Bente Pedersen

Echo Przeszłości

Roza znad Fiordów 15

1

– Nie mogę dać wam ślubu – oświadczył pastor.

Mattias zmarszczył brwi i dłonią z wyraźnie zaznaczonymi ścięgnami przeczesał brązowoczarne włosy. Odgarnął długą grzywkę całkiem do tyłu, przez co opalone czoło wydawało się jeszcze wyższe niż w rzeczywistości. Ukazały się na nim pionowe zmarszczki.

– Według posiadanych przeze mnie dokumentów Roza Samuelsdatter wciąż pozostaje żoną Pedera Johansena – powiedział pastor, przerzucając stronice księgi kościelnej, a potem odwrócił ją w stronę pary siedzącej po drugiej stronie stołu, tak aby oboje mogli zobaczyć, co w niej zapisano. Z tego, co pastor wiedział, oboje umieli czytać.

– To, co zostało zapisane w księdze, nie jest żadną nowiną – odparł Mattias poirytowany, lecz wciąż jeszcze uprzejmy.

Odsunął księgę. Szczupłe palce splótł na kolanach, ten gest wstrzymywał go przed zaciśnięciem dłoni w pięści i przed uderzeniem nimi w stół albo w coś innego, czego mógł później żałować, ale ścięgna pod skórą wyraźnie mu drżały.

– Minęło już prawie sześć lat, odkąd Peder zniknął – westchnął Mattias z pozornym spokojem. – Gdyby żył, z pewnością teraz by wrócił – stwierdził i bez zmrużenia oka dodał: – Tu, w Kopalni, nikt już nie wierzy, że Peder Johansen żyje.

– A na czym opiera się to założenie?

– Po prostu takim już był człowiekiem – rzekł Mattias z naciskiem, nie patrząc na Rozę. – Solidny gość. Nie z tych, co to porzucają rodzinę. Ludzie uważają, że coś mu się przydarzyło. Wszyscy sądzą, że spotkało go coś złego. – Przez chwilę milczał, a potem dodał: – Żaden człowiek przy zdrowych zmysłach nie opuszcza rodziny ot, tak sobie. Od niego zależał byt jego rodziny. To on utrzymywał Rozę, jej rodziców i niewidomego brata. I gromadkę dzieci, niezdolnych jeszcze do pracy. Peder nie był z tych, co by porzucili rodzinę.

– A może ciężar okazał się zbyt wielki dla młodego człowieka? – podsunął pastor i przelotnym spojrzeniem obrzucił kobietę, którą wciąż musiał uważać za małżonkę Pedera Johansena.

Znał krążące o niej historie. Wszyscy w dystrykcie znali opowieści o Rozie Samuelsdatter, zwanej również Rallar – Rozą. Jako człowiek i mężczyzna potrafił być może zrozumieć, że młody chłopak pożałował związku z nią do tego stopnia, iż podjął ów drastyczny krok, jakim było zniknięcie.

– Peder nie był z tych! – upierał się Mattias.

– Nie mam żadnego dowodu, który świadczyłby o tym, że Peder Johansen nie żyje – oświadczył ciężko pastor. – Nie mam żadnych dokumentów, które wskazywałyby, że małżeństwo pomiędzy Pederem Johansenem a Rozą Samuelsdatter przestało istnieć.

Żadna ze stron nigdy nie wnosiła o unieważnienie małżeństwa. Peder Johansen nie został uznany za zmarłego. Nie mogę i nie chcę udzielić wam ślubu, dopóki Roza przed Bogiem i przed ludźmi pozostaje żoną innego mężczyzny, i najgoręcej zaklinam was, abyście nie wstępowali w żaden bliższy związek. Oboje popełnicie wielki grzech, zarówno wobec siebie, jak i wobec Boga.

I Mattias, i Roza usłyszeli to, czego pastor nie wymówił na głos. Znaczenie niewypowiedzianych słów było aż nadto wyraźne.

Mattias skrywał uczucia, miał w tym wprawę. Prędko wstał i uprzejmie się pożegnał. Pilnował się jednocześnie, żeby nie dotykać Rozy, gdy wychodzili z gabinetu pastora. Ona sztywno dygnęła, a w oczach miała jakby woal, przypominający mgłę, która jesienią zawisa nad bagniskami. Mattias cieszył się, że nic nie powiedziała.

Długo milczeli. W milczeniu wsiedli do łodzi. Milczeli, gdy podnosił żagiel. W milczeniu wypłynęli daleko na fiord. Nie było nic do powiedzenia.

Wiem, jak umarł Peder. Widziałam jego martwe, podziurawione, okaleczone ciało. Widziałam płaczącą nad nim Fionę. Obejmowała go, to ona była wdową po nim. Obmywałam zwłoki, szykowałam je do trumny, zmywałam zakrzepłą krew ze skóry, która przybrała już białą barwę śmierci. Przeczesywałam palcami ciemnoblond włosy. Koniuszkami palców dotykałam rysów jego twarzy i w tym momencie przypomniało mi się, jak bliscy sobie kiedyś byliśmy.

Wciąż potrafię nucić psalmy, które śpiewaliśmy przy jego mogile. Wiem, jak wygląda jego kamień nagrobny. Wiem, gdzie leży. Znam widok, jaki się wokół niego roztacza, na wszystkie strony świata. Wiem, jak wygląda przy pięknej pogodzie, a jak wtedy, gdy huragany nadciągają od zatoki, skąd również najczęściej przychodzi deszcz.

Wiem, że Peder nie żyje. Ale nie mam papierów, których domaga się pastor. Nigdy ich nie zdobędę.

Peder Johansen nigdy nie umrze.

Jego śmierć nie zostanie zapisana w żadnym miejscu. Po prostu zniknął. Tak będzie.

Peter Johnson umarł, ale nigdy się nie narodził. Nigdy nie będzie żadnych dokumentów poświadczających jego urodzenie. Peder miał dwa życia.

Peder – Peter.

W jednym się urodził. To drugie wybrał sam. Uznaję jego prawo do tego wyboru, chociaż ten wybór kieruje resztę mego życia w stronę, na którą sama nigdy bym się nie zdecydowała, gdybym miała taką możliwość. Gdybym naprawdę mogła wybierać swobodnie. Ale nie jestem rozgoryczona. Mogę uważać to za coś w rodzaju wyboru. Przynajmniej tyle jestem mu winna.

Nie zdradzę tego, co wiem. Nic przez to nie stracę.

– A więc ślub nie był nam przeznaczony – stwierdził w końcu Mattias.

Roza uśmiechnęła się lekko. Lewy kącik jej ust zwisał, uśmiech ten więc skończył się gdzieś pomiędzy śmiechem a płaczem. Zmienił się w bezgranicznie smutny grymas na drobnej twarzyczce w kształcie serca. Ciężkie rude włosy związała w luźny węzeł na karku, kilka loków wyślizgnęło się jednak spod wstążek i szpilek. Wiatr bawił się nimi, snuł z nich jakby ognisty welon przed jej czerwonofioletowym policzkiem, na którym tak wyraźnie widać było delikatną tkaninę naczyń krwionośnych pod cienką skórą, pokrywającą poparzone kiedyś, gruzłowate ciało. Reszta jej twarzy pozostawała biała, przypominała zimową bladą maskę w obramowaniu jedwabistych ognistych nici.

– Już wcześniej zdarzyło mi się żyć w grzechu – powiedział Mattias, resztę pozostawiając jej fantazji.

… mnie też, pomyślała Roza.

W tej myśli zawierało się wiele bólu.

– Zastanawiam się, co się wtedy wydarzyło – ciągnął Mattias, kiedy zostawili już góry i ląd daleko za sobą. Teraz byli już tylko oni, fiord i niebo. I mewa, skarżąca się ochrypłym krzykiem. – To musi się dać jakoś wyjaśnić, Rozo. Po prostu nikt jeszcze nie próbował. Człowiek nie może ot, tak sobie rozpłynąć się w powietrzu. Nigdy o tym nie myślałaś? Nie dziwiłaś się? Nigdy nie zadawałaś sobie pytania, co się wtedy stało z Pederem?

– Peder przyłapał mnie z Jensem koło The House – powiedziała Roza krótko, na moment przypominając sobie o istnieniu Jensa Haldorsena. Temu wspomnieniu towarzyszył ten sam ból, który zawsze wdzierał się w jej duszę. Czy Jens był żywy, czy martwy, to się i tak nie zmieniało. Jens był jej radością, ale sprawiającą wielki ból. Radością, otoczoną udręką.

I właśnie udręka przetrwała. Ból. Radość była ulotna jak ukąszenia komara.

– Odszedł w gniewie – dodała sztywno. Siedziała prosto jak kołek, gdy o tym mówiła. To nie było przyjemne.

– Nie rozgrzebuj tego, Mattias! Peder mógł wyjechać wszędzie. Miał w sobie mnóstwo łagodności, ale głęboko w duszy skrywał czarne jądro. Nie mógł znieść tego, że przyprawiono mu rogi.

Roza powiedziała to z taką goryczą, jak gdyby mówiła o kimś innym, obcym, a nie o sobie i własnym życiu, o własnych poczynaniach i swoim igraniu z ogniem.

– Czy Jens mógł mieć coś wspólnego z jego zniknięciem? – spytał Mattias zadumany.

Przyjaźnił się z Jensem. Łączyła ich dziwna przyjaźń, która skończyła się, gdy w ich życie wkroczyła Roza Samuelsdatter. Może urwałaby się i tak, bo dla Jensa Haldorsena przyjaźń nie stanowiła wartości, towarzyszącej człowiekowi przez całe życie. Dziedzictwo, które nosił we krwi, skazało go na samotność. W końcu pociągnęło go ku śmierci.

– To nie jest wcale wykluczone – Mattias nie ustawał. – Musiało ci to przyjść do głowy, Rozo! Musiałaś myśleć o tym, że Peder nie zniknął z własnej woli. Owszem, odszedł w gniewie, ale ktoś inny mógł zatroszczyć się o jego zniknięcie, o to, by trzymał się z dala…

– Jens nie zabił Pedera! – oświadczyła Roza twardo i zdecydowanie. Była tak stanowcza, że Mattiasa ogarnęło wrażenie, iż Roza wie więcej, niż mówi. – Wydaje mi się – ciągnęła, ważąc słowa tak, aby przypadkiem jej nie spętały – że Peder zatroszczył się o to, by wieść takie życie, na jakie zasługiwał. Że wybrał inną ścieżkę. Znalazł jakieś miejsce na krańcu tej ścieżki, zielone łąki, pole, dom. Tam, gdzie ludzie czekali właśnie na niego. Ludzie, którzy cenili go za to, kim był. Ludzie, którzy dali mu inne życie niż to, które wiódłby tutaj, przy mnie.

– Czy tobie tak się wydaje? Czy to coś, czego pragniesz? Wyczuwasz? – dopytywał się Mattias zdziwiony. Pomiędzy stromymi ciemnymi brwiami pod wysokim czołem pojawiła się zmarszczka. – Czy też po prostu to widzisz?

Dodał to głosem tak miękkim, jak gdyby gładził jej skórę delikatnym puchem wełnianki. W jego słowach kryła się nieskończoność uczuć, których żadne z nich nie chciało nazywać.

– Ja to wiem – odparła Roza. Mattias wyczuł mur, który wzniosła między nimi.

Nie dopytywał się, skąd ma tę pewność. Lepiej nie zadawać pytań, aniżeli słuchać jej odmowy. Wciąż pragnął wierzyć, że pomiędzy nimi istnieje bezgraniczne zaufanie. Wciąż wolał wierzyć, że nigdy nie pozna drugiego człowieka tak dobrze, jak zna ją.

– Peder odnalazł szczęście – oświadczyła Roza, patrząc na kanciastą twarz Mattiasa Mattiassena.

Uśmiechała się. Myśl o tym, że mówi prawdę, była tak przyjemna, że musiała się uśmiechnąć. Dzieci Peder a wciąż bawiły się w jej wspomnieniach. Nie kłamała, ani przed sobą, ani przed Mattiasem. Tak było naprawdę, Pedera w ostatnich latach życia otaczało szczęście. Niczego mu nie brakowało. I nawet gdy ona pojawiła się niczym upiór z przeszłości, jego nowe życie wytrzymało tę próbę. To, co zbudował razem z Fioną, miało solidne podstawy. Z kamienia. Wszystko, co posiadali, wznosiło się na miłości. Ta podstawa umożliwiła Pederowi i Rozie pogodzenie się z przeszłością, którą kiedyś razem dzielili. Nie ugrzęźli w niej, nie zmieniła się w bezdenne bagnisko, z którego nie mogliby się wydostać. Poszli dalej, na suchy ląd, lecz każde z osobna. Trafili w różne miejsca.

Byli szczęśliwi.

Peter i Fiona.

Rosi i Seamus.

– Mówisz tak, jakby on nie żył! – Mattias zadrżał przy sterze.

– Dla mnie on nie żyje. Inaczej nie mogłabym mieć nadziei na wspólne życie z tobą – odparła Roza. – Wszyscy, z którymi byłam związana, już odeszli, Mattiasie. Ja to wiem. Serce mi to podpowiada. – Przyłożyła dłoń do piersi. – Gdybym nie miała takiej pewności, nie otworzyłabym ramion na coś innego, coś nowego. Na coś, co możemy przeżyć razem.

Mattias, widząc jej powagę, aż musiał się uśmiechnąć. To był czuły uśmiech. Pamiętał, jak gorąco kochał Raissę. Pamiętał swoje przekonanie, że postępuje słusznie, że właśnie z nią będzie dzielił resztę życia. Pamiętał, jak bardzo czuł się wtedy bezpieczny. Przypominał sobie teraz, jak proste wydawało mu się życie, kiedy obejmował Raissę i patrzył w przyszłość.

Całkiem się pomylił.

Być może właśnie ta świadomość piekła najmocniej.

Raissa go wykorzystała.

Mattias wciąż nie miał pojęcia, co tkwiło w kobiecie, którą poślubił. Nie rozumiał, dlaczego tak postąpiła. A najbardziej gorzko piekła świadomość, że wciąż nawet się nie domyślał, kim była.

Nie wiedział, kim naprawdę była kobieta, która została matką jego syna.

Dlatego poślubienie Rozy wydawało mu się jakby nową rzeczywistością. Chciał zacząć z nią wszystko od początku, usunąć większość śladów pozostawionych przez Raissę. Wypełnić pustkę po niej. Wypełnić dom, który po jej odejściu krzyczał nagimi ścianami. Wypełnić to wszystko Rozą.

Znał ją.

Ona nie mogła okłamać go aż do szpiku kości. Nie miała korzeni, których nie odnalazłby, nawet gdyby przekopał całą ziemię wokół pnia. Z Rozą nie będzie żadnych niespodzianek, które wyryją zmarszczki na jego duszy. Roza miała smak bezpieczeństwa, jak gdyby ich związek został zaplanowany na długo, zanim którekolwiek z nich pojawiło się na świecie.

Mattias słyszał w głowie jasny głos. Ten należący do pięknej młodej kobiety, która mówiła, że ma na imię Natalia i która przemawiała do niego, jak gdyby byli starymi znajomymi. Jakby byli kochankami.

Zawsze powtarzała, że to on jest siłą Rozy.

Podczas tych samotnych lat zdarzało się, że budziła go nocą i wyrzucała mu, że zawiódł Rozę. Jak gdyby sam o tym nie wiedział!

W ostatnie noce przychodziła do niego i przypominała o ciążącej na nim odpowiedzialności. Mówiła, że tak wiele się po nim spodziewają. Że wciąż ma przed sobą zadania, których nie wypełnił. I nie musiała nawet wymieniać imienia Rozy, aby Mattias zrozumiał, o co jej chodzi. Natalia potęgowała w nim wyrzuty sumienia. Może przemawiała do tego, co tkwiło w najdalszej głębi jego duszy. Do tego Mattiasa, którego usiłował odrzucić, odkąd zerwał z Rozą. Odkąd oboje wybrali innych.

– One zawsze powtarzały, że urodziliśmy się dla siebie – uśmiechnął się, a w oczach ukazał mu się ów chłopięcy jasny błysk.

Roza nie spytała, o kim mówi.

– One już wcześniej się myliły – stwierdziła, nie wiedziała jednak, czy ma rację. – Nie są nieomylne, Mattiasie.

– Naprawdę? – zdziwił się. Na tle nieba wyglądał jak posąg. Dumny, silny, spokojny. Nie powinna pragnąć niczego więcej. Mattias ochroniłby ją przed wszelkim złem. Nie musiałaby ukrywać tego, co czarne w jej duszy. Wysłuchałby jej i nigdy by się na nią nie rozgniewał, ponieważ znał tę ciemność, będącą jej dziedzictwem. Sam był jej częścią.

Ono było częścią jego.

– Pastor nie da nam ślubu. Mattias wolno, ze świstem wypuścił powietrze przez zęby. Opróżnił płuca, aż zabolało go w piersi. Dopiero wtedy zaczerpnął nowego oddechu. Chłonął świeże powietrze. Usiłował zrozumieć.

– Moglibyśmy wrócić do tamtych dni, Rozo. Moglibyśmy odszukać ścieżki, którymi mógł powędrować Peder.

– Przeszukać fiord? – spytała Roza, uśmiechając się z rezygnacją.

Mattias nie odpowiedział, gdyż tak jak i Roza wiedział, że to niewykonalne zadanie.

– Peder nigdy nie zostanie odnaleziony, Mattiasie.

– Ty to wiesz?

– Wiem.

Rozwiązała chustę i zwinęła ją w kulę, którą podłożyła sobie pod głowę na dziobie łodzi. Była zmęczona. Myśli tłukły jej się po głowie, przyprawiały o ból.

– Miałam taką wielką nadzieję, Mattiasie – przyznała żałosnym, ściszonym głosem. – Naprawdę miałam nadzieję. Tak pragnęłam spokoju. Taka się czuję teraz zmęczona.

– Odpocznij! – poprosił. Zrozumiał ją i nie zrozumiał. On też nie pragnął rozmowy o tym, co zostawili za sobą. Chciał tylko odwieźć ją z powrotem do Kafjord. Po tym, co zaszło, nie miał tam czego szukać. Owszem, był tam jego syn, oczywiście, ale wcześniej nigdy nie spędzał z chłopcem kilku dni z rzędu. Uznał, że nie powinien zostawać tam teraz dłużej tylko po to, by być blisko niej. Wszyscy zrozumieliby powody, jakie nim kierują, wszyscy by o tym gadali. I chociaż Roza twierdziła, że nie obchodzi jej, co mówią ludzie, i tak na niej by się skrupiło. To na nią zrzucono by winę, to ją by napiętnowano.

Roza nigdy nie będzie taka jak oni.

Nie mógł jej tego zrobić.

Aby stawić czoło wiosce z otwartymi oczami i lekkim sercem, potrzeba gorętszego ognia. Tymczasem oni nie pławili się w namiętności. Łączyła ich przyjaźń. Te więzy być może przerodzą się w miłość. Może już w jakiś dziwny sposób się w nią przerodziły. Ale brakowało im pasji.

Dotykali siebie. Smakowali się nawzajem. To nie było złe, tylko dobre, dawało spokój, stawało się przyjaznym, łagodnym zaspokojeniem, lecz nie była to namiętność, nad którą nie zdołaliby zapanować, nawet gdyby chcieli.

Nie było nagiej tęsknoty.

Tylko spokój.

Jak dobrze byłoby żyć w takim poczuciu wspólnoty.

Mattias w głębi ducha czuł ogromne rozczarowanie, że nie zezwolono im na ślub. Ze nie wolno im było zostać mężem i żoną.

– Odpocznij, Rozo – powtórzył.

2

Wpłynęli na fiord nad ranem, a może noc jeszcze nie minęła. Tutaj trudno to stwierdzić. Nocą światło było jasne jak w dzień, może nieco czerwieńsze. Tarcza słońca ledwie musnęła powierzchnię morza, a już zaczęła się wznosić, jakby roześmiana, z powrotem na niebo, coraz wyżej. Świeciła też coraz mocniej, jakby ze śmiechem oddawała blask.

Teraz było popołudnie.

Już od dawna mogli cieszyć oczy widokiem stromych gór, rzucających się w wody fiordu. Tylko na samym dole u ich podnóża ciągnął się wąski pasek ziemi. Na nim właśnie osiedlili się ludzie. Żeglarze widzieli ich łodzie wśród przybrzeżnych kamieni. Widzieli szałasy i chaty na zielonych pasmach lądu.

Mężczyzna znalazł ją przy relingu, na dziobie statku. Właściwie nie miał czasu na rozmowę z nią, ale nie mógł się powstrzymać.

Wciąż była piękną kobietą. Tej zimy skończyła czterdzieści jeden lat. Nie miała za sobą łatwego życia. Uważny obserwator zaraz spostrzegłby delikatne zmarszczki wokół oczu i ust.

Lekkie pasma troski na czole.

Ale włosy wciąż miała czarne, a oczy wciąż skrzyły, się jak węgiel.

Rozpuściła węzeł na karku i pozwoliła wiatrowi bawić się do upojenia sięgającymi jej do pasa włosami.

Z daleka można ją było wziąć za młodą dziewczynę. Oczywiście z latami jej ciało nabrało bardziej okrągłych, bujniejszych kształtów, ale schudła po nagłej śmierci męża. Bardzo to przeżyła.

Stała się jakby kimś innym.

Nabrała obcości.

Dopiero teraz, dopiero tutaj mężczyzna zdał sobie sprawę, co to jest. Wcześniej nie potrafił tego określić.

Teraz uświadomił sobie, kogo mu przypomina.

Kobietę, którą wzięli na pokład w ową zimową noc, właśnie nad tym fiordem. Tyle lat temu.

Oleg domyślał się, że ona również to sobie przypomniała.

Wspomnienie powróciło.

– Byłaś tu już kiedyś – powiedział cicho, stając obok niej.

– Wiem – odparła.

Nie widział jej twarzy. Ciemne loki, które zdawały się żyć własnym życiem, skrywały ją przed nim.

– Obiecałem Jewgienijowi, że nigdy ci o tym nie powiem.

Dopiero teraz na niego spojrzała. Oczy miała przepastnie czarne. Ale nie patrzyły z wyrzutem. Najbardziej niesforne pasma włosów zatknęła za uszy.

– Uważam, że powinieneś dotrzymać tej tajemnicy, Oleg. To już bez znaczenia. – Uśmiechnęła się tym swoim uśmiechem, który trafiał wprost do serc ludzi, którzy przypadkiem znaleźli się blisko. – Pamiętam to, co jest do pamiętania. Nikt nie musi mi niczego wyjaśniać.

Zapatrzyła się na fiord. Na jego kraniec.

Oleg także go sobie przypomniał.

– Zawsze nienawidziłam tych gór – rzekła cicho, niemal ze zdziwieniem. – A teraz mam takie uczucie, jakbym wracała do domu. Czy to nie dziwne?

Oleg nie odpowiedział. Nie dał rady. Głos nie chciał go słuchać. Poczuł, że przyczynił się do wyrządzenia jej wielkiej krzywdy, a było już za późno, by prosić o wybaczenie. Nawet gdyby wypowiedział te słowa, ona tylko wbiłaby w niego te swoje ciemne bystre oczy, usta zmieniłyby się w czerwony kwiat i spytałyby: „Za co chcesz mnie przeprosić?”

Nie mógł tego zrobić.

Zawsze różniła się od wszystkich innych kobiet, które znał. Żałował, że nie ma z nimi Toni. Tonią może by ją zrozumiała.

Ale ona była jedyną kobietą na pokładzie. Wprawdzie nikogo nie dziwiło, że kapitan zabiera w rejs żonę, ale załoga raczej by się nie zgodziła na zabranie dwóch kobiet jednocześnie.

Wpływali w fiord coraz głębiej, a jej do głowy napływało coraz więcej wspomnień. Poznawała szczyty gór, przypominała sobie ich nazwy. Wiedziała, jak się nazywają wioski wzdłuż fiordu. Znała je wszystkie, po obu stronach.

Dopłynęli do końca fiordu. Rzucili kotwicę tak blisko brzegu, jak tylko zdołali.

Na krańcu cypla dostrzegła chatę z drewnianych bali. Dobry Boże, jakaż ona maleńka!

Pamiętała jednak, jaka była przytulna. Widziała, jak zielona jest trawa otaczająca dom. Zauważyła wydeptaną brązową ścieżkę, prowadzącą od zabudowań na brzeg fiordu, do szopy i łodzi.

Widziała też, że z komina unosi się dym. Lekka smużka wiła się ku niebu.

Podszedł do niej syn. Spędziła cały dzień na pokładzie. Nie ruszała się z miejsca, obserwując, jak cypel stale się zbliża.

Najpierw tylko w wyobraźni. Potem już widziała go na własne oczy.

Teraz niewiele mogła zobaczyć, bo do oczu napłynęły łzy.

Poczuła dłoń syna na ramieniu.

– To tutaj – oświadczyła mocnym głosem. – Spuśćcie szalupę na wodę, Michaił! Jestem na miejscu!

Jej włosy są jak skrzydła kruka na wietrze. Zanim ją ujrzałam, nigdy nie mogłam dopatrzyć się piękna w tych czarnych padlinożernych ptakach, ale kiedy zobaczyłam, że jej włosy lśnią tak samo jak krucze skrzydła, gdy zobaczyłam brwi wyginające się łukiem ku czołu jak skrzydła kruka, wtedy to zrozumiałam. Kruk to piękny ptak.

– Czy to było takie proste? – pytam ją. Siedzi przede mną, ciężar ciała spoczywa na ręce, którą podpiera się w trawie. Jest młoda i piękna. Młodsza niż w tych urywkach przeżytego życia, które rozciągnęła mi przed oczami niczym długą tkaninę. Pozwoliła, by delikatnie falowała na lekkim wietrze. Tam, gdzie ona, zawsze jest wiatr.

Uświadomiłam to sobie dopiero w tej chwili. Rozumiem teraz, że on jej towarzyszy. Otacza ją wiatr, światło i blask zorzy polarnej.

Zastanawiam się, dlaczego to ona została wybrana. Jako ta zupełnie pierwsza. Ciekawa jestem, jak zdołała żyć ze wszystkimi tymi wspomnieniami, które wraz z upływającymi latami zebrała w fałdach spódnicy. Łaska zapomnienia nie została jej ofiarowana raz na zawsze. Zanim zrezygnowała z życia, zdążyła sobie przypomnieć. Zdążyła to wszystko wchłonąć w siebie.

– Mogłaś tak po prostu wrócić? Wkroczyć w to, co było kiedyś?

Jej uśmiech jest taki dobry. Przypomina uśmiech babki Lei. Ciepły, spokojny, ma w sobie pewność. Ona wie, że mieści się w niej cały świat. Ma świadomość własnej siły.

– Nic w życiu nie jest proste, Rozo – mówi.

Czuję się wręcz głupio, że mam słuchać tej młodej kobiety, która wygląda na młodszą ode mnie. Bez sensu wydaje mi się, że mam korzystać z jej życiowej mądrości. Ale wiem, że nie zawsze to, co widzę, jest takie, jak mi się wydaje.

Ona – i tamte pozostałe – pokazały mi rozmaite zasłony w życiu. Pokazały mi, że można odsunąć je na boki. Pokazały mi, że do prawdy mogę się zbliżyć z różnych stron.

– Zobacz! – mówi.

Raija siedziała zwrócona twarzą w stronę ładu. Podpłynęli bliżej, ale dom wcale się przez to nie powiększył. Zauważyła, że ściany smołowano już jakiś czas temu. Smuga dymu zmieniła się we wstążkę, która rozpływała się, nim dotarła do nieba.

Co czuła?

Raija nie wiedziała.

Pewnego dnia być może zdoła wydobyć to wspomnienie i nazwać tkwiące w niej uczucia. Teraz nie mogła tego zrobić.

Oczy patrzyły.

Uszy nasłuchiwały.

Znajome dźwięki. Oleg wiosłował. Pióra wioseł uderzały w wodę. Równy rytm. Siedział odwrócony twarzą do niej. Przytrzymywał ją mocno spojrzeniem. Oleg lepiej rozumiał to, co czuła, niż ona sama.

Misza siedział za nią, również on wpatrzony był w ląd. Raija cieszyła się, że go nie widzi. Cieszyła się, że syn nie może zajrzeć w głąb jej duszy.

Powinna przypłynąć tu sama. Ale Misza stanowił część całości. Oleg również. Oleg uczestniczył we wszystkim od początku, a Misze łączyły ź tym miejscem więzy krwi.

Łódź zaszorowała o kamienie na dnie. Głębia tutaj kończyła się nagle. Byli na brzegu. Oleg wciągnął wiosła do środka, potem wyskoczył do wody i wyciągnął łódkę na brzeg.

Raija wstała. Zachwiała się i poczuła, że Michaił ją podtrzymał. Uniosła spódnicę, wychodząc z łodzi, ale stopy i tak zmoczyła. Trudno, to nic nie szkodzi.

Znów więc tu stała. Dotykała stopami tej ziemi, do której należała – i nie należała.

Postacie przed domem. Obserwowała je już od jakiegoś czasu. Dwie z nich jej oczy rozpoznały, trzecia trzymała się z tyłu. Stała na schodach, podczas gdy tamte dwie schodziły w dół po zboczu.

Antti również wyglądał jak skała. Reijo był taki podobny do ojca. Za dawnych dni, w młodości, jego włosy przypominały łan zboża w blasku słońca. Teraz miały barwę księżycowego srebra. Były krótkie i gęste. Oczy przywodziły na myśl zielone szlachetne kamienie. W tym wieku nie mógł zachować takiego jak dawniej blasku w spojrzeniu, ale Raija wiedziała, że wcale się nie zmieniło. Teraz wiedziała już, do czego może je porównywać. Reijo miał oczy jak szmaragdy. Miała okazję je oglądać, a jej usta poznały smak tego słowa, które rzadko dźwięczało wśród ścian z drewnianych bali w Lyngen.

Nie chciała wierzyć w to, co widzi. Była zawsze pewna, że Matti zechce wrócić do domu. Do Finlandii. Matti zawsze miał we krwi szum lasów Suomi.

Ale to naprawdę on szedł o dwa kroki przed Reijo. Szeroki w barach, wąski w biodrach. Za chudy. Ojciec też był zbyt chudy. To dziwne, jak ojcowie odżywają w swoich synach. Patrzyła na nich, a widziała Anttiego i ojca.

Stopy pragnęły poczuć coś więcej niż tylko kamienie. Wciąż miała lekki krok. Wciąż cieszył ją wiatr we włosach. Panowała taka cisza. Nikt się nie odzywał. Oleg i Misza ani drgnęli.

Matti i Reijo też się zatrzymali.

Było tak cicho.

Raija ożywiła czas. Jej stopy dotknęły piasku. Powędrowały po soczystej trawie. Nie szły po ścieżce. Popatrzyła w te oczy, w których odbijało się jej spojrzenie. W uśmiech, który był jej uśmiechem.

Obaj zaczęli kręcić głowami. Uśmiechali się poprzez czas, na próbę, zdziwieni, z niedowierzaniem. Poznali.

– Siostrzyczko! – wykrzyknął Matti i otworzył przed nią objęcia.

Nie musiała nawet w nie wpadać, same ją otoczyły. Matti miał pierś szerszą, niż pamiętała, mięśnie twarde, silne ramiona.

– Masz za długie włosy, mały Matti!

Zwichrzyła mu je. Ściskała go ze śmiechem. Śmiała się razem z nim, zbliżali się do siebie, pokonywali tę ogromną odległość, która ich dzieliła.

Matti nie chciał jej puścić, ale nagle przypomniał sobie o Reijo. Puścił Raiję, odsunął się na bok o krok, nie zasłaniał jej już widoku.

Raiję przeszedł dreszcz. Wciąż miała przed sobą daleką drogę.

Zrozumiała, dlaczego Wasilij wydał jej się znajomy, gdy go zobaczyła po raz pierwszy. To oczy Reijo dotarły do niej poprzez Wasilija. Zielone, przejrzyste, zamyślone, przenikliwe…

Takie głębokie.

Pełne tajemnic, skrywające wszystkie odpowiedzi, których nigdy nie zdradził jej ani jeden, ani drugi, ani Reijo, ani Wasia.

Pozwolił, by do niego podeszła. Nie poruszył nawet palcem, by jej dotknąć. Obejmował ją jedynie tym przejrzystym jasnym wzrokiem.

– Wiele czasu upłynęło, Reijo – powiedziała.

Tak dawno już nie mówiła po fińsku. Tylko w myślach bawiła się słowami, które po śmierci Jewgienija odnalazła na powrót we śnie.

– Tak, bardzo wiele.

– Wróciłam. Kiwnął głową.

– Widzę.

– To długa historia. Reijo przeczesał włosy palcami. Raija widziała ten gest już wcześniej tysiąc razy. Przed oczami pojawiły się obrazy sprzed lat. Tak wiele pamiętała.

– Większość historii, których warto słuchać, jest długa – stwierdził Reijo. – A gdzie masz Jewgienija?

– On nie żyje – odparła Raija sztywno. – Umarł w zeszłym roku, jesienią. Nagłe.

Reijo pokiwał głową.

– Nie mam do niego urazy – westchnął. – On mnie okłamał. Wrócił tutaj i powiedział, że nie żyjesz. Wiedziałaś o tym?

Raija pokręciła głową.

– Masz tylko tego syna?

– Miałam córkę. Raija nie chciała odkrywać swego bólu.

– Ona też umarła. To również należy do mojej historii. Nie chcę jej opowiadać tutaj, Reijo. Chciałabym, żebyś ją usłyszał, ale nie chcę niszczyć ci życia.

Przez jego twarz przebiegł uśmiech zarazem rozbawienia i goryczy. Rezygnacji.

– A ty nikogo sobie nie znalazłeś? – spytała. Zabrzmiało to jak krzyk, jak błaganie o wybaczenie, jak wywar z ziół na najstraszniejsze bóle. – Między nami chyba wiele było dobrego ciepła, lecz jakże mało namiętności! Tak mało wielkich uczuć! Dużo o tobie myślałam od jesieni. Modliłam się o to, abyś znalazł kogoś, kogo mógłbyś mocno kochać. Nie powinieneś być sam, Reijo.

– Ona nie żyje - odparł Reijo. Jego twarz pomroczniała z bólu. Zdradzała, jak wielką przeżył miłość.

– To również długa historia, Raiju. Mamy czas na to, by wymienić się swoimi długimi historiami? Czy statek tym razem zaczeka? Noszę w sobie mnóstwo bólu. Bronię się przed nowym. Brak mi sił, by otworzyć się na kolejne cierpienia. Nie chcę, by ktokolwiek znów mnie zranił.

– A czy zranię kogoś, wstępując w progi twojego domu?

Reijo pokręcił głową. Promienie słońca igrały z księżycowym srebrem. Zmarszczki na twarzy Reijo były niczym osnowa jego historii. Słowa miały opleść te ślady, wyryte przez życie. Jej słowa i jej zmarszczki również ułożą się w tkaninę.

– To nie było proste – mówi ona do mnie. – Żyć, to znaczy spotykać ludzi, którzy cię otaczają. Nie chodzi wyłącznie o to, by kierować się własnymi myślami, własnymi tęsknotami. Czasami życie nabiera sensu dopiero wtedy, gdy zaczynasz coś znaczyć dla innych. Kiedy otwierasz drzwi i masz odwagę się z nimi spotkać. Czasami przy życiu utrzymuje cię spokojna, cicha miłość, Rozo. Nie wszystko musi zginąć w płomieniach.

– Ja nie żyję twoim życiem! – bronię się. Ona usiłuje wskazać mi wszelkie podobieństwa.

Była daleko od swoich. Kochała kogoś, miała dwoje dzieci. Miała rodzinę w tym obcym kraju.

Tak samo jak ja.

I wróciła. Do rodziny. Do brata i mężczyzny istniejącego we wszystkich wspomnieniach z przeszłości. Tak samo jak ja. Ale nie jesteśmy takie same. Moje życie nie jest lustrzanym odbiciem jej życia!

– Nigdy nie skazałabym nikogo na taki los – mówi ona cicho. – Nigdy nie zgodziłabym się, by ktokolwiek odziedziczył po mnie takie życie, jakie sama wiodłam. To nie jest możliwe, Rozo. Ale być może ze wszystkich, które przyszły po mnie, właśnie ty jesteś najbardziej do mnie podobna. Może masz najwięcej siły. Może poznałaś najwięcej tego bólu, z którym i ja musiałam się zmagać. Może ciebie najbardziej kocham…

Ogarnia mnie niedowierzanie.

Sądziłam, że nie darzy mnie szczególną sympatią, że właśnie dlatego utrzymuje między nami taki dystans. Że jest ze mnie niezadowolona, rozczarowana.

Teraz od jej słów robi mi się cieplej.

– Pewnego dnia będziesz stara, Rozo – mówi. – Pewnego dnia będziesz musiała wytłumaczyć się ze swego życia, z wyborów, których dokonałaś. Sama przeżyłam najtrudniejsze chwile, kiedy musiałam ofiarować swoje życie. Byłam wtedy zupełnie sama. Mam nadzieję, że kiedy przyjdzie kolej na ciebie, znajdzie się dłoń, którą będziesz mogła ująć…

– Byłaś z tatą. Z Wasilijem. Ze stryjem Aleksiejem. Michaił nie mógł patrzeć na matkę. Zawiesił wzrok na szafce ze szklankami. Spojrzał na Najświętszą Maryję z Dzieciątkiem na ikonie wiszącej z prawej strony szafki. Błądził wzrokiem ponad głową matki.

– Wyszłaś za mąż za tego Kallego. I za Reijo. No i był jeszcze ten… Mikkal.

– Było ich więcej. – Raija głosem ostrym jak nóż ucięła niepewny głos syna. – Nie tak znów wielu, ale nie zamierzam ich wyliczać. Jesteś moim synem, ale nie możesz żądać ode mnie ujawnienia wszystkich stron mojego życia. Coś zachowam dla siebie. Wymieniłam ci tych, którzy zostawili po sobie ślad. Może nigdy mnie nie zrozumiesz. Jesteś mężczyzną, Misza, nigdy w pełni nie zrozumiesz kobiety. Ale jesteś też moim synem. Jakaś cząstka mnie istnieje również w tobie, bez względu na to, czy tego chcesz, czy nie. Nie jestem taka jak inne matki. Zawsze byłam głównie sobą, mniej matką, mniej żoną. Byłam przede wszystkim Raiją.

– I to jego kochałaś najmocniej? Tego, który miał na imię Mikkal?

Raija odszukała spojrzenie syna. Teraz dostrzegała w nim podobieństwo do Jewgienija. Dziwne, jak człowiek potrafi się zmieniać. Kiedy stał obok Idy, wyraźnie widziała, że oboje są przede wszystkim jej dziećmi. Przeważały w nich rysy rodu Alatalo.

– Kochałam ich wszystkich – odparła. – Wypełniali rozmaite miejsca w moim sercu. Każdy z nich miał w sobie coś szczególnego. Nie byli podobni do siebie.

– Wasia był podobny do Reijo! A więc Michaił również zauważył to samo, co ona.

– Może i tak. Może Wasilij w istocie był podobny do Reijo.

Pogodziła się z tym. Jej syn miał bystre spojrzenie. Przyjemnie było to sobie uświadomić. Raija to ceniła. To mu mogło pomóc w życiu. Ślepota bywa niebezpieczna.

– To jego najmocniej kochałaś? – nie ustępował Misza. Nie popuszczał tak łatwo. Chciał wiedzieć, czy Mikkal był najważniejszym człowiekiem w jej życiu.

– Może na siebie zasługiwaliśmy.

– Nie chcę składać całego swojego życia w dłonie tylko jednego człowieka! – mówię.

Ona wie o mnie wszystko. Rozumie, dlaczego się boję. Nic nie zdołam przed nią ukryć.

– Wobec tego nie powinnaś była wracać!

– To wy mnie przyciągnęłyście – odpowiadam.

– Mogłaś się temu oprzeć – oświadcza z mocą i patrzy na mnie tym swoim spojrzeniem, czarnym jak węgiel.

– Tam mi było dobrze – przyznaję, wracając myślą w przeszłość. Za morze.

Do niego. Do Seamusa.

– Byłam kochana… Wtedy ona wybucha śmiechem. Ten śmiech brzmi inaczej niż mój.

– Ty zawsze wierzyłaś w miłość – uśmiechnął się Reijo. W jego głosie wyczuwało się tchnienie letniego wiatru. – Jesteś taka dorosła, tyle przeszłaś. Doświadczyłaś wielkiego bólu. Kochałaś i byłaś kochana. A mimo wszystko wciąż wierzysz w to jedno jedyne, wielkie uczucie?

– Czy ono nie istnieje? – pytam. Ona potrząsa głową. Na ten widok przenika mnie dreszcz, mam wrażenie, jakby wzdłuż kręgosłupa spływała mi zimna woda z górskiego strumienia. Widziałam się w lustrze. Wiem, że ten gest jest charakterystyczny również dla mnie. Gdybym wpatrywała się w nią dostatecznie długo, mogłabym zapomnieć, jaka ona jest piękna, a jaka brzydka i oszpecona jestem ja. Mogłabym zacząć wierzyć, że jesteśmy jedną i tą samą osobą.

Moje spojrzenie ją mija. Trafia w niego. Stoi prosty, ubrany w skóry, z rękoma założonymi na piersi. Brunatnoczarne włosy otaczają szeroką mocną twarz jak kaptur. Oczy ma wąskie, wiem, że są żółte. Widziałam go już wcześniej. Jesteśmy starymi znajomymi. Strzegł mnie przez całe moje życie. Kiedy nie miałam nikogo innego, właśnie on był przyjacielem, z którym mogłam porozmawiać. Trudno o cierpliwszą od niego osobę. On pilnuje dzieci, jesteśmy jego stadem reniferów. Czuwa nad wybranymi. Ma dobre podejście do dzieci. Nie wiedziałam, kim on jest, dopóki nie wysłała do mnie Natalii. Dopóki nie zaczęli otwierać przede mną przeszłości.

Ale łatwo zrozumieć, dlaczego go kochała. Dlaczego właśnie ich miłość przeżyła śmierć.

– A mimo wszystko kochałam również tych innych – mówi ona do mnie ze smutkiem. – Ale do niego należałam. Urodziłam się, by właśnie jego kochać. Tak jak on urodził się dla mnie.

– Niektórzy nigdy nie biorą ślubu drugi raz.

– A niektórzy dzielą inny rodzaj miłości z ludźmi, którzy żyją w tym samym czasie. W ciągu całego życia można wiele znaczyć dla wielu innych, Rozo, a kiedy życie dobiega końca, człowiek i tak trafia we właściwe drzwi. Nie możesz trwonić dni. Te drzwi będą otwarte, kiedy nadejdzie twój czas. Ale do tej chwili musisz żyć.

Nie mam odwagi spytać, czy w tych drzwiach będzie czekał na mnie Seamus.

To nie może być Jens.

Palec sunął wzdłuż linii jej twarzy. Obrysował szczękę. Nos. Brwi. Nasadę włosów. Usta.

Reijo z zamkniętymi oczami delikatnie dotykał jej palcem wskazującym.

Skóra przy skórze.

Dotykał Raiji i rozpoznawał ją z zamkniętymi oczami. Ale gdy je otworzył, stracił pewność, że ją poznaje. W jej spojrzeniu czaił się lęk, obcy tamtej Raiji, z którą dzielił życie. Tamta Raija miała w sobie więcej radości. Nie skrywała figlarnego diablika, który, jak Reijo wiedział, mieszkał gdzieś na dnie tych ciemnych oczu. Teraz przesłaniała je mgła. Zakrywała.

Powiedziała, że jest Raiją. Przede wszystkim Raija. I rzeczywiście, Reijo czuł ją pod palcami. Ale gdy otworzył oczy, znalazł też inną osobę.

Kogoś, kogo nie znał.

Raisę.

Poczuł, jak bardzo ważne jest przywołanie wspomnień. Jak ważne wyciągnięcie jej stamtąd, gdzie się ukryła. W czym sama się zamknęła. Musnął jej miękkie wargi. Były zbyt suche. Raija z tamtych czasów powiodłaby po nich koniuszkiem języka. Ukąsiłaby go w palec.

– Przypominam sobie, jak byłem tu razem z ojcem – powiedział z uśmiechem. Wyciągnął kosmyk jej włosów, splótł go w palcach, szukał czegoś znajomego w jej oczach. – To musiało być tamtej jesieni, kiedy miałaś piętnaście lat. Wiedziałem o Mikkalu i pamiętam, że to boleśnie piekło. Kallego potrafiłem jakoś znieść. Byłem na tyle głupi, że prawie uwierzyłem, iż Kristina pozwoli mi się z tobą ożenić. Nie uważałem Kallego za rywala. Był blady i chudy, a ty wolałaś drażnić się ze mną.

Uśmiechnął się szeroko.

– Dobrze wiesz, jak było, Reijo! – Przyszedłem tutaj – ciągnął Reijo. – Siedziałem tu, wyrywałem trawę, przeklinałem i wiedziałem, że lubię Mikkala. A życzyłem mu śmierci. Może jednym tchem życzyłem też śmierci Kallemu.

Reijo zaczerpnął oddechu i wyplątał palce z włosów Raiji. Kosmyk włosów opadł.

– Trudniej teraz opowiadać ci o swoich marzeniach, Raiju. Kiedyś o nich rozmawialiśmy. Z Heleną również byłem bardzo blisko. Ale nikogo nie darzyłem takim zaufaniem jak ciebie. Nikt nie był mi tak drogi.

– A o czym marzył szesnastoletni Kesaniemi akurat w tym miejscu? – przerwała milczenie Raija. – Czy miało to związek ze mną, skoro tak trudno o tym mówić?

Te słowa uwolniły śmiech, rozwiązały języki. Reijo otoczył ją ramionami, przytulił się do jej policzka. Ze zdumieniem stwierdził, że i ona odważyła się go objąć.

Może stało się to za sprawą słońca, które ukradkiem posłało promyk w kącik jej oczu, a może to sama Raija ośmieliła się spojrzeć na coś, co kiedyś należało do niej. Reijo nie wiedział. Wiedział tylko, że teraz przypomina tamtą Raiję, którą pamiętał.

Ustami dotknął jej ust, nie były już suche. Może zwilżyła je akurat w chwili, gdy na nią nie patrzył? Reijo miał ochotę zadać to pytanie, powstrzymywał się, ale i tak się wyrwało:

– Kiedy zwilżyłaś wargi? Nie zauważyłem!

Raija zamknęła oczy i wybuchnęła śmiechem. Zrozumiała, że również przed nim odsłoniły się drobne przebłyski przeszłości. Wspomnienia, które właściwie nic nie znaczyły.

– Czy nie mogę wciąż mieć przed tobą żadnych tajemnic? – spytała. – To niemożliwe, żeby dwoje ludzi znało się tak dobrze, aby nie pozostała między nimi bodaj maleńka tajemnica. Ja w to wierzę, a ty mnie nie przekonasz, że jest inaczej. Bez względu na to, jak bardzo będziesz się starał!

– Były takie miękkie – powiedział. Spojrzenie zatrzymało się na jej ustach. – Zawsze mówiliśmy, że masz takie gniewne usta, ale w myślach właśnie ich pragnęliśmy.

Znów powiedział to wtulony w jej wargi. Dłonią podtrzymywał jej kark, drugą lekko unosił brodę.

Raija trzymała go mocno. Palce wpiły się w nagie barki.

Pocałunek miał smak ryby. Dymu. I słodyczy.

Stanowił mieszankę tych wszystkich smaków. Kojarzył się z młodością.

Raija zapatrzyła się w słońce. Kiedy zamknęła oczy, w tej ciemności, należącej tylko do niej, pojawiły się roztańczone kule światła. A przecież nie mogła zamykać oczu! Nie chciała!

Musi zapamiętać, jak niebieskie jest niebo! Musi zapamiętać, jakie kształty mają chmury. Zapamiętać linię horyzontu. Zarys wzgórza po drugiej stronie wody. Musi pamiętać, jak ptaki skrzeczą i jak dla niej śpiewają. Musi zapamiętać głos siewki, dobiegający gdzieś z oddali. W przekonaniu Raiji dźwięk ten niósł przesłanie samotności, jak gdyby ów ptak z górskiego płaskowyżu był wieszczem.

Chciała zapamiętać wszystko.

Chciała czuć wszystkimi zmysłami.

Reijo wciąż trzymał ją w objęciach, ale teraz odpoczywali. Pocałunek sfrunął z ich warg. Wzniósł się na lekkich skrzydłach pod niebo.

Raija tuliła go. Nie mogła pojąć, jak to możliwe, że do tego wrócili. Przecież w saunie siedzieli razem, nie czując pożądania. Patrzyli na siebie, lecz bez żądzy.

Opierała głowę na jego ciepłym ramieniu. Koszula powiewająca na krzaczku karłowatej brzozy sprawiała wrażenie bezdomnej. Wymachiwała jednym rękawem.

Dwie głowy jedna przy drugiej. Policzek wtulony we włosy. Mocno objęci. Palce splecione w uścisku. Zamknięci w kręgu ramion, w kręgu ciała.

– Młody chłopak Kesaniemi marzył o tobie – powiedział cicho Reijo. – Chciałem zabrać cię tutaj.

Myślałem, że będziemy tylko we dwoje. I chciałem, byśmy spali pod gołym niebem, miało być słońce, ciepło, pragnąłem kochać się z tobą na trawie, obejmować miękko, robić z tobą to, co robił Mikkal. Żebyś przestała za nim tęsknić. Żebyś zrozumiała, że to ja jestem tym właściwym. Jak długo takie chłopięce marzenie może trwać?

Pomiędzy jedną chwilą bliskości a drugą padały słowa. Ból, tęsknota i wspomnienia.

Potem ich ciała spotkały się na zielonej trawie. Rozgrzane, nagie, rozpalone. Nie pozwalające się oszukać. Przyzwyczajone do dominowania.

Tak trudno im było się poddać. Ale znaleźli rytm, w którym oboje byli zgodni. Taki, który obojgu sprawiał radość. Taki, w którym żadne z nich nie narzucało się drugiemu.

Ich zabawa była wolnością.

Pocałunki nie niosły za sobą obietnic. Mówiły tylko, kiedy jest dobrze, a kiedy nie. Wydawali z siebie ochrypłe dźwięki, nie będące ani słowami, ani jękami, jedynie oznakami rozkoszy.

Krzyk, który wyrwał się z ich ust, niósł się równie daleko jak wołanie siewki, lecz w ich krzyku nie słychać było samotności.

Nie obdarzali się pieszczotami. Byli tylko płcią, ustami i skórą. Dłonie tylko przytrzymywały to drugie jak najbliżej.

Połączeni.

Ich krzyk na dwa głosy poniósł się ku niebu, słońcu, ziemi i wodzie. I wszystkiemu temu, co dawało życie, i było niezbędne, aby żyć. Spoceni leżeli na wilgotnej ziemi. Czuli zapach ziemi i miłości. Zapach ich ciał. Zapach ogniska. Skóra pachniała słońcem.

Zapachy i smak.

Pocałunki, które miały zapach i smak.

Leniwe nasycenie we wszystkich członkach. Nieustający dotyk rąk i dłoni. Ale muskali się jedynie koniuszkami palców. Leżeli wyciągnięci, starając się przywrócić oddechowi spokojny rytm. Nasyceni, zaspokojeni.

Tacy sobie bliscy.

Nietrudno było nawet spojrzeć sobie w oczy.

Przekręcali głowy i już siebie widzieli.

Uśmiechali się.

Uśmiechali się wargami i oczyma.

Wiem, że kiedy otworzę oczy, zbudzę się. Zobaczę Mattiasa, nie Raiję. Ale w członkach czuję miłość. Czuję jej spokój. Wiem, co próbowała mi powiedzieć.

Nie jesteśmy jeszcze w domu.

– C z y możemy trochę podryfować z prądem? – pytam. Na twarzy Mattiasa pojawia się wyraz zdziwienia, ale spełnia moją prośbę.

3

Gdy Roza się do niego odezwała, otaczało ją inne światło. Mattias nie mógł tego pojąć, przecież spała nie dłużej niż godzinę. On w tym czasie napawał się ciszą. Rozkoszował się widokiem Rozy, ale uśpiona postać nie zdradzała żadnych tajemnic. Poruszała się we śnie, zmieniała pozycję, tak jak wszyscy robią. Każdy jej ruch był dla niego starym znajomym. Pamiętał je. Coś w nim drgnęło. Z każdym nowym wspomnieniem, jakie w nim budziła, stawała się dla Mattiasa coraz bardziej Rozą.

Coraz bardziej znajomą.

Była coraz bardziej jego Rozą.

Sam musiał sobie przypominać, że Rozę zawsze otaczała mgła tajemnicy. Nigdy nie wystawiała swego serca na światło dzienne. Tyle lat upłynęło, odkąd wspólnie spędzali czas, że ta świadomość się od niego oddaliła.

Roza lekko drżała, gdy podnosiła się z dna łodzi. Zdrętwiała trochę od długiego leżenia w jednej pozycji. Chociaż nie było zimno, to jednak wiatr niósł ze sobą chłód, nieprzyjemny dla osoby pozostającej w bezruchu. Łódka zakołysała się, gdy Roza powoli, niezgrabnie zaczęła się przesuwać w stronę Mattiasa. Nie mógł powstrzymać się od śmiechu na widok jej niezdarnych kanciastych ruchów, aż nazbyt wyraźnie mówiły, że Roza dawno już nie pływała łodzią. Powiedział jej o tym rozbawiony. Wysunął ku niej usta, na poły żartem, a na poły w ulotnym pocałunku, który mógł przynieść jej wiatr.

Roza skrzywiła się i poprzysięgła sobie, że Mattias nie zobaczy, jak wpada na głowę do morza. Ale nie przeszkadzało jej jego rozbawienie, skrywane pod zasłoną ciepłego uśmiechu. Na długich włosach, związanych na karku, nosił czapkę z błyszczącym daszkiem i przez moment skojarzył jej się z piratem z Karaibów. Roza żałowała, że nie może mu o tym powiedzieć. Ze nie może mu zdradzić wszystkich tych drobnych myśli bez szczególnego znaczenia, które od czasu do czasu lekkim zakłuciem przypominały jej o swojej obecności. Żałowała, że nie może się z nikim nimi podzielić.

Nie, to nie tak, poprawiła się w myślach. To nie chodzi o to, że z nikim, czyli z każdym. Chciała się nimi dzielić z Mattiasem.

Raija pokazała jej, że to możliwe. Kobieta, która żyła przed stu laty, we śnie ukazała jej fragmenty swego życia i kazała dostrzec podobieństwo. Uświadomiła Rozie, że nie przyszła na świat w rodzinie kobiet, które rezygnują, napotkawszy pierwszą przeszkodę.

W żyłach Rozy płynęła ta sama krew. Krew Raiji. Gorąca krew Alatalo. Przez sto lat wymieszała się z nią krew innych rodzin. Potężnych rodzin.

W żyłach Rozy płynęły te same soki. Raija twierdziła, że Roza z nich wszystkich jest do niej najbardziej podobna. Czy to jest bez znaczenia?

– Obejmij mnie! – poprosiła Roza i przytuliła się do Mattiasa. W końcu się do niego przedostała. Pomimo chybotania udało jej się przejść suchą nogą.

Mattias zdołał objąć ją ramieniem okrytym samodziałową kurtką. Uścisnął ją lekko, nie do końca pewny, czego od niego oczekuje. Roza miała taką zmienną naturę. Była jak letnia pogoda w ich części świata. W jednej chwili tylko słońce, woda gładka jak lustro, a już w następnym momencie deszcz, czarne niskie chmury, które zaraz ustępowały miejsca wiatrowi siekącemu w spienione fale i rozcierającemu sól na wystających kamieniach.

Roza dotknęła policzkiem rękawa jego kurtki. Jednym tchem zaczerpnęła od niego mocy. Przy nim czuła się jak w domu. To było niezwykłe uczucie. Nie wiedziała, czy jej się podoba. Nie chciała się od niego uzależniać. Nie życzyła sobie, by jakiś mężczyzna złapał lejce i kierował nią tak, jakby była koniem albo wołem. Nigdy nie ugnie karku przed mężczyzną. Nigdy żadnemu nie ulegnie.

Nigdy więcej.

Ale Mattias dawał jej bezpieczeństwo. Pachniał znajomo. Wełną, mężczyzną i owym szczególnym zapachem swojej skóry. Niczym przyprawa, której nazwy nie znała. Samodziałowa kurtka i spodnie przesycone były potem i słoną wodą.

„Bezpiecznie!” – rozległ się szept w myślach Rozy, uwodzicielski i przekonujący. Jakże łatwo było dać się ukołysać takiej piosence. Jak łatwo ją zaakceptować, otworzyć się przed nią i być może ryzykować utratę samej siebie. Musiała zachować trzeźwą głowę.

Nigdy więcej nie będzie niczyją własnością.

Nigdy nie będzie niczyją niewolnicą.

A ten głos szepnął jej, że Mattias nigdy by do tego nie dopuścił. Nigdy by tego nie chciał, był na to zbyt silny. Mężczyźni tacy jak on pragnęli mieć u swego boku silne kobiety.

Warte tyle samo co oni.

Roza nie wiedziała, czy starczy jej śmiałości, żeby w to uwierzyć. Nie była pewna, czy tacy mężczyźni istnieją naprawdę. Czuła się trochę jak bluźnierca, że przyszła jej do głowy taka myśl, chociaż była kobietą. Ale wierzyła w to. W głębi duszy wierzyła, że mężczyźni i kobiety mają tę samą wartość. Nie znała jednak nikogo, komu mogłaby o tym powiedzieć. Większość ludzi potraktowałaby ją jak wariatkę.

Może to i bez znaczenia, co sobie pomyślą. I tak już raz na zawsze wyrobili sobie o niej opinię. Podczas jej nieobecności nie zapełnili zajmowanego przez nią wcześniej miejsca. Czekało na nią. Wkroczyła na nie zaraz po powrocie. Nowa, dziwna, niebezpieczna myśl z jej strony i tak już niewiele ją odmieni w oczach ludzi. Wszyscy są przekonani, że dobrze wiedzą, kim jest.

Roza odetchnęła głębiej. Wdychała zapach Mattiasa. Wdychała poczucie bezpieczeństwa albo to, co z nim myliła.

Byli daleko od brzegu, lecz chociaż popychał ich wiatr i ciągnęły morskie prądy, nie oddalili się zbytnio od szlaku. Mattias zwinął żagiel, leciutko kołysali się na drobnych zmarszczkach na powierzchni wody. Nikt oprócz mew nie mógł słyszeć tego, co do siebie mówili, a gdyby szarobiały ptak nawet ochrypł od wrzasku, usiłując przekazać dalej zasłyszane wieści, to i tak żaden człowiek nie zasłużył na to, by go zrozumieć. Roza była bezpieczna.

– Uważałam, że powinnam udźwignąć to sama – powiedziała, karmiąc się ciepłem Mattiasa. Wargami muskała kurtkę zakrywającą jego pierś. Samodział tak przyjemnie łaskotał. Chciała, by tak było. Chciała tak siedzieć. – Uważałam, że nie powinnam z nikim się tym dzielić, bo nie chodzi wyłącznie o moje życie. To dotyka tak wielu innych osób, że chociaż tutejsi ludzie nie znają tamtych, to uznałam, że nie mogę ich tak obnażać.

– A teraz? – spytał Mattias, delikatnie pocierając brodą o jej włosy. Nitki jedwabnej przędzy wplątały się w zarost, zawisły w powietrzu jak pajęczyna pomiędzy nimi, gdy tylko lekko uniósł głowę. Mattias uśmiechnął się na ten widok. Ten śmiech należał tylko do niego, ponieważ ona tego nie widziała. Nie bardzo rozumiał, o czym Roza mówi, do czego zmierza, ale nauczył się, że w stosunkach z nią nie trzeba się zanadto spieszyć. Brakiem pośpiechu okazywało się jej szacunek.

– Chcę się tym podzielić z tobą.

– Dlaczego? – spytał.

Świat się chybotał. Światem był on i ona w tej łupince unoszącej się na wodzie. Pod nimi rozciągał się zielononiebieski, głęboki fiord. Zmienił się w szeroką wielką ramę, która ich otoczyła. Maleńki obrazek, maleńki kawałek świata. Gdyby się teraz wywrócili, zdołaliby dotrzeć do brzegu, nawet gdyby nikt ich nie zauważył i nie pospieszył na ratunek. Ale wystarczyłoby, żeby fale bodaj odrobinę urosły, a wiatr powiał ostrzej, a możliwość ocalenia znacznie by zmalała.

Mattias nie wiedział, dlaczego akurat w tej chwili w jego głowie pojawiły się takie myśli. Nie wiadomo, skąd się wzięły. Ogarnął go jakiś lęk, którego nie znał, gdy był młodszy. Kiedyś nie wiedział, co to strach. Lęki przyszły powoli, z upływającymi latami. Teraz zawsze liczył się z najgorszym. Rozglądał się za możliwościami wyjścia na wypadek, gdyby najgorsze się zdarzyło. Gdyby nagle uderzyło.

Bał się, że ją straci.

Stracił Raissę. Nie była to więc dla niego nowość.

Od chwili, gdy wsiedli do łodzi, był przekonany, że już stracił Rozę. Teraz ta pewność się zachwiała, a niepewność niosła ze sobą nadzieję.

– Wydaje mi się, że przeznaczone nam jest, abyśmy byli razem, Mattiasie – powiedziała Roza po prostu.

Mattias słyszał, że się uśmiechnęła. On też miał uśmiech na twarzy, ale wciąż brakowało mu pewności, głębokiego przekonania. Wciąż pozostawała jedynie nadzieja.

– Wydaje mi się, że nasz czas już nadszedł – podjęła Roza. – Źle by było zaczynać od mgły i tajemnic.

Mattias nie pytał, co skłoniło ją do tak nagłej zmiany zdania. Po zdecydowanej odmowie, jaką otrzymali u pastora, miał wrażenie, że Roza szuka wymówek, by całkiem z nim zerwać.

Pod powiekami Mattias widział obraz Natalii. Przestraszył się, że nie potrafi stwierdzić, czy widzi ją na własne oczy, czy może patrzy oczami dziada. Oddech obcego, lecz mimo wszystko znajomego śmiechu tkwił mu w uszach. Będzie się musiał nauczyć z tym żyć, skoro przyjdzie mu dzielić dni z Rozą.

Kobiety z przeszłości.

Duchy. Cienie. Sny.

Może wymagały ofiary w postaci mężczyzny. Może w tym wszystkim właśnie o to chodzi…

– Kiedy Peder odszedł – zaczęła mówić Roza mocnym, pewnym głosem – wyjechał do Walii. Może pamiętasz, cumował tu wtedy angielski statek. Nie musiał szukać żadnych ścieżek wśród zimnej nocy. Nie zostawił żadnego śladu, ponieważ wszedł na pokład tego statku. Morze nie przechowuje żadnych śladów. Morze zamyka się wokół tego, co wie. W pewnym mieście w Walii, które nazywa się Swansea, przestał być Pederem Johansenem. Stał się Peterem Johnsonem…

– Spotkałaś go? – spytał Mattias, leciutko odsuwając ją od siebie. Wpatrywał się w jej niebieskie oczy, przejrzyste jak źródlana woda. Zdrowy policzek Rozy był niemal równie czerwony jak ten, poparzony przez ojca, gdy była jeszcze dzieckiem.

– Owszem, spotkałam Pedera – odparła Roza cicho, cały czas przytrzymując Mattiasa wzrokiem. – Dlatego mam pewność, że on nie żyje. Nic nie stoi na przeszkodzie naszemu małżeństwu, ja o tym wiem. Nie ma żadnych przeszkód, Mattias. Uczestniczyłam w szykowaniu go do trumny, ale nie mogę udowodnić tego żadnymi dokumentami. Jestem wdową po nim. Ale nie ja jedna.

Mattias wtulił policzek w jej włosy.

– Jego historia splata się z moją – ciągnęła Roza. Mówiła trochę tak, jakby opowiadała baśń. – Jego życie splotło się z moim, Mattiasie. Na nic się nie zdała jego ucieczka ode mnie i rozpoczynanie życia od nowa jako ktoś inny, pod zmienionym nazwiskiem, w innym kraju. Na nic się nie zdało przepłynięcie przez kilka mórz. Los złączył nas ze sobą, jak gdyby wiodła nas razem fala przypływu. On i ja byliśmy kawałeczkami tego samego wraku, a morskie fale, przypływy i odpływy znów wyrzuciły nas razem na brzeg. Tak abyśmy w pewnym sensie znów mogli być cali, tak abyśmy mogli się pogodzić. Wybaczyć sobie…

– Zacznij od samego początku, moja Rozo! – poprosił Mattias, który za nic na świecie nie chciał, aby ominęła go ta historia. Nie wierzył, że Roza jeszcze raz otworzy przed nim serce, jeśli teraz nie będzie chciał jej wysłuchać. – Zacznij od tego, że nie pożegnałem się z tobą, kiedy wyjechałaś z Kafjord. Od tego, że rozstaliśmy się w nieprzyjaźni. Żałowałem tego – przyznał i poczuł supeł w brzuchu na wspomnienie tamtych chwil. – Żałowałem swojego gniewu. Tak często myślałem, że jeśli nie dane nam będzie jeszcze raz się spotkać, Rozo, kochanie, to będzie to ostatnia rzecz, jaką o mnie zapamiętasz. Ostatnia, jaką ja zapamiętam o tobie. To było gorzkie pożegnanie, moja kochana, choć tak naprawdę wcale nim nie było.

– Wyjechałam z Kafjord po to, aby urodzić Davidowi Warrenowi syna, w którego żyłach płynęłaby jego krew – oznajmiła Roza.

Mattias milczał.

Już w następnym oddechu poprawiła się:

– Wyjechałam z Kafjord, żeby dać Margaret Warren syna, w którego żyłach płynęłaby krew Davida. Dostał to dziecko, ale ono nie przyszło na świat po to, aby przeżyć. Umarło. Może Margaret nie była pisana rola matki? Nic o tym nie wiem. Wzięli do siebie mojego brata Andersa i zrobili z niego Andrew. Obiecałam mu syna, a dałam dwóch. Poświęciłam dziecko i brata. Tego rodzaju ofiary nie są obce w mojej rodzinie, Mattiasie. Wiedziałeś o tym?

Z roztargnieniem kiwnął głową.

– Pojechałaś do Walii?

– Do Irlandii – wyjaśniła Roza i przed oczami stanęła jej stajnia Franka O'Shaughnessy, anglikańskiego pastora z Kinsale, który okazał się kimś znacznie więcej niż tylko pastorem. Ukazała jej się twarz siostrzeńca pastora, Seamusa, tak jak wyglądał wówczas, kiedy jej oczy widziały go po raz pierwszy, właśnie w stajni Franka O'Shaughnessy. Jej głos zabarwił się uczuciami, jakie ogarniały ją na myśl o Seamusie. Nawet Mattias to zauważył.

– I tam poznałam człowieka, który został ojcem Lily. Który był mi droższy ponad życie. Za którym zawsze tęskniłam. Którego znałam, zanim jeszcze go spotkałam. On mówił, że kochał mnie przez całe swoje życie. Że wiedział o mnie, jeszcze zanim się urodził. Twierdził, że zawsze czekał, aż się zjawię. Zostaliśmy sobie poślubieni podczas bardzo osobliwej ceremonii ślubnej. Dla nas ona była ważna, nawet jeśli nie akceptował jej żaden kościół ani Pan Bóg. Dostaliśmy na to dokument. To był tylko kawałek papieru. Ten mężczyzna był bratem Fiony. Fiona poślubiła stolarza. Człowieka, który w pewnym sensie urodził się w Swansea jako Peter Johnson. Tego, którego my znaliśmy jako Pedera Johansena.

– Opowiadaj dalej! – zachęcił ją Mattias, nie czując nawet, w jak niewygodnej pozycji siedzi.

Roza opowiadała.

O Irlandii.

O ubóstwie i niesprawiedliwości, która szarpała duszę tak, jak potrafią rozszarpać ciało szpony dzikiego zwierzęcia.

O statkach.

O Afryce i Atlantyku, o strasznych klatkach dla ludzi.

O żywym ładunku. O ciałach, które nocą wrzucano do morza, bo życie już z nich uszło i przestały stanowić jakąkolwiek wartość, dającą się zamienić na dolary.

O Georgii.

O pięknie i okrucieństwie w krajobrazie, upale i ludziach.

O bólu, który szedł pod rękę z największą z możliwych radością.

O niewolnikach.

O krzywdach.

O dwoistości wszystkiego, co widziała wokół siebie.

O podziemnej organizacji.

O Seamusie.

O bezsensownych zabójstwach.

O walce o władzę.

O krzywdzie, zdradach i o dwóch twarzach, które mieli chyba wszyscy tamtejsi ludzie. O tęsknocie. O Seamusie, Joem i Irlandii.

I o długiej podróży do domu.

Nie opowiadam ci o wszystkim. Obejmujesz mnie, jakbym była z najdelikatniejszego szkła. I wierzysz mi, mój drogi przyjacielu! Mój najlepszy przyjacielu!

Wierzysz mi, a ja nienawidzę się, ponieważ przemilczam kawałeczki siebie. Ale taka już jestem. Taka już moja natura.

Opowiadam ci dużo o tym, co wydarzyło się w Georgii. Mówię dużo o Seamusie, o naszej miłości. Opowiadam ci o obietnicach, które sobie składaliśmy, ale ty ich nie rozumiesz. Nie rozumiesz powagi wypowiadanych słów. Tego, co w nich bezdenne, bezgraniczne. Nie rozumiesz Seamusa, ponieważ nigdy go nie spotkałeś. Nigdy nie spotkałeś kogoś, kto by był do niego podobny, i bez względu na to, ilu słów użyję, nigdy nie zdołam go opisać w żaden sprawiedliwy sposób. Nie da się stworzyć idealnego obrazu Seamusa.

Wiem, że on miał swoje mroczne strony. Ukazano mi je w Irlandii. Zostałam zmuszona do tego, by je zobaczyć. Ale to niczego nie zmieniło w tym, co połączyło Seamusa i mnie. Seamus był człowiekiem, niczym ponadto. Nigdy nie oczekiwałam od niego, że będzie bez skazy. Kochałam go z uwagi na wszystko, czym był. Pomimo wszystkiego, czym był.

Kochałam go.

Opowiadam ci wszystko, co jestem w stanie z siebie wydusić. Mówię również o marzeniach, które ona mi przedstawia. O tym, co stara mi się powiedzieć, pokazując mi swoje życie.

Opowiadam ci tyle, ile jestem w stanie powiedzieć, Mattiasie, mój najdroższy przyjacielu.

Wszystkiego oddać ci nie mogę.

Kiedy zaczęła marznąć, musiała wsunąć się pod okrycie Reijo. Przytuliła się do niego tak blisko, jak tylko mogła. Potem również ona zasnęła.

Zrobiło się cieplej. Zawsze było ciepło, kiedy tu przybywała. Ledwie wyczuwała powiew wiatru. Ale słońce czuła. Witało ją ciepłe i życzliwe.

Raija wiedziała, że trawa pod stopami jest miękka. Nie rozumiała, dlaczego chodzi w kumagach. O wiele przyjemniej byłoby dotykać soczystej trawy bosymi stopami.

On tak często chodził boso.

Mikkal.

Szukała go.

Zmęczyło ją to szukanie.

Zmęczyło tak, że musiała przysiąść. Jak dobrze móc odpocząć w trawie. Chciała się na niej położyć, popatrzeć na niebo nad głową. Chciała tu odpocząć.

Trawa była taka miękka…

Ale sen nie chciał tutaj przyjść. Słońce piekło skórę, nie pozwalało zasnąć. Trawa łaskotała ją w policzki. Nie dawała spokoju.

Gdzie on jest?

Gdzie jest Mikkal?

Nigdzie nie widać było żadnej smużki dymu. Nie widziała jurt. Nie było żadnej siida, pełnej śmiechu, dźwięków i ludzi, za którymi tęskniła.

Nie znalazła lav'vo, które jej pokazywał. Tego, które, jak mówił, zbudował dla nich.

Dla niej.

Czyżby zabłądziła?

Czy to jakieś inne miejsce?

Dlaczego nie znalazła Mikkala? Gdzie on jest? Nie czekał na nią?

Raija zerwała się na nogi i puściła biegiem. Wzywała go. Ochryple wykrzykiwała jego imię. Krzyczała, aż zabrakło jej głosu, ale nikt jej nie odpowiedział.

Nie było Mikkala.

Mówił przecież, że będzie na nią czekał. Tak powiedział. Obiecał jej to…

– Jumala, Raiju! Ty już nie śpisz! Popatrz na mnie! Spójrz na mnie, Raiju!

Nie był to głos Mikkala, lecz Raija i tak usłuchała.

Poznała Reijo.

– Dlaczego tu jesteś? – spytała. Oczy miała szeroko otwarte. – Szukałam Mikkala. Widziałeś go? Miał na mnie czekać, ale go tam nie było. Odszedł gdzieś, chowa się przede mną. Muszę go szukać. Muszę go odnaleźć. Muszę znaleźć Mikkala.

Chciała się wyrwać z rąk Reijo, ale trzymał ją za mocno. Z całej siły.

– Spójrz na mnie, do diabła! Raiju, słyszysz, co mówię?

Kiwnęła głową. Nie musiał krzyczeć, i tak go słyszała. Obrzuciła go spojrzeniem.

– Nie zimno ci? – spytała. Reijo rzeczywiście zmarzł. Była noc, a on prawie dzwonił zębami. Bał się jednak ją puścić. Nie wiedział, co jeszcze gotowa zrobić, gdyby pozwolił jej odejść. To był sen, a on się tego bał i nie bardzo potrafił to nazwać. To było straszne.

– Nie śpisz, Raiju? Słyszysz mnie? Możesz ze mną rozmawiać? Obudziłaś się już? Rozumiesz, co do ciebie mówię?

– Nie krzycz do mnie! Muszę znaleźć Mikkala! Puść mnie, Reijo! Pójdę go szukać!

Reijo uczepił się tej możliwości.

– Ubiorę się i ci pomogę. Musisz na mnie zaczekać, dobrze?

Kiwnęła głową. Zdziwiona przyglądała mu się, kiedy wysuwał się spod okrycia.

Reijo poczuł się zażenowany. Ta Raija była o wiele bardziej obca od tej, którą nazywał Raisą. Spakował ich plecaki, zgasił ognisko, zwinął skóry i przymocował je do swojego worka. Ona przez cały czas śledziła go wzrokiem. Takim samym, jaki miała w tych chwilach, gdy od nich się oddalała.

Reijo zastanawiał się, czy w Rosji też ją to nachodziło. Czy tam również miewała takie spojrzenie na jawie?

– Spieszę się jak tylko mogę – tłumaczył. Zachodził w głowę, co teraz mogą widzieć jej oczy.

Czy widziała go takim, jaki był naprawdę w tej chwili, czy też raczej jakby jego odbicie w krzywym zwierciadle? A może tak, jak wyglądał w innym czasie?

W przeszłości albo w przyszłości?

Wszystko było możliwe, gdy Raija uciekała od rzeczywistości. Innej nazwy na to nie miał.

Poznawał po niej, że jej zdaniem mitręży zbyt dużo czasu. Nie zdążył pozbierać się do końca, gdy odeszła.

Nic nie mógł na to poradzić. Nie zostawi przecież niedogaszonego ogniska. Musiał poświęcić na to tyle czasu, ile trzeba. Na szczęście ruszyła doliną wzdłuż rzeki. Razem również powędrowaliby tą drogą.

Ale nie po takiej stromiźnie.

Marsz utrudniał mu plecak Raiji. Wprawdzie nie był duży ani ciężki, ale oznaczał dodatkowy bagaż, a ona poruszała się krokiem tak lekkim i biegła tak prędko, że Reijo się przeraził. Czy zdoła ją powstrzymać?

– Mikkal! – rozległ się jej głos. Krzyczała przenikliwie jak siewka. – Mikkal!

Reijo spieszył za nią. Widział przed sobą jej spódnicę i niebieską chustę z zorzą polarną tańczącą na plecach.

– Mikkal! Nie odchodź ode mnie! Mikkal, miałeś na mnie czekać!

Reijo przeszedł dreszcz. Od śmierci Mikkala minęło już szesnaście lat. Straszne było słuchać tego krzyku, którym go przyzywała. Chociaż Raija pod wieloma względami powróciła ze świata śmierci, Reijo wiedział, że w wypadku Mikkala to niemożliwe.

Mikkal umarł naprawdę.

Czas płynął i Raija w końcu poczuła zmęczenie. Bardziej szła niż biegła. I nie posuwała się prostą ścieżką. Szukała na oślep, raz tu, raz tam. Dzięki temu Reijo miał szansę się do niej zbliżyć.

– Mikkal! Mikkal! Noc również pobladła. Nic nie odpowiadało na ten krzyk, wzywający umarłego.

Raija, posuwając się naprzód, płoszyła małe ptaszki. Nie zwracała na to uwagi. Nie słyszała ćwierkotu, który rozbrzmiewał za jej plecami. Nie słyszała ptasich krzyków, głoszących niebezpieczeństwo.

Czy w jakimś momencie powinien był postąpić inaczej? Niestety, na to pytanie Reijo nie znalazł odpowiedzi. Zasnął. Ona też spała. Wszystko wydawało się takie dobre. Czuł spokój. Miał w sobie spokój i nasycenie. Ledwie zauważył, że się do niego przytuliła.

A potem nagle rozdarła noc krzykiem. Wzywała Mikkala.

Teraz krzyczała znów:

– Mikkal!

Prawie ją dogonił. Nie miał pojęcia, skąd ona czerpie siły.

Reijo bał się o to, co może się stać, gdy ona osłabnie. Z drugiej jednak strony lękał się, że jej siły okażą się niespożyte i będzie parła naprzód dotąd, aż on nie zdoła dotrzymać jej kroku. Przecież mogła tu zabłądzić!

– Mikkal! Reijo miał wrażenie, że od jej krzyku niebo zaraz pęknie na pół. W końcu i aniołom zrobi się jej żal.

Nie zdziwiłby się, gdyby Mikkal naprawdę wyszedł jej na spotkanie.

W tych jej krzykach tyle było rozpaczy.

Czuł się za nią odpowiedzialny. Nigdy nie ośmielił się jej o tym powiedzieć, bo tylko odwróciłaby się do niego plecami i wcale by się do niego nie odzywała.

Na Jumalę, przecież ona za kilka tygodni ma wracać do Rosji! Do tego czasu on jest za nią odpowiedzialny. Oby tylko nic jej się teraz nie stało!

Reijo biegł naprzód, aż w oczach mu pociemniało. Widział, jak Raija pada na kolana i zasłania twarz dłońmi. Rzucił wtedy na ziemię cały bagaż i puścił się biegiem.

Płakała. Popatrzyła na niego i zarzuciła mu ręce na szyję. Wypłakiwała oczy w jego kurtkę. Cała aż trzęsła się od płaczu.

Reijo gładził ją i pocieszał. W pewnej chwili popatrzył w niebo i posłał w jego stronę podziękowanie bez słów. Ten, do którego było skierowane, i tak je wychwyci.

Raija wróciła.

Nie wiem, dlaczego mi to pokazała. Może to ostrzeżenie.

Boję się.

Wydaje mi się, że potrzebuję kogoś.

Wydaje mi się, że Mattias jest tą osobą. Tym, który ma dosyć siły, aby żyć u mego boku aż do chwili, kiedy nie będzie już przed nami więcej dni. On oznacza rzeczywistość i bezpieczeństwo. Ufam mu.

Oboje wiemy, czego możemy od siebie nawzajem wymagać.

Tak jak Raija miała swego Reijo, tak ja mam swojego Mattiasa. Nie łączy nas burzliwa namiętność, pożądanie, które spalałoby mnie od środka. Ale nie wszystko musi zginąć w ogniu.

Tak mi się wydaje.

Chcę tego.

I boję się.

Nie chcę stracić Seamusa.

Moje usta formują słowa w języku, którego Mattias nie rozumie. Wypowiadam je szeptem:

– Nie opuszczaj mnie, ukochany!

4

– Nie możesz mi odebrać dziecka! Nie możesz mi odebrać Mattiego!

Liisa trzymała syna Mattiasa przed sobą jak tarczę. Dziecko obudziło się z popołudniowej drzemki i zanosiło się teraz głośnym płaczem, wyczuwając nagi strach opiekunki.

– Nie pozwolę na to! – krzyczała dalej żona Olego przenikliwym głosem, cofając się w stronę alkierza z chłopcem mocno przyciśniętym do piersi. Nie czuła, że sprawia dziecku ból.

Mały płakał z bólu i ze strachu. Nikt wcześniej tak się z nim nie obchodził. Zawsze dotykały go lekkie dłonie, pełne miłości, troski, łagodności. Liisa z czułością tuliła go do siebie, ojciec i wuj delikatnie go podnosili. Jego maleńkie ciałko nigdy nie zaznało przemocy. Nikt nie krzyczał ponad jego głową. Nikt nie wydawał z siebie dźwięków, które wbijały się w uszy jak noże, szarpały i rozrywały głowę.

Teraz Matti się bał i wrzeszczał ile tchu w piersi.

– Nie możesz mi zabrać Mattiego!

– Mattias jest jego ojcem – stwierdził Ole ponuro i wyjął małego z objęć Liisy.

Chłopczyk nie przestawał płakać, Ole musiał więc podnieść głos, by przekrzyczeć przenikliwy płacz dziecka.

– To nie jest twoje dziecko, Liiso! Zawsze wiedziałaś, że to nie jest twój syn. Nie udawaj. Zawsze wiedziałaś, że dzieciak pewnego dnia wróci do Mattiasa. Inna kolej rzeczy byłaby wbrew naturze.

Liisa z trudem chwytała oddech. Nie mogła krzyknąć na męża. Nie mogła podnieść na niego głosu. To było Samuelsborg. To był jego dom. To Ole był panem tego domu. To on w tej rodzinie nosił spodnie. Liisa już teraz to wiedziała, niewiele zresztą czasu potrzebowała, by się tego nauczyć.

– Tak go kocham – powiedziała cicho. Mattias niezgrabnie wziął z jej rąk wierzgającego, prężącego się chłopca. Swojego syna. Nie był przyzwyczajony do trzymania go na rękach. Ruchy go zdradzały. Od dawna już nie czuł się dobrze z dzieckiem w objęciach. Zresztą przed Mattim nosił jedynie Synneve. Nie nawykł do dzieci. Tkwił w nim poza tym lęk, wrażenie, że syn go nie lubi.

Matti nie chciał, żeby Mattias trzymał go na rękach.

Jak gdyby chłopczyk wiedział, że mało brakowało, a Mattias po zniknięciu Raissy porzuciłby dziecko. Nie interesował się synem. Chodziło mu jedynie o odnalezienie żony. Nie był w stanie wykrzesać z siebie uczuć dla małego, bezradnego ciałka w kołysce. To Raissę kochał. Raissa zajmowała wszystkie jego myśli, w każdej minucie doby tkwiła mu we krwi. Lęk o to, co mogło ją spotkać, nie pozwalał mu zasnąć. Do Mattiasa nie docierało, że jest odpowiedzialny również za to dziecko.

Nie był w stanie tego zrozumieć.

Matti umarłby, gdyby nie Liisa. To ona otoczyła małego całą swoją troską i miłością. Zajęła się chłopczykiem, jakby był jej rodzonym synem. Nie brakowało chwil, w których Mattias niemal gotów był się na to zgodzić.

Zamierzał oznajmić Liisie, że mogą z Olem zostać rodzicami jego syna. Przyjąć go do siebie tak naprawdę, a on zrezygnuje z wszelkich praw, z wszelkich roszczeń wobec chłopca.

Wielokrotnie miał takie oświadczenie na końcu języka. Obracał te słowa w myśli. W głowie układał długą, piękną przemowę. Za każdym razem jednak, gdy już chciał ją wygłosić, odnosił wrażenie, że ktoś kładzie mu dłoń na ramieniu. Mattias czuł ją, jak gdyby rzeczywiście ktoś go dotykał, chociaż nigdy tej ręki nie zobaczył. Ktoś stał za nim, za jego plecami i wstrzymywał go przed tym krokiem.

Sam tłumaczył to małżeńskimi kłopotami Olego i Liisy. Jakaś jego cząstka nie chciała oddawać im Mattiego, dopóki w Samuelsborg panowała niezgoda.

Mattias nie wiedział, czy to prawdziwa przyczyna, ale wciąż miał prawo nazywać chłopca swoim synem. Był jego ojcem i tak naprawdę nigdy go nie oddał. Teraz chciał go odzyskać. To nie było wcale nierozsądne żądanie. Pod wieloma względami rozumiał Liisę i nadzieje, które w sobie nosiła, nadzieje, które wiązała z Mattim, ale on ze swojej strony nigdy nie wypowiedział ani jednego słowa, które ożywiłoby płomień jej tęsknoty. Nigdy nie powiedział, że Liisa dostanie kiedyś chłopca.

Współczuł jej, ale Matti był jego dzieckiem.

Tymczasem jego syn płakał. Nie lubił go. Wyciągał rączki do Liisy i nazywał ją aiti.

Mamą.

Mattias już wcześniej był tego świadkiem, ale do tej pory nigdy się nie przejmował. Tymczasem teraz zabolało go, że jego syn pierwsze słowa wypowiedział po fińsku.

– Zaopiekowałaś się nim, kiedy ja nie mogłem się nim sam zająć, Liiso – powiedział, ale głosem na tyle wysokim i głośnym, aby Matti dalej się go bał. – Wspaniale się o niego troszczyłaś. Nie mam słów na wyrażenie ci swojej wdzięczności!

– Wolisz więc mi podziękować, zabierając go ode mnie? – spytała Liisa. Policzki w okrągłej twarzy płonęły, jasnoniebieskie oczy błyszczały jak lód. – Wobec tego cieszę się, że nie potrafisz znaleźć słów, Mattiasie. Obawiam się, że mogłyby zapiec jeszcze boleśniej.

– To mój syn!

– Diabelnie się tym przejmowałeś w ostatnim roku! – odcięła się Liisa.

Celnie trafiła.

– Dlaczego uważasz, że teraz będziesz w stanie się nim zająć? – ciągnęła wyzywająco. – Zamierzasz przestać pić? Zamierzasz przestać się zadawać z upadłymi kobietami? Wyszorujesz zapach zgnilizny w domu? Pozatykasz szpary w ścianach? Zdobędziesz opał przed nadejściem zimy? Zamierzasz coś zrobić z ziemią, która leży odłogiem? A może myślisz o znalezieniu sobie porządnej pracy, tak żebyś miał dość pieniędzy i mógł zadbać o rodzinę? Co, u diabła, tak skutecznie cię odmieniło, Mattiasie Mattiassenie, że nagle uważasz, że jesteś w stanie zająć się synkiem?

– Zamierzam zrobić wszystko to, o czym mówiłaś – rzekł Mattias spokojnie.

– Słyszałam tę piosenkę już nie raz – odparła rozgoryczona Liisa, zerkając na Olego. – I to nie tylko od ciebie, ojczulku. Ale do tej pory jeszcze nie byłam świadkiem takiego cudu i również tym razem nie spodziewam się, że go zobaczę. Nie pozwolę ci zabrać chłopca, dopóki się nie przekonam, że niczego nie będzie mu u ciebie brakowało.

– Nie możesz zabronić człowiekowi odebrania tego, co do niego należy – upomniał ją Ole.

– Nie mogę? – rzuciła Liisa wyzywająco, z wyraźną drwiną w głosie. – Cóż, chyba co wieczór ci w tym przeszkadzam, Ole Samuelsen!

– Akurat do tego nie potrzeba tak dużo siły – odparł z goryczą Ole. – Bo ja nie pragnę już tego, co do mnie należy. Gorzej by było, gdybym tego pożądał…

Liisa nie odpowiedziała.

– Nie będzie mu źle – rzekła pocieszająco Roza.

Trzymała się z tyłu. Uważała, że nie powinna mieszać się w to, co dotyczyło bezpośrednio życia Mattiasa. Na zewnątrz to nie była jej sprawa. To, co ona i on postanowili między sobą, było przeznaczone jedynie dla ich uszu. Ale tu wrzało tyle goryczy, iż uznała, że musi przypomnieć wszystkim, kim są.

– Nic dziwnego, że tak mówisz! – powiedziała gniewnie Liisa. – Musisz tak mówić. Ty i Mattias byliście zawsze…

Ugryzła się w język i przemilczała to, co zamierzała wykrzyczeć. Oczy jej się zwęziły. Wolnym gestem z niezwykłą starannością Liisa złożyła ręce na piersi. Uśmiechnęła się. Na okrągłej twarzy pojawił się wyraz zrozumienia.

– Oczywiście! – pokiwała głową. – Oczywiście, jak mogłam być taka głupia! Jak mogłam być tak wyjątkowo niedomyślna! – Wybuchnęła śmiechem, prawie opierając się o ścianę. Śmiała się, aż łzy pociekły jej po policzkach. – A ja cię do tego zachęcałam! Popchnęłam cię do niego. Chciałam, żeby tak się stało, ale nigdy nie sądziłam, że odbierzesz mi Mattiego! – Z trudem przełknęła ślinę. – A więc żenisz się z Rozą, Mattias. Dasz jej Mattiego w ślubnym podarunku? Niezły posag, prawda? Ona nie potrzebuje Mattiego! Ma własne dziecko! Nie musi mi odbierać mojego Mattiego! Ja nie mam innego dziecka. Żadnego! Ty możesz jej dać jeszcze tuzin dzieciaków, Mattias. Powiedz jej o tym! Ona bez kłopotu zachodzi w ciążę. Wystarczy, że sobie tego zażyczy. Dlaczego nie miałaby urodzić twoich synów? Już wcześniej rodziła dzieci innym, prawda? Rodziła je po to, by je sprzedać!

– Zamknij gębę, Liiso! – rzucił ostro Mattias.

– Niech mówi – zaprotestowała Roza. – Ona tak myśli. Chcę wiedzieć, co myśli o mnie.

– Nie pozwolę, żeby to powiedziała – upierał się Mattias.

– Nie możecie mnie powstrzymać – triumfowała Liisa. – Roza nie potrzebuje Mattiego! Zrób jej dziecko, a nie będzie chciała tego twojego syna, który przypomina jej Raissę. Nie widzisz, jaki Matti jest do niej podobny? Będziesz umiała być dla niego matką, nie myśląc jednocześnie o Raissie, Rozo? Potrafisz być żoną Mattiasa ze świadomością, że to Raissa dała mu pierworodnego i że to ją kochał bardziej niż ciebie? Że zostawił cię dla niej…

– Matti to mój syn i chcę, żeby był ze mną – oznajmił Mattias.

Dziecko przestało wreszcie płakać. Mattias posadził sobie synka na ramieniu. Mały był teraz spokojny, mógł oglądać świat z góry, mógł ciągnąć za długie, ciemne kędziory ojca, Mattias mu tego nie bronił. Nie jęczał też tak jak Liisa.

– Uważaj, co bierzesz, Rozo! – przestrzegła Liisa. – I nie mam teraz wcale na myśli dziecka.

– Nie wezmę z nim ślubu – powiedziała Roza. – Będę dbała o jego dom, zajmowała się jego dzieckiem. A w zamian dostanę dach nad głową i jedzenie dla mnie i dla Lily.

– Dach nad głową i wyżywienie? – powtórzyła Liisa prześmiewczo.

– Dzięki temu wyprowadzę się stąd – dodała Roza.

– A więc będziesz jego gospodynią? – spytała Liisa, śmiejąc się jeszcze głośniej niż przedtem. – Już wcześniej zdarzyło ci się być gospodynią – dodała. – Za każdym razem niewiele dobrego z tego przyszło.

– Już jutro mnie tu nie będzie – powiedziała Roza.

– Jutro?

– Teraz za późno, żeby się spakować – odrzekł Mattias krótko. – Prześpię się w stodole.

– Możesz spać z nią. – Liisa niczego nie oszczędzała. – Wszyscy wiemy, że to nie będzie pierwszy raz. Wiemy też, że jak wrócisz do domu, nie będziesz spał w pustym łóżku. Dlaczego więc tutaj mielibyśmy udawać? Boisz się okazać szczerość wobec bliskich, Mattias? Zamierzasz zabrać Mattiego do stodoły?

– Roza się nim zajmie – oświadczył Mattias, chociaż wcześniej tego nie uzgadniali.

Godziny, jakie spędzili unosząc się na wodach fiordu, wypełniły inne słowa. Mattias wciąż nie mógł do końca przetrawić historii, opowiedzianej przez Rozę. Nie wiedział, czy jej wierzy. Ale nie mieściło mu się też w głowie, by ktokolwiek potrafił wymyślić opowieść choćby trochę podobną do tej, którą Roza opowiedziała mu o swoim życiu w ostatnich latach.

– Dopóki Matti jest pod moim dachem, ja będę się nim zajmować – upierała się Liisa.

Roza puściła oko do Mattiasa i bez słowa zabrała chłopczyka z rąk ojca. Uspokoiła Mattiego, zdziwiony chłopiec sięgnął do wstążki, którą nosiła we włosach. Zerwał ją z głowy, Roza nie protestowała, pozwoliła mu wziąć ją do buzi. Uśmiechała się do dziecka, świadoma, że dla malca wciąż jest obca. Również niemowlęta mają prawo do szacunku.

Wiedziała, że łatwo będzie pokochać tego malca. Gorąco pragnęła, aby tak się stało bez budzenia jednocześnie niezgody pomiędzy ludźmi, których uważała za swoich najbliższych.

Bez słowa przeszła po zniszczonych, lecz wyszorowanych do białości deskach podłogi. Na podłodze leżały czyste szmaciane chodniki. Pojawiły się, odkąd Liisa została panią na Samuelsborg. Wielki Samuel, ojciec Rozy, nigdy nie pochwalał takich rzeczy, twierdził, że to zbytek. Matce Rozy i Olego, Nannie, nigdy nie pozwalał wypełnić domu niepotrzebnymi ozdobami. Nie wiedziała nawet, że za nimi tęskni, powszedni dzień i tak był dostatecznie ciężki. Roza natomiast musiała myśleć o przetrwaniu. Nie w głowie jej były chodniki, nie mieli zresztą dostatecznej ilości zniszczonych ubrań, z których można by było je utkać. A i też brakowało jej zdolności do tkania ładnych rzeczy przy krosnach. Cała ręczna robota, jaką wykonywała, musiała się do czegoś przydać. Oczywiście zawsze lubiła to, co piękne, ale też i zawsze trzymała się od tego na pełen szacunku dystans. Nigdy niczemu nie przyglądała się z bliska. Przypatrywała się temu, co piękne, jak przestraszony ptaszek. Serce waliło jej mocno pod cienką skórą na piersi za każdym razem, kiedy zbliżała się do czegoś, od czego biło promienne piękno. Roza je dostrzegała, lecz zawsze była pewna, że nie jest przeznaczone dla niej.

Teraz podała chłopca Liisie, druga kobieta się zawahała. W końcu wzięła Mattiego na ręce.

– Nie będziemy się o niego kłócić – oświadczyła Roza.

– Ty nie masz do niego żadnego prawa!

– Ale Mattias je ma – odparła Roza cicho. Nie powiedziała nic ponad to, co już zostało powiedziane. Liisa już to wiedziała, lecz Roza rozumiała, jak trudno jej jest się z tym pogodzić. Palcem pogładziła chłopczyka po włosach. Nie poczuł tego, nie zwracał na nią uwagi, to Liisa była jego aiti, bezpiecznymi objęciami.

– Nigdy nie będę jego mamą – powiedziała Roza. – Jestem mamą Lily…

… i Michaela…

– Tobie będzie do tego najbliżej, Liiso. On cię nie zapomni. Będziemy odwiedzać ciebie i Olego. Wy będziecie odwiedzać nas.

– To tak daleko! – poskarżyła się Liisa.

– Łodzią to tylko jedna chwila – pochwalił się Ole. – Ja nie potrafię pływać łodzią! -.Wobec tego będziesz się musiała nauczyć – stwierdził bezlitośnie piękny brat Rozy. – Skoro tyle masz serca dla tego dzieciaka. Gorzej jest dręczyć konia ciężarem nas obojga, babo. Koń przynosi talary do tego domu, jedzenie na stół. A nie widzę, żebyś się skarżyła na jego widok…

– Może to rzeczywiście nie tak bardzo daleko – usiłowała pocieszać się Liisa. – Musicie go zabierać już jutro?

Roza pomyślała, że mogli jej dać więcej czasu. Było miejsce na miłosierdzie. Po obejrzeniu domu Mattiasa wiedziała, że potrzebne tam jest gruntowne sprzątanie, a trudno będzie wszystko wyszorować z dwójką dzieci plączących się pod nogami. Ale Mattias zdecydował za nich oboje.

– Jutro zabiorę Rozę i jej dziecko. I Mattiego, Liiso. Następnym razem przyjedziemy tylko z wizytą.

Później długo siedzieli we dwoje, Roza i Mattias. Przyglądał się, kiedy karmiła piersią Lily. Jeden kącik ust delikatnie mu drżał.

– Są kobiety, które pozwalają dzieciom ssać, nawet kiedy te mają kilka lat – rzucił w powietrze. – Matti nigdy tego nie zaznał. Nigdy nie leżał przy niczyjej piersi, oprócz tych paru pierwszych tygodni, które dała mu Raissa. Które dała nam.

Nie prosił jej, a Roza była mu za to wdzięczna. Może tak bardzo bał się odmowy, że nie chciał spytać. Tak czy owak wiedział, że go zrozumiała. Bez względu na to, w jaki sposób to powie, i tak będzie to oznaczać odrzucenie.

Poczuła, jak ściska jej się serce.

Michael. Tego krzyku nie mogła z siebie wypuścić. Nie powiedziała Mattiasowi o synku. Nie powiedziała o żadnym innym dziecku niż Lily. Nie wiedział, że na świecie istnieje jeszcze jedno dziecko, które urodziła.

– Nie mogę przyłożyć twojego synka do piersi – orzekła, starając się, aby jej głos zabrzmiał jak najspokojniej. Nigdy nie zdoła mu wytłumaczyć swojego bólu, nie kłamiąc przy tym, a tego nie chciała.

– Nie powinienem był o to prosić.

– Przecież nie prosiłeś.

– Oboje dobrze wiemy, że tak było. Przepraszam, nie pomyślałem. Oczywiste, że musisz przede wszystkim myśleć o swojej malutkiej. Matti przyzwyczaił się już do innego jedzenia. Dobrze znosi krowie mleko i owsiankę. Zaczyna być już dużym chłopcem. Zapominam o tym. Nie mieszkał ze mną, nie opiekowałem się nim. Liisa pod wieloma względami ma rację…

Roza przyłożyła Lily do drugiej piersi, pozwoliła ją ssać. Czuła, jak maleńkie usteczka ufnie zaciskają się na brodawce, i z oczu popłynęły jej łzy, gdy pomyślała o Michaelu.

Mattias źle to zrozumiał. Przykucnął przed nią i jej córeczką, koniuszkami palców ocierał łzy z twarzy Rozy. Był delikatny i czuły, słowa wypowiadał jedynie szeptem.

– Wybacz mi, kochana – prosił. – Nie miałem prawa pytać cię o to. Nie miałem żadnego prawa, Rozo. Zapomnij. Tak bardzo cię proszę, nie płacz!

Szukasz mnie, ukochany?

Szukasz mnie, Seamusie?

Długo już siedzę tu po ciemku. Wydaje mi się, że nikt nie słyszał, jak wykradam się z domu. To Ole musiał naoliwić zawiasy w drzwiach. Nie wychodził dziś w nocy. Jest za jasno. I wciąż jeszcze jest lato. Musiałby też przejść przez kuchnię, żeby dotrzeć do drzwi. A w kuchni śpię ja i Lily.

Ze względu na Liisę mogłabym może zostać dłużej. Odkąd wróciłam, Ole jest spokojniejszy. Wydaje mi się, że się wstydzi. Ale do mnie też by się przyzwyczaił. Znów zaczęłoby się to samo. Teraz trzyma się w ryzach, ponieważ ja tu jestem. Ale ta skromność potrwa zaledwie przez chwilę. Wkrótce znów nic by go nie powstrzymało.

Poznaję w nim swoje własne mroczne tęsknoty.

Nie próbuję wcale nas tłumaczyć. Wiem, że można walczyć z ciemnością, którą ma się w środku. Codziennie toczę walkę. Po prostu tłumaczę. Niektórym łatwiej jest ustąpić. Cały czas ustępować.

Przyjemność.

Ty mnie tego nauczyłeś, Seamusie. Nauczyłeś mnie otwierać oczy na przyjemności. Słuchać ślepego pożądania, które w sobie miałam. Zatonąć w krzyku, którego nie wywołał ból.

Czasami było to również bolesne.

Pociągnąłeś mnie za sobą, a ja chciałam za tobą iść. Albo to ja tak wyraźnie czułam, dokąd zmierzam, popychałam cię przed sobą.

Żadne z nas nigdy się nie skarżyło.

Nie możesz mnie nigdy opuścić, Seamusie! Przyrzekłeś. Obiecałeś mi to w dzień świętego Patryka, kiedy odsłoniliśmy przed sobą nasze serca. Dotrzymałeś wszystkich obietnic. Później przysięgaliśmy sobie kochać się, szanować i chronić się nawzajem, dopóki śmierć nas nie rozłączy. Tej przysięgi również dotrzymałeś. Wywiązałeś się ze wszystkich obietnic, jakie mi złożyłeś, Seamusie, ale nie przypuszczałam, że kiedykolwiek mi umrzesz. Być może ty to wiedziałeś, dlatego czuję wdzięczność, dlatego płaczę ze szczęścia za każdym razem, gdy pokazujesz nam, że jeszcze nas nie opuściłeś.

Nigdy nie możesz nas zostawić!

Nigdy nie możesz zostawić mnie, Seamusie!

Ona tego doświadczyła. Przeżyła to, że on odwrócił się do niej plecami i zostawił samą. Rozerwało ją to niemal na strzępy. Bliska była szaleństwa, gdy to odkryła.

Kocham cię tak, jak ona kochała jego. Nawet śmierć nas nie rozdziela tak do końca. Śmierć jest tylko przesunięciem w czasie. On czekał na nią w wieczności, której nie da się określić miarą czasu. Czekał na nią cierpliwie, cierpliwie wytrzymywał. Nie od niego zależało określenie dnia i godziny.

Ale ja ciągle żyję.

Muszę żyć dla Lily.

Jestem żywa i chociaż wciąż cię potrzebuję, to nie ma cię przy mnie, nie mogę się na tobie wesprzeć.

Nie opuszczaj mnie, nawet jeśli ci się to nie podoba. Nie odchodź ode mnie, nawet jeśli zwiążę się z innym. Na razie nie łączy nas nic więcej.

Nie jesteśmy kochankami.

Tym razem chcę, aby wszystko odbyło się jak należy. Chcę wyjść za niego za mąż. Nie chcę dzielić z nim łóżka ze świadomością, że popełniamy grzech. Między nami tak nie jest.

Nie pozwól, abym wzywała cię krzykiem, ukochany! Nie dopuść do tego, abym się przed tobą czołgała! Muszę wiedzieć, że jesteś niedaleko…

Nie słyszysz, jak twój mąż przychodzi, Rosi?

– Nikt nie porusza się tak cicho jak ty, Seamusie.

Roza śmiała się i płakała na przemian. Noc czerwieniała pod niebem, którego sklepienie zaczęło nabierać intensywniejszej barwy błękitu.

Ja dotrzymuję swoich obietnic, mój aniele. Wypowiedziałem je z całą powagą i dotrzymam ich z powagą nie mniejszą. Czuwam nad twoimi krokami i czuwam nad naszym dzieckiem. Lily jest bardziej bezpieczna, niż się tego spodziewasz…

– Wiem – odparła Roza. – Znam go. Nade mną też czuwał.

On nie by} twoim ojcem.

– Kocham cię – powiedziała. – Tęsknię za tobą. Nie potrafię bez ciebie żyć.

Nie mogę cię przeprowadzić przez granice. Poruszam się pomiędzy tym, co moje, a tym, co twoje, ale ty możesz dokonać wyboru wyłącznie spośród tego, co widzisz wokół siebie.

– Ale ty mnie nie opuścisz? – rzekła błagalnie. Nigdy cię nie opuszczę, najdroższa! Kiedy Roza wracała do domu, krok miała o wiele lżejszy.

Mattias siedział. Jedno z okienek w ścianie stodoły było uchylone i przez nie zobaczył, że Roza wymyka się z domu. Zaciekawiło go, dokąd pójdzie, i zdumiał się, gdy schowała się za krótką ścianą, dzięki czemu mógł ją obserwować.

W pierwszej chwili wydawało mu się, że na kogoś czeka. Takie sprawiała wrażenie. Świadczyły o tym wszystkie jej gesty. Ale nikt nie przyszedł.

Siedziała na miękkiej ziemi i w roztargnieniu nazbierała bukiecik drobnych polnych kwiatków. Całe jej ciało było napięte jak wierzbowa witka w pełnych zapału chłopięcych dłoniach.

W końcu się rozluźniła. Uśmiechnęła. Mówiła do siebie, w powietrze, a Mattias, który nie spuszczał z niej wzroku, odkąd tu przyszła, nie pojmował, co się dzieje.

Roza mówiła.

Prowadziła rozmowę.

Przyszło mu do głowy, że może rozmawia z którąś z kobiet. Może z Natalią.

W końcu jednak wypowiadane przez nią słowa dotarły do jego świadomości i zrozumiał, że w taki sposób rozmawia się tylko z osobą bardzo drogą sercu. Tak rozmawia się z kochankiem.

Z żoną.

Z mężem.

Roza wracała do domu dużo lżejszym krokiem. Zniknęła za drzwiami Samuelsborg, ale Mattias przez całą noc źle spał.

W koszmarach, które go nawiedziły, poruszał się po rozedrganym w upale bagnisku. Ktoś go ścigał, ale nie potrafił powiedzieć, kto.

5

– Mikkal mówi, że na mnie czeka. Że ma tam jurtę dla nas. Widziałam innych, których kocham. Nie pamiętałam ich imion. Było w nich coś bardzo znajomego, ale nie wiedziałam, kim są. Nie dotykali mnie. Usuwali się. Zachowywali dystans. Ale wiedziałam, że się o mnie troszczą. Czułam, że mnie znają. Uczucia są tam tak wyraźne, otwarte, nikt ich nie skrywa. Tam wydaje się to takie słuszne. I Mikkal tam jest, twarz ma młodą i jest taki silny. Czeka tam na mnie. Mnie skóra też się tam wygładza, Reijo. To bardzo dziwne…

Przejrzysta rzeka płynęła o kilka rzutów kamieniem od nich. Jej szum wypełniał duszę, nad nimi wznosiło się szare niebo, ale wciąż jeszcze było wysokie. Chmury nie niosły deszczu, popędzane wiatrem gnały ku morzu. Niczym dach kładły się ponad górskimi płaskowyżami, ponad falującymi wzgórzami, korytami rzek, jeziorami. Chciały nakryć całą tę wąską dolinę, od szczytu do szczytu. Na jakiś czas całkiem przesłonić niebo.

– Coraz trudniej jest wracać – wyznała Raija. Reijo przełknął ślinę. Kiedyś już o tym wspominała. Teraz powtórzyła to z pełną powagą.

Opierała się policzkiem o kolana. Siedziała, oplótłszy je ramionami, patrzyła na niego wyczekująco. Chciała zobaczyć, jak zareaguje na jej słowa.

– Mam ochotę tam zostać – dodała. Wyraziła się jeszcze jaśniej, na wszelki wypadek, gdyby jej nie zrozumiał. Gdyby nie chciał jej zrozumieć. Wyraźniej nie mogła już powiedzieć.

– Wiesz, co to oznacza? – powiedział. Ukroił więcej mięsa, niż miał ochotę zjeść. Musiał znaleźć jakieś zajęcie dla rąk. Ale ta rozmowa i tak była niebezpieczna. Takich rzeczy nie powinno się tykać.

Raija kiwnęła głową.

– On mnie dotknął…

– Liisa mnie nienawidzi – oświadczyła Roza. Mattias pokręcił głową i podniósł z pieca garnek z gorącą wodą. Wypełnił do połowy wiadro stojące przed nią i dolał zimnej wody ze studni na podwórzu. Roza zanurzyła w wodzie ryżową szczotkę i dalej szorowała. Została jeszcze podłoga w kuchni. Sprzątali, odkąd tu przyjechali. Utrzymująca się dobra pogoda była po ich stronie. Roza zażądała wyniesienia wszystkich mebli na podwórze. Kiedy izby stały puste, zabrała się do szorowania od sufitu do podłogi. Mattias musiał jej pomóc przy najcięższych robotach, zwłaszcza przy takich, do których sama była zbyt drobna.

– Szkoda, że nie mam piasku – westchnęła Roza. – Następnym razem, kiedy zejdziesz nad fiord, to przynieś kilka wiader. Nie ma nic lepszego do szorowania podłogi. Chyba nie sprzątałeś tu, odkąd wyjechała.

Owszem, sprzątał, ale nie tak dokładnie jak Raissa. I nie tak dokładnie jak Roza. Przecierał szmatą podłogę jedynie w tych miejscach, z których najczęściej korzystał.

– Mogła zatrzymać Mattiego jeszcze przez kilka dni.

– Tak było najlepiej – upierał się Mattias. – Rana jest czysta, kiedy się przetnie skórę ostrym nożem, nie wiedziałaś? Im potrzeba własnych dzieci.

– Niektórzy nie mogą mieć dzieci.

– Matti to mój syn i ja decyduję o tym, co jest dla niego najlepsze.

Roza kiwnęła głową. Szorowała. Naciskała szczotkę, tarła nią drewno, aż błyszczało śmietankową bielą, jaką powinno mieć. Niektórzy mówili, że to żółty kolor, ona nazywała go białym. Deidre miała suknię z jedwabiu w tym kolorze, jak świeżo wyszorowana podłoga. Wtedy Roza o tym nie pamiętała, ale teraz sukienka stanęła jej przed oczami.

Deidre i Adam.

Jak im się wiedzie?

… Michael…

Podniosła się z wysiłkiem, ciało skarżyło się po tylu godzinach pracy na klęczkach. Mattias wyjął jej szczotkę z rąk, wrzucił do wiadra. Zachichotał, bo Roza drgnęła, gdy woda wychlapała się przez wierzch.

– Kiedy wniesiemy meble do środka, to zostaniemy już tylko my – powiedział, czując, że Roza zmyła także wiele wspomnień o Raissie. O dziwo, wcale mu to nie przeszkadzało.

– Meble możesz ustawić jak chcesz. Poprzednio to ona decydowała, jak mają stać.

– Mnie to nie przeszkadza. Chyba stały w dobrych miejscach. A jak ty myślisz? – spytała Roza nieobecnym tonem. – Nie podobało ci się?

Nigdy nie miał powodu, żeby się skarżyć.

– Dziwna z ciebie osoba – uśmiechnął się Mattias i uścisnął ją za prawe ramię. Lepiej znosiła dotyk po tej stronie, pamiętał, że z lewą stroną jej ciała należy obchodzić się ostrożnie.

Dłonie pamiętały jej kształty. I wargi pamiętały. Wciąż potrafił zamknąć oczy i przypomnieć sobie jej smak. Nie wiedział, czy ona wciąż pragnie, żeby coś się między nimi wydarzyło, czy też pragnie trzymać się z daleka.

Czekał.

– Każda inna kobieta próbowałaby wszystko zmienić. Ty nie jesteś bardzo zazdrosna, prawda?

Odparła mu słowami, które już znał.

– Między nami nie ma miejsca na takie uczucia, Mattiasie.

Odniósł wrażenie, jakby twarz owionął mu chłodny powiew. Czuł się, jakby zwrócono mu uwagę, przywołano do porządku. Uświadomił sobie, że w ciągu tych lat, spędzonych gdzieś daleko za granicą, Roza niezwykle dojrzała, nabrała ostrości, której u niej nie pamiętał, wiary we własną siłę.

Mattiasowi podobało się to, lecz wprawiało w przeklętą niepewność. Ale też i czyniło ją najbardziej ekscytującą ze wszystkich kobiet, z jakimi się zetknął. Roza była źdźbłem, które raczej się złamie, aniżeli ugnie.

– Masz sny? – spytała, tuląc się do jego dłoni, które rozcierały jej zesztywniałe barki. Mattias robił to bez zastanowienia, nie wiedząc właściwie, co czyni. – Czy one ci się śnią? – chciała wiedzieć Roza. – Wciąż z tobą rozmawiają? Widujesz czasem którąś? Czy śni ci się cudze życie, które mogłoby być twoje?

Spytał, o czym mu nie powiedziała, lecz ona obróciła to pytanie w żart. Ale brzmienie jej śmiechu upewniło Mattiasa, że musi coś przed nim ukrywać. Uraziło go to, ale nie mógł tego obrócić przeciwko niej. Musiał udawać, że niczego nie zrozumiał, bo tak bardzo starała się zachować to dla siebie. Skrywała coś pod śmiechem i żartami, które zupełnie do niej nie pasowały. Mattias zachodził w głowę, gdzie mogła się nauczyć takiego zachowania. Najbardziej lubił jej szczerość, bezpośredniość.

– Ja żyję swoim własnym życiem – odparł z niezachwianą pewnością. – Inna sytuacja jest niemożliwa, Rozo, niczego innego nie możesz sobie nawet wyobrażać. A tu, w tej izbie, rozpocznie się nasze wspólne życie.

Roza kiwnęła głową. Zaakceptowała to.

Ale tak mało było w niej waleczności, że aż zaniepokoiło to Mattiasa.

– Jesteś moją gospodynią – zażartował dobrodusznie.

– Może mogłabym tego zapragnąć – przyznała w zamyśleniu. Była w niebezpiecznym nastroju. W takim, w którym woda drży leciutko pod powierzchnią gładką jak lustro, tuż przed nadciągnięciem sztormu. – Zapragnąć dostatecznie mocno, użyć swoich mocy, użyć ich tak, jak sama tego chcę. Inne to potrafiły. Wydaje mi się, że babka Lea się na tym zna. Może powinnam ją odwiedzić. Błagać, by zechciała mnie tego nauczyć. Czasami wydaje mi się, że to potrafię, Mattiasie. Czasami wydaje mi się, że to ja tym kieruję, ale tak jest przez chwilę. Mogłabym zażyczyć sobie tego…

– Czego sobie zażyczyć? – dopytywał się.

– Zażyczyć sobie, aby pastor okazał dobrą wolę – powiedziała. – Tak, abym mogła mu opowiedzieć całą swoją historię. Mogłabym zażyczyć sobie dobrej woli lensmana i przekonać go, żeby mi uwierzył. Zapragnąć tego na tyle mocno, by z moich życzeń wyrosły dokumenty z pieczęciami i podpisami. Z mojej woli. Uznaliby wtedy Pedera za zmarłego…

Mattias wciąż nic nie mówił.

– Wtedy mogłabym być kimś więcej niż gospodynią – uśmiechnęła się Roza z odrobiną niepewności, jak gdyby powątpiewała w to, czego on naprawdę pragnie w tej kwestii.

Mattias pamiętał, że tak uśmiechała się młoda Roza. Wspominał ją z bólem. Nigdy już nie będzie taka. To, co w niej nowe i swobodne, pociągało go, kusiło i przerażało na przemian.

– Gdybyś miał wolność wyboru, Mattiasie – powiedziała Roza – gdybyś mógł wybierać naprawdę z własnej nieprzymuszonej woli, nie zwracając uwagi na nic, absolutnie nic, co cię otacza… Czy wciąż prosiłbyś mnie o rękę? Czy również wtedy proponowałbyś mi małżeństwo?

Mattias bez namysłu kiwnął głową.

– Bez żadnych wątpliwości?

– Czy ty sama nie stwierdziłaś, że tak powinno teraz być?

– To zupełnie coś innego – odparła prędko. – Tu nie chodzi o naszą wolę. Sądziłam, że zdążyłeś poznać je już dostatecznie dobrze. Przecież i ty miałeś okazję żyć z nimi przez kilka lat. Znasz życzenia, jakie szepczą ci do ucha, kiedy wydaje ci się, że już wreszcie cię opuściły. Pozwoliły ci odpocząć w tym czasie, kiedy mnie tu nie było?

– Tak – skłamał. Roza złapała wiadro i dźwignęła je, zanim zdążył ją powstrzymać. Oczywiście nie opróżniła go tuż koło schodów. Poszła z nim aż na kraniec podwórza. Mattias patrzył za nią. Mógłby zaproponować jej pomoc, ale ona i tak by odmówiła. Zamiast tego zaczął nasłuchiwać odgłosów z wyszorowanego do białości alkierza, ale tam wciąż było cicho. Od alkierza zaczęli sprzątanie. Porządnie wywietrzyli, a potem wstawili tam małe dziecinne łóżeczko, które Mattias zbił tej zimy. Zamyślał zawieźć je do Kafjord dla Mattiego. Wstawili kołyskę. Teraz jego syn i córka Rozy spali spokojnie pod jego dachem.

Przyłapał się na snach na jawie. Wyobraził sobie dzieci jako dorosłych i zapragnął, aby się polubiły. Pokochały. Pobrały…

– Do króćset! – rozległo się na podwórzu. A gdy Mattias podniósł głowę, zobaczył, że Roza leży na ziemi, a ciężkie ocynkowane wiadro upadło tuż przed nią, koło jej głowy. Szczere przekleństwa i wierzgające nogi powiedziały mu natychmiast, że nic złego się nie stało, lecz i tak od razu do niej pobiegł.

– Musiałeś porozrzucać wszystko, co posiadasz, po całym podwórzu? – syknęła Roza, a Mattias zorientował się, że potknęła się o kij od szczotki, na którym Raissa zwykle wieszała upraną wełnę do suszenia. W jakiś sposób kij stoczył się po lekkim nachyleniu podwórza i schował się w trawie, ledwie wśród niej widoczny, a Roza nie zaliczała się do tych, którzy przez cały czas uważnie patrzą pod nogi, bacząc, gdzie stąpają.

– Mogłaś uważać – odparł, pomagając jej wstać. Wyrwała się z jego uścisku, prawie jeszcze zanim się wyprostowała. Mattias zachichotał w duchu, widząc, że węzeł włosów się rozpadł. Roza nigdy nie umiała sobie poradzić ze swoimi długimi, ciężkimi włosami. Dawały się jedynie splatać w ciasne warkocze, których nienawidziła, bo bolała ją od nich głowa. Wolała już raczej wyglądać nieporządnie, jak niedbała dziewczynka z włosami sterczącymi na wszystkie strony.

Dopiero gdy Mattias podniósł wiadro, zauważył na jego krawędzi ślad krwi. Zaraz pobiegł za Rozą. Ona z całym dostojeństwem, na jakie tylko było ją stać, kroczyła w stronę domu. Ale od czasu do czasu kroki jej były trochę niepewne.

– Uderzyłaś się, Rozo!

– Wiem, do diabła, że się uderzyłam. Potknęłam się o jedną z twoich ruchomości, Mattiasie Mattiassenie! Jakim cudem udało ci się zgromadzić tyle rupieci!

Mattias nie zamierzał się z nią kłócić. Zatrzymał ją tylko zdecydowanie, wsunął jej rękę pod brodę i zmusił do podniesienia głowy, aby mógł zobaczyć jej twarz. Spostrzegł skaleczenie na czole, tuż przy lewej skroni. Było takie długie, że przeszły go ciarki. Mało brakowało… Gdyby było odrobinę głębsze…

– Nie czujesz tego? – spytał, koniuszkami palców dotykając rany.

Roza odrobinę się cofnęła.

Pokazał jej krew.

Zdziwiona sięgnęła ręką do rany. Poczuła na palcach ciepło i zobaczyła, że są czerwone. I ze zdumieniem popatrzyła na Mattiasa.

– Nie czujesz tego, Rozo?

– Trochę zapiekło – powiedziała tylko. Nigdy wcześniej nie przyszło mu do głowy, że być może w lewym policzku Roza ma mniej czucia niż gdzie indziej. Nigdy nie sądził, że okaleczenie z tej strony może sięgać głębiej, niż można to było dostrzec gołym okiem.

– Musiałaś poczuć, że uderzyłaś głową o wiadro – delikatnie pchnął ją przed sobą. – Albo masz twardszą głowę niż kiedykolwiek cię o to podejrzewałem.

– Trochę zapiekło – powtórzyła. – Nie mogłam puścić tego wiadra. Nie mogłam go ot, tak po prostu odrzucić…

Mattias przemył ranę i zobaczył, że jej brzegi są od siebie odsunięte. Ścisnął je palcami. Roza leżała na plecach w zielonej trawie tuż przy domu. Zimna woda niewiele pomogła, Mattias wątpił, by bandaż do czegoś się przydał.

– Rana jest głęboka – stwierdził.

– No to będziesz musiał ją zaszyć – odparła Roza. Mattias przyniósł delikatne bawełniane nici, które zostały po Raissie. Opalił igły, parząc sobie przy tym końce palców, ale potraktował to jako coś w rodzaju pokuty. Przez to on również zazna trochę bólu.

– Przemyję najpierw ranę spirytusem – oznajmił, chociaż Roza równie dobrze jak on wiedziała, co należy zrobić. – A ty też powinnaś sobie łyknąć.

Pokręciła głową i zacisnęła usta.

Mattias wzruszył ramionami. Nie chciał opierać się jej woli. I zamiast tego nawlókł nitkę.

Roza zamknęła oczy, gdy ukłuł ją po raz pierwszy, i wcisnęła pięty w ziemię. Dłonie wyrywały kępy soczystej trawy.

Mattias sam zamknął oczy, dopóki nie przeciągnął igły przez skórę, a gdy je otworzył, ona już na niego patrzyła. Pot płynął mu z czoła, niemal go oślepiając. Musiał obetrzeć go rękawem.

Roza też się pociła, ale skórę miała chłodną, lepką.

Mattias zawiązał pierwszy szew. A ręce mu drżały tak, jakby od kilku tygodni pił. Obciął nitkę nożem, który również zanurzył w spirytusie i opalił, podobnie jak igły.

– Następny szew! – nakazała stanowczo Roza, wypuszczając powietrze jednocześnie przez usta i przez nos. – Dużo ich ma być? – niepewnym głosem spytała po chwili.

– Pięć – odparł Mattias z nadzieją w głosie. – No, może sześć.

– No to szyj! I Mattias szył. Roza zamykała oczy za każdym ukłuciem i otwierała je, gdy tylko czuła, że przez ciało przesuwa się nitka. Obserwowała jego ręce, nitkę, nóż i wszystkie uczucia, jakie malowały się na jego twarzy. Niczego nie zdołał przed nią ukryć.

Oprócz tego pierwszego było jeszcze siedem szwów. W czasie gdy Mattias szył, spomiędzy ust Rozy nie wydobył się żaden dźwięk. Później również. Założył jej opatrunek i umocował go jej przepaską na włosy.

– Nie jestem mocny w szyciu – powiedział przepraszającym tonem.

– Na szczęście to nie jest ładniejsza połowa mojej twarzy – odparła Roza na poły ze śmiechem. – Nikt nie zwróci uwagi, nawet jak zostanie blizna, Mattiasie. A ty chyba nie wziąłeś mnie ze względu na moją urodę?

– Nie umniejszaj się – rzucił ze złością.

– Przecież nie upadłam celowo!

– Mogłaś uważać! Roześmiała się i chociaż kręciło jej się w głowie, usiadła na schodach. Teraz czuła ranę. Szwy łączące jej brzegi naciągały skórę.

– Będziesz musiał sam wszystko pownosić – powiedziała, opierając się o ścianę. Szczęście, że tam była, inaczej osunęłaby się na ziemię. Teraz mogła się podeprzeć i Mattias może nie zauważy, jak bardzo jest zamroczona.

– Gdybym cię nie znał lepiej, mógłbym pomyśleć, że zrobiłaś to specjalnie, żeby się wymigać – burknął, w głębi ducha szczęśliwy, że wszystko w sumie poszło dobrze. Ręce wciąż miał zakrwawione. Roza miała zakrwawiony policzek, krew spłynęła jej też we włosy i zlepiła je.

– Wydaje mi się, że idzie deszcz – przestrzegła. – Musisz wnieść meble pod dach, Mattiasie.

I rzeczywiście spadł deszcz.

Wcześniej Mattias zdążył pownosić z powrotem wszystko to, co wynieśli. Wniósł też do środka Rozę. Nie był pewien, czy zasnęła na schodach, czy zemdlała. Ona sama twierdziła, że tylko spała, ale oddychała tak wolno, że Mattias przez moment był w strachu, że ją straci. Sam nie wiedział, co o tym myśleć. W dodatku Roza była zimna, przerażająco zimna.

Kiedy na powrót otworzyła oczy, dom Mattiasa wyglądał tak jak zwykle, tylko o wiele czyściej. Wszędzie było posprzątane, wszystkie sprzęty znajdowały się na właściwych miejscach. Roza usiadła na łóżku, na którym ją ułożył, blada i oszołomiona. Z bandażem krzywo wiszącym nad lewym okiem. Mattias uśmiechnął się, widząc ją taką, i podparł, by mogła siedzieć. Nie było mowy o tym, żeby dłużej leżała.

Zresztą chciała od razu wstać i zacząć chodzić. Gdyby zawroty głowy jej tego nie uniemożliwiły, zbuntowałaby się bez mrugnięcia okiem.

Dzieci się przebudziły. Mattias wyjął Lily z kołyski, którą zrobił dla synka. Ogarnęło go dziwne uczucie, gdy podawał dziecko Rozie. Malutka była taka doskonała. Wyczuwał, że to niezwykłe dziecko. Ta niezwykłość przepływała mu w dłonie.

Poczuł zazdrość.

To powinno być jego dziecko.

To on powinien dać życie tej dziewczyneczce, która miała być następnym ogniwem łańcucha. Tą, która odziedziczy wiedzę, błogosławieństwo i dar. Ten, który Roza nazywała przekleństwem.

Nieporównanie słabsze uczucie ogarnęło go, gdy chwilę później podniósł z łóżeczka synka i uwolnił go z przemoczonych pieluch. Pozwolił chłopcu chodzić z gołą pupą. Matti miał pulchne nóżki, pełne zapału, ale niepewne. Nie zrażał się jednak, chociaż kilka razy się przewrócił. Zaraz wstawał i maszerował dalej, cały czas szukając czegoś, ciekawski jak łasiczka mieszkająca pod podłogą szopy na drewno.

– Jakież to piękne – stwierdził Mattias, czując, że gardło mu się sznuruje.

Wydawało mu się, że już kiedyś powiedział jej coś podobnego. Było to wtedy, gdy siedziała z Synneve przy piersi. Lily ani trochę nie przypominała świętej pamięci maleńkiej Synneve. Jeśli ktokolwiek zostawał aniołem, to z pewnością musiała nim zostać ona.

– Matka i dziecko – wyjaśnił. – To takie piękne, Rozo. Okropnie mnie to wzrusza.

– Zamiast się wzruszać, podgrzej trochę mleka dla Mattiego – zaproponowała Roza. – Potrzebny mi jesteś jako osoba przydatna, a nie wzruszona, Mattias. Do diabła, ależ mi się kręci w głowie! Coś ty za wódkę wlał mi do rany? Sami ją pędziliście? Pewien jesteś, że wam się udało?

– To była kupna wódka – zapewnił Mattias i złapał synka, zanim Matti zdążył wspiąć się na łóżko. – Nie możemy przeszkadzać Rozie i Lily – oświadczył Mattias i podrzucił chłopca wysoko pod sufit, aż Matti zaczął płakać. W niczym nie pomogło, że Mattias zaraz znów pochwycił go mocnymi dłońmi. Matti dalej wrzeszczał, nóżkami kopał i tłukł w pierś ojca. Zaraz potem rozpłakała się również Lily. Popatrzył z wyrzutem na swojego pulchnego synka i westchnął z rezygnacją.

– Słyszysz? – spytał cicho. – Przez ciebie i ta mała księżniczka płacze, a była spokojna jak aniołek, dopóki nie usłyszała twoich wrzasków. A przecież ty jesteś chłopcem i w ogóle. Musisz się nauczyć, Matti, że my, Mattiassenowie, rzadko płaczemy!

Chłopczyk przyglądał mu się szeroko otwartymi oczyma.

Mattias zdołał namówić Rozę, by spała w jego łóżku. Właściwie trudno było mówić o przekonywaniu. Roza nie miała wyboru. Nie była w stanie się z niego podnieść. Zawroty głowy jeszcze się wzmogły, przestała wyraźnie widzieć, przyznała się do tego Mattiasowi, ale dopiero wtedy, gdy dokładnie i stanowczo wypytał ją o samopoczucie. Była słaba, przywiędła, musiała leżeć. Każdy ruch pozbawiał ją sił.

– Straciłaś sporo krwi – stwierdził Mattias, lecz pod maską udawanego spokoju martwił się bardziej, niż chciał jej to okazać.

Owszem, Roza krwawiła, ale nie było mowy o poważnym krwotoku. Nie powinna tak od tego osłabnąć. W dodatku nie bała się widoku krwi, nie bladła na wzmiankę o ranie. Przecież patrzyła mu w oczy, kiedy ją szył.

Igła była czysta, rana była czysta, nawet ręce natarł spirytusem przed przystąpieniem do zabiegu. I to kupnym spirytusem, za który płacił pieniędzmi i swoim potem. Nie przypuszczał więc, żeby w ranę wdarł się brud. Roza twierdziła jednak, że rana boli ją, że czuje w niej pulsowanie, że to od tego kręci jej się w głowie. Że jest zamroczona, a wszystko wokół niej bez przerwy wiruje jak bąk, dziecinna zabawka.

Mattias spał w drugim końcu łóżka, odsunięty możliwie najdalej, tak że mało z niego nie spadł. W taki sposób starał się jej pokazać, że nie chce przekroczyć linii, które między nimi rozciągnęła. Jako dziecko grywał z kolegami w noże. Rysowali koło na twardej ubitej ziemi i przydzielali sobie mniej więcej jednakowe jej kawałki, potem rzucali nożem w cudzą ziemię. Jeśli nóż wbił się ostrzem, szczęściarz mógł wyznaczyć nowe granice, zdobywając w ten sposób więcej ziemi. Gdyby jego łóżko było takim kołem, Roza bez wątpienia wygrałaby największy obszar. Jemu natomiast groziło wykluczenie z zabawy, zwłaszcza że nie miał już broni. Takie chyba były reguły tamtej gry, o ile dobrze je pamiętał.

Obudził się, bo myślał, że doszła do siebie. Wydało mu się, że słyszy jej głos. Miał wrażenie, że mówi do niego. Delikatnie odwrócił się w jej stronę. Noc była jeszcze jasna, ledwie zmierzch.

Roza dalej spała. Widział ją, widział, jak jej pierś opada i się unosi. Widział też zarys jej twarzy, bo leżała na plecach.

Ale wciąż słyszał głos. Kobiecy głos.

– Nie będziesz go miała! – mówił. – Nie możesz wrócić i powiedzieć, że oto przyszedł czas na was. Ze należycie do siebie. To nieprawda. Nigdy nie było prawdą. On nigdy nie należał do ciebie, Rozo. Nigdy go nie dostaniesz. Nie czujesz, jaka jesteś słaba? Nie czujesz, że siły cię opuszczają, że robisz się coraz chłodniejsza? Właśnie tego chcesz. Sama za tym tęsknisz, prawda? Tak naprawdę wcale nie chcesz Mattiasa. Chcesz przepłynąć przez to morze, które was dzieli. Tęsknisz za tym drugim.

Mattiasowi wydało się, że ten kobiecy głos wymówił słowo „szoums”. Nic nie mógł z tego pojąć, lecz im się stawał przytomniejszy, tym wyraźniej ów głos rozbrzmiewał. Wreszcie go poznał. Walczył ze snem, przecierał oczy, aż w końcu całkiem się obudził. Mrugnął kilka razy, żeby ją zobaczyć. Ten głos rozlegał się tak blisko. Musiała być gdzieś tutaj. Dostatecznie blisko, aby mógł ją dostrzec. Niczego innego nie chciał, tylko ją zobaczyć.

– Czujesz się coraz gorzej. Możesz pozwolić, by cię uniosło ku niemu. Nic nie musisz robić, tylko się unosić. Tam jest tak cudownie, nie ma żadnych udręk, same radości. On na ciebie czeka. Ma w sobie taki niepokój. Już i tak długo musiał czekać, Rozo. A tu nic dla ciebie nie ma. Masz coś, co jest moje. To cię ciągnie na drugą stronę. To twoje źdźbło, które zaniesie cię na drugi brzeg. A jego nigdy nie dostaniesz. Nigdy nie był twój. Był mój. Tylko mój…

Mattias oprzytomniał.

– Ty żyjesz – szepnął i usiadł tak gwałtownie, że zatrzęsły się i siennik, i dno łóżka, ale Roza się nie obudziła. Dalej spała tak samo spokojnie.

W izbie oprócz jego, Rozy i dzieci nie było nikogo. Nie było żadnej kobiety, która przemawiałaby dźwięcznym głosem i tonem, w którym kryły się rozległe płaskowyże i przepastne lasy.

Otarł pot z czoła i popatrzył na Rozę.

Wydawała mu się zbyt spokojna. Bandaż zsunął się z rany. Nawet w półmroku Mattias widział, że szew napuchł. Brzegi nabrzmiały, zamiast ładnie się złączyć. Mattias poczuł ściskanie w skroniach.

Sięgnął po nóż, który zawsze odpinał przed pójściem spać i kładł tuż przy łóżku. Chwycił go w dłoń i usiadł. Potem uklęknął nad Rozą, ale ona i tego nie poczuła. Nawet nie drgnęła. Serce waliło mu jak młot. Wyciągnął nóż z pochwy.

Nie było czasu na zapalanie lamp. Zresztą ręce trzęsły mu się tak, że nie byłby w stanie skrzesać ognia. Nie śmiał nawet odsuwać zasłon ze strachu, że dzieci się obudzą. A może bał się, że zobaczy ją za oknem.

Ale może ona nie potrzebuje okien.

Mattias zacisnął zęby i czubkiem noża dotknął małych szwów, które sam zakładał na ranę wcześniej tego dnia. Bawełniana nitka była tak cienka, że pajęczyna w porównaniu z nią wydawała się sznurkiem. Ręce mu się trzęsły, na początku parę razy nóż mu się obsunął, ale po dwóch razach było już łatwiej. Przecinał nitkę i małe kawałki wyciągał paznokciami. Teraz rana ziała otworem, ale przyniósł resztkę spirytusu i przemył ją jeszcze raz. Roza tylko cichutko jęknęła, chociaż musiało ją zapiec piekielnym ogniem.

Każdy, najdrobniejszy nawet kawałeczek nitki rzucił do pieca. Rozgarnął żar tak, by zaczęło się palić. Patrzył potem, jak ogień przygasa, ale miał pewność, że spalił wszystko. Łącznie ze szpulką.

– Nie chciałaś jej dać nawet kawałka nici, Raisso? – rzucił w powietrze, ale dookoła niego był tylko wczesny poranek. Nikt mu nie odpowiedział. Nawet wiatr.

6

– Ona śpi tym swoim dziwnym snem. Nie wiem, czy wróci – powiedział ciężko Reijo.

Siedział, trzymając Raiję za rękę, momentami zasypiał na siedząco. Za każdym razem, gdy się budził, Raija była tak samo zimna.

Bał się.

Zdarzało się to wiele razy wcześniej, nie było rzeczą nieznaną. Może żyła już dostatecznie długo. Zdążyła zostawić po sobie ślad.

Gdyby nie wróciła, być może miałoby to jakiś sens. Ale on by za nią tęsknił. Teraz jeszcze bardziej, niż gdy zniknęła szesnaście lat temu.

Tym razem czekał. Widziała go. Stał nieruchomo i czekał. Spoglądał w jej stronę. Wiedział, że ona przyjdzie.

Cóż innego mogła zrobić, niż pobiec ku niemu? Do niego! Przecież jej miejsce było przy nim.

Raija zgubiła jeden rzemyk od kumagów, lecz i tak biegła. Unosiła się w powietrzu. Wfrunęła w jego otwarte objęcia.

– Wiedziałeś, że przyjdę? – spytała zdyszana, gładząc go po włosach.

– Wzywałem cię – powiedział. – A potem pożałowałem, że to zrobiłem.

– Żałowałeś? Musiała mu się przyjrzeć uważnie, z tak wielką powagą na nią patrzył. Oczy mu pociemniały, straciły bursztynowy odcień.

– Przecież ja cię szukałam, Mikkalu. Nie słyszałeś, jak cię wołam? Myślałam, że mnie opuściłeś! Nie wierzyłam, że na mnie czekasz. A przecież obiecywałeś! Przyrzekłeś, że będziesz czekał. Kiedyś obiecałeś, że będziesz nade mną czuwał przez całe moje życie. A nawet dłużej. Zawsze.

– Czuwam nad tobą – odparł łagodnie. Odsunął ją od siebie. Spoglądał na nią z czułością.

Uśmiechał się tym swoim młodzieńczym uśmiechem. Tym, który pojawiał się na jego twarzy, zanim zaznał całej tej goryczy, nim zrozumiał, że poświęcił zbyt wiele.

– Ja również na ciebie czekam, Mały Kruku. Powiedz mu, żeby tak cię nie nazywał. Jesteś moim Małym Krukiem. Czekam na ciebie.

Pokazał jej płaskowyże. Te, po których tyle razy biegała. Przypominały tamte płaskowyże na północnym wschodzie, gdzie ścigali się jako dzieci.

Te tutaj były podobne.

Ale nie te same.

Stali razem. Było lato. Zawsze było lato, kiedy tu przybywała. Nigdy nie gościła tu w innej porze roku.

Raija nie chciała pytać, czy nie znają tu jesieni. Czy nie ma tutaj tej niebieskawej jesieni, którą tak kochała? Nie spytała o to. Z czasem i tak się przekona.

Gładził jej twarz obydwiema dłońmi. Delikatnie. Pieścił każdy rys twarzy. Jej nie pozwolił się dotknąć. Cofnął się, gdy uniosła ręce.

– Czekam – powiedział. – Wciąż czekam. Jestem samotny, ale tu czas inaczej płynie.

Raija nie mogła nic powiedzieć. Nie byłaby szczera, gdyby oświadczyła, że nie chce odejść. On o tym wiedział. Uraziło go to, lecz zaakceptował.

– Przez jakiś czas nie będziesz tu przychodzić – ciągnął. - Będę opierał się pokusie. Nie będę cię wzywał, nie będę cię odwiedzał. Ty o tym nie myśl. Nie myśl o mnie. Wydaje mi się, że przybywanie tutaj przestało już być dla ciebie dobre. Nie chcę cię krzywdzić. Musisz mieć spokój, Mały Kruku, ale gdy nadejdzie czas, wtedy przyjdę. Moja jurta tam stoi. Czekam na ciebie.

Potem Raija usłyszała głosy, w których rozpoznała swoich najbliższych. Obudziła się i przypomniała sobie.

– Ten przeklęty rzemień od kumagów! – poskarżyła się.

– O co ja się potknęłam? – spytała Roza z podejrzliwością w głosie, kiedy się obudziła.

Mattias zdążył już przeżyć ciężkie chwile z Lily i Mattim. Lily całkiem jasno dała do zrozumienia, że nie życzy sobie krowiego mleka. Nie pomagało ani przemawianie słodkim głosem, ani słodzenie mleka. Zaciskała usteczka w pączek i za nic nie chciała ich otworzyć.

– O kij od szczotki – odparł.

– Nie o rzemień od kumagów?

– A skąd wzięłabyś taki rzemień? – roześmiał się zdziwiony. – Chyba już od dawna nie nosisz kumagów, moja Rozo?

Podniosła rękę do skroni. Kiedy zorientowała się, jak bardzo skóra jest nierówna i jak szeroki jest strup, spojrzała na niego pytająco.

– Nie mam lustra – odparł i wyjaśnił: – Coś było nie tak z tym szwem. Napuchłaś, wyglądało to tak, jakby rana zropiała. Zdjąłem więc szwy, kiedy spałaś.

– Co ci przyszło na myśl? – spytała. – Ty nie spałeś?

– Obudziłem się. Zobaczyłem, że nie jest z tobą dobrze. Uznałem, że nie muszę cię budzić.

– Nic nie czułam – powiedziała bardziej do siebie niż do niego.

– Nic w tym dziwnego – odparł Mattias lekko. – Byłaś wykończona. Nigdy nie widziałem, żeby jedna drobna kobieta tyle zrobiła w jeden dzień. Przecież mało brakowało, a zaczęłabyś szorować ściany w oborze. No a tam mieszka tylko koń.

– Potrzebujemy więcej zwierząt.

– Już zaczynasz stawiać wymagania, kobieto? – spytał Mattias i podniósł ją tak, by mogła siedzieć. Podparł ją poduszkami i, o ile mógł się zorientować, wcale jej się od tego nie pogorszyło. Nie sprawiała wrażenia ani zamroczonej, ani bardzo słabej.

– Nie wiem, czy dalej będę chciał się z tobą żenić, jak zaczniesz tak ciągle żądać jednego po drugim.

– Mattias, czy ja zemdlałam? – spytała.

– Na chwilę – odparł. – A dlaczego pytasz?

– Bo mam wspomnienia, które nie są moimi wspomnieniami.

– To takie dziwne? – usiłował obrócić te słowa w żart.

– Ona nie chce, żebym dostała cokolwiek, co należało do niej.

Mattias ani słowem nie wspomniał o tym, co mu się przyśniło albo co naprawdę usłyszał tej nocy. Stwierdził jedynie, że Roza tylko sobie coś wmawia.

Rana Rozy się goiła. W ich niewielkim domostwie zapanował spokój. Nabrali zwyczajów, które były tylko ich zwyczajami. Stali się niemal rodziną, chociaż Roza wzbraniała się przed wypowiedzeniem tego słowa. Nie takie więzy ich łączyły.

Lato chyliło się już ku odejściu. Nadeszła pora zbiorów. Mattias musiał wybrać się na sianokosy, których wcale nie planował. Zamierzał zostawić większość siana na polu, żeby tam zżółkło. Koń nie potrzebował go aż tyle, ile rodziła ziemia, więc Mattias postanowił przymknąć oczy na grzech marnowania bożych darów.

Ale tak było, zanim zjawiła się Roza.

Kiedy tylko stanęła na nogi, jej słowa nabrały mocy zaklęcia, które się spełniło. Wyszorowała również oborę. Mattias nie mógł jej powstrzymać. Było tam teraz tak czysto, że koń pierwszego wieczoru nie chciał wejść do środka. Musieli go na noc uwiązać pod daszkiem stryszku na siano. Na szczęście była to jedna z niewielu ciepłych nocy końca lata, rozgrzane powietrze stało nieruchomo, ledwie chłodziło skórę.

Do obory trafiła jeszcze krowa i trzy owce, które Roza sprowadziła do gospodarstwa w jakiś dziwny sposób. Mattias wiedział, że za nie zapłaciła, ale nie miał pojęcia czym. Nie wydał na to ani grosza ze swoich pieniędzy, tyle przynajmniej było pewne. Nie dało się uniknąć złych myśli na jej temat w późniejszych dniach, choć miał świadomość, że to niesprawiedliwe z jego strony. Nikt nie wiedział tego lepiej od niego, ale przeszłość Rozy od czasu do czasu łopotała na wietrze jak wystrzępiona firanka w otwartym oknie.

Jego zagroda ożywiła się. Siano trafiło pod dach, suche, pachnące. Zapach ten przywodził mu na myśl własne dzieciństwo. Roza twierdziła, że pachnie po prostu sianem i że obora nie jest wcale miejscem bardziej niezwykłym niż pozostałe zabudowania wokół podwórza.

Nie zrozumiał jej wtedy.

Żyli pod tym samym dachem, lecz nie razem. Inaczej niż chciały tego plotki. Ludzie wiedzieli albo uważali, że wiedzą swoje, i podawali sobie wieści z ust do ust w całym rejonie Alta i Talvik. Mówiono o nich również w Kvaenangen, a na północy aż po Soroya. Plotki dotarły również do pastora, który nie chciał dać im ślubu.

Nie złożył im wizyty osobiście. Wysłał w swojej sprawie lensmana.

Roza nie po raz pierwszy przeżyła takie upokorzenie. To samo spotkało ją, kiedy żyła pod jednym dachem z Jensem. On się z tego śmiał, zresztą nie ponieśli żadnej kary.

Teraz była starsza.

Bardziej się bała.

Nie pomogło, że Mattias urządził sobie stryszek nad stodołą. Stało tam łóżko, lampa wypełniona mniej więcej do połowy olejem, kilka zmian ubrania dla mężczyzny jego wzrostu, miska do mycia na półce pod okienkiem w ścianie. Mattias chodził tam co rano i kładł się na łóżku. Rzadko je zaścielał. A lampę zapalał na chwilę, zanim zszedł nakarmić zwierzęta. Izdebka wyglądała na zamieszkaną. Kurz też nie leżał grubą warstwą, bo Roza starała się tam sprzątać co drugi dzień.

Lensman wiedział, kim ona jest. Wiedział, kim była. Okolice Altafjordu i odchodzących od niego odnóg nie były na tyle rozległe, by ktoś nie słyszał o Rozie.

– Słyszałem, że sprowadziłeś sobie dziewkę do pomocy, Mattiasie Mattiassenie – powiedział lensman, już stojąc na podwórzu.

Dzień był piękny, liście zaczęły mocniej żółknąć, a trochę już opadło. Niebo przyozdobiło się lekkimi niedużymi obłoczkami. Układały się w przezroczyste pasy wśród blaknącego błękitu. Powietrzem o tej porze roku przyjemnie się oddychało. Miało smak źródlanej wody. Ptaki już zaczęły zbierać się w gromady. Ich dzioby coraz częściej zwracały się ku południu. Tylko sroki i gawrony spacerowały po podwórzu, świadome, że już niedługo będą miały dużo miejsca dla siebie, gdy tylko nadciągną pierwsze lodowate podmuchy znad Oceanu Arktycznego.

– Potrzebowałem kogoś, kto by się zajął moim synkiem, Mattim – odparł Mattias. – Zbyt wcześnie stracił matkę, a uważam, że krew z krwi i kość z kości trzeba mieć pod własnym dachem. Dostatecznie długo już był u obcych. Nie będzie się wychowywał w cudzym domu.

– Słyszałem, że szukasz też żony – ciągnął lensman, zerkając ku domowi.

Mattias zasłaniał mu widok, a lensman miał nadzieję, że zobaczy Rozę. Miał nadzieję, że będzie mógł się przekonać, czy Roza błyszczy tak jak kiedyś. Plotki jak fala zalewały już wsie. Nikt nie wiedział, gdzie ona się podziewała. Statek, którym przypłynęła, wyruszył w rejs ze Swansea, tyle większość ludzi zdołała już wyśledzić. Późnej jednak zawijał do wielu portów. Mogła wsiąść na pokład w każdym z miast. Ani słowem nie zdradziła, jak spędziła te lata poza domem. Zdaniem większości ludzi to wiele mówiło. Niemal wszyscy byli przekonani, że Roza nie jest wolna od grzechu.

Mógł poprosić o rozmowę z nią, lecz tego nie zrobił. Nikomu nie może przyjść do głowy, że coś go ku niej ciągnie. A przecież to tylko ciekawość…

– Mój syn potrzebuje matki – stwierdził Mattias. Lensman raczej mu nie uwierzył, ale trudno było zaprotestować na takie oświadczenie. Nikt nie wierzył, że związał się z Rozą ze względów praktycznych. Wszyscy uważali, że w jakimkolwiek związku z nią chodziło wyłącznie o ciało. I żądzę. Mattias żałował, że ludzie jej nie znają. Mogło się okazać, że Roza jest o wiele bardziej niż oni sami zmęczona tą cielesnością, na której temat snuli fantazje.

– Czy to przypadek, że na żonę upatrzyłeś sobie również swoją gospodynię?

Mattias roześmiał się.

– Nie – odparł i usiadł na schodach. Wciąż zagradzał drogę lensmanowi i zdawał sobie z tego sprawę. Miał również świadomość, że Roza stoi tuż przy drzwiach i nasłuchuje. Ściana z jednej strony przy futrynie nie była całkiem szczelna. Przez szparę dawało się wręcz wyjrzeć i podsłuchiwanie tego, co mówiło się na zewnątrz, nie sprawiało najmniejszych trudności.

– Przyznajesz więc, że z nią żyjesz?

– O, nie, o tym nie ma mowy – odparł Mattias. – Chciałem się z nią ożenić, bo przez to obojgu nam byłoby łatwiej.

Ten drugi mężczyzna był tylko trochę starszy od niego. Mógł mieć trzydzieści parę lat. Roześmiał się teraz drwiąco, słysząc takie oświadczenie z ust Mattiasa, kilkakrotnie podniósł i opuścił brwi.

Mattias wzruszył ramionami, jak gdyby nic nie obchodziło go, co myśli tamten.

– Był czas, że żyliśmy w grzechu i ty o tym wiesz diabelnie dobrze, Perssen – powiedział Mattias z urazą. – Wtedy nikt nie stukał do naszych drzwi. Nikt się nie zjawił w Samuelsborg, żeby wybić nam z głów grzech i nakazać stosowanie się do nakazów Biblii. Nikt nie wypowiadał ukrytych gróźb o tym, co się stanie z nami zarówno tu, na ziemi, jak i w ogniu piekielnym, jeśli nie przestaniemy sypiać w jednym łóżku. Dzieliliśmy wtedy łoże i stół, a ludzie patrzyli na to przez palce.

– Dlatego sądziłeś, że tym razem będzie tak samo? – spytał przedstawiciel prawa.

– Tym razem dzielimy stół – odparł Mattias. – To wszystko. Roza wróciła do domu z dzieckiem, które nie ma ojca. W Samuelsborg mieszka jej brat z żoną. Czy Roza miała się domagać, by przyjęli ją do siebie? U mnie w chacie jest dużo miejsca. Mam syna, który się chowa bez matki, a Rozę znam. Mam do niej zaufanie. Miałem do niej zaufania na tyle, by zaproponować jej małżeństwo. W imię Boże, człowieku, nie mieliśmy dość czasu, żeby zapałać do siebie uczuciem!

– Kiedyś się mówiło, że Rozie Samuelsdatter wystarcza chwila, by przywiązać do siebie mężczyznę – rzekł lensman Perssen z namysłem i dosłownie poczuł na sobie jej wzrok. Zrobiło mu się nieswojo, że sam nie może jej zobaczyć. Z tego, co wiedział, mogła teraz rzucać na niego urok, ponieważ ośmielił się tu przybyć i zadawać pytania. Niemal żałował, że się na to zdecydował. Zaczął się też domyślać, dlaczego pastor nie miał ochoty się tu wybrać. Z całą pewnością kryło się za tym coś więcej aniżeli tylko niechęć do długiej, niewygodnej podróży.

– Ludzie dużo gadali o Rozie – powiedział Mattias twardo i przytrzymał lensmana wzrokiem tak długo, aż Perssen poczuł się jeszcze bardziej nieswojo. – I mało co z tego było prawdą – dodał, starając się stłumić uczucia, które nim szarpały. – Ty jesteś światłym człowiekiem, Perssen, i na pewno to rozumiesz. Nie jesteś taki jak zwyczajni nieuczeni ludzie, którzy za każdym węgłem widzą duchy. Nie wierzysz w te opowieści i bajania, którymi inni zabawiają się wieczorami, kiedy nie ma co robić. Człowiek taki jak ty więcej widział świata, jestem tego pewien. Pochlebstwa zwykle pomagały. Każdy chciał być inny, lepszy od wszystkich. To choroba dzieciństwa, przed którą nikt się nie ustrzegł. Mattias wiedział, że jego również dotknęła, tak samo jak każdego innego.

– Ludzie powiadają, że czarownica wróciła – stwierdził Perssen.

– A co ty sam o tym sądzisz?

– Gadają, że niedługo będą się dziać różne rzeczy. Wokół niej zawsze coś się dzieje. Może pierwszą rzeczą będzie to, że stracisz dom, Mattiasie. Jeśli chcesz coś w życiu osiągnąć, nie ma sensu jej zatrzymywać. Przypuszczam, że ona i tak znajdzie dość otwartych drzwi. Nie musi skazywać na zatracenie takich porządnych ludzi jak ty.

Mattias słyszał już wiele określeń, jakimi go nazywano, lecz nikt nigdy nie nazwał go porządnym człowiekiem.

– Ratuj się z tego jak możesz, zanim ona zabierze ci wszystko! Zanim pochłonie cię całego!

– Chciałbym, żebyś zobaczył, gdzie sypiam – odparł Mattias, wstając. Ruszył przed Perssenem ku stodole. Szedł długimi, zdecydowanymi krokami.

Roza obserwowała to ze swego miejsca przy drzwiach, chociaż szpara ograniczała jej pole widzenia. Jens roześmiałby się temu człowiekowi w twarz, a potem być może zabiłby go w ciemnej szopie.

Dlaczego pomyślała o Jensie?

Serce zabiło jej mocno, znieruchomiało. Matti uczepił się jej spódnicy. Małe rączki z całej siły zacisnęły się na płótnie. Obejmował ją za kolana i również nazywał ani. Widać każda osoba w spódnicy pasowała mu na matkę. Nie chodziło wyłącznie o Liisę. Roza ucieszyła się, że jej bratowa o tym nie wie. Ciekawa była, kogo Liisa ma teraz. Co jej zostało? Jaki sens nadała codzienności? Roza nienawidziła samej siebie za to, że zabrała jej chłopca. Ale Mattias miał prawo decydować o losach rodzonego syna.

Mattias nie wymyśliłby niczego bezsensownego. Mattias wcale nie przypominał Jensa. Mattias był rozsądny. Lensman sam tak powiedział. Nazwał Mattiasa porządnym człowiekiem.

Westchnęła z ulgą, gdy zobaczyła, że obaj znów wychodzą na światło, na zewnątrz. Wiedziała to przecież, wiedziała, że w Mattiasie nie ma zła, ale potwierdzenie tego miało słodki smak. Wspaniale było uzyskać taką pewność, bo na tym świecie mało czego można być pewnym.

Mattiego rozbolały nogi od tak długiego stania. Zakołysał się i klapnął na pupę. Na buzi odmalowało mu się takie zdumienie, że Roza natychmiast przy nim ukucnęła. Musiała się uśmiechnąć na widok miny chłopczyka. Usta ułożyły się w kółeczko, a oczy zrobiły się okrągłe jak kamyki w rzece.

– Nic złego się nie stanie, jak ktoś troszkę upadnie – powiedziała i wzięła Mattiego na ręce.

Mały z całą pewnością powinien się nauczyć, że nie zawsze znajdą się ręce, które pomogą mu wstać, ale Roza nie miała serca, żeby go teraz zostawiać. Może z częstego przytulania małego ciałka mimo wszystko wyniknie coś dobrego? Nie wierzyła, że uściski i czułe słowa mogą zaszkodzić. To prawda, że mały Matti ma wyrosnąć na mężczyznę, ale na razie skórę miał przecież tak samo miękką jak Lily, policzki tak samo okrągłe i taki sam żal w spojrzeniu, gdy się go zostawiało, jaki pojawiał się w oczach jej córeczki. Nie potrafiła się przemóc i traktować ich różnie.

Łatwo dawało się zapomnieć, że jego matką była Raissa. Łatwo się zapominało, że urodziła go inna kobieta. Roza tak naprawdę nie uważała Raissy za wroga. Pragnęła ją lubić, bo przecież Mattias ją kochał. To Raissa pokazała pazury, przejawiła niechęć. Nie podobała jej się przyjaźń Mattiasa z inną kobietą.

– Pójdziemy zobaczyć, co robi Lily? – spytała Roza, obracając się tanecznym krokiem, zapamiętanym z wielkich, pełnych blasku sal w Georgii.

Chłopczyk zaśmiał się do niej. W gardle mu zabulgotało, rączki zacisnęły się na włosach Rozy. Sprawił jej ból, ale pozwoliła mu się tak trzymać.

– Myślisz, że Lily już się obudziła? – paplała do niego, sunąc w tańcu do drzwi alkierza. Lensman przestał ją już obchodzić. Lęk, który w niej tkwił, wyparował, gdy zobaczyła, że wychodzą razem z Mattiasem z szopy. Roza zaczynała wierzyć, że Mattias oznacza bezpieczeństwo, że jest w stanie załatwić wszystko i uporządkować, jeśli pojawią się jakieś trudności. Zaczęła czuć, że może mu ufać tak samo jak sobie. Takie uczucie istniało już kiedyś między nimi. Może nie było tak silne jak teraz, lecz istniało. A może tylko Seamusowi tak ufała? Tylko jemu tak wierzyła?

W dodatku starała się intensywnie myśleć.

Od wielu dni i tygodni wyobrażała sobie martwego Pedera. Wiedzę, którą miała o jego śmierci, starała się przekazać dalej. Usiłowała zasiać jej ziarno we wszystkim, co istniało dookoła, lecz nie wiedziała, czy to możliwe. Nie wiedziała, czy trafi do właściwych ludzi. Do tych ważnych. Nie wiedziała, czy nie wmawia sobie własnych zdolności. Może myśli nie potrafią fruwać?

– Jak sądzisz, co robi Lily? – spytała Mattiego.

– Liii – powtórzył chłopiec.

– No właśnie, Lily – uśmiechnęła się Roza i pogładziła go po okrągłym policzku. – Jesteś bardzo mądry, że umiesz powtórzyć jej imię. Ona twojego nie potrafi powiedzieć, prawda?

Chłopczyk patrzył na nią uważnie.

– Nie, ona nie umie powiedzieć Matti, a to przecież wcale nie takie trudne. Ale to znaczy, że ty jesteś bardzo mądrym chłopczykiem.

Mały nie spuszczał z niej oka.

Z kołyski dobiegło gruchanie. Gruchanie i gaworzenie. Dźwięki, nie będące słowami, przynajmniej dla nikogo innego oprócz dziecka, które zadowolone paluszkami usiłowało zbadać nową zabawkę.

Rozie z gardła wyrwał się krzyk.

Nie zdawała sobie sprawy z tego, że krzyczy. Nie miała świadomości, że puszcza Mattiego, dopóki nie poczuła, że chłopczyk szarpie ją za brzeg spódnicy. Wyrwała mu się z irytacją i odsunęła go. Mały też zaczął krzyczeć. Płakał głośniej, z większą siłą i rozpaczą niż kiedykolwiek dotychczas. A Roza czuła wyłącznie lęk. Wyrwała błyszczący przedmiot z rąk córeczki. Lily przez chwilę patrzyła na nią ze zdumieniem i zaraz też uderzyła w krzyk.

Rozie ze strachu pierś się zasznurowała. Trzymała klejnot w jednej ręce, za plecami. Drugą szybko i zbyt mocno podniosła do góry rączki dziewczynki. Lily miała skórę tak samo różową i śliczną jak wtedy, gdy Roza ją kładła. Nic jej się nie stało. Nigdzie nie znalazła śladu krwi. Nie było się czego bać.

– Co tu się, u diabła, dzieje?

W drzwiach stał Mattias, rozglądając się niespokojnie. Patrzył na Mattiego, który leżał na brzuchu na podłodze przy łóżku i zanosił się płaczem. Na Lily, której buzia robiła się coraz czerwieńsza, wrzeszczącą pełnym głosem. I na Rozę, która stała sztywno przy kołysce z szaleństwem w oczach.

– Na miłość boską, co tu się wyprawia? – spytał Mattias już łagodniej. – Diabłu dziękować, że nie zaczęliście się drzeć, kiedy lensman tu był! Miałby o czym opowiadać po powrocie do wsi!

– Lily się tym bawiła – powiedziała Roza cicho, podając mu to, co trzymała w prawej ręce.

Mattias odebrał to od niej.

– Skąd mogła to wziąć? – spytała Roza lodowatym głosem.

Jak gdyby on mógł dać niemowlęciu do zabawy srebrną broszkę! Jak gdyby mógł dać akurat tę broszkę dziecku Rozy!

– Nie pokaleczyła się?

Roza pokręciła głową, nie była w stanie dobyć głosu. Wzięła swoje dziecko na ręce. Tuliła je w objęciach, starając się osłonić zarówno przed tym, co widziała, jak i przed tym, co było zakryte przed jej wzrokiem.

– Nic z tego nie rozumiem – rzekł bezradnie Mattias.

– To ta broszka – powiedziała Roza. – Jej broszka. Broszka Raissy.

Nie było to pytanie, lecz Mattias i tak skinął głową.

– Moja również – dodała Roza. I znów potwierdził.

– To niemożliwe – odezwał się w końcu. – Ta broszka leżała w jej skrzynce. W skrzynce, którą schowałem do mojego kufra z ubraniem, Rozo. Ty o tym nie wiedziałaś…

– Sądzisz, że sama dałam ją Lily do zabawy? – spytała ostro.

– Nie – odparł Mattias, ściskając broszkę w dłoni. Nie wiedział już, co o tym wszystkim myśleć.

7

Mattias nie przypuszczał, że tyle po niej zostało. Sam zniszczył większość tych rzeczy po jej odejściu. W czasie tych nagich dni, kiedy izby wzywały ją krzykiem, i tego dnia, kiedy uwierzył, że ona naprawdę nie żyje. Spalił jej ubrania. Rozbił to, czego dotykała. Siłą wyrzucił ją ze swego życia i ze swego domu.

Roza znalazła grzebienie i szpilki do włosów. Wyciągnęła skądś przepaski i chustkę, w której Mattias wciąż wyczuwał zapach Raissy. Tak mu się przynajmniej wydawało, ale to oczywiście nieprawda, zapach nie może się tak długo utrzymać w kawałku płótna. Nie może przeżyć aż rok, wpleciony w nici z delikatnej wełny. A jeśli…

– Matti ma prawo dostać coś po niej – wtrącił ostrożnie.

Polowanie na rzeczy Raissy trwało cały dzień. Z początku Mattias uciekł, unikał tego, czego nie potrafił nawet nazwać. Może to była żądza zemsty, nienawiść, przemieszany z nimi lęk. Wciąż nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Nie miał pojęcia, co się dzieje w głowie Rozy. I nie wiedział, czy to ona sama wywołała tę sytuację, czy sama ją zaplanowała.

Żeby pozbyć się wszystkiego, co przypominało o Raissie.

Nigdy nie zauważył u Rozy zazdrości, ale ona miała w sobie przecież tyle przeróżnych stron. Zresztą tak bardzo mogła się zmienić podczas tych lat, o których mu tylko opowiadała.

Nadeszła już nocna pora i zaczęło się zmierzchać. W domu zrobiło się tak ciemno, że musieli zapalić lampy. Roza nawet na chwilę nie odpoczęła. Przeglądała wszystkie szafki, każdą półkę, każdą szufladę, kufer. Wszystkie sprzęty, jakie miał w domu. Przewróciła wszystko do góry nogami i większość rzeczy odłożyła z powrotem. Zabrała tylko to, co, jak wiedziała, należało do Raissy.

– On ma prawo wiedzieć, kim była – mówił Mattias. – Będzie pytał, gdy dorośnie na tyle, by zrozumieć. Chcę, żeby coś po niej zostało. Dla niego.

– Ja nie jestem zazdrosna – tłumaczyła Roza. – Po prostu chronię Lily, moje dziecko. Chronię nas wszystkich, Mattiasie! Może nie powinnam tu być, może powinnam stąd wyjechać?

– Chyba nie traktujesz swoich słów poważnie – stwierdził.

– Ona nie chce, żebym tu była – upierała się Roza. – Jasno daje mi to do zrozumienia. Nie chce, żebym dostała cokolwiek, co należało do niej. Słyszałam ją. Ostrzegała mnie. Nie jestem głupia, Mattiasie!

Mattias wiedział, o czym Roza mówi, lecz nigdy na świecie by się do tego nie przyznał. On też słyszał Raissę. On również słyszał jej ostrzeżenia. Tak jak Roza poznał jej głos. Wychwycił brzmiącą w nim powagę. Wyczuł pasję, którą tak dobrze pamiętał.

Ale nie rozumiał, dlaczego miałaby teraz tak mocno naciskać. Nie chciała zostać, kiedy go miała. Kiedy do niej należały wszystkie jego szczęśliwe uczucia. Kiedy posiadała wszystkie jego myśli w głowie. Opuściła jego i opuściła dziecko. Nigdy by nie wróciła, nawet gdyby nie wpadła pod lód.

To bez sensu, że chciałaby go posiadać teraz. Bezsensowna jest ta zazdrość zza grobu. Martwi nie powinni pożądać żywych.

A może chodzi o coś innego?

Może to wszystko tylko sobie wmawiają? Może to nic innego jak tylko fantazja? Czyżby pozwolił uwieść się czemuś innemu, o wiele bardziej niebezpiecznemu niż to, co się teraz działo pod jego dachem?

Czy to Roza?

Czy wszystko miało swój początek w niej?

Czy to ona obracała jego myślami, jak zechciała? To ona tworzyła obrazy, które ukazywały mu się, gdy zamknął oczy? Głosy, które słyszał w ciemności przez sen? Czy to wszystko działo się za jej sprawą?

Głosy nie istniały, dopóki jej nie spotkał.

Nie istniała Natalia.

Wspomnienia innego życia pojawiły się dopiero wtedy, gdy Roza weszła w jego dni, gdy zaczęła dzielić z nim czas i przestrzeń.

Czy zawsze chodziło tylko o Rozę?

Mattias nigdy nie wpadłby na taki pomysł, gdyby sama o tym nie wspomniała. Gdyby nie powiedziała, że być może to potrafi, że być może jest w stanie odwrócić czyjeś myśli, zmienić czyjąś opinię. Wtkać nowe obrazy w ludzkie fantazje.

Czy tak właśnie postąpiła z nim?

– Możesz wybrać, co chcesz – odezwała się Roza.

Zebrała te trochę rzeczy, które pozostały po Raissie, na kuchennym stole. Zrobił się z tego nędzny, niewielki tłumoczek, aż Mattias poczuł się nieswojo. Drobiazgi, świadectwo życia kobiety, grzebienie, szpilki, przybory do szycia. Druty do wełny.

– Chcę zachować tę chustkę – powiedział drżącym głosem. – Jej portret. I broszkę.

Roza przesunęła te trzy rzeczy w jego stronę.

– Po człowieku, który był ojcem Lily, zostało mi jeszcze mniej – rzuciła twardo.

Mattias się nie odezwał. Oprawiony w ramki ołówkowy portret Raissy i broszkę zawinął w chustkę. Obrócony plecami do Rozy, umieścił zawiniątko w skrzynce, która kiedyś do niej należała. Ani słowem nie wspomniał, że to była skrzynka Raissy. Równie dobrze mogła zostać zrobiona na modlitewnik albo na drobne męskie narzędzia, jak na ozdoby i tajemnice kobiety. W jej surowej formie nie było nic kobiecego, skrzynka nie miała żadnych ozdób. Zamek był prosty, ot, zwykły zamek. Klucz także ze zwykłego żelaza. Skrzynka nie miała okuć, farba łuszczyła się na pokrywie i na bokach.

Włożył klucz do skórzanej sakiewki, znalazł kącik i na skrzynkę, i na sakiewkę na samym dnie własnego kufra z ubraniem. Jego pokrywa była na tyle ciężka, że żadne dziecko nie zdołałoby jej unieść. Nawet Roza miałaby z tym kłopoty, pomyślał nie bez ulgi.

– Co z oczu, to z serca – oświadczył jej, lecz ona nie odpowiedziała na jego uśmiech.

– Nie śmiej się ze mnie, Mattiasie! – poprosiła.

– Wcale się nie śmieję – odparł i suchymi wargami pocałował ją lekko tuż nad blizną przy skroni. Blizna zrobiła się tak nierówna, jak się tego obawiał, lecz Rozie zdawało się to nie przeszkadzać.

– Zajrzę do owiec – oznajmił, szykując się do ucieczki. – Z resztą rzeczy zrób, co zechcesz.

Poszedł do obory. Zajęło mu to pięć minut. Potem usiadł w przytulnym półmroku na wąskim łóżku na stryszku. Oparł brodę na rękach, zamknął oczy, bo w ciemności mógł się doszukać czegoś w rodzaju porządku, jakiegoś spokoju. Ale Mattias nie był wcale pewien, czy znajdzie tam odpowiedzi. Wciąż pozostawały głównie pytania, pulsujące blaskiem jak gwiazdy.

– Obudź się! Wargi przy jej policzku. Dłonie na ramionach.

Mocne palce. Pięści pokryte szorstką skórą. Duże, dobre dłonie na plecach.

– Obudź się, kochana! Wznosiła się tak szybko. Wyłaniała się z wiatru.

To bolało. Było niczym przebijanie lodu na rzece w styczniu.

– Pozwól mi zostać – poprosiła cichutko.

Reijo pocałował ją w czoło. Odgarnął włosy do tyłu. Czuł, jak bardzo spociła się pod koszulą. Serce waliło mu ze strachu, który ostatnio tak łatwo się w nim budził.

Może zrodziły go mijające lata. Upłynęło już trochę czasu, odkąd przestał być młodym chłopakiem.

I tyle stracił.

– Pozwól mi tam zostać, Reijo! Ustami szukała jego warg. To był namiętny pocałunek. Słony od łez. Od jej łez i od jego.

Spodziewał się, że usłyszy imię Mikkala, nie własne. Czułość wzrosła w nim jak góra. Była chmurą.

Gładził ją po plecach, po włosach, tulił ją do swego ciepła. Czuł się równie niespokojny i wystraszony jak ona, ale razem z nią mógł spojrzeć temu w oczy.

Domyślał się, gdzie była.

– Nie śpisz już? – szepnął w końcu. Trzymał jej twarz w dłoniach.

Oczy Raiji były suche. Pewnie więc tylko wmówił sobie, że płakała. Również Raija nie miała na to łez.

– To był tylko sen – powiedział Reijo. Być może próbował w ten sposób przekonać samego siebie. – Spałaś, Raiju, coś ci się śniło. Wszystko jedno co. Tak czy owak to był tylko sen.

Raija pokręciła głową. Popatrzyła mu w oczy, jej spojrzenie wyrażało inną pewność. Ona tam była.

– On ma dosyć czekania – westchnęła cicho.

– To był tylko sen!

Raija odpowiedziała mu na to swoim nowym spokojem. Tym, którego wcześniej w sobie nie miała. Rosja ją odmieniła. Najgorętszy ogień zmienił się w coś, co mogła trzymać w rękach i długo obserwować. Wcześniej tego nie potrafiła.

– W Archangielsku – zaczęła, tuląc wargi do dłoni Reijo – tam tego chciałam. Pragnęłam uciec od wszystkiego. Po prostu zniknąć. Miałam nadzieję, że trafię tam, w to miejsce, gdzie jest on. Dla mnie to było coś w rodzaju nieba, Reijo. Najlepsze, na co mogłam liczyć w życiu.

Zaczerpnęła oddechu i uprzedziła Reijo:

– To był sen. W pewnym sensie. A jednocześnie coś innego. Coś bardziej rzeczywistego. To był Mikkal. Chciałabym nie mieć tego daru…

– Jesteś tutaj – odparł Reijo. – U nas. Żyjesz. To jest rzeczywistość, moja Raiju.

I znów wtedy to zobaczył. Tę wiedzę w jej oczach. Raija posiadała wiedzę, jakiej on nigdy nie zdobędzie. Do której nigdy nawet się nie zbliży.

– To takie dobre – powiedziała Raija. Ułożyła się wygodniej na jego ramieniu. Ciepło jej oddechu grzało Reijo w szyję.

– Tyle czasu minęło, odkąd czułam się tak na swoim miejscu jak przy tobie. Tobie towarzyszy niezwykły spokój, Reijo. Wydaje mi się nawet, że zaprzyjaźniłam się z tutejszymi górami. Pogodziłam się z nimi.

– To był tylko sen – powtórzył zakłopotany. Co innego mógł jej powiedzieć? Musiał się trzymać tej prawdy. Musiał uczepić się tej rzeczywistości, którą widział, której część stanowił. Oczywiście, że jej wierzył, wierzył w jej podróże, ale były mu obce.

Musiał zatrzymać ją tutaj. W tym świecie. W świecie, który należał do nich.

– Nie chcę cię stracić, moja Raiju – szepnął. Spoglądał gdzieś ponad belki w suficie. – Należymy teraz do siebie, Raiju. Ty i ja. My.

– Ja też chcę zostać.

W taki sposób jeszcze mocniej wiązali się ze sobą. Słowami.

– Mikkal był moim życiem - powiedziała Raija cicho. – Stanowił jakby część mnie. Tacy byliśmy sobie bliscy. Lecz wiele czasu upłynęło. Chcę zostać tutaj, Reijo. Tu, przy tobie…

Leżeli opleceni ramionami. Starali się bliskością odegnać strach. Czekali, aż wstanie dzień.

Mattias nazywał to snami na jawie. Nigdy wcześniej nie widział ani tej kobiety, ani tego mężczyzny. Ale imiona były znajome. Należały do Rozy.

Czy wyczarowywała ich dla niego?

Czy wysnuwała ich z własnych myśli, które przekazywała jemu?

Czy miał w nich wierzyć?

Czy to ma być pociecha?

A może to on sam snuł ten sen? Może naprawdę tak bardzo chciał wiedzieć, że ktoś inny również szarpał się z wątpliwościami i myślami podobnymi do jego własnych?

Czy to się działo naprawdę, czy to tylko urojenia? Ułuda fałszywego złota, kruszącego się w palcach?

– Palicie? O tej porze? – Ole szarpnięciem otworzył drzwi, ściągając na siebie całą uwagę, jak gdyby był królem, który nagle się tu pojawił.

Roza nie przeczuła jego przybycia. Klęczała akurat przy wielkim piecu w kuchni i na widok brata drgnęła przestraszona.

– A ja sądziłem, że Mattias potrafi dać kobiecie dość ciepła – ciągnął Ole, kręcąc jasną głową. – Świat pragnie być oszukiwany, Rozo, siostrzyczko. Świat pragnie być oszukiwany! – Rozejrzał się dokoła. – A gdzie on jest? Tylko nie mów mi, że już go przegnałaś?

Roza upewniła się, że ogień się dobrze rozpalił. Zamknęła drzwiczki pieca i przełknęła żart Olego. Ole nie zawsze zastanawiał się dostatecznie długo nad tym, co mówił.

– Dlaczego nie zabrałeś Liisy? – spytała.

Ole bez skrępowania znalazł sobie miejsce przy stole i rozsznurował skórzane buty, ciążyły po długim lecie, podczas którego stopy mogły zaznać większej swobody.

– Ponieważ nie jadę z domu – wyjaśnił bez cienia skrępowania. – Zawędrowałem w te okolice z ładunkiem dla Kopalni. Nie sądziłem, że popełnię przestępstwo, jeśli przy okazji odwiedzę jedyną siostrę. Musiałem sprawdzić, czy rzeczywiście jest u was tak źle, jak mówią plotki.

Te słowa do niej nie dotarły. Nie wpuściła ich do siebie. Zagrodziła się przed nimi.

– Z tego, co miałem okazję zobaczyć, to nie ma żadnych upiorów wychylających się zza węgła – ciągnął brat, ściągając buty i wełniane skarpety. – Na podwórzu nie było też widać żadnego obcego światła. Jeżeli więc Mattias nie umarł i nie leży w piwnicy na nawóz, to przypuszczam, że wiedzie wam się nie najgorzej.

Roza nie odpowiedziała.

– Spotkałem zresztą po drodze lensmana. A w tej okolicy nie ma zbyt wielu zagród, które mógłby odwiedzać.

Milczał przez chwilę, zanim dodał, tym razem o wiele poważniej:

– Również z tego powodu chciałem tu przyjść, Rozo. Myślałem, że cię ostrzegę, ale najwidoczniej zjawiłem się za późno…

– Przed czym chciałeś mnie ostrzec?

– Liisa rozmawiała o was z pastorem. O tobie i o Mattiasie. Mówiła, że ze sobą żyjecie. Powtórzyła wszystkie babskie plotki o grzechu, o hańbie i piekielnych mękach.

Zawstydzony, oglądał własne dłonie, zanim podniósł głowę. Jasna grzywka spadła na czoło. Oczy patrzyły przepraszająco, a przecież on niczemu nie był winien.

– Ona jest na ciebie zła, Rozo. Nigdy jej takiej nie widziałem. Nie wiem, jak temu zaradzić. Nie mam pojęcia, co robić.

– Próbowałeś okazać jej trochę czułości? – spytała Roza sztywno.

– Teraz? – rzucił ze zdumieniem i zadrżał, jak gdyby myśl ta była mu wstrętna. – Myślisz, że miałbym teraz ochotę okazywać jej czułość? Kiedy jest taka złośliwa? Wydaje mi się tylko odpychająca, Rozo, bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Musiałem wyjść z domu, żeby nie wdychać tego jadu, który ją otacza. Pojechałbym z ładunkiem nawet do Laksely, gdyby mnie o to poprosili!

Oparł się o ścianę i obiema rękami odgarnął włosy z twarzy. Dłonie zmieniły się w gruby grzebień. Zostawiały jaśniejsze smugi na zakurzonych policzkach.

– Może właśnie w tej chwili ona potrzebuje cię najbardziej, braciszku – powiedziała Roza w zamyśleniu. – Teraz, kiedy tak się zachowuje, najbardziej na to zasługuje. Kiedy ktoś czuje, że nie jest kochany, potrafi być wstrętny. Może za mało ją kochasz…

– Chcesz powiedzieć, że to moja wina? – spytał zdumiony i roześmiał się jej w twarz. Patrzył tak szczerze, młodo, po swojemu. – Ja nie zrzucam winy na Liisę, kiedy robię coś, co nie do końca jest w porządku, Rozo. Słyszałaś, by tak kiedyś było? Dlaczego, w imię Boże, miałbym się winić o to, że ona zachowuje się jak wariatka?

– Wspominałeś mi kiedyś, że Liisa jest zimna. Że tak mało w sobie ma…

– To zupełnie co innego – odparł. – Nie winię jej za to, do diabła! Mówię tylko, że tak jest. Że lubiłbym być w domu, gdyby moja baba miała w sobie więcej ognia.

Oddychał głęboko. Opanował się, nie miał ochoty kłócić się z Rozą. I on, i Roza niewielu ludzi mogli nazwać bliskimi. A oni zawsze byli sobie bliscy. Ole nie chciał, żeby to się rozpadło.

– Ale dość już o tym! Czy to dlatego lensman przyjechał? Czy ktoś tutaj trafi pod sąd i będzie musiał płacić grzywnę? Czy aż tyle złego wyrządziła swym gadaniem?

– Tym razem tylko przywoływał nas do porządku – oświadczyła Roza krótko. – Ale to zapewne nie koniec.

– A co wy zamierzacie z tym zrobić?

– Nic – odrzekła Roza, wzruszając ramionami. – Pewnie ludzie przyjdą po rozum do głowy i wszystko się uspokoi. Znajdzie się inny temat do gadania. Zobaczysz, ja i Mattias prędko się im znudzimy. Chyba musimy pamiętać o tym, żeby wybrać się do kościoła w niedzielę, przyzwoicie wyglądać, zanadto się do siebie nie zbliżać.

Miała policzki zaczerwienione od ciepła bijącego z pieca. Rozgrzała się też rozpalaniem ognia, umęczyła się przy tym, bo ogień jakby się jej opierał. Jak gdyby przedmioty, które chciała obrócić w popiół, żyły własnym życiem i miały własną wolę.

– Nie sypiamy ze sobą – oznajmiła.

– Wcale nie trzeba razem spać – odparł jej brat, mówiąc z własnego doświadczenia. – Mnie nie obchodzi, co wy robicie, Rozo. To twoja sprawa i Mattiasa. Nie musisz mnie okłamywać, siostrzyczko. Nie interesuje mnie, jak żyjesz. Ja się już niczego nie wstydzę. I nie wierzę w każdą bzdurę, która do mnie dociera.

– Nie żyjemy ze sobą tak, jak myślisz – powtórzyła z uporem Roza. – Ważne jest dla mnie, żebyś w to uwierzył.

Ich spojrzenia spotkały się na długo.

– No dobrze – powiedział wreszcie Ole. – Wierzę ci, ale nie rozumiem, jakie to może mieć znaczenie.

– Dla mnie to ważne – rzekła Roza po prostu. – Chcę, żebyś to rozumiał. Chcę, żebyś wiedział, że nie jestem tą samą Rozą, która stąd wyjeżdżała. Jestem twoją siostrą, ale się zmieniłam.

– A więc dobrze – powiedział Ole, nie protestując dłużej.

Roza jednak poznawała po nim, że nie do końca ją rozumie.

– Co palisz? – spytał.

– Rzeczy po Raissie – odparła.

– Zazdrosna?

– Boję się. Ole uniósł brew.

– To znaczy, że nie powinienem był żartować o upiorach? – zdziwił się na poły z powagą, na poły rozbawiony.

– Nie wiem – powiedziała, ale brat wychwycił w jej głosie ton, świadczący o tym, że Roza naprawdę się boi. Nie starała się wcale wywołać współczucia, w dodatku nigdy nie starała się udawać słabszej, niż była w rzeczywistości. Nawet w chwilach, gdy wiele zyskałaby na tym, by stać się niewidzialną, nie mogła nie wychylać się do przodu. Jej upór był krzykliwy jak kolor wierzbówki.

W głowie Olego odezwał się głos ojca.

Rallar – Roza…

Od dawna już nie myślał o ojcu. Ale myślenie o nim bardziej mu dokuczało niż niemyślenie. Wolał nie wspominać ani matki, ani ojca.

– Dzieją się dziwne rzeczy – przyznała Roza. – I nie tylko ja je wyczuwam. Wydaje mi się, że dzieci rozumieją. A przynajmniej Lily…

– Twój dzieciak jest za mały, żeby cokolwiek rozumieć – oburzył się Ole tonem gorzkim jak sok z mlecza.

– Mattias też to wyczuwa.

– A więc on żyje? – zażartował Ole, wyraźnie nie chcąc, by zapanował nastrój powagi. Z powagą nie potrafił sobie radzić.

– Jest w stodole.

Ole na bosaka przeszedł przez podwórze. Zimna jesienią ziemia chłodziła bose stopy, tak długo ściśnięte w wełnianych skarpetach i ciężkich skórzanych butach.

Znalazł przyjaciela na stryszku na siano. Mattias siedział na pryczy przy krótszej ścianie. Nie zapalał lampy, jedyne światło wpadało przez uchylone okienko, maleńkie i umieszczone tak wysoko, że prawie nie rozjaśniło wnętrza.

– A więc moja siostra mówi prawdę. Nie sypiacie razem – powiedział Ole, wchodząc na górę przez otwór w podłodze. Nie zasłaniała go żadna pokrywa, zaskoczył więc Mattiasa.

– Dlaczego miałbym cię nie przekonać, skoro udało mi się przekonać lensmana? – rzucił Mattias.

– Co tu się dzieje? – spytał Ole, siadając w nogach łóżka. Siennik wcale się nie ugiął. – Oprócz tego, że zniszczysz sobie krzyż od spania na takim materacu. Ile starego siana tam wepchnąłeś? Przecież to twardsze niż drewniany pień!

– Nie wiem, co się dzieje, Ole – powiedział Mattias ciężko i westchnął. – Szczerze mówiąc, w ogóle nie wiem, co się dzieje. Nie jestem w stanie zobaczyć tego wyraźnie, ale wydaje mi się, że źle zrobiłem, zabierając je tutaj.

– Tylko dlatego, że odwiedził was ten łotr lensman? – zdziwił się Ole. – Liisa się o to zatroszczyła.

Jest zła jak osa i chce się zemścić. I chociaż to moja baba, nie pozwól, żeby tym razem wygrała. Nie chcę tego, Mattias!

– Tu nikt niczego nie wygra i nikt niczego nie przegra, Ole. Tu nie ma sprzeczności.

– Nie rozumiem, o czym ty mówisz – westchnął Ole.

– Sam prawie tego nie rozumiem. Nic się ze sobą nie łączy. Już nie wiem, kim ona jest. Nie wiem, co jest w stanie zrobić.

– Roza?

– Tak, twoja siostra.

– To dziwna osoba – przyznał Ole ze śmiechem. – Ale nie jest czarownicą. Czy po moim oświadczeniu będzie ci lżej?

Mattias pokręcił głową.

– Nie w tym tkwią moje wątpliwości, kolego. Nawet się do nich nie zbliżyłeś.

Milczał przez jakiś czas.

– Chcę, żebyś zabrał ją z dziećmi do Samuelsborg.

– Z powrotem?

– Z powrotem. Na jakiś czas. Tak będzie najlepiej dla wszystkich. Dla plotkarzy. Dla niej. A przede wszystkim dla dzieci. I dla mnie. Być może w tym czasie zdołam rozgryźć to, czego nie rozumiem.

– Liisa uzna, że wygrała – stwierdził Ole i ta myśl była mu bardzo nie w smak.

– Może dla Liisy też tak będzie lepiej – powiedział Mattias. – Za bardzo się pospieszyliśmy.

– Nie chcesz, żeby Roza tu mieszkała? – spytał Ole podejrzliwie. – Wiesz, że ona pali rzeczy Raissy?

– To tylko cząstka tego, co tu się dzieje – wyznał Mattias. Kiedy się martwił, blizna na ogorzałej twarzy odcinała się bielą, a zmarszczki na czole występowały o wiele wyraźniej. – Wciąż chciałbym, żeby Roza tu została, Ole. Wciąż ją chcę. Wciąż chciałbym się z nią ożenić. Wydaje mi się, że ona też tego pragnie. Ale z Rozą nic nigdy nie było proste i to się nie zmieniło.

To akurat Ole potrafił sobie bez trudu wyobrazić.

– Tomas wrócił do Kopalni – obwieścił, jak gdyby ta wiadomość posiadała moc zdolną nakłonić Mattiasa do zmiany zdania.

– Może łatwiej jej będzie stąd odejść, gdy się o tym dowie – odparł Mattias, podnosząc zamyśloną, mroczną twarz na Olego. – Ja mówię poważnie. Chcę, żeby wróciła do Kopalni. Aż to się skończy. Mam nadzieję, że to nie potrwa długo. Na Boga, naprawdę mam nadzieję, że to nie potrwa długo!

8

Protesty Rozy na nic się nie zdały, chociaż raz po raz powtarzała, że nie może tego zrobić Liisie. Że nie może tak postąpić. Że to z ich strony wstrętne i nieludzkie. Ani Ole, ani Mattias jej nie słuchali.

– Ona się wczepi w Mattiego! – wróżyła Roza z ponurą miną, ale żaden z nich się nie ugiął. Wiedzieli, że ma rację, ale to i tak niczego nie zmieniało.

– Tym razem będzie wierzyć, że zostaniemy na stałe. Ona zadusi to dziecko, Mattias! Czy ty nie widzisz, że nasz powrót będzie zły pod każdym względem?

– Źle będzie też, jeśli tu zostaniecie, Rozo. Dlatego wróciła do Kafjord. Razem z dziećmi przyjechała wozem Olego. Ludzie gapili się na nich ze zdumieniem. Mattias został w Altadalen. Na sam koniec Roza zawołała jeszcze do niego, że ma się dobrze opiekować jej owcami i koniem. Jak gdyby kiedykolwiek zaniedbywał bydło!

Mattias zebrał pościel z łóżka w alkierzu i wywiesił ją do wietrzenia. Nie było to to samo co gotowanie, ale te niezdarne poczynania miały świadczyć, że nie czepiał się Rozy.

Na wypadek, gdyby ktoś go obserwował.

Ktoś.

Raissa.

Po wyjeździe Rozy i dzieci z jej bratem nie wyczuwał niczyjej obecności. Nie czuł żadnego spojrzenia na skórze. Czuł się tylko samotny.

I nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć.

– Lepiej by było, gdybyście od razu pomyśleli, co jest dobre dla małego Mattiego! – mówiła Liisa. Twarz jej błyszczała w poczuciu połowicznie odniesionego zwycięstwa. – Jak tak można ciągać dzieciaka po całym dystrykcie! Jego matka obracałaby się w grobie, gdyby wiedziała, co spotyka jej dziecko!

– Mattias potrzebował czasu i przestrzeni do namysłu – oświadczył Ole krótko i wniósł rzeczy Rozy do domu. – Zbyt wiele osób zaczęło się mieszać do jego życia i jego spraw. I jest w tym też twoja wina, wiesz o tym, Liiso.

– Nie rozumiem, o czym mówisz – odparła ostro jego żona i już podniosła Mattiego.

Chłopiec uradowany, że ktoś go wziął na ręce, oplatał rączkami szyję Liisy i nie przestawał nazywać jej a/n.

Roza miała ręce zajęte Lily. Bardzo chciała powiedzieć Liisie, że nie jest wrogiem. Że nie chce odebrać jej Mattiego. Ale milczała. Wyczuwała, że słowa, które mogą paść po takim oświadczeniu, mogą nieść ze sobą zło. A przecież nie chciała wrogości.

– Mimo wszystko chyba tak będzie najlepiej – stwierdził Ole i zatrzymał się tuz za Rozą. Położył jej rękę na karku, po bratersku uścisnął. – Nie wiem, jak to wytrzymam – powiedział cicho do siostry.

Obserwował Liisę, która uszczęśliwiona chodziła w kółko z synem Mattiasa w ramionach. Chłopczyk miał półtora roku, powinien mieć nogi na podłodze, a nie w powietrzu, ale był zadowolony, gdy się go tak rozpieszczało. A Liisa uradowana z tej możliwości.

– Ona już napomyka, że znów zacznie pracować w The House – powiedział Ole ściszonym głosem. – Nie wiem, czy mi się to podoba. Jestem przecież w stanie ją utrzymać. Moja żona nie musi zmywać cudzych brudów ani nakładać bogaczom jedzenia na talerze.

– A teraz może chętniej zostanie w domu? – spytała Roza.

Ole wzruszył ramionami.

– Wcale nie dlatego do was przyjechałem – oświadczył, spodziewając się, że mu uwierzy. – Wcale o tym nie myślałem. Nie planowałem upiec swojej pieczeni przy waszym ogniu. Przecież nie miałem pojęcia, że Mattias od razu zechce cię odesłać do Kafjord! Nie sądziłem, że już ma ciebie dość, siostrzyczko. Z tego, co ludzie gadają, to potrafisz złapać mężczyznę w sidła, a Mattias pragnął, żebyś go złapała. Liczyłem więc, że będzie przed tobą klęczał przynajmniej do Bożego Narodzenia.

– Potrafisz wyczuć, co ludzie myślą, prawda? – spytała Roza, patrząc na brata.

– Tak, nieźle sobie radzę z ludźmi – przyznał Ole.

– Potrafisz to odgadnąć, nawet nie przebywając z tymi, o których chodzi.

– Może czytam w ich głowach? – zachichotał Ole. Podniósł ręce do góry w geście obrony, zrobił z nich tarczę chroniącą go przed jej niewypowiedzianymi oskarżeniami. – Nigdy w życiu, Rozo, nigdy w życiu!

Roza nie wiedziała. W jednej chwili zaczęła wątpić we wszystko i to ją przeraziło.

Mattias usiłował przywołać mężczyznę ze snu, tego, który obejmował tę niezwykłą kobietę. Mężczyznę, który miał śmiałość zbliżyć się do niej zarówno jako młody chłopak, jak i człowiek dojrzały. Tego, który nie bał się duchów, istniejących zarówno w ich wspomnieniach, jak i w przeżywanych wspólnie powszednich dniach.

Tego, który kochał kobietę podobną do Rozy i bez zastrzeżeń przyjął ją do siebie, gdy wróciła, chociaż los ich rozdzielił.

Tego, który był podobny do niego.

Mattias nie wierzył już, że Raissa wstała ze swego mokrego grobu i ostrzegała Rozę przed zabraniem tego, co należało do niej. Im dłużej o tym myślał, tym głupsze mu się to wydawało.

Zresztą nie po raz pierwszy usłyszał jej głos we śnie. Teraz ze snami zaczynały mieszać się wyrzuty sumienia, przez co sny stały się jeszcze bardziej żywe. Coś w nim szeptało, że Raissa nie chciałaby, żeby to Roza wychowywała jej syna. Ten sam głos mówił, że nie chciałaby, by dzielił z Rozą łoże.

Sama Roza również znała Raissę. A przynajmniej wiedziała, kto to taki. Te same uczucia mogły pojawić się w jej myślach. Tyle różnych kwiatów mogło wyrosnąć z nieczystego sumienia.

Wciąż z pełną powagą pragnął poślubić Rozę.

Chciał, by została matką dla jego syna. Chciał być ojcem jej córki. Pod tym względem jego zamiary się nie zmieniły.

Łatwiej by im było w jakimś obcym miejscu, gdzie nie docierałyby do nich żadne plotki.

Siedział na schodach i przyglądał się swojemu królestwu. Brzozy rosły tu gęsto, za nimi rozciągał się ciemniejszą zielenią iglasty las. Miał ów zielony spłachetek ziemi, którego pragnął, a kiedy kładł się w trawie, widział kawałeczek nieba i chociaż zmieniało się ono z godziny na godzinę, z dnia na dzień, to miał pewność, że ten kawałek ziemi wciąż jest tym samym. Należał do niego i z każdą minutą, jaką na nim spędzał, czynił go jeszcze bardziej swoją własnością. Rozumiał, że człowiek może kochać ziemię.

Wydawało mu się, że nie potrafi zrezygnować z tego miejsca. Nawet z miłości. Żadna kobieta nie rozdzieli go z tą ziemią. Z Rozą nie łączyła go taka miłość. Ich związek był czymś innym, czymś, co nie miało znajomej nazwy. Mattias w głębi ducha wiedział, co to jest, ale nie potrafił tego nazwać.

Zastanawiał się, na czym wspierał się tamten mężczyzna. W co wierzył? Jak mógł otoczyć swoją kobietę takim zaufaniem, że wybrał ją zarówno jako młody chłopak, jak i dojrzały mężczyzna?

– I to jest kobieta, którą zamierzasz poślubić, Reijo Kesaniemi?

Pastor przyglądał się Raiji zmrużonymi oczyma. Widział niewysoką kobietę o dziwnej, obcej urodzie.

– Tak, to ona - powiedział Reijo.

Spływał potem, ale stał spokojnie jak kawaler, który oświadcza ojcu wybranki o swych poważnych zamiarach.

– Widzę, że to Rosjanka. Tłumaczenie dokumentów zabrało trochę czasu - wyjaśnił pastor. – Musiały jechać aż do Tromso, gdzie są kupcy, którzy znają cyrylicę. To alfabet zupełnie inny niż nasz. Zapewne sam to widziałeś.

Reijo kiwnął głową.

– Doszły mnie dziwne plotki, że ta Raisa Bykowa, do której zapałałeś tak wielkim uczuciem, jest bardzo podobna do twojej pierwszej żony, tej, która zniknęła. Do Raiji.

Słowa te przez chwilę unosiły się w powietrzu. Reijo wiedział, że nie może przesadzić. Ale nie przypuszczał, żeby ktokolwiek przyszedł z tym do pastora.

Mieszkańcy wsi zachowali się zgodnie z jego oczekiwaniami. Rzucił przynętę i dał im czas na to, by się o sprawie nagadali.

Lata nieobecności Raiji zatarły to, co ją od nich dzieliło.

Wspomnienia złagodniały.

Nabrały jasności.

Niektórzy mieli nieczyste sumienie. Reijo nie pochwalał ich, ale też i się do nich nie wtrącał.

Grupka wieśniaków zjawiła się w domu na cyplu. Ogromne wrażenie zrobiło na nich, że Raija prawie zabiła się na skałach. Może to też trochę pomogło. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło! W każdym razie z najgłębszą powagą twierdzili, że rozumieją, że ona pragnie tu zostać.

Twierdzili, że będzie mile widziana.

Była jedną z nich.

Nie zdradzą, kim jest naprawdę.

Jeśli Reijo pragnie, by władze uważały ją za Raisę Bykową z Rosji, to nie jest takie wielkie przestępstwo. Nie jest to właściwie żadne kłamstwo.

Reijo stał przed pastorem i miał nadzieję, że wszyscy zachowali milczenie. Jeśli nie, to ten przedstawiciel Boga przyłapie go na wielu kłamstwach.

– Może i jest trochę podobna. – Reijo popatrzył na Raiję. – Tyle czasu minęło. Pastor pewnie rozumie, że wspomnienia ludzkie bledną. Nawet ja nie potrafię przywołać w pamięci dokładnie wszystkich jej rysów. Była bardzo piękna, czarnowłosa, ciemnooka. To zapewne nie przypadek, że Raisa też ma ciemną cerę i włosy. Kiedy człowiek ma już swoje lata, to chyba szuka tego samego, co podobało mu się w młodości. Chciałbym, żeby pastor ogłosił nasze zapowiedzi. Nie minęło wiele czasu od śmierci mojej drugiej żony, ale mój syn ma zaledwie rok, a ja się wcale nie robię młodszy. Dobrze będzie mieć w domu kobietę.

Pastor długo mu się przyglądał. Ten Fin z drugiej strony fiordu mówił przekonująco. Pastor wiedział, że Reijo cieszy się powszechnym szacunkiem w gromadzie.

A kobieta była piękna. Pastor potrafił sobie wyobrazić, że w grę wchodzą uczucia. Dalej nie śmiał myśleć.

– Ogłoszę zapowiedzi w najbliższą niedzielę, podczas której odbędzie się msza – oświadczył, szeleszcząc papierami. – Spodziewam się, że zobaczę was wtedy w kościele. Dotyczy to również twojego świadka i całej twojej rodziny, Reijo Kesaniemi. Udzielę wam ślubu w porze jarmarku. Będę w tym czasie po drugiej stronie fiordu.

Reijo podziękował.

Zapłacił.

Kiedy wyszli, Raija wsunęła mu rękę pod pachę. Często rozmawiali o jego drugiej żonie, Raija nigdy jej nie poznała. Pochowano ją tu, po tej stronie fiordu.

– Chcę zobaczyć grób Heleny - powiedziała.

– Miałem zamiar ci go pokazać – odparł Reijo. Długo na nią patrzył.

– Cieszę się, że zostałaś.

W Krecie, osadzie u krańca wąskiego Kafjorden, gdzie Finowie zbudowali swoje niewielkie chaty z bali, zapanowało wielkie poruszenie, kiedy nieduża wiosłowa łódź z dwoma dorosłymi mężczyznami i jednym chłopcem przybiła do brzegu ze swoim połowem.

Jednym z dorosłych był Ilkka. Mieszkał w Krecie, jego dom stał tam od ponad dziesięciu lat. Ilkka tak długo pracował w kopalni, że stać go było na budowę tego domu. W zasadzie nie brakowało w nim niczego, chociaż gromadka dzieci powiększała się mniej więcej o jedno rocznie. Nie najgorzej żyło się w okolicach Kopalni i fiordu.

Drugi z mężczyzn był niższy od Ilkki. Delikatnej budowy, szczupły, włosy miał ciemne, spojrzenie połyskujące błękitem. Sprawiał wrażenie, że boi się wody. Ale siedział na ławeczce, dopóki Ilkka nie wyciągnął łodzi na brzeg na tyle, by nie odpłynęła natychmiast. Wyskoczył dopiero, gdy usłyszał szorowanie piasku o dno. Ruchy miał sprężyste, ludziom z Krety wystarczyło jedno spojrzenie na niego, aby rozpoznali, że to Lapończyk. Niektórzy z nich nawet go pamiętali. Pracował w wielu różnych brygadach w kopalni. Najpierw z Wielkim Samuelem, był przy nim nawet wtedy, gdy przegniłe stemple zawaliły się i przygniotło mu nogi. Lapończyk w jednym sezonie się pojawiał, w innym znikał. Powiadano, że nie znosi mroku, panującego we wnętrzu góry. Ale ludzie przecież wygadują tyle różnych rzeczy.

Ilkka po fińsku przywołał mężczyzn, którzy stali przy własnych łodziach, wyciągniętych na przybrzeżne kamienie. Nie tylko on chętnie wyprawiał się na fiord po drobne ryby dla rodziny. Zręczny mężczyzna, mieszkający w pobliżu którejś z odnóg fiordu, mógł naprawdę zatroszczyć się o bliskich.

Ale tym razem w łodzi nie było ryb, chociaż Ilkka wybrał się wyciągnąć sieci zastawione poprzedniego wieczoru po pracy. Dla zabawy wziął na fiord swojego dawnego kolegę, Tomasa, który zjawił się tu przejazdem. Tomas przystał na to, chcąc zrobić przyjemność chłopcu, którego ze sobą przyprowadził, bratankowi, wybierającemu się z wizytą do rodziny ojca w okolicach Kautokeino. Tomas zabrał go skądś ze Szwecji, Ilkka nie bardzo pamiętał skąd. Wypili trochę, gdy wymieniali nowiny parę dni wcześniej. Zbędne szczegóły umknęły. Wszystko, co nieznane, uciekało tak prędko. Ale to, co znajome, lśniło wyraźnymi kolorami.

Teraz Ilkka żałował, że w ogóle się wyprawili. Żałował, że poprzedniej nocy był dostatecznie trzeźwy na to, by zastawić sieci.

Morze długo skrywało w swym wnętrzu tajemnicę. Mogło ją zatrzymać jeszcze trochę. A przynajmniej komu innemu zrobić przyjemność i pozwolić ją odkryć.

– Dużo złowiłeś, Ilkka? – dopytywali się sąsiedzi, tłocząc się przy łodzi.

Trzej, którzy wrócili z morza, stali w milczeniu.

– Na Jumalę! – wykrzyknął ten, który dotarł do nich pierwszy. Cofnął się i wpadł na człowieka stojącego za nim. Takie zachowanie obudziło ciekawość pozostałych. Przy łodzi zrobiło się tłoczno.

– No, nie jest to wielka ryba – stwierdził ktoś. – I sieć zniszczyłeś!

– Musiał tam już leżeć od dawna – dodał któryś. – Co, u czarta, on ma w pasie?

– To jakaś torba – powiedział chłopiec, który wyskoczył z łodzi. Mówił po szwedzku, ale dziwnie. Inaczej niż oni.

– Nie ruszaj tego, chłopcze! – ostrzegł Tomas, gdy młody sięgnął ręką do ciemnobrązowej skóry w kształcie worka, opasującego pozbawiony głowy szkielet.

– Najlepiej będzie, jak lensman sobie to zobaczy – rzekł Ilkka. – I to możliwie najprędzej. Nie chcę, żeby trup długo leżał w mojej łodzi. To ciało nie trafiło do poświęconej ziemi, trudno powiedzieć, gdzie włóczy się jego dusza. Nie potrzebuję upiorów, które będą dręczyć mnie i moją rodzinę! Już zmarnowałem taką dobrą sieć!

– Trzeba powiadomić The House – uznał jeden z sąsiadów, wsuwając kciuki pod szelki.

– Przy odrobinie szczęścia zastaniemy tam któregoś z ludzi lensmana. Anglicy lubią mieć prawo w zasięgu ręki. Zdejmą ci ten ciężar z barków, Ilkka.

Pojawiły się wątpliwości co do tego, kto powinien zanieść wiadomość, ale po wymianie zdań wśród mężczyzn Ilkka zdecydował:

– Pójdę sam, Tomas zostanie przy łodzi. Z pochyloną głową ruszył ku wpływającemu do fiordu niewielkiemu strumieniowi, który ludzie z Krety musieli przekraczać, aby znaleźć się po norweskiej stronie. Tam znajdowała się osada zwana Kopalnią, kościół i kram. I wytworna biała siedziba dyrektora, The House. Ilkka tak poważnie potraktował swoje zadanie, że nie zdjął nawet rybackich butów.

Wieść o znalezieniu kościotrupa wyprzedziła Ilkkę. Podawano ją sobie z ust do ust w całej Krecie, a w każdej chacie było dużo dzieci. Wszystkie były szybkie jak łasiczki, biegały od chaty do chaty, niosąc tę nowinę coraz dalej.

Nad Kafjorden nieczęsto miały miejsce takie niezwykłe wydarzenia. Tyle było pewne. A to dzisiejsze naprawdę do takich się zaliczało.

Dzieciaki miały kolegów po obu stronach strumienia. Wprawdzie dorośli raczej trzymali się swoich, z dziećmi jednak było inaczej. Bawiły się najchętniej z równolatkami i nie bardzo je interesowało, jakim językiem mówią przyjaciele. Wśród dzieci krążyło wiele języków, przerzucały się z jednego na drugi bez chwili zastanowienia.

W taki sposób nowina o pozbawionym głowy szkielecie dotarła do Samuelsborg, zanim Ilkka zdążył zapukać do drzwi The House. Ale też i zwyczajnemu robotnikowi, jakim był Ilkka, trudniej było zapukać do drzwi dyrektora niż dzieciakom z Krety pomknąć do chat znajomych i nieznajomych.

– Fuj! – wzdrygnęła się Liisa, zasłaniając Mattiemu uszy, chociaż półtoraroczny chłopczyk raczej nie rozumiał opowieści malca, który stał w drzwiach.

– Tak czy owak chcę to zobaczyć – oświadczył Ole i już miał kurtkę w garści.

– Ech, ci mężczyźni! – prychnęła Liisa. – Gdy chodzi o coś podobnego, natychmiast się zrywają. Wielkie nowiny, inne kobiety i rozrywki, za tym on zaraz pobiegnie, ale gdy ja go o coś proszę…

Roza nic nie powiedziała. Wprawdzie nie miała ochoty oglądać żadnych szkieletów, lecz i ona chętnie umknęłaby od towarzystwa Liisy.

Ole musiał niemal przedzierać się przez tłum. Znalazło się więcej takich jak on, którzy chcieli przynajmniej zerknąć na kości. I już głośno spekulowano, kto to może być.

– Dość tu u nas było statków z zagranicy – stwierdził jeden z mężczyzn, spluwając na bok. – Za burtę mogły wypaść dziesiątki cudzoziemców, Anglików i innego śmiecia, a żaden z nas nawet by się o tym nie dowiedział. To nie musi być nikt znajomy.

– Nie wygląda też na bardzo wysokiego.

– Ale to dorosły.

– I nie kobieta. Spójrzcie na ręce! Takie wielkie dłonie!

Ole dotarł do łodzi. W splątanych kłębach sieci leżały żółtoszare kości, rzucone niemal na stos. Nie było wątpliwości, że są to szczątki ludzkie. Nie było też wątpliwości, że brak czaszki. Poza tym pozostawały jedynie domysły.

Przeniósł wzrok ze szkieletu na mężczyznę stojącego najbliżej przeciwległej burty łodzi. Napotkał pogodne niebieskie oczy.

– Buorre beaivi, Tomas – powitał go Ole. – Byłeś przy wyciąganiu tego nieszczęśnika z fiordu?

– Ibmil addi - odparł Lapończyk. – Niestety. Może powinien był tam spocząć na wieki.

– Cząstki jego albo jej ciągle tam leżą – stwierdził Ole, uśmiechając się krzywo.

– Gdyby Rallar – Roza nie wróciła do domu, pewnie prędko byśmy pomyśleli, że to ona – rzucił ktoś z tyłu gromady, lecz śmiech szybko ucichł, bo zarówno Ole, jak i Tomas posłali w tłum wściekłe spojrzenia.

– To nie jest kobieta – oświadczył zdecydowanie jeden ze starców. – Kto zresztą słyszał, żeby jakaś kobieta tu zaginęła?

Nikt sobie nie przypominał.

Gromada nie ruszała się z miejsca. Omawiano wydarzenia z dawnych dni. Przypominano sobie coraz to nowe, w miarę jak ten i ów sypnął szczegółami i wspomnieniami.

– To znaczy, że ona wróciła? – spytał Tomas, chociaż przecież już słyszał.

– Tak – odparł Ole.

– Jest u Mattiasa? Brat Rozy pokręcił głową.

– Dzisiaj przywiozłem ją do domu. Nie wiem, co z tego wyniknie.

Tomas o nic więcej nie pytał. Zbierał się na odwagę, żeby zajrzeć do Mattiasa w Altadalen, by ją odwiedzić. Zobaczyć się z nią, przekonać się, jak potraktowały ją lata.

– Powiadają, że wróciła do domu z dzieckiem? Ole kiwnął głową.

– To śliczne maleństwo. Dziewczynka. Lily. Wkrótce skończy rok. Nie jest podobna do Synneve. Podobna do Rozy. Do Rozy w dzieciństwie.

Tomas potrafił to sobie wyobrazić. Sprawiało mu to przyjemność. Wiele razy śniły mu się córki Rozy, jej nienarodzone córki. W myślach był ojcem ich wszystkich.

Nie spytał teraz, kto jest ojcem tego dziecka. Na pewno zobaczy się z Rozą. Jeśli będzie ku temu sprzyjająca atmosfera, zada to pytanie bezpośrednio jej. Jeśli nie, przemilczy.

Nie spytał też, co złego wydarzyło się między Rozą a Mattiasem. Dopóki Ole o niczym nie mówił sam, pozostawało to wyłącznie sprawą rodziny. Najbliższych.

– To twój syn? – spytał Ole, ruchem głowy wskazując na chłopca, siedzącego tuż przy Tomasie.

Lapończyk uśmiechnął się lekko swoim charakterystycznym krzywym uśmiechem, w którym jeden kącik ust podnosił się do góry, a drugi opadał w dół. Zmierzwił jasną czuprynę szczupłego chłopca. Ole napotkał parę szarych oczu.

– Nie, ojczulku – odparł Tomas. – Nie mam synów. To najmłodszy chłopak mojego brata ze Szwecji. Ma na imię Ande. Zabrałem go ze sobą, żeby poznał rodzinę, która mieszka tutaj. Zostanie u nas w Kautokeino do Wielkiej Nocy. Chłopakowi nie zaszkodzi, jak posmakuje życia nie tylko w jednej jurcie.

– Przypuszczam, że masz rację – przyznał Ole, zauważając podobieństwo pomiędzy Tomasem a jego bratankiem. Było tak duże, że chłopiec z powodzeniem mógł uchodzić za jego rodzonego syna.

Długo musieli czekać na powrót Ilkki. Jego sąsiad miał rację. Jeden z ludzi lensmana przypadkiem był w The House, lecz ponieważ było to akurat w środku obiadu, Ilkka musiał czekać ze swoją sprawą. Teraz Ilkka dostojnym krokiem maszerował przed młodym funkcjonariuszem, który wciąż usiłował zapiąć uparte górne guziki munduru.

– Zwłoki są tu! – oznajmił Ilkka, przedarłszy się przez gromadę gapiów.

Ole obszedł łódź i stanął obok Tomasa. W ten sposób miał doskonały widok, a sam przy tym nie przeszkadzał.

Funkcjonariusz nie miał ochoty dotykać tego połowu. Większość z obecnych to zauważyła. A mężczyźni nie mieli nic przeciwko temu, by wyjąć ładunek z łodzi, gdy młody człowiek ich o to poprosił. Gromada przesunęła się za siecią ze szkieletem.

Funkcjonariusz pochylił się nad nim razem z Ilkka. To Ilcce przypadł zaszczyt uwolnienia szkieletu ze skórzanego worka, który owinął się wokół miednicy i żeber, lecz okazało się to niemożliwe bez użycia noża.

Tomas zaofiarował się, że to zrobi. Przykucnął i długimi, szczupłymi palcami mocował się z mokrą, twardą skórą.

– To dobra skóra – oświadczył krótko. – Wydaje mi się, że z łosia.

Mężczyźni popatrzyli na siebie porozumiewawczo, jak gdyby to im powiedziało, kim był nieszczęśnik, którego szczątki mieli przed sobą.

– To jest ciężkie – dodał Tomas.

Był bardzo ostrożny. Odciął worek, nie przesuwając więcej kości. Fakt, iż palcami nie raz dotknął tego, co kiedyś było człowiekiem, zdawał się nie sprawiać na nim żadnego wrażenia. Ole wiedział jednak, że Tomas zawsze umiał skrywać uczucia. Jedynie Roza potrafiła przebić się przez jego pancerz.

Tomas wsunął nóż do pochwy i podniósł w rękach mokry brunatnoczarny tłumoczek. Ciekła z niego woda. Podał go przedstawicielowi władzy, który wyraźnie nie miał ochoty go wziąć. Zamiast tego starał się znaleźć klapę i wreszcie po kilku nieudanych próbach zdołał otworzyć torbę.

Wyciągnął na wierzch zardzewiałe narzędzia. Przy niektórych wciąż zachowały się drewniane rękojeści, z innych pozostały tylko dziwne nożyki, tak małe, że aż trudno było sobie wyobrazić, do czego można ich użyć.

Ole postąpił o krok naprzód.

– Dobry Boże! – westchnął ze zdumieniem, a sposób, w jaki wypowiedział te słowa, sprawił, że wokół niego zrobiło się jeszcze ciaśniej.

Przysunął się bliżej, a ci, którzy zagradzali mu drogę, rozstąpili się na boki.

– Poznajesz to? – spytał człowiek lensmana. Ole nie mógł powiedzieć, że tak jest, bo nigdy nie widział tych narzędzi. Ale czuł je w dłoniach. Nie oglądał ich oczami, a tylko dotykał koniuszkami palców wówczas, gdy jego oczy pozostawały niewidome.

– To nie są zwyczajne narzędzia – ciągnął funkcjonariusz, przyglądając się Olemu spod oka.

– To dłuta do snycerki, do rzeźbienia w drewnie – powiedział Ole i zwilżył wargi.

Nie mógł oderwać wzroku od tych nożyków. Usiłował sobie przypomnieć, jakie dokładnie słowa padły w tamten jesienny wieczór, kiedy bezradny leżał w łóżku przy kuchennej ścianie i słuchał, jak szwagier się pakuje. Nie wierzył, żeby te dłuta były w domu. Nigdy nie było o nich mowy.

– Wydaje mi się, że to narzędzia mojego szwagra – oświadczył.

Wśród mężczyzn poniósł się pomruk. Nagle wielu sobie przypomniało.

– Pedera Johansena – dodał Ole. – To się może zgadzać. On przecież zniknął już dawno temu…

9

Do Samuelsborg zbliżał się nieduży kondukt. Czterech mężczyzn i jeden szczupły chłopiec. Większa gromada została kawałek dalej, przy drodze wiodącej na podwórze. Zatrzymali się na dystans, okazując tym samym szacunek, lecz z wielkim zainteresowaniem przyglądali się zabudowaniom.

– Co się znów stało? – zdziwiła się Liisa, wyglądając przez okno w kuchni. – Dlaczego oni tu idą? Chyba nie po ciebie, Rozo?

– Ole ich prowadzi – odparła Roza i otworzyła wejściowe drzwi, by lepiej ich widzieć.

– Nie wpuszczaj przeciągu, bo dzieci się poprzeziębiają! – złajała ją Liisa. – Co to za ludzie, których tu ciągnie? Jeden jest chyba w mundurze. Czyżby prowadził tu do domu lensmana? On przychodzi po ciebie, wspomnisz moje słowa, Rozo!

Roza wyszła na schody i zamknęła drzwi, żeby Liisa była zadowolona. Wydawało się, że słyszy, jak bratowa ze środka wciąż zwraca jej uwagę, ale puściła to mimo uszu.

Liisa miała rację: jeden z nadchodzących ubrany był w mundur z błyszczącymi guzikami. Ale to nie był Perssen, który wybrał się do Altadalen, żeby nakazać Mattiasowi odwrócenie się od grzechu i przyzwoite życie. Ten mężczyzna był młodszy, Roza go nie znała. Ale też i przez kilka lat jej tu nie było, uświadomiła sobie.

Poznała natomiast szczupłą, sprężystą jak wierzbowa witka postać Tomasa. Szedł w skórzanej lapońskiej kurcie, z gołą głową. Ogorzały, czarnowłosy, w szerokim pasie na biodrach. Teraz, gdy nie musiał zarabiać na chleb w kopalni, wyglądał znacznie lepiej. Zalała ją fala ciepłej sympatii, gdy patrzyła, jak Tomas zbliża się wraz z Olem i młodym człowiekiem w mundurze. Chłopiec z wahaniem kroczył za tymi trzema, on również nosił lapońską kurtę, ale wąskie chłopięce biodra przepasane miał jedynie sznurkiem.

Rozie przyszło do głowy, że to może być syn To – masa, lecz odrzuciła tę myśl natychmiast, gdy się pojawiła. Tomas nie miał synów dziesięcio – albo dwunastoletnich, a ten chłopiec musiał być co najmniej w tym wieku. Tomas powiedziałby jej, gdyby miał jakieś dziecko. Byli przecież dobrymi przyjaciółmi, byli sobie tacy bliscy.

Ale jemu i tak tej bliskości było za mało.

Świadomość tego piekła, lecz Roza nie mogła niczego zmienić.

Rzeczywiście przyszli do niej.

– Ty jesteś Roza Samuelsdatter? – spytał młody człowiek w mundurze.

Nawet z bliska Roza nie odnajdywała w nim nic znajomego. Mówił językiem mieszkańców tutejszych okolic, ale rysy twarzy pozostawały dla niej obce, nie mogła się domyślić, z jakiej rodziny pochodzi.

– Tak, to moja siostra – wyjaśnił Ole i stanął obok niej.

Objął ją za ramiona, a Roza dostrzegła powagę, malującą się na twarzach. Tylko chłopiec miał inną minę, u niego można się było doszukać podniecenia.

– Jestem Roza Samuelsdatter – odparła czystym głosem. Potrafiła mówić za siebie.

– Chcielibyśmy, żebyś coś zobaczyła – powiedział Ole, wierzył bowiem, że potrafi przekazać siostrze złe wieści delikatniej niż inni. – I może lepiej będzie, jak usiądziesz.

– A to dlaczego? – spytała Roza i dalej stała. Nie rozumiała rezygnacji w spojrzeniu Olego, nie pojmowała ukradkowych spojrzeń, jakie wymieniał z Tomasem. Gdy popatrzyła na Tomasa, w jego ciemnoniebieskich oczach błysnęło rozbawienie. Kącik ust delikatnie drgnął.

– Znaleźliśmy coś i chcielibyśmy, żebyś to obejrzała, Rozo Samuelsdatter – oświadczył człowiek lensmana, usiłując mówić równie sztywno jak uczeni w księgach, przybywający z południa, posiadający wykształcenie, tytuły i nazwiska, które nie kończyły się na „sen” albo „datter”.

Wysunął ręce w przód i pokazał, co w nich trzyma. Delikatnie ułożył to coś na górnym stopniu, tak by Roza musiała usiąść bez względu na to, czy chciała tego, czy nie.

Było to coś mokrego. Brązowego, oślizgłego i mokrego. Pachniało morzem i wodorostami. Roza wciąż nic nie mogła zrozumieć.

– Widzisz? – rzucił Ole ponad jej głową. Teraz również on się nachylił i rozgarnął kawałki tej dziwnej brunatnej rzeczy. Wyglądała na grubą skórę. Upłynęła dobra chwila, zanim Roza zdała sobie sprawę, że naprawdę patrzy na jakąś rzecz ze skóry. Prawdopodobnie na worek, na nieduży woreczek. Pewnie na taki, który zarzuca się na ramię.

Ole wyjął na wierzch drobne narzędzia. Niemal na wskroś przegniłe drewniane rękojeści, zakończone małymi zardzewiałymi nożykami. Ale to nie były noże. Noże wyglądają inaczej. Roza jednak bez najmniejszych wątpliwości wiedziała, że tych narzędzi można użyć do cięcia.

Brat podsunął je jej przed oczy. Trzymał kilka naraz, ułożonych jak rozpostarty wachlarz. Albo jak dłoń. J a k ręka kościotrupa. Zaczęła rozumieć, do c z e – go zmierzają.

– Poznajesz te noże? – spytał Ole. – Widziałaś je już kiedyś? Coś ci przypominają?

Mało brakowało, a spytałaby go, czy on ich nie pamięta, czy wcześniej ich nie widział. Nagle jednak uświadomiła sobie, że Ole rzeczywiście nigdy ich nie oglądał.

– To dłuta do rzeźbienia w drewnie – powiedziała zdecydowanie. Tego przynajmniej była pewna.

– Ile znałaś osób, które rzeźbiły w drewnie? – spytał Ole z rezygnacją.

– Może w Kopalni jest ich więcej – odparła Roza. To nie była jej sprawa.

– To narzędzia snycerza – oświadczyła z mocą, patrząc w oczy funkcjonariuszowi lensmana.

Ten nic nie odrzekł, tylko obrócił skórzany woreczek. Na tym, co kiedyś było klapą, można było dostrzec jakieś kształty. Cień zagłębienia w skórze, jakby wypalono w niej albo odciśnięto wzór.

– Znasz to? – spytał, podsuwając jej cuchnącą skórę pod sam nos.

Widziała wyraźnie duże P. Druga litera była nieczytelna, lecz przy odrobinie fantazji można było ją odczytać jako J. Pełne zawijasów J.

Ole nie wiedział, jak Peder pisał swoje imię. Ole nic nie wiedział o zawijasach i kręciołkach we wszystkich pętelkach liter Pedera.

– To jest P – powiedziała Roza.

– Sądzimy, że te narzędzia i ten worek należały do twojego męża – oznajmił funkcjonariusz. – Czy możesz potwierdzić, że posiadał podobne rzeczy?

– Tak – odparła Roza.

Peder przechowywał swoje najcenniejsze narzędzia w worku ze skóry łosia. To mogła być ta torba. Była podobna. Wypalił swoje inicjały w skórze. W obydwu literach były kręte pętle.

– Powinien tam również widnieć rok, 1831 – dodała bez zastanowienia. – Z tyłu. Sam uszył ten worek w roku, w którym skończył piętnaście lat. Powinno tam widnieć 1831.

Mężczyzna w uniformie odwrócił worek. Wygładził go przed nią, jego twarz nie była już taka sztywna i napięta. Roza zrozumiała, że miał swoje wątpliwości aż do chwili, gdy ujawniła tę informację. To jedno – rok, o którym wiedziała – wystarczyło, żeby go przekonać.

– Możemy odczytać tu cyfry 831 – oznajmił, przesuwając palcem po śladach. – I wiadomo, że przed ósemką była jeszcze jedna cyfra. Zgadywaliśmy, że to jedynka, ale ty o tym nie mogłaś wiedzieć. Ole westchnął i złapał Rozę za rękę.

– Zastanawiasz się pewnie, skąd mamy torbę Pedera i jego narzędzia?

Roza milczała.

– Wyciągnęli dzisiaj z morza szkielet – powiedział Ole, stojąc przy niej jak skała. – Poszedłem to zobaczyć. Ta torba oplatała się wokół niego. Wydaje mi się, że możemy z całą pewnością stwierdzić, że Peder nie żyje, Rozo.

Taki był poważny ten jej brat. Nareszcie był tą skałą, co do której Roza zawsze miała pewność, że może nią być. Nareszcie pokazywał taką stronę swojej osoby, z której mogła być dumna.

A tymczasem wszystko to była żałosna pomyłka.

Jej milczenie uznali za przejaw wstrząsu. Cóż innego mogli pomyśleć?

– Nie musisz oglądać tego, co z niego zostało – oświadczył Ole. – Chyba nie musi, prawda? – spytał, spoglądając na funkcjonariusza lensmana.

– Szczątków? – spytał młody człowiek w mundurze w końcu, ale ucichł, gdy Ole zgromił go jednym spojrzeniem. – Nie, na pewno nie – wyjąkał. – Wydaje mi się, że to nie będzie konieczne, Rozo Samuelsdatter. Skoro już możemy z całą pewnością ustalić, że te narzędzia i worek należą… to znaczy należały do twojego męża, Pedera Johansena, wydaje mi się, że nie jest rzeczą niezbędną, abyś oglądała jego szczątki. To, co zostało z twojego męża. – Chrząknął. – Tak czy owak rozpoznanie go byłoby niemożliwe. Hm… w obecnym stanie. To byłoby jedynie z krzywdą dla ciebie. Proszę mi wierzyć. Proszę przyjąć moje kondolencje.

Roza kiwnęła głową.

– Kiedy minie wstrząs, może będziemy mogli porozmawiać o tym, jak zniknął Peder Johansen. Kiedy się to stało. Takie rzeczy muszę spisać. Lensmanowi nie podobałoby się, gdybym tego zaniedbał. Pewnie by się tutaj zjawił i zechciał porozmawiać z tobą jeszcze raz. Albo przysłałby mnie. Lepiej więc załatwić wszystko za pierwszym razem. Tak będzie najlepiej.

– Od razu – odparła Roza spokojnym głosem.

– Od razu? – zdziwił się młody nieznajomy, ten z błyszczącymi guzikami munduru.

– Jesteś pewna, że to wytrzymasz? – spytał Ole, troskliwie ją obejmując.

– Wejdziemy do środka? Roza pokręciła głową.

– Od razu – powtórzyła z uporem. – I tutaj, na miejscu. Nie chcę niepokoić Liisy. Nie chcę niepokoić dzieci. Tutaj. Nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Ty możesz opisać to równie dobrze jak ja. Byłeś świadkiem jego odejścia.

– To znaczy, że widziałeś, jak twój szwagier opuszcza dom? – spytał z zainteresowaniem funkcjonariusz.

– Nie widziałem, jak odchodził – powiedział Ole. – W tamtym czasie byłem ślepy. Straciłem wzrok podczas wypadku w kopalni.

– Ale teraz widzisz?

Tomas się odwrócił. Wśród tego wszystkiego miał ochotę się śmiać. To przypominało idiotyczne przedstawienia pokazywane podczas jarmarku. Sztuki teatralne, w których gesty i wydarzenia były tak przesadzone, że za każdym razem, gdy miało się coś stać, publiczność wiedziała o tym już od dobrej chwili. I nikt nigdy się nie zawiódł.

– To było tylko tymczasowe – wyjaśnił Ole prędko. – Zdaniem doktora to prawdziwy cud, że znów widzę. Szykowałem się już do życia w ciemności. Odkąd odzyskałem wzrok, co dzień dziękuję Bogu, że taki cud się zdarzył. Sam inaczej nie myślę.

– A więc doktor cię leczył? Ole potaknął.

– Mój mąż Peder Johansen zniknął w trzecim tygodniu sierpnia 1838 roku – powiedziała Roza.

To przynajmniej nie było kłamstwo. Wokół niej zapadła cisza.

– Jesienią w trzydziestym ósmym? – upewnił się funkcjonariusz.

Ole kiwnął głową.

– A więc sześć lat temu – powiedział młody człowiek, jak gdyby nikt inny nie był w stanie tego policzyć. – To się może zgadzać – dodał, chociaż absolutnie się na tym nie znał. – To, co leży w morzu, często bywa odarte do czysta. – Sam do siebie pokiwał głową. – A tu ryby i kraby miały sześć lat na ucztowanie.

Roza myślała o tym, że oni naprawdę znaleźli szkielet. Wyłapywała ukradkiem przemycane przez przedstawiciela prawa szczegóły i usiłowała sobie wyobrazić, jak może ów szkielet wyglądać. I zmusiła się, by myśleć o tym, że kiedyś był to człowiek. Człowiek, którego ktoś kochał.

Ale nie Peder.

Przed oczami stanęło jej podziurawione ciało Petera. Widziała go w kurtce Seamusa i pamiętała, że cieszyła się, że to nie on. Płakała z radości, ponieważ Seamus wciąż żył. Dlatego, że ciało Petera przyjęło strzały przeznaczone dla mężczyzny, którego kochała.

Peder nie utonął w Kafjorden.

Peter umarł, kiedy przemycali na brzeg niewolników na wschodnim wybrzeżu tego olbrzymiego kraju, który ludzie tu na północy znali jedynie jako Amerykę.

Nie wiedziała, w jaki sposób jego narzędzia trafiły do morza. Trudno było sobie wyobrazić, że je wyrzucił. Peder kochał te dłuta. Nie przestał rzeźbić w drewnie również po tym, jak został Peterem Johnsonem. To nie miało sensu.

Może wyrzucił narzędzia w gniewie, pragnąc rozliczyć się ze wszystkim, kim był? Może je zgubił? Roza nie chciała się nad tym zastanawiać. Bez względu na to, co się wtedy wydarzyło, i tak nigdy nie uzyska odpowiedzi na swoje pytania.

– Czy on się dokądś wybierał? – spytał funkcjonariusz. – Czy zgłoszono jego zaginięcie? Poszukiwano go?

– Ludzie szukali go przez blisko rok – odpowiedział za zebranych Tomas. – Ja też tu wtedy byłem – dodał. – My się wszyscy znamy. Nie pozostał ani jeden kamień, którego by nie przerzucono w poszukiwaniu Pedera Johansena. Tyle mogę powiedzieć. Ludzie dobrze znający teren przeszli wszystkimi ścieżkami, jakie tylko można było sobie wyobrazić. Przeszukiwano też wtedy fiord. Nie znaleziono go.

– No cóż – westchnął policjant. – Fiord miewa swoje humory. Jest też głęboki. Są tu silne prądy. Nic dziwnego, że ciało tak długo nie wypływało. Ale mamy wreszcie rozwiązanie sprawy, która liczy już sobie sześć lat. – Uśmiechnął się. – Przypuszczam, że mimo wszystko trochę ci lżej, kiedy wiesz już z całą pewnością, co się stało przed laty z twoim mężem, Rozo Samuelsdatter.

Roza nic nie powiedziała.

– Wszyscy zakładaliśmy, że on nie żyje – odparł Ole za siostrę.

– Po tylu latach nieobecności takie myślenie jest chyba naturalną rzeczą – stwierdził funkcjonariusz.

Roza żałowała, że nie może powtórzyć mu tego, co powiedział pastor, a także jego zwierzchnik, lensman. Żałowała, że nie może się z nich wszystkich śmiać i zagrać im na nosie. Zabrakło jej jednak do tego odwagi.

Wciąż jeszcze to, co się stało, mogło się obrócić przeciwko niej. W każdej chwili spodziewała się, że ktoś może odetchnąć głębiej i powiedzieć, że wie, jak było naprawdę.

Ale nikt nic nie powiedział.

Człowiek lensmana odszedł.

Tomas został razem z chłopcem, który miał jego rysy. Chłopak mało się odzywał, wyraźnie jednak było widać, że się przysłuchuje. Oczy rozglądały się bystro, z zainteresowaniem. Jej również przyglądał się badawczo, lecz nie odwracał oczu z obrzydzeniem. Rozie się to spodobało. Zadawała sobie pytanie, czy Tomas opowiedział coś o niej temu młodzieniaszkowi.

– Co to ma znaczyć? – wykrzyknęła Liisa moment po tym, jak człowiek lensmana opuścił podwórze. Otworzyła drzwi jak szerokie, ani trochę się nie przejmując przeciągiem, który mógł dotrzeć do Mattiego i Lily.

– Co to, na miłość boską, ma znaczyć, Ole? Dlaczego ludzie lensmana do nas przychodzą? To ty ich tu ściągasz? Czy to ona? To ona, prawda? To Roza! Nie chcę, żeby tak było, Ole! Nie życzę sobie tego!

– Nie podsłuchiwałaś pod drzwiami, Liiso? – spytała Roza cierpko, odwracając się od niej.

– Znaleźli Pedera – oznajmił Ole.

– Na Jumalę! Liisa przycisnęła ręce do piersi, musiała oprzeć się o futrynę.

– Wyciągnęli go z fiordu – ciągnął Ole z miną wyrażającą coś w rodzaju pełnego satysfakcji okrucieństwa. Oczy mu rozbłysły, gdy opowiadał żonie o niecodziennym wydarzeniu. Nie szczędził szczegółów, które mogły podrażnić fantazję. – Mało co z niego zostało.

– Ale macie pewność? – spytała»Liisa.

– Worek z narzędziami okręcił się wokół jego kości – ciągnął bezlitośnie Ole. – Tomas musiał go odciąć. W skórze były odciśnięte jego inicjały. Noże wciąż były w worku, porządnie go zasznurował. Po sześciu latach zostały jedynie narzędzia. Ryby nie zdołały strawić noży, Liiso…

– Przestań! – poprosiła Liisa. – Nie widzisz, że to straszne dla twojej siostry?

– Ona już dawno przestała nosić żałobę po Pederze – odparł Ole krótko, zerkając na Rozę.

– Nie ma powodu, żeby być niedelikatnym – oświadczyła jego żona.

– To nic nie szkodzi – powiedziała Roza. – Ole i ja rozumiemy się nawzajem. Jesteśmy tej samej krwi. On ma rację – podjęła cicho, przenosząc wzrok od jednego do drugiego. – Ja już pogrzebałam Pedera.

– Musisz więc zżyć się z myślą, że trzeba to będzie zrobić jeszcze raz, siostrzyczko – oznajmił cierpko Ole. – Będzie pogrzeb. Wielki pogrzeb. Cały kościół wypełni się ciekawskimi. Będą ci się przyglądać z taką samą ciekawością jak trumnie. Jestem gotów założyć się o całe Samuelsborg!

– Ja się nie mam o co zakładać – odparła Roza.

– A poza wszystkim zgadzasz się ze mną – stwierdził jej brat. – Mamy posłać po Mattiasa, czy będziemy czekać, aż dotrą do niego plotki i sam przyjedzie?

– A dlaczego miałby przyjeżdżać?

– Na miłość boską, Rozo! – westchnął brat. – Może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale jesteś teraz wdową. To, co zostało ze zwłok Pedera, wpadło w sieci Ilkki Salmiego. Do tej chwili byłaś kobietą zamężną. Ludzie nie wiedzieli, gdzie jest twój mąż, lecz tak czy owak pozostawałaś jego żoną. Teraz wszyscy wiedzą, gdzie go szukać. Wiedzą, że nie żyje. Zostałaś wdową. I Mattias miałby tu nie przybiec?

Roza westchnęła. Nie odpowiedziała.

– Nie chcę o tym myśleć – rzekła w końcu. – Nie mam siły o tym myśleć.

– Liisa zrobi coś do jedzenia – oświadczył Ole. On o tym zdecydował, a Liisa natychmiast umknęła do kuchni i zaczęła trzaskać garnkami.

– Ja i ten młodzieniec tutaj – oznajmił Ole, kładąc dłoń na ramieniu chłopca – wybierzemy się do wsi. Jeszcze raz obejdziemy chaty i zobaczymy, co się dzieje. Dowiemy się, dokąd zabierają Pedera. Co się z nim stanie. Interesuje nas to, prawda, chłopcze?

Bratanek Tomasa kiwnął głową.

– Mam na imię Ande – przedstawił się i chętnie ruszył w ślad za Olem.

Tomas wreszcie usiadł przy Rozie. Przyglądał jej się z boku tak samo jak wtedy, gdy spotkali się po raz pierwszy. Siedział po jej ładnej stronie, ale nawet teraz nie przeszkadzało mu, że widział też jej gorszą stronę.

– Czy to dla ciebie szok? – spytał.

– Tak – przyznała Roza.

– Tam na brzegu nikt o nim nie pamiętał – powiedział Tomas. – To było tak dawno, że go zapomnieli. Wszyscy uważali, że to musiał być jakiś marynarz z któregoś ze statków, które wpływały na ten fiord. Pijany marynarz, który potknął się i przeleciał przez burtę. I za którym nikt nie tęsknił na tyle, by wszczynać poszukiwania.

Tak właśnie musiało być, pomyślała Roza. Pijany młody chłopak w ciemnym fiordzie, daleko od domu. Plusk i nic więcej. To było wyjaśnienie.

– Nigdy nie myślałam, że zostanie znaleziony – wyznała i to również nie było kłamstwo. – On odszedł, Tomasie. Odszedł. Nigdy się nie spodziewałam, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczę. Nigdy nie sądziłam, że go kiedyś znajdę. Nie myślałam o nim. Ole ma co do tego rację. Wcale nie myślałam o Pederze. Ty o tym wiesz. Wszyscy o tym wiedzą. Rzuciłam się wprost w ramiona Jensa. Nie nosiłam żałoby po Pederze nawet przez jeden dzień!

– Sądziłaś, że cię opuścił – powiedział Tomas spokojnie, nie patrząc na nią.

Nie miał ochoty bronić tego, że wprost od Pedera poszła do Jensa. Lepiej niż większość ludzi pamiętał, do czego to doprowadziło. W głębi duszy wciąż był zły na Pedera za to, że ją opuścił. Tak łatwo było po prostu odejść. Tak łatwo obrócić się plecami od odpowiedzialności. Tomas wciąż uważał, że tak właśnie postąpił Peder. Nie traktował tego łagodniej, nawet mając świadomość, że mąż Rozy prawdopodobnie z kei skoczył do fiordu.

Że zrobił to celowo.

Tomas nie mówił o tym głośno, lecz przypuszczał, że nie jemu jednemu przyszło to do głowy. W dodatku dziwił go sposób, w jaki ta torba oplatała się wokół kości. W pasie. Jak gdyby została przeznaczona na obciążnik.

Cieszył się, że musieli ją odciąć. Cieszył się, że nie widziała tego cała wioska, tylko gromada mężczyzn. Gdyby nawet któryś z nich miał jakieś wątpliwości, wszyscy uznają, że coś mu się przywidziało. Niewiele kobiet było przy łodzi i z tego też Tomas się cieszył. Kobiety mają oczy na właściwym miejscu. Zauważyłyby coś takiego jak ten worek. Zastanawiałyby się nad tym i gadały.

A teraz Peder Johansen wreszcie spocznie w poświęconej ziemi. Od czasu jego zniknięcia minęło już tyle lat, że ludzie z pewnością nie zechcą zadawać pytań, chociaż chodziło o męża Rozy Samuelsdatter.

– Zamierzałem przyjść cię powitać – powiedział Tomas cicho, nakrywając jej rękę dłonią.

Nie przyciągnęła jej do siebie. Nie cofnęła ręki. Dłoń Tomasa tak przyjemnie grzała. Niosła pociechę. Tomas był jak brat.

– Nie sądziłem jednak, że to się w ten sposób skończy.

– Ja też nie – przyznała Roza.

Peder miał grób w Georgii. Napisano na nim „Peter Johnson”. Teraz miał mieć drugi grób w Kafjord. Tym razem Roza ubierze się na czarno i będzie wdową po nim.

Myślała o tym, jak próbowała przekazać innym wiedzę o jego śmierci. Myślała o tym, ile sił jej to zabrało.

Czy to była odpowiedź? Czy w taki sposób spełniły się jej życzenia? Czy to się zdarzyło dlatego, że ona potrzebowała cudu?

Tak wiele pytań i żadnej odpowiedzi.

– Kim jest ten chłopiec? – spytała.

– To syn Hendrika – odparł Tomas. – Mój bratanek. Bystry chłopak. Najmłodszy z synów Hendrika. Byłem u nich w Jukkasjarvi w Szwecji. Mam parę rąk, które czasem się do czegoś przydają. Zabieram teraz chłopca do naszej rodziny tutaj. Musi dobrze poznać swój ród.

Milczał przez chwilę, zanim dodał:

– Nie miałbym nic przeciwko temu, żeby mieć syna takiego jak on.

– Ale zawsze byłeś bardzo wybredny co do tego, kogo wybrałbyś na matkę swoich synów – uśmiechnęła się Roza.

– To mi bardzo utrudniło sprawę – przyznał Tomas i puścił jej rękę.

Wokół nich rozbrzmiewał śpiew, chociaż letni goście, wędrowne ptaki, zawróciły już na południe. Ale wróble też miały w gardłach piosenkę, mogły teraz do woli stroszyć brązowe piórka. Nie było już nikogo w błyszczącym upierzeniu, kto zabierałby im najlepsze gałęzie i śpiewał czyściej.

– Słyszałem, że masz małą córeczkę?

– Ole dobrze powiedział, dawno już przestałam nosić żałobę po Pederze.

– I teraz jest Mattias? – spytał Tomas z zasmuconą miną.

Roza milczała, długo mu się przyglądając. Po raz kolejny próbowała się zaznajomić z jego twarzą, tak drogą sercu.

– My dwoje zawsze będziemy przyjaciółmi, Tomasie – powiedziała z mocą.

– Zawsze byliśmy przyjaciółmi.

– To znaczy, że masz przestać mnie kochać, mój przyjacielu. To znaczy, że masz sobie znaleźć taką, która mogłaby zostać twoją żoną. Która mogłaby dać ci tych wytęsknionych synów. Będziesz dobrym ojcem. Wiem o tym.

– A ja nie wiem. Być może moja gałąź rodu zatrzyma się na mnie.

– Nie chcę, żeby stało się coś tak smutnego – oświadczyła Roza.

– To wyjdź za mnie – poprosił z żartobliwym błyskiem w oku.

Żartował, lecz gdyby Roza zechciała, mogłaby potraktować jego słowa poważnie. Oboje wiedzieli, jak jest naprawdę. Tomas zawsze ją kochał.

– Właśnie świeżo zostałam wdową – powiedziała, udając, że ją to dziwi. – A już płyną propozycje małżeństwa. Co się stało z moim dawnym niewinnym Kafjord?

Tomas roześmiał się.

– Nie wypada się śmiać teraz, gdy go znaleźliśmy. Tak jak jest teraz…

– Trudno jest mi nosić po nim żałobę – wyznała Roza. – To chyba wręcz niemożliwe.

– Będziesz musiała – stwierdził Tomas. – Wieś zażąda tego od ciebie. Ludzie przybędą całymi stadami i będą spodziewali się łez.

– Nie dam rady!

– Ty sobie dasz radę ze wszystkim, co tylko sobie postanowisz – oświadczył Tomas.

10

Mattias zjawił się dwa dni później. Dotarły do niego plotki. Roza wstrzymała Olego przed posłaniem po niego z nowinami do Altadalen.

– To musi pozostać w rodzinie – oznajmiła.

Ole powtórzył to nie bez pewnej uciechy, kiedy Mattias jak burza wpadł do Samuelsborg i zażądał, by powiedzieli mu, gdzie jest Roza. Ole ugościł przyjaciela brandy porządnego gatunku, nie tą tanią, którą Anglicy importowali jedynie po to, by sprzedawać ją dalej Rosjanom, najwyraźniej niewyznającym się na dobrej wódce.

– Chciałem po ciebie posłać, ale Roza powiedziała, że to ma pozostać w rodzinie – oświadczył Ole.

Mattias nie zdążył jeszcze spytać o Mattiego, Liisa zwróciła na to uwagę. Postanowiła, że wspomni o tym odpowiedniej osobie, jeśli znów zacznie się gadanie, że chłopczyk ma wrócić do ojca. Wyraźnie widziała, że Mattiasowi nie zależy na tym, co dla chłopca dobre, ani też po prostu tego nie wie. Każdy, kto ma oczy w głowie, od razu się zorientuje, że Mattiemu najlepiej jest w Samuelsborg, u niej!

– Gdzie ona teraz jest? – dopytywał się Mattias, omiatając wzrokiem kuchnię. Było w niej czysto i porządnie, jak zwykle. Świadczyło o tym, że Liisa jest jedną z najlepszych gospodyń nad Kafjorden. Uwagi Mattiasa nie umknęło, że drzwi do alkierza są zamknięte.

– Tam jej nie ma, Mattias – rzekła Liisa, która patrzyła za jego wzrokiem. – Jest środek dnia, Mattias, a o tej porze mały Matti i malutka Lily śpią. Zamykam wtedy drzwi do alkierza. I tak usłyszę, kiedy będą mnie potrzebowali. Tak czy owak zawsze przy nich jestem, słucham i czuwam. Nie zostawiam ich tak jak…

– Milcz! – przerwał jej Ole.

– … tak jak jego siostra – dokończyła mimo wszystko Liisa, zerkając na męża. – Nie wstydzę się powiedzieć prawdy, Ole. Poszła gdzieś latać z tym Lapończykiem, Mattias. Z Tomasem. Jeśli masz wobec niej poważne zamiary, to chyba musisz się spieszyć, może trzeba będzie ustawić się w kolejce. Nie tylko ty smalisz do niej cholewki. Chociaż on nie ma cholewek przy kumagach, prawda, Ole?

Ole wypchnął Mattiasa na dwór i sam wyszedł za nim. Zdążył się już przekonać, że schody to najlepsze miejsce do siedzenia. Szkoda tylko, że już zaczynało robić się zimno. Jeszcze parę tygodni i będzie musiał znosić głupie gadanie Liisy w kuchni.

– Zaraz mi powiesz, że dla Rozy lepiej, że jest tu Tomas – powiedział Mattias zaczepnie, wypiwszy łyk. Butelkę brandy postawił między nimi na srebrnoszarych deskach. Deszcz, wiatr i podeszwy licznych butów zniszczyły błysk tego drewna, z którego Wielki Samuel zbudował schody, kiedy przybył do Kafjord przed mniej więcej dwudziestu trzema laty. Był wtedy świeżo upieczonym małżonkiem, poślubił Nannę i nie miał pojęcia, że już następnego lata zostanie ojcem prześlicznej dziewczynki. Najpiękniejszej w całym okręgu.

Rozy.

Zarówno Ole, jak i Mattias myśleli o Samuelu, siedząc na tych schodach. Mieli stąd widok i na Kretę, i na strome ciemne skały, wyrastające wprost z morza tuż za nimi i na prawo, a także na Kopalnię z hałdami szlaki, na The House i kościół wznoszący się na Gabrielsnes z lewej strony.

– To był dla niej szok – wyjaśnił Ole. – Tomas płynął na tej łodzi, na którą wciągnięto sieć z kośćmi. To naturalne, że tu został. Przy niej. On umie z nią rozmawiać w taki sposób, w jaki ja nie potrafię, Mattiasie.

Ole westchnął z głębi duszy.

– Do diaska, cieszyłem się z tego, że tu jest. To mnie odciążyło. Ja i tak mam dość, niech się Bóg nade mną zlituje, z tą, którą wziąłem za żonę! Ona nie przestaje gadać i marudzić, cały czas świdruje mi w głowie. Na razie jeszcze mogę uciekać z domu. Nie wiem, do czarta, co zrobię, jak przyjdzie zima!

Znów westchnął.

– Zrobiło się o wiele trudniej, kiedy postanowiłeś zamieszkać we własnym domu, Mattias. Nie ma już żadnego schronienia dla nieszczęśnika, który miałby ochotę przeżyć przygodę…

– Musisz poszukać jakiejś młodej wdowy, której dom stoi daleko od ludzi – stwierdził Mattias. – Jak Roza to przyjęła? – spytał ochryple.

– Lepiej niż się spodziewałem – przyznał Ole, zastanowiwszy się chwilę. Łyknął porządnie z butelki i znów się nad tym zamyślił. Doszedł do wniosku, że może powiedzieć, jak było naprawdę, chociaż nie było to pochlebne dla Rozy. Mattias i tak znał ją dostatecznie dobrze, by to zrozumieć.

– Gdyby Liisa tak mało za mną płakała, kolego, to szczerze powiedziawszy, byłbym zawiedziony. A przecież wiesz, jak się między nami układa.

Mattias rozciągnął kącik ust. Ole nie zauważył, że przyjaciel się uśmiecha. Odkąd dotarły do niego nowiny o znalezieniu szczątków, zadawał sobie pytanie, jak ona to przyjęła. Usiłował to sobie wyobrażać, lecz bez żadnego rezultatu, wyobraźnia nie była jego najmocniejszą stroną. Wciąż dziwiło go, że Roza zgodziła się wziąć udział w tej grze i pozwoliła wszystkim myśleć, że z fiordu wyciągnięto szczątki Pedera.

Ta Roza, którą znał, posiadała większy zmysł sprawiedliwości. Sądził, że podniesie dumnie głowę, popatrzy wszystkim w oczy i oświadczy, że to nie może być jej mąż.

– To znaczy, że tylko zerknęła na te kości i z całą pewnością oświadczyła, że to Peder?

Ole zachichotał.

– Do kroćset! Lubiłem Pedera. Peder Johansen nie miał w sobie nic złego, oprócz tego, że moja siostra zawróciła mu w głowie i zakochał się, sądząc przy tym, że ona jest lepsza niż w rzeczywistości.

– Zgadzam się z tobą – przyznał Mattias i wypił kolejny łyk dla uczczenia tej prawdy.

Był to jednocześnie toast za Pedera. Za jego śmierć.

– A mimo wszystko mnie to śmieszy – jęknął Ole, zdumiony własną postawą. – Roza nie widziała tych kości. To zasługa Tomasa. Upierała się, że chce je zobaczyć, ale on do tego nie dopuścił. Zgadzam się z nim, nie ma co oglądać. Nie wiem, do diabła, czy naprawdę do mnie dotrze, że to Peder. To są kości. A ja cały czas mam wrażenie, że on pojawi się w jakimś innym miejscu. Jakbym miał go kiedyś spotkać, w przyszłym miesiącu, w przyszłym roku, a może za dziesięć lat. Podamy sobie ręce, a potem go stłukę za to, że porzucił moją siostrę. Jakby nie mieści mi się w głowie, że te kości, ten szkielet, który widziałem, to on. Wydaje mi się, że Roza też nie może tego pojąć. Jakby mogła?

Mattias tym razem nie przyznał mu racji. Nie miał pojęcia, jak Roza może dalej odgrywać tę grę, w którą najwyraźniej się wplątała, gdy nadarzyła się okazja. Musiała być ogromnie zaskoczona, że ludzie powiązali znalezienie tych szczątków właśnie z Pederem.

– No to jak się przekonaliście, że to on? Przecież chyba nie podskoczył, nie zagrzechotał kośćmi i nie wypowiedział swojego imienia ot, tak sobie?

– Oszalałeś, człowieku! – oburzył się Ole. – Ten szkielet miał wokół ciała omotaną torbę z narzędziami Pedera.

Krótko opowiedział, jak znaleźli przy białych kościach skórzany worek z dłutami snycerskimi.

– Wydaje mi się, że przywiązał je sobie w pasie i skoczył z kei jeszcze tego samego wieczoru, kiedy opuścił dom, ogarnięty złością i zazdrością – stwierdził Ole. – Zastanawiałem się nad tym i innego wyjaśnienia nie znajduję. Był zły i przybity. Zobaczył ją z Jensem, a oni nie zajmowali się wyszywaniem krzyżykami. Wściekłbym się, gdybym przyłapał w takiej sytuacji Liisę, chociaż wiesz, jak jest między nami.

Mattias kiwnął głową. To było zbyt nierzeczywiste. To było aż nadto dogodne.

– Rozmawiałeś o tym z Rozą?

– A jak myślisz? – rzucił z gniewem Ole. – Oszalałeś? Nie mogę przecież powiedzieć jej czegoś takiego. Jeszcze będzie miała wyrzuty sumienia i te odarte z ciała kości Pedera spoczną za płotem cmentarza. Nie, nie, takie rzeczy muszą pozostać w rodzinie, jak mówi moja siostra. Dopóki jej samej nie przyjdzie to do głowy, tak będzie najlepiej dla wszystkich.

Mattias zastanawiał się, czy Roza myśli podobnie. Czy też uważa, że najlepiej dla wszystkich będzie, jeśli zachowa milczenie i pozwoli, żeby wszystko działo się tak, jak się samo ułożyło.

– Gdzie ona się podziewa z tym Tomasem?

– Diabła tam, żebym wiedział! – odpowiedział Ole. – Ja już nie pytam. Nie mam żadnej władzy nad kobietami, które mieszkają pod moim dachem. Moja baba robi to, co sama chce, a siostra zachowuje się jeszcze bardziej nieodpowiedzialnie. Diabli wiedzą, na co wyrośnie ta jej córka! Moją jedyną nadzieją jest to, że albo ty, albo Tomas zdejmiecie trochę ciężaru z moich barków i zatroszczycie się o to, żeby znów wyszła za mąż. I to jak najszybciej. A wydaje mi się, że lepiej jej będzie w chacie niż w jurcie… Mattias wolno się podniósł.

– Wciąż trzymasz łódź przy kei dyrektora? – spytał. Ole kiwnął głową.

– I żagiel jest założony?

– Zgadza się – odparł Ole.

– Masz ochotę popłynąć do Alta?

– Czego, u diabła, chcesz szukać w Alta?

– Muszę złożyć wizytę na plebanii – oznajmił Mattias, wznosząc się prawie do nieba. – Sądziłem, że chętnie skorzystasz z okazji, żeby wyrwać się choć na trochę od swoich kobiet.

– Szykujemy się do pogrzebu – rzekł Ole z powagą i spuścił głowę. – Ta odpowiedzialność również spada na mnie. Jestem mężczyzną w tej rodzinie. Nie można posłać po babkę i dziadka. To za daleko. Zresztą wszystko jedno, to bez znaczenia, czy przyjadą, czy nie. Obawiam się, że i tak będzie dość ludzi. Największe wydarzenie tego roku w Kafjord.

Mattias uśmiechnął się, tym razem szeroko.

– Może zrobimy z tego jeszcze huczniejsze wydarzenie – stwierdził. – Mogę popłynąć do Alta sam, ale myślałem, że wyświadczę ci przysługę, prosząc, byś mi towarzyszył.

– Oczywiście, że popłynę z tobą! Brat Rozy już się nie wahał. Zerwał się na nogi, gotów do podróży. Butelkę z brandy zatknął za koszulę na piersi, na wszelki wypadek, gdyby mieli co czcić, zanim wrócą do domu. Tak przynajmniej powiedział Mattiasowi.

– Pamiętasz, jak się spotkaliśmy? – spytał Tomas, wyciągając rękę, by Roza mogła się jej uchwycić.

Dzięki temu łatwiej jej było pokonywać ostatni odcinek. Oddychała teraz szybciej, nie przywykła do wspinania się po skałach. W ostatnich latach częściej jeździła konno, niż chodziła. Dosiadanie konia również wymagało wysiłku, lecz innego niż zabawa w kozicę wśród wystających kamieni.

– Było piękne lato, wieczór – przypominała sobie.

– Prawie noc – poprawił ją. – Słońce grzało w pięty podczas wspinaczki. Nie zdyszałaś się tak jak teraz.

– A ty opowiadałeś ciekawsze historie – odcięła się i usiadła na wrzosie, który zaczynał już marznąć.

Pora roku była naprawdę późna. Mieli za sobą już kilka mroźnych nocy.

– Opowiadałeś o Maret, która znalazła wielką kopalnię. To, co się później w nią zmieniło. Maret zadowoliła się kilkoma workami rosyjskiej żytniej mąki w zamian za te bogactwa. Opowiadałeś historie najlepiej ze wszystkich, których znałam.

Tomas uśmiechnął się ku niebu i do niej. Kiedy się uśmiechał, zawsze udawało mu się wyglądać tajemniczo. Roza lubiła ten wyraz jego twarzy. Wygładziła spódnicę, radując się widokiem Kopalni, Strommen i Kafjorden. Mogła sięgnąć wzrokiem aż do zabudowań Samuelsborg.

– Biedacy powinni zachowywać swoje odkrycia dla siebie – powiedział ze śmiechem.

– Ty byś tak postąpił, gdybyś coś odkrył?

Tomas z powagą skinął głową.

– Nie pobiegłbyś do tego czy innego bogacza i nie sprzedałbyś swojego odkrycia, żeby móc przez długi czas zapewnić byt sobie i swojej rodzinie?

Znów potwierdził.

– A ja ją rozumiem – powiedziała Roza, potrząsając głową. – Rozumiem Maret. Ta mąka bardzo się przydała rodzinie. Sam mi opowiadałeś, jak liczne potraficie mieć rodziny. Jeśli zima owego roku była ciężka, to wyobrażam sobie, jak wszyscy się cieszyli, że Maret kopnęła ten brunatny kamień wśród skał.

– W górach wokół Kafjord kryją się wielkie bogactwa – rzekł Tomas z powagą, niemal uroczyście, jak gdyby również teraz zdradzał jej tajemnicę. – Wstyd i hańba, że płaci się za nie kilkoma garściami rosyjskiej mąki. Tych skarbów wystarczy na kilkaset lat, Rozo. Pewnego dnia miedź się skończy, ale obiecuję ci, że to nie oznacza końca skarbów w Kafjord. Miedź, Rozo, to dopiero początek.

– Ach, tak? – spytała. – A co takiego odkryłeś? Czego to nie sprzedajesz za mąkę?

Tomas pokręcił głową.

– Będę o tym milczał – powiedział – bo tylko w ten sposób można zachować tajemnicę.

Pozwoliła mu na to. Tak wspaniale było móc siedzieć razem z nim wśród skał i mieć u stóp to wszystko, co jako dziecko nazywała swoim światem. To było wspaniałe, chociaż teraz wiedziała, że świat jest nieskończenie wiele większy. Wspaniałe, chociaż zdołała zobaczyć jego kawałki i wiedziała już teraz, że jest o wiele więcej tego, czego jej oczy nigdy nie zobaczą.

– Dobrze tu z tobą siedzieć, Tomasie – wyznała szczerze. – Potrzymasz mnie za rękę?

Wyciągnęła do niego dłoń, a on ujął ją z wahaniem. Na chwilę położył ją na kolanach. I kurtkę, i spodnie miał z najmiększej skóry.

Rozie przypomniała się torba Pedera z łosiej skóry. Nie mogła pojąć, skąd się wzięła przytroczona do pasa bezimiennego topielca. Nie potrafiła sobie tego wyjaśnić i to ją przerażało. Zdawała sobie sprawę z tego, że nikt nigdy jej tego nie wytłumaczy.

– Dobrze się czujesz? – spytał Tomas, wyrywając ją z myśli, które i tak donikąd nie prowadziły.

– Dobrze – odparła z westchnieniem. – Teraz wreszcie czuję się jak w domu.

– Te okolice naprawdę do mnie przemawiają – powiedziała Raija cicho, przesuwając wzrokiem wzdłuż linii horyzontu.

– Byłaś tu szczęśliwa? Ida siedziała z zamkniętymi oczami. Twarz miała gładką, lecz głos zdradzał, że bardzo chciała się tego dowiedzieć.

Spojrzenie Raiji szukało wśród brzozowych pni, szczupłych wachlarzowatych białych koron drzew. Pałce gałązek wyciągały się w ciepłym powietrzu ku niebu. Rozsadzała je siła życia. Upór. Soki dały życie i barwę nieprzeliczonym liściom w lesie.

To było życie.

– Tutaj Mikkal bronił mnie nożem przed takim jednym, który chciał mi się wedrzeć pod spódnicę. Tu zrozumiałam, że on i ja nigdy nie zdołamy od siebie uciec. Tu zbudowaliśmy mój dom. Tutaj razem z Reijo przetańczyliśmy pół nocy poślubnej, a Kalle, pan miody, się wściekał. Tu poczułam bóle, gdy miała przyjść na świat Maja. Tutaj razem z Anttim gasiłam ogień, który wyrwał się spod kontroli. Tutaj mi powiedziano, że Kalle zginął w Finnmark. Tu opiekowałam się trojgiem dzieci pozbawionych ojców i tu sypiałam z twoim ojcem, podczas gdy cała wieś nie rozmawiała o niczym innym, tylko o tym, że nie mamy ślubu i żyjemy w grzechu. Wszystko to przeżyłam tutaj, moja Ido. Wszystko. Również szczęście. Kochałam, nienawidziłam i płakałam tutaj. Bawiłam się, biegałam i do ochrypnięcia krzyczałam ze strachu. Harowałam. Dźwigałam wiadra z wodą, aż barki zdawały się pękać z bólu. Płukałam ubrania w lodowatej wodzie w środku zimy. W pełnię lata kąpałam się w rzece. Brodziłam po rzece razem z Kallem i Reijo, a moja przybrana matka rwała sobie włosy z głowy, przeklinając chwilę, kiedy przyjęła pod swój dach to nieposłuszne fińskie dziecko. To naprawdę wiele, Ido. Bardzo wiele. Tyle różnych rodzajów miłości.

– I zawsze Mikkal?

– Mikkal był jak ptak niebieski w moim życiu – powiedziała Raija. – Jego pokochałam pierwszego. Był jedynym, do którego odważyłam się mieć takie zaufanie. On mnie kochał, pomimo tego wszystkiego, czym byłam i czym nie byłam! Dopiero o wiele później zrozumiałam, że matka i ojciec też musieli mnie kochać, ale zbyt długo wydawało mi się, że mnie zdradzili. Tymczasem podjęcie takiej decyzji wymaga wielkiej miłości. Oni mnie bardzo kochali. Inaczej nie mogliby mnie oddać. Trzeba rozumu i lat, aby to pojąć. Żałuję, że sama nie mogę usprawiedliwiać się w ten sposób.

– Tam, na wschodzie, nie miałaś zbyt wielu możliwości wyboru.

Ida pogodziła się z rzeczywistością. Rozgoryczenie nie minęło jak ręką odjął, ale czuła, że powoli odpływa. Zmieniło się w czarnego ptaka pod wysokim niebem.

– Kogo kochałaś najbardziej? Najmocniej? – Ida otworzyła oczy. – Czy to Mikkal na zawsze pozostanie ci najbliższy?

– Mogłabym zadać ci identyczne pytanie – uśmiechnęła się Raija. – Ty też nie potrafiłabyś ich ze sobą porównywać. Kochałam ich wszystkich. Na swój sposób. Na różne sposoby. Ale z Mikkalem byłam związana na wiele sposobów. Wciąż jestem z nim związana. Tych więzów nic nie zniszczyło.

– Nawet śmierć? Raija pokręciła głową.

– Tatuś jest teraz szczęśliwy – stwierdziła Ida.

– Wiem. Ja też jestem szczęśliwa. Z twoim ojcem łatwo być szczęśliwą. Tak łatwo razem z nim znaleźć szczęście. Reijo jest najstarszym z moich przyjaciół, który wciąż żyje. Gdyby moje życie było takie jak życie tu nad fiordem, to chciałabym, aby moje powszednie dni wypełnił Reijo.

– Nie po to przyszłaś na świat – oświadczyła Ida cierpko. – Nie po to się urodziłaś, by przeżywać powszednie dni. Nie urodziłaś się po to, żeby żyć nad tym fiordem.

– Czy ty nigdy nie tęsknisz, żeby się stąd wydostać? – spytała Raija zaciekawiona. – Czy wystarcza ci to, co masz?

Roza miała się nigdy nie dowiedzieć, co odpowiedziała na to kobieta, która została matką Natalii, obdarzonej dźwięcznym śmiechem. Nieposłusznej Natalii, która chadzała własnymi ścieżkami i kochała mężczyznę o imieniu Mattias, z którym nigdy nie dane jej było żyć.

Roza rozpoznawała niepokój, krążący w jej własnych żyłach, lecz nie był to żaden dowód na to, że wszystkie kobiety w jej rodzie tęskniły za wydostaniem się stąd, za widokiem trawy zieleńszej niż ta, którą miały wokół własnego domu.

Roza zmrużyła oczy. W dole pod nimi, tuż przy Krecie, na jakiejś łodzi stawiano żagiel. Białe płótno pięknie odcinało się od ciemnej barwy fiordu i od gór. Byli za daleko, żeby stwierdzić, kto wypływa, lecz Roza przyłapała się na tym, że pragnęłaby wybrać się z nimi. Tęskniła za morzem. Tęskniła za żeglugą.

– Wyjadę, gdy tylko on znajdzie się w ziemi – powiedział Tomas i ścisnął ją za rękę, zanim ją puścił.

Roza poczuła się odrzucona. Potem poczuła się głupia. Wręcz brzydka. Dobrze wiedziała, co Tomas przeżywa, jak na nią patrzy, od dawna nie było to między nimi tajemnicą.

Źle się stało, że poprosiła, by wziął ją za rękę.

Gdzieś z tyłu głowy rozbrzmiewał drwiący śmiech. To nie mógł być Seamus. Wierzyła, że nie śmiałby się ze szczerości przebijającej z cichej, niesamolubnej miłości Tomasa.

– Do tego czasu muszę zostać – dodał Tomas. – Przecież brałem udział w wyciągnięciu go z fiordu. Znałem go. Odbiłoby się na tobie, gdybym nie został na pogrzeb.

Roza nie posuwała się myślą aż tak daleko.

– Przywykłam do tego, że ludzie gadają – powiedziała tylko, myśląc, że dawno już nie była narażona na deszcz spojrzeń i uczucie, że wszyscy coś o niej wiedzą.

W Georgii było inaczej.

– Jeszcze dwa dni – rzekła tylko z czymś w rodzaju uśmiechu. – Dwa dni to niedługo, Tomas. Wytrzymasz dwa dni. Wytrzepałam już moje czarne ubranie, wyprasowałam je i rozwiesiłam.

Miała całą wdowią garderobę, uszytą z najlepszych tkanin na jej wymiary. Krawcowe w Savannah bardzo się starały, by mogła odpowiednio wyglądać również jako młoda wdowa z najwyższych kręgów Georgii. Miała tyle czarnych ubrań w znakomitym gatunku, że mogłaby przyzwoicie ubierać się w żałobę przez następnych dziesięć lat. Jeśli oczywiście za bardzo by nie przytyła. Jej stroje nie miały dostatecznie głębokich zaszewek, by dało się je rozpuścić. Rodzina była tak zamożna, że tego rodzaju zabiegów nie uważano za konieczne. O'Connorów stać było na nowe ubrania, gdy ich kobietom nieco zaokrągliły się kształty.

Tęskniła za nimi.

Za Fioną i Joem. Za Adamem i Deidre. W myślach powtarzała ich imiona, przypominała sobie twarze i tęskniła.

Za dziećmi.

Za Michaelem.

Tęskniła za Michaelem aż do bólu.

Bluzkę na piersiach miała mokrą, chociaż wyłożyła ją ściereczkami. Poczuła to wraz z bólem. Wstała, otrzepała wrzosy i mech ze spódnicy. Tylko Liisa wypatrywałaby podobnych śladów, lecz nawet ta świadomość nie powstrzymała jej od prób ukrycia, gdzie była. Liisa nie pytała, patrzyła na nią jedynie oczyma przypominającymi spojrzenie matki, gdy usiłowała przywoływać Rozę do porządku pół życia temu.

Teraz była dorosła. Nikomu nie musiała się opowiadać, a już najmniej żonie brata. Ale wciąż zachowywała się jak szesnastolatka, która wymykała się z domu, żeby spotkać się z Jensem. Żeby zostać upokorzona, pobita i wykorzystana przez Jensa. Pięknego, okrutnego Jensa, którym dopiero teraz zaczynała uczyć się gardzić. Ale nienawidziła go już od chwili, kiedy zabrał jej Synneve i doprowadził do śmierci maleńkiej córeczki.

Piersi nabrzmiewały. Lily na pewno już się przebudziła. Poczuje głód. Liisa będzie marudzić, że Roza zostawiła swoje dziecko. Liisa nie powstrzyma się od wyrzekań na Tomasa, nawet w jego obecności, nawet gdy będzie wszystko słyszał.

– Nie pójdę z tobą do Samuelsborg.

– Chodzi o Liisę? – spytała Roza.

Przekrzywił ciemną głowę.

– Muszę się od ciebie uwolnić, Rozo. To boli, ale wprawiam się w tym. Ćwiczę, żeby serce mi nie pękło, gdy będę odchodził naprawdę.

– Mnie nie warto kochać.

Mówiła to wiele razy wcześniej, a on się jej sprzeciwiał. To się nigdy więcej nie powtórzy.

Tomas bacznie się jej przyglądał. To prawdziwy cud móc ją znowu zobaczyć. Myślał o tym już od chwili, gdy ujrzał ją na schodach przed Samuelsborg, gdy przyszli ze smutną nowiną. Tak jak wszyscy inni, tak samo Tomas sądził, że Kafjord nigdy więcej nie zobaczy już Rozy Samuelsdatter.

Po cóż miałaby przyjeżdżać do Kafjord? Co mogłoby ją skłonić do powrotu? Przecież tu, wśród tych gór, nikt nie traktował jej ciepło. A mimo wszystko uważała to miejsce za dom.

Marzenia o niej byłyby piękniejsze, gdyby nigdy nie wróciła. Pozostałaby wówczas tajemnicą, zagadką, a on mógłby resztę życia spędzić na wyobrażaniu sobie, co się z nią stało. Mógłby dodawać do tej historii nowe zakończenie co wieczór, zanim sen by go z nią rozdzielił.

W pewnym sensie Tomas żałował, że Roza wróciła.

Ale jego oczy za nią tęskniły. Szczerze brakowało mu czegoś tak prostego i niemądrego, jak możliwość muśnięcia jej wzrokiem, popatrzenia jej w oczy, przyjrzenia jej się szybko lub powoli.

Cieszył się, że jeszcze raz została mu dana taka możliwość, że może mieć jeszcze więcej wspomnień, którymi będzie żyć. Że może zamienić z nią jeszcze kilka słów. Że znów go dotknęła. Że pozwoliła musnąć się końcami palców.

Przede wszystkim się cieszył, lecz była to radość przesycona smutkiem, uczucie spowite w mgłę, podobną trochę do wełnianki nad rozległymi bagniskami.

– Ty wyjdziesz za mąż – powiedział. Roza nic nie odrzekła.

– Nie będzie już więcej takich popołudni jak to, spędzanych razem ze starym przyjacielem, Rozo. Mężowie to wymagające stworzenia, czasami bywają bardzo zazdrośni. Niekiedy bywają zazdrośni również o starych przyjaciół tej, którą poślubili.

– Nigdy nie wyjdę za takiego człowieka – zapewniła go Roza. – Nie wiem, czy w ogóle mam ochotę wychodzić za mąż. Zawsze byłam mężatką. Może powinnam przez jakiś czas obejść się bez męża?

Roześmiał się z jej żartu.

– Ty i Liisa nie wytrzymacie długo pod jednym dachem, moja najmilsza Rozo. Na twoim miejscu wyszedłbym za mąż już choćby po to, by nie mieszkać razem z nią. Wróżę, że powrócisz do Altadalen szybciej, niż to sobie wyobrażasz.

– Czyżbyś wiedział coś, czego ja nie wiem? – spytała.

– Znam Mattiasa – odparł Tomas. – Idź już, Rozo. To ty musisz odejść ode mnie, bo ja na razie jeszcze tego nie potrafię.

11

Mattias w powrotnej drodze trochę spał. Ole znał się na morzu tak samo dobrze jak on. Była noc, mrok wokół nich zgęstniał, ale płynęli po znajomych wodach. Nie szukali usprawiedliwień, aby nie dotrzeć do Kafjord tej samej doby.

Później nazywał to snem, lecz nikomu o tym nie wspomniał.

Jakaś kobieta siedziała obok niego w łodzi. Trzymała go. Leżał z głową na jej kolanach. Jej ręce lekko poruszały się na jego włosach, uspokajały. Odsuwały ciężkie myśli. W pierwszej chwili sądził, że to Roza.

– Ty będziesz siłą Rozy – powiedziała i dopiero wtedy ją poznał.

Natalia.

– Najwyższy czas, abyś został tym, kogo zawsze w tobie widziałyśmy, Mattias.

– Jej siłą?

– Albo jej opoką – odparła czystym, przypominającym dzwoneczek głosem. – Roza zgromadziła więcej siły, niż którakolwiek z nas przypuszczała, że jej się uda. Jest z nas najważniejsza. Dawno już tak nie było. Nie tak miało być. To jej własna zasługa.

– Najważniejszą?

– I to na długi czas. Będzie pamiętana tak długo, jak moja babka. Różnią się od siebie, lecz posiadają tę samą siłę. Widzą się nawzajem jakby przez lustro.

– Ale Roza jest wciąż Rozą?

– Roza nie może być nikim innym, zawsze będzie Rozą. Ale przywiąże się do Raiji, ja to czuję. Ja ją straciłam. Ona się zwraca do Raiji. To Raija do niej przemawia.

W uszach rozbrzmiał mu śmiech, przypominający szmer strumienia.

– Najwyraźniej mogę rozmawiać tylko z tobą, Mattias. Moim zadaniem będzie przekonanie cię, że musisz zrozumieć, gdzie twoje miejsce. Byś podjął się tego, co jest twoim zadaniem. Abyś był tym, na kogo sobie ciebie upatrzyłyśmy. Byś był tym, na kogo zostałeś wybrany.

Mattias powtórzył:

– Na siłę Rozy.

Pogrzeb stał się wielkim wydarzeniem, tak jak się tego obawiali. Piękny, mały kościółek z angielskimi łukowatymi oknami wypełnił się aż po ostatnie miejsce. Ludzie tłoczyli się pod ścianami i w przejściu. Wszyscy wyciągali szyje, żeby zobaczyć więcej i dokładniej.

Miejsca w ławce dla rodziny zajęło niewiele osób.

Roza siedziała wyprostowana, z podniesioną głową, w skromnym czarnym stroju, który nosiła, gdy Seamusa składano w miejsce wiecznego spoczynku w Favourite. Nikt, kto siedział w tych kościelnych ławkach, nie rozumiał, jak pięknym rękodziełem jest lekko rozkloszowana spódnica z obcisłym żakietem. Nikt nie dostrzegał, z jak drogiego i wysokiej jakości materiału go uszyto.

Ludzie widzieli jedynie Rozę w czerni. Dumną, z podniesioną głową. Z karkiem bardziej stromym niż skały wyrastające z morza po przeciwnej stronie fiordu. Rude włosy miała upięte i wyjątkowo żaden niesforny lok nie wymykał się spod szpilek. Ludzie niewiele widzieli poza ciężkim węzłem włosów i białym karkiem. Na głowie Roza nosiła nieduży kapelusik z gęstą czarną woalką, zasłaniającą jej twarz. Ukryła zarówno oszpecony policzek, jak i oczy.

Niejeden doznał rozczarowania.

Przyszli, żeby ją oglądać, przekonać się, co tak naprawdę czuje. Zobaczyć, jak to przyjęła. Peder zaginął przed sześcioma laty, a Roza Samuelsdatter w tym czasie nie zachowywała się wcale jak zrozpaczona, opuszczona żona.

Była taka niepodobna do nich, taka niedostępna. Pragnęli ją zrozumieć, wprost ślinili się do tego, a tymczasem ona znów się od nich odgrodziła.

Ludzie mieli jeszcze długo rozprawiać o jej czarnej woalce.

Obok niej siedział brat. Ole w garniturze prezentował się dość osobliwie, chociaż było mu w nim do twarzy. Jakby jeszcze wyprzystojniał. Wyglądem przypominał przedstawiciela prawa. Może był nieco zbyt mocno zbudowany, ale przypominał niemal osobę uczoną. Miał świeżo ostrzyżone włosy, odgarnięte z twarzy, wyglądał pociągająco. I chociaż u jego boku siedziała żona, niejedna z młodych dziewcząt tęsknie zerkała na pięknego jasnowłosego mężczyznę, który z takim trudem trzymał ręce złożone na kolanach.

Liisa patrzyła wprost przed siebie. Po prawej stronie miała całą parafię. Wiedziała, że żakiet zrobił się za ciasny, lecz usiłowała sobie wmawiać, że i tak tego nikt nie zauważy. Ludzie i tak nie na nią patrzą, uwaga obecnych w kościele skupiała się na Rozie, a z jej strony wszystko było w porządku.

Liisa chciała, żeby to wszystko jak najprędzej się skończyło. Żeby Peder jak najprędzej spoczął w ziemi, tak aby mogła stąd odejść. Liisa chciała wrócić na Samuelsborg, zdjąć czarne ubranie. Ona nie była w żałobie. Właściwie nie znała Pedera. Był tylko jedną z wielu twarzy. W czasie gdy zniknął, ledwie zaczynała słać tęskne spojrzenia za Olem. Nie należała do rodziny. Uważała, że w jej wypadku noszenie żałoby po mężu Rozy to obłuda.

Chciała wracać do domu, słuchać wesołego śmiechu Mattiego. Teraz obojgiem dzieci zajęła się jedna z jej sióstr. Przyszła do Samuelsborg w roli niańki. Liisa miała do niej zaufanie, była pewna, że jej ukochane dziecko miewa się dobrze, ale zawsze tęskniła za chłopczykiem, gdy tylko na chwilę się oddaliła. Wiedziała, że to niewłaściwe, lecz tak naprawdę czuła się jego matką.

Nie zdążyła jeszcze spytać Mattiasa, jak długo chłopcu będzie wolno u niej zostać. Wielokrotnie już zamierzała go o to zagadnąć, zrezygnowała jednak. Lepiej odłożyć to na później, lepiej myśleć, w jaki sposób zatrzymać chłopca jak najdłużej.

Na ławce za tymi trojgiem z Samuelsborg siedzieli Mattias i Tomas. Mattias w czarnym ubraniu, długie brązowoczarne włosy miał zaczesane do tyłu i związane na karku wstążką. Niejedna z kobiet zbladła na jego widok, szepcząc, że to skandaliczne. Zarówno te zbyt długie włosy, jak i to, że w ogóle się tu zjawił i zajął miejsce tuż za plecami Rozy, która przecież jest wdową w żałobie.

Jakby wdową i jakby w żałobie.

Tomas nie rzucał się w oczy tak jak Mattias. Ubrany w lapońską kurtkę, nie budził w nikim sprzeciwu, zajmując miejsce na przeznaczonej dla rodziny ławce. Ludzie uważali, że ma do tego większe prawo niż Mattias. Przecież właśnie on wyciągnął z wody to, co zostało z Pedera. Wielu wprawdzie poszeptywało, że Ilkka również zasłużył na zajęcie miejsca obok Tomasa, o ile jednak ludzie wiedzieli, nikt z Samuelsborg mu tego nie zaproponował.

Mieszkańcy Samuelsborg nie po raz pierwszy pokazali, że kierują się własnym rozumem i traktują ludzi wedle uważania. Zdarzało się, że ten i ów z chichotem powiadał, że twierdza Samuela jest równie niedostępna jak wszystkie inne twierdze.

Roza trzymała ręce złożone na kolanach. Czuła panujące w kościele napięcie. Było jak ściana wznosząca się przed nią. Sądziła, że zdoła się przed nim ukryć. To dlatego Ole i Liisa siedzieli z boku. Chronili ją przed spojrzeniami i ciekawością obcych łudzi. Ale w tej tarczy znajdowały się pęknięcia.

Tomas powiedział jej, że ludzie spodziewają się łez. Gdy tak siedziała wpatrzona w trumnę, jego słowa wyraźnie rozbrzmiewały jej w głowie.

Ona już płakała nad Pederem.

Odprowadziła go do grobu tak, jak przystało wdowie odprowadzać zmarłego męża. Ale wówczas była przyjaciółką, nie wdową.

Roza zastanawiała się, kim był ten, którego szczątki miały spocząć w grobie jako szczątki Pedera Johansena. Gdzieś być może siedzi jakaś matka, wciąż zadająca sobie pytanie, gdzie może być jej syn. Może czeka młoda żona albo inna kobieta, która kochała go, choć nie łączyły ich żadne formalne związki.

Nigdy się nie dowiedzą, co się z nim stało. Zawsze pozostanie im niepewność.

Czy to źle z jej strony?

Jej ciało nagle się spięło. Ogarnęło ją przekonanie, że tego nie przetrzyma. To jest złe, Bóg przecież wie, że ona kłamie. A siedząc tutaj, przebrana za wdowę w żałobie, tylko powtarza kłamstwo.

Roza odetchnęła głębiej. Nie słuchała, co mówi pastor. Duchowny miał głos mocny niczym góry znad fiordu. Pełen treści i mocy, lecz ona i tak nie słyszała słów. Nie dotyczyły jej, chociaż mówiły o Pederze.

Zastanawiała się, kto mu opowiedział o Pederze. Ona z nim nie rozmawiała, a to ona wiedziała, kim był. Nikt nie znał go tak, jak ona go znała, a nawet ona nie poznała jego prawdziwego nazwiska.

Przedstawiał się jako Peder Johansen, ale w nazwisku miał jeszcze coś więcej. Nazwisku jego ojca towarzyszyła zawsze nazwa zagrody, rozległych pól. Właśnie to nazwisko Peder zatarł, kiedy opuścił dom rodzinny, kiedy zrezygnował z dziedzictwa. Być może żyje gdzieś jeszcze para starych rodziców, którzy nigdy nie dowiedzą się, jaki los spotkał syna, któremu dali na imię Peder. Nie dowiedzą się, że jego ród nie zginął wraz z nim.

Że miał dzieci.

Że był szczęśliwy.

Ona nie może pozwolić, aby to kłamstwo trwało.

Roza położyła dłonie na twardej ławce, chciała się podeprzeć tak, by mogła wstać. Musi wstać, oznajmić pastorowi i całej parafii, że są w błędzie. Kiedy wstała, zachwiała się. W kościele od tylu ciał zrobiło się gorąco i chociaż jej strój uszyto z przeznaczeniem na noszenie w cieplejszym klimacie, i tak pod cieniutką wełenką zaczęła się pocić. Woalka też nie przepuszczała powietrza.

Zachwiała się, lecz dalej stała.

W kościele zapadła cisza.

Pastor zdziwiony umilkł.

– Rozo – poprosił Ole cicho, lecz dostatecznie głośno, aby usłyszeli go wszyscy aż do ostatniej ławki.

Ludzie z przejęcia wstrzymali oddechy.

– Rozo, usiądź! – poprosił znowu brat.

– To nie Peder tu leży – oświadczyła Roza, nie słysząc westchnienia, które przeszło przez wszystkich zebranych parafian. – To nie Peder leży w tej trumnie!

– Rozo – powtórzył Ole zdumiony. Teraz on również wstał. Objął ją za ramiona i poczuł, jaka jest sztywna. – Dosyć tego, Rozo, siadaj! Nie rób wstydu ani sobie, ani Pederowi!

Nie odpowiedziała, popatrzyła mu tylko zmieszana w oczy przez woalkę. Ole odwrócił się do tyłu, szukając pomocy u Mattiasa, który kiwnął lekko głową i z godnością ominął Tomasa i parafian. Na nikogo nawet nie spojrzał. Obszedł tylko trumnę dookoła i stanął po stronie Rozy. Ole puścił siostrę natychmiast, gdy tylko Mattias się do niej zbliżył. A Mattias objął Rozę obydwoma ramionami i przytulił do swojej piersi. Wysoki, ciemny, obejmował jej drobne, szczupłe ciało. Całą swoją postawą świadczył o tym, że będzie jej bronił przed tym, co nastąpi.

– To nie jest Peder – powiedziała Roza cicho. Jej słowa dotarły jedynie do ławek najbardziej z przodu, ale natychmiast zostały powtórzone, tak aby ci, którzy mieli mniej szczęścia, również je usłyszeli.

– Cicho, kochana – poprosił Mattias, delikatnie unosząc jej woalkę.

Ci, którzy siedzieli najbliżej, wychylili się, żeby lepiej widzieć.

Mattias dotknął palcami gruzłowatego policzka Rozy. Otarł jej ślady łez. Poważnie spojrzał jej w oczy, nic nie mówiąc.

Ludzie wyczuwali drżenie między nimi. To napięcie stawało się wręcz nieznośne, niemal bolało.

– Dasz radę, Rozo – powiedział Mattias, opuszczając jej woalkę, i zrobił sobie miejsce na ławce. Usiadł obok niej, ale przez cały czas obejmował ją ramieniem przez plecy.

Wszyscy wiedzieli, że nie siedzi tu jako brat czy przyjaciel rodziny. Wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, kim był dla Rozy kiedyś, a większość rozumiała, że ciągle coś ich łączy. Wszyscy jednak zaakceptowali jego obecność.

Kiedy napięcie trochę opadło, Ole powolnym skinieniem głowy dał znak pastorowi. Czuł, że kołnierzyk koszuli go ciśnie, w głowie mu szumiało. Ufał jednak, że Mattias sobie poradzi z Rozą. Powtarzał w duchu, że teraz już chyba nic gorszego nie może się stać. Nie śmiał jednak spojrzeć na Liisę, domyślał się, że o tym, co się stało, będzie musiał wysłuchiwać latami. Przecież to jego siostra urządziła skandal na pogrzebie własnego męża!

– Tego było już dla niej za dużo – wyjaśniał Ole zarówno pastorowi, jak i wszystkim sąsiadom, którzy mieli ochotę go słuchać po tym, jak trumna ze szczątkami Pedera spoczęła w ziemi. – Liczyliśmy się z tym, że on nie żyje. Ale dowiedzieć się o tym… to był dla niej szok.

Ludzie kiwali głowami ze zrozumieniem, a jednocześnie myśleli swoje. Ci, którzy mieli najmniej oporów, zadawali sobie ściszonym głosem pytanie, jakim szokiem byłoby dla Rozy Samuelsdatter, gdyby świętej pamięci Peder Johansen, pokój jego nieszczęsnej duszy, pojawił się tak samo bez zapowiedzi, lecz żywy.

– Zapewne większym wstrząsem byłoby to dla samego Pedera – stwierdzili w końcu.

– Dla Mattiassena – dodawali, zerkając ukradkiem na Mattiasa, wciąż obejmującego kobietę, która przed chwilą patrzyła, jak do grobu składają ziemskie szczątki jej męża.

– Oni nie mają wstydu – uznała jakaś starsza para, wychodząc z małego pięknego cmentarza, położonego na zboczu schodzącym w stronę fiordu.

– Dosłownie wystawiają swój grzech na pokaz – dodawali ci najbardziej urażeni.

Mieli o czym mówić. W pierwszej chwili wydawało się, że się rozczarują, aż do momentu, gdy Roza pokazała, że nie potrafi zachować się wśród ludzi. Od tej chwili dostali więcej, niż mogli mieć na to nadzieję. Nikt nie pamiętał pogrzebu choćby w połowie tak emocjonującego jak ten.

– Teraz już wiemy, kim ona jest – mówili ci, którzy przewidzieli to z góry.

– Ona się nie zmieniła. To ta sama Roza. Rallar – Roza.

– Mattias Mattiassen jeszcze się z nią nabiedzi, ale też i ma pojęcie, co takiego bierze na swoją głowę.

Na dziedzińcu kościoła ucichło.

Pozostało tylko pięć osób i pastor z grabarzem. Pięcioro tych, którzy siedzieli na ławkach przeznaczonych dla rodziny.

– Chcę zobaczyć również grób Synneve – powiedziała Roza i Mattias ją tam zaprowadził.

Trawa pięknie porosła nieduży czworobok, który wykopali z takim uporem w zmrożonej ziemi w samym środku najczarniejszej zimy. Nawet teraz, jesienią, widać było ślady łopat przebijających się przez zmarzlinę.

Roza uklękła przy żółknących kępach trawy. Niezgrabnie złożyła ręce i schyliła głowę.

Mattias w ciszy stał za nią, oddając jej tę chwilę tylko dla siebie. Domyślał się, że Rozie wciąż ciężko jest przychodzić tu samej, a nie wiedział, czy ostatnio ktokolwiek zaproponował, że będzie jej towarzyszył. Nie wolno mu zapominać, że dla niej to ważne. Dla niego zresztą również. Przecież kochał to dziecko.

Kiedy Roza wstała, zaprowadził ją z powrotem do kościoła i zatrzymał się dopiero wówczas, gdy stanęli przed wejściem. Tam zdjął jej z głowy czarny kapelusz.

– Nie rób tego – poprosiła. Mattias łagodnie, ale zdecydowanie położył jej wskazujący palec na ustach.

Roza milczała.

Mattias wyjął szpilki przytrzymujące węzeł włosów na karku. Wyciągnął je po kolei, jedną po drugiej, i zaraz roziskrzony miedzianorudy płomień, opadł na jej czarne żałobne ubranie.

– Dlaczego to robisz? – spytała, lecz nie podniosła nawet palca, żeby go powstrzymać.

Mattias wrzucił szpilki do odwróconego do góry dnem kapelusza. Uśmiechnął się do niej lekko, z czułością. Jego mocne długie palce roztrzepały jej włosy, tak aby rozwiewały się jeszcze swobodniej.

– Chcę, żebyś była piękna – rzekł po prostu.

Uśmiechnęła się z rezygnacją tym swoim uśmiechem, w którym kryła się obrona i błaganie. Mattias wiedział, że prosi, by z niej nie drwił.

– Ja nie żartuję – powiedział cicho.

– Chcę wracać do domu – szepnęła żałośnie. – Nie możemy wrócić do domu, Mattiasie?

– Już niedługo – odparł. – Chcę, żebyś zaczekała na mnie jeszcze przez chwilkę.

– Dlaczego?

– Nie pytaj. Roza przysiadła na schodach, zastanawiając się w duchu, czy ktoś może ją teraz zobaczyć. Jeśli tak, dopiero ludzie będą mieli o czym gadać. Pewnie zachodzą w głowę, dlaczego siedzi na stopniach kościoła po tym, jak jej męża złożono do grobu.

Jej męża.

Czy kłamstwa zawsze będą stanowić fundament jej życia?

Czy nigdy się z nich nie wyswobodzi? Czy nigdy nie będzie żyła bez żalu? Bez strachu, co może się ujawnić, jeśli tylko ktoś zechciałby dostatecznie głęboko pogrzebać?

To kłamstwo nigdy nie wyjdzie na jaw.

Zabierze je do swojego grobu.

Mattias też będzie milczał.

A następne pokolenia uwierzą w to, co będą mogły przeczytać w kościelnej księdze. I na krzyżu, na którym widnieje nazwisko, nie będące niczym innym niż tylko kilkoma następującymi po sobie literami, pozbawionymi jakiegokolwiek sensu.

Mattias zrywał kwiaty!

Biegał za płotem cmentarza jak młody chłopak i zrywał resztki kwiatów. Gdyby Roza nie czuła się tak słabo, z pewnością by się śmiała.

O tej porze roku nie bardzo miał w czym wybierać. Były srebrzystobiałe piórka lubczyku, blaknąca wierzbówka, od czasu do czasu trafił się złocień. Roza nie mogła pojąć, na co mu taki bukiet. W dodatku kwiatki wyglądały najlepiej tam, gdzie rosły. Lubiła kwiaty, lecz niekoniecznie musiała je zrywać. Powinny jaśnieć pod niebem tam, gdzie Bóg w swej szczodrości je zasiał.

Mattias wrócił do niej. Roza odniosła wrażenie, że kroczy jak dumny kogut, a przecież nędzny bukiecik nie dawał mu ku temu żadnych powodów.

Słyszała uderzenia łopaty. Grabarz wypełniał grób obcego. Łopata wzdychała za każdym razem, gdy musiała zagłębić się w piaszczystą ziemię.

– Na co ci te półzwiędłe kwiaty? – spytała z rezygnacją, gdy Mattias położył je pomiędzy nimi na schodach kościoła.

Nie odpowiedział. Uśmiech czaił mu się w kącikach ust, gdy z uporem na twarzy wziął garstkę kwiatków i zaczął je splatać.

Roza popatrzyła na niego. Poczuła, że jesienny wiatr nabrał ostrości. Czekała ich pora mroku, a ona tęskniła za ciepłem. Wspomniała jesień w Favourite. Gorąco, cieple, czarne, aksamitne noce, rozświetlone gwiazdozbiorami niepodobnymi do tych, które można zobaczyć tutaj.

Mattias związał dwa końce paska z kwiatów w taki sposób, że zrobił się z tego wianek.

To nędzny wianek, pomyślała Roza, ale nie powiedziała mu o tym. Zrobił to najlepiej jak umiał, a letnia pora najpiękniejszych kwiatów minęła. Zostały tylko te najbardziej uparte, najbardziej wytrzymałe. Mattias podsunął jej wianek. Jego piwne oczy spoglądały z powagą, lecz wyraźnie kryła się w nich również nadzieja.

– Pokazałeś mi już, że potrafisz upleść wianek – przyznała Roza. – Czy możemy teraz wrócić do domu? Włożył go jej na głowę.

– Dziękuję – powiedziała, czując się niemądrze. To będzie pożywka dla kolejnych plotek. Wdowa po Pederze siedziała z innym mężczyzną, w dodatku z rozpuszczonymi włosami i wiankiem na głowie. Na kościelnych schodach, i to zanim grób jej męża porządnie zasypano!

Roza nie przejmowała się ludzkim gadaniem.

– Nie chcę cię widzieć w woalce – powiedział Mattias cicho i delikatnie podciągnął ją w górę.

Kwiatki, które nie zmieściły się do wianka, leżały u ich stóp.

– Ale chcę, żebyś miała ślubny wianek. Nie jest zbyt piękny, ale też i później nie będzie tańców. Niewiele osób będzie go oglądać. I pamiętaj, został upleciony z miłości.

– Co ty mówisz? – szepnęła Roza pobladła. Mattias poprowadził ją w górę po schodach ku szerokim niebieskim drzwiom. Opierała się.

– Po tym, jak znaleźli ciało, po tym, jak wszyscy, również ty, oświadczyli, że to szczątki Pedera, znów wybrałem się do pastora.

Rozie zakręciło się w głowie, ale nie upadła. Mattias ją podtrzymał.

– Nie bardzo mu się spodobał ten pomysł – przyznał Mattias szczerze, krzywiąc usta.

Roza świetnie potrafiła to sobie wyobrazić.

– Ale udało mi się go namówić. To również sobie wyobrażała.

– Mądrze mówiłem, pokazałem też swój czar, rozprawiałem również o wszystkim, co przeszłaś, o tym, jak trudno ci mieszkać razem z bratem i jego żoną, a także o tym, jak szczerze cię kocham i pragnę pojąć za żonę. I że z tego, co wiem, ty wciąż darzysz mnie uczuciem.

Roza wypuściła powietrze przez nos, potem się uśmiechnęła i przypomniała sobie, że właśnie w ten sposób uśmiechał się Seamus. Widziała ten jego uśmiech nawet w ciemności. Zastanowiła się przez moment, co też ojciec pomyślałby teraz.

– Pastor czeka na nas, moja Rozo. Czeka na nas, aby dać nam ślub.

Roza spuściła głowę.

A więc to dzień jej ślubu!

Żadnemu z jej ślubów nie towarzyszyła wielka uroczystość. Za pierwszym razem stała blada przed pastorem w tym kościele, miała dziecko w brzuchu i ledwie znała pana młodego. Peder ożenił się z nią z dobroci i ze współczucia. Dopiero potem ją pokochał.

Za drugim razem składała małżeńską przysięgę w stajni na południowym wybrzeżu Irlandii, wśród wichru i burzy. Konie poruszały się niespokojnie, pomieszczenie rozświetlała pojedyncza prosta lampa, a świadkiem na ślubie była piękna kobieta, z którą jej narzeczony miał dziecko.

Zarówno Seamus, jak i ona wiedzieli, że nie była to prawdziwa ceremonia. Zdawali sobie sprawę z tego, że aniołowie rozgniewają się na nich za to fałszywe małżeństwo.

Ale tamten ślub związał ją z nim jak żaden inny.

Przysiąg, które wtedy składała, wciąż chciała dotrzymać. A teraz to!

– Ole czeka w środku – oznajmił Mattias. – Nie wiem, jak długo Liisa wytrzyma, nie wiedząc, co się dzieje.

– Powiedziałeś o tym mojemu bratu, a mnie nie? – spytała zdumiona.

– Przecież tobie już wcześniej się oświadczyłem – rzucił beztrosko. – Liczyłem, że nie zmieniłaś zdania. Miałem nadzieję, że Tomas w ciągu tych paru dni nie zdążył zawrócić ci w głowie. A może jednak?

– Nie – odparła sztywno. – Ale wolałabym o tym wiedzieć.

– Teraz już wiesz – powiedział Mattias krótko. – Potrzebowałem świadka, prawda? A kto się bardziej nadaje do tej roli niż twój rodzony brat?

Roza nie wiedziała.

I Mattias wprowadził ją do chłodnego wnętrza kościoła. Wszystkie dźwięki stawały się wyraźniejsze, głośniejsze, gdy świątynia była już prawie pusta. W środku pozostali tylko Ole i Liisa. Siedzieli z samego przodu. I Tomas w ławce po drugiej stronie środkowego przejścia.

Roza zamknęła oczy.

– Co to wszystko ma znaczyć? – spytała Liisa, a Roza po tonie jej głosu poznała, że nie po raz pierwszy zadawała to pytanie.

Mattias zamknął za nimi drzwi i poprowadził Rozę do ołtarza. Szła jak we śnie, ale słyszała stukot obcasów po posadzce.

Liisa odwróciła się. Twarz jej stężała. Zobaczyła i zrozumiała, lecz mimo wszystko nie mogła tego pojąć.

– To nie może być prawda! – stwierdziła wreszcie, przedziurawiąjąc napęczniałą uroczystą ciszę w kościele. – Ole, powiedz, że to nieprawda! To nas ośmieszy w całym dystrykcie! Ole, powstrzymaj ją!

– Milcz, kobieto! – nakazał jej mąż i Liisa zamilkła.

Tomas śledził parę w czerni smutnymi niebieskimi oczami. Miał ochotę powiedzieć Rozie, że wywróżył prawdę, lecz to nie było potrzebne. Cieszył się, że Roza ma Mattiasa. Oczywiście była silna, lecz być może w niewłaściwy sposób. Była tak uparta, że nie wiedziała, kiedy powinna ustąpić. Potrzebowała kogoś, kto osłoniłby ją przed najstraszniejszymi wichrami. Taką osobą był Mattias.

Ale Tomas sądził, że nawet Mattias nie potrafi powstrzymać wszystkich ataków wichru, które Roza będzie do siebie przyciągać. Da się ją chronić tylko przez pewien czas. Prędzej czy później odsłoni się, wystawi na pastwę wiatru, będzie się opierać ze wszystkich sił, aż w końcu się złamie.

Taka już była.

Ale przy Mattiasie nie będzie cierpieć. Tomas naprawdę się cieszył, że Roza go ma.

Stanęli przed ołtarzem.

– Drodzy parafianie – rozpoczął pastor – zebraliśmy się tu dzisiaj…

12

Nie było żadnej stypy dla uczczenia zmarłego, nie było też żadnej uczty, żeby uczcić żywych. Kolejny raz załadowali rzeczy Rozy, by powieźć je z powrotem do Altadalen. Tym razem miała jechać wozem zaprzężonym w konia, nie łodzią.

Liisa płakała tak jak poprzednio. Przeklinała po fińsku i po norwesku nie tylko Rozę, lecz także Olego i Mattiasa, którzy trzymali stronę Rozy i wspierali ją.

– Wszystko mi zabieracie! – wrzeszczała za nimi, kiedy wóz zaczął toczyć się pod górę.

Prawdziwej nocy poślubnej też nie było. Rozpięli brezent nad wozem i spędzili ją pod otwartym niebem, trzymając między sobą dzieci w cieple.

Chłód nie przedostawał się pod wełniane koce i baranie skóry, które Mattias przywiózł ze sobą. Nie wiedział, czy taki powrót planował już wtedy, gdy wyruszał z domu.

– Myślisz o tym, że to się może powtórzyć? – spytała Roza szeptem, ledwie słyszalnym. Nie chciała budzić Mattiego i Lily. Uśpione dzieci, leżące między nimi, oddychały równiutko, niemal jednym rytmem.

– Co? – spytał samym tylko oddechem, lekko wsuwając jej rękę pod głowę.

– Myślisz, że ona może mieć coś przeciwko temu? – spytała Roza cicho. – Chodzi mi o Raissę – dodała.

Zupełnie zbytecznie.

Kiedy Roza wyjechała do Kafjord, Mattias wybrał się w głąb płaskowyżu. Dawno tam nie był. Nie odczuwał żadnej potrzeby, by stale odwiedzać to miejsce. Nie miał ochoty być tak blisko niej.

Nigdy nie było mu trudno odnaleźć jezioro, jakby miał w sobie kompas, którego igła wskazywała mu drogę. Zawsze odnajdywał właściwe miejsce. To, w którym wpadli pod lód. Stał na brzegu, patrzył i rozmawiał z nią, tak jakby ona wciąż żyła. Wyjaśniał jej, jak się sprawy mają. Raissa zawsze ceniła rozsądne tłumaczenia. Nosiła w sobie mnóstwo magii i czarów, a jednocześnie była najrozsądniejszym człowiekiem, jakiego znał. Oczywiście miała w sobie wiele stron, których nigdy nie poznał, zrozumiał to, kiedy wyjechała, ale rozmawiał z tą Raissą, z którą żył i którą kochał.

Nigdy by tego nie zrobił, gdyby nie chodziło o Rozę. To ona przekonywała go o istnieniu cieni i snów, kobiecych głosów, które przemawiały do niego, chociaż dokoła nie było żywej duszy.

Teraz czuł się bezpieczny.

– Wydaje mi się, że ona się już z tym pogodziła – wyjaśnił i popatrzył na szary brezent nad głową. Zbierała się na nim wilgoć. Noc musi być krótka, bo inaczej przemokną i przemarzną. Rozchorują się, zanim dotrą na miejsce.

Zanim dotrą do domu.

– Tu nie chodziło o nic innego, Rozo. Po prostu nie zdążyła przywyknąć do myśli o nas. Teraz będzie inaczej.

Owce chodziły swobodnie, kiedy wrócili. Mattias zostawił drzwi do obory otwarte tak, by zwierzęta mogły wchodzić i wychodzić jak zechcą. W wielu miejscach na podwórzu poukładał siano w stosach, żeby nie były głodne. Koryto na wodę wciąż do połowy wypełniała woda.

– Miałem się przecież opiekować twoimi owcami – uśmiechnął się, gdy zobaczył jej oczy okrągłe ze zdziwienia.

– Ja o nich nie myślałam – przyznała.

– Przecież to ty je kupiłaś – przypomniał Mattias. – Nie wiedziałem, że jesteś tak bogata, że w ogóle nie odczułaś tego zakupu. A może czegoś nie wiem? Może poślubiłem zamożną wdowę?

Prychnęła do niego, nie odpowiedziała. Niech myśli, że wygaduje bzdury. Jej drewniana skrzynka z mosiężnymi okuciami i dużą kłódką należała tylko do niej, tak samo jak pieniądze leżące w środku.

To pieniądze, które zapewnią przyszłość Lily. To jej spadek po Seamusie. Roza nie kłamała, mówiąc, że tak niewiele jej zostało po ojcu Lily. Miała mało powszednich wspomnień, nic, co mogłaby wziąć w ręce i szukać w tym pociechy, zostały jej jednak wspomnienia chwil, które troskliwie przechowywała, miała też dość pieniędzy, aby jej dziecko mogło wieść beztroskie życie. To była jej tajemnica.

Nawet Mattiasowi nic do tego.

– Tym razem nie będziesz musiała sprzątać – zachichotał, kiedy wniósł wszystkie ich rzeczy i dzieci.

Roza sprawdziła, czy nigdzie nie ma kurzu, zanim zabrała się do rozpalania w piecu, żeby ciepło mogło jak najszybciej rozprzestrzenić się po domu, pustym przez kilka dni.

– Jesteś w domu, moja Rozo – powiedział Mattias i pocałował ją w czoło. – Nie ma powodu do takiego smutku na twarzy, moja kochana. To jest teraz nasz dom. Tu jest teraz twoje miejsce. Witaj w domu!

Tak mało już dnia zostało, a ja wciąż szukam znaków, że ona tego nie chce. Wciąż szukam rzeczy, które mogły należeć do niej. Oczywiście niczego nie znajduję, przecież sama wszystko uprzątnęłam. To ja oczyściłam dom ze wszystkiego, co po niej pozostało.

Nie ma już nic wartościowego.

Tylko te trzy rzeczy, które Mattias schował, a ich zniszczenia nie mogę żądać.

Jest jeszcze Matti.

I Mattias.

On mówi, że moje miejsce jest teraz tutaj, a ja unoszę się we śnie i czekam na to, żeby się obudzić. Unoszę się w tym pięknym domu w Altadalen, a on mówi, że ten dom nie jest już jego. Że to nasz dom. Mówi, że jestem w domu.

Dom był tam gdzie ty, Seamusie.

Domem były nędzne chaty z kamienia albo torfu, jaskinia w nagiej skale. Stajnia, w której nas sobie poślubiono. Statek. Ten straszny statek z klatkami dla ludzi, całymi tygodniami płynący przez ocean.

Domem było Favourite. Wśród największej przestrzeni, jaką kiedykolwiek zdarzyło mi się widzieć. Nigdy nie sądziłam, że pokocham te rozległe doliny, szerokie pola, falujące jak olbrzymie morze. Wydawały mi się takie dziwne, tak niepodobne do wszystkiego, co widziały moje oczy. Z początku uznałam je za brzydkie. Kiedy zobaczyłam je po raz pierwszy, byłam bliska płaczu.

Później stały się moim domem.

Dlatego, że ty tam byłeś, ukochany.

Nigdy nie marzyłam o białym domu z kolumienkami i werandami. Bałam się pokoi, które miały małe niebo pod sufitem. Ale ty marzyłeś o budowie takiego domu, a ja wiem, że byłby również moim domem, gdybyś ty w nim był.

Przyzwyczaiłabym się do niego.

Do tego też przywyknę.

Teraz to ja jestem tu panią. Gospodynią. Brzmi to tak, jakbym miała przy pasku klucze do wielkiego dworu, a tutaj nigdy tak nie będzie. Pola są za małe. To tylko nędzne spłachetki ziemi w porównaniu z tym, co ty miałeś. Nigdy nie zdołam wytłumaczyć Mattiasowi, jak niesłychanie wielkie było Favourite. On nigdy tego nie pojmie.

Przyzwyczaję się do tego miejsca.

Ale ty mnie nigdy nie opuszczaj!

– Czasami wydaje mi się, że ona właściwie nie żyła inaczej niż ja – powiedziała Roza w nagi bark Mattiasa.

Był już wieczór, po raz pierwszy od bardzo dawna mieli spać razem. Minęły już całe lata, odkąd znały się ich ciała.

– Kto? – spytał Mattias i delikatnie zmienił pozycję tak, aby mógł na nią patrzeć.

– Ona – odrzekła Roza, jakby Mattias potrafił zajrzeć w jej najgłębsze myśli. – Moja praprababka. Babka Natalii, Raija.

Mattiasa zakłuło w sercu, ponieważ to imię tak bardzo przypominało mu imię Raissy. Musi się nauczyć bronić przed podobnymi reakcjami. Przecież Roza nie po raz ostatni wspomina Raiję. Żeniąc się z Rozą, zyskał wielką rodzinę. Rodzinę liczącą wiele pokoleń wstecz.

– Z początku wydawało mi się, że żyję jej życiem, ale tak nie jest.

Mattias myślał o tym, co powiedziała Natalia. O patrzeniu przez lustro.

– Nasze losy po prostu układają się podobnie – ciągnęła Roza. – Ona pokazuje mi, w jaki sposób zdobywała własną siłę. Ja również mogę to osiągnąć. Mogę być taka jak ona.

„… Ty będziesz siłą Rozy…” Mattias zastanawiał się, czy wkrótce stanie się zbędny.

– Nie myśl o nich – poprosił cicho i dotknął jej włosów w ciemności.

To miało być coś w rodzaju nocy poślubnej. Coś w rodzaju ponownego odkrywania czegoś, co było znajome, drżące i cudowne, co wywodziło się z dawnych lat.

– Jesteśmy tu i teraz, moja Rozo. Żyjemy tu i teraz, rzućmy się w to. Niech to nas otoczy. Nie myślmy, nie rozmawiajmy, po prostu bądźmy razem. Bądźmy razem wszyscy. Ty, ja i dzieci.

Urwał. Czekał, że ona teraz coś powie, ale to nie nastąpiło. Poczuł się rozczarowany. Spodziewał się, że Roza wyjdzie mu na spotkanie. Wcześniej zawsze tak było między nimi. Myśleli tak podobnie.

– Stanowimy rodzinę, Rozo. Musimy się postarać, żeby stworzyć ją razem. Nadać jej sens, tak samo jak życiu i wszystkiemu temu, co przyjdzie. Wobec tego nie możemy tylko wpatrywać się w to, co było wcześniej. Dla nas samych i dla innych musimy być tutaj. Teraz. Inaczej nic nie będzie miało sensu.

Powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia.

Roza zarzuciła mu ręce na szyję. Mattias nie do końca wiedział, czy to on ją do siebie przyciągnął, czy odwrotnie.

– Czy tyle zostało z twoich uwodzicielskich sztuczek, Mattiasie? – spytała.

Mruknął coś, ale nie była to odpowiedź.

– Żal mi ciebie – szepnęła Roza, całując go w kącik ust. – Bardzo mi cię żal – powtórzyła i pocałowała z taką samą czułością drugi raz. – Tak mi ciebie żal, że chyba muszę ci pokazać, jak to należy robić – dodała i rozchyliła mu usta językiem.

– Zaczynam sobie przypominać – odparł w jej miękkie wargi. – Ale jeszcze nie całkiem – dodał.

Nie pozwoliła mu zapomnieć. Z całych sił starała się odświeżyć wspomnienia. Przyłożyła dłonie do jego policzków i zmusiła, by się poddał.

Ciało miał gorące, czuła rytm jego serca i wargi, bawiące się z jej ustami.

– Jak dobrze, że mnie obejmujesz – szepnął między jednym pocałunkiem a drugim. – Jak dobrze, że znów mnie dotykasz, Rozo!

Słyszała go, lecz go nie rozumiała. Nie chciała wierzyć w to, co to może znaczyć. To był Mattias, znała go. Był za stary na przygody.

Przeniknął go dreszcz, gdy czubkiem języka powiodła wzdłuż mocnej szyi, w której krew pulsowała gwałtownie tuż pod skórą. A kiedy jego dłonie nabrały śmiałości i pogładziły jej skromną nocną koszulę, kciuki znalazły dowód, że ją również cieszą jego pieszczoty.

Mattias lubił, gdy tak leżała na nim. Dobrze było znaleźć się wśród tego płomiennie rudego wodospadu, jaki tworzyły jej włosy. Zamknęli się we dwoje w namiocie z rudego jedwabiu.

Wolno unosił głowę, spojrzenie wypełniła mu tęsknota. Mroczna, lśniąca szukała jego oczu.

– Jesteś piękna – powiedział z głębi serca i lekko całował jej usta tak długo, jak na to pozwalała.

Gdy się z niego zsunęła jak samowolny ptak, pozwolił na to, nie mógł być jej panem. Nie mógł jej do niczego przymusić i pragnął, by tak zostało.

Pragnął, by była wolna.

Zaśmiał się cicho, czując, że oddech jej przyspiesza. Że dłonie przesuwają się wzdłuż ciała. Jego dłonie uwielbiały dotykać jej skóry. Lubił czuć pod rękami sprężystość ciała. Lubił jej ruchy, które podniecały go, napełniały tęsknotą. Przeszył go dreszcz, gdy przesunęła się na niego, przekonała się, że jest gotów, i poprowadziła go ku własnemu ciepłu.

Serce waliło mu tak, że w uszach mu grzmiało. Słyszał szum wodospadów, ciągnących się jak okiem sięgnąć.

– Nie walcz ze mną, Mattiasie – poskarżył się nad nim jej głos. Jak gdyby on się jej opierał! Czy ona nic nie rozumie?

Poddawał się jej.

Usta chciały jej to przekazać, pragnął jej to powiedzieć. Chciał jej oznajmić, że nie robią nic złego, że należą do siebie i że wszystko jest takie, jak być powinno. Że daje mu tyle radości, tyle szczęścia.

Ale tak dawno już nie kochał się z kobietą.

Nie zdołał wydusić z siebie tych słów. Nie wydobył się z nich nawet krzyk ani nawet jęk.

Żaden dźwięk nie wydobył się z jego gardła.

Mattias zapadł się w dziwne światło.

Roza zdrętwiała. Zatrzymała się w pół ruchu i uniosła znad spoconego nagiego ciała. Mattias skurczył się pod nią, usłyszała zduszony oddech.

– Nie – szepnęła i uklękła przed nim na łóżku. – Ach, nie, to się nie może stać! To niemożliwe!

Przyłożyła ucho do jego ust i poczuła, że panika ogarnia ją jak pożar, gdy nie zdołała wychwycić jego oddechu. Trzęsące się palce daremnie usiłowały odszukać tętnicę na szyi, przecież wargi odnajdowały ją tak łatwo. Nie znalazła też pulsu w nadgarstkach.

W półmroku wydało jej się, że Mattias patrzy na nią pustym szklanym wzrokiem, że ma otwarte oczy, lecz bez życia.

– Nie – powiedziała, przykładając wargi do jego ust. – Nie, Mattiasie! Nie możesz odejść!

Oddechem wtłaczała w niego swoje własne życie, osłaniała go własnym ciałem. Oddychała w jego otwarte usta, bo nie wiedziała, co innego może zrobić. Uciskała mu pierś, jak gdyby chciała się w nią wedrzeć i wyrwać to serce, które nie chciało bić. Szalała nad jego pozbawionym życia ciałem w bezdennej rozpaczy i nawet przez moment nie przyszło jej na myśl, że powinna się poddać. Że nic nie może na to poradzić.

Światło było wszędzie. Nie było ani życzliwe, ani nieprzyjazne. Tylko światło. Ani zimne, ani ciepłe. Było tylko światło. Nie wyczuwał nic innego.

Nie wiedział, że idzie. Nie miał pojęcia, że przesuwa stopy, dopóki nie spojrzał na nie w dół i nie zrozumiał, że się porusza. Nie miał pojęcia, czy to go gdzieś doprowadzi.

Wszystko wyglądało identycznie.

Unosił się w powietrzu.

Nie było żadnych kantów, żadnych punktów, na których mógłby zaczepić wzrok. Nawigował na oślep, kompas się potłukł. Znajdował się w morzu światła i było mu wszystko jedno, gdzie trafi. Może tkwił wciąż w jednym i tym samym miejscu.

Światło nie odbierało mu zdolności widzenia. Gdy wreszcie pojawiło się coś, na czym mógł zatrzymać wzrok, od razu to zauważył. Dostrzegł zarys człowieka. Gdy dostatecznie się do niego zbliżył, mógł go już widzieć wyraźniej. To był mężczyzna krępej budowy. Ciasne spodnie opinały silne uda. Pod cholewami butów do konnej jazdy prężyły się łydki. Stał na szeroko rozstawionych nogach, pod koszulą zaznaczały się umięśnione barki. Miał mocną szyję, a dłonie wyraźnie nawykły do ciężkiej pracy.

Na szczupłej, wąskiej twarzy rysował się wyraz powagi. Nos był długi, prosty, może nieco za duży. Rysy twarzy mogły być regularniejsze, lecz i bez tego kobiety w większości by się za nim oglądały.

Nad nieco zbyt ostrą brodą widać było zmysłowe usta. Nad wąskimi szarymi oczami brwi zawisły jak dach. Kręcone włosy połyskiwały w świetle.

– Rosi – powiedział mężczyzna, a Mattias poprawił na prawdziwe jej imię:

– Roza. Tamten pokręcił głową.

– Rosi – powtórzył z uśmiechem. Przypominał teraz małego liska albo łasiczkę czy wiewiórkę. Przednie zęby miał odrobinę za długie.

– Lily – rzekł mężczyzna, przykładając prawą rękę do piersi mniej więcej na wysokości serca.

– Ja się nimi opiekuję – zapewnił Mattias. – Będę się o nie troszczył. Roza jest moją żoną. To oczywiste, że będę się opiekował moją rodziną!

Nie wiedział, czy tamten go zrozumiał. Nieznajomy w każdym razie zbliżył się o krok, podszedł tuż do Mattiasa. Stanął tak blisko, że Mattias poczuł bijący od niego zapach koni.

– My wife – powiedział mężczyzna. – My child. My family.

Z każdym wypowiedzianym słowem dotykał prawą ręką serca.

Mattias poznał ten język. Zrozumiał przynajmniej to ostatnie, to o rodzinie.

Gdy mężczyzna powtórzył te słowa jeszcze raz, zaczął się domyślać również, co oznacza reszta.

– Twoja żona, twoje dziecko – powtórzył Mattias blady. – Twoja rodzina…

Ból stawał się rzeczywisty, światło dookoła zaczęło blednąc, nie było już tak silne, łagodne i pełne łaski.

– Roza jest twoją żoną – szepnął Mattias, a postać mężczyzny zniknęła mu sprzed oczu. Poczuł ból rozsadzający pierś i wykrzyczał go aż do bólu gardła.

– Dzięki Bogu! – westchnęła Roza i dalej wdmuchiwała w niego życie, dopóki nie nabrała pewności, że oddycha sam. Dopóki koniuszkami palców nie poczuła, że jego serce bije.

Przez całą noc leżała z policzkiem wtulonym w jego pierś. Mattias spał, a ona nawet przez moment nie zmrużyła oka, dopóki nie zrobiło się jasno i nie wstał dzień.

Mattias dalej spał.

– Może powinniśmy bardziej żyć, moja Raiju. Po prostu żyć. My dwoje widzieliśmy już większość rzeczy. Nie ma sensu szukać wszystkiego, tak mało czasu zostało tobie i mnie. Ta myśl boli.

– Obejmij mnie – poprosiła.

Lecz może właściwie to ona go obejmowała. Mieli objęcia dla siebie.

Tyle było między nimi czułości.

– To ty byłeś tym jednym wielkim przyjacielem w moim życiu – powiedziała Raija.

Wyciągnęła z pamięci wróżbę Elle z najsmutniejszych chwil dzieciństwa.

– Nigdy nie chciałem być dla ciebie tylko przyjacielem – uśmiechnął się Reijo. - Uraziłabyś mnie tym, gdybyś powiedziała mi to wcześniej. Kiedyś potrafiłem przez wiele dni czekać na jeden twój uśmiech. A teraz cieszę się, że to mówisz. Przyjaciel to słowo, które tak przyjemnie brzmi, moja Raiju.

Dorośli.

Płomienny ogień, którego oboje szukali, poparzył ich bardziej, niż ogrzał. Przytulna bliskość mieściła w sobie więcej niż przebłyski błyskawic, od których zapalały się suche wrzosowiska podczas gwałtownych letnich burz.

– Dlaczego tyle czasu musi upłynąć, zanim człowiek czegoś się nauczy? – spytał Reijo.

To był czas na zadawanie pytań, na które żadne z nich nie potrafiło udzielić dobrej odpowiedzi.

– Bardziej niż na czymkolwiek zależy mi teraz na spokoju – powiedziała Raija. – Na tym, żebyśmy byli blisko, żeby było spokojnie. Pragnę dobrego spokoju i chcę się nim dzielić. Z tobą. Chcę się nim dzielić z tymi, których nazywamy rodziną. Chcę tkwić przy tym, co jest nasze.

– Nasze… – Reijo pozwolił, by to słowo wyszło z jego ust. – Nie wiem, czy kiedykolwiek zostaniesz tylko Raiją od Reijo, nawet jeśli będziesz tego próbować, moja droga. Twego imienia nigdy nie łączono z moim w taki sposób.

– Jestem swoja własna.

Uśmiech Reijo przyfrunął do niej. Wyczuwał kolce, które ku niemu kierowała. Takie jak na rozpostartej płetwie karmazyna.

– Mikkal – Raija nigdy nie brzmiało dobrze w moich uszach – powiedział ze spokojem.

– Bo to nigdy nie było naprawdę rzeczywiste.

Ale ramiona, którymi go obejmowała, były rzeczywiste. Reijo żył już zbyt długo, żeby zastanawiać się i dziwić, dlaczego dzieją się różne rzeczy. Nadciągały różne chwile, a on wychodził im na spotkanie. Tylko to miało jakieś znaczenie. Uczestniczyć, być przytomnym, czuć i przeżywać.

Pocałunki miały smak sierpniowych moroszek. Cienie stawały się takie wyraźne. Wszystko się ze sobą łączyło.

Pierś go bolała, gdy obudził się tuż przed zapadnięciem kolejnej nocy. Z trudem usiadł, bolał go cały lewy bok. Roza musiała go podeprzeć. Pierwsze łyki ciepławej wody wypił chciwie, lecz więcej mu nie dala.

Pocałowała go w czoło, odgarnąwszy długą grzywkę, tej samej długości co reszta włosów. Kiedy je rozpuścił, wyglądał prawie jak dzikus.

– Nie wiedziałam, że taki z ciebie słabeusz, mój mężu – szepnęła mu do ucha.

Pośmiała się trochę.

– Oczywiście słyszałam, że takie rzeczy się dzieją – dodała.

– Bajki o duchach – mruknął. Roza kiwnęła głową i skubnęła go za płatek ucha.

– Nigdy w nie nie wierzyłam. Uważałam, że mężczyźni to mocne istoty, którym nie zaszkodzi trochę ciepła i namiętności.

Mattias westchnął z bezradności i błagał o jeszcze trochę wody.

Roza podała mu kilka łyków, ale nie więcej. Chyba lepiej zaspokoiłby pragnienie, zlizując rosę z trawy.

– Musisz odpocząć, Mattias – powiedziała Roza. Miała w oczach dziwny błysk. Może pojawia się on u kobiet, które kochają mężczyznę aż do śmierci. Może pochlebiło jej, że serce mu stanęło od jej pieszczot.

– Musisz mieć spokój, mój mężu. Mattias gotów był przysiąc, że Roza nie jest tak poważna jak powinna. Gotów był się założyć, że się z tego podśmiewa.

– Będę dla ciebie dobra. Będę cię dobrze traktować. Odpoczywaj. Zaczekam na ciebie, najdroższy Mattiasie. Naprawdę mnie wystraszyłeś…

– A dlaczego się zlękłaś? – szepnął. Gardło miał suche i obolałe. Nie pojmował, co jest tego przyczyną. – Czy ty nie jesteś czarownicą, Rozo Samuelsdatter? Czy nie potrafisz robić tego, o czym inni tylko marzą? Czy nie potrafisz wyrwać człowieka z objęć śmierci?

– Może i dobrze się stało, że dzisiejszej nocy miałeś za żonę czarownicę, Mattiasie Mattiassenie!

Uśmiechnął się.

– Mogłabyś być nieśmiertelna. Wdowa, panna młoda i znów wdowa w ciągu zaledwie kilku dni.

Roza się nie uśmiechała.

– Spodobałoby ci się to? – spytał. Zamknął oczy i zsunął się po poduszkach. – Nie chciałabyś być nieśmiertelna, Rosi?

– Coś ty powiedział? – szepnęła Roza przerażona. Ale Mattias nie odpowiedział. Już zasnął.

Bente Pedersen

***

Content

Bente Pedersen
Echo Przeszłości

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

Bente Pedersen