Margit Sandemo

Gorączka

Saga O Ludziach Lodu Tom XII

ROZDZIAŁ I

Wiosna wybuchła gwałtownie i to ostatecznie postawiło Villemo na nogi.

Ocknęła się nareszcie z tego duchowego odrętwienia, w którym trwała od powrotu do domu. Żal, że musiała wyrzec się Dominika, pozbawił jej organizm wszelkiej odporności i nie mogła wyzdrowieć. Jedno zaziębienie następowało po drugim, przyplątało się zapalenie ucha, wciąż cierpiała na jakieś katary i bóle mięśni. Gabriella i Kaleb nie mieli chwili spokoju. Ich radosna, niesforna córka leżała blada i cicha, jakby wpatrzona w coś dalekiego, nieznanego. Uśmiechała się do nich i dziękowała za opiekę, dręczyły ją ciężkie wyrzuty sumienia, że wciąż im przyczynia takich strasznych zmartwień. Była jednak tak osłabiona, że dostawała zawrotu głowy, gdy tylko próbowała usiąść.

I oto któregoś dnia spostrzegła, że poranne niebo mieni się złocistą, czerwonawą poświatą, a ponad wsią unoszą się srebrzystoszare dymy. Zaciekawiona Villemo, zanim zdążyła się zastanowić, czy utrzyma się na nogach, wstała i podeszła do okna. Kurczowo zaciskała ręce na futrynie, bo kolana się pod nią uginały, lecz stała mimo wszystko.

Na zewnątrz widok był wspaniały. Wszędzie płonęły ognie, pojedyncze małe stosy lub długie szeregi.

Mocny, ostry, niezwykle przyjemny zapach wiosny unosił się nad całą parafią Grastensholm. Villemo popadła w zadumę.

Płonie otwarty ogień, myślała. Pożar ogarnia już jednak więcej, niż można zobaczyć. Pod stosami ognisk, głęboko w ziemi, tli się i żarzy z tajemniczą siłą, sprawia, że ciepło przenika w dół, do głębszych warstw. Ten stłumiony, niewidzialny pożar jest jak… jak moja miłość. Nie można jej zdławić, trawi mnie powoli, tli się gorącym żarem, nic nie zdoła jej pokonać. Jest strasznie bolesna, ale zarazem rozkoszna i nie chcę się jej wyrzec.

Oświetlona blaskiem ognia, trzymająca się kurczowo ramy okiennej Villemo budziła się nareszcie do życia.

– Kocham cię, Dominiku – powiedziała głośno, a ognista poświata odbijała się w jej oczach, sprawiając, że płonęły niczym u dzikiego zwierzęcia. – Kocham cię, pragnę cię mieć i będę cię miała! Nikt ani nic nie zdoła nas rozdzielić, Dominiku! Teraz wiem, po co żyję!

Słabe dłonie nie były w stanie dłużej zaciskać się na ramie i Villemo powoli osunęła się na ziemię. Tęsknota za życiem okazała się jednak tak wielka, że znalazła siły, by doczołgać się do łóżka i ułożyć w pościeli. Leżała wyczerpana, lecz szczęśliwa. Nareszcie wiedziała, że ma cel. I od tej chwili pragnienie, by odzyskać Dominika, trwało w jej ciele niby gorączka.

Wiosna i lato 1675 roku minęły w parafii Grastensholm bez wstrząsów. Villemo po wszystkich zmartwieniach, jakich przysporzyła swoim najbliższym w ostatnich latach, okazywała skruchę i nieznane przedtem posłuszeństwo. Pracowała w gospodarstwie, zapamiętywała się wprost w pragnieniu bycia pożyteczną i chęci niesienia pociechy, w wolnych chwilach czytała i uczyła się. Zawsze był zdolna, choć jako kobieta wielkiego pożytku z tego mieć nie mogła. Kaleb i Gabriella byli zaskoczeni, lecz szczęśliwi.

Villemo sprawiała wrażenie zadowolonej, a nawet pogodnej i wesołej.

I tylko ściany jej pokoju wiedziały, co się naprawdę stało. Dawniej, gdy leżała chora, widziały rozpacz i tęsknotę. Widywały jej szeroko otwarte, rozmarzone oczy w samotnie spędzane wieczory, łzy spływające na listy, które pisała i wysyłała potajemnie, gdy pocztylion kierował się na wschód, ku Szwecji.

Otrzymywała też listy. Zawarła umowę ze służącą, która dbała, by rodzice panienki nie dowiedzieli się, że tak często przychodzą. Listy pełne miłości i tęsknoty, wyznań i zabawnych dworskich anegdot. Dominik zawsze miał celne określenia, z odrobiną złośliwości opisywał śmieszne wydarzenia na dworze, a zwłaszcza ludzi o kurzych móżdżkach z otoczenia króla. Villemo próbowała odpowiadać w tym samym tonie, lecz bez większego powodzenia. Chciała ukrywać swą tęsknotę, lecz nie starczało jej hartu ducha.

Teraz się to odmieniło.

Wszystko, co robiła, przesycone było jakąś determinacją. Kierowało nią niezłomne zdecydowanie. Nie miała zamiaru zważać na nic ani na nikogo. Dominik będzie jej.

On jeszcze nie był tego świadom, nie mogła mu o tym powiedzieć. Cieszył się jednak, że wróciła jej chęć do życia, i pisał, że odnosi wrażenie, iż Villemo odnalazła sens i cel swego istnienia.

Oczywiście, że odnalazła, oczywiście…

Szwecja i Dania nigdy nie mogły żyć w zgodzie przez dłuższy czas. Dania żywiła zastarzałe pretensje o utracone dzielnice, Skanię i Blekinge z przyległościami.

Szwecja natomiast miała wielkie kłopoty ze swymi posiadłościami po drugiej stronie Bałtyku.

W czerwcu została pobita szwedzka załoga w Brandenburgii, co stało się bojowym sygnałem dla licznych przeciwników Szwecji. Dania wysłała wojsko na pomoc sojusznikom z Brandenburgii, Niderlandów i Cesarstwa Niemieckiego, sama zdołała odzyskać Gottorp. W październiku od Szwecji odpadło najpierw Pomorze Zachodnie, a potem Wismar.

Król szwedzki, Karol XI, był jeszcze bardzo młody. Przerażenie go ogarnęło, gdy uświadomił sobie, jak żałosny jest stan sił zbrojnych Szwecji. Prosił o pieniądze, lecz kasa państwowa świeciła pustkami. Nikt się niczym nie przejmował, młody monarcha mógł polegać jedynie na sobie i kilku oddanych ludziach, których osobiście dobrał. Wiedział, że wrogowie kraju uderzą lada moment, lecz nie miał armii, by im się przeciwstawić.

Czas naglił. Zimę król wykorzystał na uzbrojenie wojsk. Z wielkim trudem zdołał zebrać oddziały, które wiosną 1676 roku wysłał do Skanii. Marzyła mu się wielka ofensywa: zamierzał zdobyć Zelandię.

Duńczycy z kolei zgromadzili pod Kopenhagą wojsko, które miało odzyskać Skanię. Po stronie szwedzkiej stało czternaście tysięcy ludzi gotowych do walki. Szwedzka załoga w Skanii czekała na przybycie floty, która by przerzuciła żołnierzy do Danii. Choć flota zgromadzona pod Sztokholmem była dość liczna, to jednak znajdowała się w opłakanym stanie i król Karol poświęcić musiał dużo czasu i wysiłku, by ją na nowo uzbroić. Wyposażenie okrętów się rozpadało, a załogom brakowało wyszkolenia. Gdy z wielką pompą i paradą okręty pierwszy raz wyszły w morze, musiały prawie natychmiast zawrócić. Na jednym z nich dziewięćdziesięciu spośród dwustu członków załogi dostało marskiej choroby. Na pozostałych wcale nie było lepiej. Duńczycy kpili, że tak się zawsze kończy rzucanie wiejskich parobków na głębokie wody.

Trzeba było zaczynać od początku. Tym razem musi się udać, powtarzano, gdy okręty podniosły żagle i wyruszyły spod Sztokholmu ku południowym brzegom Bałtyku, by jak najszybciej przyłączyć się do oddziałów w Skanii i „wyciąć w pień tych przeklętych Duńczyków”.

Długo odkładany ślub Leny Paladin z Orjanem Stege został ostatecznie wyznaczony na dzień 30 maja 1676 roku. Babcia Cecylia czuła się już zdrowa, zaraza minęła i wszystko mogłoby się odbyć bez przeszkód, gdyby nie strach przed wojną.

Szwedzka gałąź Lindów z Ludzi Lodu: Mikael, Anette i Dominik, przybyła już jednak ze Sztokholmu do Gabrielshus w Danii, a cała norweska część rodziny była w drodze. Ludzie Lodu nie obawiali się zresztą tak bardzo wojennych niebezpieczeństw; uważali, że Lena powinna dostać nareszcie swego ukochanego Orjana, tyle lat musiała na niego czekać.

To, że Dominik, kurier szwedzkiego króla, mógł wyjechać, zawdzięczano nieporozumieniu. Akurat w dniach wesela nie miał zaplanowanych żadnych zajęć, skoro więc był wolny, nie pytał o pozwolenie. Gdy zaś piekło się rozpętało i wzywano wszystkich kurierów, jego już nie było. Rodzina Oxenstiernów odradzała im tę podróż i rodzice Dominika wahali się, lecz jego nic nie byłoby w stanie powstrzymać. Wyruszyli więc wszyscy troje, zanim jeszcze zrobiło się naprawdę niebezpiecznie.

W dużo trudniejszym położeniu znaleźli się Tancred i Tristan, ojciec i brat Leny. Z największym wysiłkiem udało im się uzyskać pozwolenie na udział w uroczystościach ślubnych, bo obaj, jako duńscy poddani, mieli wkrótce wyruszyć na wojnę.

Najgorzej przedstawiała się sytuacja samego pana młodego, Orjana Stege, który jako Skańczyk był obecnie poddanym szwedzkim. A na dodatek oficerem. Mimo to jednak zdołali pokonać piętrzące się trudności i wyznaczonego dnia wszyscy przybyli do Gabrielshus. Ród w komplecie. Po raz pierwszy od wielu, wielu lat. Tej chwili wyglądali od dawna.

Na statku z Norwegii do Danii Villemo jak pokutująca dusza krążyła od relingu do relingu. Nigdy chyba żaden statek nie wlókł się tak wolno! Nic jej nie obchodziła piękna sceneria wokół, morze i niebo, nic nie miało znaczenia, liczyło się tylko jedno: jedzie oto na spotkanie Dominika!

O Boże, a jeśli on nie będzie mógł przyjechać? Do Grastensholm także dotarły wiadomości o napiętych stosunkach pomiędzy Danią i Szwecją, wszyscy wiedzieli, że jadą na los szczęścia. Czy i kiedy będą mogli wrócić? Wyruszyli jednak, bo ślub w rodzinie był wydarzeniem tak wielkim, że żadna wojna nie mogła mu przeszkodzić.

Lecz Dominik? Tak strasznie się bała…

Gdy zbliżali się do Oresundu i po obu stronach widzieli ląd, Gabriella podeszła do córki. Nie ulegało wątpliwości, że matce coś leży na sercu.

– Villemo…

Jaki ostrożny wstęp! Do rzeczy, kochana mamo! Wiem aż nazbyt dobrze, o co ci chodzi.

– Słucham, mamo.

– Ty… Prawdopodobnie spotkasz w Danii Dominika.

O, tak, mam nadzieję.

– Tak.

– Czy mogłabyś… czy chciałabyś być ostrożna? Ja wiem, że nadal bardzo się kochacie.

Villemo potwierdziła szybkim skinieniem głowy.

– Czy możesz obiecać ojcu i mnie, że nie… że w nic się nie wdasz?

– A co by to miało być? – zapytała głównie po to, by się drażnić.

– Och, bardzo dobrze wiesz, o co mi chodzi. Możesz obiecać, że będziesz go unikać? Po prostu unikać. Pisałyśmy do siebie z Anette. Ona i Mikael zażądali takiej samej obietnicy od Dominika, Że nigdy nie będziecie sami. Że poddacie się prawu Ludzi Lodu. Nie wzniecaj miłości, która jest skazana na śmierć, Villemo!

– Wiele ode mnie wymagasz, mamo – rzekła Villemo z goryczą. – To jedyne nasze spotkanie w ciągu wielu lat.

Sprawia mi to ból, kochanie. I nie żądamy, żebyście ze sobą nie rozmawiali. Ale możecie widywać się tylko w obecności innych. Rozumiesz, co mam na myśli?

Villemo długo milczała. To wielki zawód. Wiedziała, że matka ma rację, wiedziała też, że nie wolno jej lekceważyć woli rodziców… Ale, och, jak ona czekała na to spotkanie z Dominikiem! Jak o nim marzyła!

Długo walczyła ze sobą, a w końcu powiedziała:

– Dobrze. Będę nad sobą panować. Ale pozwólcie mi przynajmniej pożegnać się z nim, gdy to nieszczęsne wesele się skończy! Nawet w obecności całego zgromadzenia, jeśli tak musi być. Ale niech mi będzie wolno naprawdę go pożegnać, rozpłakać się, objąć go, dotykać, móc poczuć, że istnieje. Czy wymagam zbyt wiele?

Gabriella patrzyła na nią z rozpaczą.

– Nie, dziecino. Nie wymagasz zbyt wiele. Jest nam tak strasznie przykro, że sprawiamy ci ból, rozumiesz chyba.

Villemo tylko skinęła głową. Nie chciała już o tym rozmawiać.

Dominik krążył po Gabrielshus i czekał. Wiele razy przychodziło mu na myśl, by pojechać konno do Kopenhagi na spotkanie statku z Norwegii, doszedł jednak do wniosku, że to by zanadto zwróciło uwagę.

Gabrielshus przewyższało wszystko, co posiadali Ludzie Lodu. Urządzenie pałacu było tak kosztowne, pełne smaku i przepychu, że nawet po wielu dniach oglądania wciąż jeszcze znajdowało się tu nowe i godne podziwu rzeczy.

Teraz, ze względu na przygotowania do wesela, wszystko zostało niemal dosłownie wywrócone do góry nogami. Cecylia, licząca sobie siedemdziesiąt cztery lata, należała chyba do najaktywniejszych. O wszystko musiała się troszczyć osobiście, do wszystkiego wtrącić swoje trzy grosze. Doprowadzała i rodzinę, i służbę do szaleństwa. Nie raz życzyli sobie, żeby znowu chora i przyciszona położyła się do łóżka.

Cecylia nie mogła po prostu pogodzić się z tym, że nie ma już tyle do powiedzenia, ile by chciała. Kiedyś, ponad pięćdziesiąt lat temu, przybyła do Gabrielshus jako panna młoda, poślubiona Alexandrowi Paladinowi na bardzo szczególnych warunkach. Tutaj ona i Tarjei oraz wierny kamerdyner Wilhelmsen zaciekle walczyli o życie Alexandra. Teraz wszyscy trzej odeszli już z tego świata. Panią w Gabrielshus została Jessica, małżonka Tancreda, i Cecylia nie miała zamiaru stawać na drodze synowej, do której zresztą była szczerze przywiązana.

Wtrącała się we wszystko jedynie z przyzwyczajenia i dlatego, że z natury zawsze była czynna. Ani lata szczęścia, ani tragedie nie odmieniły Cecylii. Pozostała taka jak zawsze.

Irmelin wciąż mieszkała w Gabrielshus. Irmelin, spokojna i łagodna. Cecylia dobrze wiedziała, jak bardzo cierpią jej młodzi ulubieńcy, Irmelin i Dominik. Ona zawsze rozumiała młodych. Któregoś dnia zabrała ich na przechadzkę do wspaniałego rosarium w Gabrielshus.

– Powoli także i do moich uszu dotarły wiadomości o waszych nieszczęściach – powiedziała. – Na ogół już mi teraz nikt o niczym nie mówi. Boją się, że będę się wtrącać. I chyba mają rację. Rozumiem, że trudno wam obojgu, i głęboko współczuję. Tobie, Dominiku, nie pozwolono ożenić się z moją wnuczką, Villemo, która jest mi szczególnie bliska, ponieważ myśli dokładnie tak jak ja. Jesteśmy bardzo do siebie podobne. Ty, Irmelin, nie możesz wyjść za Niklasa z Lipowej Alei, bo oboje pochodzicie z Ludzi Lodu i być może nosicie w sobie dziedzictwo zła. To takie okrutne, bo znakomicie do siebie pasujecie, obie pary! Wiem, że teraz czekacie z niecierpliwością na statek z Norwegii. Długa rozłąka nie pomogła ani trochę, prawda?

– Nie, ciociu Cecylio. Nic a nic – potwierdziła Irmelin, która była wyższa nawet od wysokiej przecież Cecylii. Przy Dominiku jednak wydawała się nieduża.

– Nie powinniśmy byli pisywać do siebie – rzekł Dominik. – Bo listy mogą niekiedy być naprawdę niebezpieczne. Pozwolono nam jednak pisać i te listy były jedynymi jasnymi wydarzeniami w najtrudniejszych dniach.

– Tak – przyznała Irmelin. – Masz rację, Dominiku. Listy są niebezpieczne. Mogą podtrzymywać ogień i stwarzać iluzje, są w stanie zbliżyć dwoje ludzi bardziej nawet, niż gdyby się znajdowali w jednym pokoju.

– To prawda – westchnęła Cecylia. – I co zamierzacie teraz?

– Ja nie myślałem o niczym więcej, jak tylko by zobaczyć Villemo. Tylko zobaczyć. Marzyłem o tym dniu przez półtora roku – wyznał Dominik i podał starszej pani piękną różę.

– A ja nie widziałam Niklasa od blisko trzech lat – powiedziała Irmelin. – I ja też nie odważyłam się myśleć o niczym więcej, jak tylko żeby go zobaczyć, usłyszeć, jak mówi, dotknąć go. Znam swoje miejsce, ciociu Cecylio, nie chcemy złamać obietnicy danej rodzicom.

– Tak, wszyscy o tym wiemy. Bądź tylko ostrożny z Villemo, Dominiku! Ona została najsilniej z was wszystkich naznaczona i z radością daje się ponosić uczuciom.

– Myślę, że teraz już nie – powiedział w zadumie. – Jej rodzice są bardzo z niej zadowoleni, choć dziwi ich uległość Villemo.

– Owszem, Gabriella wspominała mi o tym, ale cicha woda, jak to się mówi… a zresztą to dotyczy was wszystkich. Całej czwórki. Bądźcie ostrożni, nie szukajcie sam na sam z waszymi ukochanymi, nie wystawiajcie się na pokuszenie. Nie należy igrać z dziedzictwem Ludzi Lodu! Stokrotne dzięki, Dominiku, za czarujące róże. Masz bardzo wyrafinowany smak i wybierasz moje najpiękniejsze kwiaty. Zamierzałam ustawić je na weselnym stole.

Sprawiał wrażenie tak strasznie zakłopotanego, że obie z Irmelin wybuchnęły śmiechem.

– Nie martw się, do tego czasu zakwitną nowe – pocieszała go stara dama.

Ze wzruszeniem przyglądała się obojgu młodym. Jak dobrze rozumiała ich problemy!

Cofnęła się myślami w przeszłość, do pewnego wieczora niedaleko cmentarza w Grastensholm. Jak łatwo uległa pokusie i znalazła się w ramionach młodego pastora! Tylko dlatego, że był podobny do Alexandra, którego nie mogła mieć…

A ci młodzi… Ich głęboka miłość… Mają się teraz spotkać z ukochanymi po długiej rozłące.

Cecylia skuliła się wewnętrznie. Odniosła wrażenie, że przesunął się nad nią cień Tengela Złego.

Nikt nie wiedział, że flota duńska opuściła Oresund i popłynęła na północny wschód, by tam spotkać szwedzkie okręty. Wiadomości nie rozchodziły się tak szybko, odległości były znaczne, a plany operacji wojennych utrzymywano w tajemnicy. Rodzina żyła więc w nadziei, że wesele odbędzie się w spokoju i potem wszyscy zdążą wrócić do domów. O pośpiechu nie było mowy. Szwecja i Dania kłócą się nieustannie, nie ma się czym przejmować.

Wkrótce do Gabrielshus zjechała cała norweska gałąź rodu. Cecylia od kilku dni trwała na posterunku przy oknie i zobaczyła ich pierwsza.

– Jadą! Już tu są! – wołała podniecona i dumna, że to ona przynosi radosną nowinę.

Wszyscy rzucili się na spotkanie gości. Specjalnie wysłani do Kopenhagi służący spotkali Norwegów w porcie i eskortowali do Gabrielshus.

Villemo wysiadła z powozu ostatnia. Szła z pochyloną głową, nie miała odwagi spojrzeć przed siebie, bała się, że nie zdoła opanować wzruszenia. Przeżywała wszystko jak w transie, jakby jakaś mgła przesłaniała jej oczy, nie pozwalała widzieć wyraźnie, ba, nawet myśleć jasno.

Babcia Cecylia chwyciła ją w objęcia i Villemo z zaskoczeniem stwierdziła, jaka ta zawsze wysoka i postawna pani zrobiła się maleńka i krucha. Choć pewnie Villemo sama też od ostatniego spotkania trochę urosła.

Irmelin… Obejmując przyjaciółkę, spojrzała nad jej ramieniem na wspaniały różany ogród, lecz wszystko zdawało się rozmyte jak w zmatowiałym lusterku. Jak dobrze spotkać znowu przyjaciół z dzieciństwa!

O Boże, czy to Tristan? Ten wysoki, przystojny młodzieniec o smutnych oczach? Gdzie się podziały pryszcze i chłopięca niepewność?

A oto i Lena, naprawdę dawno nie widziana, gratuluję, Leno, jak najszybciej muszę zobaczyć twojego Orjana.

Mogła śmiać się i żartować! Głos nie odmawiał posłuszeństwa, usta poruszały się, Villemo zaskakiwała samą siebie.

Ciocia Jessica. Miła i pełna ciepła jak zawsze, tylko włosy jej posiwiały. Zmartwienia z powodu Tristana, mówiono, nikt jednak nie potrafił dokładnie powiedzieć, co to za zmartwienia.

Ciocia Jessica coś do niej mówiła.

– Jak ty wydoroślałaś, Villemo! A jaka się zrobiłaś ładna! I włosy masz znowu długie tak jak trzeba!

Wuj Tancred, jak zawsze w żartobliwym nastroju:

– Gabriello, skąd ci się wzięła taka córka? Przecież ona jest po prostu śliczna! I wygląda na inteligentną, zwłaszcza kiedy milczy!

– Nie słuchaj go, Villemo – śmiała się Gabriella. – Zawsze kiedy jest wzruszony, prawi ludziom złośliwości.

Villemo uśmiechała się, lecz twarz miała jak zdrętwiałą.

Wiem, że tu jesteś, Dominiku. Kątem oka widzę twój cień. Ale nie mam odwagi na ciebie spojrzeć. Jeszcze nie teraz.

Bardzo trudne spotkanie: rodzice Dominika.

Głęboki ukłon przed ciotką Anette. Ja jestem w połowie z rodu Paladinów, ona natomiast pełnej krwi de Saint-Colombe. Z Loupiac w Bearn.

Zawsze się trochę bałam ciotki Anette. Zaciska wargi z wyrazem surowości. Mama powiada, że nie powinnam się tym przejmować, bo ciotka Anette po prostu nieustannie się pilnuje, by nie zrobić czegoś nieodpowiedniego. A tak naprawdę jest bardzo miła i sympatyczna, twierdzi mama. Ale nie sądzę, by mnie lubiła. Ona wie. Wie, że Dominik prosił o moją rękę. Dlatego się mnie boi. Nazwisko Paladin jest wystarczająco dobre, ale kim, na Boga, jest córka Kaleba Elistrand? Ciotka jest jedyną osobą w rodzinie, która traktuje Kaleba z góry ze względu na jego pochodzenie. Mojego ojca! Najwspanialszego człowieka na ziemi!

Tuż za rodzicami Dominik, a jakże.

Chłodny uścisk na powitanie od jego matki; zdołała stanąć tak, byśmy się nie otarły o siebie. Do diabła, nie jestem przecież brudna!

Och, nie wolno mi się złościć.

Wuj Mikael. Marzyciel. Na jego widok czuję ciepło w piersi. Wuj Mikael jest taki dobry, taki odległy od złego świata. Jak oni się nie dobrali! Ale przed chwilą widziałam, że ona ukradkiem uścisnęła jego rękę. Może szukała otuchy i siły na spotkanie z całym rodem? Może to prawda, co mówi mama, że matka ciotki Anette w dzieciństwie całkiem wypaczyła jej charakter? I że ona nic już na to nie może poradzić. Jeśli tak, to szczerze mi jej żal.

Myśli, potok myśli po to tylko, by oddalić ten moment…

Villemo uśmiechnęła się promiennie do Anette znad ramienia Mikaela i otrzymała w odpowiedzi blady, spłoszony uśmieszek.

Biedny wuj Mikael! On uścisnął mnie szczególnie mocno. On także wie, ale rozumie mój ból.

Tak więc został tylko Dominik…

Głęboki głos:

– Dzień dobry, Villemo! Miło znowu cię zobaczyć!

Bądź silna, Villemo! Poczekaj do pożegnania! Do tego czasu musisz postępować zgodnie z życzeniem rodziców!

– Dzień dobry, Dominiku! Jak ty wyrosłeś, mój chłopcze!

Nareszcie podnoszę na niego oczy. On się śmieje. Inni też się śmieją. To tego spotkania lękali się najbardziej. Znalazłam właściwy ton. Wszyscy odetchnęli z ulgą.

Tylko ja czuję długi uścisk dłoni Dominika. Tylko my widzimy nawzajem w swoich oczach tęsknotę i żar.

Wszyscy mnie obejmowali. Dominik tego nie robi. Dzięki ci za to, mój przyjacielu. Ty i ja wiemy, że to by było zbyt trudne.

Nic się nie zmieniło. I… to szaleństwo z mojej strony tak myśleć, ale Bogu niech będą za to dzięki!

Boże mój, chyba zapomniałam, że on jest aż tak pociągający! Wiem, że to moje uczucia czynią go dla mnie jeszcze piękniejszym, ale serce szarpie mi nieutulona tęsknota. Sprawia mi to fizyczny ból. Z trudem powstrzymałam się, by nie paść mu w ramiona.

Bo on mnie przecież nigdy nie obejmował, w każdym razie nigdy inaczej niż wtedy w Romerike, wiele lat temu, a wtedy też tylko dlatego, że sama nie mogłam ustać na nogach.

Później rozdzielili nas, wszyscy ci mądrzy, rozsądni ludzie, którzy tyle wiedzą o złym dziedzictwie Ludzi Lodu. Ale co oni wiedzą o gorączce we krwi żywego człowieka? O gorączce, której nie można ukoić inaczej, jak tylko poprzez obecność ukochanej osoby?

Dominik puścił moją rękę. Powinien był to zrobić już dawno, ale zwlekaliśmy oboje. Muszę teraz odejść od niego. Odwrócić się i powiedzieć coś zwyczajnego. Posłuchaj, moje ciało! Bądźcie posłuszne, zmysły!

Błyskawiczna zmiana tematu. Ach, Leno, to twój narzeczony? Ten, który nadchodzi?

Lena, ta cokolwiek kanciasta panna, rozjaśniła się niczym słoneczko. To rzeczowa i bardzo inteligentna dziewczyna. Dobrze mieć kogoś takiego za przyjaciela, trzeźwo myśląca, godna zaufania. Nie jakaś wybitna piękność, ale zdecydowanie pociągająca.

– Tak, to Orjan! – zawołała radośnie. – Chodź przywitaj się! A to jego rodzice.

Orjan Stege okazał się zupełnie inny, niż Villemo sobie wyobrażała. Nie był piękny, nic nadzwyczajnego, właściwie nawet dość pospolity. Ale zdążyła się już nauczyć, że miłość nie kieruje się wyglądem. Opiera się na czymś bardzo trudnym do określenia, co Lena niewątpliwie w Orjanie odkryła. Co odpowiada właśnie jej i co dla niej jest nieodparcie pociągające. Ta może być drobiazg, jakaś ukryta cecha, budząca wzajemną sympatię tych dwojga, a dla postronnych niezauważalna.

O, Villemo nauczyła się wiele od czasu, gdy jako siedemnastolatka zadurzyła się nierozumnie w przystojnym Eldarze Svartskogen.

Ledwie jednak zamieniła dwa słowa z przyszłym mężem Leny, nabrała przekonania, że tego człowieka można szczerze lubić, choć w jego powierzchowności nie było nic szczególnie interesującego. Miał w sobie jakieś ciepło, dające poczucie bezpieczeństwa i pewności. Jeszcze raz zdumiało ją, jak często ludzie podobni do siebie odnajdują się. w tłumie innych. Bo Lena i Orjan byli do siebie bardzo podobni, zarówno jeśli chodzi o wygląd, jak i pod względem psychicznym.

Odnosiło się wrażenie, że są ze sobą bardzo szczęśliwi.

Villemo odczuła ukłucie w sercu i odszukała wzrokiem Dominika. Nie było to trudne. Gdy wszyscy przekrzykiwali się nawzajem, tak że nie sposób było zrozumieć słowa, Villemo i Dominik patrzyli sobie w oczy.

Nic się nie zmieniło, nie, wprost przeciwnie. Listy, z czasem coraz gorętsze, rozpalały to, co powinno było umrzeć cichą; niezauważoną śmiercią.

Dyskretne chrząknięcie Irmelin przywołało ich do rzeczywistości.

Villemo jednak znowu nie dawała spokoju uparta myśl: Będę go mieć! Nie teraz, bo obiecałam mamie i ojcu i on też obiecał swoim rodzicom. Muszę jednak coś wymyślić…

Nie, nie wolno mi. Nie mogę lekceważyć wszystkich. Zresztą Dominik sam chce dotrzymać słowa. A jemu nie mogę się przeciwstawić.

Jedyne, na co jeszcze mogę czekać, to prawdziwy, pełen czułości uścisk na pożegnanie. Obejmę go w obecności tylu widzów i przytulę do siebie na krótką chwilę. Przekażę mu całą moją miłość.

Tylko to mi pozostało. Dalej w przyszłość nie mam odwagi spojrzeć.

Mimo wojennej pory wesele było wspaniałe i trwało trzy dni. Trzy szczęśliwe dni w Gabrielshus, gdy wszyscy odłożyli na bok kłopoty i rozkoszowali się spotkaniem z całą rodziną.

Jedynie czworo młodych nie umiało odłożyć na później swoich zmartwień. Nosili je zbyt głęboko w sercach. Choć starali się nie spotykać sam na sam, to żadnego z nich nie opuszczała dręcząca świadomość, że obiekt beznadziejnych marzeń znajduje się pod tym samym dachem, i zdawało się jedynie kwestią czasu, kiedy któreś zbuntuje się przeciwko zakazom. Villemo jednak wszystko odkładała do pożegnania. Wtedy weźmie sprawy w swoje ręce!

Dokładnie w dniach wesela, pierwszego czerwca, na Bałtyku, w pobliżu wyspy Olandii, szwedzkie i duńskie okręty starły się w miażdżącej bitwie morskiej. Miażdżącej dla Szwedów. Stracili oni jedenaście okrętów, a wśród nich ogromny okręt flagowy „Wielka Korona”, wyposażony w sto trzydzieści dział. Zginęło cztery tysiące dwustu ludzi.

Trzeba wiedzieć, że wielkie okręty zawsze, we wszystkich czasach, przynosiły więcej strat niż pożytku. To wokół nich koncentrowało się zainteresowanie wroga, dlatego one były w każdej bitwie najbardziej zagrożone.

Ze szwedzkiej floty nie pozostało prawie nic, zatem decydująca bitwa musiała rozegrać się na lądzie, czyli, ściślej mówiąc, w Skanii.

Upłynęło jednak sporo czasu, zanim wiadomości o tym dotarły do Danii. Weselne uroczystości w Gabrielshus trwały, bo nikt akurat teraz nie chciał wyruszać w powrotną drogę, gdy po raz pierwszy od tak dawna ród zebrał się w komplecie. Ludzie Lodu zaś nigdy nie wyzbyli się swego zdumiewającego poczucia więzi rodzinnej, które sprawiało, że jeśli ktoś z nich znalazł się z dala od najbliższych, czuł się bezradny i zagubiony. Najboleśniej doświadczył tego Mikael.

Tylko rodzina Stege wróciła do Skanii, zabierając ze sobą młodych małżonków. Lena na zawsze opuszczała dom swego dzieciństwa i wyjeżdżała do Skanii, dawnej duńskiej prowincji, która teraz stała się wrogim krajem.

Wszyscy lękali się nie widzianego wcześniej wyrazu desperacji, który pojawił się w oczach Irmelin. Strzegli też Niklasa, sprawiającego wrażenie, jakby podjął nieodwołalną decyzję… Eli i Andreas pragnęli jak najszybciej wrócić z synem do domu, a Hilda chodziła smutna, bo wyglądało na to, że wciąż jeszcze Irmelin będzie musiała zostać w Gabrielshus. Sytuacja była naprawdę trudna i kładła się mrocznym cieniem na ich radość.

Mało kto zatem zwracał uwagę na Villemo i Dominika.

I oto któregoś dnia stało się to nieuniknione. Spotkali się sami na murach otaczających zamek, przy otworach strzelniczych pozostałych z czasów, gdy majątku trzeba było bronić przed atakami z zewnątrz.

Żadne z nich tego nie planowało, bo oboje z pełną świadomością unikali się nawzajem. Teraz jednak ciągła ucieczka od siebie sprowadziła ich na to samo miejsce.

Delikatny letni wietrzyk chłodził mury. Poza tym panował niczym nie zmącony spokój.

ROZDZIAŁ II

– Ty też tu jesteś? – szepnęła Villemo prawie bez tchu.

– Tak, chciałem trochę pomyśleć na świeżym powietrzu. To zwykle pomaga.

– Miałam takie same zamiary. Ale będzie najlepiej, jeżeli zejdę na dół.

– Nie, zaczekaj! Możemy chyba porozmawiać jak ludzie cywilizowani, nie musimy…

– Nie musimy się dotykać, chciałeś powiedzieć?

– Tak właśnie myślałem.

Przyglądała się jego smukłym, pięknym dłoniom, które gładziły kamienie muru w niezwykle zmysłowy sposób. Dominik już taki był, cechowała go po prostu głęboka zmysłowość, co może nie każdy na pierwszy rzut oka zauważał. Villemo zawsze ta jego zmysłowość mocno pociągała, a jednocześnie odpychała; walczyła z nią agresją i dziecinnymi wybuchami złości.

Ta erotyczna siła także teraz sprawiała, że Villemo trudno było zachowywać się naturalnie. Była tak zdenerwowana, że drżała na całym ciele.

– Właśnie rozmawiałem z Niklasem – rzekł z wolna. – Martwi się o Irmelin. Ona chce skończyć z tym wszystkim.

– Jak to: skończyć?

Dominik spuścił wzrok i brązowozłocistymi oczyma spod gęstych czarnych rzęs przyglądał się swoim dłoniom.

– Odebrać sobie życie.

Villemo drgnęła.

– To by dopełniło tragedii. Ale ja ją rozumiem.

– Myślałaś o tym samym?

– Och, wiele razy! Doszłam jednak do wniosku, że byłoby szkoda pozbawiać świat kogoś tak wyjątkowego jak ja.

Uśmiechnął się, a Villemo zauważyła głębokie bruzdy na jego policzkach. Uświadomiła sobie, jak musiało mu być trudno.

– A ty? – zapytała gwałtownie.

Dominik obserwował jakiegoś małego ptaka, lecącego ku morzu.

– To naturalne, że podobne myśli przychodziły mi do głowy. Ale podzielam twoje zdanie, powinniśmy też myśleć o naszych bliskich. Poza tym ty i ja, i Niklas mamy coś szczególnego, co nas trzyma przy życiu. Irmelin tego nie posiada i dlatego jest słabsza. Musimy o nią dbać.

– Tak. Spróbuję z nią porozmawiać.

Wiatr zwiewał jej włosy na twarz, odrzuciła je energicznym ruchem głowy. Dominik stał niedaleko, uważnie śledził jej gesty.

– Czy znalazłaś sobie… kogoś innego? – zapytał cicho.

– Nie. I rodzice też zaniechali już prób szukania kogoś odpowiedniego dla mnie. Są bardzo mili i dyskretni. Na pewno chcą dla nas dobrze, ale cóż mogą poradzić?

– Owszem. Są tak samo bezradni jak my.

– A ty znalazłeś kogoś?

To pytanie sprawiało ból. Już sama myśl o Dominiku z jakąś inną kobietą… Ale musiała wiedzieć. Nerwowo splatała dłonie.

– Nie, jakbym mógł zrobić coś takiego? Ktoś, kto raz został zauroczony przez Villemo, nikogo poza nią nie widzi.

– Pięknie to powiedziałeś – westchnęła Villemo.

– Choć mama, oczywiście, walczy. Czasami jest na mnie taka zła, że bije pięścią w stół. Ale jest bezsilna. Żal mi ich.

– Oczywiście. Kiedy moi rodzice chcieli mi zaproponować jakiegoś kandydata, powiedziałam im, że nie mam prawa nikogo unieszczęśliwiać. Nie mam prawa wychodzić za mąż, skoro wszystkie uczucia oddałam Dominikowi.

On stał milczący, wpatrzony w zelandzką równinę.

– Co my poczniemy, Villemo? – szepnął po chwili w udręce.

Villemo znowu westchnęła.

– A co by się stało, gdybyśmy, zgodnie z wolą naszych rodziców, zawarli małżeństwa z innymi? – spytała prowokująco.

– Nie! – krzyknął tak gwałtownie, że Villemo drgnęła. Potem odwrócił się ku niej z płonącym wzrokiem i podszedł parę kroków bliżej.

Villemo odskoczyła do tyłu.

– Dominiku, nie zbliżaj się! Ja nie mam już siły ci się opierać, nie mam siły, to doprowadzi do katastrofy!

Wrócił na swoje miejsce pod murem.

– Nie masz prawa, Villemo. Nie masz prawa wyjść za kogoś innego. Wiem, że to egoistyczne z mojej strony, ale nie mogę inaczej. Zazdrość to nie jest piękne uczucie, lecz, niestety wiąże się ściśle z miłością!

– Odczuwałabym to samo, gdybyś ty ożenił się z inną. Po prostu nie mogę o tym myśleć.

– Ani ja! Villemo, nigdy nie mogłem cię do siebie przytulić. To sprawia mi ból.

Na to nie znajdowała odpowiedzi.

– Wiele bym dał za to, żeby móc cię objąć – powiedział cicho. – Ale gdy pomyślę o tym wszystkim, co sobie wyznaliśmy w tamtej okropnej oborze, o wszystkim, co pisaliśmy w listach, to wiem, że mi nie wolno. Bo nie byłbym w stanie się opanować. Tak wspaniale rozkwitłaś! To wcale nie ułatwia sytuacji.

– Och, nie mów tak! Dominiku… Czy my koniecznie musimy się rozstać? Ja się tak bardzo nie przejmuję tym, że mogłabym urodzić dziecko obciążone dziedzictwem. Kochałabym je mimo wszystko, przecież byłoby twoje.

Dominik słuchał z głębokim wzruszeniem.

– Ja też się tym nie przejmuję. Byłbym dlań dobrym ojcem. Ale nie mógłbym cię utracić, Villemo. Stać się przyczyną twojej śmierci… A jest prawie nieuniknione, że nasze dziecko, twoje i moje, byłoby obciążone, nienormalne, złe i niebezpieczne. Inaczej być nie może.

– Gotowa jestem podjąć takie ryzyko, Dominiku, gdybym tylko mogła być z tobą przez jakiś czas, choćby przez krótką chwilę.

– A ja nie. Ba to ja musiałbym żyć potem dalej, sam, z rozpaczą i tęsknotą, i z dzieckiem, za które wyłącznie ja byłbym odpowiedzialny. Wuj Tarald nie sprostał temu obowiązkowi, słyszałaś o tym. On nigdy nie wybaczył Kolgrimowi. A przecież Tarald nie kochał Sunnivy, matki Kolgrima. Jak ja miałbym przeżyć taką tragedię? Ja, który kocham cię tak Bardzo, że mogę się nawet ciebie wyrzec, byle cię ocalić?

Villemo słuchała przejęta.

– Ale oddać innemu byś nie mógł? – uśmiechnęła się przez łzy.

– Innemu nie – odpowiedział jej także uśmiechem. – Villemo, ja…

Z zamkowego dziedzińca rozległo się wołanie:

– Dominiku! Villemo!

– To matka – ściszył głos, zresztą niepotrzebnie, bo nikt ich nie mógł słyszeć. – Niepokoi się. Zejdź na dół, szybko!

Sam przechylił się przez blanki i zawołał:

– Tutaj jestem, mamo! Villemo nie widziałem.

Anette spojrzała w górę. Na jej twarzy rysowała się ulga, co było widoczne nawet z tej odległości.

Villemo tymczasem schodziła w dół.

Powinni byli zwrócić uwagę na wciąż napływające ostrzeżenia, lecz radość ze spotkania całej rodziny przesłaniała wszystko inne,

Wybuch wojny ich zaskoczył.

Duńska flota wróciła triumfalnie spod Olandii i wylądowała pod skańskim miastem Ystad wraz z flotą niderlandzką. Miasta zostało zdobyte natychmiast.

Król szwedzki Karol, który ze swymi oddziałami stacjonował pod Malmo, oczekując ataku zza Oresundu, a po części także sam przygotowując się do zajęcia Zelandii, jak to kiedyś z wielkim powodzeniem uczynił Karol X Gustaw, nie wiedział, co robić. Wysłał swoje oddziały pod Ystad, by powstrzymać Duńczyków, ale nie orientował się, że duńska piechota gotowa jest już przekroczyć Oresund i zamierza podejść lądem do Helsingborgu.

W Gabrielshus zapanował nastrój bliski paniki. Tancred i Tristan otrzymali rozkaz: „Natychmiast wyruszyć do Dyrehaven i przyłączyć się do tamtejszych pułków!” Sytuacja Dominika stała się katastrofalna. Szwedzki kurier królewski w kraju wroga! Anette popadła w histerię, nie wiedziała, jak zdołają wrócić do Sztokholmu, Mikael i ona, przez tereny objęte walkami… I jej biedny, biedny chłopiec!

Cecylia była wyraźnie ożywiana. Już od dawna nie wydarzyło się nic równie podniecającego. Pozostała rodzina rozumiała, oczywiście, że starsza pani nie do końca pojmuje, co się tak naprawdę dzieje, że jej syn i wnuk wyruszają na wojnę przeciwko wnukowi Tarjeia.

Gałąź norweska przyjmowała wydarzenia z większym spokojem. Ich statek miał wyruszyć z Kopenhagi za tydzień, lecz tak długo czekać nie chcieli. Następnego ranka wychodził do Oslo kuter transportowy. Mieli zamiar skorzystać z tej okazji.

Zaczęło się więc ogólne pożegnanie. Pospieszne, pełne lęku, lecz na szczęście nie było czasu na zbyt długie sceny rozstań.

Hilda, jak zawsze rozsądna, zaproponowała, by Mikael i Anette pojechali najpierw do Norwegii. Stamtąd łatwiej im będzie dostać się do Szwecji. Przyjęli to rozwiązanie z ulgą.

Pozwolono też w końcu Irmelin wrócić do Grastensholm. Hilda nie mogła już być z dala od córki. To prawda, że ani Irmelin, ani Niklas nie dojrzeli jeszcze, by mieszkać w sąsiedztwie, toteż musieli złożyć obietnicę, że nie będą się spotykać sam na sam. Wszyscy rozumieli ich rozpacz, lecz nikt nie chciał ryzykować. Irmelin mogła jednak wrócić do domu.

Ostatnie, co wyjeżdżając z Gabrielshus zobaczyła rodzina z Norwegii, ta patetyczny obraz dwóch kobiet. Cecylia, stara i pochylona, machała uparcie ręką, dopóki nie straciła ich z oczu. Obok niej stała wyprostowana Jessica. Święto dobiegło końca. Goście wyjechali. Córka opuściła dom na zawsze. A mąż i syn znaleźli się na wojnie.

Osobą, która na odjezdnym podniosła największy lament, okazała się, co raczej było zaskoczeniem, Villemo. Ona, która przez cały czas trzymała się w ryzach!

– Nie zdążyłam się z nim pożegnać! – wykrzykiwała z dzikim wyrazem oczu, gdy już wsiadała do powozu. – Wyjechał, zanim się obudziłam! Nie zdążyłam z nim porozmawiać, a tyle mam mu do powiedzenia!

– Miałaś cztery tygodnie na rozmowy – oświadczyła Gabriella. – Uspokój się, Villemo! Dominik zrobił to ze względu na was oboje. Nie czuł się na siłach żegnać się z tobą, tak nam powiedział.

Nawet mnie nigdy nie objął, myślała rozżalona. Tak czekałam na chwilę pożegnania. Wtedy mogłabym choćby na moment znaleźć się w jego ramionach. To jedyne, czego pragnęłam. A on mnie zawiódł.

– Dlaczego nie chciał jechać przez Norwegię jak inni? – zapytała ze złością.

– Bo Szwecja jest teraz w stanie wojny – wyjaśniała matka cierpliwie jak dziecku. – Jako kurier ma szczególne zadania. A król szwedzki stoi teraz ze swoimi pułkami nad Oresundem. Co by zatem Dominik miał robić w Norwegii?

– Ale jak on się dostanie do króla?

– Pewnie jeszcze nie wszystkie połączenia zostały przerwane. Miał zamiar wynająć kuter rybacki, który by go podwiózł możliwie najbliżej szwedzkiego lądu, a resztę drogi pokona wpław.

– O Boże! – zawołała Villemo. – Nie wolno mu tego robić, przecież mógłby się utopić.

– Dominik jest silny i bardzo dobrze pływa – wtrącił Kaleb. – Kurier musi być sprawny. Nie lękaj się o niego, da sobie radę.

– To zupełne szaleństwo – powiedziała Villemo jakby do siebie.

– Co takiego?

– Wojna. Kraje nordyckie powinny żyć w przyjaźni. Żeby jedna rodzina tak się pomiędzy sobą gryzła!

Rodzice popatrzyli na nią, uśmiechając się ukradkiem. Villemo zawsze oceniała sprawy z własnej perspektywy.

– Tak, to naprawdę niepotrzebne. Ta przeklęta żądza władzy znowu doprowadziła do nieszczęścia!

W drodze do Kopenhagi Villemo siedziała jak na szpilkach. Całą silą woli, mobilizując swoją zdolność oddziaływania poprzez sugestię, jeśli jeszcze ją posiadała, starała się popędzać konie. Szybciej, szybciej, powtarzała w duchu. Może on jeszcze nie wyjechał z miasta? Może czeka na nabrzeżu, by mi powiedzieć „żegnaj”?

Och, pospieszcie się, pospieszcie!

Kopenhaga przypominała mrowisko. Ludzie biegali tam i z powrotem, dźwigali ciężkie pakunki lub prowadzili wyładowane wozy, wszystko po to, by swoją cenną własność umieścić w bezpiecznym miejscu. Mieli jeszcze świeżo w pamięci zachłanność Karola X Gustawa:

Żołnierze jednak zachowywali spokój. Wiedzieli, że to Dania jest stroną atakującą. Pułki stały gotowe, by na okrętach przeprawić się przez Oresund i zejść na ląd pod Helsingborgiem.

W porcie panował gorączkowy ruch. Minęło sporo czasu, nim rodzina odnalazła kuter, który miał ją zabrać do Norwegii, a potem rozpoczęły się długie targi z szyprem. Nie byli jedynymi Norwegami, którzy pragnęli co rychlej wrócić do domu. Żeglowanie przez Kattegat w tak niespokojnych czasach wiązało się ze sporym ryzykiem, zwłaszcza wody przybrzeżne wzdłuż Bohuslan od dawna były znane jako rejon działania piratów. Podczas wojny bogacze starali się wywozić swoje majątki do innych krajów, uprowadzenie statku mogło się więc okazać szczególnie lukratywnym przedsięwzięciem.

– Boję się o wuja Branda – powiedziała Gabriella, gdy na kei czekali na statek. – To wszystko jest bardzo męczące.

– Brand da sobie radę – odparł Kaleb. – Jest zahartowany jak górska sosna. Zdaje mi się, że gorzej jest z Anette. Ona nie przywykła do podróżowania w tak prymitywnych warunkach. Andreas i Mikael, Eli, Niklas, Mattias i Hilda, a także nasza trójka zniesiemy wiele. Także ty, Gabriello, choć wyglądasz na delikatną i kruchą.

Villemo od dawna już nie słuchała. Była tak rozgorączkowana, a nie miała z kim porozmawiać, nikt nie chciał dzielić lęku o Dominika. Z udaną swobodą zaczęła spacerować po nabrzeżu, choć serce tłukło się w piersi boleśnie. Może uda jej się gdzieś go zobaczyć, jeżeli okrąży ten stos beczek tam nad wodą?

– Nie odchodź za daleko, Villemo! – wołał Kaleb. – Oni w każdej chwili mogą być gotowi do przyjęcia nas na pokład.

– Będę w pobliżu.

Doszła do beczek. Robotnicy portowi krzyczeli w trudno zrozumiałym kopenhaskim dialekcie, że powinna zawrócić. Tak właśnie zrobiła, obeszła beczki dookoła i rozglądała się po drugiej części nabrzeża.

Tu też były tłumy ludzi, a na wodzie mnóstwo łodzi.

Ale nigdzie ani śladu Dominika.

Niedaleko od niej stał jakiś nadzorca z wielkim notesem w ręce i od czasu do czasu coś w nim zapisywał. Villemo podeszła bliżej. Nikt z rodziny nie mógł jej tu zobaczyć. Nie miała czasu do stracenia.

– Przepraszam, mój panie – zaczęła i zatrzepotała rzęsami z udaną nieśmiałością.

Mężczyzna odwrócił się zniecierpliwiony i ujrzał przed sobą czarującą osóbkę w błękitnej letniej sukience i z mnóstwem roztańczonych, złocistorudych loków. I jakie niezwykłe oczy! Fascynujące! Gdzieś już je widział, całkiem niedawno, ale gdzie?

Natychmiast złagodniał, po prostu stopniał. Skłonił się uprzejmie i zapomniał na chwilę o całym panującym wokół tumulcie.

– Proszę mi wybaczyć, że się ośmielam, ale czy odpływa dziś jakiś statek do Szwecji?

Małe oczka nadzorcy, osadzone w czerwonej twarzy, nie mogły się oderwać ad pysznego dekoltu nieznajomej. Villemo nie była pozbawiona krągłości, choć talię miała jak osa. Była naprawdę piękną młodą damą.

– Do Szwecji? Owszem, odszedł jeden wcześnie rano do Malmo. Zabrał stąd ostatnich Szwedów.

Nadzieja opuściła Villemo. A może Dominik nie zdążył dojechać do Kopenhagi?

– O, pan pewnie nie widział, czy mój brat odpłynął? jak słyszę, jest pan Norwegiem. Zostaliśmy rozdzieleni jako dzieci i właśnie teraz prawie się odnaleźliśmy. Ale nim zdążyliśmy się spotkać, znów ta okropna wojna mi go zabrała.

– Brat panienki? Aha, teraz wiem, gdzie przedtem widziałem te połyskujące złotem oczy! Dzisiaj spotkałem młodego człowieka o takich właśnie oczach. Tylko że poza tym wcale nie był do panienki podobny!

– On ma ciemną karnację, a ja jasną.

– Zgadza się. W takim razie to był on. Ale on nie pojechał do Szwecji, nie.

Serce gwałtownie skoczyło jej w piersi.

– Och, więc wciąż tu jest? Gdzie?

Mężczyzna znowu się ukłonił.

– Bardzo mi przykro, że muszę to powiedzieć: pojmali go strażnicy.

– Co?

– No, taki młody człowiek, w wieku, można powiedzieć, poborowym… Poprosili go, by pokazał papiery. Widziałem to z daleka, więc nie wiem, co mówili, ale zabrali go ze sobą.

– Dokąd?

– Do twierdzy, tak przypuszczam. W tamtą stronę w każdym razie poszli. Tam odprowadzają szlachetnych jeńców wojennych. A on wyglądał na szlachetnie urodzonego.

Królewski kurier… To oczywiste, że go zabrali!

– Ach, mój biedny brat! Ale jego serce jest w Norwegii, rozumie pan, on w niczym nie zagraża bezpieczeństwu Danii. Muszę wyjaśnić to nieporozumienie. Czy nie wie pan, do kogo powinnam się zwrócić?

Po raz pierwszy Villemo świadomie posłużyła się swoim kobiecym wdziękiem, by coś uzyskać. Sama była zaskoczona własnym zachowaniem i tym, że tak łatwo to poszło.

Nadzorca podrapał się w głowę. Ludzie, którymi kierował, zaczynali się niecierpliwić.

– To chyba będzie pułkownik Crone. Jeżeli jeszcze jest na służbie. To człowiek już dosyć posunięty w latach.

– I on urzęduje w twierdzy?

– Chyba tak. Albo gdzieś w pobliżu.

Villemo wyjęła sakiewkę i wsunęła informatorowi kilka monet do ręki.

– Stokrotne dzięki za pomoc – powiedziała z najbardziej uwodzicielskim uśmiechem. – Może jeszcze zdążę uratować mego niewinnego brata. Czy to był ostatni statek do Szwecji?

Mężczyzna pochylił się i szepnął jej prosto do ucha:

– Nie, odchodzi jeszcze jeden, koło północy, ale to tajemnica! To będzie już naprawdę ostatni.

Podziękowała raz jeszcze i pospiesznie wróciła do rodziców. Była bardzo zdenerwowana. Musiała mocno zaciskać dłonie, by powstrzymać ich drżenie.

Rodzinie nic powiedzieć nie mogła, to wykluczone. Ciotka Anette dostałaby ataku histerii. Nie, Villemo powinna działać na własną rękę. Już zaczynali się za nią rozglądać.

– Mamo – zaczęła z wahaniem. – Dużo myślałam o babci. Przykro mi było na nią patrzeć. Zostaje w kraju ogarniętym wojną, a przecież jest stara… i może nigdy jej już nie zobaczę. Irmelin wyjeżdża, więc ja mogłabym dotrzymać jej towarzystwa. Tak mnie prosiła, żebym została. Mogłabym to zrobić, mamo? Właśnie rozmawiałam z pewnym szlachcicem, który wraz z małżonką jedzie w tamtą stronę. Mogłabym się z nimi zabrać.

– Z powrotem do Gabrielshus? – spytała Gabriella wzruszona i zmartwiona zarazem. – Dziecko kochane! Co ty na to, Kaleb?

Ojciec zagryzał wargi.

– Nie mogłaś powiedzieć, kiedy jeszcze tam byliśmy? No, miałaby tam dobrze i… Tak, argumenty są przekonujące. Zgodzimy się?

– Wiem, że mama bardzo by się ucieszyła – rzekła Gabriella ostrożnie.

Po licznych za i przeciw wyrazili nareszcie zgodę. Villemo stłumiła głębokie westchnienie ulgi.

Nie chciała wyjmować swoich ubrań spakowanych razem z rzeczami rodziców. Wzięła tylko to co najpotrzebniejsze i bez żenady poprosiła ojca o pieniądze.

– Tak, powrót do babci to bardzo miły gest z twojej strony. Ale czy jesteś pewna, że ci, z którymi masz jechać, to porządni ludzie? – pytała zaniepokojona Gabriella.

– Oczywiście! Zgodzili się czekać na mnie przy Północnej Bramie.

Kuter był nareszcie gotów do drogi. Villemo stała na nabrzeżu, machając na pożegnanie. Kiedy bliscy zniknęli jej z oczu, opuściła ręce.

Została w Kopenhadze sama.

Wkrótce znalazła się w twierdzy i służący wprowadził ją do pułkownika Crone. Był to starszy już człowiek o niezdrowej cerze, oczach spaniela i obwisłych, obleśnych ustach.

Sprawiał wrażenie zmęczonego. Gdy przedkładała mu swoją prośbę, przyglądał się jej uważnie.

– Moja droga panienko – powiedział z wolna. – On jest kurierem króla szwedzkiego! Nie możemy zwolnić kogoś takiego!

– Rozumiem – zgodziła się Villemo. – Ale czy nie mógłby pan zrobić wyjątku, pan, który ma tutaj pełnię władzy? Jeśli pan tego wymaga, zapłacę odpowiednią cenę i nikomu nawet nie wspomnę, że to zrobiłam. Jestem zrozpaczona, muszę mu pomóc i nie wolno mi zlekceważyć żadnej możliwości.

– Jest panienka przynajmniej szczera.

Pułkownik wstał i podszedł do okna. Odwrócony do niej plecami powiedział:

– Nie, mnie nie można kupić. Rozumiem jednak, że los tego młodzieńca leży panience na sercu. To kuzyn, powiada panienka?

– Tak, w jego żyłach płynie wiele norweskiej krwi i jest człowiekiem honoru. Zdrada jest mu obca. Jeśli pan go uwolni, nic z tego, co tu widział, nigdy nie dojdzie do uszu szwedzkich dowódców wojskowych. Tak samo jak nie ujawni wam żadnych tajemnic swego kraju.

– Mówi panienka: człowiek honoru?

– W najwyższym stopniu!

– I panienka gotowa jest zrobić wszystko, by go wyrwać z niewoli?

– Absolutnie wszystko!

Milczał przez chwilę, po czym odwrócił się i taksował ją od stóp do głów tak bezceremonialnie, że się zarumieniła.

– Kuzyn panienki zostanie uwolniony pod warunkiem, że wyświadczy mi pani pewną przysługę.

Villemo wprost nie mogła uwierzyć własnemu szczęściu.

– Wszystko. Absolutnie wszystko.

– Jest pani dyskretna?

– Może pan na mnie polegać.

– Dobrze.

Znowu milczał przez chwilę.

– Czego… czego miałoby dotyczyć moje zadanie? – spytała ostrożnie.

Najwyraźniej nie wiedział, jak zacząć.

– Ja… jestem samotnym człowiekiem. I starym. Kobiece wdzięki są już nie dla mnie. A mimo to pragnę damskiego towarzystwa. Rozumie mnie pani?

– Obawiam się, że nie całkiem.

– Ja jestem… znawcą. Dawniej byłem smakoszem, jeśli chodzi o kobiecą urodę. Teraz moje szwankujące zdrowie nie pozwala mi zabiegać o względy pięknych pań. A pani, panno Elistrand, jest niezwykłej urody. Absolutnie wyjątkowej. Kuzyn pani będzie mógł wyjechać statkiem o północy, jeśli pani przyjdzie wieczorem do mojego domu, by… mnie rozerwać.

Twarz Villemo płonęła. Oczekiwała zadań szpiegowskich, czegoś w tym rodzaju, ale nie… Jak on śmie, coś tak osobistego, tak intymnego!

Z trudem dobierała słowa.

– Panie pułkowniku…Proszę pana! Przyrzekłam sobie, że dotrwam nietknięta do nocy poślubnej.

Zniecierpliwiony machnął ręką.

– Dotrzyma pani obietnicy.

– W takim razie źle zrozumiałam.

– Powiedziałem przecież, że nie jestem w stanie rozkoszować się kobiecymi wdziękami. Pragnę tylko oglądać panią. I żeby pani wyświadczyła mi pewne niewinne przysługi.

Milczała wstrząśnięta, cała jej natura chciała krzyczeć: nie!

– Dawniej otaczały mnie tłumy kobiet – powiedział zmęczonym głosem. – Moja lubieżność, moje pragnienie rozkoszy były niezmierne. A teraz jestem stary i brzydki, rozpustne życie wycisnęło piętno na moim ciele. Żadna kobieta nie chce już mieć ze mną do czynienia. Ale moja tęsknota jest wciąż wielka. Czy zechce pani, panno Elistrand, pocieszyć mnie dziś wieczorem?

Poczuła mdłości. Spoglądała na niego rozszerzonymi z przerażenia oczami.

– Zapewniam panią – rzekł pułkownik. – Nie będzie to dla pani żadnym obciążeniem.

A szacunek dla samej siebie? Co się z nim stanie? Jak później spojrzę ludziom w oczy? I na czym miałyby polegać te drobne usługi?

Zaraz jednak pomyślała o Dominiku.

Co stanie się z nim w niewoli, nietrudno było sobie wyobrazić. Od jak dawna Leonora Christina siedzi zamknięta w Błękitnej Wieży? Od trzynastu lat? A Dominik? Czy też będzie siedział tak długo? Czy jego młodość ma zgasnąć za więziennymi murami we wrogim kraju?

Mogła go uratować, oszczędzić mu tego losu.

W tej sytuacji cena nie wydawała się wysoka.

Odetchnęła głęboko, by pozbyć się ucisku w gardle.

– Przystaję na tę transakcję – powiedziała z wysiłkiem.

ROZDZIAŁ III

Dwie godziny przed północą Villemo została wpuszczona do domu pułkownika Crone. Przedtem zjadła w gospodzie kolację, wykąpała się i przystroiła jak mogła. Ułożyła włosy i skropiła się odrobiną kosztownych perfum, które dostała od matki na ostatnie urodziny.

Serce biło jej mocno jak przed ważną życiową próbą.

Drzwi otworzył dyskretny służący i poprowadził ją do pokoju pułkownika. Wyraźnie było to mieszkanie żołnierza. Z wyjątkiem łóżka: wspaniałe łoże z baldachimem, osłonięte aksamitną draperią, zajmowało znaczną część pokoju.

W pomieszczeniu nie było nikogo, jeden niewielki kandelabr rozpraszał mrok.

Spojrzała pytająco na służącego.

– Mój pan rozkazuje, żeby panienka położyła się do łóżka…

Villemo otworzyła usta, chcąc zaprotestować, lecz on powstrzymał ją ruchem dłoni.

– Tak jak mój pan powiedział, nie ma się panienka czego obawiać. Zostanie panienka tutaj sama, ja już opuszczam pokój. Wkrótce przyjdzie mój pan i będzie… panienkę oglądał…

– Oglądał mnie?

– Tak. Popełniłem zresztą błąd, mówiąc, że mój pan przyjdzie. On tu nie wejdzie. Będzie panienkę oglądał z innego pokoju. Chce, żeby się panienka rozebrała.

Villemo spodziewała się czegoś takiego, a mimo to poczuła się teraz źle. Daleko jej do Sol, jeśli chodzi o swobodę obyczajów.

– Musi to jednak panienka robić powoli. Zmysłowo, podniecająco.

– Niech mnie Bóg broni – zaczęła. Była tak wzburzona, że aż drżała. Uspokoiła się jednak natychmiast, gdy tylko pomyślała o Dominiku. – No… dobrze. Mogę to zrobić. Wasz pan wspominał o jakichś „drobnych przysługach”. Na czym by to miało polegać?

Że też można dzwonić zębami w takim ciepłym pokoju!

Nigdy nie czuła się równie źle, choć w czasie, gdy była więziona, podglądano ją często.

– Proszę się nie obawiać, to nic groźnego. Mój pan chciałby tylko dostać lok pani pięknych włosów. I prosi o absolutną dyskrecję. Nie wolno pani nigdy nikomu wspomnieć o tym, co się tu działo.

– Czy zdarza się to często?

W ostatnich latach bardzo rzadko. Przedtem bywało częściej. Ale w młodych latach jego wysokości nigdy.

– Ja nic nikomu nie powiem. Milczenie leży także w moim interesie. Ale jeśli pułkownik zachowa lok moich włosów, to czy mnie nie zdradzi, gdy będzie to dla niego wygodne?

Służący wyprostował się z godnością.

– Nawet mowy o czymś takim być nie może. Mój pan jest człowiekiem honoru.

– Dobrze! A co mam robić, kiedy już zdejmę ubranie? Mogę się zaraz znowu ubrać?

– Ja przyjdę do pokoiku obok i powiem. Wszystko odbędzie się dyskretnie i nic pani nie urazi. Jak powiedziałem, jego wysokość życzy sobie, by zachowywała się pani zmysłowo, lecz nie wyzywająco.

– Rozumiem. Jak dama, a nie jak uliczna dziewczyna.

– Właśnie.

Wyszedł, zostawiając ją samą.

– O, mój Boże – szepnęła Villemo z desperacją w głosie. – Mój Boże, mój Boże, w co ja się wdałam? Na co narażam moją cześć? Co z moim szacunkiem dla samej siebie?

Los Dominika zależy jednak od tego, jak się zachowam. Czy zrobię to dobrze. Przecież zawsze byłam znakomitą aktorką!

Oddychała głęboko, aż wreszcie uspokoiła się na tyle, że mogła zaczynać.

Pokój z łożem okazał się znacznie większy, niż początkowa sądziła. Jego sufit i ściany zdobiły małe, wymyślne cherubinki. Za draperiami znajdowało się tylko łóżko, po obu jego stronach stały kandelabry, a na małym stoliku ustawiono wino i owoce. Dobrze by jej teraz zrobiło parę łyków wina, lecz nie odważyła się napić.

Villemo spojrzała pospiesznie na ścianę za łożem. Pokrywały ją szczelnie barokowe girlandy i inne ozdoby, tak że nie sposób było dostrzec, czy jest tam jakiś otwór umożliwiający obserwację. Wiedziała jednak, że powinien być.

Na moment zamknęła oczy, po czym zaczęła zdejmować but.

Działaj powoli, Villemo, myślała. Zmysłowo, lecz nie wulgarnie! Jesteś damą. Damą aż po koniuszki palców.

Jak, u licha, mam się zachowywać niby zmysłowa dama, skoro wiem, że ta obleśna stara świnia mi się przygląda?

A gdyby to Dominik stał tam za ścianą? Mam dość fantazji, żeby to sobie wyobrazić. Jak to była z królem gór, który w istocie był Dominikiem?

Natychmiast wszystko stało się łatwiejsze. To Dominik. To on mi się przygląda. Nikt inny. To dla niego się rozbieram.

Zdjęła buty, usiadła na niskim łożu i powoli zdejmowała pończochy, a potem zaczęła rozsznurowywać gorset sukni.

Nigdy nie była jakąś wstydliwą gęsią, ale tę sytuację znosiła źle. Dość miała mężczyzn podglądających ją w czasie, gdy była przetrzymywana w oborze. A przecież tam nie musiała się rozbierać!

Villemo rozpaczliwie starała się wierzyć, że to Dominik stoi za ścianą, i w ogóle próbowała myśleć o czym innym.

Oczywiście, mogłoby ją spotkać coś znacznie gorszego! Pułkownik mógłby chcieć wziąć ją do łóżka, a na to nigdy by nie pozwoliła! Nigdy! Wówczas jednak Dominik byłby zgubiony. To, co tu robi, jest mimo wszystko dość niewinne. Choć obrzydliwe.

Gorset był rozwiązany. Powoli zsunęła rękawy z ramion.

Villemo nie zamierzała wracać do Gabrielshus. Chciała być z Dominikiem. Bo on jej potrzebował, a nie miał nikogo prócz niej.

Jednak ona nigdy niczego się nie nauczy! Znowu popełniła takie samo głupstwo jak wówczas, gdy poszła za Eldarem Svarxskogen, by go ratować. Znowu uwierzyła, że ukochany nie poradzi sobie bez niej. Głębokie przywiązanie do Dominika sprawiało, że pragnęła być blisko niego. Oba powody wydawały jej się niezwykle ważne – być z nim i wspierać go.

Teraz uświadamiała sobie, jak boleśnie odczuła fakt, że Dominik odjechał bez pożegnania. Tak strasznie chciała znaleźć się ten jeden jedyny raz w jego ramionach! Dlatego godziła się na dystans, jaki musieli zachowywać przez cały czas w Gabrielshus… Wierzyła, że tej chwili pożegnania nikt im nie odbierze. Wtedy będą mogli dać się ponieść uczuciom, bo nie istniało już nic potem, nie było możliwości przekroczenia granicy zakazu.

Rozczarowanie, że opuścił ją bez słowa, omal jej nie załamało. A teraz ogarnęła ją gorączka. Musi go znowu spotkać! Uważała, że to jej naturalne prawo. Poza tym musi go uratować, pomóc mu.

A za tym wszystkim kryło się nie do końca uświadamiane przekonanie: teraz go odzyskam! Z taką intensywnością oczekiwała spotkania z Dominikiem, że przez moment to, co musiała teraz zrobić, wydało jej się czymś najzupełniej obojętnym. Zaraz jednak ocknęła się z odurzenia.

Suknia opadła na podłogę. Z gracją podniosła ją i powiesiła na oparciu stojącego obok krzesła.

Nim zaczęła zdejmować koszulę, dyskretnie zsunęła majtki.

Nie zastanawiając się dłużej, ściągnęła koszulę przez głowę.

Była naga.

To Dominik stoi za ścianą, niewidoczny. Król gór tu nie pasuje.

Tylko Dominik. Nikt inny!

Uniosła w górę ręce, wyciągnęła palce jak do słońca, tak że jej smukłe ciało naprężyło się delikatnie. Uśmiechała się tajemniczo, jakby czekała ma kochanka. Stała tak przez kilka sekund, zwrócona ku ścianie, gdzie, jak się domyślała, znajdował się otwór obserwacyjny, po czym opuściła ramiona powolnym, płynnym ruchem, pochyliła się i wyciągnęła na łożu, rozluźniona jak do odpoczynku.

Nic więcej nie mogła zrobić. Nic więcej nie chciała robić! Wszystko ma swoją miarę.

Do pokoju obok wszedł służący i chrząknął dyskretnie.

– Jego wysokość jest bardzo zadowolony. Panienka zachowywała się niezwykle wytwornie. Żadnej przesady, żadnych świadomie podniecających ruchów. Ów młody człowiek jest już wolny i znajduje się w porcie. Nikt mu nie powiedział, dlaczego został uwolniony.

Villemo usiadła.

– Dziękuję! Och, proszę pozdrowić swego pana i podziękować mu za pomoc! Czy mogę… już się ubrać?

– Tak, mój pan jest w pełni usatysfakcjonowany. Zaczekam tu, dopóki panienka nie wyjdzie.

Chyba nigdy nie ubrała się tak szybko. Gdy wkładała pończochy, zawołała do służącego:

– W każdym razie to bardzo uprzejme ze strony twojego pana, że przez cały czas znajdował się w ukryciu. Nie chciał mnie krępować swoją obecnością.

– No taaak… – powiedział służący przeciągle. Wiedział chyba, że pułkownika nie ma w pobliżu, bo mówił nie zniżając głosu – to chyba nie dlatego. Jego wysokość życzy sobie, żeby to odbywało się właśnie w ten sposób. Jest w tym… więcej, że tak powiem, podniecającej pikanterii. Zakazany owoc, rozumie pani.

Siedziała z pończochą w ręce. Z trudem przełykała ślinę, ogarnęło ją obrzydzenie. Francuzi mają na to specjalne określenie, słyszała, że kiedyś ciotka Anette powiedziała tak o tych, którzy zaglądali przez dziurę w ścianie obory. Coś, co brzmiało jak „voyeur”, a oznaczało coś nieprzyzwoitego, paskudnego. Podglądacze, próbowała przetłumaczyć Villemo.

Przeniknął ją dreszcz. Nigdy nie było tam żadnego Dominika – wiedziała o tym przecież od początku, po prostu oszukiwała sama siebie. Została zbrukana pożądliwym spojrzeniem obleśnego starucha. Mężczyzny, który już nie mógł mieć kobiety i który…

Nie, nie była w stanie o tym myśleć.

Dominik był bezpieczny!

Szybko dokończyła ubierania i wymknęła się z komnaty.

Za drzwiami stał służący z nożycami w dłoni.

– Jeżeli panienka pozwoli…

– Naturalnie. Trzeba powiedzieć b, skoro powiedziało się a. Proszę bardzo!

Usłyszała charakterystyczny chrzęst, gdy odcinał jej spory lok.

Nie żałuje sobie, pomyślała. Ale czego bym nie zrobiła dla Dominika!

Niecierpliwie przestępowała z nogi na nogę.

– Która godzina? – zapytała, zbierając swoje rzeczy,

– Zbliża się północ. Pokażę panience drogę. Ale czy ma panienka dokąd pójść?

– Oczywiście!

Odpowiedzieć byle co! Wyjść stąd jak najszybciej!

– To niebezpieczne dla młodej kobiety chodzić samotnie po ulicach nocą – powiedział na koniec.

– Pobiegnę. A umiem biegać szybko! Do widzenia!

Czuła pod stopami nierówne kamienie bruku, słyszała echo własnych kroków odbijające się od ścian domów. Szczęściem na ulicy nie było dużo ludzi, a tych, których spotykała, mijała biegiem.

Powinna była zapytać, skąd odchodzi statek. Ale służący pewnie tego nie wiedział.

Żebym zdążyła, żebym tylko zdążyła! Nie jestem aż tak szlachetna, bym te obrzydlistwa w domu pułkownika robiła całkiem bezinteresownie. Muszę znowu zobaczyć Dominika i gwiżdżę na wszystko inne. Na przekleństwo Ludzi Lodu, kobiecą wstydliwość, wojnę… Jedyne, co ma dla mnie jakieś znaczenie, to znaleźć się w gorących objęciach Dominika. Kochamy się i nikt nam tego odebrać nie może.

Przecież nawet się z nim nie pożegnałam! Wszystkiego się wyrzekłam przez te tygodnie w Gabrielshus…Tylko po to, by, wolno mi było przez jedną krótką chwilę czuć uścisk jego ramion, choć wszystko miało się odbyć z największą przyzwoitością. Tak strasznie, tak gorąco do tego tęskniłam!

Miałabym więc teraz uratować mu życie, narażając się na takie obrzydliwości, i pozwolić mu odejść? Nigdy w świecie! Villemo nie jest taka. Sol taka nie była, zresztą babcia Cecylia także nie. Jesteśmy jak czarne owce wśród kobiet Ludzi Lodu. Ale czynimy też wiele dobra, uśmiechnęła się do siebie.

Port.

Jaki spokój panuje tu nocą! Na przełomie czerwca i lipca noce są jasne. Od strony nabrzeża szli jacyś mężczyźni w małych grupkach. Głosy ich rozbrzmiewały głucho w ciszy uśpionego miasta, nad którym zawisła ponura groźba wojny.

Villemo odważyła się zagadać do przechodzących.

– Przepraszam… Szukam statku płynącego do Szwecji…

Odwrócili się z wolna ku morzu.

– Właśnie wyszedł – powiedział jeden.

Dla Villemo świat się zawalił.

– Och, nie! Miałam przecież nim popłynąć!

– Tak, to straszne, panienko. Będzie panienka musiała zostać w Danii na dłużej, bo ruch został zamknięty.

Ruszyli dalej w swoją stronę.

Ona zaś stała, wpatrzona w coraz mniejszy punkt, znikający w mroku.

Dominik znajdował się na pokładzie statku, ta myśl napawała otuchą. Dzięki niej był bezpieczny.

Ona jednak znowu została sama.

Och, Dominiku, kochany mój, jak mogłeś mi to zrobić? Jak mogłeś być tak ostrożny i nie pożegnać się ze mną? Czy nie wiedziałeś, jak bardzo na to czekałam?

Co ja teraz zrobię w tej Danii? Bez ciebie?

Co ja tu mam do roboty?

Villemo wiedziała, że łączność pocztowa pomiędzy Norwegią i Danią, zawsze bardzo problematyczna, teraz całkiem przestanie funkcjonować. Minie wiele tygodni, zanim mama i ojciec dowiedzą się, że jej nie ma w Gabrielshus, zanim do babci Cecylii i wszystkich innych dotrze wiadomość, że postanowiła wrócić do Gabrielshus, ale nigdy tam nie dotarła.

Villemo miała więc czas. Zdąży wrócić do domu lub do babci, w zależności od tego, co okaże się wygodniejsze, zanim ktokolwiek zacznie się o nią martwić.

Za nic nie chciała nikomu sprawić bólu ani nikogo oszukiwać.

Nawet jeśli się czasami mijała z prawdą, to były to niewinne kłamstewka. Bardzo niewinne.

Niewinne jak lilie!

No… może czasem troszkę mniej.

Chodzi jednak o to, by od czasu do czasu zrobić jakiś dobry uczynek. A do tego niewinne jak lilie – lub trochę mniej – kłamstwa bywają niekiedy po prostu konieczne. Wszyscy o tym wiedzą.

Morze leżało przed nią jak zaczarowane. Statek do Szwecji całkiem już zniknął z oczu, lecz Villemo wiedziała, że jest tam, na linii horyzontu. Noc otulała jej ukochanego Dominika mistycznym, szarobłękitnym cieniem. Dal mamiła i przyzywała, lecz Dominik był już nieosiągalny.

Czy historia ich miłości miała się zakończyć tak żałośnie? Zanim jeszcze na dobre zdążyła się rozpocząć?

Zresztą nawet nie miała prawa się rozpocząć. Wszyscy mądrzy krewni tak postanowili.

– Hop! Hop! – krzyknęła za odchodzącymi mężczyznami.

Byli już daleko, ale odwrócili się, więc podbiegła bliżej.

– Gdzie jest port rybacki?

– Port rybacki? Panienka ma na myśli szopy rybaków?

– Wszystko jedno, żeby tylko były tam łodzie.

Jeden podszedł do niej.

– No, to będzie panienka musiała… Jakby to powiedzieć? Tak, czy parę łodzi nie stoi przy Borsen?

– Są tam – odparł drugi.

– Panienka musi się tam dowiedzieć. To niedaleko stąd. Trzeba tylko przejść na tamtą stronę!

– Dziękuję! Stokrotnie dziękuję!

Mieli rację, nie musiała szukać daleko.

Rzecz jasna jej obecność budziła zainteresowanie wśród nocnych wędrowców po nabrzeżu, którzy tam pracowali lub załatwiali jakieś ciemne sprawki. Villemo jednak mogła się poruszać szybko niczym wiatr, gdy tylko chciała. A teraz właśnie chciała.

Dopiero za trzecim razem udało jej się znaleźć odpowiednią łódź. Wszyscy wprawdzie zamierzali wyjść w morze, nim noc się skończy, ale żeby wyprawiać się tak blisko szwedzkich wybrzeży, to nie.

Pierwszym, który dał się skusić jej zapewnieniami, że zapłaci dobrze, był młody rybak o przebiegłych oczach. Ale sposób, w jaki powtarzał: „Zgodzimy się co do zapłaty”, mrugając przy tym porozumiewawczo, sprawił, że przeniknął ją dreszcz. O nie, tylko nie to. Villemo będzie płacić pieniędzmi, a jeśli się nie podoba, to nic z tego.

W końcu znalazła odpowiednich ludzi, małżeństwo z dorastającym synem. Wyglądali na godnych zaufania, solidnych rybaków i zapewniali, że przewiozą ją przez cieśninę.

– Nie możemy jednak podejść do samego lądu – powiedział mężczyzna szczerze. – Tam aż się roi od żołnierzy, szwedzkich łodzi i okrętów wojennych.

– To nie jest konieczne – przystała Villemo. – Mogę przepłynąć nawet znaczną odległość.

– Podejdziemy do Klagshamn. Na południe stamtąd jest mała zatoczka, tam możemy spróbować.

– Znakomicie!

– To możemy zaraz ruszać, jeśli to waszej wysokości dogadza. Na taką wyprawę potrzeba sporo czasu.

Wskoczyła do łodzi lekko, zręcznie jak chłopak, a oni patrzyli na nią zdumieni.

– Jestem gotowa – oświadczyła krótko.

Rybacy na brzegu przyglądali się wychodzącej w morze łodzi i zatroskani potrząsali głowami.

Wkrótce Villemo znalazła się na otwartym morzu.

– Muszę odnaleźć mojego kuzyna – wyjaśniała żonie rybaka. – On służy w szwedzkim wojsku, tu w Malmo, a jego ojciec jest konający. To strasznie ważne, żeby zdążył się jeszcze zobaczyć z ojcem, nie widzieli się od bardzo dawna, a ojciec musi z nim porozmawiać. Jestem jedyną osobą w rodzinie, która mogła próbować go odszukać.

Rybacy żegnali się ukradkiem.

– Szukać go w szwedzkim wojsku? – zawołała kobieta ze zgrozą. – Panienka nie może się tam tak pokazać! To straszne dzikusy ci szwedzcy żołnierze.

Najwyraźniej przemawiały przez nią Patriotyczne uczucia, bo przecież wiadomo, że na całym świecie żołnierze nie bardzo się od siebie różnią. Villemo zgadzała się jednak z nią, że poszukiwanie Dominika nastręczać może sporo trudności. Żadnego planu działania jeszcze nie miała.

– I jak to panienka chce płynąć w takim ubraniu?

Tak, to rzeczywiście problem.

Zastanawiała się długo. W końcu przyszła jej do głowy dosyć śmiała myśl. Sprawa wymagała znacznej ofiary, ale czyż nie ponosiła już ofiar dla Dominika?

– Ponad rok temu… – zaczęła. – Ponad rok temu, a właściwie to już blisko dwa lata temu, dostałam się w ręce porywaczy. Ostrzygli mi włosy prawie do skóry, żeby mnie upokorzyć, bo nie chciałam robić, co mi kazali. I z tymi krótkimi włosami wcale nie wyglądałam źle… Myślę, że mogłabym się znowu ostrzyc. To takie ważne, bym odnalazła kuzyna, że gotowa jestem wiele dla tej sprawy poświęcić. Gdybyście mi mogli odstąpić jakieś ubrania waszego syna, to bym wyglądała jak chłopiec.

Wytrzeszczyli na nią oczy. Taka piękna panienka nie może przecież…

– Wielu ludzi uważało wtedy, że mogłabym udawać chłopca z tymi krótkimi włosami.

– Ależ to szaleństwo!

– Mogę poświęcić wiele, ale nie mogę narażać mojej czci. A macie rację, że to może być niebezpieczne znaleźć się wśród tylu nieokrzesanych żołdaków.

Ten argument trafiał im da przekonania. W końcu więc, po wielu ochach i achach, zgodzili się ostrzyc jej włosy i odstąpić ubranie syna.

Łódź sunęła cicho przez Oresund pod osłoną niebieskawego letniego mroku, a tymczasem Villemo ulegała wielkiej przemianie. Gdy skończyła, wszyscy zgodnie uznali, że z powodzeniem może uchodzić za chłopca. Zamierzali obciąć włosy tuż nad karkiem, a z boku nie krócej niż do połowy ucha, lecz włosy Villemo zwijały się mocno, zwłaszcza w wilgotnym morskim powietrzu, powstała więc krótka Fryzura z lokami na całej głowie. Na szczęście było lato, więc nie potrzebowała dużo ubrań. Bluza o szerokich rękawach, spodnie podwinięte do kolan i kamizelka, by ukryć jej kobiece kształty. Z butów i pończoch zrezygnowała, w butach trudno pływać, dostała natomiast kapelusz z szerokim rondem dla osłony przed deszczem i słońcem.

– A co z rzeczami panienki? Co z nimi zrobimy?

Chyba nikt w całej Skandynawii nie niszczy tylu sukien co ja, pomyślała. Ile już ich przepadła w wyniku moich szalonych przygód?

Tej, którą teraz miała na sobie, nie mogła zniszczyć. Mama szyła ją z takim poświęceniem specjalnie na wyjazd do Danii.

Zagryzała wargi. Spoglądała na węzełek, który zabrała ze sobą, gdy opuszczała rodzinę.

– Płaszczyk możecie sobie wziąć – powiedziała do żony rybaka. – I część ubrań, które tutaj kładę. Ale suknię i trochę innych rzeczy wezmę ze sobą, zrobię tłumoczek i spróbuję go przenieść na plecach, bo przecież nie mogę chodzić tylko w męskim przebraniu.

To rozumieli także. Ponieważ jednak morze było spokojne, a im bliżej brzegu, tym będzie pewnie spokojniejsze, rybak doradził, by umieściła tłumoczek z ubraniem na głowie. Maże uda się go nie zamoczyć, to będzie miała suche rzeczy do przebrania się na drugim brzegu.

Jeśli wyjdę na brzeg, pomyślała, ale głośno tego nie powiedziała.

Villemo podziękowała za radę, uznała, że chyba będzie wyglądać dosyć śmiesznie z tobołkiem na głowie, ale jakie to ma znaczenie.

Wszystko dla Dominika!

No nie, nie mogła podporządkować całego życia tylko tej jednej idei. Dominik był już przecież bezpieczny. To, co robiła teraz, podyktowane było jej egoistycznymi pragnieniami. Chciała go mieć. A należało raczej wątpić, czy jej widok tak bardzo go uszczęśliwi. Dominik jest przecież na służbie. I trwa wojna.

Tym jednak Villemo się nie przejmowała. Pragnęła tylko tego pożegnalnego uścisku, za którym tak tęskniła, później zastawi ukochanego w spokoju.

Czy naprawdę w to wierzyła?

Niewykluczone. Zawsze miała zdolność wmawiania sobie różnych rzeczy. Nigdy nie nauczyła się odróżniać rzeczywistości od fantazji.

A zresztą co miałaby robić w Danii, kiedy jego już tam nie było? To jej główny argument w tym iście hazardowym przedsięwzięciu. Powtarzała to sobie raz po raz, choć w głębi duszy wiedziała, o co jej tak naprawdę chodzi…

Nie widzieli na morzu zbyt wielu łodzi. A jeżeli już, to wyłącznie lodzie rybackie, najpierw duńskie, później szwedzkie, ale trzymali się od nich z daleka.

Szyper podszedł tak blisko szwedzkiego brzegu, jak tylko było to możliwe. Mimo wszystko odległość od lądu wydała się Villemo przerażająco wielka, gdy stwierdziła, że już tu będzie musiała opuścić łódkę.

O Boże, czy naprawdę mówiłam, że przepłynę, niezależnie jak daleko to będzie?

Rodzina rybaków otrzymała zapłatę, która przewyższała ich normalne miesięczne dochody, i Villemo nie miała już odwrotu. Nie mogli tkwić tu dłużej i narażać się z jej powodu.

Pomóż mi, Boże, modliła się Villemo w duchu, przymykając oczy. Teraz znowu cię potrzebuję, więc przychodzę do ciebie na kolanach.

– Serdecznie dziękuję za pomoc – powiedziała powoli. – I módlcie się za mnie, będzie mi to chyba potrzebne.

Kłaniali się wszyscy troje i uroczyście obiecywali prosić za nią Boga. Młody rybak patrzył, jak jego zapasowe ubranie znika w falach wraz z panną, która przekroczyła niski reling i zsunęła się do wody.

Nie było tak zimno, jak myślała. Teraz dziękowała Bogu, że Elistrand leżało nad niewielkim jeziorkiem, więc wszyscy troje, ona, Niklas i Irmelin, spędzali nad wodą całe lato, wiosłowali i pływali. Villemo rywalizowała, naturalnie, z Niklasem, chciała pływać równie dobrze jak on, a nawet lepiej. Ćwiczyła więc zapamiętale, zwłaszcza że mieszkała najbliżej jeziora. Nasłuchała się też napomnień przestraszonej matki, gdy wypływała za daleko.

Pewnego razu oboje z Niklasem opłynęli jezioro dookoła. Bez Irmelin, bo ona nie radziła sobie w wodzie tak dobrze, poza tym bardziej uważała na to, co przystoi pannie. Podobna do chłopca Villemo za nic miała konwenanse.

Oresund to jednak nie to samo, co jeziorko w parafii Grastensholm.

Nikt jej nigdy nie mówił o prądach. O fali ani o niczym takim.

Rybacki kuter był już bardzo daleko, uchodził pospiesznie z powrotem na bezpieczne duńskie wody.

Brzeg nadal wydawał się nieosiągalnie odległy i Villemo zaczynała czuć, że traci siły.

Co tam, głupstwo, ona miałaby nie dać rady?

Brzeg, który przed nią majaczył, nie był wysoki. Ląd łagodnie schodził ku wodzie, a dalej, aż po horyzont, rozciągał się płaski, spokojny krajobraz.

Zalała ją jedna czy druga wysoka fala. Villemo była szczurem lądowym, o morzu nie wiedziała zbyt wiele.

Do licha, jak długo to trwa!

Nie poddawać się panice! Tylko nie teraz! Nie myśl o tym, że nie czujesz dna!

Węże morskie i inne stwory?

Bzdura! A jak lekko pływa się w słonej wodzie!

Dominiku! Dominiku, czy ty mnie słyszysz? Czy dotrze do ciebie moje wołanie? Oboje mamy tak wiele z Ludzi Lodu, że moglibyśmy spróbować. Słuchaj więc! Będę myśleć o tobie tak intensywnie, jak tylko potrafię. Czy użyczysz mi trochę swojej siły, ty, tak znakomicie wyćwiczony? Mażesz mnie wesprzeć, dodać mi wiary w siebie?

Bo trzeba ci wiedzieć, że zaczynam się trochę bać.

Nigdzie żadnej łodzi z wyjątkiem tej, która uchodzi teraz pospiesznie ku duńskim brzegom. Na lądzie też ani śladu życia.

Jakiś czas temu widzieliśmy Klagshamn. Leży na północ ode mnie, za tamtym cyplem. Tu jest zatoka, właśnie znalazłam się pośrodku niej.

Ani żywej duszy w pobliżu, daremnie by wołać o pomoc!

Samotność, przez nikogo nie zakłócona. Doznawałam już podobnej samotności wielokrotnie. Może najdotkliwiej w czasie przymusowego odosobnienia.

Los chciał, żebyśmy przeżyli, Dominiku. Niklas i ty, i ja. A może już wykonaliśmy to, do czego zostaliśmy stworzeni? Może naszym zadaniem było zdemaskowanie wójta i starego Wollera? Czyżby to miało być wszystko?

Dominik, który może spoglądać w przyszłość, no, może nie jest jasnowidzem, ale prawie, on powiada, że chodzi o coś więcej, o coś strasznego, budzącego grozę. Czy nie dość już strasznego przeżyliśmy? Jeśli o mnie chodzi, to mogłabym tym obdzielić z pięć osób.

Byłoby jednak przyjemnie wiedzieć, że przeżyję, bo los tak postanowił.

Zachłysnęłam się słoną wodą. To zły znak.

Powinnam myśleć o Dominiku.

Co ważniejsze, powinnam chwilkę odpocząć.

Tylko jak to zrobić? Zacznę dryfować z powrotem w morze.

Nie, muszę wytrzymać. Jeszcze trochę!

Ręce są ciężkie jak z ołowiu.

Villemo próbowała koncentrować się na Dominiku. Nieustannie słała ku niemu błagalne myśli, prosiła o siłę i wytrwałość, prosiła, by ląd się przybliżył, żeby woda wyrzuciła ją na brzeg, żeby ktoś, najlepiej sam Dominik, podtrzymał ją i pomógł wydostać się na suchy ląd.

Serce biło z wysiłkiem, ręce i nogi miała odrętwiałe. Przyszło jej na myśl, że jakaś ryba ugryzła ją w stopę, a ona nic nie czuje. Nogi są jak martwe… Może już w ogóle nie ma nóg?

Dominik, myśleć tylko o Dominiku!

Ale jak skupić się na czymś lub na kimś, jeśli i mózg zamiera ze zmęczenia?

Kolejny zdradziecki haust wody.

O Boże, pomóż mi! Pomóż swojej najczarniejszej i najbardziej niewiernej owieczce!

Dominiku! Tracę siły!

Czy dotarły do niego telepatyczną drogą uporczywe wołania Villemo, czy nie, pozostanie tajemnicą. Bardziej prawdopodobne wydaje się, że sama myśl, iż on może ją wesprzeć nawet z dużej odległości, pomogła jej wytrwać, Czuła się mocniejsza i przypisywała to Dominikowi. A gdy po bardzo długiej chwili odważyła się znowu spojrzeć w stronę brzegu, był on bez wątpienia znacznie bliżej.

– Dzięki, Dominiku, dzięki – wyszeptała i łyknęła jeszcze jeden haust słonej wody.

Nic to jednak. Po raz pierwszy w ciągu tej koszmarnej przeprawy przez morze widziała rezultat swych wysiłków i to sprawiło, że zmobilizowała cały zapas sił, który każdy człowiek zachowuje na jakieś szczególnie trudne momenty.

Ta prawda, że woda była zimna, że ręce i nogi jej drętwiały, a przeciążone serce pracowało z wysiłkiem. Pchała się jednak uparcie do przodu, przez długie chwile nie spoglądając w stronę brzegu. Głównie po to, by przeżyć miłe zaskoczenie, gdy stwierdzi, jak bardzo się już do niego zbliżyła.

Prawdę mówiąc fale ją zalewały. Z trudem udawało jej się utrzymać nos nad powierzchnią.

Dominiku, myślała. Teraz wiesz, że jestem w drodze do ciebie. I pomagasz mi utrzymać się na wodzie, wiem o tym, czuję to.

Długo nie spoglądała przed siebie. Płynęła z twarzą zwróconą ku cyplowi, który wchodził głęboko w morze.

Nagle uderzyła w coś kolanami.

O Boże, wąż morski, a może wieloryb albo innymorski potwór, przemknęło jej przez głowę.

Pospiesznie spojrzała przed siebie. Och, jak blisko do brzegu! Nie dalej niż w Elistrand od jeziora do domu.

Oba kolana oparły się przeszkodę.

To musi być…

Ostrożnie badała rękami, wystraszona, czy nie natknie się na oślizgłe cielsko jakiegoś zwierza.

Nic podobnego. Pod kolanami miała dno.

Płycizna musiała tu wchodzić niezwykle daleko w morze.

Właściwie to od jak dawna ciężko pracowała, płynąc tuż ponad gruntem?

Mimo zmęczenia zachowała jeszcze poczucie humoru. Ogarnęła ją niepohamowana wesołość, gdy sobie wyobraziła, jak zaciskając zęby płynie w wodzie głębokiej najwyżej na łokieć. Dawała o sobie znać zwyczajna radość, że dotarła do celu.

Villemo dotknęła stopami dna i próbowała stanąć na niepewnych nogach.

Stała! Stała na równym piaszczystym podłożu!

Uczucie ulgi, a także wyczerpanie sprawiły, że po prostu usiadła na piasku, Siedziała długo, ciężko dysząc, dopóki najgorsze zmęczenie nie minęło.

Później podniosła się i chwiejnym krokiem ruszyła w kierunku lądu, rozpryskując wodę.

Dzięki ci, Dominiku, mój kochany, przeżyłam tylko dzięki tobie!

Wzeszło słońce. Brzeg ciągnął się w nieskończoność. Nigdzie ani śladu człowieka.

Villemo wyszła na ląd i skierowała się ku porosłej trawą równinie, tam pochyliła się i pogłaskała płaską skańską ziemię. Potem rozebrała się i rozłożyła wszystkie swoje ubrania, zarówno te chłopięce, jak i kobiece, by wyschły w słońcu. Sama położyła się w trawie i wystawiła ku słońcu nagie, zmęczone ciało.

Dominiku, to była jej ostatnia myśl, Dominiku, teraz jesteśmy razem. W tym samym kraju. Muszę się tylko trochę przespać, bo miałam trudną noc, oka nie zmrużyłam. Potem cię odnajdę i już nikt nam nie zabroni się kochać.

Pierwszy etap w drodze do celu został pokonany.

ROZDZIAŁ IV

Nad Oresundem wisiała mgła, choć od czasu do czasu przedzierały się przez nią słabe promienie porannego słońca. Spoza tej mgły dochodziły jakieś osobliwe dźwięki. Powolne skrzypienie, jakby tarcie drewna o drewno, ciężkie, głuche dudnienie i żałosne krzyki wchłaniane i dławione przez mgłę, co sprawiało, że wydawały się nierzeczywiste, jakby pochodziły z innej epoki, z innej planety. Od czasu do czasu brzeg drżał od armatnich wystrzałów, co chwila przerywały ciszę przeciągłe, przypominające beczenie krzyki ludzi, po których następowało zwykle głuche plaśnięcie o nieruchomą, szaro połyskującą powierzchnię morza. Plaśnięcie mąciło wadę i poruszało zasłoną mgły, powietrze drgało i świat kiwał się przez moment groteskowo, niemal upiornie.

Villemo stała na szwedzkim brzegu milcząca, jak sparaliżowana, domyślała się bowiem, co dzieje się we mgle.

To duńskie oddziały szykowały się do zejścia na ląd. Okręty przewiozły przez morze tysiące żołnierzy, którzy mieli teraz zająć wybrzeże Skanii. Oporu nie napotykali prawie żadnego. Zaledwie kilka nędznych kutrów wyszło na spotkanie licznych okrętów, które płynęły przez Oresund. Dochodzące z brzegu odgłosy dobitnie świadczyły o wyniku tego starcia.

Szwedzi zostali kompletnie zaskoczeni. Nie utrzymywali własnej floty na tych wodach, już jakiś czas temu przeszła ona w okolice Olandii, piechota zaś miała pełne ręce roboty pod Ystad, gdzie lądowały oddziały duńskie zza Bałtyku. I oto teraz Duńczycy schodzili na ląd w całkiem nieoczekiwanym miejscu.

Mgła rzedła stopniowo i Villemo dostrzegała już ciemnobrązowe kadłuby i barwne żagle, barkasy pełne duńskich żołnierzy lub majaczące w oddali dzioby okrętów w całej ich groźnej wspaniałości. Jeden na wpół zatopiony okręt dryfował opuszczony, leżąc na wodzie z zamoczonymi żaglami.

Po chwili znowu wszystko jak mara znikało w gęstym tumanie.

Ona zaś stała bez ruchu, starając się zapamiętać to, co zobaczyła.

Już dwa dni Villemo wędrowała po wybrzeżu, kierując się na północ w poszukiwaniu Dominika.

W końcu jednak szczęście się do niej uśmiechnęło. Dowiedziała się, gdzie wylądował ostatni statek z Kopenhagi, ten, na którego pokładzie przybył do Szwecji Dominik. Właśnie mijała to miejsce. Przepytywała, gdzie mogła, starała się łączyć w całość różne informacje i w końcu domyśliła się, dokąd mógł pójść…

Nad brzegiem Oresundu znajdował się zamek, twierdza właściwie, lecz w gorszym stanie niż większość szwedzkich zamków obronnych. Skania bowiem przez całe stulecia należała do Danii i twierdze przeciw własnemu wojsku nie były potrzebne. Pod szwedzkie panowanie prowincja przeszła niedawno i nie było jeszcze czasu wyremontować wież ani usypać wałów.

Dominik z Ludzi Lodu zszedł na ląd tej samej nocy, której opuścił Kopenhagę. Ponieważ w twierdzy stacjonował niewielki oddział żołnierzy, tam udał się po nowiny i rozkazy.

Wciąż nie mógł pojąć, jak to się stało, że został wypuszczony z duńskiej niewoli. Najpierw obiecywali, że skórę z niego zedrą i jeszcze gorsze tortury, a potem nagle do aresztu przyszli strażnicy i powiedzieli, że może sobie iść. Po prostu wyjść. I byli do tego stopnia uprzejmi, że poinformowali go, iż o północy w największej tajemnicy odpływa statek do Szwecji, oraz zapewnili mu eskortę do portu.

Doprawdy, niczego nie pojmował!

Choć, oczywiście, był ogromnie zadowolony. A teraz znalazł się tutaj, bezpieczny, we własnym kraju.

Gdyby tylko tęsknota za Villemo nie była taka dojmująca! Taka nieznośna! Zdecydował się przerwać wszystko, wyjechać bez pożegnania. Uważał, że tak będzie lepiej dla obojga, ale, och, jakie to bolesne! Nawet nie spojrzeć na nią po raz ostatni…

Później gorzko żałował swojej decyzji. Czy stałoby się coś złego, gdyby mogli popatrzeć sobie przez kilka sekund w oczy, dotknąć się na moment? Widział przed sobą długą, samotną przyszłość…

Komendantem małej twierdzy na wybrzeżu był niejaki kapitan von Leven, który najwyraźniej nie zachwycił się przybyciem kuriera Dominika Linda z Ludzi Lodu, ulubieńca rodu Oxenstiernów i zaufanego króla. Kapitan von Leven pochodził ze Skanii. Wychował się w Sztokholmie, na królewskim dworze, lecz sercem zawsze był przy Danii.

Tego jednak nie mógł powiedzieć głośno, oficer na szwedzkiej służbie…

Niezbyt go cieszyło, że powierzono mu akurat ten posterunek, na którym on, wewnętrznie rozdarty, wystawiany był na szczególnie ciężką próbę. Wojskowe siły von Levena stanowiły osobliwą mieszaninę szwedzkich chłopskich synów z głębi kraju oraz mieszkańców Skanii, podzielających poglądy kapitana. Dowódca doskonale wiedział, kto sprzyja Duńczykom, a kto nie, i aż do tej pory w pełni kontrolował sytuację.

I oto pojawił się ten kurier, żeby wszystko zburzyć.

Co z nim począć?

Kapitan stał wysoko na wieży i spoglądał na Oresund. Miał stąd znacznie lepszy niż Villemo widok na duńską armadę. Była ogromna! Kapitan tego nie mógł wiedzieć, lecz do skańskich wybrzeży zbliżało się wojsko w sile czternastu tysięcy czterystu siedemdziesięciu ośmiu ludzi z końmi i armatami, rozlokowanych na trzystu czternastu jednostkach. Poprzez unoszącą się nad wodą mgłę dostrzegał łopoczące żagle i widział, że słabiutki opór Szwedów został zdławiony, zanim jeszcze naprawdę się rozpoczął. Przyglądał się temu z grymasem niechęci.

Zapewne Duńczycy nie zechcą zajmować się moim zameczkiem, myślał dalej. Lądują daleko na północ od nas, jak widzę. Mają chyba zamiar zdobyć Helsingborgu. To by było najbardziej naturalne. Ale oto jakiś statek ruszył w naszą stronę. Jeden statek? Uważają, że tylko tyle trzeba, żeby zdobyć mój zamek?

I co mam teraz robić? Co robić? Czas nagli, muszę zejść na dół i wydać rozkazy…

Gdybym zaczął układać się z Duńczykami, moi Szwedzi utną mi głowę. Tak postępują z dowódcami okazującymi słabość. jeśli pozwolę zająć zamek bez walki, rezultat będzie ten sam.

Ale ja nie chcę walki! Ja, podobnie jak większość mieszkańców Skanii, życzę sobie powrotu do Danii.

Proszę, tam pospólstwo biegnie na brzeg, żeby powitać Duńczyków, a ja tu mam bronić…

Chyba że…

Twarz mu się rozjaśniła.

Chyba że zdołałbym odciągnąć Duńczyków od samego zamku.

Tak, żebym nie musiał podejmować decyzji.

Zbliża się tu przecież tylko jeden jedyny barkas, a i to nieduży. Tak przynajmniej wygląda.

Umysł kapitana pracował szaleńczo, czas naglił, należało przygotować zamek do obrony.

I oto znalazł rozwiązanie. Rozwiązanie, które pozwoli mu upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu.

Pełen energii wezwał właściciela zamku, Skańczyka jak on sam, oraz swego najbliższego pomocnika, który gotów był pójść za von Levenem przez ogień i wodę.

Ci trzej odbyli krótką, gorączkową naradę. Zgadzali się we wszystkim…

Villemo dowiedziała się, że kilka dni temu pewien wysoki, ciemnowłosy młodzieniec spieszył do zamku.

To musiał być Dominik, bowiem słyszała, że w zamku jest szwedzka załoga.

Zadanie Villemo polegało teraz na tym, by dostać się do twierdzy. Pomysł, by pójść do komendanta i prosić o przyjęcie do służby, wydał jej się kiepski. Nieco dokładniejsze oględziny ujawniłyby niechybnie, że pod ubraniem rybackiego syna ukrywa się ktoś zupełnie inny.

Poza tym była głodna. Musi jak najszybciej zdobyć coś do jedzenia, jeżeli nie chce zasłabnąć. W zamku mają pewnie co jeść, żołnierze muszą przecież dostawać posiłek przynajmniej raz dziennie. Jak gospodarskie zwierzęta.

Nade wszystko jednak pragnęła zobaczyć znowu Dominika. To był głód, który dręczył ją najbardziej. Gorączka trawiąca jej ciało wcale nie słabła, wręcz przeciwnie!

Dopisywało jej niebywałe szczęście.

Gdy stała tak pełna wahań, o mało nie stratował jej jakiś młody żołnierz.

– Uważaj, drogi przyjacielu! – zawołała Villemo niskim głosem, którym starała się teraz mówić, udając chłopca. – Dokąd tak pędzisz?

Żołnierz ledwo dyszał.

– Masz… jakąś… łódź? – wykrztusił.

– Nie, ja…

– Jesteś przecież… rybakiem – krzyknął tamten niemal agresywnie. – Muszę stąd zniknąć! I to szybko! – Opadł na ziemię, z trudem łapiąc powietrze.- Moja żona oczekuje trzeciego dziecka i jest sama, bez jedzenia. A patrz tam, na cieśninę. Widzisz? Zbliżają się Duńczycy. Ze względu na żonę i dzieci nie mogę dać się zabić w twierdzy.

– Zabić? To sytuacja jest aż taka zła?

– Duńczycy zdobędą ją w okamgnieniu!

Dominik! Musi być przy nim, skoro znalazł się w niebezpieczeństwie.

Villemo mierzyła wzrokiem żołnierza. Był niewysoki, z mnóstwem złotych loków nad czołem. Sympatyczny młody człowiek, miał w sobie coś wzruszającego.

– Jesteś chyba trochę za młody jak na ojca trojga dzieci – powiedziała.

– Robienia dzieci łatwo się nauczyć – zachichotał żołnierz w przekonaniu, że rozmawia z chłopcem i może sobie pozwolić na takie grubiaństwo. – Trudniej je wykarmić.

– Jesteś dezerterem?

– Tak, i może mnie to kosztować głowę.

– Wcale nie – rzekła Villemo krótko. – Czy widzisz, jacy jesteśmy do siebie podobni? Może moje włosy są odrobinę bardziej rude i oczy mają inny kolor, ale…

Młody mężczyzna pokraśniał z radości.

– Chcesz powiedzieć, że możemy się zamienić…?

– Tak, bo ja muszę dostać się do twierdzy.

Tamten zmarszczył brwi.

– Tylko że twój język…

– Ja pochodzę z Norwegii – wyjaśniła Villemo. – Nic mnie nie obchodzi ani Szwecja, ani Dania. Muszę tam wejść z osobistych powodów. Oni mają coś, co należy do mnie.

No właśnie, można by to tak wyrazić!

Żołnierz wahał się. Ale w jego wzroku pojawiły się wyraźne iskierki nadziei.

– Masz tam jakichś bliskich przyjaciół, którzy mogliby mnie rozpoznać? – zapytała.

– Nie, ja zostałem przymusowo zmobilizowany. Jestem tu od przedwczoraj.

– No to w porządku! Na co jeszcze czekamy? Powiedz mi tylko, jak się nazywasz i jaki masz stopień, a z resztą sam sobie poradzę.

– Nazywam się Egon Svantesson.

Odgłosy bitwy ucichły już jakiś czas temu. Duńczycy nie napotykali już oporu i przygotowywali się do zejścia na ląd kawałek na północ od twierdzy.

– Ty popierasz Szwedów czy Duńczyków? – przepytywała jeszcze Villemo.

– Ja jestem pełnej krwi Szwedem. Z samej Smalandii.

Wyjaśnił wszystko, co Villemo powinna była wiedzieć, po czym zamienili się ubraniami. Młody Egon był dragonem, tak więc Villemo dostała długie buty z cholewami, sztywne skórzane spodnie, kurtkę ze skrzyżowanymi na plecach rzemiennymi pasami, rękawice z wysokimi mankietami i przystrojony piórami kapelusz. Wszystko na tyle obszerne, że znakomicie ukrywało jej dziewczęce kształty. Egon natomiast otrzymał jej prosty rybacki strój. Villemo odeszła na bok, żeby się przebrać.

W chwilę potem szwedzki dragon, Egon Svantesson, wrócił do twierdzy tą samą drogą, którą wyszedł, zanim ktokolwiek zdążył zauważyć jego nieobecność. Nikt też nie zwrócił uwagi, że zmienił trochę wygląd.

Villemo była głodna. Musiała jednak o tym na razie zapomnieć, w twierdzy bowiem panował rozgardiasz. Wszyscy biegali tu i tam, by jak najlepiej przygotować się do odparcia duńskiego ataku. Po jakimś czasie udało jej się odnaleźć kucharza i wyprosić jakieś resztki ze śniadania.

Chwyciła porządny kawał chleba i zanurzyła w dość dziwnie wyglądającej mlecznej zupie.

– Tfu! – splunęła. – Jeżeli tak się żywi siły militarne, to cieszę się, że jestem kobietą!

Na szczęście nikt tego nie usłyszał. Wmusiła w siebie całe paskudztwo i wyruszyła na poszukiwanie Dominika.

W panującym tu zamieszaniu, pod krzyżującymi się komendami i pośród biegających żołnierzy, nie było to sprawą najłatwiejszą. Zwłaszcza że przez cały czas musiała się wystrzegać, żeby i jej nie wydano jakiegoś polecenia. Kręciła się więc po zamku, udając, że jest bardzo zajęta.

W końcu jednak i tak dostała rozkazy…

Dominik został wezwany do wnętrza fortecy. Czekali tam na niego trzej dowodzący twierdzą, dwóch oficerów i właściciel zamku. Kapitan von Leven trzymał w ręce skrzyneczkę. Podłużną skrzyneczkę z poczerniałego drewna.

– Lejtnancie Lind z Ludzi Lodu – powiedział surowo. – Nasza twierdza znalazła się w niebezpieczeństwie. Duńczycy już wylądowali, wkrótce tu będą i moim obowiązkiem jest bronić zamku. Ta szkatułka jest jednak ważniejsza niż cokolwiek innego. Jeżeli wpadnie w ręce wroga, los Szwecji będzie przypieczętowany. Znajdują się tu plany i… Ale dość o tym! Nasz król mi ją powierzył, bo nie chciał jej mieć przy sobie podczas walki. Teraz my także jesteśmy zagrożeni. Pan został wybrany, by jak najszybciej wyruszyć w bardzo trudnej misji. Rozkazuję panu przewieźć tę szkatułkę w bezpieczne miejsce. W Almhult znajduje się człowiek, który może wziąć za nią odpowiedzialność. Proszę do niego jechać, mieszka na plebanii. Dostanie pan piętnastu ludzi jako eskortę.

– Czy twierdza może się pozbyć piętnastu ludzi? – zapytał Dominik.

– Szkatułka jest ważniejsza niż nasze życie – odparł kapitan.

– Ale łatwiej by mi było podróżować w pojedynkę.

Twarz kapitana skrzywiła się w wyrazie niezadowolenia.

– A jeśli wpadnie pan w ich ręce, to co wtedy?

Dominik uznał, że najlepiej zaniechać protestów.

– Dobrze! Zatroszczę się, by skrzynka dotarła do Almhult.

Oficer skinął głową.

– Proszę ruszać natychmiast. Oddział czeka już na dziedzińcu.

No to pozbyłem się wszystkich zwolenników Szwecji, pomyślał zadowolony von Leven.

Dominik ogarnął wzrokiem swój mały oddział.

Mój Boże, pomyślał bezradny. Dostała mi się po prostu gromada parobków. Ten barczysty drągal chyba nawet nie wie, ile jest dwa razy dwa. Ale sprawia wrażenie wiernego i chyba można na nim polegać.

Albo ten wiejski elegant! Pewnie dziewczyny padają przed nim jak muchy, ale jako żołnierz wygląda niezgułowato. Czy tamten głodomór z rozdziawionymi ustami i dziwnie zamglonym spojrzeniem. On, biedaczysko, wygląda na śmiertelnie przerażonego.

A tam jeden sprawia wrażenie, jakby się nudził, jakby wszystko wiedział lepiej niż inni. Najgorszy ze wszystkich jest chyba tamten chudy biedaczyna, który nie ma nawet odwagi podnieść wzroku. Kapelusz ściągnięty na oczy, głowa wciśnięta w ramiona, tak że nawet czubka nosa nie widać. Tylko ta cienka szyjka wystająca ze zbyt szerokiego kołnierza. Co to za mundury dają teraz dragonom? Rękawy sięgają im po końce palców. Czy w regimencie dragonów naprawdę mogą służyć aż tak niewyrośnięci?

Pozostała dziesiątka wcale nie jest lepsza. Wszystko wiejskie chłopaki. Sympatyczni, powolni, źle wyćwiczeni i przerażeni, jeden bardziej od drugiego.

Boże miłosierny, co też za eskorta mi się dostała! Naprawdę mogli mi pozwolić jechać w pojedynkę!

– Otrzymaliśmy zadanie przewiezienia ważnych dokumentów do Almhult! – zawołał.

W oddziale rozległy się tłumione westchnienia i okrzyki.

– Czy coś się stało? – zapytał Dominik.

– Do Almhult, panie lejtnancie?

– Tak.

– Ale to przecież…

– Dlaczego nie kończysz?

– Będziemy musieli chyba wykonać manewr okrążający, panie lejtnancie.

– Okrążający? Co masz na myśli?

Właśnie wtedy na dziedzińcu pojawił się kapitan von Leven i wrzasnął:

– A wy na co jeszcze czekacie? Duńczycy będą tu lada chwila!

Stał przy oknie i czekał na najbardziej odpowiedni moment, by wyprawić ich w drogę.

Wszyscy dosiedli koni i pod wodzą Dominika szesnastoosobowy oddział opuścił zamek.

Wyciągnięci w długi szereg galopowali wąską ścieżką, która początkowo wiodła ku północy, a potem skręcała na wschód, oddalając się od Oresundu. Na szczęście wszyscy okazali się dobrymi jeźdźcami, więc wyprawa nie musiała się skończyć źle.

Ale dlaczego jeden z nich wpadł w takie przerażenie, kiedy usłyszał, że jadą do Almhult?

Almhult?

Dominik wiedział, gdzie to jest. W południowej Smalandii, niedaleko granicy ze Skanią…

I nagle zrobiło mu się gorąco z wrażenia. Bo żeby dotrzeć do Almhult, trzeba było przedostać się przez lasy Goinge. Krainę snapphanów.

Dominik nie miał za złe mieszkańcom Skanii, że nie chcieli dobrowolnie podporządkować się Szwecji. Mimo wszystko przez wiele stuleci należeli do Danii i uważali się za Duńczyków. A na dodatek oddziały szwedzkie po zajęciu Skanii panoszyły się i rabowały, podczas gdy Duńczycy w swoim czasie zachowywali się znacznie bardziej humanitarnie. Ponadto król duński, Christian V, obiecał, że każdy, kto stanie po jego stronie, dostanie pięć talarów na rękę i co miesiąc dobry żołd. Tak, Dominik rozumiał mieszkańców Skanii. Ale ze snapphanami sprawa była dużo gorsza.

Ludzie w leśnych okolicach Goinge zawsze byli chętni do bitki i twardzi aż do okrucieństwa. Opowiadano niezliczone historie o szwedzkich żołnierzach, którzy padli z ich rąk. Torturowali oni swoich jeńców w najbrutalniejszy sposób, na przykład wpychali żywych pod lód na jeziorze, podrzynali im gardła tępymi nożami, a także zjadali serca swoich ofiar, by osiągnąć wielką siłę.

Przezywano ich snapphanowie – szybkie koguty, od szybkostrzelnych karabinów, których używali.

Dominik zastanawiał się, co zrobić, gdy z tyłu oddziału rozległy się okrzyki. Odwrócił się i jeśli odczuwał lęk na myśl o lasach Goinge, to było to niczym w porównaniu z przerażeniem, jakie go teraz ogarnęło.

Kapitan von Leven znakomicie wyliczył czas. Duńscy jeźdźcy z barkasów znaleźli się dostatecznie daleko na lądzie, by dostrzec, że duża grupa konnych opuszcza zamek i udaje się na wschód.

Duńczycy natychmiast ruszyli w pogoń, przekonani, że ucieka cała załoga twierdzy. Oddział Dominika ścigało trzydziestu duńskich jeźdźców i jechali szybko.

Kapitan von Leven, obserwujący wydarzenia z zamkowej wieży, stwierdził z zadowoleniem, że z tego wszystkiego Duńczycy zapomnieli o zajęciu jego dominium.

Dominik ominął rozległą równinę od południa. Woda chlupała pod końskimi kopytami, gdy jechali przez rzeczkę Ra ku lasom na północy. Żeby tylko się tam dostać…

Jak powinien postępować? Walki musi unikać za wszelką cenę; dla jego oddziału szkatułka była najważniejsza, nie mogli jej narażać. Szesnastu jeźdźców to jednak teraz zbyt duża grupa, za bardzo rzucająca się w oczy, a zatem należało pozbyć się większości ludzi, a najlepiej wszystkich.

Zaraz jak tylko minie bezpośrednie zagrożenie.

Duńczycy chyba się nie przybliżali. Odległość zdawała się być wciąż taka sama. Ale ostatni ludzie z jego oddziału zostawali w tyle. Krzyknął więc do tych, którzy jechali tuż za nim, by nadal rwali do przodu, sam zaś zawrócił i krzyczał na ostatnich, wobec czego przestraszeni ruszyli galopem; teraz on sam zamykał orszak. Było to, oczywiście, niebezpieczne, bo to on wiózł dokumenty. Nie był jednak w stanie zostawić żadnego ze swoich ludzi na pastwę Duńczyków.

W końcu dotarli do drzew i Dominik znowu wysunął się naprzód. Ostatecznie zdołał jakoś wprowadzić oddział na skraj gęstego lasu.

Jechali zygzakiem, to na wschód, to znowu na północ, i modlili się, by las się jak najdłużej nie kończył.

Po jakimś czasie musieli jednak się zatrzymać, po prostu konie nie mogły już iść.

Stali ciasno przy sobie pod drzewami i nasłuchiwali, ale jedyne, co słyszeli, to chrapliwe oddechy zwierząt.

– Zdaje mi się, że wywiedliśmy ich w pole – rzekł Dominik cicho. – W każdym razie na chwilę. Ale jest nas zbyt wielu, a mamy się przedzierać przez lasy snapphanów. Dlatego musicie się rozproszyć i w pojedynkę jechać na południe, by przyłączyć się do królewskich oddziałów pod Ystad!

Oddział milczał. Tu i ówdzie dały się słyszeć westchnienia ulgi. Snapphanowie nikogo nie pociągali.

Barczysty drągal o łagodnych oczach powiedział niepewnie:

– Czy pan lejtnant zamierza jechać sam?

Dominik zwlekał chwilę.

– Tak będzie chyba najlepiej – rzekł w końcu.

– Ale ktoś z nas powinien z panem jechać – powiedział inny życzliwie.

Dominik stwierdził ze zdumieniem, że to ten, który sprawiał wrażenie, jakby się okropnie nudził.

– W każdym razie ja zgłaszam się na ochotnika.

– Ja także – rzekł pospiesznie drągal.

– Dziękuję, to ładnie z waszej strony. Rozdzielić się musimy tutaj. Ci, którzy chcą jechać ze mną do Almhult, mogą to zrobić. Jestem wam za to bardzo wdzięczny. Ci, którzy nie bez powodu lękają się spotkania ze snapphanami, powinni natychmiast wyruszyć na spotkanie szwedzkich oddziałów. Nikomu nie będę miał tego za złe.

– Panie lejtnancie – szepnął jeden z ludzi. – Proszę posłuchać!

Wszyscy nastawili uszu. Konie oddychały już spokojniej, więc docierały do nich też inne odgłosy.

Daleko na północ słyszeli stłumione nawoływania.

– Duńczycy – mruknął Dominik. – Zgubili ślad. Musimy ruszać. Zaraz! Ale pamiętajcie: w drodze na południe nie wolno się zatrzymywać w żadnych dworach ani zagrodach. Tu w Skanii nie lubią szwedzkich żołnierzy.

– W lasach Goinge jeszcze mniej – mruknął któryś.

– Wiem. A zatem do widzenia wszystkim!

Nie oglądając się ruszył na wschód. Słyszał oddechy koni idących za nim, lecz także tętent kopyt wierzchowców kierujących się na południe.

Wciąż jeszcze nie chciał się odwracać, ale miał wrażenie, iż towarzyszy mu wcale nie taka mała garstka. Dominik westchnął. Był oczywiście wdzięczny za ich odwagę i lojalność, ale cieszyłby się bardziej, gdyby ich było mniej.

Dzień chylił się ku wieczorowi. Duńczyków nigdzie ani śladu. Dominik wierzył, że także ów mały oddział, który skierował się na południe, zdołał umknąć duńskim prześladowcom.

I rzeczywiście tak się stało. Już następnego dnia byli podkomendni Dominika spotkali królewski oddział. Jego Wysokość osobiście wypytywał ich surowo, skąd przybywają.

Wyjaśnili, a ich opowiadanie sprawiło, że twarz Karola XI pociemniała z gniewu. Nie na nich jednak się złościł. Król zamknął na chwilę oczy i pogrążył się w rozmyślaniach.

Mój nieszczęsny kurier, myślał. Był to zdolny i piękny młodzieniec, ale nie mogę zrobić nic, by uratować jego i jego ludzi w lasach Goinge.

Jego Wysokość posłał natomiast oddział żołnierzy do zamku nad Oresundem. Kapitan von Leven mimo wszystko stracił głowę, a wraz z nim jego najbliższy współpracownik i właściciel zamku. Całą trójkę oskarżono o zdradę. Później zamek został splądrowany przez rabusiów i popadł w ruinę. Z czasem na jego miejscu wzniesiono nowe domy i nikt by już nie umiał powiedzieć, gdzie leżała twierdza.

O tych przyszłych wydarzeniach Dominik nie mógł jeszcze nic wiedzieć. Na razie jechali na wschód, ku krainie snapphanów.

Szkatułkę ulokował w głębokiej kieszeni swojego munduru i czuł na biodrze jej ciężar.

Jechali przez cały dzień i wieczór, choć teraz już w nieco wolniejszym tempie. Bogate wsie i żyzne ziemie się skończyły. Pojawiły się natomiast małe, ubogie poletka wciśnięte pomiędzy zagajniki i kamieniste pagórki. Zagrody były niewielkie, budynki niskie, ludzie, jeśli się ich gdzieś widziało, smutni.

Ponad głowami jeźdźców krążyły z krakaniem wrony i kruki w poszukiwaniu zdobyczy na chudych nieużytkach. Dominik wiedział, że snapphanowie grabią spokojnych chłopów w okolicy, a potem wycofują się do swoich kryjówek, w jarach i grotach lub w ziemnych jamach chowając się przed szwedzką sprawiedliwością. Snapphanowie mają też kobiety, na ogół dość lekkiego prowadzenia się, które przychodzą często do wiejskich zagród, żeby dowiedzieć się nowin. W wyniku nędzy i prześladowań, a także z powodu własnej wojowniczości ten leśny lud stał się bandą dzikich, żądnych krwi rozbójników.

Dominik pomyślał o swoich pięciu towarzyszach i zacisnął zęby.

Gdy szukali miejsca, w którym mogliby rozbić obóz i przenocować, okazało się, że Duńczycy mimo wszystko natrafili na ich ślad.

Był to dla nich ciężki cios. Słyszeli, najpierw słabo, a potem coraz bliżej, większy oddział dragonów, którzy niewątpliwie szli ich śladem. I nie tylko to! Duńczyków mieli też przed sobą, a obie ścigające grupy porozumiewały się, krzycząc.

– Muszą tu gdzieś być! – wołano z jednej strony. – Tamta kobieta widziała, że jechali na wschód.

– Nie widzieliśmy nikogo! – odpowiadano z przeciwka.

– Szukajcie dalej!

Dominik przystanął, rozpaczliwie poszukując jakiejś możliwości wydostania się z matni. Znajdowali się w sporym zagajniku, niedaleko kilku ubogich zagród, które dopiero co minęli. Po obu stronach zagajnika słychać było Duńczyków i tętent końskich kopyt. W każdej chwili mogą zostać odkryci.

– Tam widzę oborę – powiedział cicho jeden z ludzi Dominika. – Może powinniśmy…

Dominik myślał szybko.

Obora może się okazać śmiertelną pułapką. Teraz jednak jest to jedyna możliwość schronienia.

– Szybko, do środka! Konie także! I starajcie się, żeby nie rżały, kiedy usłyszą inne konie.

Błyskawicznie podjechali do obory i wcisnęli się do środka. Wszyscy trzymali mocno zwierzęta, bo ziemia na zewnątrz drżała pod kopytami duńskich wierzchowców.

Obie grupy poszukujących spotkały się.

– Nic nie widać – powiedział któryś.

– Nigdzie też nie ma żadnych śladów.

– Tu widzę ślady kopyt – odezwał się ktoś inny.

– Prawdopodobnie naszych własnych koni.

– Tam jest obora.

– Zobaczę, co jest w środku. A potem wracamy.

Sześciu ludzi w oborze wstrzymało oddechy. Gotowe do strzału karabiny skierowane były lufami ku drzwiom.

– Nie – szepnął Dominik. – Jeśli wejdzie tylko jeden, brać go bez strzału.

– Nic to nie da – odpowiedział ten, który wszystko umiał. – Tamci będą go szukać.

– To weźmiemy ich kolejno.

Wszyscy wiedzieli, że to szalona myśl, ale jednak dawała im jakąś rozpaczliwą nadzieję.

Mój Boże, myślał Dominik. Okaż łaskę moim rodzicom, bądź dla nich miłościwy. I… daj Villemo szczęśliwe życie! Ja mój los składam w twoje ręce.

Drzwi obory skrzypnęły. Dominik stał najbliżej wejścia. Już był gotów powalić swego wroga, gdy nagle oczy tamtego rozszerzyły się, a ręka Dominika znieruchomiała.

W drzwiach stał Tristan.

Widzieli, że głęboko oddycha, tak głęboko, że pierś wznosi mu się i opada. Towarzysze Dominika nie pojmowali, o co chodzi. Chcieli działać, lecz powstrzymywało ich coś trudnego do określenia.

Młody Tristan o smutnych oczach znowu ogarnął ich wzrokiem. Kąciki ust drgały mu boleśnie.

Po chwili odwrócił się i zatrzasnął za sobą drzwi.

– Nikogo tu nie ma! – zawołał do swoich. – Musimy szukać bardziej na południe!

Była to wyraźna wskazówka dla Dominika, w którą stronę nie powinien jechać.

Dominik przymknął oczy pod pytającymi spojrzeniami towarzyszy.

– To był mój kuzyn – wyjaśnił cicho, a tymczasem oddziały Duńczyków ze szczękiem broni zbierały się do drogi. O, Ludzie Lodu, niewzruszenie lojalny rodzie! O, wojujący władcy, którzy dla zaspokojenia swoich wybujałych ambicji bezmyślnie stawiacie przeciwko sobie krewnych!

Gdy wszystko się uciszyło, Dominik wyprowadził swoich ludzi i po chwili znowu ruszyli w drogę, kierując się tym razem możliwie najbardziej ku północy.

A gdy zmierzch zapadł już na dobre, mały oddział dotarł na skraj bukowych lasów w północno-wschodniej Skanii.

Do lasów Goinge…

ROZDZIAŁ V

Dominik zarządził postój.

Zrobiło się już tak ciemno, że prawie nie widział swoich ludzi. Było ich pięciu. Towarzyszyli mu w milczeniu, bez słowa skargi.

– Musimy na noc rozłożyć się obozem – powiedział cicho. – Za wszelką cenę powinniśmy unikać zatrzymywania się w karczmach i po chłopskich zagrodach. Zbyt wiele nasłuchałem się historii o szwedzkich żołnierzach, którzy ulokowali się gdzieś na kwaterze i nagle w nocy zobaczyli w oknach lufy snapphanów. Znajdujemy się teraz na granicy ich lasów. Poszukajcie jakiegoś zacisznego miejsca i dla nas, i dla koni! I, na Boga, nie rozpalajcie ognia! Lepiej zmarznąć, niż z własnej głupoty stracić życie.

Po chwili znaleźli gęste zarośla i wprowadzili tam konie. W ciemnościach przygotowywali się do odpoczynku.

Dominik zauważył, że jeden, ten najmniejszy, ułożył się z dala od pozostałych.

O Boże, wlecze się za mną i ta biedaczyna, która boi się nawet patrzeć na ludzi, jęknął w duchu. Czy naprawdę nic nie zostanie mi oszczędzone?

Już w oborze zdążył się zorientować, że idzie z nim ów rosły dryblas, i to dobrze, pomyślał, oraz znudzony młodzieniec, któremu się zdaje, że wszystko potrafi. Wkrótce z przerażeniem stwierdził, że jest także tamten blady, śmiertelnie przestraszony, z gapowato otwartymi ustami. W oborze, kiedy stali wszyscy ciasno przy sobie, widział przez chwilę jego twarz. Piąty to musiał być ten, którego określił jako wiejskiego uwodziciela. Dominik rozpoznawał dialekt uplandzki, którym także i on się posługiwał.

Cóż za zbieranina! Na kim mógłby w razie czego polegać? Może na dryblasie?

Pojęcia nie miał, czy pozostali w trudnych sytuacjach okażą odwagę i do jakiego stopnia.

Chociaż już przecież dzisiaj zachowali się dzielnie, podejmując decyzję, że pójdą z nim. Kiedy już wszyscy owinęli się szczelnie w derki, Dominik nie zdołał się powstrzymać, by nie zapytać bladego nieboraka:

– A ty to właściwie dlaczego zostałeś z nami?

Chłopak aż jęknął, przestraszony, że dowódca zwraca się wprost do niego.

– Ja… ja mieszkam w Almhult, panie lejtnancie.

– To znaczy, chcesz wrócić do domu?

– Tak – szepnął tamten. – Wojna to nie dla mnie, panie lejtnancie.

– A nie boisz się snapphanów?

– Boję się! Ale proszę Boga, on mi na pewno pomoże wrócić bezpiecznie do domu.

– Miejmy nadzieję – rzekł Dominik sucho. – Ja też postaram się zrobić, co w mojej mocy, żeby przeprowadzić cię przez niebezpieczny teren i żebyś sobie za bardzo nie pokaleczył swojej delikatnej skóry. Jak ci na imię?

– Folke, panie lejtnancie.

– A ty? – Dominik zwrócił się do poczciwego drągala. – Dlaczego ty idziesz ze mną?

– Myślałem, że może będę mógł się panu lejtnantowi przydać – odparł tamten spokojnie.

– Dziękuję. Jak ci na imię?

– Jons, panie lejtnancie.

Pozostali dwaj wsparli głowy na rękach i czekali, aż zwróci się do nich. Na pytanie Dominika uwodziciel odpowiedział, że słyszał, iż dziewczęta w Smglandii są niezwykle ponętne. Zmęczyły go panny w Skanii, zanadto cnotliwe. Na imię miał Gote. Ten pewny siebie natomiast, Kristoffer, wyjaśnił, że nie interesuje go bitwa na otwartym polu, w dużym oddziale. On potrzebuje czegoś specjalnego. Przechytrzyć snapphanów, to byłby powód do dumy, można by przypiąć kolejne pióro do kapelusza.

Pytanie tylko, czy wtedy będziesz miał jeszcze na czym nosić kapelusz, pomyślał Dominik z gorzką ironią.

Odczuwał niechęć wobec tego dragona. Znał wielu żołnierzy tego typu. Kochali swoje rzemiosło, ponieważ dawało im prawo – w ich przekonaniu – do brutalnego znęcania się nad przeciwnikiem. Wolałby nie mieć kogoś takiego w swoim małym oddziale.

– A ty? – zawołał do drobnego żołnierza, który ułożył się na uboczu.

Czekali chwilę, lecz odpowiedzi nie było.

– On śpi – stwierdził Gote, wiejski uwodziciel. – Na imię mu Egon, ale przyszedł do twierdzy niedawno, mało co o nim wiemy. Zdaje się, że ma w domu troje dzieci.

– On? Naprawdę? – Dominik był zdumiony. – Jakim sposobem, na Boga, zdążył dorobić się aż tylu?

Villemo oczywiście nie spała. Po prostu nie chciała odpowiadać, żeby nie zdradzić się czy to barwą głosu, czy to językiem, mówiła przecież po norwesku. Jeszcze nie chciała się ujawniać. Było ich tu zbyt wielu. A Dominik mógłby się rozgniewać.

Poza tym trochę się obawiała tego żołnierza o ładnych, szelmowskich oczach. Gdyby odkrył, że jest dziewczyną, nie dałby pewnie za wygraną, dopóki by i jej nie podbił. Nie miała, rzecz jasna, zamiaru nikomu ulegać, ale to kłopotliwe tak wciąż opędzać się od wyznań i zalotów.

W całym oddziale najbardziej lubiła tego największego imieniem Jons. Choć z wyglądu nie przypominał Jespera ani Larsa z Grastensholm, miał w sobie podobną jak tamci życzliwość dla świata i budził w Villemo zaufanie. Zawsze lubiła takich ludzi, nawet ich powolność jej nie drażniła.

Dwóch pozostałych żołnierzy nie umiałaby jeszcze bliżej scharakteryzować. Nie miała czasu ich poznać, bo cały dzień spędzili w siodłach. Villemo bolało całe ciało. Co prawda znakomicie jeździła konno, ale nigdy nie pokonała za jednym razem aż takiej odległości.

Dominik… Jak rozkosznie być znowu blisko niego! Powstrzymywała się ze wszystkich sił, by nie podczołgać się do jego posłania w poszukiwaniu ochrony przed zimnem, głodem i zmęczeniem.

Przez cały dzień jechał na czele orszaku niczym czarny anioł z powiewającymi na wietrze ciemnymi włosami. Widziała jego wspaniałe ciało, jakby stworzone do konia.

Lasy Goinge nie przerażały jej. Być może dlatego, że nie zdawała sobie sprawy, jak wielkie w istocie niebezpieczeństwo stanowią one dla szwedzkich żołnierzy. Czyż nie pozbyli się z łatwością duńskiego pościgu? Co im może zrobić zgraja dzikusów?

Villemo po prostu bardzo niewiele wiedziała o snapphanach.

Wszystko wskazywało na to, że żołnierze posnęli. Mogła zatem i ona odpocząć. Dzień miała ciężki, więc gdy tylko zamknęła oczy, zmęczone ciało pogrążyło się w błogosławionym śnie. Ostatnie, co słyszała, to krakanie jakichś spóźnionych wron.

Kiedy następnego ranka wstawali zaspani, połamani i brudni, nad przylegającymi do lasu łąkami w jakimś mistycznym tańcu snuły się strzępy mgły. Villemo robiła co mogła, by trzymać się z dala od Dominika, odwracała twarz lub pochylała się nad siodłem za każdym razem, gdy spoglądał w jej stronę. Zjedli każdy swoją przydziałową kromkę chleba i ruszyli w dalszą drogę, znowu rzędem przez las, milczący, ostrożni.

To się nie może udać, myślała Villemo. Prędzej czy później zdarzy się to, czego się obawiam, prędzej czy później on spojrzy w moją stronę, a ja nie zdążę się odwrócić. A jeszcze bym tego nie chciała. Dopóki nie możemy być sami, powinnam udawać dragona.

Podciągała kołnierz kurtki aż do uszu, by lepiej ukryć twarz.

Ku zaskoczeniu wszystkich dzień nastał upalny. Żar lał się z bezchmurnego nieba, a bukowe lasy nie dawały zbyt wiele cienia. Dominik pozwolił żołnierzom zdjąć kurtki, jeśli chcą.

Czterej dragoni rozebrali się, piąty natomiast szczelniej otulił szyję wysokim kołnierzem.

Co mu jest? myślał zirytowany Dominik. Chory? A może to jakiś zbiegły przestępca? Tyle razy próbowałem spojrzeć mu w oczy, ale on zawsze był czymś zajęty: a to poprawiał coś w uprzęży, a to czyścił but. Nawet nie wiem, jak wygląda. Raz tylko mignął mi jego policzek, delikatny jak u dziecka.

Może to jakiś wyrostek szukający przygód na wojnie? Ale nie, ktoś przecież wczoraj mówił, że on ma troje dzieci. Nie wierzę, zupełnie na to nie wygląda! Jaka kobieta chciałaby poślubić takie chuchro?

Upał stawał się trudny do zniesienia. Ale oto las się zmienił, w miejsce buków pojawiły się sosny, teren stawał się podmokły, bagnisty, coraz częściej widziało się skaliste wzniesienia i rozpadliny. Nad mokradłami niosły się krzyki nurów.

Dominik zarządził krótki popas. Ulokowali konie w cieniu, a sami rozsiedli się na pochyłym zboczu.

– Jedzenia nie mamy za wiele – powiedział Jons tęsknie.

– Nie, ale jesteśmy już w połowie drogi – pocieszał Dominik. – Las jest typowo smalandzki, nie skański.

– To jest las typowo snapphański – mruknął Kristoffer, który wiedział wszystko.

– Masz rację – zgodził się Dominik. – Ale jak dotychczas szczęście nam dopisywało. Dopóki nas nie odkryją, wszystko jest dobrze. Dopiero jak już raz nas zauważą, nigdzie nie będziemy bezpieczni.

– Ciii – syknął Folke, ten o wielkich, przestraszonych oczach, i chwycił swego sąsiada za ramię. – Spójrz tam!

– Jeżeli chodzi o słońce, to… – zaczął wielki Jons.

Po drugiej stronie błot zobaczyli dwóch ludzi prowadzących za sobą konia. Nie szli w stronę odpoczywających dragonów, ale mogli ich w każdej chwili zobaczyć.

– Schować się za krzaki, szybko – szepnął Dominik.

Zwinnie niczym łasice zsunęli się ze zbocza i przeczołgali do niewielkiej kotlinki, przesłoniętej gęstymi krzewami.

– Leżeć bez ruchu, dopóki nie przejdą – syknął Dominik. – Koni nie mogą zobaczyć.

Ułożeni na brzuchach, ledwo mieli odwagę oddychać. Wyraźnie słyszeli rytmiczne kroki dwóch ludzi i jednego konia.

Dominikowi było niewygodnie. Po chwili uniósł lekko głowę i tuż pod sobą zobaczył biodro jednego ze swoich ludzi. Kurtka munduru zsunęła się tamtemu ku górze i ponad brzegiem spodni widać było delikatną, lekko zaróżowioną skórę, która nie bardzo pasowała do królewskiego dragona.

Na odsłoniętym miejscu Dominik zobaczył znamię, a właściwie dwa.

Zmarszczył brwi. Wszyscy leżeli bez ruchu na swoich miejscach, lecz on na moment zapomniał o niebezpieczeństwie.

Gdzie, u licha, widział już kiedyś takie znamiona?

Dawno temu…

Gdy nagle wspomnienie stało się wyraźne, Dominik z wrażenia przestał oddychać.

Nie! Nie, to niemożliwe? Naprawdę Villemo nie mogła być tu z nimi. To przecież lasy Goinge!

Ale, naturalnie, wszystko było możliwe! Któż inny jak nie Villemo mógł wpaść na taki szalony pomysł? To akurat do niej podobne.

O Boże, co teraz robić?

Na przekór wszystkiemu zachciało mu się śmiać. Wydawało mu się czymś niebywale zabawnym to, że już blisko dobę znajduje się przy niej, ramię w ramię, można powiedzieć, a poznał ją tylko dlatego, że miała te znamiona!

Naprawdę zręcznie chroniła twarz!

Egon, ojciec trojga dzieci!

Ciekawe swoją drogą, gdzie tamten ptaszek się podziewa? Prawdopodobnie uciekł. I musiał być podobny do Villemo, skoro żaden z dragonów nie zauważył różnicy.

Villemo? Tuż obok niego! Dominika ogarnęła taka gwałtowna czułość, że o mało nie rozsadziła mu piersi. Ona jest tutaj, wystarczy wyciągnąć rękę i będzie mógł jej dotknąć…

Nagle czułość zgasła, a w jej miejsce pojawił się gniew.

Na co ona się waży! Co za brak rozsądku! Narażać się na wszystkie niebezpieczeństwa lasów Goinge? Obarczać go podwójną odpowiedzialnością, podwójnym lękiem?

Był taki wściekły, że wyciągnął rękę i z całych sił uszczypnął ją w różową skórę nad spodniami.

Villemo krzyknęła, a pozostali odwrócili się gwałtownie w jej stronę. Niebezpieczeństwo wprawdzie minęło, dwaj ludzie z koniem przeszli już jakiś czas temu, ale tak głośno krzyczeć mimo wszystko nie należy!

Patrzyła na niego z wyrzutem.

– Przepraszam – powiedział Dominik z poczuciem winy. – Niechcący wbiłem Egonowi łokieć w plecy.

Oczywiście, to była Villemo! Policzki jej płonęły ze złości i z powodu wyrzutów sumienia pewnie też. Została rozpoznana i domyślała się, że Dominik ją uszczypnął, ponieważ wiedział, kim jest. Tak wściekłym nigdy przedtem go nie widziała.

Dominik wstał.

– Musieliśmy się zbliżyć do jakiejś osady – mruknął pod nosem. – Ruszajmy dalej.

Słońce paliło im głowy, ale nie przerywali jazdy. Villemo zdecydowała się teraz zdjąć kurtkę i jechała tylko w spodniach i koszuli jak inni. Zachowała jednak kapelusz z szerokim rondem dla ochrony przed słońcem.

Okolica była odludna i dość wysoko położona. Miejscami las ustępował bezdrzewnym mokradłom. A oni nie mogli się pozbyć wrażenia, że dosłownie w każdej chwili mogą otrzymać cios w plecy.

– Dziwne, że jeszcze nas nie wypatrzyli – powiedział Jons.

– Trzymamy się pustkowi – odparł Dominik. – Mowy nie ma, żeby ludzie mogli się tu wyżywić.

Snapphanowie jednak obserwowali ich już od dawna. Czujne oczy śledziły orszak ze wzniesień. Od wzgórza do wzgórza przekazywano wiadomość: w lasach są szwedzcy żołnierze!

Snapphanowie czekali tylko na taką okazję, rozmyślając, jakie by tym razem tortury zastosować.

Villemo zdawała się przyciągać do siebie ludzi, którzy lubili znęcać się nad innymi. Ale prawdę mówiąc, przeważnie to nie była jej wina.

– Zostawcie ich – powiedział herszt snapphanów. – Wpadną w pułapkę bez naszej pomocy.

Teren stawał się coraz trudniejszy. Mokradła się skończyły, szli przez trudne do przebycia skaliste ziemie, poprzecinane głębokimi, stromo schodzącymi w dół rozpadlinami.

Dominik zatrzymał się.

– Tędy nie przejdziemy – powiedział, wskazując rozległy jar.

– Ale obchodząc z tamtej strony bardzo nadłożymy drogi – rzekł Gote bez entuzjazmu.

– W każdym razie będziemy musieli cofnąć się spory kawałek – dodał Kristoffer.

– Trudno – westchnął Dominik. – Ten wąwóz nie wygląda zachęcająco, a jeśli jeszcze na dole byśmy ich spotkali, to…

– Ech, głupstwo – prychnął Kristoffer. – Damy chyba radę garstce snapphanów!

Dominik odetchnął głęboko i powiedział:

– W takim razie muszę was o czymś poinformować. Mamy wśród nas kobietę i nie powinniśmy jej narażać na takie niebezpieczeństwo.

Zrazu wszyscy przyglądali mu się z niedowierzaniem, potem odwrócili powoli głowy w stronę Villemo. Ona zarumieniła się i wbiła wzrok w ziemię. Nie ulegało wątpliwości, kto z nich jest kobietą.

– Nie, ale co u licha… – zaczął Jons. – Czy to nie ty masz troje dzieci?

– To nie jest Egon – powiedział Dominik ostro. – Oni się zamienili, udawali tylko. To jest moja szalona kuzynka, która uparła się, by mi towarzyszyć. Po prostu z chęci przeżycia przygody. Odkryłem to dopiero przed chwilą, w przeciwnym razie rozkazałbym jej wracać. Teraz musimy o nią dbać najlepiej jak potrafmy.

Czterej dragoni w dalszym ciągu milczeli.

– Konno w każdym razie jeździć umie – przyznał w końcu Kristoffer, wszystkowiedzący.

W lśniących piwnych oczach Gotego pojawił się błysk, który Dominik natychmiast zauważył.

– I proszę, żebyście jej nie zaczepiali. – Głos Dominika ostro przeciął powietrze. – Ona musi dla was pozostać nietykalna, zrozumiano?

Skinęli głowami, choć nie sprawiał wrażenia tak posłusznego jak powinien. Muszę mieć go na oku, pomyślał Dominik, głośno zaś powiedział:

– Nie może być w naszej małej grupie nieporozumień. Będziemy mieli dość kłopotów ze snapphanami. Trzymajcie się więc od niej z daleka!

Wszyscy spoglądali na Villemo jakby nowymi oczyma. We wzroku Jonsa pojawiło się coś niby troskliwość, chęć chronienia jej, Falke zdawał się być wdzięczny, że znalazł się ktoś słabszy od niego, Kristoffer sprawiał wrażenie lekko poirytowanego, a Gote…Gote wyglądał jak kot, który właśnie zagonił mysz do kąta.

Boże, dopomóż nam, westchnął Dominik.

– A więc zawracamy – rozkazał. – Objedziemy to wzgórze.

Z jednej strony dolinę otaczały wysokie, strome skały. Tam żadnego przejścia nie było.

Jons westchnął.

– Czy nie moglibyśmy najpierw coś zjeść? – zapytał. – Okropnie jestem głodny.

– Oczywiście, że możemy – zgodził się Dominik. – Runda wokół wzgórz nie będzie łatwa. Ale to nasz ostatni posiłek dzisiaj. Skoro, jak wynika z obliczeń, dotrzemy na miejsce dopiero jutro, musimy ostatnią porcję podzielić na dwie części, tak żeby mieć chociaż parę kęsów na jutro rano. Ale dziś wieczorem już nic. Zgadzacie się?

Przystali na takie rozwiązanie. Pod wysokimi sosnami na skraju lasu znaleźli zacienione miejsce dla siebie i dla koni.

Gdy jedli, Dominik poprosił, by każdy z nich opowiedział coś więcej o sobie. Chłopcy mówili chętnie.

– Ja pochodzę ze Skanii, co chyba wszyscy słyszą – objaśniał Jans. – Ale ani ja, ani moi rodzice nigdy się specjalnie nie przejmowaliśmy tym, kto rządzi krajem. Jeśli o mnie chodzi, to mogą to być Szwedzi. Mamy dobre gospodarstwo niedaleko Tomelilla i czuję się tam szczęśliwy. Żebym tylko mógł zajmować się ziemią! Przymusowo zostałem wcielony do wojska i bardzo nad tym ubolewam, bo muszę robić rzeczy, które nic a nic mnie nie obchodzą.

– Nie rozumiem cię – wtrącił Kristoffer zniecierpliwiony. – Przecież wojaczka jest dużo ciekawsza od grzebania się w ziemi.

– Na rozrywkach specjalnie mi nie zależy – powiedział Jons prostodusznie. – Gorzej, że z dziewczynami mi nie szło.

– Jak to? – dopytywał się Gote.

– No, jakaś mnie nie chciały. Mama i ojciec posyłali swatów w moim imieniu, ale oni zawsze wracali z niczym. Chociaż jesteśmy bogaci i mamy dużo krów.

– A byłeś kiedyś zakochany? – zapytał Gote.

Jons rzucił krótkie spojrzenie w stronę Villemo i onieśmielony spuścił oczy.

– Nie – roześmiał się. – Spoglądałem, oczywiście, na gibkie dziewczyny, ale tylko ukradkiem. A jedną to próbowałem…

– No i co? – popędzał go Gote.

– Nie, nie mogę powiedzieć w obecności damy.

– Chyba to jakoś zniosę – rzekła Villemo z uśmiechem.

– No, z jedną próbowałem tak zrobić, żebyśmy byli sami, i objąć ją, ale to się nigdy nie udało.

Villemo żal się zrobiło tego wyrośniętego, kanciastego chłopaka i nic nie mogła na to poradzić.

Jons mówił dalej:

– Ale ty, Gote, to ściskałeś pewnie mnóstwo dziewczyn?

– Eee, co tam – uśmiechnął się Gote. – Chociaż nie mogę zaprzeczać. Wiesz, ja mam zmartwienie dokładnie odwrotne niż ty. Dużo mnie kosztuje to opędzanie się od dziewuch.

– Szczęściarz z ciebie – westchnął Jons.

– Och, powiem ci, że to wcale nie jest takie wesołe, kiedy przychodzisz zmęczony z kawalerki, a tu w łóżku czekają na ciebie dwie chichoczące dziewczyny i każda chce być zaspokojona. Człowiek od razu jest wykończony.

– Gote! – upomniał go Dominik ostro. – Wypowiadasz się chyba zbyt swobodnie!

– Nie szkodzi – bąknęła Villemo. – Traktujcie mnie jak dragona, jakbym była jednym z was.

– To nie będzie łatwe, panienko – zauważył Jons dwornie.

Villemo zarumieniła się, a potem zapytała Gotego:

– A gdzie jest twój dom?

Leżał swobodnie wsparty na łokciu, piękny jak młody bóg, o czym bez wątpienia wiedział.

– Domu to ja właściwie nie mam – powiedział. – Zostałem z niego wyrzucony tak dawno temu, że już nie pamiętam. Służyłem za parobka w dużym dworze niedaleko stąd. Backaskog. To nawet nie dwór, tylko wspaniały zamek, majątek rodziny Ramelsów. Miałem już do czynienia ze snapphanami, ich lasy graniczą z tamtym majątkiem. No i dlatego jestem po szwedzkiej stronie, bo sprzyjający Duńczykom mieszkańcy Goinge dopiekli mi do żywego.

– A ty, Kristoffer? – zapytał Dominik. – Trochę mnie zdumiewasz.

– To miło z pańskiej strony – odparł tamten ze złośliwym grymasem.

Dominik nie dał się sprowokować.

– Po dialekcie poznaję, że pochodzisz z Upplandii. Jakim sposobem znalazłeś się aż w Skanii?

– A pan sam jakim sposobem się tam znalazł, panie lejtnancie?

– Słuszne pytanie, ale opowiedz coś o swoim pochodzeniu.

– Po co? – zapytał Kristoffer. – Jestem chyba taki sam jak inni. Tylko mam trochę więcej tego i owego.

Dominik uśmiechnął się.

– Chcesz przez to powiedzieć, że jesteś trochę mądrzejszy od innych, trochę bardziej dzielny?

– Możliwe. Gdybym mógł studiować, to bym dopiero pokazał tym wszystkim pyszałkom, którym się wydaje, że wszystkie rozumy pojedli. Tylko dlatego, że pochodzą ze szlachty.

– O ile wiem, obecnie synowie ludu także mogą studiować.

– Tak? Być może na papierze, ale gdyby się pan przyjrzał sprawom nieco dokładniej, zobaczyłby pan co innego.

Villemo podejrzewała, że to ze strony Kristoffera tylko pusta gadanina. Chyba nie czynił zbyt uporczywych wysiłków, żeby podjąć studia.

Podobnie jak Dominik niespecjalnie lubiła Kristoffera. I oczy miał takie zimne.

Dominik zwrócił się teraz do Folkego:

– A ty chcesz po prostu wrócić do domu w Almhult? Czym się tam zajmujesz?

– Służę we dworze, ale to nie jest bardzo duży majątek.

– Miałeś już jakąś fajną dziewczynę? – zachichotał Gote.

– To okropne! – wykrzyknęła Villemo. – Dlaczego każdy chłop chce mieć najlepszą i najładniejszą dziewczynę, nawet jeżeli sam jest paskudny niczym troll? Muszę wam wygarnąć prawdę w oczy w imieniu wszystkich nieco mniej urodziwych dziewcząt!

Zapadła cisza.

– Villemo – powiedział po chwili Dominik. – Sprawiłaś przykrość Folkemu. Nazwałaś go paskudnym trollem.

– Nic takiego nie powiedziałam! No, chociaż może. Ale ja tak nie myślę, Folke, to wcale nie o ciebie chodziło.

On skinął głową, zaczerwieniony jak burak i onieśmielony.

– O czym marzysz, Folke? – zapytała już cieplejszym tonem.

– Właśnie teraz? Żeby wrócić do Almhult. Zrzucić z siebie te łachy i być znowu sobą.

– A twoje marzenia, Jons?

– Żeby mieć dziewczynę w ramionach, zanim umrę. Dlatego będę się wystrzegał snapphanów.

– A ty, Kristoffer?

– Moje marzenia są wielkie i mam ich wiele, ale zachowam je dla siebie.

– Ty, Gote?

– Ja żyję chwilą. Kufel piwa w karczmie i uściskać dziewczynę. Ładną jak pani, panno Villemo.

Sposób, w jaki na nią patrzył, świadczył, że właśnie ją uściskałby najchętniej.

– A jakie są pańskie marzenia, panie lejtnancie? – zapytał Jons.

Dominik, który przez cały czas obserwował Villemo rozmawiającą z innymi, ocknął się.

– Moje marzenia? Akurat teraz mam tylko jedno, na więcej mnie nie stać. Krótko mówiąc marzę, żebyśmy się wszyscy bezpiecznie wydostali z tej matni.

– Tak, oczywiście. A pani, panno Villemo? O czym pani marzy?

Była rozczarowana, że Dominik nie chciał powiedzieć więcej o swoich marzeniach. Wciąż była jeszcze wzburzona swoim wybuchem, powiedziała więc, powoli cedząc słowa:

– Ja żyję jak w gorączce. Z powodu pewnego mężczyzny. Oszukał mnie, odjechał bez pożegnania, a ja tak czekałam na tę chwilę, żeby mu powiedzieć, jak bardzo go kocham. Moim jedynym celem jest być przy nim, dać mu całą moją miłość, opowiedzieć mu o tym szaleństwie, które trawi moje ciało i które tylko on może ukoić. Nie zaznam spokoju, dopóki nie znajdę się w jego ramionach.

Na moment zaniemówili.

– Jezu – szepnął w końcu Gote. – Chciałbym być tym człowiekiem. Co pan na to, panie lejtnancie?

Dominik oderwał wzrok od płonących oczu Villemo.

– Uważam, że z moją kuzynką niełatwo postępować.

Niech Bóg ma w opiece tego mężczyznę. Czeka go ciężka walka, jeżeli zechce z nią żyć!

– A myślisz, że zechce? – zapytała Villemo żałośnie.

– Gdybym był na jego miejscu, modliłbym się nieustannie, żeby mi Bóg dał tyle siły, bym mógł się jej oprzeć.

– Czy on ma powody, żeby się opierać? – zapytał Kristoffer.

– Wiem, że ma. Rozdzielił ich okrutny los. Nie pozostaje im nic oprócz tęsknoty – odparł Dominik.

– Ale wygląda na to, że młoda dama nie chce zadowolić się jedynie tęsknotą – powiedział Kristoffer sucho.

– Powinna się poddać. Bo to ona ryzykuje życie, jeżeli oboje pójdą za głosem serca. No, ale musimy ruszać w drogę!

Villemo wstała i wraz ze wszystkimi szykowała się do drogi. Była zadowolona z odpowiedzi Dominika. Ona nie zamierzała się poddawać. Była zdecydowana zlekceważyć twarde prawa Ludzi Lodu.

Dominik będzie należał do niej, czy chce tego, czy nie.

Podejrzewała jednak, że w głębi serca Dominik pragnął tego samego co ona. Chociaż był taki nieznośnie rozsądny i odpowiedzialny.

– Oni zawrócili! – wrzasnął herszt snapphanów, rozczarowany i wściekły. – Trzeba ich zatrzymać. Muszą zjechać w dół, na dno wąwozu, choćby się nie wiem jak opierali!

Herszt nosił przydomek Mały Jon i pochodził z północnego Goinge. I już teraz, w pierwszym roku wojny snappahnów, krążyły liczne opowieści o jego niewiarygodnym okrucieństwie.

Wydał swoim ludziom rozkazy.

Wkrótce Dominik zobaczył sylwetki kilku jeźdźców daleko na wzgórzach. A właśnie w tamtą stronę zamierzał jechać! Natychmiast zatrzymał konia.

– Snapphanowie – mruknął. – Kryć się, szybko!

W miejscu, w którym się akurat znajdowali, nie było zbyt wiele kryjówek. W każdej chwili strażnicy snapphanów na wzgórzach mogli ich zobaczyć. Dominik nie wiedział, jak się rzeczy naprawdę mają: że tamci śledzą ich od dawna i tylko dla zmylenia odwracają się plecami, celowo pozwalając szwedzkim żołnierzom trwać w poczuciu bezpieczeństwa.

– Jest tylko jedna droga – powiedział Dominik z niepokojem w oczach.

– Tak – potwierdził Kristoffer, choć sam chętnie by przyjął walkę. – W dół do wąwozu.

– Będziemy musieli schodzić w dół ostrożnie, tamci mają karabiny, widziałem lufy w słońcu. Za wszelką cenę powinniśmy uniknąć bitwy. Mamy obowiązek dostarczyć szkatułkę do Almhult.

– I młodą damę także – dwornie dodał Gote.

Ton głosu Dominika był ostrzejszy:

– I ją także.

Po czym raz jeszcze zawrócili konie i jak wiatr pomknęli w piekącym słońcu ku dolinie śmierci. Kruki zrywały się z krzykiem ze skalnych występów, spłoszone przez szalonych jeźdźców.

Wysoko na skałach snapphanowie siedzieli jak zadowolone sępy.

Ani jeden z tych sześciu nie wyjdzie z doliny żywy!

ROZDZIAŁ VI

Powoli, potykając się szły konie po nierównej ścieżce ku wąwozowi. Był to stary szlak dla jeźdźców łączący Skanię ze Smalandią. Szerokie trakty tutaj nie powstały. Przez długi czas każdy z tych sąsiadujących krain należała do innego państwa, a w okresach niepokoju wszelki ruch między nimi zamierał. Teraz jedynie snapphanowie buszowali po lasach, a ścieżki zrobiły się prawie niewidoczne.

Choć słoneczna tarcza już dawno opuściła swoją najwyższą pozycję na niebie, upał w dalszym ciągu panował niemiłosierny. Strome zbocza nagrzały się w słońcu, a na samym dnie wąwozu gorąco było niczym w piecu chlebowym.

– Powinniśmy ich wystrzelać, panie lejtnancie! – zawołał Kristoffer, a jego głos odbił się echem od skał.

– Z tej odległości? – zapytał Dominik. – A poza tym co by to dało? Tylko byśmy rozzłościli innych, którzy na pewno znajdują się gdzieś w pobliżu, Musimy się posuwać jak najciszej, naszym głównym zadaniem jest dostarczyć królewską szkatułkę do Almhult. Na razie nie zostaliśmy odkryci i najlepiej, gdyby tak pozostało!

Kristoffer już się nie odzywał, lecz jego milczenie było wymowne.

Dominik otwierał pochód i chciał, żeby Villemo jechała tuż za nim. Potem był Kristoffer, następnie lękliwy Folke, za nim Jons, a na końcu Gote.

Miejscami ścieżka wiodła zboczem pociętym wąskimi terasami, co stanowiło poważną próbę dla końskich kopyt, to znowu trafiali na gęsto zarośnięte miejsca i trzeba było przedzierać się pomiędzy gałęziami, ba, raz nawet musieli się zatrzymać, by ściąć wyrosłe pośrodku ścieżki drzewo, którego w żaden sposób nie dało się wyminąć. To oczywiście pochłaniało mnóstwo czasu, zwłaszcza że mieli tylko jedną siekierę. Na szczęście drzewo nie było zbyt grube.

Odetchnęli z ulgą, gdy padło i mogli ruszyć dalej bardzo wąskim tutaj wąwozem.

Dawno już zauważyli, że w dole płynie mała rzeczka, właściwie strumyk. Tęsknili do momentu, gdy znajdą się nad jego brzegiem, ale na to trzeba było czasu.

Villemo ta wędrówka przywodziła na myśl koszmarne wspomnienia. Po tym, jak o mało nie spadła z urwiska nad Głębią Marty, źle znosiła strome zbocza i w ogóle wysokość. Na dodatek krajobraz był tu prawie taki sam jak tam. Musiała zaufać koniowi, ale wielokrotnie miała ochotę zsunąć się z siodła i przedzierać się na własnych nogach; chwytać się krzewów, a nawet trawy i korzeni na kamienistym zboczu, a w razie potrzeby czołgać się z zamkniętymi oczyma.

Nie poskarżyła się jednak ani słowem. Była w niełasce u Dominika, nie wiedziała, co on tak naprawdę czuje: czy w głębi duszy cieszy się, że ją znowu widzi, czy też przeklina jej lekkomyślność.

Zapewne i to, i to.

Jeszcze jeden odcinek trudny dla koni. Drogę przecięło kamienne osypisko. Musieli zsiąść. Villemo polecono pilnować wierzchowców, a mężczyźni zabrali się do odrzucania kamieni. Wyglądało na to, że osunęły się dopiero co.

Villemo przyglądała się Dominikowi; patrzyła, z jaką łatwością przenosi kamienie, których ona nawet przesunąć by nie zdołała. Również Jons się nie oszczędzał, dyszał, sapał i spływał potem, bo upał był nieznośny.

Gote przerwał na chwilę i usiadł przy niej na zboczu. Posyłał jej powłóczyste, wiele obiecujące spojrzenia, na które nie odpowiadała.

Wokół roztaczał się silny, przyjemny zapach wysuszonego lasu. Słońce w drzewach, słońce w trawie i mchu. Spod sosen, gdzie słoneczny blask spływający poprzez gałązki kładł się delikatnymi wzorkami na mchu, niósł się słodki aromat nagrzanej leśnej ziemi. Urwiste nieprzebyte zbocze schodziło w dół do rzeczki.

Jak kusząco wyglądała stąd woda! Rzucić by się w taką chłodną toń, myślała Villemo. Grube, sztywne dragońskie spodnie dokuczały jej coraz bardziej.

Choć niewiele stąd było widać, wiedziała, że dolina musi być dość długa. Ciągnie się na pewno bardzo daleko, no, w każdym razie kilka wiorst. Widzieli to, gdy byli jeszcze wyżej na wzniesieniu.

Okropny wąwóz! Po prostu rynna.

– Wiesz, podziwiam twoją szczerość – odezwał się ktoś tuż obok.

Gote, uświadomiła sobie zaskoczona; zdążyła zapomnieć, że właśnie przy niej usiadł.

Mówił dalej, patrząc na nią ciepło.

– Żeby tak otwarcie mówić, że chcesz mieć mężczyznę… Pewnie wiele dziewcząt tak myśli, ale mało która by się do tego przyznała.

Villemo nie wiedziała, co odpowiedzieć. To, co przedtem mówiła, kierowała wyłącznie do Dominika. Było jej zupełnie obojętne, czy tamci tego słuchają, czy nie.

– A zatem masz aż taką gorącą krew? – mówił dalej Gote. – Może nie musisz czekać aż do spotkania ze swoim ukochanym?

Villemo go nie słuchała. Całą uwagę kierowała na Dominika. Zdjął teraz koszulę, znowu widziała jego złotobrązową skórę i ciemne włosy na piersi, schodzące wąskim pasmem do pępka i niżej, do nieznanych a pociągających okolic. Na jego zmysłowej twarzy rysowało się skupienie, zajmowała go tylko praca.

Przyglądała się jego rękom. Silne, szczupłe, pięknie ukształtowane. Czuć je na swojej twarzy, na plecach, na całym ciele, pozwolić im błądzić, gdzie zechcą…

Gote był wytrawnym uwodzicielem. Lekko, niejako na próbę, położył jej rękę na kolanie. Nie było w tym geście nic natrętnego, po prostu przypadkowe dotknięcie.

– Słuchaj, nie moglibyśmy się trochę przejść i porozmawiać? – zapytał swobodnie. – To chyba kłopotliwe mieć ciągle przy sobie tego ponurego kuzyna? Jesteś dorosła i możesz radzić sobie sama.

Villemo ocknęła się z marzeń o Dominiku.

Gdyby to jakaś zwyczajna młoda dziewczyna spotkała się z taką na pozór niewinną propozycją, bez wątpienia by na nią przystała. Villemo jednak w swoim młodym życiu zdążyła się już napatrzyć, jak mężczyźni wabią i podchodzą łatwowierne niewiniątka. Walczyła z gwałcicielami i oparła się bardzo doświadczonemu uwodzicielowi, mimo że leżała z nim w jednym łóżku. Zawsze wiedziała, o co jej chodzi, i postępowała zgodnie z własną wolą.

– Możesz być pewien, że jestem na tyle dorosła, by radzić sobie sama – rzekła cierpko. – Nie dam się złapać na twój lep.

– To nie żaden lep, mogę cię zapewnić – zachichotał.

Villemo otworzyła usta, żeby się odciąć, gdy Dominik, który ich od pewnego czasu obserwował, krzyknął ostro:

– Gote, dość już odpoczywałeś! Chodź i zastąp Folkego, jesteś znacznie silniejszy niż on.

– Porozmawiamy później – mruknął Gote do Villemo, wstając z ociąganiem.

– Nie sądzę – odparła.

Natychmiast znowu o nim zapomniała, zapatrzona w Dominika. Próbowała nakłonić go, by spojrzał w tę stronę, ale widocznie ostatnio jej ponadnaturalne zdolności osłabły. Był zupełnie nieczuły, zajęty wyłącznie kamieniami.

Villemo nie mogła, oczywiście, wiedzieć, że w ciele Dominika płonie gwałtowny ogień. Dlaczego tu przyjechała? Czynił przecież straszliwe wysiłki, żeby zapomnieć. A teraz wszystko zostało zniweczone przez nieznośne pragnienie, by na nią patrzeć, sycić się nieustannie jej urodą, być z nią sam na sam. Poczuł, że zazdrość chwyta go za gardło, gdy zobaczył, że ów wioskowy bawidamek Gote poufale trzyma rękę na jej kolanie. Przez moment poczuł gwałtowną ochotę, żeby cisnąć w tamtego kamieniem, i bardzo się przestraszył tej reakcji.

A Villemo pozwalała na to! Nie odsunęła kolana ani nie odtrąciła ręki. Dominik nie słyszał, co mówiła, nie mógł też wiedzieć, co myśli, ani że ledwo zwraca uwagę na to, co mówi Gote.

Ten zaś, przeklinając swoją nieudolność, niechętnie wrócił do noszenia kamieni. Miał w życiu jeden cel: stać się bogatym jak najmniejszym wysiłkiem. A najprostszą drogą do tego był dobry ożenek. Ta panna była świetną zdobyczą, nie miał żadnych wątpliwości. To nie byle jaka panienka. A poza tym znacznie mądrzejsza i obdarzona silniejszym charakterem niż te wszystkie wiejskie gęsi, które dotychczas uwodził i porzucał.

Gote rozumiał, że tutaj powinien stosować inną taktykę. Villemo… Miała i ona swoje słabsze strony, zauważył to od razu. Była wrażliwa i zmysłowa. Jeśli tylko będzie postępował mądrze, osiągnie, co zechce. Zgubi ją jej własna gorąca krew. Gote jednak nie wiedział, że w ten sposób reagowała ona tylko na jednego mężczyznę!

Nareszcie droga stała otworem i mogli ruszać dalej. Wszyscy przyjęli to z ulgą. Wkrótce zjechali na dno wąwozu.

Spragnieni, kładli się na brzegu i pili wprost z rzeki, poili konie, oblewali się wodą.

Villemo spoglądała zazdrośnie na ich lekkie ubrania. Rozglądała się wokół. Pod wysokim brzegiem musiał być ukryty nurt, a to oznaczało głębszą wodę… Niektórzy z jej towarzyszy zajęci byli końmi, inni rozproszyli się po brzegu. Ostrożnie przemknęła pod urwisty nawis. Tak, rzeczywiście, trafiła na podwodny nurt i głębię, wspaniałe miejsce do kąpieli. Villemo zrzuciła znienawidzone dragońskie ubranie i wskoczyła do wody jak ją Pan Bóg stworzył.

Och, cóż za błogość! Po wielu godzinach słonecznego żaru i gorączki trawiącej jej wnętrze chłodna woda wydawała się jak cudowny jedwab. Villemo stała pośrodku zakola i śmiała się radośnie, wzbijając wielkie kaskady; słoneczne światło mieniło się w tysiącach kropel.

I nie zauważyła, że wokół zrobiło się dziwnie cicho…

Dominik zajęty był przy koniach. Z przestrachem stwierdził nagle, że jest sam, ale na razie się nad tym nie zastanawiał.

W górze na wysokim brzegu Folke ukrył się pospiesznie w krzakach i drżącymi rękami rozsunął gałązki, by lepiej widzieć. Dolna szczęka opadła mu bardziej niż zwykle, ale nawet tego nie zauważył. Zawsze miał oczy okrągłe, teraz jednak przypominały kulki, wodnistoniebieskie wytrzeszczone kulki. Wstrzymał oddech i jak zaczarowany wpatrywał się w wodę pod sobą.

Nieco dalej na brzegu stał Gote.

– Jezu – szeptał do siebie, oblizując się raz po raz. – Ale ślicznotka… Muszę ją mieć! Będę ją miał! Dziś wieczorem, już dziś wieczorem!

Kristoffer także ją widział. Stał niedaleko miejsca, w którym ukrył się Folke. I ten cyniczny Kristoffer poczuł się nagle jakoś niepewnie. W takiej sytuacji nie umiał się zachować. Razem z nim stał Jons. Duży, silny Jons stwierdził, że łzy płyną mu po twarzy. Nieustannie przełykał ślinę. Czegoś równie pięknego nigdy nie widział, ogarnęło go uczucie rozpaczy i bezradności. Danym mu było wejrzeć w świat, do którego nigdy nie będzie mógł wejść.

Żaden z tych młodych mężczyzn, z wyjątkiem Gotego, nie widział przedtem nagiej kobiety. Fantazjowali jedynie na ten temat w swoich chłopięcych, zmąconych poczuciem winy marzeniach. Dlatego widok, który mieli przed sobą, był tak wstrząsający, przeżycie tak silne, że żaden z nich nie zdawał sobie sprawy, iż patrzy na Villemo.

Jednak patrzyli nie tylko oni…

Nieco wyżej ponad nimi Mały Jon powiedział zdumiony:

– Niech mnie diabeł porwie! Widzieliście, chłopaki? Tam jest kobieta! Jeden z nich to kobieta! I to jaka kobieta!

Jego ludzie gapili się wygłodniałym wzrokiem. Nawet z tej odległości widzieli, że Villemo jest niezwykle pięknie zbudowana. Jej rudoblond kręcone włosy skrzyły się i płonęły w blasku słońca.

– Ona jest moja – powiedział Mały Jon cicho i przeciągle. – Zmieniamy plany. Ja będę ją miał pierwszy. A kiedy już się nią nacieszę, przyjdzie wasza kolej.

– Jak zmienimy plany, Jon? – zapytał jeden z ludzi. Oblizywał kapiącą mu z kącików ust ślinę.

– Zaraz usłyszycie…

Dominik był kompletnie zdezorientowany. Gdzie się wszyscy podzieli? Rozglądał się wokół.

Nagle zobaczył. Na wysokim brzegu jak zamurowany stał Gote, wpatrując się w coś w dole. Dominik ruszył w tamtą stronę i o mało nie przewrócił się o Folkego, który nieoczekiwanie wstał, oszołomiony i przestraszony. Obiema rękami trzymał się za brzuch w niezwykle komiczny sposób. Kristoffer i pociągający nosem Jons na widok Dominika w wielkim pośpiechu pobiegli do koni.

W końcu on także zobaczył i przeniknął go bolesny dreszcz.

Villemo stała po kolana w rzece, odwrócona do niego plecami. Odchyliwszy głowę do tyłu, wyciągała do nieba ręce w błogim zachwycie, najwyraźniej nieświadoma zamieszania, którego stała się przyczyną.

– Villemo! – wrzasnął Dominik.

Bezmyślnie okręciła się w kółko. On natychmiast odwrócił głowę, żeby jej nie krępować, lecz obraz nagiej sylwetki wrył mu się głęboko w pamięć…

– Natychmiast się ubierz! – krzyczał przez ramię.

Słyszał i dostrzegał kątem oka, że wyszła z wody i wkłada ubranie. Złościła się, bo mokre rzeczy lepiły się do ciała. Gdy stwierdził, że już włożyła sukienkę, zszedł na brzeg.

– Co ty wyprawiasz? – syknął, szarpiąc ją za ramię.

– Au! – jęknęła. – Nikt mnie przecież nie widział. Z wyjątkiem ciebie, naturalnie, ale ty…

Nie chciał słuchać zakończenia tego zdania.

– Nikt cię nie widział? Wszystkie krzaki oblepione gapiami! Ty masz chyba źle w głowie, dziewczyno! Nie życzę sobie, żeby ktoś obcy cię oglądał, rozumiesz?

Szeroki, radosny uśmiech rozjaśnił jej twarz.

– Rozumiem, Dominiku. Ty jesteś na mnie zły, że pojechałam za tobą?

– Tak! – Nagle złagodniał. – Nie, na Boga! Villemo, wiesz przecież dobrze!

– A skąd mam to wiedzieć? – zapytała i z zadowoleniem stwierdziła, że Dominik wzroku nie może oderwać od jej sukienki, przemoczonej na wylot, oblepiającej piersi i brzuch. – Zniknąłeś przecież z Gabrielshus bez słowa.

– Najdroższa, bałem się, że powiem za wiele.

– Och, Dominiku – szepnęła, przepełniona miłością.

– Ale teraz spokojnie, Villemo. Stoimy tu jak na scenie w otoczeniu widzów.

– Dominiku, ja naprawdę myślę to, co powiedziałam. O gorączce, która mnie trawi.

– Zapomnij o tym – przerwał jej ostro. – Czy myślisz, że chcę ci odebrać życie? Tobie? Jedynej, którą naprawdę kocham?

– Ale ja… Jak sobie to wyobrażasz? Jak mogłabym o tobie zapomnieć?

Nagle Dominik poczuł, jak bardzo jest zmęczony.

– Ja także nie zapomnę o tobie. Jak miałbym tego dokonać? Ale musimy, Villemo! Musimy! Tylko… Okryj się teraz kurtką i chodź! Musimy jechać dalej.

Żeby mnie chociaż dotknął, myślała Villemo zgnębiona, wlokąc się za nim. Żeby mnie chociaż raz objął i przytulił!

Że też niektórzy mężczyźni mają taki nieugięty charakter! Ale teraz to się naprawdę wygłupiłam! Nie wolno mi zachowywać się tak lekkomyślnie.

Z trudem powstrzymywany uśmiech rozjaśnił jej twarz. Mimo wszystko Dominik miał zabawną minę, kiedy tak patrzył na jej mokrą sukienkę. Jakie wymowne było jego spojrzenie! Zdradzało wszystko!

Powoli, bardzo powoli posuwali się naprzód.

Gdy jechali starą, krętą ścieżką wzdłuż dna wąwozu, nieoczekiwanie spłynął na nich wielki szary cień.

– Co to? – spytał Folke nerwowo.

Dominik krzyknął za siebie:

– To nic, to tylko wzgórza, słońce schowało się za szczyty.

Villemo przeniknął dreszcz. Doznała wrażenia, jakby to cień śmierci spływał na dolinę. Zwłaszcza że nie ulegało wątpliwości, iż będą musieli przenocować w tym ponurym, strasznym wąwozie.

Czas trwał tu w bezruchu od chwili, gdy pierwsze plemiona przemierzały obszary przyszłego państwa szwedzkiego w poszukiwaniu miejsca do życia. Tutaj nawet sosny z koronami pełnymi uschłych gałązek i korą porosłą siwym mchem sprawiały wrażenie, że pochodzą z zamierzchłych wieków. Rzeka przez tysiące lat żłobiła koryto, zanim znalazła się tu, gdzie teraz płynie. Górskie ściany, pocięte szczelinami, w których znajdowały schronienie dzikie zwierzęta i drapieżne ptaki, pobielały ze starości. Villemo, w której żyłach płynęła krew Ludzi Lodu, zaledwie mogła się domyślać tragedii, jakie się tu rozgrywały dawnymi czasy, gdy samotni wędrowcy, utrudzeni, wygłodniali, może przemarznięci w szalejącej śnieżnej zadymce, trafili na dno wąwozu. Miała uczucie, że dostrzega ich cienie, jak uparcie przemierzają trudne szlaki, by dotrzeć do ludzi, zanim wybije ich godzina. Zdawało jej się, że dostrzega kobiece i dziecięce oczy obserwujące ją w zdumieniu z leśnej gęstwiny. Oczy niewinnych i słabszych, którzy musieli zginąć, by inni, opanowani żądzą bogactwa i władzy, pchani pionierskim pragnieniem odkrywania wciąż nowych krain, mogli realizować swe dążenia.

Spojrzała w górę na zwieszające się nad dróżką skały i poczuła, że niemal wciskają ją w ziemię. Słyszała kroki człapiące po ścieżce… Wydawało jej się, że je słyszy… Gra wyobraźni.

I tu mieli nocować!

Bogu dzięki, że Dominik jest przy niej!

Wrony szukały schronienia na noc. Jak milczące, ciemne plamy na tle czerwonożółtego nieba przepływały nad doliną ku południowi ponad głowami sześciorga jeźdźców.

Mniejsze ptaki już umilkły. Jedyne co było słychać w tym ponurym lesie na zboczu, to słaby szum rzeki. Ścieżka znowu wznosiła się nieco. Oddalali się od dna wąwozu.

– Zatrzymajcie się na chwilę? – zawołał Jons. – Gote został gdzieś z tyłu. Musimy na niego zaczekać.

Wstrzymali konie.

– Co się z nim stało? – krzyknął Dominik.

– Nie wiem. Może odjechał w bok za potrzebą.

– Nie mówił ci?

– Nie. Nawet nie zauważyłem, kiedy się zatrzymał. Po prostu przestałem słyszeć kroki jego konia.

Poczekali chwilę. Czarne skrzydła łopotały w górze, gdy wrony przelatywały nad głowami czekających. Żaden jeździec się jednak nie ukazał.

– Gdzie on się podział? – irytował się Dominik. Po chwili zawołał: – Gote!

Potężne echo odbiło się od skalnych ścian: „Gote Gote, Gote…” Żadnej odpowiedzi. Dominik zawołał znowu. Gdy echo ucichło, nad doliną zapadło złowrogie milczenie.

Dominik zastanawiał się.

– Nie mógł przecież stoczyć się w dół. Tak stromo nigdzie tu nie było. Chodźcie, rozejrzymy się!

W nie najlepszych humorach zawracali konie. Villemo złościła się, że będzie musiała znowu jechać do tej okropnej doliny, chciała się jak najszybciej stąd wydostać. Zła była na Gotego, który przyczyniał im kłopotów.

Zobaczyli go po kilku minutach. Siedział oparty plecami o jakiś pień i spał z twarzą ukrytą pod kapeluszem.

– Dlaczego tak tu siedzisz? – zapytał Dominik ze złością, zeskakując na ziemię. – A co zrobiłeś z koniem? Pozwoliłeś mu odejść?

Jons kręcił się po ścieżce i rozglądał, czy nie zobaczy gdzieś zabłąkanego wierzchowca.

Pozostali tylko wstrzymali konie, niepewni, co robić.

Z drzewa, pod którym siedział Gote, z ostrym krzykiem zerwał się kruk.

– Na Boga, nie możesz tu tak siedzieć i po prostu spać! – wybuchnął Dominik.

Villemo nigdy jeszcze nie widziała go w takim gniewie. Gdy Gote nie odpowiadał, Dominik zapytał niepewnie:

– Jesteś chory?

Czekali. Żadnej reakcji. Dominik podszedł i potrząsnął siedzącego za ramię. Gote osunął się na bok i tak został. Villemo jęknęła.

Na jego białej koszuli zobaczyli wielką, nieregularną, ciemnoczerwoną plamę, rozlewającą się na całe plecy.

ROZDZIAŁ VII

Twarz Folkego zrobiła się kredowobiała.

– Czy on… jest martwy?

– Jak kamień – krótko odpowiedział Dominik.

Podciągnął koszulę leżącego i wtedy na jego plecach zobaczyli głęboką ranę po jakiejś kłującej broni. Narzędzia zbrodni jednak nie było.

Wrócił Jons.

– Koń pewnie uciekł, nie ma go.

– Zapomnij o nim – powiedział Dominik. – Już go nie zobaczymy. Konie mają dla nich wielką wartość.

– Musimy stąd uciekać – szlochał Folke.

– Tak, ale bez paniki! Najpierw musimy go pochować. Nie, grobu nie wykopiemy. Połóżcie go tutaj, chłopcy. Przykryjemy go kamieniami.

Villemo ogarnęły posępne wspomnienia. Równina w śnieżnej zadymie. Zimne, sztywniejące ciało Eldara Svartskogen. Ona sama nosząca kamienie, wyszarpująca je, pracująca ponad siły, zmartwiała, bez jednej łzy, pogrążona w bezgranicznym smutku.

A przecież to było tylko młodzieńcze zadurzenie. Po prostu nic w porównaniu z tą zawieruchą, która teraz szalała w jej duszy, z jej nieutuloną tęsknotą za Dominikiem.

Musiała na chwilę odejść na bok, by uspokoić się trochę.

Jons dopiero teraz zrozumiał, co się stało, i zaczął płakać.

Szlochał rozpaczliwie, gdy pomagał dźwigać towarzysza w górę na niewielką płaską polankę. Potem wszyscy nosili kamienie, także Villemo, choć wspomnienia sprawiały, że czuła się chora.

Dominik widział, że jest blada, niemal zielona na twarzy i nagle pojął, co się z nią dzieje. Powstrzymał ją ruchem ręki.

– Odpocznij – powiedział łagodnie.

Wdzięczna za zrozumienie, usiadła z boku.

Dominik także pamiętał tamten dzień, gdy zobaczył ją idącą poprzez równinę, w śnieżycy, z pokrwawionymi rękami, którymi bez żadnych narzędzi pogrzebała ukochanego. Było mu jej wtedy tak bezgranicznie żal, a przecież wówczas ona kochała innego. Teraz należała do niego, chciała do niego należeć, a on nie mógł jej nawet tknąć.

Poczuł ból w sercu. Jak strasznie niesprawiedliwe bywa życie!

Nie było czasu, żeby robić krzyż, ale Dominik złamał duży kij, wydrapał na nim imię: „Gote”, i ustawił pomiędzy kamieniami.

– Villemo, odmów modlitwę – poprosił.

– Ja? – spytała zaskoczona i spłoszona.

– Nie, wybacz mi – mruknął.

Wciąż zapominał, że choć wszyscy troje: Niklas, Villemo i on, byli nosicielami osobliwego dziedzictwa Ludzi Lodu, to on i Niklas chodzili do kościoła i modlili się. Villemo natomiast obciążona była taką dziedziczną cechą, która ją przed tym powstrzymywała.

Często zastanawiał się, jakie to ma znaczenie.

Sam odmówił modlitwę za duszę Gotego i mogli już ruszać. Wydał rozkaz, by jadący na końcu Jons przywiązał się liną do poprzedzającego go Folkego. Jons wciąż się odwracał, z lękiem spoglądając za siebie.

Choć posuwali się teraz szybciej niż przedtem, nie ujechali daleko, bo wkrótce zapadł zmrok.

Znaleźli jakąś płaską polankę, nie za dużą, w sam raz, by rozłożyć się na noc. Teren był zbyt niebezpieczny, by jechać nocą.

Villemo trochę bezradna rozglądała się za miejscem na spoczynek. Zamierzała jakoś się urządzić na skraju polanki.

– Nie – powiedział Dominik. – Musisz zostać tu z nami, nieważne, że jesteś kobietą. Chodź, położysz się między mną i Kristofferem!

Poszła z uczuciem ulgi.

Przez chwilę wszyscy siedzieli w milczeniu, wstrząśnięci śmiercią Gotego. Villemo żałowała, że nie była dla niego milsza, ale przecież nie jest łatwo odprawiać zalecającego się mężczyznę, a jednocześnie okazywać a mu życzliwość. Mógłby to opacznie zrozumieć.

Teraz już nigdy więcej nie uwiedzie żadnej służącej. I nie zobaczy, jak chciał, gibkich dziewcząt ze Smalandii.

– To byli oni, prawda? – zapytał w końcu Jons.

– Tak, snapphanowie – przyznał Dominik.

– Ale skąd się wzięli?

– Nie wiem. Znają tutejsze lasy na wylot.

Nikt tego głośno nie powiedział, ale wszyscy myśleli to samo: ciekawe, od jak dawna nas obserwowali? Śledzili nas…

Nagle wszyscy poczuli się tacy mali, tacy strasznie mali na tym ciemnym zboczu.

– Musimy wystawić wartę – powiedział Dominik. – Będziemy czuwać po kolei. A gdy tylko się rozwidni, natychmiast ruszamy.

– Tak – rzekł Folke z największym przekonaniem. – Nie powinniśmy tu zostawać ani minuty dłużej niż to konieczne!

Wszyscy byli co do tego zgodni.

Villemo skuliła się za plecami Dominika, bardzo zadowolona z takiego obrotu sprawy.

– No, no – ostudził jej zapały. – Jeśli powiedziałem: przy mnie, to nie miałem na myśli, że na mnie!

Odsunęła się na pół palca.

Zresztą wszyscy ułożyli się blisko siebie. Dominik czuwał jako pierwszy i Villemo chciała mu towarzyszyć. Podziękował uprzejmie, powiedział, że powinna się wyspać.

Nie odrzekła na to nic. Tylko jej twarz przybrała ów charakterystyczny dla Villemo wyraz uporu. On jednak tego nie widział, bo odwrócił się plecami.

Wkrótce trzej dragoni spali twardym snem. Villemo znowu przysunęła się do Dominika. Ponieważ nie reagował, podpełzła jeszcze bliżej i teraz dotykała jego pleców.

Czuła, że jego ciało napina się jakby w proteście, lecz jednocześnie Dominik wstrzymuje oddech. Uznała to za dobry znak.

Przez chwilę leżała spokojnie, po czym podniosła rękę i dotknęła jego piersi. Dominik zesztywniał. Villemo leżała cichutko jak mysz. Czuła, jak jego ciało drży pod jej dłonią.

Daleko, daleko stąd szumiała rzeka, cichutko, ledwo dosłyszalnie. Z lasu nie docierały żadne dźwięki. Jons przewrócił się na plecy i zaczął chrapać. Pomiędzy nim a Kristofferem leżał Folke. Oddychał posapując, ze świstem.

Villemo zapomniała teraz o czającym się w mroku niebezpieczeństwie. Całą uwagę skupiała na Dominiku.

By ogrzać się trochę, podkuliła kolana i przytuliła się do jego pleców. Bliżej przysunąć się już nie mogę, pomyślała rozbawiona. Nie ma między nami ani trochę wolnej przestrzeni. Dominik wstrzymał dech.

Ostrożnie przesunęła rękę w dół i zaczęła podnosić jego koszulę, wolno, tak by nie mógł reagować. Tak poczynają sobie doświadczeni uwodziciele, pomyślała. Jak Eldar. I Gote…

Natychmiast jej radość zgasła. Te myśli były zbyt bolesne.

Czy jest w niej coś takiego, co sprawia, że każdy mężczyzna, który się do niej zbliży, musi umierać? Bo to nie są ci właściwi mężczyźni?

Nie, rany boskie, nie wolno tak myśleć! Czy musi się tak zadręczać?

Głęboko odetchnęła i wróciła do teraźniejszości. Do tego cudownego, fantastycznego stanu, że oto czuje Dominika tuż obok. Jest przy nim. Może go dotykać!

Tęsknota wielu, wielu miesięcy znajdowała ukojenie.

Zdołała wyciągnąć jego koszulę ze spodni.

Uf, jak mało jestem kobieca!

Ale to takie podniecające!

Znowu poczuła narastający śmiech. Nienaturalny, wyrażający podniecenie śmiech.

I oto położyła rękę na jego rozpalanej skórze.

Dominik zdecydowanym ruchem ujął jej dłoń i odsunął tam, gdzie powinna się była znajdować.

Serce Villemo przepełniło rozczarowanie. Czuła się głęboko zraniona. Myślała, że on zaakceptuje tę próbę nawiązania kontaktu. Czy jego miłość umarła? Kiedyś bardzo ją kochał. Już wtedy, kiedy ona po uszy tkwiła w tej idiotycznej historii z Eldarem. I wtedy kiedy byli tak okrutnie więzieni w oborze, wtedy także ją kochał. Co się teraz stało?

Może to przez jej mało kobiece zachowanie? Może to dlatego, że zdecydowała się jechać za nim do Szwecji, że otwarcie wyznawała mu swoją miłość, swoje pożądanie? Ale czyż nie byli sobie na tyle bliscy, by mogli otwarcie mówić o tym, co czują?

Odsunęła się, zawstydzona i upokorzona.

Dominik odwrócił się i wsunął rękę pod jej głowę. Przytulił ją delikatnie do siebie.

– Nie wolno, Villemo – szepnął. – Nie możemy.

– Przecież ja tylko chciałam być blisko ciebie. Tak długo marzyłam o tej chwili.

– Czy myślisz, że ja nie znam tego marzenia? Że ja także nie tęskniłem? Ale nie możemy wystawiać się na pokuszenie, przecież wiesz.

– Ech, tu się nic nie może stać! Wśród tych chrapiących dragonów?

– Chyba masz rację, ale musisz spać.

– Spać będę, kiedy już skończysz swoją wartę. Teraz chcę po prostu tak leżeć, czuć ciepło twego ciała. Och, jakie to cudowne, Dominiku!

Nie odpowiedział. Może on wcale nie uważał, że to cudowne?

Może on…?

To była podniecająca myśl.

Chciała tak myśleć, czy to prawda, czy nie. Chciała wierzyć, że on pożąda jej tak bardzo, iż trudno to wyrazić. Chciała sobie to wyobrażać.

Przez chwilę leżała, rozkoszując się jego bliskością. Była taka szczęśliwa, że mogłaby się rozpłakać, a jednocześnie musiała tłumić w sobie potrzebę chichotania w radosnym oszołomieniu.

Ręka Dominika bawiła się jej włosami, wciąż przytulał do siebie jej głowę. Drugą rękę wyciągnął wysoko w górę i palcami kreślił jakieś magiczne znaki. Widziała to na tle ciemnego nieba.

– Co to znaczy? – szepnęła.

– To tajemnica.

– Czy to zaklęcia Ludzi Lodu?

– Nie. Zaklęcia Dominika.

Zatrzęsła się ze śmiechu.

– Chcesz uzyskać siłę, która pozwoli ci zaczarować dziewicę? Czy też pozwoli ci się przeciwstawić?

– Chcę, żeby ta chwila trwała wiecznie – uśmiechnął się. – Chcę zatrzymać czas.

Villemo westchnęła zadowolona. Dominik opuścił rękę.

Jak wspaniale było opierać głowę o jego ramię! Całym ciałem odczuwała jego głęboki oddech. Jego podbródek dotykał jej włosów, a szyja ciepło pachniała tuż obok.

Znowu wsunęła mu rękę pod koszulę i delikatnie gładziła skórę. Dotykała palcami kręconych włosów. Bawiła się nimi delikatnie, z czułością.

Dominik z trudem chwytał powietrze.

– Villemo! Przestań! – poprosił.

Tym razem jednak nie odsunął jej dłoni.

Zamiast tego odwrócił się ku niej, ale kolana miał podkurczone, tak że odległość między nimi wciąż była bezpieczna.

– Kochana Villemo, nie czyń spraw między nami jeszcze trudniejszymi!

– Robi to na tobie wrażenie? – zapytała niewinnie.

– Owszem, i dobrze o tym wiesz. O Boże, dziewczyno, czy ty nie rozumiesz, jaką walkę muszę z sobą toczyć? Myślisz, że jestem z żelaza?

– Nie, wcale tak nie myślę – szepnęła zadowolona. – Ty masz ciepłą, miękką skórę i tyle podniecającej siły i zmysłowości, że aż dech mi zapiera. I jeśli uważasz, że jestem bezwstydna, bo ci to mówię, to nie mamy sobie nic więcej do powiedzenia, bo to znaczy, że nie rozumiesz, jak bardzo czuję się związana z tobą i jak bardzo ci ufam.

Potrząsnął nią lekko.

– Villemo, jesteś niesprawiedliwa. I nielojalna! To ja mam być silny i ty wierzysz, że taki pozostanę, podczas gdy ty, całkowicie nieodpowiedzialna, wystawiasz mnie na najcięższe próby.

Villemo złagodniała.

– Masz rację, Dominiku, wybacz mi, najdroższy. Byłam taka nierozumna. Ale w jednym się mylisz. Wcale nie myślę, że zdołasz się oprzeć uczuciom za nas oboje i będziesz silny. Ja już po prostu przestałam się opierać! Przez ile miesięcy musieliśmy być z dala od siebie? Czy raczej lat? Dla mnie był to czas wystarczająco długi, bym zrozumiała, że jeżeli nie będę mogła mieć ciebie, to nie chcę nikogo. W takim razie bowiem życie traci dla mnie wszelką wartość. Dlatego przyszłam tu za tobą, zachowałam się bezwstydnie; nie tak, jak kobieta powinna się zachowywać. Przyszłam błagać, byś mi pozwolił leżeć w twoich ramionach, bym mogła mieć z tobą dziecko, które być może odbierze mi życie. Byłoby to spełnieniem mojego losu. Tak, pamiętam, co kiedyś powiedziałeś. Że to ty musiałbyś ponosić konsekwencje naszego czynu, żyć w rozpaczy i wychowywać dotknięte dziedzictwem zła dziecko. Ale, Dominiku, czy my musimy mieć dziecko? Czy nie ma na to sposobów?

– Oczywiście, że są. A poza tym skarb Ludzi Lodu zawiera na pewno jakieś środki umożliwiające pozbycie się płodu. Ale ja nie mogę podejmować ryzyka. Jesteś mi zbyt droga, Villemo! Pogodziłem się ze swoim losem, postanowiłem zrezygnować z ciebie, bo wtedy przynajmniej zostanie mi świadomość, że istniejesz na ziemi. A gdybyś umarła? To co wówczas jeszcze mogłoby sprawiać mi radość? Światło dnia by dla mnie zgasło, kwiaty by zwiędły, morze znieruchomiało. Cały świat by dla mnie umarł, czy ty tego nie rozumiesz? Przecież cię kocham, kocham w najgłębszym znaczeniu tego słowa.

Villemo spoważniała.

– Wiem, że tak jest, Dominiku. Dopiero teraz jestem tego naprawdę pewna. Może właśnie dlatego jechałam za tobą? Żeby to od ciebie usłyszeć, uzyskać potwierdzenie? Taka byłam niepewna. Tylko dlatego, że uciekłeś, zostawiłeś mnie bez słowa pożegnania.

– To było głupie z mojej strony. Żałowałem tego wielokrotnie.

Umilkli. Powoli świat zewnętrzny wdzierał się do ich świadomości. Wąwóz, noc, snapphanowie czający się gdzieś w ciemnościach niczym drapieżne ptaki.

Jak zdołają wydostać się z doliny?

Czy warto z takim uporem przeciwstawiać się miłości, skoro i tak mogą wkrótce umrzeć?

To była groźna myśl, podniecająca i diabelnie pociągająca. Oboje jednocześnie pomyśleli to samo.

– Nie – rzekła Villemo.

– Teraz ty jesteś silna – uśmiechnął się Dominik, a w jego głosie pobrzmiewał smutek.

Godziny mijały wolno. Las stał milczący, ze stoków nie dochodził najlżejszy nawet szelest. Mimo wszystko czuli, że gdzieś niedaleko czai się śmierć. Nie mogli być bardziej samotni. Wartę przejął Jons. Dominik i Villemo mogli spać.

Ułożyli się plecami do siebie. Gdy jednak nadszedł świt, leżeli przytuleni i nawet kolana Dominika nie przeszkadzały. Obejmowali się, jakby pragnąc chronić się nawzajem przed nocnym chłodem. I niech pozostanie tajemnicą, czy doszło do tego nieświadomie, podczas snu, czy nie.

Dominik obudził się pierwszy. Był przerażony tym, co się stało. Gdy próbował ostrożnie się wyswobodzić, obudził Villemo. Ona, przeciwnie, uśmiechała się radośnie. Niczym jej to przecież nie groziło. Jej cnota była dobrze chroniona przez niekształtne dragońskie spodnie. Pozostali członkowie grupy spali głęboko.

Spali?

Usiedli, przerażeni.

Było lato, więc choć wciąż jeszcze trwała noc, pojaśniało już na tyle, że mogli ruszać dalej. Cały wąwóz wypełniała gęsta mgła unosząca się znad rzeki. Ptaki zaczynały poranny koncert, lecz dragoni spali.

Ogarnęło ich okropne przeczucie. Dominik zerwał się i zaczął potrząsać współtowarzyszami wędrówki.

Jons przeciągał się ze stękaniem. No, Bogu dzięki. Żyje.

Folke. Folke krzyczał: „nie, nie, zostawcie mnie, lecz po chwili się obudził.

Kristoffera obudziły krzyki tamtych.

– Dzięki ci, dobry Boże – szeptał Dominik. I nagle wpadł w złość. – Który to, do cholery, przespał swoją wartę? Mogliśmy wszyscy być już dawno martwi, nie rozumiecie tego?

Spoglądali po sobie zawstydzeni.

– Ja odsiedziałem swoją kolejkę – powiedział Jons wolno. – I obudziłem Folkego.

Tamten potwierdzał przestraszony.

Kristoffer rzekł z wyrzutem:

– Mnie nikt nie obudził! Przespałem całą noc jak kamień.

Wszyscy patrzyli oskarżycielsko na Folkego.

– Ja… ja widocznie zasnąłem – szepnął łamiącym się głosem.

– Ty przeklęty idioto! – ryknął Dominik. – Mogłeś nas…

– No, no – wtrąciła się Villemo. – Wszyscy byliśmy tacy zmęczeni, że ledwie patrzyliśmy na oczy. I przecież nic się nie stało.

Błękitne, okrągłe oczy Folkego spoglądały na nią z wdzięcznością.

Spokój spłynął na wszystkich. Usiedli na trawie, by zjeść ostatnie kromki chleba.

– Ich pewnie już tu nie ma – powiedział Jons z nadzieją w głosie. – To chyba był tylko jakiś samotny włóczęga, który zobaczył pięknego konia Gotego i chciał go ukraść. A skoro go już dostał, to pojechał pewnie w przeciwnym kierunku.

Słuchali, co mówi.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz – rzekł Dominik. – To mógł być samotny włóczęga, który na nasz widok ukrył się w krzakach. A potem napadł na ostatniego z nas, by zabrać konia.

Dało się słyszeć westchnienie ulgi Folkego, który potrzebował pociechy dla swego nieczystego sumienia.

Dominik był jednak zmartwiony, i to z innego powodu. Oto Jons dostrzegał tylko jedną osobę w grupie. Gdy myślał, że nikt go nie widzi, nieustannie wpatrywał się w Villemo. W jego wzroku palił się płomień nieutulonej tęsknoty.

Gorzej, że Villemo także to odkryła. Jak ona to przyjmie? zastanawiał się Dominik nie bez zazdrości. Jons był rosłym i sympatycznym chłopcem. I niebrzydkim. A Villemo była rozpalona tym samym ogniem, który trawił Dominika. On sam nie miał prawa go ugasić. Co by było, gdyby szukała ukojenia gdzie indziej? Tylko po to, by odzyskać spokój?

Cóż za nieznośna myśl!

Będzie musiał porozmawiać z Jonsem niezależnie od tego, jak bardzo będzie to nieprzyjemne. Musi go prosić, by trzymał się od Villemo z daleka.

Choć nie sądził, by Jons miał jakieś nieczyste zamiary. Był cierpliwym, posłusznym chłopcem, który znał swoje miejsce i wiedział, że na dziewczętach nie robi wrażenia.

Ale gdyby został sprowokowany? Z pewnością drzemią w nim ogromne siły. I mnóstwo tłumionych pragnień. To tak jakby poruszyć lawinę.

Może raczej należy porozmawiać z Villemo. Ostrzec ją?

Także i ta myśl nie wydała mu się zanadto pociągająca.

Villemo, dziewczyna o sercu tak pełnym czułości wobec istot mniej udanych!

Kristoffer wstał.

– Chyba zajrzę do koni.

Wieczorem przywiązali wierzchowce do drzew w miejscu, gdzie trawa była wysoka i soczysta.

Reszta grupy siedziała w zamyśleniu. Oczy Jonsa tęsknie spoglądały na Villemo, a Folke pociągał nosem w całkiem nieromantyczny sposób.

Dominik odczuwał bliskość Villemo jak ogień gorejący u swego boku, mimo że siedzieli w przyzwoitej odległości.

Wszyscy drgnęli na krzyk Kristoffera, wybiegającego z zarośli.

– Nie ma koni! Wszystkie zniknęły!

Zerwali się na równe nogi.

– Oszalałeś? – zawołał Dominik.

– Nie, przysięgam!

Przerażone oczy Kristoffera świadczyły o tym, że mówi prawdę.

Choć to zupełnie nie miało sensu, wszyscy pobiegli w stronę, gdzie wieczorem przywiązali zwierzęta. W pobliżu nie było żadnych śladów – ani koni, ani złodziei. Tylko udeptana trawa pod drzewami wskazywała, że tam stały.

– To cholerne diabły! – zawodził Jons.

Folke szlochał. Twarz Dominika była jak kamień. Villemo martwiła się o zwierzęta.

– Myślisz, że oni traktują je dobrze? – pytała żałośnie.

– Konie? Oczywiście! O to możesz być spokojna. Snapphanowie będą o nie dbać, jakby były ze złota. To dla nich skarb.

– Ale nic na to nie poradzę, że tak żal mi mojego – odparła Villemo.

– Mnie też mojego szkoda. Pięknego konia dostałem w twierdzy. Ale teraz musimy myśleć o dużo trudniejszej sprawie. O tym, jak dostać się do Almhult.

Wrócili na polankę. Podróż nawet na koniach byłaby dostatecznie długa. A bez nich…?

I z żądnymi krwi snapphanami dookoła?

– Usiądźcie – powiedział Dominik. – Muszę zrobić coś ważnego.

– Czy nie lepiej zbierać się stąd jak najszybciej? – wtrącił Kristoffer.

– To jest ważniejsze. Wszyscy wiecie, dlaczego mamy dotrzeć do Almhult, prawda?

– Owszem, z tą szkatułką.

– Tak, z tajemnymi planami i dokumentami Jego Wysokości króla Karola. Ale teraz znaleźliśmy się w opałach. W każdej chwili możemy się dostać w łapy snapphanów.

– Na taką okoliczność mamy strzelby i noże.

– Tak, i bądź pewien, że ich użyjemy, jeżeli zajdzie potrzeba! Ale szkatułka! Szkatułka nie może wpaść w ich ręce, bo wydalibyśmy szwedzkie tajemnice Duńczykom. Pomyślałem więc, że…

Polecił, by usiedli bliżej, i powiedział cicho:

– Możemy być obserwowani. Jeśli tu zakopiemy szkatułkę, oni to zobaczą i zaraz po naszym odejściu odkopią. Zresztą i później też to mogą zrobić.

Kiwali głowami, że rozumieją.

Dominik mówił dalej:

– Lepiej jednak ukryć szkatułkę tutaj, niż nieść ją dalej. Uważam, że powinniśmy wyjąć dokumenty, a szkatułkę zakopać. W ten sposób na jakiś czas ich oszukamy. Później ukryję dokumenty pod jakimś kamieniem. Pospiesznie, zanim te niewidzialne diabły nas dopadną.

– Niegłupio – rzekła Villemo.

Kristoffer podzielał jej zdanie.

– Usiądźcie blisko siebie – powiedział Dominik. – Żeby nie widzieli, co robię.

Skupili się wokół niego. Dominik próbował otworzyć szkatułkę, lecz zamek nie puszczał.

– Trzeba wyłamać – poradził Jons.

Dominik skinął głową. Wsunął ostrze noża pod wieczko i nacisnął. Zamek ustąpił.

Usłyszał jęk swoich towarzyszy, którzy siedzieli tak, że widzieli wnętrze skrzynki. Odwrócił ją ku sobie.

Szkatułka była pusta.

Zrazu niczego nie pojmowali. Porażająca cisza zaległa nad leśną polanką.

Powoli jednak do Dominika, a potem także do Kristoffera zaczęła docierać prawda.

– Kapitan von Leven – szepnął Dominik.

– Tak – potwierdził Kristoffer. – Dawno podejrzewaliśmy, że on sprzyja Duńczykom. I kiedy teraz się zastanawiam… Tych piętnastu ludzi, których dał panu lejtnantowi… Wszyscy oni popierali Szwedów.

Villemo zaczynała rozumieć.

– Więc on wysłał nas na śmierć?

– Z pełną świadomością – potwierdził Dominik. – Czy pamiętacie ten duński oddział, który nas zobaczył zaraz za bramą twierdzy i długo nas tropił?

– Pamiętamy – powiedział Jons. – Zdenerwowali mnie okropnie.

– Kapitan von Leven musiał ich dostrzec z twierdzy i wysłał nas w odpowiednim czasie. Udało nam się uratować dzięki temu, że do obory, w której się schroniliśmy, wszedł kuzyn mój i Villemo. W przeciwnym razie bylibyśmy teraz martwi.

– Gote jest martwy – przypomniała Villemo.

– Tak. I w ostatecznym rachunku to kapitan von Leven winny jest jego śmierci.

– Kapitan wiedział, że nawet jeśli ujdziemy duńskiej pogoni, to i tak będziemy musieli się przedzierać przez lasy Goinge.

– Ten przebiegły diabeł! – krzyknął Jons. Widać było, że ogarnia go wściekłość. – Niechby on wpadł mi w łapy, to ja bym mu… Ja bym mu pokazał! Najpierw bym go wykastrował, a potem rozszarpał na strzępy, kawałek po kawałku!

Nikt nie miał wątpliwości, że Jons myśli tak naprawdę.

– Ale teraz spokojnie – uciszał go Dominik. – Nie możemy wpadać w gniew. Zatroszczymy się w odpowiednim czasie, żeby otrzymał karę, na jaką zasłużył. To będzie teraz naszym zadaniem: dotrzeć do zamieszkanej przez Szwedów Smalandii i złożyć raport o jego potwornej zdradzie.

– Tak – zgodził się Kristoffer. – Tylko że musimy zachować życie do tego czasu.

– Ja chcę do domu – szepnął Folke.

Dominik wstał.

– Ruszamy. Lepiej będzie zabrać szkatułkę, bo jeśli znajdą ją pustą, będą podejrzewać, że mieliśmy tam coś ważnego.

Wkrótce uświadomili sobie ogromną różnicę pomiędzy wygodną podróżą na końskim grzbiecie a samotnością, jaką się odczuwa wędrując na własnych nogach. Villemo uparcie trzymała Dominika za rękę, a on zabronił komukolwiek oddalać się od grupy. Zresztą nie musiał tego mówić. Chyba nigdy nie widziano równie zdyscyplinowanego oddziału! Wprost deptali sobie po piętach, a Dominika irytowało to, że ciągle czuje na karku przyspieszony oddech przestraszonego Jonsa.

Wciąż więcej było jeszcze nocy niż dnia, gdy znowu zatrzymało ich coś nieprzewidzianego. Gwałtowne topnienie śniegu wiosną musiało spowodować, że woda zalewała ścieżkę i miejscami nie było żadnego szlaku, wszędzie leżało lepkie, gliniaste błoto,

– Tędy nie przejdziemy – zawyrokował Dominik, co Folke przyjął nowymi łzami. – Ależ, Folke, uspokój się! Pójdziemy dalej, tylko musimy zejść w dół do rzeki i tam przedostać się na drugą stronę.

– Ale tu jest tak stromo!

– Nie rezygnuj, zanim nie spróbujesz! W dół zejdziemy na pewno. Gorzej będzie później podchodzić znowu w górę.

– Tamci chyba tędy jednak przeszli? – zastanawiał się Kristoffer. – A może górą?

Spojrzeli tam, lecz zobaczyli jedynie strome skalne ściany.

– O, nie! To niemożliwe – stwierdził Kristoffer. – A zatem dołem. Ruszajmy!

Schodzenie w dół było niesłychanie męczące. Tu i ówdzie rosły nędzne sosenki, których chwytali się rozpaczliwie i z największą niechęcią puszczali, gdy stawało się to konieczne. Jons skręcił sobie stopę między kamieniami, lecz nie zwracał na to uwagi.

Albo jest taki dzielny, pomyślał Dominik, albo chce zrobić wrażenie na Villemo.

Moja Villemo! O Boże! Jej nic nie może się stać, żaden prostak nie ma prawa jej tknąć, żaden diabelski snapphan nie dostanie jej w swoje łapy.

Tak mocno ściskał jej rękę, że aż jęknęła.

Pod nawisami skalnymi widzieli groty, w których snapphanowie mogli znaleźć znakomite kryjówki, widzieli ogromne głazy, które tylko przypadkiem zatrzymały się w pół drogi, a które w każdej chwili mogły znowu ruszyć w dół i czynić katastrofalne spustoszenia. Niekiedy trafiali na zbocza porosłe trawą i tak strome, że Villemo zaczynała drżeć na całym ciele. Dominik domyślał się, że przywodzi jej to na myśl wspomnienia znad Głębi Marty. Na moment przygarnął ją mocniej do siebie, co przyjęła z wdzięcznością.

Nagle grunt usunął się Kristofferowi spod nóg i chłopak zjechał spory kawał w dół, zanim zdołał się zatrzymać. Pozostali schodzili do niego mozolnie, z wysiłkiem, z łękiem wreszcie, czy nie zrobił sobie krzywdy. Wszystko było jednak w porządku, był tylko okropnie umazany w glinie i oblepiony trawą.

Villemo nie mogła się powstrzymać, by nie spojrzeć w górę.

W głowie jej się zakręciło, gdy zobaczyła, jak to wysoko. I stamtąd zeszli! Gdyby wiedziała, nigdy by się nie odważyła!

– Czy nie moglibyśmy iść z biegiem rzeki? – zastanawiał się Kristoffer.

– Ja też o tym myślałem – powiedział Dominik. – Zobaczymy na brzegu. Może miejscami moglibyśmy iść rzeką. Tędy w każdym razie na górę nie wejdziemy.

Zaczęli posuwać się wzdłuż kamienistego brzegu. Było bardzo trudno, ale jakoś dawali sobie radę. Słońce oświetlało górskie stoki, ale do nich jego promienie jeszcze nie docierały. Stracili mnóstwo czasu na to okrążenie, lecz nic nie mogli na to poradzić. Prowiant się skończył, musieli jak najszybciej dojść do Almhult. A w każdym razie do granicy Smalandii. Samo Almhult nie miało już dla nich żadnego znaczenia.

Dominik nie umiał sobie wytłumaczyć zdrady kapitana.

Wysłać ich na pewną śmierć…

Przed wędrowcami pojawiła się niezdobyta ściana. Stali przez chwilę i zastanawiali się.

– Do rzeki! – powiedział Dominik. – Przejdziemy na drugi brzeg.

Zdawało się, że to rozsądna propozycja. Ujęli się za ręce i rzędem weszli do wody.

Poczuli silny prąd. Spadek akurat w tym miejscu był znaczny, co dodawało wodzie mocy. Villemo czuła, że buty napełniają się po brzegi, woda sięgała jej do kolan, do ud i nawet wyżej do miejsc szczególnie wrażliwych na zimno. Mimo woli jęknęła, a Dominik nie zdołał powstrzymać uśmiechu.

Dno było nierówne, pełne śliskich kamieni. Jons poślizgnął się i wpadł do wody. A był ich oparciem, posuwał się jako ostatni. Zawstydzony zerwał się znowu na nogi a z miną winowajcy spojrzał na Villemo. Wstyd mu było, że się przewrócił, traktował to jako plamę na honorze teraz, kiedy zakochał się śmiertelnie w najpiękniejszej dziewczynie, jaką kiedykolwiek spotkał. Nie miał szans, dobrze o tym wiedział, lecz nikt nie mógł mu zabronić marzeń.

Przez chwilę sytuacja wyglądała groźnie. Prąd o mało ich nie porwał. Musieli stać bez ruchu, by mu się oprzeć. Jeden nieostrożny krok i cały szereg straci równowagę. A nieco poniżej był gwałtowny spadek i nikt nie chciał się tam znaleźć.

Po chwili Dominik zdołał uchwycić się kamieni po drugiej stronie. Przemieścił się ku nim, a wkrótce wszyscy znaleźli się na brzegu.

Także i tu był on wąski i stromy, lecz mimo wszystko można było iść. Ruszyli dalej w drogę.

– Może po tej stronie nie musimy się już obawiać snapphanów? – zapytała Villemo.

– Miejmy nadzieję – odparł Dominik bez przekonania.

Jak bardzo zbliżyli się do siebie w czasie tej trudnej podróży! Odczuwali bezgraniczną wspólnotę, na myśl o tym ciepło przepełniało im serca.

– Zastanawiałam się nad pewną sprawą – powiedziała znowu Villemo. – Wydaje mi się, że konno w żadnym razie górą byśmy nie przejechali.

– Też się nad tym zastanawiałem.

– I ja – dodał Kristoffer. – Ale konie radzą sobie lepiej niż ludzie. To niewiarygodne, jak łatwo pokonują przeszkody.

– Owszem – przyznał Dominik. – Tak, myślę, że gdybyśmy mieli konie, wszystko poszłoby dobrze.

Nikt nie powiedział głośno tego, co wszyscy myśleli: czy to dlatego ukradziono im wierzchowce?

Prawdopodobnie także dlatego.

Dość już zmęczeni dotarli do niewielkiej kotlinki z jednej strony zamkniętej dużym głazem.

– Odpoczniemy tu chwilę – zadecydował Dominik.

Nikt nie protestował. Ostatni odcinek pokonali bardzo szybko.

Folke musiał odejść na stronę. W gronie samych mężczyzn nie przejmowaliby się takimi sprawami, lecz obecność Villemo wymagała większej delikatności.

– Możesz iść tylko za kamień – ostrzegał Dominik.

Folke skinął głową i zniknął nad rzeką.

– Czy ta dolina nigdy się nie skończy? – westchnął Jons.

– Tak, może się tak wydawać – zgodził się Dominik. – Ale chyba już niedaleko.

– Gdybyśmy chociaż mieli jakiś widok przed sobą – powiedział Kristoffer. – Ale tu jak okiem sięgnąć tylko drzewa i wysokie skały.

– Wydaje mi się, że już nie takie wysokie – wtrąciła Villemo. – Chyba brzegi doliny stają się jakby trochę bardziej płaskie?

Owszem, wszyscy mieli takie wrażenie. To dawało nową iskierkę nadziei.

– No, jak długo on zamierza sikać? – zapytał Kristoffer bezceremonialnie, a Dominik i Jons spojrzeli przestraszeni na Villemo. Ona jednak przyjęła to ze spokojem.

Zaraz jednak wstała.

– To mi się nie podoba. Zobaczcie, co z nim? Ja nie chcę go krępować.

Nim skończyła, oni już byli przy głazie, zamykającym widok na dolny bieg rzeki. Znajdował się jednak tak blisko, że zdawało się, iż za nim jest bezpiecznie.

Villemo usłyszała podniesione głosy i pobiegła za mężczyznami.

Folke leżał twarzą w płytkiej wodzie. Ktoś musiał przytrzymywać mu głowę, dopóki się nie utopił.

Villemo krzyknęła rozdzierająco.

Drobny, sympatyczny, prostoduszny Folke nigdy nie wróci do domu w Almhult.

ROZDZIAŁ VIII

Słońce wzniosło się ponad szczyty wzgórz. Promienie światła padły na rzekę, rozbłysły w kaskadach wody i oślepiły Villemo.

Stała na brzegu jak sparaliżowana, niezdolna do niczego, i patrzyła, jak mężczyźni próbują tchnąć w Folkego życie. Wszyscy wiedzieli jednak, że na próżno.

Nagle usłyszała za sobą szelest. Odwróciła się dokładnie w ostatnim momencie, by zobaczyć jakiegoś człowieka uciekającego z miejsca, na którym odpoczywali, z ich strzelbami od pachą.

– Ukradli nam strzelby! – krzyknęła.

Dominik i jego ludzie rzucił się w pogoń.

Kristoffer biegł pierwszy. Nie spuszczał z oczu rabusia, który uciekał przez równinę w stronę lasu. Ponieważ trudno mu było nieść aż sześć strzelb, część z nich po drodze zgubił. A gdy się zawahał, niepewny, czy wrócić po nie, Kristoffer omal go nie złapał.

– To diabeł! Dostanie teraz za Folkego! I za Gotego!

– Kristoffer, bądź ostrożny! – wołał Dominik, który wraz z Jonsem biegł w ślad za nim.

– Nie myślicie chyba, że dam się wykiwać jakiemuś przeklętemu snapphanowi! – odkrzyknął Kristoffer.

– Ich może być więcej!

– Niech no się pokażą!

Snapphan uznał tymczasem, że trzeba zmykać póki czas, i zostawił dwie strzelby na bagnistej ziemi. Kristoffer poniósł jedną z nich; nie zdążył co prawda załadować, ale mógł jej przecież użyć jako broni białej.

Dominik przystanął i nabił ostatnią strzelbę, podczas gdy Jons, nieco zdezorientowany, gnał za uciekającym.

Wkrótce wszyscy zniknęli w lesie. Villemo słyszała, jak hałasują, przedzierając się przez zarośla.

– Co za idiota! Co za kompletny idiota! – lamentowała. – I ty, Jons! – zawołała głośniej. – Wracaj natychmiast!

Na szczęście Jons uznał to za słuszne i zwolnił. W tej samej chwili z lasu padł strzał i kula przeleciała mu tuż przy kolanie. Rzucił się z powrotem przez podmokły grunt.

– Tam jest ich więcej! – wołał do Dominika.

– Tak, masz rację. Strzał padł z wysoka. Kristoffer!!! Wracaj!

Ale było już za późno. W zaroślach najwyraźniej trwała walka wręcz.

Dominik, Villemo i Jons ukryli się przed kulami za głazem. Nie mogli nic zrobić. pozostawało tylko nie tracić nadziei. Wyjście z ukrycia oznaczało teraz pewną śmierć.

Snapphanowie w lesie na zboczu mieli czas załadować broń i czekali, gotowi do strzału.

Jednak oni także nie widzieli, co dzieje się w zaroślach, gdzie Kristoffer dopadł ich kompana. Leżeli wysoko na skale, walka toczyła się właśnie pod nią.

– Musimy coś zrobić – zawodziła Villemo.

– Ale co?

– Nie możemy przedostać się przez bagno?

– Wezmą nas na cel, jak tylko się ruszymy.

– O Boże, jak on mógł być takiś głupi?

– Rzeczywiście, okazał się lekkomyślny. Ale jak my się stąd wydostaniemy?

– Myślisz, że bez Kristoffera?

– Musimy chyba spojrzeć prawdzie w oczy.

Dominik jednak widział wszystko w zbyt czarnych barwach. Wkrótce Kristoffer, zataczając się, wypadł z zarośli. Śmiertelnie zmęczony, pokrwawiony, lecz żywy.

– Nie idź przez bagno, Kristoffer! – wrzasnął Dominik.

Tamten zawahał się. Mimo dużej odległości widzieli wyraz triumfu na jego twarzy.

– Załatwiłem go! – wołał z dumą. – Wbiłem w niego nóż. Trzy razy. Raz za Gotego, raz za Folkego i raz za konie!

Villemo ogarnęły mdłości.

– Och, zamilcz – mruknęła.

Dominik ujął jej rękę i ścisnął ze zrozumieniem.

Kristoffer zaczął przesuwać się skrajem lasu pod osłoną skał, tak że snapphanowie nie mogli go widzieć.

– Niegłupio to wymyślił – powiedział z uznaniem Dominik. – A my wchodzimy do rzeki. Przejdziemy wodą, skryją nas kamienne bloki na brzegu.

– A Folke?

– Przykro mi, ale dla niego nic już nie możemy zrobić.

Villemo sprawiało to ból, lecz przecież rozumiała gorzką rzeczywistość.

– Odmów cichą modlitwę za niego, Dominiku – poprosiła.

Wyraził zgodę skinieniem głowy i ostrożnie zaczęli się wycofywać, dopóki nie znaleźli się pod osłoną głazów.

Nagle huknął strzał. Rzucili się w wodę, a kula z metalicznym dźwiękiem odbiła się ad kamienia. Villemo zdążyła zauważyć ruch w zaroślach pod skałą, gdzie biegł Kristoffer. Musi minąć trochę czasu, zanim snapphanowie zejdą w dół, tymczasem oni może zdążą umknąć.

Trochę biegli brzegiem, trochę brodzili w wodzie, potykali się i zderzali, ale nie ustawali, dopóki nie dotarli do zakola rzeki.

– Patrzcie tam – powiedział Dominik. – Tam las dochodzi aż do wody, tam spotkamy Kristoffera.

– On już tam powinien być – wydyszał Jons. – Lądem łatwiej się poruszać.

– Później zaczyna się gęsty las – stwierdził Dominik. – To nam pomoże.

– Tak, zwłaszcza że dolina najwyraźniej się kończy – stwierdziła z ulgą Villemo.

– Bogu dzięki – mruknął Jons.

– Mimo wszystko nie jest z nami jeszcze tak źle – dodał Dominik. – Mamy jedną strzelbę, a może nawet dwie, jeśli Kristoffer uratował swoją. Możemy dać sobie radę.

Przedzierali się dalej. Teren stawał się niebywale trudny, poza tym cały czas musieli kryć się za wysokimi kamieniami. Niekiedy trzeba było pokonywać większe spadki i w takich razach zawsze jedno trzymało strzelbę wysoko nad głową, by się nie zamoczyła.

W końcu zrobiło się bardziej płasko, a rzeka płynęła wolniej.

– Tę otwartą przestrzeń będziemy musieli przebyć biegiem – stwierdził Dominik. – Nie sądzę, by groziło nam jeszcze jakieś niebezpieczeństwo. Mam nadzieję, że zostawiliśmy snapphanów daleko za sobą, ale na wszelki wypadek trzeba biec!

Łatwo powiedzieć, ale jak to zrobić, kiedy jest się kompletnie wypranym z sił po brodzeniu w wodzie pod prąd i przedzieraniu się między wielkimi, nieforemnymi głazami. Obaj mężczyźni wzięli Villemo za ręce i ciągnęli ją za sobą. Miała wrażenie, że jeszcze moment, a wyrwą jej ramiona ze stawów. W głowie jej huczało, krew pulsowała, była bliska omdlenia. Las, rzeka i góry wirowały przed oczyma. Nie widziała wyraźnie, rozpryskująca się woda i pot zalewały jej oczy.

W końcu znowu znaleźli się w bezpiecznym miejscu. To był ten las, w którym, wedle wszelkich przypuszczeń, powinien się znajdować Kristoffer.

Czekał na nich, to prawda. Ale…

Villemo wydała z siebie bolesne „nie!” i ukryła twarz w dłoniach. Opadła na kolana, nie była w stanie zrobić ani kroku więcej.

Ciało Kristoffera kołysało się na gałęzi. Supeł zawiązany był tak pospiesznie i niestarannie, że Dominik wcale nie musiał przecinać sznura. Patrzyli zrozpaczeni, jak zwłoki zsuwają się na ziemię niczym ciężki worek.

Dominik oprzytomniał pierwszy i próbował go ratować. Wszystkie wysiłki okazały się daremne. Kristoffer został najpierw zamordowany ciosem noża w plecy. Powieszono go wyłącznie po to, by pogłębić makabryczne wrażenie.

– Już więcej nie zniosę – jęczała Villemo. – Oni wybiją nas wszystkich. Jedno po drugim. Ja już nie mogę!

– Musisz! – surowo uciął Dominik. – Nie wolno ci się załamywać!

Tymczasem Jons ułożył starannie zwłoki Kristoffera, znalazł kilka kwiatków i rzucił je na pierś zmarłego. Ten rosły chłop nawet nie starał się powstrzymać łez.

Gdy jednak zaczął zbierać kamienie, znowu świsnęła kula i trafiła w drzewo, pod którym stał Dominik. Nie chybiłaby na pewno, gdyby Villemo, która się właśnie podniosła, nie zobaczyła, że na stoku góry coś błyszczy w słońcu i instynktownie nie odepchnęła Dominika.

Wstał, drżąc.

– Uciekajmy!

Znowu biegli wzdłuż rzeki, ciągnąc Villemo między sobą. Las dawał im osłonę, ale to był zdradziecki sojusznik. Kto wie, kogo i co jeszcze skrywał…

Nie ulegało wątpliwości, że teren się obniżał i stawał się coraz bardziej płaski. Wkrótce nie widzieli już stromych stoków ani po jednej, ani po drugiej stronie. Przed nimi rozciągały się smalandzkie równiny, budzące lęk, lecz imponujące. Rozległy, wspaniały krajobraz, prawdziwa pociecha po ciasnym wąwozie, który szczęśliwie zostawiali za sobą.

– Udało nam się – dyszała Villemo.

– Tak, ale musimy przebiec jeszcze kawałek. Dopóki nie znajdziemy się na otwartej przestrzeni z widokiem na wszystkie strony.

Miała wrażenie, że płuca jej popękają. Wiele dałaby za to, by móc rzucić się na ziemię i odpocząć, wiedziała jednak, że Dominik ma rację.

Ostatkiem sił biegli więc przez pustkowie, ciężko dysząc i spływając potem w piekącym niemiłosiernie słońcu.

W końcu Dominik uznał, że na razie wystarczy. Padli na ziemię w niewielkim zagłębieniu pośrodku bezkresnej równiny i mogli wreszcie odetchnąć.

– Mam nabitą strzelbę – powiedział Dominik z wysiłkiem. – A tu zobaczymy snapphanów dostatecznie wcześnie, by móc ich powstrzymać.

– Czy ktoś wie, gdzie się znajdujemy? – zapytała Villemo, gdy już odzyskała zdolność mówienia.

– Nie, ale przez cały czas biegliśmy w kierunku północno-wschodnim, więc prędzej czy później dojdziemy do ludzi. Może nawet do Almhult.

– Nie wymieniaj tej nazwy – mruknęła. – To mi za bardzo przypomina naszego miłego Folke.

Jons siedział i spoglądał na nią ukradkiem, zachwycony. Villemo dobrze to widziała, lecz udawała, że niczego nie dostrzega. Chyba nie bardzo jest co we mnie podziwiać teraz, w tym ubraniu, myślała zirytowana. Przemoczona, spocona, pół sosnowego lasu we włosach. Ale może on to lubi?

– To niewiarygodne – powiedział Dominik. – Trzech z nas zabili. Strzelali i do Jonsa, i do mnie. Nigdy jednak nie strzelali do ciebie, Villemo. A przecież byłoby naturalne pozbyć się najpierw najmniejszych i najsłabszych.

– Może oni ją widzieli, kiedy się kąpała? – zastanawiał się Jons.

Dominik zacisnął zęby.

– Oczywiście!

Musieli ją widzieć rozebraną do naga, myślał. Dlaczego to zrobiłaś, Villemo? Nie mogę ci tego darować. Pewnie także i dlatego, że na mnie to też wywarło tak wielkie wrażenie, dodawał z poczuciem winy.

Villemo pochyliła głowę.

– Myślałam, że nikt mnie nie widzi.

– No pewnie! – syknął Dominik ze złością.

Jons się nie odzywał. Siedział i na nowo przeżywał w myśli tamtą scenę, znowu widział Villemo w wodzie i czuł, że jego męskość zaczyna mu sprawiać kłopoty.

Villemo spojrzała na Dominika.

– Co miałeś na myśli, mówiąc, że snapphanowie mnie widzieli? Jakie to ma znaczenie poza tym, że jest mi przykro?

– Jeśli się nie mylimy, to oni ciebie zostawiają na koniec – odparł i nie udało mu się powstrzymać drżenia głosu. – Kiedy usuną Jonsa i mnie, będą mogli robić z tobą co zechcą.

Villemo podświadomie zacisnęła pięści.

– Uciekajmy stąd!

Dominik wstał.

– Tak, jeśli wszyscy odpoczęli, najlepiej będzie ruszać w drogę. Chyba powinniśmy się kierować poprzez tę otwartą równinę. Być może są tam ludzkie siedziby.

– I tam będziemy bezpieczni?

– Bezpieczni nie będziemy nigdzie na tych przygranicznych terenach. Snapphanowie rozproszyli się po Hallandii i po Blekinge, dawnych duńskich prowincjach, i wcale by mnie nie zdziwiła, gdyby próbowali przenikać także do Smalandii.

– Ale Smalandia zawsze była szwedzka?

– Tak. Tylko że to nigdy nie były najbogatsze ziemie w królestwie. Sama widzisz, jak to wygląda. Kiedy w takiej sytuacji przychodzi ktoś i kusi lepszymi warunkami życia pod panowaniem Duńczyków, to nie wiadomo, jak się ludzie zachowają.

Villemo szła zamyślona.

– Odczuwam taką wewnętrzną pustkę – powiedziała po jakimś czasie. – Chociaż ani Gote, ani Folke, ani Kristoffer nic osobiście dla mnie nie znaczyli, a nawet nie zdążyłam ich lepiej poznać, to przecież byli naszymi towarzyszami i tak mi ich żal. Tak mi przykro z ich powodu. Zostali porzuceni, sami, bez grobów, w tym okropnym wąwozie. Nie daje mi to spokoju.

– Wszyscy chyba odczuwamy to samo – westchnął Dominik. – Musimy jednak patrzeć w przyszłość. Nie zapomnimy ich, na to sobie nie zasłużyli, lecz nie możemy się zadręczać tym, co się stało. Zapomnij o ich śmierci, Villemo, lecz nie zapominaj o nich samych.

Skinęła głową na znak, że będzie próbować.

Ale to nie było łatwe.

Jons nie był w stanie dłużej ukrywać, że noga, którą skręcił, kiedy schodzili do rzeki, bardzo mu dokucza. Próbował nie zwracać na to uwagi, a gdy biegli wzdłuż rzeki, starał się tłumić ból, co jednak niczego nie polepszało. Kostka opuchła teraz tak bardzo, że miał poważny kłopot ze zdjęciem buta, a każdy krok wywoływał na jego twarzy bolesny grymas.

– Tak nie można – powiedział Dominik. – Wesprzyj się teraz na mnie. Kiedy dojdziemy do ludzi, zobaczymy, co z nogą.

– Oprzyj się na nas – poprawiła Villemo, stając przy drugim boku Jonsa.

Był to dość żałosny widok, gdy tak brnęli przez bezkresne pustkowie. Zmęczeni, przemoczeni, bezbronni…

Herszt snapphanów, Mały Jon, beształ swoich ludzi:

– Uciekli wam z wąwozu, gamonie! Jak to się stało?

– Ale trzech z nich dostaliśmy – próbował się bronić jeden z opryszków.

– O dwóch za mało. A oni zabili jednego z nas. To nie miało prawa się zdarzyć! Ale jeżeli im się wydaje, że są już uratowani, to się grubo mylą. Są teraz w drodze do Hallaryd. Poczekamy tam na nich.

– Nie możemy przecież wyjść stąd tak, żeby nas nie widzieli.

– Oni idą piechotą, a my mamy konie. Ominiecie ich łukiem tak dużym, żeby was nie zobaczyli! Albo zaczekajcie… Jadę z wami. Mam ochotę dopaść tego czarnego, to jakiś oficer, jeśli dobrze widzę. Ten drugi to zwyczajny wiejski parobek. Jego schwytamy jak gęś. A potem zostanie już tylko dziewczyna. Chcę mieć ją nietkniętą. Rozumiecie?

– Tak jest. Ale ja się trochę boję tego oficera. On jest niebezpieczny.

– Nic podobnego! Szwedzcy oficerowie to żałosne chłystki, wszyscy jak jeden.

Lecz także głos Małego Jona brzmiał cokolwiek niepewnie. Ten oficer wyglądał imponująco.

– Podejdziemy ich – obiecał. – A tego czarnego zostawcie mnie! Późnej zajmiecie się parobkiem.

– Nie możemy już teraz pogalopować przez pustkowie i tam ich dopaść? Została im tylko jedna strzelba.

Mały Jon popatrzył na kompanów z niechęcią.

– Wiecie bardzo dobrze, że ja wolę bardziej wyszukane metody niż zwyczajny napad.

Podwładni kiwali głowami. Wiedzieli. Oczywiście, wiedzieli bardzo dobrze, że Mały Jon uwielbia wojnę nerwów, dręczenie swoich ofiar.

– Pastor w Hallaryd… – rzekł herszt z szyderczym uśmieszkiem. – Mamy go na oku już od jakiegoś czasu, prawda? Teraz to on pożartuje ze szwedzkimi żołnierzykami!

Podczas gdy Villemo i jej dwaj rycerze wędrowali przez spalone słońcem pustkowie, niewielka grupa jeźdźców zmierzała na północ. Omijali równinę dużym łukiem ku wschodowi, tak że wędrowcy nie mogli ich widzieć. Jak cienie mknęli do Hallaryd i wkrótce tam dotarli. Zwyczajni przybysze, a jeden zmierzał do kościoła…

Po południu trójka także dotarła do Hallaryd.

– Co teraz zrobimy? – zapytała Villemo.

Była tak zmęczona drogą, tak okropnie bolały ją plecy ad podpierania Jonsa, że ledwie trzymała się na nogach.

Dominik przyglądał się z daleka małej osadzie.

– Chyba nie powinniśmy sądzić, że wszyscy będą tu do nas wrogo usposobieni – powiedział. – Mimo wszystko są to ziemie czysto szwedzkie. Idziemy do wsi i spytamy, czy mają jakieś lokum do wynajęcia. Trzeba jak najszybciej opatrzyć nogę Jonsa.

We wsi pośród drewnianych, malowanych na czarno smołą budynków znaleźli niewielką gospodę. Owszem, mogą wynająć pomieszczenie, na podwórzu stoi mały domek, jeśli chcą, mogą tam przenocować.

Chcieli, rzecz jasna, i zaraz poszli do tego domku, składającego się z jednej tylko izby. Villemo tak już przywykła do życia w towarzystwie mężczyzn, że brak oddzielnego pomieszczenia zupełnie jej nie przerażał. Niezwłocznie zajęli się nogą Jonsa.

– Obawiam się, że trzeba będzie rozciąć but – zmartwił się Dominik. – Noga okropnie spuchła.

Jons bez słowa skinął głową. Później będzie się martwił, co włożyć na nogi. Zresztą jest przecież lato, Bogu dzięki, a on nawykł w domu do chodzenia boso.

Gdy już umyli nogę i mocno ją obwiązali, poszli do gospody coś zjeść. Smakowało niebiańsko, wszyscy troje mieli wrażenie, że przeszli przez pełen ognia czyściec, a teraz dotarli do raju.

Kiedy kończyli posiłek i stwierdzili, że robi się ciemno, do stołu podszedł jakiś człowiek w szatach duchownego.

Ukłonił się szacunkiem.

– Widzę, że pan jest królewskim oficerem – zwrócił się do Dominika.

– Tak, jestem kurierem – odparł Dominik krótko.

– To jeszcze lepiej! Chodzi o to, że chciałbym przekazać panu pewne niezwykle ważne informacje z prośbą, by pan z kolei zechciał przedstawić je Jego Wysokości. To sprawa najwyższej wagi państwowej.

Wszystko możliwe. Na tych przygranicznych terenach działo się wiele dziwnych rzeczy.

– Jeżeli zechce mi pan poświęcić trochę czasu, proszę, by mi pan towarzyszył na plebanię.

Villemo wpadła w złość. Z początku, kiedy przyszli do Hallaryd, była zbyt zmęczona, żeby myśleć o czymś poza jedzeniem i odpoczynkiem, ale posiłek przywrócił jej chęć do życia. Siedziała teraz z kolanem przyciśniętym do nogi Dominika i dreszcz ją przenikał na myśl, że będzie z nim dzielić pokój. A może nawet posłanie?

Gorączka trawiąca jej ciało nie opadła. I wiedziała, że nie opadnie, dopóki Dominik nie będzie jej. Nawet gdyby cały świat zabraniał im być razem.

– Owszem, chyba mógłbym… – zaczął Dominik.

Z najwyższą niechęcią myślał o tym, że będzie musiał zostawić Villemo w jednej izbie z Jonsem. Jons miał wprawdzie zwichniętą nogę, co zapewne czyniło go nieszkodliwym, mimo to…

– Ale wrócisz szybko? – spytała Villemo niespokojnie.

Dominik posłał jej pełne wdzięczności spojrzenie. Słyszał lęk w jej głosie. On także bardzo sobie cenił jej obecność i myśl o tym, że będzie mógł spędzić noc w tym samym pokoju co ona. Będzie mógł jej bronić…

Bronić? Czy naprawdę takie było największe pragnienie Dominika?

– Niestety – rzekł ksiądz, zwracając się do Villemo. – Niestety, to zajmie trochę czasu, chodzi o dość skomplikowane sprawy. Przed północą jednak będziecie mieć pana oficera z powrotem.

Dziewczyna jest jeszcze bardziej apetyczna z bliska, myślał Mały Jon ubrany w szaty duchownego, które ukradł w zakrystii. Czy oni naprawdę wierzą, że zwiodą kogoś tym męskim przebraniem? Ma krótkie włosy. Dlaczego? Obcięto jej za karę? A może zrobiła to z własnej woli, żeby lepiej udawać żołnierza? Nie kobiety zbyt wiele uwagi przywiązują do pozorów, żeby z własnej woli obciąć włosy.

Ona będzie moja! Jak tylko pozbędziemy się tych dwóch, będzie moja! Spójrzcie tylko na te oczy! Jak u kota, nigdy takich nie widziałem! Owszem, widziałem. Ten kurier ma podobne.

– Proszę mi wybaczyć, czy wy dwaj jesteście krewnymi? – zapytał uniżenie.

– Jesteśmy kuzynami – powiedział Dominik krótko.

– Ale czy pański kuzyn nie jest trochę za młody do wojaczki?

– Owszem, jest młody – przyznał Dominik. – Ale ja jestem jego opiekunem, wobec tego musi mi towarzyszyć. Nie ma nikogo innego. Dobrze, pójdę z tobą na plebanię, sługo boży!

Wstał nie zwlekając, zapłacił szynkarzowi i polecił swoim towarzyszom, by zaraz poszli spać. Czynił to z ciężkim sercem.

Ale czemu tak się bał o Villemo? Widział przecież na własne oczy, że ona nieźle potrafi się bronić sama.

– Wrócę najszybciej jak to możliwe – mruknął ponuro.

Jons powoli układał się na spoczynek na wypełnionym słomą sienniku pod okryciem ze skór. W izbie znajdowało się tylko jedno szerokie łoże, na którym mieli spać wszyscy troje. Dominik zamierzał położyć się pośrodku, ale teraz, gdy go zabrakło, odstęp między dwojgiem pozostałych był niepokojąco mały.

Poza łożem umeblowanie izby składało się z ciężkiego, krzywego stołu i ławy. Jeszcze kilka drewnianych kołków w ścianie, i to wszystko. Okno nie miało szyb, tylko zasuwaną na noc okiennicę. Jednak po tamtej strasznej dolinie pokój wydawał im się pałacową komnatą!

Z ciężkim westchnieniem, wywołanym wieloma przyczynami, Jons wślizgnął się do łóżka.

Villemo natomiast działała z wielką energią.

Fakt, że znalazła się znowu w ludzkim osiedlu, oraz posiłek pobudziły w niej siły życiowe.

Nie chciała już dłużej być mężczyzną.

W należącej do gospody łaźni zmyła z siebie wszystkie brudy podróży i wszelkie wspomnienia o dragońskim stroju. Włosy zostały gruntownie wyszorowane, a gdy znowu znalazła się w izbie, wypakowała swoje kobiece suknie, które przez cały czas niosła na plecach w niedużym worku.

O rany, jaka pognieciona jest ta błękitna sukienka! Powiesiła ją i długo wygładzała rękami, choć pomagało to niewiele. Ale co tam, wyprostuje się sama, jak trochę powisi, myślała z optymizmem.

Ubrana tylko w długą halkę położyła się do łóżka, pilnie bacząc, by leżeć na swojej części. Kiedy Dominik wróci, powinien znaleźć ją pachnącą, czystą i bardzo kobiecą!

Jonsa się nie bała. Był człowiekiem niezwykle skromnym, a do niej odnosił się z wielkim respektem. Poza tym musiał być śmiertelnie zmęczony, a na dodatek powstrzymywała go ta boląca noga.

Villemo tak bardzo czekała na Dominika, że mowy być nie mogło o spaniu. Może wróci za chwilę? Wciąż jeszcze pamiętała jego bliskość przy stole, myśl o tym budziła w niej dreszcz, rozpalała ogień w całym ciele, wibrowała pod skórą. Gorączka, która gnała ją za Dominikiem przez całą Danię i południową Szwecję, była teraz większa niż kiedykolwiek. Już, już niedługo on będzie tutaj!

Ale był też w niej jakiś inny, bardziej stłumiony niepokój. Irytowało ją to. Miało coś wspólnego z tym księdzem… Taki ugrzeczniony, taki pobożny, ale miał w sobie coś takiego… coś, co nie dawało jej spokoju…

Doszedł do niej odgłos tłumionego płaczu. Odwróciła głowę.

– Jons, co z tobą? Nie możesz wciąż rozpaczać nad ich losem! Im już teraz jest dobrze, przecież rozumiesz. Co czekało Folkego, gdyby wrócił do domu, do Almhult? To były przecież tylko marzenia, czyż nie? A Kristoffer? Miał takie wielkie pragnienie sławy, a tak niewiele zdolności, by je zrealizować. A Gote? Ilu dziewczętom zmarnowałby życie?

Mówiła tak, choć sama przecież bardzo żałowała młodego życia tamtych trzech. Jons jednak potrzebował pociechy. Był to człowiek prosty, który zawsze kierował się tylko uczuciami i nigdy nie próbował ich ukrywać.

– Ale to nie o to chodzi, panno Villemo – mówił, pociągając nosem.

– No to co się stało?

– Tego nie mogę panience powiedzieć.

Głos mu drżał, z trudem powstrzymał szloch.

Odwróciła się do niego energicznie.

– Oczywiście, że możesz mi powiedzieć. Przecież wiesz, że ja wiele potrafię zrozumieć. Zapomnij, że jestem dziewczyną, i opowiadaj!

Te ostatnie słowa skłoniły go do wypłakania swojego bólu.

– Przecież właśnie o tym nie mogę zapomnieć! Bo to jest przyczyna wszystkiego!

– Co?

– Że pani jest dziewczyną. Ja jeszcze nigdy nie miałem dziewczyny, a teraz jestem zakochany, tak strasznie zakochany, że aż mnie w brzuchu boli!

Villemo powstrzymywała się od śmiechu.

– Och, mój drogi – powiedziała, kiedy znowu była w stanie mówić poważnie. – To bardzo niedobrze!

Starał się odszukać w mroku jej spojrzenie.

– Czy nigdy nie będę mógł…? Nie, oczywiście, że nie.

– Co takiego?

– Ja tak strasznie pragnę kobiety, panno Villemo. My, mężczyźni, mamy takie duże potrzeby w tych sprawach. A ja nigdy z nikim i teraz boję się, że to niebezpieczne! Że może mi się coś stać.

Jak, na Boga, ma przyjąć te wyznania? W jaki sposób rozmawiać z nim na taki temat? Villemo nie była niewiniątkiem, ale nie miała pojęcia, co odpowiedzieć mężczyźnie, który zwraca się do niej z czymś takim? A na dodatek myśli, że umrze, jeżeli jego pragnienia nie zostaną zaspokojone? Który jest duży, silny i leży w tym samym łóżku co ona?

Dominiku, wracaj!

Ale on może nie wrócić przed północą. I to właśnie jest okropne.

Wcale sprawy nie ułatwiało to, że jej własne ciało dręczone było dokładnie takimi samymi pragnieniami jak pragnienia Jonsa. Problem polegał tylko na tym, że ona pożądała kogoś zupełnie innego.

Jak postępuje się w takich razach? Co powinna zrobić Villemo, która zawsze miała słabość do nieszczęśników? Toczyła ze sobą ciężką walkę. Czy powinna zareagować ostrą reprymendą, która by powstrzymała Jonsa, ale która by też zraniła go głęboko, może śmiertelnie? Czy okazać współczucie, ulitować się nad nim. Oczywiście nie w dosłownym sensie, coś takiego nigdy by jej nawet do głowy nie przyszło, lecz okazać mu, że rozumie i że go lubi? Niebezpieczna droga…

On zaś przysuwał się ostrożnie coraz bliżej, zachęcony jej milczeniem, którego nie musiał sobie tłumaczyć jako odmowy.

O, Boże, co powinno się powiedzieć? Jak się postępuje z takim wrażliwym młodzieńcem w potrzebie? I jeśli na dodatek jest się Villemo, która nie lubi uciekać z krzykiem od trudnych spraw.

ROZDZIAŁ IX

Dominik poszedł za duchownym w stronę kościoła. Nie zdążyli jednak wyjść poza obręb zabudowań, gdy coś czarnego opadło mu na twarz, ręce brutalnie wykręcono mu do tyłu i skrępowano, a na głowę zarzucono worek.

Dominik należał do silnych i fizycznie sprawnych, lecz napastników było wielu, a napad zaplanowany.

– Pomóż mi! – zawołał do księdza.

– Zamknijcie mu gębę – rzekł na to czcigodny sługa boży.

Założono mu przez worek sztywny knebel, tak że pokaleczone kąciki ust Dominika zaczęły krwawić, a on o mało się nie udusił. Związano mu także nogi, a kilku silnych mężczyzn wrzuciło go na konia w poprzek przez grzbiet.

Villemo, myślał Dominik. Dobry Boże, Villemo jest sama z Jonsem w gospodzie!

To była jego jedyna myśl.

Nie padło więcej ani jedno słowo. Ktoś usiadł przed nim na koniu, a po stuku kopyt poznał, że jeźdźców było czterech.

A pozostali napastnicy? myślał. Jakie mają plany w stosunku do Villemo? A Jons?

Ach, domyślał się wszystkiego aż za dobrze!

Jechali długo. Dominikiem trzęsło okropnie. Ponieważ jednak było dość ciemno i tamci musieli pilnować drogi, on starał się możliwie najlepiej wykorzystywać czas. Gorączkowo wykręcał ręce, żeby poluzować wiązania. Jako kurier musiał być przygotowany i do takich sytuacji. Wiele, wiele godzin spędził młody Dominik, ćwicząc różne sposoby uwalniania się z więzów, zwłaszcza rąk, bo one są najważniejsze.

Tym razem związano go solidnie, ale on nie dawał za wygraną. Trzęsąc się na końskim grzbiecie, wciąż kręcił rękami i szarpał, starał się uwolnić dłonie. Marzył, żeby spaść, lecz na to był zbyt mocno przytroczony.

Jak daleko już odjechali od wsi?

Kiedy zdawało mu się, że nie ma już ani jednej całej kości i że ciało jego składa się z oddzielnych części, przytrzymywanych skórą, ktoś w końcu zawołał „prrr!” i konie stanęły.

Dominik został zdjęty i rzucony na ziemię, wciąż związany i z workiem na głowie.

Ktoś wydawał rozkazy stłumionym głosem i Dominik rozpoznał „księdza”.

Poczuł, że owiązują mu ciało jeszcze jednym sznurem. Och, nie, tylko nie wokół rąk. Bogu dzięki, jakimś cudem udało mu się wysunąć ręce z nowej pętli, którą obwiązano go w pasie.

Zalała go zimna fala strachu, gdy zrozumiał, o co chodzi. Ten nowy sznur był po to, żeby przymocować kamień.

Dominik zawsze lękał się śmierci przez utopienie; wydawało mu się to najgorsze ze wszystkiego.

Nie miał czasu zastanawiać się nad swoją sytuacją, bo czyjeś silne ręce podniosły go w górę i z rozmachem wyrzuciły w powietrze; spadł… i woda zamknęła się nad nim.

Nie opadł głęboko. Wysiłki, jakie podejmował podczas jazdy, opłaciły się. Udało mu się poluzować więzy do tego stopnia, że wystarczyło teraz mocno szarpnąć i dłonie miał wolne.

Były poobcierane i zdrętwiałe, ale nie miał czasu na roztkliwianie się nad sobą; należało działać błyskawicznie. Przez chwilę nie musiał oddychać, bo gdy go wyrzucano, zdążył nabrać dużo powietrza w płuca. Musiał je zatrzymać dopóty, dopóki nie wydobędzie noża. Nie odebrali mu go, widocznie nawet o tym nie pomyśleli albo po prostu nie przyszło im do głowy, że będzie mógł go użyć. Szybko rozciął pętlę opasującą go wpół.

Sznur odpadł, kamień już nie ciągnął w dół. Ze związanymi nogami i workiem na głowie Dominik starał się wypłynąć na powierzchnię.

Dalsze powstrzymywanie oddechu stawało się torturą.

Ponieważ nie wiedział, czy napastnicy są jeszcze na brzegu, odchylił głowę cło tyłu, tak że ponad wodę wystawał tylko nos. Knebel wciąż blokował usta, worek lepił się do ciała. Po kilku manewrach zdołał w końcu odetchnąć.

Czas najwyższy, bo płuca nie wytrzymałyby dłużej.

Zachłysnął się, nabrał wody, nic nie mógł na to poradzić, żeby tylko się nie zakrztusić, bo nie wiadomo, czy oni nie stoją i nie czekają, kiedy na powierzchni pojawią się bąbelki.

Po chwili odważył się wysunąć głowę nieco wyżej i wtedy usłyszał stukot końskich kopyt. Dochodził z daleka i szybko się oddalał.

Uznał, że jest sam. Musiał uznać, bo już dłużej nie byłby w stanie się ukrywać.

Nie wiedział, gdzie jest brzeg, i wciąż miał związane nogi.

Zanurkował, uwolnił je szybkim cięciem.

Och, co za ulga!

Natomiast zadaniem ponad siły okazało się wsunięcie noża pod sznur, który opasywał mu ramiona i przytrzymywał worek, uniemożliwiając pływanie. Dominik uparcie pracował nogami i rozpaczliwie walczył z ogarniającą go paniką. W końcu rozciął worek od góry i usunął knebel. To ułatwiło oddychanie, a poza tym mógł widzieć.

Brzeg był tuż, tuż. Wysoki, co stwierdził już podczas upadku. Uznał, że leżąc na plecach może zbliżyć się do lądu, a potem wydostać się na górę tyłem.

Raz omal nie zsunął się z powrotem, ostatecznie jednak udało mu się osiągnąć brzeg.

Leżał, ciężko dysząc i drżąc na całym ciele z zimna i z napięcia, które stopniowo zaczynało ustępować.

Potem znowu podjął próbę pozbycia się sznurów opasujących ramiona. Trzymały mocno, wrzynając się w skórę, ale teraz miał więcej czasu. Piłował i piłował z rękami boleśnie wykręconymi do tyłu, nóż co chwila obsuwał się i kaleczył ciało.

Nareszcie lina została mocno nadwątlona. Jedno silne szarpnięcie i pękła. Z ogromną ulgą ściągnął worek z głowy i odetchnął głęboko.

Ale gdzie się znajduje?

Rozejrzał się dokoła. Jakieś jezioro. Pogrążony w mroku krajobraz nic mu nie mówił. Jechali długo, bardzo długo…

Zapamiętał jednak, w którą stronę oddalały się konie. Gdyby poszedł ich śladem, dojdzie zapewne do Hallaryd.

Piechotą?

– Boże mój – szepnął ku gwiazdom. – Dzięki ci za ocalenie! Ale błagam cię, Boże, chroń moją ukochaną, dopóki do niej nie wrócę!

Bardzo był niespokojny. Co grozi Villemo? Teraz, kiedy została bez niego?

Jons? Na pomoc z jego strony nie ma co liczyć. Z nim napastnicy szybko się rozprawią.

A nawet jeśli tego nie zrobią? Myśl o Jonsie i Villemo, samych w gospodzie, budziła prawie taki sam niepokój.

Dominik naprawdę miał powody do obaw.

W małym domku należącym do gospody Villemo przeżywała trudne chwile.

Rozpalona bolesną tęsknotą za Dominikiem, urażona jego chłodnym zachowaniem, którego nie odbierała jako dowodu rozsądku, lecz jako poniżający brak zainteresowania jej osobą, ze spoconym, chorym z pragnienia miłości Jonsem w jednym łóżku…

Ta prawda, że Jons to niezbyt mądry wiejski parobek. Ale był przecież także krzepkim chłopem, był nade wszystko mężczyzną, miotanym namiętnością. Jednocześnie, nie zdając sobie z tego sprawy, trafiał w najsłabszy punkt Villemo, jej współczucie dla ludzi, z którymi los obszedł się niezbyt łaskawie. Jons nie był wprawdzie niedorozwinięty, był po prostu niewiarygodnie naiwny, łatwowierny i nieszczęśliwy, ale dla Villemo to dość, by chciała mu pomóc. Znajdowała się teraz w niezmiernie skomplikowanej sytuacji.

– Jons, zrozum, ja nie mogę ci pozwolić, żebyś do mnie przyszedł – perswadowała cierpliwie. – Jestem przyrzeczona innemu i muszę wrócić do niego nietknięta. Albo umrzeć.

– A nie możesz o nim zapomnieć? – szlochał i głaskał nieśmiało jej nagie ramię. – Ty i ja tak dobrze do siebie pasujemy.

O rany, jęknęła Villemo w duchu. Jak my możemy do siebie pasować? Chyba jak ogień i woda!

– Nie, Jons, nie mogę o nim zapomnieć. Połóż się teraz i śpij.

Znowu wybuchnął głośnym szlochem.

– Ciii – szeptała przestraszona. – Co ci się stało?

– Ja umrę! – zawodził. – Ja umrę!

– Oczywiście, że nie umrzesz! – Przysunęła się do niego i pogładziła po policzku. – Co chcesz przez to powiedzieć? Dlaczego miałbyś umrzeć?

Odwrócił się, jak na niego błyskawicznie, chwycił ją wpół i ukrył twarz na jej piersi.

– Wiesz, że nie chcę zrobić ci krzywdy, Villemo, nie chcę, ale ja już dłużej tego nie zniosę. Żadna dziewczyna mnie nie chce…

– Tego nie rozumiem.

– Naprawdę, żadna nie chce, a to jest dla mnie niebezpieczne. One uważają, że jestem za głupi, a mnie potrzeba… Ja tak strasznie chcę ich dotykać, ogrzać się w ich objęciach… Potrzebuję tego, bo jestem taki wypełniony tym… tym, co musi wyjść, wiesz… To się kiedyś źle skończy, rozerwie mnie na kawałki, jeśli ja nie…

Jons, to nieprawda, to wcale nie jest takie niebezpieczne… – próbowała go uspokoić. – A czy nie mógłbyś… No, chodzi mi o to, czy nie możesz czasem sam sobie pomóc?

Spoglądał na nią z przerażeniem. Jego twarz wyłaniała się z mroku niby jasnoszara plama.

– Sam sobie? O, nie, Villemo! Nie mogę. To jest grzech! I miecz pacierzowy od tego wysycha, wszyscy tak mówią.

– Głupstwa i przesądy! – oświadczyła Villemo rzeczowo.

O rany, co ja wygaduję, pomyślała.

– Nie, nie mogę tego zrobić, nie chcę tego robić! Boję się męki piekielnej, Villemo! Ale gdybym tylko mógł… zbliżyć się do ciebie… mógł… tylko troszkę.

Co za nieznośny uparciuch! Dominiku, gdzie ty się podziewasz? Jestem w niebezpieczeństwie, Dominiku!

Zwłaszcza że słowa Jonsa jeszcze bardziej rozpalają moje trawione gorączką ciało, myślała zgnębiona Villemo. Nie chodzi mi o Jonsa, wcale się nim nie przejmuję. Ale on jest mężczyzną i jest tak blisko mnie, zbyt blisko. To chyba natura daje o sobie znać w ten mało sympatyczny sposób. Ja przecież nie chcę. A mimo to on na mnie działa! Tak strasznie!

– Jons, będzie chyba najlepiej, jeżeli wstanę. Tak nie można!

Trzymał ją mocno. Nie było w tym brutalności, raczej niewolnicze oddanie, desperacka, błagalna próba zatrzymania jej.

– Czy nie mogę… się zbliżyć? Nie do środka… tylko żeby blisko…

Ratunku, wołała w duchu. Jak powiedzieć: nie? Przecież nie chcę go zranić. Nie jego. Gdyby to był zwyczajny mężczyzna, ktokolwiek, to po prostu strzeliłabym go w gębę. Ale jego by to przecież złamało na całe życie. Czy mogę czynić jeszcze cięższym brzemię, które i tak dźwiga?

I gdyby chociaż także mojego ciała nie paliła taka tęsknota! Teraz potrzeba mi siły, potrzeba mi mądrości, zanim nie będzie za późno!

Nie, o Boże, on się przybliża! Dyszący, rozdygotany, spocony. I przede wszystkim żebrzący.

– Jons, proszę cię!

Sama słyszała, jak niepewnie brzmi jej głos.

– Ja nic nie zrobię. Ja nie wejdę…

– O Boże! Nie wolno ci w żadnym razie, to absolutnie zabronione!

Czuła, że zaczyna słabnąć. Krew pulsowała jej w skroniach, nie wiedziała już, gdzie jest, była jedynie rozpalonym pożądaniem. Pożądaniem Dominika, ale to Jons znajdował się obok…

Próbował rozsunąć jej nogi, lecz mu nie pozwoliła. Leżała na boku, sztywna jak kij.

Jons jęczał, sapał i pocił się. Nie miał w sobie nic z brutalnego gwałciciela. Po prostu pragnął jej i nie mógł sobie z tym poradzić. Teraz i on położył się na boku wyprostowany tak samo jak ona. Pierś przy piersi, udo przy udzie.

Był rozpalony niby piec chlebowy, a mimo to starał się naciągnąć na nich oboje okrycie ze skór. Chciał ją rozgrzać!

Villemo dygotała, przerażona własną reakcją, tym, że jego obecność zdawała jej się odpychająca, lecz zarazem także pociągająca. To nie był Dominik i nawet nie mogłaby sobie wyobrazić, że to on… Nie wolno jej było nawet pomyśleć, że to mógłby być Dominik, bo wówczas mogłaby ulec, poddać się temu pulsującemu pragnieniu.

O Boże! Co on robi?

– Nie! – krzyknęła.

– Chcę się tylko zbliżyć – wyjąkał.

Poczuła na swoich udach gorący dotyk jego ciała i przelękła się, że nie zniesie tego dłużej.

O Boże! błagała w duchu. Boże, Boże! Nie pozwól, żebym uległa! Ja nie chcę! To niemożliwe, nie z nim!

Musiała jednak toczyć zaciekłą walkę z własnym pragnieniem, by się przed nim otworzyć, przestać się opierać tej trudnej do zniesienia sile, która pchała ją w jego objęcia.

Dłonie Jonsa szarpały skórę na jej plecach, zostaną pewnie okropne siniaki. Jego twarz wykrzywiała się boleśnie, jęczał i wzdychał, starając się znaleźć do niej drogę.

– Ja muszę… – zawodził.

– Nie. Nie – szeptała Villemo gorączkowo, przerażona, że właśnie tego ona także pragnie. Coś w niej powtarzało: Chodź! Chodź, zanim zdążę ci się wymknąć!

Nie, nie mogę, nie wolno mi, co ja robię? Moje ciało już mnie nie słucha!

Czy to takie dziwne, że tyle młodych dziewcząt, a nawet dojrzałych kobiet ulega uwodzicielom, choć naprawdę wcale tego nie chcą? Villemo już nigdy nie będzie nikogo osądzać. Nigdy!

Jons stał się gwałtowny, krzyknął przeciągle, całym jego ciałem wstrząsnął spazm, po czym opadł bezwładnie na posłanie. Villemo poczuła na skórze coś ciepłego i lepkiego.

– Och, Villemo! – wzdychał Jons. – O Jezu, jakie to słodkie!

Piekło wstydu rozpaliło się w Villemo. Wciąż dygocząc w nieugaszonej gorączce, musiała słuchać jego rojeń o przyszłości.

– Teraz już się nigdy nie rozłączymy, ty i ja, moja ukochana! Następnym razem będzie lepiej, zobaczysz.

Nie, nie! Nie mówi tego chyba poważnie! Czy on niczego nie rozumie?

Najwyraźniej nie rozumiał.

Gadał i gadał, a ona nie była w stanie odpowiadać. Gdy jednak oszołomiony i szczęśliwy zapadł w drzemkę, a w końcu zasnął, zerwała się z łóżka, chwyciła suknię wiszącą na ścianie i wciągnęła ją pospiesznie. Czuła się chora po tym wszystkim, drżała na całym ciele. Przemknęła jakby ją kto gonił przez podwórze i wpadła do łaźni. Balii z zimną już teraz wodą, w której się przedtem kąpała, nikt nie uprzątnął. Ponownie więc zerwała z siebie ubranie i zanurzyła się w wodzie. Znalazła jakiś gałganek i szorowała się nim z taką zaciekłością, jakby chciała zmyć także wstyd, palący jej policzki. Ale ciało wciąż płonęło i nawet zimna woda nie była w stanie go ostudzić…

Po kąpieli ubrała się i bezradna stanęła przy drzwiach, nie wiedząc, co począć.

– Dominiku – szeptała raz po raz. – Ja nic nie zrobiłam. Pomogłam tylko temu biedakowi, który bał się, że umrze. Ale ja pozostałam nietknięta. Wciąż jestem twoja, Dominiku!

Żebyś tylko ty mnie chciał!

Och, ta myśl sprawiała nieznośny ból!

O, Dominiku! Mimo wszystko czuję się taka zbrukana. Nie wiem, czy mam powody, ale tak to czuję.

Westchnęła ciężko. I co teraz pocznie z Jonsem, który marzy o ich wspólnej przyszłości? Nie chce zrozumieć, że ona pomogła mu tylko ten jeden jedyny raz. I że już nigdy, absolutnie nigdy nie chce mieć z nim do czynienia. Dla niego natomiast wszystko dopiero się zaczęło.

Będzie go więc musiała zranić.

Z odrętwienia obudziło ją jakieś głuche stuknięcie.

Dochodziło z małego domku.

Jons przecież śpi…

Gdy wyjrzała na dwór, zobaczyła, że drzwi domku są otwarte, a zamknęła je wychodząc, była tego pewna.

Zorientowała się, że w środku są jacyś ludzie.

– Nie, jej tu nie ma – stwierdził jakiś burkliwy głos.

– W porządku, złapiemy ją i tak. Postawimy strażnika przy drzwiach, prędzej czy później ona tu przyjdzie. A kiedy tamci wrócą z Sunden, będą mogli się nią pobawić. Teraz idziemy!

Zostawili jednego na schodach i odeszli.

Villemo zrazu niczego nie pojmowała, nie chciała pojąć. Powoli jednak prawda docierała do niej. Jons!

Musiał umrzeć natychmiast od uderzenia, które słyszała.

Jons? Ten prosty, ufny Jons? Który dopiero co…

Musi stąd uciekać. Lecz Dominik powierzył jej swój worek podróżny ze wszystkim, co posiadał. Jej własna torba wisiała także na kołku w izbie.

Musi je zabrać. A Dominik nie może tu wrócić, to by oznaczało śmierć. Musi go odnaleźć…

W głowie krążyło jej tylko to jedno: „musi”.

Jons. Poczciwy Jons… A na schodach siedział któryś z morderców i zagradzał jej drogę!

Villemo czuła narastającą wściekłość. Powoli, lecz z coraz większym natężeniem buzowała w niej nieznośna, dławiąca, głucha siła.

Jak lunatyczka wyszła z cienia i ruszyła w stronę opryszka na progu. Wyciągnęła przed siebie rękę jak do przysięgi.

– Wynoś się! – powiedziała głosem drżącym z gniewu. – Zniknij mi z oczu, zanim nie załatwię cię tak, że będziesz żałował, żeś się w ogóle urodził!

Widziała w mroku, jak otwiera usta z przerażenia, jak wstaje z jakimś dziwnym skowytem. Nie przestając wyć, minął ją, rzucił się jak oszalały przed siebie i wypadł za bramę.

Villemo wiedziała, co go tak przeraziło. Zobaczył jej oczy, poczuł jej siłę. Straszną siłę Ludzi Lodu, która objawiała się zawsze, gdy gniew Villemo osiągał wielkie natężenie. Wywoływał ją żal, wściekłość lub potrzeba chronienia bliskich.

Ale nie miała czasu na rozmyślania. Wpadła do izby i chwyciła obie torby. Choć bardzo tego nie chciała, kątem oka dostrzegła posłanie i ciemne plamy na całej poduszce. Odwróciła się z rozpaczą w sercu. Wybiegła na dwór i dalej, za bramę. Rozejrzała się wśród zabudowań. Nigdzie żadnego ruchu, nigdzie śladu życia, wszystko trwało w uśpieniu.

Kościół? Gdzie jest kościół? Powinna dostać się do kościoła albo na plebanię, która leży pewno gdzieś w pobliżu. Chyba dochodzi już północ, a może nawet minęła, a Dominik się nie pokazał.

Musiała stłumić tę myśl, jeśli w ogóle miała zachować zdolność działania.

Kościół znalazła bez trudu. Wszędzie jednak panowały kompletne ciemności, nigdzie żywej duszy. W mroku majaczył duży biały dom. Pewnie plebania.

Przemykała się pod ścianami zabudowań i pod płotami. Na cmentarzu przed kościołem pojawiła się grupa mężczyzn; słyszała ich głosy.

– Ty nie masz całkiem dobrze w głowie – złościł się jeden. – Co ty wygadujesz?

– Przysięgam – sumitował się drugi, dygoczący ze strachu. – Jej oczy w ciemności paliły się żywym ogniem! Jak u strasznego kota! I chciała mnie zaczarować. To wiedźma! Jeśli kiedykolwiek widziałem wiedźmę, to właśnie ją!

– To największa cholerna brednia, jaką słyszałem! Stary chłop, a taki głupi! Chodź, bierzemy się za nią!

– Ja nie idę!

– Idziesz, a nie, to cię za łeb powlokę.

Minęli Villemo, ukrytą za narożnikiem sąsiedniego domu. Gdy zniknęli, pobiegła przez cmentarz na plebanię. Tu także panowały ciemności, ale przecież nie może stąd odejść nie wiedząc, gdzie podział się Dominik.

Musiała czekać dość długo, zanim zjawił się proboszcz ze świecą w dłoni, wlokąc po ziemi długą nocną koszulę.

I wcale nie był podobny do tamtego księdza, który zabrał Dominika…

Jąkając się, Villemo wytłumaczyła, po co przychodzi. Czy odwiedzał go wieczorem młody człowiek nazwiskiem Dominik Lind z Ludzi Lodu?

Ksiądz potrząsał głową.

– Znowu się mną posłużyli – powiedział. – Ci przeklęci snapphanowie od dawna szydzą sobie z duchownych. Nie, panienko. Myślę, że musi panienka zapomnieć o swoim przyjacielu. Jeżeli wpadł w ich łapy, to nie ma dla niego ratunku.

Villemo z trudem przełykała ślinę. Czuła w sobie straszną pustkę.

– Proszę mi powiedzieć… Gdzie leży Sunden?

– Sunden? To jezioro, dość daleko stąd. Na północ.

Jezioro? O Boże, miej nas w opiece, miej w opiece mojego Dominika!

– Jak się tam dostanę?

– Przez pustkowie prowadzi trakt. Przejdzie panienka przez drogę i dojdzie prosto do wiejskiego pastwiska. Tam trzeba skręcić na północ. W dzień droga jest dobrze widoczna.

Nie mogę czekać do rana, myślała Villemo. Podziękowała gorąco za pomoc i przeprosiła, że niepokoi po nocy. Pospiesznie wyrzucała z siebie słowa, nie miała chwili do stracenia.

Nie przestawała myśleć o jednym: na cmentarzu przed kościołem widziała konie. A bandyci poszli teraz do gospody. Wszyscy? Nie zostawili nikogo na straży?

Dlaczego mieliby to robić? Mieszkańcy wsi śpią, więc rozbójnicy mogą robić co im się podoba, przez nikogo nie niepokojeni.

Dopadła koni. Rżały cichutko na jej widok, a ona uspokajała je przyjaźnie.

O Boże… Ta gwiazdka na czole? To koń Dominika! To nasze konie, te ukradzione!

Villemo gorączkowo szukała swojego wierzchowca. Ale jak go rozpoznać po ciemku? Prawda! Na zadnich nogach miał białe skarpetki!

Tam! Tam stoi! Poklepała go po pysku, odwiązała, odwiązała też konia Dominika. Dwa wystarczą, pomyślała, nie warto być zbyt zachłannym. Zresztą, co tam!

Gdy znalazła się już w siodle i wzięła lejce konia Dominika, uwolniła pozostałe zwierzęta i klapnięciem nakazała im ruszać. Pobiegły natychmiast ku lepszym trawom niż ta na cmentarzu przed kościołem. Z radością patrzyła, jak znikają w ciemnościach.

Ona sama także była już w drodze do wiejskiego pastwiska.

Nocny mrok zaczynał rzednąć. Niebo na wschodzie nabierało jaśniejszych barw. Nietrudno było określić strony świata. Z łatwością odnalazła udeptaną drogę, która miała przeprowadzić ją przez pustkowia.

Przywiązała luźnego konia do swojego siodła i ruszyła w drogę do jeziora Sunden.

W sercu czaił się tłumiony lęk. By trzymać się w ryzach, musiała kierować myśli na inne sprawy.

Jons? Także myśl o nim sprawiała dotkliwy ból. Ulgę przynosiła tylko świadomość, że umarł szczęśliwy. Jeden jedyny raz w życiu danym mu było doznać bliskości kobiety. I ona go nie zraniła nawet wówczas, gdy wystąpił z tym swoim długim przemówieniem na temat ich przyszłości. Ich wspólna przyszłość, co za pomysł!

Nagle stwierdziła, że łzy ciekną jej po twarzy i pociąga nosem. Przecież chyba nie zacznie beczeć?

Dobrze wiedziała, dlaczego płacze. Otóż mimo szczerego żalu nie mogła się pozbyć paskudnego uczucia ulgi z powodu śmierci Jonsa.

Nie, to potworne, nie chce tak myśleć. Przecież żałuje go szczerze. A jednocześnie wie, że w najbliższej przyszłości jego życie byłoby nieznośne. Dziewczyna, którą, zdawało mu się, zdobył, nie zamierzała z nim zostać.

Och, Jons! Tak bym chciała płakać po tobie bez poczucia winy!

Powoli, bardzo powoli rozjaśniało się coraz bardziej. Wciąż jeszcze krajobraz tonął w cieniu, lecz wraz z rozświtem Villemo odzyskiwała wolę walki. Sosny na pustkowiu wynurzały się z puszystych obłoków mgły, która snuła się nisko przy ziemi. Jakiś samotny ptak krzyczał przejmująco w oddali. Może to sowa?

Villemo zatrzymała konie.

Daleko na horyzoncie, na prawo od miejsca, w którym stała, dostrzegła jakąś postać. To nie zwierzę, to na pewno człowiek. Samotny wędrowiec w drodze do Hallaryd.

Szedł szybko. Sylwetka rysowała się wyraźnie na tle nieba, można było rozpoznać nawet sposób chodzenia.

Z szerokim uśmiechem skierowała konie w prawo. W jej sercu na nowo rozgorzała radość. Ta radość, która na tyle godzin zamarła.

Gdy podjechała nieco bliżej, zawołała wesoło:

– Konie na sprzedaż! Czy ktoś chce kupić konia? Najprzedniejsza rasa, konie na sprzedaż!

Dominik stanął jak wryty. Długo wpatrywał się w nią oniemiały. Villemo podjechała jeszcze bliżej.

– Wspaniałe konie na sprzedaż! Czy zechce pan kupić?

W końcu odzyskał mowę.

– Dziękuję, chętnie. A ile kosztuje ten?

– Jeden pocałunek – odparła lekko.

– Niestety, w tej chwili nie mam przy sobie żadnego pocałunku. Ale czy wierna miłość by nie wystarczyła?

Patrzyła na niego ciepłym, smutnym wzrokiem.

– Uważam, że to dobra zapłata. Zgadzam się.

Dominik natychmiast dosiadł konia.

– I to na dodatek mój własny rumak! Jak tego dokonałaś? A gdzie Jons?

Kierowali się w dalszym ciągu na północ. Villemo uważała, że tak właśnie powinni postąpić. Dominik podążał za nią, ponieważ uznał, że Villemo lepiej się orientuje w nowej sytuacji.

– Jons nie żyje – powiedziała cicho i wyciągnęła rękę do Dominika.

Uścisnął ją i przez chwilę jechali w milczeniu.

Brzask rozjaśniał niebo nad mokradłem. Strzępy mgły usuwały się spod końskich kopyt.

– Co ci się stało, Dominiku? Masz mokre włosy. Cały jesteś przemoczony.

Opowiedział więc, co z nim zrobili, a ona szlochała głośno.

– A co się działo z tobą, Villemo?

Nie wspominając o tym, co zaszło pomiędzy nią a Jonsem, opowiedziała, jak się tu znalazła. Ale nie mówiła też nic o pożądaniu, jakie w niej rozgorzało na nowo, gdy tylko go ujrzała.

Czy to już nigdy nie da mi spokoju? myślała. Tyle minęło już dni i nocy, tyle lat, odkąd go pragnę. Pojechałam za nim do Danii, a stamtąd do Szwecji i nic mojej tęsknoty nie ugasiło. Teraz upokorzyłam się tak, że nie mogę mu spokojnie spojrzeć w twarz, w twarz żadnego człowieka, ani w słońce, ani księżyc. Niech będzie przeklęta jego siła woli, niech będzie przeklęty jego upór, który sprawia mi tyle bólu!

Gdy opowiadała o swoich przygodach, Dominik kręcił głową.

– Jeżeli to prawda, że nosisz w sobie dziewięć istnień, Villemo, to musiałaś już większą część wykorzystać. Obchodź się ostrożnie z resztą!

– E, chyba nie ma się czym za bardzo przejmować – powiedziała zmęczona. – Zastanówmy się lepiej, gdzie się ukryć przed snapphanami.

– Myślę, że oni już nam nie zagrażają. Tak daleko na północ nigdy się nie zapuszczają. Tu wszystko jest szwedzkie, źle by się tu czuli.

– A zatem jesteśmy wolni?

– Tak, wszystko na to wskazuje.

– Dominiku, ja nie chcę pytać o przyszłość, nie chcę pytać nawet o jutrzejszy dzień. Chcę tylko spać. Zniosłam wiele, ale wydarzenia ostatniej nocy naprawdę dały mi się we znaki. Jeśli wkrótce nie staniemy na odpoczynek, spadnę z konia.

– Tego powinniśmy unikać – uśmiechnął się. – Sam też jestem potwornie zmęczony. Drżą mi ręce, tak długo miałem je wykręcone do tyłu. Zaraz znajdziemy odpowiednie miejsce.

Jechali jeszcze kawałek na północ, aż mgły rozproszyły się całkiem, a księżyc stał się delikatną bladą plamą na jaśniejącym niebie.

ROZDZIAŁ X

Słońce świeciło spoza porannej mgły jak zimna lśniąca tarcza. Dominik zatrzymał konie.

– Co powiesz na ten brzozowy zagajnik nad jeziorkiem?

Jechali już bardzo długo, Villemo drzemała w siodle. Teraz ocknęła się i oceniała miejsce.

– Ładnie i sporo cienia – rzekła. – Jedziemy tam, Dominiku.

Pozwolili koniom odpoczywać lub paść się, co zechcą. Oboje byli zbyt zmęczeni, żeby się tym przejmować. Znajdowali się w odludnej okolicy daleko od wszelkich traktów. Może dziesiątki lat upłynęły od czasu, gdy jacyś ludzie przechodzili tędy po raz ostatni.

Po tamtej stronie jeziorka krzyczały żurawie. W głębokiej ciszy niósł się daleko przenikliwy klangor, piękny zapewne dla innych żurawi, lecz dla ludzi nie tak bardzo związanych z dziką przyrodą jak Villemo pewnie mniej. To może dziwne, ale także Dominik, wychowany w dekadenckiej atmosferze królewskiego dworu, bardzo kochał przyrodę. Liczne wyprawy kurierskie nauczyły go cenić naturę.

Rozłożyli derki na trawie w cieniu drzew.

– Dobrze tak?

– Nie mogłoby być lepiej – mruknęła Villemo z sennym uśmiechem, rzuciła się na posłanie i zwinęła w kłębek niczym kociak. Dominik okrył ją swoją peleryną.

– Ty też musisz się nią okryć – szepnęła już na wpół śpiąc.

– Nie, mam co innego – odparł i położył się na derce w pewnej odległości od niej.

– Niezłomny aż do końca – szepnęła Villemo tak cicho, że musiał się domyślać jej słów.

Dominik uśmiechnął się tylko gorzko nad własnym losem.

Kiedy uznał, że Villemo już usnęła, wyciągnął rękę i bardzo delikatnie pogładził ją po włosach. Potem przesunął palcem po czole, po nosie, wreszcie zsunął go w dół, na wargi i dotykał ich leciutko.

– Moje kochanie – szeptał. – Moje cudowne, małe, dzielne kochanie.

Potem umilkł. Villemo czekała chwilę.

– Mów dalej – szepnęła sennie. Oczy miała zamknięte, a na twarzy malował się wyraz błogości. – Mów mi jak najwięcej takich rzeczy, ale to paskudne z twojej strony trwonić takie słowa wobec kogoś, kto prawie nic nie rozumie.

– Co ty pleciesz? – roześmiał się Dominik cicho.

– Czy nie mogłeś mówić mi takich słów dziś w nocy?

Dominik wstrzymał dech.

– Dlaczego dziś w nocy?

Villemo jednak nie odpowiedziała. Po omacku odnalazła jego rękę i podłożyła ją sobie pod policzek. Potem zasnęła.

Dominik leżał bardzo niewygodnie, po chwili więc ostrożnie się wyswobodził, po czym wziął Villemo za rękę i zamknął oczy. Słońce przedarło się przez mgłę i ogrzewało ich ciała.

Villemo obudziła się wyspana.

Słońce stało wysoko na niebie. Jeden z koni skubał trawę tuż przy jej głowie.

Usiadła. Nad brzegiem jeziorka Dominik obmywał twarz. Nie miał na sobie koszuli, nogawki spodni podwinął do kolan.

Znowu była z nim. Sama z nim na takim odludziu. Droga, którą razem przebyli, znaczona była tragediami.

Teraz jednak nic im nie groziło.

Powoli, powoli narastało w niej dziwne skrępowanie.

Zmarszczyła brwi. Czy to możliwe? Skąd to uczucie, które coraz bardziej i bardziej się w niej umacnia?

Odważnie pokonała tyle przeszkód, nie tracąc optymizmu przeszła przez tyle udręki, mając przed oczyma tylko jeden cel: być razem z nim.

A teraz?

Ogarniało ją coraz większe zdumienie.

Jest z nim sam na sam, a odczuwa przede wszystkim nieśmiałość.

Dominik odwrócił się i zobaczył, że ona też już nie śpi. Podszedł do niej mokry, z kroplami wody perlącymi się na skórze.

– Wiesz, co odkryłem? – zapytał ze śmiechem. – Że kierowaliśmy się bardziej na zachód niż na północ. Poznaję to po słońcu i po drzewach.

Nowy stan psychiczny, w jakim znalazła się Villemo, utrudniał jej swobodną rozmowę.

– Czy to katastrofa?

– Chyba nie. Bo właściwie to do jakiego my celu zmierzamy?

No właśnie, jaki mają cel? Dla Villemo istniał tylko jeden jedyny: Dominik. A co powinna robić teraz? Dokąd jechać?

– Villemo, co z tobą? – zaniepokoił się i usiadł obok.

Ona wpatrywała się w ziemię, obserwując małego żuka, który usiłował przejść przez źdźbło trawy. Może idzie do swojej wybranki, myślała. I napotyka na drodze trudne do pokonania przeszkody.

– Villemo – rozległ się znowu łagodny głos Dominika.

– Ja… Ja tego nie rozumiem.

– Czego?

– Nie, nie mogę powiedzieć.

– Musisz.

Próbowała wstać.

– Jedźmy dalej!

On jednak przytrzymał ją za ramię.

– Nie, musisz mi powiedzieć, o co chodzi!

Zwlekała jeszcze chwilę.

– Czy mogłabym się najpierw umyć? Jestem brudna, lepię się od potu.

– Oczywiście, proszę bardzo! Zaczekam tutaj. I nie będę podglądał.

Dawna Villemo powiedziałaby: „Tylko spróbuj!” Nowa milczała onieśmielona.

Gdy wróciła, Dominik zrobił jej miejsce obok siebie i położył rękę na jej dłoni. Cofnęła się spłoszona.

– Villemo, czuję się dotknięty.

– Nie miałam takiego zamiaru.

– Ale co się stało?

– To wszystko jest zbyt skomplikowane, żeby o tym rozmawiać. Poza tym musiałabym ci tyle spraw wyjawić.

Milczał przez chwilę, przyglądając jej się badawczo.

– Proszę cię.

Nie patrząc mu w oczy, powiedziała cicho:

– To w końcu żadna tajemnica, że zachowywałam się bezwstydnie.

– Ja tak nie uważam.

– Owszem, tak było. Ścigałam cię, Dominiku, nikt nie może temu zaprzeczyć. Gnała mnie jakaś gorączka, straszna tęsknota, którą tylko ty mogłeś ukoić. Poświęciłam wszystko, byleby tylko być z tobą.

Umilkła. Dominik czekał, nie spuszczając z niej wzroku.

– Żadna przeszkoda nie była dla mnie zbyt wielka.

To ja uwolniłam cię z duńskiej niewoli. Musiałam robić rzeczy, które wolałabym raczej przemilczeć. Teraz jednak trzeba to wyjawić. Wszystko.

Widziała, jak on miażdży w palcach źdźbło trawy.

– Villemo, co ty zrobiłaś? – wyszeptał zdławionym głosem.

Czuła gorycz w ustach na myśl o tym, że będzie musiała powiedzieć.

– Komendant w twierdzy w Kopenhadze… on prosił mnie o drobną przysługę.

– Nie! – jęknął Dominik.

– Nie, nie! Nie było tak źle, jak myślisz. On… chciał tylko na mnie patrzeć.

Dominik jęknął znowu.

– I ty mu pozwoliłaś?

– A miałam cię zostawić w niewoli?

– Czy on cię dotknął? – spytał bezbarwnie.

– Ja go nawet nie widziałam. Wszystko poszło gładko. Wyobrażałam sobie, że to ty mi się przyglądasz.

– O Boże, Villemo! Czy masz więcej takich tajemnic?

– Nic ponadto, że latałam za tobą niczym ladacznica.

– Nie wolno ci tak mówić, to nieprawda. Jesteś dzielna i godna szacunku. Ale wciąż się zastanawiam, co chciałaś powiedzieć, zanim zasnęłaś. Że powinienem był mówić ci takie słowa ostatniej nocy?

Villemo zastygła bez ruchu. Miała właśnie zamiar pomóc żukowi, chciała popchnąć go trochę. Dlaczego on o to pyta? Prowokuje mnie czy jest głupi?

– Za bardzo wybiegasz do przodu – powstrzymała go. – Mam ci jeszcze przedtem wiele do opowiedzenia.

– No to mów – powiedział rzeczowo.

– Jons – bąknęła cicho.

– O, nie – szepnął. – Villemo, nie!

– Och, nie, nic się nie stało. Chciałam powiedzieć, że on mnie rozpalił, a ściślej mówiąc ty mnie rozpaliłeś, bo ja myślałam tylko o tobie.

Odsunęła kilka liści i źdźbeł trawy, oczyszczając drogę żukowi.

– Uczyniłam Jonsa szczęśliwym, Dominiku. Umarł szczęśliwy, i to dzięki mnie. Ale ja… We mnie rozpaliło się piekło pożądania. Ciebie pragnęłam. Dziś w nocy, kiedyśmy się spotkali… Byłam szczerze wdzięczna losowi, że siedzę na koniu i nie mogę cię dotknąć. No i nagle stało się ze mną coś…

– Tak? – ponaglał, gdy milczała.

– Teraz nie ma już żadnych przeszkód. I właśnie… wygląda na to, że ja potrzebuję przeszkód, żeby cię kochać. Mogę pokonać wszystko, podjąć wszelkie wyzwania. Mogłam kochać cię w oborze Wollera, bo nie byliśmy w stanie się do siebie zbliżyć. Zawsze, zawsze mogłam ci okazywać swoją miłość otwarcie i bez wstydu, ponieważ przez cały czas dzieliły nas nieprzebyte zapory. Teraz jesteśmy sami na pustkowiu, a ja nawet nie próbuję cię uwodzić. Dlatego jedźmy dalej!

Ręka Dominika mocno zaciskała się na jej dłoni. Jego oczy płonęły tuż przy jej twarzy.

– Chcesz przez to powiedzieć, że mnie nie kochasz? Że to sobie właśnie uświadomiłaś? Że tylko wyzwanie cię pobudza?

Odwróciła głowę.

– Och, nie, Dominiku, źle mnie zrozumiałeś. Ja chcę powiedzieć, że cała odwaga, nieliczenie się z nikim i z niczym zniknęły. Jestem w twojej obecności nieśmiała jak mniszka, nie mam nic, co mogłabym ci dać, nic mi już nie zostało. Nie mogę dłużej wierzyć, że mnie kochasz. Teraz nagle dostrzegam prawdę. Ty odczuwasz dla mnie jedynie współczucie, jesteś znużony moim natrętnym uwielbieniem…

Zakrył jej usta dłonią.

– Przestań! Powiedziałaś, że byłaś rozpalona pożądaniem. Czy chcesz powiedzieć, że to już minęło?

Uwolniła się z jego objęć.

– Nie będę odpowiadać na takie pytania.

Teraz on był nieustępliwy:

– Owszem, będziesz!

Villemo miała łzy w oczach.

– Męczysz mnie!

– Odpowiadaj!

– Dlaczego mam odpowiadać? Dlaczego ty wciąż jesteś tym cnotliwym rycerzem Graala, który nic nie mówi, dzielnym, obdarzonym silną wolą? Dlaczego zachowujesz się tak, że przy tobie czuję się jak byle co, jak ladacznica? Jestem zawstydzona i upokorzona, czy to nie wystarczy?

– Villemo, kochanie – powiedział czule. – Czy ty nie za bardzo zajmujesz się tylko jedną stroną miłości?

Villemo zapłonęła z całą tą gwałtownością, której tak bardzo chciała się wyzbyć. Oto wyszły na jaw wszystkie najbardziej nieprzyjemne cechy Ludzi Lodu.

– Czy ty myślisz, że ja przemierzam jak szalona setki mil po to tylko, żeby się znaleźć w twoim uścisku? – syknęła. – Co ty sobie, do diabła, wyobrażasz? Czy ty w ogóle masz pojęcie o tym uczuciu, które mnie spala? O tej tęsknocie, żeby zobaczyć błysk czułości w twoich oczach, usłyszeć twój słodki głos, być przy tobie, zajmować się tobą, kiedy jesteś w potrzebie, ukryć się w twoich ramionach i wyznać ci wszystkie troski, dzielić się z tobą chlebem, trudzić się po to, by być blisko ciebie? Co to wszystko ma wspólnego z leżeniem na słomie i…

Znowu położył jej dłoń na ustach, tym razem by powstrzymać zbyt mocne słowa, które, był tego pewien, miała na końcu języka. Próbował zachować powagę, ale nie mógł. Nie pomogło, że zaciskał wargi. Po chwili oboje śmiali się tak, że łzy płynęły im z oczu.

Gdy Dominik był w stanie znowu cokolwiek powiedzieć, oświadczył:

– Villemo, kocham cię, kocham cię bardziej z każdą chwilą, a kiedy cię przy mnie nie ma, nie przestaję o tobie myśleć. Wtedy jesteś w moich ramionach i kochamy się tak, jak i ty o tym marzysz. Ale jedno z nas musi być silne i ten obowiązek spada, niestety, na mnie. Wybacz mi więc, kochanie.

Pokiwała z powagą głową.

– Teraz, kiedy sama jestem trochę bardziej trzeźwa i więcej rozumiem, mogę ci wybaczyć. Ale kiedy ogarnia mnie ta gorączka, nienawidzę cię za twój upór.

– Rozumiem – powiedział ściskając jej dłoń. – Ruszamy?

Zabrali się do pakowania swoich rzeczy. Dominik zauważył, że Villemo promienieje radością. Sprzeczka okazała się najwyraźniej pożyteczna. Musiało jej być trudno, kiedy nie wiedziała, jak się sprawy między nimi mają.

Dominik nie wspomniał, jakie on sam przeżywa udręki. Gdy na przykład dotyka jej skóry, takiej gładkiej, niemal przezroczystej, tu i ówdzie pokrytej piegami, albo gdy widzi jej usta tak blisko, jaki wtedy głód ogarnia jego ciało.

Villemo mówi o gorączce! Gdyby znała ten pożar, który trawi jego zmysły!

Nie, pozycja silniejszego nie jest godna zazdrości!

Villemo okrywała derką swoje siodło i nagle znieruchomiała.

– Dokąd my właściwie pojedziemy?

Teraz trzeba było porozmawiać poważnie, zabić radość w jej oczach.

– Kochanie, musimy się rozłączyć najszybciej jak to możliwe.

I radość zgasła. Umarła.

– Nie!

– Pomyśl rozsądnie! Zacznijmy zresztą od ciebie: czy ktoś wie, gdzie ty jesteś?

– Nie, mama i ojciec sądzą, że jestem u babci w Gabrielshus, a babcia myśli, że pojechałam do domu, do Norwegii.

– No i jak ci się zdaje, ile czasu trzeba, żeby odkryli twój podstęp i zaczęli cię szukać? Jesteśmy w tej podróży już od wielu dni. Można chyba nawet mówić o tygodniach.

To prawda. A Villemo za nic na świecie nie chciała sprawiać bólu swoim bliskim. Tyle już przez nią wycierpieli.

– Mogłabym napisać list… – zaczęła niepewnie.

– List? Ze Szwecji do Norwegii, teraz?

– Tak, masz rację, to niemożliwe. Ale w takim razie oni też nie mogą do siebie pisać.

– Między Norwegią i Danią poczta na pewno działa. W każdym razie łączność jest możliwa. Spójrz prawdzie w oczy, Villemo! Musisz wracać do domu najszybciej jak się da. Do Sztokholmu wysłać cię nie mogę. Twoja rodzina i tak się o tym nie dowie, a moich rodziców nie ma przecież w domu.

– A ty? – zapytała żałośnie. – Co ty zrobisz?

– Ja muszę wracać. Jestem oficerem na wojnie. Gdybym teraz nie wrócił, byłoby to uznane za dezercję. Zostaliśmy tutaj wysłani podstępem, więc o to nikt nie może mieć do mnie pretensji. Ale gdybym kontynuował tę podróż… Marny mógłby być koniec nieszczęsnego królewskiego kuriera.

– No, nie jest on taki nieszczęsny – roześmiała się Villemo. Zaraz jednak spoważniała. – Ale ja tak nie chcę! Ja chcę być z tobą!

Patrzył na nią z bólem.

– Tak bym chciał powiedzieć: później. Ale przecież nawet tego nie mogę. Boję się, najdroższa, że to naprawdę koniec.

Ogarnął ją smutek, pochyliła głowę.

– Już nie mam sił walczyć, Dominiku. Nic nie pomoże, choćbym krzyczała albo błagała cię na kolanach. Masz rację, masz przeklętą rację. Ale dokąd teraz pojedziemy?

Rozejrzał się dokoła.

– Sądzę, że powinniśmy jechać dalej tak, jak zaczęliśmy, na północny zachód. Dotrzemy do wybrzeża, a tam postanowimy, co dalej.

Przyjęła to z niekłamaną ulgą.

– A zatem możemy jeszcze trochę być razem? No tak, bo przecież nie możesz zawrócić do lasów Goinge!

– Tego bym wolał uniknąć!

Z uśmiechem przepełnionym miłością ujął jej brodę, uniósł głowę i wierzchem dłoni pogładził policzek. Potem dosiadł konia, a ona poszła za jego przykładem.

Jechali przez cały dzień, rozmawiali o najróżniejszych sprawach, poznawali się nawzajem. Wszystko było dużo łatwiejsze, kiedy siedzieli na koniach i unikali pokus.

Krajobraz się zmienił. Mieli przed sobą płaskie równiny Hallandii. Dotychczas udawało im się jakoś walczyć z głodem, teraz brak jedzenia zaczynał im psuć humory.

Już od dawna mijali to tu, to tam samotne zagrody, w końcu na horyzoncie zaczęły się pojawiać małe wioski, duże gospodarstwa na równinie, wiatraki…

– Właściwie to jest tu bardzo ładnie – powiedziała Villemo – ale tak okropnie chce mi się jeść, że wszystko mnie złości.

– Bardzo dobrze cię rozumiem – rzekł Dominik. – Na szczęście mamy dość pieniędzy, bo uratowałaś mój podróżny worek. Zaraz znajdziemy jakąś gospodę!

– Co za rozkoszne słowa! – ucieszyła się.

Musieli jednak jechać jeszcze dość długo, zanim znaleźli wieś kościelną, na tyle dużą, że była w niej też gospoda. A wtedy słońce stało już nisko nad horyzontem. Jeszcze chwila, a całkiem zniknie.

Gdy Dominik wiązał konie, Villemo stała i przyglądała mu się. Znowu zaczynał w niej narastać niepokój.

Nie miał na sobie peleryny, a krótka kurtka sięgała tylko do bioder. W talii nosił ciasno zapięty pas, nabijany miedzianymi ćwiekami. Spodnie miał wąskie i tak opięte, że wyraźnie rysowały się pod nimi jego męskie kształty. Buty sięgały do kolan.

Był nieprawdopodobnie przystojny, taki pociągający i taki zmysłowy, że gdy na niego patrzyła, kręciło jej się w głowie.

– Wchodzimy?

Ocknęła się z oszołomienia i przytaknęła.

Pochylili głowy w niskich drzwiach i znaleźli się w zatłoczonym, wypełnionym gwarem licznych głosów pomieszczeniu, ciasnym i tak dusznym, że trudno było oddychać. W izbie panował półmrok i to chyba dobrze, bo Villemo miała wrażenie, że nie należy ona do zbyt czystych.

Solidnie zbudowana matrona znalazła im miejsce przy końcu długiego stołu i usiedli.

Nagle Villemo uświadomiła sobie całą niezwykłość sytuacji. Siedzi sobie oto razem z Dominikiem w małej gospodzie, gdzieś w Hallandii, w Szwecji, daleko, daleko od domu. Jak się tu znalazła?

Dobrze wiedziała, jak. Przywiódł ją tutaj jej nieuleczalny upór.

Villemo jadła nieprzyzwoicie dużo, ale Dominik czynił podobnie, więc nie musiała się wstydzić. Zasłużyliśmy sobie na to, myślała.

Teraz, gdy tak siedzieli pośród innych ludzi, każde po swojej stronie stołu, znowu uczucia wybuchły w niej jak burza. Przyglądała się Dominikowi, patrzyła na jego gładkie, jasne czoło, na kilka niesfornych opadających loków, widziała błyszczące żółte oczy i szerokie ramiona. Z przejęcia aż potrząsnęła głową.

– Co się stało? – zapytał zdziwiony.

– Gorączka – odparła. – Znowu się pojawiła. Akurat teraz nie możemy się nawzajem dotknąć, więc jestem rozpalona do białości. Ale kiedy zostanę z tobą sam na sam… Nie, wtedy cała odwaga mnie opuszcza.

– To nie jest sprawa odwagi – powiedział z uśmiechem i ujął ponad stołem jej rękę. – Tu w grę wchodzi raczej kobieca wstydliwość.

– Co? – zawołała tak głośno, że ludzie zaczęli się oglądać. Ale potem zastanowiła się. – Może. Może, mimo wszystko, zachowałam trochę nieśmiałości?

– Oczywiście! A poza tym sam nie wiem, którą ciebie kocham bardziej. Tę nieobliczalną czy tę cudownie niewinną.

Najedli się już dawno. Siedzieli jeszcze przy stole i rozmawiali. Szum wokół nie przeszkadzał im, raczej przeciwnie, pośród krzyku i zgiełku czuli się jak ukryci w małej jaskini ciszy.

Villemo stwierdziła, że powracają wszystkie znane jej objawy podniecenia. Czuła, że krew pulsuje mocno pod skórą, piersi się napinają, a całe ciało staje się ociężałe…

Nagle zobaczyła, że oczy Dominika są pełne łez.

– Kochanie, co ci jest? – wykrzyknęła zaniepokojona.

– Ja już nie mogę, Villemo – odparł cicho.

Pochyliła głowę, zawstydzona i zrozpaczona.

– Naprawdę taka jestem kłopotliwa? Takie stanowię dla ciebie obciążenie?

– Nie, nie, to nie ty! Chodzi właśnie o to, że nie mogę cię opuścić. Już nie potrafię udawać.

– Och, Dominiku, chodźmy stąd. Chodźmy gdzieś, gdzie będziemy sami.

– Nie, powinniśmy być silni. Musimy zaczekać, aż ta… ta gorączka, jak to nazywasz, opadnie i będziemy znowu w stanie myśleć trzeźwo.

Ściskał mocno jej rękę, jakby chciał ją zmiażdżyć, czuła jego kolana przy swoich.

– Ale nie możemy tu siedzieć przez całą wieczność. Zanocujemy w tej gospodzie?

Dominik potrząsnął głową, widziała kropelki potu nad jego górną wargą,

– Nie, pytałem o miejsce, nie mają nic wolnego. A poza tym powinniśmy dziś wieczorem jechać jeszcze dalej.

– Dobrze – odparła zmęczona. – Nie podoba mi się tutaj.

– Ani mnie.

Nie była w stanie spojrzeć mu w oczy, bo wzrok jej się mącił. Próbowała patrzeć na swoje i jego ręce, ale dostrzegała jedynie zakładki na sukni. Jej piękna suknia… Matka ją szyła przez tyle wieczorów. Specjalnie na podróż do Danii. Teraz jedwab był poplamiony, kolor bardziej szary niż błękitny, a brzeg spódnicy mocno postrzępiony.

Sama Villemo czuła się podobnie, niedomyta i zmięta.

Podszedł do nich wyraźnie podchmielony szwedzki żołnierz.

– Cześć, kolego! – zawołał i klepnął Dominika w ramię. – Nie mógłbyś się przysiąść do twojej dziewczyny i zrobić trochę miejsca dla mnie? To cholernie męczące tak stać i kiwać się z kuflem w ręce.

Owszem, widzieli, że to dla niego męczące. Musiał nieźle popić, skoro zataczał się aż tak bardzo.

– O, Jezu! Proszę mi wybaczyć – wykrztusił żołnierz, gdy Dominik wstał. – Ja nie widziałem…

Już zamierzał odejść, lecz Dominik zatrzymał go.

– Nie, nic nie szkodzi. A poza tym nie jestem zwykłym oficerem, jestem kurierem królewskim i chętnie z tobą porozmawiam. Dość długo byłem poza terenem działań wojennych. Chciałbym wiedzieć, jak się sprawy mają.

Żołnierz wciąż wyglądał na skrępowanego dystynkcjami Dominika, ale powoli się oswajał.

– No, ja nie wiem zbyt dużo. Teraz jadę z Halmstad. Ludzie mówią, że Duńczycy zajęli Helsingborg i prawdopodobnie także Malmo, ale to nie takie pewne. Teraz posuwają się ku północy.

Czy ręka Dominika przypadkiem znalazła się na kolanie Villemo? Z powodu ciasnoty? W każdym razie paliła niczym ogień przez cienki materiał, a do Villemo coraz wyraźniej docierał fakt, że ma na sobie tylko sukienkę, koszulę i buty. Więcej nie zdążyła zabrać, gdy musiała uciekać z gospody, w której snapphnowie zamordowali Jonsa.

– A jaka jest sytuacja w Halmstad? – zapytał Dominik.

– Niedobra. Wszyscy są rozgorączkowani, wielu opuściło miasto ze strachu przed Duńczykami. Ludzie gadają, że zbliża się tam jakiś oddział norweski, ale czy lądem, czy przez morze, tego nie wiem. Wiem tylko, że w porcie stoi norweski nieduży statek, zajęty przez naszych. Kuter, który płynął z Danii.

Dominik i Villemo popatrzyli na siebie przestraszeni. On podświadomie przesunął rękę wyżej po jej udzie.

– Norweski kuter? Z Danii? Co Szwedzi zamierzają z nim zrobić? I kiedy przypłynął do Halmstad?

– Tego nie wiem. W tych dniach, zdaje mi się.

Nie pływa chyba zbyt wiele kutrów pomiędzy Danią i Norwegią w tych niespokojnych czasach.

– Halmstad – rzekła Villemo wolno. – Czy to daleko stąd?

– Nie, dzień drogi – odparł żołnierz. – To właśnie tam jedziecie?

– Tak, ja muszę wrócić do oddziału – wyjaśnił Dominik.

Żołnierz zachichotał.

– Pan oficer zrobił sobie niedużą eskapadę, co?

– Nie, nie – zaprotestował Dominik. – Byliśmy tropieni przez snapphanów.

– I udało wam się uciec? No, nieźle.

Kilku podpitych mężczyzn stanęło kołem pośrodku izby. Objęli się ramionami, podnosili wysoko kufle z piwem i śpiewali. Goście tłoczyli się pod ścianami, zrobiło się nieznośnie ciasno. Dominik i Villemo widzieli tylko plecy gapiów, ale im to nie przeszkadzało. Żołnierz odwrócił się w stronę śpiewających.

Pieśń była okropna, zarówno jeśli chodzi o tekst, jak i o muzykę. W ogóle trudno było uchwycić jakąś melodię. Dominik nie zwracał na to uwagi, objął Villemo i przytulił ją do siebie.

Ktoś usiadł na stole przed nimi i w kącie zrobiło się zupełnie ciemno. Dominik odgarnął włosy z czoła Villemo, gładził jej policzki, potem ujął pod brodę i zwrócił jej twarz ku sobie.

Na długo zanim jego usta dotknęły jej warg, czuła, że wszystko wokół niej wibruje. Boże, dopomóż mi, błagała w duchu. Nie pozwól, żeby to szczęście mnie zadławiło, boję się, że moje serce tego nie wytrzyma, to przecież Dominik mnie całuje, to nie może być prawda!

Delikatnie, jakby to było muśnięcie skrzydeł motyla, dotykał jej warg. Villemo nie miała odwagi drgnąć, bała się oddychać. To było takie cudowne, ale takie kruche, jeden ruch mógł wszystko zniszczyć.

Całuj mnie mocno, jak należy, myślała niecierpliwie.

Natychmiast otrzymała dowód, że Dominik jednak potrafi czytać w myślach innych. Poczuła, że całujące ją wargi uśmiechają się prawie niedostrzegalnie, ale wiedziała, że Dominik zrozumiał.

Przesunął ręce w górę, objął mocno jej plecy, otoczył ją z największą miłością i pocałował jak należy, długo, gorąco, z pożądaniem.

Teraz umrę, myślała Villemo w zachwycie, wstrzymując oddech. Umrę, na pewno! Nikt nie jest w stanie znieść takiego szczęścia.

Ale zniosła wszystko, Dominik nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości. Jej przeciągłe, pełne uniesienia westchnienie świadczyło wymownie, co Villemo sądzi o jego pocałunku. Kurczowo zaciskała palce na jego włosach, nogi jej drżały… Wszystko _mówiło mu, że wzniecił uczucia, które powinny były pozostawać pod kontrolą. Jak teraz zdoła ją uspokoić? Jak on sam zdoła się trzymać od niej z daleka? Przy Villemo był jak szalony, zaczarowała go, uwiodła, pozbawiła woli.

Teraz zburzył budowany z takim wysiłkiem mur pomiędzy nimi. Czy zdołają go kiedykolwiek odbudować?

– Co robić, Villemo? Co robić? – szepnął jej do ucha.

– Nie chcę się nad tym zastanawiać – mruknęła z ustami przy jego szyi.

– Ale tu stawką jest twoje życie, pamiętaj o tym! Chodź, pojedziemy do Halmstad! Sytuacja stanie się łatwiejsza, gdy dosiądziemy koni.

I ty w to wierzysz, pomyślała, lecz poszła do wyjścia; on torował drogę, a ona posuwała się za nim ze spuszczoną głową, wciąż ogarnięta pożądaniem, rozgorączkowana, półprzytomna.

Dominikowi drżały ręce, gdy pomagał jej wsiąść na konia. Głos zabrzmiał niepewnie, kiedy powiedział:

– Jedziemy! Musimy jechać tak, jakbyśmy uciekali od siebie samych, Villemo. Bo więcej nie jestem już w stanie znieść.

Villemo zdołała zapanować nad swoim głosem.

– Do Halmstad?

– Do Halmstad. I nie powinniśmy myśleć o niczym innym! Tym kutrem naprawdę mogli płynąć nasi najbliżsi. Musimy im pomóc, to jest nasz jedyny cel w tej chwili, nasza jedyna troska.

– Tak.

Pognali więc ku zachodowi jak dwa milczące cienie. Tymczasem nad horyzontem gasły ostatnie promienie wieczornej zorzy i na ziemię spływał łagodny mrok letniego wieczoru.

ROZDZIAŁ XI

– Będziemy jechać całą noc – zdecydował Dominik.

– Dobrze – zgodziła się Villemo.

Tak się jednak nie stało. Konie były bardzo zdrożone. Musieli stanąć w małej wiosce, by odpoczęły, pojadły trochę i napiły się przy starej studni.

– Szczerze mówiąc, Dominiku… nie chciałabym, żebyśmy przeze mnie się opóźniali, ale mojemu koniowi trzeba nieco pofolgować.

– To samo myślałem o moim.

– Może niech poskubią trochę trawy tam przy tym starym wiatraku? My sami w tym czasie znajdziemy jakąś gospodę, każde swoją, rzecz jasna. A jeśli nie, to przynajmniej każde swój pokój.

– Świetny pomysł – rzekł Dominik.

Podprowadzili konie do opuszczonego wiatraka o skrzydłach zwisających jak stare, podarte chorągwie. W pobliżu nie było żadnych budynków, tylko resztki jakiegoś muru.

– Nie wygląda na to, że naruszamy czyjąś własność – mruknął Dominik i puścił konie wolno.

– Posłuchaj! – zwróciła jego uwagę Villemo. – Co to może być?

Nasłuchiwali dość długo. W mroku niewiele można było dostrzec.

– To duży oddział jeźdźców z południa – stwierdził Dominik. – Zatrzymali się na popas we wsi przed gospodą.

– Sądząc po tych wrzaskach, są nieźle pijani.

– Tak, miejmy nadzieję, że to Szwedzi. Ale jeśli Duńczycy?

– Duńczycy? Tak daleko na północy? Już?

– Dlaczego nie? Wzięli przecież Helsingborg. A stamtąd to już niedaleko. Tak czy inaczej zajęli nam gospodę, nie możemy tam iść.

– Myślisz, że tutaj mogą nas zobaczyć?

– Sylwetki na tle nieba chyba tak. Chodź, schowamy się we młynie.

Poszła za nim posłusznie.

– To mogą być Duńczycy – bąknęła.

– Tego się właśnie boję, a nie mamy jak sprawdzić.

– Co zrobimy z końmi?

– Oni mają własnych pod dostatkiem. Pospiesz się! Jeśli są pijani, to przed niczym się nie cofną.

Schowali się w cieniu wiatraka. Dominik po omacku odszukał zamek w drzwiach, otworzył i pociągnął ją za sobą.

Wewnątrz panowały zupełne ciemności. Villemo miała wrażenie, że oślepła.

– Ostrożnie – przestrzegał Dominik. – Nie chodź zbyt daleko. Niewiele wiem o wiatrakach, ale mogą być jakieś dziury w podłodze czy Bóg wie co.

Stanęli pod ścianą niedaleko drzwi. Dominik zamknął je od środka na skobel, nikt nie mógł teraz wejść. Byli bezpieczni.

I znowu sami.

Właśnie takiej sytuacji powinni byli unikać.

– Wiesz co – powiedziała Villemo. – Myślę, że jest nam to pisane. Los pcha nas sobie nawzajem w ramiona, żebyśmy nie wiem jak się temu przeciwstawiali.

– Uważasz, że teraz się przeciwstawiamy? – uśmiechnął się niepewnie.

– Ty pewnie tak.

– Niezbyt mocno.

– Dziękuję – odparła szczerze. – Miło, że mi to mówisz.

– Miło? – wykrzyknął gorączkowo. – Ja twoim zdaniem jestem miły? Ja jestem opętany myślą, żeby być z tobą sam na sam. O Boże, jak wiele świat od nas wymaga!

Skrzydła wiatraka najwyraźniej były obluzowane. Od czasu do czasu skrzypiały przejmująco, co odbijało się w całym wnętrzu jakimś upiornym echem.

Dominik stał zbyt blisko Villemo.

Ramię przy ramieniu. Udo przy udzie. Ciepło męskiego ciała. Ciepło Dominika… Dominika.

Ja nie mam nic pod spodem, myślała.

Jej ciało reagowało na jego bliskość gwałtownie. Przeniknął ją dreszcz. Pożądanie zupełnie ją obezwładniało.

Gdybym tak teraz rzuciła mu się w ramiona…

– Nie! – jęknęła i zaczęła się od niego odsuwać. Macała rękami ścianę, potykała się, nic nie widząc w ciemnościach. Byle dalej od niego!

– Villemo!

– Zostaw mnie, ja już nie mogę dłużej – szlochała histerycznie. – I nie chcę się już zachowywać jak rozpustnica. Nie chcę się za tobą uganiać, to przestało być zabawne, chcę tylko spać. Spać przez tysiąc lat. Ty możesz wykazywać silną wolę, stawiać opór, a ja będę…

– Ciii, Villemo – przerwał jej stłumionym głosem, dogonił ją i chwycił mocno za nadgarstki. – Skąd wiesz, ile ja jestem w stanie znieść?

– Puść mnie – szepnęła.

Ale on nie puszczał.

Ręce Dominika… Silne, zdecydowane. Jego ciało tak blisko, że czuła je, choć jej nie dotykał.

Jego drżący oddech. Cisza starego młyna. Taka cisza, jakby wszystkie istoty, które się tu gnieżdżą, młyńskie duszki i inne trolle, wstrzymały oddech i czekały.

Pulsowanie w całym ciele.

Nagle uświadomiła sobie, że Dominik się modli.

– Najświętsza Matko Boża – szeptał udręczony – Jezu Chryste, pomóżcie mi! Pomóżcie mi, bym nie wyrządził krzywdy mojej ukochanej! Jezu, spraw, bym pamiętał o niebezpieczeństwie. Daj mi siły, bym nie zabijał mojej miłości!

Villemo była wdzięczna, że nie powiedział: „mojej grzesznej miłości”. Ona bowiem w ich wzajemnej miłości niczego grzesznego nie dostrzegała.

Ale Villemo nie była już sobą. Była istotą stworzoną dla Dominika, była mu przeznaczona od początku świata, żyła tylko dla niego, płonęła, drżała w tej dzwoniącej ciszy z oczekiwania. Była niczym zwierzę, samica oczekująca na swego wybranka…

– Villemo – szepnął Dominik wstrząśnięty. – Twoje oczy błyszczą…

– Naprawdę? – mruknęła niewyraźnie. – Myślałam, że one błyszczą tylko w gniewie.

Tłumiony płacz dławił boleśnie jej piersi, ale ona już zrezygnowała. Rozpalona, drżąca, lecz gotowa się podporządkować jego woli.

– Płoną jakimś strasznym żarem.

– Odbija się w nich moja dusza. Dominiku, zostaw mnie i idź swoją drogą!

– Dlaczego? Kto za nas decyduje?

On się poddał, zrezygnował z oporu? O Boże, dopomóż nam!

– Tengel Zły zadecydował o naszym życiu – odparła.

Skrzydła wiatraka skrzypnęły znowu – ostrzegawczo, przeraźliwie.

Dominik na moment zwolnił uścisk, ona przywołała na pomoc cały swój rozsądek i wyswobodziła się z jego objęć. Krew tłukła się w żyłach z taką siłą, że zdawało się, iż zaraz popękają. Jej ciało gotowe było przyjąć Dominika.

Zdążyła zrobić zaledwie parę kroków, gdy objął ją znowu. Tym razem chwycił ją mocno w ramiona.

Villemo poddała się bez protestu, a on całował ją, szalony, pokonany. Już nie był w stanie trzeźwo oceniać sytuacji…

Villemo też z trudem pojmowała, co się dzieje.

Ręce Dominika rozpinały jej ubranie. Słyszała jego zdyszany oddech, czuła jego usta, język.

– Nie – szepnęła.

Dominik nie potrafił opanować drżenia. Całował jej szyję i ramiona, próbując jednocześnie zsunąć z nich suknię.

Villemo ocknęła się na chwilę z oszołomienia i stwierdziła, że niecierpliwie stara się odpiąć miedzianą sprzączkę jego pasa. Z chrzęstem metalu pas opadł na ziemię jednocześnie z jej suknią.

Co my robimy, pomyślała półprzytomna, ale w następnej chwili przestała w ogóle myśleć.

Dominik przycisnął ją do ściany. Czuła tuż przy sobie całe jego ciało, jego męskość. Jak w gorączce, bez najmniejszego skrępowania rozpinała mu koszulę, pomagała zdjąć. Czuła pulsujący ból w dole brzucha, była rozpalona i obrzmiała. Spostrzegła, że Dominik zrywa z siebie ubranie z niecierpliwością, jakiej nigdy przedtem u niego nie widziała. Tuliła się do niego, wstrząsana spazmami. Gdy uświadomiła sobie, że jest nagi, że całym ciałem może dotykać jego gorącej skóry, doznała zawrotu głowy. Miała wrażenie, że opuściły ją wszystkie siły, nogi się pod nią ugięły i, nie zdając sobie sprawy z tego, co robi, osunęła się na chropowatą drewnianą podłogę. Dominik pochylił się nad nią, gotów wziąć ją w posiadanie. Nie była w stanie myśleć, ciało wymknęło się jej spod kontroli i podążało własnym torem. W pozbawiającym ją woli oszołomieniu słyszała, że ktoś krzyczy, to chyba ona sama… ale to nie był dotkliwy ból, cofnęła się tylko na moment, po czym znowu wyszła na spotkanie ukochanego bez lęku i bez wahania. Miała wrażenie, że jej zdolność mówienia przeniosła się teraz w koniuszki palców. W nich było życie, tam znajdowała się jej dusza, opuszki drgały przy zetknięciu z jego skórą, odczuwały dotyk w zupełnie inny sposób niż dotychczas. Palce gładziły biodra Dominika z jakąś niezwykłą delikatnością, błądziły po jego plecach, krążyły po wilgotnych od potu ramionach.

– O, ukochana – szeptał Dominik. – O, moja ukochana, najdroższa! Tyle lat…

Zapomnieli o wszelkich zakazach. Zapomnieli o świecie, nawet o tym młynie, w którym się schronili. Nie wiedzieli, gdzie są.

Połączyli się w cudownym upojeniu, w którym rozpływało się napięcie tych lat, gdy szli do siebie uparcie, wbrew wszystkiemu.

Spełnienie przyszło gwałtowne, zawierała się w nim cała tęsknota i wszystek ból, który przeżyli. Najpierw Villemo… A potem Dominik krzyknął, skulił się w jej objęciach i znieruchomiał. Długo głęboko oddychał, jakby mu przedtem brakowało powietrza, a potem rzekł:

– I do czego mogłoby mi być potrzebne niebo?

To mocne słowa w ustach człowieka wierzącego tak szczerze jak Dominik.

Choć jako kochanek nie miał żadnego doświadczenia, dobrze wiedział, czego Villemo pragnie. Gdy gorączka opadła i głód został nasycony, zamknął ją na długo w czułych objęciach. Leżał na plecach, ona przytuliła policzek do jego piersi. Jedną ręką wolno gładził jej krótkie, kędzierzawe włosy, a drugą przygarnął ją mocno do siebie.

– Moja ukochana – szeptał. – Moja najdroższa, jedyna…

Ona wzdychała zadowolona i przytulała się jeszcze mocniej do niego.

– Uczyniłaś mnie szczęśliwym, Villemo. To właśnie teraz jestem szczęśliwy, pełen ciepła i spokoju, a nie wtedy, gdy byliśmy razem. Bo wtedy wszystko było takie gwałtowne, gnała nas jakaś dojmująca potrzeba, dławiąca, domagająca się spełnienia.

– Tak, masz rację.

– Ale nie odczuwam ani strachu, ani poczucia winy. To się musiało stać, Villemo.

– Mogłam przecież nie jechać za tobą.

– I skazać nas na lata samotności? Na tęsknotę nie znajdującą ukojenia? A byłoby to tylko odsunięcie nieuniknionego na pewien czas, wypełniony rozpaczą. Nie, kochanie. Postąpiłaś słusznie. Sądzę, że ty i ja jesteśmy sobie przeznaczeni. Tak chciał los i nie mogliśmy tego zmienić.

– Ja też tak myślę.

– Nie martw się o przyszłość – mówił dalej, a ona słyszała echo tych słów dochodzące z jego piersi. – Pierwsze co zrobimy, gdy tylko się rozwidni, to poszukamy jakiegoś księdza i weźmiemy ślub.

– Och, Dominiku! – pisnęła Villemo i uszczypnęła go delikatnie. – Ale czy myślisz, że on zechce? Udzielić ślubu takiemu oberwańcowi jak ja?

– A jakie może mieć zastrzeżenia? Niech no tylko spróbuje!

Dotknęła jego szyi.

– Dominiku… Ty należysz do kościoła rzymskokatolickiego?

– Nie, nie. Mama bardzo chciała, ale jakoś nic z tego nie wyszło.

– Ale jej religijność wywarła na ciebie wpływ; zauważyłam to wiele razy.

– Tak, chyba tak. Zresztą mam wiele sympatii dla jej wiary. Daje człowiekowi pewniejsze oparcie, budzi więcej zaufania niż nasza. Protestantyzm jest mniej zasadniczy, wydaje mi się jakby słabszy.

– Tak sądzisz? – bąknęła Villemo, czując, że znalazła się na niepewnym gruncie.

Uścisnął ją mocno.

– Znam twoją rezerwę wobec kościoła, Villemo. To sprawa dziedzictwa. Chcę, żebyś wiedziała, że dla mnie nie ma to żadnego znaczenia, moja miłość nie osłabnie z tego powodu.

– Dziękuję ci. Ale wcale nie jestem pewna, czy mam to traktować jako łaskę, czy wręcz przeciwnie.

Dominik roześmiał się cicho.

Zostali w wiatraku do rana. Początkowo nie mieli takiego zamiaru, ale po jeszcze jednym, zupełnie nieoczekiwanym miłosnym uniesieniu po prostu zasnęli, mocno objęci, i obudzili się dopiero, gdy pierwsze promienie słońca zaczęły przenikać przez szpary w ścianach budynku.

Przestraszyli się, widząc, jak bardzo zrujnowane jest jego wnętrze. Sczerniałe belki, dziurawe ściany, brud i mysie odchody na podłodze…

Czym prędzej opuścili schronienie. Odnaleźli konie, a potem wykąpali się dokładnie w pobliskim strumyku. Starali się jak mogli wyszczotkować i doprowadzić do porządku ubrania, suszyli w słońcu włosy.

Wkrótce spostrzegli, że dobra pogoda się kończy. Za słońcem ciągnął się długi welon chmur. Zrazu lekki, gęstniał z minuty na minutę i niebo szarzało nieprzyjemnie.

Dominik dotrzymał obietnicy. Odszukał proboszcza tej małej hallandskiej parafii i poprosił o błogosławieństwo dla ich związku, bo, tłumaczył duchownemu, niezwłocznie musi wracać do służby.

Pastor przyglądał im się zdumiony, uważnie studiował papiery Dominika, patrzył na niezwykłą fryzurę Villemo, przywodzącą na myśl powszechnie wówczas stosowaną metodę karania – golenie głowy. Musiało się to zdarzyć jakiś czas temu, myślał czcigodny sługa boży; wielkie nieba, co tego szlachetnego oficera łączy z taką kobietą?

– Jesteście krewnymi? – zapytał, przyglądając się ich oczom.

– Tak, dość dalekimi kuzynami, w piątym pokoleniu. Pastor się waha, jak widzę. Mogę zapewnić, że reputacja mojej przyszłej żony jest bez skazy. Po prostu podróżowała po kraju wroga w męskim przebraniu. Tak było bezpieczniej i stąd te krótkie włosy.

Potrząsnął niedwuznacznie sakiewką.

– No więc? Czas nagli.

Pastor śledził ruchy sakiewki.

– Sam nie wiem…

Villemo wtrąciła się bezceremonialnie:

– Nie potrzeba przygotowywać kościoła. Wystarczy nam dom pastora. Dla mego przyszłego męża każda minuta jest droga.

Ostatecznie pastor się zgodził. W obecności pastorowej i woźnicy Villemo i Dominik uklękli przed małym domowym ołtarzem. Villemo odpowiadała drżącym głosem, mniej więcej we właściwych miejscach, choć bardzo jej było spieszno, głos Dominika natomiast był czysty i po męsku głęboki.

Przepełniona wzniosłymi uczuciami Villemo opuściła plebanię u boku męża, Dominika Linda z Ludzi Lodu. Ona sama nazywała się teraz Villemo córka Kaleba, ale już nie Elistrand, lecz także Lind z Ludzi Lodu. Jej dziecko też tak się będzie nazywać…

Jej dziecko? O, nie! Tak daleko w przyszłość nie chciała wybiegać! Od przyszłości oddzielała ich bariera lęku, a także tęsknota, którą trudno wyrazić, i coś, co było dla nich tabu.

Zanim dosiedli koni, Dominik objął ją mocno i na chwilę świat przestał dla nich istnieć. Villemo pozwalała płynąć łzom, a Dominik ich nie wycierał. Wiedział bowiem, że to łzy szczęścia i że w tym momencie trzeba odsunąć na bok wszelkie myśli o przyszłości, o tym, co powiedzą inni, o cieniu Tengela Złego i o jego przekleństwie.

Następnego dnia przed południem dotarli do portu w Halmstad.

Zajęty norweski kuter? A tak, stoi tam. Pasażerowie zostali zatrzymani na pokładzie jako jeńcy.

Villemo dostrzegła kuter z daleka i zbladła.

– To ten, Dominiku. To statek, którym także ja miałam odpłynąć z Kopenhagi. Boże, spraw, żeby wszyscy byli zdrowi! Dominiku, kochany, tak się boję!

On także niepokoił się bardzo. Trzymając się za ręce, szli wzdłuż wybrzeża ku strzeżonemu statkowi.

– Moich rodziców chyba tam nie ma – zastanawiał się głośno Dominik. – Są obywatelami szwedzkimi, zostali więc pewnie uwolnieni i wyruszyli do Sztokholmu.

Pomylił się jednak. Wkrótce dowiedzieli się od strażnika, że Mikael i Anette znajdują się na pokładzie. Dlaczego, nikt nie umiał wytłumaczyć.

Dzięki wysokiej randze Dominika wpuszczono ich na statek, którym poza rodziną Ludzi Lodu płynęło jeszcze wielu Norwegów. Warunki od początku były nie najlepsze, a teraz pogarszały się z każdym dniem. Głód, brud i choroby stanowiły poważne zagrożenie.

Onieśmielony i dziwnie uniżony zbrojny strażnik prowadził ich na górny pokład, gdzie zebrali się Ludzie Lodu. Potem odszedł, ale tylko kilka kroków, i nie spuszczał z nich wzroku.

Widok Villemo i Dominika wywołał ogromne poruszenie. Wszyscy przyglądali im się, nie wierząc własnym oczom. Villemo pospiesznie ogarnęła wzrokiem całą grupę i z ulgą stwierdziła, że są wszyscy: stary Brand, zmęczony, ale dumnie wyprostowany, Andreas i Eli oraz ich syn Niklas, wszyscy z Lipowej Alei. Dalej Mattias i Hilda oraz Irmelin z Grastensholm, a także jej rodzice z Elistrand. I wreszcie rodzice Dominika, Anette i Mikael.

Dzięki ci, Boże, pomyślała, ale jej modlitwę przerwał krzyk Gabrielli:

– Villemo, co ty tu robisz? Miałaś przecież jechać do babci!

– Nigdy tam nie dotarłam – odrzekła Villemo. – Pojechałam za Dominikiem.

– Uratowała mi życie – wtrącił pospiesznie, żeby uprzedzić wyrzuty pod jej adresem. – Ale co z wami?

Brand odpowiedział za wszystkich:

– Dzięki temu, że Mikael i Anette są z nami, warunki mamy tu znośne. Strażnicy trochę się boją twoich rodziców, Dominiku. Nie są pewni, ale przypuszczają, że twój ojciec jest kimś ważnym. W przeciwnym razie obchodziliby się z nami znacznie gorzej.

Oboje posłali Mikaelowi i Anette pełne wdzięczności spojrzenia i rozpoczęła się wzruszająca ceremonia powitania.

– Jak dobrze znowu was widzieć, dzieci – cieszył się Kaleb. – Skąd się tu wzięliście?

Dominik głęboko odetchnął i powiedział:

– Jest coś, o czym powinniście wiedzieć. Wzięliśmy ślub. Villemo jest teraz moją żoną.

Zaległa przytłaczająca cisza.

W końcu Niklas wykrztusił:

– Wzięliście ślub? Wy wzięliście ślub! Słyszycie? – Zwrócił się do oniemiałej rodziny. – Oni wzięli ślub! W takim razie Irmelin i ja też musimy dostać pozwolenie. Nikt nas już nie powstrzyma!

Irmelin, która stała tuż przy nim, wzięła go za rękę. Tworzyli wspólny front przeciwko reszcie.

– Dominik i Villemo nie otrzymali pozwolenia – rzekł Andreas.

– Och, Villemo! – zawodziła Gabriella.

– Jak mogłeś, Dominiku! – Mikael zwrócił się z wyrzutem do syna. – Przecież wiesz, jakie to niebezpieczne!

– To było nieuniknione, ojcze – powiedział Dominik cicho. – Może jeszcze kilka lat zdołalibyśmy przeżyć z dala od siebie. Ale wcześniej czy później musiałoby do tego dojść.

Gabriella skinęła głową. Od dawna podejrzewała, że tak właśnie będzie.

– A jeżeli przyjdzie na świat dziecko? – westchnął zrozpaczony Mattias.

Villemo walczyła z płaczem. Uśmiechnęła się bezradnie.

– Trudno, co się stało, to się nie odstanie.

– No, więc sami widzicie! – zawołał Niklas – Teraz nie ma już odwrotu. Irmelin i ja nie ustąpimy.

– Czy nie dość jednego zmartwienia? – próbowała ich przekonywać Hilda.

Villemo poczuła się nagle bardzo dorosła i mądra.

– Ciociu Hildo, tylko jedna z nas może urodzić obciążone dziecko. Drugiej nic nie grozi.

– To prawda – poparła ją Irmelin.

Przerwał im Dominik:

– Porozmawiamy o tym później. Najpierw mamy do załatwienia parę ważnych spraw. Ja muszę jak najszybciej wracać do królewskich oddziałów w Skanii. Chciałbym, żebyście zabrali ze sobą Villemo. Oddaję ją pod opiekę Mattiasa i Niklasa. Oni najlepiej potrafią się nią zająć, jeżeli nasza miłość mieć będzie następstwa…

– Czy ona nie powinna raczej jechać z nami do Sztokholmu? – zastanawiał się Mikael.

– Jeszcze nie teraz – odparł Dominik. – Ja nie wrócę do domu, dopóki wojna trwa, a Villemo będzie bardziej bezpieczna tam, gdzie znajdują się tajemne leki Ludzi Lodu.

Na moment zrobiło się cicho. Wszyscy myśleli o tym samym.

– Ja wiem – powiedział Dominik ledwo dosłyszalnie. – Tengel z całą swoją wiedzą nie zdołał uratować Sunnivy, kiedy rodził się Kolgrim. Ale my jesteśmy przygotowani, my wiemy, co się może stać. I sztuka leczenia też posunęła się naprzód.

Mattias zgadzał się z nim.

– Och, mówicie: jechać do Norwegii, jechać do Sztokholmu – powiedziała Gabriella ze zmęczeniem w głosie. – My przecież nigdzie nie pojedziemy!

– Ja się o to zatroszczę – obiecał Dominik. – Płyną przecież jakieś pożytki z tego, że jestem królewskim kurierem i narażam się na tyle niebezpieczeństw. Poczekajcie spokojnie jeszcze trochę.

Siedzieli na skrzyniach i beczkach porozstawianych przy relingu i patrzyli na niego z mieszaniną zwątpienia i nadziei.

Niklas w dalszym ciągu trzymał Irmelin za rękę.

– Proszę, żeby sprowadzono tu księdza – powiedział stanowczo. – Tym razem nie ustąpimy, ani ja, ani Irmelin. Przez cały czas powstrzymywał mnie tylko lęk o jej życie, ale teraz, kiedy Dominik i Villemo się odważyli, my też możemy.

– Tak – poparła go Irmelin. – Sama chyba też w jakimś stopniu mogę decydować o swoim życiu, prawda? A bez Niklasa życie nie ma dla mnie sensu.

Nieoczekiwanie wszyscy zwrócili się w stronę starego Branda. Jakby to on miał rozstrzygać.

Brand westchnął ciężko.

– Ja miałbym decydować o życiu innych? Nigdy niczego takiego nie pragnąłem.

– Wiemy o tym, ojcze – powiedział Andreas. – Ale teraz ojciec jest najstarszy w rodzinie. W każdym razie tutaj.

Brand znowu westchnął:

– Pamiętam tę noc, kiedy umarła Sunniva. Byliśmy już w łóżkach w Lipowej Alei, ja i moi bracia Tarjei oraz Trond, kiedy przyszedł do nas dziadek Tengei. Nie mówił nic o Sunnivie ani o Kolgrimie, który się właśnie wtedy urodził. Przytulał nas mocno do siebie i płakał. Mój dziadek płakał. A potem powiedział, żebyśmy nigdy nie zapomnieli, jak bardzo nas kocha. Widzieliśmy go wtedy po raz ostatni. Wrócił do siebie, a rano znaleziono jego i babcię Silje martwych w dużym łożu. – Brand spojrzał na zebranych. – I teraz ja mam być tym, który skaże jedno z was na los Sunnivy? A cały ród na nową rozpacz?

– Wuju Brandzie, ja bardzo proszę – zwróciła się do niego Irmelin. W jej głosie wyczuwało się zdecydowanie.

Wtedy Brand uśmiechnął smutno i skinął głową.

– Jak można przeciwstawić się miłości?

Niklas chwycił go za rękę.

– Dziękuję, dziadku!

– Dziękuję, wuju Brandzie – przyłączyła się Irmelin.

Pozostali nie byli w stanie nic powiedzieć. I wtedy Ariette podeszła do Villemo.

– Dziecko moje, witaj w naszej rodzinie – rzekła sucho. – Żona mojego syna! Niech wam szczęście sprzyja w życiu!

Villemo była zaskoczona. Zawsze myślała, że Anette będzie źle usposobiona do synowej, ktokolwiek by to był. A chodząca własnymi drogami Villemo z pewnością nie była tą, której by ciotka pragnęła dla jedynego syna. Wyglądało jednak na to, że Anette wcale nie robi dobrej miny do złej gry, ale że naprawdę myśli to, co powiedziała, i szczerze wita Villemo jako synową.

Anette pełna jest niespodzianek, pomyślała Villemo, która nigdy nie rozumiała tej wyniosłej, przewrażliwionej Francuzki. Gorąco uściskała swoją świeżo upieczoną teściową.

Gdy już wszystkie wyznania miłości zostały złożone, a cała rodzina solennie przyrzekła chronić obie młode kobiety, gdyby spadło na nie przekleństwo Ludzi Lodu, nagle rozległo się wołanie Eli:

– Na pokład wchodzą jacyś żołnierze.

– To sam komendant Halmstad – stwierdził Mikael. – Niech się teraz wszyscy gorąco modlą o powodzenie.

Anette jak zwykle potraktowała jego prośbę dosłownie i przeżegnała się, a jej wargi zaczęły się poruszać, szepcząc słowa modlitwy.

Przybysze skierowali się wprost do Ludzi Lodu. Komendant pozdrowił Dominika.

– Słyszę, że jest tutaj kurier Jego Wysokości?

– Tak, panie komendancie. Jadę właśnie na południe, zamierzam przyłączyć się do oddziałów w Skanii.

– Znakomicie! Proszę ruszać natychmiast! Dotarła do nas wiadomość, że Gyldenlove idzie z Norwegii, przez Bohuslan, do Skanii. A von Ploen jest gotów uderzyć dalej na południu. Obaj podobno dysponują znacznymi siłami. Król powinien o tym wiedzieć. Niech pan jedzie, czas nagli!

– Dobrze, przekażę wiadomości. Ale dlaczego uwięziliście tutaj ten kuter?

– Płynął do Norwegii, zatem to wrogowie.

– Trzymanie straży wymaga czasu i ludzi. Wyżywienie jeńców też kosztuje, a to przecież zwykli pasażerowie. Ci państwo tutaj to moi rodzice, blisko związani ze szwedzkim dworem, a pozostali to moi norwescy krewni, najbardziej pokojowo usposobieni ludzie, jakich znam. Proszę pozwolić im odpłynąć do Norwegii, taka jest moja rada. My zaś będziemy mogli skupić się na obronie miasta w razie ataku.

Komendant zastanawiał się przez chwilę.

– No, dobrze. Pańska propozycja wydaje się rozsądna. – Zawołał strażnika. – Wydaj rozkaz, by kuter opuścił port!

Ludzie Lodu odetchnęli z ulgą.

– Jeszcze jedna prośba… – zwrócił się Dominik do komendanta. – Pan zna miasto, czy mógłby nam pan pomóc sprowadzić tutaj jak najszybciej księdza? To konieczne.

– Czy ktoś jest umierający?

– Nie. Nie mogę, niestety, wyjaśnić szczegółowo, o co chodzi. To sprawa do omówienia pomiędzy zainteresowanymi a księdzem.

Po prostu nie chciał mówić, że to ślub jest taki pilny. Komendant pewnie byłby innego zdania.

Dominik zatroszczył się także, by jego rodzice otrzymali powóz i odjechali bezpośrednio do Sztokholmu. Nie mieli już nic do roboty w Norwegii, skoro udało im się bezpiecznie ominąć okolice, w których grasowali snapphanowie. Znajdowali się teraz na terenie własnego kraju i mogli podróżować bez obaw.

Nadeszła chwila pożegnania. Mikael i Anette opuścili pokład, a zanim nadszedł ksiądz, by pobłogosławić Irmelin i Niklasa, Dominik miał chwilę na pożegnanie z młodą małżonką.

Dawna Villemo złościłaby się na pewno i protestowała. Nowa zachowywała się z większą godnością, w każdym razie chciała sprawiać takie wrażenie. Tylko Dominik wiedział, ile ją to kosztuje.

Starała się nie płakać, lecz łzy spływały jej po twarzy jak wiosenny deszcz po szybie.

– Najchętniej pojechałabym z tobą na wojnę, Dominiku – szeptała.

– Wiem – uśmiechał się czule. – Ale zobaczymy się niedługo. Jak tylko wojna się skończy, przyjadę po ciebie.

– Tak, ale kto wie, jak długo to może potrwać? Przecież nie tak dawno skończyła się wojna, która trwała trzydzieści lat. Jaka przyszłość nas czeka? Tyle się może przytrafić kurierowi.

– Ja z pewnością dam sobie radę. Martwi mnie, co będzie z tobą. Villemo, na co myśmy się poważyli? Nie żałuję niczego, ale jak sobie pomyślę, co może się stać, a czego przecież mogliśmy uniknąć, robi mi się zimno ze strachu. I pomyśl, że mogłoby mnie w takiej chwili nie być przy tobie!

– Musisz być! – zawołała. – Ale boimy się chyba bez powodu. Nie sądzę, żeby powołanie do życia człowieka było aż takie łatwe!

– Niestety, tak właśnie jest – powiedział zgnębiony. – W tym zawiera się największy problem, że życie ludzkie poczyna się w chwili radosnego oszołomienia, gdy poczucie odpowiedzialności jest stłumione; często wynikają z tego wielkie tragedie. A dla nas, pochodzących z Ludzi Lodu, to szczególnie niebezpieczne. Ale będę się za ciebie modlił, Villemo, każdego dnia, dopóki się znowu nie spotkamy.

– Módl się – rzekła krótko. – To na pewno nie zaszkodzi.

Spojrzał na nią uważnie, wyglądała na bardzo zmartwioną, lecz ufną.

Przytuliła się do niego, jakby chciała zgromadzić w sobie jak najwięcej jego ciepła i siły na nadchodzące samotne dni. Trwali tak w milczeniu, objęci, dopóki Dominik nie musiał ruszać w drogę.

Wkrótce ksiądz opuścił pokład i kuter mógł wyjść w morze. Kapitan i wszyscy podróżni pragnęli jak najrychlej znaleźć się w Norwegii.

Tylko Villemo zostawiała jakąś cząstkę siebie we wrogim kraju. Stała na rufie, obserwując, jak znika Halmstad, a potem cały Szwedzki ląd. Dominik już dawno opuścił port, ale był tam gdzieś na szwedzkiej ziemi…

– Dominiku – szeptała. – Słyszysz mnie? Wiem, że możesz usłyszeć moje prośby. Nawet z dużej odległości. Wróć do mnie, Dominiku, wróć jak najszybciej! Bez ciebie moja dusza jest jak zabłąkana w tym świecie, moje ciało bez sił, moje życie niczym pustynia. Wróć jak najszybciej, ukochany! Proś twojego Boga, żeby cię chronił przed wszelkimi niebezpieczeństwami, ty, moje życie, światło moich oczu!

Jakaś mewa lecąca do brzegu zbliżyła się szerokim łukiem, skrzydła mignęły na tle nieba i ptak obniżył lot tuż nad głową dziewczyny. Villemo nie bała się, a gdy mewa musnęła jej ramię, uśmiechnęła się do niej szeroko.

Po chwili ptak zniknął, odleciał w stronę lądu.

ROZDZIAŁ XII

Pierwszego dnia wszyscy byli w świetnych humorach. Podróż do Norwegii wydawała się krótka. Niebo wciąż stało nad nimi czyste, czasem tylko pojawiały się lekkie obłoki. Wiatr sprzyjał żegludze.

Już jednak następnego ranka zaniosło się na deszcz. Wiatr osłabł i statek posuwał się znacznie wolniej.

Przez tydzień dotarli nie dalej niż do najeżonych skałami i wysepkami wód u południowych wybrzeży Bohuslan. Padało nieprzerwanie i humory na pokładzie były minorowe. Ponieważ znajdowali się w granicach wrogiego kraju, nie mieli odwagi schodzić na ląd po prowiant i wodę do picia. Ludzie zaczynali chorować, coraz częstsze były kradzieże żywności, której zapasy szybko topniały.

Ludzie Lodu trzymali się na uboczu. Byli jeszcze zdrowi i mieli jedzenie, którym dzielili się z najbardziej potrzebującymi. Stary Brand decydował o wszystkim i udawał, że nie dostrzega, iż rodzina martwi się o niego. Co tam! To prawda, że jest stary, ale ma jeszcze w sobie wiele ognia.

W ponurym nastroju mijali wyspy Vader. Kapitan popadł w depresję i zaczął pić, na statku w okropnych warunkach leżeli chorzy, a Ludzie Lodu z troską stwierdzali, że Brand marnieje w oczach. Mattias i Niklas próbowali pomagać chorym, lecz zapas leków był na wyczerpaniu.

Dwie osoby na pokładzie dręczył jeszcze inny niepokój.

Po trzech tygodniach żeglugi mały stateczek zbliżył się do wysp Koster. Irmelin i Villemo stały przy relingu i spoglądały na bardzo wolno przesuwający się przed ich oczami brzeg Bohuslan. Wszystko toczyło się w ślimaczym tempie. Do norweskiej granicy nie było już wprawdzie daleko, ale przecież potem trzeba będzie jeszcze przepłynąć przez cały rozległy fiord, by dostać się do Christianii…

– Villemo – rzekła Irmelin cicho. – Boję się. Wydaje mi się, że to się już stało ze mną.

Villemo położyła rękę na jej dłoni.

– Ze mną też. Wiem o tym od kilku dni, ale nie chciałam nic mówić.

– Ja też nie. Zresztą nie jestem jeszcze całkiem pewna.

– A ja jestem. Irmelin… Co my poczniemy?

– Nic. Będziemy po prostu czekać.

Stały w milczeniu.

– Jedna z nas – szepnęła Villemo po chwili.

– Tak. Wiesz, szczerze pragnę, żeby ciebie to ominęło. Ale to nie znaczy, że sama chciałabym umrzeć. Rozumiesz mnie?

– Oczywiście, że rozumiem! Czuję dokładnie to samo. Żadna z nas nie żywi przecież nadziei, że nieszczęście spotka tę drugą.

– To prawda.

Villemo jęknęła żałośnie, jakby dławił ją szloch.

– Żeby tylko Dominik był ze mną.

– O tak, rozumiem cię. Ja przynajmniej mam Niklasa przy sobie.

– Czy on wie?

– Tak, wie. Ale postanowiliśmy niczego nie rozgłaszać, dopóki nie wrócimy do domu.

– Boże, czy my kiedykolwiek wrócimy? Jeszcze ten fiord…

– Nie martw się – uspokajała ją Irmelin. – Jak tylko znajdziemy się na norweskiej ziemi, będzie można zejść na ląd, nabrać świeżej wody i zadbać o chorych. Potem ruszymy dalej w lepszych nastrojach.

– Oczywiście – zgodziła się Villemo. – Nie pomyślałam o tym.

O wydarzeniach wojennych pasażerowie statku nie mieli pojęcia. Nie wiedzieli, że Duńczycy uderzyli na Halmstad, lecz zostali odparci, nie domyślali się, co porabia Dominik ani że oddziały norweskie grabią i palą Bohuslan i Vastergotland.

Żeglowali coraz bardziej sfatygowanym statkiem, pokonując siedem mil morskich dziennie w nadziei, że jednak w końcu kiedyś dotrą do Norwegii.

Pewnego wieczora na horyzoncie pojawił się jakiś obcy statek, zmierzający prosto na nich.

W ciągu tej przedłużającej się podróży widzieli wiele statków i łodzi. Okręty wojenne szły z Norwegii na południe, często przepływały obok łodzie rybackie i kutry transportowe.

Ten jednak wyglądał zupełnie inaczej.

Nie tylko kierował się, najwyraźniej celowo, wprost na nich, lecz na szczycie jego masztu powiewała groźna flaga.

– To pirat – powiedział Kaleb niespokojnie. – Nic dobrego nam to nie wróży.

– Czy nie dość już przeżyliśmy? – lamentowała Eli, która podobnie jak większość pasażerów miała kłopoty z żołądkiem. Hilda także chorowała i Brand. Pozostali jakoś się jeszcze trzymali.

Kaleb wydawał polecenia paniom.

– Jesteście zbyt dobrze ubrane, by udawać biedne. Ukryjcie część wartościowych rzeczy gdzieś tutaj, w zakamarkach na pokładzie! Co nieco jednak zachowajcie, trzeba im coś dać, żeby sami nie szukali.

Uznali, że to rozsądne wyjście. Mężczyźni podzielili pieniądze, część zamierzali ukryć, a częścią uspokoić piratów.

– Czy oni są niebezpieczni? – pytała Villemo.

– W każdym razie nie należy ich lekceważyć – odparł Kaleb. – Mogą sobie poczynać dosyć ostro, jeżeli im się tak spodoba, ale przede wszystkim interesują ich łupy.

Okolica była znana z piractwa i wszelkiego rodzaju napadów. Właściwie rozbójnicy działali prawie legalnie, rabowali obce statki i przysparzali państwu ogromnych bogactw. Obowiązywały jednak pewne reguły, których powinni byli przestrzegać. Kaleb nie miał pewności, czy rzeczywiście zawsze się do nich stosują.

Starał się mieć żonę i córkę jak najbliżej siebie, sprawdził czy pistolet jest naładowany…

Statek rozbójników był większy niż ich własny, Szedł prosto na nich i robił upiorne wrażenie jak straszny statek-widmo: brunatny, pociemniały… W końcu otarł się o kuter tak, że ten zakołysał się niebezpiecznie. Wkrótce obie jednostki znalazły się obok siebie burta przy burcie.

Pasażerowie byli przerażeni. Villemo widziała piratów wbiegających na pokład, słyszała krzyki i przekleństwa, lecz nie miała czasu na nic innego, jak tylko by przygotować się do spotkania z czterema drabami, zbliżającymi się do Ludzi Lodu.

Wszyscy członkowie jej rodziny stali na dziobie statku i milczeli, choć wewnętrznie pewnie drżeli z niepokoju.

Resztę pasażerów piraci zebrali na górnym pokładzie. Kapitan, ledwie trzymający się na nogach od nadmiaru alkoholu, stał wraz z całą załogą przy relingu, pilnowany przez napastników.

Wkrótce ukazał się kapitan rozbójników. Był jaskrawo ubrany, w kapeluszu z ogromnymi piórami, nosił przesadnie wysokie buty, kolorową kurtkę i bufiaste spodnie. Twarz miał ponurą, wyrażającą przebiegłość, ale niebrzydką. Włosom, a ściślej biorąc peruce, przydałoby się trochę zainteresowania, pomyślała Villemo niechętnie.

Gdy piraci grabili pasażerów z wszystkiego, co miało jakąkolwiek wartość, wzrok kapitana lustrował ludzi na pokładzie. Wkrótce zatrzymał się na Villemo. Podszedł do niej i pistoletem wskazał na jej włosy.

– Dlaczego? – zapytał krótko.

– Żeby ukryć przed snapphanami, że jestem kobietą – odparła.

Kapitan przyglądał się jej uważnie.

– Nie bardzo da się ukryć – zachichotał obleśnie.

Potem skierował swoją uwagę na drugi koniec pokładu, gdzie pewien Norweg usiłował odzyskać biżuterię, którą piraci odebrali jego żonie.

Zirytowało to kapitana, wydał krótki rozkaz swoim ludziom i w chwilę potem Norweg leżał martwy.

– No, chyba przesadzacie! – syknął Brand.

Jaskrawo ubrany rabuś błyskawicznie odwrócił się do niego.

– Chcesz skończyć tak samo? – Zawołał swojego głównego pomocnika. – Zajmujemy ten statek. Zepchnąć wszystkich do morza!

– Nie! – zaprotestował Kaleb. – Nie macie prawa. Drogo was to będzie kosztowało!

Kapitan piratów zaczynał się już naprawdę denerwować. Popatrzył ponurym wzrokiem na Kaleba, a kiedy zobaczył, jak ten czule obejmuje córkę, na jego wargach pojawił się złośliwy uśmieszek.

Inni pasażerowie, chorzy i wymęczeni, płakali głośno ze strachu.

– Chcesz, to zrobimy handel – zwrócił się rozbójnik do Kaleba. – Dziewczyna za życie reszty!

Wszyscy Ludzie Lodu zamarli z przerażenia.

– Nie! – krzyknął Kaleb. – Mojej córki nie dostaniesz! I zrobisz najlepiej, jeżeli zostawisz ją w spokoju. Ona jest żoną kuriera króla szwedzkiego. Jego Wysokość nie puści wam tego płazem.

– Król Karol może sobie rządzić na lądzie, ale na morzu decyduję ja! Mam gdzieś i króla, i jego kuriera! No, to jak będzie? Mam dać moim ludziom rozkaz Wymordowania wszystkich, czy…?

Kaleb i Gabriella ujęli się za ręce. Inni wstrzymali oddech i nagle z drugiego końca pokładu rozległ się krzyk:

– Oddajcie mu dziewczynę! Nie możecie poświęcić tyle ludzi!

– Pójdziemy z tobą. Wszyscy – powiedział Niklas.

– Tak – potwierdził Kaleb.

Villemo rzekła cicho:

– Spokojnie, ojcze. Pamiętaj, że ja pochodzę z Ludzi Lodu.

Rodzina spoglądała na nią pytająco.

Villemo zwróciła się do kapitana pirackiego statku:

– Ja się zgadzam.

– Nie! – krzyknęli jednocześnie jej krewni.

– Owszem. Chciałabym tylko porozmawiać chwilę z bliskimi. Mamy kilka rodzinnych spraw do omówienia.

Kapitan pozwolił, choć minę miał wciąż groźną.

Ruchem ręki Villemo dała znak, by podeszli bliżej: Stojąc tyłem do piratów, powiedziała cicho:

– Pamiętajcie, że ja jestem jedną z dotkniętych dziedzictwem. Wy jeszcze nie wiecie, co ja potrafię, a potrafię sporo. Żaden mężczyzna nie zbliży się do mnie bez mojej woli. Mam broń, która potrafi każdego powstrzymać. I świetnie umiem pływać. Mamo, ojcze, nie lękajcie się, ja naprawdę dam sobie radę. Wracajcie do domu i czekajcie tam na mnie. Prędzej czy później zjawię się i ja.

– Ale, Villemo… – zaczęła Gabriella z bólem w głosie.

– Bądźcie spokojni, mam więcej siły, niż się spodziewacie. Jak inaczej mogłabym przeżyć to wszystko, co mnie spotkało w ciągu ostatnich lat? Jedźcie do domu i bądźcie przekonani, że wrócę. Nie wiem tylko kiedy.

– Villemo ma rację – wtrącił Niklas. – Ona jest silniejsza niż my wszyscy razem wzięci.

– Ale, Villemo… – niepokoiła się Irmelin.

– Ciii – przerwała jej Villemo. – Już dokonałam wyboru. I dam sobie radę. Będziemy przepływać blisko wysepek i stałego lądu. Przynajmniej taką mam nadzieję. Dotychczas nikomu jeszcze nie udało się pokonać Villemo córki Kaleba.

– Nie, Villemo. Nie możemy się na to zgodzić – protestował Kaleb.

– A jaki mamy wybór? Chcecie wszyscy umrzeć?

Zapadło bolesne milczenie. Wreszcie Kaleb, starając się pokonać ogarniające go wzruszenie, drżącym głosem powiedział:

– Idź, w imię Boga! Gdyby Mattias miał ze sobą jakieś środki nasenne, mogłabyś potajemnie dać temu łotrowi. Nigdy sobie nie wybaczę tego, że się zgadzam.

– Nikt z nas sobie tego nie wybaczy – powiedział Brand ze łzami w oczach. – Mimo to nie mamy wyjścia, jesteśmy zmuszeni do tej ofiary. Niech cię Bóg błogosławi, dziecko najdroższe!

– Nie składacie mnie w ofierze – uśmiechnęła się Villemo. – Obawiam się, że będziecie musieli mnie znosić jeszcze przez wiele lat. Ojcze, potrzebuję pieniędzy. By dostać się do domu, kiedy już będę wolna.

I proszę mi dać nóż. Gdybym znalazła się w skrajnej potrzebie…

Kaleb niepostrzeżenie wsunął jej do kieszeni nóż i sakiewkę.

– Zatrzymam się na granicy – zapewniał. – I wrócę z posiłkami.

– Nie, nie rób tego – prosiła. – Nie zostanę na pokładzie ani chwili dłużej niż to konieczne. I nie szukajcie mnie, nie ryzykujcie bez potrzeby życia we wrogim kraju. A poza tym nie chcę być krępowana myślą, że ktoś z was może jest gdzieś w pobliżu. Ja wrócę do domu, polegajcie na mnie! Mam teraz dla kogo żyć…

Kaleb nie pojął ukrytego sensu jej słów.

– Gdybym tak mógł ja zamiast ciebie… Ale nie sądzę, żeby kapitan piratów okazał mi zainteresowanie – dodał z wymuszonym śmiechem.

Villemo także starała się uśmiechnąć, lecz w sercu czuła dojmującą pustkę.

– Dominik ci pomoże – pocieszała się Gabriella. – On zajmuje taką wysoką pozycję.

– Jak go teraz zawiadomimy? A poza tym nie chcę, żeby się o tym dowiedział. Do zobaczenia, moi kochani, a jeśli Dominik przyjedzie do Grastensholm przede mną, to pozdrówcie go i powiedzcie, że wrócę na pewno. Irmelin, ty wiesz!

Irmelin potwierdziła skinieniem głowy i ukradkiem otarła łzy.

Villemo uściskała wszystkich po kolei. Piraci obrabowali Ludzi Lodu z wszelkich wartościowych rzeczy, po czym zabrali Villemo i poprowadzili na swój statek. Gabriella krzyknęła rozpaczliwie, córka jednak pomachała jej dla dodania otuchy i zniknęła pod pokładem tamtego statku. Odwiązano cumy i rozbójnicy gotowi byli do drogi.

Zabrakło Villemo, lecz mały kuter mógł kontynuować swoją mozolną podróż do Norwegii.

Ludzie Lodu w milczeniu siedzieli na rufie. Kobiety płakały, mężczyźni zagryzali wargi. Wszyscy czuli się tak, jakby zdradzili Villemo. Jakby złożyli ją w ofierze.

– A ona oczekuje dziecka – oświadczyła po chwili Irmelin. – Dziecka Dominika.

Twarz Gabrielli zrobiła się kredowobiała.

– Co ty mówisz? Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej?

– A co by to pomogło? Zresztą Villemo nie chciała.

– Na miłość boską! – przerwała jej Eli. – I ona w takim stanie została sama!

– Myślę, że właśnie dlatego nie ma się czego obawiać – odparła Irmelin. – Jestem pewna, że zrobi wszystko, by wrócić do domu. Na czas.

– Och, Villemo – szeptał Kaleb. – Moja niesforna, mała córeczka! Której nigdy nie ma w domu! Wciąż gdzieś znika, przepada.

– O, często sama sobie jest winna – powiedział Andreas cierpko.

– Nie ona jest winna, tylko jej niespokojna krew – przerwał mu Brand. – Villemo nosi w sobie przekleństwo Ludzi Lodu.

– A już tym razem w niczym nie zawiniła – broniła kuzynki Irmelin.

– Tym razem to my zawiniliśmy – oświadczył Brand. – Powinniśmy byli postąpić zupełnie inaczej. Ale tak trudno myśleć rozsądnie, kiedy człowiek jest odpowiedzialny za tyle ludzi.

Wszyscy się z nim zgadzali. Wyglądało, jakby nikt już nie cieszył się na powrót do domu.

Piracki statek wziął kurs na południowy zachód. Dla Villemo było to i korzystne, i nie. Oddalała się od domu, lecz jednocześnie przybliżała do lądu.

Ściskała rękojeść noża w kieszeni. Już kiedyś wbiła człowiekowi nóż w plecy i przysięgła, że nigdy więcej tego nie zrobi. Teraz jednak nie była taka pewna. W razie ostateczności…

Poddać się nie zamierzała za nic.

Zamknięto ją na klucz w kabinie kapitana. On sam został na pokładzie i manewrował statkiem.

To dziwne, ale nie odczuwała strachu. Była całkowicie spokojna, niemal zimna. Nosi dziecko Dominika, musi się o nie troszczyć. Była pewna, że jakoś sobie poradzi. Jest kobietą Dominika, żaden inny mężczyzna jej nie dotknie.

Dominik jej pomoże.

Pomagał już poprzednio. Umieli pomagać sobie nawzajem nawet z dużej odległości. On jest niezwykle uwrażliwiony na jej kłopoty, ciche prośby Villemo docierają do niego pokonując wielkie przestrzenie.

Usiadła w fotelu kapitana i zamknęła oczy.

Dominiku, przyjdź do mnie, obroń mnie przed tym łotrem, który chce zbrukać naszą miłość! Dodaj mi odwagi, Dominiku! Ty wiesz, że we mnie drzemią nieznane siły. Wzmocnij je swoimi myślami, nie opuszczaj mnie! Nie chcę się poddać, nawet o tym nie pomyślałam. Nie chcę też targnąć się na własne życie. Bo nie jestem już sama, Dominiku! Ponoszę odpowiedzialność za tę maleńką istotkę, która jest nasza. Obciążona czy nie, nieważne, kocham ją. Pragnę, by przyszła na świat, i chcę, żeby miała niezłomną matkę. Pomóż mi, Dominiku, pomóż mi wydostać się stąd!

Litanię rozpaczliwych zaklęć przerwał jej odgłos kroków, które rozległy się na schodach. Zerwała się z fotela i czekała pośrodku kajuty.

Klucz zazgrzytał w zamku, niskie drzwi otworzyły się. W progu stanął kapitan.

Latarka u sufitu zakołysała się. W jej mdłym świetle Villemo zobaczyła wykrzywioną w obleśnym uśmiechu gębę.

– No, to jesteśmy sami – stwierdził i zabrał się do odpinania pasa. Kapelusz odłożył na fotel. Villemo chciała, żeby zdjął też tę obrzydliwie wyświechtaną perukę. Ale chyba niewiele miał pod nią do pokazywania. Wiek tego człowieka trudno było określić. Około czterdziestki, może trochę ponad. Twarz nie ogolona i rzadko myta, widoczne wszystkie pory i zmarszczki. Zęby krótkie i mocne. Miał w sobie niewątpliwie jakiś brutalny powab, ale na Villemo nie robiło to żadnego wrażenia.

– Wiesz, co ty mi przypominasz? – odezwał się. – Dzikiego kota. Oswajanie ciebie może być zabawne! Widzę po twoich oczach, że napotkam opór. To mnie cieszy, tym słodsze będzie zwycięstwo. Bo, widzisz, jeszcze żadna kobieta mi się nie oparła. Żeby nie wiem jak walczyły na początku, w moich ramionach stają się wiotkie i uległe. A te, które walczą najzacieklej, są potem najbardziej gorące. Zobaczysz, kochanie! – Podszedł bliżej. – O, jakaś ty ładna! Chyba najładniejsza ze wszystkich, jakie dotąd miałem. To będzie rozkoszna walka!

Villemo stała spokojnie.

– Trzymasz rękę w kieszeni? – zapytał z szyderczym uśmiechem. – Jesteś uzbrojona?

Wyjęła nóż i cisnęła mu pod nogi.

– Możesz go sobie wziąć, nie będzie mi potrzebny.

– Co? Już się poddajesz? – zdziwił się rozczarowany.

– Nie ciesz się za wcześnie. Ale zanim mnie dotkniesz, powinieneś wiedzieć, w co się wdajesz. Z kim masz do czynienia.

Nagle ogarnęła ją całkowita pewność. Jak w blasku błyskawicy zobaczyła przepływające przed sobą twarze, poczuła, że przepełnia ją nadziemska siła. A może raczej pochodząca spod ziemi? Wiedziała, komu to zawdzięcza. Ludziom Lodu. Skupiali teraz całą swoją siłę w niej, w Villemo, która właściwie nie należała do obciążonych dziedzictwem, w każdym razie nie w takim stopniu jak oni. Sama z siebie nie władała żadną siłą, ale otrzymała pomoc.

Twarz tej, która była pośredniczką w przekazywaniu pomocy, zobaczyła na końcu. Twarz Sol. Sol, która w dalszym ciągu pomagała swoim najbliższym i która obiecała, że będzie powracać. Bardzo wiele z niej odrodziło się w babce Villemo, Cecylii. A poprzez nią zostało przekazane także Villemo. Widziała, że Sol wielokrotnie stawała u jej boku. Teraz odczuwała to wyraźniej niż kiedykolwiek przedtem.

– Co ty powiesz? – chichotał kapitan. – No, i kim ty jesteś? Jeżeli masz zamiar znowu wyjeżdżać z królewskim kurierem, to możesz sobie oszczędzić trudu. Nie boję się go, wprost przeciwnie, to może być zabawne pofiglować sobie z jego żoneczką. Chodź tutaj!

Zrobił krok w jej kierunku, lecz Villemo powstrzymała go ruchem dłoni.

– Nie mówię o moim mężu. Mówię o sobie. Zarówno on, jak i ja pochodzimy z niezwykłego rodu. On jest teraz przy mnie, choć znajduje się daleko stąd, w Skanii.

– Nie gadaj głupstw! Nie wierzę w takie bajdy!

Zaczął zdejmować kunkę.

Villemo odetchnęła głęboko. Czuła narastający w niej gniew i wiedziała, że teraz powinna uderzyć. Chciała uderzyć. Pragnęła tego tak bardzo, że przez chwilę zlękła się sama siebie.

– Wstrzymaj się – rzekła spokojnie.

Pirat spojrzał na nią, bo głos Villemo miał jakieś dziwne brzmienie. Zwycięski uśmiech na jego twarzy zgasł.

– Co do diabła? – wykrztusił. – Co ty, do diabła, robisz?

Nie odpowiadała, tylko patrzyła na niego uparcie.

– Cholera, przecież twoje oczy świecą! Czyś ty zwariowała?

– Ostrzegałam cię – powiedziała ochryple. – Daj mi łódź albo najlepiej wysadź mnie na ląd!

– Ech – zaczął niepewnie.

Villemo czuła się silna, bardzo silna. A ponieważ była tym, kim była, nagle odezwało się w niej poczucie humoru. Popatrzyła na jego wstrętną perukę, po czym wolno ściągnęła mu ją z głowy.

Kapitan podniósł rękę i pomacał gołą łysinę z kilkoma długimi kosmykami nad uchem. Jednocześnie zobaczył, że jego peruka przekoziołkowała w powietrzu i z głośnym plaśnięciem wylądowała w spluwaczce.

– Co ty, do cholery, wyprawiasz, smarkata? – krzyknął nerwowo. Nie mógł włożyć na głowę upapranej peruki. Doskoczył do Villemo i chwycił ją za nadgarstki.

Rozległ się głośny syk, napastnik krzyknął boleśnie i puścił ją. Przerażony spoglądał na swoje dłonie. Były ogniście czerwone, pokryte pęcherzami, poparzone.

– Ty diablico! – zawył. – Wiedźma! Jak, u diabła, ktoś mógł się z tobą ożenić?

– Wszystko poszło gładko – oświadczyła Villemo spokojnie.

Stwierdziła, że kontrola nad wydarzeniami wymknęła się jej z rąk.

Kapitan wyciągnął szablę i zamachnął się do ciosu.

W tej chwili ktoś czy coś stanęło między nimi, by bronić Villemo. Nie widzieli tego wyraźnie, lecz czuli, że jest wstrętne. To coś kiedyś musiało być człowiekiem, ale chyba bardzo dawno temu. Jakaś postać, unosząca się ponad nimi, pochylająca się groźnie w stronę kapitana. Ten, śmiertelnie przerażony, wypuścił z rąk szablę. Potoczyła się po podłodze z sykiem rozpalonego metalu, skręcała się jak w bolesnych konwulsjach, po czym opadła pod ścianą i rozsypała się w biały pył.

Wstrętna zjawa zniknęła. Kapitan na chwiejnych nogach rzucił się do drzwi.

– Moi ludzie! Gdzie są moi ludzie?

Teraz wszystko toczyło się poza Villemo. Nie miała nic wspólnego z tym, co działo się w kajucie, mogła tylko patrzeć, nie dowierzając własnym oczom, przerażona rozwojem wypadków.

Kapitan złapał za klamkę i ta natychmiast zaczęła ściekać na podłogę niczym syrop. Stał i wpatrywał się osłupiały w oblepione mazią dłonie. Potem odwrócił się do Villemo, wrzeszcząc z wściekłości i strachu. Latarka pod sufitem zaczęła się kołysać jak oszalała, kręciła się w zwariowanych zwrotach, ściany pomieszczenia łamały się ze złowróżbnym trzaskiem i dudnieniem, a w kajucie zaroiło się od ohydnych potworów, na wpół ludzi, na wpół gadów. Tłoczyły się dokoła kapitana, który chwiał się na nogach i wrzeszczał.

Ktoś położył ręce na ramionach Villemo. Odwróciła się.

– Nie bój się, Villemo, wnuczko mojej wnuczki – odezwał się głęboki, przyjazny głos. – Jesteśmy przy tobie, nic nie może ci się stać. Bo będziesz jeszcze potrzebna, wiesz o tym. Jesteś jedną z tych trojga, których wybrałem.

Spojrzała w demoniczną twarz mówiącego, twarz o czarnych jak skrzydła kruka oczach, okropną, a jednocześnie pociągającą, w jakiś niezwykły sposób piękną i pełną miłości.

– Tengel – szepnęła. – Tengel Dobry!

Popłynęły jej łzy wzruszenia wywołane tym niezwykłym spotkaniem z legendarnym przodkiem. On uśmiechnął się do niej po raz ostatni i zniknął, ale wciąż jeszcze czuła na ramieniu delikatny dotyk jego ręki.

Villemo znowu rozejrzała się po kajucie. Potwory zaciskały krąg wokół kapitana, który już nie krzyczał, wydawał tylko z siebie jakieś bełkotliwe dźwięki. Twarz zbielała mu jak śnieg, raz po raz chwytał się za serce. Po chwili osunął się na ziemię i zastygł w bezruchu. Oczy spoglądały prosto w sufit, wciąż pełne przerażenia.

Szalony taniec latarki zwalniał powoli tempo, wkrótce zupełnie ustał. Duchy z zaświatów rozpłynęły się w nicość, ściany powróciły na swoje miejsca, klamka także. Na podłodze leżała szabla kapitana, cała, nawet nietknięta. Villemo spojrzała na jego dłonie, wyciągnięte w jakimś nienaturalnym geście. Nigdzie ani śladu oparzeń.

Tylko peruka wciąż tkwiła w spluwaczce jako jedyny świadek niewiarygodnych wydarzeń. Ale to Villemo sama, świadomie, tam ją wrzuciła. Wszystko inne było przywidzeniem.

Nagle stwierdziła, że drży na całym ciele tak bardzo, że dzwoni zębami.

Oni tu byli, wszyscy, wszyscy z rodu Ludzi Lodu obciążeni dziedzictwem. Swoją mocą, swoimi czarami pomogli jej w sytuacji, z której sama nie umiałaby wyjść obronną ręką. Wywołali upiory, sprawili, że ona i kapitan widzieli…

Na ile Dominik w tym uczestniczył? Ile o tym wiedział, on, taki wrażliwy? Czy to on przywołał ich z zaświatów? Czy może ona sama? Tengel Dobry? Albo Sol? Że Sol maczała w tym palce, nie ulegało dla Villemo wątpliwości.

Ale teraz trzeba uciekać z tego pomieszczenia! Uciekać ze statku.

Ostrożnie otworzyła drzwi i wyjrzała. Nigdzie żywej duszy. Cichutko zamknęła kajutę i przemknęła po schodkach na górę.

Nad sobą zobaczyła światło. Dzień chylił się ku wieczorowi, niebo przybrało barwę indygo. Musiała wysunąć głowę i rozejrzeć się po pokładzie. Był to bardzo trudny moment…

W pobliżu nie zobaczyła nikogo. Tylko dalej na rufie sternik stał przy swoim kole. Jeśli odważy się wyjść na pokład, dostrzeże ją natychmiast. Czy będzie musiała pozostać w kajucie, dopóki się nie ściemni?

O nie, za żadne skarby! Z trupem kapitana i ze wspomnieniem tego, co się przed chwilą wydarzyło… A poza tym w każdej chwili mógł tam ktoś przyjść, żeby porozmawiać z szyprem. Nie, to niemożliwe. Musi wyjść na górę.

Długo siedziała przyczajona, nie spuszczając sternika z oczu. Od czasu do czasu ktoś z załogi przechodził obok, a wtedy kuliła się jak tylko mogła.

Niebo ciemniało. Villemo zaczynała się denerwować, siedziała w bardzo niebezpiecznym miejscu.

Zauważyła, że sternik ma dziwne przyzwyczajenie, mianowicie w dość regularnych odstępach czasu przechyla się przez burtę i spluwa do morza. Villemo oceniała długość tych pauz. Miała zaledwie parę sekund, żeby umknąć ze schodów. Czy naprawdę zdoła wbiec na górę i ukryć się tam bezpiecznie w ciągu tej krótkiej chwili, kiedy on jest odwrócony?

Mocno w to wątpiła, lecz nie miała innego wyjścia.

Znowu los przyszedł jej z pomocą. I to w taki sposób, że o mało nie wybuchnęła śmiechem.

Sternik musiał już bardzo długo stać na wachcie, bo teraz zablokował koło, rozpiął spodnie i odwrócił się twarzą ku morzu.

Zwinnie i cichutko niczym mysz Villemo wbiegła na górę. Właściwie miała zamiar ukryć się za beczką, którą wcześniej wypatrzyła, lecz miała teraz więcej czasu. Sprawdziła, czy nie ma nikogo w zasięgu wzroku; na dziobie stało paru mężczyzn, ale wszyscy patrzyli przed siebie. Dopóki żaden się nie odwróci, Villemo będzie bezpieczna. Z burty zwisała gruba lina. Villemo podbiegła do niej i padła na pokład, potem podpełzła bliżej i obejrzała linę. Była na końcu mokra od słonej wody i starannie przymocowana do burty statku. Villemo niewiele wiedziała o sprawach morza, lecz domyśliła się, że liny tej używano, gdy trzeba było spuścić się w dół, do łodzi lub z innego powodu. Tego właśnie teraz potrzebowała.

Rzuciła jeszcze pospieszne spojrzenie na sternika, lecz on najwyraźniej miał bardzo pojemny pęcherz. Mimo to odniosła wrażenie, że zbliża się do końca, więc bez wahania przeszła przez burtę i zaczęła zsuwać się po linie.

Zawisła nad powierzchnią wody. Kaskady piany przemoczyły ją błyskawicznie do suchej nitki, lecz się tym nie przejmowała. Znacznie gorsze było to, że wszędzie, jak okiem sięgnąć, rozciągało się morze.

Znajdowała się po niewłaściwej stronie statku. A może po tamtej stronie też było tylko otwarte morze? W takim razie sprawa wygląda źle.

Za statkiem nic nie widać.

Przed statkiem… serce podskoczyło jej niespokojnie. Na horyzoncie dostrzegła majaczącą linię brzegu, daleko, daleko stąd. Wąski strzęp lądu, wrzynający się długim cyplem w morze.

Żeby tylko wytrzymała na tej linie, dopóki się tam nie zbliżą!

Jedna rzecz ją irytowała. Po tamtej stronie statku mogły być wysepki, mógł być stały ląd, tylko ona tego nie widziała. Może mijali właśnie teraz, w tej chwili, jakąś wysepkę na bogatych szkierach u wybrzeży Bohuslan? Nic nie mogła na to poradzić. Zdać się na los szczęścia i teraz opuścić statek byłoby najgłupszą rzeczą, jaką mogła zrobić. Wtedy naprawdę mogła pozostać w falach otwartego morza. A znowu nie była taką wspaniałą pływaczką. Dostatecznie się namęczyła, zanim wydostała się na ląd z Oresund. Nie chciała więcej takich przygód.

Bolały ją ramiona, którymi uczepiła się liny, ale to był jedyny ratunek. Miała szczerą nadzieję, że piraci nie wejdą do kajuty. Bo wtedy zaczną szukać i bez wątpienia ją znajdą…

Za wszelką cenę musiała utrzymać się nad wodą. Strzęp lądu zniknął w mroku i nie widziała teraz nic.

Zamknęła oczy w udręce. Nie zdawała sobie sprawy, jak długo już tak wisi; miała wrażenie, że całe życie.

Przypadek sprawił, że spojrzała za siebie. I oczom jej ukazały się wystające z morza skaliste wysepki. Tuż przy burcie!

Nie wahała się ani chwili. Puściła linę i wpadła do wody, a po chwili w szybkim tempie odpływała od statku. Zanurzyła się wraz z głową na wypadek, gdyby ktoś stał na rufie i patrzył w dół.

Nie mogła jednak długo płynąć pod wodą, była na to zbyt wyczerpana. Musiała się wynurzyć. Ze zdumieniem stwierdziła, że statek jest już daleko od niej, a ląd tuż, tuż…

Miała do pokonania nie więcej niż piątą część tej odległości, którą pokonała w Oresund. Dzięki Bogu, bo siły zaczynały ją opuszczać. Zbyt długo musiała wisieć na linie. Ramiona bolały nieznośnie.

Była tak zmęczona, że pierwszy odcinek przepłynęła leżąc na plecach. Gdy jednak trochę odpoczęła, ruszyła z uporem przed siebie.

Brzeg znajdował się chyba dalej niż się z początku wydawało. Ruchy Villemo stawały się coraz bardziej ociężałe, oddech coraz głośniejszy. W końcu jednak poczuła dno pod stopami i wdrapała się na wąski pas lądu pod wysoką, połyskliwą skałą.

Położyła się na nadbrzeżnej trawie. Długo leżała, wsłuchując się w swój świszczący oddech. Potem odwróciła się na plecy i uśmiechając się, szeptała:

– Widzisz, ty moje nieznane maleństwo? Poradziliśmy sobie, ty i ja. Teraz wyruszymy do domu. Do domu, w którym pewnego dnia przyjdziesz na świat i spotkasz swojego ojca. On jest bardzo piękny, ten twój tata, wiesz. Bardzo piękny… – W głosie Villemo brzmiała duma. – Ale tak naprawdę to mieliśmy potężnych sprzymierzeńców, nie zapominaj o tym!

ROZDZIAŁ XIII

Zapadła już ciemna noc. Szafirowe niebo nie dawało zbyt dużo światła; Villemo nie bardzo wiedziała, co robić, ale przecież nie może chyba dłużej leżeć tu, gdzie fale prawie liżą jej stopy. A jeśli woda jeszcze się podniesie? Tak niewiele wiedziała o morzu.

W każdym razie powinna sobie znaleźć bardziej osłonięte miejsce.

Deszcz ustał już jakiś czas temu, ale nie ociepliło się. Poza tym była przemoczona, wkrótce zmarznie na kość.

Wstała i przez chwilę z całych sił zabijała rękami a potem biegała po brzegu w tę i z powrotem, żeby się rozgrzać. Suknia była jednak kompletnie mokra i właściwie bardziej ją ziębiła niż grzała.

Nie może tu pozostać.

Zaczęła się wspinać na najwyższą, jak jej się zdawało, skałę, żeby rozejrzeć się po okolicy. Wiedziała już, że znalazła się na po tej samej stronie co cypel, który dostrzegała wisząc na linie. Sam cypel wciąż majaczył jak czarny cień daleko na południu. W każdym razie myślała, że to kierunek południowy i że jest to wybrzeże Bohuslan. W porządku, cypel wyglądał obiecująco, a ona mimo wszystko znajdowała się na stałym lądzie.

Niełatwo było wspinać się po stromych, śliskich skałach. Zdjęła buty i szła boso. W końcu znalazła się na szczycie.

Szczyt jednak wcale nie okazał się szczytem, otaczały go inne, wyższe skały.

Dała za wygraną; trzeba zaczekać do rana i dopiero wówczas dokładniej zbadać okolicę. Znalazła niewielkie zagłębienie między skałami, w którym rosła miękka nadmorska trawa i kilka wysmaganych wiatrem sosenek. Jakieś kwiaty bielały w mroku. Chyba rumianki.

Villemo nazbierała trawy, ile tylko mogła. Potem zdjęła mokre ubranie, ułożyła się na trawie i próbowała się też nią okryć. Nie bardzo się to udawało, ale innego wyjścia nie miała. Drżąc, kuliła się w chłodnym wietrze od morza. Nigdy tu nie zasnę, pomyślała. Dostanę znowu zapalenia płuc albo tego mojego okropnego kataru i kto mnie wyleczy, skoro nie ma Mattiasa?

Myśli Villemo błądziły rozmaitymi drogami… Jestem już dorosłą kobietą. Dwadzieścia lat. I mężatką. Jestem żoną Dominika i oczekuję naszego pierwszego dziecka. A zupełnie nie odczuwam zmiany. W dalszym ciągu wydaję się sobie dziecinna i nieodpowiedzialna. Wciąż jestem tą samą Villemo, która przysparza tylu kłopotów swoim bliskim.

Oczy poważnie spoglądały w mrok. Lękliwie przypomniała sobie to, co stało się w kajucie. Nie, nie miała odwagi o tym myśleć. Nie rozumiała.

Próbowała skupić się na myśli o Dominiku i jego pełnym miłości spojrzeniu. To pomogło. Twarde posłanie stało się wygodniejsze, wiatr cieplejszy, własna krew ją rozgrzała i Villemo zasnęła pod osłoną letniej nocy na szkierach.

O brzasku zesztywniałą z zimna Villemo obudził krzyk jakiegoś morskiego ptaka. Słońce już wzeszło, ale nie zdołało się przebić przez powłokę chmur.

Nie może już dłużej leżeć na posłaniu z trawy, musi wstać, rozruszać się trochę. Było jeszcze bardzo wcześnie i tylko zwierzęta się pobudziły, ale gdzieś za skałami muszą się przecież znajdować ludzie. Domowe ciepło.

Wkładanie na wpół mokrego ubrania nie należało do przyjemności, lecz cóż, nie było innego wyjścia. Ubrała się i rozpoczęła wędrówkę w głąb lądu. Villemo wracała do domu, do Elistrand. Jeśli się pospieszy, może zdążyć przed rodzicami. Ale to by była niespodzianka!

Ożywiona tą myślą nie zatrzymała się, dopóki nie weszła na najwyższą skałę w okolicy.

Stała tam i rozglądała się w milczeniu.

Cypel należał do tej samej linii brzegowej, to prawda. Lecz w głębi, za skałami, rozciągał się błękitny pas morza i dopiero daleko, daleko na horyzoncie majaczyło wybrzeże Bohuslan.

Znajdowała się na wyspie.

Odczuwała rozczarowanie niczym dotkliwy głód.

Wyspa była duża, ale co z tego? Wyspa jest wyspą, a poza tym nigdzie ani śladu ludzkich siedzib.

Chociaż nie!

Daleko w głębi wyspy… Czy to nie torfowy dach? Pomiędzy skałami?

To był dach, ale tylko jeden. Poza tym wyspa sprawiała wrażenie nie zamieszkanej.

Ale dobre i to. Ludzie to także łódź. Dlaczego zawczasu tracić nadzieję? Pokrzepiona na duchu, ruszyła raźno poprzez skały i łąki. W centrum wyspa sprawiała wrażenie urodzajnej, ktoś tu uprawiał ziemię.

Teraz, kiedy znowu znalazła się pośród skał, straciła z oczu to, co wydawało jej się dachem. Nie wiedziała, dokąd się skierować. Jedyne co mogła zrobić, to iść dalej przed siebie. Prędzej czy później dojdzie do morza.

Nagle drgnęła. Miejscami na wyspie widziała zagajniki – mieszane, sosny i leszczyna; w głębi jednego z nich dostrzegła jakiś ruch. Mignęło jej coś dużego, brązowego. Potem zniknęło za drzewami.

Łoś? Villemo odczuwała wrodzony lęk przed dużymi zwierzętami. Perspektywa, że miałaby dzielić wyspę tylko z łosiami, wydawała jej się ponura. Bo nie był to chyba niedźwiedź? Tu, na morzu? To niemożliwe. Więc co?

Jeleń chyba też nie. To, co widziała, było większe. To musiał być łoś. O zgrozo!

Szła pospiesznie dalej, dotarła do kolejnego skupiska skał i przeprawiła się drugą stronę. O ile wiem, łosie nie potrafią wspinać się po skałach, pomyślała z krzywym uśmiechem.

Nieoczekiwanie szybko znalazła się znowu nad morzem. I właśnie tutaj, bezpiecznie ulokowana nad zatoką, leżała niewielka zagroda.

Z komina nie unosił się dym. Żadnej łodzi przy brzegu, żadnych rozwieszonych do suszenia sieci…

Obejście wyglądało jak wymarłe.

Wątła iskierka nadziei zgasła. To opuszczone miejsce.

Mimo to zapukała ostrożnie do niskich drzwi i odczekała chwilę, zanim weszła do środka.

Wtedy usłyszała jakiś dźwięk. Nie słowa, lecz bełkot, jaki wydaje z siebie człowiek, który nie jest w stanie mówić.

Villemo otworzyła drzwi i stanęła w progu.

Buchnął na nią jakiś trudny od określenia odór.

W izbie znajdowało się łóżko, a na nim leżał człowiek podobny bardziej do szkieletu niż do żywej istoty. Mimo to poruszył się, odwrócił głowę i popatrzył na nią głęboko zapadniętymi oczyma.

– Nie dotykaj mnie – zaskrzypiał raczej niż powiedział. – Czy nie zabraliście już wszystkiego?

– Dzień dobry – rzekła Villemo. – Nie mam zamiaru nic wam zabierać, dziadku. Zostałam tutaj wyrzucona na brzeg, bo uciekłam z pirackiego statku.

Stary zaczął dygotać.

– Ach, piraci! Oni tu byli. Wzięli wszystko. A mnie uderzyli w głowę i nie mogę się teraz ruszyć. Wzięli łódź i krowę, i wszystko, co miałem. Nie zostawili mi ani kęsa jedzenia. Porzucili mnie chorego, żebym umarł.

– Nie umrzecie, dziadku – uśmiechnęła się Villemo, chcąc dodać mu otuchy. – Teraz ja tu przyszłam i wszystko będzie dobrze.

– Niech cię Bóg błogosławi, dobra panienko!

Nie czas teraz na wyjaśnianie, że nie jest panienką. Utkwiły jej w pamięci dwie sprawy, które nie dawały jej spokoju. Że piraci zabrali łódź. To bardzo, bardzo źle dla niej. I dla starego, oczywiście, też. Druga sprawa to krowa.

– Jesteście pewni, dziadku, że oni wzięli waszą krowę?

– Na pewno to zrobili. Była akurat na pastwisku, ale zmusili mnie, żebym powiedział, gdzie to jest. Moja kochana Krasula! Skończyła jako pieczeń dla piratów!

Łzy spływały po wychudłych policzkach.

– Mnie się zdaje, że oni jej nie wzięli, dziadku – powiedziała Villemo. – Widziałam duże brązowe zwierzę na wyspie. A może tu są łosie?

– Łosie? Nie!

– Czyli to była Krasula. Prawdopodobnie ją wystraszyli i uciekła. Nie mogli jej złapać, więc dali za wygraną.

– Krasula – mamrotał stary wzruszony. – Ale ona chyba już zdziczała?

– Dawno temu napadli na was?

– Już nie potrafię zliczyć dni!

– Mogę się domyślać, jak długo dziadek tu leży. Ale niech się dziadek nie martwi o Krasulę, złapiemy ją. Najpierw jednak dziadek potrzebuje jedzenia, i to szybko! Czy jest w domu coś, z czego można przyrządzić posiłek?

– Nie wiem. Nie mogę się nawet podnieść, bo zaraz kręci mi się w głowie.

Kiedy przeszukiwała nędzną rybacką chatkę, zapytała:

– Czy dziadek mieszka sam tu na wyspie?

– Całkiem sam. Żona mi umarła dwa lata temu i wtedy chcieli mnie zabrać na ląd, ale nie, ja się z wyspy nie ruszę! Tu się urodziłem i tu chcę umrzeć. Tylko nie w ten sposób! Pobity i upokorzony!

– Bardzo dobrze to rozumiem. No, wiele tego nie ma, ale znalazłam trochę mąki. Mogę ugotować polewki.

– O, niech panienka będzie taka dobra!

Villemo ogarnęły wspomnienia. Szałas w Romerike. Upośledzeni. I ona, która miała im ugotować polewki, ale nie umiała. Te kobiety, które ją wyręczyły.

Teraz było inaczej. Teraz bez wahania zabrała się do pracy. Nie kręciła nosem na takie pospolite zajęcie, które dla niej nigdy nie było proste, ponieważ zupełnie nie nadawała się do żadnych prac domowych.

Stała z polanem w dłoni. A do czego właściwie się nadaję? Co potrafię oprócz wdawania się w niebezpieczne przygody?

Villemo słyszała o dzielnych bohaterach, którzy wracali z wojny w sławie i chwale, ale gdy przyszło zmagać się z codziennością, stawali się bezradni. Potrafili jedynie prowadzić wojny, żyć w napięciu. Byli niezdolni do normalnego życia.

Czy ona też jest taka? Miała szczerą nadzieję, że nie.

Rozpaliła ogień i zawiesiła nad nim kociołek. Bogu dzięki, że piraci chociaż ten kociołek zostawili! Ale też nie na wiele by im się przydał; stary, poobijany, bez ucha.

Czekając, aż woda się zagotuje, zajęła się staruszkiem. Nie było to nic przyjemnego, bo leżał tak od wielu dni bez możliwości zadbania o siebie. Villemo, troskliwa i wyrozumiała, choć odór unoszący się z posłania przyprawiał ją o mdłości, nie dała po sobie nic poznać. Udało jej się znaleźć suche ubranie, jakąś długą koszulę; zmieniła też słomę w sienniku i przewietrzyła chatę.

Na koniec umyła się starannie. Dziadek wyglądał na wielce zadowolonego ze świeżego posłania. Jemu też nie musiało być przyjemnie, że młoda, ładna dziewczyna zajmuje się nim w takim położeniu.

– Panienka jest jak anioł – rzekł z podziwem.

Villemo się roześmiała.

– Anioł to chyba ostatnie, do czego można mnie porównać. A poza tym jestem zamężną kobietą, dziadku. I oczekuję pierwszego dziecka – dodała z dumą.

– Oj, joj, joj, co za nieszczęście! – zawołał staruszek.

– Wcale nie! – zaprotestowała, choć bardzo dobrze rozumiała jego intencje.

Polewka była gotowa. Nie żadne arcydzieło kulinarne, ale smaczna. Villemo karmiła dziadka drewnianą łyżką, on jadł wolno. Gdy zrobili przerwę, by mógł trochę odsapnąć, popatrzył na nią uważnie i powiedział:

– Panienka… To znaczy, chciałem powiedzieć, pani, pochodzi z lepszych sfer, prawda? Takie ładne ubranie, piękna twarz.

Villemo uśmiechnęła się.

– Moim ojcem jest właściciel ziemski z Norwegii, a mężem kurier szwedzkiego króla.

Starzec podjął desperacki wysiłek, by ukłonić się głęboko i z szacunkiem na swoim posłaniu. Wytrzeszczał oczy.

– I piraci panią uprowadzili?

– Tak. Ale kapitan piratów skończył dużo gorzej. Udało mi się uciec. Teraz jednak powinnam pójść poszukać Krasuli. Nie czuje się pewnie zbyt dobrze, tyle dni nie dojona.

– Dziękuję bardzo, ale czy nie powinna pani najpierw trochę zjeść?

– Tak, chyba tak. Tylko czy mogę zabierać dziadkowi resztki jedzenia?

– O, co też pani! – zaprotestował rybak. – Jest nas teraz dwoje. Tak się cieszę, że mam opiekę i towarzystwo.

Jedzenie wyraźnie poprawiło mu humor. Był to prosty, ale bardzo sympatyczny człowiek.

Jadła ciepłą polewkę, a po chwili zapytała z nadzieją:

– Chyba ludzie ze stałego lądu zaglądają tu czasem do was, dziadku?

– Już bardzo dawno nikogo nie było. Zdarza się, że jakiś rybak przepłynie w pobliżu, ale nie pamiętam, żeby coś takiego miało miejsce od czasu, kiedy moja żona umarła. Widzi pani, wszyscy przywykli, że radzę sobie sam. A poza tym na lądzie, na wprost mojej wyspy, mało kto mieszka. Więcej ludzi jest dalej na północ, ale ja ich dobrze nie znam.

Villemo zmarkotniała.

– Ja muszę się dostać na ląd. Moja rodzina będzie się o mnie martwić. I dziecko… Czy nie ma na wyspie chociaż małej łódeczki?

– Nie, piraci zabrali jedyną, jaką miałem.

Zagryzła wargi i wstała.

– No, to chyba rozejrzę się za Krasulą. Macie jakąś linę, dziadku?

– Rybak zawsze ma linę. Niech pani poszuka w szopie nad morzem. Jeżeli te kanalie nie ukradły.

Jakie to wstrętne, napadać na starego człowieka, myślała oburzona, wychodząc. Te łotry mają wszystkiego dużo więcej niż on, a na dodatek pobili go i zostawili na łasce losu. Zastanawiała się, czy to ci sami, którzy ją uprowadzili. Prawdopodobnie. Byli wystarczająco brutalni, żeby zrobić coś takiego.

Ale kapitana dosięgła okrutna zemsta, nieoczekiwanie odczuła to jako pociechę.

W szopie lina na szczęście była. Villemo, nie zwlekając, wyruszyła na poszukiwanie Krasuli.

Jak należy postępować z zabłąkaną krową, kiedy na dodatek ona nie zna tego, kto próbuje ją złapać? Villemo starała się odnaleźć miejsce, gdzie ją przedtem widziała, lecz bez powodzenia. Zwierzę przepadło.

Ślady były jednak wyraźne i w końcu zobaczyła Krasulę na małej łączce. Krowa gapiła się na nią z uwagą, ale odchodziła zdecydowanie, gdy Villemo przybliżała się do niej.

Polowanie wymagało cierpliwości. Krowa miała znaczną przewagę i dopiero po kilku godzinach Villemo, postępująca za nią niestrudzenie i bardzo ostrożnie, zdołała ją zwabić do zamkniętego miejsca wśród skał. Okazało się teraz, że zwierzę jest posłuszne: bez protestu poddało się swemu losowi. Villemo triumfalnie wprowadziła je do małej obórki koło domu.

Staruszek był uradowany. Teraz pozostawało już tylko Krasulę wydoić. Villemo pomyślała z wdzięcznością o swoich rodzicach, którzy zmuszali ją, by uczyła się wszystkich prac gospodarskich, w tym także dojenia krów. Pamiętała, jak ją złościło, gdy musiała pod nadzorem służących wyciskać mleko z krowich wymion.

Teraz się to opłaciło. Ale pierwszego dnia zdołała wydobyć tylko kilka kropel. Krasula długo błąkała się po wyspie, wymię miała obrzmiałe i nie pozwalała się dotknąć. Kopnięciem wytrąciła Villemo skopek, a poza tym była na najlepszej drodze, by całkiem stracić mleko. Następnego dnia poszło lepiej i wkrótce dawała tyle mleka co przedtem. Było ono prawdziwym błogosławieństwem dla dwojga samotnych ludzi w domku na wyspie.

Staruszek wciąż nie wstawał, ale czuł się znacznie lepiej i robił nowy sprzęt rybacki. Villemo musiała zastawiać więcierze i saki, a także stare, podarte sieci, które wcześniej naprawiała. Siadywała także na nadbrzeżnych skałach z prymitywną wędką w ręce. Ze zdumieniem stwierdziła, że to skuteczna metoda. Ryby brały! W miarę jak lato chyliło się ku jesieni, dojrzewało zboże i jarzyny, które dziadek posadził wiosną, a w lasach pojawiły się jagody. Villemo nigdy nie przepadała za rybami, ale teraz z wdzięcznością przyjmowała takie pożywienie. I pracowała. Zbierała jagody, kosiła trawę i zboże, piekła chleb, smażyła powidła, robiła sok. Staruszek wracał do zdrowia, pomagał jej chętnie we wszystkim. Bywał, oczywiście, uparty i przewrażliwiony, jak to się często zdarza starym, samotnym ludziom, czasami dochodziło do drobnych nieporozumień, ale na ogół czuli się ze sobą dobrze.

Villemo codziennie wspinała się na wysokie skały i wypatrywała łodzi. Tylko dwa razy zdarzyło jej się zobaczyć z daleka kuter. Jeden na pewno należał do piratów, starała się więc, by jej nie zauważyli. Drugi sprawiał znacznie lepsze wrażenie, ale choć krzyczała i wymachiwała rękami, ludzie na pokładzie jej nie dostrzegli. Głęboko rozczarowana wróciła do swoich obowiązków.

Po nocach leżała nie śpiąc i myślała o Dominiku. „Przywoływała” go, choć nie wiedziała, czy ją słyszy.

Żeby tak mieć łódkę… albo małą tratwę! Raz próbowała zbudować coś sama, lecz znalazła tylko jedną nadającą się do użytku deskę, która zresztą nie była w stanie jej utrzymać. Musiała więc zaniechać także i tych prób.

W grudniu do Grastensholm nieoczekiwanie przyjechał Dominik.

Wszyscy zrozpaczeni wypatrywali Villemo. Kaleb i Niklas jeździli aż do szwedzkiej granicy, do wybrzeży Bohuslan, i przepytywali, czy ktoś o niej nie słyszał, lecz nigdzie się niczego nie dowiedzieli. Przejść do Szwecji nie mieli odwagi, w końcu ich stamtąd przepędzono. Gyldenlove ciągnął z powrotem do Norwegii, ale od norweskich oddziałów też żadnej pomocy nie uzyskali. Wrócili więc do domu, przywożąc ze sobą jedynie smutek.

Ale oto przyjechał Dominik i cała rodzina zebrała się w Lipowej Alei.

Wysłuchał w milczeniu ich opowieści, żalów i samooskarżeń, po czym oświadczył:

– Villemo żyje.

– Żyje? – wykrzykiwali jedno przez drugie.

– Tak – potwierdził Dominik smutno. – Wiecie przecież, że my oboje mamy szczególny dar. Ja jestem ogromnie wrażliwy na to, co ona mi przekazuje. Ona może mi przekazywać, choć żadnego przesłania ode mnie przyjąć nie jest w stanie.

Słuchali w napięciu.

– Villemo przychodzi do mnie w nocy – opowiadał dalej Dominik. – W snach, a czasami także chyba na jawie, sam nie umiem dokładnie określić.

– I co ona wtedy robi, co mówi? – zawołała Gabriella.

– Żadnych słów mi nie przekazuje, tylko nastrój. Wyraźnie stara się mnie uspokoić. „Nie martw się. Jest mi tu dobrze.” Prosi nas, byśmy czekali. Nie może wrócić teraz, o ile dobrze rozumiem, ale nie cierpi biedy, to dociera do mnie wyraźnie. Stara się też przekazać mi coś jeszcze, czego nie pojmuję. Mam wrażenie, jakby to chodziło o lód…

– O lód? – zawołał Brand, który wrócił już do zdrowia po pechowej podróży. – O Ludzi Lodu?

Dominik wzruszył ramionami.

– Nie wiem. W każdym razie natychmiast ruszam do Bohuslan, by jej szukać. Może sygnały staną się wyraźniejsze, kiedy będę blisko niej?

Nikt go nie zatrzymywał. Wszyscy wiedzieli, co dla niego znaczy odnalezienie Villemo. I sami też pragnęli jej powrotu bardziej niż czegokolwiek na ziemi. Odzyskali nadzieję, że żyje.

Niklas chciał mu towarzyszyć, lecz Dominik zamierzał podróżować sam, żeby zwracać na siebie jak najmniej uwagi.

Zatem wyjechał. Dotarł do Bohuslan i długo szukał po całym dystrykcie. Choć jednak we śnie Villemo odwiedzała go często, nie natrafił na ślad, który by go mógł do niej doprowadzić. W ponurym nastroju wrócił do Grastensholm. Tej zimy był wolny od służby z powodu ran odniesionych na wojnie. Mógł zostać w Norwegii i czekać, dopóki Villemo nie da o sobie znać.

Jeśli w ogóle kiedykolwiek to uczyni!

– Wszystko wskazuje na to, że idzie surowa zima – powiedział staruszek gdzieś w połowie grudnia.

– Wspaniale! – ucieszyła się Villemo. – Wtedy morze pokryje się lodem.

– Możliwe, chociaż nie każdego roku tak jest. Dawno już morze nie zamarzało. Ale nie traćmy nadziei. Bo pani będzie potrzebować fachowej opieki, kiedy jej czas nadejdzie.

I to jak jeszcze będę potrzebować! myślała Villemo, ale nie zwierzyła mu się ze swoich lęków.

Staruszek mówił dalej:

– Ja sam też postanowiłem wziąć Krasulę i przenieść się na ląd. Też mam nadzieję, że lód tej zimy będzie. Zaczynam się tu czuć samotny. Zwłaszcza jak pani odejdzie, będzie mi ciężko. Jestem już stary. I muszę myśleć o Krasuli. Kiedy umrę, ona zostanie sama. To okropne, takie miłe stworzenie.

– A będzie dziadek miał się gdzie podziać na lądzie?

– Mój brat mieszkał kiedyś w Tanums Hede. Jest dużo młodszy ode mnie, więc pewnie jeszcze żyje. On miał dużą rodzinę, to może któreś z jego dzieci mnie przyjmie.

Villemo skinęła głową.

– Ja w każdym razie czułabym się lepiej, wiedząc, że dziadek jest na stałym lądzie.

Oboje wciąż spoglądali na fiord, którym zimowe sztormy zawładnęły na dobre.

Styczeń…

Stanu Villemo nie można było ukryć. Codziennie biegała nad brzeg, lecz duży mróz wciąż nie nadchodził.

Nareszcie w lutym zrobiło się naprawdę zimno. Roziskrzyło się wszystko wokół, kamienie i trawa. Wprowadzili Krasulę do izby, żeby tak nie marzła i żeby ogrzewać się jej ciepłem. Ściany chaty trzeszczały i skrzypiały, a do snu wkładali na siebie wszystkie ubrania.

Pewnego ranka wyszli, jak co dzień, na skały.

– Spójrz! – zawołał stary rybak. – Lód! Szeroki pas lodu od strony lądu i przy brzegu wyspy też.

– Ale pośrodku morze wciąż wolne – westchnęła Villemo. – Boże, nie dopuść, żeby nadeszła odwilż!

Następnego ranka pas otwartego morza był węższy. Zaczęli zbierać rzeczy, które mieli wziąć ze sobą.

Stary składał ręce.

– Boże, zatrzymaj jeszcze trochę ten mróz! Nie pozwól lodowi stopnieć, nie teraz!

Dzień po dniu obserwowali, jak warstwa lodu się rozrasta, a pas wody maleje.

Aż któregoś ranka Villemo zawołała podniecona:

– Spójrz! Morze zamarzło!

– Ale lód za słaby, jeszcze musimy poczekać.

– Czy mamy czas? A jeśli w nocy przyjdzie odwilż?

– Nie przyjdzie. Być może jednak spadnie śnieg.

Och, tylko nie to, jęknęła Villemo w duchu.

Ale śnieg dawał na siebie czekać, a dwa dni później na całym fordzie niczym lśniąca posadzka leżał lód.

Staruszek wciągnął głęboko powietrze.

– No? – zapytał uroczyście. – Czy wszystko gotowe?

– Oczywiście – odparła Villemo. – Od dawna!

W godzinę później byli już pośrodku rozległej białej pustki. Właściwie byłoby lepiej, gdyby spadł śnieg, uważała teraz Villemo. Patrzenie wprost w wodę pod nogami nie było przyjemne. I bardzo niedobre dla Krasuli. Musieli jej zrobić coś w rodzaju butów z kolcami, żeby się nie ślizgała. Zawiązali jej też oczy. Szli powoli po obu stronach krowy, żeby ją podtrzymywać i prowadzić. Villemo marzła dotkliwie w nędznym okryciu, które uszyła sobie ze starej derki, a dziadek miał się pewnie nie lepiej.

Nie odwrócił się ani razu, choć przecież zostawiał za sobą całe swoje życie.

Ale serce Villemo przepełniała radość. Jest w drodze do domu! Nareszcie, po tylu miesiącach cierpliwego czekania. Maleńki gość dojrzewał w niej, nie mogło być wątpliwości, od czasu do czasu kopał z rozmachem. Czasami ogarniał ją lęk, że dziecko, które w sobie nosi, jest obciążone dziedzictwem zła, lecz starała się odsuwać od siebie niedobre myśli.

Buty miała za lekkie na taki mróz, ale obwiązała je starannie szmatami, a włosy, które teraz odrosły do przyzwoitej długości, okryła chustką odziedziczoną po nieboszczce żonie staruszka.

Od czasu do czasu lód. wydawał z siebie głęboki, śpiewny dźwięk i odczuwali drżenie pod stopami. Kiedy znaleźli na środku fiordu, szli jeszcze ostrożniej. Nikt nie mógł przewidzieć, czy lód wytrzyma ich ciężar.

Kąśliwy wiatr szczypał po twarzach, a koło południa w powietrzu pojawiły się pierwsze płatki suchego śniegu. Siekły w policzki, wciskały się za kołnierz i w rękawy. Szli pochyleni, pod wiatr, i starali się chronić twarze przed najgorszymi podmuchami.

Jakiś sen…?

Widzenie, czy co to było? Kiedyś, dawno temu?

O Ludziach Lodu. Jakieś niejasne wspomnienie. Mała osada w tundrze? Plemienne symbole powiewające na wietrze? Lud wypędzony z domu, który potem wędrował daleko, przez zamarznięte pustkowia, przedzierał się naprzód przez śniegi i lody…

Jej przodkowie. Garstka tych, co przeżyli, dotarła do Norwegii, a wśród nich potężny szaman, wcielenie zła. Tengel Zły.

A teraz ona tak jak tamci brnie przez inne pustkowia. Teraz wie, co musieli czuć. Pewnie wśród tamtych także jakieś kobiety oczekiwały dzieci jak ona. Jak musiały się bać, by ich nie stracić! Ona, mimo wszystko, miała do pokonania jedynie niewielki kawałek. Jeśli lód wytrzyma.

Na wpół oślepieni dostrzegali ląd coraz bliżej. Wiedzieli jednak, że lód nigdy nie dochodzi do samego brzegu. Wraz z przybojem wznosił się i opadał, zawsze pozostawała szczelina wypełniona wodą. Na wyspie zrobili coś w rodzaju mostu ze starych drzwi i przeprowadzili przez nie krowę. Tu nie mieli nic.

– Tam jest chyba najlepiej – powiedziała Villemo niepewnie.

– Krasulo, moja kochana – mamrotał stary. – Nie bój się, nie wpadniesz do wody. Postaramy się o to.

Musieli zdjąć jej z oczu opaskę. W miejscu, które Villemo wypatrzyła, pas wody nie był specjalnie szeroki. Ona ciągnęła, dziadek popychał krowę i jakoś udało im się przeprawić na ląd. Ale wtedy Villemo stwierdziła, że powinna unikać takiego wysiłku i szarpania. Strzyknęło jej w krzyżu tak, że przestraszyła się nie na żarty. Było naprawdę za wcześnie, dziecko miało się urodzić na wiosnę.

Już od dawna zastanawiała się nad imieniem dla maleństwa. Jeżeli będzie dziewczynka, to Dominik prosił, żeby ją nazwać Christiana, na pamiątkę jego ukochanej ciotki Marki Christiany. Co do chłopca, długo nie umiała się zdecydować. Chciała, żeby jego imię w jakiś sposób przypominało imię jej ojca, Kaleb, ale żeby było inne.

Teraz już wiedziała, jak chciałaby nazwać ewentualnego syna, lecz na razie trzymała to w tajemnicy. Nawet sama przed sobą nie chciała wymawiać tego imienia. Imienia Christiana też nie chciała używać, uważała, że to niepotrzebne kuszenie losu. Gdy więc rozmawiała ze swoim maleństwem, mówiła do niego Karl-Ingrid. A czyniła to często. Była przekonana, że to najważniejsza więź łącząca ją z Dominikiem.

Półprzytomna ze szczęścia wędrowała wraz ze staruszkiem w głąb lądu. Dotarła oto do ludzkich siedzib. Było to fantastyczne uczucie, trudne do opisania. Nie chciała mówić o tym staremu, żeby go nie ranić, bo zawdzięczała mu wiele dobrych chwil, spędzonych w jego chacie na wyspie. Ale to cudowne wiedzieć, że wraca się do domu!

Często zastanawiała się, czy Dominikowi było bardzo ciężko na wojnie. Czy nic został przypadkiem ranny albo czy… nie, o tym nie mogła myśleć. Zresztą nie wiedziała nawet, czy wojna jeszcze trwa. Szczerze wierzyła, że zawarto pokój.

Wędrowali długo, zanim dotarli do jakiejś drogi. Wyglądało to na główny trakt z północy na południe. Wkrótce zobaczyli też domy. Byli tak przemarznięci i zmęczeni, że bez wahania poprosili o nocleg. Dostali lokum i dowiedzieli się, jak iść do Tanum Hede. To niedaleko, zapewniano, staruszek powinien kierować się na południe, ona zaś na północ. Krasula po raz pierwszy w swoim życiu spędziła noc w oborze z innymi krowami, co ją przerażało.

Następnego ranka Villemo wydoiła ją po raz ostatni, pożegnała się serdecznie ze starym rybakiem i ruszyła w swoją długą wędrówkę do rodzinnego domu.

Zaraz na początku trafiła jej się podwoda, zabrał ją jakiś chłop jadący furą do Skee. Bardzo się to przydało.

Później musiała polegać na sobie.

Czuła się bardzo samotna. Na szczęście miała sakiewkę ojca. Mogła zatrzymywać się w gospodach, najeść się i wypocząć. Ze względu na swój stan nie musiała się obawiać natrętnych mężczyzn. Zostawiali ją w spokoju, a nawet trafiali się tacy rycerscy, którzy podwozili ją kawałek na wozie lub na końskim grzbiecie.

W ten sposób dotarła do Norwegii i przeszła przez Ostfold. Wędrowała niesłychanie wolno, lecz szła do domu!

ROZDZIAŁ XIV

Ostatnie dni dały się Villemo mocno we znaki. Pogoda się zmieniła. Trzaskające mrozy ustąpiły miejsca beznadziejnej plusze. Villemo zaziębiła się, czuła coraz boleśniejsze kłucie w piersiach.

W pewnej gospodzie niedaleko Moss stwierdziła, że sprawy zaczynają przybierać naprawdę zły obrót. Przeliczyła pieniądze. Zostało niewiele, szczerze mówiąc, rozpaczliwie mało. Przez całą drogę starała się odżywiać jak najlepiej i odpoczywać w dobrych warunkach, żeby dziecku nie stała się krzywda.

Zdesperowana zwróciła się do jakiegoś woźnicy, który zatrzymał się w tej samej gospodzie:

– Czy mógłbyś mnie zawieźć do Grastensholm na zachód od Christianii? Zapłatę dostaniesz na miejscu, mój ojciec jest bogatym człowiekiem.

Woźnica zlustrował ją od stóp do głów.

– Co ty sobie myślisz, bezwstydnico!

Villemo zmarszczyła brwi. Była zbyt zmęczona, żeby się rozgniewać, i nie rozumiała tego człowieka. Nie przywykła do takiego traktowania.

Nie mówiąc już nic więcej weszła do gospody i poprosiła o nocleg.

– A masz czym zapłacić? – spytała szynkarka wyniośle. Była to dama o bardzo nieprzyjemnym wyglądzie.

To pytanie słyszała Villemo w ostatnim czasie coraz częściej. Wyjęła sakiewkę i położyła pieniądze na stole. Kobieta skinęła głową i poprowadziła ją na górę.

Znajdowało się tam coś tak niezwykłego jak lustro. A gdy Villemo spojrzała w jego mętną powierzchnię, zrozumiała, dlaczego ludzie tak się do niej odnoszą. Była wstrząśnięta swoim wyglądem.

Szeroki płaszcz, uszyty z szorstkiej derki, okrywał jej ciało, lecz piękny nie był; bardziej przypominał kupę szmat niż ubranie. Chustka pełna dziur… Ale najbardziej przeraziła ją własna twarz: chuda, po prostu wyniszczona po więcej niż skromnym odżywianiu przez całą zimę na wyspie. Zapadłe głęboko oczy płonęły jakimś przytłumionym ogniem, włosy straciły blask, usta ułożone były jak do płaczu.

Czuła zmęczenie, straszne zmęczenie. Dręczył ją kaszel. Czy znowu będzie się musiała położyć jak wtedy, gdy oboje z Dominikiem zostali uwięzieni w oborze?

Nie, tylko nie to! Chce wracać do domu, do Elistrand. Do domu, odnaleźć Dominika, bez względu na to, gdzie się znajduje.

Zasnęła, zanim zdołała się rozebrać. Jej ostatnią myślą było rozpaczliwe wołanie Dominika na pomoc.

To, co działo się potem, docierało do niej słabo. Niesympatyczna szynkarka wykrzykiwała nad nią:

– Masz zamiar leżeć tu do końca świata? Wstawaj natychmiast, nie będziesz zajmować miejsca, jak nie masz czym płacić, ty dziwko!

– Ja przecież zapłaciłam – szepnęła wystraszona.

– Tak, za jedną noc, Bóg wie jak dawno temu! I nie waż mi się urodzić swojego bachora w moim łóżku, powiadam ci!

W izbie była jeszcze jedna kobieta. Dotykała i obejmowała Villemo. Pewnie znachorka.

– Muszę iść do domu – szeptała Villemo.

– Tak, tak, tylko teraz trzeba się podnieść. Musisz wstać, wiesz, zejdziemy po schodach…

– Dokąd pójdziemy?

– Tylko do innego pomieszczenia.

– Ja muszę wracać do domu. Czy możecie posłać wiadomość do mojej rodziny?

Kobieta roześmiała się bezzębnymi ustami.

– O tak, pewnie, a gdzie to jest ten twój dom? W rynsztokach Christianii?

Sprowadzono ją po schodach i nawet nie była w stanie protestować. Nogi miała jak z galarety, uginały się pod nią przy każdym kroku.

Znalazła się na dworze. Powietrze było ciepłe, śnieg stopniał.

– Mogę iść sama – powiedziała Villemo. – Muszę wracać do domu.

– Nie, pójdziesz ze mną. Zabieram cię do przytułku dla biedaków. Tam jest twoje miejsce, a nie w eleganckiej gospodzie.

Eleganckiej? Zdania co do tego mogłyby być podzielone.

Złośliwa szynkarka wołała za nimi:

– Zamówiłam dla niej trumnę, najprostszą, ale innej nie jest warta! Miłosierdzie też ma swoje granice!

Inny dom. Wynędzniałe twarze, zapadnięte, gapiące się na nią oczy. Brudne posłanie na podłodze. Villemo skuliła się.

Dziecko?

Nie straciła go. Och, Karl-Ingrid, moje małe biedactwo, jak ja się z tobą obchodzę? Tak źle się karmię i ta choroba…

Dominiku, zaprzepaściłam wszystko. Ale kocham cię. Kocham cię, kocham cię…

Dominik wyruszył w drogę jeszcze tej nocy, gdy Villemo straciła świadomość. Ocknął się wtedy zlany zimnym potem i natychmiast wstał.

Tym razem niebezpieczeństwo jest poważne. Villemo wysyłała desperackie wołanie o pomoc.

Teraz zabrał ze sobą Niklasa. Podejrzewał, że będą potrzebne ciepłe, uzdrawiające dłonie kuzyna. Jechali długo, minęli Christianię, przecięli Ostfold. Dominik nie odbierał już żadnych sygnałów od Villemo, zapanowała złowróżbna, dławiąca cisza.

– O Boże, Niklasie, z nią jest bardzo źle! I w żaden sposób nie potrafię się zorientować, gdzie się znajduje!

Niklas siedział na koniu milczący i spięty. Przeżył niedawno bardzo trudne chwile. Jego dziecko urodziło się za wcześnie. Mattias i on długo i rozpaczliwie walczyli o życie cierpiącej Irmelin, strach mącił mu zmysły…

Wreszcie dziecko przyszło na świat. Malutkie i bezbronne. Drobniutki chłopaczek, którego owijali w ciepłe kołderki i trzymali dzień i noc blisko ognia. Opiekowały się nim Eli i Hilda, pomagała im Gabriella, Irmelin powoli odzyskiwała zdrowie.

Dziecko było normalne, śliczny synek o jasnych włoskach, prawidłowo zbudowany. Teraz niebezpieczeństwo minęło, chłopiec będzie żył.

To jednak mogło oznaczać, że dziecko Villemo…

Ani on, ani Dominik nie byli w stanie dokończyć tej myśli.

Nagle Dominik zatrzymał konia.

– Tam! Villemo znów mnie wzywa. O Boże, Niklas, czas nagli!

– Ale gdzie jest?

Znajdowali się na wiejskiej drodze wiodącej na południe, wypytywali we wszystkich gospodach, na wszystkich stacjach, gdzie wymieniano konie. Bez skutku.

Dominik ukrył twarz w dłoniach, żeby się skupić.

Po chwili oświadczył z wahaniem:

– To gdzieś niedaleko.

Niklas zastanawiał się.

– Ta baba w karczmie… z rozbieganym spojrzeniem…

– Wracamy – zdecydował Dominik. – Bo tam doznałem wyraźnego uczucia strachu. Powinienem był się nad tym zastanowić.

Wkrótce znaleźli się znowu w karczmie i tym razem przycisnęli szynkarkę do muru.

– Była tu ostatnio młoda kobieta?

– Dajcie mi spokój! – wołała pewna siebie. – Nie było nikogo, kto by pasował do takich wytwornych panów. Była jakaś dziewczyna uliczna, która wciąż powtarzała, z jakiej to dobrej rodziny pochodzi. Zmyślała o sobie takie bajki.

– Co dokładnie mówiła? – zapytał Dominik zgnębiony. – Skąd przyszła?

– Au, to boli! Puśćcie mnie! Mówiła, że jest zamężna, ale ja nie wierzyłam jej ani przez chwilę. O, nie! To dziecko, które nosiła, to na pewno bękart!

Dominik zbladł jeszcze bardziej.

– I jej ubranie! Same szmaty! Wciąż uparcie powtarzała, że musi iść do domu.

– Mówiła dokąd? – dopytywał się Niklas.

– Skąd mam pamiętać? Przecież to wymysły!

– Grastensholm? Elistrand?

– Tak, tak to brzmiało. Ale ona jest mi winna mnóstwo pieniędzy. Leżała tu przez wiele tygodni, była chora. Inni goście byli przerażeni jej kaszlem.

– To ona – stwierdził Dominik matowym głosem.

– Gdzie jest teraz?

Kobieta spoglądała na nich chytrze. Byli to eleganccy, bogaci panowie.

– Ona mnie naprawdę dużo kosztowała, za nic nie zapłaciła.

– Gdzie jest?

– Przecież musiałam się jej pozbyć. Jest w przytułku. Jeśli jeszcze żyje.

Oczy Dominika miotały skry.

– To moją żonę posłałaś do przytułku, jędzo! Gdzie to jest?

– Najpierw muszę dostać swoje pieniądze. Mimo wszystko okazałam jej wielkie miłosierdzie.

– Wątpię. Ale masz! Wystarczy?

Gospodyni łapczywie zgarniała monety.

– Trzeba jechać drogą w dół, a potem na prawo.

Już ich nie było.

– Drogo cię to będzie kosztowało, jeżeli umarła! – zdążył krzyknąć Niklas.

Dominik nie mówił nic. Twarz miał jak skamieniałą ze strachu.

– Jeśli ona żyje… to nie mów jej nic o dziecku Irmelin! Jeszcze nie teraz – poprosił.

Niklas skinął na znak, że rozumie.

Villemo leżała w zamroczeniu. Raz dziennie stawiano obok jej posłania miskę z jedzeniem. Rozpaczliwie starała się zjadać obrzydliwą papkę ze względu na dziecko, ale ręce jej nie słuchały, nie była w stanie utrzymać łyżki.

Domyślała się, że opiekunowie liczą na jej śmierć. Słyszała, jak mówiono: „Wkrótce zwolni się to miejsce w kącie”.

Przecież nie może umrzeć! Dziecko!

Czy ono jeszcze żyje? W takim razie to cud! Zrobiło się takie spokojne. Już nie odczuwała radosnego kopania.

Głosy?

Znowu zaczyna fantazjować. Słyszy głosy, o których tak długo marzyła. Głos Dominika. I Niklasa. Koniec się zbliża, czuła to. Jeżeli już nie przekroczyła granicy nieznanego.

Ktoś dotyka ją delikatnie. Ktoś przemawia czułym głosem Dominika:

– Villemo!

Z trudem otworzyła oczy i natychmiast je zamknęła. Mam też przywidzenia, pomyślała.

Ktoś ją podnosi. Czy to tak człowiek idzie do nieba? Ale przecież nie pragnęła nieba, ona, tak silnie związana z dziedzictwem Ludzi Lodu…

– Jest lekka jak piórko – powiedział głos Dominika. – Mimo że nosi dziecko. Niklas, musimy jak najszybciej wrócić do domu.

– Postaram się o wóz.

– Dobrze.

Znowu wszystko od niej odpłynęło.

Umieszczono ją na skrzypiącym wozie. Nie powinno tak trząść. To niedobrze dla dziecka.

Ktoś siedzi przy niej i obejmuje ją ramieniem. Ktoś siedzi przed nią.

Za wozem biegną konie.

Wóz skrzypi.

Takim skrzypiącym wozem nie jedzie się pewnie do nieba.

– Czy ja żyję?

– Myślę, że tak – odparł pogodny głos. Głos Dominika.

– A Karl-Ingrid?

– Karl-Ing… Ach, rozumiem!

– Dziecko żyje, Villemo – powiedział Niklas. – Staraliśmy się karmić cię mlekiem i innym wartościowym jedzeniem, którego pewnie od dawna ci brakowało.

– Niklas trzymał ręce na twoich piersiach. Choroba zaczyna ustępować, kaszel nie jest już taki okropny. – To głos Dominika.

– Gdzie jesteśmy?

– Minęliśmy Christianię. Zaraz będziemy w domu.

Teraz otworzyła oczy.

– Czy to prawda? To znaczy pytam, czy wy jesteście prawdziwi? Czy ja nie śnię? I dziecko żyje? A ja jadę do domu? Dominiku, to ty?

– To wszystko prawda, Villemo – powiedział ciepłym, drżącym ze wzruszenia głosem. – Zobacz, uszczypnę cię w rękę. O Boże, to sama skóra i kości!

Zabolało. To znaczy, że żyje. Villemo wybuchnęła rozdzierającym płaczem.

W Elistrand natychmiast została zapakowana do łóżka. Nawet się nie domyślali, jak jej to dobrze robi. Przychodzili wszyscy po kolei, wzruszeni, zatroskani, przekarmiali ją rozmaitymi smakołykami… Ale nikt nie wspominał o dziecku Irmelin.

Villemo, rzecz jasna, natychmiast zwróciła uwagę na szczupłą figurę kuzynki.

– Co się stało? – zapytała pewnego wieczora, gdy Irmelin siedziała przy jej łóżku.

Przyjaciółka odwróciła wzrok.

– Urodziłam chłopczyka. Przed czasem, ale jest zdrowy. Nazwiemy go Alv, bo taki jest maleńki [Alv, postać z mitologii skandynawskiej, mały, sympatyczny duszek, tańczący nad wodami nocą przy księżycu (przyp. tłum.)] i śliczny.

Villemo uśmiechnęła się blada.

– Uważaj tylko, żeby nie wyrósł z niego wielki drągal, bo wtedy imię przestanie pasować.

Zaległa dręcząca cisza. W końcu spojrzały na siebie nieśmiało.

– Jest normalny, powiedziałaś?

– Tak.

Villemo umilkła. Uścisnęła tylko rękę przyjaciółki, Dopiero po dłuższej chwili dodała:

– Tak się cieszę w twoim imieniu, Irmelin.

– Dziękuję! I Niklas, i wuj Mattias będą przy tobie, Villemo – zawołała Irmelin pospiesznie. – Przygotowali się bardzo starannie.

Villemo była w stanie tylko skinąć głową.

Troskliwa opieka zaczynała dawać rezultaty. Villemo przytyła i mogła już wstawać. Dominik wciąż był z nią.

Losy wojny przestały go obchodzić. Marzył, żeby zabrać Villema z dzieckiem do Sztokholmu, gdy będą na tyle silni, by podróżować. Rana na karku już się dawna zagoiła, choć miał pewne trudności z poruszaniem głową. Ale to nieistotne.

Pewnego kwietniowego dnia w Elistrand wszystko było przygotowane i domownicy czekali w napięciu. Dominik został u Villemo dopóty, dopóki go nie wyprosiła. Nie chciała, by był obecny przy porodzie. Wielu mężów towarzyszyło żonom w takich chwilach, ale ona nawet słyszeć o tym nie chciała. Wystarczy, że musi znosić obecność Mattiasa i Niklasa, bliskich krewnych przecież.

Nieznośna Villemo. Dzielna i uparta do ostatka.

Kiedy jednak zaczęło się na dobre, Villemo pokazała swoje dawne oblicze.

– Co za cholerny los! – klęła ze złością. – Co to za pomysł, żeby kobieta musiała tak cierpieć tylko dlatego, że spełniła swój obowiązek i przysporzyła Panu Bogu nowych duszyczek?

– Villemo! – upominała ją matka surowo. – Tak nie wolno!

– Ale mnie bardzo boli!

– Wiem. To nie jest łatwa sprawa.

Villemo przypomniała sobie teraz, że matka urodziła jeszcze jedno dziecko, jej siostrzyczkę.

– Mama, ty uradziłaś dziecko dotknięte dziedzictwem. I nie umarłaś.

– Nie, nie umarłam, kochanie. Ale mało brakowało.

– Więc załóżmy, że ja też mogę urodzić takie dziecko. Ale to tylko te potworne ramiona zabijają matkę, prawda?

– Tak.

– I nie zawsze obciążone dzieci są takie7

– Nie, a poza tym Mattias i Niklas mają teraz środki ułatwiające tego rodzaju poród.

– Jakie środki?

– Kleszcze i…

Villemo jęknęła.

– Boże, chroń mnie! Gdzie jest Dominik?

– Nie wiem – zaczęła Gabriella z wahaniem. – Zdaje mi się, że zaszyli się gdzieś z twoim ojcem nad dzbankiem wina.

– Czy to nie jest niesprawiedliwe, mamo, że tylko oni mogą mieć rozrywkę?

– Nie sądzę, żeby mężczyznom było bardzo wesoło, Villemo. To nie takie zabawne, kiedy człowiek czuje się zupełnie bezradny, wiedząc, że sam to spowodował.

Kolejny skurcz wstrząsnął Villemo i rozmowa została przerwana.

Nastrój w izbie stawał się coraz bardziej gorączkowy.

– Teraz to już naprawdę niedługo – powiedział Mattias, blady i przejęty.

Niklas położył ręce na brzucha rodzącej.

– Spokojnie, Villemo, wszystko będzie dobrze, zobaczysz!

– Oczywiście – szepnęła.

Wspominała teraz to wszystko, co przeżyła jako żona Dominika. Niemało przykrości, ale najwięcej myślała o tych troskliwych rękach, których dotyk poczuła na swoich ramionach w kajucie. I o tym ciepłym, uspokajającym uśmiechu człowieka, którego twarz widziała kiedyś na obrazie. To jej przodek, który stał się symbolem dobra.

A gdy targały nią ostatnie bóle i bez skrępowania starała się wykrzyczeć z siebie co czuje, znowu zobaczyła tę demoniczną twarz i ogarnęło ją poczucie bezpieczeństwa. Jeśli miała teraz umrzeć, to wiedziała, że po tamtej stronie spotka jego.

Powoli budziła się z miłosiernej nieświadomości.

Dookoła niej panował ruch. Ludzie biegali tam i z powrotem.

– Kochani moi – szepnęła. – Ja chyba jestem nieśmiertelna!

– Nie, nie jest aż tak źle – śmiał się ktoś radośnie.

To Dominik.

– Ciebie miało tu nie być – rzekła niepewnie.

– Ale to było dawno temu, Villemo. Zostaliśmy rodzicami, ty i ja.

– Rodzicami kogo? – spytała spieczonymi wargami.

– Małego, ślicznego chłopaczka – odparła jej matka. – Jeśli zadasz sobie tyle trudu, żeby unieść głowę, to go zobaczysz.

Z wysiłkiem otworzyła oczy.

Stali wszyscy przy łóżku: nie ukrywający dumy Mattias i Niklas po jednej stronie, po drugiej stronie jej rodzice, promieniejący szczęściem, a w nogach Dominik z zawiniątkiem w objęciach.

Podniósł tłumoczek wysoko, żeby mogła zobaczyć.

– Jest taki chudy i leciutki – powiedziała Gabriella. – Ale my go szybko odkarmimy.

Dwa cienkie patyczki zamiast rąk i poruszające się piąstki. Maleńka buźka, w której widać głównie oczy, choć jeszcze mocno zaciśnięte. Długie czarne włosy, schodzące na uszka i na czoło. Ładny mały chłopczyk!

– Widziałem jego oczy – mówił Dominik. – Są ciemne jak oczy mojej matki i jak oczy twojej matki. Poza tym podobny jest do mnie, prawda?

Villemo uważała, że jeszcze za wcześnie, żeby się w tej sprawie wypowiadać.

– Jest bardzo ładny – stwierdziła. – Nie rozumiem jednak…

– Teraz muszę ci powiedzieć, Villemo – rzekła Gabriella. – Jakiś tydzień temu dostałam list od mojego brata Tancreda, ale nie chcieliśmy ci nic mówić. Tancred pisze, że jego córka, Lena, urodziła córeczkę; najzupełniej normalną. Dziewczynka ma na imię Christiana. Tak jak ty chciałaś nazwać swoją.

– I co to znaczy? – zapytała, nie rozumiejąc.

– To znaczy – wyjaśnił Mattias – że mieliście wyjątkowe szczęście. Na miłość boską, róbcie, co chcecie, ale nie wolno wam mieć więcej dzieci. Bo wtedy już nie uda wam się uniknąć katastrofy!

Villemo i Dominik popatrzyli na siebie i skinęli głowami. Byli tacy szczęśliwi, że mają normalnego, zdrowego synka. Dopiero teraz dotarło do nich w pełni, jakie to szczęście.

– Pozostał jeszcze Tristan – przypomniała Villemo.

Gabriella spoważniała. Okazuje się, że Tristan nabawił się jakiejś ciężkiej choroby. On nie może mieć dzieci, tak powiedział lekarz rodziny.

– Jaka szkoda – westchnęła Villemo. – To dlatego zrobił się taki dziwny?

– Śmiertelnie bał się tej choroby i długo nikomu o niej nie mówił.

– Biedny Tristan! Ale to oznacza, że jeżeli teraz będziemy uważać, to nasze pokolenie może nie wydać na świat dziecka obciążonego?

– Nigdy przedtem coś takiego się nie zdarzyło. Ale teraz mogłoby się udać.

– Dzięki ci, dobry Boże – szepnął Dominik.

Przerwała im Gabriella:

– Villemo, wuj Brand jest tutaj. Bardzo chce zobaczyć dziecko. Przecież wiesz, że Dominik jest wnukiem jego brata. Czy może wejść?

– Oczywiście! – zawołała.

Brand przyszedł i starannie, długo podziwiał najmłodsze dziecko w rodzinie. I znowu zaczęły się rozważania, do kogo malec jest podobny.

– A jak zamierzacie nazwać synka? – zainteresowała się Gabriella.

Dominik odpowiedział:

– Chcieliśmy jakieś imię na cześć ojca Villemo, Kaleba, ale nie zdecydowaliśmy się jeszcze na żadne.

Wtedy rozległ się głos Villemo:

– Ojcze, proszę mi wybaczyć, ale ja od dawna wiem, jak chcę nazwać naszego syna i nikt, nawet Dominik, mnie od tego nie odwiedzie. Mam swoje powody, żeby się przy tym upierać, tylko że to imię w żaden sposób nie przypomina twojego, ojcze.

– A jakie to imię? – dopytywał się Dominik. – Nic mi dotychczas nie wspomniałaś.

– Będzie miał na imię Tengel – oświadczyła Villemo tonem nie znoszącym sprzeciwu.

Zaległa niczym nie zmącona cisza.

– Ale… – zaczęła po chwili Gabriella.

– Był w naszym rodzie Tengel Zły – rzekła Villemo. – I był Tengel Dobry. Obaj dotknięci. To będzie trzeci Tengel. Możemy mieć w rodzinie także normalnego Tengela. Wolnego i szczęśliwego!

Zastanawiali się, lecz gotowi byli wyrazić zgodę. Nie wiedzieli nawet połowy tego co ona, lecz rozumieli ją i zaakceptowali imię. A najszczęśliwszy ze wszystkich był stary Brand. Bo on znał tamtego Tengela i wciąż o nim pamiętał.

– Jestem pewien, że dziadek by się z tego cieszył – powtarzał wzruszony. – Co prawda zawsze mówił, że nikogo nie powinna się chrzcić tym imieniem, bo przynosi ono tylko smutek, ale to nieprawda! On sam był bardzo szczęśliwy z babcią Silje i ze swoją rodziną. I byłby bardzo dumny, że ten mały tłumoczek otrzymał jego imię.

Villemo też tak myślała.

– Czy mogłabym wypożyczyć na chwilę mojego synka? – zwróciła się do Dominika, który wciąż nie miał dość patrzenia na ten cud.

– Tak, oczywiście, wybacz mi – mamrotał zawstydzony.

Villemo wzięła drobniutkiego chłopca w ramiona. Położyła dłoń na jego czarnej główce, jakby go chciała ochronić.

W jej oczach pojawił się smutek, a serce przeniknął lęk.

Nie będzie obciążonych dziedzictwem w jego pokoleniu?

Czy mogą być tego pewni? Kiedyś się już zdarzyło, w przypadku Tronda, że złe skłonności ujawniły się dopiero później…

Przytuliła malca do siebie. Czy może być pewna?

I do czego Niklas, Dominik i ona zostali przeznaczeni? Ile czasu jeszcze minie, zanim się dowiedzą?

Kiedy ona leżała bezpieczna wśród swoich bliskich, ślad stopy Szatana od dawna już znaczył ziemię. Choć dotychczas nikt jeszcze tego nie zauważył.

Margit Sandemo

***

Content

Margit Sandemo
Gorączka

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

Margit Sandemo