Mając dwa Relianty, wyruszył przeciwko czterem tak uzbrojonym ciężkim krążownikom? — upewniła się Honor, wskazując wyłączoną elektrokartę.

— Cóż, uznał, że ma okazję lepiej poznać siły przeciwnika niż przeciwnik jego, zaprogramował więc boje, by udawały krążowniki liniowe, a sondy umieścił za rufami okrętów i z tyłu za bojami.

— I jak je zaprogramował? — spytała Honor, bo Brigham niespodziewanie zrobiła przerwę, i to dłuższą.

— Żeby dawały takie odczyty jak zasobniki holowane — poinformowała ją zapytana i zachichotała, widząc minę Honor. — I dostosował prędkość do takiej, jaką rozwijałby, holując odpowiednią liczbę zasobników.

— Pomysłowe — przyznała Honor z uznaniem.

— I co najważniejsze skuteczne, bo dowódca imperialnej eskadry najwyraźniej nie chciał mieć do czynienia z co najmniej dwoma okrętami, z których każdy mógł odpalić dwieście pięćdziesiąt rakiet w pierwszej salwie.

— Też bym nie chciała. Ale jeśli nasza ocena ich siły ognia jest właściwa, we czwórkę mogli odpalić trzy razy tyle rakiet, ile według ich ocen mogły krążowniki Ellisa.

— Dlatego powiedziałam, że ten incydent nie był tak zły jak poprzedni, milady. Nie oddano ani jednego strzału, a imperialne okręty wycofały się. Co prawda nie zachowały odstępu dwudziestu milionów kilometrów, ale też nie próbowały zmniejszać odległości do choćby zbliżonej do standardowego zasięgu rakiet. A po krótkim czasie opuściły systen. Ellis przez dwa dni utrzymywał stan podwyższonej gotowości, potem wrócił do normalnego trybu. Biorąc pod uwagę dysproporcję sił, może to sugerować, że dostali rozkaz nie wszczynać walki.

— Hm… — Honor ponownie potarła czubek nosa i po chwili potrząsnęła głową. — Raczej tym razem mieliśmy szczęście i trafił się niezbyt chętny umierać za Imperatora dowódca estadry, który całkiem rozsądnie uznał, że spora część jego okrętów podzieli los naszych krążowników liniowych, jeśli dojdzie do walki. Bo gdyby dostał rozkaz nierozpoczynania walki, to jak wytłumaczyć zachowanie tych idiotów w systemie Schiller?

Tym raztm Brigham pokiwała głową z nieszczęśliwą miną.

Incydent w systemie Schiller nie skończył się bowiem tak szczęśliwie jak ten, który właśnie zreferowała. Dowódca sił imperialnych bowiem zignorował ostrzeżenie, gdyż uznał, iż skoro zastał królewskie okręty rozdzielone, to atak na jeden powinien mu się powieść. I rozkazał swoim trzem lekkin krążownikom zaatakować samotny ciężki krążownik RMN.

Na szczęście te imperialne okręty nie posiadały doczepionych zasobników i krótkie starcie, które rozpoczął HMS Ephraim Tudor, gdy te znalazły się w odległości mniejszej niż piętnaście milionów kilometrów, nie przebiegło dla nich zbyt pomyślnie. Rakiety lekkich krążowników najwyraźniej miały skuteczny zasięg dwunastu milionów kilometrów, gdyż dopiero z tej odległości wystrzeliły pierwszą salwę. Okazało się też, że środki walki radioelektronicznej królewskiego okrętu są znacznie lepsze. Podczas gdy otrzymał on trzy trafienia, został niegroźnie uszkodzony, dziewięciu ludzi zginęło, a siedmiu odniosło rany, zmienił jednego z napastników w bezwolnie dryfujacy wrak, z którego uciekało powietrze, a inny uszkodził na tyle poważnie, że ten znacznie stracił na przyspieszeniu i mocy ekranu. W tym momencie dowodzący okrętami Imperium uznał, że żarty się skończyły, i oba zdolne do manewrowania lekkie krążowniki obróciły się ekranami w stronę Ephraima Tudora, zajmując pozycję między nim a niezdolnym do manewrowania towarzyszem.

Zgodnie z rozkazem Honor, by jeśli to możliwe, minimalizować napięcie, dowódca Ephraima Tudora zaprzestał walki, gdy stało się oczywiste, że przeciwnik przyjął ugrupowanie obronne i nie ma zamiaru jej kontynuować. Honor nie znała choćby przybliżonych strat poniesionych przez imperialne okręty, ale nie wątpiła, że były znacznie większe niż te, które odniosła załoga ciężkiego krążownika.

Co dla rodzin dziewięciu zabitych nie stanowiło specjalnej pociechy.

— Może dowodzący w systemie Walther słyszał, jak się skończył incydent w systemie Schiller — uśmiechnęła się Brigham. — Może to, co zrobił z ich okrętami Ephraim Tudor, nauczyło ich ostrożności.

— Niewykluczone — zgodziła się Honor. — Choć biorąc pod uwagę różnicę czasu, wątpię, by wieść o tym, co stało się w systemie Schiller, dotarła do tej eskadry ciężkich krążowników, nim wyruszyła ona do systemu Walther. Poza tym z początku wyglądało na to, że myślą poważnie o starciu, dopiero gdy Ellis zdołał ich przekonać, jaką to niby siłą ognia dysponuje, wycofali się.

— Cóż, teraz przynajmniej wszystkie nasze okręty zostały uprzedzone, żaden nie powinien więc wpaść w zasadzkę. A to znaczy, że nie stracimy już żadnego, nie każąc za to słono zapłacić Imperium.

— Wiem, Mercedes, ale tak się składa, że wolałabym nikomu nie kazać za nic płacić i nie stracić żadnego okrętu. Zemsta nikogo nie wskrzesi, a im więcej incydentów skończy się strzelaniną, nawet jeśli wyjdziemy z nich zwycięsko, tym gorzej w ogólnym rozrachunku. Zwiększy się napięcie, a zmniejszy szansa załatwienia problemu, nin wymknie się spod kontroli.

— Ma pani rację, choć odpowiedź Sternhafena jakoś nie wzbudza mego przesadnego optymizmu, milady. Skoro nie chce nawet wziąć pod uwagę możliwości, że jego podkomendny popełnił błąd, i odrzuca możliwość śledztwa, to nie zanosi się raczej, by miał zamiar załatwić sprawę pokojowo, prawda?

— Nie zanosi — zgodziła się Honor, przypominając sobie ostry i jednoznaczny komunikat admirała Sternhafena opublikowany przez media — nie tylko silesiańskie — jako odpowiedź na jej wiadomość i propozycję. — Zupełnie się nie zanosi.

* * *

— Być może, Herr Graf, byłby pan tak uprzejmy i wyjaśnił mi, co to ma znaczyć? — spytał lodowato uprzejmym tonem Chien-lu Anderman, Herzog von Rabenstrange, pukając palcem w opakowanie chipa, którego kolor oznaczał, że zawiera oficjalny komunikat dla prasy.

Opakowanie leżało na blacie biurka należącego jeszcze do admirała Xiaohu Pauscha, grafa von Sternhafena. Przynależność biurka miała niebawem ulec zmianie. Podobnie jak parę innych rzeczy.

— Nie ma nic do wyjaśniania, Herr Grossadmiral — odparł wymuszenie uprzejmym tonem zapytany. — Ciężki krążownik RMN ostrzelał nasz frachtowiec pomimo ponawianych poleceń Kapitana der Sterne Gortza, by zaprzestał ataku. W tej sytuacji Kapitan der Sterne Gortz nie miał innej możliwości, niż związać walką okręt Królewskiej Marynarki, by zapewnić bezpieczeństwo załodze naszego statku. W efekcie tego sprowokowanego przez Royal Manticoran Navy incydentu obie strony poniosły ciężkie straty w ludziach. Biorąc pod uwagę te oczywiste fakty, nie uznałem za stosowne narażać godność Imperatora na upokorzenie śledztwa prowadzonego przez Królewską Marynarkę, a dotyczącego postępowania floty niezawisłego państwa. Ustąpienie przed takim żądaniem byłoby obraźliwe i poniżające tak dla Jego Wysokości, jak i Imperialnej Marynarki, a na dodatek tak oczywiste uprzedzenia Royal Manticoran Navy z góry wykluczały możliwość wydania w miarę obiektywnego werdyktu. Jedyny możliwy głosiłby naturalnie, że to my byliśmy wszystkiemu winni. Jako przedstawiciel Jego Wysokości w Konfederacji nie miałem zamiaru uczestniczyć w podobnej farsie mającej na celu wybielenie winnego wszystkiemu oficera, o czym poinformowałem dowódcę stacji Sidemore w sposób wykluczający nieporozumienie. Aby zaś uniemożliwić przekręcenie prawdy i odniesienie jakiegoś tryumfu propagandowego, przekazałem prawdziwy przebieg wydarzeń do wiadomości mediów najszybciej jak to możliwe, gdyż było to moim oczywistym obowiązkiem.

— Rozumiem. Dysponuje więc pan, jak sądzę, zaprzysiężonym zeznaniem Kapitana der Sterne Gortza opisującym dokładnie przebieg wydarzeń w systemie Zoraster?

— Oczywiście, że nie dysponuję! — Sternhafen prawie warknął, najwyraźniej tracąc panowanie nad sobą, dotknięty lodowatym sarkazmem przełożonego.

— A tak, zapomniałem, że Kapitan der Sterne Gortz zginął, nieprawdaż? — von Rabenstrange uśmiechnął się złośliwie, obserwując, jak znacznie wyższy gospodarz gryzie się w język.

Bycie kuzynem Imperatora miało swoje dobre strony.

— Ponieważ Gortz nie żyje, niemożliwe jest określenie z absolutną pewnością, co zrobił, a czego nie zrobił — dodał poważniej. — Nieprawdaż?

— Posiadamy zeznania trzech członków obsady mostka. Jedynych, którzy przeżyli. Są zgodni co do tego…

— Obejrzałem ich zeznania, Herr Graf — przerwał mu Rabenstrange. — Żaden nie należał do sekcji łączności, a wszyscy mieli zbyt wiele zajęć, by zwracać uwagę na to, co Gortz powiedział Ferrero i co od niej usłyszał. Dlatego ich zeznania w tej kwestii są mgliste i mało wiarygodne. Co więcej, dotyczyć mogą jedynie wypowiedzi Gortza, bo żaden nie słyszał słów Ferrero, gdyż jej wypowiedzi nie były przełączone na głośnik. Dlatego ich opinia, że dowódca postąpił szlachetnie i słusznie, reagując na nie sprowokowany atak królewskiego okrętu na nasz frachtowiec, należy traktować nieco podejrzliwie, nie sądzi pan, Herr Graf?

— Protestuję przeciwko używaniu takiego tonu, Herr Grossadmirall. Jestem świadom pańskiej rangi i pozycji rodzinnej, ale nadal jestem też oficerem Jego Wysokości dowodzącym w Konfederacji. A dopóki nie przejmie pan dowodzenia, nie muszę znosić pańskich słownych napadów ani na siebie, ani na moich podkomendnych. Zwłaszcza takich, którzy oddali życie w służbie Imperatora, służąc pod moimi rozkazami!

Zapadła chwila ciężkiej ciszy.

— Ma pan rację — oznajmił w końcu Rabenstrange. — Naturalnie kwestia, dokładnie jakie dowództwo pan kiedykolwiek otrzyma, pozostaje otwarta.

I uśmiechnął się zimno, widząc, jak Sternhafen odwrócił wzrok.

Tylko na moment, ale to wystarczyło.

Rabenstrange założył ręce na plecy i przespacerował się wzdłuż ścian gabinetu, a dopiero potem stanął twarzą w twarz z gospodarzem.

— Dobrze, Herr Graf — oświadczył. — Spróbuję skorygować swoje maniery, ale w zamian odpowie pan na moje pytania. I ostrzegam: nie jestem zainteresowany retoryką i stylem komunikatów prasowych. Rozumiemy się?

— Jak pan sobie życzy, Herr Grossadmiral — odparł sztywno Sternhafen.

— Doskonale. Próbuję panu wytłumaczyć, że z pańskich raportów i dołączonych doń materiałów wynika, iż ani pan, ani żaden z pana podkomendnych nie próbował zbadać, czy hipotezy księżnej Harrington dotyczące tego, co zaszło w systemie Zoraster, są słuszne czy też nie, przed odrzuceniem propozycji wspólnego śledztwa.

— Herr Grossadmiral. — Sternhafen był niebezpiecznie cierpliwy, jakby zwracał się do wyjątkowo głupiego dzieciaka, ale Rabenstrange zdecydował się to zignorować… na razie. — Harrington próbuje w jak najlepszym świetle przedstawić poczynania podległego jej dowódcy okrętu. Naturalnie ja robię to samo w stosunku do Gortza, ale sprawa wygląda tak, że kapitan Ferrero we wszystkich poprzednich spotkaniach z Hellbarde wykazywała się arogancją i agresywnością. Sądzę, że dokładne przeczytanie kopii dziennika łączności Hellbarde znajdującej się w bazie danych floty i zawierającej wszystkie poprzednie wiadomości od kapitan Ferrero potwierdzi, iż kapitan Gortz miał rację, uważając ją za niebezpieczną prowokatorkę. Do ostatecznego, jak się okazało potem, spotkania obu okrętów doszło na obszarze trzeciego, suwerennego państwa, nie na obszarze Królestwa Manticore. Ferrero miała zamiar zatrzymać i co najmniej przeszukać, jeśli nie zniszczyć, andermański frachtowiec nie naruszający prawa. Do takiego przynajmniej, całkowicie rozsądnego wniosku doszedł Kapitan der Sterne Gortz. I choć zeznania trzech ocalałych członków obsady mostka nie są kompletne, jeśli chodzi o treść wiadomości wymienionych między okrętami, wszyscy są zgodni co do tego, że taka wymiana miała miejsce. Wszyscy też zgodnie zeznali, że kapitan Gortz żądał kilkakrotnie, by Ferrero zaprzestała prześladowania frachtowca. Nie dość, że nie posłuchała, to jeszcze otworzyła ogień do cywilnej jednostki. W tych warunkach, jak już powiedziałem, Gortz nie mógł postąpić inaczej. Uważam, że Ferrero zachowała się w sposób typowy dla oficerów Królewskiej Marynarki: arogancko zażądała, by imperialny okręt wojenny bezczynnie przyglądał się, jak narusza suwerenność bandery handlowej Imperium. Uważam także, że powinniśmy w tej chwili rozmawiać o tym, jakie odznaczenie przyznać pośmiertnie Kapitanowi der Sterne Gortzowi i jego załodze, a nie próbować zwalić na niego winę za cały… incydent, do czego zmierzałoby każde tak zwane „wspólne dochodzenie” pod kierownictwem Royaj Manticoran Navy!

Rabenstrange przez naprawdę długą chwilę przyglądał mu się w całkowitym milczeniu…

— Grafie von Sternhafen — odezwał się wreszcie, wymawiając każde słowo niezwykle starannie — chciałem się zwrócić do pana z całą uprzejmością należną dowódcy stacji, o której był pan łaskaw mi przypomnieć, ale utrudnia mi pan to w sposób wybitny. Interesuje mnie dojście tak blisko prawdy, jak jest to tylko możliwe, a pan jest zainteresowany jedynie całkowitym usprawiedliwieniem poczynań kapitana Gortza. I nie zrobił pan absolutnie nic, by sprawdzić, czy oświadczenia księżnej Harrington są prawdziwe czy nie. Nie zadał pan sobie nawet trudu, by zastanowić się, czy Kapitan der Sterne Gortz mimo patriotycznych i szlachetnych pobudek nie mógł popełnić błędu. Nie powiedziałem, że go popełnił, powiedziałem: mógł popełnić. — Błędy zostały popełnione z całą pewnością, ale nie przez Kapitana der Sterne Gortza.

Rabenstrange zdołał się opanować na tyle, że nie strzelił go w pysk. Nawet nie podniósł głosu, choć było to naprawdę trudne. Powodów było kilka, ale najważniejszy stanowiło to, że zupełnie nie zgadzał się z polityką przyjętą przez swego kuzyna w stosunku do Konfederacji. Mimo swego urodzenia i osiągnięć Chien-lu nie był specjalnie próżny. Nie udawał skromności, ale też nie należał do osób, które przykładałyby przesadną wagę do reputacji czy utraty twarzy.

Zdawał sobie też sprawę, że Imperator traktuje go bardziej jako ukochanego brata niż zwykłego kuzyna i że naprawdę niewiele osób w całym Imperium ma taki wpływ na Gustawa jak on. Wszystko jednakże miało swoje granice i choć naprawdę próbował, nie był w stanie odwieść Gustawa od tej wielkiej przygody w Konfederacji.

A właściwie nie tyle od tego, co kuzyn chciał osiągnąć, ale jak chciał to zrobić, bo jego chęć zapewnienia bezpieczeństwa granicom Imperium i przesunięcia ich aprobował całkowicie. Imperium Andermańskie bowiem w przeciwieństwie do Gwiezdnego Królestwa Manticore fizycznie sąsiadowało z Konfederacją i jego granice wielokrotnie naruszali piraci czy korsarze. Sytuacja uległa pogorszeniu ostatnimi laty z uwagi na stały dopływ na obszar Konfederacji okrętów i załóg należących dawniej do Urzędu Bezpieczeństwa czy Ludowej Marynarki. Gdyby się uprzeć, można by uznać, że była to przynajmniej w części wina Królestwa, bo napływ ten wywołała wygrana przez nie wojna z Ludową Republiką Haven. Byli zresztą w Imperium ludzie, którzy tak właśnie uważali. Dodatkowo destabilizacja Konfederacji Silesiańskiej stanowiła zagrożenie dla interesów, czyli handlu i statków Królestwa, ale nie stanowiła bezpośredniego zagrożenia dla samego Królestwa lub zamieszkujących je ludzi. A dla obywateli i obszaru Imperium jak najbardziej. To że Królestwo od tak dawna dyktowało Imperium, jak ma się zachowywać w Konfederacji, aż za dokładnie wyjaśniało zakorzenione uprzedzenia mieszkańców tegoż Imperium względem Royal Manticoran Navy i całego Królestwa. A zwłaszcza niechęć oficerów Imperialnej Marynarki, czego von Sternhafen był idealnym wręcz przykładem. Samego Herzoga, choć tego podejścia nie podzielał, ogarniała wściekłość, gdy dowiadywał się o świeżym przejawie arogancji czy głupoty rządu Królestwa Manticore.

Natomiast sposób, w jaki Gustaw zabrał się do poprawy tej sytuacji, był całkowicie zły — i temu właśnie stanowczo i długo Rabenstrange się sprzeciwiał. Nie dlatego, że nie zgadzał się z oceną imperialnego wywiadu, iż obecny rząd Królestwa stanowią tchórzliwe i pozbawione czci indywidua, ale z powodu niebezpieczeństwa, jakie niosło ze sobą stopniowe zwiększanie nacisku, czyli eskalacja prowokacji wobec Królewskiej Marynarki. Istniała realna groźba, że wymknie się to spod kontroli i doprowadzi do prawdziwej wojny. Wojny, której Gustaw nie chciał.

Herzog von Rabenstrange uważał, że po wstępnej serii incydentów należało oficjalnie zawiadomić władze Królestwa, że Imperator ma zamiar zabezpieczyć granice i interesy państwa w Konfederacji. Dokładnie powiedzieć, co chce osiągnąć, i zapytać, jakie w związku z tym Królestwo widzi opcje, oraz zażądać spłaty długu za przyjazną neutralność w czasie konfliktu z Ludową Republiką. Jeżeli rząd High Ridge’a odmawiałby uparcie uznania słusznych roszczeń Imperium, użyć środka czysto militarnego. Ale dopiero wówczas i otwarcie, bez żadnych niedomówień.

Przeważyła jednak opinia innych dowódców, że wystarczy wywarcie odpowiednio silnej presji, by ktoś tak tchórzliwy i pozbawiony moralnego kręgosłupa jak High Ridge wycofał się z Konfederacji całkowicie. Rozwiązanie to według nich miało też dodatkową zaletę — uświadamiało rządowi Konfederacji, że opór wobec żądań Imperium może okazać się wysoce nierozsądny. Poza tym jeśli nie będzie konkretnych żądań, nie istnieje ryzyko, że zapędzi się High Ridge’a w kozi róg i że będzie musiał on zająć pod presją opinii publicznej znacznie bardziej stanowcze stanowisko, niżby się można spodziewać. Ostatecznym argumentem, który przeważył, była propozycja potajemnego wsparcia złożona ambasadorowi Kaiserfestowi przez sekretarza stanu Republiki Giancolę. Argument von Rabenstrange’a, że takie postępowanie wręcz prowokuje nieporozumienia i incydenty, został odrzucony.

I dzięki temu zdarzyło się to, czego Herzog obawiał się od samego początku. A jego obowiązkiem było doprowadzenie do szczęśliwego końca polityki, której był zdecydowanym przeciwnikiem. Oczywiście miał zamiar to zrobić, ponieważ jego prywatny punkt widzenia nie był już istotny w całej tej sytuacji. Ale nie oznaczało to, że miał zamiar dalej na oślep dążyć do wojny z Gwiezdnym Królestwem Manticore, zamiast szukać sposobu, by jej uniknąć. Niestety im bardziej poznawał szczegóły, tym bardziej wyglądało na to, że może już takiego sposobu nie znaleźć, i to głównie dzięki Gortzowi, a jeszcze bardziej von Sternhafenowi.

— Pozwoli pan, że wyjaśnię kilka kwestii prosto i dosadnie, Herr Graf von Sternhafen — oznajmił opanowanym i lodowatym tonem Herzog von Rabenstrange. — Kapitan der Sterne Gortz spierdolił sprawę, wykazując się naprawdę ponadprzeciętną głupotą. W przeciwieństwie do pana zadałem sobie trud sprawdzenia kilku rzeczy. I trywialnie proste okazało się potwierdzenie, że statek używający kodu identyfikacyjnego andermańskiego frachtowca Sittich w rzeczywistości nim nie był. Opieram to twierdzenie nie tylko na danych dostarczonych panu przez księżną Harrington, ale przede wszystkim na danych uzyskanych przez pańskich ludzi z policyjnych patrolowców silesiańskich, które były na tyle blisko miejsca walki, by móc dokonać dokładnego odczytu sygnatury jego napędu i innych danych. Porównanie choćby masy jest zupełnie jednoznaczne: Jessica Epps nie ścigała andermańskiego frachtowca. A przynajmniej na pewno nie tego, za który się podawał. A ponieważ zakładam, że jako myślący sługa Jego Imperialnej Mości dopilnował pan, by wszystkie znajdujące się pod pana rozkazami okręty posiadały w bazach danych aktualny spis naszej floty handlowej, mogę także założyć, że sensory Hellbarde bez trudu wykryły, że statek ten używał fałszywego kodu identyfikacyjnego, naruszając w ten sposób suwerenność naszej bandery handlowej, o międzyplanetarnym prawie nie wspominając. Biorąc pod uwagę te fakty i wnioski, nie widzę powodu, dla którego reszta analiz i wyjaśnień księżnej Harrington miałaby być fałszywa. Ujmując rzecz krótko, Herr Graf, pański bohater Gortz zdołał zabić prawie całą swoją załogę i zniszczyć okręt Royal Manticoran Navy wraz z całą załogą jedynie dlatego, że był niekompetentnym durniem. Na dodatek pozwolił uciec statkowi niewolniczemu, co zakrawałoby na farsę, gdyby nie było tragedią!

— Na to nie ma żadnego dowodu! — warknął Sternhafen, ale z dziwnym błyskiem w oczach.

Rabensrange prychnął pogardliwie.

— Problem polega na tym, że w ogóle nie ma dowodów. A ponieważ nie byłeś pan łaskaw nawet wziąć pod uwagę, że Gortz mógł popełnić błąd, wszystko właśnie wymyka się spod ktntroli.

— Wykcnałem jedynie swój obowiązek jako przedstawiciel Imprium w Konfederacji i jestem gotów poddać się każdenu osądowi, jaki Jego Wysokość uzna za stosowny — odparł z godnością Sternhafen.

A raczej, próbował to zrobić z godnością, bo nie całkiem mu się udało.

Rabensirange skrzywił się pogardliwie.

— Bardzo szlachetne, Herr Graf. Niestety Jego Wysokość nie na zamiaru informować wszechświata o pańskiej niewiarygodnej głupocie i arogancji. Co prawda nie rozmawiałem z nim o tym, ale rozkazy, jakie otrzymałem przed odloiem, nie pozostawiają wątpliwości co do tego, jaka będzie dalsza polityka Imperium po tym incydencie. Wydając oświadczenie dla prasy, w którym „wyjaśnił” pan to zajście, zmusił pan Imperium do ogłoszenia, że kapitan okrętu Królewskiej Marynarki nie postępował słusznie i że ponosi winę za to, co się stało. Obojętne jak bardzo bym chciał, nie nogę zrobić nic innego, bo powiedzenie prawdy po tak długim czasie wyglądałoby na słabość. Gdyby postawić spawę uczciwie zaraz po zakończeniu śledztwa, byłby to natomiast pokaz siły i rozsądku.

— Przyjęcie wersji wydarzeń wymuszonej przez Królestwo byłoby wyłącznie okazaniem słabości! — zaprotestował von Sternhafen.

— Ten wniosek jest ostatecznym dowodem pańskiej tępoty umysłowej, niekompetencji i uprzedzenia do Królestwa Manticore. Nie byłoby najmniejszym problemem, abyśmy to my prowadzili i nadzorowali śledztwo, w którym udział wzięliby przedstawiciele Królewskiej Marynarki. Można by w tym celu przejąć chwilową kontrolę nad systemem Zoraster, choćby po to by zachować wszystkie znajdujące się w nim dowody. Nie mam żadnych wątpliwości, że High Ridge poleciłby księżnej Harrington zgodzić się na to… a ona sama to panu zaproponowała z własnej inicjatywy, bo w przeciwieństwie do pana jest uczciwa i inteligentna. Natomiast uzyskanie oficjalnej zgody High Ridge’a świadczyłoby o tym, że akceptuje on nasz prymat jako sił porządkowych w tej sprawie, przez co zyskalibyśmy pozycję równą Królestwu w sprawie utrzymania porządku na obszarze Konfederacji. A kiedy w wyniku przeprowadzonego uczciwie śledztwa ogłosilibyśmy prawdę, nie próbując wybielać postępowania naszego oficera, wyszlibyśmy z tego incydentu jako odpowiedzialna i godna szacunku siła na obszarze Konfederacji. Gotowość przyznania się do błędu sprawiłaby, że zyskalibyśmy opinię rozsądnych — w rejonie, w którym anarchia i brak skutecznej władzy centralnej zachęcają wręcz do przestępstw takich jak piractwo czy handel niewolnikami, który zresztą stał się przyczyną całego incydentu. A to, ty idioto, dałoby nam piękne moralne podstawy do przyłączenia tych obszarów, które chcemy przyłączyć!

Pod wpływem jego wściekłego spojrzenia Sternhafen zdawał się zapadać w sobie — wręcz topnieć w oczach wewnątrz śnieżnobiałej kurtki mundurowej.

Rabenstrange zmusił się do zamknięcia oczu i wykonania kilku głębokich oddechów. Gdy był pewien, że wystarczająco panuje nad głosem, zaczął mówić dalej.

— Teraz, przez pańskie głupie zachowanie i zbędne proklamowanie oficjalnego stanowiska Imperium bez żadnego śledztwa nie mam wyboru i muszę kontynuować farsę, do której zmusił pan Jego Wysokość. Szansa obrócenia tego pechowego zdarzenia na naszą korzyść została zaprzepaszczona przez pańskie zaślepienie i kretyński odruch ogłoszenia, że to kto inny jest wszystkiemu winien. Ponieważ nie mogę sprostować tego oświadczenia, nie ujawniając całej galaktyce, jak głupią metodę wybraliśmy, by osiągnąć cel, będę najprawdopodobniej zmuszony toczyć Wojnę z Królestwem Manticore, wojnę, której nie chcę. A co ważniejsze, której zdecydowanie chciał uniknąć Imperator. Podejrzewam, Herr Graf, że w tej materii będzie chciał coś panu powiedzieć osobiście.

I Herzog uśmiechnął się naprawdę paskudnie.

* * *

— Ostrzegałem, że stają się coraz bardziej uparci — powiedział Arnold Giancola, przekonywająco udając żal.

Eloise Prichart spojrzała na niego, zbyt wściekła, by zachowac pozory obojętności, która to umiejętność przez lata ratowała jej życie w szeregach Urzędu Bezpieczeństwa.

Giancola zaś siedział, udając zmartwionego, a w głębi ducha rozkoszował się jej złością.

— Tak, ostrzegałeś mnie — przyznała lodowato. — Co w tej chwili psu na budę się zda.

— Przepraszam, nie chciałem, by zabrzmiało to w stylu „A nie mówiłem”. Tyle że od dawna widziałem, jak zmierzaja ku takiemu stanowisku, i nic nie mogłem na to poradzić… — Zamilkł i wzruszył bezradnie ramionami.

Pritchart zaś odwróciła się ku oknu, próbując opanować wściekłość i odzyskać panowanie nad sobą.

Odpowiedź Descroix w tradycyjnej formie wydruku leżała na biurku, a Pritchart była zdumiona, że przy czytaniu nie nastąpił samozapłon, taka ją ogarnęła furia. Descroix w końcu przestała posługiwać się okrągłymi frazesami ulubionymi przez dyplomatów, a wręcz ukochanymi przez Królestwo w negocjacjach pokojowych, kiedy to pól strony tekstu w przekładzie na normalny język nie zawierało żadnej treści. Jej najnowsza nota była połączeniem aroganckiego wykładu dotyczącego historii Ludowej Republiki i jej podbojów, podsumowanej stwierdzeniem, że „aroganckie i agresywne wyrażanie złości i zniecierpliwienia nie służy dojrzałemu rozwiązaniu problemów między dwoma państwami”, oraz odmowy uznania, by Republika jako bezpośredni spadkobierca „imperialistycznego i totalitarnego reżimu” miała jakiekolwiek prawo uważania się za autorytet moralny i żądania zwrotu czegokolwiek! Dotyczyło to także obywateli najpierw Ludowej Republiki, a obecnie Republiki żyjących na okupowanych planetach, którzy w plebiscytach powszechnych wyrazili chęć powrotu do spadkobiercy totalitaryzmu. Ujmując rzecz krótko, nota Descroix była słabo zamaskowanym ultimatum: żądaniem pełnego podporządkowania i przyjęcia wszystkich propozycji Królestwa jako ceny za traktat pokojowy.

— Najwyraźniej — oświadczyła panelowi krystoplastu, przed którym stała — sensowność naszych propozycji nie wywarła wrażenia na Descroix i High Ridge’u.

— Gdyby byli zainteresowani sensownymi propozycjami, traktat zostałby podpisany lata temu — zauważył całkiem rozsądnie Giancola. — I choć przed wysłaniem naszej ostatniej noty byłem przeciwny bardziej zdecydowanemu podejściu, przyznaję, że przynajmniej spowodowała ona jasne i otwarte przedstawienie stanowiska rządu Królestwa. Czy nam się to podoba, czy nie, żądania zawarte w tej odpowiedzi zawierają dokładnie to, co jak podejrzewałem, jest celem Królestwa od samego początku. Wiem, że wielokrotnie nie zgadzaliśmy się w tych negocjacjach, i wiem też, że ma pani zastrzeżenia co do mojej lojalności wobec oficjalnego stanowiska rządu, ale przyzna pani, że ton tej wypowiedzi chyba jednoznacznie świadczy, że rząd High Ridge’a chce zaanektować systemy, które obecnie okupują jego siły zbrojne.

Słysząc jego rozsądne słowa, Pritchart poczuła, jak coś w niej tężeje i zwija się w węzeł. Nadal mu nie ufała, ale to nie znaczyło, że jego wnioski czy obserwacje musiały być błędne, a cokolwiek by sądziła o jego intencjach, to nie on był autorem bezczelnego i aroganckiego ultimatum leżącego na biurku.

Spojrzała na panoramę okolicy i jej wzrok zatrzymał się na z dala widocznych, nowiutkich ścianach New Octagon. Poczuła nagłe zdecydowanie i jeszcze przez moment przyglądała się budynkowi dowództwa floty. A potem odwróciła się do Giancoli.

— Dobrze — stwierdziła rzeczowo — Chcą grać ostro, to zagramy ostro.

— Przeprasam?! — zdumiał się i nagle zaniepokoił Giancola.

Zaniepokojenie nie było udawane — nigdy dotąd nie widział Pritchirt tak wściekłej. Ba — nawet nie zdawał sobie sprawy, że potrafi być tak wściekła. I poczuł niepewność, czy zdoła ją dalej kontrolować.

— Powiedziłam, że skoro chcą się ostro bawić, to spełnimy ich życznie. — Pritchart podeszła do biurka i wybrała numer na konsoli komunikatora.

Dopiero potm usiadła. Połączenie nastąpiło prawie natychmiast i na ekranie pojawiła się twarz Thomasa Theismana.

Kiwnęła mu głową na powitanie.

— Pani prezydent. — Theisman nie wydawał się zaskoczony jej widokiem, ale mogło być to spowodowane tym, że ten numer miało tylko jedenaście osób w całej Republice Haven.

Był to numer jego prywatnego komunikatora.

— Arnold Giancola jest w moim gabinecie, Tom — oznajmiła bez wstępów. — Przyniósł odpowiedź Descroix na nasze ostatnie pismo. Nie jest dobrze, Tom: jednoznacznie odmawiają oddnia choćby centymetra.

— Rozumiem — powiedział ostrożnie Theisman.

— Uważam, że nadszedł czas, by przekonać ich, że popełnili poważny błąd — oświadczyła.

* * *

— Wolałbym ci tego nie mówić, niestety nie mam wyjścia — oznajmił Thomas Theisman, patrząc prosto w obiektyw kamery.

Nagrywał właśnie wiadomość przeznaczoną dla Javiera Giscarda i opatrzoną klauzulą najwyższej tajności.

— Ta wiadomość jest tylko dla ciebie, ale oficjalne rozkazy będą, jak sądzę, jej towarzyszyć. Jest to ostrzeżenie o wybuchu wojny. Eloise poinformowała mnie, że nie ma zamiaru rozpocząć strzelaniny, ale uważam, że ryzyko, iż ktoś inny ją zacznie, poważnie wzrosło.

Zrobił przerwę, pamiętając, że mówi do kogoś, kto kocha Eloise Pritchart i zna ją lepiej niż ktokolwiek inny, być może z wyjątkiem Kevina Ushera. Tyle tylko że Giscard był w systemie SXR-136, a nie w Nouveau Paris.

— Eloise i Giancola redagują notę do rządu Królestwa. Będzie zawierała żądanie przyjęcia naszych postulatów. Nie sprecyzują jednak konsekwencji w razie odmowy. Natomiast nie wątpię, że napiszą ją w ostrym stylu. Oboje przedyskutowaliśmy dogłębnie założenia operacyjne i cele Planu Czerwonego Alfa. Eloise rozumie, że aby się on powiódł, musimy utrzymać przewagę zaskoczenia. Zgadza się też, że nie możemy rozpocząć ataku, dopóki nie udowodnimy tak naszym obywatelom, jak i reszcie wszechświata, że nie pozostała nam żadna inna możliwość. Mam nadzieję, że ona nadal uważa, że wznowienie walk z Królestwem jest nieszczęściem, którego należy próbować uniknąć za prawie każdą cenę. To nie jest rozkaz rozpoczęcia operacji. Jest to jednak polecenie przejścia w stan pogotowia. Nota Eloise zostanie wysłana do Królestwa w ciągu trzydziestu sześciu standardowych godzin. Wątpię, by ktokolwiek w mieście, wliczając tego dupka Giancolę, miał choćby blade pojęcie, jak zareaguje na nią rząd High Ridge’a. Pozostaje nam więc tylko czekać.

* * *

Arnold Giancola siedział w swoim gabinecie. Było naprawdę późno, pozwolił więc sobie na pełen zadowolenia uśmiech, spoglądając na ostateczny tekst noty wyświetlony na ekranie. Oprócz zadowolenia było w nim też rozbawienie — w końcu zgodnie z tradycją konspiratorzy zawsze działali w mroku nocy.

A on był konspiratorem, choć nikomu by się do tego nie przyznał. Samego siebie jednak nie było sensu oszukiwać. W powszechnym przekonaniu to, co robił, było nielegalne. On sam uważał inaczej, a przeprowadzone delikatnie badania nie wykazały, że sąd uznałby to za złamanie prawa. Istniała co prawda niewielka szansa, że stałoby się inaczej, ale najprawdopodobniej jego postępowanie trafiało w lukę prawną.

W końcu był sekretarzem stanu i do jego obowiązków należała korespondencja z obcymi rządami, a sposób, w jaki ta korespondencja docierała do adresata, pozostawiono jego ocenie.

Skoro Pritchart dokładnie omówiła z nim treść tej noty i rozwodziła się nad jej stylem, spodziewała się widać, iż zostanie ona wysłana w dokładnie takiej formie, jaką w końcu uzgodnili. Ale nie powiedziała tego wyraźnie, toteż po rozważeniu sprawy w oparciu o swe rozległe doświadczenia wynikające zarówno z pracy w departamencie stanu, jak i znajomości rządu Królestwa, Giancola z własnej inicjatywy zrobił kilka drobnych poprawek, by nota stała się bardziej przejrzysta i zrozumiała.

Tyle wersji oficjalnej.

W praktyce bowiem, przyglądając się widocznej na ekranie wersji, był prawie pewien, że przyniesie ona efekty nieco inne od tych, których spodziewała się pani prezydent…

ROZDZIAŁ XLIV

Sir Edward Janacek odkrył, że przychodzenie rano do pracy nie sprawia mu już przyjemności. Nie uwierzyłby w to, gdyby ktokolwiek mu to powiedział w dniu, gdy Michael Janvier złożył mu propozycję powrotu do Admirality House, no ale od tego szczęśliwego dnia wiele się zmieniło. Niestety na gorsze.

Kiwnął głową adiutantowi na powitanie i wszedł do swego gabinetu. Na środku blatu biurka leżała zamknięta walizeczka kurierska zawierająca meldunki, wiadomości i raporty, które nadeszły w ciągu nocy. Podobnie jak podróż do budynku Admiralicji widok tej pancernej kasety zawierającej ładunek samoniszczący zawartość na wypadek, gdyby próbował przy niej majstrować ktoś niepowołany, z dnia na dzień napełniał go coraz większą obawą. Nasiliło się to zwłaszcza od czasu, gdy Pritchart zhardziała i zaczęła to demonstrować w negocjacjach. Zignorował walizeczkę i podszedł do stolika, na którym jak zwykle stał termos z kawą.

A raczej chciał podejść, bo po dwóch krokach wmurowało go w podłogę, gdy zdał sobie sprawę z tego, co zobaczył, a czego jego umysł nie zarejestrował natychmiast. Na wyświetlaczu wmontowanym w wieko walizeczki mrugało czerwone światełko.

Biorąc pod uwagę zwłokę w łączności wywołaną odległościami międzyplanetarnymi, już dawno uznano za niecelowe budzenie w nocy starszych rangą członków Admiralicji tylko dlatego, że odebrano pilną wiadomość nadaną lata świetne od systemu Manticore. Nawet jeśli zawierała coś niesłychanie ważnego, to parę godzin nie robiło najmniejsze różnicy przy czasie potrzebnym na dotarcie wiadomości i odpowiedzi na nią. Istniały naturalnie wyjątki od reguły — choćby ważne wiadomości przesłane z systemów, do których prowadziły terminale, ale wyżsi oficerowie sekcji łączności Admiralicji mieli dość doświadczenia, by zdecydować, czy zachodzi właśnie taki wyjątek i należy budzić przełożonych. Generalnie jednak lordowie Admiralicji mogli spodziewać się snu nie przerywanego przez służbowe sprawy. Teraz Janacekowi przyszło zapłacić za spokojny sen — to mrugające światełko oznaczało, że Pierwszy Lord Przestrzeni Simon Chakrabarti zapoznał się już z nocnymi wiadomościami i uznał, że co najmniej jedna jest naprawdę ważna.

Problemy z pierwszym Lordem Przestrzeni od miesięcy się nasilały. Janacek naturalnie gotów był wysłuchiwać jego negatywnych opinii czy rosnącej listy zmartwień — w końcu to właśnie Pierwszy Lord Przestrzeni miał obowiązek ostrzegać cywilnych przełożonych o wszystkich problemach i obawach, jakie żywił, jak długo ograniczał się do rozmów osobistych czy wystąpień na radzie Admiralicji. Chakrabarti jednak posunął się dalej — zaczął sporządzać oficjalne pisma, i to w coraz ostrzejszym tonie. Począł też śledzić z obsesyjną wręcz uwagą wszystkie napływające meldunki. Zwłaszcza te z Konfederacji.

Na dodatek zaczął też komentować na marginesach wszystko, co nadeszło, a co uznał za niepokojące. Dlatego obserwując pulsujące światełko z czymś na kształt chorobliwej fascynacji, Janacek był pewien, że nie ma najmniejszej ochoty dowiedzieć się, co jest jego powodem. Zwłaszcza natychmiast.

Niestety to, na co miał ochotę, a co musiał zrobić, to były dwie różne sprawy, o czym boleśnie przypominała mu, podobnie jak wszystkim członkom rządu, ostra nota od Eloise Pritchart. Dlatego też wyprostował ramiona, odetchnął głęboko i podszedł do biurka. Opadł na fotel i wybrał na klawiaturze wmontowanej w wieko stosowną kombinację. Szyfr, odciski palców i test DNA przekonały elektroniczne zabezpieczenie i walizeczka otworzyła się.

Wyjął teczki leżące na samym szczycie niewysokiej kupki i odetchnął z ulgą — oznaczenie wskazywało na odebrany meldunek, nie na raport wywiadu, czyli nie zawierało kolejnego potwierdzenia, że Francis Jurgensen znów dał się wyprowadzić w pole temu cholernemu Theismanowi. W kwestii, dajmy na to, możliwości bojowych okrętów nowej generacji.

Ulga jednak szybko zniknęła, gdy przeczytał nagłówek i zorientował się, że autorem jest dowódca stacji Sidemore.

Czując, jak żołądek zmienia mu się w lodowatą bryłę, wsunął chip do czytnika. Otwierając dokument, zastanawiał się, co też tym razem narobiła ta wariatka Harrington.

* * *

— Jak źle jest naprawdę, Edwardzie?

Niepokój High Ridge’a był widoczny znacznie bardziej, niż mogłoby to wynikać z treści pytania. Janacek znacznie bardziej niż premier był tego świadom i chciałby to okazać. Zresztą nie był osamotniony — na twarzach i w zachowaniach wszystkich obecnych było widać coś, co już przestało być niepokojem i zmierzało prostu ku uczuciu zwanemu strachem. A obecni poza nimi byli: Elaine Descroix, hrabina New Kiev, earl North Hollow i sir Harrison Macintosh.

Czyli wszyscy liczący się członkowie obecnego rządu.

— Trudno powiedzieć — odparł Janacek. — Nie unikam odpowiedzi, ale wszystko, co mamy, to wstępny raport Harrington o incydencie w systemie Zoraster. Minie co najmniej kilka dni, nim będziemy wiedzieli coś więcej. Przynajmniej tyle czasu potrzeba na jakąkolwiek reakcję Imperium taka sam incydent, jak i na wiadomość wysłaną przez Hrington do dowódcy ich stacji Sachsen. Następny raport może napisać dopiero, gdy pozna te reakcje, a my z zywistych powodów poznamy go jeszcze później.

— Przecież ten incydent wydarzył się dwa tygodnie temu! — zauważa Marisa Turner. — Nie sposób przewidzieć, co Harrington nawywijała przez ten czas!

— Moment! — oświadczył niespodziewanie ostro Janacek. — Wszyscy znacie moją opinię o Salamandrze. Nie zamierzam jej zmieniać, ale muszę przyznać, że w tej sprawie wykazała się większym opanowaniem, niżbym się po niej spodziewał.

Wskazał na leżący przed sobą wydruk — każdy z obecnych dostał egmplarz, ale najwyraźniej New Kiev nie traciła czasu na przeczytanie swojego.

— Prawdę mówiąc, gdy przeczytałem, co się stało, bałem się, że ruszy do Sachsen domagać się satysfakcji od admirała Sternhafena — przyznał Janacek. — A tymczasem ku memu zdumieniu okazuje się, że robi, co może, by zredukować napięcie. Oczywiście nie ma sposobu, by przewidzieć, jak Sternhafen zareaguje na jej sugestię wspólnego dochodzenia ale to, że wysunęła taką propozycję, jest bezwzględnie dobrym znakiem.

— Z pozoru — zgodziła się New Kiev, po czym potrząsnęła głową. — Nie, nie z pozoru. Jej pierwszą reakcją było zawsze natychmiastowe użycie siły albo też użycie większej siły. Sądzę, że… trudno mi ją sobie wyobrazić w roli rozjemcy.

— To jest nas dwoje — przyznał Janacek. — Tym niemniej taka właśnie była jej pierwsza reakcja w tej konkretnej sprawie.

— Raczej w życiu — poprawił go lodowato High Ridge.

— W tej kwestii nie będę się z tobą spierał — zgodził się Janacek.

— Ale powiedziałeś, że nie wiadomo, jak Sternhafen zareaguje — przpomniał High Ridge.

Janacek wzruszył ramionami.

— Bo nie wiadomo. Jeśli to rzeczywiście był przypadek, czyli niezamierzone starcie, tylko wariat, i to większy od Harrington, nie skorzystałby z okazji do wyjaśnienia sprawy i złagodzenia napięcia. Naturalnie biorąc pod uwagę prowokacyjne zachowanie Imperialnej Marynarki w tym rejonie, nie sposób określić, czy to był przypadek czy nie. Admirał Jurgensen, admirał Chakrabarti i ja skłaniamy się ku temu, że był. Gdyby Imperium zamierzało wszcząć z nami wojnę, przeprowadziłoby działanie na większą skalę. Co więcej, udało się to tylko dlatego, że imperialny okręt zaskoczył Jessicę Epps. Gdyby miał to być świadomy akt wojny, można to było osiągnąć bez strat własnych i odpalić rakiety, nim załoga naszego okrętu zdała sobie sprawę, że ma towarzystwo. Wszystko więc sugeruje, że nie był to zaplanowany atak.

— Sądzisz więc, że to była reakcja na przechwycenie tego statku niewolniczego? Tego całego Sitticha? — spytała Descroix.

— Wszystko na to wskazuje, choć dlaczego tak właśnie się stało, nie sposób w tej chwili powiedzieć. Jeśli wnioski Harrington dotyczące różnicy w tonażu obu statków są prawdziwe, przyznaję, że nie rozumiem postępowania imperialnego kapitana. Z Imperium ostatnimi czasy nie bardzo się zgadzamy, ale nigdy nie było między nami różnicy zdań, jeśli chodzi o niewolnictwo genetyczne. Co prawda Imperium zwalcza je znacznie krócej i nie jest to dlań tak istotne politycznie jak dla nas, ale gdziekolwiek dotąd imperialne okręty natknęły się na jego przejawy w okolicy, niszczyły winnych bez wahania. Podobnie rzecz się miała na drodze dyplomatycznej.

— I bardzo słusznie — oceniła New Kiev. — Tylko że z twoich słów, Edwardzie, wynika, iż ten imperialny oficer powinien pomóc naszemu okrętowi, a nie strzelać do niego!

— Sądzę, że to właśnie powiedziałem, Mariso.

— Wiem! Chodzi mi o to, że jego reakcja może wskazywać, że podejrzenia Harrington co do tego konkretnego faktu były fałszywe. Albo też jej raport nie jest całkiem zgodny z prawdą.

— Też mi to przyszło do głowy — przyznał Janacek. — Dlatego kazałem admirałowi Jurgensenowi sprawdzić, co mamy w centralnej bazie danych o Sittichu, i porównać to z odczytami sensorów Chantilly. Nie ma żadnych wątpliwości, Mariso: statek używający kodu identyfikacyjnego Sitticha nie był nim. Nie wiem, czy był andermański czy nie, ale na pewno nie był tym, za kogo się podawał.

— Muszę stwierdzić, że mocno się obawiam, iż Harrington wpakowała nas w niezłe tarapaty przez tę swoją wariacką krucjatę — odezwała się Descroix.

— Jaką wariacką krucjatę? — zdziwiła się New Kiev.

— Tę całą operację Wilberforce — wyjaśniła niechętnie Descroix.

— Mogę kwestionować jej zdolność oceny i zachowania spokoju, mogę też czasem wątpić w motywy, jakimi się kieruje, ale nie wydaje mi się stosowne, by określać wieloletnią politykę Królestwa mającą na celu zakończenie międzyplanetarnego handlu niewolnikami genetycznymi „wariacką krucjatą”! — zareplikowała ostro New Kiev.

Descroix spojrzała na nią groźnie i już otwierała usta, ale High Ridge okazał się szybszy.

— Mariso, nikt nie sugeruje, że ta polityka jest zła czy że powinniśmy od niej odstąpić. Nikt też nie sugeruje, że Harrington postąpiła niewłaściwie, działając zgodnie z tą polityką.

Nie dodał, że głównie dlatego, że Montaigne rozpętała piekło w Izbie Gmin właśnie z powodu niewolnictwa genetycznego, bo jego celem było uspokojenie nastrojów, a nie zaognienie sytuacji.

— Niemniej jednak Elaine ma trochę racji — dodał. — Najwyraźniej do incydentu doszło tylko dlatego, że Harrington zdecydowała się działać na podstawie informacji uzyskanych od kryminalisty złapanego na popełnianiu zbrodni karanej śmiercią. Można taką decyzję określić wariacką, jako że została podjęta wyłącznie w oparciu o wątpliwy prawnie dowód.

Janacek już miał przypomnieć, że prawnie wątpliwe czy nie, zeznania były zgodne z prawdą, jako że podejrzany statek używał kodu identyfikacyjnego podanego przez więźnia, mało prawdopodobne więc było, żeby skłamał w sprawie ładunku, ale zmilczał — celem zebrania nie był sąd nad Harrington. To, czy zachowała się właściwie czy wzorowo, było już w tej chwili bez znaczenia.

— W takim razie, Edwardzie, co Admiralicja proponuje, żebyśmy zrobili? — spytał High Ridge, gdy stało się jasne, że ani Descroix, ani New Kiev nie są gotowe do otwartej konfrontacji.

— Nic — odparł zwięźle Janacek.

Wszyscy pozostali spojrzeli na niego z osłupieniem.

— Nic? — powtórzył High Ridge.

— Dopóki nie będziemy wiedzieli więcej, jakakolwiek próba reakcji jest bezsensowna — wyjaśnił Janacek. — Możemy wysłać posiłki, ale nie mamy pojęcia, czy będą one potrzebne. Osobiście sądzę, że Sternhafen przyjmie ofertę Harrington, a jeśli taka będzie czy raczej była jego decyzja, kryzys jest na najlepszej drodze do zażegnania. Jeśli nie zdecyduje się na wspólne dochodzenie, wszystkie dane wywiadu wskazują, że Imperium i tak potrzebuje czasu, co najmniej dwóch miesięcy, by dokończyć dyslokację sił umożliwiającą ofensywne działania przeciwko stacji Sidemore. Wcześniej mogą tylko wypychać nasze okręty z dotąd patrolowanych systemów, natomiast baza floty to ciężki obiekt do zdobycia. A nawet biorąc pod uwagę odległość i spowodowaną nią zwłokę w łączności, za tydzień, góra dwa, powinniśmy znać decyzję Sternhafena. Wtedy będzie można ocenić, czy wysyłanie posiłków jest sensowne czy nie.

Profilaktycznie nie dodał, że przez ten czas może się okazać, że nie ma czego wysyłać, bo wszystkie okręty są znacznie bardziej potrzebne tam, gdzie są.

— Uważasz więc, że mamy dość czasu, by nie podejmować w tej cłiwili żadnych decyzji w tej sprawie? — upewnił się High Ridge.

— Tak uważa Admiralicja — zapewnił go Janacek.

Było to pravie zgodne z prawdą, jako że jedynym, który się z tym n;e zgadzał, był admirał Chakrabarti. Jego rosnące zaniepokojenie tym, jak mało flota ma okrętów w stosunku do zadań, pogłębiło się znacznie po raporcie Harrington. Ale nie było najmniejszego sensu mówić tego zebranym.

— W takim razie sądzę, że powinniśmy wysłać jej świeże instrukcje, by powściągnęła swe bojowe instynkty i kontynuowała wysiłki w celu utrzymania sytuacji pod kontrolą — zdecydował High Ridge. — Muszę zresztą szczerze przyznać, że obecnie sytuacja w Konfederacji ma drugorzędne znaczenie. W końcu możemy pozwolić Imperium na zajęcie całej Konfederacji i też niewiele na tym stracimy. Nawet nasze ekonomiczne interesy zbytnio nie ucierpiąj weźmy pod uwagę możliwości otwierające się dzięki nowemu terminalowi i Gromadzie Talbott.

— Zgadzam się — poparła go Descroix. — Skoro to mamy już załatwione, proponuję zająć się sprawą pierwszorzędnej wagi.

Nikt nie musiał pytać, co konkretnie miała na myśli.

— Doskonale — zgodził się High Ridge. — Mogłabyś rozpocząć, Elaine?

— Skoro sobie tego życzysz… — Descroix splotła dłonie na leżącej przed nią teczce i rozejrzała się po twarzach obecnych, a potem oświadczyła: — Zleciłam trzem niezależnym zespołom przeprowadzenie analiz, ostatniej noty Pritchart, a gdy skończyły, kazałam czwartemu sporządzić końcowy raport na ich podstawie. Analitycy doszli do wniosku, że nota jest próbą moralnego usprawiedliwienia ewentualnego zerwania negocjacji, jeśli natychmiast nie zgodzimy się na jej żądania.

Zapadła kompletna cisza.

Była to cisza ciężka, i pełna pesymizmu, ale nie wywołana szokiem. Wszyscy obecni spodziewali się podobnej opinii „ekspertów”.

Przerwała ją w końcu New Kiev:

— Jak sądzisz, co Republika zrobi po zerwaniu negocjacji… zakładając, że taki ma właśnie zamiar.

— Jeśli zerwą negocjacje pokojowe, Mariso, mają tylko jedną możliwość, nieprawdaż? — powiedziała Descrobc, nie próbując specjalnie ukryć zniecierpliwienia.

— Myślisz, że wznowią działania wojenne. — New Kiev była tak tym poruszona, że nawet nie zarejestrowała jej tonu.

— Myślę, że to jedyna alternatywa, jaką mają poza dalszymi negocjacjami — potwierdziła poważnie Descroix, chwilowo nie prowokując jej w żaden sposób.

— Ale zapewniałeś nas, że nie mają technicznych możliwości wygrać takiego starcia — New Kiev spojrzała oskarżycielsko na Janaceka.

— Powiedziałem, że wszystkie dostępne dane wywiadowcze wskazują, że poziom techniczny Marynarki Republiki jest dużo gorszy od naszego — odparł Janacek, klnąc w duchu, że wrócił temat, który zawsze uważał za najmniej pewny w ocenie wywiadu. — Ta ocena zresztą nie uległa zmianie, niestety może się to okazać bez znaczenia. To, że jesteśmy o tym przekonani, ani nawet to, że jest tak naprawdę, nie musi wcale oznaczać, że Theisman i jego podkomendni zgadzają się z nami. Wygląda na to, że przeceniają swoje możliwości albo poważnie nie doceniają naszych. W obu wypadkach mogą zapewniać rząd, że są w stanie podjąć z nami walkę i ją wygrać.

— A mogą? — nie ustąpiła New Kiev.

— Oczywiście, że mogą wznowić działania — przyznał Janacek. — Jeśli to zrobią, ucierpimy, i to solidnie. W końcu zwyciężymy, co do tego wywiad i admirał Chakrabarti są zgodni, ale pokonanie Marynarki Republiki nie będzie tak szybkie i łatwe jak w czasie operacji „Buttercup”. Straty w okrętach i w ludziach będą też znacznie wyższe.

— To straszne! — westchnęła cicho New Kiev.

W opinii Pierwszego Lorda Admiralicji była to jedna z najbardziej niepotrzebnych wypowiedzi, jakie New Kiev w życiu wygasiła.

— Oczywicie, że tak — potwierdziła ze zniecierpliwieniem Descroix. — Problem w tym, że jeśli będą tak głupi i zrobią coś tak samobójczego, to nasza kochana opinia publiczna nigdy nie zrozumie, że to nie była nasza wina. Do ludzi dotrze tylko to, że wojna znów się zaczęła. Centryści i lojaliści Korony zeżrą nas żywcem!

— Nie sądzę, żeby to był akurat nasz najważniejszy problem w tej chwili! — warknęła New Kiev. — Możemy spodziewać się tysięcy zabitych!

— Jestem tego świadoma, ale jeśli Pritchart i jej doradcy zdecydują się nas zaatakować, krew tych zabitych spadnie na nich, nie na nas. Historia wyda właściwy werdykt, ale nim to nastąpi, trzeba się zająć tym co najważniejsze, czyli naszą zdolnością do sprawowania skutecznych rządów w obliczu takiego kryzysu.

I spojrzała na New Kiev, nie ukrywając złości.

Ta odpowidziała takim samym spojrzeniem.

High Ridgezaś poczuł, że go krew zalewa — ostatnią rzeczą, jakiej w tej chwili potrzebował, była solidna kłótnia w rządzie. Bo kluczowe znaczenie, jak powiedziała Descroix, miało to, czy rząd będzie w stanie skutecznie działać w obliczu zagrożenia atakiem ze strony Republiki. A jeśli członkowie tego rządu chcieli przetrwać polityczne konsekwencje takiego ataku, nie mogli sobie pozwolić na spory.

— Moje drogie, trochę więcej opanowania — potrząsnął głową, nie dając po sobie poznać gniewu. — Obie poruszyłyście ważną kwestię: każdy z nas żałuje, że flota może ponieść straty. Ludzka śmierć to zawsze coś okropnego, dlatego zrobimy, co tylko będzie możliwe, by zminimalizować liczbę ofar. Ale to, że je poniesiemy, będzie winą tych, którzy znusili nas do walki, a nie efektem tego, że zdecydowaliśny się wznowić działania wojenne. A to oznacza, że skoro nie mamy wpływu na to, czy te walki wybuchną czy nie, należy skupić się na tym, na co mamy wpływ. Czyli na tym, by rząd Jej Królewskiej Mości funkcjonował sprawnie pomimo groźby tak poważnego ataku. Na wszelki wypadek nie dodał, że tylko w ten sposób mają cień szansy na uratowanie swoich pozycji i uniknięcie najgorszych konsekwencji.

— Jest jeszcze jedna możliwość do rozważenia — powiedział powoli Janacek.

— Jaka możliwość? — New Kiev przyjrzała mu się podejrzliwie.

— Nim odpowiem, pozwól, że zadam ci pytanie. Biorąc pod uwagę treść i ton noty Pritchart, jak myślisz: poważnie rozważa zerwanie negocjacji czy tylko próbuje nas nastraszyć?

— Nie jestem już ministrem spraw zagranicznych — przypomniała New Kiev, posyłając Descroix jadowite spojrzenie. — I nie mam dostępu do źródeł pozwalających na niezależną opinię, a tylko do analiz podwładnych Elaine.

— Mariso, proszę — Janacek z trudem zachowywał cierpliwość. — Sytuacja jest zbyt poważna, żebyśmy się dalej w ten sposób bawili. Czytałaś notę i byłaś ministrem spraw zagranicznych. Jak na podstawie swoich doświadczeń oceniłabyś to pismo?

New Kiev nie była uszczęśliwiona koniecznością udzielania konkretnej odpowiedzi, ale też nie bardzo miała wyjście.

— Obawiam się, że jest to następny krok do usprawiedliwienia w oczach wyborców i międzyplanetarnej opinii publicznej zamiaru zerwania negocjacji — przyznała. — Język jest bardziej zdecydowany niż dotąd, a stwierdzenie, że Republika posiada prawo do wszystkich systemów okupowanych, można interpretować tak, że dotyczy to również Trevor Star. Jeśli tak jest rzeczywiście, oznacza to poważną eskalację i usztywnienie pozycji zajmowanej przez nią w negocjacjach, zwłaszcza w świetle faktu, że prawie pogodziła się z utratą tego systemu. To, że powtórnie przytacza katalog powodów, dla których z naszej winy rozmowy nic nie dają, jest oczywiście przeznaczone dla wyborców. Mają zrozumieć, dlaczego zmuszona jest przyjąć tak twarde stanowisko. To chciałeś usłyszeć? I choć pytanie skierowane było do Janaceka, towarzyszyło mu kolejne wrogie spojrzenie posłane Descroix. Tym razem z gatunku: „A nie mówiłam, kretynko?”

— Nie to chciałem usłyszeć, ale tego się spodziewałem — odparł Janacek. — A spytałem cię dlatego, że zgadzam się z Elaine: jeśli zerwą negocjacje, oznacza to, że wznowią działania. Mówiąc inaczej: jeśli zdecydują się przestać rozmawiać, to znaczy, że zaczną strzelać. Zgadzasz się z tym logicznym i rozsądnym wnioskiem?

— Wątpię, by rozsądne było cokolwiek, co doprowadzi do takiej liczby niepotrzebnych ofiar — sprzeciwiła się niezadowolona New Kiev.

— Masz rację, ale unikasz odpowiedzi. Teoretycznie i prawnie cały czas jesteśmy z Republiką w stanie wojny, toteż Pritchart nawet nie będzie musiała nam jej wypowiadać. Jako naczelny dowódca sił zbrojnych Republiki po prostu wyda rozkaz wznowienia działań. Nie sądzisz, że treść tej noty wskazuje jednoznacznie, że już taką decyzję podjęła.

— Nie… — New Kiev prawie dosłownie ugryzła się w język. — No dobrze: nie podobają mi się twoje wnioski, ale obawiam się, że muszę się zgodzić, iż zerwanie rozmów może oznaczać wznowienie walk.

— W takim razie jesteśmy zgodni — podsumował Janacek. — Sytuacja wcale mnie nie cieszy, ale skoro jesteśmy jednomyślni, to przypomnę wam o naprawdę skutecznej możliwości pokrzyżowania im planów. Należy przeszkodzić im we wznowieniu działań. To zresztą jest nasz obowiązek.

I spoglądał na New Kiev tak długo, aż ta kiwnęła potakująco głową.

— A jedynym sposobem, by to osiągnąć, jest pozbawić Republikę możliwości ataku — dodał.

— A za pomocą jakiej magii chcesz tego dokonać? — spytała sceptycznie New Kiev.

— Nie magii, tylko Royal Manticoran Navy.

— Co masz na myśli? — spytał High Ridge, pochylając się nad stołem i przyglądając mu się z namysłem.

— Dokładnie to, co podejrzewasz — odparł Janacek. — Już kiedyś mówiłem, że jeśli będziemy wiedzieli, że chcą nas zaatakować, to logiczną rzeczą jest uprzedzić ich uderzenie. Jeśli nasz wywiad się nie myli, to większość okrętów nowej generacji nadal znajduje się w systemie Haven. Jeśli zadziałamy szybko, uderzenie uprzedzające wykonane przez nasze lotniskowce i superdreadnoughty rakietowe zniszczy lub poważnie zmniejszy zdolności bojowe tych okrętów. Wtedy Republika nie będzie miała wyjścia i musi wrócić do negocjacji.

New Kiev przyglądała mu się z przerażeniem, co nikogo z zebranych nie zdziwiło.

Twarze Descroix i Younga były zamyślone.

A Macintosh miał całkowicie nieprzeniknione oblicze.

Janacek wiedział, że jego propozycja wywołała konsternację, ale tego właśnie się spodziewał, siedział więc spokojnie i czekał, aż szok minie, starając się wyglądać na pewnego siebie.

— Sugerujesz, żebyśmy zerwali negocjacje i zaatakowali system Haven? — spytał wolno High Ridge.

— Nie. Nie sugeruję zrywania rozmów. Jest oczywiste, że oni mają zamiar to zrobić, takie postępowanie jedynie by ich więc zaalarmowało. Ton i treść noty Pritchart dla każdego postronnego obserwatora powinna być jasna: chce się wycofać z rozmów i zaatakować nas. Uważam, że uderzenie uprzedzające bez formalnego zerwania rozmów jest w tych okolicznościach jak najbardziej uzasadnione. Potem możemy opublikować całą korespondencję, by pokazać, w jaki sposób zostaliśmy do tego zmuszeni. Po drugie, nie proponuję atakowania systemu Haven, a jedynie okrętów, które znajdują się w tym systemie. Naszym celem będzie zniszczenie czynnika destabilizującego negocjacje i skrupulatne unikanie ostrzelania jakichkolwiek innych ceów. Przy takich założeniach nie sądzę, by jakikolwiek obiektywny obserwator mógł inaczej zinterpretować nasze działania.

Widać było, że New Kiev chce protestować, ale najwyraźniej chwilowo utraciła zdolność mowy, więc tylko przyglądają mu się tak, jakby własnym uszom nie wierzyła. Ponieważ nie wywarło to na nim najmniejszego wrażenia, odwróciła głowę i wbiła wzrok w High Ridge’a. Ten odehrząknął i powiedział:

— Nie jestem pewien, czy opinia publiczna, i to nie tylko nasza, pojmie subtelną różnicę między atakowaniem systemu Haven a floty, która w nim przebywa, Edwardzie. A poza tyn sądzę, że przeceniasz stopień zrozumienia realiów międzyplanetarnej dyplomacji przez przeciętnego obywatela. Dla nas jest oczywiste, że Pritchart chce zaprzestać negocjacji, jeśli nie zgodzimy się na jej kompletnie pozbawione podstaw żądania, ale przeciętnego obywatela może być raczej trudno o tym przekonać.

— To przyjrzyj się uważniej tej nocie, Michael. — Janacek sięgnął po wydruk, znalazł ostatnią stronę i przeczytał: — Cytuję: „Z racji uporczywej odmowy ze strony Gwiezdnego Królestwa Manticore zaakceptowania choćby jednej ze stanowiących podstawę porozumienia propozycji przedstawionych przez Republikę Haven i całkowitego odrzucania suwerennego prawa Republiki do jej okupowanego obszaru oraz obywateli na nim żyjących te tak zwane rozmowy pokojowe stały się nie tylko farsą, ale wręcz pośmiewiskiem dla całego wszechświata. W tych warunkach Republika Haven poważnie wątpi, czy pozostały jakiekolwiek możliwości reanimowania procesu pokojowego i czy próba dalszych negocjacji w ogóle ma sens, jako że Gwiezdne Królestwo Manticore od samego początku nie podchodzi do nich poważnie i robi, co może, by zdławić tę pokojową inicjatywę”. Koniec cytatu. Dla mnie to brzmi zupełnie jednoznacznie.

Janacek uniósł głowę i wzruszył ramionami.

— Wyrażanie wątpliwości co do naszej dobrej woli i sensu dalszych negocjacji to nie to samo co groźba wycofania się z nich — zaoponował High Ridge.

— A już zupełnie co innego niż grożenie wznowieniem walk. William Alexander natychmiast powie to głośno i będzie powtarzał do upojenia, a przeciętny wyborca zgodzi się z nim.

— W takim razie typowy wyborca nie będzie miał racji — ocenił Janacek.

— To nie ma żadnego znaczenia. Istotne jest odczucie opinii publicznej, a ono będzie właśnie takie — uparł się High Ridge. — Doceniam twoją odwagę, Edwardzie, że zaproponowałeś nam wyjście, ale nie możemy w tej chwili poważnie go rozważać.

Zapadła chwila ciężkiej ciszy.

— Ty jesteś premierem — przerwał ją Janacek. — Skoro podjąłeś taką decyzję, oczywiście nie mam wyjścia i podporządkuję się, ale chciałbym też jeszcze wyraźnie oświadczyć, że w mojej opinii strategia, którą właśnie zaproponowałem, jest najlepszą okazją, by stłumić tę wojnę w zarodku.

Był to wzorcowy wręcz przykład obicia sobie tyłka blachą, co wszyscy zebrani dobrze zrozumieli.

Było to też coś, czego High Ridge się po nim nie spodziewał, ale tego oczywiście głośno nie powiedział. Przyznał natomiast:

— Naturalnie masz do tego pełne prawo.

— W takim razie powinniśmy zdecydować, jakiej odpowiedzi udzielimy Pritchart — odezwała się New Kiev, nie kryjąc olbrzymiej ulgi.

— W pierwszym odruchu chciałam jej napisać, że „odmawiamy negocjowania, dopóki nie cofnie tej bezczelnej groźby” — warknęła Descroix.

— Wtedy potwierdzilibyśmy jej oskarżenia o sabotowanie rozmów! — oburzyła się New Kiev.

— A jeśli tego nie zrobimy, ugniemy się przed szantażem — odpaliła Descrobc. — Uważasz, że jeśli tak zrobimy, będziemy potem mogli wrócić do normalnych negocjacji?!

— Rozmowa zawsze jest lepsza od zabijania — oświadczyła New Kiev.

— To zależy, o zabiciu kogo się rozmawia — prychnęła Descroix.

Z jej spojrzenia jednoznacznie wynikało, kogo preferowałaby jako temat takiej pogawędki.

New Kiev poczerwieniała ze złości, ale kolejny raz High Ridge okazał się od niej szybszy.

— Niczego nie osiągniemy, kłócąc się! — oświadczył ostro.

Descroix i New Kiev umilkły i przestały mierzyć się wzrokiem prawie równocześnie. Napięcie w sali nieco osłabło, przestając grozić natychmiastowym wybuchem.

— Dziękuję! — oznajmił High Ridge, ignorując nagłą ciszę dzwoniącą w uszach. — Zgadzam się z Elaine, że nie można zignorować prowokacyjnego języka tej noty, ale Marisa także ma rację, gdyż nie do przyjęcia jest, abyśmy to my zrywali negocjacje. Nie chodzi tylko o to, że każde rozmowy są lepsze od zabijania, ale też o to, że nie możemy dać sobie przylepić etykietki tych, którzy są odpowiedzialni za przerwanie procesu pokojowego, obojętnie jak prowokacyjnie by się nie zachowywała druga strona rozmów. Ponieważ nie widzę możliwości zgodzenia się na wszystkie żądania Pritchart, a zwłaszcza na bezczelne i bezprawne upieranie się teraz, że Republika ma jakiekolwiek prawa do Trevor Star, a równocześnie nie możemy wycofać się z rozmów, proponuję, by upomnieć ją za niestosowny styl i odmówić negocjacji pod presją, ale równocześnie zasugerować, że najwyraźniej czas na nową inicjatywę, która przełamałaby impas. Sądzę też, że lepiej nie określać konkretnie, jaka to miałaby być inicjatywa, żeby nie przekreślać w ten sposób żadnej możliwości.

Widać było, że New Kiev jest niezadowolona z braku konkretów, ale była w zbyt ponurym nastroju, by zauważyć, że Descroix jest jeszcze bardziej niezadowolona, choć nie wiadomo było z czego.

— Nie podoba mi się to — przyznała w końcu New Kiev. — Nadal uważam, że jesteśmy zbyt agresywni i zbyt bardzo dążymy do konfrontacji. Od początku mówiłam, że za szybko odrzuciliśmy propozycję, żeby… Przepraszam, nie chciałam powtarzać starych argumentów. Chciałam powiedzieć, że nie podoba mi się to rozwiązanie, ale nie widzę innej możliwości. Jak powiedziałeś, nie wolno nam zgadzać się na wszystko, przy czym Pritchart się upiera, i uważam, że powinniśmy jasno to napisać. Równocześnie jednak nie możemy zaprzepaścić szansy na dalsze rozmowy; to powinno skłonić ją do przyjęcia rozsądniejszego stanowiska. Jeśli tego nie zrobi, wina spadnie na tego, na kogo powinna, czyli na Republikę.

Mimo ponurego nastroju i przeczucia, że sytuacja coraz bardziej wymyka się spod kontroli, High Ridge z rozbawieniem stwierdzał, że New Kiev ma rzadki talent, by nie nazywać rzeczy po imieniu, jeśli nie ma na to ochoty. W jego opinii to spotkanie za bardzo przypominało spotkanie desperatów szukających ostatniej deski ratunku. Wątpił co prawda, by Pritchart była gotowa do jeszcze ostrzejszego postawienia sprawy, ale nie miał pewności. A okręty, które Theisman zdołał zbudować bez wiedzy tego cymbała Jurgensena, dawały jej inną możliwość niż tylko tańczenie, jak oni jej zagrają. Nawet jeśli Janacek miał rację i założenia, na których Pritchart oparła swoje kalkulacje, były fałszywe, to ona o tym nie wiedziała, będzie to więc miało wpływ na jej decyzje.

Niezależnie od tego, jakich kto użył słów na użytek pozostałych, High Ridge wiedział, że zaproponowana właśnie odpowiedź jest przyznaniem się do słabości. Wszystko, na co mógł liczyć, to odwleczenie nieuniknionego. Bo sytuację mogło zmienić jedynie zwiększenie liczby okrętów. A jeśliby zabrakło na to czasu, doprowadzenie do sytuacji, w której Pritchart jednoznacznie stanie się agresorem po jego „rozsądnych” próbach kompromisu.

A żadna z tych możliwości nie była zbyt prawdopodobna, co uczciwie sam przed sobą przyznawał. Tylko że alternatywą zaproponowanego rozwiązania było poddanie się i rezygnacja ze wszystkiego, czemu poświecił życie i co konsekwentnie realizował przez ostatnich czterdzieści sześć standardowych miesięcy.

Tego nie chciał i nie mógł zrobić. Nawet realna perspektywa krókiego, krwawego starcia z Republiką była lepsza. To zaś oznaczało, że wszystko musi zostać podporządkowane zbliżającej się konfrontacji — zarówno uwaga, jak i środki. Wobec tego inne problemy łącznie z wydarzeniami w Konfederacji spadały na drugi, a może i trzeci plan. Harringon będzie musiała sobie radzić przy użyciu tego, co już miała, ponieważ Michael Janvier, baron High Ridge i premier Gwiezdnego Królestwa Manticore, nie zamierzał oddać władzy bez walki.

ROZDZIAŁ XLV

— Pierwszy prosi pana na mostek, sir.

Thomas Bachfish odłożył karty na stół koszulkami do góry i obrócił się wraz z fotelem ku drzwiom kabiny, zza których wystawała głowa jednego z członków załogi, który właśnie recytował zaproszenie.

— A powiedział może dlaczego? — spytał Bachfish.

— Powiedział, sir. Jeden z tych niszczycieli schodzi z orbity.

— Doprawdy? — Bachfish spojrzał spokojnie na partnera i przeciwników. — Lepiej to sprawdzę, a ty dopilnuj, żeby mi w karty nie zaglądali. Jak wrócę, skończymy z nimi.

Polecenie było skierowane do porucznik Roberty Hairston, jego partnera w tej partii.

— Skoro pan tak twierdzi… — bąknęła, przyglądając się wynikom dotychczasowych rozgrywek.

— Twierdzę — oznajmił i wstał.

Po czym, nie odwracając się, wymaszerował z kabiny.

* * *

Jinchu Gruber odwrócił się od głównego ekranu taktycznego, słysząc, że przyjechała winda. Jak się spodziewał, przywiozła kapitana. Ekran przedstawiał zaś mniej szczegółów, niż powinien, bo nikt na pokładzie nie był zainteresowany ujawnianiem pełnych możliwości sensorów pokładowych. Dlatego używano jedynie pasywnych, ale zebrane przez nie dane były zupełnie wystarczające dla Bachfisha, tym bardziej że od obiektów jego zainteresowania dzieliła Pirate’s Bane niewielka odległość.

— Co się dzieje, Jinchu? — spytał cicho, podchodząc.

— Nie jestem całkiem pewien… — w głosie Grubera słychać było całą serię nie zadanych pytań.

Zaczynając od tego: dlaczego, do cholery, interesują nas dwa niszczyciele Marynarki Republiki? Poprzez: z jakiej racji siedzimy już cztery dni na orbicie, a kary umowne za spóźnienie rosną? Na co, na litość boską, popierdoliło starego? kończąc.

Bachfish onal się nie uśmiechnął, wyobrażając sobie tę litanię.

— Jeden cały czas jest na orbicie parkingowej, na której go zostawliśmy — dodał Gruber. — Drugi właśnie ją opuścił i kieruje się prosto ku granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— No proszę… — mruknął Bachfish i spojrzał na ekran taktyczny.

Niszczyciel leciał z przyspieszeniem ledwie stu g i kierował się tam gdzie powiedział Gruber. Przez kilka sekund przyglądał się ekranowi, po czym spojrzał w oczy swemu zastępy i rzekł:

— Chyba czas na nas, Jinchu. Schodzimy z orbity i bierzemy kurs 1-7 na 2-3-9. Przyspieszenie sto g. Dopilnuj tego, dobrze?

Gruber przyglądał mu się przez jakieś trzy sekundy, a potem kiwnł głową.

— Dobrze, sir.

Bachfish sidział wygodnie w odchylonym fotelu kapitańskim z nogą założoną na nogę i kontemplował obraz na głównym ekranie wizualnym. Lecieli w nadprzestrzeni, a dokładniej w fali grawitacyjnej, z postawionymi żaglami, które błyszczały i migotały energią w ciągle zmieniających się barwach, ale w prawie hipnotyzującym rytmie, co zawsze go zadziwiało, mimo że oglądał ten widok wielokrotnie.

Tym razem jednak główną uwagę poświęcał nie widokowi, a czemuś, czego gołym okiem dostrzec się nie dało… chyba że na ekranie taktycznym fotela.

Niszczyciel leciał sobie spokojnie, ignorując poruszający się jego śladem frachtowiec. Niemożliwe było, by sensory okrętu nie wykryły obecności Pirate’s Bane za rufą, ale z drugiej strony fale grawitacyjne były niczym szerokie trasy szybkiego ruchu dla wszystkich jednostek latających w nadprzestrzeni. W bezmiarze wszechświata przypadkowe spotkania zdarzały się niezwykle rzadko, a przypadkowe loty w tym samym kierunku prawie nigdy. Z drugiej jednak strony kapitanowie jednostek cywilnych często lecieli celowo śladem torowym okrętu wojennego, do jakiejkolwiek floty by on należał, ponieważ stanowiło to pewien rodzaj improwizowanej eskorty i zwiększało bezpieczeństwo przelotu.

Z tego powodu zarówno trzymanie się frachtowca za niszczycielem, jak i brak reakcji kapitana tego ostatniego były zrozumiałe. Ten ostatni mógł się co najwyżej zastanawiać, dokąd zmierza frachtowiec. Bachfish też próbował znaleźć na nie odpowiedź, tyle że w stosunku do niszczyciela.

Jego ciekawość została wzbudzona, ledwie odkrył w systemie Horus dwa niszczyciele należące do Marynarki Republiki. Okręty Ludowej Marynarki, a potem Marynarki Republiki były na obszarze Konfederacji prawdziwą rzadkością, a większość zbudowanych w stoczniach Haven, które obecnie przebywały w tym rejonie, obsadzona była przez parających się piractwem renegatów z UB czy Ludowej Marynarki. Tylko że oni nie dysponowali nowymi, bo mającymi góra dwa lata standardowe okrętami, gdyż wtedy już nie byli w stanie ich dostać.

A poza tym piraci i inne szumowiny jak ognia unikali systemów takich jak Horus, bo w przeciwieństwie do większości położonych w sektorze Saginaw systemów planetarnych miał on najrzadszy w Konfederacji Silesiańskiej fenomen — uczciwego gubernatora. Większość gubernatorów, od gubernatora sektora zaczynając, była przestępcami i łapówkarzami — być może średnia była nawet wyższa niż w całej Konfederacji, natomiast piraci, przemytnicy czy handlarze niewolników, którzy natknęli się na powitanie przygotowane przez gubernatora Zelazneya, nieodmiennie przeżywali przykre, a często ostatnie w życiu zaskoczenie, gdyż tępił ich, jak tylko mógł.

Co naturalnie w niczym nie pomagało Bachfishowi zrozumieć, co też porabiają tu dwa nowiutkie niszczyciele Marynarki Republiki grzecznie siedzące na orbicie parkingowej planety Osiris.

Na szczęście Bachfish posiadał na planecie doskonałe kontakty i choć nie zdołał uzyskać bezpośredniej odpowiedzi na to pytanie, dowiedział się, że oba przybyły razem, niespełna trzy dni wcześniej, i że dzięki praworządnemu gubernatorowi Horus należał do tych nielicznych systemów w Konfederacji, w których Republika Haven zdecydowała się otworzyć misje dyplomatyczne i przedstawicielstwa handlowe.

Jako że życie nauczyło go podejrzliwości, uznał, że musi istnieć związek między misją dyplomatyczną a obecnością obu niszczycieli, ponieważ te nie robiły absolutnie nic poza przebywaniem na orbicie parkingowej. Doszedł do wniosku, że czekają na jakąś wiadomość. To z kolei zrodziło kolejne pytanie — dlaczegóż to Marynarka Republiki przygotowująca się do ewentualnej konfrontacji z Royal Manticoran Navy, o czym wiedzieli wszyscy poza Admiralicją tej ostatniej i rządem Królestwa, używała pary nowoczesnych niszczycieli do czegoś, do czego można było wykorzystać zwykłą jednostkę kurierską.

Ponieważ nie zdołał znaleźć odpowiedzi, powziął podejrzenie, że ta może okazać się w równym stopniu ważna co niemiła. Postanowił też ją uzyskać, jeśli tylko będzie w stanie, co spowodowało postój nieprzewidywany w rozkładzie jazdy i dostarczania ładunków. A potem także i zmianę kierunku podróży.

Thomas Bachfish doskonale zdawał sobie sprawę, że Gruber nie jest jedyną osobą na pokładzie zastanawiającą się, o co chodzi kapitanowi. Wszyscy wiedzieli, gdzie statek powinien lecieć, podobnie jak znali kary za opóźnienie dostawy towaru, które zdawały się nie robić na kapitanie wrażenia. Większość też najprawdopodobniej nie była zachwycona śledzeniem okrętu należącego do obcej floty, tym bardziej że jeszcze niedawno państwo, do którego ona należała, toczyło wojnę z tym, w którym urodził się i wychował Bachfish.

Nikt jednak tej sprawy nie poruszył w rozmowie z kapitanem. Najwyraźniej mimo iż nie mieli pojęcia, o co chodzi, gotowi byli mu zaufać, i to pomimo braku jakichkolwiek wyjaśnień z jego strony.

Dalsze rozmyślania przerwało mu podejście Grubera.

Bachfish uśmiechnął się i dał mu znak, by zbliżył się jeszcze bardziej.

— O co chodzi, sir? — spytał cicho pierwszy oficer.

— Jak ci się wydaje: dokąd on leci?

— Nie mam pojęcia. Może lecieć do wielu miejsc tym kursem, tylko za nic nie mogę znaleźć powodu, dla którego niszczyciel Marynarki Republiki miałby się do któregokolwiek z nich udawać. A przynajmniej żadnego powodu, który by mi się podobał.

— Hm… — Bachfish potarł podbródek i wstukał polecenie na wmontowanej w poręcz klawiaturze.

Ekran taktyczny fotela zrekonfigurował się w tryb nawigacyjny, ukazując mapę okolicy z zaznaczonym zieloną linią przewidywanym kursem niszczyciela.

— Popatrz no tutaj — zachęcił Grubera. — Mówisz, że jest wiele miejsc, do których on może lecieć, ale jakąś godzinę temu zaczął zmieniać kurs. Ten nowy zdaje się prowadzić donikąd.

— Niemożliwe. Dokądś przecież leci!

— A owszem, tylko nie wydaje mi się, żeby to był którykolwiek z zamieszkanych systemów.

— Co proszę?! — Gruber wytrzeszczył oczy. — To gdzie on według pana leci, sir?

— Zaraz ci powiem. Zacznijmy od tego, że podobnie jak ty nie mogę znaleźć żadnego powodu, dla którego miałby lecieć do którejoś z zamieszkanych systemów w tym rejonie. A jeśli utrzyma ten zmieniony kurs, opuści falę dosłownie w środku pustki. Do najbliższego zasiedlonego systemu będzie miał siedem-osiem lat świetlnych, a do najbliższej fali jeszcze dalej. Jedynym więc logicznym miejscem, do którego noże się kierować, jest to.

Nacisnął kolejna klawisz i na ekranie pojawił się symbol oznaczający gwiazdę typu K, ale bez zielonego kręgu oznaczającego zamieszkany system i bez nazwy, bo obok niej znajdowało się jedynie oznaczenie katalogowe.

— A dlaczego pen sądzi, że właśnie tam, sir? — spytał Gruber.

— Mógłbym skoiczyć odpowiedź na tym, że dlatego iż jest to jedyny system w odległości mniejszej niż półtora roku świetlnego od miejsca, w którym opuści falę, ale sądzę, że to by cię nte zadowoliło, Jinchu. Prawda?

I przyjrzał się Gruberowi z uniesioną pytająco brwią. Ten po chwili pizytaknął powoli.

— Tego się właśnie obawiałem — westchnął Bachfish. — Leci tam, bo czekają na niego koledzy. Prawdopodobnie cała kupa, i to przeważnie większych od niego.

— Flota Republiki Haven w samym środku Konfederacji, i to na dodatek w niezamieszkanym systemie planetarnym… — Gruber potrząsnął głową. — Nie twierdzę, że pan oszalał, ale nie pojnuję, po co mieliby robić coś takiego.

— Ja widzę, choć wzyznaję, że tylko jeden — głos Bachfisha stał się nagle ponury. — Horus to jedyny w całym sektorze system z oficjalną misją dyplomatyczną Republiki Haven. Na dodatek leży prawie w prostej linii od terminalu Basilisk Marticore Junction do sektora Sachsen. A gdyby przedłużyć kurs, jakim w tej chwili leci ten niszczyciel, stanie się także linią prostą łączącą system Horus z systemem Marsh.

Gruber milczał przez kilkanaście sekund, spoglądając na ekran. Dopiero potem zerknął na Bachfisha.

— Z całym szacunkiem, sir, ale to wariactwo. Sugeruje pan, że Republika wysłała tu jakieś duże siły, które czekają w zupełnie pustym systemie położonym na samym środku obszaru zapomnianego przez Boga i ludzi po to, by zaatakować stację Sidemore. Chyba że uważa pan, że z jakiegoś powodu Republika chce zaatakować Imperium!

— Nie widzę żadnego powodu, dla którego w obecnej sytuacji Republika miałaby szukać zwady z Imperium. I przyznaję, że atak na siły księżnej Harrington byłby w normalnych warunkach faktycznie wariactwem. Ale wiesz równie dobrze jak ja o rosnącym napięciu między Republiką a Królestwem Manticore. Theisman ogłosił, że mają okręty nowej generacji, tak więc je mają. Ale to wcale nie oznacza, że mają ich tyle, ile powiedział publicznie. Gdybym był na jego miejscu i wiedział, że mój rząd ma dość zwodzenia i okłamywania w tak zwanych negocjacjach pokojowych przez rząd High Ridge’a, opracowałbym różne plany na wypadek wznowienia wojny. A gdyby Admiralicja Royal Manticoran Navy okazała się tak uprzejma, że wysłałaby jednego ze swoich najlepszych oficerów na takie zadupie, dając temuż oficerowi na dodatek ledwie parę przestarzałych okrętów, mógłbym skorzystać z okazji i wysłać znacznie większe siły złożone z nowoczesnych okrętów liniowych, by wyeliminować z dalszej walki tak ją, jak i jej siły jako część skoordynowanej ofensywy przeciwko Sojuszowi.

— Pan naprawdę przypuszcza, że Republika nie tylko planuje wznowienie walk, ale na dodatek chce zacząć od ataku bez uprzedzenia? — spytał naprawdę cicho Gruber.

— Prawdę mówiąc, jestem zaskoczony, że jeszcze tego nie zrobiła. Gdybym był na miejscu Theismana czy Pritchart, od dobrego roku standardowego by mnie to kusiło — odparł posępnie Bachfish, a widząc minę Grubera, wyjaśnił: — Od samego początku było oczywiste, że High Ridge nie zamierza poważnie negocjować pokoju. Dlaczego więc mieliby mieć opory przed skopaniem dupy komuś, kto ignoruje ich wysiłki zmierzające do zakończenia tej cholernej wojny i ustabilizowania sytuacji? Sam bym to zrobił, zakładając, że bym mógł, a oni teraz mogą. Przecież przez ostatnie miesiące robią, co mogą, żeby rząd Królestwa zaczął ich poważnie traktować bez zmuszania do tego siłą. Według mnie uczynili wszystko, co mogli, poza przesłaniem High Ridge’owi swojego planu ataku! Jak myślisz, dlaczego Theisman ogłosił, że mają te nowe okręty?

— Żeby wywrzeć nacisk na Królestwo.

— Zgadza się. Tylko że ostrzeżenie nie dotarło ani do tego durnia premiera, ani do drugiego idioty patentowanego Janaceka. Uważam, że to było celowe ostrzeżenie, że mają teraz możliwość przeciwstawić się Królewskiej Marynarce. Ostrzeżenie mające na celu uświadomienie władzom Królestwa, że jeśli nie zaczną traktować Republiki i rozmów pokojowych poważnie, może się to skończyć nową strzelaniną. Tylko że się przeliczyli, bo w tym rządzie nie ma nikogo, kto potrafiłby myśleć o czymś innym niż to, jak utrzymać dupę na stołku, a ryj przy korycie!

— Zabrzmiało to prawie tak, jakby był pan po stronie Republiki, sir — powiedział z namysłem Gruber.

— Nie jestem, ale to nie znaczy, że nie dostrzegam tego, iż mają prawo być wściekli z powodu ciągłego ignorowania i lekceważącego traktowania ważnego obiektywnie problemu.

— W takim razie co my tu robimy, sir?

— Chwilowo chciałbym tylko wiedzieć, gdzie on opuści falę, a jeśli byłoby to możliwe, gdzie wyjdzie z nadprzestrzeni. To by potwierdziło, czy leci tam, dokąd myślę, że leci. Natomiast nie mam zamiaru tego dalej sprawdzać, bo raz, że nie bylibyśmy tam mile widziani, jeśli się nie mylę, a dwa, jako że system jest niezamieszkany, nie mogę jakoś znaleźć przekonywającego powodu, dla którego mielibyśmy się tam przypadkiem pojawić.

— A jeśli potwierdzi się to, co pan podejrzewa?

— Jeśli potwierdzi się choćby połowa moich przypuszczeń, natychmiast lecimy do systemu Marsh. Wiem, że czekający na ładunek będą bardziej niż wkurzeni, gdy się nie zjawimy, i wiem, że gdy w końcu dotrzemy na miejsce, grozić nam będą całkiem pokaźne kary, ale byłbym bardzo zaskoczony, gdyby księżna Harrington nie wyrównała ich z nawiązką z funduszu operacyjnego. A jej spece od wywiadu prawdopodobnie pomogą nam wymyślić jakieś sensowne wyjaśnienie dla odbiorców.

— Rozumiem… — mruknął Gruber, przenosząc spojrzenie na ekran.

— Zdaję sobie sprawę, że to ryzykowne — dodał miękko Bachfish. — I nie całkiem uczciwe wobec załogi: tym razem nie chodzi o piratów, tylko o moją ojczyznę i życie kogoś… bliskiego. A nikt z was nie najmował się do bohaterskich czynów rodem z historyjek o Billu Bohaterze Galaktyki. Ale nie mogę po prostu siedzieć bezczynnie i pozwolić, by im się udało.

— Załogą bym się nie martwił, sir — pocieszył go po chwili Gruber. — Nie twierdzę, że doczekać się nie mogą spotkania z tym niszczycielem, ale większość domyśliła się przynajmniej części prawdy. A jeśli pan uważa, że tak właśnie powinniśmy postąpić, jesteśmy gotowi zaufać pańskiej ocenie sytuacji. Zdarzyło się parę razy, że wpakował nas pan w kłopoty, ale zawsze z nich nas pan wyprowadzał.

Gruber przeniósł wzrok na Bachfisha, a ten kiwnął głową z satysfakcją, widząc wyraz jego twarzy.

* * *

— Zbliżył się trochę, sir — zameldowała oficer taktyczny porucznik Singleterry.

Komandor porucznik Dumais, kapitan niszczyciela Marynarki Republiki Hecate należącego do klasy Trojan, przekrzywił głowę, zachęcając ją, by kontynuowała.

— Nadal nie mogę go zidentyfikować — przyznała porucznik Singleterry. — Lokalne warunki nadprzestrzeni są wyjątkowo złe. Ale ciągle wygląda na frachtowiec.

— Frachtowiec… — powtórzył Dumais i potrząsnął głową. — Nie kwestionuję twej oceny, ale powiedz mi, co, do cholery, robi w tej okolicy frachtowiec, lecąc naszym śladem. Rozumiem, że dotąd korzystał z darmowej eskorty, ale teraz za nami znajdzie się w środku bezludnego obszaru. To dla kogo niby wiezie ładunek?

— Gdybym była w stanie odpowiedzieć na te pytania, sir, nie marnowałabym czasu we flocie, mogąc zbić majątek na loterii — Singleterry potrząsnęła głową. — Na pewno wiem tylko to, że leci za nami, odkąd opuściliśmy Horus. No i to, że w ciągu ostatnich sześciu godzin zbliżył się o prawie pół minuty świetlnej.

— Hmm… mówisz, że lokalne warunki są złe?

— Można nawet powiedzieć, że parszywe, sir. I pogarszają się. Gęstość cząsteczek rośnie, a brzeg fali kieruje je prosto na nas.

— W takim razie widzę dwa możliwe wytłumaczenia jego zachowania. Lepsze dla nas, że nadal chce korzystać z darmowej eskorty, a zbliżył się dlatego, żeby mieć pewność, że zauważymy, jeśli ktoś go zaatakuje.

— A gorsze, że zbliżył się, żeby jego sensory nas nie zgubiły — dokończyła Singleterry i potarła koniuszek lewego ucha. — To ma sens, tylko że drugie wyjaśnienie oznacza, że nas śledzi.

— Właśnie.

— Czyli wracamy do pytania, dlaczego frachtowiec miałby coś takiego robić?

— Istnieje możliwość, że to nie frachtowiec — zauważył Dumais.

— Sądzi pan, że to okręt wojenny?

— Nie sposób tego wykluczyć. Wystarczy trochę pobawić się z węzłami napędu i żagle okrętu nawet dla sensorów militarnego typu będą wyglądały jak żagle frachtowca.

— Królewska Marynarka? — zasugerowała niezbyt szczęśliwym tonem Singleterry.

— Możliwe, ale bardziej prawdopodobne że imperialna albo nawet silesiańska: w końcu to oficjalnie ich terytorium, choć wszyscy to ignorują. Jednostka którejkolwiek z nich mogła zauważyć nas czekających w Horus i jej kapitan zrobił się ciekawski.

— Każdy z nich byłby lepszy od królewskiego okrętu, ale i tak nie sądzę, żeby admirał się ucieszył, jeśli pańskie podejrzenia okazałyby się słuszne.

— Opowiadasz! — prychnął Dumais i marszcząc brwi, ponownie spojrzał na ekran taktyczny.

Za trzy godziny powinien wyjść z fali i kontynuować lot w nadprzestrzeni z użyciem napędu typu impeller przez następne pięć i pół godziny, nim dotrą do celu. Jeśli śledził go okręt udający frachtowiec, to do której z flot by nie należał, jego kapitan będzie miał całkiem dobre wyobrażenie, dokąd zmierza niszczyciel. Zbyt dobre jak na gust Dumaisa, bo mogło ono doprowadzić śledzącego go do zbyt daleko dla całej Drugiej Floty idących wniosków.

Dumais zaklął w duchu — od samego początku nie podobał mu się pomysł użycia Hecate i siostrzanej jednostki Hectora do przewozu wiadomości od ambasadora Jacksona, choć rozumiał, że jest to niezbędne. Znacznie lepiej i rozsądniej byłoby użyć jednostki kurierskiej, tyle że geniusz, który wymyślił ten cały plan, nie sprawdził jednego, a nikt w sztabie Drugiej Floty nie podejrzewał, że to przeoczono. Dopiero po dotarciu do Konfederacji admirał Tourville odkrył, że ambasadorowi Jacksonowi nie przydzielono ani jednej jednostki kurierskiej.

Nie pozostało mu nic innego jak własnymi siłami zorganizować ostatni etap przekazywania wiadomości, a ponieważ nie dysponował żadnym kurierem, musiał do tego zadania wyznaczyć dwa niszczyciele. Dwa dlatego, że utrzymanie łączności było sprawą krytyczną — inaczej nie dotarłby rozkaz ataku. Jeden cały czas pozostawał w ten sposób na orbicie planety gotów do natychmiastowego odlotu, a drugi przewoził bieżącą korespondencję między ambasadorem, czyli Republiką, a Drugą Flotą. Tourville doszedł do wniosku, że dwa niszczyciele wzbudzą niewiele większe zainteresowanie niż jeden, a daje to pewność natychmiastowego dotarcia rozkazu o ataku.

I jak dotąd wszystko wskazywało mu to, że miał rację.

Dumais nie wiedział, co zawierała zapieczętowana kaseta, którą wręczył mu Jackson. Nigdy tego nie wiedział i choć nic w zachowaniu gubernatora nie świadczyło o tym, by było tam coś wyjątkowo ważnego, dyplomata mógł być lepszym aktorem, niż sądził. Rola listonosza nie podobała mu się, ale przyznawał, że użycie niszczyciela było rozsądniejsze od wynajmowania jakiejś lokalnej jednostki kurierskiej. A na pewno bezpieczniejsze.

I tak oto stanął teraz w obliczu dylematu.

— Nie mamy pojęcia, jak czułe sensory może mieć? — spytał, przerywając ciszę.

— Zakładając, że trzyma się na granicy ich możliwości utrzymania kontaktu z nami, nie tak dobre jak nasze.

— Co by pasowało do jednostki imperialnej albo tutejszej…

— Albo do frachtowca z naprawdę dobrymi sensorami cywilnymi — dokończyła Singleterry. — Biorąc pod uwagę, jak niebezpieczna jest okolica, wielu kapitanów czy właścicieli statków regularnie krążących po Konfederacji zainwestowało w naprawdę dobre sensory.

— Fakt — przyznał Dumais i skrzywił się z niechęcią. — Chyba nie stać nas na ryzyko żadnych bezpodstawnych założeń, Stephanie. Oczywiście może to być czysty przypadek, ale wysoce nieprawdopodobny, a jedyne, na co naprawdę nie możemy sobie pozwolić, to zaprowadzenie kogokolwiek do floty. Niestety jesteśmy na tyle blisko miejsca jej pobytu, że średnio rozgarnięty półgłówek domyśli się, o który system chodzi. Nie pozostaje nam więc nic innego, jak sprawdzić, kto też to jest.

— A jeśli się okaże, że to okręt, co zrobimy?

— Będziemy musieli zmienić miejsce oczekiwania na zapasowe — westchnął Dumais. — Z tego co wiem, taka konieczność została uwzględniona w planie operacyjnym. Nie byłoby to dobre, bo rozkaz może dotrzeć akurat w trakcie przebazowania, trzeba też jak najprędzej zawiadomić ambasadora o nowym miejscu, ale jeśli to jest okręt imperialny czy silesiański, to nie będziemy mieli wyboru. Chyba że chcemy zaryzykować incydent międzynarodowy, otwierając do niego ogień.

— A jeśli to jednostka Królewskiej Marynarki? — spytała Singleterry, starając się, by zabrzmiało to beznamiętnie.

Dumais uśmiechnął się złośliwie.

— Zwłaszcza jej nie należy ostrzelać. A poza tym nie wiemy, jakiej wielkości to okręt. Jeśliby się okazało, że ciężki krążownik czy krążownik liniowy, otwarcie do niego ognia byłoby nie tylko głupotą, ale i samobójstwem, nie sądzisz?

— Sądzę, sir! — przytaknęła z uczuciem. — I bardzo mnie cieszy, że pan też tak uważa.

— Miło mi słyszeć słowa uznania — mruknął Dumais.

— A jeśli to jednak frachtowiec?

— Wtedy mamy trochę więcej możliwości. Po pierwsze, kapitan statku nie będzie z nami dyskutował, gdy każemy mu wyłączyć napęd i przygotować się do przyjęcia abordażu. Po drugie, możemy go obsadzić załogą pryzową i zabrać ze sobą, żeby admirał Tourville zdecydował, co dalej z tym fantem zrobić. Może go potrzymać do nadejścia rozkazu ataku, bo jeśli frachtowiec nie dotrze na miejsce przeznaczenia, wszyscy uznają, że padł ofiarą piratów, i nikt nie będzie się niepokoił. Po otrzymaniu rozkazów można będzie go zwolnić, przeprosić załogę i wypłacić jakieś odszkodowanie. W ten sposób wszyscy będą zadowoleni.

— A jeśli nie otrzymamy rozkazu ataku? — spytała bardzo cicho Singleterry.

Dumais skrzywił się powtórnie.

Jeśli takiego rozkazu nie dostaną, admirał Tourville będzie miał dylemat, gdyż założeniem planu było, że jeśli atak zostanie odwołany, obecność Drugiej Floty w Konfederacji musi pozostać tajemnicą. Nikt nie ma prawa wiedzieć, że w ogóle tam była. W tym wypadku członkowie załogi frachtowca stawali się zbędnymi świadkami… a o ich losie wolał nie myśleć. Jedyne pocieszenie stanowił fakt, że to nie on będzie zmuszony o nim zdecydować…

— Tym problemem admirał zajmie się, jeśli zajdzie taka potrzeba — odezwał się po chwili. — I to już nie będzie nasze zmartwienie. My musimy skupić się na tym, żeby nasza obecność nie wyszła na jaw teraz. Jeśli to frachtowiec, obsadzimy go załogą pryzową i zostawimy, a sami polecimy na spotkanie z flotą i zameldujemy o wszystkim admirałowi. Jeśli zdecyduje, że mamy sprowadzić frachtowiec, wrócimy po niego. Jeśli zdecyduje, że się przebazowuje-my, wrócimy po swoich ludzi, przeprosimy załogę i odlecimy. Wiem, że nie jest to najlepsze rozwiązanie, ale pozostawia nam najwięcej pola do manewru. A admirał Tourville oczekuje, że wykażemy inicjatywę.

— Wydaje mi się, że to się powinno udać, sir — oceniła z namysłem Singleterry.

— Mam taką nadzieję — zapewnił ją Dumais. — Bo jeśli się nie uda, dość trudno będzie wytłumaczyć admirałowi, dlaczego nie zdołaliśmy dać sobie rady z samotnym frachtowcem.

ROZDZIAŁ XLVI

Honor cofnęła się, dając komandorowi Denby’emu możliwość pozbierania się na nogi. Dowódca 3. dywizjonu Werewolfa poruszał się nieco wolniej niż zazwyczaj i potrząsał głową jak ktoś słyszący dzwonienie, którego nie słyszy nikt inny. Zajął w końcu pozycję wyjściową, ale Honor po chwili wahania wypluła namordnik, jak potocznie określano ochraniacz języka i zębów, i zapytała:

— Przepraszam, komandorze, dobrze się pan czuje?

Denby wypluł namordnik, ostrożnie poruszył prawym barkiem i uśmiechnął się krzywo.

— Myślę, że tak… — odparł. — Będę pewien, kiedy ten cholerny ptaszek przestanie mi ćwierkać w uchu!

Honor parsknęła śmiechem.

Oboje ubrani byli w gi, tradycyjne stroje do ćwiczeń. Choć na pasie Denby’ego znajdowało się tylko pięć węzłów, był dobry… naprawdę dobry. I podobnie jak większość pilotów zawsze miał czas i był na miejscu, gdy dowódcę stacji naszła ochota, by poćwiczyć.

Tym razem miał też pecha — zapomniał, że lewa ręka Honor jest protezą; a chwyt, który zastosował, zależał od reakcji przeciwnika na dźwignię założoną na łokieć. Reakcja Honor była żadna, co tak go zaskoczyło, że dał się trafić, nawet nie próbując uniku, i wylądował ciężko na macie. Prawdę mówiąc, Honor uderzyła go mocniej, niż zamierzała, bo nie wzięła poprawki na to, że zaskoczy go aż tak dalece, że nie zastosuje ani uniku, ani bloku.

— Żaden problem, mamy czas — zapewniła go uprzejmie. — Proszę wysłuchać koncertu do końca.

— Serdeczne dzięki; niech no ja złapię tę łajzę… — Denby uśmiechnął się i założył namordnik.

Honor odpowiedziała uśmiechem i zrobiła to samo.

Oboje powoli ruszyli ku środkowi maty i przyjęli pozycje wyjściowe. Honor obserwowała przeciwnika uważnie, bo ćwiczyli razem tyle razy, że zdążyła go całkiem dobrze poznać — zdawała sobie sprawę, że postanowił się zrewanżować, posyłając jej admiralski tyłek na matę. Co prawda od postanowienia do realizacji była daleka droga, ale…

— Przepraszam, milady! — rozległ się głos LaFolleta.

Honor cofnęła się i odwróciła ku niemu.

— Przepraszam, że przeszkadzam — dodał LaFollet jak zwykle stojący pod ścianą tak, by w razie potrzeby mieć zapewniony dobry ostrzał drzwi do sali gimnastycznej.

Honor ponownie pozbyła się namordnika i spytała:

— Co się stało, Andrew?

— Nie wiem. Właśnie skontaktował się ze mną porucznik Meares i przekazał informację, że jest pani potrzebna na pomoście flagowym.

— Na pomoście… — powtórzyła Honor. — I nie powiedział dlaczego?

— Nie, milady. Mam go spytać? — LaFollet niósł naręczny komunikator.

— Tak i spytaj go, na ile jest to naprawdę pilne. Jeśli się nie pali i nie wali, chciałabym najpierw wziąć prysznic i się przebrać.

— Oczywiście, milady — LaFollet uśmiechnął się lekko i wybrał stosowny numer.

Powiedział coś zwięźle i z nieco nieobecną miną słuchał odpowiedzi porucznika flagowego. Wyraz jego twarzy zmienił się gwałtownie. Honor odwróciła się w tym samym momencie, w którym Nimitz uniósł łeb, czując zaskoczenie i zaniepokojenie szefa ochrony.

— O co chodzi? — spytała ostro.

— Tim mówi, że Pirate’s Bane właśnie minął patrole perymetru, milady. — LaFollet starał się używać tytułu, nie imienia, by nie urazić dość delikatnej dumy młodzieńca, i to, że teraz się zapomniał, najlepiej świadczyło o powadze sytuacji. — Mówi, że frachtowiec jest uszkodzony.

Poważnie.

Honor znieruchomiała i dopiero po dobrych dwóch sekundach ocknęła się z prawie fizycznego stuporu:

— Jak poważnie? — spytała spokojnie. — I co z kapitanem Bachfishem?

— Tim nie wie, jak poważnie, a rozmawiał z pierwszym oficerem, bo kapitan Bachfish jest ranny.

* * *

Honor zmusiła się do spokojnego siedzenia, gdy pinasa wyłączyła napęd i operatorzy promieni ściągających Pirate’s Bane zajęli się procedurą cumowania. Nimitz zwinięty w kłębek na jej kolanach był spięty, czując targające nią emocje.

Tak w czasie dolotu do frachtowca, jak i teraz widać było potężne dziury wybite w jego burtach, ślady osmaleń i podłużne cięcia promieni laserowych, które częściowo zrykoszetowały. „Poważne uszkodzenia” były sporym niedomówieniem — statek miejscami przypominał durszlak.

Pinasa obróciła się i mechaniczne cumy zamknęły się z lekkim trzaskiem. Pokład hangarowy był nienaruszony i szczelny, o czym świadczył wysuwający się ku śluzie korytarz. Dalsze obserwacje przerwało jej energiczne puknięcie w kolano.

Spojrzała w dół i z lekkim zaskoczeniem stwierdziła, że Nimitz sygnalizuje:

— Powiedzieli, że przeżyje.

— Nie. Powiedzieli, że on powiedział, że przeżyje. To zasadnicza różnica.

— Nie skłamałby. Nie tobie i nie o tym.

— Stinker, wy naprawdę musicie się jeszcze dużo o ludziach nauczyć — westchnęła Honor. — Empaci czy telepaci nie kłamią, bo to by się zaraz wydało; ludzie uważają, że to się zawsze uda. A kiedy ktoś nie chce, by inni się martwili…

— Wiem. Ale ciebie by nie okłamał. Choćby dlatego, że wie, co byś mu zrobiła potem.

Honor spojrzała na niego i ku swemu zaskoczeniu uśmiechnęła się.

— Może masz rację. Ale to, że wszystkie rozmowy prowadzi jego zastępca, nie wróży dobrze.

— Zaraz się dowiesz. Możemy wyjść.

Honor spojrzała na kontrolkę nad zewnętrznymi drzwiami śluzy — Nimitz miał rację, paliła się zielona. Wzięła go więc na ręce i wstała. Pozostali poszli za jej przykładem, gdy mechanik pokładowy uruchomił mechanizm otwierający drzwi. Odruchowo obejrzała się przez ramię — LaFollet i Spencer Hawke byli tuż za nią, a oprócz nich w pinasie znajdowali się: Mercedes Brigham, George Reynolds, Andrea Jaruwalski, Thimothy Meares, chirurg-kapitan Fritz Montoya… i pełen dwudziestoosobowy zespół medyczny.

Przez okno widać było, że druga pinasa z plutonem Marines na pokładzie kończyła właśnie cumowanie.

Wewnętrzne drzwi śluzy otwarły się i Honor ruszyła w ich kierunku.

* * *

Honor nie pierwszy raz widziała Thomasa Bachfisha poranionego, ale tym razem jego stan był gorszy. Znacznie gorszy. I mimo środków przeciwbólowych cierpiał, choć nie było tego po nim widać. Leżał w niewielkiej, acz dobrze wyposażonej izbie chorych Pirate’s Bane.

— Księżno, może pani zdoła go przekonać, żeby posłuchał doktora Montoyi? — spytał Jinchu Gruber. — I dał się ewakuować.

Pierwszy oficer stojący po drugiej stronie łóżka Bachfisha też nie wyglądał najlepiej — lewą rękę miał na temblaku, ledwie chodził, a lewa połowa jego twarzy przypominała worek treningowy początkującego, ale entuzjastycznego boksera.

— Przestań się tak o mnie martwić, Jinchu — głos Bachfisha był chrapliwy, ale zdołał się przelotnie uśmiechnąć. — I tak jestem w lepszym stanie od wielu innych.

W uśmiechu tym widać było ból. Dzięki Nimitzowi Honor wiedziała, że nie jest to ból fizyczny…

— A owszem! — prychnął Gruber, wyraźnie tracąc cierpliwość. — Więc niech się pan w końcu przestanie o to obwiniać, do cholery!

— Moja wina — Bachfish z uporem potrząsnął głową leżącą na poduszce.

— Jakoś nie widziałem, żeby pan kogoś zmuszał do czegokolwiek. Ani żeby ktoś zaciągnął się na pana statek pod groźbą użycia przez pana broni.

— Nie, ale…

— Przepraszam, ale byłbym zobowiązany, gdybyście pokłócili się nieco później — wtrącił uprzejmie Montoya, a widząc pytające spojrzenie Honor, wyjaśnił: — Już wysłałem na Werewolfa cięższe przypadki. Chciałbym też wysłać tam kapitana Bachfisha, o ile to możliwe jeszcze w tym tygodniu.

— Nie opuszczę statku — powtórzył Bachfish.

— Opuści pan — zapewnił go jasnowłosy chirurg z niewzruszonym spokojem, który Honor aż za dobrze znała z autopsji. — Możemy się najpierw o to posprzeczać, jeśli panu zależy, ale opuści pan.

Bachfish otworzył usta, ale nim zdążył się odezwać, zrobiła to Honor:

— Nie ma sensu się upierać, on i tak postawi na swoim — powiedziała, starając się nie patrzeć tam, gdzie powinny być nogi leżącego. — Postawiłby, nawet gdyby był sam, bo ma nieodparty argument w postaci środka nasennego. Ale nie jest sam, więc i tak nie masz szans.

Bachfish przyglądał się jej przez chwilę, a potem się uśmiechnął.

— Zawsze byłaś uparta… — przyznał niechętnie — no dobra, dam się ewakuować, ale skoro już tu wszyscy jesteście.

I spojrzał pytająco na Honor. Ta skinęła głową i wyjaśniła:

— Po rozmowie z komandorem Gruberem podejrzewałam, że będziesz chciał najpierw zdać relację, zabrałam więc ich ze sobą. A co się tyczy uporu, to przyganiał kocioł garnkowi, ale porieważ jestem gołębiego serca, nie będę rozwijała tematu. Może byś zaczął? Im prędzej skończysz, tym prędzej Fritz będzie mógł się tobą zająć.

— Litościwa niewiasta — burknął Bachfish, ale Honor wyczuła w jego glosie ślady autentycznego humoru.

— Żeby było szybciej, powiem, co wiemy od komandora Grubera — oświadczyła rzeczowo Honor. — Postanowiłeś śledzić niszczyciel Marynarki Republiki Hecate. Natomiast Gruber nie był nam w stanie powiedzieć, co cię natchnęło do tego kretyńskiego pomysłu i co, do diabła, wyobrażałeś sobie, że robisz?!

Bachfish uniósi brwi, a oficerowie ze sztabu Honor spojrzeli na nią zaskoczeni tym niespodziewanym i niespotykanym wybuchem. Honor zaś ani na moment nie spuściła wzroku z Bachfisha — chciała, by nie miał złudzeń, jeśli chodzi ojej opinie na temat jego pomysłu, który skończył się w tak opłakany sposób dla jego statku i niego samego.

— Wyobrażałem sobie, że spróbuję odkryć, co o rzut beretem od tego systemu robi spora flota Marynarki Republiki, młoda damo — oznajmił po chwili Bachfish. — I pragnę też przypomnieć, że od jakiegoś już czasu jestem wystarczająco stary, by samodzielnie podejmować decyzje. Choćby w zeszłym tygodniu wybrałem sobie koszulę zupełnie bez pomocy.

Przez moment oboje spoglądali sobie w oczy.

A potem Honor prawie wbrew sobie uśmiechnęła się.

— Dotarło — powiedziała. — Ale z drugiej strony naprawdę byłoby mi miło, gdybyś następnym razem nie próbował aż tak usilnie dać się zabić. Sądzisz, że możemy w tych kwestiach osiągnąć jakiś kompromis?

— Z pewnością. Jestem gotów się nad tym zastanowić.

— Dobre i to. Wracając do rzeczy: śledziłeś Hecate aż do momentu, gdy opuścił falę.

— Tak. A krótko wcześniej trafiliśmy na wyjątkowo parszywy kawałek. Gęstość cząsteczek była taka, że musiałem się zbliżyć, żeby nie stracić kontaktu. Potem się dowiedzieliśmy, że właśnie to zwróciło uwagę kapitana i oficera taktycznego. Wyszliśmy z fali w ślad za niszczycielem, a on na nas grzecznie czekał.

— I kazał ci wyłączyć napęd oraz przygotować się do przyjęcia abordażu?

— Zgadza się — skrzywił się Bachfish. — Naturalnie nie mogłem im na to pozwolić. Na środku kompletnego pustkowia wpuścić na pokład uzbrojoną bandę z Republiki Haven, która musiała odkryć, że śledzący ich frachtowiec jest uzbrojony lepiej od ich okrętu — to musiałoby się źle skończyć. A poza tym nie po to ich śledziłem, żeby dać się złapać i posiedzieć w zamknięciu diabli wiedzą ile czasu.

— Zakładając optymistycznie, że skończyłoby się tylko na tym — wtrącił cicho komandor porucznik Reynolds.

— Też mi to przyszło do głowy — Bachfish skrzywił się ponownie. — Wiem, że w Haven zmieniło się kierownictwo i ponoć jest tam teraz szalejąca demokracja, ale wolałem nie sprawdzać, jak to się ma do praktyki. Może jestem przewrażliwiony, ale najwyraźniej chcieli swoją obecność tutaj trzymać w tajemnicy, a w takiej sytuacji każdy świadek jest zbędnym świadkiem.

— Na twoim miejscu też bym tak uważała — przyznała Honor. — Ale podejrzewam, że obaj z George’em źle oceniliście oficera, który dowodzi tymi siłami. Nie wiem, kogo Theisman tu przysłał, ale ponieważ sam Thomas Theisman jest zdecydowanym przeciwnikiem takich metod, na pewno dał samodzielne dowództwo komuś o podobnychzapatrywaniach. I to akurat mówię, opierając się na własnym doświadczeniu.

— Być może, ale jak już powiedziałem, długotrwały areszt też nie był szczytem moich marzeń. Gdyby na miejscu Hecate był pirat, sprawy przybrałyby inny obrót: wyłączylibyśmy napęd, pozwolili podlecieć blisko pinasie z grupą abordażową, a potem rozstrzelali jednostkę piracką jedną salwą. Już tak robiliśmy, i to często. Ale to nie był pirat, a ja nigdy dotąd nie zabiłem nikogo, kogo nie musiałem. I przez te cholerne skrupuły popełniłem błąd. Odmówiłem wpuszczenia ich na pokład. Bachfish zamilkł na długą chwilę.

— I wtedy zaczęli strzelać? — ponagliła go Honor.

— Tak i nie. Owszem, wystrzelili, ale tylko raz, a byliśmy tak blisko, że kapitan Hecate mógł zdecydować się na strzał ostrzegawczy z działa laserowego, a nie odpalenie rakiety. I to chyba był strzał ostrzegawczy, bo nas nie trafił. Ale było to naprawdę bliskie pudło, a ja nie mogłem ryzykować, mając za przeciwnika regularny okręt wojenny. A poza tym nerwy mi puściły, bo zamiast poprosić, żeby dał mi spokój i pozwolił lecieć w dalszą drogę, rozkazałem jemu to zrobić. A potem już nie było innego wyjścia, jak odstrzelić poszycie zasłaniające działa.

— I wtedy naprawdę zaczęli strzelać — wtrącił Gruber.

— Ano — westchnął ciężko Bachfish. — Zaczęli.

Honor powoli pokiwała głową. Miała wystarczające doświadczenie i dość bujną wyobraźnię, by wiedzieć, jakie piekło się rozpętało. Kapitan niszczyciela nie mógł podejrzewać, że frachtowiec jest lepiej uzbrojony od jego okrętu. Strzał ostrzegawczy, bo z tego co Bachfish mówił, to był strzał ostrzegawczy, sugerował, iż w ogóle nie zdawał sobie sprawy, że ma do czynienia z uzbrojonym frachtowcem. Inaczej nie dopuściłby go na odległość umożliwiającą pojedynek artyleryjski. Gdy się zorientował i na dodatek zrozumiał, dlaczego Bachfish za nim leciał, musiał przeżyć nie lada szok.

— Całe starcie trwało dokładnie dwadzieścia siedem sekund — dodał Bachfish. — I najwyraźniej mieliśmy więcej szczęścia niż rozumu: kapitan Hecate nie ogłosił alarmu bojowego i obsadził załogami tylko cztery działa laserowe. Ale i tak zdołali rozpruć nam dwie ładownie, zniszczyć jeden laser i rozwalić zapasowy układ podtrzymywania życia. Zabili przy tej okazji jedenastu moich ludzi, a ranili osiemnastu.

— Dziewiętnastu — poprawił go ponuro Gruber.

Honor spojrzała nań pytająco, wskazał więc palcem na Bachfisha.

— Razem dziewiętnastu — zgodził się ranny. — W porównaniu z niektórymi członkami załogi wyłgałem się tanim kosztem.

— O tym nie będziemy dyskutować — ucięła Honor zdecydowanie. — Oboje już to przeżyliśmy. Nie pomogę ci wpędzić się w depresję, i to mimo że obojgu nam przytrafiło się to właśnie tu, w Konfederacji.

Bachfish spojrzał na nią zaskoczony, a potem parsknął śmiechem.

Także się uśmiechnęła i to naturalniej, czując, że Bachfish trochę przestaje obwiniać się o śmierć swoich ludzi…

Przynajmniej chwilowo.

— W każdym razie podziurawili nas solidnie — podjął. — Lista zniszczeń jest znacznie dłuższa, ale nie to jest ważne. Ponieważ niszczyciel w zasadzie nie jest opancerzony, to po naszej pierwszej salwie nie było o czym mówić… Zabraliśmy na pokład wszystkich, którzy przeżyli: łącznie czterdziestu trzech ludzi. Dwoje zmarło. Oni nawet nie założyli skafandrów! Potem zniszczyliśmy wrak i przylecieliśmy tutaj.

— Tych czterdziestu jeden trzymamy w zamknięciu, ma’am — dodał Gruber, a widząc spojrzenie Honor, wzruszył ramionami i wyjaśnił: — Kapitan polecił mi jak najszybciej tu dotrzeć i zameldować o wszystkim, ale po drodze przyszło mi na myśl, że ma pani dość na głowie i bez oficjalnego wplątywania w atak na okręt Marynarki Republiki.

— Nie nazwałabym tego, co mi opisaliście, atakiem — oceniła Honor.

— Może i nie był to atak, ale to zależy od tego, jak oceni to rząd, do którego ten okręt należał — zauważył Gruber. — W każdym razie jesteśmy gotowi pokazać przed każdym sądem zapis naszego dziennika pokładowego i zgodzić się z wyrokiem każdego niezależnego sądu admiralicji. Tak jak sytuacja wygląda w tej chwili, sąd będzie miał do rozpatrzenia problem nie sprowokowanego ataku dokonanego przez niszczyciel Marynarki Republiki na jednostkę pomocniczą Marynarki Konfederacji na obszarze tejże Konfederacji. Mamy oficjalne wytłumaczenie śledzenia go: względy bezpieczeństwa Konfederacji. Natomiast jeśli przekażemy tych ludzi Royal Manticoran Navy, to wciągniemy w ten incydent Królestwo Manticore jak najbardziej oficjalnie. Znając obecne stosunki między Republiką a Królestwem, nie jestem pewien, czy to dobry pomysł.

— Dlatego trzymamy ich pod kluczem tam, gdzie zwykle piratów — dodał Bachfish z aprobatą. — I nie powiedzieliśmy im, na pokładzie jakiej jednostki są ani dokąd ta jednostka się udaje. Nawet nie wiedzą, że już dotarliśmy na miejsce. Jeśli więc chcesz, dostarczymy ich do najbliższej bazy Marynarki Konfederacji i przekażemy stosownym władzom.

— Jestem pod wrażeniem, komandorze Gruber — przyznała Honor. — I doceniam pańskie dalekowzroczne podejście do tematu.

Nie dodała, że zdaje sobie sprawę, iż wynikało to ze świadomości, czego życzyłby sobie Bachfish, a nie z troski o jej sytuację, jako że byłoby to nieuprzejme.

— Niemniej jednak sądzę, że najlepszym rozwiązaniem będzie przekazanie ich nam — dodała po namyśle. — Sidemore to najbliższa baza floty od miejsca zdarzenia, toteż logiczne jest, żeby tak poważnie uszkodzona jednostka jak Pirate’s Bane skierowała się właśnie tutaj. Zwłaszcza że macie na pokładzie rannych z obu jednostek.

— Ale jeśli ci ich przekażemy, będziesz musiała się do nich oficjalnie przyznać — wtrącił Bachfish. — A już żonglujesz wystarczającą liczbą granatów.

— Będę musiała, ale sposób, w jaki to zrobię, zależy ode mnie. Mogę ich spokojnie przetrzymać, dopóki medycy nie zgodzą się na wypisanie ich ze statku szpitalnego, a potem odesłać do Królestwa na pokładzie któregoś z regularnie kursujących między Marsh a Manticore transportowców. — Honor uśmiechnęła się chłodno. — Bez żadnego wysiłku z mojej strony do Manticore dotrą nie wcześniej niż za trzy-cztery miesiące. A do tej pory sprawy powinny się unormować.

— A jeśli się nie unormują? — spytał Bachfish.

— Jeśli się nie unormują, to przybiorą tak zły obrót, że ten drobiazg niczego nie zmieni.

* * *

— Fritz mówi, że kapitana Bachfisha da się całkowicie wykurować — poinformowała Honor dwie godziny później zebranych w flagowej sali odpraw Werewolfa. — W przeciwieństwie do pewnych złośliwych osobników kapitana można poddać procesowi regeneracji. Co prawda odrośnięcie nóg trochę potrwa, ale nie powinno być z tym żadnego problemu. W tych warunkach uważam, że rachunek za to i za leczenie wszystkich rannych z jego załogi powinna pokryć Królewska Marynarka.

— Święte słowa — ocenił Alistair McKeon.

Miał raczej ponurą minę i trudno było mu się dziwić. Żaden z członków załogi Hecate nie przyznał się, jakie zadanie miał ich okręt, za to wszyscy byli wybitnie małomówni. I nie chodziło tylko o wrogość wynikającą z wieloletniego konfliktu. To było coś więcej, to było utrzymanie tajemnicy operacyjnej w związku z wykonywanym zadaniem. A podobnie jak wszyscy obecni, McKeon doskonale zdawał sobie sprawę, przeciwko komu mogła być wymierzona jakakolwiek operacja na obszarze Konfederacji.

— Mamy wobec nich olbrzymi dług wdzięczności za zaalarmowanie nas o zagrożeniu — dodała Mercedes Brigham.

— Właśnie — przytaknęła Honor. — Dlatego poleciłam stoczni remontowej naprawić wszystkie uszkodzenia Pirate’s Bane i doprowadzić go do pełnej sprawności gratis.

Jeśli ktoś w Admiralicji będzie miał coś przeciwko temu, jestem gotowa do dyskusji.

Zarówno jej ton, jak i wyraz twarzy świadczyły, że nie będzie to miłe doświadczenie dla tego kogoś.

— W tej chwili najważniejsze jest to, jak zareagujemy na tę informację — dodała energicznie, zmieniając temat.

— Problem w tym, że nadal nie mamy konkretnych informacji — odezwał się Yu.

— Ludzie kapitana Bachfisha wyciągnęli, co się dało, z bazy danych Hecate — dodał Reynolds.

— Ale dało się niewiele — zauważyła Alice Truman, a widząc spojrzenie Reynoldsa, dodała: — Wiemy, że niszczyciel należał do Drugiej Floty, ale o jej istnieniu nie mamy żadnych informacji wywiadowczych znikąd. Nie wiemy, kto nią dowodzi, jaki jest jej skład i zadanie. Nic.

— Z całym szacunkiem, damo Alice, ale nie tak całkiem nic — sprzeciwił się Reynolds. — Z fragmentu rozkazu wiemy, że Hecate miał przydział do Trzeciej Grupy Wydzielonej Drugiej Floty. Jeśli coś składa się z minium trzech grup wydzielonych, to owo coś musi być liczne. Ponieważ pozostali przy życiu członkowie załogi niszczyciela zdecydowanie nie przejawiają chęci do współpracy, logiczne wydaje się założenie, że cel, dla którego zostali tu wysłani, ma bezpośredni związek z nami. A choć mam bujną wyobraźnię, obawiam się, że widzę tylko jeden scenariusz uzasadniający wysłanie dużych sił Marynarki Republiki do niezamieszkanego systemu leżącego tak blisko Marsh i utrzymywanie tego w ścisłej tajemnicy.

— Konkretnie atak na stację Sidemore — dodał Anson Hewitt.

— Planowany atak na stację Sidemore, sir — poprawił go Reynolds. — Prawdę mówiąc, uważam, że Druga Flota czeka na rozkaz ataku na nas, ataku, który został już starannie zaplanowany.

W sali zapadła ponura cisza, gdy do obecnych dotarł sens tej wypowiedzi. I jej znaczenie w połączeniu z rozpoczętą już konfrontacją z Imperium Andermańskim, w której padły pierwsze strzały i pierwsi zabici.

— Możesz mieć rację, George — odezwała się po kilkunastu sekundach Honor. — Ale jest coś, czego nie rozumiem.

— Tylko jedno coś? — zdumiał się McKeon. — Ja nie rozumiem co najmniej tuzina rzeczy!

— Jedno główne coś — uzupełniła Honor i przyjrzała się uważnie obecnym. — Skoro Republika zdecydowała się nas zaatakować, najlogiczniejsze byłoby przeprowadzenie tego ataku, gdy tylko Druga Flota dotarła do Konfederacji. Nie mówię, że z marszu, ale po dwóch-trzech dniach odpoczynku i drobnych napraw. Im dłużej czekają, tym większe ryzyko, że jakiś przypadkowy incydent zdradzi ich obecność, co się zresztą właśnie stało. Tak jednak nie postąpili, siedzą w położonym na uboczu, ale niedalekim systemie, a dwa ich niszczyciele bawią się w listonoszy kursujących między tymże systemem a najbliższą placówką dyplomatyczną Republiki.

— Bo czekają na rozkaz ataku — przypomniała Turner.

— Albo powrotu i udawania, że nigdy ich tu nie było — dodała Honor.

— To możliwe — przyznał powoli Yu. — I choć wolałbym, by moja dawna ojczyzna nie prowadziła takiej polityki, ale niemożliwe jest, by wysłała tak daleko takie siły z innym zadaniem niż użycie ich przeciwko nam, jak wydedukował komandor Reynolds. Czekają na rozkaz ataku i podejrzewam, że mają cichą nadzieję, że zamiast niego przyjdzie rozkaz powrotu, ale sam fakt, że zostali wysłani w rejon, w którym Królestwo może lada chwila znaleźć się w stanie wojny z Imperium, sugeruje całą masę naprawdę paskudnych rzeczy, których wolałbym dokładniej nie rozważać.

— Że paskudnych i że masę, to prawda — zgodziła się posępnie Honor. — Tym niemniej trzeba je rozważyć, bo niezależnie od rozwoju sytuacji na granicy Republiki i Królestwa nasz problem znajduje się tutaj i musimy jakoś go rozwiązać.

— A co konkretnie ma pani na myśli, milady? — spytała Jaruwalski, przyglądając się jej uważnie.

Honor spojrzała na nią, wzruszyła więc ramionami i dodała:

— Znam już panią trochę i słyszałam już ten ton i wiem, co oznacza. Skoro już pani zdecydowała, co chce zrobić, najprościej byłoby nam o tym opowiedzieć, nieprawdaż?

Obecni skwitowali tę propozycję rozmaitymi objawami radości, jako że była celna i nieźle rozładowała napięcie. Honor też się uśmiechnęła; znała sporo oficerów flagowych, którzy za podobne wystąpienie oficera operacyjnego mieliby doń poważne pretensje, zwłaszcza gdyby było ono publiczne, jednak ona nie miała żadnych. Sporą satysfakcję sprawiało jej to, że nikt z obecnych nie obawiał się podobnej reakcji.

— Faktycznie podjęłam decyzję — przyznała. — Alice, zabiorę ci Werewolfa i zamienię na Glory z Protector’s Own. Jest nieco większy, ale ma zbliżoną sygnaturę napędu, nikt więc nie powinien się zorientować. Chcę, żebyś z całą grupą przeprowadziła czesanie systemu, do którego zmierzał Hecate. Masz to robić głośno, jawnie i pokazowo. Werewolf pozostanie tutaj.

Przez moment panowała cisza.

Potem Truman odchrząknęła i spytała ciszej i bardziej formalnie niż zwykle:

— Wolno spytać, dlaczego mam postępować z taką ostentacją, milady?

— Po pierwsze dlatego, że nie chcę kolejnych incydentów. A jeśli wyślemy kutry w normalny sposób i zostaną one odkryte w pobliżu okrętów Marynarki Republiki, istnieje zbyt duża szansa, że ich dowódca uzna to za atak. Biorąc pod uwagę, jak napiętą mamy sytuację z Imperium, jest to ostatnia rzecz, jakiej należałoby sobie życzyć. Po drugie dlatego, że chcę, żeby wiedzieli, że my wiemy, że tam są.

— A jeśli dostali rozkaz ataku w razie wykrycia, milady? — spytał Yu.

— Wątpię, choć oczywiście mogę się mylić. Nie możemy sobie jednak pozwolić na bezczynność spowodowaną niemożnością przewidzenia ich postępowania. Uważam, że całą tę operację zorganizowano tak, by zapewnić zachowanie jak największej tajemnicy, i jeśli mam rację, odkrycie oznacza dla nich konieczność wycofania się do zapasowego miejsca wyczekiwania. Ja przynajmniej wydałabym taki rozkaz na miejscu Theismana. Choćby dlatego, że Imperium może nie być zachwycone utrzymywaną w tajemnicy obecnością obcej floty tak blisko swoich granic. Dlatego uważam, że trzeba zagrać jawnie i zobaczyć, jaka będzie reakcja — wyjaśniła i dodała, patrząc na Truman. — I dlatego masz działać ostentacyjnie, ale nie beztrosko, Alice. Uczul na to pilotów… nie chcę, żeby zrobili coś głupiego i sprowokowali tamtych do otwarcia ognia. Choćby czysto defensywnego. Rozwiałam twoje wątpliwości?

— Tak — przyznała Truman, nie kryjąc satysfakcji z otrzymanego zadania.

Wielu dowódców grup po otrzymaniu takowego zaczęłoby się zastanawiać, czy właśnie nie trafiła im się wątpliwa przyjemność zostania kozłem ofiarnym, jeśli coś pójdzie nie tak. Część dowódców stacji zdecydowałaby się osobiście poprowadzić tak ważną misję, co z kolei oznaczałoby brak zaufania do zdolności podkomendnych. Honor z dużym trudem przyszło zrezygnowanie z dowodzenia tym rozpoznaniem, ale uznała, że informowanie o tym Alice nie ma sensu. Powodem nie był brak zaufania do umiejętności Truman, lecz poczucie obowiązku, bo to była jej decyzja, a więc i ryzyko powinna ponieść osobiście.

Niestety zbyt wiele rzeczy działo się równocześnie i musiała być na miejscu, gdzie wszyscy wiedzieli, że ją można znaleźć, gdyby wydarzyło się jeszcze coś nieprzewidzianego.

— Twoi ludzie i okręty, Alfredo — powiedziała Honor, zwracając się do Yu — powinny w tym wypadku być naszym atutem, bo nikt w Nouveau Paris nie miał prawa wiedzieć, dokąd zostałeś wysłany, gdy zaplanowano misję Drugiej Floty. Dlatego tym ważniejsze jest dalsze ich pozostawanie wyłącznie w obrębie systemu Marsh.

— Rozumiem — potwierdził Yu.

— W takim razie, moi drodzy, bierzmy się do roboty!

* * *

— Hecate ma dwa dni spóźnienia, sir — przypomniała cicho kapitan DeLaney.

— Wiem, Molly — przyznał Lester Tourville. Minę miał nieszczęśliwą.

Powodów spóźnienia mogło być wiele, od niewielkiej, ale istotnej awarii poczynając. Niestety żaden, który przychodził mu do głowy, nie był miły, a rozkazy, które otrzymał na wypadek zajścia czegoś podobnego, były jasne. Istniało małe prawdopodobieństwo, by miejsce pobytu Drugiej Floty przestało być tajemnicą, nie było to jednakże niemożliwe. Podobnie jak nie było niemożliwe, iż opóźnienie niszczyciela spowodowało czyjeś świadome działanie. — Dobra, Molly — westchnął. — Przekaż rozkaz na wszystkie jednostki: za godzinę przebazowujemy się do zapasowego miejsca wyczekiwania.

ROZDZIAŁ XLVII

— Nic, ma’am.

— Zupełnie nic, Wraith? — spytała dama Alice Truman.

— Zupełnie nic, ma’am — kapitan Goodrick potrząsnął głową. — Przeczesaliśmy system dokładnie. Jest teoretycznie możliwe, że mogliśmy przeoczyć jeden czy dwa okręty z wyłączonymi napędami i uaktywnionym maskowaniem elektronicznym, jeśli się dobrze schowały. To w końcu duży obszar przestrzeni, ale niczego większego nie ma w jego granicach. Aż do granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Cholera! — westchnęła cicho Truman.

Wraz z pozostałymi członkami swego sztabu znajdowała się na pomoście flagowym HMS Cockatrice. Miała przed sobą holoprojekcję całkowicie pustego systemu. Wiedziała, jak bardzo Honor chciała potwierdzenia lub zaprzeczenia obecności okrętów Marynarki Republiki. I jak bardzo pragnęła uświadomić ich dowódcy, że ich obecność przestała być tajemnicą. Niestety to, co zastali, uniemożliwiało spełnienie któregokolwiek z tych pragnień, bo sam fakt, że obecnie nikogo tu nie było, nie oznaczał, że tak wyglądała sytuacja, gdy Hecate i Pirate’s Bane toczyły swą krótką, acz zaciętą walkę. W rzeczy samej prawdopodobne było, iż to właśnie opóźnienie niszczyciela z pocztą spowodowało opuszczenie systemu i przeprowadzkę pod inny adres.

A to z kolei uniemożliwiło Truman dostarczenie wiadomości od Honor.

— Dobra, Wright — stwierdziła w końcu. — Skoro nikogo nie znaleźliśmy, wracamy, i to piorunem. Admirał Harrington czeka na wiadomości, a to, że tu nikogo nie ma, nie świadczy o tym, że nie ma „gdzieś indziej”. I naprawdę nie chciałabym, żeby to „gdzieś indziej” okazało się systemem Marsh!

* * *

Honor przyglądała się raportowi Truman z niezadowoleniem. Nie było ono spowodowane zachowaniem Alice czy jej załóg, tylko „ulotnością” Drugiej Floty.

George Reynolds zakończył systematyczny przegląd wszystkiego, co ludzie Bachfisha zdołali zgrać ze zmasakrowanego systemu komputerowego Hecate. I choć nie było tego wiele, wyraźnie świadczyło o tym, że Thomas Theisman dobrze nauczył podkomendnych, co to takiego bezpieczeństwo operacyjne i zasady zachowania tajemnicy. Nikt na pokładzie niszczyciela nie zdążył zainicjować czyszczenia banku pamięci, a to z tego prostego powodu, że jeden z graserów trafił pierwszym strzałem prosto w mostek. Reynolds z kolei był pewien, że porucznik Ferguson, którego Gruber wysłał po walce na wrak, by zajął się zawartością komputerów, był bardziej niż kompetentny — doskonale znał sprzęt produkowany w Republice Haven i procedury militarne używane do obsługi oprogramowania. Dzięki temu zdołał zgrać wszystko, co tylko się dało, w tym całą masę rozmaitych drugorzędnych informacji. Niestety, o danych organizacji Drugiej Floty było tam bardzo niewiele, a o jej zadaniu w Konfederacji zgoła nic. Ten brak informacji powodował, iż niepowodzenie Truman szukającej okrętów Marynarki Republiki było tym bardziej irytujące. Nikt na stacji Sidemore nie wątpił w istnienie Drugiej Floty, ale bez dokładniejszych informacji możliwości przygotowania się na spodziewany jej atak były, łagodnie rzecz ujmując, ograniczone.

Zaklęła pod nosem niesłyszalnie, ale z uczuciem, co spowodowało pełne dezaprobaty bleeknięcie Nimitza zażywającego odpoczynku na swojej grzędzie. Wyczuła, że zastanawiał się nad bardziej demonstracyjnym zachowaniem, ale zrezygnował z tego i tylko westchnął cierpiętniczo. Spojrzała na niego, pokazała mu język i wróciła do kontemplowania niemiłej rzeczywistości. Jedyną optymistyczną kwestią był brak kolejnych incydentów z Imperium. Miała czas na zastanowienie się, co począć z tym odbezpieczonym granatem. Nie spodziewała się zresztą, by spokój potrwał długo — wbrew jej nadziejom przybycie Herzoga von Rabenstrange nie spowodowało spadku napięcia. Podejrzewała, że otrzymał tak jednoznaczne rozkazy, że jedyne, co mógł zrobić, to nie dolewać oliwy do ognia, ale nie mógł już na przykład sprostować głupiego i kłamliwego oświadczenia wystosowanego przez von Sternhafena będącego równocześnie oficjalnym werdyktem w sprawie incydentu w systemie Zoraster.

Chien-lu Anderman był zbyt inteligentny, by wierzyć w tę wersję, a co ważniejsze był zbyt dobrym oficerem, by nie sprawdzić, co się naprawdę wydarzyło. A więc już samo to, że nie sprostował kłamstwa poprzednika, stanowiło zły znak. Oznaczało bowiem wyraźny rozkaz od Imperatora, by nie zmniejszać nacisku na Królewską Marynarkę, a takowy sugerował, że szanse na uniknięcie bardziej bezpośredniej i znacznie niebezpieczniejszej konfrontacji były naprawdę niewielkie. Co więcej, okres spokoju mógł być ciszą przed burzą, która zacznie się, gdy Imperialna Marynarka zajmie wyznaczone pozycje.

Honor znalazła się między młotem a kowadłem. Była w miarę pewna, że z każdym z tych zagrożeń z osobna poradziłaby sobie dzięki okrętom Alfredo Yu, przynajmniej do czasu dotarcia posiłków z Królestwa, natomiast z dwoma poważnymi zagrożeniami, i to na dodatek zupełnie niezależnymi od siebie — nie. Nie wspominając o tym, że jak dotąd nie otrzymała żadnego wsparcia. Ale nie to było najgorsze. Westchnęła cicho, pozwalając sobie na wnioski, którymi jak dotąd z nikim się nie podzieliła, choć naturalnie nie znaczyło to. że nikt samodzielnie do nich nie doszedł. Najgorsze było to, że jeśli Republika Haven była gotowa na atak tutaj, to atak ten musiałby być równoczesny z ofensywą na froncie, bo tylko to uzasadniało oczekiwanie na rozkaz uderzenia i zmianę miejsca wyczekiwania Drugiej Floty. Skoro zaś Thomas Theisman miał dość okrętów, by przeprowadzić atak na stację Sidemore i na główne uderzenie, najwyraźniej dysponował znacznie większymi siłami, niż ktokolwiek w Królestwie podejrzewał. Atak bowiem tylko na stację Sidemore byłby idiotyzmem; to posunięcie nusiało stanowić część znacznie większej operacji, i to mniej ważną część, a więc wydzielono do niej mniejsze si;y uznane za zbędne na głównym kierunku uderzenia.

I to właśnie martwiło ją najbardziej. Znała bowiem osobiście Thomasa Theismana, co zresztą było ewenementem, bo oprócz niej mogli to o sobie powiedzieć tylko dwaj oficerowie flagowi Royal Manticoran Navy. Do tego obaj znajdowali się tutaj. Wszyscy darzyli Theismana dużym szacunkiem, podobnie jak Hamish, który choć go nie poznał, walczył z nim. Ten szacunek podzielał Alfredo Yu, niegdyś nauczycel i opiekun Theismana. Wszyscy też byli zgodni co do tego, że jeśli ten uznał, iż ma dość sił do ataku na dwóch odległych frontach, to wywiad floty katastrofalnie nie docenił liczebności Marynarki Republiki. Co prawda istniała szansa, że Theisman przecenił możliwości swych okrętów nowej generacji, ale Honor w to nie wierzyła. Nie mógł pomylić się aż tak bardzo, zwłaszcza że dobrze viedział, czym dysponuje przeciwnik, bo stan Królewskiej Marynarki był publicznie znany po debacie budżetowej. Natomiast Jurgensen, Chakrabarti i Janacek najwyraźriej nie mieli pojęcia o rzeczywistej sile Marynarki Repujliki.

A ona była bezsilna. Poczyniła wszelkie przygotowania obronne, jake przyszły jej do głowy, możliwe w ramach posiadanych rozkazów, jako że żadne nowe nie nadeszły. Mogła wysłać te fragmentaryczne dane, które dało się uzyskać z komputerów Hecate, wraz z własnym komentarzem i mieć nadzieję, że ktoś w Admiralicji jednak je przeczyta. Wiedziała, że tak zrobi, i wiedziała, że to nic nie da, bo nawet gdyby jakimś cudem ktoś w Admiralicji przyznał jej rację, to stacja Sidemore nie była jedynym miejscem potrzebującym w tym układzie posiłków. I to pilnie potrzebującym.

Gdyby Alice znalazła Drugą Flotę, zyskałaby dowód, którego nawet Janacek nie mógłby zignorować. Tak miała jedynie poszlaki, które zostaną zignorowane, bo pochodzą od niej. Sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej, gdyby w Admiralicji pozostali Thomas Caparelli czy Paricia Givens, ale przy Jurgensenie i Chakrabartim nie było co marzyć o tym, żeby…

Nagle zmrużyła oczy uderzona niespodziewaną myślą… Janacek i reszta nie działali w próżni, a Royal Manticoran Navy nie była jedyną flotą uwikłaną w cały ten problem. Co więcej, nie tylko członkowie Sojuszu mieli w tej sytuacji coś do stracenia. Naturalnie jeśli zaryzykuje i okaże się, że się pomyliła…

Nimitz uniósł łeb, czując nagłą burzę mieszanych uczuć, i prawie natychmiast zamruczał; burza się skończyła, a Honor podjęła decyzję i spojrzała mu prosto w ślepia. Pozostał nieruchomy, jedynie koniuszek ogona powoli poruszał się w tę i z powrotem, gdy poczuł jej pewność i nagły spokój. A potem postawił uszy, poruszył wąsami i przesłał jej obraz szerokiego uśmiechu.

Honor w odpowiedzi uśmiechnęła się od ucha do ucha. W końcu mogła pójść drogą innej kariery, gdyby to, co planowała, nie wypaliło.

* * *

— I obawiam się, że odpowiedź minister Descroix nie wzbudza specjalnych nadziei — zakończył z żalem Arnold Giancola.

Salę posiedzeń rządu wypełniła ciężka cisza, jako że obecni zdawali sobie sprawę, że sekretarz stanu ujął rzecz raczej delikatnie. Tekst noty przeczytali wszyscy, w formie co prawda elektronicznej, ale jeszcze przed zebraniem, mieli więc dość czasu na osiągnięcie tych samych wniosków.

Naturalnie żadne z nich nie wiedziało, że nie jest to dokładnie ten sam tekst, który wysłała Descroix.

Giancola uśmiechnął się w duchu — zrobienie z Yves’a Grosclaude’a amjasadora w Królestwie Manticore opłaciło się znacznie bardziej, niż się spodziewał. Obaj pracowali w departamencie stanu za czasów Komitetu, nim Giancola został przeniesiony z powrotem do departamentu skarbu w związku z reformą Turnera. Przy okazji zaprzyjaźnili się, gdyż nie dość, że się dobrze rozumieli, to w dodatku obaj szczerze nie ufali Gwiezdnemu Królestwu. Mimo to Giancola nader ostrożnie go wybadał, nim przeszedł do rzeczy. Ponieważ jednak przyjaźń i zaufanie pozostały, nikt w Nouveau Paris nie był w stanie zorientować się, że między notami otrzymywanymi przez ambasadora a tymi, które przedstawiał Giancola rządowi, istniały drobne, acz zasadnicze różnice. Podobnie jak między tymi otrzymywanymi przez niego od Pritchart a dostarczanymi Descroix przez Grosclaude’a.

Zmiany w notach Descroix były znacznie mniejsze, bo High Ridge reagował prawie dokładnie tak, jak Giancola przewidział. W tej na przykład wystarczyło usunąć kilka spójników, by miała bardziej bezkompromisowy charakter. Idealnie natoniast rząd Królestwa zareagował na jedno krótkie zdane, które włączył do poprzedniej noty Pritchart.

Ciszę przerwała wreszcie Rachel Hanriot:

— Nie rozumiem Wiem, że celowo przeciągają rozmowy, ale skoro to jest ich głównym celem, dlaczego teraz tak jednoznacznie dążą do konfrontacji?

— Należy pamiętać, że nasza ostatnia nota była dość ostra — przypomniała spokojnie Pritchart. — Przyznaję, że układając ją, straciłam cierpliwość. Nie twierdzę, że było to usprawiedliwione, ale język, którym ją z Arnoldem napisaliśmy, mógł ich na tyle wyprowadzić z równowagi, że zaowocował tym właśnie.

— Uczciwość nakazuje przyznać, że naprawdę wątpię, by nasza nota odniosła taki efekt, albo raczej by był on potrzebny — zaoponował Giancola. — Od początku założyli, że ponieważ to oni mają kij, będziemy tańczyć, jak nam zagrają. I to przekonanie, że w końcu musimy przyjąć każde warunki, jakie nam łaskawie zaproponują, nie uległo zmianie. Miałem opory przed wysyłaniem im tak ostrej noty, ale w sumie nie sądzę, by ze strategicznego punktu widzenia miała ona istotny wpływ na ich stanowisko. Podejrzewam, że tylko sprowokowała ujawnienie już bez ogródek ich arogancji i nieuczciwości w traktowaniu rozmów pokojowych.

— Może i tak — odezwał się Theisman, obdarzając Giancolę nieprzyjaznym spojrzeniem. — Ale jedno w tej nocie mnie naprawdę zastanawia.

— Pytanie o Trevor Star? — bardziej stwierdziła, niż spytała, Pritchart.

— Właśnie. Pytają konkretnie, czy zamierzamy objąć Trevor Star żądaniem zwrotu wszystkich okupowanych terenów czy nie. Wydawało mi się oczywiste, że nie zamierzaliśmy tego zrobić, i napisaliśmy im to wyraźnie, ale analizując naszą notę, teraz widzę, dlaczego mogło dojść do tego nieporozumienia. Jeśli uznali, że podbiliśmy stawkę, żądając zwrotu systemu, który włączyli w skład Królestwa w normalnym trybie, styl ich noty jest zrozumiały. A poza tym to dość groźny objaw.

— Gdy oceniam rzecz z innej perspektywy, nie tylko to mnie martwi — przyznała Pritchart. — A serdecznie mnie wkurza to, że gdyby naprawdę chcieli zawrzeć ten pokój, w dwa dni wszystko byśmy uzgodnili. Natomiast rozumiem doskonale, o co im chodzi.

— Jest jeszcze coś — odezwał się Dennis LePic, pukając palcem w leżący przed nim na stole wydruk. — Proszą o wyjaśnienie. Uważam, że to istotne, zwłaszcza w połączeniu z końcowym fragmentem o „potrzebie przełamania impasu wywołaiego antagonistycznymi stanowiskami obu stron”.

— Ostatnia część to nic więcej, jak wybielanie się i mydlenie oczu! — prychnął pogardliwie Tony Nesbitt, sekretarz handlu. — Brzmi ładnie zwłaszcza w komunikatach prasowych na domowy użytek, ale nie oznacza nic. Gdyby rzeczywiście o to im chodziło, choć trochę by ustąpili, dając dowód dobrej woli.

— Możesz mieć rację — odparł LePic, choć jego ton świadczył o tym że wcale tak nie uważa. — Z drugiej strony prośba o wyjaśnienie może być zawoalowaną sugestią, że to ich naprawdę niepokoi i że w innych sprawach mogą ustąpić, dając nam pole do manewru. Gdyby chodziło im wyłącznie o przygotowanie opinii publicznej do wznowienia walk, nie prosiliby o to. Po prostu przyjęliby bardziej im odpowiadającą wersję, bo żądanie zwrotu Trevor Star może faktycznie zostać uznane za sensowny pretekst do wznowienia dziatań z ich strony.

— To rzeczywiście możliwe — przyznała z namysłem Pritchart.

— Cóż, wszysko jest możliwe — zgodził się Nesbitt. — Ja tylko sądzę, że pewne rzeczy są bardziej prawdopodobne od innych.

— To wszyscy wiemy — prychnął LePic.

Nesbitt spojrzał na niego wrogo, ale nie posunął się dalej, czując na sobie zimny wzrok Pritchart.

— No dobrze, możemy tu cały dzień siedzieć i zastanawiać się, co chcieli powiedzieć, ale wątpię, by nas to daleko zaprowadziło — oceniła Pritchart. — Sądzę, że wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że nie takiej noty się spodziewaliśmy w odpowiedzi. Zgadza się?

Rozejrzała się po obecnych i nie zauważyła żadnych oznak sprzeciwu. Ci, którzy od początku stanęli za nią przeciwko Giancoli, zdawali się nawet bardziej rozgniewani niż jego poplecznicy. Nie była pewna, w jakim stopniu spowodowało to prawdziwe rozczarowanie postawą Królestwa, a w jakim frustracja, gdyż przewidywania Giancoli mimo wszystko okazały się słuszne. Nie to było jednak najważniejsze.

Znacznie ważniejszy był powszechny gniew, bo rozgniewani ludzie nie myślą trzeźwo i obiektywnie. I są znacznie bardziej skłonni do podejmowania pochopnych decyzji.

— Z drugiej strony Tom i Denis mają rację, wskazując, że nota zawiera przynajmniej jedną furtkę — mówię o pytaniu o Trevor Star — dodała. — Dlatego proponuję w odpowiedzi jednoznacznie i ostatecznie oddać im prawa do tego systemu.

Kilkoro najdłużej popierających Giancolę polityków poruszyło się niespokojnie, ale odprężyli się, gdy on sam pokiwał głową na znak zgody.

— A co z zakończeniem? — spytał LePic. — Też wyrazimy chęć przełamania impasu?

— Byłbym temu przeciwny — powiedział powoli Giancola.

LePic spojrzał nań, nie kryjąc podejrzliwości, ten wzruszył więc ramionami i wyjaśnił:

— Nie wiem, czy to zły pomysł czy nie. Zadaliśmy sobie sporo trudu, by ich przekonać, że naprawdę mamy dość tego, jak sobie z nami pogrywają od tak dawna. Jeśli wyślemy im zwięzłą notę ustosunkowującą się jedynie do jednej kwestii i sformułujemy ją tak, by było oczywiste, że odnosimy się ze zrozumieniem do ich uzasadnionego niepokoju, natomiast zignorujemy całe to mydlenie oczu, jak to ładnie ujął Tony, powinno być dla nich oczywiste, że jesteśmy skłonni do zajęcia rozsądnego stanowiska, ale nie wycofujemy się z żądania, by wreszcie podeszli poważnie do rozmów. Sądzę, że im krótsza będzie ta nota, tym lepiej, zwłaszcza że poprzednie były raczej długawe.

Pritchart przyglądała mu się, starając nie okazać zaskoczenia. Nadal mu nie ufała, ale nie mogła nic zarzucić jego logice, przynajmniej w tej kwestii.

— Sądzę, że rozsądnie będzie przynajmniej potwierdzić zrozumienie ich pragnień — LePic nie dał się łatwo przekonać. — Nie pojmuję, jak mogłoby nam zaszkodzić połączenie zapewnień o zrzeczeniu się Trevor Star z okazaniem zrozumienia ich chęci znalezienia sposobu, by te negocjacje wreszcie ruszyły z miejsca.

— Wiem, o co ci chodzi, Dennis — zapewnił go Giancola. — Ale myślę, że użyliśmy już w tych rozmowach milionów słów, próbując przemówić im do rozsądku, i teraz czas na zwięzłość. Może to do nich dotrze. Zwłaszcza że zgodzimy się na jedno z ich żądań. W ten sposób wpuścimy trochę świeżego powietrza do tych rozmów.

— Arnold chyba ma w tej sprawie rację, Dennis — oceniła Pritchart.

LePic przez moment spoglądał na nią, po czym wzruszył ramionami.

— Może i ma — przyznał. — Sądzę, że częściowo to efekt zbyt dużych kontaktów z kodeksami i prawnikami, gdzie wszystko robi się co najmniej w dwóch albo i trzech egzemplarzach na wszelki wypadek.

— Doskonale — podsumowała Pritchart. — Przekonajmy się, jak zwięźli i rzeczowi potrafimy być. Przy zachowaniu uprzejmej formy, ma się rozumieć.

* * *

Arnold Giancola odchylił się na oparcie fotela i przyjrzał krótkiemu tekstowi widocznemu na ekranie komputera. Rzeczywiście był zwięzły i rzeczowy. I jego widok powodował u niego uczucie dziwnie zbliżone do obawy.

Wprowadził w nim tylko jedną drobniutką zmianę, usuwając jeden krótki wyraz. I pierwszy raz poczuł niepewność. Od momentu, w którym zaczął poprawiać politykę zagraniczną Pritchart, wiedział, że taki moment nastąpi, podobnie jak wiedział, że igra z ogniem. A teraz ten moment nadszedł, bo nadając tę wersją Grosclaude’owi, wstępował na drogę bez odwrotu. Zmiana była mała, ale naprawdę istotna i w żaden sposób nie dałoby się jej wytłumaczyć pomyłką czy chęcią jaśniejszego lub dobitniejszego sformułowania myśli. Jeśli po jej wysłaniu wyjdzie na jaw, że celowo zmieniał treść not prezydenckich, jego kariera polityczna będzie skończona raz na zawsze.

Co dziwniejsze, nic, co dotąd zrobił, nie było złamaniem jakiegokolwiek prawa. Może i źle, że nie istniał przepis zakazujący sekretarzowi stanu jakichkolwiek ingerencji w język otrzymanych do wysłania not dyplomatycznych… Faktem było, że nie istniał. Sprawdził to dyskretnie, ale dokładnie. Owszem, złamał z tuzin okólników i wewnętrznych rozporządzeń departamentu stanu dotyczących zasad zapisywania i archiwizowania kopii, oryginałów i wypełniania różnych formularzy, ale dobry adwokat wybroniłby go bez trudu, argumentując, że nie były to przepisy zatwierdzane przez Kongres, a sekretarz stanu jako szef departamentu stanu ma prawo do zmian obowiązujących w tymże departamencie przepisów wewnętrznych. Potrzebny byłby jeszcze rozsądny sędzia, ale tak się składało, że wiedział, gdzie takiego znaleźć.

Tylko że jeśli by mu się nie powiodło, kwestia, czy postępował legalnie czy nie, nie miałaby istotnego wpływu na jego przyszłość. Pritchart byłaby wściekła, a jego zdrada zaufania pani prezydent i przekroczenie granic obowiązków zostałyby tak przyjęte w Kongresie, że jej wniosek o odwołanie go przeszedłby bez problemu. Bo to, co zrobił, tak właśnie określano, co sam przed sobą przyznawał. I wiedział, że nawet ci, którzy zgadzali się z jego oceną Pritchart, nigdy nie zaakceptowaliby metody, której użył.

A wiedział także, że teraz jest najgorsza chwila, by pozwolić wątpliwościom decydować. Zbyt daleko zaszedł i zbyt wiele zaryzykował. A poza tym niezależnie od tego, co uważała Pritchart, dla niego było oczywiste, że rząd High Ridge’a nigdy nie zgodzi się na uczciwe negocjacje. Był właśnie na najlepszej drodze, by nauczyć tej prawdy resztę rządu. Nawet Pritchart się tego uczyła, co napawało go ponurą satysfakcją.

Tylko strasznie wolno.

Potrzebna była jeszcze jedna, ostatnia lekcja. Hanriot, LePic, Gregory i Theisman nadal upierali się, że można osiągnąć jakieś porozumienie, tylko Republika musi dołożyć starań, by znaleźć na to sposób. Czyli mówiąc inaczej, jeśli będą cierpliwie czekać wystarczająco długo, to w końcu się doczekają. Pozostali członkowie rządu stopniowo, ale przechodzili na jego stronę. Jeszcze wolniej, ale także skłaniała się ku temu stanowisku Pritchart, tyle że był to efekt rozczarowania, a nie siły woli potrzebnej do tego, by zmusić High Ridge’a do zmiany stanowiska na stałe. Pritchart nadal bała się Królewskiej Marynarki i wiedział, że w ostatnim momencie się ugnie i spieprzy sprawę. Potrzebował jeszcze jednego dowodu, by stworzyć właściwe poczucie nieuchronnego kryzysu i ujawnić jej słabość.

Wtedy cały rząd stanie po jego stronie i przyjmie jego rozwiązanie.

Nie patrząc na ekran, zaczerpnął głęboko powietrza i nacisnął klawisz, autoryzując przesłanie tekstu ambasadorowi Grosclaude’owi.

ROZDZIAŁ XLVIII

— Przepraszam, sir.

Sir Edward Janacek uniósł głowę, nie kryjąc rozdrażnienia. W drzwiach stał jego adiutant i rozdrażnienie Pierwszego Lorda Admiralicji błyskawicznie zmieniło się w złość. Młodzian był z nim wystarczająco długo, by wiedzieć, że nie należy bez uprzedzenia wchodzić do jego gabinetu. Zwłaszcza gdy jego gospodarz zmaga się z czymś takim jak najnowszy raport tej narwanej Harrington.

— Czego? — warknął.

Adiutant skurczył się, ale się nie cofnął.

Brwi Pierwszego Lorda Admiralicji zmarszczyły się groźnie — złość dochodziła do granicy, za którą przerodzi się we wściekłość…

— Bardzo przepraszam, że przeszkadzam, sir — powiedział adiutant pospiesznie. — Ale… ale ma pan gościa, sir!

— O czym ty, do cholery, bełkoczesz?! — warknął Janacek.

Tego popołudnia nie był umówiony z nikim aż do czwartej, kiedy to miał się spotkać z Simonem Chakrabartim, i adiutant doskonale o tym wiedział, bo do jego obowiązków należało omawianie spotkań i pilnowanie, by Pierwszy Lord Admiralicji o którymś nie zapomniał.

— Sir! — wypalił zdesperowany adiutant. — Przyszedł earl White Haven.

I zniknął niczym wiewiórka ze Sphinksa mająca na ogonie treecata.

Janacek zamarł z otwartymi ustami.

Zdołał jedynie oprzeć się dłońmi o blat, by wstać, gdy w progu pojawił się wysoki, niebieskooki mężczyzna w uniformie Royal Manticoran Navy z dystynkcjami pełnego admirała i rzędami wielobarwnych baretek na lewej piersi.

Janacek zamknął usta z trzaskiem i niedowierzanie w jego oczach ustąpiło miejsca czemuś znacznie gorszemu. White Haven miał prawo używać munduru i miał prawo zjawić się w nim w Admiralicji. I nie ulegało wątpliwości, że właśnie widok czterech złotych gwiazd na kołnierzu i wielu rzędów baretek orderowych na piersi uniemożliwił adiutantowi odesłanie go do diabła. I trudno się było dziwić, bo widok był imponujący. A dla Janaceka dodatkowo obraźliwy, by gdyby był w mundurze, na kołnierzu miałby tylko trzy złote gwiazdy.

A gdy kończył aktywną służbę, znajdowały się tam tylko dwie.

Ale w tym gabinecie to było bez znaczenia, bo tu ranga się nie liczyła. Dlatego zamiast wstać, opadł głębiej w fotel, odmawiając gościowi odrobiny choćby uprzejmości. I poczuł satysfakcję, widząc przebłysk złości w błękitnych oczach intruza.

— Czego pan chcesz? — parsknął.

— Uprzejmy jak zwykle, jak widzę — ocenił chłodno White Haven. — Zwłaszcza w stosunku do gości.

— Goście powinni być na tyle dobrze wychowani, by umawiać spotkania z moim adiutantem.

— Który użyłby wszystkich możliwych wykrętów, byle tylko do tego spotkania nie doszło.

— Może by i użył — warknął Janacek. — Skoro pan wiesz, że nie chciałbym się z panem spotkać, to może powinieneś pan pójść po rozum do głowy i tu, do cholery, nie przyłazić!

Hamish Alexander już miał mu równie miło odpowiedzieć, ale zmusił się do paru głębokich oddechów, zastanawiając się czy Janacek wie, że wygląda w tej chwili jak rozkapryszony bachor, któremu ktoś zepsuł zabawę.

Wątpił, by tak było, bo wyglądał tak przy każdej okazji, gdy miał nieprzyjemność się z nim spotkać. A jeśli nie wyglądał, to się tak zachowywał. Dlatego urocze przyjęcie wcale go nie zdziwiło. Zresztą prawdę mówiąc, Janacek zawsze zdołał go sprowokować do podobnych reakcji samą swoją obecnością; zupełnie jakby przenosili się do piaskownicy, tylko brakowało łopatek, żeby sobie nawzajem przydzwonić.

Jedyne pocieszenie stanowiło to, że on zdawał sobie z tego sprawę, przez co do pewnego stopnia był zobowiązany choćby próbować zachowywać się jak dorosły. I choć w głębi duszy nie liczył na to, by istniała szansa na cokolwiek podobnego do rozsądnej rozmowy, problem, który zmusił go do tej wizyty, był zbyt poważny, by mógł dać się sprowokować samemu tylko chamstwu gospodarza.

— Nie lubimy się — powiedział White Haven spokojnie. — Nigdy się nie lubiliśmy i nigdy nie będziemy się lubić. Nie widzę powodu, żebyśmy mieli udawać, że jest inaczej, zwłaszcza gdy jesteśmy sami. Zapewniam, że nie przyszedłbym, gdybym nie był przekonany, że powód jest wystarczająco poważny, by uzasadnić pyskówkę, którą nieodmiennie kończą się wszystkie nasze spotkania, gdzie by nie nastąpiły.

— Jestem pewien, że ktoś o tak szeroko znanej błyskotliwości i intelekcie musi mieć całą masę nie cierpiących zwłoki zajęć — stwierdził Janacek złośliwie. — Co też takiego powoduje, że stałem się nagle tak ważny, żeby łaskawy pan marnował swój czas w moim gabinecie?

Widać było, że White Haven prawie dosłownie ugryzł się w język.

— Rzeczywiście mam dużo spraw, którymi powinienem się zająć — zgodził się łaskawie. — Żadna nie jest jednak aż tak ważna jak powód mojej wizyty. Jeśli poświęci mi pan dziesięć minut swojego bezcennego czasu i nie będzie na mnie warczał, sądzę, że załatwimy ten konkretny problem i będę mógł opuścić pańskie towarzystwo.

— To ostatnie godne jest z pewnością straty dziesięciu minut — zgodził się Janacek i odchylił fotel do tyłu, przypominając ty samym, że nie zaprosił gościa, by usiadł — Cóż to więc za problem?

— Konfederacja — odparł zwięźle White Haven, zastanawiając się czy nie usiąść.

Zrezygnował, wiedząc, jaką wściekłość by to wywołało, a akurat nie o to mu chodziło. Stał więc dalej niczym młodszy oficer wezwany na dywanik.

— A, Konfederacja — Janacek uśmiechnął się wrednie. — Rejon, za który odpowiedzialna jest admirał Harrington.

Insynuacja była oczywista i White Haven poczuł, jak ogarnia go wściekłość. Zapanowanie nad nią było tym razem znacznie tudniejsze, ale udało mu się. Ledwie.

I po prostu stał i patrzył lodowatym wzrokiem na gospodarza.

— No — odezwał się ten w końcu poirytowany tym spojrzeniem. — I co z tą Konfederacją?

— Martwi mnie to, co porabiają tam okręty Marynarki Republiki — odparł zwięźle White Haven.

Janacek poczerwieniał z wściekłości.

— A można wiedzieć, co też pana skłoniło do przekonania, że tam są?! — wycedził przez zaciśnięte zęby.

— Prywatna korespondencja.

— Od admirał Harrington, jak sądzę — Janacek prawie się ucieszył. — Ujawniająca tajne informacje oficerowi nawet nie będącemu w czynnej służbie, nie wspominając już o posiadaniu stosownych uprawnień dostępu do tajnych informacji.

— Te informacje nie są i nie będą tajne, a nawet gdyby były, radzę sprawdzić moje prawo dostępu. Nikt go nie cofnął, a obejmowało dostęp do wszystkiego, włącznie z klauzulą najwyższej tajności. To się nazywa niedbalstwo, tak na marginesie. Poza tym jako członek komisji loty Izby Lordów mam prawo dostępu szersze, niż zakłada to czysto militarna struktura Royal Manticoran Navy.

— Tylko bez wykładów proszę!

— To niech ich pan nie prowokuje. I niech się pan nie zasłania jakąś bzdurną tajemnicą służbową czy jeszcze durniejszym zarzutem, że księżna Harrington ją złamała. Jeśli pan tak uważa, należało ją o to oskarżyć. Nie zalecałbym tego, bo obaj wiemy, że skończy się to tak samo jak próba usunięcia jej gwardzistów z akademii, ale to pańska decyzja. Mnie interesuje, jaka będzie pańska reakcja na jej raport.

— A to akurat nie pańska sprawa.

— A tu akurat się pan mylisz! — White Haven powoli zaczynał tracić panowanie nad sobą. — Wiem, że odpowiada pan przed premierem, a nie bezpośrednio przed Królową, ale tak się składa, że Jej Wysokość także jest w posiadaniu tej informacji. Przybyłem tu także w jej imieniu, a jeśli pan w to wątpi, proszę skontaktować się z pałacem Mount Royal i spytać.

— Jak pan śmiesz! — Janacek wstał, opierając zaciśnięte w pięści dłonie na blacie biurka. — Jak pan śmiesz mnie szantażować?!

— Jaki znów szantaż?! — zdziwił się White Haven, nie kryjąc satysfakcji. — Po prostu poinformowałem pana, że Królowa pragnie wiedzieć, co jej Admiralicja ma zamiar zrobić w związku z komplikującą się sytuacją w Konfederacji. Gdzie tu szantaż?

— Jeśli chce wiedzieć, niech użyje właściwych kanałów! — Janacek zgrzytnął zębami. — To nie jest żaden z nich.

— Niestety właściwe kanały coś się ostatnio zatkały — poinformował go zimno White Haven. — Można by rzec, że związały się w węzeł gordyjski. A ja występuję w roli Aleksandra.

— Pierdol się! — warknął rozwścieczony Janacek. — Możesz sobie myśleć, że jesteś ósmym cudem świata i wcieleniem cnót oficerskich, ale dla mnie jesteś tylko kolejnym zasranym admirałem bez przydziału! Na dodatek bezczelnie tu włażącym i żądającym informacji, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo!

— Tylko nie per „ty” — nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek miał nieprzyjemność aż tak bliskiego poznania pana! — warknął pogardliwie White Haven. — I grzeczniej proszę, bo jak to ujmuje pewien mój znajomy, „wpierw mordy obije, a potem na udeptane ziemie wyzwę”. Pańska opinia o mnie nie robi na mnie wrażenia i nie jest tematem tej rozmowy. Za to przypominam, że nadal czekam na odpowiedź, by ją przekazać Królowej.

— Idź pan do diabła!

— Doskonale — oznajmił z lodowatą uprzejmością White Haven. — Skoro to pańskie ostatnie słowo, przekażę je Jej Wysokości. Jestem pewien, że uzna to za stosowny powód do zwołania konferencji prasowej i poinformowania dziennikarzy, jak chętny do współpracy jest Pierwszy Lord jej Admiralicji. Jakoś nie sądzę, by Janvier był gotów panu za to podziękować.

I uśmiechnął się zimno.

Po czym odwrócił się i ruszył ku drzwiom.

A przez wściekłość Janaceka przebiła się nagle panika, gdy uświadomił sobie, że Królowa tak właśnie zrobi. I jaka będzie reakcja High Ridge’a.

— Zaraz! — wykrztusił. — Moment!

White Haven stanął, odwrócił się i uniósł pytająco prawą brew.

— Nie masz pan prawa domagać się ode mnie tych wiadomości, a Jej Wysokość doskonale zna konstytucyjne kanały, którymi winna o takie informacje prosić. Jeśli jednak jesteście gotowi tak delikatne sprawy nagłośnić w mediach, ignorując skutki dla bezpieczeństwa państwa i jego dyplomatycznej pozycji, nie mam wyjścia i muszę udzielić tych informacji, których pan żąda.

— Rozmowa z mediami wywarłaby według mnie wpływ na zgoła co innego, ale z końcówką pańskiej wypowiedzi wyjątkowo w pełni się zgadzam — ocenił zimno earl.

— Co konkretnie chce pan wiedzieć? — warknął Janacek.

— Jej Wysokość — powiedział z naciskiem White Ha-ven — pragnie dowiedzieć się, jaka będzie oficjalna reakcja Admiralicji na informacje o niespodziewanej aktywności Marynarki Republiki w Konfederacji Silesiańskiej, otrzymane od admirał Harrington.

— Oficjalne stanowisko Admiralicji jest takie, że raport dowódcy stacji Sidemore zawiera zdecydowanie zbyt mało informacji, by na jego podstawie można było wyciągnąć jakiekolwiek jednoznaczne wnioski.

— Przepraszam, że jak?! — zdumiał się White Haven, omal ponownie nie tracąc panowania nad sobą.

— Wszystko, co wiemy i co wie admirał Harrington, to to, że jeden niszczyciel Marynarki Republiki zaatakował lub został zaatakowany przez okręt pomocniczy Marynarki Konfederacji dowodzony przez pozostającego od kilkudziesięciu lat bez przydziału za niedopełnienie obowiązków oficera Royal Manticoran Navy. Cała załoga niszczyciela została zmasakrowana, okręt zniszczony, a kapitan tejże jednostki pomocniczej wręczył dowódcy stacji Sidemore fragmentaryczne dane, które ponoć zostały zgrane z systemu komputerowego wraku niszczyciela przed ostatecznym jego zniszczeniem — wyrecytował Janacek.

White Haven przyglądał mu się przez długą chwilę, jakby na moment odebrało mu dar wymowy. Potem otrząsnął się z szoku i spytał, starannie dobierając słowa:

— Sugeruje pan, że admirał Bachfish sfabrykował wszystko sobie jedynie znanych pokrętnych powodów?

— Sugeruję tylko, że w tej chwili wiemy na pewno jedynie to, co powiedziałem. Nie znam żadnego powodu, dla którego Bachfish miałby cokolwiek fabrykować, ale to nie znaczy, że od ręki wykluczę taką możliwość. On od czterdziestu lat nie włożył munduru, a do jego zdjęcia został zmuszony. Spieprzył sprawę, będąc królewskim oficerem, i to w zadziwiająco podobnych okolicznościach, dlaczego więc nie miałby tego zrobić powtórnie. Nawet jeśli tak nie jest, bez wątpienia nadal mu żal, że jego kariera Wzięła w łeb, a to mogło spowodować, że uznano go za zdolnego do przeprowadzenia operacji dezinformacyjnej.

— Śmiem twierdzić, że to idiotyzm — zauważył z lodowatą uprzejmością White Haven. — Nikt przy zdrowych zmysłach nie posunąłby się tak daleko, by dać sobie odstrzelić obie nogi dla dodania autentyzmu takiemu przedsięwzięciu. Poza tym sztab księżnej Harrington zbadał zarówno zapisy komputerowe, jak i przesłuchał ocalonych z załogi niszczyciela ludzi, ocenił to wszystko i uznał za autentyczne.

— Tak. A admirał Harrington wysłała grupę wydzieloną do zbadania systemu, w którym miała niby stacjonować ta hipotetyczna Druga Flota, i nic nie znalazła, nieprawdaż?

— Co absolutnie niczego nie dowodzi, gdyż przebazowanie do zapasowej lokalizacji mogło nastąpić z różnych powodów. Jak choćby z uwagi na spóźnienie niszczyciela zniszczonego przez admirała Bachfisha.

— Oczywiście, że mogła. I dokładnie tak to sobie Theisman zaplanował: mieliśmy dojść właśnie do takich wniosków! — odpalił Janacek.

— Theisman?! Uważa pan, że poświęcił niszczyciel z całą załogą, by przekonać nas, że zamierza wznowić działania wojenne? I to na dodatek na obszarze Konfederacji?!

— Oczywiście, że nie! — prychnął pogardliwie Janacek. — Nie przewidywał straty niszczyciela! Spodziewał się, że zostanie on zauważony i ktoś poleci jego śladem. W jakim innym celu dwa niszczyciele tak ostentacyjnie siedziałyby na orbicie jedynej planety w sektorze, na której znajduje się misja dyplomatyczna Republiki? I to na dodatek w systemie regularnie patrolowanym przez nasze okręty?! Gdyby rzeczywiście zależało im na takim utrzymaniu wszystkiego w tajemnicy, znaleźliby inny sposób przesyłania wiadomości, choćby jednostkę kurierską, która nie wzbudziłaby żadnego zainteresowania.

— A po cóż mieliby dać się zauważyć i śledzić? — spytał White Haven mimo wszystko zafascynowany głupotą rozmówcy.

— By przekonać nas właśnie do tego, do czego przekonali admirał Harrington — wyjaśnił Janacek tonem, jakim mówi się do małych dzieci i bardzo głupich służących. — Nasze stosunki z Republiką pogarszają się cały czas, o czym obaj doskonale wiemy. A Theisman mimo wszystkich publicznych oświadczeń o możliwościach swojej nowej floty wie, że technicznie pozostaje ona daleko za naszą, nie jest więc taki pewien, że zdoła sobie z nami poradzić. Dlatego wysłał te dwa niszczyciele z zadaniem zwrócenia naszej uwagi, by przekonać nas, że wysłał duże siły zagrażające stacji Sidemore. Chce, żebyśmy wysłali tam posiłki i uszczuplili siły na krytycznym teatrze działań na wypadek, gdyby negocjacje pokojowe całkowicie zawiodły.

— Aha… — mruknął White Haven. — A jak te dwa niszczyciele miały nam to wszystko zasugerować?

— Dając się śledzić aż do stosownego systemu. Właśnie tak, jak to nastąpiło, tylko że śledzącym powinien być nasz okręt. Gdyby wszystko odbyło się zgodnie z planem, śledzony niszczyciel „nagle” zorientowałby się, co się dzieje, i uciekł całą naprzód w przeciwną stronę, niż leciał. Nasz okręt leciałby za nim dopóty, dopóki by go nie zgubił albo tamten nie wróciłby do systemu Horus „po nowe rozkazy”. W obu przypadkach admirał Harrington, gdy dowiedziałaby się o tym incydencie, wyciągnęłaby stosowne wnioski. Które zresztą wyciągnęła. Ponieważ niszczyciel był śledzony przez jednostkę wyglądającą na zwykły frachtowiec, silesiański dowódca tego niszczyciela uznał, że nadarzyła mu się jeszcze lepsza okazja do pełniejszej dezinformacji. Miał zamiar zatrzymać frachtowiec, wysłać na niego grupę abordażową, która byłaby stosownie gadatliwa, i zwolnić statek, zakazując mu kategorycznie pojawiania się w okolicy systemu Marsh. Naturalnie każdy silesiański kapitan natychmiast dostrzegłby okazję do zarobku i poleciał sprzedać te informacje admirał Harrington jak szybko by mógł.

— A dane wyciągnięte z komputerów niszczyciela?

— Zabezpieczenie na wszelki wypadek — oznajmił Janacek z niezmąconą pewnością siebie. — Planujący operację musieli uwzględnić, że niszczyciel natknie się na ciężki krążownik albo i krążownik liniowy, a przy naszych kompensatorach bezwładnościowych nie było pewne, że zdoła mu uciec. Kapitan naszego okrętu mógł uznać, że sprawa jest zbyt poważna, i dokonać abordażu. Umieszczono więc odpowiednie dane w systemie komputerowym, najprawdopodobniej zamaskowane tak, by wyglądało na to, że załoga próbowała wyczyścić system, ale jej się nie udało do końca, i przeszkolono załogę w oficjalnej wersji, której się mają trzymać. Ktoś najwyraźniej zdążył uruchomić ten plan, nim Bachfish rozstrzelał niszczyciel. Zapadła długa chwila ciszy.

— Pan naprawdę w to wierzy? — spytał w końcu uprzejmie White Haven.

Janacek poczerwieniał z wściekłości.

— Oczywiście, że wierzę! Nie twierdzę, że wszystkie detale musiały akurat tak wyglądać, ale nie ma takiej możliwości, by Theisman wysłał tam jakiekolwiek poważne siły, nie mówiąc już o takich, jakie sugeruje Harrington. Nie mówiąc już o tym, że nie można zgrać takiego planu i że on się po prostu nie może udać, powód jest prosty: Theisman nie ma tylu okrętów, by mógł sobie pozwolić na wycofanie większych sił z głównego teatru działań. Sens ma jedynie dywersja i dezinformacja.

— W które pan oczywiście nie ma zamiaru uwierzyć?

— Nie mam — nadaj się Janacek. — Najmniejszego.

— A nie przyszło panu przypadkiem do głowy, że być może to nie jest dezinformacja, lecz jest to dywersja? — spytał cicho White Haven.

— O czym pan mówi?

— Jeśli księżna Harrington ma rację i do Konfederacji zostały wysłane poważne siły Marynarki Republiki z zadaniem zaatakowania stacji Sidemore i zniszczenia stacjonujących tam okrętów, to nie dość, że oznaczałoby to wznowienie walk, ale także to, że Republika jest do tego przygotowana i że skoro gotowa jest zrobić to na tak odległym teatrze działań, to przede wszystkim jest gotowa do ataku na głównym. Nawet zakładając, że to dywersja mająca odciągnąć część naszych sił do Konfederacji, oznacza to, że planuje podjęcie działań gdzieś, najprawdopodobniej tu, na głównym froncie. Poza tym każde rozproszenie sił na skutek takiej dywersji jest czasowe. Jeśli dalibyśmy się oszukać, ale nie znaleźli w ciągu kilku tygodni lub najdalej paru miesięcy żadnych śladów tej Drugiej Floty, odwołalibyśmy wysłane tam posiłki. A wówczas równowaga sił wróciłaby do obecnego stanu, o czym Theisman wie równie dobrze jak my. To naprawdę dobry strateg, może mi pan wierzyć. Skoro rozproszenie naszych sił byłoby tylko chwilowe, rodzi się pytanie, po co chciałby je odciągnąć. Odpowiedź jest tylko jedna: ma zamiar wykorzystać ten właśnie czas do ataku.

— Niech się pan na coś zdecyduje — zaproponował jadowicie Janacek. — Przyszedł pan tu z żądaniem, bym wysłał posiłki stacji Sidemore. Teraz pan twierdzi, że jeśli tak postąpimy, zrobimy dokładnie to, czego chce Theisman.

— Nic podobnego nie powiedziałem! — osadził go White Haven. — Wskazałem jedynie, że jeśli pańskie analizy są słuszne, w co zresztą ani przez moment nie wierzę, to jasno wynika z nich duże prawdopodobieństwo ataku ze strony Republiki. Natomiast jeśli rację ma księżna Harrington, zagrożenie to jest potwierdzone, a nie tylko prawdopodobne.

— Napięcie rzeczywiście rośnie — przyznał niechętnie Janacek. — A groźba wznowienia działań jest większa, niż była jeszcze kilka miesięcy temu. Jeśli chce pan, żebym przyznał, że przerwanie budowy rozpoczętych okrętów było błędem, to przyznaję to. Nieoficjalnie. Jednak nic w analizach wywiadu nie wskazuje na to, by Marynarka Republiki była w stanie stawić nam czoło w walce.

— A jeśli Marynarka Republiki nie zgadza się z tymi analizami?

— To przekona się na własnej skórze, jak jest głupia!

— W takim razie czy choć wzmocni pan siły stacjonujące w Trevor Star, a tym w pozostałych systemach podwyższy stopień gotowości? — spytał White Haven, czując, że mu nerwy puszczają.

— Siły, o których pan wspomniał, cały czas są w gotowości bojowej, a co się tyczy Trzeciej Floty, już jest to niezwykle silny związek taktyczny i dodatkowe wzmocnienie go jedynie zwiększyłoby napięcie między nami a Republiką, nie zwiększając w żaden praktyczny sposób bezpieczeństwa Trevor Star.

— Czyli mówiąc krótko: wzmocnienie Trzeciej Floty i zaalarmowanie dowódców sił w okupowanych systemach jest politycznie nie do przyjęcia, tak?

— Tak — oznajmił z uporem Janacek.

White Haven zamilkł i przyglądał mu się przez kilka długich sekund, po czym ze smutkiem potrząsnął głową.

— Wie pan — powiedział uprzejmie — gdybym nie słyszał tego na własne uszy, nie uwierzyłbym, że stałeś się pan jeszcze głupszy, niż byłeś.

Twarz Janaceka cały czas utrzymująca ciemnoczerwony kolor teraz zbliżyła się barwą do buraka. Poruszył szczęką, jakby jego usta niezależnie od umysłu oślepionego wściekłością próbowały coś powiedzieć, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

White Haven przyglądał mu się jeszcze przez dwie-trzy sekundy, a potem ponownie z żalem potrząsnął głową.

— Jest oczywiste, że nie ma sensu próbować przemówić panu do rozumu z powodu jego braku — ocenił z lodowatą pogardą. — Dobrego dnia życzę.

I wymaszerował z gabinetu, nim Janacek odzyskał głos.

* * *

— Edwardzie, myślę, że powinniśmy poważnie zastanowić się nad dalszym wzmocnieniem stacji Sidemore.

— To nie wchodzi w rachubę! — warknął Janacek, zastanawiając się równocześnie, co też Pierwszy Lord Przestrzeni słyszał na temat rozmowy z White Havenem.

Chakrabarti jedynie spojrzał na niego zaskoczony niespodziewaną wrogością.

I cierpliwie czekał na odpowiedź.

Po paru sekundach Janacek westchnął i spytał:

— A gdzie proponujesz znaleźć posiłki? Zwłaszcza po nocie, którą właśnie wysłaliśmy Pritchart? Jeśli oboje z Theismanem okażą się aż tak głupi, by zerwać negocjacje, będziemy potrzebowali wszystkich okrętów, które mamy, znacznie bliżej niż w Konfederacji.

— W takim razie powinniśmy sporządzić nowe rozkazy dla księżnej Harrington.

— Jakie znów nowe rozkazy?!

— Polecające, by oddała Imperium wszystko, czego zechce! — odparł z niezwykłą stanowczością Chakrabarti.

— Co?! — Janacek wytrzeszczył na niego oczy.

— Przeczytałem ponownie wersję tego, co zaszło w systemie Zoraster, autorstwa Sternhafena. To jedno wielkie łgarstwo. A odrzucenie przez niego oferty wspólnego śledztwa jednoznacznie wskazuje, że Imperium jest prawie gotowe zażądać dużych obszarów Konfederacji. Uważam, że Imperator zaryzykuje wojnę z nami, byle te obszary uzyskać, choć przy pomocy tego akurat incydentu usiłuje zmusić nas do ustępstw i uniknąć eskalacji poziomu konfrontacji. Nie zaskoczyłoby mnie, gdyby wzrost napięcia między nami a Republiką skłonił go do wniosku, że nie jesteśmy wystarczająco silni, by przeciwstawić mu się w Konfederacji, wzmacniając stację Sidemore. Wniosku zresztą jak najbardziej zgodnego z prawdą.

— Przecież zgodnie z informacjami Francisa Imperialna Marynarka jeszcze nie zajęła stanowisk umożliwiających działania na większą skalę.

— Francis się myli — odparł Chakrabarti, nie kryjąc pogardy. — Zresztą nie pierwszy raz. Nie wiem, czy Imperium już zakończyło przebazowanie sił, ale na pewno je kończy, wbrew jego opinii i zebranym przez jego ludzi informacjom. Gdyby było inaczej, Sternhafen nie byłby taki bezczelny. A do tego jest jeszcze sprawa Hecate. Francis uważa, że to dywersja i dezinformacja. I być może tak jest. Ale wcale tak być nie musi. A jeśli Harrington nia rację, czekająca na rozkaz ataku gdzieś w Konfederacji flota Republiki pogarsza tylko całą sytuację i zwiększa zagrożenie. Jako Pierwszy Lord Przestrzeni uważam, że musimy albo poważnie wzmocnić stację Sidemore, albo znacznie zredukować obowiązki jej dowódcy, bo tego, co zawierą dotychczasowe rozkazy, nie jest w stanie wykonać pdanymi siłami.

— Nie wydaje mi się, by to było możliwe z politycznych względów — powiedział cicho Janacek. — Nie w tej chwili, bo jesteśmy w zbyt delikatnej pozycji wobec Republiki. Nawet jeśli nie byłoby to dokładnie tym, do zrobienia czego próbuje przekonać nas Theisman, byłoby to przyznanie się do słabości.

— Raczej przyznanie prawdy.

— To nie wchodzi w grę! — oznajmił zdecydowanie Janacek.

— W takim razie nie mam innego wyjścia, jak złożyć rezygnację ze stanowiska Pierwszego Lorda Przestrzeni.

Janarek kolejny raz wytrzeszczył na niego oczy.

— Żartujesz?! — wychrypiał.

— Obawiam się, że nie — odparł spokojnie Chakrabarti. — Nie będę udawał, że to rozwiązanie mnie cieszy, bo tak nie jest ale od miesięcy tłumaczę ci, że mamy zbyt wiele zadań i zbyt mało sił. Powinniśmy ograniczyć te pierwsze przez co dałoby się skoncentrować te drugie. Naprawdę żałuję także, że poparłem tak dużą redukcję sił naszej floty.

— Trochę na to za późno, nie sądzisz? — warknął Janacek. — Po szkodzie wszyscy mądrzy!

— Fakt, że za późno. I biorąc pod uwagę to, co wiedziałem, podejmując tę decyzję, teraz prawdopodobnie także bym tak postąpił. Chodzi mi w tej chwili o to, że przez to zredkowanie sił nie możemy nawet rozważać prowadzenia wojny na dwa fronty, a co dopiero ją prowadzić. A do tego dojdzie, jeśli postawimy się Imperium, a Republika zerwie negocjacje. A nie oszukujmy się: obie te ewentualności są wysoce prawdopodobne. Nie wiem jak ty, ale ja nie mam zamiaru nie z własnej winy być odpowiedzialny za wpędzenie państwa w taką sytuację. Albo więc rząd przyzna mi rację i zmieni rozkazy dla księżnej Harrington, co pozwoliłoby nam wycofać okręty ze stacji Sidemore i wzmocnić siły tutaj, albo obawiam się, że będziesz zmuszony szukać nowego Pierwszego Lorda Przestrzeni.

— Ale…

— Nie ma „ale”, Edwardzie — przerwał mu zdecydowanie Chakrabarti. — Musimy skoncentrować siły. Albo odwołamy cały Zespół Wydzielony Trzydzieści Cztery, albo znajdziemy gdzieś jednostki do wzmocnienia sił stacjonujących w okupowanych systemach. Albo składam rezygnację.

— Nie mamy gdzie znaleźć tych jednostek!

— Jest jeszcze Marynarka Graysona — poinformował go rzeczowo Chakrabarti.

— Zwariowałeś?! Nie poproszę tej bandy bezczelnych prymitywów o pomoc!

— Wiem, że im nie ufasz i ich nie lubisz. Sam ich, cholera, nie lubię! Ale ich flota może wzmocnić naszą na tyle, by Republika poważnie się zastanowiła, czy chce atakować.

Janacek zacisnął szczęki i spojrzał na niego z wściekłością. Po porannej konfrontacji z White Havenem jeszcze nie doszedł do siebie. Pozostała po niej determinacja udowodnienia wszystkim i ostatecznie, że to przemądrzałe, świętoszkowate i nadęte gówno nie jest nieomylne. Jak i tego, że ani on, ani jego zasrana Salamandra nie będą rządzić Admiralicją, jak to było za czasów Mourncreek.

A teraz na dokładkę Chakrabarti chciał, żeby się płaszczyli przed Mayhewem i tym jego obsrańcem, admirałem Matthewsem. To nie Chakrabarti musiał mieć do czynienia z aroganckim prymitywem i nie on musiał go ustawić rufą do wiatru! Dlatego tak łatwo było mu proponować, żeby teraz błagali tych religijnych dzikusów o ratunek.

— A można wiedzieć, dlaczego tak nagle cię olśniło? — Spytał zimno.

— Wcale nie nagle. Nie rozgłaszałem możliwości poproszenia ich o pomoc i nie rozmawiałem z tobą, ale nie ukrywałem, że mamy za mało sił, a za dużo zadań. Raport Harrington po prostu zmobilizował mnie do działania, ale to rozwiązanie chodziło mi po głowie od dwóch czy trzech miesięcy. A utwierdziła mnie w jego słuszności admirał Kuzak, z którą regularnie koresponduję.

— Kuzak?! — Janacek prawie splunął.

Theodosia Kuzak była jedynym oficerem flagowym, którego chciał, a nie był w stanie się pozbyć. Musiał wybrać między nią a White Havenem, bo ci przeklęci mieszkańcy San Martin czcili ich jak bogów. White Haven ich wyzwolił, a Kuzak przez prawie dziesięć lat standardowych dowodziła flotą broniącą Trevor Star. Chciał ją odesłać na połowę pensji razem z jej drogim przyjacielem White Havenem, ale sprzeciwił się temu High Ridge, nie chcąc robić czegoś tak niepopularnego jak zwalnianie obu oficerów tak szanowanych przez obywateli San Martin, czyli de facto Królestwa.

— Tak, Kuzak — potwierdził spokojnie Chakrabarti. — To zresztą też jest powód, dla którego z tobą o tym nie rozmawiałem. Wiem, że wszystko, co spotyka się z jej aprobatą, ciebie wkurza i powoduje automatyczną negację. Tym razem ona ma rację: tkwimy po uszy w gównie. Jak się w nim znaleźliśmy, jest chwilowo nieważne, ważne jest, by znaleźć wyjście. Jeśli Grayson zgodzi się wzmocnić nasze siły, należy z tego jak najszybciej skorzystać.

— Nie — oznajmił nieco spokojniej, ale równie stanowczo Janacek. — I nie tylko dlatego, że nie ufam ani Graysonowi, ani Kuzak. Nie ufam i uważam, że mam ku temu poważne powódy. Ale nie o to teraz chodzi. Prośba o wzmocnienie przez jednostki Marynarki Graysona naszych sił w okupowanych systemach może zostać odebrana przez Republikę jako prowokacyjna.

— Co proszę?!

— A co myślisz? Proponujesz wzmocnienie sił we wszystkich spornych systemach. Jak inaczej mają to w tej sytuacji odebrać?

— Jeśli się poważnie nie mylę, to znacznie bardziej prowokacyjna była nota, którą im właśnie wysłaliśmy.

— To co innego. Dyplomacja to jedno, a ruchy wojsk to drugie — zaoponował Janacek. — To się rozróżnia i traktuje zupełnie inaczej.

— Nie sądzę, żebyśmy się w tej sprawie zgodzili — ocenił po chwili Chakrabarti. — Spytam cię więc raz jeszcze: wpłyniesz na premiera, żeby zmodyfikował podejście do Konfederacji tak, aby dało się sprowadzić Zespół Wydzielony Trzydzieści Cztery do domu, albo poprosisz Grayson o wzmocnienie naszych sił w okupowanych systemach?

— Nie!

— Cóż… — Chakrabarti wstał. — W takim razie składam rezygnację. Natychmiastową.

— Nie możesz tego zrobić!

— Mogę i właśnie zrobiłem.

— Będziesz skończony!

— Istnieje taka możliwość, ale uważam, że znacznie bardziej ucierpię, jeśli będę siedział bezczynnie, gdy wszystko się wali.

— Tak? — Janacek przyjrzał mu się nie tyle pogardliwie, ile bez śladu szacunku. — A przedyskutowałeś to ze szwagrem i kuzynem?

— A przedyskutowałem — przyznał Chakrabarti.

Janacek zamrugał gwałtownie, nie mogąc ukryć zaskoczenia.

— Nie bądź taki zdziwiony, nie tylko ty umiesz stosować dupochron — uśmiechnął się Chakrabarti. — Anahito używał mniej więcej tych samych argumentów co ty przed chwilą i poradził mi, żebym w ogóle z tobą nie rozmawiał, tylko robił, co mi każesz. Nie zaskoczył mnie, muszę przyznać. Natomiast Adam miał nieco odmienną opinię.

Janacek dopiero w tym momencie zdał sobie sprawę, że gapi się na rozmówcę z otwartymi ustami, i czym prędzej je zamknął. Nie było to łatwe, bo zaskoczenie zaiste poczuł duże. Tego, że Akahito Fitzpatrick tak a nie ina czej doradzi kuzynowi, należało sie spodziewać jako że był jednym z najbliższych sojuszników politycznych High Ridge’a, i to od dziesięcioleci. Natomiast Adam Damakos powinien szwagrowi udzielić dokładnie takiej samej rady.

— I co takiego powiedział ci Adam? — spytał, odzyskując dar wymowy.

— Nie wiem, czy powinienem o tym z tobą rozmawiać… Powiem tylko tyle: Adam jest coraz mniej zakochany w obecnym rądzie mimo obecności w nim New Kiev i Macintosh.

— Co?! — parsknął Janacek- — Woli tę rzewną idiotkę Montaigne?

— Sądzę, że woli, choć nie rozmawialiśmy o tym. I chyba nie tylko on spośród liberałów w parlamencie. W Jego przypadku istotne jest, że należy do komisji do spraw floty w Izbie Gmin, a to znaczy, że jest znacznie lepie zorientowany w sprawach floty niż Akahito. I ma dokładnie takie samo zdanie co ja: zbyt dużo zadań, zbyt mało okrętów. A te dwie możliwości, jakie ci przedstawiłem, Edwardzie to jedyne, jakie mamy. Jeśli w tak podstawowej kwestii nie zgadzasz się ze mną, po prostu nie możemy dalej współpracować.

— Doskonale — Janacek zgrzytnął zębami. — Twoia rezygnacja zostanie dziś przyjęta. Ufam, że nie muszę ci przypominać o obowiązku zachowania tajemnicy i odnośnych przepisów.

— Nie musisz — odparł Chakrabarti, wyraźnie sztywniejąc Nie musisz sie bać, że rozpowszechnię informacje, które uważasz za tajne, jak i nie musisz się bać, że podam prawdziwy powód rezygnacji. Dziennikarzy załatwię oklepaną różnicą charakterów uniemożliwiającą bezkonfliktowe współdziałanie. Ale możesz mi wierzyć, że jeśli nie wybierzesz którejś z tych dwóch możliwości, w bardzo krótkim czasie to, co ludzie sądzą o powodach mojej rezygnacji, będzie najmniejszym z twoich problemów.

ROZDZIAŁ XLIX

I to by było na tyle, jeśli chodzi o sugestię, że można jakimś cudem ruszyć te cholerne negocjacje z miejsca! — warknęła Eloise Descroix.

Wyjątkowo nikt, nawet Marisa Turner, nie przejawiał ochoty do wygłoszenia odmiennego zdania. Powodem była doręczona niespełna sześć godzin wcześniej odpowiedź Prit-chart. Krótka i kategoryczna, zamykająca drogę do jakiegokolwiek kompromisu.

— Nie mogę w to uwierzyć — powtórzyła cicho New Kiev, nadal z osłupiałą miną potrząsając głową. — Co ich opętało, żeby przysłać nam coś takiego?!

— Wiem, że to zabrzmi w stylu „a nie mówiłem”. Ale powiem, że stało się coś oczywistego. Theisman popełnił błąd, obliczając stosunek sił! — odparł spokojnie Janacek. Uważa, że mogą teraz z nami wygrać, postanowili więc zaryzykować wojnę, a nie iść na ustępstwa.

— To nie może być prawda! — zaprotestowała New Kiev. — To zbyt pesymistyczne!

Ale słychać było, że pretensję ma do losu, nie do Janaceka za jego ocenę sytuacji.

— Musimy na to odpowiedzieć — oznajmił High Ridge, gdyż nikt inny się nie odezwał. — Nie mamy wyboru i nie widzę sposobu, byśmy mogli puścić płazem taką bezczelność. I nie chodzi już o to, że byłaby to klęska naszego rządu. Chodzi o to, że żaden rząd Królestwa Manticore nie zgodziłby się na żądanie Pritchart. I uważam, że należy im to powiedzieć jasno, dobitnie i bez niedomówień.

— To się wymyka spod kontroli! — zaprotestowała New Kiev. — Ktoś powinien wykazać choć trochę opanowania!

— Może i ktoś powinien, ale tym kimś nie jesteśmy my! — warknęła Descroix i walnęła pięścią w leżący przed nią wydruk noty. — Po prostu nie możemy! Różniłyśmy się w wielu sprawach, Mariso, i z pewnością będziemy miały odmienne zdania w przyszłości, ale tu nie ma o czym dyskutować. Pritchart świadomie odrzuciła nasz podstawowy warunek. Bez niego żaden traktat pokojowy nie ma sensu, bo tak jak Michael powiedział, żaden rząd Królestwa Manticore nie podpisałby go. I nie chodzi nawet o przetrwanie tego rządu.

— Nie podpisałby — potwierdził ciężko High Ridge. — A nawet gdyby znalazł się takowy, złożony ze zdrajców i sprzedawczyków, Korona nigdy by go nie ratyfikowała.

Nie rozwodził się nad tym, bo nie musiał — wszyscy wiedzieli, że Elżbieta tak właśnie by postąpiła, ignorując kryzys, jaki by z tego wyniknął. Jej wściekłość na nich przybrała rozmiary graniczące z samoistną reakcją jądrową i większość obecnych była zaskoczona, że jeszcze nie dała jej wyrazu w publicznym potępieniu polityki zagranicznej i podejścia do floty obecnego rządu. Hamowała ją zapewne świadomość, że taki atak pogorszyłby międzynarodową pozycję państwa i zwiększył ryzyko wojny.

— Nie tylko nie możemy zaakceptować tego żądania — dodał High Ridge. — Musimy je odrzucić całkowicie jednoznacznie i zdecydowanie.

Descroix zmrużyła oczy i spytała:

— Dokładnie co masz na myśli?

— Biorąc pod uwagę obecny stosunek sił — odparł premier, spoglądając jadowicie na Janaceka — nie możemy być odpowiedzialni za żadną odmianę konfrontacji zbrojnej.

— Prawda — zgodziła się, posyłając Janacekowi takie samo spojrzenie.

Ten odwzajemnił się obojgu wściekłym spojrzeniem.

Chakrabarti dotrzymał słowa i nie podał prawdziwych powodów rezygnacji, co niewiele pomogło — Janacek doskonale zdawał sobie sprawę, że jego własne stanowisko wisi na włosku.

— Admiralicja nie ma zamiaru prowokować żadnych incydentów — oznajmił rzeczowo. — Ale chciałem wam wszystkim przypomnieć, że przed wysłaniem noty, na którą właśnie dostaliśmy odpowiedź, podpowiadałem, jak uniknąć podobnego problemu. Gdyby rząd poparł wówczas stanowisko admirała Chakrabartiego i moje, obecny problem prawdopodobnie w ogóle by nie istniał, a admirał Chakrabarti nadal byłby Pierwszym Lordem Przestrzeni.

Chakrabarti nigdy nie popierał pomysłu prewencyjnego uderzenia, ale o tym nikt poza Janacekiem nie wiedział, toteż kłamstwo było bezpieczne, a sądząc po reakcji paru obecnych osób, nawet wiarygodne.

— Cóż, może i masz rację — przyznała po chwili Descroix. — Ale Michael też ją miał, nie zgadzając się na to. Takie uderzenie uprzedzające zostałoby uznane za wszczęcie działań wojennych.

— Może by zostało, może nie — odparł Janacek. — Nie kwestionuję prawa Michaela do podjęcia decyzji odmiennych, od proponowanych przeze mnie. Chcę tylko, żebyście mieli świadomość, że z powodów politycznych, może i sensownych, odrzuciliście najprostsze rozwiązanie naszych problemów.

— Chcesz powiedzieć, że nadal obstajesz przy tym rozwiązaniu? — spytała ostro Descroix.

— Nie obstaję, bo ono jest już nieaktualne. Ponieważ napięcie od tamtego czasu znacznie wzrosło, większości albo i wszystkich nowych okrętów nie ma już w systemie Haven. Muszą być w drodze albo na stanowiskach wyjściowych do ataku. Inaczej Pritchart nie napisałaby tego, co napisała.

— W takim razie co proponujesz? — spytał Young.

— Prawdę mówiąc, z czysto wojskowego punktu widzenia możemy zrobić niewiele, a i tak byłyby to w większości czysto kosmetyczne zmiany.

Przez chwilę astanawiał się, czy nie zaproponować wzmocnienia Trzciej Floty. Ale tylko przez chwilę. Poza bowiem Graysnem, którego władz nigdy nie miał zamiaru prosić o pomoc, posiłki mogłyby pochodzić tylko z Home Fleet. A przesunięcie choćby części sił normalnie stacjonujących w systemie Manticore byłoby oczywistym dla wszystkich pryznaniem się do słabości i strachu. Poza tym byłoby to niecelowe posunięcie, bo cała Home Fleet mogła w mniej niż standardowy dzień znaleźć się w systemie Trevor Star.

— Jesteś więc przeciwny zmianom w obecnym rozmieszczeniu naszych sił? — spytał High Ridge.

— Każde zmiany przeprowadzone teraz dałyby marginalny efekt. Sama wiadomość dotarłaby do Nouveau Paris po paru tygodniach i nie miała już wpływu na decyzje Pritchart i Theisirana. Możliwe też, że Theisman odczytałby je jako wyraz paniki, co byłoby jeszcze gorsze. No i kwestia czysto mlitarna: jeśli zaczniemy teraz żonglować rozmieszczeniem sił, a Republika zaatakuje, trafi nas znacznie boleśniej bo okręty będą częściowo w drodze z jednego systemu do drugiego, mogą więc wpaść w zasadzkę po przybyciu do celu, a nawet jeśli nie, zamieszanie będzie olbrzymie. A potem dojdą do tego jeszcze problemy legislacyjne, przynajmniej przez pewien czas. Nie twierdzę, że nie zmienię zdania w miarę rozwoju sytuacji i uzyskiwania ddatkowych informacji o dyslokacji sił Theismana, bo to, co powiedziałem, opieram na obecnym stanie wiedzy. Natomiast teraz zmiany byłyby podyktowane bardziej domysłami niż faktami, szansa na osiągnięcie sensownych z militarnego punktu widzenia korzyści byłaby więc niewielka. A z politycznego wręcz żadna.

High Ridge przylądał mu się długą chwilę, po czym wzruszył ramionam.

— Ty jesteś najlepiej poinformowany i ty się najlepiej znasz na militarnym aspekcie problemu, Edwardzie — odezwał się po chwili. — Skoro tak radzisz, jestem skłonny tak właśnie postąpić. Co się zaś tyczy odpowiedzi, uważam, że skoro Pritchart uznała za stosowne napisać zwięźle, powinniśmy zachować ten styl.

— Naprawdę wierzysz, że są gotowi… że chcą wrócić do wojny? — spytała zbolałym tonem New Kiev.

— Nie wiem — przyznał z niespotykaną szczerością High Ridge. — Wątpię, by tak ostro stawiali sprawę, nie rozważając przynajmniej tej możliwości. Rónocześnie jednak jak dotąd nie zerwali rozmów, co sugeruje, że nie chcą lub jeszcze nie są gotowi do zrezygnowania z tej formy załatwienia sprawy. Dlatego najwyższy czas im przypomnieć, że ich ostatnie żądania pchają obie strony w sytuację bez wyjścia innego niż zbrojne.

— Sądzisz, że celowe byłoby zaproponowanie bezpośredniego spotkania na szczeblu ministerialnym? — spytała niepewnie New Kiev. — Gdybyśmy zaprosili sekretarza stanu, w osobistych rozmowach być może udałoby się nawet tak późno, ale powstrzymać ten proces.

— To rozsądna propozycja, Mariso, i rozumiem, co cię skłoniło do przedstawienia jej, ale zanim wystosujemy takie zaproszenie, musimy jasno przedstawić, że nie damy sobie narzucić żadnego dyktatu — wyjaśnił ciężko High Ridge. — Pierwszym krokiem do tego jest wyjaśnienie nie pozostawiające żadnych wątpliwości Pritchart i pozostałym, że ich postawa jest całkowicie nie do przyjęcia. Kiedy spuszczą z tonu, jak najbardziej celowe będzie zaproszenie Giancoli, a może nawet i Pritchart, by w czasie osobistego spotkania zacząć rozmowy na innych zasadach.

Descroix na końcu języka miała pytanie, czy to, co właśnie powiedział, oznacza całkowite porzucenie dotychczasowej strategii w polityce wewnętrznej, ale nie zadała go. Nie było to sensowne w obecności New Kiev, bo do niczego dobrego by nie doprowadziło. Poza tym musiała z nim porozmawiać prywatnie. Tymczasem jednak należało ustalić coś innego…

— Chcesz więc najpierw dać Pritchart po łapach, a potem wyciągnąć do niej pomocną dłoń? — spytała rzeczowo.

— Ujęte nieco bezpośredniej, niżbym chciał, ale słusznie — zgodził się High Ridge.

— Dobrze. W takim razie sądzę, że należy się zastanowić, jak ostatecznie chcemy jej przylać — zaproponowała.

* * *

Mężczyzna czekający w poczekalni promów dla WIP-ów był szpakowaty, ale w jego włosach było znacznie więcej srebra niż brązu. Spokojnie obserwował Hamisha Alexandra wysiadającego z pinasy marynarki Graysona, która przywiozła go tu z pokładu Paula Tankersleya.

Sam earl nie czuł się zbyt dobrze, używając jachtu Honor, choć wiedział, że powód jest, łagodnie rzecz określając, głupi. Sama Honor w ostatniej wiadomości zaproponowała, by to zrobił, bo jednostka była naprawdę szybka i objęta immunitetem dyplomatycznym jako osobisty statek patronki Harrington. To ostatnie mogło okazać się istotne w obecnej sytuacji. Powodem złego samopoczucia earla było to, czyim imieniem został nazwany jacht. Co prawda przebywał już na jego pokładzie kilka razy, ale było to, zanim przyznał się Honor, że ją kocha. Teraz miał nieodparte wrażenie, że używając tej jednostki, w pewien sposób zachowywał się wobec Honor nielojalnie. Co było głupie, jak sam przed sobą przyznawał.

I było też objawem, na jakich bzdurach koncentruje się ludzki umysł w obliczu zbliżającego się kataklizmu.

— Milordzie — powitał go oczekujący.

— Panie admirale — odparł White Haven i z uśmiechem wyciągnął dłoń.

— Witamy z powrotem na Graysonie, Hamish — admirał Wesley Matthews uścisnął jego dłoń i uśmiechnął się ciepło.

— Dzięki, Wesley — White Haven przestał się uśmiechać. — Żałuję, że nie nastąpiło to w szczęśliwszych okolicznościach.

— Wszyscy byśmy sobie tego życzyli — Matthews puścił jego dłoń i wskazał na czekającą limuzynę. — Podejrzewam, że w tych warunkach wolałbyś jak najszybciej spotkać się z Protektorem.

* * *

Protektor Benjamin wstał zza biurka, gdy gwardzista w barwach rodu Mayhew wprowadził White Havena i Matthewsa. Za Protektorem, jak zwykle nie rzucając się w oczy, stała major Rice, a oprócz niej w gabinecie znajdował się też Gregory Paxton, szef Wywiadu Miecza. Paxton wyraźnie sie postarzał — chodził, podpierając się laską, a na widok gościa nawet nie próbował wstać, ale oczy nadal miał bystre i czujne.

— Hamish — powiedział ciepło Benjamin, podając earlowi rękę.

W jego głosie słychać było jednak zaniepokojenie.

— Wasza Miłość — White Haven uścisnął podaną dłoń. — Dzięki za audiencję prawie bez uprzedzenia.

— Nie masz za co dziękować. Dla ciebie znalazłbym czas, nawet gdybyś zjawił się w ogóle bez uprzedzenia. A tak się złożyło, że Honor powiedziała mi, żebym się ciebie spodziewał.

— Cóż, reakcję Janaceka przewidziała bezbłędnie — skrzywił się White Haven — nie powinienem więc być zdziwiony, że moją także.

— W tych warunkach nie wymaga to zdolności jasnowidzenia, niestety — skomentował posępnie Matthews.

— Prawdopodobnie nie — zgodził się White Haven.

Benjamin wskazał mu fotel, a ledwie White Haven usiadł, na stoliku obok pojawiła się jak wyczarowana butelka „Old Tillmana”. Wywołało to uśmiech na jego twarzy mimo bezsprzecznie poważnej sytuacji.

— W ostatniej wiadomości Honor ostrzega, że w jej opinii Pritchart poważnie rozważa podjęcie działań zbrojnych przeciwko Królestwu — Benjamin przeszedł do rzeczy, ledwie gość sięgnął po piwo. — Przyznaję, że nawet teraz nieco mnie to zaskoczyło. Uważasz, że ma rację?

— Obawiam się, że tak. — White Haven odstawił butelkę i pochylił się, opierając łokcie na kolanach. — Nie znam dokładnej treści not wymienionych między nią a High Ridge’em, bo nie zna ich w Królestwie nikt poza członkami rządu, ale z tego co wiem, jest oczywiste, że od miesięcy sytuacja stale się pogarsza, a rozmowy nie tyle stoją w miejscu, ile przechodzą regres.

— Sprawa zaczęła się pogarszać półtora standardowego roku temu, milordzie — wtrącił Paxton, a widząc spojrzenie earla, dodał: — Szans na traktat tak na dobrą sprawę nigdy nie było, ale wyszło to na jaw dopiero, gdy Pritchart zaczęła naciskać, by rząd Królestwa podszedł do nich poważnie i uczciwie. A zaczęła osiemnaście miesięcy standardowych temu.

— Niech będzie półtora roku — zgodził się White Haven. — W każdym razie jeśli wierzyć źródłom mojego brata w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, to od tej chwili od załamania rozmów dzieli nas tylko krok. Do tego należy dodać ogłoszenie Theismana o posiadaniu nowych okrętów, a także Drugą Flotę, na którą Honor natknęła się w Konfederacji. Jedyne wyjaśnienie tego wszystkiego, jakie znalazłem, jest zgodne z tym, do czego ona doszła. Władze Republiki planują nas zaatakować. A ja nawet nie mogę im mieć tego za złe!

— Obawiam się, że my też doszliśmy do tego wniosku — dodał Matthews. — Wywiad floty i wywiad, którym kieruje Greg, od dawna wymieniają się informacjami i jesteśmy co do tego zgodni. Nie sposób powiedzieć, czy decyzja o ataku już zapadła, ale przygotowania do niego są prawie zakończone. Odkrycie sił wysłanych do Konfederacji potwierdza, że zajęli już wyznaczone pozycje. Teraz po prostu czekają na rozkaz.

— Może być jeszcze gorzej — wtrącił Protektor. — Obecność Drugiej Floty w Konfederacji może znaczyć, że rozpoczęli już realizację ataku, a nie tylko przygotowania do niego. Nie twierdzę, że tak musi być, lecz może. Jest to istotne o tyle, że w takim wypadku mamy bardzo mało czasu na przeciwdziałanie. O ile go w ogóle mamy. — Czego od nas oczekujesz, Hamish? — spytał Benjamin, przyglądając się gościowi z uwagą.

— Nie wiem dokładnie, co zawierała wiadomość od Honor do Waszej Miłości, wiem, co mi powiedziała, a Elżbieta pokazała mi tę, którą dostała sama. — White Haven nagle się uśmiechnął. — Szkoda, że Janacek żadnej nie miał okazji obejrzeć: bez dwóch zdań szlag by go trafił na miejscu, co znacznie uprościłoby problem, z którym się borykamy.

— A to chciałbym zobaczyć! — rozmarzył się Matthews.

I obaj z White Havenem wymienili pełne zrozumienia, szerokie uśmiechy.

— W każdym razie nam obojgu zaproponowała przeprowadzenie z wami narady w przypadku, gdyby Janacek okazał się tak ograniczony i uparty, jak sądziła — dokończył White Haven. — I przypomniała, że Trevor Star jest kluczową pozycją zajmowaną przez nas na obszarze Republiki.

— Jak Elżbieta zareagowała na decyzję Janaceka? — zainteresował się Protektor.

White Haven aż się wstrząsnął na samo wspomnienie.

— Nie najlepiej — przyznał. — Chciała zwołać konferencję prasową, udostępnić mediom wiadomości od Honor i oskarżyć premiera i Pierwszego Lorda Admiralicji o wszystko, co się da, poza zdradą stanu i stręczycielstwem.

— To rzeczywiście nie najlepiej — przyznał Benjamin. — Ale to mogłoby okazać się skuteczne.

— Na pewno byłoby skuteczne — zapewnił White Haven. — Willie zdołał ją przekonać, żeby zaczekała, choć nie przyszło mu to łatwo. Użył argumentu, któremu trudno nie przyznać racji. Otóż zakładając, że coraz ostrzejszy ton Pritchart wynika z jej rozgniewania i rozczarowania, jest całkiem możliwe, że już zdecydowała o podjęciu działań, nie widząc innej możliwości. Jeśli rozzłoszczona kobieta dowie się, że u przeciwnika zaczęła się bezkrwawa wojna domowa, bo High Ridge nie odda władzy bez walki, a opinia publiczna nie wie, jak tragicznie wyglądają naprawdę niegocjacje, szybko więc nie obali rządu, wykorzysta to i zaatakuje natychmiast. W takim razie lepiej nie ułatwiać jej sprawy i chwilowo nie ruszać rządu. Jeśli mimo to uderzy, wykopanie High Ridge’a i pozostałych powinno być znacznie łatwiejsze, bo początek walk na pewno nie będzie dla nas korzystny, co by nie sądziła ta para błaznów, Janacek i Jurgensen. Natomiast jeśli jakimś cudem sytuację da się załagodzić i groźba wznowienia walk przestanie być tak bliska, wtedy przyjdzie czas na pozbycie się tej bandy, a nie sprowokuje to Pritchart do działania. W tej chwili Korona dysponuje wystarczającymi dowodami machlojek finansowych, głupoty i innych grzechów, że powinno się to udać, choć także nie natychmiast. Chyba że załatwimy to po cichu i prywatnie, co też jest możliwe, choć jeszcze nie na sto procent pewne. Być może jednak na tyle szybko, że zdołamy naprawić najgłupsze posunięcia dotyczące floty i bezpieczeństwa państwa. Willi zdołał ją nawet przekonać, że teraz najważniejsze jest skupienie wysiłków na przygotowaniach do obrony wbrew „jej” rządowi. W najlepszym wypadku okażą się niepotrzebne, ale jeśli atak nastąpi, przynajmniej nie zastanie nas z ręką w nocniku, jak to kiedyś ktoś trafnie ujął. Dodatkową korzyścią tej drugiej sytuacji byłoby dostarczenie ostatecznych argumentów umożliwiających sprawne usunięcie obecnego rządu bez publicznej wojny w mediach.

— Hmm… — Benjamin zmarszczył brwi i pociągnął koniec ucha. — Nie mówię, że zgadzam się z tą logiką, ale ją rozumiem, a wasza wewnętrzna sytuacja różni się od naszej. I myślę, że faktycznie najlepiej by było, gdyby nie doszło do wznowienia działań, choć naprawdę wątpię, by tak się stało.

— Ja też tak sądzę, i to w obu kwestiach — dodał Matthews. — I zgadzam się z opinią lady Harrington. Jeśli Republika zaatakuje, głównym celem będzie Trevor Star. Nie jedynym, ale na pewno głównym.

— A znając Thomasa Theismana, do ataku na Trzecią Flotę zgromadził takie siły, by mieć pewność zwycięstwa — zakończył ponuro White Haven.

— Co do tego nie ma żadnych wątpliwości — Matthews pokiwał głową. — Bo jego prawdziwym celem nie będzie zdobycie terminala, lecz zniszczenie wszystkich lub przynajmniej jak największej liczby lotniskowców i superdreadnoughtów rakietowych Trzeciej Floty. Terminal potem i tak wpadnie w jego ręce.

— Cieszę się, że jesteśmy zgodni — uśmiechnął się White Haven bez cienia wesołości. — Problem w tym, że nie udało mi się przekonać tego półgłówka i całego durnia Janaceka do wzmocnienia Trzeciej Floty.

— Uczciwość nakazuje przyznać, że on nie bardzo ma czym ją wzmocnić — głos Matthewsa świadczył o tym, że z trudem przychodzi mu choćby taka obrona Pierwszego Lorda Admiralicji Royal Manticoran Navy. — Może tylko liczyć na cud, czyli na to, że nie dojdzie do walki. A poza tym uważa, jak sądzę, że w razie ataku na Trevor Star powtórzy twój manewr odsieczy Basiliska przy użyciu Home Fleet stacjonującej w systemie Manticore.

— Jest więc głupszy, niż sądziłem — ocenił samokrytycznie White Haven. — Nawet gdyby Home Fleet chwilowo przebazowała się w bezpośrednie sąsiedztwo terminala, pozostawiając w ten sposób Manticore i Sphinksa nie chronione, nie zdążyłaby dokonać tranzytu i znaleźć się na tyle blisko Trzeciej Floty, by udzielić jej wsparcia, nim ta nie zostałaby przyciśnięta do San Martin i zmuszona do walki. I byłaby powtórka tego, czego doświadczyłem, nie mogąc powstrzymać Giscarda przed zniszczeniem całej infrastruktury wokół Medusy, mimo że byłem już w systemie z wystarczającymi siłami, by go zniszczyć.

— Och, ja o tym doskonale wiem — prychnął Matthews. — Problem w tym, że najwyraźniej Janacek nie ma o tym pojęcia.

— Ja też nie miałem — przyznał Benjamin i przyjrzał się z namysłem White Havenowi. — Sądzisz, że przyjąłby z dwie eskadry liniowe jako wsparcie dla Trzeciej Floty?

— Bardzo wątpię — odpowiedział zamiast niego Paxton, a ponieważ wszyscy spojrzeli na niego, wyjaśnił: — Janacek nigdy nie ukrywał swego stosunku do nas. Można go określić tak: nie lubi nas, nie ufa nam i sama myśl, by nas poprosić o pomoc, jest dla niego upokarzająca. Nie wiem, jakie uzasadnienie znajdzie, ale wiem, że odrzuci taką propozycję. Najprawdopodobniej przekona sam siebie, że pojawienie się naszych okrętów w spornym rejonie zostanie uznane za prowokację. Ale może znaleźć inny, równie głupi powód. Nieważne jaki, ale znajdzie go na pewno.

— A nawet gdyby nie znalazł, nie wiem, jaka byłaby reakcja u nas, Wasza Miłość — dodał Matthews, marszcząc brwi. — Z Protector’s Own ubyło nam szesnaście superdreadnoughtów rakietowych i sześć lotniskowców. Doliczając do tego jednostki w trakcie przeglądów i napraw, zostało nam około sześćdziesięciu okrętów liniowych nowej generacji i jedenaście lotniskowców zdolnych do walki. To dość, bym był zupełnie pewien, że obronię system przed każdym atakiem, jaki Republika może w tej sytuacji przeprowadzić, ale z każdym okrętem wysłanym do Trevor Star ta granica bezpieczeństwa maleje. A na miejscu Theismana, gdybym miał zamiar wznowić wojnę z Sojuszem, zdobycie Graysona uznałbym za jeden z priorytetów.

— Racja — przyznał posępnie White Haven.

— Nie podważam twojej logiki, Wesley, ale bardzo wątpię, by Republika zaatakowała nas w pierwszej fazie działań — powiedział zadziwiająco pewnym siebie tonem Benjamin.

— Dlaczego, Wasza Miłość? — spytał Matthews i nie zabrzmiało to jak wyzwanie.

— Bo od dobrych sześciu miesięcy męczą nas, jak mogą, żebyśmy tylko wystąpili z Sojuszu — wyjaśnił z kamienną miną Protektor.

White Haven wręcz podskoczył. Matthews wybałuszył oczy. A Paxton przyglądał się im obu spokojnie.

— Ich wysiłki się nie powiodły, Hamish — Benjamin uśmiechnął się leciutko. — I nie powiodą. Naturalnie słowem nie wspomnieli o wznowieniu walk, ale nie ulega wątpliwości, że od dłuższego czasu próbują rozbić Sojusz. Nie wiem, jak im poszło z pozostałymi członkami, wiem, że przynajmniej w jednym wypadku wygląda na to, że się uda… My w tej sprawie uprzejmie nie zajęliśmy dotąd stanowiska, ale jak zauważyłeś, nie wszczęliśmy też alarmu. Mam nadzieję, że uznali to za dowód brania pod uwagę w przyszłości każdej ewentualności. Mają ku temu podstawy, biorąc pod uwagę powszechnie znany stosunek High Ridge’a do nas i do pozostałych członków Sojuszu. I mogą liczyć na to, że jeśli nawet nie przejdziemy na ich stronę, to przynajmniej nie włączymy się do walki po stronie Królestwa natychmiast. Są to oczywiście rozważania teoretyczne, ale z tego wszystkiego, co zebrał wywiad i dyplomacja, wynika, że Pritchart i pozostali skupili uwagę na Królestwie i praktycznie tylko na Królestwie. Uważają, że pokonanie was jest jedynym sposobem odzyskania okupowanych systemów, i chcą to osiągnąć. Ale nie chcą walczyć z nikim innym. Prawdę mówiąc, myślę, że z Królestwem także nie chcą walczyć, tylko uznali, że nie mają innego wyjścia. Jeśli się nie mylę, to logiczne jest, iż z zachwytem przyjmą neutralną postawę każdego członka Sojuszu. A aby ktoś mógł ją zająć, nie może zostać zaatakowany w początkowej fazie działań. Ani on, ani żaden inny członek Sojuszu poza Królestwem Manticore. Brutalna prawda zaś jest taka, Hamish, że po tym, jak nas wszystkich przez te lata traktował High Ridge, niejedno państwo wchodzące w skład Sojuszu będzie miało ochotę tak właśnie postąpić. Jest też druga sprawa: Theisman rozbudował flotę poważnie, ale nie dysponuje nieograniczoną liczbą okrętów, zwłaszcza nowego typu. Skoro znaczną ich część wysłał do Konfederacji, a wiele na to wskazuje, to nie wystarczy mu sił, by równocześnie zdobyć Trevor Star i Yeltsin. Trevor Star to jego główny cel, a jest zbyt dobrym taktykiem, by ryzykować atak na nas, dopóki nie będzie pewien, że ma na tyle przeważające siły, by odnieść sukces. A teraz na pewno nie ma ich dość, by żywić to przekonanie.

— I jeśli nie będzie wiedział, że wysłaliśmy posiłki Trzeciej Flocie, zdania nie zmieni — powiedział powoli Matthews.

— Właśnie — Benjamin uśmiechnął się szerzej.

— Jeśli High Ridge czy Janacek nie poproszą o pomoc, to skąd pewność, że ją przyjmą? — spytał White Haven.

— A kto powiedział, że ja zamierzam im cokolwiek zaproponować? — spytał uprzejmie Benjamin i parsknął śmiechem na widok miny Hamisha. — Po pierwsze, mam dość traktowania ich jak śmierdzących jaj i czekania, aż wpadną na to, czym się myśli, a czym sra. Po drugie, dawać i prosić to grzech. Po trzecie, jeśli wystosuję taką formalną ofertę wysłania części floty, żeby wyciągała za Królestwo kasztany z ognia, pożar w burdelu będzie cichą mszą w porównaniu z tym, co się zacznie na Konklawe. A raczej w obu izbach. Nie, mój drogi, jeśli zdecyduję się wysłać wsparcie dla Trzeciej Floty, nie będę nikogo o nic pytał, tylko to zrobię.

White Haven dopiero w tym momencie uświadomił sobie, że zdążył zapomnieć, o ile więcej władzy niż Królowa ma Protektor.

— No dobrze — odezwał się Matthews, trąc z namysłem podbródek. — A jak one tam dotrą? Kilka dni, góra tygodnia, będzie potrzeba na zorganizowanie i zaplanowanie czegoś takiego, a od Trevor Star dzieli nas ponad sto pięćdziesiąt lat świetlnych, czyli przelot zajmie ponad trzy tygodnie. Mamy miesiąc czy Republika zaatakuje szybciej?

— Nie wiem, ale nie zakładałbym, że mamy ten miesiąc — przyznał White Haven. — Jeśli już skończyli zajmowanie pozycji wyjściowych, co sugeruje ich obecność w Konfederacji, to nie mamy.

— Załóżmy więc, że nie mamy, tak będzie bezpieczniej — ocenił Benjamin. — Podróż nie potrwa dwóch tygodni, Wesley. Użyjemy Manticore Junction.

— Jak?! — zdumiał się White Haven. — Jeśli High Ridge i Janacek nie poproszą o pomoc, to skąd pewność, że pozwolą wam na tranzyt, i to na oczach wszystkich? Nie dość, że uznają to za upokorzenie, to jeśli uważają, że wzmocnienie Trzeciej Floty królewskimi okrętami będzie prowokacją, co powiedzą o graysońskich!

— Coś ci powiem, Hamish — Protektor uśmiechnął się złośliwie. — Gówno mnie obchodzi, czy im się to będzie podobało, a ich upokorzenie sprawi mi czystą satysfakcję. I nie zamierzam ich o nic prosić, bo zgodnie z artykułem dwunastym Karty Sojuszu każdy należący do tegoż Sojuszu ma wolny i nieograniczony dostęp do Manticore Junction, jeśli chodzi o tranzyt okrętów. Jeżeli przyjdzie mi ochota wysłać przez Manticore Junction całą Marynarkę Graysona, to mam do tego prawo i lepiej, żeby nikt nie próbował mi w tym przeszkodzić. Natomiast jeśli będą na tyle głupi, by jednak to zrobić, cała przyjemność po mojej stronie.

* * *

— Nie wierzę! — oznajmiła Eloise Pritchart, patrząc wrogo na wydruk. — Co za załgana banda bezczelnych chamów! Jak oni śmieli przysłać nam coś takiego?!

— Cóż, też nie spodziewałem się czegoś podobnego — przyznał Giancola — ale…

— Nie ma „ale”! — warknęła Pritchart. — W najbardziej chamski sposób okłamali obywateli swoich i naszych!

Theisman był prawie równie wściekły jak ona, ale znacznie lepiej nad sobą panował.

— Nie rozumiem — przyznał LePic. — Dlaczego zrobili coś takiego? Powiedzieliśmy im, że nasze żądania terytorialne nie obejmują Trevor Star. Dosłownie tak to napisaliśmy.

Theisman przytaknął, bo w pełni podzielał jego zaskoczenie. Nie pojmował dlaczego, skoro Republika w poprzedniej nocie wyraźnie wyraziła gotowość wyrzeczenia się wszelkich praw do Trevor Star, rząd Królestwa w następnej groził wycofaniem się z rozmów, jako powód podając, że nie zgodzi się na to, by Republika ten system zatrzymała, i żądał zrzeczenia się przez nią wszelkich praw do Trevor Star.

— Czy mogli nas źle zrozumieć? — spytał niepewnie Walter Sanderson.

— Jak nawet taki przygłup jak High Ridge mógł źle zrozumieć coś tak prostego?! — prychnęła Pritchart i zaczęła grzebać w teczce z wydrukami. — O, jest! Cytuję: „W odpowiedzi na prośbę o wyjaśnienie statusu systemu Trevor Star Republika oznajmia, że nie rości sobie praw do tego systemu”. Koniec cytatu. Nie rości, Walter! Jak można to prościej i jaśniej napisać?!

I rzuciła wydruk na stół.

Sanderson jedynie potrząsnął głową jak ktoś trafiony pięścią w podbródek.

— Obawiam się, że jest tylko jedno wytłumaczenie — odezwał się Tony Nesbitt, a gdy wszyscy spojrzeli na niego, dodał: — To oczywiste i celowe kłamstwo. O pomyłce czy niezrozumieniu nie może być mowy. Próbują zwalić na nas odpowiedzialność za fiasko negocjacji, a jedynym powodem tego postępowania, jak widzę, jest to, że oni chcą zerwać rozmowy, ale równocześnie przekonać obywateli i resztę galaktyki, że to nasza wina.

— I co mieliby nadzieję w ten sposób osiągnąć? — spytała Hanriot, ale bez zwykłej podejrzliwości i sceptycyzmu, z którym traktowała wywody Nesbitta ciągle podejrzewającego Królestwo Manticore o wszystko, co najgorsze.

— To przecież oczywiste, Rachel. Oni nie chcą tylko Trevor Star, oni chcą wszystkich okupowanych systemów — odparł zwięźle Nesbitt. — Trevor Star to tylko pretekst.

— Sądzę, że możemy wyciągać nieco zbyt pochopne wnioski — powiedział niespodziewanie Giancola. — Nie próbuję minimalizować rażącej różnicy między tym, co im powiedzieliśmy, a tym, co próbują powiedzieć, że im powiedzieliśmy. Zawsze nieufnie pochodziłem do ich ostatecznych celów i zamiarów, ale dajmy sobie chwilę na złapanie oddechu i uspokojenie emocji.

— Trochę za późno bawić sie w głos rozsądku, Arnold — oceniła kwaśno Pritchart. — Zwłaszcza po czymś takim.

I uderzyła otwartą dłonią w leżący na blacie wydruk, co zabrzmiało jak wystrzał.

— Zawsze jest czas, by dopuścić rozsądek do głosu, pani prezydent — sprzeciwił się Giancola. — To jest właśnie najważniejsza zasada dyplomacji. Nie musimy przecież natychmiast odpowiadać; nikt poza rządem i ambasadorem Grosclaude’em nie zna treści tej noty. Jeśli utrzymamy ją w tajemnicy, nie dojdzie do publicznego wzburzenia, a my będziemy mieli czas, żeby się uspokoić i zastanowić, co dalej.

— Nie będziemy — stwierdziła zwięźle Pritchart.

Coś w jej głosie spowodowało, że uśmiech Giancoli nieco stężał.

— Pani prezydent…

— Wiem o niepisanej umowie wzajemnego przestrzegania tajności oficjalnych pism dyplomatycznych — przerwała mu stanowczo Pritchart. — Ta zasada właśnie przestała obowiązywać.

— Pani prezydent…

— Powiedziałam, że przestała obowiązywać! I radziłabym ci zacząć słuchać nie tylko, że mówię ale i tego, co mówię! Jedynym powodem, dla którego napisali to kłamstwo, jest uzasadnienie scenariusza, który przedstawił Tony. A to oznacza, że w którymś momencie już po zaatakowaniu nas chcą opublikować ich wersję korespondencji dyplomatycznej między nami. Sądząc z tego świstka, nie będzie ona zbyt podobna do rzeczywistej. Prędzej mnie szlag trafi, niż na to pozwolę! Pierwsi opublikujemy prawdziwą wersję tej korespondencji!

Giancola z trudem przełknął ślinę — sprawy toczyły się szybciej, niż przewidywał. Decyzja Pritchart co prawda nie była niespodziewana, ale nie sądził, że podejmie ją już teraz. Niepokoiło go co prawda, że gdy obie strony opublikują to, co mają, wyjdą na jaw niezgodności w treści i formie, ale zaldadał, że nastąpi to w momencie takiego wzrostu napięcia, że każda ze stron będzie przekonana, iż dokonała zmiar. druga, by wspomóc swe terytorialne ambicje i uzasadnić taką a nie inną postawę w negocjacjach. Zarówno on, jak i Grosclaude dopilnowali, by wszystkie zarchiwizowane kopie wysłanych not były kopiami wersji zaakceptowanych przez Eloise Pritchart.

Nie liczył się natomiast zupełnie z tym, że Pritchart zdecyduje się już działać ani też że się do tego stopnia wścieknie. Było to wyjątkowo głupie z jego strony, ale zdał sobie z tego sprawę dopiero teraz. Dał się zwieść temu, że cały czas zachowywała taki spokój i opanowanie, i liczył na to, że nadal tak będzie. Liczył na jeszcze jedną wymianę pism, w której załagodziłby napięcie wywołane sprawą Trevor Star. Ale planując to, zapomniał o jednej rzeczy — o tym, że Eloise Pritchart, nim została prezydentem, a nawet nim stała się towarzyszką komisarz, dowodziła Brygadą Delta i była jednym z trzech najlepszych dowódców najskuteczniejszego ruchu partyzanckiego w dziejach Legislatorów. Przed zamachem Pierre’a naturalnie. Poczuł nagle lodowaty strach, gdy uświadomił sobie, jaka będzie reakcja kogoś takiego na zorganizowaną przez niego „prowokację” ze strony Królestwa.

Jaka musi być reakcja…

— Jeśli o mnie chodzi — oznajmiła nie znoszącym sprzeciwu tonem Pritchart — ten stek kłamstw jest równoznaczny z zerwaniem rozmów. Zamierzam przedstawić sprawę Kongresowi na połączonej sesji obu izb i w związku z oczywistą nieuczciwością Królestwa Manticore planującego na stale zaanektować okupowane planety wraz z naszymi obywatelami niezależnie od tego, czego ci obywatele by sobie życzyli, ogłosić zamiar wznowienia operacji wojskowych!

ROZDZIAŁ L

— Dobry wieczór, lady North Hollow. Miło mi, że znalazła pani czas, by mnie odwiedzić.

— Cała przyjemność po mojej stronie: zaproszenie bardzo mnie ucieszyło — odparła z nienaganną uprzejmością Georgia Young, wchodząc za służącym do olbrzymiego salonu.

Nawet jak na apartament w Landing, gdzie miejsca było pod dostatkiem, pokój był imponujący. Fakt: mniejszy niż, dajmy na to, Zielony Salon w rezydencji earla Tor, ale niewiele. Tak na oko miał ze trzy tysiące metrów kwadratowych. No i znajdował się w najdroższej wieży mieszkalnej w mieście.

Jak na plebejuszkę były to całkiem niezgorsze warunki mieszkaniowe, co Georgia w duchu przyznała uczciwie, podając służącemu z łaskawym uśmiechem szyty na miarę płaszczyk. Wziął go, rewanżując się uśmiechem, co omal nie spowodowało pełnego zdumienia uniesienia brwi gościa. Dobrze wyszkolony zawodowy służący nie uśmiechał się ani nie stroił w ogóle żadnych min do gości, a ten zachowywał się jak doskonale wyuczony. Ale w tym uśmiechu było coś jeszcze… coś dziwnego, czego do końca nie potrafiła nazwać.

Służący skłonił się i wycofał z salonu, a Georgia wzięła się w garść. Może i w jego uśmiechu było coś niezwykłego, a może tylko to sobie wyobrażała, bo choć nie miała podobnego zwyczaju, popołudnie było wystarczająco niezwykłe, by każdego szanującego się intryganta i specjalistę od brudnej roboty Zjednoczenia Konserwatywnego wytrącić z równowagi. Specjalistkę też. Ponownie zastanowiła się, czy nie powinna poinformować High Ridge’a o zaproszeniu, nim je przyjęła, i ponownie zdecydowała, że nie. Błędem byłoby przekonanie go, że potrzebuje zgody na każdy swój krok, ale jeszcze większym byłoby doprowadzenie samej siebie do tego przekonania.

— Proszę usiąść — zaprosiła ją gospodyni. — Coś do picia? Herbatę? A może coś mocniejszego?

— Serdeczne dzięki, ale nie — odparła, siadając w nader wygodnym fotelu dostosowującym kształt do figury gości. — Pani zaproszenie niezwykle mnie ucieszyło, ale i zaskoczyło, milady. A ponieważ było całkowitą niespodzianką, niestety nie mam zbyt wiele czasu, bo oboje z ear-lem bierzemy dziś udział w dobroczynnej kolacji na zaproszenie premiera. Jestem pewna, że wybaczy mi pani tę szczerość, gdyż biorąc pod uwagę, jak niespodziewane było pani zaproszenie, raczej wątpię, by spowodowane zostało względami towarzyskimi.

— Oczywiście, że pani wybaczę — gospodyni uśmiechnęła się promiennie. — Jak pani zapewne słyszała, sama bywam szczera aż do bólu. Obawiam się też, że z moimi manierami nie jest najlepiej, co niegdyś wpędzało rodzi-cieli w depresję, ale chciałam przypomnieć, że już nie musi się pani do mnie zwracać, „milady”, milady. Obawiam się, że teraz jestem zwykłą, prostą Cathy Montaigne.

— Przed poślubieniem Stefana — przyznała Georgia z kolejnym łaskawym uśmiechem — byłam zwykłą i prostą Georgią Sakristos, może więc darujemy sobie obie tytułowanie?

— Świetne rozwiązanie — zachichotała Montaigne. — I jakie dyplomatyczne!

Georgia zaś zastanawiała się, co wprawiło ją w tak doskonały humor. Było to o tyle dziwne, że według informacji, jakie zebrała o byłej hrabinie Tor, była najgroźniejsza, gdy się uśmiechała.

— Skoro mowa o dyplomacji, chciałabym skorzystać z okazji i pogratulować wyboru do Izby Gmin. I popularności, jaką pani tam zdobywa. Mam nadzieję, że mi pani wybaczy, iż nie powtórzę tych gratulacji publicznie, ale ani Stefan, ani premier by mi tego nie wybaczyli. A hrabina New Kiev zrobiłaby scenę jak nic.

— Tego jestem pewna — potwierdziła z szerokim uśmiechem gospodyni. — Prawdę mówiąc, czasami się zastanawiam jak bardzo muszę irytować ich oboje. To znaczy troje, wliczając pani męża. Oczywiście zupełnie inną sprawą jest to, czy ktokolwiek się z nim liczy. Łącznie z panią.

— Przepraszam? — Georgia usiadła prosto na tyle szybko, na ile pozwolił na to fotel.

W jej głosie było zaskoczenie i ślad gniewu, ale także nie planowana odrobina niepokoju psująca efekt. Zaczęła bowiem podejrzewać, że szampański humor Montaigne może rzeczywiście być bardzo złym znakiem.

— O, przepraszam — Cathy doskonale udała szczerość. — Mówiłam, że moje maniery pozostawiają sporo do życzenia, prawda? Po prostu chciałam powiedzieć, że w kręgach politycznych powszechnie wiadomo, że earl bardzo polega na pani… nazwijmy to, radach. Nie będę używała określenia „tańczy, jak mu pani zagra”, bo jest ono dość wyświechtane, ale nikt w Landing nie ma wątpliwości, że earl North Hollow postępuje według pani wskazówek.

— Stefan ma do mnie zaufanie — powiedziała Georgia tonem urażonej godności. — I prawdą jest, że od czasu do czasu mu doradzam, w czym nie ma nic niewłaściwego, zwłaszcza biorąc pod uwagę moją pozycję w Zjednoczeniu Konserwatywnym.

— Och, nie miałam zamiaru sugerować, że jest w tym coś niewłaściwego! — Montaigne błysnęła zębami w uśmiechu. — Chciałam tylko ustalić, że zajmuje pani znacznie ważniejsze miejsce w obecnym rządzie, niż mogłoby na to wskazywać oficjalne stanowisko.

— Cóż, przyznam, że mam trochę większy wpływ na to, co się dzieje, niż może to wyglądać dla kogoś z zewnątrz. — Georgia przyjrzała się jej z namysłem. — Sądzę, że pod tym względem jestem podobna do, powiedzmy… kapitana Zilwickiego.

— Touchel — zielone oczy gospodyni zabłysły. — Doskonałe trafienie. Prawie jak nożem w plecy!

— Mam nadzieję, że mi pani wybaczy, ale Zjednoczenie Konserwatywne zebrało o pani sporo informacji od czasu, gdy została pani wybrana do Izby Gmin. Po otrzymaniu pani zaproszenia pozwoliłam sobie je przejrzeć. Między innymi dowiedziałam się, że ma pani zwyczaj nazywać rzeczy po imieniu. Coraz bardziej się z tym zgadzam.

— Cóż, niemiło byłoby rozczarowywać dobrze opłacanych analityków ciężko pracujących dla Zjednoczenia, nieprawdaż?

— Prawdaż. A może byśmy tak schowały broń i przeszły do prawdziwego celu tego zaproszenia. Obojętne jaki by on nie był?

— Naturalnie. Kolacja charytatywna — uśmiechnęła się Montaigne i nacisnęła jakiś przycisk komunikatora zamaskowanego jako drogi zabytkowy zegarek. — Żarty się skończyły, Anton. Bądź uprzejmy do nas dołączyć.

Georgia uniosła brwi, ale nie odezwała się słowem. Po paru sekundach otworzyły się drzwi ukryte za rzeźbą świetlną i do salonu wszedł Anton Zilwicki.

Georgia przyjrzała mu się ze starannie ukrywanym zainteresowaniem. Zbierała o nim informacje, odkąd powrócił z Montaigne z Ziemi, a zdwoiła wysiłki od chwili, gdy hrabina Tor stanęła do wyborów. I im więcej się dowiadywała, tym większe wrażenie to na niej robiło. Podejrzewała, że pomysł ze zrzeczeniem się tytułu i dostaniem się do Izby Gmin był właśnie autorstwa Zilwickiego, cieszącego się zasłużoną opinią nieortodoksyjnego w podejściu do wielu spraw. Nie miała też wątpliwości, że ci dwoje stanowią groźny zespół.

Nie dla niej osobiście, ale była prawie pewna, że w ciągu góra dwóch lat standardowych będzie miała okazję przekonać się o tym na własnej skórze New Kiev.

Natomiast była to pierwsza okazja, by obejrzeć Zilwickiego na żywo, i musiała przyznać, że robił imponujące wrażenie. Co prawda nikt go nigdy nie nazwie przystojniakiem, ale też nikt mający choć odrobinę instynktu samozachowawczego nie nazwie go w żaden obraźliwy sposób, będąc w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Prawie parsknęła śmiechem, wyobrażając sobie minę Stefana zamkniętego w jednym pokoju z lekko poirytowanym Zilwickim. W sumie jednak wesoło jej nie było, bo nie miała wątpliwości, że zaczyna się zasadnicza część wizyty, czyli zapraszający przechodzą do rzeczy.

Nie starali się tego zresztą ukryć.

— Lady North Hollow, proszę pozwolić sobie przedstawić kapitana Zilwickiego — Montaigne dokonała prezentacji prawie w szampańskim humorze.

— Kapitanie — Georgia skinęła mu głową i jawnie przyjrzała mu się z ciekawością. — Cieszy się pan dużą sławą.

— Podobnie jak pani — odparł dudniącym basem.

— Cóż, sądzę, że pańska obecność, kapitanie, świadczy o tym, że przejdziemy do kwestii politycznych, i to niekoniecznie jawnych. Tego bym się na przykład spodziewała po zaproszeniu od pana na podobne spotkanie.

— Nie powiem, żebym się czuł zaszczycony porównaniem — ocenił Zilwicki. — Natomiast kiedy ma się do czynienia z zawodowcem, od razu widać pewne zalety. Choćby bezpośredniość.

— Nie widzę sensu w marnowaniu czasu, gdy nie służy to osiągnięciu taktycznej przewagi — przyznała Georgia.

— Znaczy się jestem ci winna pięć dolarów, Anton — stwierdziła niespodziewanie Montaigne, a widząc, zdziwione spojrzenie gościa, wyjaśniła: — Założył się ze mną, że od razu przejdzie pani do sedna, i jak widać, wygrał. Mam zaprosić Isaaca?

Pytanie skierowane było do Zilwickiego.

— Wątpię, by to było konieczne — odparł z uśmiechem.

Ale jak Georgia zauważyła, uśmiech nie sięgnął oczu.

A Zilwicki ani na moment nie spuścił z niej wzroku i musiała przyznać, że było to wyjątkowo ciężkie spojrzenie.

— Zaprosiliśmy tu panią — oznajmił po chwili ciszy — by pani coś zaproponować. Mianowicie pewną okazję, którą uważam, że rozsądnie byłoby wykorzystać.

— Okazję? — spytała spokojnie. — Do czego?

— Okazję do wycofania się z polityki i opuszczenia Gwiezdnego Królestwa — odparła Montaigne bez śladu wesołości.

— Przepraszam? — Georgia nie wytrzeszczyła na nią oczu, co nie przyszło jej łatwo.

— To naprawdę wyjątkowa okazja — poinformowała ją chłodno Montaigne. — Zwłaszcza opuszczenie Królestwa. Radziłabym zrobić to, nie zostawiając po sobie śladów. Jeśli osiągniemy porozumienie, jesteśmy gotowi dać ci na to trzy dni… Elaine.

Georgia już otwierała usta do ostrej riposty, gdy padło to imię. Zamknęła je z trzaskiem i poczuła nagły chłód. Natychmiast przeniosła wzrok na Zilwickiego, bo Montaigne na politycznej arenie mogła być niezwykle groźna, ale wszędzie indziej to on był śmiertelnie niebezpieczny. Poza tym nie ulegało wątpliwości, kto uzyskał te informacje. Przemknęło jej przez myśl, by się wyłgać, alp zrezygnowała z tego — Zilwicki cieszył się reputacją zbyt kompetentnego i dokładnego, by nie być pewnym informacji, których zdecydował się użyć.

— Rozumiem — powiedziała, zmuszając się do spokoju. — Od długiego czasu nie słyszałam tego imienia i jestem zmuszona wam pogratulować. Tylko obawiam się, że nie rozumiem tak do końca, dlaczego uważacie, że możecie dzięki temu przekonać mnie do opuszczenia Królestwa, i to bez pozostawiania śladów.

— Moja droga Elaine — Montaigne uśmiechnęła się zimno. — Naprawdę bardzo wątpię, by nasz obecny premier był uszczęśliwiony, dowiadując się ze szczegółami, jak przebiegała kariera osoby znanej jako Elaine Komandorski, nim zaczęła ona pracować dla zmarłego i nieopłakiwanego Dmitrija Younga. Imponująca i parszywa kariera.

A ten ostatni incydent ze szpiegostwem przemysłowym, fuj. Ofiara szantażu, która popełniła samobójstwo, no nie: jestem pewna, że osobnik tak wrażliwy i sprawiedliwy jak High Ridge byłby zszokowany.

— Widzę, że cieszy się pan zasłużoną reputacją, kapitanie Zilwicki. Mam jednak bardzo poważne wątpliwości, czy ma pan jakiekolwiek dowody na potwierdzenie tych oskarżeń. Gdybym rzeczywiście miała coś wspólnego z opisaną właśnie sprawą, nie sądzi pan, że dopilnowałabym, aby nie było żadnych takich dowodów, prawda? Naturalnie rozmawiamy hipotetycznie.

Zastrzeżenie, podobnie jak tryb warunkowy, było na użytek kamer i mikrofonów, bo nie wątpiła, że rozmowa jest nagrywana.

— Nie wątpię, że by pani próbowała — zgodził się Zilwicki. — Ale nieskutecznie i nie jest to rozmowa hipotetyczna. Mam trzy bardzo interesujące zeznania. Całkowicie legalne i jak najbardziej oficjalne, których nie odrzuci żaden sąd. Cóż, jest pani tylko człowiekiem i przeoczyła pani paru świadków.

— Zeznania, które, jestem pewna, w najlepszym dla pana przypadku okażą się poszlakami, a sądzę, że będą to jedynie plotki — odparła, demonstrując spokój, którego nie czuła. — Po pierwsze dlatego, że naturalnie nie miałam nic wspólnego z tymi wydarzeniami. Po drugie zaś, gdybym nawet miała, dopilnowałabym, aby nie pozostał przy życiu nikt, kto mógłby złożyć zeznania dotyczące mojego bezpośredniego udziału czy też obecności na miejscu przestępstwa.

— Jestem tego prawie pewien — przyznał Zilwicki z dziwnym błyskiem w oczach, który można by uznać za rozbawienie, gdyby nie to, że zupełnie nie pasowała do niego taka reakcja. — Z drugiej strony, jak niedawno mieli okazję przekonać się księżna Harrington i earl White Haven, plotki są bardzo skuteczne w osądzie opinii publicznej. To nie było rozbawienie — to była mściwa satysfakcja.

— Ale księżna i earl udowodnili także, że fałszywe pomówienia, którymi próbuje się kogoś zdyskredytować, mają skłonność do działania na niekorzyść pomawiającego. A biorąc pod uwagę, jak rozległe koneksje ma rodzina mojego męża, jestem pewna, że przetrwam bez uszczerbku podobne oskarżenia. Ba, może być pan zaskoczony faktem, ile osób wystąpi w mojej obronie, zaświadczając o prawości mojego charakteru.

I uśmiechnęła się słodko.

Uśmiech nie trwał długo, gdyż na gospodarzach sugestia o skuteczności Akt Dmitrija nie wywarła żadnego wrażenia.

— Wręcz przeciwnie: nie zaskoczyłoby mnie to — odparł spokojnie Zilwicki. — Tak na marginesie, gratuluję dobrego samopoczucia: księżna Harrington jest świadoma, komu zawdzięcza kampanię oszczerstw, a wiecznie w Konfederacji przebywać nie będzie. Może nie jest aż tak pamiętliwa jak Królowa, ale ma zwyczaj znacznie szybciej regulować długi. Natomiast wracając do tych, którzy będą świadczyli, jaką to pani jest świetlaną postacią, sądzę, że zawstydzające dla nich okażą się badania DNA, z którego jasno wyniknie, że jest pani Elaine Komandorski. Nieźle pani poszła likwidacja śladów istnienia tej postaci, ale przeoczyła pani przynajmniej jedno dossier w policji stołecznej. Fakt, nigdy nie została pani za nic skazana, ale zaskakujące jest, ileż razy śledztwa przeciwko pani toczono. Dwa razy zresztą do oskarżenia nie doszło jedynie dlatego, że nagle i w tajemniczych okolicznościach zniknęli kluczowi świadkowie. To fascynująca lektura. I długa, wystarczy na parę tygodni dla każdego, od premiera po wyborców. W tych warunkach wystąpienia w obronie pani kryształowego charakteru mogą nieco stracić na wiarygodności. A także istnieje możliwość, że podobnie jak w przypadku pewnych osobników zamieszanych w handel niewolnikami, premier uzna, że z politycznych względów rozsądniej będzie nie bronić sprawy skazanej na przegraną.

— Sądzę, że może pan nie doceniać mojego… wpływu na premiera — stwierdziła rzeczowo Georgia.

— A! Więc on też jest w Aktach Dmitrija — ucieszyła się Montaigne. — Zawsze to podejrzewałam. Musisz mieć na niego naprawdę dobrego haka, by zmusić go do stanięcia po twojej stronie, zwłaszcza teraz, gdy sytuacja dyplomatyczna pogarsza się z tygodnia na tydzień. Obawiam się, że baron High Ridge w tych warunkach będzie raczej skłonny do odcięcia się od każdego, kto byłby wplątany w sprawy kryminalne choćby marginalnie. Musiałabym bardzo pomylić się w ocenie jego charakteru, by postąpił inaczej, a pamiętaj także, że gdybyś chciała wykorzystać to, co na niego masz, wiele wpływowych osób powstrzymałoby cię przed tym. Pomyśl, ile karier i interesów zależy od tego, by utrzymał się przy władzy. Nie sądzę, byś miała haki na wszystkich i była w stanie zmusić rząd do popełnienia politycznego samobójstwa w twojej obronie. Bo tak prawdę mówiąc, nie możesz chyba liczyć na to, że postąpi tak z lojalności i dobroci serca. Gdybyś zaś próbowała, radzę zacząć bardzo na siebie uważać: wypadki, jak wiadomo, się zdarzają…

— Może i tak by się stało, ale nawet jeśli nie zdecydowaliby się wystąpić w mojej obronie, raczej nie brak mi środków i sposobów, by samodzielnie odeprzeć oszczercze pomówienia.

— Oszczerstwo to takie niedokładne określenie — skrzywił się Zilwicki. — Gdyby na przykład ktoś zgłosił się na policję z informacją iż niejaka Elaine Komandorski na krótko przed zniknięciem, a przed pojawieniem się Georgii Sakristos, była wplątana w morderstwo jednego z inspektorów z sekcji gospodarczej policji stołecznej, i dostarczył dowody, nie sądzę, by policja uznała to za oszczerstwo, potwarz czy pomówienie, zanim nie zbadałaby sprawy. Bardzo dokładnie.

— Rozumiem — głos gościa był zimny, ale i tak cieplejszy od wyrazu jej oczu. — Jednakowoż ostateczna decyzja w takiej sprawie należy do sądu, a gdyby okazało się, że nie sposób udowodnić tych oskarżeń, gdyż są całkowicie fałszywe, sąd uznałby to za oszczerstwo, zwłaszcza gdyby oskarżenie wyszło od przeciwnika politycznego. Korona z wielką niechęcią traktuje ludzi usiłujących wykorzystać sądy jako broń polityczną.

— Fakt — zgodził się Zilwicki. — Interesująca jest natomiast świadomość, że Dmitrij zdołał zgromadzić haki na wystarczającą liczbę sędziów, by była pani w stanie przetrwać oskarżenie oparte na zestawie dowodów, które zdobyłem. Albo uważać, że pani przetrwa. To zresztą jest czysto teoretyczna dyskusja nie mająca w sumie żadnego znaczenia, bo nie mam zamiaru informować o niczym policji ani kierować jakiejkolwiek sprawy do sądu. Po prostu nie ma takiej potrzeby.

— Co pan chce przez to powiedzieć? — spytała, nie ukrywając napięcia.

— To, że kiedy odkryłem, że Georgia to Elaine, i poznałem dorobek tej ostatniej, zacząłem się zastanawiać, skąd też Elaine się wzięła, by nie rzec uległa. Bo pojawiła się w Królestwie pewnego pięknego dnia z funduszami wystarczającymi na rozpoczęcie działalności na całkiem sporą skalę, jeśli chodzi o oszustwa.

— I jaki jest wynik tych przemyśleń? — spytała nieco drżącym głosem; nie potrafiła nad nim zapanować.

I wyraźnie zbladła.

— Wycieczka — poinformował ją Zilwicki.

— Jaka wycieczka?

— Na planetę o dziwacznej nazwie Smoking Frog. Spotkałem tam pewnego domorosłego genetyka-geniusza. Dokonał czegoś, co Manpower i Balet uważali za niemożliwe, choć nawet nie jest inżynierem, lecz technikiem genetycznym. Wiesz, o kim mówię, prawda? O człowieku, który zdołał wymazać twoje oznaczenie z języka po jego regeneracji.

Kobieta używająca nazwiska Georgia Young siedziała jak sparaliżowana, nie wierząc własnym uszom. Zatarła ślady doskonale i — jak przez tyle lat miała okazję się przekonywać — skutecznie. Policja wielokrotnie próbowała dojść do przeszłości Elaine Komandorski i nie udało się jej to w najmniejszym stopniu. Jakim więc cudem Zil-wickiemu się udało?!

— Naturalnie nie ma w tym nic nielegalnego, podobnie jak w operacji plastycznej czy chirurgicznej zmieniającej pewne parametry ciała — dodał miękko Zilwicki. — To, że usunięcie identyfikacji uważano za niemożliwe, dowodzi jedynie, że się mylono. Nie wątpię, że technik ten będzie miał masę klientów, gdy rzecz się w pewnych kręgach rozejdzie, ale to już jego sprawa, nie moja. Jest to człowiek zorganizowany i systematyczny, sądzę więc, że przyjmie opiekę Baletu, bo inaczej długo nie pożyje. Osiągnięciem nie chwalił się z obawy przed Manpower szczycącym się, że jest to nieusuwalne oznaczenie. Ponieważ byłaś dla niego specjalnym przypadkiem, zapisał sobie twoje dane, Elaine. I okazało się, że jest to identyfikacja zbiegłego niewolnika, którego Balet szuka od lat. Niewolnika, a raczej niewolnicy, która w zamian za wolność i pół miliona solarnych kredytów sprzedała Manpower informację, dzięki której złapano frachtowiec pełen zbiegłych niewolników. Wiesz, co Balet zamierza zrobić z tą niewolnicą, gdy ją w końcu znajdzie?

Elaine przyglądała mu się wytrzeszczonymi oczyma niezdolna wydać z siebie jakiegokolwiek dźwięku.

Zilwicki poczekał parę sekund, pokiwał głową i uśmiechnął się naprawdę paskudnie.

— Nigdy nie byłem niewolnikiem, nie będę więc udawał, że wiem czy rozumiem, do czego skłonny jest ktoś, kto nim był i zasmakował wolności, by tę wolność odzyskać. Ale z tego samego powodu nie będę próbował osądzać tych, którzy chcą ją ukarać za zgotowanie losu, którego tak bardzo pragnęła uniknąć, kilkuset innym zbiegłym niewolnikom. Balet jest w tych sprawach naprawdę pomysłowy i na jej miejscu bałbym się nieporównanie bardziej spotkania z jego członkami od wszystkiego, co mogą mi zrobić sądy Gwiezdnego Królestwa Manticore. A nawet od tego, co może mnie spotkać ze strony księżnej Harrington.

— Co… co pan proponuje? — spytała chrapliwie.

— Siedemdziesiąt dwie godziny standardowe bez pościgu. Balet dostanie pełne informacje, które posiadam, po upływie tego czasu. Isaac nie będzie tym zachwycony, ale zgodzi się na te trzy dni, podobnie jak Jeremy X. Obaj zdają sobie sprawę z realiów życia i z tego, że czasami trzeba się dogadać, i wiedzą, o jaką stawkę toczy się gra w Królestwie. Te trzy dni są pewne.

— A ja mam tylko zniknąć? — spytała i po paru sekundach sama sobie odpowiedziała: — Nie. Chce pan czegoś więcej, bo samo moje zniknięcie nie byłoby na tyle ważne, by zadrażniać stosunki z Baletem. Poza tym rząd ucierpiałby znacznie bardziej, gdyby pan po prostu powiedział o wszystkim Jeremy’emu, nie uprzedzając mnie. Pan chce Akt Dmitrija, prawda?

— Nie — odparła lodowatym tonem Montaigne zamiast Zilwickiego.

Elaine spojrzata na nią zdumiona.

— Nie będę udawała, że mnie to nie pociąga — Montaigne wzruszyła nieco bezradnie ramionami. — Ale te Akta wyrządziły już zbyt dużo szkód. Fakt ich posiadania doprowadziły do ukarania wielu winnych nie rozszyfrowanych dotąd przestępstw. Sporą satysfakcję sprawiłby mi zwłaszcza skazanie tych co bardziej świętoszkowatych gnojów. Oczyściłoby to arenę polityczną z całej masy śmie-ci. Ale boję się pokusy, która byłaby bardzo silna… pokusy, by tego nie robić, tylko przy ich pomocy stać się kolejną szarą eminencją. I hipokrytką taką jak New Kiev, przekonaną, że szlachetność celu uzasadnia użycie wszystkich możliwych metod, by go osiągnąć.

— Nie wspominając już o tym, że co najmniej połowa zawartości została sfałszowana — dodał Zilwicki.

— Nie wspominając — zgodziła się gospodyni.

— Czego więc chcecie? — spytała Elaine.

— Chcemy, by zostały zniszczone — odparł rzeczowo Zilwicki. — I to w taki sposób, by nie ulegało wątpliwości dla nikogo, że przestały istnieć.

— A niby jak miałabym to zrobić?!

— A to już nie mój problem, Elaine — stwierdziła Montaigne. — Udowodniłaś, że jesteś zdolna i pomysłowa, coś więc wymyśl. Wszyscy wiedzą, że akta znajdują się w podziemnym skarbcu pod waszym domem w Landing. Zorganizuj coś, by ten skarbiec razem z resztą domu spotkało coś spektakularnie nieszczęśliwego. Tylko się nie rozpędzaj i nie zaścielaj okolicy trupami.

— I spodziewacie się, że zdołam tego dokonać i zniknąć w trzy standardowe dni?! Nawet gdybym chciała, jest to niemożliwe. Zostawiłabym tak wyraźny ślad, że ucieczka nie miałaby najmniejszego sensu. Prościej byłoby się zastrzelić.

— Te trzy dni zaczną się liczyć od momentu zniszczenia Akt Dmitrija — wyjaśnił Zilwicki. — O ile naturalnie nie spróbujesz zniknąć wcześniej.

— A jeśli odmówię, przekażesz mnie Baletowi? Mimo świadomości, co ze mną zrobią?

— Przekażę. I nie stracę z tego powodu jednej sekundy snu — zapewnił ją Zilwicki.

— Nie wierzę — oceniła i dodała, spoglądając na Montaigne. — Pomimo wszystkiego, co słyszałam o pani związkach z Baletem, nie sądzę, by mu pani pozwoliła. Nie chciałaby pani żyć ze świadomością tego, na co mnie pani skazała.

— Nie chciałabym z nią żyć — zgodziła się Montaigne. — Ale nie łudź się, że to mnie powstrzyma choć na minutę. W przeciwieństwie do Antona wiele lat spędziłam wśród zbiegłych niewolników i wśród członków Baletu. Podobnie jak on nie potrafię postawić się na ich miejscu, bo piekła, które przeżyli, naprawdę nie sposób sobie wyobrazić. Ale widziałam, do czego są zdolni, by odzyskać wolność, i słyszałam jaką cenę, wielu zapłaciło za pomoc przy ucieczce towarzyszy. Nie uważam, że każdy niewolnik musi być bohaterem gotowym do poświęcenia. Ale wiem, że wielu tak właśnie postępowało i nadal inni tak postępują. A ty, suko, jesteś odpowiedzialna za odesłanie prawie pięciuset zbiegłych niewolników do jeszcze gorszego piekła niż to, z którego uciekli. Więc ani przez sekundę nie miej złudzeń, że nie wdam cię Baletowi. Choć w przeciwieństwie do Antona nogę mieć przez to koszmary.

Elaine poczuła jak coś się w niej załamuje pod wpływem lodowatego yyrazu zielonych oczu gospodyni.

— A gdybyś uvażała nadal, że to tylko pozory, bo nie jesteśmy tak bezwzględni, jakich udajemy, to powiem ci jeszcze coś — doda niespodziewanie Zilwicki. — Zakładając teoretycznie, że masz rację i nie poinformuję Baletu. Mam inną możliwść, by być pewnym twojej śmierci: znalazłem pośrednika którego użyłaś, by wynająć Denvera Summervale’a. Mam jego zeznanie. Wystarczy, że prześlę je księżnej Harington. I nie licz na to, że ona pójdzie z tym do sądu.

Georgia Young Lady North Hollow albo Elaine Komandorski zrozumiała w tym momencie, że przegrała. I że gospodarze zrobią dokładnie to, co obiecali.

— To jak będzie Elaine? — spytała miękko Catherine Montaigne.

I nawet nie uśmiechnęła się tryumfująco. Nie musiała.

ROZDZIAŁ LI

— Chciałbym choć mieć pojęcie, dokąd mogli się przebazować — westchnął Alistair McKeon rozwalony w zdecydowanie niewojskowy sposób w fotelu i opierający obcas buta o miedziany stolik do kawy z herbem domeny Harrington. Kurtkę mundurową przewiesił przez oparcie fotela, a fakt, że nadal tam wisiała, stanowił znaczące ustępstwo ze strony Jamesa MacGuinessa będącego zdecydowanym przeciwnikiem zaśmiecania admiralskiej kabiny.

W fotelu stojącym po prawej stronie stolika siedziała schludnie i porządnie, czyli tak jak zwykle, Alice Truman trzymająca filiżankę dymiącej kawy i talerz z rogalikami.

Alfredo Yu zajął fotel przy biurku i bazgrolił coś na kartce papieru, mając przed sobą podobnie jak McKeon kufel piwa.

Honor siedziała bokiem na sofie. Nogi wygodnie wyciągnęła, z czego natychmiast skorzystał Nimitz, by zwinąć się na nich w kłębek. W lewej trzymała kubek z kakao, prawą gładziła go delikatnie po grzbiecie, a w zasięgu ręki miała miseczkę z dwoma kawałkami selera naciowego.

Scenka była sielska, domowa i nieprzyzwoicie pokojowa. Niestety wszystko wskazywało, że jest to cisza przed burzą, a uwaga Alistaira tylko podkreślała nastrój oczekiwania.

— Wszyscy byśmy tego chcieli — zawtórowała mu Alice. — Ale nie wiemy.

— Nie wiemy, gdzie są — zgodził się Yu. — Za to wiemy, gdzie będą, gdy tylko otrzymają rozkazy.

Wniosek nie był odkrywczy, ale za to bez wątpienia słuszny.

— Myślicie, że Imperium wie o ich obecności? — spytał McKeon.

— Nie sądzę — odparła po chwili Honor. — My wiemy tylko dzięki Bachfishowi. Jeśli nie zdarzył się jakiś inny przypadek, Imperium nie miało jak się o tym dowiedzieć.

— No nie wiem… Bachfish zwrócił uwagę na te dwa niszczyciele, bo były nowe. — McKeon najwyraźniej myślał głośno. — A Imperialna Marynarka ma dobry wywiad, myślę, że też mógł to zauważyć, a to z kolei mogło kogoś skłonić do myślenia.

— O ile zauważyli, że to nowe jednostki, co wcale nie jest takie pewne, bo w Konfederacji zrobiło się aż gęsto od rozmaitych uciekinierów z Ludowej Marynarki i UB. Niszczycieli różnych klas i z różnych lat jest tu wprost zatrzęsienie — sprzeciwił się Yu.

— A nawet jeśli zwrócili na nie uwagę, nie oznacza to, że domyślili się prawdziwego powodu ich obecności — dodała Truman. — Pozornie cały pomysł jest tak absurdalny, że odrzuciłby go każdy sensownie myślący analityk.

— Nie absurdalny, tylko nietypowy — poprawiła ją Honor.

— Najbardziej pasuje określenie „zwariowany” — Yu miał inne zdanie. — Choć objaw manii wielkości też by pasował. Wygląda to na taki przykład strategicznej przesady, że aż mi żal, że Tom Theisman się na to zgodził.

— Przesadą jest to tylko wówczas, jeśli nie mają dość sił, by im się powiodło — zauważyła Truman.

— Alice ma rację, Alfredo — poparła ją Honor. — I to właśnie najbardziej mnie martwi. Nie znam Theismana tak dobrze jak ty, ale to, co o nim wiem, jednoznacznie wskazuje, że nie jest skłonny do żadnej bufonady. Nie sądzę, by wysłał tu większy związek taktyczny, nie uważając, że dysponuje wystarczającymi siłami w głównym teatrze działań, by osiągnąć to, co zaplanował.

— Ja też nie sądzę, by tak postąpił — przyznał z westchnieniem Yu. — Może próbuję sobie dodać odwagi i wmawiam, że Tom tym razem popełnił błąd. Problem w tym, że to ostatni człowiek, którego podejrzewałbym o chęć wznowienia wojny z Królestwem. Przez te cztery lata naprawdę wiele osiągnął, dlaczego więc miałby to wszystko przekreślać, na dodatek jeszcze w trakcie trwających negocjacji?!

— To może nie być jego pomysł — powiedziała Honor prawie ze współczuciem. — Wiesz, że nie tylko on podejmuje decyzję w Republice Haven. Przykro to mówić, ale ze strony władz Republiki sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej. Fakt, negocjacje się toczą — i co z tego? Toczą się bez żadnego efektu od tylu lat. Dyplomaci rozmawiają, a czy High Ridge albo Descroix poza frazesami w jakikolwiek sposób okazali, że chcą zawrzeć pokój?

— Mam nadzieję, że oboje mnie źle nie zrozumiecie, ale z naszego punktu widzenia tak naprawdę jest bez znaczenia, kto i dlaczego zdecydował się wysłać Drugą Flotę do Konfederacji — odezwał się McKeon. — Istotne jest, że tu jest po to, by kogoś zaatakować. Polubiłem Theismana, kiedy się poznaliśmy w systemie Yeltsin, i też bym go nie podejrzewał o skłonności do kontynuowania wojny, ale dla nas ważne są w tej chwili konsekwencje. A nie to, czy zrobił to dobrowolnie, bo obudził się w nim agresor, czy też jest w pełni usprawiedliwiony, bo pchnęła go do tego konkursowa głupota i skrajny egoizm naszego własnego rządu. A konsekwencje są takie, że gdzieś niedaleko czai się gotowa do ataku flota Republiki o nieznanej sile i liczebności jak też zajmowanej obecnie pozycji. Jedyne, co znamy, to cel jej obecności. Czyli wracamy do tego, co powiedziałem: chciałbym wiedzieć, gdzie oni się, do cholery, podziali!

— Przynajmniej wiemy, gdzie ich nie ma. Już nie ma — skomentowała kwaśno Truman.

— Ano właśnie — przytaknęła Honor.

Truman spojrzała na nią. Yu zrobił to samo, a McKeon obrócił się z fotelem, słysząc jej ton. Cała trójka przez kilkanaście sekund przyglądała się jej z namysłem, a potem popatrzyła na siebie z pełnym zrozumieniem.

— I? — spytał z naciskiem McKeon.

— Co? — Honor jakby się ocknęła. — Co mówiłeś?

— Wszyscy znamy ten ton — oznajmił z wyrzutem McKeon. — Coś ci właśnie przyszło do głowy i teraz jest tylko pytanie, czy podzielisz się tym pomysłem z nami, zwykłymi śmiertelnikami.

Honor potrząsnęła głową.

— Nie jesteś przypadkiem za bystry dla własnego dobra? — spytała niewinnie.

— Nie jestem. Nie zmieniaj tematu, nie uda się.

— No dobrze. Zastanawiałam się nad czymś… nad czymś, co zresztą sam wcześniej poruszyłeś.

— Kiedy?

— Kiedy się zastanawiałeś, czy Imperium wie o Drugiej Flocie.

— Doszliśmy do tego, że nie wie, o ile mnie pamięć nie myli — McKeon przekrzywił głowę i przyjrzał się jej pytająco. — I co z tego?

— Ano tak sobie pomyślałam, że na miejscu Imperatora nie byłabym zachwycona obecnością tutaj dużej formacji okrętów należących do Marynarki Republiki. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak nie pasuje mu już sama nasza obecność.

— Przepraszam, ale niekoniecznie — sprzeciwił się Yu. — Na miejscu Imperium wcale nie byłbym niezadowolony z pojawienia się okrętów Republiki mającej zamiar zaatakować tych, których chciałoby się pozbyć z Konfederacji. Jeśli do tego ataku dojdzie, niezależnie od tego kto wygra, obie strony poniosą poważne straty, a więc Imperium albo po prostu każe niedobitkom wynosić się stąd, albo przegoni zwycięzcę ze znacznie mniejszymi stratami własnymi.

— To wszystko prawda, Alfredo. Ale nie przyszło ci do głowy, że to, co Imperium zaczęło tu wyprawiać, może być skutkiem błędu? — spytała Honor.

— Którego? — zainteresowała się Truman. — Bo popełnili ich kilka.

— Tego samego błędu, który od lat popełniają High Ridge i Descroix, zakładając, że wojna między nami a Republiką jest definitywnie zakończona — wyjaśniła Honor. — Imperator i jego doradcy mogli przyjąć to samo błędne założenie.

— Nawet jeśli tak sądzili, musieli zdać sobie sprawę z pomyłki, gdy Theisman ogłosił istnienie nowych okrętów — zaprotestował McKeon.

— Niekoniecznie. Zawsze uważaliśmy imperialny wywiad za bardzo dobry, ale wszystko ma swoje granice. A nawet jeśli udało mu się zdobyć potrzebne informacje, nie znaczy to, że Imperator musiał wyciągnąć z nich właściwe wnioski — nie ustąpiła Honor.

— No dobrze, ale dlaczego ma to być aż tak istotne? — spytała Truman. — Nowe kierownictwo Republiki nie wydaje się zainteresowane podbojem galaktyki, a Imperium na dodatek od Republiki oddziela cały Sojusz. Nie wydaje mi się, aby w tych warunkach Imperator czy jego doradcy uważali Republikę za zagrożenie, niezależnie od tego, co stanie się z Królestwem Manticore. Powinni być wręcz zadowoleni, gdyby wojna między nami ponownie wybuchła, bo wtedy na pewno stacja Sidemore nie zostałaby wzmocniona. Już sama groźba wznowienia walk wystarczyła, byśmy nie dostali posiłków.

— Ja to wszystko rozumiem i możesz nawet mieć rację, Alice — zgodziła się Honor. — Ale jeśli Thomas Theisman gotów jest podjąć działania wojenne z nami, wszystko jedno z jakiego powodu i w jakich warunkach, to znaczy, że Shannon Foraker udało się znacznie bardziej zmniejszyć naszą przewagę techniczną, niż ktokolwiek w wywiadzie Jurgensena ośmiela się podejrzewać. A skoro tak, to każdy układ sił, jaki rozpatrywał Gustaw, jest nieaktualny. I to bardzo nieaktualny. A czego by sobie nie życzyły nowe władze Republiki, Gustaw Anderman nie jest władcą, który liczyłby lub polegałby na dobrych zamiarach potężnego sąsiada. A już zwłaszcza sąsiada, który jeszcze cztery lata standardowe temu na serio próbował podbić całą okolicę.

— Tym bardziej potężnego sąsiada, co do którego nie ma pewności, czy pozostanie pod aktualnym kierownictwem — dodał z namysłem Yu.

— Właśnie — zgodziła się Honor — Od samego początku Dom Andermański nie cenił i nie ufał republikańskiej formie rządów. Znacznie bardziej odpowiadali im Legislatorzy, pod rządami których poza oficjalną nazwą Ludowa Republika była monarchią dziedziczną, niż Komitet Bezpieczeństwa Publicznego, który ich zastąpił. Ale nie zdziwiła bym się zbytnio, gdyby okazało się, że Gustaw uzna Komitet za lepszy od Republiki opartej na autentycznych zasadach demokracji. Dla Imperatora wybieralna forma rządów nawet w najlepszych okolicznościach jest czymś niebezpiecznie podatnym na zmiany i nieprzewidywalnym.

— Sugerujesz więc, że gdyby uznał, iż Republika rzeczywiście jest na tyle silna, by mieć realne szanse pokonania Gwiezdnego Królestwa, niezbyt by mu się to spodobało — powiedział powoli McKeon. — Imperium zawsze kierowało się zasadą głoszącą, że długotrwałe bezpieczeństwo najlepiej jest sobie zapewnić, pilnując równowagi sił w okolicy — uzupełniła Honor. — Jeśli Republika Haven, która już jest znacznie większa od Gwiezdnego Królestwa, zniszczy lub poważnie osłabi Sojusz, równowaga sił przestanie istnieć, a najsilniejszą potęgą militarną w okolicy zostanie ponownie państwo, do którego systemów rządów Imperator podchodzi nieufnie i z obawą.

— I którego obecne władze muszą dopiero udowodnić, że są na dłużej — dodał Yu.

— W tym coś jest — przyznała Truman. — Ale nawet jeśli mas zrację, obawiam się, że jest już za późno, by to cokolwiek zmieniło. Niezależnie od tego, co zrobią Theismana i Pritchart, Gustaw najwyraźniej zaplanował zajęcie co lepszych fragmentów Konfederacji i włączenie ich do Imperium. A nasz rząd nie uczynił nic, by go do tego zniechęcić, poza wysłaniem na śmierć tego zespołu wydzielonego. I nie spodziewałabym się, że kiwnie palcem po przeczytaniu twojego raportu. Zakładając naturalnie optymistycznie, że ktokolwiek będzie miał ochotę przeczytać czy wysłuchać czegokolwiek, co pochodzi od ciebie.

— Fakt! — skrzywił się McKeon. — Już widzę, jak High Ridge czy Descroix cię słucha i zmienia politykę zagraniczną.

— Akurat nie ich miałam na myśli — odparła spokojnie Honor.

— Że co? — McKeon usiadł prosto i obrócił się z fotelem tak, by mieć ją na wprost. — A można wiedzieć, kogo miałaś na myśli?

— Rusz głową! Skoro nie nasze władze, to kto może wchodzić w grę?

— A skąd masz pewność, że admirał Rabenstrange uwierzy w twoją wiadomość o teoretycznej Drugiej Flocie, której nikt na oczy nie widział? — spytał McKeon. — Cholera, skąd wiesz, że on w ogóle będzie chciał ją przeczytać?

— A kto mówi o wysłaniu mu wiadomości? — spytała niewinnie Honor.

I stwierdziła, że cała trójka podkomendnych gapi się na nią w niemym osłupieniu.

* * *

— Że co?!

Chien-lu von Rabenstrange uniósł głowę i przyjrzał się szefowi swego sztabu z kompletnym niedowierzaniem.

— Według dowództwa obrony systemowej to pojedynczy okręt liniowy Royal Manticoran Navy — odparł Kapitan der Sterne Isenhoffer tonem człowieka nie bardzo wierzącego w to, co mówi. — Zidentyfikował się jako HMS Troubadour. Według informacji wywiadu to superdreadnought rakietowy klasy Medusa dowodzony przez kontradmirała Alistaira McKeona.

— I ten okręt pojawił się w systemie Sachsen zupełnie sam?

— Tak twierdzi dowództwo obrony, sir — potwierdził Isenhoffer.

Rabenstrange zamyślił się głęboko. Sensory pasywne, jakie posiadał Sachsen, nie były aż tak czułe jak te chroniące systemy centralne takie jak New Berlin, ale ślad wyjścia z nadprzestrzeni jakichkolwiek jednostek towarzyszących Troubadourowi powinny wykryć bez trudu.

— Czy poza identyfikacją otrzymaliśmy z tego okrętu jakąkolwiek wiadomość? — spytał.

— Tak, Herr Herzog.

— To może ją wykrztusisz, a nie będziesz mnie zmuszał, żebym z ciebie wyciągał informacje po kawałku, co?

— Przepraszam, sir, ale jest ona tak absurdalna… — Isenhoffer przerwał, wziął się w garść i zameldował już dokładnie: — Dowódca Troubadoura poinformował, że ma na pokładzie księżną Harrington, która oficjalnie poprosiła o rozmowę z panem. Osobistą.

— Osobistą… — powtórzył Rabenstrange. — Księżna Harrington we własnej osobie?

— Tak brzmiaJa wiadomość, sir.

— Rozumiem.

— Z całym szacunkiem, sir, ale jestem przeciwny, byśmy pozwolili Troubadourowi na dalszy lot w głąb systemu.

Rabenstrange uniósł pytająco brwi i czekał.

— Prośba księżnej Harrington, nawet zakładając, że jest prawdziwa, jest też niesłychana — wyjaśnił szef sztabu. — Istnieją właściwe kanały umożliwiające kontakt dowódcy floty jednego państwa z innym.

— A jak sądzisz, dlaczego z nich nie skorzystała?

— Podejrzewam, że chodzi o jakąś dramatyczną próbę znalezienia pokojowego rozwiązania problemu napięcia panującego między dowodzonym przez nią związkiem taktycznym a podlegającymi panu siłami — odparł ostrożnie i formalnie Isenhoffer.

Z racji zajmowanego stanowiska wiedział, jak bardzo Herzog usiłował wpłynąć na Imperatora w kwestii metod użytych w Konfederacji. Podobnie jak wiedział, co usłyszał Sternhafen, nim został odesłany w niełasce do stolicy. Był też świadom, jakim szacunkiem Herzog darzy Honor Harrington.

— Z twojego tonu sądząc, nie uważasz, by to było prawdopodobne — ocenił Rabenstrange.

— Prawdę mówiąc, nie uważam, sir — przyznał Isenhoffer. — A nawet jeśli się mylę, księżna powinna zdać sobie sprawę, że już jest za późno na podobną próbę.

— Jakoś nie przypominam sobie, żebym wydał rozkaz zaatakowania stacji Sidemore — oświadczył nagle lodowatym głosem Rabenstrange.

— Oczywiście, że pan nie wydał, sir — potwierdził szef sztabu, ale nie odpuścił. — Nie o to mi chodziło, sir. Natomiast księżna Harrington musi być świadoma, że Jego Wysokość zamierza zmienić przebieg naszych granic i zadbać o ich bezpieczeństwo tu w Konfederacji. A w tej sytuacji jedyne, co mogłoby rozładować panujące napięcie, to wiadomość, że Królestwo zgadza się na to. Gdyby to nastąpiło, rząd Królestwa Manticore poinformowałby nas o tym we właściwy sposób, czyli stosownymi kanałami dyplomatycznymi.

— I tak wróciliśmy do podstawowego pytania: dlaczego nie uznała za stosowne z nich skorzystać — podsumował Rabenstrange. — Skoro nie sądzisz, by przybyła proponować jakieś rozwiązanie dyplomatyczne, to jak myślisz, co ją sprowadza?

— Widzę dwa możliwe powody, sir. Pierwszy, że przybyła tu z własnej inicjatywy, próbując choćby odwlec nieuniknione. Może zaproponować jakąś formę, nazwijmy to, rozejmu, z braku lepszego określenia, na czas potrzebny jej do uzyskania nowych rozkazów czy instrukcji od rządu. Nie byłbym zaskoczony takim jej zachowaniem, ale byłbym przeciwny przyjęciu jej propozycji, gdyż zwłoka może pozwolić Królestwu na przysłanie jej posiłków. Drugi to idealna okazja do zdobycia dokładnych informacji o naszych siłach. Nie twierdzę, że to cel główny, ale z pewnością skorzysta z okazji, by to zrobić, a okręt liniowy ma doskonałe sensory pasywne. Jeśli więc zezwolimy mu na wlot do wewnętrznej części systemu, będzie w stanie nie tylko policzyć, ale i zidentyfikować wszystkie stacjonujące tu jednostki.

— Możesz mieć rację — przyznał po chwili Rabenstrange. — Ale w przeciwieństwie do ciebie miałem przyjemność poznać księżną Harrington i wiem, że opłaca się wysłuchać tego, co ma do powiedzenia. I wiem też, że nigdy nie kłamie, a przynajmniej nigdy dobrze nie kłamie. Co się zaś tyczy sensorów Troubadoura… to bardzo mi odpowiada, że księżna pozna naszą prawdziwą siłę. Takie incydenty jak ten w systemie Zoraster, gdzie dał się zabić ten idiota Gortz, są niebezpieczne, i to nie tylko ze względu na zabitych i zniszczone czy uszkodzone okręty. Imperator chce zabezpieczyć nasze granice i jest gotów do wojny z Królestwem, by to osiągnąć, ale to nie znaczy, że nie wolałby dokonać tego bez dalszego rozlewu krwi. Mnie też się nie podoba perspektywa posłania na śmierć ludzi, jeśli można by tego uniknąć. Dlatego dobrze będzie, gdy księżna zobaczy naszą siłę i przekaże mi wiadomość, z którą przybyła. Jeśli istnieje jakiś sposób uniknięcia tej wojny, to należy spróbować go wykorzystać. Jeśli okaże się że nie, to świadomość, z jakimi siłami będzie miała do czynienia, skłoni ją do ostrożności, a być może zdoła przekonać tych głupków z rządu, by zgodzili się na propozycję Imperatora. Jeśli to osiągnie, tym lepiej dla nas.

— Ale ona jest graysońską patronką, wszędzie towarzyszą jej uzbrojeni gwardziści, a wie pan, co na ten temat uważa Imperator od czasu ataku Hofschulte’a — zaprotestował Isenhoffer.

— Wiem — Rabenstrange zmarszczył brwi. — Wytłumacz jej warunek narzucony przez Imperatora, Zhenting. Jeśli nie będzie w stanie się na to zgodzić, spotkanie odbędzie się wyłącznie elektronicznie.

* * *

— Nie podoba mi się to, milady — powtórzył z uporem LaFollet.

— Wiem, choć nie bardzo sobie przypominam, żebym cię pytała o zdanie — przypomniała mu Honor.

— Nie musiała pani: jestem odpowiedzialny za pani bezpieczeństwo — poinformował ją spokojnie. — Zwłaszcza teraz, gdy napięcie…

— Zwłaszcza teraz jest szczególnie istotne, by nie zdarzył się żaden incydent — weszła mu w słowo. — Okazanie nieufności Herzogowi von Rabenstrange także nie byłoby mądre z naszej strony. Wniosek jest prosty, Andrew: ten temat nie podlega dyskusji.

Na twarzy LaFolleta wciąż widniał wyraz uporu, ale wiedział już, że przegrał. Obaj z Hawke’em spojrzeli na siebie i wymownie wzruszyli ramionami.

— No dobrze — westchnął LaFollet, odwracając głowę ku Honor. — Niech już będzie moja krzywda. Zrobimy, jak pani chce.

— Nie dramatyzuj. Oczywiście, że zrobimy.

* * *

Fregatten Kapitan eskortujący Honor z pokładu hangarowego superdreadnoughta Imperialnej Marynarki Campenhausen do admiralskiej sali odpraw był nienagannie uprzejmy, ale z całego jego zachowania wynikało, że nie podoba mu się to, co musi robić. To, że kabury trzech towarzyszących Honor gwardzistów były puste, nie wpłynęło znacząco na jego podejście. A spojrzenie, jakim obrzucił Nimitza, świadczyło jednoznacznie, że bojowa sława treecata wyprzedziła go znacznie, a oficer nie był pewien, czy uznać go za broń, czy za gościa. Na szczęście widać też było, że nie ma najmniejszego zamiaru samodzielnie o tym decydować.

Winda dostarczyła pięciu ludzi i treecata bezpośrednio na korytarz prowadzący do admiralskiej sali odpraw, przed drzwiami której stali dwaj wartownicy Imperialnego Korpusu Marines i Kapitan der Sterne z akselbantem oficera sztabowego.

— Księżno Harrington — powitał ją kolokwialnym standardowym angielskim i sztywno, precyzyjnie skłonił głowę.

— We własnej osobie — potwierdziła Honor, odpowiadając płytkim ukłonem. — A pan to…?

— Kapitan der Sterne Zhenting Isenhoffer, szef sztabu Herzoga Rabenstrange. Jestem zaszczycony, mogąc panią poznać, milady.

— Ja także.

Isenhoffer spojrzał na miny gwardzistów i w jego oczach zatańczyły podejrzanie dziwne iskierki.

— Księżno, przepraszam jeśli obraziłem panią, nalegając, by zjawiła się pani bez broni w obecności Herzoga. Było to całkowicie niezamierzone, ale Herzog nie miał wyboru. Imperator zupełnie jednoznacznie nałożył taki wymóg na wszystkich po incydencie z Hofschultem.

— Rozumiem — powiedziała Honor zupełnie szczerze.

Gustaw Anderman nigdy nie słynął z ufności czy kordialności, ale w tym wypadku jego postępowanie było całkowicie uzasadnione. Gregor Hofschulte doszedł do stopnia podpułkownika w Imperialnym Korpusie Marines i był człowiekiem absolutnej lojalności, o prawie trzydziestu latach standardowych nienagannej służby. I pewnego dnia, bez ostrzeżenia, dobył broni i otworzył ogień do księcia Huanga, młodszego brata Imperatora, i jego rodziny. Nim zginął, zdołał zabić trzech członków ochrony i jedno z dzieci Huanga.

Dlaczego tak postąpił, nie było do końca wiadomo, natomiast według informacji zebranych przez graysoński wywiad część oficerów imperialnego kontrwywiadu sądziła, że Hofschulte został zaprogramowany do przeprowadzenia tego ataku. Była to znacznie gorsza możliwość od tej, że nagle zwariował, ponieważ oznaczała, że komuś udało się przełamać blokadę, i to bez zostawienia śladów w zachowaniu ofiary. Oficerowie imperialni tak floty, jak i Marines czy sił lądowych, podobnie jak oficerowie sił zbrojnych wszystkich dużych państw, poddawani byli procesowi uodparniającemu na hipnozę, narkotyki i deprywację sensoryczną, zwanemu potocznie blokadą. Jeśli komuś udało się ją przełamać raz, mogło i drugi, czyli nie sposób było mieć pewności co do lojalności kogokolwiek z korpusu oficerskiego. Dlatego też Gustaw zabronił noszenia broni w obecności wszystkich członków imperialnego rodu wszystkim bez wyjątku poza członkami ich osobistej ochrony.

— Zapewniam pana, że nie czuję się w żaden sposób obrażona, kapitanie Isenhoffer — powiedziała spokojnie Honor. — I zaraz dam panu tego dowód. Proszę o chwilę cierpliwości.

Isenhoffer spojrzał na nią zaskoczony, ale jego mina była niczym w porównaniu z wyrazem twarzy LaFolleta, gdy Honor gestem nie znoszącym sprzeciwu wręczyła mu Nimitza. Przekazał go natychmiast Mattingly’emu, a w następnym momencie omal mu szczęka nie opadła, gdy dostał od Honor jej kurtkę mundurową. Honor podwinęła lewy rękaw elastycznej bluzki, uśmiechnęła się złośliwie i zgięła palce tak, że czubek wskazującego i małego zetknęły się. A raczej wydała takie polecenie protezie, palce bowiem nie drgnęły, za to na wewnętrznej stronie przedramienia otworzył się zasłonięty dotąd skórą i zupełnie niewidoczny otwór o wymiarach dwa na półtora centymetra. Zacisnęła pieść i z otworu wyskoczył standardowy magazynek do pistoletu pulsacyjnego zawierający trzydzieści ładunków. Złapała go prawą ręką w powietrzu i z uśmiechem przyjrzała się najpierw LaFolletowi, potem Isenhofferowi. Tym razem ten ostatni był bardziej zaskoczony.

— Jak pan zapewne wie, kapitanie, miałam wątpliwą przyjemność bycia celem kilku zamachów, toteż kiedy wraz z ojcem opracowywaliśmy parametry tej protezy, zaproponował kilka niestandardowych usprawnień — wyjaśniła, podając mu magazynek. — To jedno z nich.

Po czym uniosła lewą rękę i wydała kolejne polecenie, w wyniku którego wskazujący palec gwałtownie się wyprostował, a pozostałe zacisnęły zupełnie jak na rękojeści pulsera.

— Obawiam się, że po każdym użyciu musiałabym rekonstruować czubek palca — przyznała. — Ale zgadzam się z ojcem, że to niewielka cena.

— Rozumiem… — wykrztusił Isenhoffer nadal pod silnym wrażeniem. — Pani ojciec to bardzo przewidujący człowiek, księżno.

— Zawsze tak uważałam — zgodziła się, starannie ignorując spojrzenie LaFolleta.

Isenhoffer poczekał, aż doprowadziła się do porządku, a potem zaproponował:

— Skoro jest pani gotowa, zapraszam.

— Naturalnie. — Honor odebrała od Simona Nimitza i w ślad za Isenhofferem weszła do sali odpraw.

Była przekonana, że w korytarzu zainstalowano kamery, i miała nadzieję, że obserwujący jej przybycie Herzog wyciągnął właściwe wnioski z tej małej demonstracji. Tym bardziej, że obecności broni nie wykrył system bezpieczeństwa w windzie, która była najlogiczniejszym miejscem do zainstalowania go. A że nie wykrył, widać było po reakcjach tak Isenhoffera, jak i Marines. Poza tym przetestowała to na systemach pałacu Mount Royal, pałacu Protektora i swoich własnych w Harrington House. Choć te ostatnie z pewnością zostaną znacznie zmodyfikowane, gdy tylko LaFollet będzie miał okazję to zrobić. Podobnie jak wszystkie inne w jej otoczeniu — znała go zbyt dobrze, by w to wątpić.

Teraz nie było to istotne. Ważne było, że udowodniła Herzogowi, że gdyby chciała, mogła zjawić się na spotkaniu uzbrojona, i że nie zrobiła tego, bo obiecała, że przyjdzie nie uzbrojona. Nie wątpiła, że zrozumie dokładnie, co chciała mu przekazać.

Być może był to drobiazg, ale zaufanie budowane było właśnie na drobiazgach, a tym razem jak nigdy dotąd potrzebowała, by Chien-lu jej zaufał.

Gwardziści naturalnie weszli zaraz za nią i odruchowo sprężyli się, widząc dwóch członków osobistej ochrony stojących za fotelem Rabenstrange’a. Oboje zmierzyli Honor krótkimi, ostrymi spojrzeniami, potwierdzając istnienie sensorów w windzie i kamer w korytarzu, po czym skupili uwagę na LaFollecie, Mattinglym i Hawke’u. Ci zrobili to samo, a Honor uśmiechnęła się w duchu, czując ich emocje.

A potem przestała się uśmiechać, koncentrując uwagę na drobnym mężczyźnie siedzącym w fotelu ustawionym u szczytu stołu konferencyjnego.

— Witam na pokładzie Campenhausen, księżno — odezwał się Chien-lu von Rabenstrange.

— Dziękuję za to, że znalazł pan dla mnie czas, milordzie.

Rabenstrange uśmiechnął się leciutko.

Dzięki Nimitzowi czuła jego ostrożność, ale i zaciekawienie. A co ważniejsze, coś na kształt zaufania. Miała nadzieję, że tak będzie, ale od ostatniego spotkania minęło jednak trochę czasu i owo prawie empatyczne porozumienie znacznie wykraczające poza sprawy zawodowe, jakie nawiązali wówczas, mogło zniknąć lub ulec poważnym zmianom. Nie zniknęło — choć warunki, w jakich się teraz spotykali, miały wpływ na jego podejście, nadal wierzył w jej osobistą uczciwość… przynajmniej na tyle, by zgodzić się na to niespodziewane spotkanie.

— Muszę przyznać, że pani obecność tutaj nieco mnie zaskoczyła. Biorąc pod uwagę okoliczności, napięcie i ostatnie niefortunne incydenty między naszymi okrętami, nie spodziewałem się bezpośredniego kontaktu na tym szczeblu.

— Przyznam się, że na to właśnie liczyłam — poinformowała go spokojnie Honor, a widząc jego pytająco uniesione brwi, dodała z uśmiechem: — Chciałam z panem omówić coś niecodziennego i uznałam, że w ten sposób najskuteczniej zwrócę pańską uwagę.

— Doprawdy? — tym razem on się uśmiechnął. — Cóż, księżno, nie mogę gwarantować, że podzielę pani opinię co do powodu wizyty, ale przyznaję, że moją uwagę zwróciła pani naprawdę skutecznie. Proszę usiąść i powiedzieć, co panią sprowadza.

Wskazał jej gestem fotel na wprost swojego. Honor usiadła, umieściła Nimitza na kolanach i zaczęła mówić:

— Jestem świadoma napięcia panującego między Imperium a Królestwem i nie proponuję, byśmy w jakiś magiczny sposób znaleźli we dwoje rozwiązanie tego problemu. Jest to coś, co musi nastąpić na wyższym szczeblu. Jednakże ostatnio dowiedziałam się o czymś i uważam, że powinien wiedzieć o tym także przedstawiciel Imperium w tym rejonie. Są to informacje, które mogą mieć określony wpływ na dyslokację tak pańskich, jak i moich sił oraz na plany każdego z nas.

— Jakież to informacje?

— Otóż…

ROZDZIAŁ LII

— I co o tym wszystkim sądzisz, Zhenting?

Herzog von Rabenstrange wraz z szefem sztabu stali na pomoście flagowym Campenhausena, obserwując na głównej holoprojekcji taktycznej symbol HMS Troubadour zbliżający się ku granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Sądzę… — Isenhoffer urwał, wzruszył lekko ramionami i dokończył: — Sądzę, że to brzmi bardzo… wygodnie dla księżnej Harrington, sir.

— Wygodnie? — powtórzył Rabenstrange i przyjrzał się podkomendnemu z namysłem, przekrzywiając jednocześnie głowę. — Interesujący dobór określenia, Zhenting. Może sam bym go nie użył, ale to nie znaczy, że nie pasuje… No dobrze, ale jak by to nie było wygodne dla niej w pewnych okolicznościach, generalnie jest dla niej zdecydowanie niewygodne. Sądzę, że do jej sytuacji idealnie pasuje stare określenie „między młotem a kowadłem”.

— Zgadza się, ale jeśli zdoła nas przekonać, byśmy nie byli kowadłem… albo młotem… — Isenhoffer nie zmienił zdania.

Jego upór stanowił jeden z powodów, dla których Chien-lu wybrał go na szefa swego sztabu. Nie znosił bowiem oficerów przytakujących przełożonym, wychodząc, ze słusznego wniosku, że nie ma z nich prawdziwego pożytku.

— Być może — przyznał Rabenstrange, nie kryjąc wątpliwości. — Mimo to sądzę, że Jego Wysokość będzie pod wrażeniem logiczności jej analizy sytuacji. Zakładając naturalnie, że dane, na których jest ona oparta, mają pokrycie w rzeczywistości.

— To jest najistotniejszy element całej tej informacji — zgodził się Isenhcffer i widać było, że chce jeszcze coś powiedzieć, ale znjenił zdanie.

— Tak? — zachęcił go Chien-lu.

— Chciałem tylko dodać, sir, że choć nadal mam wątpliwości co do motywów księżnej Harrington, nie wierzę by pana okłamała.

Widać było, że przyznanie tego nie przyszło mu łatwo i Chien-lu uśmiechnął się lekko. Isenhoffer wolałby tego nie mówić, bo jako szefowi sztabu znacznie bardziej pasowałoby mu argumentowanie, że Harrington wymyśliła całą sprawę lub ją wyolbrzymiła. Na nieszczęście dla siebie był na to zbyt uczciwy. Co równocześnie powodowało iz jego podejrzenia dotyczące motywów Harrington były znacznie istotniejsze.

— Sądzę, że w tej kwestii nie tylko jej motywy są podejrzane — powiedział powoli Rabenstrange. — A raczej że jej motywy są mniej podejrzane od motywów innych. Załóżmy że księżna powiedziała nam wyłącznie prawdę i że analizy jej oficerów wywiadu są prawidłowe. Wtedy należy zadać sobie pytanie, o co chodzi Republice.

— Przepraszam, sir, ale w mojej opinii odpowiedź jest raczej prosta i oczywista. Na miejscu prezydent Pritchart już dawno użyłbym siły, by wymusić na Królestwie za kończenie negocjacji pokojowych. Zakładając oczywiście, ze byłbym w stanie. Jeśli o to chodzi, uważam, że księżna Harrington zupełni szczerze przedstawiła zamiary Republiki tak względem okupowanych systemów, jak i stacji Sidemore.

— Możesz mieć rację, ale weź pod uwagę coś jeszcze, Zhenting. Republika zachęciła nas do działań w Konfederacji. Fakt, ze wyłącznie w prywatnych rozmowach, ale czytałeś raport ambasadora Kaiserfesta ze spotkań z sekretarzem stanu Republiki. Nawet biorąc pod uwagę, że nie było to nagranie i że opinia ambasadora mogła mieć wpływ na to, co napisał, Giancola był nader konkretny. I bardzo nas zachęcał do działania — Rabenstrange umilkł na chwilę, jakby porządkując myśli, po czym mówił dalej: — Ale ani słowem nie wspomniał o możliwości operowania na obszarze Konfederacji okrętów Republiki. Ba, wręcz poinformował Kaiserfesta, że nie będzie możliwe, by Republika poparła nas w jakikolwiek sposób, choćby werbalnie, z uwagi na reakcje opinii publicznej tejże Republiki.

— Sądzi pan, że próbował nas w coś wmanewrować?

— Sądzę, że to możliwe, a przynajmniej miał nadzieję, że odciągniemy uwagę Królestwa, dając Marynarce Republiki czas na przygotowanie ataku. Podejrzewam, że nasze Ministerstwo Spraw Zagranicznych wzięło to pod uwagę, ale według mnie znacznie wymowniejsze jest to, że ani razu nawet się nie zająknął, że przygotowują się do wznowienia działań. A przynajmniej niczego na ten temat nie ma w raporcie Kaiserfesta. Nawet nie wspomniał, że rozważana jest taka możliwość. Naturalnie po części mogło to być spowodowane koniecznością zachowania tajemnicy, ale wysłanie większych sił do Konfederacji bez informowania nas o tym, za to w czasie, gdy zachęcili nas do podjęcia działań na obszarze tejże Konfederacji, jest, łagodnie mówiąc, podejrzane.

— Co według pana mogło nimi kierować?

— Jeden motyw jest jasny — odparł posępnie Rabenstrange. — Załóżmy, że ich zamiarem lub choćby nadzieją jest otwarta wojna między nami a Królestwem. Gdyby do tego doszło, któraś ze stron ją wygra, ale obie będą poważnie osłabione. Gdyby wówczas okazało się, że przypadkiem w okolicy znajdują się poważne siły Marynarki Republiki, świeże i w pełni gotowe do akcji…

Umilkł wymownie.

A mars na czole Isenhoffera wyraźnie się pogłębił.

— Naprawdę wierzy pan, że Republika Haven chciałaby równocześnie wszcząć wojnę z nami i Królestwem Manticore? — spytał z powątpiewaniem.

— Na pierwszy rzut oka wydaje się to rzeczywiście niedorzeczne — przyznał Herzog. — Ale miałeś dostęp do tych samych raportów wywiadu co ja. Co prawda nie udało się przeniknąć do serca Bolthole, ale z uzyskanych od agentów pracujących na peryferyjnych stanowiskach informacji wynika jednoznacznie, że Theisman ma do dyspozycji znacznie więcej okrętów i to nowocześniejszych, niż się przyznał. Być może osiągnęli jeszcze więcej, niż sądzi wywiad, a nie zapominaj, że od dziesięcioleci polityka zagraniczna Haven opierała się na koncepcji: najpierw Królestwo, potem Konfederacja, a na końcu Imperium. Jeśli Pritchart i Theisman uważają, że mają wystarczające siły, to kto zagwarantuje, że nie kusi ich powrót do tej idei?

— Nic w analizach żadnego z wywiadów nie sugeruje, by prezydent Pritchart miała podobne skłonności, sir — zaprotestował Isenhoffer.

— Analitycy mogą się mylić, a to jest coś, na co bardzo trudno uzyskać konkretne dowody. A co ważniejsze, Pritchart nie jest dyktatorką i nie działa w próżni. Przyznam się, że nigdy do końca nie zdołałem pojąć mechanizmów działających w jej rządzie. Nie znamy i nigdy nie poznamy wszystkich frakcji, ścierających się interesów i grup nacisku, z którymi ma do czynienia. Podam ci jedną oczywistą sprzeczność, która doskonale to ilustruje: zarówno nasze analizy, jak treść jej publicznych wystąpień zupełnie jednoznacznie wskazują, że jest niechętna wznowieniu działań wojennych z Królestwem, a nie ulega już wątpliwości, że się na to zdecydowała. Skoro jest gotowa do wojny, dlaczego miałaby nie skorzystać z okazji, by wreszcie osiągnąć tradycyjny cel polityki zagranicznej swej ojczyzny?

— Taka możliwość bez wątpienia istnieje… — przyznał z namysłem Isenhoffer. — Tylko jest to znacznie bardziej przewrotne postępowanie, niżbym się po niej spodziewał.

— Ja też, i prawdę mówiąc, trudno mi w to uwierzyć, nawet teraz, ale nie da się wykluczyć, że jej skoncentrowanie na problemach wewnętrznych było od samego początku maską. Wtedy wszystkie analizy i treść jej wystąpień byłyby nic niewarte. Natomiast wracając do tematu: jej sekretarz stanu zwrócił się do nas z propozycją nieformalnego i utrzymanego w tajemnicy porozumienia będącego w praktyce przymierzem przeciwko Królestwu. To on wykazał inicjatywę w tej kwestii, nie Kaiserfest. I przez cały czas trwania tych rozmów, a z zasady byli wtedy sami, nie wspomniał naszemu ambasadorowi choćby o ewentualności pojawienia się w Konfederacji okrętów Marynarki Republiki. Ani razu, Zhenting. Nie ulega wątpliwości, że Pritchart realizuje jakiś starannie opracowany plan. Podobnie oczywiste jest, że Imperium musi w końcu dowiedzieć się o obecności tych okrętów w Konfederacji i Pritchart doskonale o tym wie. Ona nie jest głupia, bo dureń nie osiągnąłby tego, co ona osiągnęła. Dlaczego więc z jednej strony proponuje nam nieformalne przymierze, a z drugiej potajemnie wysyła silny związek taktyczny do obszaru, do którego zajęcia zachęca nas jej sekretarz stanu? Jedyna sensowna odpowiedź jest taka, że pragnie utrzymać obecność tego związku taktycznego w tajemnicy przed nami tak długo, jak tylko zdoła, czyli dopóki nie będzie za późno, byśmy mogli w jakikolwiek sposób zareagować.

— To brzmi… sensownie — przyznał Isenhoffer po namyśle. — Obłędnie ryzykowne, ale możliwe. Chyba że rozbudowała flotę znacznie bardziej, niż sądzi nasz wywiad. Ale mimo wszystko, sir, to jedna wielka spekulacja. W tej chwili nie mamy żadnego dowodu nawet na to, że Republika rozważa w ogóle zaatakowanie Królestwa. Hipoteza księżnej Harrington jest jedyną wskazówką, że tak być może, a niezależnie od pańskich podejrzeń rozkazy Jego Wysokości są jednoznaczne.

— Wiem o tym, Zhenting. Ale ostateczna odpowiedzialność spoczywa na mnie jako na dowódcy stacji Sachsen, a dla realizacji naszego planu czas nie jest aż tak istotny. Nawet jeśli moje podejrzenia okazałyby się całkowicie nieuzasadnione, niewiele stracimy, czekając kilka tygodni czy nawet miesięcy. Jeśli natomiast są uzasadnione, to działając już, doprowadzimy do poważnych problemów.

Symbol oznaczający Troubadoura dotarł do granicy przejścia w nadprzestrseń i zniknął z głównej holoprojekcji taktycznej.

Chien-lu von Rabenstrange odetchnął głęboko i polecił cicho:

— Poinformuj sekcję łączności, że będę potrzebował jednostki kurierskiej.

* * *

— Sądzi pani, że to odniesie jakiś skutek, milady? — spytała Mercedes Brigham.

— Nie wiem — przyznała uczciwie Honor. — Mogę ci powiedzieć, że Herzog uwierzył, że mówię prawdę, albo raczej że nic, co mu powiedziałam, nie jest kłamstwem, ale jak zareaguje…

Zamiast kończyć, wzruszyła wymownie ramionami.

— Cóż, nawet jeśli nic z tego nie wyjdzie, przynajmniej znamy liczebność jego sił i wiemy co nieco więcej o możliwościach jego okrętów — oceniła Brigham. — Niestety.

— Tak? — spytała zachęcająco Honor.

Mercedes pokiwała głową.

— Nie sądzę, by się zorientowali, że użyliśmy sond, a to by znaczyło, że nie znają możliwości naszych środków wojny radioelektroniczaej nowej generacji.

— To miło — zgodziła się Honor. — Choć prawie żałuję, że dałam się namówić na ich użycie. Gdyby nas na tym nakryli, przekonałoby to Rabenstrange’a, że celem tej wizyty była wyłącznie misja szpiegowska.

Brigham ugryzła się w język, uznając, że powtarzanie tłumaczeń nie ma sensu. A cały czas była przekonana, że ani Herzog, ani którykolwiek z oficerów Imperialnej Marynarki jako zatwardziali pragmatycy nie zdziwiliby się, że goście skorzystali z okazji. Po prostu takie były reguły gry. Zresztą była pewna, że Honor też o tym wie, a cały problem był jakby lekarstwem na niepewność, która ją cały czas gryzła.

— W każdym razie mamy całkiem wyraźne nagrania kilku ich okrętów — podjęła Brigham. — Kapitan Bachfish miał rację co do ich krążowników liniowych. Przynajmniej jedna klasa ma zamontowane na kadłubach zasobniki, bo znaleźliśmy trzy takie okręty.

— Jakoś mnie to nie dziwi — skomentowała Honor. — A szkoda.

— Też chciałabym, żeby to była jedyna rzecz, jaką potwierdziły sondy — przyznała Brigham.

Honor spojrzała na nią pytająco.

— Mają przynajmniej jedną klasę superdreadnoughtów rakietowych w linii — wyjaśniła Mercedes. — Nie wiemy, ile ich było w Sachsen. Prawdę mówiąc, ani pokładowa sekcja taktyczna, ani George i ja nie potrafimy dokładnie powiedzieć, ile okrętów znajdowało się w systemie. Zanim dotarliśmy do centralnej części systemu, rozśrodkowali jednostki, a część z nich zamaskowali z włączonymi napędami. Wykryliśmy dwadzieścia superdreadnoughtów, z czego pięć to rakietowe. To jedyne potwierdzone liczby.

— Cholera! — Honor przyjęła to zadziwiająco spokojnie, ale nie oszukała ani siebie, ani Brigham.

— O zamaskowaniu świadczy choćby to, że nie znaleźliśmy ani jednego lotniskowca, za to masę sygnatur napędów kutrów rozsianych po całym systemie. Może to paranoja, ale uważam, że jeśli mają okręty rakietowe, to zbudowanie lotniskowca nie powinno być dla nich problemem. To okręt o znacznie prostszej konstrukcji.

— Zgadza się. A to znaczy, że są znacznie groźniejszym przeciwnikiem, niż sądziliśmy. Zresztą wcale nie jestem taka pewna, czy nie zauważyli naszych sond…

— Sądzi pani, że mogli chcieć pokazać nam nowe okręty? — spytała szef sztabu, nie kryjąc sceptycyzmu.

Tym razem to Honor wzruszyła ramionami:

— Uważam, że to możliwe, ale nie twierdzę, że tak być musiało. Pomyśl: jeśli nadal chcą nas przekonać, żebyśmy ustąpili bez walki, najprościej jest nam zademonstrować, jak groźnym są przeciwnikiem. Idealnie byłoby, gdybyśmy doszli do wniosku, że groźniejszym, niż dotąd sądziliśmy. A jeśli celowo zignorowali nasze sondy, to mogli próbować osiągnąć dwa cele równocześnie: przekonać nas o tym, pozwalając na sukces misji szpiegowskiej, oraz utwierdzić w przekonaniu, że mają znacznie słabsze wyposażenie elektroniczne, niż jest w rzeczywistości. Co może im się przydać później, jeśli nie wycofamy się z Konfederacji, bo będzie to dla nas stanowiło niemiłą niespodziankę.

— Naprawdę nie cierpię takich rozważań — przyznała Mercedes.

— A myślisz, że ja je lubię? — spytała uprzejmie Honor. — Ale rzeczywiście wiemy więcej, niż wiedzieliśmy, za ich zgodą czy nie. A oni dzięki nam wiedzą nieco więcej o tym, co się w okolicy dzieje. Jestem co prawda pewna, że ktoś w Admiralicji oskarży mnie o zadawanie się z nieprzyjacielem, ale to już jego zmartwienie, a ja nadal jestem przekonana, że taki otwarty kontakt wyjdzie obu stronom na dobre. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, do jakiego etapu doszła eskalacja napięcia.

— Z tym zgadzam się całkowicie, ale mimo to chciałabym znać odpowiedź na podstawowe pytanie: czy to coś dało?

ROZDZIAŁ LIII

— Starlight jesteś pierwszy w kolejce do tranzytu.

— Kontrola Astro, tu Starlight, rozumiem. Rozpoczynam podejście i tranzyt.

— Starlight, tu Kontrola Astro, masz wektor podejścia.

Miłej podróży i bez odbioru.

— Dziękuję, Starlight bez odbioru.

Komandor porucznik Sybil Dalipagic poczekała, aż symbol przedstawiający dyplomatyczną jednostkę kurierską Konfederacji Silesiańskiej zniknie z ekranu ukazującego ruch przy terminalu wlotowym do systemu Basilisk. Co prawda tranzyt był rutynowy, ale bardziej denerwujący od przeciętnego, ponieważ jednostki mające immunitet dyplomatyczny nie były bezpośrednio połączone telemetrycznie z kontrolą ruchu. Już sama propozycja takiego połączenia naruszałaby z pół tuzina międzyplanetarnych umów, choć w opinii nie tylko Dalipagic było to głupie. Bo telemetryczne połączenie z komputerem manewrowym jednostki umożliwiające w razie potrzeby zdalne sterowanie nim w żaden sposób nie mogło zwiększyć ryzyka naruszenia nietykalności dyplomatycznej. O ile naturalnie właściciele jednostek mieli iloraz inteligencji podawany liczbą dwucyfrową.

Jej brat przez ponad czterdzieści lat był pracownikiem Royal Manticoran Mail Service i choć Królewska Poczta nigdy nie przewoziła dyplomatycznych przesyłek, środki zabezpieczające tajemnice korespondencji stosowane przez nią w zupełności wystarczały. Środek tak na dobrą sprawę był jeden — wiadomości znajdowały się w komputerze w żaden sposób nie połączonym z systemem komputerowym statku pocztowego. Fizyczne ich rozdzielenie powodowało, że nawet opanowanie całej sieci komputerowej jednostki nie dawało doń dostępu. W tym układzie elektroniczne zabezpieczenia były zbędne, a i tak je dla świętego spokoju stosowano. Skoro poczta dyplomatyczna była zawsze lepiej chroniona, prawdopodobnie bardziej się zabezpieczano, ale nawet gdyby tego nie robiono, wystarczyłoby to rozwiązanie, aby telemetryczne połączenie z kontrolą lotów było wykonalne i niegroźne, a znacznie zwiększyło bezpieczeństwo tranzytu. Nawet tak doskonały haker jak sir Horace Harkness nie zdołałby się do niej włamać, mając dostęp jedynie do komputera astronawigacyjnego.

Ale to były tylko gorzkie żale komandor porucznik Dalipagic, gdyż nawet królewskie jednostki kurierskie nie godziły się często na standardową procedurę towarzyszącą tranzytowi normalnych statków w…

Dalsze rozmyślania przerwał jej nagły pisk alarmu, któremu towarzyszyła drastyczna wręcz zmiana obrazu na głównym ekranie nawigacyjnym. Na granicy przejścia w nadprzestrzeń pojawiło się nagle kilkadziesiąt sygnatur napędów. Wszystkie były niezapowiedziane i kierowały się prosto ku nexusowi. Po paru sekundach na ekranie pojawiła się jeszcze jedna informacja — wszystkie należały do okrętów wojennych.

Przez moment na stanowisku kontrolnym zapanowała cisza, przerywana tylko dźwiękiem alarmu, gdyż wszyscy obecni w osłupieniu wpatrywali się w prawie pół setki czerwonych symboli oznaczających potencjalnie wrogie okręty liniowe wraz z osłoną zmierzające prosto ku Manticore Junction. W ciągu następnych sekund symbole fortów jej broniących zmieniły barwę z żółtej na zieloną, przechodząc ze stanu pogotowia w stan gotowości bojowej. Równie błyskawicznie zmieniły barwę symbole jednostek dwóch eskadr liniowych przydzielonych im jako wsparcie.

Dalipagic nie mogła uwierzyć, że jest to atak, bo nie mieściło jej się w głowie, by ktoś był tak głupi, by spróbować czegoś podobnego. Ale równocześnie inna część jej umysłu powtarzała z uporem, że tego dnia nie był zapowiedziany żaden tranzyt większej formacji okrętów wojennych.

Cisza skończyła się, gdy dyżurna wachta ocknęła się z szoku. Co prawda nigdy dotąd nie zaszła konieczność stosowania tego w praktyce, ale ćwiczono to tyle razy, że zadziałały odruchy. Jednostki, które w ciągu dwudziestu minut mogły dokonać tranzytu, pozostały na miejscach, następne w kolejce dostały polecenie przelotu na wyznaczone rejony parkingowe, co naturalnie spowodowało lawinę protestów i ogólne zamieszanie wśród oczekujących. Protesty były całkowicie zrozumiałe: ostatnią rzeczą, jakiej mógł sobie życzyć kapitan frachtowca, było znalezienie się w samym środku niespodziewanej konfrontacji między tak liczną flotą a fortami broniącymi nexusa. Najlepszym sposobem uniknięcia tego był tranzyt, bo choć ucieczka w nadprzestrzeń także gwarantowała bezpieczeństwo, to mogło się okazać, że korzystanie z nexusa zostanie wstrzymane, a to z kolei przedłuży podróż o tygodnie lub nawet miesiące — z katastrofalnym skutkiem dla terminów dostaw.

Protesty były energiczne, głośne i pomysłowe, szczególnie pod względem wyzwisk, ale co do jednego nieskuteczne. Dalipagic nawet ich rozumiała, ale to niczego nie zmieniało — procedurę wymyślono tak, by wszystkim zapewnić maksymalne bezpieczeństwo, i nie było od niej wyjątków.

Tłumaczyła to właśnie wyjątkowo bezczelnemu kapitanowi solarnego frachtowca, starając się nie przekroczyć ram zawodowej uprzejmości, gdy obraz na głównym ekranie nawigacyjnym ponownie uległ zmianie. Czerwone symbole nie zidentyfikowanych okrętów zmieniły się w zielone oznaczające okręty własne, a obok każdego pojawiły się stosowne informacje.

Wszystkie okręty należały do Marynarki Graysona.

A to w opinii komandor porucznik Dalipagic powodowało, że sytuacja stała się naprawdę interesująca.

* * *

— Nie obchodzi mnie to! — warknął admirał Stokes. — Nie możecie według własnego widzimisię ładować się przez mój terminal, rozpieprzając mi w diabły cały rozkład lotów!

— Obawiam się, że możemy — odparł z niezmąconym spokojem admirał Niall MacDonnell. — Zgodnie z Kartą Sojuszu jednostki Marynarki Graysona mają prawo do nielimitowanego i nieograniczonego dostępu do wszystkich terminali Manticore Wormhole Junction, z którego to prawa mam zamiar skorzystać. Moja wiadomość do pana zawiera stosowne powołanie się na artykuł dwunasty punkt siedem paragraf C.

— Nie skorzysta pan z niczego, bo wcześniej nie zostało to uzgodnione! — warknął dowódca Służby Astro Kontrolnej, patrząc wściekłym wzrokiem na widocznego na ekranie rozmówcę.

— Wręcz przeciwnie — ton MacDonnella pozostał spokojny i nieugięty. — Karta wyraźnie gwarantuje wszystkim członkom Sojuszu prawo do niezapowiedzianych, alarmowych tranzytów.

— Alarmowych! — podkreślił Stokes. — A nie dla jakichś tam głupich manewrów! Nie pozwolę panu spieprzyć całego dnia ruchu tranzytowego w imię treningowych fanaberii, admirale!

— Pozwolisz, Allen — rozległ się inny glos.

I Stokes zamarł z otwartymi ustami.

A potem zamknął je ze słyszalnym trzaskiem, gdy na ekranie pojawił się drugi oficer, wchodząc w zasięg obiektywu kamery. Ten także był pełnym admirałem, tyle że miał na sobie czarno-złoty uniform Royal Manticoran Navy, a nie błękitno-granatowy Marynarki Graysona. Miał też lodowate, błękitne oczy i uśmiechnął się lekko, widząc osłupienie Stokesa.

— Admirał MacDonnell — powiedział Hamish Alexander zimno i wyraźnie — otrzymał rozkazy bezpośrednio od Protektora Benjamina. Prosi o instrukcję umożliwiającą tranzyt zgodnie z artykułem piątym Karty stanowiącej podstawę Sojuszu. Jeśli tego potrzebujesz, prześlę ci niezwłocznie stosowny fragment do sprawdzenia, ale pierwsze jednostki jego zespołu wydzielonego za dwanaście minut dotrą do terminala i będą spodziewać się natychmiastowego tranzytu do Trevor Star. Jeśli nie otrzymają priorytetowych wektorów podejścia, sądzę, że reperkusje będą… interesujące.

Twarz Stokesa przybrała barwę intrygująco zbliżoną do buraka. Jego awans na dowódcę stacji Astro Kontrolnej zbiegł się z przejęciem funkcji premiera przez barona High Ridge’a nieprzypadkowo. Choć bowiem Królewska Służba Astro Kontrolna była organizacją cywilną, mimo wojskowej struktury i stopni podlegała ministerstwu handlu, a Stokes był wieloletnim sojusznikiem North Hollowa. I jak wszyscy oni nie cieszył się specjalnie dobrą opinią u earla White Haven, który zresztą nawet nie próbował tego ukrywać.

— Posłuchaj no! Gówno mnie to obchodzi! Chcecie dokonać tranzytu, proszę bardzo, ale poczekacie w kolejce jak wszyscy! — warknął Stokes, tracąc resztki dobrych manier.

— Dokonamy tranzytu natychmiast po dotarciu do terminala — odparł zimno White Haven — albo jutro o tej porze Descroix znajdzie na biurku formalny protest od Protektora Benjamina. Admirał MacDonnell ma go ze sobą na wszelki wypadek. Do protestu dołączony będzie raport admirała MacDonnella z wytłuszczonymi nazwiskami oficerów królewskiej Służby Astro Kontrolnej, którzy odmówili honorowania zobowiązań Gwiezdnego Królestwa Manticore wynikających z traktatu założycielskiego Sojuszu. Traktatu, z którego Protektor gotów jest się wycofać, jeśli Gwiezdne Królestwo uznaje, że przestrzeganie wynikających z niego zobowiązań, jakie na siebie wzięło, jest zbyt kłopotliwe. Zgadnij, czyje nazwisko będzie pierwsze na liście admirała MacDonnella?

Twarz Stokesa stężała i gwałtownie zaczęła tracić buraczkowy odcień, przechodząc w znacznie mniej widowiskową trupią bladość z domieszką zieleni. Stacja znajdowała się o 412 minut świetlnych od Manticore A, a sama planeta na dodatek znajdowała się po przeciwnej stronie gwiazdy, nie dość że kolejne dwanaście minut świetlnych dalej, to jeszcze przez nią zasłonięta. Stacja została naturalnie wyposażona w system łączności grawitacyjnej, gdy tylko stało się to możliwe, a na taką odległość zbudowano system przekaźników, dzięki czemu odległość między Stokesem a stolicą nie powodowała opóźnień, ale to stanowiło dla niego niewielką pociechę.

Niezależnie bowiem od tego, jak szybko wiadomość dotrze do Landing, spowoduje nieuniknione zamieszanie wywołane konsternacją. Nikt bowiem nie będzie chciał ryzykować podjęcia decyzji bez sprawdzenia treści traktatu, otrzymania wytycznych od bezpośredniego przełożonego i zasięgnięcia opinii trzech różnych prawników. A jak go właśnie poinformował White Haven, pierwsze okręty graysońskie dotrą do terminala za nieco więcej niż dziesięć minut. Oznaczało to, że nikt nie zdoła za niego podjąć jakiejkolwiek decyzji.

Na dodatek Stokes miał pewność, że tak Stefan Young, jak i sir Edward Janacek dostaną szału, ledwie się o wszystkim dowiedzą, i znaczną część tej wściekłości wyładują na pechowcu, który udzielił graysońskim okrętom zgody na tranzyt. Czyli na nim. Wiedział też, że jeśli takiej zgody nie udzieli, a White Haven powiedział prawdę o proteście Protektora, konsekwencje dla jego własnej kariery będą jeszcze gorsze. Bo cokolwiek by Janacek sądził o wartości Graysona jako członka Sojuszu, ani on, ani High Ridge, a tym bardziej North Hollow nie mieli zamiaru doprowadzić do wycofania się z niego Graysona. Tym bardziej w sytuacji, gdy napięcie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Królestwem a Republiką Haven było najwyższe od czasu zakończenia walk. Jeśli więc odmówi MacDonnellowi prawa do tranzytu i spowoduje poważny incydent dyplomatyczny z Graysonem, może mieć pewność, że stanie się kozłem ofiarnym.

Odetchnął głęboko i spojrzał wrogo na White Havena, ale był to tylko wyraz bezsilności. I było to widać.

— Ostrzegam, że to aroganckie i nieuzasadnione zakłócenie normalnego ruchu zostanie oprotestowane na najwyższym szczeblu — oznajmił z taką godnością, na jaką mógł się zdobyć. — Istnieją przecież właściwe procedury, które sojusznicy winni zachowywać choćby ze względów grzecznościowych. Nie chcę jednakże stać się winnym incydentu dyplomatycznego, toteż z ostrym formalnym protestem, ale dam waszym jednostkom prawo natychmiastowego tranzytu. Stokes, bez odbioru.

Twarz Stokesa zniknęła z ekranu łącznościowego, Hamish Alexander uśmiechnął się szeroko do Nialla MacDonnella i skomentował:

— Chyba nas nie lubi. Jaka szkoda.

* * *

— Cóż… — mruknął komandor Lampert, spoglądając na chronometr. — To by było już.

— Co by było? — zdziwił się kapitan Reumann, unosząc głowę znad czytanej wiadomości i równocześnie obracając się wraz z fotelem twarzą do swego zastępcy.

Lampert machnął ręką, wskazując wiszący na ścianie chronometr.

Reumann spojrzał na niego, przypomniał sobie, o co chodzi podkomendnemu, i uśmiechnął się bez cienia wesołości:

— Jak to dawniej mawiano, Doug, kości zostały rzucone. Zresztą teraz nawet gdybyśmy bardzo chcieli, już nic nie możemy zrobić: nie da się odwołać jednostki, która weszła w nadprzestrzeń.

— Wiem, sir. Można powiedzieć, że zabijam czas, kibicując.

— Jeśli aż tak ci się nudzi, zaraz znajdę ci jakieś zajęcie. Co prawda całkiem dobrze zorganizowałeś funkcjonowanie Souereign of Space, ale jak się postaram, to coś wymyślę, a admirał na pewno nie będzie miał nic przeciwko temu.

— Taka już rola pierwszego oficera — westchnął Lampert. — Czy pan mi znajdzie zajęcie czy nie, lepiej się poczuję dopiero pojutrze, sir.

— Poczujesz się lepiej pojutrze, jeśli plan się powiedzie — poprawił go Reumann.

— No proszę, a gdzieś czytałem, że do obowiązków oficera należy przejawianie radosnej pewności siebie, sir.

— Bo tak jest. Podobnie jak nieustanna świadomość potencjalnych problemów mogących przeszkodzić w udanym wykonywaniu zleconych mu zadań… w tym wypadku mogą to być różności, poczynając od Królewskiej Marynarki — uśmiechnął się Reumann, po czym widząc minę pierwszego oficera, dodał: — Przepraszam, Doug. To taki mój spaczony sposób na rozładowanie napięcia.

— Po to są pierwsi oficerowie — Lampert wzruszył ramionami. — Jeśli pierwszemu po Bogu poprawi się dzięki temu nastrój, wykorzystany w roli bezbronnego celu zastępca może jedynie być wdzięczny i cierpieć dalej dla dobra służby.

— Tak jak na ten przykład biedna ofiara, czyli ty — dodał Reumann ze śmiertelną powagą.

— Amen — zgodził się równie poważnie Lampert.

I obaj uśmiechnęli się do siebie z pełnym zrozumieniem. A potem prawie równocześnie spojrzeli na chronometr. I przestali się uśmiechać. W sumie Lampert miał rację, wybierając ten konkretny moment, bo choć tak naprawdę odwrotu nie było już od chwili, w której admirał Giscard otrzymał od prezydent Pritchart rozkaz wykonania operacji „Thunderbolt” zgodnie z wolą Kongresu, było coś bardziej symbolicznego w opuszczeniu przez Starlight systemu Trevor Star. A to właśnie nastąpiło, gdy Lampert się odezwał.

Grupy wydzielone i eskadry opuszczały miejsce wyczekiwania Pierwszej Floty już od paru dni, by równocześnie dotrzeć do położonych w rozmaitych odległościach celów, i już nie sposób było ich ani zawrócić, ani powstrzymać. Tak więc Rubikon został przekroczony znacznie wcześniej, ale odlot jednostki kurierskiej z rozkazem ataku dla Drugiej Floty był czymś, co także Reumannowi kojarzyło się ze spaleniem za sobą ostatniego mostu, choć nie potrafił podać logicznego wytłumaczenia.

Może powodem była skala operacji. A może świadomość, ile okrętów i ile tysięcy ludzi czekało w Konfederacji na rozkaz, który wiózł ten mały stateczek. A może był to strach, że załoga silesiańskiej jednostki dyplomatycznej spieprzy coś tak prostego albo i wręcz zdradzi mimo imponującej łapówki, jaką dostał ambasador. Jak dotąd wywiązywał się z umowy i kurier cały czas był do dyspozycji, ale prawa Murphy’ego wszyscy znali aż za dobrze. Jak długo operacja „Thunderbolt” była jedynie teorią, nic z tych rzeczy nie przyszło mu na myśl, teraz zaś martwił się zupełnie bez sensu.

Z trudem, ale spróbował wziąć się w garść, świadom, że tak naprawdę to tylko wykręty, którymi jego umysł zabija strach. Bo mimo wszystkich unowocześnień, mimo nowych okrętów, systemów broni, doktryny i wszystkiego wymyślonego przez Shannon Foraker i jej zespół oraz mimo wszystkich ćwiczeń w symulatorach tudzież manewrów zarządzonych przez Giscarda strach pozostał. Strach przed wyzywaniem losu przez atakowanie wroga, który rozbił Ludową Marynarkę jak szklany garnek w ostatnich miesiącach poprzedzających rozejm. Reumann dobrze rozumiał, że Royal Manticoran Navy składała się z ludzi dysponujących po prostu trochę lepszą techniką, nie z półbogów mających superbronie, ale jego uczuć to nie zmieniło. I wiedział, że nie jest w tym strachu osamotniony. Świadomość, że dzięki niewiarygodnie głupim posunięciom High Ridge’a i Janaceka nie jest to już ten sam przeciwnik, także niewiele pomagała. I teraz patrząc na wiszący na ścianie chronometr wskazujący, że do wznowienia działań wojennych z Gwiezdnym Królestwem Manticore pozostały ledwie trzydzieści dwie godziny standardowe, czuł, jak coś lodowatego sunie mu po kręgosłupie.

ROZDZIAŁ LIV

— A można wiedzieć, dlaczego nie ma tu jaśnie wielmożnego ministra handlu? — spytał sir Edward Janacek głosem, w którym wręcz gotowała się wściekłość.

— Bądź rozsądny, Edwardzie — odparł ze śladami zniecierpliwienia Michael Janvier, baron High Ridge. — Jego żona zniknęła, jego dom wyleciał w powietrze, być może z nią wewnątrz, a na dodatek Akta Dmitrija zostały zniszczone wraz z domem, choć tego naturalnie głośno nie powiedział. A jeśli wierzysz, że spowodował to „wyciek wodoru jednego z pojazdów parkujących w podziemnym garażu”, to znaczy, że w krasnoludki także uwierzysz.

Janacek miał już na końcu języka ciętą ripostę, ale się opanował. Eksplozja była zaiste imponująca, i to nie dlatego, że wstrząsnęła całą luksusową dzielnicą miasta, ale dlatego, że po domu North Hollowa pozostał jedynie głęboki imponujący krater. Janacek nie wiedział, ile budowla miała podziemnych kondygnacji, ale wiedział, że kilka, i to naprawdę solidnej konstrukcji. Szok w środowisku polityków był prawie równie silny, choć bowiem istnienie Akt Dmitrija, jak po jego śmierci nazwano Akta North Hollowa, nigdy nie zostało potwierdzone, stanowiło publiczną tajemnicę od dziesięcioleci. I nawet ci, którzy gardzili stosowaniem takich metod, byli w tej chwili ogłupieni. Stefan Young naturalnie nie mógł ogłosić zniszczenia czegoś, co oficjalnie nigdy nie istniało, ale było oczywiste, że jego rządy szarej eminencji dobiegły końca. Naturalnie nie stanie się to natychmiast, gdyż do tego potrzebna była seria testów i prób, nim politycy uwierzą we własne szczęście, ale nie ulegało wątpliwości, że zaczną się one naprawdę szybko, bo w ofiarach obudził się cień nadziei. Janacek zdawał sobie sprawę, że polityczne skutki wybuchu dopiero zaczną być odczuwalne i że im bardziej wyraźne zaczną się stawać, tym gorsza będzie sytuacja rządu High Ridge’a. Janacek co prawda nie był pewien, ilu sojuszników High Ridge’a zostało nimi pod przymusem, ale wiedział, że jest ich sporo, a niektórzy, jak choćby Macintosh, są nader istotni, by nie rzec niezbędni. Co zrobią, gdy w pełni do nich dotrze, że już nie muszą popierać rządu, nikt nie był w stanie przewidzieć, ale nie spodziewał się, by był zachwycony ich reakcjami. Najwyraźniej High Ridge podzielał jego opinię, sądząc po tonie i zachowaniu.

Choć naturalnie były także inne czynniki mające wpływ na to ostatnie.

— No dobrze — odezwał się spokojniej Janacek. — Podejrzewam, że zniknięcie żony i domu są bezpośrednio połączone i nie chodzi mi o to, że zginęła w wybuchu. I nie sądzę, by spowodował to pęknięty zbiornik, nawet gdyby parkowała tam ciężarówka. No, może pełna cysterna by wystarczyła. Policja zresztą nie znalazła jak dotąd żadnych szczątków ludzkich, co samo w sobie jest ciekawostką… Wracając do North Hollowa, rozumiem, że teraz jest bardzo zajęty, ale to nie zmienia faktu, że jego pupilek pozwolił tym zasrańcom z Graysona zrobić z nas pośmiewisko!

— Pozwolił — przyznał zimno High Ridge. — I mogę zrozumieć twoją irytację, ale choć mnie również rozzłościły bezczelność i chamstwo Protektora przy wybitnej pomocy White Havena, muszę przyznać, że efekt końcowy może wcale nie być zły.

— Co?! — Janacek wytrzeszczył na niego oczy. — Benjamin i jego ukochana flota właśnie zagrali nam na nosie w naszym własnym systemie, a ty mówisz, że efekt może nie być zły?! Do cholery, ta banda prymitywnych chamów właśnie pokazała nam jęzor w obecności całej galaktyki!

— W rzeczy samej pokazała — zgodził się High Ridge, wykazując niebezpieczny poziom spokoju. — Ale spowodowała to twoja odmowa poproszenia Protektora o zrobienie dokładnie tego, co zrobił, na co zwrócono mi wczoraj uwagę w pałacu. Jej Wysokości ani trochę nie spodobała się twoja decyzja.

— Zaraz, momencik! Poparłeś tę decyzję razem z resztą rządu!

— Ale dopiero po tym, jak odrzuciłeś argumenty White Havena przemawiające za poproszeniem o pomoc Marynarki Graysona — oznajmił lodowato premier. — Podjąłeś tę decyzję, nie pytając nikogo o zdanie. A z tego samego powodu wcześniej, jak słyszałem, admirał Chakrabarti złożył rezygnację.

— Kto ci to powiedział? — wykrztusił Janacek, czując rosnącą panikę.

— Nie on, jeśli to dla ciebie takie ważne. Zresztą źródło nie jest istotne. Ważne są skutki.

— Chcesz mi powiedzieć, że nie pochwalasz mojej decyzji?! Bo na posiedzeniu rządu jakoś nie odniosłem takiego wrażenia. Można zresztą sprawdzić w stenogramach, czy się nie mylę.

Obaj spojrzeli na siebie wrogo.

— Masz rację. Może i nie uważałem tego za najrozsądniejszą decyzję, ale nie sprzeciwiłem się jej ani nie protestowałem. Głównie dlatego, że już ją za mnie podjąłeś, ale prawdę mówiąc, po części dlatego, że ja też ich nie lubię. I nie chciałem mieć wobec nich takiego długu wdzięczności. Natomiast fakt, że sami uznali za stosowne wysłać takie posiłki do Trevor Star, może okazać się korzystny. W najgorszym razie fakt, że zrobili to tak jawnie i głośno, powinien powstrzymać choćby chwilowo Pritchart i jej zwolenników wojny. A to z całą pewnością nie byłoby złe!

Janacek chrząknął z irytacją, co mogło być uznane za potwierdzenie. Ogarniała go wściekłość, gdy myślał o postępku Mayhewa a jeszcze bardziej udziale w nim Hamisha Alexandra, ale przyznawał, iż pomoc Trzeciej Flocie przyda się na pewno. Każdy czynnik, który mógł wstrząsnąć Pritchart i Thismanem na tyle, by przestali snuć sny o potędze i spojrzeli prawdzie w oczy, był mile widziany. Naturalnie musi minąć trochę czasu, nim wieść o tym dotrze do Nouveau Paris, ale kiedy to nastąpi, nawet taka wariatka jak Prithart będzie musiała sobie uzmysłowić, że Sojusz pozostał zbyt niebezpieczny, by go lekceważyć. A tego, sądząc po treści ostatnich not, bardzo potrzebowała. I to szybko.

— W Republice to może i przynieść pozytywne efekty — przyznał po chwili. — Ale w sprawach wewnętrznych będzie miało niefortumne konsekwencje.

High Ridge spjrzał na niego wyczekująco, wzruszył więc ramionami dodał:

— Na pewno Alexander i jego grupa nabiorą śmiałości i zaczną dowodzić, że byliśmy zbyt głupi lub zbyt uparci, by podjąć samem stosowne środki ostrożności, nasi sojusznicy musieli więc zrobić to za nas.

— A gdyby tego nie zrobili, to czym… — zaczaj High Ridge ostro i ugryzł się w język.

Wściekły błysk w oczach Pierwszego Lorda Admiralicji jednoznacznie jednak świadczył o tym, że wie, co premier chciał powiedzieć.

— Nieważne, co by było gdyby — dokończył High Ridge. — Ważne, co jest. A na to, co się stało, nie możemy nic poradzić, a poza tym w państwie panuje obecnie takie zamieszanie, że nie jestm pewien, czy zachowanie Protektora w ogóle będzie mało jakiekolwiek zauważalne konsekwencje.

Kolejny raz Janacek zmuszony był się z nim zgodzić. Oficjalna decyzja o zgodzie na prośbę Gromady Talbott o przyłączenie do Gwiezdnego Królestwa znacznie zwiększyła popularność rządu. Naturalnie zgodę na to musiał także wyrazić parlament, ale wszyscy wiedzieli, że wyrazi.

Pogorszenie stounków dyplomatycznych z Republiką Haven z drugiej strony spowodowało prawie równie silnie negatywne reakcje opinii publicznej. Stan Królewskiej Marynarki był kolejnym czynnikiem wpływającym na spadek notowań rządu. Ale znaczna część społeczeństwa nadal nie była pewna, czy w tej sprawie prawdę mówi rząd czy opozycja. Programy finansowe rządu wciąż cieszyły się popularnością wśród wszystkich, którzy dzięki nim mieli pieniądze, co oznaczało, że oni także byli za utrzymaniem tego stanu rzeczy. No a informacje podane przez media o incydentach zbrojnych z Imperialną Marynarką w Konfederacji skutecznie skupiły uwagę opinii publicznej na tej cholernej Salamandrze i jej paśmie sukcesów, odwracając ją tym samym od innych problemów. Tyle że przy okazji wyciągnięto temat pogarszającej się sytuacji międzynarodowej Królestwa, co nie było dobre dla rządu.

Jeśli chodziło o Konfederację, dobre było jedynie to, że dla przeciętnego obywatela nie była to kwestia naprawdę istotna. Przeciętny obywatel był urażony i rozgniewany bezczelnością Imperium oraz poważnie rozzłoszczony zniszczeniem królewskiego okrętu wraz z całą załogą, ale wiedział też, że nie uszło to Imperium bezkarnie, no i że tam dowodzi Harrington. I tu przydatna była jej przereklamowana reputacja, co Janacek niechętnie, ale zmuszony był przyznać. Rząd ogłosił, że Harrington ma wystarczające siły, by uspokoić awanturnicze Imperium, i przeciętny obywatel był przekonany, że nawet jeśli rząd trochę zełgał, Salamandra i tak tego dokona. Janacek czuł się tym osobiście urażony, ale z drugiej strony wiedział, że powinien być wdzięczny losowi, gdyż dzięki temu choć jeden problem miał z głowy.

— Jak wyglądają wyniki ostatnich sondaży? — spytał.

— Niedobrze — przyznał z rzadką szczerością High Ridge. — Jest stała tendencja spadkowa, bo choć na paru sprawach ładnie zapunktowaliśmy, rosnące zaniepokojenie postawą Republiki stale odbiera nam te punkty… podobnie jak to, że Królowa prawie nie odzywa się do nas, a w ogóle o nas nie mówi. I prawdę mówiąc, jeszcze dają o sobie znać skutki kampanii przeciwko Harrington i White Havenowi. Zwłaszcza teraz, gdy tak wielu respondentów wyraża zaufanie do niej, uważając, że jeśli ktokolwiek poradzi sobie z problemami w Konfederacji, to tylko ona. Jeśli zdołamy utrzymać jedność w rządzie i przetrwamy obecne problemy z Republiką bez poważnego konfliktu zbrojnego w Konfederacji, prawdopodobnie się wybronimy. To, czy zdołamy zakończyć program wewnętrznych reform i zapewnić sobie dłuższe pozostanie przy władzy, jest niestety zupełnie inną kwestią.

Janacek poczuł na plecach lodowatą stonogę. Pierwszy raz usłyszał zdecydowanie pesymistyczną prognozę przyszłości z ust High Ridge’a. I nie dość, że pesymistyczną, to jeszcze pełną rezygnacji. Zupełnie jakby premier pogodził się z nieuniknionym, by nie rzec, że spodziewał się nieszczęścia.

— A sądzisz, że możemy nie utrzymać jedności w rządzie? — spytał ostrożnie.

— Nie wiem — przyznał High Ridge i wzruszył ramionami. — Bez odpowiedniej… zachęty Macintosh będzie na pewno trudniejszy do kontrolowania, a New Kiev już jest nieprzewidywalna. Co gorsza, ta wariatka Montaigne stale zyskuje na popularności jej kosztem, atakując ją za… prostytuowanie się, czyli przynależność do rządu. Marisa może uznać, że nie ma innego wyjścia, jak wycofać się z rządu, nie chcąc utracić kierownictwa partii. Wybierze sobie jakąś pryncypialną kwestię i stoczy z nami widowiskowy pojedynek, denuncjując nas przy tej okazji. A jeśli stracimy ją, stracimy Izbę Gmin i pewną większość w izbie Lordów. Natomiast jeśli liberałowie nie przejdą do opozycji, a to wydaje mi się mało prawdopodobne, nikt nie będzie miał oczywistej większości w Izbie Lordów i trudno przewidywać, czy uda się nam ją uzyskać w drodze rozmaitych targów.

Obaj przyglądali się sobie przez kilkanaście sekund. Janacek chciał spytać, czy możliwe jest takie dogadanie się z opozycją, by w zamian za oddanie władzy zapewnić sobie bezpieczeństwo, ale nawet w prywatnej rozmowie jakoś nie chciało mu to przejść przez gardło. Zamiast tego spytał:

— W takim razie rozumiem, że nie wystosujemy oficjalnego protestu w związku z postępowaniem MacDonnella?

— Ty powinieneś — odparł High Ridge wyraźnie zadowolony ze zmiany tematu. — To nie znaczy, że nie powiemy Protektorowi, co sądzimy o nieuprzejmym korzystaniu z przysługujących mu praw. Są w końcu, jak słusznie zauważył to admirał Stokes, właściwe procedury i kanały, przy użyciu których taki tranzyt powinien zostać uzgodniony bez wprowadzania tak olbrzymiego zamieszania w funkcjonowaniu Manticore Junction. Ale obawiam się, że to będzie wszystko, na co możemy sobie pozwolić w obecnych warunkach.

— Nie podoba mi się to — burknął Janacek. — A jeszcze bardzie mi się nie podoba, że będę musiał udawać uprzejmego w stosunku do tego dupka Matthewsa. Ale pewnie nie mam wyboru.

— Jeśli przetrwamy, znajdziemy sposób, by później dać im odczuć nasze niezadowolenie — zapewnił go High Ridge. — Ale prawdę mówiąc, wątpię w to mocno. Wydaje mi się, że to jedna z tych obelg, które należy przełknąć w imię politycznego dobra. Natomiast gwarantuję ci, że tego nie zapomnę!

* * *

Arnold Giancola siedział w swoim gabinecie i tępo gapił się na chronometr.

Zostało dziewięć godzin.

Zamknął oczy, odchylił się na oparcie fotela i spróbował jakoś zapanować nad targającą nim burzą emocji, których z zewnątrz na szczęście nie dało się dostrzec.

Nigdy nie planował takiego rozwoju wydarzeń. Ba, nie chciał do tego doprowadzić, co przyznawał sam przed sobą uczciwie, choć nie było mu łatwo, bo oznaczało to potwierdzenie, że wszystkie jego plany legły w gruzach. Nadal był przekonany, że właściwie ocenił rząd Królestwa, natomiast nie docenił, i to poważnie, Pritchart. Oraz jej kontroli nad Theismanem. Albo też jego samego. Nie spodziewał się, by zdołała zmusić go do poparcia otwartej wojny, nawet zakładając, że miałaby odwagę rozważać coś takiego. Nie po tym, jak Theisman walczył o ukrycie istnienia Bolthole. Wyglądało na to, że Theisman cały czas dążył do wojny, a istnienie stoczni i całego programu ukrywał jedynie z czysto wojskowego powodu — chciał w tajemnicy zbudować wystarczająco silną do ataku flotę. A on po prostu się nie zorientował, oceniając go w kategoriach polityka, nie wojskowego.

Teraz zresztą nie było już istotne, gdzie popełnił błąd, bo i tak było za późno, by go naprawić. Nawet gdyby w tej chwili poszedł do Pritchart, przyznał się do wszystkiego i pokazał jej oryginalne noty z Królestwa, i tak było za późno. Flota rozpoczęła działania i choć nie padł jeszcze ani jeden strzał, nikt już nie był w stanie powstrzymać jej, nim zaczną się walki.

Mógł to zrobić wcześniej. Mógł powiedzieć Pritchart prawdę, nim ta wystąpiła przed Kongresem w majestacie obrażonej godności i słusznego gniewu. I przedstawiła mu „oszustwo i dwulicowość” Królestwa, kończąc wystąpienie żądaniem wypowiedzenia rozejmu i wznowienia działań. Za tą propozycją głosowało ponad dziewięćdziesiąt pięć procent obecnych, a obecni byli wszyscy.

Mógł to zrobić nawet później, nim wysłała Giscardowi rozkaz rozpoczęcia operacji „Thunderbolt”. Ale nie zrobił.

Bo się bał. Bo przeważyły ambicje i instynkt samozachowawczy. Konsekwencją bowiem powiedzenia prawdy były: totalna hańba i całkowita utrata władzy. W najlepszym wypadku, bo mogło się zakończyć wieloletnim wyrokiem, czy złamał prawo czy nie. A na żadną z tych ewentualności nie miał najmniejszej ochoty.

A poza tym mogło jeszcze się okazać, że postąpił słusznie. Bo choć jego manipulacje w tekstach przyspieszyły bieg wydarzeń, nie zmieniało to faktu, że dobrze zrozumiał cele i dążenia rządu Królestwa. Ekspansjonistyczne dążenia nie były jego wymysłem, a tylko tchórzostwo High Ridge’a i pozostałych powstrzymało ich od napisania tego w mniej zawoalowany sposób. Inny rząd, złożony z normalnych, godnych szacunku polityków, nie tylko napisałby to wyraźnie, ale wręcz zaczął realizować to dążenie. Więc uderzenie w tej chwili, gdy flota miała przewagę nad Royal Manticoran Navy, a rząd Królestwa był słaby, mogło się okazać najlepszym z możliwych posunięć.

Tym bardziej że Thomas Theisman wykazał się zmysłem strategicznym, proponując atak na taką skalę, o jaką Giancola nigdy by go nie podejrzewał.

Giancola otworzył oczy, ponownie spojrzał na chronometr i poczuł, że nadszedł czas ostatecznej decyzji.

Zatrzymać lawiny już nie mógł, a jedynym skutkiem powiedzenia prawdy byłoby zniszczenie samego siebie jako polityka i jako człowieka. Ponieważ do poświęceń, zwłaszcza bezsensownych, nigdy nie był skłonny, zdecydował, że tego nie zrobi.

Pozostało więc zrobić coś innego… Włączył komputer i pochylił się nad klawiaturą. Seria krótkich poleceń wymazała z pamięci treść wszystkich oryginalnych not dyplomatycznych rządu Królestwa Manticore dotąd zarchiwizowanych na wszelki wypadek. Kolejne trzy polecenia przeformatowały ten obszar pamięci bazy danych departamentu stanu, w którym były one przechowywane. Zapewniono go, że program ten jest odpowiednikiem niszczarki dokumentów drukowanych i gwarantuje niemożność odzyskania danych.

Wiedział, że Grosclaude już zniszczył wszystkie zapisy, podobnie zresztą jak całą pamięć swego komputera, by nie wpadły w ręce służb wywiadowczych Królestwa. Szczytem ironii losu było to, że zrobił to na wyraźne polecenie pani prezydent Pritchart. Dzięki temu nikt nie był w stanie oskarżyć Grosclaude’a o zniszczenie dowodów w imię ratowania własnej skóry.

Nawet władze Królestwa, gdy rozbieżności wyjdą na jaw.

Dzięki temu Grosclaude był także bezpieczny, gdyż nie pozostał nawet ślad dowodu jego poczynań.

Teraz wszystko zależało już tylko od Marynarki Republiki.

* * *

Javier Giscard spojrzał na wiszący na ścianie kabiny chronometr. Jego twarz przypominała maskę. Był w swojej kabinie, gdzie panowała cisza i spokój. I taki spokój będzie panował aż do ogłoszenia alarmu bojowego na Souereign of Space, gdy Pierwsza Flota ruszy do ataku na Trevor Star.

Czyli za nieco więcej niż trzy godziny standardowe.

Ale wojna, o czym doskonale wiedział, zacznie się znacznie wcześniej — dokładnie za dziewięćdziesiąt osiem minut — atakiem na siły okupujące system Tequila. Zakładając naturalnie, że admirał Evans się nie spóźni.

Nie mając już nic do roboty, Giscard zastanowił się, co naprawdę czuje.

Doszedł do wniosku, że zmęczenie, nieufność i pewność siebie, mimo że nikt dotąd w dziejach konfliktów międzyplanetarnych nie próbował przeprowadzić skoordynowanego ataku na taką skalę. Plan opracowany przez Theismana i jego sztab obejmował kilkadziesiąt uderzeń, które powinny być zgrane co do minuty. Zgranie czasowe było podstawą, ale udało im się uniknąć sytuacji, by był to czynnik decydujący. Istniało wystarczające pole manewru, by wnieść poprawki w miarę rozwoju sytuacji już w czasie trwania akcji. A stopień skoordynowania całości wręcz dech mógłby zaprzeć komuś, kto pamiętał desperacką szarpaninę, jaką była walka obronna Ludowej Marynarki po likwidacji Legislatorów.

Całość ofensywy została rozbita na kilkadziesiąt prawie symultanicznych, ale niezależnych od siebie bitew. Klęska w kilku z nich nie miałaby żadnego wpływu na sukces operacji „Thunderbolt” jako takiej. Chyba że byłaby to seria klęsk w najistotniejszych bitwach, jak ta o Trevor Star czy Grendelsbane. Jeśli nie będą mieli takiego pecha, Marynarka Republiki odniesie zwycięstwo o wiele większe niż operacja „Ikar” Esther McQueen.

Celem operacji „Thunderbolt” było przekonanie Królestwa, że musi negocjować, i to uczciwie, oraz zmuszenie go do rozpoczęcia tych negocjacji. Eloise nie chciała niczego więcej i jasno to powiedziała, występując w Kongresie. I myliła się, bo to, czego chciała, było niemożliwe. Eloise miała wiele zalet, a niewiele wad, ale w tym przypadku jedna z nich powodowała fatalny błąd w ocenie przyszłości. Za bardzo mianowicie wierzyła w racjonalność i zdrowy rozsądek innych.

Dla niej było oczywiste, że Republika chce po prostu być traktowana uczciwie i doprowadzić negocjacje do końca. I nie mogła uwierzyć, że ktoś może tego nie pojmować albo też inaczej interpretować jej zachowanie. Nie zamierzała podbijać Królestwa ani odbijać Trevor Star. Chciała tylko, by Królestwo rozmawiało z nią jak z partnerem równym sobie, by w rozsądny sposób zakończyć wieloletni konflikt. I ponieważ tak bardzo pragnęła tylko tego, była przekonana, że władze Królestwa rozpoznają tak słuszność jej żądań, jak i beznadziejność własnego położenia, co pozwoli jej osiągnąć upragnione rozwiązanie dyplomatyczne.

Javier Giscard, mimo że ją kochał i znał lepiej niż ktokolwiek inny, wiedział, że się myli. Bo nawet jeśli rząd High Ridge’a upadnie w wyniku tego ataku, żaden następny nie podda się bez walki. Bo nikt w Królestwie nie uwierzy, że jedynym celem Republiki jest traktat pokojowy na sprawiedliwych warunkach. Zwłaszcza jeśli dzięki operacji „Thunderbolt” uzyska ona taką przewagę, jak Giscard się spodziewał. Wszyscy w Królestwie będą przekonani, że jeśli Republika chce pokoju, to narzuconego na własnych warunkach, i nie zaakceptują go, tak jak ona nie zaakceptowałaby warunków narzuconych przez Królestwo.

Nadzieje Eloise, iż wojna zakończy się po tej jednej kampanii, były złudne. Giscard to wiedział. Theisman to wiedział. I obaj próbowali jej wytłumaczyć, że wojna potrwa znacznie dłużej, a straty będą większe, i to po obu stronach. Intelektualnie przyjmowała, że jest to możliwe, i była na to przygotowana, tak jak niegdyś na oszukiwanie Urzędu Bezpieczeństwa. Ale w głębi ducha nie wierzyła w to, co wysoce Giscarda niepokoiło. Nie dlatego, by obawiał się, że „Thunderbolt” nie wypali albo że potem poniosą klęskę, bo tego nie oczekiwał: plan Theismana był zbyt dobry, a cele zbyt mądrze wybrane. Jeśli coś nie wyjdzie i będą potrzebne dodatkowe działania, Marynarka Republiki będzie zajmowała doskonałe pozycje, a dzięki Shannon produkcja stoczni Bolthole wystarczy, by uzupełniać straty.

Niepokoił się o Eloise, ponieważ wiedział, że emocjonalnie nie jest przygotowana ani na długą wojnę, ani na duże straty. Głównie chodziło o straty w ludziach, bo będzie miała świadomość, że to jej rozkaz spowodował śmierć ich wszystkich, a jakie to brzemię, Javier wiedział z własnych doświadczeń. A na dodatek ludzie będą ginęli przez miesiące, jeśli nie lata, po sukcesie operacji „Thunderbolt”.

Jego zaś obowiązkiem, podobnie jak Toma, Shannon czy Lestera, będzie dopilnowanie, by nie zginęli na darmo. I to też nie była radosna świadomość.

Spojrzał na chronometr i w tym momencie rozległ się sygnał interkomu. Odebrał połączenie i na ekranie pojawił się kapitan Gozzi. Mimo napięcia i pewności siebie widocznych na twarzy szef sztabu uśmiechnął się.

— Chciał pan, żebym przypomniał, gdy będzie X minus trzy. Sztab jest w komplecie we flagowej sali odpraw, sir.

— Dziękuję, Marius. Za moment się zjawię. Rozdaj wszystkim materiały, niech się z nimi zapoznają. Jeśli nikt nie znajdzie czegoś niezrozumiałego, odprawa potrwa naprawdę krótko.

— Rozumiem, sir. Zaraz się tym zajmę.

— Doskonale. Już wychodzę, Manus.

ROZDZIAŁ LV

Komandor porucznik Sarah Flanagan skończyła redagować raport, podpisała go i odesłała do systemu. Nie wątpiła, że wkrótce znów go zobaczy, ale na to nie była w stanie nic poradzić — na pewno zapomniała czegoś wypełnić albo skreślić, albo znów udało jej się niechcący usunąć jakiś numer czy popełnić jakieś inne karygodne biurwowate przestępstwo. Bo jakoś tak każdy jej raport miał podobnie poważne błędy i wracał od kapitana Louisa al-Salila z miażdżącą krytyką.

Cóż, al-Salil miał duszę biurwy i papierki były jego żywiołem. Gdyby połowę czasu zmarnowanego na nie poświęcił na treningi skrzydła, którym dowodził… Niestety z jego punktu widzenia treningi były nudnym i zbędnym marnowaniem czasu. Skoro już musiały mieć miejsce — bo tak nakazywały święte regulaminy, najlepiej było je przeprowadzać w symulatorach. A to, że wystarczało ich ledwie dla czwartej części skrzydła, przez co niemożliwe były ćwiczenia całej formacji, nie przeszkadzało mu w najmniejszym stopniu.

Sarah miała na ten temat zgoła odmienne zdanie, a nawet uważała, iż ma ku temu podstawy, trafiła bowiem tu po dłuższej służbie na HMS Mephisto przydzielonym do Home Fleet, a fachu uczyła się u admirał Truman w czasie operacji Buttercup. Już tempo i poziom wyszkolenia załóg kutrów w Home Fleet były zauważalnie gorsze, ale mogłyby uchodzić za ideał w porównaniu z tymi, które za wystarczające uznał al-Salil. Flanagan w trakcie ofensywy 12. Floty była ledwie porucznikiem, ale już wtedy miała zamiar zostać dowódcą dywizjonu, toteż chłonęła wszystko i używała zdobytej wiedzy z agresywną skutecznością, co pozwoliło jej osiągnąć cel w rekordowym czasie. Choć gdyby wiedziała, że dostanie przydział na stację kosmiczną udającą lotniskowiec gdzieś na pogranicznym zadupiu, dobrze by się zastanowiła, czy nie przyhamować z ambicjami.

Rozumiała, że było to jedyne wyjście po makabrycznych redukcjach floty przeprowadzonych przez nową Admiralicję i połączonych z dużą rozbudową kutrów jako najtańszego środka obrony systemowej. Faktem było, że skrzydło kutrów było w stanie patrolować większy obszar przestrzeni niż eskadra niszczycieli czy lekkich krążowników, ale dla pechowców przydzielonych do takich zadań stanowiło to niewielką pociechę. A ona jako doświadczony pilot znalazła się w ich gronie.

Stacja Jej Królewskiej Mości T-001 nie doczekała się nawet nazwy, ale z przyczyn, których Flanagan nie zdołała poznać, potocznie zwano ją Tamale. Nikt nie wiedział dlaczego, bo potrawy o tej nazwie nijak nie przypominała, ale nazwa przyjęła się. Jedyne, co o niej można było powiedzieć, to że była duża. Jako stacja przeładunkowa odziedziczona po Ludowej Republice nie posiadała żadnych wygód, lecz było w niej dość miejsca, by po modyfikacjach zmieścić całe skrzydło kutrów plus magazyny, warsztaty i kwatery. Te ostatnie były znacznie przestron-niejsze niż na lotniskowcu, ale ponieważ nikt się o to nie zatroszczył, były też obskurne, czego zresztą należało się spodziewać po przerobionych magazynach.

Fakt, że miała dwa razy większą kabinę tylko dla siebie, nie rekompensował jej jednak przerażająco niskiego poziomu, jaki przedstawiało sobą 1007. Skrzydło (Czasowe). Uczciwość natomiast nakazywała przyznać, że nie było to włącznie winą przydzielonego do niej personelu, ale przede wszystkim zasługą dowódcy skrzydła i dowódcy obrony systemu, wiceadmirała Schumachera.

Poziom wyszkolenia i gotowości, jaki tu zastała, dosłownie odebrał jej mowę na dłuższy czas. Słyszała, że Schumacher był uważany przez obecną Admiralicję za cudowne dziecko, choć o ograniczonym doświadczeniu bojowym. Jej zdaniem dziecko przypominał rzeczywiście — pijane i we mgle. Niestety jako najmłodszy dowódca dywizjonu w skrzydle al-Salila nic nie była w stanie poradzić na rażące braki zdolności bojowych tak skrzydła, jak i całej obrony systemowej.

Wzięła się do czytania rozkazów i zaklęła zwięźle, ale z uczuciem. Al-Salil chciał, by jej załogi przeprowadziły inwentaryzację wszystkich alarmowych zapasów. Obsługa techniczna skrzydła była do tego zupełnie wystarczająca, a nawet więcej, należało to do jej obowiązków. Po co więc personel latający miał je sprawdzać? Na racjach ratunkowych jeszcze nikt się nie dorobił poza producentem, bo spożywcze były tylko wówczas, gdy nic innego jadalnego nie znajdowało się w pobliżu, więc kradzież na skalę przemysłową w ogóle nie wchodziła w grę. A po to by złapać jakiegoś drobnego złodziejaszka, kilkuset ludzi, którzy powinni spędzać czas na doskonaleniu swych umiejętności, miało go marnować na bezproduktywnym zajęciu. Westchnęła ciężko i miała już potwierdzić otrzymanie tego idiotyzmu, gdy cały wszechświat uległ drastycznej zmianie.

Nagłe, przeszywające wycie klaksonu alarmowego zaskoczyło ją kompletnie, ale wyćwiczone odruchy zadziałały bezbłędnie. Była w połowie drogi do drzwi, gdy dotarło do niej, że się w ogóle poruszyła. A na korytarzu i w pełnym biegu znalazła się, gdy w okolicy dopiero wybuchł gwar zdumionych okrzyków, trzaskających mebli i gwałtownie otwieranych drzwi przy wtórze tupotu rosnącej lawinowo liczby stóp. Pierwsza dopadła windy, nim jeszcze umilkł dźwięk alarmu bojowego.

Gabinet dowódcy dywizjonu znajdował się na tym samym poziomie co pokład hangarowy tego dywizjonu, toteż wyprzedził ją tylko jeden członek załogi, ale na to nie było już rady — chorąży Giuliani praktycznie mieszkał na pokładzie Switchblade. Giuliani był sternikiem i zdołał przekonać jakoś komputer pokładowy do występowania w roli jego osobistego symulatora lotów. Było to oczywiście rażące naruszenie dyscypliny, bo samowolnie używał sprzętu bojowego i zużywał go w ten sposób bez potrzeby — i tak by to bez dwóch zdań ocenił al-Salil. Tylko że Flanagan jakoś zapomniała mu o tym wspomnieć.

— Co się dzieje, Cal? — spytała zdyszana, hamując z piskiem obcasów w wejściu do kabiny.

— Nie jestem pewien — odparł Giuliani, nie odwracając się od ekranu taktycznego, który uaktywnił, gdy tylko rozległ się dźwięk alarmu bojowego. — Ale wygląda na to, że mamy przesrane!

Flanagan zamarła zaskoczona — Giuliani nigdy nie przeklinał, a na dokładkę pierwszy raz słyszała, by mówił tak ponurym tonem.

— Mógłbyś być nieco bardziej konkretny? — spytała, otrząsając się z zaskoczenia.

Tym razem spojrzał na nią i uśmiechnął się przepraszająco.

— Przepraszam, skip. Regulaminowa odpowiedź brzmi, że wygląda na to, iż jesteśmy atakowani przez przeważające siły niewiadomego pochodzenia. Tyle tylko, że jeśli się całkowicie nie mylę, to jak najbardziej wiadomego. To Marynarka Republiki.

— Marynarka Republiki… — Flanagan chciała, by zabrzmiało to jak pytanie, ale zabrzmiało jak potwierdzenie.

No bo niby kto inny miałby atakować siły Royal Manticoran Navy w systemie Tequila? Elfy? Mimo to czuła niedowierzanie — wszyscy słyszeli plotki o nowych okrętach Republiki, ale nikt nie zasugerował nawet, że może ona uderzyć w najbliższym czasie.

— Jakoś nikt inny nie przychodzi mi do głowy — odparł Giuliani.

W tym momencie na pokład Switchblade zaczęli przybywać pozostali członkowie załóg i natychmiast zabrali się do wkładania skafandrów próżniowych. Z reguły nie były one przechowywane na kutrach, ale przeróbka stacji nie była do końca przemyślana i zapomniano o takim drobiazgu jak magazyn skafandrów. Postanowiono więc, że każda załoga będzie swoje trzymała na pokładzie kutra, skoro w kutrze znajdowały się jej stanowiska bojowe. Powodowało to nieco zamieszania, gdy wszyscy próbowali je równocześnie włożyć, toteż na Switchblade robiono to na dwie tury, co w praktyce zajmowało tyle samo czasu, a było wygodniejsze. Flanagan przydzieliła się do drugiej tury, toteż teraz podeszła do Giulianiego i zajrzała mu przez ramię.

I uznała za całkowicie słuszną jego ocenę sytuacji. Jedyną obronę systemu stanowiły dwa skrzydła kutrów bazujące na stacjach T-001 i siostrzanej T-002. Był to idiotyzm, biorąc pod uwagę, że Teąuila była najgłębiej położonym systemem w obszarze Republiki zdobytym w czasie ostatniej ofensywy Dwunastej Floty. Dwa skrzydła wystarczały do odparcia próbnego ataku, czyli rozpoznania bojem, ale poza tym nadawały się jedynie do roli dzwonka ostrzegawczego. Obronić systemu nie były w stanie, choć mogły zwiększyć cenę jego zdobycia.

Niestety wyglądało na to, że Marynarka Republiki przygotowała się, by ją zapłacić.

Wiceadmirał Schumacher przynajmniej ustawił sieć wczesnego ostrzegania na obrzeżach systemu. Dzięki temu obrońcy dysponował: jakimiś konkretnymi danymi o napastnikach, bo anteny pasywnych sensorów, które miały obejmować cały perymetr i być w stanie wykryć ślad wyjścia z nadprzestrzeni daleko poza granicą przejścia w tę nadprzestrzeń, nigdy nie zostały zbudowane, jako że było to zbyt kosztowne. W tym przypadku miało to niewielkie znaczenie, bo Marynarka Republiki nie bawiła się w subtelności — wysłała eskadrę superdreadnoughtów, w osłonie krążowników. Oznaczało to, że poniosą straty, bo grasery Shrike’ów mogły zaszkodzić nawet superdreadnoughtom, ale kutry zostaną przez nie zmasakrowane, ponieważ atakować będą bez wsparcia.

— Dostaliśmy polecenie startu, skip — oznajmił porucznik Benedict, pierwszy oficer Switchblade.

Flanagan odwróciła się i spojrzała na niego pytająco.

— Wygląda na Delta Trzy, przynajmniej w pierwszej fazie lotu — dodał.

— Kiedy mamy startować? — spytała.

— Za trzydzieści jeden minut. Obsługa zaczęła rozgrzewać węzły, gdy tylko ogłoszono alarm. Za dwadzieścia osiem minut będą w pełni sprawne.

— Jaki zestaw rakiet?

— O tym ani słowa. — Benedict wzruszył ramionami. — Wygląda na to, że mamy lecieć ze standardowym.

Flanagan dużym wysiłkiem woli zdołała nie zakląć i nie wytrzeszczyć na niego oczu — to nie byłoby dobre dla morale załogi — natomiast sparaliżowało ją na dobrych kilka sekund. Zestaw standardowy zawierał po trochu wszystkiego, a więc niczego w wystarczającej ilości. Był przewidziany tak, by umożliwić działanie w praktycznie każdych warunkach, ale był to zestaw alarmowy. Zwyczajowo dowódca skrzydła dobierał uzbrojenie do czekającego go zadania taktycznego, chyba że nie miał na to czasu. W tym wypadku czasu było dość, bo nawet gdyby przeciwnik dysponował rakietami o takim samym zasięgu jak Royal Manticoran Navy, stacja znalazłaby się w jego zasięgu dopiero za prawie trzy godziny; udałoby się przezbroić całe skrzydło na sensowniej sze zestawy rakiet. Tym bardziej że system przeładowywania amunicji był jedną z niewielu rzeczy, które się na Tamale nie psuły.

Problem polegał na tym, że ani al-Salil, ani Schumacher o tym nie pomyśleli.

Omal nie skontaktowała się z tym pierwszym i nie powiedziała mu, że najwyższy czas, by przestał panikować. Nie wątpiła, że większość załóg zginie w tym ataku, choć emocjonalnie nie mogła w to uwierzyć. Dlatego też była w stanie funkcjonować jak na dobrze wyszkolonego zawodowca przystało. I tenże zawodowiec nie miał zamiaru ginąć na darmo tylko dlatego, że miał idiotę za dowódcę.

Powstrzymała się w ostatniej chwili — była najmłodszym dowódcą dywizjonu w skrzydle i wiedziała, jak al-Salil zareaguje. Albo będzie marnował czas na głupią dyskusję, w wyniku której każe jej się zamknąć, albo pozbawi ją dowództwa i zostawi na stacji. Nie miała ochoty ani na jedno, ani na drugie.

— Beny, na moją odpowiedzialność zmień zestaw amunicyjny — poleciła zwięźle, a widząc jego minę, dodała: — Jeśli się pospieszymy, zdążymy. Użyj częstotliwości dywizjonu. Chcę, żeby wszystkie maszyny dostały zestaw Lima Roger 2. Gdyby ktoś z obsługi miał jakieś pytania, przełącz go na mnie.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził Benedict.

Zestaw Lima Eoger 2, czyli Long-Ranges No. 2, nie był idealny, ale przynajmniej dawał szansę przebicia się przez obronę antyrakietową okrętu liniowego z dużej odległości. Został dobrany tak, by pomóc kutrom atakować okręty liniowe poza zasięgiem ognia wspierającego własnych jednostek. Dlatego sporo rakiet posiadało głowice zawierające zagłuszacze, cele pozorne i inne środki wojny radioelektronicznej.

Nie było to wiele, ale tyle tylko mogła zrobić, by pomóc swoim załogom jak najlepiej wykonać zadanie w tych okolicznościach.

— Przeładunek rakiet zostanie zakończony za niecałe dziewięć minut, ma’am — zameldował Benedict. — Do startu pozostało nam jedenaście i pół minuty. Na styk, ale się udało.

— Doskonale — pochwaliła go, uszczelniając skafander. — Kapitan al-Salil zareagował w jakikolwiek sposób?

— Nie, ma’am — odparł boleśnie neutralnym tonem Benedict.

Flanagan prychnęła pogardliwie.

Oczywiście, że nie było reakcji, bo najprawdopodobniej cymbał tego w ogóle nie zauważył. Trudno było się dziwić, skoro nie miał żadnego planu bitwy, bo nie zadał sobie wcześniej trudu, by go opracować. Wszystko wskazywało na to, że będzie to powtórka pokazu konkursowej wręcz niekompetencji martwego i nieopłakiwanego Elvisa Santino w systemie Seaford 9. A Sarah Flanagan nie była w stanie zrobić absolutnie nic, by to zmienić.

* * *

Wiceadmirał Agnes de Groot z dogłębną satysfakcją obserwowała główną holoprojekcję taktyczną, pomostu flagowego.

Do operacji Thunderbolt podchodziła bez entuzjazmu — nie dlatego, że nie chciałaby wyrównania rachunków z Królewską Marynarką, i nie dlatego, że nie zgadzała się z prezydent Pritchart. Też uważała, że Królestwu Manticore trzeba dać nauczkę za kłamstwa i oszustwa w negocjacjach. I nawet nie dlatego, że nie zgadzała się z założeniami planu czy strategią.

Jej brak entuzjazmu wynikał z zakazu przeprowadzenia jakiegokolwiek rozpoznania obrony systemu Tequila przed atakiem.

Agnes de Groot doszła do stopnia flagowego we flocie, która regularnie brała cięgi poza wyjątkami w stylu operacji Ikar. Cięgi te spuszczał jej Sojusz, toteż nie było nic dziwnego w tym, że raczej sceptycznie podchodziła do informacji wywiadu floty o katastrofalnym wręcz spadku poziomu wyszkolenia, gotowości i ogólnej skuteczności Royal Manticoran Navy. Była pewna, że oceny te są przesadzone, a to z kolei powodowało, że nie bardzo była w stanie uwierzyć, iż RMN postąpiła aż tak głupio i zredukowała siły broniące systemu Tequila do poziomu podawanego przez wywiad.

Wiedziała, że dane, na podstawie których opracowano te oceny, pochodziły wyłącznie z zapisów sensorów cywilnego typu zainstalowanych na frachtowcach przelatujących przez system. Nowoczesnych, fakt, ale cywilnych. Żadnej flocie nie byłoby trudno ukryć przed nimi dowolnej liczby okrętów w systemie planetarnym. A Królewska Marynarka dysponowała najlepszą elektroniką w okolicy i de Groot była przekonana, że to właśnie miało miejsce. Okazało się, że się myliła.

Jej sondy znajdowały się dwanaście milionów kilometrów, czyli ponad czterdzieści sekund świetlnych, przed okrętami osłony, a druga sfera osłaniała flanki i tyły jej formacji. I żadna niczego nie wykryła. Mimo przekonania o przewadze środków wojny radioelektronicznej Królewskiej Marynarki de Groot nie mogła uwierzyć, by była ona aż tak wielka, że sondy nie wykryły choćby jednego okrętu liniowego zbliżającego się w zasięg skutecznego ognia rakietowego. Fakt, te zasięgi były różne — sądząc z ostatnich walk przed zawarciem rozejmu, najnowsze wielostopniowe rakiety Royal Manticoran Navy miały zasięg około sześćdziesięciu pięciu milionów kilometrów, czyli o ponad osiem milionów większy niż to, czym w tej chwili dysponowała Marynarka Republiki. Ale nawet RMN z tej odległości nie była w stanie uzyskać zbyt wielu trafień i musiała zbliżyć się znacznie bardziej niż na trzy i pół minuty świetlnej. A więc jej sondy powinny wykryć choćby jeden czy dwa okręty, gdyby te znajdowały się bliżej niż pięć minut świetlnych. Od sond naturalnie, nie od jej okrętów. Nadal nie całkiem mogła uwierzyć, że ich tam nie ma, ale powtarzała sobie kategorycznie, że jest to jedynie skutek manii prześladowczej. Bo gdyby okręty Królewskiej Marynarki miały udzielić wsparcia dwustu jedenastu zbliżającym się kutrom, to musiały być tam, gdzie szukały ich sondy.

Poza tym ze sposobu ataku kutrów jednoznacznie wynikało, że co do poziomu wyszkolenia i stanu gotowości przeciwnika wywiad miał rację. Ten, kto dowodził obroną systemu, był odważny, ale i niewiarygodnie wprost głupi. Wysłał bowiem wszystkie kutry, jakimi dysponował, do czołowego ataku na jej formację. Wszystkie, bo dwa skrzydła to 216 maszyn, a kilka zawsze miało przeglądy lub przechodziło drobne naprawy. Ich dowódca nie próbował żadnych manewrów, po prostu poszedł do szarży jak w starożytności kawaleria. Owszem, w ten sposób unikał salw burtowych i osłon, bo wystawiał kutry tylko na ogień pościgówek, ale to znaczyło, że nie miał pojęcia, iż Marynarka Republiki posiada już generatory osłon dziobowych.

No i był przekonany, że ma do czynienia wyłącznie z okrętami liniowymi.

* * *

— Następna wiadomość od dowódcy skrzydła, skip — zameldował mat Lawrence.

Flanagan obróciła się ku niemu wraz z fotelem i machnęła ręką, starając się, by ten gest nie wyrażał lekceważenia.

Wiedziała, że jej się nie udało.

— Kapitan al-Salil przypomina wszystkim dowódcom Shirke’ów, by zbliżyli się na minimalną odległość, nim otworzą ogień — poinformował ją mechanicznym wręcz tonem Lawrence.

— Potwierdź — prychnęła pogardliwie, nie próbując tym razem niczego ukrywać.

To już naprawdę nie miało znaczenia, a wiedziała, że wszystkie załogi dywizjonu czują to samo co ona. Od ponad dwóch godzin oba skrzydła leciały ze stałym przyspieszeniem na spotkanie wroga, od którego dzieliło je mniej niż czterdzieści minut, a jedyne, do czego był zdolny ten patentowany kretyn, to wysyłanie głupawych przypomnień zamiast czegoś choćby przypominającego rozkazy operacyjne.

Podejrzewała, że rzeczony kretyn patentowany wybrał nawet plan ataku, tylko niestety poszedł po linii najmniejszego oporu, podobnie jak w wypadku uzbrojenia. Plan Delta Trzy był bowiem najogólniej ze wszystkich sprecyzowanym zestawem celów i sposobów ich osiągnięcia. Dla Flanagan od wielu miesięcy było oczywiste, że ani al-Salil, ani Schumacher nie wierzą, że Republika odważy się zaatakować Tequilę. Skutkiem czego żaden nie marnował czasu na opracowanie jakiegokolwiek sensownego planu obrony systemu. Ograniczyli się do planuów na wypadek czysto lokalnych zamieszek lub rajdu czy też rozpoznania walką, przpeprowadzonych przez niewielkie i z założenia lekkie siły. Delta 3 byłby nawet skuteczny przeciwko paru flotyllom niszczycieli czy eskadrze krążowników, nawet gdyby były to krążowniki liniowe. W starciu z eskadrą superdreadnoughtów był równie sensowny co siatka na robaki w śluzie powietrznej.

Jedyne, co w tym wszystkim było miłe, to że dowódca tej eskadry najwyraźniej miał podobne braki w znajomości taktyki co obaj dowodzący w systemie oficerowie RMN. Przyjął bowiem szyk jakby specjalnie przemyślany tak, by plan Delta 3 mógł wykazać pełną skuteczność. Nie próbował utworzyć z jednostek osłony żadnej formacji obronnej przeciwko atakowi kutrów, trzymając krążowniki bezsensownie blisko okrętów liniowych. Owszem, pozwalało to na zmasowany ogień artyleryjski, który z pewnością spowoduje spre straty wśród Shirke’ów, gdy te będą chciały użyć graserów, ale tak ciasny szyk powodował zakłócenia odczytów sensorów pokładowych, a poza tym stanowił wręcz cel dla rakiet, które lada chwila zaczną odpalalć Ferrety.

Okręty na ekranie taktycznym kolejno zaczęły zmieniać barwę, w miarę jak oficer taktyczny al.-Salila nadawał priorytety celom. Wybrane zostaly wszystkie krążowniki eskorty, co było przyznaniem się do porażki jeszcze przed rozpoczęciem bitwy, bo w ten sposób dowódca przyznawał, że są to jedyne okręty, które może zniszczyć, choć wątpiła, by al-Salil przyznał się do tego nawet sam przed sobą. Wymówkę miał idealną: założeniem planu Delta 3 było zlikwidowanie w pierwszej kolejności osłony, by umożliwić Shrike’om użycie graserów z minimalnej odległości przeciwko okrętom stanowiącym główny cel ataku. Gdyby mieli do czynienia z krążownikami liniowymi czy nawet z pancernikami, byłoby to sensowne założenie. Przeciwko superdreadnoughtom przygotowanym na atak, czyli mającym uaktywnione osłony burtowe i obsadzone stanowiska artyleryjskie, było to samobójstwo, a zniszczenia, jakie powstaną w wyniku trafień tych nielicznych szczęśliwców, którzy dotrą wystarczająco blisko, będą w najlepszym razie drobne i powierzchowne.

W tym układzie wybór krążowników był nawet sensowny — dzięki temu napastnicy poniosą choć jakieś zauważalne straty. Flanagan uśmiechnęła się ponuro — skoro mieli zginąć, to przynajmniej zabiorą ze sobą tylu wrogów, ilu tylko się da. Postanowiła sprzedać życie swoich załóg najdrożej, jak potrafiła, z nadzieją że…

Obraz na ekranie taktycznym ponownie uległ zmianie.

I Sarah Flanagan musiała przyznać, że dowodzący okrętami Marynarki Republiki wcale nie był takim nieukiem, jak sądziła.

* * *

Agnes de Groot uśmiechnęła się drapieżnie, obserwując zmiany w holoprojekcji taktycznej.

Nadlatujące kutry nadal były obłokiem czerwonych punktów dzięki niesamowicie skutecznym systemom elektronicznym tak pokładowym, jak i posiadanym przez boje oraz sondy. Mimo to komputery były w stanie przeprowadzić lepszą identyfikację celów, niż miała wcześniej nadzieję. Naturalnie mógł to być specjalny manewr przeciwnika, co przy skuteczności jego ECM-ów zdawało się wykonalne, ale nie sądziła, by tak właśnie było. Wszystko wskazywało na to, że zaskoczyła obrońców kompletnie nie przygotowanych i działali odruchowo, nie bardzo wiedząc, jak zareagować na to nieoczekiwane zagrożenie.

Które właśnie stało się znacznie poważniejsze, niż dotąd myśleli.

Trzy symbole jej okrętów, niczym dotąd nie różniące się od pozostałyd superdreadnoughtów, teraz zostały otoczone przez roje zielonych punkcików oddalające się z dużym przyspieszeniem. Były to dywizjony kutrów rakietowych klasy Cimeterre, a trzy okręty były lotniskowcami. Ponieważ wywiał potwierdził, że Royal Manticoran Navy pozostała przy lotniskowcach wielkości dreadnoughta, Shannon Foraker przejęła odmienne założenie. Wielkość przyjęta przez RMN w połączeniu ze skuteczniejszymi kompensatorami bezwładnościowymi dawała najlepsze możliwe połączenie przywieszenia i manewrowości niezbędnych do ataku. Maryrarka Republiki zdecydowała się na inną doktrynę użycia kutrów — stanowiły głównie obronę okrętów liniowych przed atakiem kutrów przeciwnika. Dlatego też lotniskowce nie musiały być szybsze od superdreadnoughtów, których miały bronić. Mogły więc być większe, co pozwalało na zabranie większej liczby kutrów. Shannon zdecydowała że najrozsądniej będzie utrzymać taką samą wielkość jak superdreadnoughtów, bo pozwalało to na wykorzystanie tych samych komponentów do budowy i napraw, jak choćby węzły napędu.

W ten sposób, podczas gdy standardowy lotniskowiec Królewskiej Marynarki przenosił 112 kutrów, jednostka klasy Aviary miaa ich na pokładzie 245, z czego pięć zapasowych.

I teraz 720 kutrów klasy Cimeterre ruszyło z maksymalnym przyspieszeniem na spotkanie mającej mniej niż jedną trzecią tej liczby formacji kutrów Royal Manticoran Navy. Formacji na dodatek zbyt ciasnej i poruszającej się ze zbyt dużą prędkością, by miała szansę uniknąć spotkania.

* * *

Sarah Flanagan wiedziała, że wszyscy zginą.

I to na próżno.

Dopiero w tym momencie zrozumiała, jak bardzo cała Royal Manticoran Navy zawiodła swoją Królową i mieszkańców Gwiezdnego Królestwa. Od wywiadu floty i Admiralicji zaczynając, a na niej samej kończąc. I poczuła taki wstyd, jakiego nie zaznała nigdy w życiu.

Marynarka Republiki dysponowała lotniskowcami wbrew temu, co twierdził wywiad, któremu wszyscy uwierzyli. Nikt nie podejrzewał prawdy, bo nikt nie zadał sobie trudu, by myśleć. A jeśli nawet coś podejrzewał, zachował to dla siebie.

A teraz przyszedł czas, by zapłacić za tę głupotę.

I nie chodziło tu tylko o los obrońców systemu Teąui-la — wiedziała, że podobnie będzie we wszystkich okupowanych systemach, które zaatakuje Republika. Co prawda w większości stacjonowały oprócz kutrów normalne okręty — eskadra krążowników czy kilka flotylli niszczycieli — a zdarzały się takie, w których można było znaleźć nawet okręty liniowe, ale to było w tej sytuacji bez znaczenia. Bo jeżeli Marynarka Republiki do ataku na tak słabo broniony system jak Teąuila przydzieliła trzy lotniskowce, znaczyło to, że ma ich dość, by tam, gdzie spodziewa się sensowniejszego oporu, wysłać ich odpowiednio więcej.

A w żadnym z tych systemów nie spodziewano się starcia z republikańskimi kutrami rakietowymi.

Oczyma wyobraźni zobaczyła lawinę rakiet i falę za falą kutrów oraz ogień dział laserowych zmiatających przed sobą wszystko, co mogła im przeciwstawić kompletnie zaskoczona Royal Manticoran Navy. I nic nie było w stanie jej zatrzymać — ogarniała system za systemem. Usłyszała swój własny głos zmieniający priorytet celów i zobaczyła, że oficerowie taktyczni jej dywizjonu reagują błyskawicznie, zupełnie jakby to były ćwiczenia, a nie ostatnia walka. Zarejestrowała rozpaczliwe rozkazy al-Salila, ale nawet nie próbowała ich słuchać. Nie dość, że były przerażonym bełkotem, to i tak nastąpiły za późno.

Jej dywizjon otworzył ogień na jej rozkaz, ignorując al-Salila. Celem były nadlatujące kutry, nie okręty, bo wiedziała, że do tych nie dotrą.

A potem mogła już tylko czekać, aż pochłonie ją lawina ognia.

* * *

De Groot skrzywiła się, widząc, jak jeden dywizjon kutrów Royal Manticoran Navy odpalił salwę i przeszedł natychmiast na ogień ciągły. Wyrzutni rewolwerowych nie można było opróżnić jednorazowo tak jak zasobników holowanych, ale przy ogniu ciągłym na maksymalnej szybkostrzelności wyczerpanie zapasu rakiet nie trwało długo. Ten dywizjon zdołał wystrzelić wszystkie rakiety, nim jej własne kutry dotarły na odległość umożliwiającą im odpalenie pocisków.

Skutek był imponujący — dwadzieścia osiem kutrów zostało zniszczonych, siedemnaście poważnie uszkodzonych, z czego pięć tak, że nie było sensu ich naprawiać. A osiemnaście uszkodzonych lżej.

A potem przyszła kolej na prawie siedemset Cimeterów.

I ku przeciwnikowi pomknął triplet komandora Clappa, jak go nazywano we flocie, w wykonaniu 250 kutrów. Reszta wstrzymała ogień, czekając na efekty.

Pierwsza fala eksplozji zniszczyła boje i sondy, zmiatając je niczym mokra ścierka kurz. Agnes de Groot niemal poczuła falę rozpaczy nieprzyjacielskich załóg, gdy zrozumiały, co się dzieje.

Oraz to, że jest za późno, by mogły zrobić cokolwiek.

Druga fala detonacji oślepiła sensory pokładowe i zniszczyła część elektroniki.

A trzecia, tak jak przewidział Clapp, wybuchła wśród oślepionych i bezradnych kutrów Królewskiej Marynarki.

Triplet przetrwało trzydzieści dziewięć kutrów.

Salwy, która nastąpiła zaraz potem, nie przetrwał żaden.

Eskadra de Groot straciła mniej niż czterdzieści kutrów.

ROZDZIAŁ LVI

Za pięć minut wychodzimy z nadprzestrzeni, sir — zameldowała komandor porucznik Akimoto.

— Dziękuję, Joyce — powiedział poważnie admirał Wilson Kirkegard, jakby od dobrej godziny nie przyglądał się chronometrowi z braku lepszego zajęcia.

— Nie ma za co, sir — odparła nieregulaminowo oficer astrogacyjny.

Uśmiech towarzyszący jej słowom świadczył, że doskonale wie, iż niepotrzebnie mu o tym przypomniała, ale cóż: rozkaz to rozkaz.

Kirkegard odpowiedział jej uśmiechem i spytał szefa swego sztabu, kapitan Janinę Auderską:

— Jakieś ostatnie szczególiki chcące nas kopnąć w zadek?

— Żaden mi nie przychodzi do głowy, sir — odparła, marszcząc nos. — Naturalnie gdyby mi przyszedł, nie miałby okazji do kopniaka.

— Nader dogłębna analiza — pochwalił Kirkegard. — I słuszna.

— Przepraszam. Kiedy jestem nerwowa, plotę rzeczy oczywiste.

— Cóż, nie tylko ty jesteś nerwowa — zapewnił ją. — I nie tylko ty pleciesz wtedy bzdury.

Po czym skupił uwagę na ekranie taktycznym przełączonym w tryb manewrowy i ukazującym całą jego przerośniętą grupę wydzieloną. Przy tej okazji spojrzał na ekran wizualny ukazujący znajome piękno różnobarwnych wzorów zmieniających się na żaglach. Dostrzegł żagle z pół tuzina okrętów, ale ekran taktyczny dawał znacznie dokładniejsze informacje o ich położeniu.

Miał mniej lotniskowców niż większe zgrupowania biorące udział w operacji „Thunderbolt”, ale nie powinien ich potrzebować, bo w systemie Maastricht według informacji wywiadu stacjonowały jedynie: niepełna eskadra klasycznych superdreadnoughtów, lotniskowiec i eskadra krążowników liniowych. Były to znaczne siły jak na system praktycznie pozbawiony znaczenia dla Sojuszu. Dla Republiki Haven natomiast wręcz przeciwnie. Według zresztą standardów walk sprzed czterech lat były to siły, które mogłyby całkiem skutecznie się bronić i zadać duże straty atakującym, nawet gdyby mieli taką przewagę, jaką dysponował Kirkegard.

Tyle tylko, że te standardy już nie obowiązywały… O czym admirał Kirkegard miał zamiar empirycznie przekonać Królewską Marynarkę.

* * *

— Admirał Kirkegard powinien właśnie zaatakować Maastricht, sir — zameldował komandor Francis Tibolt, szef sztabu 11. Zespołu Wydzielonego.

Dowodzący nim admirał Chong Chin-ri skinął głową.

— Jestem pewien, że Wilson sobie poradzi — stwierdził. — Mam nadzieję, że my też.

Było to stwierdzenie, nie pytanie, ale Tibolt postanowił tak je potraktować.

— Jeśli do Thetis nie dotarły poważne posiłki, o których wywiad nie zdążył się dowiedzieć, tak będzie, sir — zapewnił.

— Na to nikt nic nie poradzi — przyznał Chong. — Choć porządny szef sztabu zaraz by mnie zapewnił, że coś takiego jest naprawdę mało prawdopodobne.

— Gdybym zaobserwował, że robi się pan nerwowy, może mi pan wierzyć, że usłyszałby ode mnie same zapewnienia o sukcesie, sir.

— Się robię — poinformował go z krzywym uśmieszkiem Chong. — Tylko ukrywam to lepiej niż większość.

— W takim razie należą się panu gratulacje, sir — powiedział z uśmiechem Tibolt.

Chong chrząknął i spojrzał na chronometr.

— Przekonamy się za czterdzieści minut, czy był sens się denerwować — podsumował.

* * *

— Zabawne.

— Co? — porucznik Jack Vojonovic uniósł głowę znad ekranu komputera, z którym grał akurat w karty.

— Chyba przeoczyłam zapowiedź przylotu jakiegoś konwoju… — odparła niepewnie chorąży Eldridge Beale, odwracając głowę i spoglądając na instruktora.

— O czym ty mówisz? — Vojonovic przełączył komputer na tryb taktyczny. — Dopiero jutro ma przyle… A to co, do cholery?

I wytrzeszczył oczy, patrząc na mrowie symboli widocznych na ekranie.

Jeden czy dwa niezapowiedziane frachtowce były rzeczą normalną — nieczęsto, ale zdarzało się, że pojedyncze statki zjawiały się bez uprzedzenia, bo rozkłady lotów mimo wysiłków nigdy nie były w pełni kompletne czy aktualne. Ale to, co ukazywał ekran, to nie był pojedynczy statek. To nawet nie był konwój. Nie potrafił jeszcze policzyć dokładnie, ile jednostek właśnie wyszło z nadprzestrzeni, ale było ich kilkadziesiąt. I wszystkie miały napędy wojskowego typu.

W żołądku poczuł sopel lodu, gdy zdał sobie sprawę, że jest ich znacznie więcej, niż miał pod swoją komendą admirał Higgins do obrony systemu Grendelsbane.

Ledwie to sobie uświadomił, nacisnął płaski czerwony klawisz.

* * *

— No to mamy przesrane — oznajmił rzeczowo porucznik Stevens, przyglądając się głównemu ekranowi taktycznemu, ukazującemu formację okrętów Marynarki Republiki lecącą w głąb systemu Maastricht.

— Mają przewagę liczebną — poprawił go z lekką naganą w głosie komandor porucznik Jeffers.

Oficer taktyczny obrócił się i spojrzał na dowódcę HMS Starcrest.

— Przepraszam, sir. Wymsknęło mi się, ale… — i wymownym gestem wskazał ekran.

Jeffers pokiwał głową, dobrze wiedząc, że opinia Stevensa, choć wyrażona w niewłaściwej formie, jest jak najbardziej zgodna z prawdą.

— To nie wygląda dobrze — przyznał cicho, starając się, by jak najmniej osób usłyszało rozmowę, co na mostku niszczyciela nie było łatwe. — Ale przynajmniej mamy kutry, a oni nie.

— Wiem. Ale skrzydło bazujące na Incubusie jest niekompletne — odparł równie cicho Stevens. — Brak mu co najmniej dwóch dywizjonów.

— Aż tylu? — Jeffers nie zdołał całkowicie ukryć zdziwienia. — Wiedziałem, że nie mają kompletu maszyn, ale nie sądziłem, że braki są tak poważne.

— Może być ich nawet mniej — przyznał Stevens. — Znam asystenta oficera logistycznego Incubusa i wiem, że kapitan Fulbricht od miesięcy bombarduje Admiralicję prośbami o uzupełnienia, ale bezskutecznie.

Jeffers pokiwał głową z niezbyt szczęśliwą, miną.

Maastricht był na ostatnim miejscu, jeśli chodzi o uzupełnienia i posiłki, odkąd Starcrest tu stacjonował. Wieść niosła, że wszędzie były niedobry, ale sytuacja w innych systemach mało go obchodziła.

— Cóż, admirał Maitland jest dobrym taktykiem — powiedział, udając pewność siebie, której nie czuł. — A niepełne skrzydło i tak jest znacznie lepsze od braku kutrów.

— Fakt — zgodził się Stevens, ale przed oczyma miał symbole ośmiu superdreadnoughtów.

A admirał sir Ronald Maitland posiadał tylko trzy jednostki tej klasy.

— Żebyśmy mieli choć jednego superdreadnoughta rakietowego… — westchnął.

— Byłoby naprawdę miło — dokończył Jeffers. — Natomiast mamy przewagę zasięgu i zasobniki.

— I chwała Bogu! — Stevens nie spuszczał oczu z ekranu taktycznego uaktualnianego na bieżąco przez załogi kutrów oddalone od przeciwnika o piętnaście minut lotu.

Stevens im nie zazdrościł — co prawda Starcrest należał do osłony superdreadnoughtów, ale chwilowo był oddalony od napastników i ich wyrzutni rakiet o prawie trzynaście milionów kilometrów. Kutry były znacznie bliżej. Na ekranie tego widać nie było, ale wiedział, że za wszystkimi okrętami liniowymi i lotniskowcem holowane są zasobniki. Sir Ronald Maitland był nie tylko dobrym taktykiem, ale też w przeciwieństwie do większości dowódców obron systemowych uważał, że ciężkie i częste ćwiczenia oraz alarmy próbne są jak najbardziej potrzebne, toteż jego okręty utrzymywały znacznie lepszy poziom gotowości bojowej, niż większość mogła marzyć. Jego plan bitwy zakładał zrównoważenie przewagi wroga manew-rowością i wykorzystaniem przewagi zasięgu rakiet, jakimi dysponowała Królewska Marynarka.

Według danych wywiadu jego rakiety miały olbrzymią przewagę, gdyż te posiadane przez Marynarkę Republiki miały maksymalny zasięg ośmiu milionów kilometrów, potem kończyło im się paliwo i stawały się pociskami balistycznymi. Sir Ronald, wyjątkowo nieufnie podchodzący do informacji wywiadu floty, odkąd jego szefem został Jurgensen, dołożył do tego pięćdziesiąt procent, co dało zasięg około dwunastu milionów kilometrów. Jego rakiety miały ponadpięciokrotnie większy zasięg, ale trafienie celu z takiej odległości było bardziej kwestią przypadku niż celności kontroli ogniowej.

Dlatego nie próbował osiągnąć niemożliwego — zdecydował się poczekać, aż odległość obu formacji zacznie zbliżać się do trzynastu milionów kilometrów, i zacząć strzelać salwami, używając rakiet z zasobników do wzmacniania salw burtowych. Ponieważ zabrał maksymalną liczbę zasobników, przez co okręty bardziej wlokły się, niż leciały z sensowną prędkością, powinno ich wystarczyć na dobre pół tuzina salw, i to zanim przeciwnik będzie w stanie odpowiedzieć ogniem. Celność co prawda nie będzie imponująca, ale wiele z nich po prostu musi trafić. A jeśli wszystko dobrze obliczył, salwy te dotrą do przeciwnika wraz z kutrami — kombinowany atak powinien sprawić sporo kłopotu obronie antyrakietowej, a to z kolei powinno zwiększyć skuteczność kutrów.

W najgorszym zaś wypadku okręty RMN były tak daleko od jednostek Marynarki Republiki, że mogły przerwać walkę i uciec. Załogi kutrów nie miały tej możliwości, ale tak już bywało na wojnie i Stevens nie miał nic przeciwko, że tym razem to jemu dopisuje szczęście. W każdym razie powinni…

Dalsze rozmyślania przerwał mu okrzyk mata Landowa:

— Odpalenie rakiet!

Przez moment Stevens był przekonany, że podoficerowi, choć był weteranem, coś się pomyliło.

Ale tylko przez moment — spojrzał na ekran taktyczny i zorientował się, że cały plan sir Ronalda właśnie diabli wzięli.

* * *

— Prawie mi ich żal — Janina Auderska powiedziała to tak cicho, że usłyszeć mógł ją tylko Kirkegard.

— To niech ci przestanie być ich żal — Kirkegard nie spuszczał wzroku z ekranu taktycznego ukazującego lawinę rakiet lecących ku okrętom Royal Manticoran Navy.

Jego zazwyczaj przyjemny baryton był tak ostry i zimny, że Auderska spojrzała nań zaskoczona.

— Dokładnie to samo zrobili nam w tej cholernej operacji Buttercup — przypomniał zimno. — Admirał White Haven w jednym z wywiadów powiedział, że czuł się prawie winny, bo to było niemal jak topienie kurczaków w stawie. Miał rację. Ale ja nie czuję się winny. Jestem natomiast bardzo ciekaw, jak im odpowiada rola kurczaków.

* * *

Sir Ronald Maitland przyglądał się z wymuszonym spokojem nadlatującej śmierci.

— Jak solidne są nasze namiary? — spytał oficera operacyjnego.

— Nie najlepsze, sir… tak dobre, jak można się spodziewać przy takim dystansie, sir.

— Cóż, w takim razie lepiej wykorzystać wszystko, nim to stracimy. Proszę przeprogramować zasobniki i priorytety celów i odpalić wszystko, co mamy. Natychmiast.

— Aye, aye, sir.

* * *

— Odpalili! — szepnęła Auderska.

— Musieli, jeśli nie chcieli stracić rakiet z zasobnikami — odparł spokojnie Kirkegard, obserwując opis, który pojawił się przy symbolach wrogich rakiet. — Jest ich więcej, niż się spodziewałem.

— Zgadza się, sir. Oberwiemy, i to solidnie.

— Nie ma nic za darmo — Kirkegard wzruszył ramionami. — Przy tej odległości nawet ich systemy naprowadzania nie będą zbyt skuteczne. Nasze jeszcze mniej naturalnie. Ale my możemy powtórzyć tę salwę… a oni nie.

* * *

— Ich ECM-y są znacznie lepsze, niż powinny, sir — powiedział cicho szef sztabu, pochylając się ku admirałowi Maitlandowi. — Według najnowszych ocen nasza obrona będzie o jakieś dwadzieścia pięć procent mniej skuteczna, niż zakładaliśmy. Przynajmniej o dwadzieścia pięć procent.

Maitland chrząknął i zamyślił się. Z liczby nadlatujących rakiet sądząc, było oczywiste, że ma do czynienia z superdreadnoughtami rakietowymi, co jeszcze nie oznaczało, że sytuacja jest beznadziejna. Wszystkie odczyty sensorów pokładowych kutrów wskazywały, że choć Marynarka Republiki znacznie poprawiła swoje systemy radioelektroniczne, nadal pozostawały one daleko w tyle za tym, czym on dysponował. To zaś powinno dać mu istotną przewagę przy pojedynku rakietowym toczonym na dużym dystansie. A raczej dałoby mu, gdyby miał czym go prowadzić.

Zgrzytnął zębami, przypominając sobie, ile razy prosił o choćby jeden superdreadnought rakietowy, ale oczywiście ta dupa Janacek tak rzadkiego i cennego okrętu nie zmarnowałby na drugorzędny system jak Maastricht. Jedynym pozytywem było to, że dwa jego superdreadnoughty miały zmodyfikowane wyrzutnie, mogły więc strzelać wieloczłonowymi rakietami, dzięki czemu po opróżnieniu zasobników nie pozostanie zupełnie bezbronnym celem. Tyle że będzie w stanie rewanżować się mniej niż dwudziestoma procentami tego, czym będą, do niego strzelać, dopóki nie zbliży się na odległość sześciu milionów kilometrów od przeciwnika.

A to było fizyczną niemożliwością, bo żaden z jego okrętów nie przetrwa tak długo.

— Czy te nowe dane dotyczące przyspieszeń rozwijanych przez wrogie superdreadnoughty zostały potwierdzone? — spytał.

— Zostały, sir — potwierdził szef sztabu. — Nadal są wolniejsze od naszych, ale różnica jest o ponad trzydzieści procent mniejsza, niż sądził wywiad.

— To by pasowało! — warknął sir Ronald, nim zdążył się opanować.

Potem zmusił się do serii głębokich oddechów i gdy znów zapanował nad nerwami, polecił:

— Zawiadom natychmiast komodor Rontved, by wykonała plan Omega.

— Rozumiem, sir — całkowity brak zaskoczenia w głosie dowodził, że podkomendny sam już doszedł do odpowiednich wniosków.

Komodor Rontved dowodziła złożoną z trzech jednostek flotyllą okrętów warsztatowych i zaopatrzeniowych przydzielonych do obsługi eskadry Maitlanda. Poza antyrakietowym nie posiadały żadnego uzbrojenia ofensywnego, a plan Omega polegał na tym, że miał jak najszybciej ewakuować się z systemu, Rontved zaś miała wcześniej odpalić ładunki założone we wszystkich obiektach używanych przez Royal Manticoran Navy, by cała militarnie wykorzystywana infrastruktura systemu przestała istnieć. — Przekaż jej ostrzeżenie, żeby nie marnowała czasu — dodał Maitland. — Wiemy, że przeciwnik posiada wielostopniowe rakiety, czyli Jurgensen dał pod tym względem dupy kompletnie. Mógł więc dać i pod innymi i wcale by mnie nie zdziwiło, gdyby któryś z tych superdreadnoughtów okazał się lotniskowcem. Albo dwa.

— Rozumiem, sir. A skoro już mowa o kutrach, to co z naszymi?

— Mają kontynuować atak. Jeśli Incubus zostanie zniszczony, i tak nie zdołają uciec z systemu. I na wszelki wypadek wyślij do domu jeden niszczyciel. Jeśli Rontved się nie uda, to choć w ten sposób przekażemy ostrzeżenie.

* * *

Komandor porucznik Jeffers stał obok Henry’ego Stevensa — obaj obserwowali główny ekran taktyczny, podczas gdy HMS Starcrest gnał całą naprzód ku granicy przejścia w nadprzestrzeń. To, że kompensator bezwładnościowy mógł lada chwila nawalić, zmieniając całą załogę w krwawą maź rozsmarowaną po ścianach i podłodze, było zupełnie bez znaczenia — ta śmierć była tylko możliwa, śmierć czająca się za nimi była pewna.

Dwa superdreadnoughty kontradmirała Maitlanda już nie istniały, a jego flagowy był wrakiem. Incubus stracił ponad pięćdziesiąt procent węzłów napędu, a nie został całkowicie zniszczony tylko dlatego, że przeciwnik skoncentrował ogień na okrętach, które mogły odpowiadać ogniem. Lotniskowiec można było dobić później.

Salwa wystrzelona przez okręty RMN zmieniła jeden z superdreadnoughtów Marynarki Republiki we wrak, z którego już nawet przestało wyciekać powietrze, a dwa inne poważnie uszkodziła. Jeden został dobity przez wyrzutnie pokładowe, które skoncentrowały na nim ogień, i dryfował teraz bezwładnie jako podziurawiony wrak. Podobnie jak jeden krążownik liniowy. Inny trafiony rakietami pierwszej salwy eksplodował.

Kutry poważnie uszkodziły sześć pozostałych krążowników liniowych, ale było to wszystko, co osiągnęły. Przeciwnik tym razem przygotował się na ich przyjęcie i wykorzystał wszystkie słabe strony delikatnych maszyn. Załogi kutrów walczyły dzielnie i dobrze, ale dzioby superdreadnoughtów chronione były ekranami prawie tak dobrymi jak te posiadane przez okręty Królewskiej Marynarki, a artylerzyści tak obrony rakietowej, jak i dział energetycznych musieli naprawdę dużo ćwiczyć, gdyż wykazali się zadziwiającą celnością w trafianiu tak małych i zwrotnych celów. Wzmocniono też najwyraźniej osłony i pancerze burtowe, bo trafienia graserów pokładowych Shrike’ów nie powodowały takich zniszczeń, jak powinny.

Większość trafień zresztą była efektem pierwszego ataku kutrów, bo drugi zakończył się ich masakrą, a niedobitki potem bardziej służyły za ruchome cele, niż stanowiły zagrożenie.

Jeffers próbował nie okazać, jak bardzo jest zszokowany i jak trudno przychodzi mu uwierzyć w to, co widzi. Oczywiste było, że Marynarka Republiki nadal nie dysponuje tak dobrym sprzętem jak Royal Manticoran Navy, zwłaszcza jeśli chodzi o elektronikę. Jej zasobniki zawierały mniej rakiet, co sugerowała masywniejsza konstrukcja tych ostatnich. Salwy były więc słabsze. Skutkiem tego musiała być mniejsza liczba rakiet, jakie mógł pomieścić w magazynach okręt tej samej wielkości w stosunku do jednostki RMN, ale to mogło mieć znaczenie dopiero przy dłuższym pojedynku rakietowym. Ważniejsze było, że znacznie poprawiono zasięg rakiet i systemy samonaprowadzania. W tej kwestii również nie osiągnięto poziomu Królewskiej Marynarki, ale poważnie zmniejszono przewagę techniczną tej ostatniej. Lepsza celność, większy zasięg i mniejsze gabaryty rakiet nadal stanowiły atuty królewskich okrętów, co oznaczało, że wręcz niezastąpione staną się okręty nowej klasy Invictus.

Które już byłyby w użyciu, gdyby ten pieprzony idiota Janacek nie wstrzymał ich budowy!

Jeffers na myśl o tym czuł żądzę mordu. Zaciskając zęby, zmusił się do jako takiego panowania nad sobą i powoli odwrócił od ekranu taktycznego. Nadal był zdumiony, że Starcrest zdołał uciec nie uszkodzony po otrzymaniu rozkazów od admirała. Nie dlatego, by ktoś specjalnie do niego celował, ale z uwagi na liczbę rakiet, jaką przeciwnik wystrzelił. Na cud zakrawało, że żadna nie obrała go za cel.

Potem coś tak małego jak niszczyciel po prostu przestało interesować przeciwnika zajętego usuwaniem zniszczeń i dalszą walką tak z kutrami, jak i z superdreadnoughtami Royal Manticoran Navy.

Alan Jefferson nie ukrywał sam przed sobą, że był wdzięczny Maitlandowi za rozkaz odlotu z informacjami do systemu Manticore — jego załoga przeżyła, a okręt przetrwał. Ale czuł się winny zostawienia towarzyszy broni na pewną śmierć.

I wiedział, że to poczucie winy będzie mu długo towarzyszyło.

* * *

— Zastanawiam się, jak się powiodło admirałowi Kirkegardowi w systemie Maastricht, sir — powiedział cicho komandor Tibolt.

Stał z admirałem Chongiem na pomoście flagowym superdreadnoughta rakietowego New Republic zajmującego miejsce na orbicie parkingowej jedynej zamieszkanej planety systemu Thetis.

— Trudno powiedzieć — mruknął Chong i odwrócił wzrok od ekranu wizyjnego ukazującego błękitno-białą planetę.

Wyprostował się odruchowo i spojrzał na ekran, na którym wylistowano straty i uszkodzenia okrętów Zespołu Wydzielonego 11.

Tylko jedna nazwa podświetlona na czerwono oznaczała zniszczony okręt, ale kilka innych niewiele dzieliło od podobnego losu, a kilka następnych było poważnie uszkodzonych. Niemniej w porównaniu ze stratami ponoszonymi przez Ludową Republikę jeden ciężki krążownik i siedemdziesiąt kutrów były niewartymi wzmianki drobiazgami. Tym bardziej jako cena za odzyskanie systemu planetarnego i zniszczenie ponad dwustu kutrów, czterech ciężkich krążowników i dwóch superdreadnoughtów wroga.

— Prawdę mówiąc — odezwał się po chwili — znacznie bardziej interesuje mnie, jak poszło w Grendelsbane i Trevor Star.

ROZDZIAŁ LVII

— Mogę spytać, co pan sądzi o wiadomości od premiera High Ridge’a, milordzie? — spytał uprzejmie Niall MacDonnell.

— Mam nadzieję, że konieczność zachowania uprzejmości podniosła mu ciśnienie na tyle skutecznie, że skróci mu to żywot o dwa lub trzy dziesięciolecia — odparł radośnie Hamish Alexander. — Na więcej niestety nie można liczyć.

MacDonnell najpierw wytrzeszczył oczy, potem się uśmiechnął. Urodzonego i wychowanego na Graysonie, nadal często zaskakiwało lub rozbawiało zachowanie oficerów Royal Manticoran Navy służących w Marynarce Graysona. I to mimo że współpracował z nimi od lat. Earl White Haven, choć nie służył w Marynarce Graysona, tyle razy wraz z nią walczył, że został niejako uznany za swego. Jedną z rzeczy, które MacDonnella nadal zaskakiwały i bawiły równocześnie, była jednomyślna krytyka wyrażana przez wszystkich królewskich oficerów pod adresem rządu High Ridge’a jako całości oraz jej członków w szczególności. Oraz życzenia nader podobne do tych, jakie właśnie usłyszał. Obejmowało to także całą górę Admiralicji ze szczególnym uwzględnieniem Pierwszego Lorda. Dość trudno było mu wyobrazić sobie graysońskiego oficera tak pogardliwie wyrażającego się o kanclerzu czy równie źle mu życzącego.

Nie dotyczyło to naturalnie opinii o premierze Królestwa Manticore — jeśli nie były wyrażane tak entuzjastycznie w obecności oficerów RMN, to jedynie z uprzejmości.

Różnica, jak podejrzewał, wynikała z podejścia, co go nadal dziwiło. Głównym problemem Królestwa w tej chwili było to, że obecną władzę wykonawczą sprawowała arystokracja. Taki sam problem, w gwałtowniejszej nawet formie, trapił Grayson przed reformami Mayhewa, które przywróciły Protektorowi należną mu władzę. Natomiast mieszkańcy Graysona z zasady szanowali swoich patronów, no ale też nie mieli takich powodów do niezadowolenia jak poddani Korony.

Naturalnie White Haven sam był członkiem tejże arystokracji, wobec czego jego brak szacunku był całkowicie zrozumiały.

— Nie będę udawał, że nie podzielam pańskich nadziei, milordzie — powiedział po chwili. — Ale jestem zmuszony przyznać, że tym razem się zachował.

— Bo nie miał wyboru — ocenił rzeczowo White Haven. — Sądzę zresztą, że to był jeden z czynników, które Protektor uwzględnił, planując całą tę akcję. I choć nie przystoi tak mówić o głowie sojuszniczego państwa, podejrzewam, że dziką satysfakcję sprawiło mu wmanewrowanie High Ridge’a w sytuację wymuszającą takie właśnie zachowanie.

MacDonnell spojrzał na niego pytająco, wyjaśnił więc:

— High Ridge musiał udawać, że cieszy się z inicjatywy Benjamina, bo każde inne zachowanie udowadniało by, jak jest słaby i nieskuteczny, bo nie mógł mu przeszkodzić. A tak zachowa twarz. Jeśli okaże się, że się pomylił, my mieliśmy rację, on zaś protestował, wyjdzie na totalnego idiotę, którego dobrzy ludzie ratują przed skutkami jego własnej głupoty. Natomiast w tych okolicznościach, nawet jeśli Republika zaatakuje, i tak wyjdzie na durnia, a ja zrobię wszystko, żeby każdy w Królestwie się o tym dowiedział.

I uśmiechnął się wyjątkowo paskudnie.

Brzmiało to prawie tak, jakby chciał, żeby Republika zaatakowała, i to wyłącznie z powodu problemów, jakie przysporzy to rządowi. MacDonnell wiedział, że tak nie jest i że White Haven naprawdę nie pragnie ataku ze strony Republiki Haven. Ale był realistą i przestał liczyć na cud. MacDonnell łudził się jeszcze, że tak się nie stanie, i to mimo iż ostateczne ostrzeżenie przyszło od patronki Harrington. Earl natomiast pogodził się z tym, że atak jest nieuchronny i nastąpi szybko, i zrobił, co mógł, by przygotować się na tę katastrofę. A to, że miał nadzieję, że przyniesie ona jeden skutek pozytywny, czyli zmiecie obecny rząd Królestwa Manticore, było zupełnie zrozumiałe.

Obaj znajdowali się na pomoście flagowym Benjamina the Great. MacDonnell uważał, że jest to najwłaściwsze miejsce, bo Benji, jak go potocznie określano w Marynarce Graysona, był okrętem flagowym White Havena od dnia, w którym wszedł do służby, do końca operacji Buttercup. Jednak mimo iż okręt miał dopiero osiem lat standardowych, był już przestarzały i należał do klasy liczącej zaledwie trzy jednostki. Została ona zastąpiona przez klasę Harrington, czyli pierwsze graysońskie superdreadnoughty rakietowe, i Benji powinien już trafić do stoczni złomowej. Grayson wytężał bowiem wszystkie siły, by rozwijać i utrzymywać flotę, i po prostu nie było go stać na utrzymywanie przestarzałych okrętów niezależnie od tego, ile by lat liczyły i jak ukochane by nie były.

MacDonnell miał nadzieję, że dowództwo wybierze drugie rozwiązanie, czyli przezbrojenie okrętu w wyrzutnie rakiet wielostopniowych. Ale chwilowo żadna decyzja co do jego losów jeszcze nie zapadła, a superdreadnought przydał się ponownie, gdyż został zaprojektowany jako jednostka dowodzenia floty i miał najlepsze z możliwych pomost flagowy, system komputerowy i centrum kierowania oraz łączności.

— Co by zresztą Janvier nie uważał — dodał White Haven — admirał Kuzak nie ma, jak mi się wydaje, nic przeciwko naszej obecności, prawda?

— Nie ma — zgodził się MacDonnell. I odruchowo spojrzał na holoprojekcję taktyczną. Terminal był zlokalizowany znacznie bliżej systemowego słońca niż w systemie Manticore, ale mimo to dzieliły je prawie trzy minuty świetlne. A to stwarzało praktycznie nierozwiązywalny problem taktyczny dla admirał Theodosii Kuzak.

Jej Trzecia Flota mogła bowiem znajdować się tylko w jednym miejscu, chyba że gotowa była na nader niebezpieczne przedsięwzięcie, czyli podział sił. W teorii forty chroniące terminal powinny sobie poradzić z każdym atakiem, tym bardziej że jak wszystkie forty Royal Manticoran Navy miały własne napędy podświetlne. Poruszały się jednakże tak wolno i były tak wielkie, że wszyscy traktowali je jak umocnienia stałe, choć miały minimalną zdolność manewrową i mogły generować ekrany uznawane za wyróżnik statków i okrętów kosmicznych.

Niestety pomimo olbrzymich rozmiarów, niezwykle grubego pancerza i potężnego uzbrojenia podobnie jak Benjamin the Great były już przestarzałe, gdyż szybkostrzel-ność ich wyrzutni rakietowych stanowiła ledwie ułamek siły ognia, jaką dysponowały superdreadnoughty rakietowe. Gdyby przed rozpoczęciem bitwy zdołały postawić zasobniki, sytuacja miałaby się dokładnie odwrotnie — jak długo starczyłoby zasobników, czyli do czasu aż pierwsza wroga salwa nie dotarłaby w ich bezpośrednie sąsiedztwo i nie zaczęła detonować.

Dopóki tylko Sojusz posiadał superdreadnoughty rakietowe, nikogo nie martwiła podatność zasobników holowanych na zniszczenie. Po pierwsze dlatego, że żadna inna flota nie mogła oddawać tak licznych salw, a po drugie ponieważ nie miała rakiet o zbliżonym choćby zasięgu do wielostopniowych. A to znaczyło, że zasobniki fortów zdołają zmasakrować każdego napastnika, nim dotrze on na tyle blisko, by je zniszczyć. Sytuacja uległa drastycznej zmianie, gdy Marynarka Republiki weszła w posiadanie tak okrętów liniowych, jak i rakiet najnowszej generacji.

Teraz to forty znalazły się na słabszej — i to znacznie słabszej — pozycji w przypadku ataku ze strony Republiki. Stąd właśnie brał się dylemat admirał Kuzak. Miała ona bronić dwóch celów zbyt oddalonych od siebie, by mogła to zrobić skoncentrowanymi siłami. Zgodnie z oficjalnych stanowiskiem Admiralicji nie istniał żaden dowód na to, że forty nie dadzą sobie rady, gdyż nie było dowodów na posiadanie przez Republikę rakiet wielostopniowych, teoretycznie więc nadal posiadały olbrzymią przewagę zasięgu ognia. W praktyce dla oficera dowodzącego obroną Trevor Star była to sytuacja gorsza, niż gdyby Admiralicja uznała stan faktyczny, o którym wszyscy wiedzieli. Wtedy bowiem musiałaby coś zrobić, czyli wzmocnić, i to poważnie, Trzecią Flotę. A tak nie musiała robić nic. A Kuzak wiedziała, że forty nie wytrzymają ataku i zostaną zmasakrowane, a Marynarka Republiki zdobędzie terminal. Zginie przy tym olbrzymia liczba ludzi i to zupełnie bez sensu, a odpowiedzialna za ich śmierć będzie ona. Dlatego z prawdziwą ulgą przekazała zadanie wsparcia fortów MacDonneljowi, a swoje okręty skoncentrowała tak, by mogły bronić San Martin.

— Gdyby był pan na miejscu Theismana i planował zaatakowanie Trevor Star, na czym by się pan skoncentrował, milordzie? — spytał MacDonnell. — Na zdobyciu terminala czy San Martin? Czy też na obu równocześnie?

— Zadawałem sobie podobne pytanie, przygotowując się do wyzwolenia tego systemu — uśmiechnął się White Haven. — Największym problemem jest to, że oba cele są na tyle blisko, by zapewnić sobie pewien rodzaj wsparcia. Nie jest łatwo bronić takiego systemu, ale atakujący cały czas musi być świadom, że koncentrując siły na zdobyciu jednego, ma za plecami drugie ugrupowanie obrońców, które może zaatakować go od rufy. Sytuacja Marynarki Republiki jest jeszcze gorsza, bo nie może wiedzieć, czy po drugiej stronie terminala nie czeka spora część Home Fleet gotowa do alarmowego tranzytu na wieść o rozpoczęciu ataku. Ja przynajmniej tego problemu nie miałem.

— Fakt. Ale teraz trzeba się zdecydować na jeden cel.

— Oczywiście — przyznał White Haven. — Ja wybrałem planetę, bo była dla Ludowej Republiki ważniejsza od terminala, którego i tak nie mogła użyć. Poza tym ograniczało to zdolności manewrowe Ludowej Marynarki, a na dodatek ich fortyfikacje były nieporównywalnie słabsze od tych, które zbudowaliśmy od tej pory. Mimo to musiałem i tak wykazać dużą ostrożność.

— Jakoś się to nie bardzo pokrywa z tym, co słyszałem i czytałem, milordzie — uśmiechnął się MacDonnell. — Z tego co wiem, w końcu uderzył pan, wykorzystując terminal.

— Zgadza się. Ale prawdę mówiąc, był to akt desperacji. Wtedy obroną dowodziła Esther McQueen, a ona była naprawdę dobrym, tak szczerze mówiąc, nie wiem, czy nie lepszym niż ja taktykiem, i miała doskonały zmysł strategiczny. Przyjęła mobilne, głębokie ugrupowanie obronne. Jak bym nie manewrował, zawsze była na tyle blisko, by nie dać mi okazji do spokojnego ataku na żaden cel. Zrobiłem więc, co mogłem, by przekonać ją, że zdecydowałem się na powolne oblężenie wewnętrznego systemu, a potem Pierre i Saint-Just byli na tyle uprzejmi, że ją odwołali do Nouveau Paris. Z jej następcą poszło łatwiej: bez kłopotu przekonałem go, do czego chciałem, i gdy odpowiednio przegrupował siły…

— Czyli zmusił ich pan do obrony jednego celu, a drugi zdobył zaskakującym atakiem — podsumował MacDonnell.

— Tak, ale dysponowałem pewnymi atutami, których Theisman i jego ludzie nie mają. Użycie terminala jako drogi ataku poza masą niedogodności daje przewagę kompletnego zaskoczenia. Theisman z tej możliwości nie może skorzystać, a więc nie może też zagrozić systemowi z dwóch stron równocześnie. To pozwoli Theodosii użyć metody obronnej McQueen o wiele skuteczniej. Natomiast gdyby nie pomoc Marynarki Graysona, w końcu by przegrała z uwagi na przewagę liczebną atakujących. Zwłaszcza jeśli nasze bardziej pesymistyczne oceny co do składu wysłanej tu formacji okażą się prawdziwe. Natomiast wracając do odpowiedzi na podstawowe pytanie, skoncentrowałbym się na ataku na planetę.

— Ale jak długo w rękach Królewskiej Marynarki pozostaje terminal, tak długo istnieje groźba przesłania przezeń posiłków, które przeprowadzą kontratak — zauważył MacDonnell.

— Przy założeniu, że Królewska Marynarka miałaby czym taki kontratak przeprowadzić — odparł ponuro White Haven, wskazując na holoprojekcję taktyczną, na której z uwagi na odległość Trzecia Flota reprezentowana była przez jeden zielony symbol. — Admirał Kuzak ma prawie sto okrętów liniowych, w tym czterdzieści osiem superdreadnoughtów rakietowych. Dwa przechodzą okresowy przegląd, a w skład Home Fleet wchodzą dwie, słownie: dwie, eskadry takich jednostek. Poza tym jedna eskadra stacjonuje w Grendelsbane, a jedną ma księżna Harrington. Cztery ostatnie okręty tej klasy przechodzą próby po modernizacji w systemie Manticore. To wszystko, czym dzięki obecnemu rządowi i Admiralicji dysponuje Rogal Manticoran Navy. Jeśli Theisman zdoła zniszczyć Trzecią Flotę, stracimy około jednej trzeciej klasycznych okrętów liniowych i dwie trzecie rakietowych. Dlatego prawdziwym celem Marynarki Republiki będą okręty Trzeciej Floty, a jeśli zostaną zmuszone do obrony San Martin, to także zostaną zniszczone. Wtedy Theisman bez większego trudu poradzi sobie z tym, co zostało. Prawdę mówiąc, z całego Sojuszu zostanie tylko Marynarka Graysona jako licząca się siła. I osamotniona. Jaką część floty Grayson może przeznaczyć do działań ofensywnych?

— Prawdę mówiąc, już przekroczyliśmy granicę bezpieczeństwa, choć to nie znaczy, bym uważał, że błędem było wysłanie nas tutaj — zapewnił MacDonnell. — Uważa, że patronka Harrington i Paxton mają rację i Republika na początku nie zaatakuje systemu Yeltsin. To może ulec naturalnie zmianie, zwłaszcza gdy Theisman dowie się, że znaczna część Marynarki Graysona wzmocniła obronę Trevor Star. Natomiast w tej chwili sądzi, że nasze siły skupione są w systemie Yeltsin, nie będzie więc chciał go atakować, dopóki nie rozprawi się z wami.

— Właśnie, zgodził się White Haven, starannie maskując wszelkie ślady irytacji.

Powodem nie było nic, co powiedział MacDonnell. White Haven zgadzał sję z jego oceną sytuacji. Chodziło o to, ze admirał graysoński zupełnie spokojnie i naturalnie oceniał Royal Manticoran Navy jako drugą co do siły flotę w Sojuszu. Dla każdego admirała tejże RMN było to denerwujące.

Zwłaszcza że ocena ta w tej chwili była całkowicie zgodna z prawdą.

— Prawdę mówiąc, najlepiej by się stało, gdyby Theisman dowiedział sję o waszej tu obecności, nim rozpocznie atak — dodał White Haven. — Fakt, że byliście gotowi tak szybko nas wesprzeć mimo doświadczeń z pożałowania godnymi obecnymi władzami Królestwa, powinien zmusić go do myślenia, i to intensywnego. Przede wszystkim na skalę strategiczną, bo sądzę, że oparł się na założeniu, że tego nie zrobicie, a już na pewno nie spodziewał się, że zrobicie to tak szybko. To zaś powinno dać nam czas. Jeśli dałoby cztery czy pięć miesięcy, nawet to ośle podogonie Janacek zdoła doprowadzić do ukończenia budowy jakiejś sensownej liczby okrętów. Zwłaszcza tych najbardziej zaawansowanych w Grendelsbane. Z tego co wiem, pierwszy powinien być gotowy do prób odbiorczych za parę tygodni.

— Oby tak się stało — powiedział z przekonaniem MacDonnell.

* * *

— To potwierdzone, sir. Wszystkie.

Admirał eskadry czerwonej Allen Higgins był średniego wzrostu, za to sporej tuszy, o owalnej twarzy cherubinka zwykle rumianej i pogodnej, co dobrze pasowało do jego natury. W tej jednak chwili jego oblicze miało barwę nieświeżego nieboszczyka, a w oczach nie było śladów radości.

Spoglądając na ekran taktyczny, czuł się jak skazaniec przed plutonem egzekucyjnym. Zbliżały się doń trzydzieści dwa superdreadnoughty, w tym sporo, ale nie wiedział ile, rakietowych. Towarzyszyła im nieznana, ale spora liczba lotniskowców, gdyż czterysta kutrów, które zaatakowały formację, zostało zniszczonych przez kontratak znacznie większej liczby kutrów republikańskich.

Liczył na to, że mając szesnaście superdreadnoughtów klasycznych, siedem rakietowych, cztery lotniskowce i dziewiętnaście krążowników liniowych, zdoła powstrzymać każdy, nawet silny atak, zwłaszcza że dysponował rakietami o większym zasięgu. Dlatego zgrał atak kutrów z wysunięciem superdreadnoughtów rakietowych w pobliże przeciwnika, by wsparły kutry ostrzałem z bezpiecznej odległości. Wszystkie siedem zostało zniszczonych salwą oddaną z odległości dwudziestu milionów kilometrów, której liczebności mógł się jedynie domyślać. Zostało mu szesnaście przestarzałych okrętów liniowych i cztery lotniskowce mające łącznie ze czterdzieści kutrów na pokładach i świadomość, że już nic nie może zrobić. Jedynym jego mądrym posunięciem było to, że nie posłał klasycznych superdreadnoughtów razem z rakietowymi. Co prawda tylko dlatego, że uznał, iż nie ma takiej potrzeby, ale dzięki temu kilkadziesiąt tysięcy ludzi i to dobrze wyszkolonych nie zginęło na marne.

— Nie powstrzymamy ich — powiedział cicho i spojrzał na równie zaskoczonego i przygnębionego szefa sztabu. — Wszystko, co poślę przeciwko nim, będzie robiło tylko za ruchomy cel. Stocznie i forty też są nie do uratowania. Polegaliśmy na mobilnej obronie, forty nie zostały więc zmodyfikowane do użycia rakiet wielostopniowych, żeby tego skurwysyna Janaceka szlag trafił!

— Sir, jak… co zrobimy? — spytał niepewnie szef sztabu.

— Wiem, czego nie zrobimy, Chet — warknął Higgins. — Nie będzie drugiego Elvisa Santino! Nie poślę ludzi na bezsensowną śmierć w walce, której nie da się wygrać.

— Jeśli odda pan stocznię bez walki, Admiralicja…

— Może się pierdolić laczkiem! — przerwał mu Higgins. — Jeśli będą mnie chcieli oddać pod sąd, tym lepiej. Będę miał okazję głośno, wyraźnie i publicznie powiedzieć, co sądzę o stanie, do jakiego doprowadzili flotę, i jak dalece narazili bezpieczeństwo Królestwa. Teraz to zresztą zupełnie nieważne. Istotne jest ratowanie, kogo i czego tylko się da. Stoczni i fortów się nie da, a na zakładanie ładunków nie mamy czasu. Zrobimy tak: każ wszystkim zebrać się w głównej stacji. Dopilnuj skasowania wszystkich tajnych danych, a potem wysadź cały bank pamięci i serwery. Mamy dziewięćdziesiąt minut na ewakuację personelu, ale możliwość zabrania nie więcej niż dwudziestu do dwudziestu pięciu procent ludzi. Złap listę priorytetową i odszukaj tych, którzy na niej są. Na pewno wszystkich nie uda ci się znaleźć, daj więc ludziom zapasową, niech łapią każdego inżyniera i technika z istotną wiedzą o nowych systemach uzbrojenia.

— Aye, aye, sir! — szczeknął szef sztabu zadowolony, że ma coś konkretnego.

I zajął się wykonywaniem otrzymanych rozkazów. Higgins zaś zwrócił się do oficera operacyjnego:

— Dla ciebie też mam zajęcie, Juliet. Nie mamy odpowiednich rakiet, by walczyć, ale mamy odpowiednie, by niszczyć.

— Sir? — zdziwiła się uprzejmie, najwyraźniej niewiele rozumiejąc.

— Nie mamy czasu na zakładanie ładunków, rozstrzelamy więc stocznię, forty i całą resztę. Chcę, byś opracowała plan ogniowy. Każdy dok, każdy okręt, magazyn, walcownia, słowem każdy obiekt ma dostać klasyczną rakietę z głowicą nuklearną. Jedyne, do czego nie będziemy strzelać, to stacje mieszkalne i stacja główna. Teraz rozumiesz?

— Rozumiem, sir — potwierdziła, blednąc na samą myśl o skali zniszczeń.

— To wykonaj! — warknął Higgins.

I ponownie wbił wzrok w główny ekran taktyczny.

* * *

Javier Giscard ponownie sprawdził wskazanie chronometru.

Na pomoście flagowym Souereign of Space panowały cisza, spokój i absolutny brak pośpiechu. A mimo to napięcie było prawie namacalne. Dziesiąty Zespół Wydzielony jeszcze nie oddał ani jednego strzału, ale wszyscy należący do niego wiedzieli, że wojna już się zaczęła. Albo została wznowiona. Albo też stało się coś, na co nazwę wymyślą dopiero historycy.

Nazwa dla tych, którzy będą zabijać i ginąć, była bez znaczenia. Dla niego także, choć spoczywała na nim znacznie większa odpowiedzialność. I świadomość, która bynajmniej go nie cieszyła — miał zrobić ponownie to, co już raz musiał. W systemie Basilisk.

Wtedy nie miał wyboru i teraz też go nie miał. Ale to nie oznaczało, że mu się to podobało. Ponownie spojrzał na chronometr. Zostało piętnaście minut.

* * *

— Ślad wyjścia z nadprzestrzeni, sir!

Niall MacDonnell przerwał rozmowę z earlem White Havenem i odwrócił się, słysząc głos oficera operacyjnego.

— Jeszcze nie znamy dokładnej liczby, ale jest ich dużo, sir — dodał komandor William Tatnall.

MacDonnell czuł za plecami obecność White Havena i wiedział, jak mu jest trudno zachować milczenie. Ale jeszcze przed odlotem z systemu Yeltsin earl zapewnił go, że nie ma zamiaru wtrącać się w sprawy dowodzenia, mimo iż z uwagi na starszeństwo miałby do tego prawo. To były okręty MacDonnella — jemu admirał Matthews powierzył dowództwo i Wbite Haven obiecał to szanować.

Teraz udowadniał, że nie rzucał słów na wiatr.

— Położenie i kurs — zażądał MacDonnell.

— Wyszli z nadprzestrzeni w najbliższym możliwym miejscu w stosunku do San Martin i wzięli kurs na planetę — poinformował go szef sztabu, komandor David Clairdon.

— Jakieś jednostki kierują się na terminal?

— Nie, sir. Przynajmniej na razie — dodał ostrożnie Clairdon.

MacDonnell obrócił się ku holoprojekcji taktycznej, w której zaczęły się już pojawiać czerwone symbole nie zidentyfikowanych jednostek. Tatnall miał rację — rzeczywiście było ich dużo.

— Mamy wstępną identyfikację, sir — zameldował Tatnall takim tonem, jakby nie bardzo mógł uwierzyć w to, co słyszy. — Ponad osiemdziesiąt okrętów liniowych, sir… co najmniej.

— O, cholera! — wymamrotał ktoś z dyżurnej obsady.

Dało się to wyraźnie słyszeć, gdyż po słowach Tatnalla zapadła nagła cisza.

MacDonnell musiał przyznać, że reakcja ta była jak najbardziej zrozumiała. Nie sposób było stwierdzić, ile okrętów było klasycznymi superdreadnoughtami, a ile rakietowymi, z racji braku informacji o sygnaturach napędów. Natomiast na miejscu Theismana wysłałby jak najmniej pierwszych, a jak najwięcej drugich. W każdym razie wyglądało na to, że White Haven miał rację i Marynarka Republiki do tego zadania przydzieliła dwukrotnie większe siły, niż spodziewała się zastać.

Ale nie mógł być tego pewien, toteż nie podjął decyzji natychmiast. Przeanalizował wszelkie możliwości, co wydało mu się niezwykle długim procesem, ale gdy spojrzał na chronometr, okazało się, że minęło ledwie dziewięćdziesiąt sekund.

— David, plan Alfa Jeden — polecił spokojnie.

Clairdon przez moment przyglądał mu się, po czym skinął głową.

— Alfa Jeden. Aye, aye sir.

I zajął się przekazaniem rozkazu.

MacDonnell zaś spojrzał ponownie na White Havena.

— Sądzę, że robią dokładnie to, co pan zrobiłby na ich miejscu, milordzie — powiedział i uśmiechnął się zimno. — Naturalnie połowa wykrytych jednostek to mogą być boje ECM, a całość może być jedynie przynętą, by ściągnąć z pozycji siły broniące terminala, o których istnieniu nie wiedzą.

— Co wydaje się mało prawdopodobne — zgodził się White Haven z odrobinę cieplejszym uśmiechem. — Wątpię też, by próbowali powtórzyć manewr zastosowany w systemie Basilisk: wiedzą, że forty broniące terminala są w pełni sprawne. Co prawda siły, które kierują się ku San Martin, mogłyby je zniszczyć bez problemów, ale jakoś nie mogę uwierzyć, by Theisman i Foraker zdołali zbudować aż tyle okrętów, by wysłać tu dwie tak liczne grupy. Zwłaszcza jeśli księżna Harrington ma rację i wysłali też duże siły do Konfederacji. A jeśliby się okazało, że tak jest, a mimo to Trevor Star zaatakowało sto sześćdziesiąt okrętów liniowych Marynarki Republiki, nie pozostanie nam nic innego, jak zajęcie się warunkami kapitulacji. I to szybko.

* * *

Admirał Higgins stał niczym posąg na pomoście flagowym HMS Indomitable wraz z resztą ocalałych okrętów lecącego ku granicy przejścia w nadprzestrzeń. Nikt się do niego nie zbliżał. I nikt nie próbował się doń odzywać. Otaczała go niewidzialna, acz wyczuwalna ściana bólu i nienawiści do samego siebie, której nikt nie odważył się naruszyć.

Wiedział, podobnie jak wszyscy obecni na pomoście, że w niczym nie zawinił. Mając te okręty, które mu przydzielono, nie był w stanie w żaden sposób powstrzymać sił, które zaatakowały Grendelsbane. Naturalnie nie oznaczało to, że nie stanie się kozłem ofiarnym, zwłaszcza że Janacek i cała reszta będą na gwałt takowego potrzebowali. A przynajmniej miał dość rozsądku i odwagi, by nie poświęcać niepotrzebnie kolejnych okrętów i nie skazywać ich załóg na pewną i bezsensowną śmierć. To jednak nie stanowiło dlań chwilowo żadnej pociechy. Spoglądał na ekran wizualny ukazujący olbrzymi kompleks stoczniowy malejący za rufą, a jego oczy były zimne i puste jak przestrzeń kosmiczna.

A potem zacisnął usta, gdy na ekranie rozbłysło pierwsze małe, choć niezwykle jasne słońce.

A zaraz po nim kolejne. I następne. A potem fala ognia zaczęła się toczyć przez olbrzymią bazę i kompleks stoczni, które Klestwo Manticore stworzyło dosłownie z niczego w ciągu ostatnich dwudziestu lat standardowych. Falę ognia tworzyły dziesiątki, a potem setki klasycznych głowic nuklearnych wystrzelonych przez jego własne okręty na jego rozkaz. A niszczyła ona wszystko, co napotkała na swej drodze — centra produkcyjne, forty orbitalne, stocznie złomowe i remontowe, magazyny, stacje przeładunkowe, zbiorniki paliwa wraz z zakładami je produkującymi, anteny sensorów, przekaźniki, ultranowoczesną stację kontroli ruchu.

No i okręty. Kilka, które miały pecha przechodzić akurat przeglądy i naprawy. I znacznie, ale to znacznie więcej nowiutkich, nie ukończonych okrętów, których pech polegał na tym, że do władzy w Królestwie dorwali się krótkowzroczni durnie. 27 superdreadnoughtów rakietowych klasy Medusa, 19 lotniskowców i 46 superdreadnoughtów rakietowych najnowszej klasy Invictus. Razem 92 okręty liniowe o łącznej masie 670 milionów ton. To już nie była jakaś tam flota — to była cała marynarka dużego państwa złożona z najnowocześniejszych okrętów. Z których część była już prawie gotowa, bo kończono montować na nich wyposażenie. Oprócz nich w budowie znajdowały się jeszcze 53 mniejsze okręty również skazane na zagładę.

Ognista fala dotarła do centralnej części kompleksu i zniknęła. Tam bowiem znajdowało się ponad czterdzieści tysięcy ludzi — stoczniowców i personelu floty, których Higgins nie miał jak ewakuować z braku miejsca. Oni także byli straceni dla Królestwa Manticore, choć nie bezpowrotnie jak okręty, które przybyli wykończyć. Tyle że nikt nie wiedział na jak długo.

Allen Higgins właśnie zadał Królewskiej Marynarce większe straty pod względem tonażu i siły ognia rozstrzelanych jednostek, niż poniosła ona przez czterysta lat standardowych dotychczasowego istnienia.

A fakt, że nie miał wyboru, nie stanowił żadnego pocieszenia.

* * *

— Przepraszam, że przeszkadzam, sir — oznajmił Marius Gozzi. — Ale właśnie wykryliśmy drugie ugrupowanie wrogich okrętów.

Giscard odwrócił się ku niemu, równocześnie dając znak oficerowi operacyjnemu, z którym rozmawiał, by zamilkł.

— Gdzie? — spytał zwięźle.

— Wygląda na to, że nadlatują od strony terminala, sir. I mieliśmy dużo szczęścia, że w ogóle je zauważyliśmy.

— Od terminala, powiadasz… — Giscard potrząsnął głową. — To nie szczęście, ale przezorność spowodowała, że je spostrzegliśmy. Twoja przezorność, bo to ty uparłeś się, by dokładnie pilnować tyłów, lecąc do wnętrza systemu.

Szef sztabu wzruszył leciutko ramionami — Giscard powiedział prawdę, ale Gozzi podejrzewał, że równocześnie delikatnie dawał mu do zrozumienia, by coś zasugerował. Giscard miał skłonność do budowania u oficerów zaufania we własne siły, skłaniając ich do jak najczęstszego przedstawiania najrozmaitszych pomysłów. A potem pilnował, by ten, kto zapropmował rozwiązanie, o które od początku mu chodziło, został doceniony.

— Mimo to, sir, i tak mieliśmy szczęście. Sensory ledwie je wykryły, tak dobre mają systemy maskowania elektronicznego. Gdyby nie lecieli tak szybko, nadal nic byśmy o nich nie wiedzieli. Wykryliśmy śladowe emisje napędów, które przebiły się w dwóch przypadkach przez maskowanie. Potem już wiedzieliśmy, gdzie szukać. Jak dotąd trudno nawet ocenić siłę tego ugrupowania: od dwudziestu do pięćdziesięciu okrętów liniowych. Prawdopodobnie ze wsparciem lotniskowców.

— Aż tyle?

— To bardzo szacunkowa i niepewna ocena — zastrzegł Gozzi. — No i dane nie pochodzą bezpośrednio z sondy, tylko z kutra rozpoznawczego, sir.

Giscard pokiwał głową ze zrozumieniem. Rozpoznawcza wersja kutra klasy Cimeterre była prawie pozbawiona zapasów rakiet, a zwolnioną w ten sposób przestrzeń wypełniał najlepszy zestaw sensorów szerokopasmowych, nadajników grawitacyjnych i magazyn sond, jakie zdołali stworzyć Shannon Foraker i jej zespół. Jak dotąd nie udało im się zbudować nadajnika grawitacyjnego tak małego, by zmieścił się w kadłubie sondy, wymyślili więc inne rozwiązanie. Za sondami leciały rozpoznawcze kutry w takiej odległości, by móc utrzymać z nimi łączność przy użyciu kierunkowego lasera. Informacje zaś zbierane przez sondy były po wstępny obróbce i interpretacji przesyłane dalej przez kutry już z użyciem nadajników grawitacyjnych. Dzięki temu choć Sovereign of Space nie dysponował czystymi danymi, otrzymywał praktycznie w czasie rzeczywistym kwintesencję informacji uzyskanych przez sondy. Giscard miał więc nieporównanie lepszy obraz sytuacji, niż którykolwiek z jego poprzedników mógł marzyć. Natomiast sam jeszcze nie wiedział, czy to błogosławieństwo, czy przekleństwo, bo były sytuacje, w których zbyt duża liczba informacji skłaniała dowódcę do zwątpienia we własne decjzje, co często powodowało gorsze zamieszanie niż błędne, ale konsekwentnie podtrzymywane decyzje.

Podszedł do jednego z mniejszych ekranów i wpisał na znajdującej się pod nim klawiaturze polecenie. Po paru sekundach na ekranie pojawił się wykaz, a raczej przypuszczalny skład zamaskowanego zgrupowania okrętów. Z tego co widział, komputery zdołały nieco dokładniej zidentyfikować należące do niego jednostki, niż gdy Marius otrzymał wiadomość. Teraz minimalną liczbę okrętów oceniły na 30, a maksymalną na 70, choć nie wszystkie sygnatury napędów były jednoznacznie ustalone.

Giscard założył ręce za plecy i wyprostował ramiona, nie spuszczając ani na moment wzroku z ekranu. Nie mógł wykluczyć, że to, co wyglądało na Trzecią Flotę, w rzeczywistości było czymś zupełnie innym lub jedynie jej częścią. To ostatnie było bardziej prawdopodobne, bo jeśli Kuzak została tak zaskoczona, jak to założyli autorzy operacji Thunderbolt, mógł ją złapać z podzielonymi siłami. Część pilnowała San Martin, część terminala. Mogła w takim wypadku użyć ECM-ów, by ogłupić sensory jego okrętów i przekazać fałszywy obraz świadczący o tym, że całe siły są skoncentrowane w pobliżu planety, by odwrócić jego uwagę od okrętów próbujących podkraść się doń od tyłu. Teoria była zgrabna, natomiast miała jedną wadę — druga grupa liczyła zbyt wiele okrętów. Giscard zapoznał się ze wszystkim, co wywiad floty miał na temat Theodosii Kuzak, i darzył ją autentycznym szacunkiem i jako stratega, i jako taktyka. Gdyby podzieliła siły, większą część przeznaczyłaby do obrony ważniejszego obiektu. A w tym wypadku tak z powodów politycznych, moralnych, jak i ekonomicznych nie było nawet mowy o porównywaniu ich ważności. Bezwzględnie ważniejsza była planeta. A więc siły, które miał przed sobą, powinny być liczniejsze, a z tego wykazu, na który patrzył, wcale to jednoznacznie nie wynikało.

Jeśli zaś nie była to druga część Trzeciej Floty, powstawało pytanie, co to za okręty i co tu robią. Mogła to być naturalnie jakaś część Home Fleet, która znajdowała się przypadkiem na tyle blisko terminala, że zdążyła dokonać alarmowego tranzytu na wieść o ataku, ale nie bardzo mógł w to uwierzyć. Taki przypadek mógł się zdarzyć raz — w ten sposób White Haven powstrzymał go od zajęcia terminala Basilisk, ale nie dwa razy pod rząd. Łagodnie rzecz określając, było to mało prawdopodobne.

Znacznie prawdopodobniejsze było, że okręty te znajdowały się już w systemie, i to we wcześniej wybranym miejscu. Tylko że to również było mało prawdopodobne… chyba że Królewska Marynarka wiedziała o ataku. A to teoretycznie było niemożliwe.

Z drugiej strony w historii operacji wojskowych niezliczona liczba ściśle tajnych planów została poznana przez przeciwnika czasami dzięki zwykłemu przypadkowi.

Jeśli to była część Home Fleet, sytuacja nie wyglądała źle, gdyż cała Home Fleet nie posiadała wystarczającej liczby superdreadnoughtów rakietowych, by ich obecność mogła w znaczący sposób wpłynąć na wynik tej bitwy. A wysłanie klasycznych superdreadnoughtów byłoby samobójstwem. Ale Admiralicja Royal Manticoran Navy także o tym wiedziała.

Skąd więc…

— A może… — mruknął do siebie i dodał głośniej: — Musimy wiedzieć dokładnie, Marius. Każ kutrom zmniejszyć dystans.

— Jeśli to zrobią, sir, prawie na pewno zostaną wykryte — powiedział cicho Gozzi.

— Wiem i nie podoba mi się to tak samo jak tobie. Ale musimy wiedzieć, kto za nami leci. Jeśli Królewska Marynarka zorientowała się, co planujemy, i zastawiła pułapkę… przypomnij sobie, co spotkało admirała Parnella w systemie Yeltsin na początku wojny. Jeśli poniesiemy tu zbyt duże straty, będziemy w poważnych tarapatach aż do powrotu Drugiej Floty z Konfederacji. Albo do uzupełnienia strat nowymi okrętami z Bolthole, ale stocznia ma określone możliwości produkcyjne i nawet admirał Foraker nie zdoła tego zmienić. Jeśli uniknięcie takiej sytuacji wymaga zaryzykowania czy nawet poświęcenia kilkunastu kutrów, z przykrością, ale musimy to zrobić.

— Rozumiem, sir.

* * *

— Wiedzą, że tu jesteśmy — w głosie komandora Tatnalla nie było śladu wahania.

MacDonnell kiwnął głową na znak zgody.

Miał nadzieję, że jego okręty nie zostaną wykryte, nim nie będzie za późno dla atakujących. Bo choć ugrupowanie Marynarki Republiki liczyło przynajmniej sto okrętów liniowych, był pewien, że razem z Trzecią Flotą poradzą sobie z nim: mieli łącznie prawie 90 superdreadnoughtów rakietowych i pół setki klasycznych. I fakt, że napastnicy posiadali lotniskowce, o czym świadczyły sygnatury napędów małych, szybkich i zwrotnych jednostek, które mogły być jedynie kutrami rakietowymi, zmieniał niewiele. Oznaczał tylko, że Trzecia Flota poniesie większe straty. Jako wsparcie miała ponad tysiąc bazujących na powierzchni San Martin kutrów, bo to było jedyne realne wzmocnienie, jakie przydzieliła jej Admiralicja z racji pogarszania się stosunków z Republiką.

Był pewien, że wspólnymi siłami pokonają napastnika.

I wiedział, że White Haven także jest tego zdania.

Problem polegał na tym, że aby to osiągnąć, trzeba go najpierw mieć w zasięgu ognia, a nadal mógł on uciec w nadprzestrzeń. Co gorsza, szanse na złapanie go, nim to zrobi, były, eufemistycznie rzecz ujmując, słabe.

Teraz o zaskoczeniu nie można było marzyć — o tym, że przeciwnik zorientował się w obecności jego okrętów, najlepiej świadczyło powolne, ale stałe zbliżanie się ku nim sygnatur napędu kilkunastu kutrów. Teraz kwestią niepewną pozostało tylko, czy napastnicy dowiedzą się, jakimi siłami dysponuje. Bo jeśli będą świadomi, że ma 40 superdreadnoughtów rakietowych i lotniskowce, musieliby być idiotami lub samobójcami, by natychmiast nie zmienić kursu i z maksymalnym przyspieszeniem nie lecieć do granicy przejścia w nadprzestrzeń. A jeśli czegoś nie zrobi, załogi tych nachalnych kutrów wkrótce to odkryją, niezależnie od tego jak dobre by mieli systemy maskowania elektronicznego. Poniżej pewnej odległości nawet tak słaba elektronika jak ta, którą dysponuje Republika, odkryje prawdę. A kutry zbliżały się do tej odległości. Poza tym nie było wiadomo, na ile Foraker poprawiła czułość republikańskich sensorów przez te cztery lata standardowe…

Przerwał rozmyślania i wziął się do wydawania rozkazów:

— David, skontaktuj się z Araratem i przekaż kapitanowi Davisowi, żeby zniechęcił te kutry. Definitywnie.

— Aye, aye, sir — potwierdził Clairdon.

MacDonnell ponownie skupił uwagę na holoprojekcji taktycznej.

Ararat należał do klasy Covington nieco większej od lotniskowców Royal Manticoran Navy, i miał na pokładzie 137 kutrów, czyli 11 dywizjonów, plus 5 maszyn rezerwowych. Jego skrzydło różniło się czymś jeszcze od skrzydeł Królewskiej Marynarki, było bowiem skrzydłem myśliwskim. Marynarka Graysona opracowała bowiem kuter specjalnie zaprojektowany do zwalczania innych kutrów, wychodząc z rozsądnego założenia, że w końcu ktoś poza Sojuszem dorobi się własnych kutrów i lotniskowców. Dowództwo graysońskiej floty postanowiło być na to przygotowane, zwłaszcza że „kuter przewagi przestrzennej” opracowany przez RMN padł ofiarą cięć finansowych Janaceka. W ten sposób powstała nowa klasa kutrów, oficjalnie: „kuter do zwalczania kutrów rakietowych” — Katana.

Sześćdziesiąt maszyn tej klasy wystartowało z lotniskowca Marynarki Graysona Ararat w niespełna sześć minut po wydaniu rozkazu przez admirała MacDonnella.

* * *

Załogi kutrów rozpoznawczych Marynarki Republiki zdały sobie sprawę, że ich los jest przesądzony, gdy na ekranach taktycznych zobaczyły start pięciu dywizjonów z wrogiego lotniskowca. Kutry rozpoznawcze były słabo uzbrojone i było ich tylko 18, a co gorsza, leciały prosto ku okrętom wroga.

Ponieważ ucieczka była niemożliwa, załogi zdecydowały sprzedać życie jak najdrożej — nie walcząc, ale uzyskując jak najwięcej informacji o zamaskowanym przeciwniku. W tym celu musiały się doń jak najbardziej zbliżyć, toteż dały całą naprzód i pomknęły na spotkanie śmierci.

* * *

Javier Giscard mógł jedynie bezsilnie obserwować desperackie bohaterstwo załóg kutrów rozpoznawczych. Nie był bowiem w stanie zrobić niczego, co w jakikolwiek sposób mogłoby wpłynąć na ich los. Wiedział, że wysłał tych ludzi na śmierć, i wiedział też, że postąpił słusznie. I że gdyby musiał to zrobić ponownie, nie zawahałby się.

Ale to nie poprawiło mu samopoczucia.

Obserwował ich lot do samego końca i dopiero gdy ostatni zielony symbol zniknął z ekranu przysłonięty przez chmarę wrogich rakiet, odwrócił się i spojrzał w oczy kapitanowi Gozziemu.

— Jaki jest ostateczny wynik identyfikacji? — spytał.

Bo załogi kutrów rakietowych dopięły swego — na ekranie przybywało symboli zidentyfikowanych jednostek, w miarę jak ubywało kutrów.

— Trzydzieści siedem potwierdzonych superdreadnoughtów, trzy prawdopodobne i jeden możliwy, sir — zameldował cicho Gozzi. — Poza tym jest jeszcze osiem innych jednostek. Sygnatury napędów trochę zbyt małe jak na superdreadnoughty, ale też trochę za duże jak na cokolwiek, czym dysponuje Royal Manticoran Navy.

— Sądząc z tego, co właśnie widzieliśmy, to muszą być lotniskowce.

— Zgadza się, sir. Tylko że Królewska Marynarka nie ma tak dużych lotniskowców.

— Graysońska ma — odparł zwięźle Giscard.

— Zgadza się, sir — potwierdził Gozzi.

Giscard zacisnął usta. Obecność takiej liczny graysońskich okrętów całkowicie zmieniała sytuację. Taktyczna i strategiczną równocześnie. Już sama ich liczba zmusiłaby go do zmiany planów, ale to, że były to okręty graysońskie, bardzo pogarszało położenie, w jakim się znalazł. I nie tylko dlatego, że Marynarka Graysona była przeciwnikiem cieszącym się zasłużonym szacunkiem wśród personelu i kadry oficerskiej Marynarki Republiki. Przede wszystkim z powodu konsekwencji wynikających z ich obecności tutaj.

— Sądzi pan, że wiedzieli o ataku, sir? — spytał Gozzi tak cicho, by nikt poza Giscardem nie mógł go usłyszeć.

Giscard prychnął cicho.

— Sądzę, że domyślili się, że taki atak nastąpi i to wkrótce, natomiast wątpię, by poznali szczegóły operacji Thunderbolt, jeśli o to ci chodzi — wyjaśnił spokojnie. — Żeby zorganizować tutaj zasadzkę, wcale zresztą nie musieli tego robić: wystarczył im jeden analityk na tyle inteligentny, by sam sobie buty włożył, żeby wydedukować, że w razie załamania negocjacji tu uderzymy na pewno.

I że naszym celem będą ich okręty. Wiedząc to, nawet Janacek wpadłby na to, że Trevor Star jest najlepszym miejscem na kontratak, bo biorąc pod uwagę, że tu skoncentrowali najwięcej okrętów, a San Martin jest bardzo ważny politycznie, z pewnością wyślemy tu duże siły. A w takim razie tu ucierpielibyśmy najbardziej, gdyby zasadzka się udała. I wygląda na to, że teorię dopracowali doskonale, tylko praktyka im trochę nie wyszła. Nie jesteśmy jeszcze tak głęboko w systemie, żebyśmy musieli walczyć z obydwoma grupami, a wiemy już o obecności drugiej.

Giscard zamilkł, analizując możliwości. Miał szansę pokonać każde z ugrupowań wroga osobno, zwłaszcza jeśli zacznie od graysońskiego. Ale jeśli przeciwnik będzie unikał walki, Trzecia Flota może zdążyć z odsieczą, nim walka dobiegnie końca, a wtedy role się odwrócą, bo to on zostanie złapany w krzyżowy ogień i przegra.

Gdyby było to sześć lat standardowych temu i władzę nadal sprawowałby Komitet Bezpieczeństwa Publicznego, sprawa byłaby jasna — musiałby walczyć albo trafiłby pod ścianę. Teraz mógł kierować się rozsądkiem i zasadami taktyki, a nie instynktem samozachowawczym. Dlatego wziął głęboki oddech i polecił spokojnie:

— Marius, zmiana planu na Tango-Baker-Trzy-Jeden.

— Jest pan tego pewien, sir? — spytał Gozzi boleśnie wręcz neutralnym tonem.

— Jestem. — Giscard uśmiechnął się lekko. — Wiem, że Trevor Star to główny cel, i wiem, dlaczego admirał Theisman chciał zniszczyć Trzecią Flotę. Ale natknęliśmy się na zbyt duże siły, co zresztą oznacza, że nie ma ich nigdzie indziej, a więc wszystkie pozostałe cele operacji zostały zdobyte. Wiem, że mamy szanse wygrać, jeśli zdążymy rozprawić się z nimi kolejno. Wtedy zniszczylibyśmy lub poważnie uszkodzili trzy czwarte superdreadnoughtów rakietowych połączonych flot królewskiej i graysońskiej. Ale mamy zbyt dużo klasycznych superdreadnoughtów a zbyt mało rakietowych, by mieć pewność zwycięstwa. A pamiętać należy, że mamy połowę z w ogóle istniejących w Republice superdreadnoughtów rakietowych i jeśli Trzeciej Flocie udałoby się tu dotrzeć, nim poradzimy sobie z graysońskimi okrętami… Jak powiedziałem, ryzyko jest zbyt duże. Zawsze jeszcze trafi się okazja, a jeśli obrona innych systemów nie została wzmocniona, co podejrzewam, ponieśliśmy niewielkie straty, zadając Królewskiej Marynarce poważne. I te straty będą dla opinii publicznej Królestwa niczym cios między oczy. Nie ma sensu marnować tego efektu przegraną bitwą o Trevor Star. Poza tym mogliby wtedy dojść do wniosku, że ponieśliśmy takie straty, iż nie możemy już utrzymać inicjatywy w kolejnych walkach.

— Rozumiem, sir — zgodził się Gozzi i pomaszerował do oficera łącznościowego, by wydać stosowne rozkazy.

Giscard chwilę go obserwował, a potem wrócił spojrzeniem do holoprojekcji taktycznej. Wiedział, że pytanie Gozziego spowodowane było obawą przed ewentualnymi reperkusjami, jakie ta decyzja mogła mieć dla dalszej kariery Giscarda. Samego Giscarda to akurat zupełnie nie martwiło — znał Theismana i wiedział, że ten spodziewa się po nim rozumnego dowodzenia, a nie kurczowego trzymania się rozkazów. Wiedział też, że Tom nie potraktuje jego decyzji o wycofaniu się jako tchórzostwa. Był zresztą w tej dobrej sytuacji, że gdyby ktokolwiek je tak potraktował, mógł mieć pewność, że prezydent Republiki Haven wystąpi w jego obronie.

Giscarda martwiło tylko to, że mógł się mylić. Nie sądził, by tak było, ale pewności nie miał. A jeśli się pomylił, zaprzepaścił najlepszą okazję do zmasakrowania liczących się okrętów liniowych całego Sojuszu. Przy konsekwencjach takiego błędu to, co mogło się stać z jego karierą, było naprawdę bez znaczenia.

* * *

Michael Janvier, baron High Ridge i premier Gwiezdnego Królestwa Manticore, myślał wyłącznie o swej dalszej karierze i władzy, stając przed wypolerowanymi, drewnianymi drzwiami, przed którymi wartę trzymała kapitan w galowym mundurze Queen’s Own, wyprężona jak na paradzie. Mimo że dzieliło ich ledwie kilka metrów, ignorowała jego obecność w sposób doskonały.

High Ridge wiedział, że zgodnie z tradycją sięgającą jeszcze Ziemi członków jednostek trzymających warty honorowe szkolono tak, by wszystko widzieli, ale na nic nie reagowali. Nic, co nie było zagrożeniem lub złamaniem regulaminu warty. Dlatego wartownicy w pałacu Mount Royal przypominali posągi, dopóki ktoś nie znalazł się dwa metry od nich — wtedy mieli nie tylko prawo, ale i obowiązek go dostrzec i zareagować.

Natomiast w przypadku tej konkretnej wartowniczki oprócz oficjalnej obojętności było jeszcze coś. Coś, co zauważył i u innych, ale u niej było to wyraźnie widoczne, choć nie potrafiłby wskazać konkretnego przejawu owego zachowania. Po prostu z całej jej regulaminowej postawy i niewidzącego spojrzenia przebijały wrogość i pogarda. Dlatego właśnie cały czas starał się utrzymywać jak najbardziej beznamiętny wyraz twarzy i przestrzegać protokołu aż do najdrobniejszych szczegółów.

Bo pogardę i wrogość subtelnie, acz jednoznacznie okazywali mu nie tylko wartownicy z Queen’s Own. Okazywała je cała służba i wszyscy, których przez te cztery lata napotkał w pałacu, a którzy nie byli członkami rządu czy ich pomocnikami.

Wziął się w garść i podszedł bliżej, przekraczając magiczny krąg dwóch metrów.

Oficer natychmiast odwróciła ku niemu głowę, sięgając prawą ręką do rozpiętej kabury z pulserem. Jej ruchy były błyskawiczne i mechanicznie precyzyjne. Był to balet wojskowy o doskonałej choreografii, ale tylko ciężki kretyn uznałby, że jest to wszystko, do czego zdolna jest pani kapitan. Była śmiertelnie groźną profesjonalistką w walce wręcz i doskonałym strzelcem z każdego rodzaju broni palnej — inaczej w ogóle nie zostałaby przyjęta do tego elitarnego regimentu. Nie wspominając o zostaniu w nim oficerem.

Jej obojętne zachowanie było częścią formalnego rytuału i on musiał zareagować tak samo.

— Premier prosi o kilka minut rozmowy z Jej Wysokością w sprawach wagi państwowej — wyrecytował formułkę, omal nie krzywiąc się przy tym pogardliwie.

Kobieta doskonale wiedziała, kim jest i że nie przyszedł na plotki.

— Rozumiem, panie premierze — odparła oficer, nie zdejmując prawej ręki z kolby broni.

Lewą zakreśliła półłuk i uaktywniła komunikator.

— Premier pragnie zobaczyć się z Jej Wysokością — powiedziała głośno i wyraźnie.

High Ridge zacisnął zęby.

Zazwyczaj całe to przedstawienie sprawiało mu przyjemność, gdyż dowodziło szacunku dla tradycji i dla jego stanowiska. Dziś wszystko jeszcze bardziej rozjątrzało ranę, która była powodem wizyty. Chciałby mieć tę rozmowę jak najszybciej za sobą i irytowało go całe to udawanie. Przecież jego sekretarka umówiła spotkanie, a on sam od chwili postawienia stopy na dziedzińcu znajdował się pod obserwacją najnowocześniejszego systemu bezpieczeństwa obsługiwanego przez najlepszych specjalistów w Gwiezdnym Królestwie Manticore.

Oficer nie spuszczała go z oczu, słuchając odpowiedzi płynącej z umieszczonej w uchu słuchawki, potem zdjęła dłoń z kolby pistoletu pulsacyjnego i nacisnęła guzik otwierający drzwi.

— Jej Wysokość pana przyjmie — oznajmiła.

I wróciła do roli rzeźby, spoglądając w głąb korytarza i ignorując jego istnienie.

High Ridge odruchowo wziął głęboki oddech, za co zaraz sklął się w duchu, i przekroczył próg.

Królowa Elżbieta III oczekiwała go w tym samym gabinecie co zawsze od czterech lat standardowych. Nigdy nie udawała, że jego widok sprawia jej radość, ale zawsze zachowywała pozory szacunku dla stanowiska, choć ledwie maskowała pogardę i niechęć do osoby je zajmującej. Przez cały ten czas widywała go wyłącznie wtedy, gdy wymagały tego jej obowiązki. I za każdym razem oboje zachowywali oficjalną uprzejmość.

Tym razem było inaczej i High Ridge zacisnął szczęki, by nie zgrzytnąć zębami.

Królowa jak zwykle siedziała za biurkiem, ale nie zaprosiła go zwyczajowo, by usiadł. Na wypadek gdyby jednak chciał, usunięto z pokoju wszystkie meble — fotele, stolik do kawy, nawet sofę stojącą zwykle pod ścianą. Nie wątpił, że nastąpiło to, gdy tylko została ustalona godzina spotkania. Podobnie jak nie wątpił, że po jego zakończeniu meble wrócą na swoje miejsce. Był to świadomy policzek.

I celny.

A co gorsza, High Ridge zdawał sobie sprawę, że widać to po nim.

Zresztą gdyby nawet zdołał lepiej nad sobą zapanować, a Królowa powitała go uśmiechem, nie zaś lodowatym milczeniem, i tak na nic by się to nie zdało. Siedzący bowiem na oparciu jej fotela treecat niczego nie ukrywał, a był wcieleniem wrogości. Miał prawie stulone uszy i prawie odsłonięte kły. Jego zielone ślepia zaś dosłownie pałały wewnętrznym blaskiem i ani na moment nie odwrócił spojrzenia od High Ridge’a.

Podszedł do biurka i stanął niczym uczniak wezwany na dywanik. Czuł rosnącą wściekłość, a Królowa przyglądała mu się równie przyjaźnie co Ariel.

— Wasza Wysokość — zdołał powiedzieć prawie normalnym głosem. — Dziękuję za tak szybkie przyjęcie.

— Raczej trudno byłoby mi odmówić spotkania, o które prosi mój własny premier — odparła.

Słowa mogłyby brzmieć uprzejmie. A nawet miło.

Gdyby nie zostały wypowiedziane całkowicie beznamiętnym, nieomal mechanicznym tonem.

— Pańska sekretarka powiedziała, że to raczej pilna sprawa — dodała Królowa tym samym tonem, udając, że nie ma pojęcia, dlaczego musiał tu przyjść.

— Obawiam się, że w rzeczy samej tak jest, Wasza Wysokość — zgodził się, żałując, że konstytucja w takich sytuacjach wymaga osobistego spotkania.

Choć teoretycznie rzecz biorąc, było to tylko zerwanie rozejmu, a nie formalne wypowiedzenie wojny, tak więc mógłby tego uniknąć. Gdyby wcześniej pomyślał.

— Jestem zmuszony z żalem zawiadomić Waszą Wysokość, że Królestwo znajduje się w stanie wojny — oznajmił formalnie.

— Doprawdy?

Tym razem zgrzytnął zębami, zdając sobie sprawę, że Królowa nie daruje mu i do końca wykorzysta formalności, by go upokorzyć. Równie dobrze jak on wiedziała, co zaszło w Trevor Star, a mimo to…

— Niestety tak — powtórzył, zmuszony do formalnych wyjaśnień przez jej pytanie. — Choć nie otrzymaliśmy żadnego formalnego uprzedzenia, że Republika Haven zamierza podjąć aktywne działania zbrojne, Marynarka Republiki naruszyła tego ranka granice Królestwa w systemie Trevor Star. Ich okręty zostały zaatakowane przez nasze siły i zmuszone do odwrotu po odniesieniu lekkich strat. Nasze siły nie poniosły żadnych strat, ale działanie Republiki może być uznane tylko za akt wojny, czyli automatycznie za zerwanie rozejmu.

— Rozumiem. — Królowa splotła dłonie na biurku, nie spuszczając jednak wzroku z premiera. — Jak zrozumiałam, milordzie, nasze własne siły przegoniły intruzów?

Użycie słówka „własne” było subtelną i niezwykle celną obelgą, która natychmiast podniosła mu ciśnienie. Nie miał jednak wyjścia i musiał odpowiedzieć.

— Tak, Wasza Wysokość. Choć mówiąc dokładniej, napastnicy zostali przepędzeni przez połączone siły nasze i Protektoratu Grayson.

— Te same siły Protektoratu Grayson, które wczoraj dokonały tranzytu z systemu Manticore do Trevor Star? — spytała takim samym mechanicznym, zimnym tonem.

— Tak, Wasza Wysokość. Choć ich tranzyt bardziej zasługuje na miano niezapowiedzianego niż nieautoryzowanego.

— Ach, tak.

Królowa milczała przez kilkanaście sekund, po czym uśmiechnęła się absolutnie bez śladu ciepła czy humoru i spytała:

— Co moi ministrowie proponują w związku z tym kryzysem, milordzie?

— W tych warunkach, Wasza Wysokość, rząd nie widzi innej możliwości, jak formalnie wypowiedzieć rozejm zawarty z Republiką Haven i podjąć nieograniczone działania wojenne przeciwko niej.

— A moje siły zbrojne znajdują się w stanie umożliwiającym wykonanie tej decyzji, milordzie?

— Znajdują się w takim stanie, Wasza Wysokość — odparł znacznie ostrzej, niż zamierzał, bo to pytanie trafiło w jego czuły punkt.

I ponownie sklął się w duchu, widząc, że sprawił jej tym satysfakcję.

Nie po jej zachowaniu — po mowie ciała treecata.

— Pomimo naruszenia granic nie ponieśliśmy żadnych strat — dodał. — A więc nasz potencjał militarny i pozycja strategiczna nie uległy zmianie przez ten incydent.

— Czy w opinii mojej Admiralicji był to odosobniony incydent?

— Prawdopodobnie nie, Wasza Wysokość — przyznał High Ridge. — Ale Biuro Wywiadu Floty ocenia, że atak na Trevor Star został przeprowadzony przy użyciu prawie wyłącznie okrętów nowej generacji, co w połączeniu ze znanym składem floty przeciwnika sugeruje jednoznacznie, że pozostałe incydenty, jakie mogły mieć miejsce, musiały mieć znacznie mniejszą skalę.

— Rozumiem… Doskonale, milordzie, posłucham opinii mojego premiera i mojego Pierwszego Lorda Admiralicji w tej materii. Czy chce pan zaproponować jeszcze jakieś posunięcia?

— Tak, Wasza Wysokość. Istotne jest zwłaszcza poinformowanie wszystkich członków Sojuszu o zaistniałej sytuacji oraz uprzedzenie ich, że zamierzamy formalnie skorzystać z klauzuli o wzajemnej obronie na wypadek ataku.

Poza tym, Wasza Wysokość, biorąc pod uwagę znaczenie i konsekwencje, jakie pociągnie za sobą zachowanie Republiki Haven, w wyniku którego całe Gwiezdne Królestwo jest zmuszone do ponownego sięgnięcia po broń, jako premier rządu Waszej Królewskiej Mości uważam, że rząd musi stanowić odzwierciedlenie jak najszerszego przekroju poglądów politycznych poddanych Korony. Taki wyraz jedności w tym krytycznym momencie doda naszym sojusznikom otuchy, a wrogów skłoni do zastanowienia. Dlatego też za zgodą Waszej Królewskiej Mości uważam, że w najlepszym interesie Królestwa Manticore leży sformowanie rządu, w skład którego wejdą wszystkie partie polityczne.

— Rozumiem — powtórzyła Królowa i po chwili kontynuowała: — W czasie wojny taka sugestia często ma swoje zalety. Mimo to sądzę, że w tej sytuacji jest nieco… przedwczesna. Jestem naturalnie głęboko wdzięczna, że chce pan współpracować z przeciwnikami politycznymi w tym, jak pan słusznie powiedział, kryzysowym momencie, ale uważam, że byłoby niesprawiedliwe narażać pana na zacięte spory wewnątrz takiego rządu w czasie, w którym musi pan mieć spokój, by skoncentrować się na krytycznych decyzjach. Poza tym byłoby nieuczciwe stwarzanie sytuacji, w której nie czułby się pan całkowicie wolny w podejmowaniu takich decyzji. Za które jako premier ponosi pan całkowitą odpowiedzialność. I uśmiechnęła się leciutko.

High Ridge nie wierzył własnym uszom. Konstytucja wymagała, by poinformował ją i uzyskał jej zgodę na formowanie nowego rządu, ale była to czysta formalność! Żaden monarcha w historii Gwiezdnego Królestwa Manticore nie odmówił premierowi takiej zgody. Było to coś wręcz nie do pomyślenia. Ale wyraz lodowatych oczu Elżbiety III uświadomił mu, że to niesłychane właśnie wydarzyło się po raz pierwszy.

Królowa przyglądała mu się spokojnie i z rosnącą satysfakcją, w miarę jak widać było po nim coraz bardziej, że dociera do niego, co zrobiła i jakie będą tego konsekwencje.

A ujmując rzecz najprościej, uniemożliwiła mu podjęcie choćby próby politycznego przetrwania. Brak rozszerzenia rządu o centrystów i lojalistów Korony oznaczał nie tylko brak zwiększonego poparcia, ale przede wszystkim brak rozłożenia winy na wszystkich, jeśli dojdzie do katastrofy. Takie rozłożenie winy powodowało w istocie bezkarność, bo nikt nie odważyłby się nawoływać do jej wymierzenia. Nie mając zgody Królowej, nie mógł nawet zaproponować utworzenia wspólnego rządu Williamowi Alexandrowi. Propozycja ta oczywiście zostałaby odrzucona, ale dawałaby mu szanse przetrwania i oficjalny pretekst do oskarżenia centrystów o odmowę przedłożenia dobra Królestwa nad interesy partyjne w chwili potrzeby.

Pozostały mu tylko dwie możliwości: rządzić bez osłony wspólnego sprawowania władzy z opozycją albo złożyć rezygnację. A rezygnacja oznaczała formalne przyznanie się do pełnej odpowiedzialności za to, co się stało.

Cisza przedłużała się, a napięcie rosło.

Przez moment miał ochotę zagrozić rezygnacją, jeśli Królowa nie wyrazi zgody. Zrobiłby dokładnie to, co chciała, by zrobił od samego początku. Byłoby to polityczne samobójstwo, w które próbowała go wmanewrować od lat. Poczuł rosnącą wściekłość, nieomalże obrazę, że w takiej chwili Królowa uciekała się do takich sposobów.

— Czy ma pan jeszcze jakieś propozycje? — spytała w końcu Elżbieta.

Znaczenie pytania było oczywiste — każda jego propozycja i każda rekomendacja spotkałaby się tylko z jedną reakcją. Dopilnowaniem, by on sam osobiście, jednoznacznie i nieodwołalnie został obarczony odpowiedzialnością za nią.

— Nie, Wasza Wysokość — usłyszał swój głos. — Nie w tej chwili.

— Doskonale, milordzie. — Królowa schyliła głowę może o dziesięć centymetrów. — Dziękuję za spełnienie obowiązku i osobiste przekazanie mi nowin. Jestem pewna, że był to nader niemiły obowiązek. A ponieważ wiele spraw bez wątpienia wymaga pańskiej uwagi w takiej kryzysowej sytuacji jak ta, nie będę pana zatrzymywała.

— Dziękuję, Wasza Wysokość — wykrztusił zduszonym głosem. — Za pozwoleniem!

Skłonił się znacznie głębiej i wycofał się.

A w oczach obserwującej go cały czas Elżbiety widać było rosnącą lodowatą satysfakcję.

ROZDZIAŁ LVIII

— Jak pan sądzi, sir: jak sobie poradziliśmy w domu? — spytała cicho kapitan DeLaney.

Zniżanie głosu było zbędne, jako że w windzie jadącej do admiralskiej sali odpraw superdreadnoughta Marynarki Republiki Majestic znajdowała się tylko ona i Lester Tourville, któremu to pytanie zadała.

— A to jest, Molly, pytanie za milion dolców — przyznał z lekkim uśmiechem.

Szef sztabu skrzywiła się, uznając to za próbę wyłgania się od odpowiedzi.

Tourville roześmiał się i przyznał:

— Trochę sobie z nudów pokombinowałem i pomimo wysoce irytującego wniosku, że absolutnie nie ma sposobu, by mieć w tej kwestii jakąkolwiek pewność, uważam, że jeśli wywiad w ostatniej ocenie przywiezionej przez Starlighta był równie dokładny jak przez ostatnie lata, to Pierwsza Flota powinna skopać Królewskiej Marynarce dupę równo i dokładnie. Co w niczym nie zmienia przykrej świadomości, że nie wiadomo, czy był to dobry pomysł, czy zły.

I spoważniał.

DeLaney spojrzała na niego zaskoczona poważnym tonem, mimo że od trzech miesięcy standardowych była szefem jego sztabu. Łatwo było bowiem nawet komuś do tego sztabu należącemu pomylić pozę, jaką przybierał publicznie, z rzeczywistością. Tylko że ona znała go prawie trzy standardowe lata i poznała lepiej niż większość, a mimo to czasami dawała się jeszcze zwieść pozorom.

— A jaki naprawdę mieliśmy wybór? — spytała po chwili.

Tourville wzruszył ramionami.

— Nie wiem — przyznał. — Jestem pewien, że prezydent Pritchart zrobiła wszystko, co mogła, by znaleźć alternatywę, a z informacji przywiezionych przez Starlighta wynika, że sytuacja dyplomatyczna znacznie się pogorszyła od czasu naszego odlotu z Republiki. Uważam też, że operacja Thunderbolt zakończy się sukcesem, jeśli chodzi o osiągnięcie bezpośrednich, taktycznych celów. A skoro już rozmawiamy szczerze, to przyznaję, że mam ochotę zemścić się na Rcyal Manticoran Navy i na Królestwie jak każdy normalny obywatel Republiki i oficer jej floty na dodatek. Natomiast nieco więcej wątpliwości budzi nasze zadanie, choć jeśli ocena sił stacjonujących w Marsh jest właściwa, powinno nam się udać. A zgadzam się całkowicie, że potencjalne polityczne i militarne korzyści, nie wspominając już o wpływie na morale tak załóg RMN, jak i obywateli Królestwa, uzasadniają podjęcie tego ryzyka. Co prawda nie mogę się pozbyć wrażenia, że jesteśmy nieco zbyt cwani dla własnego dobra, ale jak to ktoś kiedyś powiedział jeszcze w epoce flot żaglowych: flota, która nie ryzykuje, nie zwycięża. Z drugiej strony należy pamiętać, że mówimy o zaatakowaniu Honor Harrington.

— Wiem, że jest dobra, sir — w głosie DeLaney dało się słyszeć leciutkie zniecierpliwienie — ale nie jest odrodzonym bogiem wojny! Jest świetna, przyznaję, ale nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego dziennikarze, zarówno ich, jak i nasi, tak wariują na jej punkcie. Chodzi mi o to, że nigdy ni dowodziła flotą, nawet wtedy w systemie Yeltsin nie była to duża przełomowa bitwa. W porównaniu z bojowymi osiągnięciami, dajmy na to White Havena, nie dokonała niczego, co miałoby naprawdę decydujący wpływ na losy tej wojny. A on nawet w połowie nie miał tak dobrej prasy jak ona!

— Nie powiedziałem, że jest bogiem wojny — roześmiał się Tourville. — Ani boginią, choć to całkiem niezła charakterystyka Harrington, jak się nad tym zastanowić. I wiem, że nie jest niezwyciężona, choć jedyny raz, gdy ktoś po naszej stronie zdołał ją pokonać, miał, że tak powiem, lekuchną przewagę liczebną, gdybyś zapomniała.

DeLaney zarumieniła się na to przypomnienie, jako że jedynym oficerem wówczas Ludowej Marynarki, który zdołał pokonać Harrington, był właśnie Lester Tourville.

— Natomiast oceniając ją obiektywnie — dodał Tourville już całkiem poważnie — trzeba przyznać, że jest najlepszym lub jednym z dwóch, może trzech najlepszych taktyków w całej Królewskiej Marynarce. Przy zbliżonych siłach nikt po naszej stronie nigdy nie miał realnej szansy jej pokonać. Wliczając w to admirała Theismana w systemie Yeltsin. Powiedział kiedyś, że w jego opinii nawet gdyby zniszczył jej okręty, co było możliwe, i tak odniosłaby strategiczne zwycięstwo. A jak dotąd nie miała jeszcze okazji pokazać, co potrafi, dowodząc flotą z prawdziwego zdarzenia w naprawdę dużej bitwie. I to właśnie mnie najbardziej niepokoi. Nie chciałbym być pierwszym, nad którym odniesie zwycięstwo na taką skalę. Natomiast jeśli chodzi o fiksację dziennikarzy na jej punkcie, sądzę, że powodem jest to, że zawsze udaje jej się zwyciężyć mimo dysproporcji sił i nie sprzyjających okoliczności. To, że jest zgrabna i atrakcyjna, stanowi dodatkowy magnes dla mediów. White Haven nie jest tak przystojny, musisz przyznać. A sądzę, że nawet dziennikarze wyczuwają coś w niej… coś, co można zrozumieć tak naprawdę, tylko jeśli się ją spotka osobiście.

Ponieważ umilkł, DeLaney spojrzała nań pytająco. Wzruszył ramionami i powiedział w końcu:

— Ona ma dar, Molly.

— Dar, sir?

— Dar — powtórzył Tourville. — To najlepsze określenie, jakie przyszło mi do głowy. Może jestem niepoprawnym romantykiem, ale zawsze uważałem, że są oficerowie posiadający coś ekstra, coś, co powoduje, że są kimś szczególnym. Częściowo to charyzma, ale nie tylko. Miała to Esther McQueen, ale nie do końca. Wszyscy wiedzieli, że była ambitna, i dlatego nikt, kto nie był jej zwolennikiem, tak do końca jej nie ufał. Ale sądzę, że każdy służący pod jej rozkazami oficer poszedłby za nią wszędzie. No i poszli… McQueen była w stanie przekonać każdego, że może dokonać wszystkiego, a on chce jej pomóc. Harrington zaś… Harrington sprawia, że nabierasz przekonania, że to ty możesz dokonać wszystkiego, bo ona w to wierzy…i w pewien sposób rzuca ci wyzwanie, abyś tego dokonał z nią. McQueen przekonywała ludzi, by szli za nią, Harrington przewodzi im, a oni idą za nią z własnej woli. To jest właśnie „dar”, jak go nazwałem, w najczystszej postaci. Jedynie najwybitniejsi dowódcy i przywódcy w dziejach ludzkości go posiadali.

— Pan ją podziwia, prawda, sir? — było to bardziej stwierdzenie niż pytanie.

Tourville jednak potraktował je jak pytanie, bo odpowiedział:

— Tak, podziwiam ją. Ze wszystkich naszych oficerów najbardziej podobny do niej jest admirał Theisman. On też potrafi wydobyć z ludzi maksimum wysiłku i sądzę, że jest równie dobrym taktykiem, ale brak mu tego właśnie daru, a raczej pewnej istotnej jego części. A drugą sprawą jest to, że Harrington ma szczęście zjawiać się we właściwym miejscu w najodpowiedniejszym momencie. Z punktu widzenia Royal Manticoran Navy i Królestwa, ma się rozumieć, bo z naszego to w najgorszym miejscu w najniestosowniejszym czasie. Jak zauważyłaś, większość stoczonych przez nią walk to potyczki lub w najlepszym razie bitwy, a nie starcia flot. Nie sposób ich porównać do ofensywy White Havena tuż przed rozejmem. Ale wszystkie miały bardzo istotne znaczenie, o wiele większe niż wynikałoby to z liczby i rodzaju biorących w nich udział okrętów. To właśnie ma duży wpływ na jej reputację. Można by powiedzieć, że los jej sprzyja, ale w jej przypadku jest to bardziej stwarzanie losowi okazji. I to jest jeden z powodów, dla których uważam, że wysłanie nas tutaj było dobrym pomysłem mimo czysto prywatnych zastrzeżeń, jakie żywię.

— A było, sir? — spytała.

Tourville prychnął ponownie.

— Wiem doskonale, że uważasz, iż kraczę, jeśli chodzi o tę całą operację — powiedział cierpliwie. — To się oficjalnie nazywa umiejętnością trzeźwej oceny sytuacji uwzględniającej wszelkie możliwości, jaka powinna cechować odpowiedzialnego dowódcę.

DeLaney zarumieniła się, i to bardzo. Tourville zaś uśmiechnął się i dodał:

— Musiałbym być nieodpowiedzialnym narwańcem, gdybym nie miał zastrzeżeń odnośnie do wysyłania tak wielu okrętów tak daleko od baz, i to bez wsparcia, żeby zaatakowały kogoś o reputacji Harrington. Nawet zakładając, że pokonamy ją, a tak się składa, że sądzę, iż tak będzie, poniesiemy straty i doznamy uszkodzeń. To będą duże straty i poważne uszkodzenia. A do domu jest cholerny kawał drogi. Natomiast mówiąc, że to dobry pomysł, miałem na myśli to, że Harrington właśnie dzięki reputacji i pozycji jest sama w sobie godnym uwagi celem wojskowym. Pokonanie jej, a najlepiej wzięcie do niewoli, w tym samym czasie, gdy Thunderbolt przywróci właściwy bieg granicy i zdziesiątkuje Królewską Marynarkę, będzie olbrzymim ciosem dla morale i chęci walki tak załóg Rogal Manticoran Navy, jak i mieszkańców Królestwa. Pozbawienie RMN jej usług, jeśli mimo wszystko Królestwo nie zdecyduje się negocjować, to także poważne uszczuplenie możliwości i potencjału bojowego. Tylko tym razem jeśli weźmiemy ją do niewoli, dopilnuję, żeby nie było żadnych fałszywych oskarżeń i prób egzekucji. A każdego, kto spróbuje potraktować ją bez szacunku należnego jeńcowi o takiej randze, zastrzelę jak wściekłego psa!

DeLaney chciała coś powiedzieć, ale dotarli na miejsce i winda się zatrzymała. Przepuściła więc Tourville’a przodem i ruszyła za nim do admiralskiej sali odpraw.

Zebrali się tu już pozostali członkowie sztabu wraz z dowódcą okrętu kapitan Caroline Hughes i jej zastępcą, komandorem Pablo Blanchardem. Dowódcy eskadr wchodzących w skład 2. Floty połączyli się z sobą elektronicznie — ich holograficzne głowy unosiły się nad stołem konferencyjnym. Tourville wolałby ich mieć tu fizycznie, o czym wszyscy doskonale wiedzieli, ale to byłoby niepraktyczne, jako że Druga Flota znajdowała się w fali grawitacyjnej biegnącej obok systemu Marsh, co uniemożliwiało wykorzystanie jakichkolwiek jednostek nie mających hipernapędu. DeLaney nie miała nic przeciwko elektronicznym odprawom, ale Tourville był pod tym względem tradycjonalistą.

Obecni fizycznie wstali na widok admirała i usiedli z powrotem, gdy zajął swoje miejsce. Tourville natychmiast odchylił fotel i starannie, wolno rozpakował i obciął cygaro. Wsadził je do ust, zapalił i otoczył się chmurą niebieskawego dymu. Po czym uśmiechnął się niczym urwis, gdy chmurę wciągnął wywietrznik umieszczony bezpośrednio nad jego głową. DeLaney też się uśmiechnęła, tyle że w duchu — Tourville ponownie był narwanym rewolwerowcem o niewyparzonej gębie, jak zawsze w większym gronie.

— No dobra — zagaił. — Za jakieś pięć godzin złożymy nie zapowiedzianą wizytę na stacji Sidemore. Gospodarze, chamy niemyte, gościnności nie okażą, nie ma się co łudzić, trzeba więc będzie nauczyć ich manier.

Na twarzach większości obecnych nie tylko fizycznie pojawiły się uśmiechy, kilka osób zachichotało, bo to rozpoczęcie odprawy przedbitewnej było wysoce nieortodoksyjne.

Tourville uśmiechnął się szerzej, zadowolony z efektu, i dodał:

— Komandor Marston gotów jest odpowiedzieć na wszystkie pytania, które jeszcze zdążyliście wymyślić, dotyczące tego, jak nauczymy ich dobrych manier.

— Dziękuję, sir — komandor Marston obrócił się tak, by znaleźć się twarzą do obecnych i holokamery. — Wiem, że wszyscy znacie plan, ale kilka osób wyraziło pewne obawy, zwłaszcza odnośnie paru kwestii omówionych w aneksie siedemnastym, pomyślałem więc, że za pańską zgodą od tego byśmy zaczęli, sir.

Spojrzał pytająco na Tourville’a.

Ten machnął cygarem w geście generalnego przyzwolenia.

— Dziękuje, sir. Admirał Zrubek poruszył kwestię najwłaściwszego wykorzystania sond dalekiego zasięgu. — Marston kiwnął głową z szacunkiem jednej z holoprojekcji ukazującej głowę świeżo awansowanego dowódcy 21. Eskadry Liniowej złożonej z ośmiu superdreadnoughtów rakietowych. — Przedyskutowałem sprawę z kapitanem deCastriesem i komandorem Hindemithem i doszliśmy do wniosku, że…

Lester Tourville rozsiadł się wygodniej i jednym uchem słuchał rzeczowego referowania problemu przez Marstona. Zwracałby więcej uwagi na słowa oficera operacyjnego, gdyby miał mniejsze zaufanie do jego umiejętności i dokładności. Tak mógł poświęcać czas temu, co w jego opinii było najważniejszym celem każdej ostatniej odprawy przed bitwą — ocenie nastrojów i przekonań zespołu dowodzącego.

To, co zobaczył, sprawiło mu satysfakcję — kilkoro było przestraszonych, kilkoro innych zdenerwowanych. Nie miał im tego za złe, bo nie przeszkadzało im to w skutecznym działaniu, a dobrze równoważyło przesadną pewność siebie innych, na przykład Zrubeka czy DeLaney. U nikogo nie zauważył wahania lub niepewności — wszyscy byli gotowi, a to był najlepszy stan ducha i umysłu u oficerów odliczających czas do rozpoczęcia walki.

* * *

— Mów do mnie, Andrea — poleciła Honor energicznie, zjawiając się z Nimitzem w objęciach na pomoście flagowym HMS Werewolf.

Zatrzymała się przy swym fotelu, by umieścić hełm w mocowaniu, a Nimitza na oparciu. Treecat był w skafandrze próżniowym i natychmiast zajął się przypinaniem swojej uprzęży do mocowań kotwiczących na szczycie oparcia. Podrapała go za uszami i skupiła uwagę na oficerze operacyjnym.

— Nadal nie mamy jednoznacznej identyfikacji, milady — poinformowała ją kapitan Jaruwalski — ale nie sądzę, by istniały wątpliwości. To Marynarka Republiki.

— Jestem skłonna się zgodzić — dodała Mercedes Brigham — ale równocześnie nie możemy jeszcze całkowicie wykluczyć możliwości, że to imperialne okręty.

Honor spojrzała na nią pytająco, wzruszyła więc ramionami i dodała:

— Nie powiedziałam, że uważam, że to Imperialna Marynarka, tylko że jak długo nie będziemy mieli pewności, nie możemy wykluczyć takiej ewentualności.

— Racja — potwierdziła Honor — ale obojętne która z nich tu przyleciała, wygląda na to, że jest zdecydowana dopiąć swego szybko i sprawnie.

I spojrzała wymownie na holoprojekcję taktyczną.

— Zgadza się — przytaknęła Brigham, podchodząc do niej.

Nie zidentyfikowana armada kierowała się prosto ku planecie Marsh, do której powinna dotrzeć za sześć standardowych godzin, jeśli za trzy zacznie wytracać prędkość. Miała też imponujący skład — szacunkowo rzecz biorąc, o ponad połowę przewyższała oficjalną obsadę stacji Sidemore.

— Mamy pierwsze identyfikacje źródeł napędu, milady — zameldował George Reynolds. — To na pewno nie jest Imperialna Marynarka: zidentyfikowaliśmy osiem krążowników liniowych Marynarki Republiki, dawniej Ludowej Marynarki.

Przez pomost przeleciało jakby ledwie słyszalne westchnienie, a Honor uśmiechnęła się lekko. Niewłaściwe byłoby stwierdzenie, że cieszyła się z potwierdzenia obaw, ale przynajmniej niepewność się skończyła. Zmusiła się, by nie myśleć o tym, co musiało się dziać na granicy między Królestwem a Republiką, i powiedziała spokojnie.

— Dzięki, George.

Po czym spojrzała pytająco na Andreę Jaruwalski.

— Próbujemy przyporządkować je do poszczególnych klas, ale to nie jest łatwe, bo nie mamy odpowiednich informacji o najnowszych klasach ich okrętów, milady. Części sygnatur komputery w ogóle nie są w stanie rozpoznać. W tej chwili oceniamy, że to jakieś pięćdziesiąt do sześćdziesięciu superdreadnoughtów i dwadzieścia-trzydzieści krążowników liniowych wsparcia.

— Kiedy powinniśmy usłyszeć odpowiedź na wezwanie do identyfikacji, Harper? — spytała Honor oficera łącznościowego.

— Jeśli odpowiedzieli natychmiast, to za pięć-sześć minut, milady — poinformował ją porucznik Bantley.

— Dzięki… — Honor zmarszczyła brwi i po chwili spytała Jaruwalski: — Są jakieś wskazówki, że mają lotniskowce, Andrea?

— Nie, milady. Ale przy tak skąpych danych wyjściowych to nic nie znaczy.

— Mamy pierwsze zidentyfikowane okręty, milady — zameldował Reynolds. — Dziewięć supedreadnoughtów klasycznych z dawnej Ludowej Marynarki.

— To około dwudziestu procent wszystkich — skomentowała Brigham.

— Zgadza się, ale zostaje pięćdziesiąt, które mogą być rakietowymi — dodała Jaruwalski.

Honor kiwnęła głową bez słowa, przyglądając się holoprojekcji przez długą chwilę. A potem podjęła decyzję.

— Wygląda to na doskonałą okazję do planu Surigo — oznajmiła i spojrzała na ekran ukazujący mostek flagowy Werewolfa. — Ruszamy, Rafę.

— Aye, aye, ma’am — potwierdził kapitan Rafę Cardones.

I zajął się wydawaniem rozkazów.

* * *

— Nawet nie próbuje się maskować, sir — zauważyła Molly DeLaney.

— Nie próbuje — zgodził się Tourville siedzący w fotelu z nogą założoną na nogę.

Gdyby nie palce lewej dłoni wybijające delikatny rytm na poręczy, byłby ucieleśnieniem spokoju i znudzenia. No i przeczyła temu uwaga, z jaką przyglądał się ekranowi taktycznemu fotela.

Obrońcy lecieli mu na spotkanie, ale odległość była jeszcze zbyt duża, by sensory mogły być do czegokolwiek przydatne. Jedyne informacje pochodziły z odczytów sygnatur napędu i danych przesyłanych przez sondy. Oba źródła były zgodne: 31 superdreadnoughtów, 11 dreadnoughtów, 4 lotniskowce i 16 krążowników liniowych osłanianych przez dwie flotylle niszczycieli i przynajmniej trzy eskadry krążowników. Wszystkie okręty leciały ze stałym przyspieszeniem kursem na przechwycenie. Przed nimi i po bokach otaczały je kutry, które z tej odległości było trudno policzyć, gdyż ich źródła napędów były znacznie słabsze. Szacunkowo komputery oceniły ich liczbę na około 800, co mogło być zgodne z rzeczywistością, gdyż według danych wywiadu na Sidemore stacjonowało ich około 450. W połączeniu ze skrzydłami z sześciu lotniskowców, jakie miała przydzielić tu Admiralicja, dawało to mniej więcej tysiąc sto maszyn. Kilkanaście przechodziło naprawy lub przeglądy, około dwustu Harrington mogła zostawić do obrony planety na wypadek, gdyby napastnicy wydzielili jakieś niewielkie siły do jej zaatakowania, korzystając z odciągnięcia okrętów Royal Manticoran Navy przez siły główne. Byłoby to sensowne posunięcie, zwłaszcza gdyby była przekonana, że Marynarka Republiki nie posiada lotniskowców.

I przez cały czas okręty Królewskiej Marynarki nadawały przy użyciu klasycznych metod, czyli radia, wezwanie do identyfikacji.

Fakt, że Harrington leciała prostym kursem zbliżeniowym, nie próbując ani maskowania, ani żadnych manewrów, bo wszystkie okręty tworzyły jedno ugrupowanie, wprawiał Lestera Tourville’a w nerwowy nastrój. Jedno, o co nikt nigdy nie zdołał oskarżyć Honor Harrington, to brak zmysłu taktycznego czy zastosowanie błędnej taktyki. Za to wielokrotnie udowodniła, że potrafi doskonale wykorzystać tradycyjną już przewagę elektroniki Królewskiej Marynarki. Tym razem jednak tego nie robiła — miał wykaz jej okrętów dostarczony przez wywiad i miał ich identyfikację na podstawie sygnatur napędów. Zgadzały się prawie idealnie, a różnice były tak drobne, że przy tej ilości jednostek po obu stronach były bez znaczenia.

I to właśnie odejście od ulubionej metody oszukiwania przeciwnika wysoce go niepokoiło, bo Salamandra była najgroźniejsza wtedy, gdy udało jej się przekonać tegoż przeciwnika, że wie, co ona zamierza.

Z drugiej strony w tym wypadku dysponowała ograniczonymi siłami i niewieloma możliwościami wyboru, więc…

— Może ciągle ma nadzieję, że wywinie się z tego bez strzelaniny — mruknął Tourville.

DeLaney uniosła brwi, nie mogąc zapanować nad zaskoczeniem.

— To raczej… mało prawdopodobne, sir — wykrztusiła.

Tourville uśmiechnął się, wiedząc, ile wysiłku kosztowało ją to opanowanie.

— Nie powiedziałem, że to prawdopodobne, Molly. Powiedziałem, że to możliwe — poprawił ją łagodnie. — I jest możliwe. Musi już mieć identyfikację choć starszych naszych okrętów, wie więc, z kim ma do czynienia. I musiałaby być naprawdę głupia, by nie podejrzewać, po co się zjawiliśmy. Ale nie może wiedzieć o operacji Thunderbolt, najprawdopodobniej więc woli być ostrożna. Nie chodzi o to, że boi się odpowiedzialności, ale nie będzie chciała spowodować starcia na taką skalę, bo może ono oznaczać wznowienie wojny. Zrobi to, jeśli będzie musiała, ale ma cień nadziei, że do tego nie dojdzie. I dlatego ciągle nadaje wezwanie do identyfikacji, mimo że je ignorujemy.

— Sądzi pan, że dopuści nas na odległość skutecznego strzału, bo nie będzie chciała pierwsza otworzyć ognia, sir?

— Bardzo wątpię, żeby była aż tak uprzejma. Naruszamy granice sojusznika Gwiezdnego Królestwa, jak byś zapomniała. A to znaczy, że w świetle prawa międzyplanetarnego może spokojnie zacząć strzelać, tym bardziej że ma do czynienia z idiotą, najwyraźniej nie potrafiącym obsługiwać radiostacji — odparł Tourville, błyskając w uśmiechu zębami. — Natomiast jeśli wywiad ma rację i Royal Manticoran Navy nadal nie wie, że posiadamy rakiety wielostopniowe, Harrington może dopuścić nas znacznie bliżej, nim otworzy ogień. Wie, że dysponujemy superdreadnoughtami rakietowymi, ale wie też, że część naszych okrętów liniowych to klasyczne superdreadnoughty, bo musiały już zostać zidentyfikowane. Na podstawie naszego przyspieszenia musi podejrzewać, że holują maksymalną liczbę zasobników, których jej okręty nie mają. Wywiad twierdzi, że dostała tylko sześć superdreadnoughtów rakietowych, reszta może więc mieć zasobniki ukryte pod ekranami, ale na pewno nie tyle, ile holują nasze okręty.

W połączeniu z tym, jak otwarcie się zbliża, sugeruje to przekonanie, że nadal ma decydującą przewagę zasięgu rakiet. Że może otvorzyć ogień, kiedy zechce, znajdując się poza zasięgiem naszych pocisków, i pozostać poza tym zasięgiem.

— Sądzi pan, że ona wie o naszych nowych kompensatorach, sir?

— Nie byłbym zaskoczony, gdyby domyśliła się, że mamy znacznie lepsze od poprzednich, niezależnie od informacji dostarczonych jej przez wywiad floty. Ktoś taki jak Harrington musi zdawać sobie sprawę z tego, jakim głąbem jest Janacek i jakim niekompetentnym wazeliniarzem jest Jurgensen. To, że dołożyliśmy starań, by jak najbardziej zmniejszyć przewagę przyspieszenia królewskich okrętów, jest oczywiste. Naturalnie nie ma pojęcia, na ile nam się to udało, ale że jakieś sukcesy osiągnęliśmy, to powinna zakładać. Niestety nie są one aż takie, jak byśmy chcieli… i tego też może się domyślać, znając nasze zacofanie techniczne. Dlatego może zakładać, że mając przewagę zasięgu, zdoła nam uniemożliwić zbliżenie się.

— Sądzi więc pan, że ona blefuje, próbując skłonić nas do odwrotu — podsumowała DeLaney.

— Można to tak określić, choć nie tak jednoznacznie. Myślę, że jej zamiarem jest dać nam jak najwięcej czasu na dojście do wniosku, że to jednak głupi pomysł, i wycofania się choćby w ostatnim momencie. To nie jest blef, bo tak naprawdę nie spodziewa się, żebyśmy tak właśnie zrobili. Uznała po prostu, że jej obowiązkiem jest dać nam taką możliwość, robi to więc. A to oznacza, że najprawdopodobniej otworzy ogień dopiero wtedy, gdy uzna, że jesteśmy w pobliżu granicy zasięgu naszych rakiet.

* * *

— Odległość trzy minuty świetlne, milady — zameldowała Brigham tonem kogoś uprzejmie przypominającego o czymś osobie zapominalskiej.

— Widzę — potwierdziła Honor z uśmiechem.

Przy 54 milionach kilometrów okręty Marynarki Republiki znajdowały się już od dobrej chwili w zasięgu skutecznego ognia jej rakiet.

— I nadal żadnej odpowiedzi na nasze wezwania — dodała Mercedes.

Honor kiwnęła głową i spytała:

— Jak namiary celów, Andrea?

— Nadal niezadowalające, milady — odparła kwaśno Jaruwalski. — Znacznie poprawili całą elektronikę, zwłaszcza ECM-y. Nadal nie są tak dobre jak nasze ani jak te, które widzieliśmy w akcji po stronie Imperium, ale znacznie lepsze niż to, co mieli przed zawarciem rozejmu. Obawiam się, że przy tej odległości połowa rakiet nie trafi. Może nawet więcej.

— A nawet bez dobrych ECM-ów celność przy tej odległości i ruchomym celu nie jest specjalnym powodem do dumy — dodała Brigham.

— Nie jest — zgodziła się Honor. — Ale ich celność prawie na pewno jest gorsza.

Brigham kiwnęła głową, ale ze średnio szczęśliwą miną.

Powód był prosty — Mercedes uważała, że jej założenie, iż rakiety nowych superdreadnoughtów rakietowych Marynarki Republiki mają taki sam zasięg jak wielostopniowe rakiety RMN, jest bezpodstawnie pesymistyczne. Honor zaś wolała się przekonać, że przeceniła ich możliwości, niż przeżyć przykrą niespodziankę i stwierdzić, że była zbytnią optymistką. I nagle znaleźć się pod ostrzałem, będąc w takiej odległości od przeciwnika, którą uznała za całkowicie bezpieczną.

— Niezależnie od celności ich systemów kierowania ogniem, milady, z tego co dotąd zaobserwowaliśmy, wynika, że nasze ECM-y znacznie skuteczniej ogłupią systemy samonaprowadzania ich rakiet niż to, czym oni dysponują, systemy naszych rakiet — dodała Jaruwalski. — I to przy założeniu, że poprawili te systemy samonaprowadzania w takim samym stopniu jak środki wojny radioelektronicznej.

— Biorąc pod uwagę, że mają co najmniej dwa razy więcej superdreadnoughtów rakietowych od admirała McKeona, to naprawdę miła wiadomość — oceniła z kolejnym uśmiechem Honor i spytała porucznika Kgari: — Jak daleko są od punktu bez powrotu, Theophile?

— Lecą od dwóch i pół godziny z przyspieszeniem dwieście siedemdziesiąt g, milady. Przy założeniu, że utrzymają kurs i przyspieszenie, za jedenaści minut i pięćdziesiąt sekund osiągną ten właśnie punkt — poinformował ją oficer astronawigacyjny.

— W takim razie czas na sygnał — oceniła Honor prawie z żalem. — Harper, przekaż proszę na Borderera, by przygotowali się do wykonania za dwanaście minut planu Paul Revere.

— Aye, aye, milady.

* * *

Upłynęło kolejnych dwanaście minut. Prędkość Drugiej Floty doszła do 28 530 kilometrów na sekundę, a prędkość Zespołu Wydzielonego 34 osiągnęła 19 600 kilometrów na sekundę. Obie grupy zbliżały się do siebie z łączną prędkością wynoszącą prawie 16% prędkości światła. Powodowało to szybkie zmniejszanie się dzielącego je dystansu — w ciągu tych dwunastu minut spadł on z pięćdziesięciu czterech milionów kilometrów do trzydziestu siedmiu i pół miliona.

W tym momencie HMS Werewolf nadał przy użyciu nadajnika grawitacyjnego krótki sygnał adresowany do HMS Borderer. Niszczyciel znajdujący się dziesięć minut świetlnych poza granicą przejścia w nadprzestrzeń systemu Marsh po odebraniu go potwierdził i natychmiast wszedł w nadprzestrzeń.

Gdzie wysłał równie krótką wiadomość.

* * *

Dwadzieścia sześć sekund później z nadprzestrzeni bezpośrednio za rufami okrętów Drugiej Floty wyszły wszystkie jednostki Protector’s Own i z maksymalnym przyspieszeniem ruszyły w pościg.

* * *

— Ślad wyjścia z nadprzestrzeni! — zameldował komandor Marston. — Duży! Namiar 1-8-0 na 0-2-9. Odległość około jednej minuty świetlnej!

Lester Tourville gwałtownie usiadł prosto i obrócił się wraz z fotelem ku stanowisku oficera operacyjnego.

Ten przez kilka sekund wpatrywał się jeszcze w ekran, a potem uniósł głowę i powiedział z niedowierzaniem:

— Silne źródła napędu, sir. Albo nowe jednostki RMN, albo Marynarki Graysona.

— Niemożliwe! — zaprotestowała odruchowo DeLaney. — Zidentyfikowaliśmy wszystkie okręty Harrington. Nawet przy ich elektronice z tak małej odległości nie byliby w stanie tak skutecznie ogłupić naszych sensorów!

Tourville próbował dojść do ładu z błyskawicznie odmienioną sytuacją. DeLaney miała rację — od okrętów Harrington dzieliły ich mniej niż dwie minuty świetlne. Na taką odległość sensory pokładowe mogły zostać ogłupione przez systemy elektroniczne Królewskiej Marynarki, ale dane, na podstawie których dokonano identyfikacji, pochodziły z sond znajdujących się mniej niż trzy sekundy świetlne od jej okrętów. Z tej odległości można było dokonać wizualnej identyfikacji okrętu liniowego. I to też zostało zrobione.

I stan faktyczny zgadzał się generalnie z teoretycznym. A przynajmniej z wykazem dostarczonym przez wywiad floty!

Lester Tourville powrócił wspomnieniami do okresu sprzed pięciu lat, w czasy gdy żaden admirał Ludowej Marynarki nie mógł ufać informacjom czy analizom dostarczonym przez ubecki wywiad. Poczuł się zdradzony na myśl, że odrestaurowany przez Theismana wywiad floty okazał się równie niewiarygodny. A potem otrząsnął się.

Co by się nie działo, wywiad floty przez ostatnie cztery lata standardowe zbyt często udowadniał swą skuteczność i wiarygodność, by przestać mu ufać w tej chwili. Musiało być inne wytłumaczenie, tylko jakie?

— Zidentyfikowaliśmy okręty nowej grupy, sir — zameldował Marston. — Dwanaście superdreadnoughtów rakietowych klasy Medusa, sześć lotniskowców klasy Covington i sześć krążowników liniowych najprawdopodobniej klasy Couruoisier, ale ta ostatnia identyfikacja nie jest pewna.

— Przecież to graysońskie klasy okrętów?! — DeLaney potrząsnęła głową. — Co Marynarka Graysona robi w Konfederacji?!

Tourville przyglądał jej się może przez cztery sekundy, a potem zaklął. Krótko, soczyście i z uczuciem.

— To Protector’s Own! — oznajmił. — Cholera, wywiad informował nas, że wykonują jakieś długie zadanie szkoleniowe gdzieś daleko od Graysona! Dlaczego nikomu nawet nie zaświtało, że ta cwana małpa Benjamin wysłał ich tutaj?

— Dlaczego właśnie tutaj? — zaprotestowała DeLaney.

— Nie wiem — przyznał Toundlle i w tym momencie go olśniło. — A raczej nie wiem na pewno, ale podejrzewam, że on i Harrington uzgodnili to, zanim opuściła ostatecznie system Manticore. Wiedziała, że Janacek nie da jej tylu okrętów, ilu potrzebuje, by wykonać zadanie, więc je sobie zorganizowała, nie mówiąc nic nikomu. A o użyciu Protector’s Own decyduje Protektor i dowódca jednostki! Toż to tak proste jak budowa cepa! Teraz…

Tourville potrząsnął głową z podziwem. Wywiad będzie musiał znacznie dokładniej zająć się Harrington, bo właśnie okazała się doskonałym strategiem, i to o takim stopniu politycznego wyrobienia, o jakie nikt jej nie podejrzewał. Oceny Honor Harrington, które posiadał wywiad floty, stały się oto niepełne i nieaktualne. Ale na to będzie czas później, bo teraz miał na głowie coś znacznie poważniejszego — ratowanie czego się dało ze stanu Drugiej Floty złapanej w profesjonalnie zorganizowaną i wykonaną pułapkę.

Wstał i podszedł do holoprojekcji taktycznej, na której ustabilizował się właśnie kurs i nowe przewidywania czasowe związane z pojawieniem się Protector’s Own. Odczytał nowe dane… I poczuł, że żołądek zmienia mu się w lodową kulę.

— Graysońskie kutry startują, sir — zameldował Marston. — Jak na razie ponad sześćset!

Tourville jedynie chrząknął, potwierdzając, że usłyszał.

Kutry tym razem były mniejszym problemem. Obie grupy nieprzyjacielskich jednostek znajdowały się w zasięgu jego rakiet, ale dwanaście superdreadnoughtów rakietowych, które miały dać mu dwukrotną przewagę ogniową nad Harrington, nagle znalazło się w obliczu prawie dwukrotnej przewagi ogniowej wroga. A jeśli wywiad posiadał prawdziwe dane nowej klasy krążowników liniowych Courvoisier II, to były to także jednostki rakietowe. W połączeniu z przewagą elektroniki tak RMN, jak i floty graysońskiej dawało to większą skuteczność obrony przeciwrakietowej i większą celność rakiet. A Harrington zgrała wszystko w czasie wręcz idealnie — Druga Flota była zbyt daleko od granicy przejścia w nadprzestrzeń, by szybko uciec, i znajdowała się między dwiema grupami wrogich okrętów, z których każda miała większe przyspieszenie.

— Zmiana kursu o sto dwadzieścia stopni na prawą burtę — rozkazał. — Cała naprzód dla superdreadnoughtów, reszta ma się dostosować. Zmiana szyku na Mikę Delta Trzy i przygotować do startu kutry!

Sypnęły się potwierdzenia i prawie czuł ulgę, jaka ogarnęła wszystkich członków sztabu, gdy usłyszeli jego zdecydowany ton i serie rozkazów. Wiedział, że podobne reakcje nastąpią na wszystkich okrętach, w miarę jak docierać będą do nich polecenia. A stanie się tak dlatego, że nauczył podkomendnych, że mogą mu ufać i wierzyć.

Lester Tourville uśmiechnął się gorzko w duchu.

Tym razem ta wiara dozna poważnego wstrząsu i nic na to nie mógł poradzić. Bo mimo zmiany kursu jego okręty nadal będą się zbliżać do jednostek Harrington, aż odległość zmaleje do mniej więcej trzydziestu sekund świetlnych. Kurs prowadził najkrótszą drogą do granicy przejścia w nadprzestrzeń, ale wytracenie prędkości spowoduje, że jednostki graysońskie będą w stanie przeciąć mu drogę. Nie dosłownie, jeśli utrzyma obecne przyspieszenie, ale na tyle skutecznie, by dopaść każdy okręt, który z powodu uszkodzeń nie będzie w stanie utrzymać takiego przyspieszenia. I przez cały czas będą ostrzeliwać jego okręty lawiną ognia, właśnie po to by uszkodzić i spowolnić jak najwięcej z nich.

A należało jeszcze pamiętać o kutrach…

Wszystko to oznaczało, że Druga Flota zostanie nie tyle zmasakrowana, ile zniszczona jako związek taktyczny.

* * *

— A więc mają lotniskowce — powiedziała cicho Honor, gdy na ekranie taktycznym fotela pojawiły się setki nowych źródeł napędu.

— Mają, milady — potwierdziła Jaruwalski stojąca obok komandora porucznika Reynoldsa, z którym sprawdzała ostatnie meldunki systemu wczesnego ostrzegania. — Wygląda na to, że przynajmniej osiem superdreadnoughtów to w rzeczywistości lotniskowce. Są znacznie większe od naszych i od graysońskich. I mają więcej kutrów na pokładach. Komputery oceniają ich liczbę na około tysiąca dziewięciuset.

— No to są ugotowani — ocenił spokojnie Rafę Cardones, z którym Honor utrzymywała stałą łączność przez interkom. — Mają ledwie o trzysta więcej od nas, a nie wierzę, by poprawili swoją bazę techniczną do tego stopnia, by dorównywały naszym jakością. Przy prawie równych siłach nasze kutry je zmasakrują.

— Prawdopodobnie masz rację — przyznała Honor. — Ale nie popadajmy w zbytnią pewność siebie. Nasz wywiad nie wiedział nawet, że Republika ma lotniskowce, nie mamy więc pojęcia o możliwościach tych kutrów.

— Fakt, milady — przyznał Cardones.

— Wydać kutrom rozkaz do ataku, milady? — spytała Jaruwalski.

— Jeszcze nie. Najpierw chcę osłabić ich obronę antyrakietową — wyjaśniła Honor. — Nie poślę kutrów przeciwko formacji w pełni sprawnych okrętów liniowych, których załogi będą przygotowane na taki właśnie atak.

— Jeśli szybko nie użyjemy kutrów, to możemy w ogóle nie mieć okazji do ich wykorzystania — zauważyła Jaruwalski, wskazując na nowy kurs przeciwnika. — Jeśli poczekamy góra dwadzieścia minut, kutry będą miały zbyt małą prędkość, by ich dogonić, nim dotrą do granicy przejścia w nadprzestrzeń.

— Zgadza się — przytaknęła Honor. — Ale nie chcę ponieść takich strat, jeśli nie będę do tego zmuszona. Zwłaszcza w sytuacji, w której nie mamy pewności, co zrobi Imperium, jeśli wykrwawimy się w tej bitwie porządnie. Jeśli uda nam się pokonać Drugą Flotę bez zdziesiątkowania naszych kutrów, jestem gotowa pozwolić uciec niedobitkom.

Jaruwalski skinęła głową na znak jeśli nie zgody, to przynajmniej zrozumienia.

Honor zaś poleciła porucznikowi Brantleyowi:

— Harper, przekaż, proszę, moje pozdrowienia admirałom Yu i McKeonowi i poleć im, by otworzyli ogień.

— Aye, aye, milady!

* * *

— Odpalenie rakiet! — zameldował Marston. — Masy rakiet!

— Proszę odpowiedzieć ogniem — polecił spokojnie Tourville.

— Aye, aye, sir!… Jest odpowiedzieć ogniem.

* * *

Wielostopniowe rakiety mknęły przez kosmiczną pustkę. Jak dotąd żadne floty w dziejach ludzkich konfliktów nie toczyły walki na taką odległość. Drugą Flotę i Zespół Wydzielony 34 dzieliły ponad dwie minuty świetlne, na pokonanie których nawet rakiety Royal Manticoran Navy potrzebowały prawie siedmiu minut. Republikańskie, rozwijające nieco mniejsze przyspieszenia, potrzebowały więcej czasu, a z kolei graysońskie niewiele ponad trzy minuty, gdyż miały do pokonania najkrótszą drogę.

I było ich naprawdę dużo.

Druga Flota składała się z 46 superdreadnoughtów (w tym 12 rakietowych), 8 lotniskowców i 24 krążowników liniowych. I była niewiele słabsza od połączonych sił Zespołu Wydzielonego 34 i Protector’s Own, które liczyły: 43 superdreadnoughty (w tym 18 rakietowych), 10 lotniskowców, 11 dreadnoughtów i 42 krążowniki liniowe (w tym 6 rakietowych). Mimo iż systemy uzbrojenia flot sojuszniczych były lepsze, margines tej przewagi był znacznie mniejszy niż kiedykolwiek dotąd.

Wszystkie okręty obu stron holowały zasobniki i opróżniły je w pierwszej salwie. Republikańskie zawierały mniejszą liczbę rakiet, ponieważ same rakiety były większe z uwagi na masę napędów. Shannon Foraker zdołała to jednak wykorzystać, wyposażając je w silniejsze głowice i lepsze systemy samonaprowadzające. W rezultacie Marynarka Republiki dysponowała rakietami o zasięgu 88%, prawie 80% celności i silniejszych głowicach niż te znajdujące się na wyposażeniu RMN.

Jednakże by dotrzeć do celu, rakiety te musiały przedrzeć się przez systemy obrony anytyrakietowej, a te bierne, czyli ECM-y Królewskiej Marynarki, były skuteczniejsze. Po obu stronach zresztą uaktywniono je natychmiast wszystkie. Pozorne cele, zagłuszacze, przeładowanie informatyczne — wszystko, co ludzie zdołali wymyślić, by ogłupić i oślepić sensory i komputery celownicze rakiet i odciągnąć je od prawdziwych celów. A im bliżej rakiety docierały do wyznaczonych celów, tym więcej na ich spotkanie wylatywało antyrakiet, zwiększając panujący tłok i zamieszanie. Na końcu dołączył do nich ogień sprzężonych działek laserowych.

Środki elektroniczne Królewskiej Marynarki były znacznie skuteczniejsze, zwłaszcza że użycie boi i sond systemu Ghost Rider pozwalało na utworzenie głębszego i szerszego obszaru ich skutecznego oddziaływania. A systemy samonaprowadzające pozostały w praktyce o ponad 50% skuteczniejsze od republikańskich z powodu dysproporcji w możliwościach elektroniki obu stron.

Ostatnia generacja antyrakiet znajdujących się na wyposażeniu Royal Manticoran Navy miała zasięg nieco ponad dwóch milionów kilometrów, choć ich celność drastycznie spadała powyżej półtora miliona kilometrów. Szczytem osiągnięć Shannon Foraker w tej dziedzinie, i to mimo użycia technicznych rozwiązań rodem z Ligi Solarnej, były antyrakiety o zasięgu nieco przekraczającym półtora miliona kilometrów. W praktyce różnica polegała na tym, że królewskie okręty mogły wystrzelić dwie antyrakiety przeciwko każdej rakiecie, która przedostała się przez bierne środki obrony przeciwrakietowej, nim dotarła ona w zaprogramowany zasięg detonacji głowicy, a republikańskie jedną. Foraker zrównoważyła to, jak mogła, zwiększając o ponad 20% liczbę wyrzutni antyrakiet na każdym okręcie. W ten sposób, choć każda z nich była mniej skuteczna w każdej salwie, było ich więcej i na drodze rakiet RMN wyrosła nagle ściana przeciwrakiet.

Ekrany zderzały się ze sobą, niszcząc w oślepiających eksplozjach generujące je rakiety i antyrakiety. Obie strony używały warstwowej obrony i zgranych fal antyrakiet oraz ostrzału z działek laserowych. Marynarka Republiki dodatkowo wykorzystała też kutry zgodnie z pomysłem komandora Clappa. Ich sprzężone działka laserowe były równie skuteczne co sprzężone działka superdreadnoughtów, a kutrów było dużo. A naprawdę niewiele rakiet wybierało za cel ataku coś tak pozbawionego znaczenia jak kuter rakietowy.

Przestrzeń wokół okrętów Drugiej Floty zagotowała się od wybuchów, krzyżujących się promieni laserowych i rakiet. Przynajmniej sześćdziesiąt procent nadlatujących pocisków zostało odciągniętych i zneutralizowanych przez ECM-y lub zniszczonych przez aktywne środki obrony antyrakietowej. Ale czterdzieści procent pozostało i okręty Lestera Tourville’a zaczęły kręcić się jak opętane, by ustawić się ekranem przeciwko lawinie promieni laserowych, gdy rakiety osiągnęły wyznaczoną odległość od celu i kolejno detonowały.

Co najmniej połowa promieni trafiła w ekrany, marnując jedynie energię, lub też została odchylona i osłabiona przez osłony burtowe i dziobowe. Pozostałe pięćdziesiąt procent dotarło jednak do celu.

* * *

Lester Tourville odruchowo złapał się poręczy fotela mimo zamkniętej uprzęży antyurazowej, gdy Majestikiem wstrząsnęły kolejne trafienia. Nikt nie wysyłał meldunków o zniszczeniach na pomost flagowy — to było zmartwienie kapitan Hughes znajdującej się na mostku, ale Tourville wiedział, że trafień musi być dużo, i to o poważnych skutkach, czyli powodujących silne eksplozje wewnątrz okrętu, bo inaczej coś tak wielkiego jak superdreadnought nie reagowałoby tak gwałtownie. W praktyce oznaczało to prucie masywnego pancerza i niszczenie wszystkiego, co stanęło na drodze potężnym wiązkom energii: sensorów, dział, wyrzutni rakiet… i ludzi je obsługujących.

Tę falę zniszczenia zarejestrował, ale zmusił się, by nie zaprzątać sobie nią głowy. Zadaniem Hughes było ratowanie okrętu, jego zadaniem było ratowanie Drugiej Floty.

Choć nie wyglądało na to, by udało mu się uratować wiele.

Przeciwnik skoncentrował ogień na nowych superdreadnoughtach, przez co pod ostrzałem znalazły się wszystkie superdreadnoughty rakietowe, i na lotniskowcach. Sporo rakiet, jak choćby te, których skutki czuł, straciło namiary i wybrało cele zastępcze, ale z ilości trafień wynikało, że celem głównym są okręty nowej generacji. W pierwszej chwili zaskoczyło go to, że przeciwnik zdołał je zidentyfikować, potem zdał sobie sprawę, jak absurdalnie proste to było. Zamiast próbować je znaleźć wśród innych i zaprogramować na nie komputery celownicze rakiet, zrobiono na odwrót. Zaprogramowano je, by ignorowały wszystkie okręty, które zdołano zidentyfikować, z okresu przedrozejmowego, bo były to bez żadnych wątpliwości klasyczne okręty liniowe. To, co zostało, było prawie wyłącznie jednostkami nowej generacji.

Superdreadnoughty były niewiarygodnie wytrzymałe na trafienia. Były to największe i najlepiej chronione ruchome obiekty, jakie człowiek zbudował, i mogły przetrwać naprawdę duże uszkodzenia, nie tracąc przy tym zdolności do walki. Ale wszystko ma swoje granice, nawet najwyższej klasy odporność. Dobitnie o tym świadczył rosnący wykaz strat i zniszczeń na jednym z bocznych ekranów fotela.

Dopiero po chwili Tourville zorientował się, że przeciwnik w zasadzie ignoruje jego okręt flagowy. Majestic został zaprojektowany jako okręt dowodzenia floty i miał najlepsze systemy łączności i przetwarzania danych — dlatego Tourville wybrał go na swoją jednostkę flagową. Ale był też klasycznym superdreadnoughtem i właśnie dlatego nie wybrano go jako celu pierwszej, najgroźniejszej salwy, która zmasakrowała cztery, a poważnie uszkodziła dwa inne z jego superdreadnoughtów rakietowych. Siódmy stracił dwa węzły alfa, a tylko jeden nie odniósł żadnych uszkodzeń.

A w drodze były już następne salwy…

* * *

Honor z kamienną twarzą obserwowała, jak przestrzeń wokół jej okrętów kipi od nieprzyjacielskiego ognia. Jej jednostki znajdowały się zbyt daleko od jednostek przeciwnika, by sensory pokładowe mogły wykryć, co dzieje się z poszczególnymi okrętami Drugiej Floty, ale system wczesnego ostrzegania rozstawiony na prawie samej granicy przejścia w nadprzestrzeń mógł. Jak dotąd nawet Królestwo nie zdołało opracować metody pozwalającej sondom czy rakietom systemu Ghost Rider przesyłać informacje bezpośrednio do komputerów artyleryjskich rakiet bojowych, co wręcz niewiarygodnie zwiększyłoby ich celność. Rakiety także, nawet te wielostopniowe, były zbyt małe, by można było w nich zamontować odbiorniki grawitacyjne umożliwiające przesyłanie uaktualnionych namiarów celu w czasie rzeczywistym przez okręty, które je wystrzeliły. Była jednakże w stanie ocenić skutki własnego ognia i musiała przyznać, że niemile zaskoczyła ją skuteczność tej wielowarstwowej i dokładnie skoordynowanej obrony przeciwrakietowej.

Było oczywiste, że ten, kto ją wymyślił, zdawał sobie sprawę z technicznego zacofania Republiki, ale też miał dar do wykorzystania wszystkiego, czym dysponował. A raczej dysponowała, bo wszystko jednoznacznie wskazywało na Shannon Foraker, i Honor podejrzewałaby ją, nawet gdyby nie wiedziała, że kieruje i projektem, i stocznią o nazwie Bolthole. Takie podejście było niesamowitym marnotrawstwem możliwości systemów używanych przez Royal Manticoran Navy, ale stanowiło doskonałą adaptację gorszych możliwości do osiągnięcia zbliżonej skuteczności. Sprowadzało się to do zasady ilość przeciwko jakości. I okazywało się skuteczne.

Honor, nie wiedząc zresztą o tym, kierowała się tymi samymi kryteriami co Lester Tourville przy wyborze okrętu flagowego. I odkryła, że choć zupełnie nie brała tego pod uwagę, jest on praktycznie ignorowany przez wrogie rakiety. Było to logiczne, bo lotniskowiec, z którego już wystartowały kutry, stawał się znacznie mniej atrakcyjnym celem niż jakikolwiek, nawet klasyczny okręt liniowy, zajęty wystrzeliwaniem rakiet czy też naprowadzaniem na cel rakiet wystrzelonych przez inną jednostkę. Dlatego właśnie Werewolf nie odniósł żadnych uszkodzeń w wyniku pierwszej, najsilniejszej salwy oddanej przez okręty Drugiej Floty. Inne okręty jej zespołu wydzielonego nie miały tyle szczęścia. Troubadour Alistaira McKeona stał się głównym celem, choć nie wiadomo dlaczego, bo niczym się nie wyróżniał. Ponad dziesięć rakiet przerwało się przez jego obronę i detonowało. Jego siostrzany okręt Hancock został trafiony prawie równie ciężko, a Trevor Star podziurawiło przynajmniej dziesięć promieni laserowych. Podobny los spotkał klasyczne superdreadnoughty: Horatiusa, Romulusa i Yawatę. Krążownik liniowy Retalitation miał pecha znaleźć się na drodze pełnej salwy burtowej przeznaczonej dla dreadnoughta King Michael. Wszystkie trafione okręty liniowe przetrwały. Retalitation nie.

Patrząc w miejsce, w którym przed sekundą był jeszcze symbol tego krążownika liniowego, Honor zastanawiała się, ile jeszcze okrętów i ile tysięcy ludzi podzieli los jego i jego załogi. I ilu ludzi już zginęło na pokładach jej okrętów.

Świadomość, że przeciwnik poniósł i poniesie większe straty, nie była żadną pociechą.

* * *

Lester Toundlle obserwował rosnącą listę strat i zniszczeń i robił, co mógł, by w jego głosie nie było słychać rozpaczy i braku nadziei.

Pomimo bowiem niewiarygodnej odległości i długiego czasu lotu rakiet, co dawało obronie przeciwrakietowej okazję do maksymalnej skuteczności, pierwsze dwie salwy praktycznie przetrąciły kręgosłup jego zdolnościom ofensywnego ognia. Zdolny do akcji pozostał tylko okręt flagowy 21. Eskadry Liniowej, superdreadnought rakietowy Hero. Dwa jego siostrzane okręty przestały istnieć, cztery inne zmieniono w dryfujące bezwolnie wraki. Zostały one opuszczone przez niedobitki załóg i tylko sekundy dzieliły je od eksplozji założonych przed ewakuacją ładunków wybuchowych. Cztery kolejne będą musiały zostać opuszczone wkrótce, jeśli nie da się naprawić ich węzłów napędu. Zresztą fakt, iż Hero pozostał zdolny do walki, nie oznaczał, że nie odniósł poważnych uszkodzeń. Jego centrala artyleryjska została zniszczona podobnie jak pomost flagowy wraz z całą obsadą, która zginęła na miejscu wraz z kontradmirałem Zrubekiem. Oznaczało to, że okręt był ślepy i głuchy, ale nadal z maksymalną możliwą szybkością stawiał zasobniki, przekazując kierowanie nimi starszym, klasycznym superdreadnoughtom posiadającym sprawne centrale artyleryjskie. Tylko dzięki temu Druga Flota była w stanie odgryzać się wrogowi, ale Hero był jedynym okrętem mogącym stawiać zasobniki, a ich liczba nie była nieograniczona.

To oczywiście nie były jedyne straty poniesione przez Drugą Flotę. Sześć klasycznych superdreadnoughtów zostało zniszczonych lub tak poważnie uszkodzonych, że wypadły z szyku i zostały z tyłu, nie mogąc rozwinąć odpowiedniego przyspieszenia. Jeden lotniskowiec przestał istnieć, a dwa inne były wrakami, za którymi ciągnęły się chmury skrystalizowanego powietrza, co oznaczało, że na straty będzie trzeba spisać także ponad siedemset kutrów, niezależnie od tego co stanie się z resztą Drugiej Floty.

A do granicy przejścia w nadprzestrzeń nadal pozostały prawie dwie godziny. I choć zmiana kursu wreszcie zaczęła dawać odczuwalne efekty, gdyż odległość między okrętami jego i Harrington rosła, nadal znajdowały się w zasięgu jej rakiet. I tak pozostanie, nim odległość obu flot nie zwiększy się o kolejne dwie minuty świetlne. Równocześnie dystans dzielący Drugą Flotę od graysońskich okrętów stale malał.

Jedyną pociechę stanowił fakt, że okręty Harrington także nie były niezniszczalne, o czym świadczyły sygnatury napędów jednostek pozostających coraz bardziej za siłami głównymi. Z danych przesyłanych przez sondy wiedział też, że przynajmniej dwa krążowniki liniowe i trzy lekkie krążowniki lub duże niszczyciele przestały istnieć. Nikt do nich nie celował, stąd trudno było to jednoznacznie określić, ale sprawdziło się ostrzeżenie Shannon, że część wielostopniowych rakiet po utracie zaprogramowanych celów skieruje się ku najbliższemu wrogiemu okrętowi, nie zwracając uwagi na jego klasę czy wielkość. Na szczęście tak zachował się tylko niewielki ich procent. Cały czas czuł też rosnący podziw dla Shannon i jej ludzi — Druga Flota znalazła się w katastrofalnej sytuacji taktycznej, złapana między dwie silne grupy wrogich okrętów dysponujących większą siłą ognia od niej. Żadne manewry nie były w stanie tego zrównoważyć, ale choć możliwości ofensywne jego okrętów zostały prawie zniszczone, większość z nich przetrwała jak dotąd ten niszczycielski huragan. Nie mógł już liczyć na zadanie przeciwnikowi poważniejszych strat, ale dopóki jego jednostki utrzymywały szyk, dopóty miały szansę obronić się przy stosunkowo niewielkich stratach. A jeśli Hero zaczynała się kończyć amunicja, to podobnie musiała wyglądać sytuacja na superdreadnoughtach rakietowych wroga.

Może więc zdoła wyprowadzić z masakry więcej okrętów i ludzi, niż jeszcze niedawno miał nadzieję.

* * *

— Zużyliśmy osiemdziesiąt procent rakiet — poinformował Honor Alistair McKeon.

Jego widoczna na ekranie łącznościowym twarz miała ponury wyraz, czemu trudno się było dziwić, biorąc pod uwagę, jak ciężkie uszkodzenia odniósł Troubadour. Nadal jednak pozostał zdolny do akcji i stawiał zasobniki z prawie normalną szybkością.

— Klasyczne superdreadnoughty mają większy zapas pocisków — dodał — ale nie są w stanie oddawać takich salw. Zostało nam rakiet na mniej więcej kwadrans, potem salwy będą zbyt słabe, żeby któraś przebiła się przez tę ich cholerną obronę!

— Alistair ma rację — dodała spokojnie Alice Truman z drugiego ekranu. — A moje kutry nie złapią ich przed granicą przejścia w nadprzestrzeń. Kutry Alfredo mogą ich przechwycić, ale nie zdołamy dać im wsparcia.

Honor kiwnęła głową — nie na znak zgody, ale potwierdzenia, że zdaje sobie sprawę z niemiłej rzeczywistości. Pułapkę zastawiła i wykonała perfekcyjnie. Zasypała przeciwnika lawiną ognia. Sama poniosła straty, ale niewielkie w porównaniu z Drugą Flotą, a mimo to prawie połowa wchodzących w jej skład okrętów najprawdopodobniej zdoła uciec. Trzymały się szyku zbyt dokładnie, a nowa doktryna obrony przeciwlotniczej okazała się zbyt skuteczna, by zdołała ją rozbić, nie dysponując większą siłą ognia. Nawet gdyby kutry Alice zdołały przechwycić Drugą Flotę wraz z kutrami graysońskimi, wiedziała, co by się stało, gdyby zaatakowały tak dobrze radzącą sobie z rakietami obronę.

Z tego powodu tym bardziej nie mogła posłać do takiego ataku samych tylko kutrów Alfredo Yu.

— Macie rację. Oboje — przyznała po chwili i spojrzała na ekran taktyczny fotela.

Druga Flota odpowiadała bardzo rzadkim ogniem, co najlepiej świadczyło o poniesionych stratach. Aż prosiła się, by dogonić i zniszczyć kompletnie to, co z niej zostało. Najgorsza była świadomość, że tego właśnie nie może zrobić.

— Będziemy kontynuowali pościg — oznajmiła spokojnym głosem, nie dając niczym po sobie poznać rozżalenia. — Alistair, chcę, żebyś zmienił priorytety celów. Nie zdołamy przebić się przez tę obronę, przeciążając ją, więc zwolnij szybkość ostrzału i starannie wybieraj cele. Zaprogramuj część zasobników na opóźnione odpalenie, by zwiększyć liczbę rakiet w każdej z salw, jak długo wystarczy zasobników, i skoncentruj ogień na okrętach liniowych mających nie uszkodzone napędy. Jeśli któryś będzie musiał zwolnić i wypadnie z szyku, dobiją go kutry albo rozstrzelają nasze klasyczne superdreadnoughty, gdy się do niego odpowiednio zbliżą.

— Rozumiem — potwierdził McKeon.

— Alice, wiem, że bezczynność męczy i irytuje tak ciebie, jak i załogi kutrów, ale przynajmniej z pół tuzina okrętów Marynarki Republiki jeszcze wypadnie z szyku i będą zbyt powolne, by ci uciec — dodała Honor. — Będą twoje, ale chcę, byś przypomniała ludziom, aby przed rozpoczęciem ataku dali każdemu szansę poddania się. Są daleko od domu, może więc skorzystają. Każdy okręt się przyda, a nie chcę też zabijać ludzi, którzy mają dość walki.

— Oczywiście — zgodziła się Truman.

— Doskonale — Honor skinęła głową obojgu. — Harper, przekaż te rozkazy Alfredo, a my bierzmy się do dokończenia tej bitwy.

ROZDZIAŁ LIX

Planeta Manticore rosła w oczach za oknem pinasy należącej do superdreadnoughta Marynarki Graysona Seneca Gilmore, zmieniając się z błękitno-białej kuli w ocean bieli, gdy pinasa weszła w atmosferę. W jej kabinie znajdowała się tylko admirał lady dama Honor Harrington, księżna i patronka Harrington, Nimitz i jej trzyosobowa ochrona osobista. Był to ostatni etap podróży rozpoczętej dwa tygodnie standardowe temu, gdy do stacji Sidemore dotarł rozkaz odwołujący jej dowódcę oraz Protector’s Own do domu, przy czym okręty graysońskie miały wracać przez system Manticore. Honor spoglądała w okno, siedząc bez ruchu i niczym nie zdradzając napięcia, gdy pinasa przemknęła nad Landing i z gracją wylądowała na prywatnym lądowisku pałacu Mount Royal.

Królowa chciała ją powitać w sposób, który uznała za godny i zasłużony, ale Honor zdołała ją od tego odwieść, dzięki czemu uniknęła publicznej i masowej udręki. Zdawała sobie sprawę, że jest to tylko odwleczenie nieuniknionego i że nie skończy się na jednej masówce, bo widziała nagrania wiwatujących na ulicach tłumów, gdy ogłoszono wiadomość o wyniku drugiej bitwy o Sidemore. I wolała nie myśleć, co się zacznie dziać, gdy ludzie dowiedzą się o jej powrocie.

Chwilowo jednak miała spokój i na lądowisku nie czekali dziennikarze, tłumy czy warta honorowa.

Czekał tylko niewielki komitet powitalny i standardowa ochrona towarzysząca Elżbiecie wszędzie poza murami pałacu — lądowisko, choć stanowiące jego część, znajdowało się bądź co bądź na otwartej przestrzeni. Nie licząc obstawy, oczekiwały na nią cztery osoby i trzy treecaty. Byli to Królowa z Arielem, książę małżonek z Monroe, lord William Alexander bez treecata i Hamish z Samanthą. Ta ostatnia z pałającymi ślepiami bardziej stała, niż siedziała na jego ramieniu, czując blask umysłu swego partnera po tak długiej przerwie.

Nieco z boku stała bardziej czujna niż zwykle pułkownik Ellen Shemais dowodząca niewielkim kontyngentem Queen’s Own obstawiającym lądowisko i pilnującym bezpieczeństwa pary królewskiej. Nie było na szczęście żadnej warty honorowej, orkiestry, salutowania czy innego ceremoniału. Czekali na nią tylko przyjaciele…

— Honor — Elżbieta wyciągnęła ku niej prawą dłoń.

Honor ujęła ją…

…i znalazła się w gorącym, serdecznym uścisku.

Pięć lub sześć standardowych lat temu nie miałaby pojęcia, jak się zachować, i byłaby przerażona. Teraz po prostu uściskała Królową, czując dzięki Nimitzowi jej radość.

Czuła także emocje innych obecnych — olbrzymią radość Samanthy witającej Nimitza w języku migowym z braku innej możliwości, radość księcia Justina na jej widok, nie tak gwałtowną jak Królowej, ale równie szczerą. I zmieszaną z zadowoleniem radość Williama Alexandra, jej politycznego mentora, przyjaciela i sojusznika.

No i oczywiście radość Hamisha, przy której to, co czuła Elżbieta, przypominało świeczkę przy ognisku. Spojrzała mu w oczy nad ramieniem Królowej i Hamish poczuł, że sięga ku niemu — nie fizycznie, bo nie poruszyła się, ale emocjonalnie. W jego oczach dostrzegła odbicie tego, co sama czuła, choć nieświadome i jakby… ślepe. Nagle zdała sobie sprawę, że tak musiały odbierać ludzi treecaty, stąd wzięło się określenie „ślepy umysł”. Inaczej mówiąc, było to wrażenie czegoś uśpionego. Nieświadomego, acz potężnego, z czym w jakiś sposób była połączona. I nie tak zupełnie nieświadomego, bo choć Hamish nie miał pojęcia, co czuje, po omacku próbował to odszukać, zdając sobie podświadomie sprawę, że jest to coś nowego. Jego umysł nagle rozbłysł i dostrzegła, jak Samanthą nieruchomieje i przygląda mu się ze zdumieniem.

Honor nigdy nic takiego nie czuła, choć pod pewnymi względami było to podobne do więzi łączącej ją z Nimitzem, tyle że słabsze z jednej strony, bo brakowało w tym siły kotwiczącej pochodzącej z umysłu empaty, a z drugiej strony silniejsze, gdyż był to umysł człowieka. Znacznie lepiej pasujący do jej własnego i umożliwiający spasowanie na poziomach, których z Nimitzem nigdy w pełni nie osiągnęła. Nie była to żadna telepatia — po prostu czuła jego obecność gdzieś w umyśle i było to niezwykle ciepłe i miłe uczucie, niczym powitalny ogień w kominku w mroźną noc.

A mimo to miała pełną świadomość, że bariery, które ich rozdzielały, nadal istnieją.

— Miło jest cię widzieć znów w domu — powiedziała Królowa nieco gardłowo, odstępując o krok, ale nie puszczając jej ramion. — Bardzo miło.

— Miło jest wrócić — odparła po prostu Honor.

— Chodź do środka — ponagliła ją Elżbieta. — Mamy masę spraw do omówienia!

* * *

— …więc gdy dotarła do mnie wieść o Grendelsbane, High Ridge nie miał wyjścia i musiał zrezygnować — zakończyła Elżbieta ponuro, ale i z nie ukrywaną satysfakcją.

Honor przytaknęła, czując dokładnie to samo.

Wszyscy siedzieli w wygodnych fotelach w jednym z prywatnych pokoi Królowej w wieży Króla Michaela. Pokój był jasny, ale emocje gospodyni nie bardzo. Były bardziej niż mieszane: czuła przerażenie i żal wywołane katastrofalną klęską, a przede wszystkim utratą Grendelsbane i zniszczeniem nie dokończonych okrętów. Świadomość, jak potężnie została zmasakrowana Królewska Marynarka, i wściekłość, że stało się to dla zaspokojenia egoistycznej potrzeby trzech osób: utrzymania się przy władzy za wszelką cenę. Strach o przyszłość, gdy odbudowany na tyle, na ile się dało w tak krótkim czasie wywiad floty poinformował ją o prawdopodobnej rzeczywistej sile Marynarki Republiki. I dzika, pełna mściwej satysfakcji radość na wspomnienie, jak wykorzystała wszystkie formalne wymogi złożenia rezygnacji, by do końca zrujnować i upokorzyć barona High Ridge’a.

— Janacek rzeczywiście sam się zastrzelił? — spytała z niedowierzaniem Honor.

White Haven przytaknął ruchem głowy.

— Według policji nie ma wątpliwości, że to było samobójstwo — odparł.

— Proszę, proszę… nigdy bym go nie podejrzewała o tyle odwagi — oceniła.

— Niewiele osób uwierzyło w oficjalną wersję policji — dodał William Alexander. — Znał za dużo tajemnic rządowych, a jak powiedziałaś, odwagą nie grzeszył. Zdaniem wielu palnął sobie w łeb w zaskakująco sprzyjającym dla paru osób momencie.

— Descroix? — spytała Honor.

— Sprawa nadal otwarta, ale nie mamy jeszcze pewności — przyznała Elżbieta. — Złożyła rezygnację razem z pozostałymi, a parę dni później poleciała na wycieczkę liniowcem na Beowulfa. I nie wróciła. Jak na razie wszystko wskazuje na zaplanowaną ucieczkę, choć jeszcze nie wiemy dokąd. Wiemy, że przetransferowała dwadzieścia milionów dolarów poprzez konto na Beowulfie kodowane na DNA właściciela na inne konta w systemie Stotter-mana. Znasz ich prawo bankowe. W normalnym trybie zajmie nam z dziesięć lat standardowych dotarcie do ich archiwów. Ale małpie nie odpuszczę, może być tego pewna!

— A skąd pochodziły te pieniądze? — spytała Honor.

— Badamy to, ale ślad jest naprawdę zagmatwany — odpowiedziała pułkownik Shemais. — Mamy kilka obiecujących poszlak i jeśli doprowadzą nas one do tego, czego się spodziewamy, na Stottermanie będą musieli udostępnić nam informacje znacznie szybciej. System jest jak nie było częścią Ligi Solarnej, a przepisy bankowe Ligi dotyczące współpracy w sprawach śledztw dotyczących sprzeniewierzenia państwowych pieniędzy, malwersacji i nadużycia stanowiska są jednoznaczne, surowe i nie przewidują wyjątków. Zresztą szukamy jej nie tylko w ten sposób, ale za wcześnie na szczegóły.

— Rozumiem — uśmiechnęła się Honor. — A New Kiev?

Królowa parsknęła śmiechem.

— Hrabina New Kiev wycofała się z polityki — wyjaśniła, gdy się uspokoiła. — Choć właściwiej byłoby powiedzieć, że została wycofana przez twoją przyjaciółkę Cathy Montaigne, która przeprowadziła zamach stanu w partii Liberalnej, a potem urządziła gruntowne porządki w kierownictwie tej partii.

— Naprawdę? — ucieszyła się Honor. — Będę musiała jej pogratulować!

Nie wiedziała, czy Elżbieta jest świadoma, że utrzymuje kontakty tak z Cathy, jak i z Zilwickim, ale i tak nie wiedziała o jej ostatnich osiągnięciach na platformie politycznej, bo była wtedy w drodze z Sidemore do domu.

— Gratulacje będą jak najbardziej zasłużone — wtrącił z uśmiechem William Alexander. — Bo Partia Liberalna, jaką znaliśmy, w zasadzie już nie istnieje. Co prawda chwilowo jeszcze panuje w niej i wokół niej duże zamieszanie, ale kiedy kurz osiądzie, wszystko wskazuje na to, że będą dwie partie mające w nazwie słowo „liberalna”, z tym że z różnymi dodatkami. Jedna będzie się składać z przytłaczającej większości członków starej pod przewodnictwem Montaigne, druga będzie partyjką kanapową złożoną z kilkunastu-kilkudziesięciu niereformowalnych członków starej, ciągle nie chcących przyznać, jak dali się wykorzystać High Ridge’owi. Najprawdopodobniej skupią się wokół tych kilku librałów, którzy zasiadają w Izbie Lordów, bo tylko ktoś tak oderwany od rzeczywistości może politycznie przetrwa, a poza tym w Izbie Gmin nie mają czego szukać. A wreając do New Kiev, sądzę, że jej kłopoty jeszcze się nie skończyły: hrabina Tor cieszyła się reputacją osoby lubiącej rozliczać się do końca tak z przyjaciółmi, jak i z wrigami: wątpię, by Cathy Montaigne aż tak różniła się od niej charakterem…

— A North Hollow zniknął — dodał radośnie Hamish.

Shemais, słyszącjego ton, zachichotała radośnie.

Honor przekrzywia głowę i spojrzała na nią pytająco.

— To jeden z miizych efektów zniszczenia Akt Dmitrija — wyjaśniła pad pułkownik. — A raczej jedna z nieprzewidywalnych komsekwencji powszechnego przekonania o zniszczeniu czegoś, co nigdy nie istniało, czyli tak zwanych Akt North Hollowa, jak głosi oficjalna wersja, wymyślona naturalne przez Zjednoczenie Konserwatywne.

Otóż zniszczenie ak wraz z domem w Landing doprowadziło do zadziwiaącego wzrostu popularności Stefana Younga. Nagle cała masa ludzi zaczęła czuć nieodpartą ochotę, by z nim porozmawiać, a gdy okazało się, że jest nieuchwytny, agencji detektywistyczne, i nie tylko, zostały zasypane listą takich samych zleceń: znaleźć go za wszelką cenę. Tylko zleceriodawcy są różni. Z tego co wiem, szukają go nie tylko prywatni detektywi, ktoś więc go w końcu znajdzie, żywego lub martwego, ale znajdzie.

W głosie i emocjach Shemais była prawie mściwa radość w tak czystej postaci, że Honor omal nie uśmiechnęła się z podobnie mściwą radością. Tyle tylko że jej była znacznie, ale to znacznie większa.

— Skoro High Ridge i reszta zniknęli z politycznej sceny, to kto rządzi Królestwem? — spytała Honor po chwili, gdy przestała napawać się wizją przyszłości earla North Hollow. — Poza Wiliam naturalnie, bo z nagrań przywiezionych przez kuriera wiem, że po rezygnacji High Ridge’a poprosiłaś go o stworzenie rządu. Tak na marginesie, twoje oświadczenie dotyczące powodów rezygnacji barona High Ridge’a to było naprawdę coś.

— Prawda? — Elżbieta zamruczała prawie jak uczciwy treecat. — To dopiero początek moich rozliczeń z tą gnidą, ale przynajmniej nikt nigdy nie zaproponuje mu już jakiegokolwiek politycznego stanowiska, a do historii rzeczywiście przejdzie, choć może nie tak jak chciał… Jeśli chodzi o rząd, to Willie jest oczywiście premierem, skarb objęła hrabina Mourncreek, tak, hrabina, bo utworzyłam dla niej nowe parostwo. Do ministerstwa handlu ściągnęliśmy Abrahama Spencera, a sprawami wewnętrznymi po długich rozmowach zgodziła się zająć dama Estelle Matsuko. A biorąc pod uwagę, jak ta banda durniów zabagniła nasze stosunki z członkami Sojuszu — tak na marginesie, Erewhon podpisał traktat o wzajemnej pomocy na wypadek napaści z Republiką Haven — doszliśmy z Williem do wniosku, że potrzebny jest na ministra spraw zagranicznych ktoś, komu zaufają nawet najmniejsi członkowie Sojuszu, poprosiliśmy więc sir Anthony’ego Langtry’ego żeby nim został. Zgodził się.

— Rozumiem… — mruknęła Honor i spytała podejrzliwie. — Skoro Francine zajmuje się skarbem, to kto jest Pierwszym Lordem Admiralicji?

— A już myślałam, że o to nie spytasz — ucieszyła się Królowa. — Wiedziałam, że musi to być ktoś naprawdę dobry, bo to, co zostawili po sobie Janacek, Houseman i Jurgensen, dosłownie przechodzi ludzkie pojęcie, zwróciłam się więc do kogoś, do kogo ja i Willie możemy mieć absolutne zaufanie i kto naprawdę będzie miał na względzie dobro Royal Manticoran Navy. Pozwól, że ci przedstawię: pierwszy Lord Admiralicji, earl White Haven.

Honor gwałtownie odwróciła głowę. A Hamish Alexander uśmiechnął się niepewnie, co idealnie odzwierciedlało jego uczucia żywione w tej sprawie.

— Prawdę mówiąc, była to trudna decyzja — dodała zupełnie poważnie Elżbieta. — Hamish bardzo by się przydał jako dowódca floty, zwłaszcza w takiej jak obecna sytuacji, ale to, co udało się Janacekowi, było tak tragiczne, że okazało się ważniejsze. Ten skurwysyn wiedział, co robi, strzelając sobie w łeb, bo wyłgał się tanim kosztem. I proszę mi nie zwracać uwagi, że Królowa nie używa takiego języka! Oskarżyłabym go o zdradę stanu, a tak mu się upiekło. Ale Jurgensenowi się nie upiekło i nie upiecze. W najlepszym razie zostanie zdegradowany i wyrzucony ze służby jako niegodny noszenia królewskiego munduru, a jeśli potwierdzą się inne podejrzenia, to być może czeka go jeszcze proces karny albo i zarzut zdrady stanu, choć to ostatnie niestety jest mało prawdopodobne. Natomiast wszyscy chcemy uniknąć polowania na czarownice, bo miałoby to katastrofalny wpływ na morale floty. Natomiast winnych stanu Królewskiej Marynarki zamierzam ukarać z całą bezwzględnością, tyle że chwilowo jedynie w pełnym majestacie prawa. Justin, Willie i ciotka Caitrin przekonali mnie, że w tej sytuacji sądy kapturowe byłyby jeszcze gorsze od polowania na czarownice. Ale co się odwlecze, to nie uciecze, gwarantuję ci! Wytrzymam nawet to, że sąd uzna któregoś za niewinnego z braku wystarczających dowodów.

I uśmiechnęła się naprawdę paskudnie.

— A wracając do rządu, to kwestią podstawową przy ministrze skarbu było zaufanie nasze, a przy ministrze spraw zagranicznych zaufanie sojuszników. Jeśli chodziło o Pierwszego Lorda Admiralicji, sprawa była gorsza, bo musiał to być ktoś nie tylko znający się dokładnie na sprawach floty, ale na dodatek cieszący się zaufaniem tak personelu i kadry RMN, jak i zaufaniem rządów oraz flot sojuszniczych. Jest to tym ważniejsze, że jeszcze nie w pełni znamy rozmiar zniszczeń spowodowanych przez High Ridge’a i Janaceka. Co chwilę coś nowego wychodzi na jaw i jeszcze długo będzie wychodzić. Na pewno znajdą się tak poważne kwestie, że dowie się o nich opinia publiczna, a to nie wzmocni zaufania tejże opinii publicznej do floty i jej zdolności bojowych. Wybór był więc bardzo ograniczony, a ponieważ ty nie byłaś dostępna, wrobiliśmy Hamisha.

Królowa uśmiechnęła się niewinnie, widząc minę Honor, gdy dotarł do niej sens ostatniego zdania.

— A wychodząc z podobnych założeń, czyli troski o profesjonalną wiedzę i odbudowanie zaufania do Admiralicji — dodał White Haven — ściągnąłem na Pierwszego Lorda Przestrzeni Toma Caparelliego, a na Drugiego Lorda Przestrzeni Pat Givens. Mogę ci powiedzieć, że entuzjazm, z jakim zabrała się za porządki w wywiadzie floty, nawet na mnie zrobił wrażenie. No a trzecim Lordem Przestrzeni została Sonja Hemphill. Z mojej rekomendacji.

I uśmiechnął się, widząc, jak Honor traci mowę i wybałusza na niego oczy.

— Spodziewam się, że będzie między nimi dochodziło do starć — przyznał spokojnie. — Być może ostrych, ale jak mi kiedyś słusznie zwróciłaś uwagę, fakt, że to ona jest autorką jakiegoś pomysłu, nie oznacza, że musi to być zły pomysł. Naturalnie trzeba pilnować, by jej entuzjazm nie poniósł, ale w obecnej sytuacji i najbliższej przyszłości zresztą też będziemy potrzebowali wszystkich dobrych po mysłów. Choćby nieortodoksyjnych.

— Obawiam się, że masz rację — przyznała z westchnieniem Honor. — I przyznaję, że nadal próbuję dojść z tym wszystkim do ładu. Bo to brzmi jak stara bajka dla dzieci: przyjmuje się ją do wiadomości, ale uwierzyć w to wszystko… Pół biedy jeszcze z tym, co się pozmieniało u nas, ale reszta… Spotkałam Thomasa Theismana i miałam okazję poznać go nieco bliżej. I nie mogę zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło.

— Doszło do tego dlatego, że u nich nic się nie zmieniło poza szyldem — odparła Elżbieta z bezbrzeżną, lodowatą nienawiścią tak w głosie, jak i w uczuciach.

— Rozumiem, co czujesz, ale… — zaczęła Honor.

— Nie rozumiesz, bo nie wiesz, o czym mówię, nie gadaj więc bzdur! — przerwała jej gwałtownie Królowa, po czym z widocznym wysiłkiem zapanowała nad sobą i dodała znacznie spokojniej: — Wiem, że podziwiasz Theismana, i mogę to zrozumieć. Wiem, że masz pewne… predyspozycje, jeśli chodzi o ocenę czyichś motywacji i uczciwości, ale w tym przypadku niestety się pomyliłaś.

Spojrzała Honor prosto w oczy, i dopiero widząc wyraz jej oczu i czując uczucia wypełniające Elżbietę III, Honor zrozumiała, jak trafne było imię nadane jej przez treecaty. A brzmiało ono „Stalowy Duch”.

— Mogę nawet zgodzić się, że Thomas Theisman jest uczciwym człowiekiem. Z pewnością jest odważny i oddany swemu państwu. To nie ulega wątpliwości. Ale nie ulega jej także to, że Republika Haven jest tak samo fałszywa i zakłamana jak Ludowa Republika Haven zarówno pod rządami Komitetu, jak i Legislatorów. Można nawet powiedzieć, że w tej dziedzinie jej obecne władze pobiły Oscara Saint-Justa. Zaczynając od Pritchart, a kończąc na najmniej ważnym członku rządu, w skład którego także wchodzi twój przyjaciel. Theisman spreparował z zimną krwią starannie przemyślane kłamstwo, które systematycznie wprowadzali w życie. Wszyscy. Nikt nie zdobył się na odwagę, by zaprotestować. Okłamali nas, swoich obywateli i resztę galaktyki. Bóg mi świadkiem, że zrozumiałabym każdego, kto został potraktowany tak jak oni przez rząd High Ridge’a w tej żałosnej farsie zwanej negocjacjami pokojowymi. Nie winiłabym ich, gdyby stracili cierpliwość i chcieli zemsty. I nie winię ich floty ani ich obywateli, bo to właśnie nastąpiło, ale zupełnie inna sprawa jest z rządem, który znał prawdę i ją sfałszował. Ta korespondencja dyplomatyczna, którą opublikowali, to stek kłamstw i fałszerstw! Mamy oryginały wszystkich ich not dyplomatycznych w archiwum, Honor. Mogę ci pokazać dokładnie, gdzie i co usunęli, dopisali lub zmienili. Nie tylko zresztą we własnych pismach. W naszych także. Wszystko za bardzo do siebie pasuje, jest zbyt spójne i przemyślane, by mogło być dziełem przypadku lub działaniem pod wpływem impulsu. To celowe, zaplanowane i przeprowadzane miesiącami działanie mające usprawiedliwić w oczach opinii publicznej tak własnej, jak i reszty galaktyki ich podstępny atak. Teraz opowiadają na prawo i lewo, że zmusiliśmy ich do tego. Ze nie mieli zamiaru użyć w ten sposób nowych okrętów, dopóki nie pozostawiliśmy im wyboru. A na dowód pokazują sfałszowaną korespondencję. Tymczasem prawda jest taka, że High Ridge, gdy zaczęli go cisnąć, chciał się dogadać, co jasno wynika z naszych oryginalnych not. To oni wymyślili i sprokurowali cały kryzys, fałszując wszystko, by pasowało jako uzasadnienie agresji. A to całkowicie jednoznacznie świadczy, że tak jak powiedziałam: zmienił się tylko szyld, reszta pozostała taka sama.

Królowa umilkła, ale widać było, że nie skończyła, toteż nikt się nie odezwał. Wszyscy czekali. Po chwili Elżbieta dodała rzeczowo:

— Zamordowali mi ojca i próbowali zabić męża. Potem zabili mojego wuja, kuzyna, premiera i próbowali zabić mnie, moją ciotkę i Benjamina Mayhewa. W tamtej wojnie, którą wywołali, zabili kilkaset tysięcy ludzi należących do mojej floty, a w tej zabili już kilkanaście tysięcy, a Bóg raczy wiedzieć, ilu jeszcze zabiją. Wychodzi na to, że to, jak uczciwy czy pełen dobrych intencji jest ktoś, kto obejmuje rządy w tym kurwidołku, nie ma najmniejszego znaczenia, bo kiedy już ma tę władzę, zmienia się w takiego samego pozbawionego skrupułów i zasad przestępcę jak poprzednicy. Nie wiem, jak to działa, ale widać, że działa, i to skutecznie. Mogą się nazywać, jak chcą, i udawać, kogo chcą, ale cały czas pozostają sobą: bandą załganych skurwieli zagrażających wszystkim w okolicy. I dlatego jest tylko jeden sposób doprowadzenia do trwałego pokoju między nimi a Gwiezdnym Królestwem Manticore.

* * *

Wieczorem Honor znalazła się ponownie w jadalni posiadłości White Haven. Pod pewnymi względami ta wizyta była dla niej trudniejsza od pierwszej.

Teraz nie było udawania, za co była wdzięczna — bolesna prawda została już powiedziana, nie było więc potrzeby próbować się wzajemnie i samemu oszukiwać czy też odmawiać spojrzenu prawdzie w oczy. Nie było też już złości, bo zdążyła przeminąć. Natomiast nie zdążyła nawet zacząć badać tej nowej więzi czy też nowej świadomości istnienia Hamisha, ani też porozmawiać z nim o tym. Była cudowna, ale równocześnie mogła znacznie zwiększyć cierpienie. Znała samą siebie zbyt dobrze, by wiedzieć, że zdoła oprzeć się uczuciom. Na pewno nie długo, tym bardziej że teraz miała dodatkową pewność i zdolność zajrzenia jeszcze głębiej w jego duszę. I wiedziała, że on też tego nie potrafi. Gdyby była w stanie nie skorzystać z zaproszenia, zrobiłaby tak, ale nie było to możliwe bez głębokiego zranienia Emily, nie miała więc wyboru. Oboje z Hamishem robili, co mogli, by zachowywać się jak najbardziej normalnie, ale nie sądzia, by im się to udawało.

A co gorsza, pierwszy raz od chwili uzyskania pogłębionej więzi z Nimitzem, dzięki której była w stanie wyczuwać emocje innych, co szło jej coraz lepiej w miarę upływu czasu, zdolności empatyczne zawiodły ją. Nie była w stanie wyczuć emocji Emily. Powód był prosty — nowa więź z Hamishem byk tak silna, że jego emocje zaćmiewały emocje wszystkich innych poza Nimitzem. Wiedziała, że nauczy się to kmtrolować, podobnie jak nauczyła się filtrować natłok różnorodnych emocji w czasie większych spotkań, ale to wymagało czasu, a tego akurat nie miała. Siła więzi z Hamishem na dodatek jeszcze rosła, nawet więc gdyby miała czas i spokój potrzebny, by je zbadać, nie mogłaby jeszcze tego uczynić. Był niczym promieniowanie tła, ale tak silne, że zagłuszał wszystko inne, i czuła się w pewien sposób jak ślepiec, co dodatkowo ją deprymowało.

— …tak, Honor, Elżbieta jest w tej sprawie zdecydowana — dokończyła Emily, odpowiadając na ostatnią próbę czegoś, co miało przypominać normalną rozmowę przy stole.

— I raczej nie obwiniam jej o takie podejście.

— Willie w ogóle o nic jej nie obwinia — dodał Hamish, podając Sam kolejnego selera.

— Sama ją doskonale rozumiem — przyznała Honor. — Natomiast nie podoba mi się jej generalizacja: wrzuciła do jednego worka Sidneya Harrisa, Roba Pierre’a, Saint-Justa i Thomasa Theismana. A jestem przekonana, że Theisman w żaden sposób do tego towarzystwa nie pasuje.

— A co z tą całą Pritchart? — spytał nieco wyzywająco Hamish. — Nigdy jej nie spotkałaś, a to w końcu ona jest prezydentem. A przedtem była jakąś terrorystką. Jeśli to ona za tym stoi i wymyśliła całe to oszustwo, a Theisman po prostu nie miał wyjścia? Sama mówiłaś, że jest to człowiek poważnie traktujący obowiązki. Taki ktoś wykonałby polecenie konstytucyjnej władzy, nawet gdyby się z nim nie zgadzał.

— Hamish, to jest człowiek, który zniszczył Urząd Bezpieczeństwa i najprawdopodobniej osobiście zastrzelił Saint-Justa. Potem przekonał Flotę Systemową, żeby go poparła, zwołał konwencję konstytucyjną i oddał władzę pierwszemu prawnie wybranemu prezydentowi, a jeszcze po drodze wyjął ze śmietnika konstytucję, którą pomógł wcielić w życie. Potem przez prawie cztery standardowe lata toczył wojnę domową na sześciu czy siedmiu frontach, by tę konstytucję obronić. Tak nie postępuje słabeusz czy służbista wykonujący rozkazy. Zrobił to wszystko, ponieważ wierzył, i sądzę, że nadal wierzy w zasady konstytucyjne, na których opierała się stara Republika Haven z okresu poprzedzającego rządy Legislatorów. Taki człowiek nie będzie stał bezczynnie i obserwował, jak ktoś inny wypacza te zasady i nadużywa władzy. Zwłaszcza ktoś, komu on tę władzę dał w prezencie.

— Jeśli on rzeczywiście taki jest, to Honor ma rację — powiedziała Emily z namysłem.

— Zapewne jest, bo choć z tego co wiem, ze wszystkich zaufanych Elżbiety tylko Honor go spotkała, to dzięki tym, jak to określiła Królowa, specjalnym predyspozycjom na pewno wyrobiła sobie o nim słuszną opinię. Nie sprzeciwiam się tej ocenie, natomiast pozostaje niezbity fakt, że to się nie zgadza z tym, co zrobił. Nie wiem, dlaczego tak postąpił, ale publicznie poparł wersję Pritchart dotyczącą przebiegu negocjacji. Widziałem nagranie, wszyscy je widzieli, bo było to wjstąpienie publiczne. Nie oświadczył, że wykonuje rozkasy, nie powiedział, że wierzy Pritchart, bo mu tak powiedziała. On wyraźnie stwierdził, że widział korespondencję, co do której my wiemy, że nie istniała.

Potrząsnął głową, a Honor z ciężkim westchnieniem była zmuszona przyznać mu rację. Nadal nie mogła w to uwierzyć, bo takie zachwanie zupełnie nie pasowało do Thomasa Theismana, kórego poznała, ale faktem było, że właśnie tak a nie iniczej się zachował. Wiedziała, że ludzie się zmieniają, tyko że nie potrafiła sobie wyobrazić procesu, który w tak krótkim czasie zdołałby tak drastycznie zmienić tego akurat człowieka o wyjątkowo silnym charakterze.

— Cóż, nie dojdziemj do tego, jak to się stało, nie ma więc sensu dalej się nac tym zastanawiać — podsumowała. — Lepiej powiedz mi, jak naprawdę źle jest na froncie? I czy możemy pozwolić ci porządkować bajzel po Janaceku, zamiast dać ci doyództwo floty? Mam się jutro po południu zjawić w Admralicji na oficjalną naradę z Pat Givens, ale co nieco już słyszałam i nie były to krzepiące wieści.

— Krzepiące na pewio nie były — zgodził się posępnie White Haven i sięgnął po kielich z winem.

Opróżnił go prawie diszkiem, oparł się wygodniej i zaczął wyjaśniać:

— Jeśli chodzi o to, czy możemy pozwolić mi porządkować Admiralicję, to po prostu nie mamy wyboru. Nie odpowiada mi ta rola, ale ktoś to musi zrobić, a Willie i Elżbieta mają całkowiią rację co do tego, że Admiralicją musi kierować ktoś, komu ufają wszyscy członkowie Sojuszu i kto jest wojskowym. A ujmując rzecz brutalnie, takie osoby są tylko dwie: ty i ja. Logiczniejsze jest, żebym to był ja, choćby dlatego, że byłem na miejscu, ale nie tylko. Wychodzi więc na to, że to będzie twoja wojna, Honor. Natomiast nasza sytuacja militarna… High Ridge, Janacek i Houseman zdołali doprowadzić flotę do znacznie gorszego stanu, niż nawet my sądziliśmy. To, co zrobiła Marynarka Republiki, było jedynie ukoronowaniem ich dzieła, bo oni ją po prostu wystawili na cios. Gdyby nie tych trzech skurwieli, nie stalibyśmy pod ścianą, a tak… Straciliśmy ponad 2600 kutrów, 70 ciężkich i lekkich krążowników, 41 krążowników liniowych i 61 superdreadnoughtów. Nie licząc wszystkich nie dokończonych okrętów w Grendelsbane zniszczonych w czasie odwrotu. Że nie wspomnę o personelu stoczni, który trafił do niewoli, podobnie jak załogi kilku stoczni remontowych w innych systemach. No i straciliśmy wszystkie poza Trevor Star systemy zdobyte od początku wojny; jeśli nie liczyć tego, że kontrolujemy wszystkie terminale Manticore Junction, jesteśmy w takiej samej sytuacji strategicznej jak przed wybuchem wojny, tylko że mamy proporcjonalnie mniejsze siły, niż mieliśmy przed bitwą o Hancock.

Honor przyglądała mu się w milczeniu, zbyt zszokowana, by wydobyć z siebie słowo.

White Haven pokiwał głową, widząc jej reakcję, i powiedział:

— Jest źle, ale nie tragicznie. A to przede wszystkim dzięki Graysonowi. Nie dość, że uratowali ciebie, to także nas w Trevor Star, a poza tym Marynarka Graysona to jedyna rezerwa strategiczna, jaką ma Sojusz. Zwłaszcza teraz, gdy Erewhon przeszedł na stronę Republiki. Na szczęście Flota Erewhonu nie miała pełnego systemu Ghost Rider, kutrów nowej generacji i nowych węzłów beta. Ale resztę gnojki mieli, łącznie z najnowszymi kompensatorami i nadajnikami grawitacyjnymi. Jak Foraker to dostanie i zacznie kopiować, wylądujemy w jeszcze gorszym bagnie, niż jesteśmy w tej chwili. Aha, Pat poza porządkami personalnymi wzięła się też do porządków w posiadanych informacjach, ponownej ich oceny, uczciwej analizy i porównania z tym, co udostępnił jej Greg Paxton. I doszła do pewnych szacunkowych danych, czym też Marynarka Republiki może dysponować w niedługim czasie. Osobiście uważam, że trochę przeceniła możliwości Republiki jako takiej, co jest zupełnie naturalną reakcją po tym, jak poważnie nie docenialiśmy ich przez ostatnich parę lat i jaką przykrą niespodzianką się to dla nas skończyło. Z drugiej strony widziałem materiały, na których oparte są te analizy, a Pat nigdy nie była osobą skłonną do przesady, więc może i tym razem ma rację. Jeśli nie ma, to w Republice jest w tej chwili w budowie minimum trzysta okrętów liniowych. Minimum. Grayson ma obecnie mniej niż sto superdreadnoughtów rakietowych, a my siedemdziesiąt trzy. A w ataku wzięło udział prawie dwieście republikańskich, nie licząc tych, które ty zniszczyłaś. Daje to raczej niekorzystny układ.

Honor poczuła lodowaty chłód — widziała, jak skutecznie Marynarka Republiki wykorzystuje nowe okręty i resztę nowego uzbrojenia. Teraz dowiedziała się, że jest ich wręcz olbrzymia liczba, co odruchowo nasuwało skojarzenie z olbrzymem gotowym zniszczyć Sojusz.

— Jeszcze żyjemy — powiedział łagodnie Hamish, widząc jej reakcję.

Potrząsnęła głową i powiedziała słabo:

— Jeszcze nie mają tych trzystu, to dlatego — i dopiero w tym momencie dotarło do niej, że Hamish wcale nie jest tak zmartwiony i przestraszony, jak powinien być. — Co chcesz przez to powiedzieć?

— Po pierwsze to, co osiągnęłaś w Konfederacji, zdaje się, wywarło dość duży wpływ na ich postępowanie. Nie wiedzą jeszcze dokładnie, co zaszło, bo to, co zostało z Drugiej Floty, jeszcze nie dotarło do Republiki, ale wiedzą, że przegrali, i to sromotnie, choćby z naszych oświadczeń prasowych. Przedyskutowaliśmy z Williem i Królową sprawę i jutro rano zamierzamy podać ich oficjalne straty. Wątpię, by ich wysokość kogoś zaskoczyła, bo krążą plotki zbliżone do rzeczywistości, ale oficjalne potwierdzenie zawsze jest trochę inaczej odbierane. A fakt, że stracili ponad połowę okrętów, a wszystkie pozostałe zostały uszkodzone w trakcie, jak sądzili, zaskakującego ataku, da im jeszcze więcej do myślenia. I spowoduje dłuższą przerwę w atakach. Naturalnie znacznie też poprawi morale naszych cywilów i wojskowych. W sumie to już poprawiło, prawdę mówiąc. I trudno się dziwić, bo to, co osiągnęłaś, to jedyny nasz sukces od momentu wznowienia działań.

— Jak to jedyny?! A to, co zrobiliście z Niallem w Trevor Star? — spytała zaskoczona.

— A co takiego osiągnęliśmy? — prychnął gospodarz. — Zdołaliśmy tylko utrzymać system i nie pozwolić na masakrę Trzeciej Floty. Nie jestem fałszywie skromny i nie próbuję pomniejszyć swojej roli czy roli graysońskich okrętów, ale fakt pozostaje faktem. Uniemożliwiliśmy Republice ukoronowanie ofensywy spektakularnym zwycięstwem, dzięki czemu stałaby się ona kompletną katastrofą dla Sojuszu. Ale siły, które próbowaliśmy przechwycić, uciekły, tracąc jedynie kilkanaście kutrów. To nie była bitwa, tylko zapobieżenie bitwie. Flota, która zaatakowała ciebie, nie została przepędzona: została zniszczona, a to, przyznasz, zasadnicza różnica ze strategicznego punktu widzenia. Trevor Star jest dla Królestwa nieporównanie ważniejszy od systemu Marsh i ludzie o tym wiedzą, ale to bez znaczenia. Faktem też wydaje się i to, że siły atakujące Trevor Star składały się w większej części z nowych okrętów niż te wysłane przeciwko tobie, ich utrata byłaby więc dla Marynarki Republiki znacznie poważniejszym ciosem, ale to również jest mniej istotne. W tej chwili znacznie ważniejsza jest kwestia psychicznego podejścia. Przed zawarciem rozejmu doprowadziliśmy do sytuacji, w której wszyscy wiedzieli, że jesteśmy lepsi i mamy przewagę. Właśnie udowodnili, że tak już nie jest, ale mogą sobie z tego nie zdawać sprawy, a nasi ludzie nie zdają sobie z tego sprawy na pewno. I przy odrobinie szczęścia tak pozostanie. Najważniejsze, by zapamiętali, że pokonałaś ich w jedynej bitwie, w której siły były wyrównane. To ważne dla naszego morale, ale również — o ile nie bardziej — dla morale i myślenia taktycznego drugiej strony. Bo świadomość, iż zrezygnowali z walki o Trevor Star przy mniej więcej równych siłach, nabiera w połączeniu z klęską w systemie Marsh zupełnie nowego wymiaru. Z ostrożności, którą, tak między nami mówiąc, była, staje się tchórzostwem. Albo w najlepszym razie przyznaniem, że nadal nie są w stanie stawić nam czoła, gdy siły są równe.

— To, co mówisz, jest w sumie logiczne — przyznała Honor, nie kryjąc powątpiewania — ale wydaje mi się mocno naciągane.

— Bo jest naciągane — przyznał uczciwie. — Ale to nie jedyny atut, na jaki możemy liczyć. I nie najważniejszy. Jest i drugi, który, szczerze mówiąc, zawdzięczamy tylko tobie.

— Mnie?! Wiem, że się powtarzam, ale o czym ty, u diabła, mówisz?

— Sir Anthony nawiązał już kontakt z Imperium. Dzięki terminalowi Gregor możemy szybciej przebyć drogę do systemu New Berlin i z powrotem, niż Druga Flota dotrze do Haven. A Willie i Elżbieta nie marnowali czasu. Okazało się, że tak Imperator, jak i Imperialna Marynarka zostali zaskoczeni rozwojem wydarzeń i poziomem technicznym Marynarki Republiki. Nic nie wiedzieli o planowanej ofensywie, a jej sukces bardzo nieprzyjemnie ich zaskoczył i sądzę, że przestraszył. Poważnie przestraszył, prawdę mówiąc. Wiesz dobrze, jak bardzo Gustaw nie ufa republikańskim formom władzy; nic dziwnego, że uwierzył nam, a nie Pritchart, w sprawie sfałszowanej korespondencji dyplomatycznej. Na dodatek przyznał, że Pritchart celowo zachęcała go do agresywnej polityki w Konfederacji w czasie, gdy nam stawiała nowe żądania w negocjacjach. Mam nieodparte wrażenie, z tego co relacjonował Willie, że bardzo poważny wpływ na stanowisko Imperatora i jego ocenę aktualnej równowagi sił miało właśnie to, że Republika chciała użyć Imperium jako elementu w starannie zaplanowanym oszustwie. W każdym razie, ujmując rzecz w skrócie, wszystko wskazuje na to, że Imperialna Marynarka przyłączy się do tej wojny po naszej stronie.

Dla Honor był to zdecydowanie wieczór niespodzianek — znów wytrzeszczyła na niego oczy, przez moment nie mogąc wykrztusić słowa.

— Hamish… — wyjąkała po chwili. — Mniej niż dwa miesiące temu strzelaliśmy do siebie!

— No i co z tego? — spytał uprzejmie White Haven.

Pa czym parsknął śmiechem, widząc jej minę.

— Zapomniałaś, że naczelną zasadą Domu Anderman jest realpolitik. W opinii Gustawa Andermana Republika Haven jest nieprzewidywalna, próbowała go oszukać i okłamuje całą galaktykę, no i naturalnie znów ma najpotężniejszą flotę, Ligi Solarnej nie licząc. Wniosek jest prosty. Republika jest dla Imperium znacznie większym zagrożeniem niż my. Pamiętaj też, że Imperium nigdy nie uważało nas za zagrożenie własnego bezpieczeństwa. Nie podobało im się nasze wtrącanie się w ich próby zaanektowania części Konfederacji, ale to było jedyne zastrzeżenie. A Ludową Republikę wszyscy traktowali jako zagrożenie. Skoro teraz Republika Haven przejawiła podobne skłonności, używając tych samych metod, Imperium zaczęło ją traktować tak jak Ludową Republikę, bo to dla nich jest dokładnie to samo co dla Elżbiety: zmiana szyldu. Połączenie obu tych podejść spowodowało, że stali się zwolennikami starej zasady głoszącej, iż wróg mojego wroga jest moim przyjacielem. Stało się to tym szybsze, że Willie i Elżbieta zaproponowali im bardzo konkretną zachętę do zajęcia takiego stanowiska.

— Jaką? — spytała podejrzliwie Honor, nie bardzo już mając siłę, by się dziwić.

— Naszą własną odmianę realpolitik. Pozwól, że ci najpierw coś wyjaśnię, bo od dawna nie byłaś w Izbie Lordów. Zjednoczenie Konserwatywne i Liberałowie praktycznie nie istnieją, bo i, którzy pozostali w tych partiach, albo nie biorą udziau w obradach, albo wstrzymują się od głosu. Oznacza to, że cały parlament wspiera nowy rząd Williego. Żebyś miała pojęcie, jak dalece, powiem ci, że Izba Lordów zgodziła się zaproponować ustawę dającą Izbie Gmin kontrolę nad skarbem po okresie przejściowym wynoszącyn pięć lat standardowych. Jeżeli nie zajdzie nic niespodzewanego, to zostanie ona przegłosowana i przyjęta w przyszłym tygodniu.

Honor nawet nie próbowała się odezwać.

White Haven zaś wzruszył ramionami i powiedział:

— Wiem. Głupie, prawda? Powód, dzięki któremu High Ridge zdołał tyle czasu utrzymywać się przy władzy. Największy polityczny straszak w dziejach Gwiezdnego Królestwa skłaniający większość parów do ignorowania każdego szwindla i głupot rządu High Ridge’a. A teraz w mniej niż miesiąc od wznowienia strzelaniny prawie osiemdziesiąt procent Izby Lordów gotowych jest ustąpić. Gdyby te głupie sukinsyny chciały choćby trochę ustąpić w tej kwestii trzy standartowe lata temu, nic z tego, co zaszło, nie miałoby miejsca. A jeśli nawet, doszłoby do tego w sposób nie dający Pritchart okazji do sfabrykowania usprawiedliwienia. Natomiast poparcie Izby Lordów dla naszych reform finansowych nie ma żadnego związku z Imperium. Powiedziałem ci o tym tylko dlatego, byś uzmysłowiła sobie, że w tej chwili Izba Lordów zgodzi się na wszystko, co zaproponuje rząd, a poprze Królowa. W sprawie przekonania Imperium istotne jest to, że przestał istnieć ideologiczny sprzeciw przeciwko „imperializmowi” w naszej polityce zagranicznej. To prawdopodobnie i tak by w końcu nastąpiło, tylko że trwałoby dłużej i przyszło z większym trudem. A tak pod koniec tego tygodnie Willie na połączonej sesji obu izb zaproponuje, by Królestwo Manticore i Imperium Andermańskie w końcu położyły kres nieustającym aktom przemocy i bezprawiu panującym od lat w Konfederacji Silesiańskiej. I parlament to zaakceptuje.

— Żartujesz?!

— Wręcz przeciwnie, mówię to jak najzupełniej poważnie. To jest logiczne, a Republika nie zostawiła nam wyboru. Żeby przetrwać, potrzebujemy Imperium, a ceną Imperium jest zgoda na zajęcie części Konfederacji. Skoro musimy się na to zgodzić, to dlaczego nie pójść na całość?

— A jeśli rząd Konfederacji będzie protestował przeciwko temu rozbiorowi? — spytała Honor.

— Bywałaś w Konfederacji częściej niż większość oficerów Royal Manticoran Navy. Uważasz, że mieszkańcy posłuchają rządu? Że mając okazję zostać poddanymi Korony, nie skorzystają z niej?

Honor już otwierała usta, by zaprzeczyć, gdy zrozumiała, że Hamish tak naprawdę ma rację. Przeciętny mieszkaniec Konfederacji pragnął tego samego co każdy normalny człowiek — bezpieczeństwa, porządku i rządu, który brałby pod uwagę jego dobro i opinię, a nie traktował wyłącznie jako ofiarę i źródło podatków oraz łapówek.

— To, czego chce przeciętny obywatel Konfederacji, nie musi pokrywać się z pragnieniami rządu tejże Konfederacji — zauważyła.

— Rząd Konfederacji to banda skorumpowanych złodziei i oszustów, których interesuje wyłącznie stan ich kont bankowych i bezkarność — odparł rzeczowo White Haven. — Sama dobrze wiesz, że to jedyny legalny rząd, na tle którego nasz poprzedni prezentował się świetnie!

Honor odruchowo uśmiechnęła się, słysząc jego pełne świętego oburzenia słowa.

— Willie i sir Anthony są właśnie w trakcie organizowania stosownej łapówki — dodał z niesmakiem Hamish Alexander. — Do spółki z Gustawem po prostu kupią tę bandę hurtem na wagę. Oprócz kasy dostaną amnestię obejmującą wszystkie dotąd popełnione przestępstwa, znane czy nieznane. I to właśnie jest hak na tych, którzy je wezmą i nie będą siedzieć cicho: popełnione dotąd. Potem mają obowiązek przestrzegać prawa tak jak wszyscy, a ci ludzie nie są do tego przyzwyczajeni, jest więc na to nie wielka szansa. Większość spróbuje starych chwytów, tylko na mniejszą skalę, no bo to już nie oni będą rządzić. A wtedy dobierzemy się im do dupy tak, że aż będzie gwizdać. I sprawa niejako rozwiąże się sama. Nie powiem, że jestem zachwycony metodą, ale w ten sposób zyskamy sojusznika, którego desperacko potrzebujemy, i równocześnie ostatecznie zlikwidujemy źródło napięć istniejących między nami a Imperium od sześćdziesięciu czy siedemdziesięciu lat standardowych. Przy okazji też zakończymy istnienie czegoś, co rok w rok kosztuje nas życie setek tysięcy ludzi.

— A przy okazji staniemy się Gwiezdnym Imperium Manticore — dodała Honor z mieszanymi uczuciami.

— Nie bardzo widzię, żebyśmy mieli wybór — zauważył White Haven. — Po przyłączeniu Trevor Star i Gromady Talbott raczej konsekwentnie zmierzaliśmy w tym kierunku.

— Też prawda — przyznała niechętnie. — Sądzę, że najbardziej martwi mnie to, że może to zostać uznane za potwierdzenie zarzutów Republiki Haven oskarżającej nas o ekspansjonizm. To według Republiki był prawdziwy powód, dla którego rząd High Ridge’a nie miał nigdy zamiaru uczciwie negocjować pokoju: po prostu nie zamierzał oddać okupowanych systemów.

— Mnie to także martwi, bo stosunki międzynarodowe często bardziej zależą od odbioru rzeczywistości niż od obiektywnego stanu rzeczy — wtrąciła Emily. — Dla Ligi Solarnej na przykład będzie oczywiste, że to my jesteśmy winni, bo tak jak powiedziała Honor, potraktują to jako dowód naszych ekspansjonistycznych skłonności i uznają, że Republika nie miała innego wyjścia, jak zaatakować nas w samoobronie.

— Możesz mieć rację — przyznał White Haven po namyśle. — Ale to i tak niczego nie zmienia. Liga od początku uważała nas sa winnych tej wojny, a w tej chwili przetrwanie jest nieporównanie ważniejsze od dobrej opinii u sąsiadów. Żeby przetrwać, potrzebujemy Imperialnej Marynarki i zaplecza przemysłowego Imperium. Kwestiami propagandowymi będziemy się martwić, gdy minie to zagrożenie. W tej chwili szkoda na to czasu, bo jeżeli nie przetrwamy, doskonała opinia w całej zasiedlonej galaktyce i tak na nic nam się nie przyda.

Honor kiwnęła głową. Nie dlatego, by przestała mieć wątpliwości, lecz dlatego, że tak jak Hamish powiedział, przetrwanie było znacznie ważniejsze.

Zapadła chwila ciszy. Na szczęście krótka, bo przerwała ją Emily.

— Cóż, sądzę że wystarczy polityki na dziś.

— Też tak sądzę — zgodził się White Haven. — Tym bardziej że twój arystokratyczny, uparty i nienawidzący polityki małżonek w przewidywalnej przyszłości będzie w tej polityce tkwił po uszy, wszystko więc wskazuje na to, że aż zbyt wiele wieczorów przegadamy na ten właśnie temat.

— Jest to wysoce prawdopodobne — przyznała Emily i uśmiechnęła się niespodziewanie. — To może być całkiem interesujące! To, że ty nie lubisz polityki, nie oznacza, że ja także, mój drogi!

— Wiem — skrzywił się White Haven. — To jedyna pociecha w tej parszywej sytuacji.

— Nie przesadzaj. Zawsze jeszcze możesz zapytać o zdanie Samanthę.

— Jeszcze tego tylko brakowało! — uśmiechnęła się Honor. — Dobrze pamiętam, jak się namęczyłam, żeby Stinkerowi wyjaśnić najprostsze zasady rządzące naszą polityką, i co z tego wyniknęło.

I spróbowała pociągnąć Nimitza za ucho, za co dostała od niego po łapach.

— Nie mogę się doczekać, jaką Sam będzie miała na ten temat opinię — dodała radośnie.

— Możesz przeżyć spore zaskoczenie — uśmiechnęła się Emily. — Odbyłyśmy naprawdę długie i fascynujące rozmowy na temat różnic między treecatami i ludźmi.

— Poważnie? — Honor przyjrzała się jej z nowym zainteresowaniem.

— Jak najbardziej — Emily roześmiała się cicho. — Całe szczęście, że musiałam tylko nauczyć się rozumieć znaki języka migowego, bo jedną ręką raczej trudno by mi było sygnalizować. Na szczęście Samantha mnie rozumie. Ponieważ Hamish miał ostatnio zdecydowanie nadmiar zajęć, my miałyśmy dość czasu na pogawędki z gatunku „między nami dziewczynami”. Zaskakujące, jakie ciekawe uwagi miała Sam na jego temat.

— Uwagi? — Hamish przyjrzał się jej podejrzliwie.

— Bądź spokojny, nikt nie będzie tego rozpowszechniał — zapewniła go Emily z błyskiem w oczach. — Natomiast muszę przyznać, że Sam na twoim przykładzie, i nie tylko, doszła do interesujących wniosków na temat głupoty i oślego uporu ludzi jako takich.

— Jakie to wnioski? — zaciekawiła się Honor.

— Głównie chodzi o różnice między rasą empatów-telepatów, a rasą nie posiadającą tych umiejętności. — Emily nagle spoważniała. — Do jej celniejszych w mojej opinii wniosków zalicza się ten, że idiotyzmem jest, by dwoje ludzi nie przyznawało się, co do siebie nawzajem czują.

Honor zamarła całkowicie zaskoczona obrotem rozmowy. Chciała spojrzeć na Hamisha, by zobaczyć jego minę, ale nie mogła oderwać wzroku od Emily.

— Nasze społeczeństwa znacznie się od siebie różnią, co jest zrozumiałe — dodała Emily — ale pewne sprawy wyglądają podobnie. Może też coś zmieniać, idąc w ślady tego drugiego. Im więcej o tym rozmyślałyśmy, tym bardziej rozumiałam, dlaczego na przykład w tej sprawie treecaty tak uważają. Mają rację. To, że dwoje ludzi kochających się głęboko i nie chcących nikogo zranić, skazuje się na tyle cierpienia i nieszczęścia tylko dlatego, że żyje w społeczności pozbawionej zdolności empatycznych, jest nie tylko głupie. Jest też bezsensowne. Tym bardziej że postępują tak, ponieważ są z natury szlachetni i wolą sami cierpieć, niż zaryzykować możliwość zadania cierpienia komuś innemu. Być może stają się w ten sposób godni podziwu i większego zaufania, ale gdyby się nad tym zastanowić, być może doszlibyśmy do wniosku, że osoba, której chcą zaoszczędzić cierpień, wie, jak one przez to cierpią. I być może nie chce, by tak cierpiały. I że gdyby cała trójka była treecatami, to każde wiedziałoby, co czują pozostali. I że nikt nie może nikogo zdradzić, będąc kochającą i troskliwą osobą… ani przez to, że to okazuje.

Umilkła i przyglądała się obojgu z łagodnym uśmiechem.

A potem dokończyła:

— Wiecie, naprawdę dużo o tym myślałam i doszłam do wniosku, że treecaty naprawdę są zaskakująco rozsądnymi istotami. Podejrzewam, że gdybyście spędzili więcej czasu na rozmowach z nimi albo być może nawet ze sobą, to moglibyście dojść do tych samych wniosków.

Uśmiechnęła się szerzej i niespodziewanie odsunęła wraz z fotelem od stołu.

— Możecie chcieć to przemyśleć albo przegadać — dodała, kierując się ku drzwiom. — Jeśli o mnie chodzi, idę spać.

SŁOWNIK

UWAGA OD TŁUMACZA

Wszechświat Honor Harrington jest wszechświatem anglojęzycznym (jedyny wyjątek to Imperium Andermańskie, gdzie urzędowym językiem jest niemiecki). Królestwo Manticore zaś, a zwłaszcza Royal Manticoran Navy, to nie tylko język, ale i tradycje brytyjskie. Ponieważ wszystkie floty kosmiczne czerpią nazewnictwo i formy grzecznościowe z tradycji flot morskich, tę samą zasadę przyjąłem przy tłumaczeniu. W polskiej literaturze marynistycznej od pół wieku obowiązują zaś pewne zasady, takie jak: nietłumaczenie nazw okrętów, używanie na przemian określeń w języku oryginalnym i polskich tłumaczeń (Royal Navy, Królewska Marynarka), w przypadku braku polskiego odpowiednika klasy okrętu pozostawienie oryginalnej. Nikt dotąd nie wymyślił polskiego odpowiednika dreadnoughta, toteż używa się tej nazwy i przeważnie tej pisowni. Bo choć można pewne rzeczy spolszczyć, nie zawsze ma to sens, jak choćby w przypadku wyrazów dżip, dżez, kolt czy fak.

J.K.

Alfa pasmo — najniższe pasmo w nadprzestrzeni (najbliższe normalnej przestrzeni). Wyjście lub wejście w nadprzestrzeń oznacza wyjście lub wejście w to właśnie pasmo.

Andermańskie Imperium — utworzone przez dowódcę najemników Gustawa Andermana i położone na „zachód” od Gwiezdnego Królestwa Manticore. Posiada doskonałą flotę i jest głównym rywalem handlowym Króbstwa w Konfederacji Silesiańskiej, którą najchętniej zaanektowałoby w całości przy pierwszej okazji.

Balet — organizacja utworzona przez zbiegłych niewolników, zajmująca się zwalczaniem niewolnictwa genetycznego, Manpower i Scragów wszelkimi możliwymi metodami. Najczęściej zabijając każdego, kto sij tym para, a kogo zdołają dopaść jej członkowie. Przywódcą jtst Jeremy X. Oficjalnie uznana przez większość państw za nielegalną i terrorystyczną. W praktyce ściśle współdziałała z Ligą Antyniewolniczą. Patrz: Manpower, Liga Antyniewolniczą, Scragi.

Bezpieka — Patrz: Biuro Bezpieczeństwa Granicznego.

Biuro — Patrz: Biuro Bezpieczeństwa Granicznego.

Biuro Bezpieczeństwa Granicznego — organ powołany przez władze Ligi Solarcej do utrzymywania porządku w rejonie przygranicznym i opieki nad protektoratami, posiadający własne oddziały lądowe. W praktyce państwo w państwie realizujące własne cele i zaiządzane przez skorumpowanych urzędników współpracujących z korporacjami.

Centrystyczna Partia — partia polityczna w Gwiezdnym Królestwie Manticore cechująca się umiarkowaniem i pragmatyzmem w większości spiaw, natomiast zdecydowana skończyć z zagrożeniem, jakie staniwi Republika (Ludowa Republika) Haven, czemu podporządkovane są wszystkie inne kwestie. Program partii prawie dokładnie pokrywa się z polityką Domu Winton. Wspierana przez Honor Harrington.

Coup de Vitesse — situka walki wręcz nastawiona na atak i jak najszybsze wyelimiiowanie przeciwnika bez użycia broni. Ulubiona sztuka walki w Królewskiej Marynarce i Royal Manticoran Marinę Corps.

Dreadnought — klasa okrętów należących do „prawdziwych” okrętów liniowych, choć najmniejsza z nich. Obecnie powoli zaprzestaje się ich budowy. Są większe od pancerników, mniejsze zaś od superdreadnoughów. Średnia masa pomiędzy 4 a 6 milionów ton.

Dola — oficjalnie Podtawowe Stypendium Życiowe. Zasiłek wypłacany bezrobotnym w Republice i Ludowej Republice Haven. W praktyce wypłacana przez władze opłata za odpowiednie głosowanie i spokój najniższej klasy społecznej zwanej Dolistami lub Prolami.

Dolista — członek najniższej klasy społecznej w Republice i Ludowej Republice Haven utrzymujący się z Doli wypłacanej przez rząd. Słabo wykształcony leniwy nierób przekonany, że Dola mu się należy. Zwany też Prolem.

Działka laserowe sprzężone — ostatnia zapora na drodze rakiet zmierzających do okrętu. Skuteczna, choć mająca niewielki zasięg. Należą do aktywnych środków obrony antyrakietowej każdego okrętu wojennego.

Działo laserowe — podstawowe uzbrojenie artyleryjskie okrętów, strzelające wiązką spolaryzowanej energii dużej mocy. Używane na małą odległość.

Dywizjon — związek taktyczny, podstawowa jednostka organizacyjna kutrów rakietowych, licząca 12 maszyn. Dzieli się na sekcje po 4 jednostki. Wszystkie stacjonujące na jednym lotniskowcu dywizjony tworzą skrzydło.

ECM — Electronic Counter Measures — Środki Zakłócania Elektronicznego, np. zagłuszające lub ogłupiające sensory i komputery artyleryjskie przeciwnika. Może to być też Maskowanie Elektroniczne.

Ekran — zjawisko stanowiące część napędu typu impeller tworzące nad i pod jednostką go używającą dwie płaszczyzny spolaryzowanej grawitacji, przez którą nie może przedostać się żadna broń.

Eskadra — związek taktyczny grupujący okręty tej samej klasy.

FIA — Federal Investigative Agency — Federalna Agencja Śledcza utworzona po obaleniu Saint-Justa w Republice Haven. Inaczej mówiąc: policja.

FIS — Federal Intelligence Service — Federalna Służba Wywiadowcza utworzona po obaleniu Saint-Justa w Republice Ha-ven. Inaczej mówiąc: wywiad.

Flota Erewhon — Flota wojenna Erewhon, trzecia co do wielkości w Sojuszu.

Flota Graniczna — część składowa Marynarki Ligi. Jest ich kilka, operują na pograniczu, a ich dowódcy mają dużą niezależność.

Flotylla — związek taktyczny mniejszy od eskadry grupującej okręty tej samej klasy. Dotyczy przeważnie okrętów mniejszych klas.

Ghost Rider — system uzbrojenia opracowany w Gwiezdnym Królestwie Manticore obejmujący wieloczłonowe rakiety dalekiego zasięgu, nowe generacje środków walki radioelektronicznej, ECM-ów i inne związane z poprawą skuteczności uzbrojenia rakietowego.

Graser — działo laserowe dużego kalibru stanowiące podstawowe uzbrojenie artyleryjskie okrętów liniowych.

Granica przejścia — odległość od gwiazdy systemowej zależna od masy tejże gwiazdy, przed osiągnięciem której nie można wejść ani wyjść z nadprzestrzeni. Bardzo duże planety także je posiadają.

Granica wejścia w nadprzestrzeń — Patrz: Granica przejścia.

Granica wyjścia z nadprzestrzeni — Patrz: Granica przejścia.

Grawitacyjna fala — zjawisko naturalne występujące w nadprzestrzeni. Stale zlokalizowany rejon ukierunkowanej grawitacji, w którym jednostki posiadające żagle Warshawskiej mogą osiągać bardzo duże przyspieszenia. Jednostki zaś używające napędu typu impeller zostają zniszczone zaraz po znalezieniu się w obszarze objętym jej działaniem.

Grayson — państwo obejmujące system Yeltsin, mający jedną zamieszkaną planetę — Grayson. Najważniejszy sojusznik Gwiezdnego królestwa Manticore.

Grupa wydzielona — związek taktyczny okrętów różnych klas utworzony do wykonania konkretnego zadania w ramach operacji wykonywanej przez zespół wydzielony. Stanowi część składową zespołu wydzielonego.

Grawitacyjna łączność — możliwość porozumiewania się z prędkością większą od szybkości światła przy pomocy urządzeń generujących i odbierających impulsy grawitacyjne możliwa w obrębie systemu planetarnego.

Gwiezdne Królestwo Manticore — niewielkie, bogate państwo składające się z systemu Manticore (trzy zamieszkane planety oraz Manticore Wormhole Junction), systemu Basilisk (jedna zamieszkana planeta) i nadal rozwijające się terytorialnie.

HMS — His/Her Majesty Ship — Okręt Jego/Jej Królewskiej Mości. Skrót ten oznacza przynależność jednostki do Królewskiej Marynarki.

Imperialna Marynarka — Flota wojenna Imperium Andermańskiego.

Komitet Bezpieczeństwa Publicznego — ciało kolegialne utworzone przez Roba S. Pierre’a po udanym zamachu, w wyniku którego przejął władzę w Ludowej Republice Haven. W praktyce zatwierdzał każdą decyzję Pierre’a, łącznie z czystkami, prześladowaniami Legislatorów i prowadzeniem wojny z Gwiezdnym Królestwem Manticore.

Kompensator bezwładnościowy — urządzenie powodujące przesłanie bezwładności związanych z przyspieszeniem do ekranu okrętu lub fali grawitacyjnej, w ten sposób likwidując przeciążenia, jakim poddawana byłaby załoga. W tych samych warunkach kompensatory mniejszych jednostek są efektywniejsze, dzięki czemu mogą osiągać większe przyspieszenia niż duże.

Konfederacja Silesiańska — duże państwo leżące między Gwiezdnym Królestwem Manticore a Imperium Andermańskim, o słabych i nadzwyczaj przekupnych władzach centralnych i regionalnych. Raj dla piratów oraz olbrzymi rynek zbytu dla Gwiezdnego Królestwa.

Korona — określenie używane w odniesieniu do Królowej i oznaczające ją oraz państwo, które reprezentuje, np. poddany Korony = obywatel Gwiezdnego Królestwa Manticore.

Korpus — Patrz: Royal Manticoran Marinę Corps.

Krążownik ciężki — klasa średnich krążowników przeznaczonych do osłony konwojów, rajdów i służby patrolowej. Przewidziane do długich samodzielnych działań i radzenia sobie z zagrożeniem średniego stopnia, np. piratami mającymi przewagę liczebną. Przeciętna masa 160 000-350 000 ton, choć ostatnio daje się zauważyć tendencję do budowy coraz większych, zbliżających się do krążowników liniowych.

Krążownik lekki — klasa najlżejszych krążowników przeznaczonych do zwiadu, ochrony konwojów i rajdów. Przeciętna masa 90 000-150 000 ton.

Krążownik liniowy — najcięższa klasa krążowników. Jednostki pośrednie między lekkimi a okrętami liniowymi. Średnia masa między 500 000-1200 000 ton. Przeznaczone do doścignięcia i zniszczenia wszystkich mniejszych jednostek wroga.

Krążownik pomocniczy — nazwa określająca statki handlowe, uzbrojone i zmodyfikowane tak, by mogły pełnić rolę osłony konwojów. Mogą być rozmaitej wielkości, nie sposób więc podać przeciętnej masy. Mogą także być wykorzystywane do zwalczania piractwa lub mniejszych okrętów wroga, ponieważ zewnętrznie niczym nie różnią się od statków handlowych i mają także napędy cywilnego typu, a więc i cywilne sygnatury wykrywalne przez sensory. Określa się je także mianem Q-shipów i statków-pułapek.

Królewska Agencja Zwiadu Kartograficznego — Royal Manticoran Astrography Investigation Agency — utworzona przez rząd High Ridge’a do zbadania Manticore Wormhole Junction, a szczególnie do szukania jej nowych terminali.

Kuter rakietowy — niewielki okręt wojenny o kilkuosobowej załodze, niezdolny do lotów w nadprzestrzeni. Przeciętna masa 40 000-60 000 ton. Jeszcze do niedawna uważany za przestarzały i nadający się wyłącznie do obrony systemowej lub zadań celnych. Ostatnio stał się bardzo skuteczną bronią ofensywną dzięki rozwojowi techniki.

Legislatorzy — dziedziczna klasa rządząca w Republice i Ludowej Republice Haven. Potomkowie polityków, którzy stworzyli Dolę ponad 250 lat standardowych przed rozpoczęciem wojny pomiędzy Ludową Republiką Haven a Gwiezdnym Królestwem Manticore.

Liberalna Partia — partia polityczna w Gwiezdnym Królestwie Manticore złożona z izolacjonistów i głosząca zasadę interwencjonizmu społecznego oraz wyrównywania ekonomicznych i politycznych nierówności wśród obywateli. Zobowiązane do tego ostatniego powinno być państwo.

Liga Antyniewolnicza — organizacja mająca na celu zwalczanie aż do całkowitego zniesienia niewolnictwa genetycznego wszelkimi legalnymi metodami. Należą do niej między innymi Catherine Montaigne i Anton Zilwicki.

Liga Solarna — największe i najbogatsze państwo w zasiedlonej przez ludzi części galaktyki. Posiada zdecentralizowany rząd i nader silną biurokrację. Jej stolicą jest Ziemia.

Lojaliści Korony — partia polityczna w Gwiezdnym Królestwie Manticore wyznająca zasadę, że państwo potrzebuje silnej władzy królewskiej jako przeciwwagi dla konserwatyzmu arystokracji. Należy do niej zadziwiająco dużo arystokracji — myślącej i postępowej.

Lotniskowiec — klasa okrętów wojennych opracowana, by przenosić przez nadprzestrzeń kutry rakietowe i dostarczać je na pole walki, a następnie służyć jako ruchome lotnisko, gdzie mogą one uzupełniać amunicję, paliwo i dokonywać drobnych napraw. Wielkością zbliżone do superdreadnoughta.

Ludowa Marynarka — flota wojenna Ludowej Republiki Haven.

Ludowa Republika Haven — oficjalna nazwa Republiki Haven w okresie ostatnich lat rządów Legislatorów i całego okresu rządów Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego. Sprowokowała wojnę z Gwiezdnym Królestwem Manticore i utworzonym przez nie Sojuszem.

Manpower Unlimited — korporacja mieszcząca się na planecie Mesa, choć posiadająca kilka własnych planet i asteroid, zajmująca się hodowlą i tresurą niewolników genetycznych najrozmaitszych odmian oraz handlem nimi.

Marynarka Graysona — flota wojenna Graysona, dynamicznie się rozwijająca i odgrywająca coraz większą rolę w wojnie z Ludową Republiką Haven.

Marynarka Konfederacji — flota wojenna Konfederacji Si-lesiańskiej.

Marynarka Ligi — flota wojenna Ligi Solarnej. Uważana za najpotężniejszą i niepokonaną. Od dawna nie toczyła żadnej wojny.

Marynarka Republiki — flota wojenna Republiki Haven, dawniej zwana Ludową Marynarką, po reorganizacji przeprowadzonej przez Thomasa Theismana.

Masada — państwo obejmujące system Endicott, posiadające jedną zamieszkaną planetę, na którą po nieudanej wojnie domowej przeniesiono graysońskich fanatyków religijnych. Okupowana przez Królewską Marynarkę w wyniku kolejnej przegranej wojny. Rekrutują się z niej najgorsi fanatycy i terroryści w galaktyce. Zdołali przeprowadzić na zlecenie Oscara Saint-Justa zamach, w którym zabili księcia Cromartyego i omal nie zabili Królowej Elżbiety III oraz Protektora Benjamina.

Maskowanie elektroniczne — systemy elektroniczne powodujące niewykrywalność własnej jednostki przez sensory wroga, czyli osiągnięcie „niewidzialności”.

Mesa — państwo obejmujące system planetarny posiadający jedną zamieszkaną planetę, utworzone przez korporacje mające siedziby na tej planecie i pilnujące interesów tychże korporacji, jak Manpower czy Jessyk Combine.

Miecz — określenie przysługujące Protektorowi, o takim samym znaczeniu jak Korona w przypadku Królowej. W ogólnym pojęciu oznacza władzę i państwo.

Nadprzestrzeń — zjawisko naturalne o niedokładnie zbadanej naturze, w którym punkty znajdują się bliżej siebie niż w normalnej przestrzeni, dzięki czemu jednostka lecąca w nadprzestrzeni pokonuje tę odległość szybciej niż światło w normalnej przestrzeni. Składa się z wielu pasm, zaczynając od pasma alfa — im wyższe pasmo, tym odległości między punktami są mniejsze, a więc tym krótszy czas jest potrzebny na podróż między nimi. Przejścia pomiędzy pasmami są niestabilne i pełne turbulencji, toteż im wyższe pasmo jednostka osiąga, na tym większe ryzyko zniszczenia się naraża.

Napęd typu impeller — podstawowy napęd wszystkich jednostek kosmicznych tak w przestrzeni normalnej, jak i nadprzestrzeni poza obrębem fal grawitacyjnych. Jest to napęd grawitacyjny wykorzystujący sztucznie tworzone wokół jednostki skręcone pola grawitacyjne, dzięki czemu może ona osiągać duże przyspieszenia.

Niszczyciel — najmniejsza obecnie istniejąca klasa okrętów wojennych zdolnych do samodzielnych lotów w nadprzestrzeni. Używane przez wszystkie floty do wielorakich zadań. Średnia masa między 65 000-80 000 ton.

Nowi — partia polityczna w Gwiezdnym Królestwie Manti-core, nieliczna i oportunistyczna. Kierowana przez Sheridana Wallace’a.

Osłona burtowa — ochronny pas sztucznie stworzonej grawitacji łączący oba ekrany okrętu wojennego i chroniący go przed ostrzałem. Można ją przebić zwłaszcza promieniem laserowym, ale osłabia ona jego moc i odchyla go.

Pancernik — w pewnym okresie klasa największych istniejących okrętów liniowych, obecnie zbyt mała, by być uznaną za „prawdziwe” okręty liniowe. Średnia masa 2-4 000 000 ton. Używane przez duże floty do obrony tyłowych systemów lub utrzymywania porządku i akcji antypirackich. Większość flot zaprzestała ich budowy.

Pinasa — niewielka jednostka wojskowa znajdująca się na wyposażeniu każdego okrętu wojennego. Ma wielorakie zastosowania, posiada napęd typu impeller, jest zwrotna, szybka i może zabrać na pokład do 100 osób. Uzbrojona. Często wykorzystywana do wspierania ataków naziemnych.

Policja Higieny Psychicznej — najgorsza z odmian służby bezpieczeństwa, czyli tajnej policji w Republice i Ludowej Republice pod rządami Legislatorów.

Postawienie Kreski nad T — Patrz: Przecięcie linii.

Progresywna Partia — partia polityczna w Gwiezdnym Królestwie Manticore uznająca pragmatyczną akceptację polityki realnej, ale zdecydowanie przeciwna wojnie z Ludową Republiką i Republiką Haven. Jej program jest mniej konserwatywny niż Zjednoczenia Konserwatywnego i bardziej liberalny społecznie niż centrystów. Centryści wychodzą z założenia, że najlepiej byłoby dogadać się z przeciwnikiem, bo wojna albo zostanie w końcu przegrana, albo wszyscy i tak na niej stracą.

Prol — patrz: Dolista.

Prom — niewielka jednostka służąca do przewozu osób i ładunków pomiędzy statkami i okrętami między sobą, jednostkami a powierzchnią i powierzchnią a stacjami orbitalnymi. Są na wyposażeniu praktycznie wszystkich statków, okrętów, stacji orbitalnych i lądowisk na powierzchni planet. Istnieją trzy rodzaje: towarowe, osobowe, szturmowe. Patrz: Prom szturmowy.

Prom szturmowy — odmiana promu opancerzona i silnie uzbrojona, by zapewnić przewożonemu desantowi wsparcie w razie ataku. Może przewieźć co najmniej kompanię w zbrojach. Patrz: Prom.

Protektor — tytuł należny władcy Graysona, równoważny Imperatorowi.

Przecięcie linii — zwane też Postawieniem Kreski nad T. Manewr taktyczny polegający na przecięciu kursu przeciwnika tuż za jego rufą lub przed jego dziobem, tak by być zwróconym ku niemu burtą. W ten sposób można było ostrzelać pełną salwą burtową okręt pozbawiony osłon, gdyż z uwagi na specyfikę napędu typu impeller dziób i rufa okrętu w czasie ruchu nie mogą posiadać osłony burtowej. Manewr ten oznacza prawie pewne zwycięstwo i dlatego jest marzeniem każdego dowódcy i oficera taktycznego.

Q-Ship — patrz: Krążownik pomocniczy.

Raider — każdy okręt wojenny działający samodzielnie lub w niewielkiej grupie z zadaniem zwalczania statków handlowych przeciwnika. Najczęściej są to krążowniki. Także specjalnie zbudowana jednostka będąca okrętem wojennym udającym statek handlowy i wyposażona w napęd, generatory osłon i kompensatory militarnego typu. Cel taki sam jak w przypadku okrętów wojennych — zwalczanie statków handlowych przeciwnika lub wykonywanie tajnych operacji wywiadowczych.

Radioelektroniczna wojna — element każdego starcia w przestrzeni polegający na uzyskaniu jak najprędzej jak najpełniejszych danych o przeciwniku przy równoczesnym jak najdłuższym ukryciu własnych lub też przekonaniu go, że ma do czynienia z jednostką innej klasy. Istotna przy pojedynkach rakietowych, gdyż ma bezpośredni wpływ na celność rakiet.

Republika Erewhon — państwo obejmujące system Erew-hon posiadający jedną zamieszkaną planetę — Erewhon i kotrolujące Erewhon Wormhole Junction łączącą Ligę Solarną z Phoenix Wormhole Junction. Członek Sojuszu jeszcze sprzed wybuchu wojny.

Republika Haven — największe państwo po Lidze Solarnej, przez długi czas zwane Ludową Republiką Haven. Najpierw rządzone przez dziedzicznego prezydenta i grupę Legislatorów (także dziedziczne funkcje), potem przez Roba S. Pierre’a po zamachu, w którym zabił najważniejszych Legislatorów. Po jego śmierci w krótkim okresie dyktatury Oscara Saint-Justa władzę ponownie przejęli zwolennicy oryginalnej konstytucji, którzy odtworzyli pierwotny ustrój Republiki.

RMN — patrz: Królewska Marynarka.

Royal Manticoran Marinę Corps — Korpus Marines przeznaczony do abordaży i walk naziemnych. Każdy okręt Royal Manticoran Navy ma na pokładzie kontyngent Marines, którego wielkość zależy od klasy okrętu. Formacja doskonale wyposażona i wyszkolona. Dewiza: „Da się zrobić”.

Royal Manticoran Navy — patrz: Królewska Marynarka.

Scragi — potomkowie „żołnierzy doskonałych” z okresu Ostatecznej Wojny, stworzonych w laboratoriach genetycznych Ukrainy. Są silniejsi i szybsi od normalnego człowieka, a uważają się na dodatek za inteligentniejszych i lepszych nadludzi. W praktyce prymitywy żyjące na marginesie, najczęściej używani przez Manpower i Mesę. Patrz: Balet.

Skrzydła dowódca — oficer dowodzący wszystkimi kutrami rakietowymi bazującymi na jednym lotniskowcu. Z zasady tworzą one formację zwaną skrzydłem, stąd nazwa.

Sojusz — związek obejmujący kilkanaście niewielkich, najczęściej obejmujących jeden system planetarny państw zorganizowany przez Gwiezdne Królestwo Manticore i walczący przeciwko Ludowej Republice Haven. Jego najważniejsi członkowie poza Królestwem to Protektorat Graysona i Republika Erewhon.

Solarian Marinę Corps — odpowiednik Royal Manticoran Marinę Corps w Marynarce Ligi.

Statek-pułapka — patrz: Krążownik pomocniczy. Strzelba systemu flechette — osobista broń palna wystrzeliwująca ładunek składający się z ostrych wirujących tarczek. Doskonała do walki na okrętach, gdyż niszczy siłę żywą, nie ruszając urządzeń. Nieskuteczna przeciwko zbroi.

Superdreadnought — klasa okrętów liniowych, jak dotąd największych z istniejących. Przeciętna masa 6-8 500 000 ton.

Superdreadnought rakietowy — najnowszy typ superdreadnoughta o silnie zmienionej konstrukcji umożliwiającej przewóz i wykorzystanie dużej liczby zasobników holowanych, co bardzo poważnie zwiększa siłę jego ognia w pojedynku rakietowym.

Treecaty — inteligentne ssaki wywodzące się i zamieszkujące planetę Sphinx. Posiadają sześć kończyn, z czego dwie chwytne; są empatami i telepatami. Drapieżniki nadrzewne osiągające do dwóch metrów długości (łącznie z chwytnym ogonem). Z wyglądu przypominają ziemskie koty i przejawiają sporo podobnych zachowań. Niewielki procent populacji adoptuje ludzi, łącząc się z nimi empatycznie-telepatyczną „więzią” tak silną, że śmierć któregoś z partnerów przeważnie doprowadza do śmierci drugiego. Posługują się językiem telepatycznym i nie są zdolne do wydawania artykułowanych dźwięków, ale ostatnio uczą się języka migowego, by móc komunikować się z ludźmi.

UB — patrz: Urząd Bezpieczeństwa. Ubek — patrz: Urząd Bezpieczeństwa.

Urząd Bezpieczeństwa — w skrócie UB. Organ bezpieczeństwa wewnętrznego powołany przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. Od początku kierował nim Oscar Saint-Just, wcześniej zastępca szefa bezpieki, który zdradził Legislatorów i pomógł Robowi S. Pierre’owi przejąć władzę. Oprócz zadań policji i kontrwywiadu przejął także i wchłonął wszystkie agencje wywiadowcze. Posiadał własne siły lądowe — bataliony antyrozruchowe oraz flotę, w skład której wchodziły także superdreadnoughty.

Warshawski — nazwa wszystkich wykrywaczy grawitacyjnych, na cześć wynalazcy pierwszego takiego urządzenia.

Warshawski Adrienne — największy fizyk zajmujący się nadprzestrzenią i grawitacją w dotychczasowych dziejach ludzkości.

Warshawskiej żagle — dwa „łapiące” pola grawitacyjne kolistego kształtu opracowane przez Adrienne Warshawski umożliwiające jednostce kosmicznej bezpieczne żeglowanie w fali grawitacyjnej.

Wormhol — anomalia grawitacyjna. Stałe uszkodzenie struktury normalnej przestrzeni umożliwiające natychmiastowy dostęp poprzez nadprzestrzeni do innego punktu, przeważnie oddalonego o wiele lat świetlnych. Praktycznie nie występuje samodzielnie. Patrz: Wormhole junction.

Wormhole junction — zbiór kilku lub kilkunastu wormholi posiadających wspólny nexus, czyli terminal centralny znajdujący się w jednym systemie, oraz kilka terminali w systemach, do których prowadzą poszczególne wormhole. Największą znaną jest Manticoran Wormhole Junction mająca siedem oficjalnie znanych terminali.

Wywiad floty — służba wywiadowcza, jaką posiada każda szanująca się flota wojenna. Obejmuje także działania kontrwywiadowcze. W Królewskiej Marynarce na jej czele stoi Drugi Lord Przestrzeni.

Zasobnik holowany — zdalnie sterowana wyrzutnia kilku rakiet holowana za pomocą promienia ściągającego za okrętem, a znacznie zwiększająca siłę jego ognia w pierwszej salwie. Ponieważ łatwo je zniszczyć, używana jest jak najszybciej jest to możliwe.

Zbroja — oficjalnie: Zasilany Skafander Pancerny. Skafander próżniowy połączony z opancerzeniem zdolnym wytrzymać trafienie z większości typów broni ręcznej poza karabinem plazmowym. Wyposażona w serwomechanizmy i egzoszkiełet zwiększające wielokrotnie siłę użytkownika oraz w czułe sensory szerokopasmowe i silniczki manewrowe. Podstawowe wyposażenie Marines.

Zjednoczenie Konserwatywne — partia w Gwiezdnym Królestwie Manticore złożona głównie z przedstawicieli najbardziej konserwatywnej arystokracji, której jedynym celem jest utrzymanie za wszelką cenę wszystkich swych przywilejów.

Zespół wydzielony — związek taktyczny okrętów różnych klas zorganizowany w celu wykonania konkretnej operacji. Mniejszy od floty, większy od Grupy wydzielonej.

Content

David Weber
Wojna Honor

WSTĘP

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

ROZDZIAŁ XXI

ROZDZIAŁ XXII

ROZDZIAŁ XXIII

ROZDZIAŁ XXIV

ROZDZIAŁ XXV

ROZDZIAŁ XXVI

ROZDZIAŁ XXVII

ROZDZIAŁ XXVIII

ROZDZIAŁ XXIX

ROZDZIAŁ XXX

ROZDZIAŁ XXXI

ROZDZIAŁ XXXII

ROZDZIAŁ XXXIII

ROZDZIAŁ XXXIV

ROZDZIAŁ XXXV

ROZDZIAŁ XXXVI

ROZDZIAŁ XXXVII

ROZDZIAŁ XXXVIII

ROZDZIAŁ XXXIX

ROZDZIAŁ XL

ROZDZIAŁ XLI

ROZDZIAŁ XLII

ROZDZIAŁ XLIII

ROZDZIAŁ XLIV

ROZDZIAŁ XLV

ROZDZIAŁ XLVI

ROZDZIAŁ XLVII

ROZDZIAŁ XLVIII

ROZDZIAŁ XLIX

ROZDZIAŁ L

ROZDZIAŁ LI

ROZDZIAŁ LII

ROZDZIAŁ LIII

ROZDZIAŁ LIV

ROZDZIAŁ LV

ROZDZIAŁ LVI

ROZDZIAŁ LVII

ROZDZIAŁ LVIII

ROZDZIAŁ LIX

SŁOWNIK