Margit Sandemo

Więźniowie Czasu

SAGA O LUDZIACH LODU

Tom XL

ROZDZIAŁ I

– Nataniel! Natanieeel!

Te przeciągłe, nabrzmiałe przerażeniem nawoływania pochodziły ze snu, lecz Nataniel zdawał sobie sprawę, że mają bardzo konkretne znaczenie. Nawet we śnie starał się na nich skoncentrować, wszystko zapamiętać.

Sen był jakiś dziwny, Nataniel nie bardzo umiał go umiejscowić, marzenie dotyczyło sfer, o których nigdy nie słyszał, których nie znał.

Czyste, błękitne niebo. Coś się z niego sypało, wirując opadało w dół. Ale to nie był śnieg. Może płatki kwiatów?

W każdym razie jakieś płatki, białe z delikatnymi smugami w kolorze różowym albo fioletowym.

Może to jednak nie kwiaty? Czyż to nie… kobiece twarze, białe niczym śnieg?

– Nataniel! Pomóż mi! Nataniel, ratunku! Nataniel!

To w górze to jednak nie były kobiece twarze. W każdym razie wołanie nie od nich pochodziło. Ten błagający o pomoc głos Nataniel znał z realnego świata.

Doszły do niego teraz dziwnie ostre, a mimo to delikatne dźwięki jakiegoś instrumentu muzycznego. „To jest biwa” – oświadczył męski głos w pobliżu, ale Nataniel nikogo obok siebie nie widział.

To, co spadało z nieba… to były płatki kwiatów jakiegoś drzewa owocowego, kwiaty jabłoni, może wiśni. Kiedy zaś zbliżały się do ziemi, przemieniały się w białe twarze kobiece o czerwonych ustach i smutnych migdałowych oczach. Jedna z takich twarzy przepłynęła tuż obok Nataniela i zniknęła w oddali. Oczy jednak patrzyły wprost na niego z wyrazem nieopisanego cierpienia. Drobne wargi były mocno uszminkowane. Rozpacz, rozpacz, na tym obliczu malowała się bezgraniczna rozpacz.

Ponownie dał się słyszeć ów męski głos. „Bardzo się martwimy o Heike” – mówił. – „Taira odszedł na zawsze. Odszedł przy Dan-no-ura”.

– Nataniel! Nataniel!

Znowu ten krzyk śmiertelnego przerażenia. I to krzyczał ktoś, kogo on zna. Był tego pewien.

– Nataniel, pomóż mi! Ja już nie wrócę!

Zlany potem usiadł na łóżku i nareszcie się obudził. Zaspany, rozdygotany, z trudem rozglądał się wokół i szeptał:

– Tova! To jest Tova. Cóż ona znowu wymyśliła?

Traktował bowiem sen bardzo poważnie. Sny Nataniela zbyt często bywały prorocze, by mógł zlekceważyć te dziwne wizje.

Heike? „Martwimy się o Heike”? Nikt się przecież nie martwi o człowieka, który nie żyje od ponad stu lat! W każdym razie nie bywa to na ogół poważne zmartwienie. A te twarze… Sprawiały wrażenie, jakby należały do ludzi z bardzo odległych czasów, ludzi pierwotnych. I nie były nordyckie, uświadamiał to sobie z całą ostrością.

„Taira odszedł na zawsze. Odszedł przy…” Przy czym? Nie wolno mu zapomnieć tego słowa, to bardzo ważne, czuł to. Jak to było? „Dan-no-ura”. Tak właśnie to brzmiało. Nataniel pospiesznie zapisał słowa, które usłyszał. „Biwa”. Czy naprawdę jest taki instrument?

Wyskoczył z łóżka i zdjął z półki encyklopedię. Biwa… Prawdopodobnie nic takiego nie istnieje. Otóż nie! Istnieje!

„Biwa, japoński instrument z grupy instrumentów strunowych, o gruszkowatym, wydłużanym korpusie, płaskie dno. Cztery struny i cztery kołki, gra się za pomocą kostki”.

Japoński. Tego zdążył się już domyślić. Mógłby jednak przysiąc, że nigdy przedtem nie słyszał słowa „biwa”. Chociaż tego nie można być pewnym, nasz mózg magazynuje jakieś wyrażenia, a my nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy.

No ale te pozostałe słowa? „Martwimy się o Heike. Taira odszedł na zawsze. Odszedł przy Dan-no-ura”. Wiedział, oczywiście, kim był Heike, ale pozostałe wyrazy nie mówiły mu absolutnie nic. I nigdy nie mógł ich słyszeć, bo jego wiadomości dotyczące Japonii były w najwyższym stopniu ograniczone.

Jakieś bezsensowne senne marzenie? Być może. Słyszał przecież opowieść o pewnej damie, której się śniło, że była królową wspaniałego balu, wszyscy tłoczyli się wokół niej, słuchali wstrzymując dech, gdy wypowiadała niezwykle głębokie myśli i wysoce inteligentne uwagi. Wszyscy byli poruszeni jej erudycją. W tym momencie obudziła się i zaspana zapisała te wszystkie niebywale mądre słowa. Rano z wielkim napięciem odczytała swoje zapiski: „Hulihu, huligami. Mężczyźni są poligamistami. Hulihu, huligami: Kobiety są monogamistkami”.

Może właśnie coś w tym rodzaju przytrafiło się Natanielowi? Może i jego sen był czymś takim? Pozbawione sensu słowa, do których przywiązywał zbyt duże znaczenie.

On jednak tak nie uważał. Rozpaczliwy krzyk Tovy rozdzierał serce.

Spojrzał na zegarek.

A, to już tak późno? Wpół do ósmej to pora, gdy bez specjalnych skrupułów można telefonować do ludzi. W każdym razie do kogoś takiego jak Vinnie i Rikard.

Telefon przyjęła Vinnie i niestety sprawiała wrażenie zaspanej. No, ale trudno.

– Cześć, Vinnie. Tu Nataniel. Przepraszam cię, ale chciałem zapytać o coś Tovę.

– Tovę? Nie ma jej w domu. Przedwczoraj pojechała da Oslo. Powiedziała, że chce odwiedzić jakiegoś przyjaciela, a ja nie mogłam jej tego zabronić. Ma przecież tak niewielu przyjaciół. A poza tym jest dorosła. Skończyła dwadzieścia lat i może robić, co chce.

Te wyjaśnienia Nataniela nie uspokoiły. O ile wiedział, Tova żadnych przyjaciół nie miała, a już na pewno nie w Oslo.

– Wiesz, Natanielu – mówiła dalej Vinnie. – Chciałam ci bardzo podziękować za wszystko, co robisz dla naszej córki. Jesteśmy ci naprawdę wdzięczni. Godziny, które spędza z tobą, należą do najpiękniejszych w jej życiu.

Mruknął w odpowiedzi jakąś konwencjonalną formułkę. Usłyszał jeszcze, że Vinnie mówi:

– Powiem jej, że dzwoniłeś.

Wtedy może już być za późno, pomyślał.

– Vinnie, czy ty wiesz, gdzie ona jest? Masz może adres tego przyjaciela? Widzisz, to dosyć ważna sprawa. Potrzebna mi jej pomoc.

Stawiał tym sposobem sprawy na głowie, ale cóż miał powiedzieć? Nie chciał tej dobrej, sympatycznej Vinnie informować o swoich obawach.

Dziwna to była osoba, ta kuzynka Tova…

Dla większości krewnych stanowiła zagadkę. Nawet dla Nataniela. Ukrywała swoje myśli tak starannie, że nikt dotychczas nie zdołał się dowiedzieć, jak bardzo jest obciążona.

Ponad sto pięćdziesiąt lat temu przodkowie Ludzi Lodu zdecydowali, że Wybrany, czyli Nataniel, powinien mieć kogoś do pomocy w walce z Tengelem Złym. W tym celu kolejne pokolenia zostały tak zaplanowane, by jednocześnie mogło się urodzić dwoje wybranych.

Było w tym wszystkim jednak pewne ale: otóż Tova raczej nie należała do wybranych. Tova była poważnie obciążona dziedzictwem zła.

Podlegała oczywiście pozytywnemu wpływowi swoich rodziców i pozostałych członków rodziny. I, oczywiście, od najmłodszych lat uświadamiano jej, jakie jest jej powołanie. Wszystko to miało, rzecz jasna, znaczenie dla kształtowania się osobowości dziewczyny. Z pewnością dzięki temu właśnie ujawniła się w niej pewna łagodność i wrażliwość. Zdolna była żywić współczucie dla tych, których lubiła, gotowa była ich wspierać, ponosić dla nich ofiary, zwłaszcza dla rodziców, Rikarda i Vinnie Brinków.

Ale, jak większość głęboka obciążonych, odznaczała się złośliwością. Jej osobowość miała też inne strony, których dziewczynka nigdy, ani w domu, ani w szkole, nie ujawniała. Tova była prawdziwą córą ciemności i lodu, bliską krewną Tengela Złego.

Jej podobieństwo do wiedźmy Hanny, która żyła w szesnastym wieku, okazało się ogromne. Obie przyniosły na świat fizyczne ułomności, wyglądały prawie tak samo: nieduże, kanciaste jak klocki, o krótkich, grubych nogach i brzydkich kształtach, głowa jakby naciśnięta na ramiona, prawie niewidoczna krótka szyja, sterczące, matowe włosy, rysy nieładne. Oczy małe, szeroki nos, twarz pokryta znamionami.

Vinnie wylała wiele łez nad losem swego jedynego dziecka, które pewnie dlatego kochała jeszcze mocniej. Strasznie się bała posłać Tovę do szkoły. Ale dziewczynka, w ogóle bardzo milcząca, nigdy nie mówiła o żadnych prześladowaniach ze strony innych dzieci. „Dobrze”- to była stała, zawsze obojętnym głosem udzielana odpowiedź na pytania Vinnie, jak jej tego czy innego dnia poszło w szkole.

Vinnie, a także nikt inny nie wiedział nie o tym, co właściwie Tova robiła z dziećmi, które nie chciały się z nią bawić, przezywały ją lub okazywały jej pogardę.

Ona jednak się mściła. Bez słów, ale w bardzo wymyślny sposób. Umiała rzucać uroki i zaklinać jak prawdziwa średniowieczna wiedźma. Tak jak choćby pierwszego dnia w szkole.

Tova chciała siedzieć przy oknie, w ostatniej ławce. Tymczasem to miejsce zajęła już inna dziewczynka. Tova przymknęła oczy, żeby się lepiej skoncentrować, i po chwili dziewczynka zawołała: „Proszę pani, tu przy oknie jest straszny przeciąg!”

Pani natychmiast podeszła, by sprawdzić. „Rzeczywiście, ciągnie od okna, nie możesz tu siedzieć. Ale… nie ma przecież innego wolnego miejsca…”

Wtedy Tova wstała i przymilnym głosem oświadczyła: „Ja mogę tam siedzieć, proszę pani. Mnie trochę zimna nie zaszkodzi”. Pani patrzyła na nią zakłopotana. „To bardzo miło z twojej strony, Tovo, że się poświęcasz dla koleżanki”.

Dziwne, ale na Tovę nigdy od okna nie wiało. A na dodatek miała stąd bardzo interesujący widok.

Szybko też wyrobiła sobie pogląd na nauczycieli. Wychowawczyni klasy była miła, ale naiwna, niewiele wiedziała o psychologii. Tova dawała jej spokój. Natomiast kierownik szkoły, który na widok dziewczynki skrzywił się z obrzydzeniem i mruknął pod nosem: „O, mój Boże”, dostał paskudnych pryszczy na twarzy, które za nic nie chciały zniknąć. Pewnego razu, kiedy wyglądał szczególnie brzydko, Tova mijając go na szkolnym dziedzińcu mruknęła: „O, mój Boże”. W jej głosie mieszały się odraza i współczucie. Nieszczęsny człowiek zarumienił się po korzonki włosów.

Nauczycielka prac ręcznych również popadła w niełaskę. Miała ona nieostrożność wykrzyknąć na widok Tovy: „O, jakież to biedne dziecko”. Tova zemściła się w ten sposób, że kiedyś mimochodem dotknęła włosów nauczycielki i nieszczęsna kobieta po pewnym czasie zaczęła łysieć. Coraz bardziej i bardziej powiększały się czerwone, błyszczące placki na skórze głowy. „O, jakaś ty biedna” wzdychali koledzy nauczyciele. Tova chichotała szyderczo.

Na głupich i złośliwych uczniach mściła się wyjątkowo perfidnie. W szkole notowano bardzo wiele nieobecności z powodu chorób, zdarzało się wiele złamań rąk i nóg oraz mnóstwo groźnych dla życia wypadków i wśród uczniów, i wśród nauczycieli. Za wszystkim kryły się zaklęcia i magiczne formułki Tovy. Ale któż mógłby się czegoś takiego domyślać?

Tova miała w życiu jedno wielkie, tajemne marzenie, chciała mianowicie służyć Tengelowi Złemu. Wciąż jednak nie zdobyła się na odwagę, żeby nawiązać z nim kontakt. Powstrzymywał ją szacunek dla rodziny. Dla rodziców przede wszystkim, lecz także dla pozostałych krewnych.

Wszyscy byli zatem pewni, że Tova stoi po stronie Nataniela i pragnie wyłącznie dobra Ludzi Lodu. Że będzie oddaną, godną zaufania pomocnicą Nataniela.

Dzieci, jak wiadomo, szybko rosną. Tova stała się nastolatką i wkrótce ukończyła szkołę. Kilkakrotnie zdążyła też poznać piekący ból nie odwzajemnionej miłości. Właśnie wtedy zaczęła się mścić na dziewczętach, które miały powodzenie. Na chłopcach zresztą także, jeśli byli wobec niej złośliwi.

Wciąż jednak nikt nie zdołał jej przejrzeć.

Wkrótce na jej drodze stanął Olav Nilsen, wielkomiejski łazęga i nierób, dla którego Tova straciła i serce, i rozsądek. Olav rozmawiał z nią, nazywał ją klawą kumpelką, kiedy dawała mu pieniądze, a potem pomagała wydostać się z więzienia. Dlatego tak straszliwie ją zabolało, kiedy powiedział, że jest strachem na wróble, karłowatą wiedźmą o najpaskudniejszej gębie świata, i kazał się wynosić do diabła.

Nie była w stanie opanować się nawet na tyle, by się na nim zemścić. Tova czuła się boleśnie zraniona.

To jednak już miniona historia, została zresztą dokładnie opowiedziana w tej części „Sagi o Ludziach Lodu”, która nosi tytuł „Nieme głosy”.

Przez całą jesień Tova i Nataniel współpracowali tak, jak się umówili w górach Valdres, starali się wspierać jedno drugie nawzajem, jeśli odkrywali w sobie jakieś słabości, i wyznaczali sobie trudne zadania.

To znaczy Nataniel tak myślał, przynajmniej na początku. W miarę upływu czasu jednak narastało w nim podejrzenie, że Tova wcale nie ma zamiaru współpracować. Że się tylko z nim bawi.

Kiedy stwierdził, jak ciężko ta nieszczęsna dziewczyna jest obciążona dziedzictwem zła, uświadomił sobie, że może być bardzo, ale to bardzo niebezpieczna. Przez cały czas igrała sobie z nim, żądając, by podejmował najbardziej zwariowane próby. Wiele trudu kosztowało go szukanie sposobu, jak wyjść cało z niebywałych awantur, w które go wplątywała, jak przeciwstawiać się jej nieobliczalnym poleceniom i złośliwej podstępności. I wciąż starał się przekazać jej choć trochę własnej woli walki ze złem. Był łagodny, mówił o potrzebie czynienia dobra, co nie zawsze stanowiło wdzięczne zadanie. Łatwo popaść w mentorski ton, a Tova była zdecydowanie niepodatna na wszelkie kazania i pouczenia.

To właśnie wtedy zabroniła mu napisać artykuł do gazet na temat niebezpieczeństwa, jakie przeczuwał. Przekonała go, że powinien raczej napisać o tak licznych w kraju pracujących w milczeniu, nie znanych nikomu ludziach, którzy opiekują się swymi starymi rodzicami i teściami, a którym władze nie pomagają w żaden sposób, którzy nigdy nie mają dla siebie jednej wolnej godziny. Rzeczywiście, temat godzien podjęcia, pomyślał Nataniel, i przy pomocy Tovy, nieustannie przez nią wspierany, napisał bardzo ostry artykuł, z którego był wyjątkowo zadowolony.

Na szczęście, zanim wysłał tekst do redakcji, przeczytał jeszcze raz wszystko od początku i wtedy uświadomił sobie, co się stało.

Przebiegła złośliwość Tovy dała o sobie znać także tutaj. Gdyby ten artykuł ukazał się w prasie, Nataniel zraniłby śmiertelnie wszystkich pacjentów wymagających stałej opieki. Zostali bowiem przedstawieni jako okrutni egoiści, stawiający nieustanne wymagania swoim bliskim, jako krwiopijcy wysysający ostatnie siły ze swoich pokornych opiekunów.

Dopiero wtedy też Nataniel zorientował się, że taką właśnie wymowę tekst zawdzięcza zakamuflowanym, ale dosadnym sformułowaniom Tovy. Nataniel nawarzyłby sobie niezłego piwa, gdyby to wszystko ukazało się w druku.

Podarł więc artykuł ma drobne kawałki. Uznał, że z wychowaniem Tovy sam sobie nie poradzi. Poszedł zatem do Benedikte i poprosił ją o nawiązanie kontaktu z Gandem.

Benedikte skończyła już osiemdziesiąt siedem lat, ale umysł miała sprawny i jasny jak dawniej.

– Dlaczego sam go nie wezwiesz? – zapytała Nataniela.

– Ja? Przecież ja nie mogę czegoś takiego zrobić?

– Kochany Natanielu – westchnęła Benedikte zmartwiona. – Twoją słabą stroną jest to, że brak ci pewności siebie i jesteś za bardzo powściągliwy, zbyt nieśmiały. Dlaczego nigdy nie próbowałeś wezwać naszych przodków? Albo Ganda czy Imrego?

– Nie wiem. Ja myślałem…

– A właściwie to czy ty zdajesz sobie sprawę, jaką posiadasz siłę?

– Nie, szczerze mówiąc, nie wiem. Mam to chyba po mamie. Ona powiada, że nie powinniśmy się specjalnie afiszować naszymi możliwościami.

– No tak, Christa musi uważać i zachowywać się ostrożnie ze względu na Abla. Ale ty… Nic dziwnego, że Tova kręci tobą jak chce i bawi się twoim kosztem. Ach, naprawdę nie mogę pojąć, dlaczego każdy ze szczególnie wybranych musi być taki sympatyczny i niemal przeprasza, że żyje! Z Tarjeim było tak samo. Z pewnością pamiętasz, że przed tobą Tarjei był tym specjalnym pośród wybranych. On zresztą nie zdążył przeciwstawić się złu właśnie dlatego, że nawet nie odkrył w sobie tej szczególnej siły, jaką został obdarzony. To się nie może powtórzyć w twoim przypadku, Natanielu. Nie wolno do tego dopuścić!

– Czy twoim zdaniem nie jest ważne zachowanie, że tak powiem, czystości serca, żeby skuteczniej przeciwstawić się Tengelowi Złemu?

– Owszem, owszem, to jest ważne, ale może nie w tym stopniu. Teraz jednak zapomnisz o swojej nieśmiałości i zdobędziesz się na odwagę przywołania Ganda! Albo jeszcze lepiej: przywołasz przodków Ludzi Lodu. Zacznij od Linde-Lou, on się dotychczas specjalnie nie przemęczał jako twój opiekun.

– Czy Tova mogłaby mi towarzyszyć?

Benedikte zastanawiała się przez chwilę.

– Tak, myślę, że tak. Może nawet da jej to trochę do myślenia, spotkanie z prastarymi dobrymi siłami Ludzi Lodu mogłoby ją skłonić do opamiętania. Ale strzeż się! Ona jedną nogą, jeśli nie obiema, stoi po przeciwnej stronie!

– Dobrze, spróbuję to zrobić. Tylko gdzie? I kiedy?

– Poczekaj no… na dworze nie jest jeszcze specjalnie zimno… Ubierzcie się dobrze i idźcie na cmentarz, tam na pewno ich spotkacie! Jutro wieczorem, kiedy na cmentarzu nikogo już nie będzie.

– Poszłabyś z nami, Benedikte?

– Ja? Nie, ja jestem już za stara na takie wycieczki w jesienne wieczory.

– Ale Linde-Lou nie zastał przecież pochowany na naszym cmentarzu.

– Linde-Lou z pewnością cię znajdzie. Myślę, że on już od dawna z niecierpliwością czeka na wezwanie. I wiesz co…

– Tak? – Nataniel czekał zaciekawiony.

– Myślę o tym artykule, o którym mi opowiadałeś… Pomysł nie był wcale taki głupi. Napisz to od nowa, ale przedstaw swoje poglądy, a nie Tovy! Samotni opiekunowie chorych i starych w całym kraju potrzebują trochę wsparcia. Tylko sformułuj to tak, żeby nie ranić pacjentów, na pewno to potrafisz!

Nataniel zastanawiał się przez chwilę nad propozycją.

– Mam wszystkie notatki – powiedział w końcu. – Zrobię, jak radzisz. Naprawdę trzeba, żeby ktoś trochę potrząsnął władzami, nie robią przecież nic, żeby pomóc tym ofiarnym ludziom, przerzucają na ich barki obowiązki, które spoczywają na gminach. Napiszę artykuł, który dopiecze do żywego wszystkim, którzy na to zasłużyli!

– Znakomicie! A zatem jutra wieczorem idziesz na cmentarz? Bogu dzięki, że znowu coś się zacznie dziać! Od tak dawna już na wszystkich frontach panuje nieznośny spokój. Dzwonię do Tovy.

Tova była bardzo poruszona tym, że ma spotkać na cmentarzu duchy przodków.

– Pomyśleć, ile kawałów można by z nimi zrobić! – wykrzykiwała zachwycona.

– Tylko spróbuj! – upominał ją Nataniel i czuł się znowu jak zrzędliwy mentor. Dlaczego to właśnie on musiał nieustannie powtarzać te wszystkie nudne uwagi?

Znaleźli się na miejscu, gdy wczesny jesienny zmierzch zapadł nad kościołem otoczonym czarnymi, pozbawionymi już liści drzewami. Tova, która sięgała Natanielowi ledwie do pasa, mruczała przejęta:

– Czy obciążeni też leżą na tym cmentarzu? Na przykład Ulvar, on tu chyba został pochowany?

– Jego raczej nie uda ci się przywołać – odparł Nataniel. – A teraz bądź tak dobra i milcz! Pozwól mi wezwać przodków. Naprawdę nie wiem, jakie ty masz z nimi stosunki.

– Jak najgorsze, mam nadzieję.

Miał ochotę zawołać: „Tova, czy naprawdę zawsze musisz być taka okropna?”, ale zrezygnował.

Człowiek może się czasem zirytować sam na siebie. Nataniel wiedział przecież, że nikt nie wymaga od niego takiej skromności w życiu, jaką się odznaczał, w każdym razie nie potrzebował zachowywać się tak jak Shira, która musiała przejść przez bardzo trudne próby. Nataniel mógł sobie pozwolić na to i owo. Powinien na przykład umieć okazywać gniew i niezadowolenie ludziom, którzy chcieliby stanąć mu na drodze i przeszkodzić w jego przyszłej walce. Jak dotąd jednak na nic takiego się nie zdobył. Było w jego charakterze coś łagodnego, jakaś serdeczność, która powstrzymywała go przed ostrymi reakcjami.

Pod tym względem bardzo przypominał Tarjeia. No i Tarjei został zamordowany przez zwolennika Tengela Złego, przez Kolgrima.

Natanielowi nie wolno było o tym zapominać. I wciąż musiał się mieć na baczności, by owa łagodność w jego charakterze nie spłatała mu nieprzyjemnego figla.

Zatrzymali się w pobliżu grobu Tengela Dobrego i Silje. Nataniel odczuwał, że to bardzo uroczysta chwila, gdy mówił cicho:

– Linde-Lou, bardzo bym chciał cię teraz spotkać. A jeśli któreś z was, naszych przodków, życzyłoby sobie zobaczyć Tovę i mnie, to dla nas obojga byłby to wielki zaszczyt.

Wokół kościoła panowała zupełna cisza. Nawet najmniejszy podmuch wiatru nie poruszał gałęziami drzew.

Tova szturchnęła Nataniela w bok.

– I poproś też Imrego – szepnęła.

– Tova prosi też o spotkanie z Imrem, jeśli on może nas usłyszeć. Wiem, że to dosyć trudne, bo Imrego zastąpił Gand, należący do żywych, a poza tym my nie wiemy nawet, czy Imre jeszcze żyje…

Potem czekali w milczeniu. Groby znajdowały się tam, gdzie były od setek lat. Miejsce pochówku Ludzi Lodu nigdy nie zostało zniszczone.

– Nie zdołamy ich przywołać – powiedziała po chwili Tova. – Nie przyjdą. To dlatego, że ja tu jestem. Nie chcą mnie widzieć. Oni też tego nie chcą. Nawet oni…

– Przestań się nad sobą użalać! – syknął Nataniel. – Może jednak powinniśmy sprowadzić Benedikte?

– Machnij ręką na wszystko! – burknęła Tova. – Zresztą dlaczego miałabym spotykać tych umarlaków, którzy się już pewnie dawno rozsypali w proch? Dotychczas radziłam sobie bez nich, to i teraz się obejdzie. Niech sobie tkwią w tych swoich grobach. Do niczego ich nie potrzebuję. Ulvar! – wrzasnęła nieoczekiwanie. – Słyszysz mnie? Może ty byś przyszedł zamiast…

Nataniel zakrył jej usta dłonią, więc reszta zdania zamieniła się w niezrozumiały, zdławiony bełkot.

– Oszalałaś? Chcesz wszystko zaprzepaścić? – syknął znowu i puścił ją wolno. – Nie powinienem był cię ze sobą zabierać. Ty nie masz dobrze w głowie!

Nagle Tova zamarła.

– Nataniel…

A więc przyszli! Przodkowie Ludzi Lodu wyłaniali się z nicości i wkrótce stanęli tuż przed nim i przed Tovą równie żywi jak każdy współczesny człowiek. Ulvara, oczywiście, wśród nich nie było, zresztą Nataniel wcale się go nie spodziewał. Nikt nie wiedział, gdzie się po śmierci podziewają obciążeni dziedzictwem zła, ale żadne z nich nigdy nie ukazało się żyjącym członkom rodu.

– Linde-Lou – powiedział Nataniel z promiennym uśmiechem do młodego, jasnowłosego chłopca o ciepłym spojrzeniu. – Dziękuję, że przyszedłeś!

– Długo czekaliśmy na waszą prośbę o pomoc – powiedział Linde-Lou niemal onieśmielony z przejęcia.

– Czekaliście? – zapytała Tova agresywnie. – Na moją prośbę też czekaliście?

– Oczywiście!

– O, na pewno nie! – odparła opryskliwie. Nigdy by nie uwierzyła w to, że ktoś może okazywać jej zainteresowanie. Zwróciła się do tego, który musiał być chyba najstarszym w gronie przybyłych. – Ty jesteś, oczywiście, Tengelem Dobrym – rzekła z ironią i złośliwym naciskiem na ostatnie słowo.

– Tak, to ja – potwierdził spokojnym głosem patriarcha.- Na spotkanie z wami przybyliśmy jako grupa wybranych. Proszę bardzo, to jest Sol… a to Dida… Heike… Wędrowiec… Ulvhedin… Shira i Mar. No i Linde-Lou, najbliższy pomocnik Nataniela.

– A… mój? – zapytała Tova wciąż tym zaczepnym tonem, gotowa do obrony.

– Gand przyjdzie niedługo. On po prostu potrzebuje nieco więcej czasu.

– A Imre się nie zjawi?

– Nie. Imre się wycofał. Przynajmniej na jakiś czas. Ale kiedy nadejdzie decydująca chwila, wróci i będzie cię wspierał.

– Phi! Ten stary dziad? On był już przecież dorosły, kiedy urodziła się Christa, w tysiąc dziewięćset dziesiątym roku!

Spoglądali na nią ze smutkiem, ale łagodnie. Żadne nie wypowiedziało ani słowa. Tova rozpaczliwie starała się zachować swą wyzywającą postawę, zorientowała się jednak, że siła płynąca od przybyłych obezwładnia ją w jakiś sposób. Och, nie! myślała ze złością. Nie wyobrażajcie sobie, że przejdę na waszą stronę tylko pod wpływem tych waszych czarujących spojrzeń! To się wam ze mną nie uda!

Nikt nie wie, co tkwi w mojej duszy, myślała dalej z uporem. Nikt się nawet nie domyśla, co zamierzam uczynić, gdy nadejdzie rozstrzygający moment. Nikt nie wie, komu ja służę!

Kiedy jednak spojrzała na ich skupione twarze, musiała spuścić wzrok.

Głos zabrał Heike, ów przystojny mężczyzna o groteskowej, brzydkiej, ale niezwykle mimo to pociągającej twarzy:

– Dobrze rozumiemy wasze kłopoty. A ty, Tovo, powinnaś wiedzieć, że i Ulvhedin, i ja także musieliśmy stoczyć tę sam walkę, którą teraz ty prowadzisz. Zło kusi, jest dużo bardziej ekscytujące niż dobro. My jednak wybraliśmy trudne dobro i żaden z nas nigdy tego nie żałował.

Tova się nie odezwała, lecz Nataniel mógł sobie wyobrazić, co myśli.

– Ja chyba należałem do najstraszniejszych – wtrącił Ulvhedin. – Do dzisiejszego dnia nie pojmuję, jak Villemo, Elisa i tamci wszyscy zdołali przeciągnąć mnie na właściwą stronę. Byłem niczym dzika bestia. To chyba miłość w końcu mnie odmieniła. Miłość Elisy. Ja ciebie rozumiem bardzo dobrze, Tovo. Możemy jedynie mieć nadzieję, że ty także spotkasz pewnego dnia miłość. I że stanie się to wkrótce!

– Łatwo ci mówić! – wybuchnęła. – Ty jesteś mężczyzną, a mężczyzna może wyglądać jak chce, dziewczyny i tak na niego polecą. Ale czy ktoś kiedy słyszał, że jakiś chłopak zakochał się w kompletnie beznadziejnej dziewczynie? Jak myślicie, jakie życie miała Hanna? Nie wmawiajcie mi tylko, że chłopy nie kierują się wyglądem dziewczyn, bo i tak w to nie uwierzę. Już zresztą sama doświadczyłam, jak to jest naprawdę!

– No dobrze, już dobrze – uśmiechnął się Heike. – Przyznaję, że twoja walka jest podwójnie trudna. Ale czy naprawdę nigdy nie pomyślałaś, że łagodny i dobry charakter odwraca uwagę ludzi od wyglądu zewnętrznego?

– Akurat! – prychnęła Tova. – A zresztą ja mam w nosie mój wygląd zewnętrzny. Chcę być jedynie silna i wytrwała! To jest najważniejsze dla…

Nieoczekiwanie cmentarz rozjaśniło delikatne światło. Duchy przodków usunęły się nieco na bok i pozdrawiały nieziemsko pięknego młodego mężczyznę o rudych, kręconych włosach z głębokimi ciemniejszymi refleksami i o postawie, która zdradzała wielką niezależność.

Tova poczuła, że jej serce ściska nieznośny ból.

Gand uśmiechnął się do niej.

– Zadowolisz się moją obecnością w zastępstwie Imrego?

Musiała kilkakrotnie przełknąć ślinę, by się opanować:

– Więc to ty? – powiedziała w końcu ze złością. – To ty masz mnie „ochraniać”? No cóż, w takim razie czeka cię niełatwe zadanie!

– Moglibyśmy się chyba zaprzyjaźnić – rzekł spokojnie, pełen życzliwości uśmiech nie schodził z jego twarzy.

– Nigdy do tego nie dojdzie! – krzyknęła. Nie była już w stanie dłużej ustać w miejscu. Odwróciła się na pięcie i pognała w stronę bramy cmentarza tak szybko, jak jej krótkie nogi na to pozwalały, a łzy spływały jej strumieniami po policzkach.

– Ten gówniarz – szlochała. – Co on sobie wyobraża! Myśli, że jest ważny, bo się uśmiecha i mówi słodkim głosem. Niech mu się nie wydaje, że mnie pokona! A jeżeli sądzi, że padnę przed nim na kolana, to będzie musiał zmienić zdanie. Ja chcę mieć do czynienia z mężczyzną, który potrafi rozszarpać i moje ciało, i duszę, chcę kogoś, kto przeraża i dominuje, kto dręczy…

Problem polegał na tym, że Gand właściwie wszystkie te wymagania spełniał, nikt bowiem nie wątpił w jego niezwykły, wprost rzucający na kolana autorytet.

– Cholera! – wykrzykiwała Tova przez łzy. – Cholera, cholera! Nataniela też nie chcę więcej widzieć. Bo teraz on z pewnością będzie się jeszcze bardziej starał naprowadzić mnie na wąskie ścieżki cnoty. Teraz, kiedy wie, że stoją za nim te wszystkie stare zrzędy. Ale poczekaj no, zobaczysz, jak się zawiedziesz! Teraz mała Tova będzie stawiać opór. I wszyscy się dowiecie, jakiego ona ma sojusznika!

Nataniel został na cmentarzu w otoczeniu swoich przodków. Po zniknięciu Tovy westchnął głęboko.

– Rozumiem twój dylemat – powiedział Tengel Dobry. – Ale nie wolno ci się poddawać. Ta mała może być groźnym przeciwnikiem, jeśli dostanie się pod wpływy Tengela Złego. Myślę jednak, że on jeszcze nie odkrył jej istnienia.

– Staraj się trzymać ją w szachu – doradzała Sol. – Wiesz przecież, że nadejdzie taki czas, kiedy oboje będziecie musieli stoczyć nieludzką walkę.

– A kiedy ten czas nadejdzie? – zapytał Nataniel.

– Gand prosił, byśmy cierpliwie czekali.

– Zawiadomię was – obiecał Gand.

– Ty także potrzebujesz czasu, Natanielu – wtrącił Ulvhedin nieśmiało. – Musisz mieć więcej siły, więcej pewności siebie. Jesteś zbyt wrażliwy.

– Wiem o tym – potwierdził Nataniel. – Właściwie nigdy nie wypróbowałem tak naprawdę swoich możliwości. Tydzień spędzony w grobowcu nie jest jeszcze dostatecznym dowodem siły charakteru.

– Rzeczywiście, to niezbyt przekonujący dowód – przyznała Dida. – Po prostu upewniłeś się, że możesz przetrwać trudną sytuację i nie wpaść w panikę. Masz wystarczająco dużo współczucia dla słabych i cierpiących dusz, ale wiele ci jeszcze brak.

Nataniel zastanawiał się przez chwilę.

– Mój przyjaciel i krewny, Rikard, prosił mnie, bym podjął się pewnego zadania na zachodzie kraju. On, jak wiecie, jest policjantem i ojcem Tovy. Czy uważacie, że powinienem spełnić jego życzenie?

– Dlaczego nie? – powiedział Tengel Dobry. – Dobre jest wszystko, co pomoże ci się zahartować. I zabierz ze sobą Tovę. Nie chciałbym, żebyś akurat teraz tracił ją z oczu na dłużej.

To ostatnie polecenie specjalnie Nataniela nie ucieszyło, miał bowiem nieco inne plany, ale posłusznie skinął głową.

– Dobrze, Tova pojedzie ze mną.

– Znakomicie! – pochwalił Tengel Dobry. – A kiedy czas rozstrzygającej walki nadejdzie, zostaniesz powiadomiony, jak obiecaliśmy.

Po tych słowach postaci przodków jak gdyby zbladły, powoli zaczęły tracić kontury, rozmazywać się i zanim Nataniel zdążył podziękować za spotkanie, zniknęły. Został na cmentarzu sam.

Wkrótce potem zabrał Tovę i wyjechał na Zachodnie Wybrzeże. Wszystko to jednak działo się przed tą nocą, kiedy obudził się ze snu pełnego krążących wokół niego smutnych twarzy, snu, w którym słyszał rozpaczliwy krzyk Tovy.

Przedtem jeszcze musieli oboje przeżyć straszliwe wydarzenia związane ze „Stellą”.

ROZDZIAŁ II

Na najdalszych krańcach Morza Norweskiego wrzyna się ostro w wodę niewielki cypel. Oblewający go akwen od niepamiętnych czasów cieszy się złą sławą cmentarzyska okrętów. Występują tam bardzo niebezpieczne, podstępne prądy i statek, który znajdzie się w pobliżu, może zostać wciągnięty w straszliwą kipiel lub być rzucony na kamienisty przylądek. Maleńka latarnia morska na szczycie najwyższego wzniesienia wysyła słabe ostrzegawcze błyski, ale po zapadnięciu ciemności rzadko kto widzi te mdłe światełka. Wicher wyjący w skalnych szczelinach brzmi jak krzyki przerażonych marynarzy, którzy w tym miejscu zatonęli, a skały wystające znad wzburzonej wody przypominają resztki rozbitych okrętów. Zbierają się tu wszyscy, upiory, pokutujące dusze, mary, panny wodne i Bóg wie kto jeszcze, i nawet w pogodne dni kapitanowie lękają się zbliżać do cypla, bo zawsze można spodziewać się jakiejś wizyty…

A upiór na pokładzie to najgorsze, co może przytrafić się okrętowi.

Jeśli chodzi o Nataniela, to historia tego okropnego starego promu zaczęła się duża wcześniej, na długo przedtem zanim usłyszał o istnieniu Ellen. I wtedy jeszcze nawet by mu do głowy nie przyszło, że on sam zostanie kiedyś zamieszany w tę sprawę.

Któregoś dnia przed paroma laty jego samochód znajdował się w warsztacie na przeglądzie i Nataniel pojechał autobusem, żeby go odebrać, Kiedy już wysiadał, o mało nie został stratowany przez jakiegoś starszego mężczyznę w zniszczonym ubraniu, prawdopodobnie jedynym, jakie posiadał, z brudnym kołnierzykiem koszuli, o tłustych, najwyraźniej długo nie mytych włosach.

Nataniel zarejestrował automatycznie te wszystkie szczegóły, nie miał jednak zwyczaju zwracać ludziom uwagi, że powinni się myć. Zatrzymał się natomiast na chodniku wstrząśnięty dziwnym wrażeniem, jakiego doznał na widok tego człowieka. Chwycił nieznajomego za ramię.

– Proszę się wystrzegać Stelli – powiedział nieoczekiwanie dla samego siebie. – Niech się pan trzyma od niej z daleka! Ona oznacza dla pana śmierć!

Starszy człowiek spoglądał na niego z irytacją i próbował się uwolnić, żeby mu autobus nie uciekł.

– Nie wiem, kim jest ta Stella – mówił dalej Nataniel. Był jednak przekonany, że to bardzo ważne, by tamten człowiek go zrozumiał. – Ale ona odbierze panu życie. A nie będzie pan pierwszym. I zresztą nie ostatnim. To wszystko ma coś wspólnego z wodą. Widzę, że dryfuje pan pod wodą. Nie sądzę jednak, żeby pan utonął.

W końcu mężczyzna mu się wyrwał.

– Pan nie ma dobrze w głowie! – krzyknął, w ostatniej chwili wsiadając do autobusu. – Nic mnie nie łączy z żadną Stellą. A zresztą co to wszystko pana obchodzi?

Drzwi autobusu zamknęły się za nim z trzaskiem, Nataniel zobaczył jeszcze za szybą zdumioną twarz nieznajomego, po czym autobus zniknął w ulicznym ruchu.

Tego rodzaju nagłe impulsy Nataniel przeżywał częściej. Nie mógł jednak zrobić nic więcej, jak tylko ostrzec przypadkowo spotkanego człowieka. Po jakimś czasie epizod ulegał na ogół zapomnieniu.

Tova była jak zwykle zirytowana, kiedy podróż samochodem dobiegała końca. Zbliżali się do celu.

– Co to znowu za zadanie, dla którego ciągniesz mnie za sobą tak daleko?

– To twój ojciec prosił, bym pojechał na Zachodnie wybrzeże. Zwrócił się do niego tamtejszy lekarz, który ma problemy z pewną damą, dręczoną przez dziwne wizje.

– Mój ojciec? Przecież wizje i przywidzenia to nie jest sprawa policji!

– Może i jest, bo przy okazji w grę wchodzą spore pieniądze. Rodzina chce tę panią ubezwłasnowolnić.

– Hm! Opowiadaj dalej.

– No, dama twierdzi, że żyła już raz, dawno temu i że teraz miewa jakieś kontakty z Ludwikiem Czternastym. Dostaje od niego wiadomości i w ogóle. Mąż kobiety jest tym wszystkim przerażony, lekarz nie umie jej niczego wyperswadować. Proszą więc mnie, jako swego rodzaju eksperta w takich sprawach, bym ją obejrzał i zbadał, czy rzeczywiście żyła już raz i czy naprawdę kontaktuje się z jego Królewskim Majestatem.

– Zawsze uważałam, że wędrówka dusz to bardzo interesująca sprawa.

– Nigdy nie miałem do czynienia z podobnym przypadkiem – odparł Nataniel. – To jednak dziwne, że ilekroć ludzie opowiadają o jakichś powiązaniach z tamtym światem albo o swoich poprzednich inkarnacjach, to zawsze mowa jest o znanych osobach. Byłbym dużo bardziej zainteresowany, gdyby ktoś powiedział, że był sobie zwyczajnym mieszkańcem średniowiecznego miasta. Ale nie, niżej króla nie spotkasz nikogo!

Tova zachichotała.

– Że też ty potrafisz być taki złośliwy!

Jej uwaga zasmuciła Nataniela.

– Owszem, mam i ja swoje ciemne strony. A wiesz, to wszystko dzieje się w miasteczku, w którym Ellen chodzi na swój kurs.

– Ellen? – zapytała Tova i na moment zamarła. – A, to ona! Ta nudziara z Valdres.

– Ellen nie jest nudna – zaprotestował Nataniel, ale nie chciał podejmować dyskusji na ten temat. Dobrze znał Tovę. Wiedział, że wszystkie ładne dziewczyny budzą w niej złość, a Ellen uważa za swoją rywalkę. Choć przecież Tovie raczej nie zależało na Natanielu, w każdym razie nie w ten sposób.

– Czy nie mógłbyś pomóc także mnie dowiedzieć się czegoś o moim poprzednim życiu? – zapytała.

– Nie mam najmniejszego zamiaru – odparł ostrzej niż zamierzał, bo nie chciał, żeby mu przeszkadzano pomarzyć o Ellen.

Nie znał jej adresu w tym mieście, wiedział jedynie, że uzupełnia tutaj swoje wykształcenie pielęgniarskie. W żadnym razie nie mógł jej szukał, ale może las sprawi, że i tak się spotkają? Po prostu przypadkiem.

Wielokrotnie przemierzył samochodem wąskie uliczki miasteczka, po których hulał morski wiatr, w końcu jednak musiał dać za wygraną. Trzeba już było wsiadać na prom samochodowy, który miał ich zawieźć do miejsca zamieszkania pacjentki. Tova raz po raz podpowiadała mu, w którym kierunku należy jechać do przystani promowej, ale zdawał się jej nie słyszeć.

I wtedy zobaczył Ellen. Wyszła z dużego budynku, który z pewnością był szkołą. Nataniel zahamował tak gwałtownie, że Tova o mało głową nie wybiła szyby, po czym wyskoczył z samochodu i zawołał:

– Ellen!

Ona właśnie wkładała na głowę kaptur ciepłej, obramowanej futrem kurtki; słysząc wołanie zatrzymała się z podniesionymi rękami.

Tova na jej widok doznała ukłucia w sercu; czuła głuchą nienawiść da tych dwojga i w ogóle do całego świata, do losu, który obszedł się z nią tak niesprawiedliwie. Patrzyła teraz na Nataniela oczyma Ellen. Widziała przystojnego chłopca w krótkim baranim kożuszku, w wysokich butach, o dość dawna chyba nie strzyżonych włosach i skrzywiła się nieprzyjemnie. Ellen podbiegła do niego zarumieniona, uszczęśliwiona do tego stopnia, że omal nie zaczęła płakać.

Tova odwróciła głowę, nie chciała patrzeć na ich powitanie. Słyszała jednak głosy obojga.

– JJedź z nami, Ellen – prosił cicho Nataniel jak ktoś, kto nie wierzy, że ma prawo wypowiadać takie słowa.

– Naprawdę tak uważasz?

– Przecież nie musisz chodzić do domu tej pani, którą mam odwiedzić, ale po drodze, na promie, będziemy mogli porozmawiać. Obiecuję, że nie będzie to dla ciebie kłopotliwe.

Ellen odpowiedziała głosem pełnym bólu:

– Kłopotliwe? Nic nie może być dla mnie gorsze niż te długie tygodnie bez ciebie. Ale… Nie mam przy sobie pieniędzy.

Nataniel uśmiechnął się czule.

– To naprawdę dla mnie wielka przyjemność, że będę mógł cię zaprosić! Wsiadaj, prom odchodzi dosłownie za kilka minut.

Ellen wskoczyła do samochodu i udało im się dotrzeć do przystani na czas.

Cóż za szczęście! Są znowu razem! Już nie pamiętali o złej przepowiedni!

Na otwartych wodach fiordu wiatr był taki przenikliwy i taki zimny, że natychmiast musieli poszukać schronienia w salonie, gdzie zebrała się większość podróżnych. Pasażerowie siedzieli trzymając w trzęsących się rękach filiżanki z kawą i drożdżówki. Żadne z trojga młodych nie było głodne, więc Nataniel znalazł tylko stolik, przy którym dziewczęta mogły siedzieć wygodnie na kanapie opartej o ścianę, a on sam naprzeciwko nich, plecami do salonu. Ręce Nataniela i Ellen odnalazły się pod stołem. Drżące palce pieściły się nawzajem, dotykały, ściskały… To była bardzo niebezpieczna zabawa. Budzili tęsknotę, która nie mogła zostać ukojona.

– Nie powinniśmy byli tego robić – szepnął Nataniel. – Nie powinniśmy podróżować razem.

– Masz rację. Widziałam już dostatecznie dużo, jeśli chodzi o twoje umiejętności, muszę w nie wierzyć, czy chcę, czy nie. Wiem, że spotka nas coś strasznego, jeśli się poddamy.

– Tak – potwierdził Nataniel ze smutkiem.

Ellen była bezgranicznie szczęśliwa, że może siedzieć i patrzeć na niego, a po jego czułym uśmiechu poznawała, że Nataniel rozumie jej uczucia.

– Uff! – jęknęła Tova z niesmakiem. – Mdli mnie!

– Są tabletki przeciw morskiej chorobie – rzucił Nataniel nieobecny duchem. – Ellen…

Jeśli jednak Ellen oczekiwała, że on zamierza jej złożyć miłosne wyznanie, to boleśnie się zawiodła.

Nataniel bowiem powiedział coś najzupełniej nieoczekiwanego:

– Jest za moimi plecami ktoś, kto nas przez cały czas obserwuje. Kto to?

– Jakim sposobem możesz wiedzieć, że on… – zaczęła dziewczyna, ale zaraz się uśmiechnęła. Spontanicznie uścisnęła rękę Nataniela, jakby dopiero teraz odkryła, kim on jest naprawdę.

Tova odpowiedziała zamiast niej:

– To jakiś facet pod przeciwległą ścianą. Ma na głowie marynarską włóczkową czapeczkę i siedzi nad butelką. Myślę, że to ty, Natanielu, przyciągasz jego uwagę. On ma pewnie jakieś tajemne zdolności.

– On ma nam coś do powiedzenia – sprostował Nataniel. – Uśmiechał się do niego zachęcająco.

– Ja?

Nataniel miał na myśli Ellen, ale pospiesznie dodał:

– Uśmiechajcie się obie, rzecz jasna.

– Dzięki, ja rezygnuję – oświadczyła Tova. – Facet gotów pomyśleć, że mam zamiar zjeść go z musztardą. Jeśli o kokieterię chodzi, to Ellen poradzi sobie lepiej.

– Nie, no wiesz co! – oburzyła się Ellen.

– Róbcie, co mówię – przerwał im Nataniel. – A ty nie musisz zapraszać go na nocleg.

Ellen wywołała na wargi uśmiech, który uważała za dość zachęcający, a przy tym jednak nie pozbawiony rezerwy.

– Rany boskie! – jęknął Nataniel. – Wyglądasz, jakbyś miała mdłości!

Ellen kopnęła go dyskretnie, pod stołem, w kostkę.

Następny, już dużo słodszy uśmiech zrobił jednak wrażenie. Nieznajomy wziął swoje szkło i zataczając się podszedł do ich stolika. Ukłonił się głęboko, po czym stracił na moment równowagę; nie będziemy się tu wdawać w dociekania, czy była to wina chwiejnego statku, czy nadmiaru alkoholu. Zdołał jednak w ostatniej chwili uratować się przed upadkiem, po czym zwrócił się cokolwiek bełkotliwie do Nataniela:

– Bardzo pana szanownego przepraszam, czy pan przypadkiem nie jest tym doktorem od czarownic, który został wezwany do pani Karlberg?

– Jak widzę, otrzymałem całkiem nowy tytuł – uśmiechnął się Nataniel. – Ale owszem, to ja.

Błagał teraz wszystkie dobre duchy, by Tova zachowywała się przyzwoicie. Jej milczenie jednak i wrogie ukradkowe spojrzenia rzucane na nieznajomego nie wróżyły niczego dobrego.

Kolejny ukłon, który miał być chyba dużo bardziej elegancki niż okoliczności na to pozwalały.

– Czy państwo pozwolą, że stary szyper się przysiądzie?

– Proszę bardzo – Nataniel wskazał mu miejsce i przedstawił całe towarzystwo.

Stary ukłonił się pospiesznie dziewczętom, po czym całą uwagę skupił na Natanielu.

– Moje nazwisko brzmi Winsnes i muszę powiedzieć, że w tych stronach to dobre nazwisko. Ostatnio co prawda trochę z tym gorzej, ale ta nie moja wina… A zatem wybiera się pan szanowny do pani Karlberg! O, tak, ta baba robi tu niezłe zamieszanie. Chociaż w głowie ma całkiem po kolei.

– Jedno nie wyklucza drugiego. A nawet powiedziałbym, że jest wprost przeciwnie.

Minęło trochę czasu, zanim sens stwierdzenia Nataniela przedarł się przez alkoholowe opary, a wtedy twarz starego rozjaśniła się w uśmiechu.

– O, ma pan szanowny całkowitą rację. Ale wędrówka dusz? Kto dzisiaj wierzy w takie rzeczy? Czyste bzdury, nic więcej!

Tova wtrąciła ostro:

– W takim razie połowa mieszkańców Ziemi wierzy w bzdury. Ja między innymi. A poza tym przypadkiem wiem, że ci, którzy sobie szydzą z tych spraw, potem wracają z tamtego świata jako mary, wyłażące z zepsutych kranów i z nieczynnych studni, takie nieduże białe wymoczki…

– Dziękuję ci, Tova, to już wystarczy – powiedział Nataniel i zwrócił się ponownie do Winsnesa, który nieoczekiwanie zrobił się zielonkawoblady. – Pan chciał mnie o coś zapytać?

– Tak, no bo, ech… słyszałem, że jesteś tym tam… ekspertem od duchów…

– W takim razie muszę się dzielić sławą z tu obecną Ellen. Ona także przejawia pewne talenty w tym kierunku. A prawdopodobnie Tova również.

Winsnes ignorował Tovę, natomiast odwrócił się do Ellen i zaczął się jej przyglądać zmrużonymi oczyma.

– Co ty powiesz? A mnie się zdawało, że taka ładna dziewczyna to nie ma w główce zbyt wiele miejsca dla myśli.

Ellen spojrzała na niego groźnie i Nataniel musiał wylewać oliwę na coraz bardziej wzburzone fale feminizmu.

Tova była znacznie mniej łagodna. Wbiła wzrok w butelkę Winsnesa z domowej roboty grogiem i za każdym razem, kiedy właściciel wyciągał rękę po napitek, butelka odsuwała się od niego niezależnie od tego, czy statek kiwał mniej czy bardziej. We wzroku starego pojawiła się desperacja.

Nataniel obawiał się, że Winsnes z tego wszystkiego zacznie opowiadać jakieś historie o duchach. Młody człowiek często przeżywał coś takiego. Gdziekolwiek się pojawił, zawsze ktoś zaczynał opowiadać o niepojętych sprawach, które przytrafiły się babce jego babki albo komuś znajomemu. Na ogół pochodziły z mniej lub bardziej odległej przeszłości, a Nataniel od dawna już reagował niemal wysypką na pointy typu: „Czyżby moja srebrna noga została w grobowcu?” i w podobnym stylu, wyssane z palca, chociaż mające włos jeżyć na głowie opowieści.

Już z góry niezadowolony czekał na rozwój wydarzeń. Stary jednak wciąż trzymał się ziemi, czy też, ściślej biorąc, wody.

– No, więc pomyślałem sobie, że skoro teraz mamy takie grono, troje tego rodzaju specjalistów – odwrócił się pospiesznie i niedbałym ruchem ręki wskazał na dziewczyny – to pomyślałem sobie, że może byście zechcieli spojrzeć na mój mały prom…

– Ten tutaj?

Stary zamachał gwałtownie rękami, jakby chciał odegnać zło.

– Nie, nie! To nie jest prom samochodowy, to taki nieduży prom osobowy, który pływa z Blasvika do wysp na otwartym morzu. Mój prom ma dzisiaj ostatni rejs. Jutro idzie na żyletki.

Winsnes sprawiał wrażenie, jakby oczekiwał kondolencji. Jego statek kończył właśnie swój pracowity żywot i pewnie dlatego właściciel topił smutek w szkle. Skoro jednak nikt z zebranych się nie odzywał, stary mówił dalej:

– Na tych wyspach mieszkają ludzie, którzy pracują w Blasvika, i oto teraz oni nie chcą pływać moim promem, nie chcą korzystać z jedynego połączenia! Co w takiej sytuacji człowiek ma zrobić?

– Nie chcą korzystać? Tak całkiem bez powodu?

Stary długo i starannie lokował prymkę pod górną wargą. Być może przedłużające się milczenie spowodowało, że Tova zapragnęła zmienić świeżą prymkę w zbutwiałe trociny.

– Właśnie dlatego chciałem, żebyście obejrzeli mój prom. Wydarzyło się na nim kilka dziwnych rzeczy i ludzie gadają, że na pokładzie szaleje jakiś zmywacz brzegów, ale ja w duchy nie wierzę!

– Kto to jest ten zmywacz brzegów? – zapytała Ellen.

– Duch, upiór, topielec, który nie został pochowany w poświęconej ziemi – odparł Nataniel. – Na ogół wrogo usposobiony do żywych. Kapitanie, proszę nam opowiedzieć wszystko od początku.

Stateczek kołysał się na niespokojnym morzu, a Ellen czuła, że przy każdym kiwnięciu żołądek podchodzi jej do gardła.

– Od początku, powiadasz? Otóż różni przesądni idioci uważają, że to wszystko zaczęło się przed stu, a może nawet przed tysiącem lat. A może… ostatniej jesieni?

Wszyscy troje czekali na dalszy ciąg.

– Mój nieszczęsny prom jest dosyć stary i zniszczony, to prawda. Taki stary, że musiałem go wymienić teraz, jesienią… po wypadku na pokładzie. Ale w ubiegłym tygodniu na tym nowym zacięły się maszyny i trzeba było wrócić do starej łajby. No i wtedy rozpętało się piekło!

Tylko nie wmawiajcie mi, że to jakieś duchy! Ja dobrze wiem, kto straszy!

– Podejrzewasz kogoś konkretnego?

– I to nie jednego. Wielu! Trzech braci Strand i ich kuzyna. Bo kiedy się staraliśmy o koncesję na prom, to dostałem ją ja, a ci czterej nie. Nigdy mi tego nie wybaczyli.

– Podejrzewasz więc, że oni chcą odstraszyć ludzi od twojego statku? I że robią to z zemsty?

– No właśnie! I trzeba powiedzieć, że im się to udało. Nawet moja załoga uciekła – zakończył z wymownym machnięciem ręki.

– Czy mógłbyś mi opowiedzieć o tym zmywaczu brzegu? – poprosił Nataniel.

– Oczywiście – odrzekł, ale nie zmienił tematu. – Tak łatwo ich przejrzeć, że powinni się wstydzić. Jak powiedziałem, jest ich wielu, bo wtedy łatwiej zrobić tak, żeby było słychać ciężkie kroki na pokładzie i żeby było widać mokre ślady stóp na podłodze w salonie.

– To znaczy, że ci Strandowie ciągle pływali jako pasażerowie na twoim promie?

– Żeby tylko to! Kiedy teraz musiałem wrócić do starej łajby, moja stała załoga odmówiła pracy. Łajba jest rzeczywiście trochę przegniła tu i tam, nie mogę zaprzeczyć. Ale oto popatrzcie, co się dzieje! Bracia Strand zgłosili się na ochotnika. Te przeklęte diabły, jak sprytnie to wymyśliły! I teraz straszą ludzi tak, że nikt nie chce postawić stopy na pokładzie.

– A ten ich kuzyn?

Stary pochylił się mocniej i Nataniel znalazł się w oparach alkoholu.

– Oni są niebezpieczni! W ostatnim miesiącu w tajemniczych okolicznościach zginęli dwaj ludzie. Jeden wypadł za burtę, a drugi po prostu zniknął, nikt nie wie jakim sposobem.

– Będziesz musiał mi to opowiedzieć po kolei.

Stary wyprostował się i Nataniel odetchnął swobodniej. Szyper dawał wszystkim trojgu dyskretne znaki, żeby wyszli z nim na pokład, co Ellen przyjęła z niekłamaną wdzięcznością. Wyjeżdżając nie pamiętała, jak łatwo zapada na morską chorobę, więc teraz z ulgą wdychała świeże powietrze. Wiało przejmująco. Właśnie zbliżali się do Blasvika.

Winsnes pokazywał:

– Czy dostrzegacie tę dymiącą pianę przy linii horyzontu? Samego cypla stąd nie widać, ale mój mały prom musi go okrążać w drodze ku wyspom.

– Wygląda to na centrum sztormu – powiedział Nataniel. – Skoro stąd nie widać szczytu skały, tylko rozpryskującą się pianę, to znaczy, że fale sięgają bardzo wysoko.

– Tak, to okropne miejsce – potwierdził kapitan. – To stare cmentarzysko okrętów, tam na dnie spoczywają tysiące wraków. A niedawno jeden z mieszkańców wysp wypadł akurat tutaj za burtę. Nie ma żadnych świadków, ale później wyłowiliśmy go z wody. Ten człowiek nazywał się Fredriksen i wracał do domu z miasta. Ludzie gadają, że ktoś słyszał krzyk przerażenia na rufie, ktoś inny zauważył, że reling się chwieje, ale samego nieszczęścia nie widział nikt. Po tym wypadku było tyle gadania, że musiałem się wykosztować na nowy prom. Wkrótce niezdarny mechanik zniszczył maszynę, wobec czego stara łajba wróciła do łask… i na trasę, a w kilka dni później zginął kuzyn braci Strand. Zdarzyło się to dokładnie w tym samym miejscu, tuż koło cypla. Nigdyśmy go nie odnaleźli. Od tego czasu zaczęła się historia z duchami, wszyscy gadają o tym zmywaczu brzegu, który ukazuje się na pokładzie, najchętniej na mostku i w salonie. I niby zawsze tutaj, koło cypla. Po prostu przesądy!

– Czy jest ktoś, kto naprawdę widział zjawę?

Stary prychnął ze złością.

– Phi! Jakaś histeryczna baba, mieszkanka wysp. Zaczęła krzyczeć i narobiła okropnego szumu. Twierdziła, że w salonie spotkała ociekającego wodą upiora. Babska histeria, nić więcej!

Ów Wistsnes najwyraźniej nie miał wysokiego mniemania o kobietach. Tova postarała się, by zobaczył u siebie wielki kobiecy biust. Przyglądał mu się przez chwilę, z trudem łapiąc powietrze, po czym wyrzucił szklankę za burtę. Tova machnęła ręką i wizja zniknęła.

Kiedy Winsnes odzyskał równowagę, mówił dalej:

– Przeważnie jednak to bracia Strand plotą o tym przeklętym upiorze. Choć przecież te dwa nieszczęśliwe wypadki mogły się wydarzyć bez udziału nadprzyrodzonych sił, no nie?

Spoglądał błagalnie i niepewnie na Nataniela.

– Oczywiście – odparł tamten w zamyśleniu. – Kiedy odpływa twój prom?

– O wpół do szóstej wieczorem wyrusza w kurs na wyspy. Stamtąd natychmiast zawracamy i przychodzimy do Blasvika około dziesiątej.

– Czy bracia będą dzisiaj wśród załogi?

– Oczywiście. jeden z nich jest maszynistą, drugi bosmanem, a najmłodszy to chłopiec pokładowy. Chciałeś może…

Nataniel jednak zgasił jego nadzieje:

– Raczej nie. Nie sądzę, by Ellen zniosła dzisiaj jeszcze jedną morską podróż.

– Istnieją przecież tabletki przeciwko morskiej chorobie – mruknął tamten zgnębiony i zapragnął znaleźć się na bezpiecznym lądzie.

Prom wchodził do przystani w Blasvika.

– Czy to tamten? – zapytał Nataniel, wskazując stary, poczerniały stateczek żeglugi przybrzeżnej, kołyszący się na falach przy kei.

– Tak jest, to mój prom – potwierdził Winsnes z dumą w głosie.

Szczerze mówiąc dosyć trudno było tę dumę zrozumieć, prom był bowiem raczej zniszczoną krypą niż statkiem, na dodatek bardzo starego typu. Zardzewiałe metalowe listwy przytrzymywały czarne ze starości burty, trudno było oprzeć się wrażeniu, że to wielka drewniana balia i że wystarczy pierwsza lepsza fala, a statek rozleci się w drzazgi.

Duży prom samochodowy szedł dalej naprzód i wkrótce mogli ze stosunkowo niedużej odległości obserwować stateczek Winsnesa. Na burcie bielała dumna nazwa: „Stella”.

– Stella? – Nataniel szukał w pamięci. – Stella? Czy masz może fotografie tych ludzi, którzy zginęli?

– Zdjęcia Fredriksena nie, ale mam fotografię marynarzy… – Wyjął portfel i wyciągnął z niego pogniecione zdjęcie całej załogi ustawionej na dziobie statku. – To jest kuzyn – wyjaśnił.

Nataniel skinął głową.

– Ten człowiek nie żyje. Jego ciało dryfuje gdzieś w morzu. Ale nie utonął. On już nie żył, kiedy został wyrzucony za burtę. Ellen, byłabyś w stanie?

Skinęła głową blada jak ściana.

– W takim razie, kapitanie – oświadczył Nataniel. – W takim razie wieczorem zameldujemy się na „Stelli”.

– Eksellent! – krzyknął stary szyper i uśmiechnął się tak szeroko, że jego piękna sztuczna szczęka o mało nie wypadła na pokład.

W ciągu następnych godzin Nataniel wielokrotnie gorzko żałował pochopnej decyzji towarzyszenia staremu promowi w jego ostatnim rejsie.

ROZDZIAŁ III

Przybili do brzegu i kapitan Winsnes po rycersku pomógł paniom zejść po trapie.

– Zawsze miałem szczególny pociąg do dam – zwierzył się Tovie, kiedy już sprowadził Ellen na nabrzeże. – Czy mógłbym ci coś powiedzieć?

– Nie zawracaj sobie tym głowy – burknęła Tova.

Stary nie dawał jednak za wygraną.

– Był czas, że rządziłem kobietkami niczym treser koni w cyrku. Te drobne istoty dosłownie jadły mi z ręki.

– Ale teraz będzie całkiem odwrotnie – powiedziała Tova słodkim głosem. – Teraz będziesz kopał ziemię nogą i rżał jakbyś był koniem, a nie treserem!

Szyper natychmiast zupełnie stracił kontrolę nad sobą, biegał na czworakach, wierzgał nogami i rżał jak prawdziwy rumak.

– Opamiętaj się, Winsnes – rzekł jakiś przechodzący mężczyzna. – Nie do wiary, co ty jesteś w stanie zrobić, żeby tylko dziewczyny zwróciły na ciebie uwagę!

Tova była w siódmym niebie.

– A teraz jesteś psem – oświadczyła. – Leć no do tamtego słupka i podnieś nogę!

Winsnes wykonał polecenie i wrócił z wielką mokrą plamą na spodniach.

– Tova! – wrzasnął Nataniel, który się właśnie odwrócił i zobaczył, co się dzieje. – Chodź tu natychmiast!

Mało brakowało, a byłaby zapomniała uwolnić starego od czarów. Już biegnąc do Nataniela odwróciła się i niedbałym ruchem ręki cofnęła zaklęcie.

Nataniel był wściekły.

– Co ty wyprawiasz? To bardzo sympatyczny i pełen dobrej woli stary człowiek.

– I śmieszny – dodała.

– Jeżeli jeszcze raz zrobisz coś takiego, to będzie z tobą naprawdę krucho – zagroził.

– Phi!

Powlokła się za nimi drogą. Uświadamiała sobie teraz, jak wiele Nataniel znaczy dla niej jako przyjaciel. I oto ten przyjaciel idzie i mizdrzy się do tej… do tej…

Wepchnę ją do morza, myślała głęboko nieszczęśliwa. Naprawdę tak zrobię!

Nataniel znalazł się w bardzo trudnej sytuacji. Nie powinien był zabierać dziewcząt do pani Karlberg, ale też nie miał odwagi zostawić ich obu samych. Zbyt dobrze znał ten pełen nienawiści błysk oczu Tovy, żeby ryzykować. A poza tym rozumiał jej rozgoryczenie. Okazywał przecież swoje zainteresowanie Ellen bez najmniejszego kamuflażu. W końcu jednak musiał się na coś zdecydować.

Poprosił Ellen, by kupiła tabletki przeciw chorobie morskiej, a potem zaczekała w kawiarni. Tovę zabrał ze sobą, bo nie mógł postąpić odwrotnie. To by śmiertelnie zraniło nieszczęsną dziewczynę i uczyniło jej stosunek do Ellen jeszcze bardziej wrogim. A Ellen? Miał nadzieję, że ona zrozumie.

Zacisnął jednak mocno zęby, kiedy zobaczył wyraz triumfu w oczach swojej pokrzywdzonej przez los kuzynki, i jej uśmiech, jaki posłała Ellen słysząc, co Nataniel postanowił.

Wcisnął pięćdziesiąt koron w rękę jedynej dziewczyny, jakiej kiedykolwiek pragnął.

– Proszę, weź! I potraktuj to jako pieniądze na gospodarstwo.

Oczy Ellen rozbłysły.

– To najpiękniejsze słowa, jakie mogłeś powiedzieć – szepnęła. – Wspólne gospodarstwo z tobą…

Ze smutkiem pogładził jej policzek.

– Żeby to mogło tak być naprawdę! Żebyśmy mogli spotykać się jako normalni ludzie, a nie tylko jako zabiegani detektywi usiłujący wyjaśnić jakieś niepojęte misteria!

Ellen długo stała i patrzyła w ślad za Natanielem i Tovą. Dopiero kiedy zniknęli jej z oczu, ruszyła w stronę handlowego centrum miasteczka, gdzie kupiła wszystko, czego mogła potrzebować w dalszej drodze i, chociaż po podróży statkiem ziemia wciąż jeszcze uginała jej się pod stopami, poszła do kawiarni. Głodna nie była, lecz filiżanka gorącej kawy mogła dobrze podziałać na jej skołatane nerwy. Z niesmakiem popatrzyła na wielkie, ociekające majonezem kanapki wystawione na ladzie i poczuła mdłości, ale ciepło panujące w lokalu wydało jej się czymś bardzo miłym po wietrze, który na pokładzie przewiał ją do szpiku kości.

Po chwili stwierdziła, że mimo wszystko coś by zjadła i owe pięćdziesiąt koron od Nataniela dość szybko stopniało. Zaczęła rozmawiać z pewną prostą, ale bardzo sympatyczną panią przy sąsiednim stoliku. Kiedy Ellen wyznała, że ma zamiar płynąć „Stellą”, tamta aż podskoczyła.

– Ja też – powiedziała. – Ale okropnie się tego boję! Czy nie mogłaby mi pani dotrzymywać towarzystwa? Całkiem niedawno płynęłam tym statkiem i to było straszne!

– Płynęła pani? – zawołała Ellen zaskoczona. – Słyszałam o tym rejsie. Proszę, niech mi pani opowie coś więcej!

– No, to się zdarzyło cztery czy pięć dni temu, jeśli dobrze pamiętam. Tego wieczora pasażerów było niewielu. Wie pani, nikt nie chce pływać tą „Stellą”, odkąd znowu wróciła na morze. Po pierwsze dlatego, że jest w bardzo kiepskim stanie, prawie wrak, a poza tym ludzie gadają, że na pokładzie straszy. Ja nie wierzyłam w plotki, ale akurat kiedy weszłam do mniejszego salonu, zobaczyłam jakąś ociekającą wodą postać, stojącą pod ścianą, tyłem do wejścia. Gdy mnie usłyszał, bo to był on, zaczął się powolutku obracać, ale mnie ogarnęło takie przerażenie, że nie widziałam wcale jego twarzy, po prostu nie chciałam, zakręciłam się na pięcie i uciekłam. Później nikt go nie znalazł, chociaż szukali na całym statku. Zostały tylko mokre ślady i to już widziało wielu, i zaraz wtedy, i później także, a ktoś to nawet słyszał odgłos kroków, który nie wiadomo skąd pochodził. Bracia Strand mówią, że na pokład „Stelli” wchodzi upiór z któregoś z zatopionych statków.

– Czy pani jest może ich krewną?

– Strandów? Nie, chwała Bogu! Natomiast Fredriksen…

Umilkła zażenowana.

– Ten, który wypadł za burtę? To on był pani krewnym?

– Tak. Nie, no to znaczy nie bezpośrednio… Ja… Ja mam córkę, czternastoletnią. To jego dziecko. Ale nigdy nie byliśmy małżeństwem.

– Rozumiem – powiedziała Ellen życzliwie.

– To okropne, że on zginął! Właśnie miał uznać Byerg za własną córkę, a tymczasem umarł i ona nie dostała po nim nic, najmniejszego drobiazgu. Nawet nigdzie o niej nikt nie wspomniał, wszystko zagarnęli jego kuzyni. I to właśnie są bracia Strand.

– Był bogaty? – zapytała znowu Ellen, której co chwila się wydawało, że jest w stanie odtworzyć przebieg wypadków, ale zaraz potem jej z pozoru spójne koncepcje rozsypywały się jak domki z kart.

– Nie, wcale nie. Miał tylko popadający w ruinę stary dom niedaleko stąd. Ale liczyłam choćby na jakąś pamiątkę dla dziecka. Wie pani, on ją kochał, zawsze o nią pytał, jak się czuje i w ogóle. To moi rodzice sprzeciwili się żebym za niego wyszła. Za bardzo lubił zaglądać do kieliszka, rozumie pani.

Ellen skinęła głową.

– Z pewnością jednak myślał, żeby coś zrobić dla córki, coś jej zostawić – rzekła pocieszająco. – Tylko że umarł tak nagle i nieoczekiwanie.

– O, nie, to nie było nieoczekiwane. I on o tym wiedział. Wątroba, proszę pani.

Samobójstwo? zastanawiała się Ellen. Ale skąd w takim razie ów krzyk przerażenia i ten złamany reling? Nie, dzisiaj żadna z jej błyskotliwych teorii nie znajdowała potwierdzenia.

Przeniknął ją dreszcz. Wejście na pokład „Stelli” może się okazać podniecające. Oczywiście, że się bała? Ale też była coraz bardziej ciekawa. A poza tym ma przecież Nataniela.

Żeby tylko Tova lubiła ją trochę bardziej!

Nataniel był naprawdę zirytowany wszystkimi dziwnymi opowieściami pani Karlberg, choć jednocześnie było mu jej żal. Wiedział, że Ellen czeka w kawiarni, a ta kobieta tutaj ciągnęła w nieskończoność swą historię. Głos jej się załamywał z przejęcia, że ma oto takich szacownych słuchaczy.

Tova siedziała podejrzanie spokojnie. Wyglądała na zafascynowaną wszystkimi niezwykłościami, którymi raczyła ich pani Karlberg.

Tymczasem cała sprawa nie stanowiła żadnej zagadki. Właściwie to przyczyną wszystkiego była postawa męża pani Karlberg, Nataniel nie miał co do tego wątpliwości. „Moja żona nie potrzebuje pracować. To by mnie nawet w jakiś sposób obrażała, jakbym ja sam nie potrafił jej utrzymać!”

Pani Karlberg, pełna życia, inteligentna czterdziestopięcioletnia kobieta, mogła więc znajdować ujście dla swojej energii jedynie w prowadzeniu domu, dbaniu o wspaniałą willę, co sprawiało, że przez wiele godzin każdego dnia krążyła sama po pokojach, a jej umysł nigdy nie odpoczywał. Ktoś musiał w niej zaszczepić, pewnie przypadkiem, tę idee fixe o Ludwiku XIV. I o tym, że ona sama mogła być panią de Pompadour, która przecież w rzeczywistości nie była wcale kochanką Ludwika XIV, lecz jego wnuka, Ludwika XV. Pomieszanie pojęć i faktów było uderzające. Pani Karlberg wielbiła Króla Słońce od czasu, kiedy w szkole dowiedziała się, że taki władca istniał. Dyrektor Karlberg natomiast był najwyraźniej raczej pozbawiony fantazji.

– I ów duchowy posłaniec przynosi pani jakieś wiadomości, czy tak? – zapytał Nataniel ostrożnie.

– Tak. Ja jestem medium, które ma przekazać je współczesnym ludziom.

– I jak, na przykład, brzmi takie przesłanie?

Pani Karlberg była coraz bardziej napięta.

– Jego Wysokość prosi a zachowanie pokoju na świecie i żeby nie niszczyć Ziemi zanieczyszczeniami.

– Nie trzeba się chyba odwoływać aż do Ludwika XIV, żeby wiedzieć takie rzeczy. Czy on mówi po francusku?

Panią Karlberg zaskoczyło to pytanie.

– Nie. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Ale oczywiście nie mówi, bo przecież ja nie znam francuskiego, oprócz jakichś prostych zwrotów, a przecież rozumiem go bardzo dobrze. Wie pan, w moim poprzednim życiu byłam Madame Pompadaur.

Zatem Ludwik XIV i madame nie rozmawiają po francusku, pomyślał Nataniel. To bardzo dziwne. Głośno zaś powiedział:

– Chodzi zatem o jakiś rodzaj telepatii, tak?

Pani Karlberg zachwycona kiwała głową. Nataniel widział, że Tova siedzi jak na rozżarzonych węglach, żeby włączyć się do rozmowy, ale nie zamierzał jej na to pozwolić. Ta dziewczyna bywa nieobliczalna. Tym razem jednak nie pojmował jej zainteresowania. Taka banalna sprawa?

On sam znalazł się w cokolwiek kłopotliwej sytuacji. Nie był przecież ani lekarzem, ani psychologiem, więc choć diagnoza o autosugestii narzucała się sama, nie bardzo wiedział, jak ma pomóc tej skądinąd sympatycznej kobiecie pozbyć się męczących wizji. Mógł jedynie powiedzieć, że wszystko razem to czysty wymysł, zachować się stanowczo, a nawet brutalnie, bo biedaczka szczerze wierzyła w te swoje kontakty. Rozmowa z Karlbergiem na nic by się nie zdała. Ów pozbawiony głębszych uczuć zadufek i tak niczego nie zrozumie. Nieoczekiwanie przyszedł Natanielowi da głowy dość szalony pomysł, który jednak mógł się okazać szczęśliwy. Może przy tak rozbudzonej fantazji kobieta ma też jakieś talenty pisarskie?

Och, tak! Pani Karlberg z ożywieniem pokazała mu kilka fragmentów większej całości, jakichś brudnopisów.

– Bardzo dobrze! – pochwalił Nataniel po przejrzeniu tych literackich próbek. – Znakomity zmysł obserwacyjny i świetny, bezbłędny język. Tą właśnie drogą powinna pani podążać!

Rozpromieniła się ze szczęścia, a on dawał jej dobre rady: że powinna zaczynać bez pośpiechu, gromadzić doświadczenia, może najpierw pisywać jakieś drobne formy dla lokalnej prasy, później nieco większe nowelki… I raczej nie opowiadać mężowi, czym się zajmuje, nieprzemyślana krytyka zniechęca wrażliwych ludzi. Pani Karlberg kiwała głową, już pełna planów i niezwykle ożywiona.

Tylko że pozostawał jeszcze król Ludwik…

Chętnie zgodziła się na to, by Nataniel, jak to powiedział, wzmocnił kontakt, pochyliła się nad stołem, zamknęła oczy i ufnie podała mu swoje dłonie. Nataniel poprosił cicho i ją, i króla o wybaczenie mu tego, co będzie musiał zrobić, po czym skoncentrował się przywołując obraz podstarzałego mężczyzny o żółtawej cerze, z wyraźnie kokieteryjną miną zdradzającą zadowolenie z siebie, z zębami w złym stanie i wyliniałą peruką, nieprzyjemnie pachnącą i mocno upudrowaną.

Pani Karlberg bardzo łatwo ulegała sugestii, dokładnie tak jak się spodziewał.

– O, widzę go, widzę! On tutaj jest!

Jej entuzjazm zgasł natychmiast, gdy Nataniel dość brutalnie wycofał wizję z jej myśli. Pani Karlberg oszołomiona otworzyła oczy.

– Oj – jęknęła, krzywiąc się z niesmakiem, i zaczęła poprawiać włosy. – Przedtem chyba nigdy nie widziałam go dokładnie. Ale jak pan myśli, czy mogłabym się odważyć na całą powieść? Mam już nawet pomysł.

– Dlaczego nie? – rzekł zachęcająco. – Proszę tylko nie sądzić, że wszystko uda się od razu. Na ogół pierwsze próby nie zadowalają autora, trzeba wielokrotnie zaczynać od początku i niekiedy mija wiele lat, zanim rękopis nadaje się do druku.

Kiedy już wychodził z pokoju, z trudem opanował się, by nie wybuchnąć śmiechem. Obraz Króla Słońce, który dopiero co wywołał, był po prostu odpychający. Biedna pani Karlberg!

Znalazł się już poza domem, gdy uświadomił sobie, że Tova jeszcze tam została.

Ona tymczasem szeptała tak, by Nataniel nie mógł jej usłyszeć:

– Pani Karlberg, kto pomógł pani odnaleźć jej dawniejsze życie?

– Nie wiem, czy… Właściwie to nie wolno mi…

– Ale ja muszę to wiedzieć. Coś, a ściślej mówiąc ktoś czeka, żebym postąpiła tak samo jak pani. To bardzo ważne!

– Ma pani odebrać przesłanie? – zapytała tamta konspiracyjnym szeptem.

– Tak sądzę – odparła Tova również szeptem. – Nie zaznam spokoju, dopóki nie odkryję swojej dawnej inkarnacji.

– Rozumiem. Zaraz, jak to on się nazywał? Goransen? Nie. Solvesen?

– A gdzie mieszka?

– Nie mam pojęcia, Tylko on mnie odwiedzał. Ja jego nigdy. To był jakiś lekarz czy ktoś taki. Bardzo żałuję, ale nie pamiętam. Minęło już parę lat.

– No trudno – westchnęła Tova. – Kuzyn na mnie czeka. Proszę, tu jest moje nazwisko i numer telefonu. Gdyby pani sobie przypomniała nazwisko tego lekarza, to bardzo proszę do mnie zadzwonić!

– Oczywiście! – obiecała pani Karlberg. Tova jednak nie miała wątpliwości, że ta kobieta w ogóle już nie myśli o żadnych przesłaniach z zaświatów, całkowicie pochłonięta marzeniami o pisarstwie.

Ellen przedstawiła swoją nową znajomą, Mary, Natanielowi i Tovie, wyjaśniając, z kim mają do czynienia. Nataniela, rzecz jasna, bardzo to zainteresowało, zadawał mnóstwo pytań, na które Mary odpowiadała najlepiej jak mogła. Ellen uświadomiła sobie, że jej własne, nader delikatne pytania podczas dochodzenia policyjnego na przykład na wiele by się nie przydały.

Nataniel pytał między innymi o to, jak była ubrana owa istota ze statku.

– Jak większość ludzi wychodzących o tej porze roku w morze, w zydwestkę. I wysokie gumowe buty.

– Klasyczna garderoba upiorów, nie ma co – mruknął Nataniel. – A był wysoki czy niski?

– Każdy w takim stroju wygląda potężnie.

– Tak. Mówiła pani, że ogarnął panią strach. Dlaczego?

– Nie wiem, to trudno wytłumaczyć. Nie padało tamtego dnia. Morze było spokojne, nie miał właściwie żadnego powodu, żeby się ubierać aż tak. A przy tym był kompletnie przemoczony, woda się z niego lała. Wcześniej słyszałam, jak Strandowie opowiadali o upiorze. Znajdowaliśmy się dokładnie na wprost cmentarzyska okrętów, więc obleciał mnie okropny strach, że on się odwróci i zobaczę jego gębę.

– Zatem czuła pani, że to nie może być żywa istota? Chodzi mi o to, że taka była pani bezpośrednia reakcja?

– Tak. Dokładnie tak było.

Nataniel kiwał głową z uznaniem. Podobały mu się rzeczowe odpowiedzi Mary. Niewykluczone, że Mary się myliła, że wszystko to był skutek wielkiego nerwowego napięcia, wiedziała jednak dokładnie, co wtedy przeżywała, i umiała o tym powiedzieć. Nataniel bardzo sobie to cenił.

Objął teraz ramiona Ellen.

– Kupiłaś tabletki?

– Oczywiście. I właśnie staram się zażyć odpowiednią porcję z resztkami kawy.

Tova wskazała na drzwi kawiarni i zapytała:

– Czy to nie jest jeden z braci Strand ten marynarz, który teraz wchodzi do lokalu?

A kiedy wszyscy się odwrócili, wrzuciła dwie tabletki z własnych zapasów do filiżanki Ellen. Nie miała ochoty dłużej być świadkiem bałwochwalczego uwielbienia, jakie Nataniel okazywał swojej pięknej przyjaciółce.

– Nie, to nie jest żaden ze Strandów – Oświadczyła Mary. – Zresztą oni są już pewnie na statku.

– No właśnie, i my także powinniśmy iść – powiedział Nataniel. – Zdaje mi się, że to najwyższy czas.

Ellen pospiesznie wypiła ostatni łyk kawy z lekarstwem. Skrzywiła się, że takie gorzkie, a Tova uśmiechnęła się ukradkiem.

Wszyscy troje wyszli z kawiarni.

Na dworze zrobiło się już całkiem ciemno, była przecież późna jesień, i wyglądało na to, że wiatr jeszcze się wzmógł. „Stella” z trzaskiem i skrzypieniem kołysała się na falach przy nabrzeżu. W mroku nie było widać, jak bardzo prom jest zniszczony, lecz mimo to Ellen, wchodząc na trap, poczuła, że ogarnia ją niepokój. Miała ochotę odwrócić się i uciec.

– Natanielu – szepnęła. – Czy ty odczuwasz to samo co ja?

Potwierdził skinieniem głowy i zatrzymał się przy schodach prowadzących do salonu.

– To tak jakby się znaleźć w domu pełnym bolesnych wspomnień. Ale to wcale nie musi oznaczać, że na pokładzie promu straszy.

– Nie musi. Po prostu atmosfera w ogóle jest tu przykra. Natanielu, ja się czegoś bardzo boję. Coś we mnie szepcze: „Zawróć! Zawróć i uciekaj, dopóki nie jest za późno!” Ale to pewnie tylko moja obawa, że znowu dostanę morskiej choroby.

– Wiesz, Ellen – westchnął Nataniel. – Myślę, że byłoby najlepiej, gdybyś została na lądzie. Tova i ja odbędziemy tę podróż sami.

– Mnie też tak się wydaje – pospiesznie wtrąciła Tova, która chciała się jak najszybciej pozbyć Ellen.

Ellen jeszcze się wahała.

– Dokładnie tak samo było, kiedy mieliśmy odwiedzić moje rodzinne strony. Pamiętasz, Natanielu? Byłam śmiertelnie przerażona, a mimo to chciałam iść z tobą. I wtedy wszystko skończyło się dobrze.

W mdłym świetle umieszczonej pod sufitem lampki Nataniel wydawał się przeraźliwie blady.

– Teraz jest inaczej, Ellen. Wtedy chodziło jedynie o pogłoski o ponurych zjawach, teraz istnieje realne niebezpieczeństwo. Odczuwam to tak silnie, że oblewa mnie zimny pot.

Ellen zagryzała wargi. Jej dłoń zacisnęła się kurczowo na ręce Nataniela, jakby nigdy już nie chciała się z nim rozdzielić.

– Z pewnością masz rację – powiedziała przygnębiona. – Ale dbaj o siebie, Natanielu. Ten statek jest naprawdę straszny! Wy także zostańcie na lądzie! – wykrzyknęła nagle błagalnie, ale Nataniel potrząsnął głową, więc westchnęła z rezygnacją. Potem zawołała w głąb korytarza: – Mary i Tova, ja muszę zejść na ląd, ale Nataniel z wami zostanie, więc nie będziecie same! Przy nim nic się nie może stać.

Mary patrzyła na nich zaskoczona.

– Na ląd? Jakim sposobem? Statek wyszedł już przecież w morze!

Dopiero teraz poczuli rytmiczne wstrząsy, w jakie maszyna wprawiała pokład. Ellen spoglądała na Nataniela przerażona.

– Czy pamiętasz, jak próbowałam wyskoczyć z pociągu, kiedy chcieliśmy odwrócić los? Wygląda na to, że zawsze coś pcha nas tam, gdzie powinniśmy być, choć my tego nie chcemy.

Przygarnął ją do siebie, a ona wyczuwała jego lęk, jego przyspieszony oddech, drżące ramiona.

– I to na takim małym stateczku – szeptał sam do siebie. – Bez możliwości odwrotu. „Stella”, i to cmentarzysko okrętów. Wiesz, Ellen, ja nie mam zwyczaju się bać, ale teraz jestem przerażony. Śmiertelnie przerażony!

Kiedy Nataniel rozmawiał z Mary, Tova spoglądała na znikające w oddali światła Blasvika. Przejmujący, kąśliwy wiatr wcale jej nie przeszkadzał.

Ellen podeszła i stanęła przy niej. Najbardziej ze wszystkiego Tova pragnęła zostać sama, odejść stąd, ale zmusiła się, by pozostać.

Ellen westchnęła.

– Bardzo bym chciała, Tova, żebyś mnie zaakceptowała. Przecież ja także pochodzę z Ludzi Lodu, więc jesteśmy kuzynkami.

Tova nie odpowiedziała. Z tego prostego powodu, że nie miała pojęcia, jak zareagować. Najchętniej odcięłaby się ostro, ale dobrze wiedziała, że to ona znajduje się na przegranej pozycji, to ona zachowuje się głupio.

– Ja rozumiem, że najokropniejsze, co może być, to patrzeć na takich ludzi, którzy są… w sobie zakochani – powiedziała Ellen cicho. – Nikt nie zachowuje się bardziej idiotycznie niż właśnie oni. Jeśli jednak chodzi o Nataniela, to twoja sytuacja jest znacznie lepsza niż moja.

Tova spojrzała na nią pytająco, a zarazem podejrzliwie.

– Ty jesteś z nim zaprzyjaźniona – mówiła dalej Ellen. – I będziesz mogła ten układ zachować. Na zawsze. Natomiast ja… Owszem, teraz Nataniel żywi do mnie słabość, ale to minie. To musi minąć, bo my oboje nigdy nie będziemy mogli być razem.

– A cóż to znowu za rzewny romantyzm za złoty pięćdziesiąt? – warknęła Tova ostro.

– To, niestety, prawda – westchnęła Ellen przygnębiona. – Musimy o sobie zapomnieć. Nataniel miał wizję, że jeśli posuniemy się choćby do pocałunku, to nastąpi katastrofa.

– Katastrofa? Z powodu pocałunku? – prychnęła Tova.

– Tak. I nie proś mnie o wyjaśnienia, bo ja sama tego nie pojmuję. Chciałam tylko, żebyś ty, właśnie ty o tym wiedziała. A poza tym naprawdę chciałabym się z tobą zaprzyjaźnić.

Tova nadal nie miała pojęcia, jak się zachować, więc po prostu odeszła, przesuwając rękę po relingu. Czuła ucisk w żołądku, jakieś okropne ssanie i ból w sercu. Nienawidziła wszystkich, którzy się kochają, niezależnie od tego, czy będą mogli się połączyć, czy nie.

Razem z innymi zeszła do dużego salonu pod głównym pokładem. Znajdowały się tam ławki z pluszowym obiciem, które niegdyś musiało być purpurowe. Teraz tkanina wyblakła, a na brzegach poczerniała. Oświetlenia najwyraźniej nie zmieniano od czasów, kiedy „Stella” przeżywała swoje wielkie dni. Mdłe, zielonkawe światło sączyło się spod sufitu, a w kloszach lamp leżały zdechłe muchy.

W salonie zebrała się zaledwie garstka ludzi. Winsnes przyszedł również, trochę jakby trzeźwiejszy, czterech członków załogi i bufetowa, która najwyraźniej miała w nosie zarówno sztormy, jak i zmywacza brzegów. Winsnes ukłonił się i Nataniel wraz z towarzystwem usiadł.

– Witam na moim stateczku! – powiedział kapitan. – Uprzedziłem chłopca Okrętowego, że państwo podróżują gratis. Witaj, Mary! A więc i ty wybrałaś się dzisiaj z nami?

Mary uśmiechnęła się skrępowana.

Ellen niepewnie lustrowała pomieszczenie. Widok tego wraku wywoływał w niej mdłości i mrowienie pod skórą z obrzydzenia. Wszystko było brudne i zniszczone, ani śladu tego romantycznego nastroju, jaki tak często wyczuwa się na starych kutrach żeglugi przybrzeżnej. Pomieszczenie było zimne, zatęchłe i zaniedbane, na dodatek od drzwi i podłogi ciągnęło chłodem. Gdyby uderzyć dłonią w pluszowe obicie kanapy, z pewnością uniósłby się w górę tuman kurzu. Lepiej więc siedzieć spokojnie.

– Niech mi pan powie, Winsnes – zaczął Nataniel. – Czy „Stella” stała w porcie w Blasvika w czasie, gdy pan używał nowego promu?

– Nie, skąd! Została już odtransportowana do miasta, na pocięcie. Tam czekała na swoją kolej.

– Czy ktoś mógł wtedy wchodzić na pokład?

– Myślisz, że ktoś mógł po niej buszować i coś tam zostawić? Nie, to niemożliwe. Stare statki czekają w miejscu trudno dostępnym. Nic można się tam dostać ani od strony lądu, ani od morza.

Nataniel zastanawiał się.

– A czy ktoś mógł majstrować w maszynowni nowego promu?

Stary nagle się ożywił.

– Mógł. Oczywiście. Ta możliwość wydaje mi się najbardziej prawdopodobna! Jestem pewien, że Strandowie spuścili olej i silnik się zatarł. Chcieli się na mnie zemścić, także za ten nowy prom. Zniszczyli wszystko, co miałem.

„Stella” kiwała się i kołysała znacznie mocniej niż duży prom samochodowy, którym płynęli poprzednio, i Ellen miała nadzieję, że tabletki przeciwko morskiej chorobie wkrótce zaczną działać. Tymczasem zwróciła się do Mary:

– Czy to tutaj widziałaś… no wiesz, co?

– Nie, nie, to było w górnym salonie, w tylnej części statku. Nigdy więcej tam nie wejdę.

Chłopiec pokładowy, młody człowiek o lisiej twarzy i przenikliwych oczkach, podchodził do pasażerów i sprzedawał bilety. Coraz to spoglądał ciekawie na troje obcych. Winsnes zawołał go po imieniu. Egil w odpowiedzi tylko spojrzał pogardliwie na swego kapitana.

– Czy możemy obejrzeć tamten salon? – zapytał Nataniel Winsnesa.

– Możecie państwo oglądać cały mój statek, od góry do dołu, wszystko państwu pokażę.

– Dziękuję, ja nie – powiedziała Mary. – Ja zostanę tutaj.

Ellen odetchnęła głęboko.

– Tabletki zaczynają działać – powiedziała zmieszana. – Zawsze czuję się po nich okropnie senna. Czy to by był wielki kłopot, gdybym się tu gdzieś położyła?

– Spróbuj utrzymać się na nogach – rzekł Nataniel z uśmiechem. – Ten prom to prawdziwe muzeum żeglugi przybrzeżnej. Nie zobaczysz już wielu takich.

– Kompletny grat – oświadczyła Tava pogardliwie. Najwyraźniej nie żywiła wielkiego szacunku dla zabytków muzealnych.

Poszli za Winsnesem na górę. Ellen starała się niczego nie dotykać, o ile nie było to konieczne. Miała wrażenie, że ten statek to żyjąca, złośliwa istota, wszędzie skrzypiało i trzeszczało jak w zreumatyzowanych stawach jakiejś podstarzałej damulki, krypa protestowała przeciwko traktowaniu, jakie ją spotykało ze strony wiatru i morskich fal, z maszynowni niósł się smród przypalonego oleju, a gęsty mrok okrywający wszystko był w najwyższym stopniu irytujący. Właściwie powinna była cieplej pomyśleć o wysłużonej „Stelli”, która wyruszała właśnie w swój ostatni rejs, ale nie mogła. Wszystko na pokładzie wydawało się ponure i złowieszcze, a poza tym Ellen nie opuszczała śmiertelna obawa, że przy kolejnym kiwnięciu statek rozleci się na drobne części i z ostatnim westchnieniem pójdzie na dno.

Na górze, w wąskim korytarzyku pod mostkiem kapitańskim, Winsnes powiedział:

– Tych dwoje drzwi prowadzi do kajut dla załogi. Ta po prawej jest wolna, więc jeśli panienka chciałaby się położyć i trochę odpocząć, to proszę bardzo.

– Dziękuję, ale może później – odparła Ellen. – Dopóki jakoś mogę utrzymać się w pionie, pójdę z państwem.

Nigdy w życiu nie zastałaby sama w kajucie na tym okropnym statku! Jak długo zdoła iść za Natanielem trzymając się mocno skraju jego kurtki, wszystko będzie dobrze.

Ogarniało ją jednak coraz trudniejsze do zniesienia zmęczenie i co chwila wzdychała głęboko.

Wyszli teraz na pokład i musieli się mocno trzymać relingu, by nie zwiało ich za burtę. Ellen była przekonana, że reling lada chwila się załamie, ale on sprawiał wrażenie dość stabilnego, przynajmniej tu gdzie stali. Teraz mieli przed sobą otwarte morze i od czasu do czasu wysokie fale zalewały dolny pokład. W oddali ukazała się długa linia brzegu. W mroku, gdzieś pod horyzontem, majaczył ów osławiony cypel, przy którym spoczywały martwe okręty. Znajdująca się na lądzie niewielka latarnia morska migotała dzielnie mdłym światełkiem.

Nataniel, całkowicie pochłonięty zwiedzaniem, zupełnie nie miał dla Ellen czasu. Wszystkie jego zmysły koncentrowały się na czymś, czego ona nie mogła ogarnąć myślami, ale oczywiście rozumiała, że tak jest, i godziła się na to. To, co Ellen ledwie wyczuwała, on musiał odbierać jako bardzo silne i nieprzyjemne impulsy. Nie umiała się jednak zdobyć na odwagę, by zapytać, jak to jest.

Najtrudniejsza do zniesienia była jednak postawa Tovy. Dziewczyna śledziła wszystkie ruchy Ellen, z jej warg niemal nie schodził podstępny, jakby wyczekujący i pełen nienawiści uśmieszek, który sprawiał, że nieładna twarz nabierała szyderczego wyrazu. Ellen przez chwilę myślała o Tovie ze współczuciem, ale coraz trudniej było odczuwać dla niej sympatię. Ona jest z gruntu zła, myślała. Zła, zawzięta, bez serca, pełna nienawiści do mnie. Na co ona czeka?

– To właśnie jest główny pokład! – krzyknął Winsnes i naciągnął swoją szyperską czapkę głęboko na uszy. – Pod nim znajduje się salon, który dopiero co opuściliśmy, a tam na końcu pomieszczenie na kotwicę. Obejdziemy je.

Wszyscy podążali na chwiejnych nogach za kapitanem.

– Te drzwi prowadzą do maszynowni! – krzyknął Winsnes. – Możemy tam zejść, gdyby państwo chcieli.

– Bardzo dobrze, dziękuję – odpowiedział Nataniel.

On i Ellen wymienili spojrzenia. To nie maszyny chcieli oglądać.

Powieki Ellen ciążyły jak ołów, z najwyższym wysiłkiem podnosiła nogi. Nie mogła pojąć, dlaczego jest taka okropnie senna po zażyciu jednej jedynej tabletki. Móc teraz zasnąć, jakie by to było boskie uczucie…

Posuwali się ku rufie. Po wąskich schodach zeszli do znajdującego się tam właśnie salonu, mniejszego.

Poza rozmiarami pomieszczenie to właściwie niczym nie różniło się od salonu pod głównym pokładem. Wzdłuż ścian stały kanapy z postrzępionymi obiciami, w centrum ustawiono drewniane ławki przymocowane do podłogi, jedna za drugą, w dwóch rzędach, z wąskim przejściem pośrodku. Zostało jeszcze kilka połamanych stolików, poza tym na podłodze widoczne były ślady po dawniej stojących tam meblach. Działała tylko jedna lampka u sufitu; światło było jeszcze bardziej mdłe niż w dużym salonie.

Ellen stwierdziła z przerażeniem, że oczy Nataniela rozszerzają się, a jego wargi zaciskają w napięciu. Och, bardzo dobrze rozpoznawała ten wyraz jego twarzy, wolałaby jednak nie oglądać go na pokładzie wraka, który prąc przed siebie przez lodowato zimne, wzburzone morze nieuchronnie przybliżał się do otoczonego jak najgorszą sławą cmentarzyska okrętów.

– O co chodzi? – zapytała cicho.

Również Winsaes przyglądał mu się w skupieniu.

– Czy wy tego nie widzicie? – wykrztusił Nataniel.

– Ja. Ja widzę! – wykrzyknęła Tova ze źle skrywanym triumfem.

– Co takiego? – zapytał Winsnes.

Nataniel rozejrzał się po pomieszczeniu, dotknął ręką najbliższego siedzenia i odskoczył z grymasem obrzydzenia, potem zrobił kilka kroków w przód i z wyrazem niesmaku wpatrywał się w podłogę. W końcu się opanował.

– Tutaj musiało się coś stać – obwieścił starając się zachować obojętność, jakby nie chciał przerażać towarzyszących mu osób. – Cała „Stella” przesycona jest czymś złym, ale korzenie zła znajdują się właśnie w tym salonie. Winsnes, czy pan zna historię statku?

– Tylko od czasu, kiedy jest moją własnością. A wtedy był już stary.

Ellen zamarła.

– Nataniel – szepnęła. – Za mną ktoś stoi.

– Tak, rzeczywiście – odparł Nataniel cierpko.

Odwróciła się. Ze schodów zszedł jakiś mężczyzna i stał teraz w przejściu, trzymając się futryny. Patrzył na nich podejrzliwie.

– Co wy tu robicie? – zapytał ze złością.

Winsnes wyprostował plecy.

– Chyba mogę chodzić, gdzie mi się podoba po moim statku, Ingvar? Bo to mimo wszystko jest mój statek.

Szyderczy uśmieszek wykrzywił twarz tamtego.

– Już niedługo.

– Czy to raczej nie ja powinienem zapytać, co ty robisz tu na dole? Kto został przy sterze?

– Egil.

– Zostawiasz ster w rękach chłopca okrętowego? Przy takim wietrze? Natychmiast tam wracaj!

Tamten ani drgnął. Był uderzająco podobny do swego brata, jedynie trochę starszy, i sprawiał wrażenie mniej rozgarniętego. Wciąż wodził wzrokiem od jednego z przybyszów do drugiego.

– Jak słyszę, sprowadziłeś tu fachowca od duchów? I myślisz, że to pomoże? – W jego głosie brzmiała ironia. – I przypominam, że pasażerowie nie mają tutaj wstępu. Okropni zmywacze brzegów mogą przyjść i porwać niewinne panienki. A tego byśmy przecież nie chcieli, nie?

„Stella” zachwiała się nagle i głos Winsnesa zabrzmiał stanowczo:

– Wracaj do brata!

Ingvar Strand bezczelnie patrzył kapitanowi w oczy. Było oczywiste, że i tego rozkazu wykonać nie zamierza.

Tym razem jednak Tova miała dość. Nataniel zdołał tylko usłyszeć, że dziewczyna mamrocze półgłosem jakąś długą magiczną formułkę, a zaraz potem Ingvar Strand zaczął podskakiwać w miejscu, w którym stał, jak oparzony, wrzeszcząc na całe gardło. Podrygiwał, jakby tańczył na rozżarzonych węglach, i szamotał się, jakby chciał się od czegoś uwolnić. Chyba mu się to w końcu udało, bo ruszył pędem na schody.

– Tova! – syknął Nataniel surowo. – Co to było?

– Skorpiony – odparła zadowolona. – Mnóstwo ślicznych, niedużych skorpionków z kolcami jadowymi gotowymi do ataku.

– Skorpiony? – znowu syknął oburzony Nataniel, – Nie mogłaś przynajmniej wymyślić czegoś bardziej prawdopodobnego?

– To nie takie proste, kiedy liczy się każda sekunda – odparła tak nonszalancko, że Nataniel miał ochotę trzepnąć ją w ucho. Choć, niestety, i on miał trudności z zachowaniem powagi.

Winsnes patrzył na nich z otwartymi ustami.

– Ja nie bardzo rozumiem…

– Niech się pan tym nie przejmuje – mruknął Nataniel. – Chodźmy już stąd.

Kiedy znaleźli się u szczytu schodów, Winsnes zwrócił się do Nataniela:

– Nie można tak tego zostawić. Nie mam najmniejszego zaufania do tych Strandów. Musimy iść na mostek.

Ellen zatrzymała się pod szarpaną przez wiatr plandeką.

– Obawiam się, że nie będę mogła wam towarzyszyć – zawołała, trzymając się kurczowo poręczy. – Chyba najlepiej zrobię, jeśli pójdę się położyć na chwilę. Ale tylko na chwilę!

– Jak chcesz – uśmiechnął się do niej Nataniel. – Wyglądasz rzeczywiście nie najlepiej. Moja matka dokładnie tak samo reaguje na tabletki przeciwko morskiej chorobie. Zawsze po nich zasypia.

Żebyście wy wiedzieli, jak jest naprawdę, myślała Tova, starając się ukryć złośliwy uśmiech. Ale śpij, śpij, moja droga, przynajmniej nie będziesz mi się przez cały czas kręciła pod nogami.

Nataniel odprowadził Ellen do kajuty, która nie była tak wysprzątana, jakby się chciało, ale miała chociaż coś w rodzaju łóżka. Ellen po prostu się na nie zwaliła. Nataniel nakrył ją jakimś dość przyzwoicie wyglądającym kocem i poprosił, by nie zasypiała przynajmniej do chwili, kiedy on wyjdzie i będzie mogła zamknąć za nim drzwi.

– Nie podoba mi się załoga tego statku – powiedział cicho. – Nie wpuszczaj tu nikogo!

Tovy także nie, powinien był dodać, ale nie mógł się na to zdobyć.

Spojrzenie Ellen nie należało do najprzytomniejszych, Zdawało jej się, że Nataniel jest niebywale wysoki, jakby jakiś olbrzym pochylał się nad jej łóżkiem. A może raczej nad koją.

– Natanielu, co ty widziałeś? – zapytała z trwogą w głosie. – Co widziałeś w małym salonie?

Wahał się przez moment.

– Krew. Musiało tam dojść do jakiejś bójki. Ale widziałem tylko ślady, żadnych postaci. Nie wiem też, kiedy to się stało. I wszystko to miało związek z kluczem…

– Widziałeś klucz?

– Nie, nie, tylko takie skojarzenie, które powstało w mojej świadomości.

Że też tak trudno zachować przytomność, i to teraz, kiedy jest nareszcie sama z Natanielem. Ale przecież i tak nie mają prawa… nie wolno im się do siebie zbliżyć. Ellen znowu poczuła skurcz w sercu, gwałtowny ból, który dusił ją w gardle i napełniał oczy łzami.

– Daj mi tylko dziesięć minut, dłużej nie pozwól mi spać! – poprosiła zdławionym głosem. – Potem mnie obudź!

Obiecał, że na pewno ją obudzi, pogładził czule po policzku i wyszedł. Ellen wychyliła się z posłania ku drzwiom i przekręciła klucz w zamku, po czym powieki same jej opadły. Czuła, że ciało staje się coraz cięższe, a myśli odpływają.

Nagle drgnęła i z całych sił starała się ocknąć. Czy to Nataniel już wrócił? Nie, przecież dopiero co ją opuścił.

Nie miała jednak wątpliwości, że gdzieś w pobliżu ktoś chodzi, ktoś tak potężny i ciężki, że przy każdym jego kroku drżały ściany. Musiało to być okropne monstrum. Czyniło taki łoskot, jakby zapowiadało sądny dzień na tej starej, skazanej na śmierć łajbie o pięknym imieniu „Stella”.

Ellen ze wszystkich sił starała się obudzić i walka z obezwładniającą sennością sprawiała jej niemal fizyczny ból. W dodatku ten ogłuszający hałas, to okropne dudnienie, od którego niemal głuchła. Chciała krzyczeć, ale kto by ją usłyszał?

Nagle uświadomiła sobie, że kroki rozlegały się w korytarzyku za drzwiami jej kajuty. I słyszała teraz więcej, a wszystkie dźwięki były jakby spotęgowane. Słyszała chlupot i szuranie kaloszy wypełnionych wodą, słyszała chrzęst sztormiaka i szelest spływającej z niego wody.

Już kiedyś tak było, że Ellen leżała i wsłuchiwała się w kroki za drzwiami, ale wtedy nie znała jeszcze Nataniela, wtedy była sama w starej gospodzie. Od tamtej pory zdążyła się zahartować. Poza tym teraz na statku znajdowało się wielu innych ludzi, a wśród nich Nataniel.

Zresztą jej zdolność odczuwania lęku została mocno stłumiona przez lekarstwo, była oszołomiona i otępiała, w końcu nie miała nawet pewności, czy to wszystko słyszy na jawie, czy to może tylko sen.

Ale też ta tabletka uspokajająca musiała być niezwykle silna, żeby ją aż tak zwalić z nóg! Nigdy tak na to lekarstwo nie reagowała.

Kroki oddalały się, zmierzały ku dziobowi. Ellen natężyła wszystkie siły, na wpół przytomna rzuciła się do drzwi, otworzyła je i wyszła na korytarz.

– Idę – mruknęła, jakby odpowiadała na nie zadane pytanie.

Jak przez mgłę widziała wielkie mokre ślady. One wskazywały drogę. Szumiało jej w głowie, miała wrażenie, że płynie, prom skrzypiał i trzeszczał mocniej niż przedtem, a kiedy znalazła się na pokładzie, latarnia zaświeciła jej prosto w oczy i musiała się cofnąć. Latarnia zawieszona była w ten sposób, że w kręgu jej chybotliwego, padającego za burtę światła kłębiły się wzbijane raz po raz masy szarej, zdawało się, piany. W uszy dziewczyny uderzył huk spienionego żywiołu. „Stella” miała właśnie mijać skały sterczące wokół cmentarzyska okrętów.

Dziewczyna starała się iść w kierunku dziobu. Ślady mokrych stóp były teraz niewidoczne ze względu na ciemności, ale też i dlatego, że cały pokład raz po raz zalewały masy wody. Zdążyła jednak dostrzec potężną postać, która zniknęła w mniejszym salonie.

Ellen posuwała się w kierunku mostka i wołała Nataniela po imieniu, ale to chyba nie miało sensu. Może go już zresztą tam nie było? Nikt w tym potwornym łoskocie i tak by nie usłyszał jej zdławionego głosu.

Gdyby była całkiem przytomna, nigdy by sama nie wyszła z kajuty, teraz jednak miała jedynie niejasne wrażenie, że powinna iść w ślad za tamtą postacią, która dopiero co zniknęła w ciemnościach.

Statkiem szarpnęło gwałtownie i tylko dzięki temu, że Ellen trzymała się kurczowo relingu, nie została ciśnięta na pokład. W jej udręczonym mózgu pojawiła się myśl o Fredriksenie, który rzucił się za burtę. Na szczęście reling sprawia dość solidne wrażenie, pomyślała. Jak lunatyczka po omacku poszła do mniejszego salonu.

Drzwi zamknęły się za nią z nieprzyjemnym trzaskiem.

Salon był pusty. Jedyna lampa nie była w stanie oświetlić pomieszczenia. Zaspana Ellen stała z dłonią na futrynie. Kiwała się w tył i w przód, zgodnie z przechyłami statku.

– Halo! – powiedziała ochrypłym głosem.

W pomieszczeniu panowała cisza. Żadnych śladów na podłodze.

Na górnym pokładzie ktoś biegł. Czyżby uciekał?

W przytłumionej świadomości Ellen pojawiła się niejasna myśl, jakieś uczucie czy wizja…

Stała przez chwilę bez ruchu, wsłuchana w siebie, po czym zataczając się ruszyła przez salon. Upadła, uderzyła się o stół, leżała jakiś czas skulona, potem znowu się podniosła. Musi podejść do tamtej ściany. Musi.

Ale dlaczego to takie ważne, nie umiała sobie przypomnieć.

Dotarła nareszcie do ściany. Statek przechylił się mocno i Ellen klapnęła na zniszczoną kanapę. Potem potrząsnęła głową i usiadła wygodniej. Płynące przez iluminator światło latarni padało prosto na jej twarz, co było okropnie irytujące. Niepewnymi rękami macała brzeg kanapy, starała się wsunąć palce pod plusz, który rozdarł się z trzaskiem.

Magle wyprostowała się. Zdawało jej się, że poprzez huk kipieli dochodzi do niej krzyk. Wołanie o pomoc.

A jednocześnie zapanowała jakaś dziwna cisza.

Maszyna stanęła.

ROZDZIAŁ IV

Gdy Nataniel pojawił się na mostku, Ingvar Strand zdążył już przejąć ster od brata. Wściekły krzyczał do Winsnesa:

– Dlaczego nie słuchasz, kiedy mówię, że w ładowni zalęgło się jakieś paskudztwo? Cała łajba pełna jest obrzydliwego robactwa.

Na twarzy starego szypra malowało się zmęczenie, nie rozumiał, o co tamtemu chodzi.

Chłopiec pokładowy, jeśli dwudziestopięcioletniego mężczyznę można określać mianem chłopca, także tkwił na mostku. Na widok Nataniela zbiegł po schodach w dół, ale szydercze spojrzenia, jakie bracia zdążyli między sobą wymienić, sprawiły, że Nataniel poczuł na piecach zimny dreszcz.

Bogu dzięki, że Ellen jest bezpieczna, pomyślał.

W nocnych ciemnościach widać było jedynie białe grzywy ogromnych fal gnanych wichrem. „Stella” od czasu do czasu leciała w dół z wierzchołka wyjątkowo wysokiej fali i wtedy ludziom żołądki podchodziły do gardeł albo przechylała się na bok i kładła niebezpiecznie na wodzie. Wszystko to odczuwało się dużo mocniej stojąc tak wysoko. W oddali, ponad morską kipielą, mrugało niepewnie światło latarni.

– Gdzie jest Tova? – zapytał nagle zaniepokojony Nataniel.

– Musiała pójść w pewne miejsce, tak mi przynajmniej mówiła – wyjaśnił Winsnes. – Ta dziewczyna z pewnością da sobie radę.

– Owszem – mruknął Nataniel, a potem już głośniej powiedział: – Wieje dzisiaj nieźle.

– O, tak! Ale „Stella” bywała w morzu przy znacznie gorszej pogodzie – odparł Winsnes. – A poza tym obchodzimy dzisiaj cypel z daleka.

Nataniel stał na mostku i wpatrywał się w cmentarzysko okrętów, do którego z każdym obrotem silnika zbliżali się coraz bardziej. Wzrok jego błądził w oddali, a ciemność nie przesłaniała tego, co widział oczyma duszy. Choć nie robił nic, by je wywołać, wizje pojawiały się jak na filmowej taśmie.

Stał się niewidomy, jeśli chodzi o wydarzenia współczesne… Jego oczy przenikały i mrok, i czas…

Na wzburzonych falach kołysał się niebezpiecznie trójmasztowy żaglowiec. Poprzez huk sztormu słychać było wołania o pomoc. Maszty złamały się z trzaskiem, żaglowiec przechylił się na burtę i został wciągnięty w głąb. Po chwili obraz się zmienił. Małe kutry rybackie toczyły rozpaczliwą walkę z podwodnymi skałami, ale jeden po drugim zanurzały się i znikały, jakby wessane przez żywioł. Jakiś wielki statek, tak stary, że Nataniel nie był w stanie bliżej go opisać, nadział się na podwodną skałę i z pewnością tkwi tam nadal. Nie było wiadomo, czy ktoś z załogi przeżył. Nataniel słyszał też krzyki dochodzące z innych jednostek, a były to wołania, które na pewno dawno temu umilkły. Widział rabusiów plądrujących wraki, podpływających ku skałom, gdy sztorm przycichał…

Wstrząśnięty straszliwą wizją ocknął się wreszcie i stwierdził, że nadal znajduje się na małej „Stelli”.

I nagle uświadomił sobie, skąd się brał ten dręczący niepokój, który go ogarnął, gdy tylko znalazł się na pokładzie. Ten niepokój tkwił w nim od chwili, kiedy to w Oslo spotkał pewnego człowieka. „Pan nie będzie pierwszy, ale nie będzie pan też ostatni” – powiedział wtedy Nataniel. No i rzeczywiście, pierwszy nie był. Po nim jednak już nikt związany ze „Stellą” nie zginął, a dziś wieczorem prom odbywa swój ostatni rejs…

Kto stanowić będzie ostatnią ofiarę? Będzie jedna czy więcej?

Jakiś żelazny pręt na pokładzie dziobowym poluzował się i tłukł o inny metalowy przedmiot. Brzmiało to tak, jakby pęknięty dzwon bił na trwogę, matowo, złowieszczo.

– No to jesteśmy w najgorszym miejscu – mruknął Winsnes.

Nataniel uświadomił sobie, że znajdują się dokładnie na wprost najwyższej skały. „Stella” zachowywała się tak jak człowiek spity do nieprzytomności. Przedzierała się niemal histerycznie przez potwornie wysokie fale, by jak najszybciej minąć niebezpieczny punkt, szarpała i kiwała. Musieli się mocno trzymać, by nie stracić równowagi i nie upaść. Nataniel zastanawiał się, co powinien najpierw zrobić w wypadku, jeśli prom nie wytrzyma i zacznie się zanurzać. Przede wszystkim Ellen. I Tova. I trzeba znaleźć jakiś sprzęt ratunkowy, i…

Z głównego pokładu dotarło do nich jakby stłumione echo jakiegoś krzyku. Wszyscy trzej, Ingvar Strand również, drgnęli gwałtownie.

W tej samej chwili maszyny stanęły.

– Trzymaj „Stellę” pod wiatr! – zawołał Winsnes do Stranda. – My zejdziemy na dół i zobaczymy, co się stało. Chodźmy!

Nataniel zbiegł za nim. Przy kajucie Ellen zatrzymał się na chwilkę i krzyknął:

– Otwórz drzwi i znajdź jakiś sprzęt ratunkowy! I poszukaj Tovy! Nie mam pojęcia, gdzie ona się podziała. Ja zaraz wrócę.

Nie otrzymał żadnej odpowiedzi, zastukał mocno jeszcze raz i pobiegł ku żelaznym drzwiom prowadzącym do maszynowni.

Obaj z Winsnesem dosłownie zjechali po stromych schodach. Okazało się, że nie ma już żadnej możliwości sterowania promem. Nataniel żywił szczerą nadzieję, że Stella już minęła niebezpieczną strefę, ale spod pokładu nie można było tego sprawdzić.

Maszynista, Bent Strand, stał i patrzył na przybyłych ponurym wzrokiem. Był bardzo podobny do braci, tylko znacznie starszy i łysy.

– Poradzę sobie sam – powiedział ze złością do Winsnesa. – To drobiazg. Ale zajrzyj do ładowni na dziobie. Zdaje się, że nabieramy wody.

Otworzył żelazną pokrywę. Winsnes pochylił się, ześlizgnął na dół, po czym dał znak Natanielowi, by zrobił to samo. Nataniel wahał się przez chwilę, ale posłuchał. Stary szyper najwyraźniej potrzebował pomocy. W pomieszczeniu unosił się intensywny zapach smoły.

– Nie, tu nie ma nawet śladu wody! – krzyknął Winsnes ku górze.

Smuga światła z maszynowni gwałtownie zmalała, po czym całkiem zniknęła. Żelazna płyta opadła z łoskotem i wszystko zalała nieprzenikniona ciemność.

– Co u…? Strand, otwórz natychmiast! – wrzasnął Winsnes.

Obaj z Natanielem próbowali podnieść płytę, ale była dobrze zamknięta od zewnątrz.

– No to… – powiedział Winsnes z lekka drżącym głosem. – No to wpadliśmy po uszy! O co w tym wszystkim chodzi?

Maszyny znowu zaczęły pracować.

– Oni to z góry zaplanowali – westchnął Nataniel zgnębiony. – To właśnie pichcili, gdy byli sami na mostku… – Nagle przerwał sam sobie: – Ale czy ma tym koniec? Przecież ten na górze to nie Bent, lecz Egil Strand.

– Tak – zgodził się Winsnes. – Ale dlaczego nas zamknęli? I jak długo chcą nas tu trzymać?

– Jak mają się sprawy z powrotnym kursem promu do Blasvika? – zapytał Nataniel. – Czy „Stella” miewa wiele pasażerów?

– Coś ty! Na ogół wracają wyłącznie bracia Strand. W każdym razie teraz, gdy mało kto chce pływać na „Stelli”.

– Ktoś jednak musi się zainteresować tym, że nie wróciliśmy?

– Kto by to mógł być? Nie, nie, tkwimy w tym po same uszy, jak powiedziałem. Co powinniśmy teraz zrobić? I czemu służą te wszystkie beznadziejne wygłupy?

Myśli Nataniela były, nieznośnie jednostronne. Wszystko jedno od czego zaczynał, i tak natychmiast wracał do Ellen. I przy niej już pozostawał.

Ale może właśnie to miało prowadzić do rozwiązania?

– Przepraszam, czy mógłbyś przez chwilę milczeć? – zwrócił się do Winsnesa. – Spróbuję nawiązać kontakt z Ellen. Jeśli tylko nie śpi.

– Co? – zapytał zdumiony Winsnes, ale posłusznie zamilkł.

Nataniel usiadł i oparł się o burtę. Koncentrował myśli wyłącznie wokół kajuty Ellen. Winsnes z trudem panował nad sobą, w głowie kłębiły mu się najrozmaitsze pytania. I do tego ten irytująco silny zapach smoły!

Nataniel wyprostował się.

– Jej tam nie ma – powiedział wstrząśnięty. – I to ja, kompletny idiota, kazałem jej otworzyć drzwi i poszukać kamizelki ratunkowej. Pomyśl, a jeśli ona…

Umilkł przerażony. „Stella” szła teraz spokojniej. Minęli już najbardziej niebezpieczny rejon ze zdradliwymi prądami.

– Nie mogę nawiązać kontaktu – szeptał Nataniel. – Naprawdę nie pojmuję, gdzie ona może być.

Głos mu drżał z napięcia.

– Chyba ona nie… – zaczął Winsnes.

– Nie, nie, ona jest na pokładzie, bo nie słyszę jej wołania o pomoc. I nie jest też martwa, bo o tym dowiedziałbym się natychmiast. Nie, to jakaś osobliwa cisza. Ja myślę, że ona śpi?

Powiedział to z największym zdumieniem.

Winsnes był równie zaskoczony.

– Czy ona się nie odezwała, kiedy przed chwilką stukałeś do jej drzwi?

– Nie, chyba nie – zastanawiał się Nataniel. – Bardzo się spieszyłem, zdawało mi się, że potrzebujesz mojej pomocy.

– Sprawdzałeś, czy drzwi są zamknięte?

– Nie! O Boże, a jeśli jej tam nie było?

To straszna myśl! Ten krzyk na pokładzie… Bracia Strand. Gdzie się podział ten trzeci, Egil? Och, nigdy nie powinniśmy byli zdecydować się na tę podróż!

– A ta druga dziewczyna, która z tobą była? Ta… dziwna?

Tova? O mój Boże! Zaniepokojony w najwyższym stopniu losem Ellen niemal zapomniał o Tovie. Był przeświadczony, iż ta niezwykła dziewczyna poradzi sobie w każdej sytuacji. Nigdy nie odczuwał niepokoju o Tovę. I teraz bardzo się tego wstydził.

– Oczywiście! Masz rację! Spróbuję w takim razie nawiązać kontakt z nią. Ale ty musisz być całkiem cicho, nie wolno ci nawet pisnąć. Możesz jedynie oddychać, nic więcej. Bo widzisz, to wymaga niezwykłej koncentracji, a i tak nie jestem pewien, czy mi się uda.

– Pary z ust nie puszczę – obiecał Winsnes. – Pozwól mi tylko przedtem zażyć prymkę.

– Proszę bardzo – roześmiał się Nataniel, ale twarz miał ściągniętą z napięcia i strachu. Gdzie jest Ellen? I dlaczego nie odpowiedziała na jego wołanie?

Odpowiedź Tovy nadeszła zaskakująco szybko.

– Ona jest niedaleko – szepnął Nataniel do Winsnesa. – Tova odpowiedziała na wezwanie. Wiesz, my możemy jedynie przekazywać sobie ogólne wrażenia i nastrój. Ale zdaje mi się, że wszystko jest dobrze. To, co do mnie dociera, oznacza mniej więcej tyle: „Spokojnie, tylko spokojnie! Panuję nad sytuacją. Zaraz cię odnajdę”.

– Uf! – odetchnął Winsnes. – Mam nadzieję, że ona wie, o czym „mówi”!

Kiedy maszyny ucichły, Ellen wciąż stała przy kanapie w mniejszym salonie, a gdy „Stella” szarpnęła gwałtownie, dziewczyna straciła równowagę. Chciała się podnieść jak najprędzej, ale zastanowiła ją gruba koperta, którą trzymała w ręce. Co może być w tej kopercie? I skąd się tu wzięła? Przyglądała się papierowi i próbowała wstać. Musiałam gdzieś to znaleźć, myślała. Czyż nie szukałam czegoś pod postrzępionym obiciem kanapy? Nie pamiętała niczego, czuła się tak nieznośnie zmęczona i taka senna, że nie była w stanie zebrać myśli.

W kopercie znajdowały się jakieś dokumenty i było tego sporo. Ale całość nie miała adresu. Wśród papierów jednak znajdowało się coś jeszcze. Jakiś podłużny przedmiot, który przypominał klucz.

Klucz? Kto to niedawno mówił o kluczu?

Nieważne, wyjaśni to później, teraz pragnie ponad wszystko wrócić do łóżka. Wsunęła kopertę do wewnętrznej kieszeni skafandra i po omacku rozpoczęła wędrówkę przez salon ku trapowi, a potem na górę. Jakie okropnie długie są te schody, prowadzą chyba aż do samego nieba! A w każdym razie na wyższe piętro. Nie, chyba jednak nie na piętro, przecież nie jestem w żadnym budynku. Nie, za bardzo kiwa.

Myśli Ellen stawały się coraz bardziej mętne.

To dziwne, ale te drzwi ktoś zamknął. Najlepiej będzie poszukać innych. Ciężko zwlokła się z powrotem na dół i usiadła na najniższym stopniu, uznała, że podłoga jest w tym miejscu wyjątkowo wygodna, położyła się więc z westchnieniem ulgi i zasnęła.

Maszyny „Stelli” ponownie zaczęły pracować, lecz Ellen już tego nie słyszała.

W ciemnym pomieszczeniu pod pokładem Nataniel położył się na podłodze i zamknął oczy.

– Muszę się koncentrować na dwóch sprawach – wyjaśnił Winsnesowi. – Powinienem ustalić, gdzie jest Ellen, ale to później, teraz najważniejszą sprawą jest sprowadzenie tutaj Tovy. Żeby nas jak najszybciej odnalazła i pomogła nam się wydostać.

Winsnes uważał, że to bardzo dobry pomysł.

Siedział teraz cichutko jak mysz, dosyć stara i wyleniała mysz, należałoby dodać. Nic nie widział i słyszał tylko oddech Nataniela. Uświadamiał sobie, że ten oddech staje się coraz cichszy i coraz powolniejszy, a momentami całkowicie zanika. Winsnes musiał się powstrzymywać, żeby nie krzyknąć: „Przecież ty przestałeś oddychać!” Miał jednak dość przytomności umysłu, by milczeć i nie przeszkadzać Natanielowi w nawiązywaniu kontaktu z Tovą.

Tova tymczasem chodziła własnymi drogami. I tylko ona je znała.

Dziewczyna była zadowolona z tej wyprawy. Najpierw postanowiła przemyśleć wszystko w spokoju, ukryła się więc w drugiej kajucie załogi, tuż obok miejsca, w którym Nataniel zostawił Ellen. Zresztą to już od dawna nie była kajuta, pomieszczenie zostało zamienione na rodzaj magazynu, szczerze mówiąc, w graciarnię, gdzie składa się wszystkie rzeczy, dla których nie ma innego miejsca. Tak jak w każdym normalnym domu, gdzie gospodyni ma jakąś komórkę, do której wynosi wszystko, czemu nie można nadać innego miana, jak tylko „rzecz”. Na przykład dziwne kawałki drewna, z których jej syn zamierzał kiedyś coś zrobić, albo niekształtne futerały po fotograficznym sprzęcie pana domu, różnego rodzaju kartoniki i opakowania oraz inne trudne do określenia przedmioty. Wszystko to wrzuca się do takiej komórki i zapomina. W graciarni na promie Tova mogła posiedzieć w spokoju.

Coś jednak raz po raz zakłócało jej myśli. Była niespokojna, a ów niepokój wiązał się w jakiś sposób z ciemnościami, chłodem i mnóstwem desek przypominających szkielety, takie przynajmniej odnosiła wrażenie. Przy tym czuła dziwny zapach. Zapach, który rozpoznawała.

Smoła? Stare, zbutwiałe, nasiąknięte wodą deski?

Tak jest! I znowu Nataniel! Nataniel potrzebuje jej pomocy! Tova zachichotała. To śmieszne, że ten zarozumiały kaznodzieja potrzebuje jej pomocy, zwraca się do niej! Już, już, drogi przyjacielu, zaraz cię odnajdę! Tova, ta wstrętna Tova cię odszuka. Dobrze mieć teraz w pobliżu Tovę, prawda?

Zamknięcie? Zabawne, bardzo zabawne, Natanielu! Nie mogę powstrzymać złośliwej radości!

Prom stał teraz dość spokojnie. Maszyny nie pracowały, gwałtowne kołysanie ustało. „Stella” dotarła do wysp.

Czego właściwie chce Nataniel? Pokazać jej drogę do miejsca, w którym się znalazł? Uparte ataki na jej podświadomość nie pozwalały jej się skupić, a przecież powinna przemyśleć tyle spraw. No trudno, będzie musiała pomóc temu biedakowi!

Prom ponownie odbił od nabrzeża, tym razem nie zabrał żadnych pasażerów. Na pokładzie byli tylko bracia Strand, no i tamta czwórka, kapitan Winsnes z gośćmi. Troje z nich znajdowało się pod kluczem, o czwartej osobie bracia Strand zapomnieli.

Tova domyślała się tego i nie mogła opanować wesołości.

Ingvar Strand bardzo nieuważnie manewrował starą łajbą. Szarpnął sterem tak gwałtownie, że cały prom się zatrząsł jak w zderzeniu ze skałą.

Nataniel ocknął się z transu. Ellen również obudziła się na podłodze w salonie, gdzie od dłuższego czasu leżała. A Tova, która właśnie wstała, klapnęła z powrotem na dawne miejsce.

– Teraz straciłem kontakt – jęknął Nataniel. – Naprawdę nie wiem, jak ona nas odnajdzie. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że sama sobie poradzi.

– Bardzo bym chciał w to wierzyć – westchnął Winsnes. – Bo teraz prom jest już w powrotnej drodze do domu i nie mamy żadnej możliwości zawiadomienia służb przybrzeżnych, że potrzebujemy pomocy. Teraz jesteśmy sami z braćmi Strand.

Nataniel czuł się wyczerpany po długiej koncentracji.

– Myślę, że wiem przynajmniej, dlaczego oni nas tu zamknęli. Wygląda na to, że czegoś szukają, dlatego chcieli się nas pozbyć. Dwaj z nich pilnują steru i maszynowni, a Egil węszy po statku.

– Wiesz to na pewno?

– Nie. Domyślam się różnych rzeczy, ale pewności nie mam. Możemy przyjąć, że jest to stan pośredni pomiędzy domyślaniem się a pewnością.

– Tak, tak – westchnął stary z przejęciem. – Mam tylko nadzieję, że ta dziewczyna wie, co robi. Żeby ona też źle nie skończyła – zakończył niepewnie.

Winsnes mógł wyrażać takie wątpliwości, bowiem nie znał Tovy.

Ona tymczasem paskudnym przekleństwem skwitowała partactwo sternika, który naraził ją na stłuczenie łokcia, po czym wstała i wyszła z graciarni.

Zdążyła już zapomnieć, jak okropnie jest na zewnątrz. Lodowaty wiatr runął na nią z taką siłą, że dech jej zaparło, skuliła się i instynktownie chciała zawrócić do ciepłego pomieszczenia, ale natychmiast się opanowała. Palce zesztywniały jej z zimna, zanim – trzymając się relingu – dotarła do schodów wiodących do maszynowni. Otworzyła ciężkie drzwi.

Zapach oleju, szum maszyn i nieustanne kiwanie promu mogłyby przestraszyć Ellen, ale nie Tovę. Przez chwilę stała u szczytu metalowych schodów, żeby zorientować się w rozkładzie pomieszczeń. W maszynowni jakiś usmolony mężczyzna, najwyraźniej bardzo zdenerwowany, miotał się nerwowo, jakby czegoś szukał. Trzy butelki po piwie turlające się po podłodze mówiły same za siebie. Tova uśmiechnęła się złośliwie i zeszła na dół.

Mężczyzna gapił się na nią podejrzliwie.

– Co ty, do cholery, tu robisz, smarkulo? – wybełkotał.

Tova zastanawiała się, czy by nie wywołać wizji kilku eleganckich kobiet, a jednocześnie sprawić, by z tego mężczyzny opadło ubranie, ale uznała, że nie warto. Ten typ jest za głupi, za prymitywny, by wysilać się dla niego na takie mistyfikacje.

– Twój brat przesyła ci pozdrowienia, a poza tym kazał ci powiedzieć, żebyś natychmiast przyszedł do niego na mostek – odparła obojętnie. – To zdaje się ważne.

Bent Strand gapił się na nią z głupią miną, jakby jego mózg niedokładnie pojmował, o co chodzi, po czym zaczął się wspinać na schody, mamrocząc po drodze, jak należałoby postąpić z takimi paskudami jak ona.

No i tego właśnie nie powinien był robić. Tova natychmiast się postarała, żeby duży homar zaatakował najszlachetniejszą część jego męskiego ciała, i to nie przez spodnie, ale w środku, w nogawce. Bent wrzasnął jak opętany, rzucił się na pokład i szamocząc się histerycznie, próbował złapać homara, którego tam, oczywiście, nie było.

Gdy tylko marynarz zniknął, Tova podeszła do żelaznej pokrywy i starała się ją podnieść. Pokrywa była cięższa, niż sądziła, ale mimo to wkrótce Nataniel i Winsnes znaleźli się w maszynowni. Nie było czasu na ceremonie, Nataniel powiedział tylko: „Dobra robota, Tova!”, po czym wszyscy troje zbiegli po schodach.

– Musimy odszukać Ellen! – zawołał Nataniel.

– Ona została zamknięta – oświadczyła Tova lakonicznie.

Nataniel stanął jak wryty

– Zamknięta? Gdzie?

– W mniejszym salonie.

– Ale tam… Chodź, musimy ją uwolnić!

Tova posłała mu pełne goryczy spojrzenie, bo wciąż myślał przede wszystkim o Ellen, ale poszła za nim bez słowa.

Kiedy trzymając się relingu brnęli do przodu, Nataniel zawołał, starając się przekrzyczeć huk sztormu:

– Ingvar Strand nie może odejść od steru i Bent teraz też na pewno jest na mostku, ale gdzie jest Egil?

Nikt nie umiał mu odpowiedzieć. Nie mieli wątpliwości, że bracia wkrótce odkryją, iż Tova wywiodła ich w pole i uwolniła więźniów, teraz jednak najważniejsza była Ellen.

Klucz tkwił w drzwiach salonu. Otworzyli i cała trójka pospiesznie zbiegła na dół.

– Ellen! – krzyczał Nataniel, próbując tchnąć nieco życia w śpiącą na podłodze istotę. Ona zaś protestowała żałośnie, ale bardzo stanowczo.

Tova była mniej ceremonialna. Przyniosła karafkę z wodą i całą zawartość wylała Ellen na twarz.

– Tova, coś ty! – zaprotestował Nataniel, ale kuracja okazała się skuteczna. Prychając i sapiąc ze złością Ellen otworzyła oczy i powoli wracała do rzeczywistości.

Nataniel spoglądał podejrzliwie na kuzynkę.

– Tova, skąd ty wiedziałaś, że Ellen jest właśnie tutaj? Czy to ty ją zamknęłaś?

– Nie, do diabła, to nie ja! To ten z lisią mordą, ten podstępny Egil Strand. Chłopiec pokładowy.

Dzielna Tova unikała jednak wzroku Nataniela. A on wciąż pytał z niedowierzaniem:

– Widziałaś to?

– Oczywiście! Ale pomyślałam, że tutaj Ellen będzie bezpieczna, więc nie otworzyłam drzwi. Zresztą miałam co innego do roboty.

Ellen usiadła nareszcie.

– O mój Boże, ale mi się kręci w głowie! Gdzie my jesteśmy? Ale… Czy statek w ogóle się posuwa? Ciągle widzę tę latarnię! Tylko teraz z niewłaściwej strony…

– Płyniemy już z powrotem – wyjaśnił Nataniel. – Dziewczyny, czy możecie zostać tu na chwilę same, a my tymczasem…

– Nie, bardzo dziękuję – przerwała mu Ellen gwałtownie. – Nie chcę przeżywać po raz drugi tego tam… skoro jesteśmy znowu dokładnie na wprost cypla!

– Czego mianowicie?

Ellen patrzyła na nich zbita z tropu.

– Spotkania ze zmywaczem brzegów, oczywiście! Musieliście go przecież słyszeć, kiedy poprzednim razem mijaliśmy przylądek. Czy nie uważacie, że to brzmiało okropnie?

Zaległa cisza.

– My… niczego nie słyszeliśmy – powiedział Winsnes szeptem.

– Musisz nam opowiedzieć, co widziałaś – powiedział Nataniel z nie wróżącym niczego dobrego spokojem.

– Przecież musieliście to słyszeć – upierała się Ellen. – To musiało docierać daleko na ląd!

I opowiedziała im, co się działo aż do tego momentu, kiedy dotarła do salonu. Reszta dla niej samej była niejasna, wspomnienia rozpływały się.

– To musiał być Egil – powiedział Winsnes, ale nie brzmiało to zbyt przekonująco.

– Krzyk to my także słyszeliśmy – rzekł Nataniel. – Ale nic więcej. Tych dudniących kroków, o których opowiadasz, nie. – „Stella” zaczynała się zachowywać w sposób, który znali aż nazbyt dobrze. Kiwanie było potwornie silne, zdawało się, że coś wsysa statek w głąb, w wodne doliny pomiędzy piętrzącymi się falami, a potem znowu wyrzuca w górę, jakby go tam w dole nie chciano. – Cmentarzysko okrętów – szepnął Nataniel. – Chodźcie, idziemy do sterowni, nie mam zaufania do umiejętności nawigacyjnych tych facetów. I chyba powinniśmy się nareszcie z nimi poważnie rozmówić. Tak, Ellen, możesz pójść z nami. Tova też, rzecz jasna.

Tova się zjeżyła.

– Czy musisz wciąż dawać do zrozumienia, że jestem ci kulą u nogi?

– Przecież wcale tego nie robię – oburzył się Nataniel. Kiedy się lepiej zastanowił, ogarnął go wstyd. Objął ramieniem plecy Tovy i przytulił ją serdecznie, choć ona natychmiast mu się wyrwała i poprosiła, żeby się nie wygłupiał, czułości może sobie zostawić dla innych.

Niełatwo było mieć do czynienia z naszą małą Tovą, oj, niełatwo!

Nataniel martwił się poważnie. Stary i bezsilny mężczyzna, dziewczyna, która znaczyła dla niego więcej niż cokolwiek na świecie, i ta nieobliczalna kuzynka, która w każdej chwili mogła podstawić mu nogę albo zrobić coś jeszcze gorszego… jak zdołają się przeciwstawić braciom Strand? On sam ich przecież nie znał, nie wiedział, na co mogą się ważyć, a przemoc nigdy nie była jego mocną stroną. Wystrzegał się jej jak zarazy.

Jego niepokój jeszcze się pogłębił, kiedy na mostku kapitańskim spotkali Ingvara i Benta Strandów. Stanowczy rozkaz Winsnesa, by Bent natychmiast wrócił do steru, nie został spełniony. Zaległa wroga, pełna wyczekiwania cisza. Wydawało się jednak, że bracia byli równie zbici z tropu, jak kapitan i jego goście. Marynarze najbardziej obawiali się Tovy, to się dostrzegało gołym okiem.

– Gdzie jest Egil? – zapytał Nataniel, który wciąż się zastanawiał, do czego właściwie zmierza jego kuzynka.

Bent gapił się na niego z rozdziawioną gębą, ale nie powiedział nic. Ostre światło latarni wpadało przez szybę i Ellen znowu ogarnęło to jakieś nieokreślone uczucie, które tak dobrze pamiętała z czasów dzieciństwa. No i rzeczywiście, znajdowali się z pewnością w miejscu jak najbardziej odpowiednim dla dramatycznych wspomnień, ale nic nie wskazywało, że dotyczyć one powinny akurat „Stelli”. Tutaj na dnie znajdowało się mnóstwo wraków.

Nagle usłyszeli jakieś nieregularne parskania dochodzące z wnętrza promu.

– Maszyny! – krzyknęli niemal wszyscy równocześnie, a Bent nie potrzebował już więcej napomnień. Pobiegł ku schodom, a Nataniel za nim.

Ellen poczuła skurcz w gardle. Co się teraz stanie? W tym samym momencie wyczuła sztywną kopertę w kieszeni.

– Nataniel! – zawołała bez zastanowienia. – Ja znalazłam klucz! Ten, który był schowany w małym salonie.

I naraz czas jakby się zatrzymał, jakby cały świat pokrył się lodem. Widziała przed sobą pięć bladych twarzy. Benta i Nataniela stojących na schodach, Winsnesa i Ingvara Stranda obok siebie i Tovy gdzieś w oddali. Maszyna szarpnęła jeszcze raz gwałtownie i definitywnie stanęła, skały na cmentarzysku okrętów wznosiły się ciemne i ponure, a gdzieś po pokładzie „Stelli” chodziła jakaś niewidzialna, potężna istota.

ROZDZIAŁ V

– Egil – powiedział Winsnes. – Nie wiem, jak on to zrobił, ale z pewnością go teraz mamy. To tylko Egil.

Głos Winsnesa utonął w ryku przekleństw, jakie wydali z siebie dwaj bracia Egila. Naprawdę zupełnie nie liczyli się ze swoim kapitanem. Ingvar rzucił się w pogoń za Ellen, która w rekordowym tempie zbiegła po schodach, pospiesznie oddając kopertę Natanielowi. Spadła na Benta, który runął na ziemię, i niczym wiatr pomknęła dalej w kierunku dziobu. Nataniel, za nim Ingvar, na końcu zaś Bent ruszyli w pościg za dziewczyną, choć każdy z innego powodu. Winsnes natomiast zrobił jedyną rozsądną rzecz, jaka mu pozostała, a mianowicie podjął z pozoru beznadziejne zadanie utrzymania „Stelli” z dala od kipieli nad cmentarzyskiem okrętów.

Ingvar rzucił się na Nataniela i zdołał go zatrzymać. Najwyraźniej schwytanie Ellen zostawiał Bentowi. Żaden ze Strandów nie zauważył, że teraz już Nataniel ma kopertę i że ukrył ją w kieszeni. Wciąż ścigali Ellen. Wiedzieli, że za wszelką cenę muszą ją złapać, i żaden Nataniel nie może im w tym przeszkodzić!

Ingvar obezwładnił Nataniela i starał się rzucić go na podłogę.

Nikt nie zwracał uwagi na Tovę. Jak zwykle, pomyślał Nataniel ze spóźnionym poczuciem winy. Ona zaś koncentrowała się na sprawach najbliższych, na tym, co widziała, czyli na szamotaninie Ingvara i Nataniela. Nie miała czasu na wymyślanie jakichś wyrafinowanych sposobów odwetu, po prostu władczym gestem wyciągnęła rękę w kierunku walczących, po czym Ingvar cofnął się gwałtownie jak rażony prądem. Niestety uchylił się przy tym w bok, więc Nataniel także doznał wstrząsu. To Ingvar pozbierał się pierwszy, i ruszył w dalszy pościg za Ellen.

– O cholera, chybiłam! – zaklęła Tova.

Życie Nataniela zostało jednak uratowane, na razie to było najważniejsze.

Ellen puściła reling i teraz na czworakach czołgała się wzdłuż burty. Akurat w momencie, gdy Bent wszedł na pokład, schroniła się za drewnianą nadbudówką. Miała zamiar zabarykadować się w kajucie, ale na korytarzu zobaczyła Ingvara zmierzającego w jej kierunku. Przywarła do podłogi i czekała. Przez moment dostrzegła skały, katastrofalnie blisko promu, i spienione fale wznoszące się tak wysoko, że niemal całkowicie przesłaniały szczyty. Ellen ukryła się za jakimiś skrzynkami pod mostkiem kapitańskim. Spostrzegła tam żelazny pręt, wystający z podłogi, i mocno się go uchwyciła. Dokładnie w tym momencie potężna fala zalała pokład i „Stella” zaczęła się obracać wokół własnej osi. Po chwili woda opadła. Prom starał się wrócić do dawnej pozycji, a Ellen głęboko wciągała powietrze.

Nataniel, myślała zrozpaczona. Co się z nim stało?

„Stella” bezradnie kręciła się na wodzie. Błyski latarni zdawały się dochodzić ze wszystkich stron. Teraz Ellen nie była w stanie zrobić nic, mogła jedynie trwać, trzymając się pręta, i mieć nadzieję na rychły ratunek.

Tymczasem Nataniel zdążył przeszukać główny pokład i stwierdził, że ukochanej tam nie ma. W małym salonie też jej nie znalazł. O Tovę był raczej spokojny. Jeśli się dobrze domyślał, to została ona z Winsnesem w sterowni, ale Ellen, Ellen…? Serce ściskało mu się ze strachu. Prawdopodobnie Bent, kierując się rozsądkiem, wrócił do maszynowni, ale Ingvar i Egil w dalszym ciągu musieli znajdować się gdzieś na pokładzie. A Ellen, jego mała Ellen bezbronna wobec zagrożenia ze strony zdeterminowanych opryszków i ze strony rozszalałego żywiołu. Nataniel przed chwilą zdołał ujść z życiem spod ogromnej fali, która zalała pokład, ale jak poradziła sobie Ellen?

Po omacku przesuwał się naprzód bez nadziei, że ją odnajdzie, i oto nagle rozległ się okropny łoskot i zgrzyt gdzieś pod pokładem „Stelli”. Gwałtowne kiwanie i wstrząsy nagle ustały, prom przechylił się nieco na bok i w tej pozycji zastygł. Osiadł na podwodnej skale.

Dobry Boże, pomyślał Nataniel. Uświadomił sobie, że znajdują się w samym środku kipieli. Po pierwszym, zdawało się obezwładniającym szoku, unieruchomiona „Stella” zaczęła się kołysać w przód i w tył. Wkrótce woda zacznie wdzierać się do wnętrza statku…

Spienione bryzgi leciały na pokład, oślepiony lodowatą wodą Nataniel nie widział kompletnie nic. I wtedy nagle wydało mu się, że słyszy wołający go słabiutki głosik. To nie może okazać się prawdą! To nie może być Ellen!

Jednak tak! To ona! Ogarnęło go uczucie bezgranicznego szczęścia. Stała wyprostowana, uczepiona mocno jakiejś bariery, która utrzymywała w miejscu ładunek, kompletnie przemoczona, ale to była Ellen! Żywa!

I wtedy Nataniel zobaczył to, co Ellen wydawało się światłem latarni docierającym nie wiadomo dlaczego ze wszystkich stron. Ale to nie była tylko latarnia. Do promu zbliżał się jakiś kuter, a sądząc po szybkości, musiała to być jednostka straży przybrzeżnej. Towarzyszyła jej mała, zwinna motorówka. Prawdopodobnie zaniepokojono się, że Winsnes nie zatelefonował z wysp, a może to Mary podniosła alarm? Wiedziała przecież, że w ostatnim rejsie wysłużonej „Stelli” mogły się wydarzyć niemiłe przygody.

Nataniel odetchnął z ulgą. Jeszcze przed chwilą znikąd możliwości ratunku, a teraz wszystko się odmieniło! Gdy kołysanie na chwilkę ustało, rzucił się ku Ellen i chwycił ją w objęcia. Jedną ręką przezornie trzymał mocno ten żelazny pręt, który ją uratował, a drugą przytulał dziewczynę.

– Najdroższa, tak się bałem! – krzyczał jej do ucha, podczas gdy spadała na nich kolejna olbrzymia fala. – Myślałem, że nie żyjesz!

Policzek miał mokry, lodowaty i słony, Ellen jednak wyczuwała głębokie ciepło, które łagodziło wszelki chłód. Opasały ją mocne ramiona, Nataniel był przy niej, nic innego nie miało znaczenia.

– A ja się bałam, że fala zmyła cię z pokładu! – zawołała w odpowiedzi.

Skostniałe palce Ellen wciąż obejmowały żelazny pręt. Rozprostowała je z trudem.

Nataniel odwrócił głowę i spojrzał w twarz dziewczyny. Nigdy jeszcze z tak bliska nie patrzył w jej oczy. Radość przyprawiła go o zawrót głowy.

W chwili gdy huk morza przycichł, jakby żywioł chciał zaczerpnąć tchu, Nataniel krzyknął do Ellen:

– Podąża ku nam straż przybrzeżna! Wyjdziemy z tego, zobaczysz!

– A Tova?

– Jest bezpieczna, nie martw się. Taką przynajmniej mam nadzieję.

Ellen odpowiedziała promiennym uśmiechem, zaraz jednak Nataniel stwierdził, że na jej twarzy maluje się przerażenie. Otworzyła usta jak do krzyku, ale żaden dźwięk nie wydobył się z jej gardła.

Za plecami Nataniela Ellen zobaczyła Ingvara Stranda. Nie widziała go wyraźnie, właściwie był jaśniejszą plamą w spowijających wszystko ciemnościach, ale zorientowała się, że podniósł rękę w jakiś straszny sposób. Nataniel odwrócił głowę, ale nie zdążył uniknąć ciosu cienkiej metalowej rurki, która z wielką siłą spadła na jego bark i ramię. Ból był tak intensywny, że Nataniel musiał wypuścić Ellen z objęć. W tym samym momencie „Stella” zakołysała się od kolejnego, potężnego uderzenia wichury. Natanielowi i Ingvarowi udało się po omacku czegoś przytrzymać. Ellen natomiast, przerzucona przez burtę, wpadła w spienione fale.

Nataniel upadł na bolące ramię. Drugą ręką chwycił mocno jakiś łańcuch, ale powoli ciemniało mu w oczach. Z całych sił walczył o zachowanie przytomności.

Byliśmy z Ellen za blisko siebie, zdążył jeszcze pomyśleć. Nie pocałowałem jej, bo musieliśmy walczyć o życie, ale gdyby nie to, na pewno bym to zrobił. Jeśli do spełnienia przepowiedni wystarczy tylko pragnienie, to spełnia się ona właśnie teraz.

No i wiem nareszcie, kto jest ostatnią ofiarą „Stelli”.

Była to świadomość niezmiernie bolesna, wprost trudna do zniesienia. Nataniel powoli pogrążał się w ciemnościach. Jego palce ściskające łańcuch rozluźniły się, a on sam zastygł bez ruchu.

Z niemałym trudem motorówka straży przybrzeżnej zdołała ustawić się burta w burtę przy niemal całkowicie wypełnionej wodą „Stelli”. Strażnicy ze zdumieniem patrzyli na dziwnie wyglądającą dziewczynę, która wiązała łańcuchem jakiegoś mężczyznę, a potem zatrzymała się przy innym leżącym na głównym pokładzie. Wyglądało na to, że zamierza wyrzucić go za burtę. Kiedy jednak spostrzegła motorówkę straży, zniknęła.

Kapitan Winsnes wybiegł na spotkanie ratownikom. Nie padło ani jedno zbędne słowo, teraz liczyła się każda sekunda.

– To Mary Johnsen podniosła alarm. Ilu was było? – zapytał dowódca strażników, podczas gdy jego ludzie uwalniali Nataniela z łańcuchów, a potem jego i na wpół przytomnego Ingvara przetransportowali na motorówkę.

– Razem siedmioro – powiedział Winsnes. – Obawiam się, że zaginęła jedna z dziewcząt. Mniej więcej minutę temu wyszła na pokład.

Pojawił się Bent Strand. Z wyraźnym trudem zszedł do motorówki. Kiedy „Stella” wpadła na skałę, znajdował się akurat w maszynowni i został mocno poturbowany. Woda natychmiast wdarła się do środka. Uratował się naprawdę cudem.

– Jest czterech! – krzyknął dowódca strażników. – Brakuje obu dziewcząt. Moi ludzie szukają tej, która wypadła za burtę, ale to chyba beznadziejne. A gdzie mogła się podziać druga? No i gdzie jest siódma osoba?

Wkrótce odnaleźli Egila.

Lodowata woda całkowicie sparaliżowała Ellen, a mokre ubranie ciągnęło ją w dół. Na króciutką chwilkę udało jej się wychynąć na powierzchnię i zaczerpnąć powietrza. Zaraz jednak nadeszła kolejna fala i zalała ją całą. Dziewczyna zdążyła tylko zarejestrować, że żywioł rzucił nią w stronę „Stelli”.

To dało odrobinę nadziei. Udało jej się zsunąć buty i poczuła się lżejsza. Kiedy nadeszła kolejna fala, Ellen pozwoliła, by zniosła ją ponownie w stronę starego promu.

Tylko na co to się zda? Woda cisnęła nią o burtę statku. Zdawało się, że od relingu dzieli ją nieprzebyta odległość. Ellen zsunęła się z powrotem do morza, obolała i posiniaczona. Nie miała już sił. Chłód i woda paraliżowały ciało, opadała bezradnie w dół.

Nie, nie, nie chcę, myślała zrozpaczona. Nie chcę umierać, jeszcze nie teraz, kiedy nie wiem, czy Nataniel przeżył. Nawet jeśli nigdy nie będę mogła go mieć, to i tak pragnę żyć, choćby tylko po to, by cieszyć się jego obecnością, patrzeć na niego. Nie, nie chcę umierać!

Nic nie mogła zrobić, ale poczuła, że fale ponownie rzuciły ją na burtę „Stelli”. Straciła już jednak wszelką nadzieję. Choć walczyła rozpaczliwie, i tak nie była w stanie utrzymać nosa ponad powierzchnią. Przyszła następna fala i dziewczyna znowu znalazła się przy promie, ale jedyne, czego teraz pragnęła, to opaść spokojnie na dno. Burta „Stelli” była okropnie twarda. Ellen wybuchnęła szlochem. Jej ostatnia myśl dotyczyła Nataniela.

W ciasnym przesmyku pomiędzy dwiema kaskadami wody zobaczyła nagle, że z burty „Stelli” ktoś podaje jej bosak. Ale dla niej było za późno, żywioł znosił ją w przeciwną stronę.

Dłużej nie była w stanie wstrzymywać oddechu, musiała zaczerpnąć powietrza, ale wszędzie wokół były tylko spienione fale…

Kiedy znowu oddalała się ku morzu, poczuła nagle, że ktoś mocno ujmuje ją pod pachy. Była jednak zbyt zmęczona, by pomagać, zachłystywała się wodą, w głowie jej szumiało, w uszach dzwoniło. Już prawie nieprzytomna poczuła, że czyjeś ręce wynoszą ją na powierzchnię, że znowu znajduje się ponad wodą. Kaszlała gwałtownie i starała się nabrać powietrza, ale bez powodzenia. Znowu znalazła się przy burcie statku, znowu widziała ten bosak, jej zdrętwiałe ręce starały się go pochwycić… udało się…

Ktoś jej pomagał, uniesiono ją tak, że przewiesiła się przez reling. Zanosiła się bolesnym kaszlem, wyrzucając z płuc ogromne ilości wody. Powoli odzyskiwała świadomość i wkrótce mogła się znowu poruszać. Niezręcznie starała się zsunąć z relingu na pokład, ale nikt już jej nie pomógł. Ellen jęknęła bezradnie. Tak blisko… a mimo to wszystko na nic.

– O, dzięki Bogu! – wrzasnął Winsnes. – Jedna z dziewcząt jest tutaj. Chodź do nas! Gdzieś ty się podziewała?

– Z tamtej strony! – wykrztusiła Tova. – Z tamtej strony… tam…

Zatoczyła się. Podtrzymało ją dwu strażników i przeniosło na pokład motorówki. Ale nie przestawała patrzeć na prom.

– Z drugiej strony…

– Chodzi ci o lewą burtę? – krzyknął Winsnes, trzymając się mocno relingu. W tym momencie zalała go grzmiąca fala.

– Do cholery, nie wiem, jak to się nazywa! – wrzasnęła Tova. – Nie jestem marynarzem!

Motorówka, która kręciła się w pobliżu szukając Ellen, już okrążała „Stellę”.

– Kapitanie! Niech pan zobaczy! – krzyknął jeden ze strażników, wskazując ręką w stronę promu.

Dowódca zawołał:

– Reflektory! Szybko!

Silne strumienie światła spłynęły na zmaltretowaną burtę „Stelli”. I wtedy zobaczyli przewieszoną przez reling drobną figurkę, która niezdarnie zsuwała się na pokład. Spadła, potem wstała, choć z trudem. Strażnik, który wciąż jeszcze był na promie, podbiegł i ją podtrzymał.

– Ale, na Boga, co to znaczy… – jąkał. – Przed sekundą jej tu nie było.

Ludzie w motorówce również przeżyli szok. Oni także bardzo starannie przeszukali prom i mogli byli przysiąc, że na pokładzie nie został nikt. Jak więc ona teraz…?

Ellen, która w końcu odzyskała siły na tyle, by móc przejść na motorówkę, rozglądała się dokoła niezbyt przytomnym wzrokiem. Nigdzie nie widziała Nataniela.

– On jest na kutrze straży przybrzeżnej – rzucił krótko Winsnes. – Teraz powinniśmy popłynąć za nimi!

Wszyscy ratownicy znaleźli się już na pokładzie motorówki. Jako ostatni prom opuścili obaj kapitanowie i łódź pomknęła przez wzburzone morze.

Winsnes wzdychał i rzucał ukradkowe spojrzenia na pogrążającą się w wodzie „Stellę” – ostatnią ofiarę podstępnych prądów na cmentarzysku okrętów.

Nataniel jęknął. Powoli wracał do okrutnej rzeczywistości. Niechętnie otwierał oczy, ale pierwsze co zobaczył, to była mała, udręczona, przemoczona do ostatniej nitki istota, która przechodziła na rufę kutra, żeby przebrać się w coś suchego.

Poczuł się tak, jakby powietrze uszło mu z płuc. Po chwili odetchnął z ulgą.

– Ellen! – wykrztusił niepewnie, ale z taką radością w głosie, że strażnicy musieli się roześmiać. – Winsnes, to Ellen wchodziła do kajuty, prawda? – pytał, próbując wstać. – Ale… ja widziałem, że Ellen wypadła za burtę „Stelli”! I ktoś zginął, nie żyje, wiem to, czuję śmierć. Widziałem, że Ellen wypadła…

– My z Ingvarem także to widzieliśmy – rzekł stary Winsnes i popchnął go delikatnie z powrotem na posłanie. – Ale uratowała się. I nie pytaj mnie, w jaki sposób! Nigdy jeszcze nie słyszałem, żeby ktoś został przez morze wyrzucony ponownie na pokład. Nigdy w coś takiego nie uwierzę, ale tym bardziej nie rozumiem, jakim sposobem ona się uratowała. Tak długo leżała w wodzie, a w tym zimnie żaden człowiek by tyle nie wytrzymał! Niczego nie rozumiem. Niczego!

Na twarzy Nataniela malował się szczególny wyraz: oczy lśniły mu z radości, zarazem jednak był bardzo poważny.

Z kubryku wyszła otulona ciepłym wełnianym kocem Tova. Wyglądała na zadowoloną. Nataniel zbyt był zajęty swoimi myślami, by zwrócić na nią uwagę, toteż nie widział, jak radość w oczach dziewczyny gaśnie powoli. Usiadła bez słowa na ławce.

– Nie, wy mnie oszukujecie – rzekł z uporem Nataniel. – Jedno z nas musiało umrzeć, ja to wiem. Miałem takie widzenie, dawno temu, że na „Stelli” padnie jeszcze jedna ofiara, zanim prom pójdzie na dno. I teraz odczuwam bliskość śmierci. Wiem o tym bardzo dobrze. To nie Ellen tędy przechodziła. Ona nie żyje!

Ukrył twarz w dłoniach.

Winsnes potrząsnął go za ramię.

– Wierzę ci, kiedy mówisz o widzeniach, bo jesteś najdziwniejszym facetem, jakiego kiedykolwiek spotkałem, pominąwszy tę młodą damę tutaj, która pobiła wszelkie rekordy – powiedział, rzucając pospieszne spojrzenie na Tovę. – Wszystko, co mówisz, się zgadza, choć jest inaczej, niż myślisz. To nie Ellen miała umrzeć, lecz ktoś inny.

– Kto?

– Popatrz tutaj!

Nataniel wychylił się z ławy, na której leżał, i niemal u swoich stóp dostrzegł coś podłużnego, przykrytego sztormiakiem. Bez trudu rozpoznał ciało.

Dzwonił zębami z zimna, zwłaszcza że ława pod nim zalana była morską wadą. Wstał i przesunął się na bardziej suche miejsce, dalej od makabrycznego sąsiedztwa.

– To Egil, jak się domyślasz – powiedział Winsnes. – Egil Strand. Znaleźli go po drugiej stronie relingu, w części rufowej promu. Noga zaplątała mu się w liny i powiesił się. Strażnicy powiadają jednak, że nie żył już od dawna. Od trzech, a może nawet od czterech godzin.

– To znaczy, że zginął w czasie rejsu na wyspy?

– Tak. Przypominasz sobie krzyk?

Nataniel nie odpowiadał. W głowie kłębiło mu się mnóstwo dziwnych myśli.

Posłał Tovie bardzo wymowne spojrzenie, badawcze i zarazem pytające. A kiedy w jej oczach wyczytał niepewność i wyrzuty sumienia, poczuł, że kręci mu się w głowie. Musiał powstrzymywać się z całej siły, by nie podbiec do niej z furią i nie potrząsać nią niczym workiem.

Wtedy jednak weszła Ellen i twarz Nataniela rozjaśniła się radością. Wyciągnął ramiona, a ona usiadła przy nim. Bez słowa uścisnęli sobie ręce, zbyt wzruszeni oboje, by coś mówić.

Ellen odezwała się pierwsza:

– Ty też powinieneś włożyć coś suchego. Zaziębisz się.

Miała na sobie duży islandzki sweter, który od biedy mogłaby nosić zamiast sukienki, i spodnie z pozawijanymi nogawkami. Nataniel skinął głową i wstał niepewnie. Kiedy szedł na rufę, żeby się przebrać, Ellen dostała kubek gorącego bulionu. Smakował cudownie jak nic na świecie. Gdy Nataniel wrócił, ubrany mniej więcej tak samo jak Ellen, choć i sweter, i spodnie były lepiej dopasowane rozmiarami. Kuter przybijał szczęśliwie do nabrzeża. Potem wszyscy przeszli do biura straży.

Rozlokowali się jakoś w ciasnym pomieszczeniu, a Winsnes westchnął:

– Wiele dziwnych spraw jest w tej historii.

– Owszem – potwierdził dowódca straży. – Dlatego właśnie poprosiliśmy państwa tutaj, zanim wrócicie do domów. Wezwałem policję, ale najpierw sam chciałbym wyrobić sobie pogląd na to, co się stało.

– No to zacznijmy od tego tutaj – powiedział Nataniel – Od klucza.

Rzucił na stół kopertę. Obaj bracia Strand, którzy pilnowani siedzieli w kącie pokoju, zerwali się z miejsc, ale zostali natychmiast przywołani do porządku.

– Kto właściwie ma prawo otworzyć kopertę? – zapytał Nataniel.

– My! – zawołał Ingvar chrypliwie.

Dowódca straży wahał się.

– Raczej w to wątpię – powiedział. – Uważam, że to Winsnes powinien otworzyć. Prom należał do niego.

Stary wyglądał na bardzo wzruszonego, że jeszcze raz może się poczuć kapitanem swojego statku. Choć właśnie teraz ów statek toczył śmiertelną walkę i lada moment miał wydać ostatnie tchnienie.

Drżącymi palcami Winsnes rozerwał kopertę. Na blat stołu wypadł z brzękiem klucz z przywiązaną papierową etykietką. Szef straży podniósł go i przeczytał:

– Bank Zachodni, sejf numer 193.

Bent Strand zaklął z wściekłością, długo i ordynarnie.

– Papiery – powiedział Nataniel. – Co tam jest napisane?

Napisane było sporo. W miarę jak dowódca straży czytał, bo Winsnes zostawił swoje okulary na pokładzie „Stelli”, stawało się oczywiste, że koperta należała do Fredriksena i że zapisał on wszystko, co posiadał, swojej jedynej córce, Bjorg, a testament złożył w sejfie bankowym. W sejfie znajdować się też miały pieniądze wygrane w toto-lotku, również przeznaczone dla córki, a były to niemałe sumy! Dwie dwunastki nagrodzone najwyższą premią i mnóstwo drobniejszych wygranych. W kopercie znajdowało się ponadto wiele innych papierów. Wszystko wskazywało na to, że podczas ostatniej bytności w mieście Fredriksen był u adwokata. Miał też recepty na lekarstwa na swoją zrujnowaną wątrobę.

Dowódca straży odłożył wszystko na stół.

– Aha – powiedział, zwracając się do braci Strand. – Coś mi mówi, że Fredriksen podczas tej podróży nie trzymał języka za zębami. Widocznie wypił więcej niż zazwyczaj i zwierzył się jednemu ze swoich krewniaków. Tak było, prawda?

Nikt nie odpowiedział, ale milczenie było dostatecznie wymowne.

– Potem Fredriksen się przestraszył. Coś w ich zachowaniu go niepokoiło. Ukrył kopertę w jedynym jego zdaniem bezpiecznym miejscu, jakie znalazł na „Stelli”, a mianowicie w starej kanapie. I nie pomylił się co do zamiarów swoich wspaniałych kuzynów. Reling na promie nie był w takim marnym stanie, żeby mógł się złamać. Z pewnością trzeba było pomóc człowiekowi wypaść na drugą stronę, no nie?

– Fredriksen został zamordowany w mniejszym salonie – wtrącił Nataniel. – Zostały tam ślady krwi, które Tova i ja widzieliśmy. A potem wyrzucono go za burtę.

– Zamknij się! – warknął Ingvar. – Nigdy nie znajdziecie na to żadnych dowodów!

– Bracia musieli jednak odnaleźć ten list i najważniejszy ze wszystkiego klucz. Wobec tego wymyślili tego ducha, jakiegoś pomywacza brzegów czy jak tam z cmentarzyska okrętów, dla odstraszenia ludzi od promu. Chodziło o to, żeby nikt się tu nie kręcił i nie przeszkadzał w poszukiwaniach – spokojnie mówił dalej dowódca straży.

Obaj bracia otworzyli usta, żeby zaprotestować, ale Winsnes zawołał:

– Niech pan zaczeka, kapitanie! A kuzyn?

– Ten, który zginął? No właśnie! Może powinniśmy przyjąć, że nie wykazywał on chęci do współpracy?

– Wykazywał, i to jak! – zawołał Berit. – Tylko on żądał proce… – umilkł spłoszony.

Ale dureń! pomyślał Nataniel. Jacy to jednak prostacy ci Strandowie!

– No to mamy policję – oznajmił jeden ze strażników. – Trzeba się zbierać, chłopaki – zwrócił się do Strandów. – Idziecie do pudła.

– Bardzo chętnie! – syknął Ingvar. – Wszystko lepsze niż tkwić blisko tej tu… – pokazał ręką na Tovę, która z ponurą miną, skulona, siedziała w kącie. – Ona nie jest normalna!

– Ona jest śmiertelnie niebezpieczna – poparł brata Bent. – Wy nie wiecie, co ona chciała mi zrobić!

– Porozmawiam z nią później – rzekł pospiesznie Nataniel. – A teraz wracajmy do sprawy.

Podjechał samochód policyjny, po chwili do środka weszło kilku ludzi w mundurach. Dowódca straży wyjaśnił, o co chodzi, i poprosił, by zaczekali chwilkę, aż dokończy przesłuchania podejrzanych. Bracia Strand dostali eleganckie kajdanki na ręce, po czym policjanci usiedli.

Ellen trwała przez cały czas bez słowa, ale w wielkim napięciu. Wiedziała, że wydarzy się jeszcze wiele, i czuła, że nastąpi to właśnie teraz.

Dowódca straży zwrócił się do niej:

– Jak to się stało, że tak szybko znalazła pani kopertę, chociaż trzech czy czterech mężczyzn szukało jej bez skutku przez cały tydzień?

Nie była w stanie wykrztusić ani słowa. Czuła, że ręka Nataniela zaciska się wokół jej dłoni, i usłyszała, że on odpowiada w jej imieniu:

– Trzeba państwu wiedzieć, że Ellen odznacza się pewną rzadko spotykaną zdolnością. Otóż ostatniego wieczora ktoś szukał jej pomocy i otrzymał ją.

Teraz wszyscy widzieli, jak bardzo Ellen zbladła. Nie lubiła rozmów na ten temat, ale była wdzięczna Natanielowi, że uwolnił ją od potrzeby wyjaśniania, co się stało.

– Wieczorem Ellen widziała pomywacza brzegów – mówił dalej Nataniel. – A właściwie to go tylko słyszała. My wszyscy zakładaliśmy, że to Egil udawał ducha, choć nie byliśmy w stanie pojąć, jak to robił. To jednak było w ogóle niemożliwe! Gdyby to Egil wywoływał hałasy, tupot kroków po pokładzie i całe to zamieszanie, musielibyśmy wszyscy je słyszeć. Tymczasem nic takiego nie miało miejsca. Ellen natomiast widziała ślady stóp, podobnie zresztą jak wielu ludzi przed nią. To one zaprowadziły ją do salonu. Prawdopodobnie Egil spostrzegł, że schodzi na dół, i to on zamknął za nią drzwi na klucz…

Nataniel umilkł. Coś mu się jednak w tym wszystkim nie zgadzało. Egil szukał przecież koperty. Dlaczego więc miałby zamykać na klucz drzwi do salonu, który wydawał się najbardziej prawdopodobnym schowkiem, skoro Fredriksen tam właśnie został zamordowany?

– Czy mogliby państwo chwilkę zaczekać? Chyba powinienem najpierw porozmawiać z moją kuzynką Tovą – podjął po chwili, a w jego głosie zabrzmiały złowieszcze nuty. – Chodź, Tova, zejdziemy do samochodu!

Nie chciał jej wypytywać wobec tych wszystkich obcych ludzi. Najpierw sam musiał się dowiedzieć, jaki był dokładny przebieg wydarzeń na promie.

Samochód czekał zaparkowany w pobliżu portu i tam właśnie Nataniel zaprowadził Tovę. Zaprowadził to zbyt delikatne określenie. Ciągnął ją siłą, zaciskając rękę na nadgarstku dziewczyny, a potem prawie wepchnął ją do środka i z trzaskiem zamknął drzwi.

– Teraz powiedz mi z detalami, co wyprawiałaś na tym promie! – wrzasnął. – Tylko bez żadnych wykrętów, bardzo proszę!

– Ja? – zdziwiła się Tova z miną niewiniątka. – Ja nie robiłam nic złego!

– Ale przez cały czas gdzieś się kręciłaś, no nie? Pokazywałaś się co chwila w innym miejscu.

– A co ty o tym wiesz? – syknęła. – Przecież wcale się nie interesowałeś, gdzie jestem!

To była prawda. Nataniel poczuł wyrzuty sumienia.

– Bracia Strand mówili, że nie mamy nawet pojęcia, czym się zajmowałaś – powiedział wykrętnie. – Może mi więc powiesz, co takiego robiłaś?

– Eee! – bąknęła Tova wzruszając ramionami. – Nic takiego. Wyrzuciłam do morza prawie nie naruszoną skrzynkę piwa, należącą do Benta. Czy to coś złego? Ale on, oczywiście, o mało się nie wściekł… – uśmiechnęła się na wspomnienie tamtych wydarzeń. – A poza tym wyczarowałam mu wielkiego homara w spodniach, bo nazwał mnie potworkiem.

Jak na razie Nataniel nie mógł mieć żadnych zastrzeżeń.

– Mów dalej! – nakazał surowo. – Ingvar Strand też jest na ciebie wściekły.

– E, to zupełne głupstwo. Taka tam magia na domowy użytek.

– Powinnaś być ostrożna w tych sprawach – upomniał Nataniel. – Co prawda nikt już dzisiaj nie pali czarownic, ale i tak możesz się doigrać. Teraz jednak przejdziemy do Egila. I dowiem się całej prawdy!

Tova milczała naburmuszona.

Nataniel spróbował znowu:

– To nie Egil zamknął drzwi do salonu, w którym była Ellen, prawda? Ty to zrobiłaś?

Tova nadal milczała.

– Jak możesz tak się zachowywać wobec Ellen? – wyrwało mu się. – Co ona ci zrobiła? Jej naprawdę jest przykro, czy ty tego nie rozumiesz?

Tova w milczeniu wyglądała przez okno.

– Mam z tobą same kłopoty w tej podróży – rzekł Nataniel zmęczony. – A teraz posłuchaj, co ci powiem! To ty zamknęłaś drzwi za Ellen! Domyślam się, że chciałaś się jej pozbyć!

– Być może.

To było pierwsze zdanie, jakie Tova niechętnie wypowiedziała. Co więcej, przyznawała mu rację.

– A potem? Co stało się potem? I skąd się tam wziął Egil?

Tova najpierw syknęła niecierpliwie, a potem wykrzyczała prawdę:

– On pojawił się dokładnie w tym momencie, kiedy zamknęłam drzwi na klucz. Widziałam go, więc zabrałam klucz i uciekłam.

– W takim razie ochroniłaś Ellen, ale akurat nie to było twoim zamiarem, prawda? Mów dalej.

– Egil dogonił mnie na głównym pokładzie i chciał mi odebrać klucz…

– Żeby w salonie szukać koperty, rozumiem.

– Tak. Był wściekły, miałam wrażenie, że mnie uderzy. Rzuciłam wobec tego zaklęcie, żeby go przewrócić. No i tak się stało, a wtedy ja końcem liny związałam mu nogi i nic nie mogłam poradzić na to, że kiedy „Stellą” kiwnęło wyjątkowo mocno, został wyrzucony za burtę. Potem wróciłam i z powrotem włożyłam klucz w zamek.

Nataniel przyglądał jej się długo. Dobrze wiedział, że kłamie, wiedział, że mężczyzna nie może w taki sposób wypaść za burtę, zwłaszcza jeśli przedtem się potknął i przewrócił na pokład.

W końcu westchnął głęboko.

– Postanowiłem ci uwierzyć. Ze względu na twoich rodziców. Ale mam do ciebie taki żal, że teraz nie chcę cię widzieć. I nie chcę, żebyś mi towarzyszyła przy dalszych przesłuchaniach. Bóg jeden wie, co jeszcze może wyjść na jaw. Wobec tego żądam, żebyś czekała na nas w samochodzie, zrozumiano?

– Ja też nie chcę mieć z tobą do czynienia, ty cholerny pyszałku! – wrzasnęła. – Możesz sobie zostać z tą starą jędzą Ellen, proszę bardzo! Mam was gdzieś!

Nataniel szarpnął ją za ramię.

– I przestaniesz obrażać Ellen! – syknął przez zęby. – Zawsze okazywałem ci wyłącznie cierpliwość, ale w tobie jest tylko zło, ty przeklęty diabelski bękarcie!

Wyszedł z samochodu.

– Nie chcę cię więcej widzieć! – krzyknęła za nim. – Możesz sobie iść do czarta!

Nataniel zatrzasnął drzwi auta i ze złością, długimi krokami, poszedł do biura straży.

W przedpokoju musiał się na chwilę zatrzymać, żeby odzyskać równowagę. Po paru minutach wszedł do środka.

– No to możemy kontynuować – powiedział z wymuszonym spokojem.

– A zatem – zaczął dowódca straży – zatem wszystko wskazuje na to, że ktoś zabiegał o pomoc panny Ellen Skogsrud i że ją otrzymał. – Czy moglibyśmy wyjaśnić to dokładniej?

– Owszem. To jest właśnie owa niezwykła zdolność Ellen, o której wspomniałem. Dla niej samej to wcale nie jest zabawne. Ellen spokrewniona jest z rodziną, do której należymy również my z Tovą i w której przychodzi na świat wielu jasnowidzów i w ogóle ludzi obdarzonych wyjątkowymi zdolnościami. Niektórzy potrafią zobaczyć umarłych, a nawet nawiązują z nimi kontakt. Ellen jest jedną z nich. A poza tym posiada ona jeszcze inną cechę, mianowicie ożywia ją przemożna chęć niesienia pomocy tym, którzy cierpią. Teraz wiemy już, że duchy oraz tak zwane upiory pojawiają się w świecie żywych właśnie dlatego, że cierpią. Widzę sceptycyzm w oczach panów, ale na pokładzie „Stelli” naprawdę straszyło, jeśli tak mogę powiedzieć. Przychodził tam właśnie Fredriksen, tylko nikt nie był w stanie zrozumieć, o co mu chodzi. A on pragnął tylko, by ktoś odnalazł ukrytą kopertę, w której znajdowała się informacja, że cały swój majątek zapisał córce, a nie Strandom. W końcu rozwiązał kontakt z Ellen, wrażliwą i chętną do pomocy, i zwabił ją do salonu. Powiedz nam teraz, Ellen, czy trudno było odnaleźć kopertę?

– Nie. Jeśli się weźmie pod uwagę, że właściwie spałam, to nawet niewiarygodnie łatwo. Szłam prosto do miejsca, gdzie została schowana.

Nataniel skinął głową.

– Bracia Strand twierdzą, że wielokrotnie widzieli ducha na pokładzie, ale ja w to nie wierzę. Przecież Fredriksen by ich nie prowadził do schowka. Warto jednak zauważyć, co o ciężkich krokach na pokładzie, i śladach mokrych stóp i w ogóle o atmosferze strachu, mówili inni ludzie. To bracia Strand rozsiewali takie pogłoski, żeby odstraszyć pasażerów od promu i móc w spokoju prowadzić swoje poszukiwania.

– No a Mary? – zapytała Ellen.

– Właśnie, Mary… Nie zapominajmy, że ona jest matką Bjorg. Mary widziała zjawę stojącą przy kanapie, w której Fredriksen ukrył kopertę. Myślał, że Mary mu pomoże, ale ona nie reagowała na sygnały z zaświatów, była na to zbyt słaba. Ellen natomiast odebrała wiadomość…

Winsnes wtrącił niepewnym głosem:

– A zatem te ślady stóp na pokładzie… nie miały nic wspólnego z Egilem i jego braćmi?

– Nie, to nie oni.

Zaległa cisza. Wielu z zebranych poczuło zimny dreszcz na plecach.

– Teraz jednak – powiedział dowódca straży do Ellen Skogsrud. – Teraz chciałbym się dowiedzieć, jakim sposobem dostała się pani z powrotem na pokład. Wypadła pani przecież za burtę, prosto w spienione morze. To po prostu cud…

– Tak – przyznała Ellen cicho. – To był cud! – Milczała przez chwilę, a potem zaczęła wyjaśniać: – Najpierw myślałam, że uratował mnie jeden z pańskich ludzi, który wskoczył do wody i wyciągnął mnie z kipieli. Bo kiedy zdawało się, że już nie mam siły walczyć, ktoś zanurkował koło mnie i wypchnął mnie na powierzchnię. Wyraźnie pamiętam, szłam na dół jak kamień, nie byłam w stanie stawiać oporu, i wtedy ktoś ujął mnie pod pachy i pchnął w górę. W tej samej chwili z pokładu „Stelli” podano bosak, którego mogłam się uchwycić. Dzięki temu wydostałam się na pokład.

Mężczyźni przyglądali jej się w milczeniu.

– Ale kto wyniósł cię na powierzchnię? – niecierpliwie dopytywał się Winsnes.

– No właśnie, ja się też nad tym zastanawiałam – odparła Ellen. – Ale Tova go widziała. To ona mi powiedziała, kto był przy mnie w wodzie.

– Tova? – zdziwił się Nataniel. – Kiedy ona ci to powiedziała?

– W motorówce. Kiedy dostałyśmy suche ubrania.

– Ale skąd ona mogła o tym wiedzieć…?

– Kochany Natanielu, przecież to ona podała mi bosak!

Nataniel nie był w stanie wykrztusić ani słowa.

– Podziękowałam jej za to bardzo gorąco tam w motorówce, bo przecież widziałam, że to ona wyciągnęła mnie na górę. Tova bardzo się ucieszyła i myślę, że zostałyśmy przyjaciółkami…

Nataniel poczuł wyrzuty sumienia.

Jeden ze strażników dorzucił coś, co Nataniela przybiło ostatecznie:

– To na pewno ona! A kiedy po raz pierwszy zobaczyliśmy „Stellę” z bliska, dziewczyna stała na pokładzie i przywiązywała pana łańcuchem, żeby pana nie zmyło. Był pan przecież całkiem nieprzytomny.

Wszyscy mu potakiwali. Nikt nie wspomniał, że Tova miała zamiar wrzucić do morza Ingvara Stranda. Nie byli tego tak do końca pewni.

Nataniel poczuł się bardzo źle. Wszyscy zauważyli, że oddycha z wysiłkiem.

Winsnes jednak, wciąż niewiele rozumiejąc, zapytał:

– W porządku. Ale kto cię w takim razie wypchnął z wody, kiedy zdawało ci się, że toniesz?

Ellen odpowiedziała:

– Upiór. W zydwestce. Prawdopodobnie Fredriksen. Potem zniknął i więcej się nie pokazał.

– Powinnaś to pewnie traktować jako podziękowanie za pomoc – westchnął Winsnes, a reszta pokiwała uroczyście głowami.

Nataniel otrząsnął się w końcu z zamyślenia.

– Skończyliśmy już z tymi wyjaśnieniami? – zapytał. – Znakomicie! W takim razie ja muszę wracać do samochodu! Chodź, Ellen!

Pożegnali się pospiesznie, zostawili swoje adresy, podpisali jakieś papiery, których nie mieli czasu przeczytać, i wybiegli z biura.

W samochodzie nie było nikogo. Na przednim siedzeniu leżała mała karteczka.

Postanowiłam wracać nocnym pociągiem, który odchodzi niedługo. Skończyłam z Tobą, Ty przeklęty, nadęty pyszałku! Jakim sposobem taki cholerny gówniarz może być Specjalnie Wybranym, tego nigdy nie zrozumiem! Nasze „zajęcia” możesz uważać za zakończone. I wynoś się tam, gdzie pieprz rośnie, żebym Cię więcej nie widziała!

Tova

– Zasłużyłem sobie na to – szepnął Nataniel. Z oddali doszedł ich łoskot wyjeżdżającego ze stacji pociągu. – Potraktowałem ją okropnie. To niewybaczalne!

– I to z mojego powodu – rzekła Ellen. – Och, Natanielu, robi mi się słabo, kiedy pomyślę, jakimi byliśmy egoistami.

– Ja byłem, nie ty. Ale ona ma rację także w innej sprawie. Jakim sposobem ktoś taki jak ja może być Wybranym? Ja przecież niczego nie potrafię. Tova umie dużo więcej.

– Przecież ty nigdy nie próbowałeś – pocieszała go Ellen. – Ty po prostu sam nie wiesz, na co cię stać.

Nataniel niezupełnie się z nią zgadzał, ale nie chciał zaczynać dyskusji. W tej chwili najważniejsze było to, że zaraz będzie się musiał znowu rozstać z Ellen.

Odwiózł ją do domu, ale na pożegnanie nawet się nie dotknęli, nie odważyli się kusić losu. Nataniel starał się dotrzeć do Oslo na tyle wcześnie, by zdążyć przed nocnym pociągiem.

Ellen długo patrzyła w ślad za jego oddalającym się autem. Za każdym razem, kiedy żegnała Nataniela, było tak, jakby traciła część swego życia.

Wsuwając klucz do zamka w swoim maleńkim mieszkaniu odczuwała niemal trudną do zniesienia pustkę. Nataniel powinien tu z nią być, powinni mieszkać razem…

Ale im właśnie tego nie wolno, w ogóle niczego im nie wolno…

Nataniel nie zdążył do Oslo przed pociągiem. W połowie drogi uznał, że ktoś tak zmęczony jak on nie powinien prowadzić samochodu, zatrzymał się więc i ułożył się do snu.

A później spotkanie Tovy okazało się absolutnie niemożliwe. Gdy tylko słyszała jego głos w telefonie, odkładała słuchawkę, listy wracały do nadawcy nie otwarte, a kiedy odwiedzał rodzinę Rikarda, Tovy nie było w domu. Czekał tak długo, jak to tylko możliwe, w końcu jednak musiał zrezygnować. Rodzicom dziewczyny nie chciał nic powiedzieć o przeżyciach na „Stelli”, bo przecież Rikard jako policjant z pewnością zainteresowałby się przynajmniej kilkoma epizodami. Nataniel wolał mu tego oszczędzić.

Ale rozumiał Tovę. Rozumiał ją aż nazbyt dobrze.

Oto utracił jej zaufanie i przyjaźń. Bo mimo nieustannych sprzeczek i kłótni łączyło ich prawdziwe przywiązanie. Teraz jednak wszystko się rozpadło. Nie zostało nic, ani z przyjaźni z Tovą, ani z przyjaźni z Ellen. Czy człowiek może utracić więcej?

ROZDZIAŁ VI

W drodze do domu Tova miała dziwną przygodę.

Drzemała zmęczona, gdy w środku nocy pociąg zatrzymał się na jakiejś stacji. Po chwili ruszył znowu w dalszą drogę, ale do przedziału, w którym Tova siedziała dotychczas sama, wsiadł jakiś pasażer. Inni podróżni jechali w wagonach sypialnych. Spojrzała na przybysza bez zainteresowania i nagle drgnęła.

Wyprostowała się natychmiast całkiem obudzona i patrzyła na niebywale przystojnego mężczyznę, który usiadł naprzeciwko niej.

– Gand? – szepnęła w najwyższym zdumieniu.

– Tak jest. Witaj, Tovo! Doszedłem do wniosku, że powinienem zobaczyć, co u ciebie.

Zawsze wprawiał ją w zakłopotanie. Miała wrażenie, że jej brzydota i brak wdzięku stają się jeszcze bardziej widoczne, gdy była obok tego nieziemsko urodziwego mężczyzny.

– Rozumiem, że jest ci przykro, moja kochana – dodał łagodnym głosem. – Zostałaś potraktowana bardzo niesprawiedliwie, a to zawsze boli.

– Sporo było w tym też i mojej winy – mruknęła niewyraźnie, Gand bowiem zawsze sprawiał, że zaczynała patrzeć na siebie krytycznie.

– Nie powinnaś tak mówić, Tovo – zaprotestował. – Ty masz to bowiem wrodzone, tę nieprzepartą skłonność, żeby zachowywać się irytująco wobec innych ludzi. To jest właśnie ta strona twojej natury, z którą będziesz musiała walczyć. I nie będzie to, niestety, łatwa walka.

– Wolałabym, żebyś nie był taki wyrozumiały – powiedziała cicho, patrząc z uporem w okno.

Wtedy on się uśmiechnął.

– To jest jedna z moich nudnych cnót.

Odwróciła się do niego gwałtownie.

– Ale nie wrócę już do lekcji z Natanielem!

– Twoja wola! Zrobisz jak zechcesz.

– Nie mogę pojąć, że to Nataniel jest tym nadzwyczajnym wybrańcem.

– Nataniel jeszcze nie wie, w czym tkwi jego prawdziwa siła – odparł Gand spokojnie. – Tarjei w ogóle nigdy do tego nie doszedł. No i wszystko źle się skończyło.

– Czy nie mógłbyś powiedzieć tego Natanielowi? Bo teraz to on jest kompletnym durniem!

– On musi to zrobić sam. A ja tobie też nie powinienem niczego mówić – uśmiechnął się.

Tova się zarumieniła.

– Mimo wszystko ja tego nie rozumiem! Mówi się przecież, że on jest tym Wyjątkowym Wybrańcem. I że ma w sobie krew Czarnych Aniołów i Demonów Nocy, i Demonów Burzy… Chociaż jeśli takie istoty mają krew, to pewnie zieloną. No i jest siódmym synem siódmego syna, a przecież i ty, i Imre, i Marco przed wami, a przedtem jeszcze wielu innych naszych przodków posiada zdolności, o których Natanielowi nawet się nie śniło. Po co Ludziom Lodu taki Nataniel, skoro wielu z was jak nic poradziłoby sobie z Tengelem Złym?

– Nie poradzilibyśmy sobie – odparł Gand, a jego piękne oczy spoważniały. – Nataniel posiada pewną zdolność, której żadne z nas nigdy nie posiądzie. Ale… Skoro już o tym mowa, to mogę chyba przyznać, że w jakiejś mierze masz rację: my pozostali również jesteśmy w stanie wydać Tengelowi Złemu twardą walkę. W którą i ty będziesz zamieszana – dodał poważnie.

Tova przyglądała mu się zafascynowana. Teraz odwróciła wzrok.

– Nie mam ochoty pomagać Natanielowi – burknęła. – Ostatnio się wygłupiłam i pomogłam im obojgu, za co on mi nawymyślał.

Gand położył jej rękę na kolanie. Przez ubranie poczuła ciepło jak pod puchową kołderką u mamy. Tylko że ręka Ganda była niby naelektryzowana.

– Decydująca godzina jeszcze nie nadeszła – uspokoił ją. – Masz dość czasu, żeby wszystko przemyśleć. Obiecaj mi tylko, że poważnie zastanowisz się nad tym, czego byś naprawdę chciała.

– To mogę ci zawsze obiecać – powiedziała obojętnie i odetchnęła z ulgą, kiedy cofnął rękę.

– A teraz powinnaś spać – zakończył. – Miałaś ciężki dzień.

– Ale ja…

Chciała powiedzieć, że wcale nie jest senna, lecz on przesunął dłoń przed jej oczyma i zanim Tova zdążyła cokolwiek powiedzieć, wsunęła się znowu w kąt, a ciężkie powieki opadły same.

Obudziła się dopiero, kiedy konduktor zawołał: „Następna stacja Oslo!” Była w przedziale sama.

Z uporem trwała przy postanowieniu, by nie widywać się z Natanielem. Była głęboko zraniona jego zachowaniem na pokładzie „Stelli”. Udawało się jej uniknąć spotkania z nim tak, żeby mama Vinnie niczego nie spostrzegła. W domu mówiła, że kontynuują tę swoją dziwną współpracę – on stara się uczynić ją sympatyczną, ona zaś pomaga mu stać się twardszym i bardziej odpornym na przeciwności.

Ale, oczywiście, o żadnych spotkaniach nie było mowy.

Tova postanowiła zapomnieć o całej przygodzie, jaką przeżyli na pokładzie „Stelli”. Chciała wymazać wszystko z pamięci, bo sprawiało jej to dojmujący ból.

Nieszczęsna dziewczyna nie mogła nigdzie znaleźć pracy. Każdy pracodawca na widok tej młodej kobiety ubiegającej się o posadę na ogół cofał się z niepewnym wyrazem twarzy. Nad wyglądem Tovy wielu z nich z pewnością przeszłoby do porządku, ale ona, gdy tylko zauważyła pierwszą reakcję, zaczynała być złośliwa i niegrzeczna, jej żółte oczy błyszczały nieprzejednaną wrogością. W konsekwencji nadzieja na posadę rozwiewała się bezpowrotnie.

Vinnie musiała się tego w końcu domyślić i wreszcie to ona znalazła córce pracę, którą mogła wykonywać w domu. Tova została recenzentką pewnego wydawnictwa i to okazało się najlepszym wyjściem. Była bardzo zdolna i wszyscy ją chwalili.

Po powrocie z Zachodniego Wybrzeża jednak Tova porzuciła tę pracę. Straciła zainteresowanie światem.

Tova przeżywała okres buntu.

Dlaczego akurat ona dostała tak oślepiająco urodziwego opiekuna jak Gand? Chociaż prawdziwym jej pomocnikiem był Imre, tylko że on się ostatnio w ogóle nie pokazywał. Zdążył się też zestarzeć. Ale Gand nie powinien myśleć, że ona by mogła…

Nie, powtarzała w ostatnich dniach niemal co minuta.

Jestem zła, mówiła sobie. I dobrze mi z tym. To moja jedyna radość w tym życiu. Dokuczyć, zrobić na złość tym wszystkim nobliwym, porządnym i śmiertelnie nudnym!

Jak cudownie się bawiłam podczas ostatniego przyjęcia! Rzecz jasna w ogóle się w towarzystwie nie pokazałam, bo męczą mnie reakcje ludzi na mój widok. Stałam jednak na szczycie schodów, ukryta przed ich oczyma, i widziałam tę idiotkę Evelyn, jak się kryguje przed lustrem w hallu. Przybierała uwodzicielski wyraz twarzy i uśmiechała się sama do siebie. Wyglądała naprawdę kretyńsko! Mruknęłam pod nosem drobne zaklęcie i oto obraz w lustrze przed oczyma Evelyn zmienił się! Nie wymagało to specjalnych zabiegów, po prostu wydłużyłam trochę jej rysy, w rezultacie czego oczy znalazły się bardzo blisko siebie, tuż przy długim, ostrym i okropnie świecącym nosie, usta zrobiły się małe i śmieszne, a broda spiczasta jak u czarownicy. Oj, ale ona wrzeszczała! Mnie, rzecz jasna, nie widziała. Wpadła w straszną histerię, usiadła na szafce z butami i ryczała wielkim głosem.

Dobrze jej tak! Może po takim doświadczeniu przestanie tak się sobą zachwycać i stale przeglądać się w lustrach. A poza tym mogła posmakować, jak to jest na świecie innym, mniej pięknym, na przykład mnie. Chociaż tego, oczywiście, nie mogła zrozumieć.

Kiedyś Tova piła kawę z mamą Vinnie i jej przyjaciółką Uną, jedyną obcą osobą, którą Tova akceptowała. Una miała ujmujący wygląd i taki sam charakter – była radosna, otwarta, troszkę szalona. Zawsze traktowała Tovę jak osobę dorosłą, niemal swoją rówieśnicę, nawet wtedy, gdy dziewczynka miała nie więcej niż dwanaście lat. Nigdy żadnych współczujących westchnień, nic takiego. Natomiast często zwracała się do niej z prośbą o radę: „Jak sądzisz, Tovo, powinnam jechać do tej Danii i zrobić sobie wolne, czy raczej zostać w domu i dotrzymywać towarzystwa mojej zdrowej, lecz zawsze niezadowolonej mamie?” A Tova, oczywiście, z największym przekonaniem doradzała jej wyjazd.

Tego popołudnia jednak Tova była zdenerwowana różnymi uwagami Ganda i tylko jednym uchem słuchała rozmowy obu pań.

W pewnym momencie jednak nastawiła uszu. Przyjaciółka mamy mówiła z ożywieniem:

– Wiesz przecież, jak mnie interesują wszystkie zjawiska okultystyczne!

– Oczywiście – uśmiechnęła się Vinnie. – Astrologia, spirytyzm, aura i temu podobne…

– No właśnie, i wyobraź sobie, że teraz dowiedziałam się o czymś naprawdę sensacyjnym. Nie wiem tylko, czy powinnam ci o tym mówić.

– Naturalnie, że powinnaś. O co chodzi?

– Słyszałam o pewnym panu, który potrafi przywołać nasze poprzednie inkarnacje!

– Inkarnacje? – wtrąciła się Tova. – Co to jest? Poprzednie życie? – spytała, udając niewiedzę.

– Otóż to właśnie – odparła Una, zwracając się do Tovy. – To by chyba mogło być coś dla ciebie, prawda?

– W żadnym razie! – zaprotestowała Vinnie pospiesznie. – Ale opowiedz, Uno, o co chodzi w tym wszystkim. Czy to ma coś wspólnego z hipnozą? To okropne, zakrawa mi to na szarlatanerię.

– Nie, nie, to nie jest hipnoza. W takim razie bowiem człowiek nic by potem nie pamiętał – mówiła Una z wielkim przejęciem. – Człowiek wchodzi w stan kompletnego odprężenia. Albo taki jak przy medytacjach jogi. Tova, czy ty wierzysz w reinkarnację?

Dziewczyna zaczęła się zastanawiać.

– Właściwie to nigdy się nie zajmowałam takimi sprawami – skłamała, bo w gruncie rzeczy serce biło jej mocno z podniecenia. – Reinkarnacja… Odrodzenie? To przede wszystkim buddyści wierzą w takie sprawy, prawda?

– O, mnóstwo ludzi poza buddyzmem miewa w związku z tym fantastyczne przeżycia! – zawołała Una. – Słyszałam o pewnej kobiecie, to zresztą moja przyjaciółka, która została przeniesiona aż do roku 1457. Pierwsze, co wtedy zobaczyła, to swoje stopy, bo nie wiem, czy zdajecie sobie z tego sprawę, ale z własnego ciała człowiek widzi najczęściej właśnie dłonie i stopy, jeśli, oczywiście, nie spędza życia przed lustrem. Zobaczyła więc nagie ludzkie stopy, nad którymi zwieszał się szary, podobny do parcianego worka fartuch. Wiedziała, że ma na imię Giovanni, i zdawała sobie sprawę, że jest Włochem.

– Czy kobieta mogła w poprzednim życiu być mężczyzną? – zapytała Vinnie sceptycznie.

– Oczywiście! To się nawet często zdarza! – wyjaśniła Una z pewnością, dla której nie umiałaby chyba znaleźć uzasadnienia, bo przecież nigdy sama nie odbyła takiej wędrówki w przeszłość. – No więc moja przyjaciółka, a ściślej biorąc ten Giovanni, był rzemieślnikiem, wyrabiał różne przedmioty z miedzi. Potem ów pośrednik, psychoanalityk czy jak go nazwać, prowadził ją nieco w przyszłość i wtedy okazało się, że Giovanni został uwięziony przez jakichś okropnych ludzi w mnisich habitach. Oskarżono go, zresztą niewinnie, o zdradę, wbijali mu rozżarzone druty pod paznokcie, a rozpalonym mieczem nacinali skórę na plecach, aż syczało i czuć było swąd spalonej skóry, a moja przyjaciółka wykrzykiwała jakieś potworne słowa…

– Uff! – jęknęła Vinnie z niesmakiem. Tova jednak słuchała w napięciu.

Una opowiadała dalej.

– No i ten psychoanalityk przesunął czas jeszcze dalej w przyszłość, aż do śmierci Giovanniego, po czym moja przyjaciółka znalazła się w czymś w rodzaju niewielkiej celi, głęboko pod ziemią, przesiedziała tam wiele lat i tam właśnie umarła, to znaczy ten Giovanni umarł, w kompletnej samotności.

W pokoju zaległa cisza.

– Nie, mnie nie namówisz na takie eksperymenty – powiedziała w końcu Vinnie z niechęcią. – A ty sama zdecydowałabyś się na coś podobnego?

– Tego właśnie nie wiem – zachichotała Una niczym podlotek.

Tova nie powiedziała nic, ale oczy jej płonęły.

Od tej chwili dziewczyna nie mogła zaznać spokoju. Czy takim człowiekiem, który mógłby ją wprowadzić w przeszłość, nie był przypadkiem lekarz pani Katlberg?

Bardzo chciała go spotkać.

Przemyśliwała, jak by zaaranżować spotkanie, tak by mama niczego się nie domyśliła. A już zwłaszcza ojciec! Ojciec był policjantem i z pewnością nazwałby takiego człowieka oszustem, hucpiarzem i czym tam jeszcze.

Nie odważyła się zapytać Uny o adres, ponieważ matka mogła się dowiedzieć. Ale miała pewność, że musi go spotkać. Musi! Ach, móc się cofnąć daleko w przeszłość… wędrować w czasie… wiedzieć, kim się było przedtem…

Wszystko to wydawało się niewiarygodnie podniecające. Coś w niej od dawna tego pragnęło!

W kilka dni później znalazła sobie jakąś sprawę do załatwienia w Oslo. Nie było to trudne. W mieście odwiedziła Unę pod pozorem, że jest bardzo zmęczona długim chodzeniem po ulicach i załatwianiem spraw tak, że teraz musi koniecznie chwilkę odpocząć.

Una przyjęła ją jak zwykle serdecznie, częstowała herbatą i świeżymi bułeczkami. I nareszcie podczas przyjacielskiej pogawędki Tova znalazła okazję, żeby zapytać:

– A właśnie, odwiedziłaś już tego specjalistę od wędrówki dusz?

– Nie, ale mam zamiar. Wciąż tylko brak mi odwagi.

– Kto to jest? To znaczy, jak się nazywa i kim jest z zawodu?

– Ja nie znam ani jego nazwiska, ani adresu. Wszystkim zajmuje się moja przyjaciółka.

– Sylvia?

– Nie, nie, Inger.

– Inger Madsen?

– Hannestad.

– A, prawda! Głupia jestem!

Tova nie znała jednak przyjaciółek Uny. Z wyjątkiem jednej, Sylvii właśnie. Udawała po prostu, a potem pospiesznie zmieniła temat, żeby Una nie zwróciła uwagi na jej oryginalne zainteresowania.

Gdy tylko znalazła się z powrotem na ulicy, poszukała budki telefonicznej. Miała nadzieję, że wandale nie wyrwali z książki telefonicznej akurat interesującej ją strony. Nie wyrwali, na szczęście, ale, o rany! iluż to Hannestadów mieszka w Oslo! Nie było jednak żadnej Inger…

– No, nie, jednak jest. Knut i Inger…

Postanowiła sprawdzić i wybrała numer.

Odezwał się damski głos. Tova wyjaśniła, że jest dziennikarką i bardzo chętnie napisałaby artykuł o reinkarnacji. Chciałaby spotkać się z człowiekiem, który się tymi sprawami zajmuje, ale nie ma jego adresu. Słyszała natomiast, że pani Inger właśnie…

Owszem, Tova dostała i nazwisko, i adres tego pana, potem jednak widocznie strach obleciał panią Hannestad, bo poprosiła, by nie ujawniać, że to ona udzieliła informacji. Tova obiecała pełną dyskrecję, po czym odłożyła słuchawkę, zanim pani Hannestad zdążyła zapytać, kto właśnie do niej skierował dziennikarkę.

Znakomicie! Ma wszystko, co potrzeba!

Dalej już wszystko poszło łatwo. Bez kłopotów uzyskała termin wizyty u pana, który przedstawiał się jako doktor Sorensen. (Ten doktorski tytuł wydał się Tovie cokolwiek wątpliwy, ale z pewnością był to ów Goransen czy Solvesen pani Karlberg). Tym razem Tova nie wspomniała, oczywiście, ani o dziennikarstwie, ani o przygotowywanym artykule. Chciała po prostu dowiedzieć się czegoś na temat swoich wcześniejszych inkarnacji.

Doktor nie widział przeszkód, tyle że sprawa musi kosztować tyle a tyle.

Sporo, ale Tovę było na to stać.

Wyznaczonego dnia poinformowała matkę, że musi odwiedzić przyjaciela w Oslo i że może wrócić do domu dopiero za kilka dni.

Przyjaciela? Vinnie natychmiast zobaczyła oczyma duszy sympatycznego chłopca i nie pytała swej obciążonej córki o nic więcej. Rikard z pewnością powiedziałby „nie”, ale jego nie pytano o pozwolenie. Vinnie pełna była nadziei. Tova zasłużyła sobie na trochę radości i szczęścia w życiu.

Mieszkanie doktora Sorensena wyglądało zupełnie inaczej, niż sobie Tova wyobrażała. Żadnych czarnych kotów, pluszowych kotar czy innych udziwnień. Zupełnie pospolite, ładne i czysto utrzymane dwupokojowe mieszkanie w czynszowej kamienicy. Sam doktor budził zaufanie od pierwszego wejrzenia. Siwowłosy, szczupły, zadbany. W przedpokoju mnóstwo dyplomów i świadectw z rozmaitych akademii. Tova zauważyła, że wszystkie dotyczą sztuki lekarskiej i medycyny alternatywnej.

Doktor stanowczo nie miał się czego wstydzić.

W pierwszej chwili, gdy ją zobaczył, był odrobinę zaskoczony. Musiał się pochylać, żeby spojrzeć w oczy tej małej, groteskowo wyglądającej istocie. Był jednak zbyt dobrze wychowany, by dać po sobie coś poznać.

Wskazał jej miejsce obok zwyczajnego lekarskiego biurka i przez dłuższą chwilę wypełniał kartę. Wszystko z najwyższym szacunkiem, jak w normalnym gabinecie. Potem wyjaśnił, na czym seans ma polegać i jak zostanie przeprowadzony.

– Jest tylko jeden warunek, panno Brink. Musi pani być całkowicie odprężona.

– To dla mnie nic trudnego. Od dawna ćwiczę jogę.

– Znakomicie! W takim razie możemy od razu zaczynać! Pojmuje pani, jak sądzę, że pani wcześniejsze inkarnacje mają wpływ na obecne życie, prawda? Jeśli przeżyła pani wtedy jakąś tragedię, to także teraz kładzie się ona cieniem na pani podświadomości. A w takim razie nigdy nie będzie się pani umiała naprawdę cieszyć. Dlatego właśnie taki wgląd we własną przeszłość może być bardzo pożyteczny. Spróbuję wyeliminować wszystko, co ewentualnie mogłoby panią dręczyć.

Próbuj sobie, próbuj, dziadku, myślała Tova złośliwie. Tego najważniejszego i tak nie wyeliminujesz. Nic nie poradzisz na to, że wyglądam jak półdiablę. Ale poza tym mam się nieźle, trzeba ci wiedzieć. Bardzo lubię te wszystkie prądy zła, ukryte w głębi mojej duszy.

Ale ciekawość nie dawała jej spokoju. Gotowa była wkroczyć w swoją wcześniejszą egzystencję, stanowiła powolne narzędzie w rękach doktora Sorensena.

Położyła się na kanapie, a doktor okrył ją ciepłym pledem, żeby żadne zewnętrzne wrażenia, takie jak na przykład chłód, nie zakłóciły jej spokoju.

Szum ulicy był tu ledwie słyszalny, w mieszkaniu panował spokój, błogi spokój i cisza.

Z podniecenia Tova czuła mrowienie pod skórą.

Doktor Sorensen miał ciemnobrązowe, przenikliwe oczy, kiedy więc poprosił, by ona zamknęła powieki, przyjęła to z ulgą.

– Najpierw będziemy się musieli dowiedzieć, kim pani jest, panno Brink – powiedział łagodnym głosem. – I wspomnienia jakiego życia nosi pani w sobie.

Tova milczała. Była tak przejęta tym, co ma się stać, a poza tym jednak nie całkiem wolna od sceptycyzmu. Jeśli ten człowiek nie posługuje się hipnozą, to jakim sposobem zdoła wywołać w jej mózgu reminiscencje czegoś, czego ona zupełnie nie pamięta?

I jak wiele z tego należałoby przypisać jej wybujałej fantazji?

Coś ją rozpraszało, ale doktor Sorensen natychmiast domyślił się, co to jest. Leżała z twarzą zwróconą do okna i światło padało na jej powieki. Doktor wstał i opuścił rolety, granatowe w gwiaździsty wzór.

Natychmiast poczuła się lepiej.

Atmosfera nierzeczywistości zaczynała wypełniać jej podświadomość. Izolowała się od zewnętrznego świata i to wrażenie miało zostać jeszcze wzmocnione.

Doktor mówił cicho, że powinna opuszczać swoje ciało, centymetr po centymetrze, poczynając od palców nóg aż po barki, polecał, żeby myślała o poszczególnych częściach swego organizmu, żeby odczuwała je jako przyjemnie ciążące, a potem powoli zapominała o ich istnieniu. Znała to uczucie już wcześniej, z ćwiczeń jogi. Zazwyczaj na końcu takiego seansu zasypiała. Teraz jednak była taka przejęta, że sen nie nadchodził.

Kiedy koncentracja objęła głowę, zaczęła się kolejna faza. Tova musiała teraz wejść w najbardziej tajemne głębie swojej duszy. Musiała sobie wyobrazić, że wsiada do windy, musiała opisać jej wygląd, a następnie nacisnąć guzik wskazujący piwnicę.

Tova nie miała najmniejszych trudności, żeby wykonać to polecenie. Uważała jednak, że wszystko to jest za bardzo prozaiczne, a poza tym zbyt nowoczesne, ta cała historia z windą. Spodziewała się bardziej niesamowitych wrażeń.

Głos doktora był cichy i prawie błagalny. Prosił ją, by wysiadła z windy i opowiedziała, co widzi. Ona jednak widziała niewiele, znajdowała się w mrocznej piwnicy o szarych betonowych ścianach.

W chwilę później ponownie musiała wejść do windy i zjechać jeszcze kilka pięter niżej. Znajdowała się teraz głęboko pod ziemią.

– Otwórz i wyjdź! – nakazał Sorensen.

Wypełniła polecenie.

– Co widzisz?

Cele, pomyślała Tova. Więzienne cele. Nie, to niemożliwe. Musiałabym przeżywać tę historię, którą dopiero co mi opowiadano. O tej kobiecie, która jako mężczyzna została uwięziona i zmarła w celi. Jak ten mężczyzna miał na imię? Giovanni?

Jestem pod wpływem tamtego opowiadania, nic z tego nie będzie.

Nie to nie była historia tamtej kobiety. Tova nie była więźniem. Była strażnikiem.

Poinformowała o tym doktora.

– Jak się nazywasz? – zapytał.

– No… Jakoś trudno mi się zorientować. Hubertus, zdaje mi się. Idiotyczne imię!

– A jak wyglądasz?

– Mam na nogach ciężkie, paskudne buciory. Jestem mężczyzną. Tak, oczywiście, że muszę być mężczyzną… nie, do cholery, nic nie wiem – powiedziała, otwierając oczy. – To ta idiotyczna winda… taka diabelnie rzeczywista.

– No, w porządku – rzekł doktor lakonicznie. – Przynajmniej jesteś szczera.

– Oczywiście, że jestem szczera, chcę przecież przeżyć moje dawniejsze inkarnacje, więc nie mogę zmyślać!

Pokiwał z uznaniem głową.

– W takim razie spróbujemy czegoś innego.

Musiała od początku przejść przez niezbędne ćwiczenia z własnym ciałem, dopóki nie poczuła się całkowicie odprężona i lekka, jakby w ogóle pozbawiona ciała. Jakby ono było jedynie ciężką jak ołów bryłą, leżącą na tapczanie. Tym razem wykonywała ćwiczenie dużo bardziej dokładnie niż poprzednio. No i oczywiście tym razem nie było żadnej windy, skoro to urządzenie tak bardzo rozpraszało Tovę. Nie okazało się też skuteczne wyobrażanie sobie, że zanurza się w wodzie, Tova bowiem źle znosiła podwodne sceny, nie chciała wyobrażać sobie, że unosi się w wodzie, że obok niej falują morskie rośliny, że widzi wraki statków. Nigdy by jej się coś takiego specjalnie nie podobało, a po doświadczeniach ze „Stellą” reagowała z najwyższą niechęcią na wszystko, co mogło tamte godziny przypomnieć.

W końcu doktor zaczął liczyć, wolno, wolniutko, od pięciu do zera, a Tova wyobrażała sobie, że schodzi po schodach. Głos szeptał:

– Czteeery… krok w dół… Trzy… schodzisz jeszcze niżej… niiiżej. I niżej…

Tym razem poszło lepiej. Tova wyobrażała sobie stare kamienne schody o mocno zniszczonych stopniach. I opadała coraz bardziej i bardziej, zagłębiała się w siebie, docierała do ukrytych zakamarków w duszy, oddalała się od świata.

To było bardzo przyjemne uczucie – i robiła się coraz bardziej senna.

Z bardzo daleka dochodził do niej głos doktora:

– Teraz jesteś już na samym dole.

– Jestem – szepnęła, ale nie była pewna, czy doktor ją słyszy, może tylko pomyślała, ale nie zdołała odpowiedzieć?

– Umiałabyś powiedzieć, gdzie się znajdujesz?

– Nie wiem. Jest bardzo ciemno – mruknęła ledwie dosłyszalnie.

– Jak się nazywasz?

– Wcale się nie nazywam.

Uświadomiła sobie niejasno, że doktor zwraca się teraz do niej per ty. Prawdopodobnie po to, by usunąć wszelką obcość.

– Ile masz lat?

– Nie mam lat.

Minęła dosyć długa chwila. Widocznie doktor starał się zrozumieć.

– Czyżbyś się jeszcze nie narodziła?

– Nnie.

Doktor gwizdnął długo i przeciągle.

– Przekrocz granicę czasu! Masz teraz rok

– Nie.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Że nie istnieję.

– Wracaj natychmiast! Do momentu urodzenia!

Tova skupiła się jak tylko mogła, żeby uprzytomnić sobie, co się z nią dzieje, odnotować jakieś przeżycia. Ale nie była w stanie zarejestrować nic.

Nagle pojawiło się jakieś światło. Potem wizje.

– Widzę to teraz od tamtej strony.

– Tak?

– Widzę jakiegoś potworka… To jestem ja. Moje ciało jest martwe. Moja dusza to widzi.

– Eee… Martwo urodzone dziecko? – spytał doktor.

– Tak. Jestem gdzieś na brzegu. Moja matka umarła. Są tu jacyś inni ludzie, którzy próbują jej pomóc. Ale jest już za późno. Ona odebrała sobie życie. Użyła… noża? Nie! – wykrztusiła Tova wstrząśnięta. – Ja wiem, kim ona jest! To znaczy moja matka. To Petra! Na brzegu nad fiordem Trondheim!

Doktor był podniecony.

– Będziesz teraz wracać do rzeczywistości. Wolniutko! Wciągnij dwa razy powietrze najgłębiej jak możesz. Twoje ciało znajduje się znowu w czasie teraźniejszym, znowu jesteś Tovą Brink. Pogładź ciało, ono znowu należy do ciebie. Otwórz oczy! Teraz!

Tova wykonała polecenie.

– Uff! – jęknęła oddychając głęboko.

– Kto to jest Petra? – zapytał Sorensen.

– Moja krewna.

Zmarszczył brwi.

– Krewna? Ale to niemożliwe! Kiedy ona umarła?

Tova przeciągnęła się. Była senna, ciało miała zdrętwiałe. Pokój wydawał jej się obcy, jakby od dawna przebywała w bardzo długiej podróży.

– Petra? W roku… tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym dziewiątym, zdaje mi się. Między nami mówiąc, to była moja prababka.

Doktor Sorensen wyglądał na głęboko zakłopotanego.

– Wiesz, to bardzo niezwykła sprawa, żeby ktoś reinkarnował się we własnej rodzinie. A jeszcze dziwniejsze jest takie bliskie pokrewieństwo.

– Tak. Ale ja przecież nie byłam Petrą. Byłam tym dzieckiem, które urodziło się martwe. Ja, czyli Tova, jestem wnuczką Mali, siostry tego dziecka. Więc nie jest to odrodzenie w całkiem prostej linii, zwłaszcza że Mali i martwe dziecko byli przyrodnim rodzeństwem.

– Nie, nie, ale na ogół człowiek odradza się w kimś całkiem obcym i zazwyczaj po bardzo długim czasie. Niedawno miałem tu u siebie pewną panią, która w poprzednim życiu była młodą panną na dworze Eryka XIV. Zmarła wtedy na ospę w wieku dwudziestu pięciu lat. Innym razem była wiedźmą teutońską, a działo się to na początku naszej ery. To dziwne, ale nie została spalona na stosie, natomiast zabito ją za pomocą miecza lub dzidy. Normalnym zjawiskiem jest to, że człowiek odradza się w jakiejś całkiem obcej istocie po co najmniej siedemdziesięciu latach od swojej śmierci. Czy spróbujemy jeszcze raz? W innym czasie? Powiedzmy, że cofniemy się do początków dziewiętnastego wieku!

Tova zgodziła się chętnie. Tym razem wszystko poszło dużo szybciej, bardzo prędko osiągnęła stadium całkowitego odprężenia. Przez chwilę bała się, że zaśnie, ale udało jej się tego uniknąć.

Zaczęła się kręcić niespokojnie.

– Co teraz przeżywasz? – spytał doktor cicho.

– Znajduję się w jakimś ciasnym, ciemnym budynku. Bardzo biednym, jak mi się zdaje. Ale jest tu bardzo spokojnie. I panuje wspaniała atmosfera. Miłość.

– To znakomicie. Czegoś takiego właśnie ci teraz potrzeba. Ale dlaczego w takim razie jesteś taka niespokojna?

– Ja… Ja… Wiem, co się dzieje.

– Co takiego?

– To samo! Znowu to samo! Widzę to! Nie chcę tu dłużej być!

Ostatnie słowa wymawiała bardzo głośno.

– No, no – uspokajał ją doktor i zakrył jej oczy, by nie mogła się obudzić. – Opowiadaj, co widzisz!

Tova poddała się. Oddychała ciężko i mówiła zmęczonym głosem, niewyraźnie:

– Jestem noworodkiem. Moja matka… umarła. Jakaś kobieta trzyma mnie w ramionach. Ona… mówi po szwedzku. Nazywa mnie odmieńcem. – Tova krzyknęła znowu: – Nie! Nie! Ona mnie udusi! Nie, ja chcę żyć! Ja…

– No, no! Spokojnie, spokojnie!

Tova skuliła się na łóżku. Twarz jej złagodniała.

– Zostawili cię teraz w spokoju – domyślił się doktor.

– Tak. Wokół mnie jest jasno. Znajduję się w innym świecie.

– Kto tym razem jest twoją matką?

Tova starała się zorientować.

– Kajsa. Kajsa z Vargaby. Ona też jest z mojego rodu. Jej mężem był Havgrim. Albo inaczej Christer Grip z Ludzi Lodu.

– Ale to niemożliwe! – krzyknął doktor. – Nie możesz wciąż się odradzać w tym samym rodzie! Czy ty sobie ze mnie żartujesz?

– Nie! – odparła cicho. – Przecież powiedziałam, kiedy się nie udawało. Teraz jest inaczej. Ale to wymaga wielkiego napięcia. Jestem taka zmęczona…

Sorensen westchnął.

– Czujesz się na siłach cofnąć jeszcze dalej w przeszłość?

– Oczywiście!

– Znakomicie! Jesteśmy zatem w siedemnastym wieku! Odczuwasz coś? Powiedzmy, że mamy rok około tysiąc sześćset dziewięćdziesiątego.

Tova czekała jakiś czas.

– Nie – powiedziała w końcu. – Znajduję się w tej dziwnej, świetlistej atmosferze, czy jak to nazwać, która istnieje w przestrzeni pomiędzy śmiercią a nowym życiem.

– Wspaniale! Czy coś tam dostrzegasz?

– No… światło, jakieś dziwnie szare światło. Odczuwam spokój. Tutaj jest bardzo pięknie.

– Cofnijmy się zatem jeszcze dalej. Do roku tysiąc sześćset pięćdziesiątego. Widzisz coś?

Tova krzyknęła ostro.

– Tak! Nieee! Nie chcę! Dłużej tego nie zniosę! Znowu to samo! Jeszcze raz!

– Chcesz powiedzieć, że znowu jesteś martwym noworodkiem? – Doktor nie chciał wierzyć własnym uszom.

– Tak, do cholery, tak! Jeszcze raz noworodek! To znaczy dopiero co się urodziłam, ale nie mogę… nie mogę oddychać! Oni nie chcą pozwolić mi żyć! Nie robią nic, żeby mi pomóc, ratunku! Ratunku! Umieram!

– No, no, spokojnie, tylko spokojnie! – szeptał doktor. – Wszystko będzie dobrze. Poczekaj!

Tova miotała się, jakby miała plastikowy worek na głowie. Krzyczała zdławionym głosem… W końcu odetchnęła.

– Czy teraz znowu znajdujesz się w „drugim świecie”?

– Tak, po śmierci. Przed życiem.

– Może zrobimy krótką przerwę?

– Tak. Dziękuję.

Kiedy Tova znalazła się znowu w czasie teraźniejszym i gdy doszła jako tako do siebie, doktor powiedział:

– Nie muszę już chyba pytać, czy i tym razem znalazłaś się w swojej rodzinie.

– Tak, niestety – rzekła z goryczą.

– A kim byli twoi bliscy?

– Mama miała na imię Gabriella, a ojciec Kaleb. To Liv, babka mojej matki, i jej brat Are odmówili mi prawa do życia.

Doktor przyglądał się swoim dłoniom, które splatał i rozplatał nerwowo.

– Skąd ty wiesz tyle o swoim rodzie? Te ostatnie wydarzenia miały przecież miejsce w siedemnastym wieku!

– U nas wszyscy znają dobrze historię rodu i wszyscy mamy wielkie poczucie rodowej więzi. Ale to chyba nic dziwnego, że znam imiona tych osób. Czy przy tego rodzaju seansach nie zawsze tak jest?

– Zawsze tak jest, że ludzie znają swoje imiona z przeszłości. W twoim przypadku dziwi mnie to, że wiesz, iż byli to twoi przodkowie.

Tova była śmiertelnie zmęczona. Nie miała sił, by się podnieść, leżała po prostu pod ciepłym okryciem.

Doktor natomiast wstał.

– Ja tego wszystkiego po prostu nie rozumiem – powtarzał zakłopotany. – Coś takiego nigdy mi się jeszcze nie przytrafiło. Ale jestem całkowicie przekonany, że niczego nie symulujesz.

– Nie! Zapewniam, że nic takiego nie ma miejsca! – zawołała Tova gwałtownie. – Ale teraz chciałabym już z tym skończyć. Za każdym razem pojawia się jedno z obciążonych dzieci Ludzi Lodu. Jedno po drugim. Zniekształcone, takie jak ja. Nie chcę już kolejnego życia! Nigdy więcej!

– Nie wolno ci mówić takich rzeczy!

– Pan nie wie, jak to jest, kiedy się wygląda tak jak ja – burknęła.

Doktor milczał.

– No cóż! Chyba najlepiej będzie, jeśli wrócę do domu westchnęła Tova. – Nie takich wrażeń oczekiwałam po tej wyprawie w przeszłość.

Doktor stał odwrócony do niej tyłem.

– Wbrew sobie samemu jestem zainteresowany tą sprawą. Gdybym miał wyciągać z tego jakieś wnioski, to chyba tylko takie, że miałaś się urodzić bardzo dawno temu, ale za każdym razem przeszkodzono twojemu pojawieniu się na świecie. Ale co miałaś na myśli, mówiąc o dzieciach „obciążonych”?

– O, to bardzo długa historia. Na moim rodzie, który nosi nazwisko Ludzie Lodu, spoczywa straszne przekleństwo, czego wyrazem jest między innymi mój wygląd.

Sorensen stał przez chwilę w milczeniu, potem odwrócił się i podszedł do Tovy.

– Czy moglibyśmy spróbować jeszcze raz? Tylko raz, cofniemy się do szesnastego wieku.

Tova, która już usiadła, bez słowa położyła się znowu i okryła pledem.

– Tylko raz, ale naprawdę ostatni. Gdybym miała przeżyć jeszcze jedne takie… nie dokończone narodziny, to przerwie pan seans, dobrze? Proszę mnie natychmiast obudzić!

– Obiecuję ci to.

Raz jeszcze Tova została wprowadzona w ów stan nieważkości, a potem w trans. Za każdym razem doktor posługiwał się odmienną techniką, istota jednak zawsze była taka sama, Tova musiała opadać i opadać, schodzić tak daleko w przeszłość, jak on sobie życzył.

– No? Co mi teraz powiesz? – zapytał po dłuższym milczeniu. Może bał się, że zasnęła.

Trochę trwało, zanim Tova głęboko odetchnęła.

– Tym razem jest zupełnie inaczej.

– No, Bogu dzięki! – mruknął. – Co widzisz?

– Nic szczególnego – uśmiechnęła się. – Bo tu jest cholernie ciemno. I okropnie śmierdzi!

– Czym?

– Nie wiem, ten zapach przenika wszystko. A poza tym pomieszczenie przesycone jest dymem z paleniska. Tu… jeszcze ktoś jest. Jakaś istota… zdaje mi się, że to starzec.

– A ty sama? Kim ty jesteś? Ile masz lat?

– Jestem stara – szepnęła Tova świszczącym głosem. – Bardzo stara. I samotna.

– Przecież dopiero co mówiłaś o jakimś starcu!

– My oboje jesteśmy samotni.

– Czy on jest twoim mężem?

– Mężem? Nie bądź śmieszny – zachichotała Tova. – To mój bratanek!

– Twój bratanek? Zdawało mi się… mówiłaś, że on jest stary.

– Nie gadaj głupstw, człowieku – warknęła Tova tym swoim nowym, ostrym głosem. – Ja nie mam na to czasu. Ja…

Nagle zaczęła gwałtownie łapać powietrze. Coś wciągało ją w jakąś szaloną głębię.

Zaczęła krzyczeć. Głośno, strasznie, przejmująco.

Doktor Sorensen zawołał:

– Ależ, Tova!… Panno Brink!

Pobladł przerażony.

– O mój Boże! Ona mi się wymyka! Tracę kontrolę nad pacjentką! Nigdy się nic takiego nie stało… Boże drogi! Co robić? Obudź się! Obudź się!

Po raz pierwszy w swojej praktyce ten obsypany dyplomami doktor stracił panowanie nad sobą i zapomniał, że budzenie pacjenta powinno się odbywać bardzo ostrożnie i powoli.

Tova jednak niczego nie słyszała. Czuła wprawdzie, że nią potrząsa, domyślała się, że woła jej imię, ale jej to nie dotyczyło.

Doktorowi zdawało się, że w pokoju zrobiło się ciemno, atmosfera stawała się coraz bardziej groźna, jakby coś złego czaiło się po kątach, coś z odległej przeszłości, z zamierzchłych czasów.

Nieustannie wpatrywał się w swoją pacjentkę. W końcu Tova zaczęła powoli otwierać oczy.

Jej twarz się zmieniła. Nie za bardzo, ale jednak wyraźnie. Stała się jakby starsza i bardziej zła, na zaciśniętych wargach błąkał się paskudny, pełen oczekiwania uśmieszek.

Po chwili powieki zamknęły się ponownie i dziewczyna pogrążyła się znowu w transie.

– Tova, Tova – jąkał Sorensen.

Dziewczyna zaczęła mówić. Obcym, nie znanym mu dotychczas, ohydnym głosem:

– Ja jestem Hanna – oświadczyła. – Hanna wiedźma. Nareszcie udało mi się odrodzić! Raz po raz byłam duszona natychmiast po przyjściu na świat. Musiałam czekać długo, bardzo długo! Ale oto dwadzieścia dwa lata temu urodziła się Tova, a ja wydostałam się z niewoli. Tak, jestem Hanna, kuzynka Grimara. Tova nikim innym nigdy nie była. Ja jestem jej jedyną inkarnacją od tamtego żałosnego czasu w Dolinie Ludzi Lodu. I bardzo się cieszę widząc, że Tova idzie w moje ślady.

– Nie, nie – jęknęła Tova. W ten sposób dała o sobie znać ta resztka świadomości, jaka jej jeszcze została.

Był to jednak blady i zupełnie nieskuteczny protest.

ROZDZIAŁ VII

W pokoju robiło się coraz ciemniej, atmosfera stawała się coraz bardziej zagadkowa. Doktor Sorensen wstrząśnięty bezradnie przyglądał się leżącej na kanapie dziewczynie, obcej, budzącej przerażenie. Przez chwilę chodził zdenerwowany tam i z powrotem po pokoju, po czym wybiegł, żeby zatelefonować do swego jedynego w Oslo kolegi.

Tova została sama. Rozpłomienionymi oczyma wpatrywała się w sufit. Tym swoim osobliwym głosem, który w żadnym razie nie pasował do tak młodej dziewczyny, szeptała jakieś ekstatyczne wyznania:

– W Dolinie Ludzi Lodu został ukryty saganek. Wiem, że on tam jest, ale nigdy nie udało mi się go odnaleźć. Duch naszego przodka i władcy pilnie go strzeże. Ale ja znam drogę, która może mnie zaprowadzić do naczynia zawierającego wodę zła. To bardzo długa droga. I można ją nazwać drogą do początków.

Tova leżała spokojnie. Wsłuchiwała się w siebie.

Później rozległ się znowu jej ostry szept, głos Hanny:

– Pragnę jedynie kropli tej wody. Po tym wszystkie straszne tajemnice świata staną się dla mnie jasne. Stanę się silniejsza niż wszystkie wiedźmy razem wzięte. Ja, w osobie Tovy, stanę się najbardziej godną służebnicą naszego pana. Trzeba się tylko cofnąć do początków. Trzeba przejść drogę Tengela Złego w czasie, dotrzeć do jego źródeł, do jego ojca i matki, z których został poczęty i którzy wydali na świat tego suwerennego władcę zła. Tengel nie był dotknięty najmniejszą nawet słabością. W przeciwnym razie nigdy by nie dotarł do źródeł zła. Może jednak jego rodzice nie byli całkiem bez skazy? Złe postępki rodziców mogą kłaść się cieniem na jego osobowości. Czy raczej należałoby powiedzieć: ich dobre postępki…

Rozległ się znowu suchy, paskudny śmiech czarownicy, ten sam, który setki lat temu w Dolinie Ludzi Lodu tak bardzo przestraszył Silje.

Znowu odezwał się głos:

– Wiedza o nich pomoże mi przedostać się obok jego duchowej istoty w Dolinie Ludzi Lodu. To ta wiedza na moment obezwładni ducha, a ja będę mogła wypić kroplę wody zła. Niczego więcej nie żądam. Więcej bym zresztą nie zniosła, ponieważ nie przeszłam przez wszystkie straszliwe próby w grotach życia.

Tak! Tak właśnie zrobię!

Czekałam na to setki lat. Na to, by się odrodzić, by ponownie przyjść na świat. No i teraz się to dokonało…

Tova przymknęła oczy z rozkosznie zadowolonym uśmiechem.

Kiedy doktor Sorensen wrócił do pokoju bardzo zdenerwowany, mówiąc:

– Nie ma go w domu, co robić? Co robić? – Tova podniosła się na posłaniu zadowolona, zupełnie przytomna.

– Uff! Czy ja spałam? – zapytała. – Jakoś dziwnie się czuję.

Doktorowi wielki ciężar spadł z serca.

– Och, Bogu dzięki, wróciłaś do przytomności!

– Tak. A czy miałam nie wrócić?

– Eee… Nie pamiętasz, ca się stało?

– Stało? Nie, tylko coś jakby przez mgłę. Chyba nigdy nie udało mi się być niczym więcej jak tylko przyduszonym noworodkiem. Za każdym razem przychodziłam na świat pół żywa – kłamała Tova jak z nut, ponieważ nie chciała rozmawiać o ostatnim doświadczeniu. O Hannie.

Dla doktora była to z pewnością także wielka radość, że nie musiał z Tovą rozpamiętywać jej przeżyć.

– Rzeczywiście, chyba nie zdarzyło ci się żadne wcześniejsze życie – kłamał równie gładko jak ona. – Bardzo mi przykro.

– Nic nie szkodzi! – zawołała i wstała z posłania.

Doktor Sorensen zamknął za nią drzwi z westchnieniem nieopisanej ulgi.

Tova nie pojechała do domu. Uprzedziła przecież, że nie będzie jej przez kilka dni, i teraz było jej to bardzo na rękę.

Czuła się jak myśliwski pies, który znalazł trop. Chciała cofnąć się w czasie do zarania życia Tengela Złego. I nie miało znaczenia, czy było to jej własne pragnienie, czy też wola Hanny. Do tego eksperymentu jednak nie potrzebowała ani nie chciała pomocy doktora Sorensena.

Tę drogę miała zamiar przebyć sama. Znała już niezbędne chwyty. Wiedziała, co należy robić, żeby cofnąć się w czasie.

Ale… najpierw miała ochotę zrobić coś innego.

Jeśli bowiem człowiek może wędrować w ten sposób, tu chyba powinien też móc przejść do tamtego świata? Do świata cieni istniejącego równolegle ze światem ludzi. Do tego świata, w którym krąży szary ludek. I nie tylko on. Także wszelkie zjawy zamieszkujące wyobraźnię i marzenia ludzi znajdują tam dla siebie miejsce.

Pojmowała, że to wysoce niebezpieczne przedsięwzięcie. Kiedyś, dawno temu, Heike sprowadził szary ludek do świata ludzi i skończyło się to bardzo źle. Ale żeby samemu próbować wejść do Świata Cieni… Dotychczas nikt się chyba nie ważył…

Co tam, to się przecież dokona tylko w transie, nie miała zamiaru rzeczywiście się tam znaleźć!

Tak strasznie chciała spróbować! Teraz, kiedy wie, jak się to robi…

Noc mogła spędzić w hotelu, ale w warunkach hotelowych podejmować podróż w czasie czy eksperymentować z przejściem do innego świata? Musiała znaleźć bardziej odpowiednie miejsce…

Ale, chwileczkę! Jonathan Volden miał w Oslo nieduże mieszkanko z czasów, kiedy jego żona Lisbeth pracowała jako pielęgniarka w szpitalu Ulleval. Tova wiedziała, że teraz Lisbeth nie pracuje. Mogła zatem zatelefonować i…

Nie. klucz musieli przecież mieć w domu, w swojej willi niedaleko Lipowej Alei. Spojrzała na zegarek. Parę godzin wystarczy, żeby tam pojechać i wrócić z kluczem. Weźmie taksówkę…

Tova zawsze miała dość beztroski stosunek da pieniędzy. Jej mama, Vinnie, była osobą dobrze sytuowaną, a ojciec Rikard nieźle zarabiał jako policjant. Dawali swojej jedynaczce duże kieszonkowe, które ona wydawała na głupstwa. Długa jazda taksówką nie wywoływała w niej wyrzutów sumienia.

W willi Voldenów panował jak zwykle chaos. Trójka dzieci Jonathana w wieku od jedenastu do trzynastu lat z wielkimi oporami poddawała się zabiegom wychowawczym. Radosne, pełne życia i niebywale energiczne dzieci okazywały swoim rodzicom niewiele szacunku i jeszcze mniej posłuszeństwa. Były jednak pełne wdzięku i całkowicie pozbawione złych skłonności.

Zachwycone witały się z Tovą, a rodzina zapraszała gościa na herbatę. Ona zaś przyjęła zaproszenie tym chętniej, że przez cały dzień nie miała okazji pomyśleć o jedzeniu. Dzieci zajadały domowe bułeczki z miodem i Tova poszła za ich przykładem. Bułeczki były jeszcze ciepłe, masło rozpuszczało się i wsiąkało w puszysty miękisz. Pycha!

Jonathan pracował jako nauczyciel. Był to trzydziestopięcioletni mężczyzna o bardzo młodzieńczym wyglądzie, który chętnie opowiadał o swoich wojennych przeżyciach. Dzieci żartowały sobie z niego.

– Rozmawiałem niedawno z Benedikte – powiedział do Tovy. – Ma wiadomości od Heikego…

Nikogo nie dziwiło, że Benedikte prowadzi rozmowy ze swoim opiekunem, którym jest dawno zmarły przodek.

– Coś nowego? – zapytała Tova.

– Nic poza tym, że czas się zbliża. I że pięcioro spośród obecnie żyjących członków rodu będzie musiało stanąć do walki.

– Tyle to wiemy już od dawna. Ma to być Nataniel, ja, Gabriel i Gand. Nigdy natomiast nie została wymieniona piąta osoba.

– I właśnie teraz Benedikte dowiedziała się, kto to ma być. To Ellen Skogsrud.

O, cholera, pomyślała Tova. Choć właściwie to już teraz nie Miała nic przeciwko Ellen. To raczej Nataniel był obiektem jej gniewu i nienawiści. A poza tym to w ogóle nie miało znaczenia. Przecież kiedy godzina wybije, Tova znajdzie się po przeciwnej stronie. Jeśli kiedykolwiek ta godzina wybije…

W oczach Jonathana pojawił się wyraz rozmarzenia.

– Zawsze wam trochę zazdrościłem – powiedział. – To ja powinienem być z wami, mam przecież niezłe doświadczenie z wojny…

Dwoje najmłodszych dzieci zawołało niemal równocześnie:

– No właśnie, co robiłeś w czasie wojny, tatusiu?

Jonathan zapomniał, że to parafraza dość ironicznego tytułu filmu, i już otworzył usta, żeby jeszcze raz opowiedzieć o swoich przeżyciach. Uprzedził go jednak najstarszy syn, Finn, intonując znany marsz, który gwizdano w filmie „Most na rzece Kwai”. Ta melodia miała tam drażnić Japończyków. Alianci wiedzieli bardzo dobrze, iż Japończycy znają nieprzyzwoite i obraźliwe słowa piosenki. Teraz Finn wyśpiewywał wszystko na całe gardło bez najmniejszej żenady.

Hitler – has one got one ball,

Goring – got two but wery small,

Himmler – has got some similar,

but poor Goebbels – has got no ball at all.

– Paskudne bachory! – roześmiał się Jonathan. – Ale sam sobie jestem winien. To ja, w chwili słabości, nauczyłem ich tej śpiewki. I od dawna gorzko tego żałuję.

Najmłodsza córeczka Jonathana, Gro, blondyneczka z końskim ogonem, w szerokiej, szeleszczącej spódnicy, zapytała:

– Tova, dlaczego ty zawsze chodzisz w spodniach?

– Ponieważ nasz Stwórca uznał, że nie wystarczy mój ogólnie dość podły wygląd i obdarował mnie na dodatek brzydkimi nogami.

– Ale ty wcale nie jesteś brzydka! – zawołała Gro. – Jesteś tylko inna, może nawet trochę dziwna, a to chyba dobrze?

– Ja uważam że jesteś naprawdę klawa – powiedział średni chłopiec, Ole.

– A poza tym umiesz czarować – szepnął Finn z szacunkiem.

Niech was Bóg błaga sławi moje dzieci, pomyślała Tova. Nigdy wam tego nie zapomnę.

Pomyśleć, że drobne, nieważne komplementy mogą mieć aż takie znaczenie! Tylko że Tova była dla takich rzeczy całkiem nieprzyzwyczajona. Jeśli o to chodzi, przypominała raczej wypalone słońcem pastwisko po długotrwałej suszy. Poczuła teraz dziwne ciepło w piersi i niebezpieczny ucisk w gardle, a oczy zaszły jej mgłą.

– Ech, takie tam wasze gadanie! – prychnęła, bo człowiek, który rzadko słyszy komplementy, nie umie też ich przyjmować bez lekceważących komentarzy. – A poza tym, Gro, jak myślisz, jak ja bym wyglądała w takim ubraniu jak twoje?

Gro przechyliła głowę i najwyraźniej rozważała ten pomysł.

– Dlaczego nie? – zapytała w końcu. – A próbowałaś kiedy?

– Moja mama dała za wygraną już jakieś dwadzieścia lat temu. Początkowo bardzo chciała ubierać mnie jak laleczkę, w koronki i jedwabie. Tylko wtedy ludzie mówili, że wyglądam jak podmieniec. Myślę, że tak jest lepiej. A poza tym praktycznie.

– Tylko niezbyt sexy – orzekła nad wiek dojrzała jedenastoletnia pociecha Jonathana. – Jeśli sprawisz za pomocą czarów, że jeden chłopak z naszej klasy się we mnie zakocha, to ci doradzę to i owo.

– Kończmy z tym, moje dzieci! – zawołała Lisbeth, która uznała, że rozmowa przybiera niepożądany obrót. Tova była jej za to szczerze wdzięczna. Nie czuła się gotowa, by zostać „nową kobietą”. Poza tym nie chciała zbyt otwarcie posługiwać się czarami. Zresztą nie zamierzała za pomocą magii wpływać na uczucia innych. Nigdy nie popierała takich sposobów. Raz tylko spróbowała, dawno temu, a chodziło a chłopca, w którym się podkochiwała. Coś jednak musiała zrobić niewłaściwie, bo skończyło się na tym, że chłopak dostał paskudnej wysypki.

– Jak to się stało, że ty, jedna z najbardziej obciążonych, nie dostałaś skarbu Ludzi Lodu? – zapytał Finn nie bardzo dyplomatycznie.

– Sama się nad tym czasami zastanawiam. Ale, jak wiesz, jest wielu przede mną. Teraz skarb należy do Benedikte. Po niej otrzyma go, rzecz jasna, nasz wspaniały Nataniel, który zresztą już i tak dostał mnóstwo rzeczy należących do zbioru. I dopiero wtedy zobaczymy, czy jakieś nędzne resztki spadną na padołek nieszczęsnej, zapóźnionej w rozwoju Tovy.

Mówiła to z taką autoironią, że wszyscy się roześmieli.

Ponieważ jednak to, co powiedziała potem, miało dla niej ogromne znaczenie, spoważniała.

– A skoro już o tym mowa, to czy alrauna wróciła na swoje miejsce?

– Alrauna? Nie, zniknęła kiedyś, kiedy Nataniel był jeszcze małym dzieckiem. A dlaczego pytasz? – zdziwił się Jonathan. – Chciałabyś ją dostać?

– Nie, tylko pożyczyć na jakiś czas. W pewnym sensie przecież amulet należy także do mnie.

– Tak, oczywiście. Jesteś jedną z tych nielicznych, którzy mogą być właścicielami alrauny. Ale… jak powiedziałem, zniknęła i nie odnalazła się.

– Zawsze mam takie szczęście – Tova wzruszyła ramionami. – Ród posiadał alraunę przez blisko siedemset lat, ale kiedy ja się pojawiłam, amulet zniknął.

Jonathan zachichotał.

– To się nazywa złośliwością rzeczy martwych. Masz rację, to niesprawiedliwie. I naprawdę chciałbym wiedzieć, gdzie się podziała.

Tak powiedział człowiek, który był najbliższy odpowiedzi na to pytanie.

– Przestańcie, dzieci! – wrzasnął nagle. – Nie wieszajcie moich wojennych medali kotu na szyi!

Tova musiała odwrócić głowę, żeby ukryć śmiech, a Jonathan tymczasem pobiegł do kuchni ratować swoje klejnoty, bo przerażony kot zmykał z medalami na dwór. Na szczęście skończyło się dobrze.

Nareszcie Tova mogła wyjawić cel swojej wizyty.

– Mam krótki kurs w Oslo – powiedziała wolno – Czy mogłabym przenocować w kawalerce Lisbeth w Ulleval? Tylko jedną noc.

– Oczywiście – zgodziła się Lisbeth bez namysłu.

Tak więc Tova dostała klucz i wymawiając się brakiem czasu, ruszyła w stronę centrum osady, żeby „złapać pociąg”. Tam jednak wsiadła do taksówki i bardzo szybko znalazła się z powrotem w Oslo.

Teraz… Teraz zacznie się jej wielka przygoda!

ROZDZIAŁ VIII

Kawalerka Lisbeth była jak stworzona dla Tovy. Cicha, spokojna, bez przeszkadzających sąsiadów i bez sąsiadów, którym Tova mogłaby przeszkadzać.

Nad Oslo zapadał mrok. Zbliżało się Boże Narodzenie i przyjemnie było oddalać się od centrum, od tłumów ludzi na ulicach i zbyt wczesnych, zbyt natrętnych świątecznych przygotowań.

Tova starannie złożyła narzutę zdjętą z łóżka Lisbeth. Na ogół nie była taka porządna, ale zawsze w obcym domu dręczył ją niepokój, czy aby wszystko robi tak jak powinna. Taki rodzaj nerwicy, żeby nie zasłużyć na krytykę. W tym akurat przypadku starania wychowawcze Winnie przyniosły rezultaty.

Tova zastanawiała się, czy ułożyła odpowiedni plan działania.

Może powinna od razu próbować cofnąć się do czasów dzieciństwa Tengela Złego i porzucić myśli o odwiedzeniu najpierw „tamtego świata”?

I właściwie co mogłaby w tym „drugim świecie” robić? Czy nie będzie to jedynie strata czasu? Miała do dyspozycji tylko jedną noc. A poza tym pozostawało jeszcze pytanie: Jakim sposobem zdoła się dowiedzieć czegoś o rodzicach Tengela Złego? Jak do nich dotrze?

Nad tymi kwestiami przedtem się nie zastanawiała. A to przecież bardzo ważne.

Reinkarnacje! To jedyna droga w głąb czasu, jaką znała. Musi wyminąć, jeśli tak można powiedzieć, Hannę. Cofnąć się dalej w przeszłość. Odnaleźć swoje własne wcielenia przed epoką, w której żyła Hanna, dotrzeć do roku, w którym urodził się Tengel Zły. Tyle tylko że rok ten nie jest dokładnie znany. Nawet stulecie przecież nie jest całkiem pewne. Będzie to więc trudne zadanie dla Tovy, dotrzeć dokładnie tam, gdzie chce. Istnieją z pewnością istoty, na przykład pośród przodków Ludzi Lodu, które znają owe daty. Może Dida albo Wędrowiec? Za nic jednak nie odważyłaby się ich o to zapytać! Nie mogą się dowiedzieć, co Tova zamierza, bo zrobiliby wszystko, by ją zatrzymać.

Dopiero kiedy znajdzie się we właściwym czasie, posłuży się swoim własnym wcieleniem, nakłoni tę istotę, którą wtedy była, do odbycia wyprawy na Wschód, do miejsca pochodzenia Ludzi Lodu. Gdzieś na Syberię, ale nie będzie to Taran-gai, to musi być dalej. Do tego miejsca, skąd zastali kiedyś wypędzeni, a o którym od dawna nikt już nic nie wie. Kiedyś mówiono, że może to był Ałtaj. W każdym razie to bardzo dawne wcielenie Tovy będzie musiało dotrzeć do początków rodu.

Czy coś takiego jest wykonalne?

Któż byłby w stanie odpowiedzieć na tego rodzaju pytania? Sama musi sobie wszystko wyjaśnić.

Dziś w nocy.

Pociemniało jej w oczach. Co by szkodziło odbyć tymczasem króciutką wycieczkę do „drugiego świata”? Wstąpić po prostu i zobaczyć.

Problem tylko, jak się tam dostać.

To jasne, że należy przekroczyć granicę. Ale w jaki sposób?

No cóż! Trzeba próbować.

To może być zabawna przygoda!

Ułożyła się na łóżku i opatuliła szczelnie, podobnie jak to zrobił doktor Sorensen, przedtem jeszcze pogasiła wszystkie światła.

W pokoju zaległa bardzo nieprzyjemna cisza, śmiertelna cisza! Gotowa była uwierzyć, że została sama na świecie.

– Pragnę odwiedzić Krainę Cieni – szeptała z uporem, po chwili jednak zaczęła cicho chichotać. To chyba zbyt wielkie napięcie dawało o sobie znać. A poza tym poczucie humoru. W każdym razie powróciła do rzeczywistości.

Potem zaczęła się odprężać. Po kolei rozluźniała wszystkie mięśnie, miała wrażenie. że osuwa się coraz bardziej i bardziej w głąb, aż poczuła, że znajduje się w punkcie zerowym. Tak to odbierała. Wtedy pozwoliła myślom płynąć swobodnie. Nie miała już teraz żadnych drogowskazów, musiała radzić sobie sama. Dlatego właśnie nie próbowała kierować myślami, lecz jej podświadomość była przez cały czas nastawiona na to, by przekroczyć granicę niewidzialnego świata, tego świata, w którym można spotkać istoty nadprzyrodzone.

Znacznie trudniej było dokonywać tego w pojedynkę. Teraz pojmowała, że doktor Sorensen był fachowcem w swojej dziedzinie.

Maże jednak trudności brały się stąd, że kroczyła po nieznanych ścieżkach? Nie była to przecież wędrówka duszy w potocznym rozumieniu. I wcale nie było pewne, że owe granice można w ten sposób przekraczać. A może w ogóle nie istnieje żadna Kraina Cieni?

Negatywne myślenie! Tego nie wolno robić. W wyniku takich myśli wyrastają przeszkody na drodze do celu.

Tova oddychała bardzo głęboko, ale spokojnie, ponownie skoncentrowała się na celu swojej wędrówki, starając się myśleć pozytywnie.

Czas płynął.

Ech, wciąż nic się nie dzieje! Jakby krążyła po jakimś pustym pokoju o ścianach pomalowanych na pastelowe kolory.

I oto, nagle, kiedy już gotowa była dać za wygraną, zaczęło się coś wokół niej zmieniać.

Światło przygasło. Pusty pokój zwęził się w tunel, do którego Tava została brutalnie wciągnięta. Tunel był niski, ciasny i na pierwszy rzut oka nieskończony. W oszałamiającym tempie przesuwała się przez ów tunel nogami do przodu. Trzymała się rękami za głowę, żeby choć w minimalnym stopniu zachować równowagę i nie wirować wokół własnej osi.

Wszystko odbyło się niewiarygodnie szybko, mimo to odnosiła wrażenie, że tunel nigdy się nie skończy. Od dawna daleko przed sobą widziała światło, początkowo jako jasny punkt nie większy od łebka szpilki, który w miarę upływu czasu powolutku się powiększał.

W końcu jasny punkt stał się taki duży, że zrozumiała, iż to otwór na końcu tunelu. Tempo malało, w końcu Tova znalazła się po drugiej stronie.

Otaczał ją jakiś skalisty krajobraz. Wszędzie, jak okiem sięgnąć, czarnoniebieskie, szkliste, połyskliwe skały. Długo stała bez ruchu, aż wreszcie dostrzegła jakiś prześwit pomiędzy skałami. Coś w rodzaju bramy. W głębi poza bramą krajobraz był łagodny, przeważały delikatne, pastelowe barwy, głównie błękit i zieleń. Wszystko jednak przesłaniała niezbyt gęsta, szara mgła, wobec tego Tova nie widziała żadnych kształtów.

Okazało się wkrótce, że brama jest strzeżona.

Tova zadrżała. To, co tam zobaczyła, budziło grozę.

W głębi bramy, opierając się plecami o kolumny, siedziały naprzeciwko siebie dwa potwory z mieczami w rękach, o wąskich, czujnych oczach. Były całkowicie czarne, z wyjątkiem tych zmrużonych żółtych oczu. Ich kończyny przypominające ludzkie nogi i ręce były niewiarygodnie długie, cienkie i jakby postrzępione, a ptasie głowy bestii składały się przeważnie z potężnych, zakrzywionych dziobów.

O ile Tova mogła się zorientować, potwory nie były usposobione przyjaźnie.

Teraz spostrzegła, że po obu stronach bramy znajdowały się w skalnych ścianach spore nisze, wypełnione trupimi czaszkami, w hełmach z różnych wojen albo bez. W niektórych niszach znajdowały się głowy sprawiające wrażenie żywych, o wąskich, zwierzęcych twarzach i długich, ostrych zębach. Chociaż Tovie nikt tego nie mówił, wiedziała, że są to najstraszniejsze zjawy wszystkich pól bitewnych, łowcy trupów. Ponad wszystkim z nisz sterczały długie dzidy, ostrzami skierowane do środka.

I najbardziej zdumiewające ze wszystkiego: ponad portalem znajdował się napis. „Brama pokoju” – głosił.

Tova zatrzymała się przed podobnymi do drapieżnych ptaków bestiami.

– Przepraszam bardzo, ale jak brama, ozdobiona tylu wojennymi atrybutami, może się tak nazywać?

Ptakoludzie otworzyli dzioby i wybuchnęli skrzekliwym śmiechem.

– A czy nie tak właśnie uważa większość ludzi? Że droga do pokoju wiedzie przez wojnę? Że nie osiągnie się pokoju, jeśli przeciwnicy najpierw się nawzajem nie wyszlachtują? Czego tu szukasz, żywa istoto?

– Chciałam tylko rzucić okiem na szary świat.

– No to możesz rzucić właśnie tutaj.

– Hmm! Miałam nadzieję, że może trochę dalej.

Strażnicy popatrzyli na siebie.

– Pozwól jej przejść – powiedział jeden. – Sama będzie musiała ponieść konsekwencje.

Nie brzmiało to szczególnie zachęcająco. Obaj odsunęli jednak lśniące miecze, które zamykały drogę, i przepuścili Tovę.

Tak więc przekroczyła granicę „drugiego świata”. Znalazła się na rozległej zielonej łące otulonej mgłą. Wąska ścieżka wiodła dalej na wzgórza.

Światło było tu osobliwe. Wszystko zalewał jakby przyciemniony blask.

Przeszła parę kroków ścieżką.

I wtedy odczuła coś jakby wewnętrzne ostrzeżenie.

Co ona tu właściwie ma do roboty?

Ta wyprawa niczego dobrego nie przyniesie.

Zaczęła się śmiertelnie bać. Na co ona się ważyła?

W tej chwili spostrzegła, że w jej stronę pędzi poprzez mgłę jakaś stwora. Zaraz też rozpoznała tamtą podobną da czarownicy istotę, niedużą, złośliwą, brudną.

Mogła to być ona sama, Tova, w starszym wieku, gdyby się do tego stopnia zaniedbała.

Hanna krzyczała do niej:

– Co ty tu robisz, nieszczęsna dziewczyno? Chcesz narazić na szwank sprawę, do której zostałaś powołana? Zawróć! Zawróć natychmiast, nie wdawaj się w tę awanturę! Zawróć, dopóki nie jest za późno! Masz do wypełnienia zadanie i musisz się natychmiast na nim skoncentrować!

Tova zawróciła i zaczęła uciekać. Nie miała odwagi się obejrzeć, ale czuła, że pomyka za nią cała gromada szepczących, kwiczących i piszczących istot. A kiedy mijała bramę, słyszała za sobą szyderczy, ochrypły śmiech strażników o ptasich głowach. Rozglądała się za tunelem, ale teraz nigdzie go nie było widać. Znalazła się natomiast na błotnistej, przypominającej bagno ziemi, która uginała się pod jej stopami, i została wciągnięta w mroczną nicość.

Z przejmującym krzykiem usiadła na łóżku w mieszkaniu Lisbeth, w starym, dobrze znanym, prozaicznym Oslo.

Ogarnęło ją bardzo przyjemne uczucie.

Tova nie chciała już więcej odwiedzać szarego świata. Zresztą nie wiedziała nawet, czy jej się to wszystko nie przyśniło. Że zasnęła po prostu w wygodnym łóżku. To przecież możliwe.

Musi trochę odpocząć, zanim będzie w stanie podjąć się realizacji właściwego zadania. Straciła mnóstwo czasu na głupie eksperymenty.

Zjadła kolację, niezbyt zdrową, trzeba powiedzieć, i zaczęła od początku. Ułożyła się i otuliła kołdrą.

Noc była wyjątkowo ciemna i bardzo spokojna. Znowu doznała tego uczucia, że jest sama na świecie. No bo przecież nikt nie miał pojęcia, czym Tova się właśnie zajmuje, nikt nie mógł jej towarzyszyć w tej podróży do przeszłości.

Tamto pierwsze doświadczenie wytrąciło ją z równowagi do tego stopnia, że nie była w stanie się skoncentrować. Druga podróż jednak nie groziła niczym strasznym, nie spotka tam upiorów ani innych żądnych krwi istot, które mogłyby się na nią czaić.

Chciała bowiem dostać się jedynie do własnej przeszłości, poznać swoją odległą egzystencję. W czasach, kiedy nawet Hanna jeszcze nie istniała. A to przecież nie mogło stanowić niebezpieczeństwa.

Problem tylko, czy naprawdę i szczerze tego pragnęła.

Owszem, pragnęła. Zaczęło się od nie do końca sprecyzowanej chęci poznania swoich wcześniejszych wcieleń, a teraz stało się czymś w rodzaju imperatywu, czuła, że to jest zadanie, które musi wykonać. Pojmowała teraz, że to Hanna, która odrodziła się w niej żywi owo zainteresowanie wędrówką dusz. Zresztą od dawna wiedziała, że nosi w sobie coś czy kogoś, kto kieruje jej pragnieniami.

Teraz jednak ona sama również chciała poznać pochodzenie Tengela Złego, dowiedzieć się czegoś o początkach jego życia. Ta ona pragnęła tej kropli wody zła, która uczyni ją taką silną, że będzie mogła mierzyć się z samym mistrzem. Hanna musiała być zadowolona. Tchnęła w Tovę, będącą jej współczesnym wcieleniem i następczynią, pragnienie skosztowania wody zła i przekonała ją o płynących z tego pożytkach.

Im dłużej Tova myślała o czekającym ją zadaniu, tym bardziej ją to podniecało.

Dlatego tym razem potrzebowała bardzo dużo czasu, żeby wprawić się w trans. Słyszała własny głęboki i spokojny oddech, uświadamiała sobie, że staje się on coraz powolniejszy, aż w końcu przestała słyszeć cokolwiek. Jakby życie wstrzymało bieg. Jej świadomość została teraz skierowana ku innym zjawiskom, odbierała inne wrażenia.

Nie chciała skierować się wprost do stulecia Tengela Złego. To wymagało zbyt wielkiej odwagi, przedtem musiała poznać jakieś swoje pośrednie inkarnacje.

Jeśli coś takiego w ogóle istniało. Może bowiem Hanna była początkiem jej istnienia?

Zobaczymy!

Doktor Sorensen powiedział, że człowiek może się odradzać co siedemdziesiąt lat. Nie! Źle! Musi minąć siedemdziesiąt lat od chwili śmierci człowieka do jego ponownych narodzin. Przypuśćmy, że Hanna przyszła na świat około roku 1500, a prawdopodobnie wcześniej…

– Chcę się cofnąć do roku tysiąc trzysta dziewięćdziesiątego – powiedziała Tova spokojnie sama do siebie. – Zobaczymy, co się wtedy stanie!

Rok 1390, myślała. Jeśli się okaże, że nie trafiłam, że jestem za młoda albo za stara, albo że znajduję się pomiędzy śmiercią a nowym życiem, to będę mogła albo cofnąć się jeszcze dalej w przeszłość, albo wrócić bliżej współczesności. To chyba praktyczne rozwiązanie. Poza tym właśnie w czternastym wieku Tengel Zły zapadł w swój pierwszy letarg, czy jak to nazwać, i był to stan dosyć głębokiego uśpienia, będę więc mogła poruszać się w tym czasie swobodnie.

Nie była jednak aż taka dzielna, jak próbowała sobie wmawiać. Tego rodzaju podróż na własną rękę wydawała jej się mimo wszystko dość ryzykownym przedsięwzięciem i napełniała ją lękiem. Ale z pomocy doktora Sorensena nie mogła już korzystać, poza tym doktor wspomniał, że można czegoś takiego dokonać samodzielnie, jeśli się jest człowiekiem obdarzonym wystarczającą siłą psychiczną.

Tova miała jej pod dostatkiem, tego była całkowicie pewna.

Nagle uświadomiła sobie, że znajduje się w zupełnie innej atmosferze.

Jakiś las. Noc, pośród koron nagich drzew światło księżyca. Przejmujący ziąb, musiała się mimo wszystko znajdować w Skandynawii. Pierwszym odczuciem był strach. Nie był to jednak strach Tovy przed tym, co przeżywała, lecz strach tej obcej istoty. Prymitywny, zakorzeniony na stałe w duszy lęk, z którym to stworzenie musiało nieustannie żyć. Tova była teraz osobą płci żeńskiej, miała taką świadomość, nosiła jakieś długie ubranie, brązowe, ale tak ciemne, że aż czarne. A może to nocne ciemności wywoływały takie złudzenie?

Zdumiewające, jak szybko przenikają do niej rozmaite informacje. To oczywiście wiedza i umiejętności tej kobiety, która była jej wcześniejszą inkarnacją, wypełniały teraz jej mózg, mimo to uczucie było niezwykłe. Ubranie sama uszyła z własnoręcznie utkanego materiału. Wykorzystała do tego miękkie włókna, które znalazła oraz pęczki owczej wełny zbierane długo w cudzej owczarni.

Stała przy ognisku i była przeraźliwie sama. Jeszcze młoda, mniej więcej w wieku Tovy.

Mam na imię Halkatla, myślała. I nie mam nikogo bliskiego na tym świecie, wszyscy pomarli. Ale tam dalej w tej dolinie żyje wielu moich dalszych krewnych.

Jakieś nowe uczucie ogarnęło Tovę. Intensywna nienawiść do otaczającego świata. Takie stany zresztą znała bardzo dobrze ze swego własnego życia.

Rozejrzała się wokół. Pnie drzew mocno powyginane, niezbyt wysokie…

To mogły być górskie brzozy.

Znajdowała się w jakiejś dolinie na północy Skandynawii, była sama, odrzucona i nieszczęśliwa.

Tova zaklęła w duchu. To z pewnością jeszcze raz Dolina Ludzi Lodu, ta sama, w której żyła Hanna. A ta istota tutaj to jeszcze jedna ze wzgardzonych i przeklętych, znowu jakaś wiedźma.

Ta Halkatla otrzymała prawo do życia, podobnie jak Hanna i jak Tuva, nie została uduszona zaraz po urodzeniu jak te wszystkie nieszczęsne istoty, których tyle odradzało się w ciągu wieków. Ale Halkatla nie została stworzona do szczęścia.

A czy Hanna została? Albo Tova?

Może więc, mimo wszystko, najlepiej powiodło się tym, które uduszono po urodzeniu.

Czy naprawdę nie mogłyśmy mieć choćby raz nieco lepszego życia? myślała Tova rozżalona.

Poczuła dojmujący głód. Nieustanny, ssący głód.

Nad wszystkimi uczuciami jednak dominował strach. I teraz wiedziała już, dlaczego. Była ścigana, prześladowana przez swoich pobratymców z Ludzi Lodu. Bo była jedną z obciążonych, była zła. Nie miała odwagi spać, nie miała też odwagi zbliżyć się do ich siedzib, by żebrać o jedzenie.

Tovę ogarnęło głębokie współczucie. Jej powiodło się jednak dużo lepiej niż Halkatli.

Tova zaczynała przyzwyczajać się do nowych okoliczności. Nazywała się teraz Halkatla, przeżywała wszystkie jej zmartwienia, odczuwała całą jej nienawiść. Ileż czarodziejskich sztuczek znała! Ile ludzkich istnień miała na sumieniu? Rozkoszne uczucie! Pozbawić życia tak wielu znienawidzonych mieszkańców Doliny, zabijać ich za pomocą magii.

Dziś w nocy zakradnie się do ich siedzib i zabierze jedzenie. Musi to zrobić! Z głodu kręciło jej się w głowie. Oni mają tak wiele, a ona nie ma nic!

Halkatla zasypała popiołem rozżarzone węgle na palenisku, żeby ogień przetrwał, dopóki ona nie wróci. Potem wzięła kostur i ruszyła w drogę w zielonkawym świetle księżycowej nocy.

To wszystko naprawdę się kiedyś stało. Tova przeżywała teraz jakiś moment nieszczęsnego życia Halkatli, dokładnie tak jak się to działo w roku 1390 w Dolinie Ludzi Lodu.

Zamarznięta ziemia. Szron na drzewach. Księżyc przeglądający się w jeziorze. Piękny, ale lodowato zimny!

Widziała małe dumki w dolinie, kulące się do siebie jak dla ochrony przed zimnem. Które obejście wybrać?

Halkatla była całkowicie pozbawiona skrupułów. Mogłaby…

Jakiś gwałtowny ruch sprawił, że stała się na powrót Tovą.

Dziewczyna na łóżku w Oslo zamarła z przerażenia. Coś pojawiło się obok niej w transie. Coś, czego nie powinno tam być.

Głuchy ryk wściekłości, oszalałe, ale czujne węszenie, poszukiwanie.

Tengel Zły? Odkrył obecność Tovy, domyślał się, do czego ona zmierza. Czy wie dokładnie, jakie są jej plany? Czy wie, że ona chce zdobyć nad nim przewagę poprzez doszukanie się słabości u jego rodziców? Że dzięki temu mogłaby nie zauważona wyminąć jego ducha w Dolinie Ludzi Lodu i wypić kroplę wody zła?

Nie wierzyła, że Tengel Zły pojmuje do końca jej zamiary. Z pewnością jednak rozumie, że Tova stanowi zagrożenie.

Zdawała sobie sprawę, że on jeszcze nie wie, gdzie się znajduje jego przeciwniczka. Ale szukał, szukał poprzez mgłę stuleci, nie miał wątpliwości, że Tova jest w drodze. Halkatla wiedziała, że w Dolinie ukryte zostało naczynie, żywiła jednak zbyt wielki prymitywny lęk, graniczący z szaleństwem, przed tym, który naczynie schował, by podjąć poszukiwania.

W duszy Tovy, kiedy szła przez tę zalaną księżycowym światłem dolinę, rozrastał się coraz większy strach. Wydobywał się na zewnątrz jak straszna, głucho rycząca, przypominająca czarną chmurę istota składająca się wyłącznie ze zła, tropiąca, czujna, żądna krwi. To wędrówka Tovy przez wieki wywoływała aż taki niepokój.

Przeżycie było do tego stopnia okropne, że Tova uległa, niestety, panice. Powinna była natychmiast wrócić do rzeczywistości, ale jedyne, co zdążyła pomyśleć, to: Muszę jak najprędzej uciekać z tej epoki! Muszę się cofnąć jeszcze dalej w czasie! Siedemdziesiąt lat, nie, jeszcze dalej!

Bo teraz wiedziała już, co trzeba robić, żeby to osiągnąć. Na dnie jej duszy istniały egzystencje jej odległych poprzedników, w tym również egzystencja Hanny. Nie miała jednak czasu zastanawiać się nad tym wszystkim, koncentrowała się jedynie na tym, by cofnąć się do…

No właśnie, do jakiego czasu?

Nie zdążyła niczego obliczyć, a już spostrzegła, że znajduje się w innej epoce.

Rozpoznawała ją, choć dokładnej daty nie umiałaby wymienić.

Po chwili jednak ze zdziwieniem stwierdziła, że wie również i to. Znajdowała się w Roku Pańskim 1255.

Niedobrze! To właśnie czas, w którym żył Tengel Zły. Źle! Bardzo źle!

A właściwie… Dlaczego by nie? Przecież właśnie w tym celu podjęła cały ten niesamowity eksperyment! Musi się teraz odważyć!

Chociaż… To nie sam Tengel Zły, nie spotkanie z nim było jej celem, co to, to nie, chciała poznać jego rodziców. A w tym czasie oni już chyba nie żyli, Tengel musiał już być wtedy starym człowiekiem. Tak przynajmniej głosiła legenda. Nikt nie wie, kiedy Tengel odwiedził Groty Życia. Ależ nie! Wiadomo! W roku 1120. Ale kiedy się urodził? Nikt nigdy o tym nie słyszał.

Tak, ale jednak nie powinna wchodzić na jego teren. Bo jeśli i on zechce wkroczyć na jej teren?

Oj! Tym razem Tova była mężczyzną! Podniecające! Niesamowite!

Znajdowała się w dalszym ciągu w Skandynawii, w jakimś bardzo starym mieście. Co też się tu dzieje? Mężczyzna lat około trzydziestu, tego była pewna. Nazywała się Olaves Krestiernssonn.

Ale… Och, nie! Sprawy nie mają się dobrze! A nawet całkiem źle! Teraz naprawdę wcieliła się w Olavesa i wiedziała wszystko o jego życiu.

Pochodził z Ludzi Lodu, ale to akurat nie było zaskoczeniem. Teraz, z rękami związanymi z tyłu, był prowadzony brudnymi uliczkami Nidaros na miejsce kaźni.

Niech to licho, dlaczego ona musi uczestniczyć akurat w tym momencie jego życia? Ona przecież tylko wymieniła rok 1255, ale zgodnie z tym, co powiedział doktor Sorensen, jeśli człowiek chce się znaleźć w konkretnym roku, to zawsze na plan pierwszy wysuwają się najbardziej dramatyczne wydarzenia.

No i to, co się tu działo, było w najwyższym stopniu dramatyczne, Tova chciała jak najszybciej stąd uciec! Tymczasem jednak nadal szli pustymi ulicami miasta, miała więc czas, by dowiedzieć się czegoś więcej o życiu tego Olavesa Krestiernssonna, którym obecnie była.

To dziwne, jakim sposobem mogła być jednocześnie dwojgiem ludzi? Choć teraz przewagę zdobywał Olaves, a Tova Brink odsuwała się w niebyt.

Dzięki temu Tengel Zły też uległ zapomnieniu…

Przeklęte kreatury, myślał Olaves, popychany i potrącany przez prowadzących go ludzi. Ale ani się mnie także boją. Wystarczy na nich spojrzeć, nie podchodzą blisko, nie chcą mi patrzeć w oczy. Dobrze wiedzą, że moje żółte oczy mogą płonąć śmiertelnym blaskiem, wiedzą, że moje przekleństwo może prześladować ich potomstwo do dziesiątego pokolenia, a nawet dłużej.

Od czasu da czasu jeden czy drugi idiota podbiega i szturcha mnie, ale prowadzą mnie przywiązanego do długich drągów, bo każdy boi się mnie dotknąć.

Olaves śmiał się złośliwie sam da siebie. O, tak, śmiertelnie ich wystraszyłem, naprawdę! Wziąłem najładniejszą dziwkę w całym Nidaros, no i co zrobiłem z nią potem? Potem odrąbałem jej głowę. Bo na co innego taka zasługuje?

No i złapali mnie, kiedy stałem z tą jej głową ukrytą za plecami. Niech to diabli porwą!

Było ich za dużo, nie byłem w stanie bronić się przed wszystkimi.

Nazywano mnie najbardziej urodziwym mężczyzną w całym Trondelag. A ja zawsze wiedziałem, że tak jest w istocie. Dlatego tak strasznie chciałem się wydostać z tej ciasnej Doliny Ludzi Lodu.

Cały rok chodziłem na wolności. Zdążyłem narobić w tym czasie naprawdę sporo złego. No ale teraz to koniec.

Tak myślą ci nędznicy. Lecz ja z pewnością znajdę jakieś wyjście…

Głęboki dreszcz wstrząsnął ciałem Tovy, leżącym na łóżku w kawalerce Lisbeth. Akceptowała fakt, że i w tym wcieleniu jest obciążana. Pojmowała teraz, że Olaves Krestiernssonn jest tym pięknym mężczyzną, którego Sol widywała w swoich narkotycznych transach i o którym wspominają późniejsze kroniki Ludzi Lodu. Dlatego wiedziała o jego istnieniu. Nazywał się Olaves Krestiernssonn, żył w trzynastym wieku. Straszny człowiek!

Ale to nie on przerażał ją w tej chwili. Przerażał ją cień, który podstępnie czaił się w mroku, stawał się coraz dłuższy, posuwał się na spotkanie procesji…

Tengel Zły! Odnalazł ją także tym razem i teraz zdołał podejść jeszcze bliżej.

Musiała przenieść się do epoki przed jego czasem. I to jak najszybciej! Ale jaki to miałby być okres?

W roku 1120 Tengel odwiedził Groty Życia, Wędrowiec powiedział o tym Vetlemu. 1120…

Tova zastanawiała się gorączkowo. Powinna się więc cofnąć do… Och, co robić? Może do 1075?

Prawdopodobnie wtedy jeszcze go na świecie nie było. Rodzice natomiast, owszem, musieli już w tym czasie żyć.

To odpowiednia epoka. Zwłaszcza że nie miała czasu na dłuższe rozważania, Tengel Zły deptał jej po piętach.

W ostatniej sekundzie zmieniła decyzję. Nikt nie wiedział nigdy nic pewnego na temat wieku Tengela Złego. Nie powinna zatem ryzykować i wcielać się w kogoś, kto żył w okresie tak bliskim czasom Tengela, jakim niewątpliwie jest rok 1075. Tengel mógł po prostu także wtedy żyć, nie powinna ryzykować. Dlatego wybrała rok 1025.

Tak, naprawdę tego chciała. 1025. To bezpieczny okres. Może nawet niepotrzebnie odsunęła się zbyt daleko w przeszłość, ale… Potwierdziła raz jeszcze swoją decyzję. Znalazła się daleko od Olavesa Krestiernssonna i jego budzącego grozę otoczenia. Daleko od Tengela Złego i jego wyciągających się groźnie niczym macki ramion.

Czekając na następną inkarnację rozmyślała o tych wszystkich dotkniętych istotach, które spotkała w swojej wędrówce przez stulecia. Dotknięci nie mają potomstwa.

Byli strasznymi odmieńcami w rodzinie i wszyscy umierali bezdzietnie. A zatem ona, Tova Brink, nie pochodzi od żadnego z nich. Ich linie życia zawsze kończyły się ślepo, na niczym. Prawdopodobnie ona także pozostanie niezamężna i bezdzietna.

Jakie to smutne!

Ale przecież Heike był jednym z nich! I Ulvhedin. Chociaż oni przeszli na „dobrą” stronę. Ona czegoś takiego nie zrobi.

Ulvar? I Solve! Oni obaj mieli dzieci. A przecież ci dwaj nie byli dobrzy!

Może więc i dla niej istnieje jeszcze nadzieja?

Tylko że ona jest dziewczyną, i to taką brzydką, że nikt jej nie zechce. Na tym właśnie polega różnica.

Cholera! Nie o to chodzi, żeby specjalnie przepadała za bachorami, ale zejść z tego świata tak całkiem bez śladu?

Jak długo zresztą będzie musiała czekać na kolejną inkarnację? Kolejną erę…

Nic się jednak nie działo. Znajdowała się w świetlistej, bardzo pięknej i uspokajającej atmosferze, ale nie było w pobliżu niczego konkretnego.

A zatem znowu przerwa pomiędzy śmiercią a życiem. Znowu siedemdziesiąt lat czekania, zanim dusza znajdzie nowe ciało.

W takim razie muszę zobaczyć, jakie mam szanse w roku 1075, mimo wszystko. Miejmy nadzieję, że tym razem szczęście dopisze mi bardziej. Że Tengel Zły jeszcze się nie urodził, ale żyją jego rodzice!

Jedno w tym wszystkim jest bardzo praktyczne. Ponieważ przez cały czas posuwam się w przeszłość Ludzi Lodu, nie muszę w kolejnych inkarnacjach szukać miejsc ich zamieszkania.

A zatem, w imię Boże, pragnę znaleźć się w roku 1075!

Tam… Tam widzę coś niezwykłego!

Znajdowała się w pięknym, przestronnym pokoju. Ściany były podzielone na przesuwalne płaszczyzny, wykonane z czegoś w rodzaju grubego papieru. Na czarnej, lśniącej podłodze stał niewielki stolik, a na nim filiżanki i miseczki z delikatnej laki. Przeważały w tym pomieszczeniu czerń, biel i czerwień.

Jestem w Japonii, pomyślała Tova. Na Boga, jakim sposobem zawędrowałam tak daleko?

Oczekiwałam prymitywnego obozowiska nomadów z jurtami i otwartymi paleniskami, gdzieś w górach Ałtajskiego Kraju na dalekiej Syberii, a znalazłam się w Japonii!

To muszą być bardzo odległe czasy… Tak, prawdopodobnie ten rok 1075, co do tego raczej nie może być wątpliwości, I… to musi być jeszcze przed czasami Tengela Złego, bowiem tym razem nie zostałam dotknięta jego przekleństwem. Żadnej brzydoty ani ułomności. Jestem śliczną młodą Japoneczką, jakież to cudowne uczucie wiedzieć, że jest się ładnym!

Jestem tu na służbie, czuję to, mimo to jestem osobą wysoko postawioną, jak to wszystko ze sobą połączyć? Akurat w tej chwili przygotowuję przyjęcie, nakrywam do herbaty…

Jestem szlachcianką? Damą dworu? Tak! Jestem damą na dworze cesarskim…

Nie, to nie cesarz. To toryo, wojownik, który został wyniesiony do godności szlacheckiej. Mój toryo jednak jest potomkiem pierwszego toryo w tym klanie. A tamten pierwszy, który z kolei był potomkiem cesarza Kammu, on nazywał się… Heike!

Heike! Ja także należę do klanu Heike!

W głowie Tovy zapanował chaos. Czytała opowieść o Solvem, który musiał w wielkim pośpiechu nazwać jakoś swego syna, wszystko jedno jak, byle jak najszybciej. Właśnie pierwsze, co mu przyszło na myśl, to było imię Heike. Wydawało się to wtedy mało odpowiednie, zwłaszcza gdy okazało się, że jest to niemieckie imię dziewczęce. Ale…

Ale jeśli Solve znajdował się wtedy w stanie, jeśli tak można powiedzieć, atawistycznym, to znaczy, jeśli na jego podświadomość oddziaływały jakieś sprawy z bardzo odległej przeszłości rodu, choćby tylko na moment… Może właśnie dlatego imię Heike wyłoniło się z mroku dziejów rodziny?

Nie, cóż za bzdura! Ludzie Lodu nie mogą przecież pochodzić z Japonii! To kompletne szaleństwo!

No dobrze, wszystko wskazuje na to, że ona sama będzie miała teraz okazję wyjaśnić te sprawy.

Tova czuła się szczęśliwa. Nie groziło jej żadne niebezpieczeństwo ze strony Tengela Złego, bo on się jeszcze nie urodził. Chciałaby pozostać na dłużej w tym fantastycznym pałacu. Tym razem miała na imię Machiko. Świadomość, kim jest i jak się nazywa, przyszła do niej jakby sama z siebie, bez żadnego wysiłku z jej strony. Była osobą bardzo uzdolnioną, zdawała sobie z tego sprawę, młoda, piękna kobieta szczodrze obdarowana przez los.

Było to rozkoszne uczucie dla udręczonej Tovy.

Powoli Tova Brink odpływała w dal, przewagę zdobywała Machiko z klanu Heike.

Jej pozycja w klanie zdawała się być ważna. Zajmowała się literaturą. W pałacu cesarskim przykładano dużą wagę do rozwoju sztuk pięknych, również wśród kobiet, a wszystko, co cieszyło się uznaniem pałacu, pielęgnowano także w domach wysoko postawionych ludzi.

Tak więc Machiko wiedziała wiele o historii, sama też sporo na ten temat pisała.

Władzę sprawował cesarz o imieniu Shirakawa. Jego pałac znajdował się w Kyoto. W północnej Japonii natomiast, w kraju Ajnów, panował klan Abe, a na zachodzie klan Fujiwara, ale klan Heike, inaczej zwany klanem Taira, stanowił dla wszystkich wielkie zagrożenie. Nazwę „Taira” nadawano czasami klanowi Heike od jednego z jego członków, który wsławił się niezwykłymi czynami.

Na wschodzie kraju nabierał znaczenia jeszcze inny klan, Genji, zwano również Minamoto. Rywalizujący ze sobą przywódcy tych klanów prowadzili bezwzględną walkę o władzę i zaszczyty, dom cesarski jednak żył własnym życiem i nie bardzo zwracał uwagę na to, co dzieje się w granicach państwa.

Machiko rozejrzała się wokół, żeby sprawdzić, czy wszystko jest tak jak trzeba przygotowane do ceremonii picia herbaty.

Niektóre z wyszukanych przedmiotów w tym pokoju pochodziły z Chin, z czasów dynastii Tang, albo z północnej Mandżurii. Związki z kontynentem były w przeszłości bardzo dobre, między państwami dokonywana była ożywiona wymiana towarów. Do Japonii docierało z kontynentu wiele impulsów, zarówno jeśli chodzi o kulturę, jak i religię.

Panowanie dynastii Tang dobiegło końca około 150 lat temu. Obecnie powiązania z Chinami nie były już takie silne. Żegluga morska stała się niebezpieczna, powoli słabły kontakty dyplomatyczne i z Mandżurią, i z państwem Silla na Półwyspie Koreańskim.

W rezultacie coraz większej izolacji szlachta japońska rozwijała własną kulturę, niemal całkowicie pozbawioną obcych wpływów. Szlachta żyła też w znacznej izolacji od warstw niższych, zwanych pospólstwem, toteż jej kultura stawała się coraz bardziej wyrafinowana. Domy wysoko postawionych ludzi były prawdziwymi dziełami sztuki, stworzone do najmniejszych detali jako rozkosz dla oczu; budowali oni też dla siebie wspaniałe świątynie, by móc już tutaj na ziemi przebywać w „Czystej Krainie”. Wiara w „Czystą Krainę” również przyszła do Japonii z kontynentu, stanowiła element niezwykle tajemniczej, wyrafinowanej i romantycznej religii, ceniącej wysoko medytację.

Ze względu na izolację jednak i szlachta, i rodzina cesarska ulegały stagnacji. Powoli warstwy wyższe przestawały nadążać za tym, co dzieje się w kraju. Zbyt długo nie dostrzegały wzrostu znaczenia wojowników.

A klasę wojowników tworzyły właśnie owe potężne klany. Abe, Fujiwara, Heike albo Taira i Genji albo Minamoto, i inne.

Klany Heike i Genji były śmiertelnymi wrogami. Każdy z klanów legitymował się pokrewieństwem z jakimś cesarzem i każdy z nich pragnął przejąć władzę nad całym cesarstwem.

Klany nie mogły na razie spełnić tych marzeń, mogły się natomiast nawzajem zwalczać, mogły też wydawać swoje córki za mąż za cesarskich kuzynów, a nawet za cesarskich synów, bo dzięki temu rodziły im się wnuki, które kiedyś miały szanse zasiąść na cesarskim tronie.

Do pokoju, w którym znajdowała się Machiko, weszła jakaś inna wytworna dama. Była od niej starsza, ale bardzo podobna.

– Co się stało? – spytała Machiko. – Najdroższa siostro, co ci jest?

– Ach! – jęknęła tamta, załamując ręce. Miała kłopoty z utrzymaniem równowagi na swoich mocno skrępowanych stopach. Jej twarz była kredowobiała, po części z przerażenia, ale jeszcze bardziej z powodu farby, jaką się umalowała z pewnością dla podniesienia urody. – Ach, mój syn uciekł z domu!

– Co takiego?

– Uciekł! Po prostu uciekł! A taki jeszcze młody!

– Ale dlaczego? Nie, no oczywiście, przecież wiem! Moja kochana, jakie to musi być dla ciebie straszne!

Syn siostry był nieprawdopodobnym hulaką. Ostatnio zaś popełnił niewybaczalne przestępstwo, mianowicie uwiódł pewną młodą dziewczynę w pałacu. Biedaczka spodziewała się dziecka. Chłopakowi, Teinosuke, groziła bardzo surowa kara, zwłaszcza że w ostatnich latach jego lekkomyślność stała się przyczyną wielu różnych nieszczęść. No i teraz po prostu uciekł. Machiko nie bardzo się temu dziwiła, zwłaszcza że młody człowiek posługiwał się również magią.

– Ale co się z nim stało? Nie mógł przecież zapaść się pod ziemię!

– Wygląda, że tak właśnie się stało. Podobno uciekł łodzią na kontynent. Otrzymałam wiadomość, że wylądował na wybrzeżu Silla albo w Mandżurii i zamierza powędrować w głąb tego bezkresnego lądu. Podobno ma się udać z jakąś karawaną na wielkie stepy. Możliwie jak najdalej od Japonii.

– O straszny losie, przecież on nie jest jeszcze całkiem dorosły?

– Chyba jednak wystarczająco dorosły, żeby sobie radzić na własną rękę – rzekła siostra z goryczą. – Ale mimo wszystko to mój syn i nigdy go nie zapomnę!

W tym momencie przewagę zaczęła ponownie zdobywać Tova Brink, teraz bowiem do umysłu dziewczyny uporczywie wdzierała się świadomość czegoś wyjątkowego.

Ów młodzieniec… Ten, który uciekał na zachód przez Mandżurię…

Nie mógł to być Tengel Zły, powiedziano bowiem wyraźnie, że Tengel był jeszcze dzieckiem, kiedy Ludzie Lodu przybyli do Taran-gai. Miał nie więcej niż czternaście lat, tak zapisano w kronikach… Tova nie pamiętała dokładnie, ale było to w każdym razie coś koło tego.

A zatem to nie Tengel. Ale jego ojciec…?

Bardzo, bardzo prawdopodobne! Tak, bo przecież duchowa wędrówka Tovy w głąb czasu toczyła się nieustannie śladami Ludzi Lodu, a zwłaszcza dotkniętych członków tej rodziny. A zatem…

Wyruszyła w tę podróż po to, by odnaleźć jakieś słabości w życiu jego rodziców.

Chodziło jednak a słabości opatrzone przeciwstawnym znakiem. Tengel Zły musiał być wyłącznie zły, by móc zaczerpnąć ciemnej wody życia ze Źródła Zła. W takim razie ojciec Tengela też nie mógł mieć w duszy ani śladu pierwiastka dobra, ba wtedy Tova natychmiast by to odkryła i zdobyła siłę, by, jeśli tak można powiedzieć, przyprzeć do ściany złego ducha w Dolinie Ludzi Lodu. Dobre cechy charakteru ojca mogły do tego stopnia osłabić duchową siłę syna, że Tova zdołałaby go przechytrzyć i dotrzeć do ukrytego naczynia. Potrzebowała tylko jednej jedynej kropli wody zła.

Taką teorię stworzyła Hanna.

O matce Tengela Tova dotychczas nie wiedziała nic. Z pewnością nie była nią ta młoda kobieta, która została uwiedziona w pałacu klanu Heike. Nie uciekła przecież z Teinosuke za morze.

Teinosuke! Jeszcze jedna wskazówka, że to on mógł być ojcem Tengela. Istniał bowiem rozpowszechniony zwyczaj nadawania dzieciom imion zaczynających się na tę samą głoskę, co imię ojca. Teinosuke – Tengel. Albo Tan-ghil, jak nazywali go Taran-gaiczycy. Chociaż, z drugiej strony, ten trop mógł się okazać zawodny. Język, zwłaszcza etymologia, nauka o rozwoju słów, to często dość irracjonalne przedsięwzięcie.

W tym momencie to Tava podjęła katastrofalną decyzję, która mogła kosztować ją życie. A także życie Nataniela.

Wiem już bardzo dużo, myślała. Powinnam jednak dowiedzieć się jeszcze więcej o rodzicach Tengela Złego. Muszę przyjrzeć się Teinosuke i jego wędrówce na zachód. Jest bowiem sprawą najzupełniej oczywistą, że pomiędzy Teinosuke i rokiem 1075 a Olavesem Krestiernssonnem z roku 1255 musiała mieć miejsce tylko jedna inkarnacja, chociaż te dwie daty dzieli sto osiemdziesiąt lat – i również ta istota musiała należeć do Ludzi Lodu, ja bowiem odradzam się wyłącznie jako ktoś z tego rodu. Należę tylko do nich, i nigdy do nikogo innego nie należałam.

Szkoda opuszczać ten piękny baśniowy kraj, ale trudno, trzeba kontynuować poszukiwania.

Policzmy tylko… rok 1175. Nie, raczej 1181, bo 81 to dla Ludzi Lodu liczba magiczna. W roku 1581 Silje spotkała Tengela Dobrego i wtedy zaczęła się w życiu rodu nowa epoka. Wiele dziwnych wydarzeń miało miejsce w latach 1681, 1781, 1881…

Zatem Tova postanowiła wrócić do roku 1181. Wtedy Machiko zakończyła już ziemskie życie i czekała w eterze, czy jak to nazwać. W przestrzeni pomiędzy światami.

Trzeba się udać na stepy Mandżurii! Albo, jeśli krewni Teinosuke powędrowali dalej na zachód, podążyć ich śladem. W każdym razie tam ktoś będzie wiedział o losie Japończyka i jego żony, nawet jeśli w 1181 roku obojga nie było już wśród żywych. Muszę prześledzić moje kolejne inkarnacje, nie mogę się tylko tak przenosić z epoki do epoki bez ładu i składu.

Zresztą to może być bardzo interesujące!

Zaczęła się przygotowywać do podjęcia kolejnej wędrówki, tym razem w przyszłość, zgodnie z biegiem czasu, a nie odwrotnie.

Machiko zniknęła.

Tova została wolniutko wciągnięta w jakąś pustą przestrzeń, a z głębi szło jej na spotkanie zło.

Znalazła się bowiem dokładnie w czasach swego złego przodka, w epoce, kiedy chodził po ziemi, po bytności u źródeł a przed pierwszym uśpieniem.

Zło we własnej osobie.

Tengel Zły.

ROZDZIAŁ IX

Najpierw go nie widziała. Uświadamiała sobie jedynie nieokreślony, czający się zewsząd strach. Uczucie nieustannie pogłębiającego się zagrożenia.

Nie miała czasu tego analizować, bo nagle znalazła się w jakimś zupełnie innym miejscu. A może…

Może jednak to miejsce nie było całkiem nowe?

Była na dworze, ale ani budynki, ani fantastycznie piękny ogród, zaplanowany starannie do najdrobniejszych szczegółów, i taki czarujący, że patrzącemu dech zapierało w piersiach, kwiaty w cieniu wielkich drzew… to nie mógł być krajobraz rozległych mandżurskich stepów ani gór Ałtaju, ani syberyjskiej tundry.

Znajdowała się w Japonii, to nie ulegało najmniejszej wątpliwości. Nie mógł to nawet być kontynent chiński, choć w Chinach również spotykała się niezwykle piękne ogrody. Nie! Wszystko, co ją otaczało, było tak japońskie, że trudno o pomyłkę.

Co się, na Boga, mogło stać, myślała stojąc pod drzewem tak wysokim, że nie dostrzegała jego wierzchołka. Wszystko wokół było takie soczyste, rozkwiecone i pełne życia, że niewielki mostek, na który wstąpiła, wydawał się delikatny i kruchy w zielonym cieniu. Znajdowała się jakby w wielkiej roślinnej niszy, z daleka przed sobą widziała jednak zarys rozległych schodów, wiodących do jakiegoś pałacu, a może świątyni, nie umiałaby z całą pewnością określić.

Jak to możliwe? Przesunęłam się w czasie o sto lat naprzód, a mimo wszystko nadal jestem tutaj?

Ale nie nazywam się już Machiko. Teraz jestem Setsuko. Pozostałam jednak damą dworu, tyle że u innego pana i w innym czasie.

To, że mogę być damą dworu, zawdzięczam jedynie usilnym, niestrudzonym staraniom mojej matki. Pochodzę z bardzo wysokiego rodu, ale ojciec mojej babki był dzieckiem z nieprawego łoża. Jego ojciec uciekł do Mandżurii po tym niehonorowym postępku wobec mojej… Kim ona była dla mnie? Uff, nie potrafię obliczyć. Oboje jednak pochodzili z klanu Heihe, więc pozwolono jej zostać na dworze, mimo wielkiego wstydu, jakim się okryła. Już oczywiście nie mogła być damą dworu, lecz nie wypędzono jej. Potomkowie nieszczęsnej dziewczyny pięli się powoli w górę. Byli wśród nich wielcy wojownicy, kobiet też nie odsyłano za bramę, były to znakomite dwórki. A także osoby uzdolnione artystycznie. No a teraz ja jestem tutaj. Pierwsza od dawna w naszym rodzie dama dworu.

Dumna jestem z tego. Dama dworu samego cesarza!

Setsuko drgnęła. Najpierw poczuła jakiś okropny odór, który o mało nosa jej nie urwał, potem nad ogrodami zapadł głęboki mrok. Wszędzie rozchodził się smród zapleśniałej wilgoci.

Tova leżąca na łóżku w Oslo poczuła, że jakaś siła ściąga ją w oszałamiającym tempie w dół. Teraz coś się stanie, pomyślała. Ratunku, co się dzieje?

Wirowała wokół własnej osi w gęstych ciemnościach i coś wsysało ją w otchłań, miała wrażenie, że krzyk rozsadzi jej piersi; to znaczy potrzeba krzyku, bo nie była w stanie wydać z siebie głosu.

Zaraz coś się zmieni, zdążyła pomyśleć. Ale chyba nie na lepsze. Mam jak najgorsze przeczucia. Co to będzie, co się stanie, co ja zrobiłam?

Postać na łóżku pogrążona w transie zaczęła teraz jęczeć. Takiego okropnego strachu nigdy przedtem nie doświadczyła, nie byłaby w stanie wyobrazić sobie, że coś takiego w ogóle jest możliwe.

Setsuko, drobna japoneczka, niewinna niczemu, co się działo, krzyknęła przejmująco i chciała uciekać.

W głębokim cieniu pod drzewami stała jakaś postać.

Ktoś, kto tworzył wokół siebie atmosferę takiego bezgranicznego przerażenia, że biedna dziewczyna wprost bała się oddychać.

Postać, która nie ruszała się z miejsca – stała po prostu pod drzewem niczym ostrzeżenie z podziemnych otchłani – odezwała się skrzekliwym, budzącym wstręt głosem:

– Nareszcie cię mam! Twoja własna głupota cię zgubiła!

Drobna Japoneczka Setsuko zamarła, stała sparaliżowana niczym małe zwierzątko, które zobaczyło węża.

Tengela Złego nie interesowała jednak Setsuko. On przemawiał do Tovy. Każde jego słowo przenikało ją lodowatym dreszczem, szarpało jej nerwy niczym zgrzyt kredy po zniszczonej tablicy. Słowa te docierały do niej bardzo wolno, wymawiane były jadowitym szeptem, zdawało się, że pochodzą z samej otchłani zła:

– Do czego ty zmierzasz, Tovo z Ludzi Lodu, tych przeklętych i skazanych na zgubę pyszałków? Ciebie jeszcze nie unicestwię, jesteś przecież moją niewolnicą i być może przydasz mi się w odpowiednim czasie, ale głupota zagnała cię w kozi róg i wzbudziłaś mój gniew. Nikomu, nikomu oprócz mnie nie wolno się zbliżyć do miejsca, w którym ukryłem naczynie z wodą! A ty, głupia, myślałaś, że uda ci się skosztować choćby kropli tego płynu? I że dzięki temu zdobędziesz tajemne umiejętności? To ta uparta Hanna z Ludzi Lodu wbiła ci do głowy taką bzdurną myśl, prawda? Umrzesz natychmiast, jak tylko zbliżysz się do naczynia, zostaniesz przemieniona w pył i popiół, jeśli tylko wyciągniesz rękę po saganek z wodą. Ale już powstałaś przeciwko mnie i za ten postępek twoi krewni muszą teraz zapłacić najwyższą cenę.

Tova odpowiedziała głosem Setsuko:

– Ja wcale nie powstałam przeciwko tobie, panie i mistrzu! Jedyne, czego pragnęłam, to stać się jeszcze bardziej zła i zdobyć jeszcze więcej tajemnych umiejętności, żeby służyć ci jeszcze lepiej.

– Ach, ty bezczelna, rozdygotana gadzino! Myślisz, że mnie nabierzesz na takie kłamstwa? Jak możesz być do tego stopnia głupia? Przecież już i tak jesteś moją niewolnicą i nic a nic mnie nie obchodzą twoje ambicje! To ja tutaj rozkazuję, a te głupie pomysły możesz sobie schować dla siebie! Nie życzę sobie jednak żadnego węszenia ani szpiegowania. Sama jesteś winna temu, że wpadłaś w moje sieci. Teraz zostaniesz tu do czasu, aż będziesz mi potrzebna.

Tova dobrze wiedziała, co tamten ma na myśli. Chce ukryć ją tak, jak kiedyś uśpił i schował w grocie pod jakąś skałą w Hiszpanii Erlinga Skogsruda. Wyciągnie go stamtąd, kiedy uzna, że niewolnik znowu jest mu potrzebny. I to naprawdę jest jej własna wina, sama sobie wykopała grób, co do tego Tengel ma rację.

Podczas swojej wędrówki dusz szła śladami przodków Ludzi Lodu, czyli śladami najbliższych krewnych Tengela Złego. W końcu jednak znalazła się na jakimś bocznym torze. Machiko i babka Tengela Złego były siostrami. Jego ojciec uwiódł i porzucił z dzieckiem młodą dziewczynę z rodu Heike, czyli z własnego klanu. Ta właśnie dziewczyna pozostała w Japonii i Setsuko należała do jej potomków. I do potomków ojca Tengela Złego, który najwyraźniej miał w sobie coś z diabła. A poza tym był czarownikiem. To po nim zapewne Ludzie Lodu odziedziczyli tego rodzaju zdolności. Japończycy przecież zawsze znani byli jako naród żyjący w bliskim kontakcie z duchami przodków i innymi nadprzyrodzonymi istotami, w każdym razie było tak w dawniejszych czasach. W starych podaniach i mitach japońskich mówi się o niezliczonych wiedźmach i czarownikach.

Ten człowiek z pewnością powinien być zaliczany do Ludzi Lodu, a w każdym razie pochodził ze wspólnego z nimi pnia.

Wcielenie Tovy z dwunastego wieku, Setsuko, należała zatem do japońskiej gałęzi rodu. Ale to ślepy tor, jeśli chodzi o dalsze dzieje Ludzi Lodu. Coś bowiem mówiło Tovie, że ta japońska linia na tym się właśnie skończy. Przeczucie losu, który się dopełnia, przeniknęło ją niczym lodowaty wiatr.

I wkrótce to przeczucie miało się potwierdzić.

Owa budząca grozę postać pod drzewami odezwała się znowu. Już sam głos przyprawiał Tovę-Setsuko o dreszcz strachu. Uff, gdyby siła woli Tengela Złego nie paraliżowała Setsuko, tak że nie była w stanie się ruszyć, z pewnością już dawno straciłaby przytomność. Wszystkie te wydarzenia przeżywała jak koszmarny, sprawiający ból sen.

Z Tengelem rozmawiała dusza Tovy, a nie mała Japonka.

– Będziesz jeszcze przez cztery lata żyć jako Setsuko – powiedział Tengel Zły do swojej niepokornej potomkini, Tovy. – Setsuko umrze za cztery lata. Wielki Tan-ghil wie o tego rodzaju sprawach. Ja jednak zamierzam odzyskać już niedługo moją władzę nad światem. To także wielki Tan-ghil wie. Tymczasem potajemnie starałem się uzyskać jeszcze większą siłę, teraz jestem nie do pokonania i teraz nędzni ludzie przekonają się o tym na własnej skórze, a już przede wszystkim dostaną za swoje moi przeklęci potomkowie! Zostaną starci z powierzchni ziemi, nic ich przed tym nie uchroni! Tak więc kiedyś, przed upływem owych czterech lat, wezmę ponownie w posiadanie swój tron, przejmę panowanie nad moim ziemskim królestwem. A ty będziesz miała okazję mi służyć, oczywiście pod warunkiem, że uznam za słuszne przywrócić cię do życia w twoim własnym czasie. Bo może ty w ogóle nie jesteś tego warta!

– Ale co z moim ja? – zawołała Tova głosem Setsuko. – Ja się przecież znajduję w Oslo! Co się stanie…

Przerwał jej chrypliwym, szyderczym śmiechem, od którego lodowaty chłód przeszywał ją do szpiku kości. Ludzie przywykli wiązać śmiech z życzliwością, ale w dźwięku, który teraz słyszała, nie było nawet śladu tego rodzaju uczuć.

– To nędzne ciało, które tam leży? Chciałbym zobaczyć tego, kto potrafi je ożywić! Przecież najpierw twój duch musiałby opuścić Setsuko, a do tego nigdy nie dojdzie. W każdym razie nie dojdzie dopóty, dopóki ja nie zechcę.

– A kiedy Setsuko umrze?

– To ty umrzesz także – odparł beznamiętnie. A po chwili padły słowa jeszcze gorsze: – Ty jesteś moją sługą, ciebie więc w swojej łaskawości oszczędzę. Chociaż kara nie może cię ominąć…

– Ja już zostałam ukarana! – krzyknęła Tova. – Zostałam przecież uwięziona w czasie, w całkiem obcym stuleciu!

– Nie wrzeszcz, głupi bękarcie? To drażni moje uszy!

– To je sobie zatkaj! – krzyknęła porywczo, a w odpowiedzi buchnął jej w twarz trujący odór.

– Musisz zostać ukarana za swoją niesłychaną bezczelność, za to, że chciałaś wykorzystać przeciwko mnie ewentualne słabości moich rodziców, a potem zdobyć samo naczynie z wodą… Nie, to nie może ci ujść płazem! Siedząc tutaj nie powinnaś zapominać, że pierwsza rzecz, jaką zrobię, kiedy już obudzę się z uśpienia, to odnajdę twoich krewnych. Twoją matkę i ojca, twoich przeklętych kuzynów z Lipowej Alei i okolic. To oni zapłacą mi za twoją głupotę. I powinnaś wiedzieć, ty nędzny ludzki pomiocie, że ja jestem mistrzem w wynajdywaniu specjalnych metod i wyrafinowanych sposobów dręczenia, tak że twoi bliscy będą krzyczeć, błagać o litość i wić się u moich stóp z przerażenia i z bólu!

Tova była bliska załamania. Mama. Ta mama taka zawsze dobra i kochana, choć nie rozumiejąca życia swojej córki. Ojciec, na którym zawsze można polegać i który kochał Tovę nie oczekując niczego poza tym, żeby była przy nim, jego jedyne, biedne dziecko.

Albo troje dzieci Jonathana Voldena! Dzieci, które dopiero co mówiły, że Tuva jest wspaniała, i które tak ją podziwiały. Ją, brzydką, dotkniętą dziedzictwem Tuvę!

Jęknęła z rozpaczy. Nataniel! O Boże, do czego ja doprowadziłam? Nataniel, który miał zbawić rodzinę, uratować całą ziemię od straszliwego zła! Teraz i on znalazł się w potrzasku, wcale jeszcze nie jest przygotowany do spotkania z takim władcą ciemności jak Tengel Zły. Nataniel, smutny marzyciel, zbyt wrażliwy jak na swoje powołanie, jak on sobie z tym wszystkim poradzi? Jemu zaszkodziła swoim postępowaniem najbardziej!

A dziadek i babcia, Andre i Mali, nie mówiąc już o prababci Benedikte. Wszyscy oni przecież wierzyli, że Tova jest dobrym dzieckiem!

– Nie, nie! – jęczała.

– Nie krzycz! – wrzasnął Tengel Zły ostro, po czym zniknął.

Tova, jako mała Setsuko, nadal stała pod drzewami. One obie stanowiły teraz jedno, bo przecież Tova w jednym ze swoich wcześniejszych wcieleń była dziewczyną imieniem Setsuko. Teraz się zjednoczyły. Setsuko w tym połączeniu dominowała, bo to przecież jej życie się tu rozgrywało. Tova trwała ukryta gdzieś na dnie jej duszy. Setsuko nie miała pojęcia o jej istnieniu. Tova była gościem, który prowadził własne duchowe życie.

Została zamknięta w duszy i w ciele kogoś innego.

Przynajmniej jestem ładna, myślała z wisielczym humorem. A tego nie doświadczyłam w moim własnym życiu. Mogę sobie to odbić teraz, w roku 1181.

O Boże, czego ja narobiłam!

Setsuko pospiesznie szła po schodach. Była wzburzona, a nawet wstrząśnięta. Wyczuwała tam pod drzewami czyjąś obecność, jakby zbliżył się do niej zły duch. Może był to duch drzewa? A może duch tego kamiennego smoka, który strzeże bram ogrodu?

Och, nie powinna o tym nikomu opowiadać. Nie wolno jej straszyć otoczenia, i tak wszyscy mają dość własnych zmartwień.

W miarę jednak jak szła, niedawne wrażenia się zamazywały, pamięć o wydarzeniach gasła, a kiedy znalazła się w pałacu, zostało już tylko poczucie, że tam w ogrodzie pod drzewami przeżyła coś niepokojącego. Wkrótce i to wrażenie zniknęło.

Setsuko również miała dość innych zmartwień.

Bardzo wiele wydarzyło się w Japonii w ciągu tych stu lat od czasu, gdy Tova żyła tam jako Machiko.

Ponieważ cesarza w Japonii zawsze traktowano jako potomka Słońca, był on nietykalny. Ale prawdziwa warstwa przywódcza, czyli szlachta, została odsunięta od władzy przez zdobywającą coraz większe wpływy klasę wojowników. W roku 1150 padł klan Abe na północy kraju, pokonany przez klan Genji zwany też Minamoto. Tymczasem klan Heike lub Taira tak się wzmocnił i żywił takie ambicje, że w 1156 roku wybuchła prawdziwa wojna domowa pomiędzy siłami Heike i Genji. Przywódca klanu Heike nazywał się Taira-no Kiyomori, zaś klanem Genji kierował Minamoto-no Yoshitomo. Obaj przez cały czas knuli skomplikowane intrygi, żeby również tym sposobem zdobyć przewagę.

Zwyciężył Taira-no Kiyomori z klanu Heike. Wydał wtedy swoją córkę za mąż za cesarskiego potomka po to, by zostać dziadkiem przyszłego cesarza.

W dziesięć lat później stanął na czele japońskiego rządu i wkrótce potem wszystkie ważniejsze stanowiska w państwie zostały obsadzone ludźmi z klanu Heike. Panowali oni niepodzielnie w większości okręgów cesarstwa. Kiyomori wykorzystywał swoją pozycję również do odnowienia handlu z Chinami. Japonia importowała stamtąd lekarstwa, jedwab, bawełnę, monety i wiele innych towarów, sama natomiast eksportowała złoto, perły i metale kolorowe. Dla wojowników z klanu Heike sprawą wielkiej wagi było to, by żyć w luksusie dorównującym poziomowi życia dawnej szlachty.

Wszystkie te sprawy Setsuko znała bardzo dobrze, ponieważ to ona spisywała wszelkie ważne wydarzenia. Podobnie jak kiedyś Machiko była Setsuko osobą obdarzoną talentem literackim.

Kiyomori robił co mógł, by stylem życia nie odbiegać od najpotężniejszych w cesarstwie. Szlachta jednak nigdy go nie uznała, nie pomagało to, że podróżował w powozie zaprzęgniętym w piękne woły lub niesiony w lektyce, ani to, że otaczał się drużyną konnych uzbrojonych wojowników, z których każdy miał swoich zbrojnych. Arystokracja, choć została całkiem pozbawiona wpływów, uważała go za nieokrzesanego prostaka.

Kiyomori popełnił w swoim czasie fatalny błąd. Kiedy w roku 1160 pokonał swego wroga Minamoto-no Yoshitomo, tak się zadurzył w pięknej wdowie, że darował życie trzem najmłodszym synom Yoshitomo. W żadnym razie nie powinien był tego robić.

Japoński epos „Pieśń o Heike” zaczyna się takimi oto słowy:

Kwiaty herbacianych krzewów świadczą, że to, co rozkwita pięknymi barwami, musi zwiędnąć i opaść. Wiadomo, że dumni bywają dumnymi jedynie przez jakiś czas, trwają nie dłużej niż marzenie w wiosenny wieczór. Potężni muszą zostać w końcu pokonani, stają się niczym popiół na wietrze.

Dyktatorskie maniery Kiyomori, jego egoistyczna polityka, jego nepotyzm, czyli faworyzowanie ludzi z własnego klanu, przysparzało mu wrogów wszędzie, zarówno wśród szlachty, jak i u przywódców religijnych, dysponujących potężnymi siłami zbrojnymi. Nie cieszyła się też wielką popularnością jego decyzja przeniesienia stolicy cesarstwa z Kyoto do Kobe. Bardzo szybko był zmuszony się z tego wycofać i przenieść stolicę ponownie do Kyoto.

Klan Genji umacniał się w Kamakura. Przywódcą był jeden z tych synów Yoshimoto, którym kiedyś Kiyomori darował życie. Teraz wszyscy trzej już dorośli i płonęli żądzą pomszczenia swego ojca.

I właśnie teraz, w roku 1181, klan Heike przeżywał poważne problemy.

Kiyomori zmarł. Setsuko nie czuwała przy jego łożu śmierci, wszyscy jednak mówili, że był to straszny widok. Umierał w męce, co zapewne było karą za grzeszne, pełne arogancji życie. Trawiła go taka okropna gorączka, że wylewano na niego dla ochłody zimną wodę. Woda jednak powracała pod postacią pary, która gęstymi obłokami zalegała pokój. Jakby ciecz spadała na rozpalony kamień albo żelazo. Te krople, które dotknęły skóry Kiyomori, zapalały się. Izba pełna była ciężkiego, czarnego dymu, poprzez który raz po raz przebijały się płomienie. Wszystko to świadczyło, że miał w sobie wiele złej karmy, jak mówiono, i że żadne prośby ani modlitwy nie były w stanie mu już na tej ziemi ulżyć.

Setsuko wiedziała, że największym wrogiem z klanu Genji był drugi z tych chłopców, których uratował Kiyomosi. Miał on na imię Yoshitsune i już teraz zaczynała się tworzyć jego legenda.

Wiele o nim opowiadano. I, jak to często bywa, marzenia i fantazje oraz zmyślone historie więcej mówią o człowieku niż obiektywne relacje z jego życia, tak też wszelkie fantastyczne opowieści, wszystkie mity i legendy miały dla słuchających takie samo znaczenie jak fakty, jeśli chodzi o cechy charakteru Yoshitsune, dziewiątego syna Yoshimoto.

Ledwie skończył rok, kiedy wróg jego ojca, Taira-no Kiyomori, darował mu życie. Kiedy ukończył lat sześć, Kiyomori postanowił odesłać chłopca do buddyjskiego klasztoru w dzikich północnych górach. Młody Yashitsune wymykał się raz po raz z klasztoru, pewien eremita z gór zaś uczył go potajemnie posługiwania się łukiem i strzałami, a także innymi rodzajami broni. Krążyły pogłoski, że chłopiec jest dziki, niepohamowany i uparty. Nie pozwalał golić sobie głowy jak to czynią mnisi i dużo bardziej niż modlitwa interesowały go sztuki walki.

Jedna z legend na jego temat opowiada o pewnym olbrzymie, który przechwalał się, że może czuwać u rozstajnych dróg i odbierać miecze wędrowcom. Odbierze ich tysiąc, zapewniał, i wszystkie przeznaczy na odbudowę świątyni. Kiedy miał już dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć sztuk, zaczaił się przy moście wiodącym do Kyoto i czekał na ostatnią ofiarę. Ujrzawszy drobną sylwetkę młodego chłopca, ruszył w ciemnościach pewien łatwej zdobyczy. Ów młodzieniec szedł drogą jakby nigdy nic i po prostu grał sobie na flecie. Ubrany był w szatę nowicjusza. Zarośnięty rozbójnik początkowo nie chciał uznać go za godnego siebie przeciwnika, kiedy jednak zaczęli walczyć, okazało się, że młodzieniec, czyli Yoshitsune, zdążył się nauczyć tego i owego od tajemniczego eremity w górach. Krótko mówiąc, okazał się niezwyciężony. Tak tym zaimponował olbrzymowi, że ten zaproponował, iż zostanie jego sługą. Został przyjęty. Olbrzym miał na imię Benkei.

Już w dzieciństwie Yoshitsune zdążył poznać kronikę swego rodu i wtedy dowiedział się, kim naprawdę jest. Od tej chwili wszystkie jego myśli i działania miały tylko jeden cel: Musi unicestwić klan Heike, musi pomścić klęskę ojca i odbudować klan Genji.

Setsuko wiedziała, że Yoshitsune zdołał uciec z klasztoru i że po kilku latach samotnego życia przyłączył się ostatnio do swego starszego brata. Setsuko, podobnie jak wielu innych ludzi, bała się go, więc każdy mężczyzna zbliżający się do pałacu, w którym mieszkała, traktowany był z wielką podejrzliwością. A jeśli na dodatek był niewielkiego wzrostu i drobny, jeśli miał w sobie coś kobiecego, co skrywało jego wojowniczą naturę, natychmiast podnoszono alarm. To mógł być Yoshitsune, który podstępem chce się wedrzeć do pałacu.

Klan Heike był teraz bardzo podatny na ciosy. Kiyomori umarł, cesarz również. Obecny władca był wnukiem Kiyomoriego, bowiem ten zapobiegliwy człowiek zdołał swoją córkę wydać za mąż za następcę tronu. Chłopiec miał dopiero cztery lata. I zbyt wielu ludzi w cesarstwie odwróciło się od klanu Heike…

Tova czuła się bardzo źle w swoim trwającym od dwóch godzin życiu jako Setsuko. Wyglądało na to, że los klanu Heike, czy inaczej klanu Taira, toczy się w jak najgorszą stronę.

Szkoda! Domyślała się bowiem, że ludzie Heike-Taira byli przodkami Ludzi Lodu.

Nie podobało jej się to, że właśnie oni przegrywają.

Chociaż do upadku jeszcze nie doszło.

Niestety, przywódców klanu z ich zarozumialstwem, egoizmem i złym stosunkiem do innych nie można było uważać za sympatycznych.

Uff, Tova miała dość tego wcielenia. W ogóle nie chciała już poznawać swoich dawniejszych inkarnacji, zwłaszcza jeśli miałaby się cofać jeszcze dalej w przeszłość, Za nic by tego nie zrobiła.

Teraz pragnęła tylko wrócić do współczesności. Do łóżka w kawalerce Lisbeth.

Czekała niecierpliwie, żeby Setsuko poszła się położyć po obiedzie razem z innymi damami dworu. Wszystkie one należały do orszaku małego cesarza Antoku, podlegały jednak jego babce i piastunce, wytwornej Nu, wdowie po Kiyomorim.

Tova miała to wszystko w nosie. Ona chciała po prostu wracać do Norwegii.

Kiedy Setsuko położyła się w chłodnym pokoju i wokół zaległa cisza, Tova zaczęła się koncentrować.

Chcę wrócić do Oslo, myślała. Chcę żyć znowu w roku 1959.

Nic się jednak nie działo. Absolutnie nic. Nie znalazła się w atmosferze pustej przestrzeni pomiędzy kolejnymi inkarnacjami. Trwała tam gdzie przedtem. Starała się skupić jeszcze bardziej. Umiała to przecież robić, właśnie dzięki tej umiejętności poruszała się dość swobodnie w czasie.

Tym razem jednak nic nie pomagało. Tova była i pozostawała Setsuko.

Po upływie godziny musiała przyjąć do wiadomości wysoce nieprzyjemną prawdę: Tengel Zły rzeczywiście istnieje, jego przekleństwa naprawdę działają! Tova została skazana na to, by trwać tam, gdzie była, dopóki straszny przodek nie będzie jej potrzebował, dopóki nie poleci jej, by w walce z Ludźmi Lodu stanęła po jego stronie. A jeśli nie, to zostanie tu, gdzie jest, na cztery lata. Później Setsuko ma umrzeć, a Tova razem z nią. Na zawsze!

Nigdy więcej nie zobaczy Norwegii ani rodziców, ani reszty rodziny. Chyba że stanie do walki – przeciwko nim.

Powaga sytuacji zaczynała ją dławić. Chciała krzyczeć głośno, ale, rzecz jasna, najmniejszy nawet dźwięk nie wydobył się z jej gardła. Ani z gardła Setsuko, ani Tovy spoczywającej na łóżku w Oslo.

Co, na Boga, mogłaby zrobić? Przecież musi się z tego wyrwać! Musi!

Nikt jednak nie może jej pomóc. Nikt. Kto byłby w stanie odnaleźć zabłąkaną duszę w dawno minionej epoce?

Tova była całkowicie sparaliżowana bólem i rozpaczą Nie potrafiła rozsądnie myśleć. Tak potwornie tęskniła za swoimi bliskimi i za domem w czasach, które uważała za swoje. Co miała do roboty tutaj? Los Setsuko był przypieczętowany. Młodej kobiecie pozostawały zaledwie cztery lata życia. A Tova? Ani nie chciała towarzyszyć Japonce do grobu, ani…

– Nataniel! – wrzasnęła Tova bezdźwięcznie. – Nataniel, ty jesteś jedynym, który może mógłby coś dla mnie zrobić! Wprawdzie nie bardzo w to wierzę, ale jestem zrozpaczona.

Całą swoją energię psychiczną skoncentrowała wokół niego.

– NATANIEEEL! – krzyczała w głębi duszy i naraz zobaczyła coś niezwykłego.

Kobiece twarze, białe niczym płatki kwiatów, przesuwały się przed jej oczyma takie smutne, że aż się serce krajało.

– NATANIEL! POMÓŻ MI, NATANIEL RATUNKU! – błagała.

Słyszała jakieś głosy. „Martwimy się o Heike” – mówiły głosy. – „Taira odszedł na zawsze. Odszedł przy Dan-no-ura”.

Twarze należały do dam dworu, rozpoznawała je wszystkie. Przepełniał ją oszalały krzyk i jeszcze raz wrzasnęła, choć nie wydała z siebie głosu:

– NATANIEL, POMÓŻ MI! JA JUŻ NIE WRÓCĘ!

Potem pogrążyła się w rozpaczy. Ależ jestem głupia! Co taki Nataniel może zrobić? On, który nie posiadał nawet połowy tych nadprzyrodzonych zdolności, jakie miała ona. Nataniel nie był w stanie zrobić nic i nawet nie chciał spróbować.

Tova została skazana. Padła ofiarą swojej głupoty. Igrała z własnym życiem. I oto nadeszła kara. Zastała uwięziona. Uwięziona w czasie.

ROZDZIAŁ X

Nataniel usłyszał jej wołania.

Natychmiast zadzwonił do Vinnie. Gdzie jest Tova?

W Oslo, u przyjaciela. Ma tam zabawić kilka dni.

Jak nazywa się ten przyjaciel?

Nie, tego Vinnie nie wie.

Nieprawda, myślał Nataniel. Tova nie ma żadnych przyjaciół.

Vinnie podziękowała mu za to, że tak ofiarnie zajmuje się Tovą. Lekcje z nim to jej najlepsze godziny.

Cóż miał na to odpowiedzieć? Te wspólne lekcje przerwali już dawno temu. Tova przecież nie chciała mieć z nim do czynienia po wydarzeniach na pokładzie „Stelli”, kiedy uratowała życie i jemu, i Ellen, a on zamiast podziękowania jej nawymyślał.

Teraz jednak Tova szukała u niego ratunku.

Uważał to za wyróżnienie i bardzo chciał przyjść jej z pomocą. Pytanie brzmiało tylko: Gdzie się Tova znajduje?

Vinnie nie potrafiła dać mu żadnych wskazówek. Tova nie miała zwyczaju się opowiadać, zawsze najchętniej chodziła własnymi drogami.

Nataniel, wysoki i przystojny, z wrodzonym smutkiem w żółtawych oczach, wstał z krzesła i chodził zamyślony po pokoju, tam i z powrotem, tam i z powrotem.

Ellen!

Nie, ona też nic tu nie pomoże! Znajdowała się przez cały czas na Zachodnim Wybrzeżu i od spotkania na „Stelli” nie miała kontaktu z Tovą.

Rikarda, ojca Tovy, Nataniel nie chciał niepokoić. Policja mogła co prawda podjąć poszukiwania, ale trwałoby to z pewnością kilka dni, a tymczasem dziewczyna potrzebuje natychmiastowej pomocy.

Zatrzymał się pośrodku pokoju.

„Dan-no-ura”?

Zdecydowanym ruchem sięgnął po książkę telefoniczną, a potem wykręcił numer ambasady japońskiej. Odebrał jakiś mężczyzna, nie przedstawił się, jaką godność piastuje.

– Czy w Japonii istnieje takie miejsce, które nazywa się Dan-no-ura?

– Oczywiście, że istnieje – odparł pracownik ambasady nienaganną angielszczyzną.

Nataniel poprosił o wyjaśnienia. Czy nazwa jest w kraju dobrze znana?

– Bardzo. Dla nas, Japończyków, to ważne miejsce. W roku 1185 miała tam miejsce bitwa, jedna z tych, które oznaczały koniec wpływów szlachty i początek władzy samurajów.

Jakim sposobem Tova mogła mieć coś wspólnego z czymś takim? Jakie związki łączą ją ze starą Japonią? Nie był w stanie tego pojąć.

Kto brał udział w tej walce? Czy Japończycy walczyli wtedy z Chińczykami?

W słuchawce rozległ się ponownie głos pracownika ambasady:

– Nic podobnego! To były wewnętrzne starcia pomiędzy dążącymi do władzy dwiema japońskimi warstwami. Znany japoński epos rycerski opowiada właśnie o bitwie nad Dan-no-ura. Zwykle recytuje się ten utwór przy akompaniamencie instrumentu zwanego biwa.

A zatem pojawia się i biwa! Znowu!

Japończyk mówił dalej:

– Bitwa toczyła się pomiędzy klanami Minamoto i Taira. I właśnie klan Taira został wtedy rozbity w perzynę.

Taira! Jeszcze jedno ze słów, które słyszał we śnie!

– Proszę mi powiedzieć – rzekł Nataniel niepewnie. – Czy nazwa „Heike” ma jakiś związek z tymi wydarzeniami?

– Oczywiście! Heike to po prostu inna nazwa klanu Taira.

– Ach, więc to był klan?

– Tak. Podobnie klan Minamoto miał drugą nazwę Genji.

– Dziękuję – powiedział Nataniel.

– Jeśli pan jest zainteresowany tą bitwą, to mogę przysłać więcej materiałów.

Nataniel pomyślał chwilę.

– Rzeczywiście, jestem. Byłbym wdzięczny. I bardzo dziękuję za życzliwą pomoc!

Odłożył słuchawkę i siedział długo, wciąż w piżamie, pogrążony w myślach.

Co Tova mogła mieć wspólnego z japońskim średniowieczem? I dlaczego była taka pełna lęku, ba, przerażenia?

Zdenerwowany zatelefonował do swojej matki, Christy. Czy miała może ostatnio jakieś wiadomości od Tovy?

Nie, ani słowa. Zapytaj w Lipowej Alei!

Nataniel posłuchał jej rady. Nie, babcia Tovy, Mali, nie widziała jej już jakiś czas. Ale wie, że poprzedniego dnia Tova była u Voldenów. Mali czuła się urażona, że nie wstąpiła również do niej.

U Voldenów? Nareszcie jakiś ślad! Natychmiast tam zadzwonił.

A, owszem, Jonathan wiedział, gdzie jest Tova. W każdym razie gdzie spędziła noc. W kawalerce Lisbeth.

No, przejaśniło się trochę. Ale co miało znaczyć to: „Ja już nie wrócę!”, zastanawiał się Nataniel.

– Jonathanie, mnie się zdaje, że Tova wpadła w poważne tarapaty. Masz może zapasowy klucz do tej kawalerki?

– Mam. I natychmiast tam jadę! Spotkamy się przed wejściem?

– Dziękuję ci. Nie chciałbym jeszcze mówić o niczym Rikardowi i Vinnie. Dziadkom Tovy też nie, ani Andre, ani Mali, a już zwłaszcza Benedikte. No dobrze, to do zobaczenia!

W końcu Nataniel musiał się ubrać, zdążył też w pośpiechu zjeść kanapkę. Już miał wychodzić, kiedy zjawił się posłaniec z japońskiej ambasady. Nataniel podziękował i wsunął sporą kopertę głęboko do kieszeni. Nie zdążył jednak wyjść, gdy zadzwoniła Vinnie.

– Natanielu, przed chwilą telefonowała moja przyjaciółka, Una. Otóż była u niej Tova, wczoraj albo przedwczoraj.

– Tak? A czego chciała?

– No właśnie, sama byłam ciekawa. Ale Una powiada, że to tylko taka przyjacielska wizyta. To mi się wydawało dosyć dziwne, dopytywałam więc dalej, ale jedyne, czego się dowiedziałam, to to, że Tovę interesowało nazwisko pewnego parapsychologa, o którym nam Una niedawno opowiadała.

– Parapsychologa? To brzmi interesująco. A nie wiesz, dlaczego Tova o to pytała?

– Nie. Una mówiła o nim, kiedy była tu kilka dni temu. Chodziło o te tam sprawy wędrówek dusz, wiesz…

– Musisz mu to wytłumaczyć dokładniej!

– No, ten parapsycholog zajmuje się reinkarnacją. Sprawia, że ludzie mogą poznać fragmenty ze swego życia we wcześniejszych wcieleniach.

Coś zaczynało Natanielowi świtać w głowie. Wizyta u pani Karlberg w Blasvika za Zachodnim Wybrzeżu. Uderzające już dawniej zainteresowanie Tovy wędrówką dusz i wcześniejszymi egzystencjami.

– Dziękuję ci, Vinnie. Teraz wskazałaś mi właściwy trop. Jak się nazywa ten parapsycholog?

– Una, niestety, nie wie.

Iskierka nadziei zgasła.

– Ale co to wszystko znaczy? – spytała Vinnie przestraszona.

– Nic takiego. A zresztą ja już znalazłem Tovę. To znaczy wiem przynajmniej, gdzie spędziła noc. To wszystko nie ma wielkiego znaczenia, chodzi tylko o to, że właśnie ja sam chciałem porozmawiać z nią na temat wędrówki dusz – wyjaśnił zadowolony, że nie musi kłamać.

– Tak, wy to rzeczywiście macie dosyć dziwne tematy do rozmów – roześmiała się Vinnie. – Ale zaczekaj, Una podała Tovie nazwisko swojej przyjaciółki, która zna tego parapsychologa…

Nataniel nie ustąpił, dopóki on też się tego nie dowiedział. Inger Hannestad. Powiedział Vinnie kilka uspokajających słów i zakończył rozmowę.

Odnalazł numer Inger Hannestad w książce telefonicznej i zadzwonił, ale nikt nie odpowiadał.

Kwadrans później czekał pod drzwiami kawalerki Lisbeth.

Ponieważ Jonathan nie nadchodził, wyjął list z ambasady i zaczął czytać. List był po angielsku, ale Nataniel znał ten język całkiem nieźle. Znaczenia słów, których nie rozumiał, mógł się domyślić z kontekstu.

Pismo zaczynało się od krótkiej ogólnej informacji o epoce, o domu cesarskim, klanach szlacheckich i a warstwie wojowników. Nataniel czytał o Heike-Taira i o Genji-Minamoto. Czytał o młodym Yoshitsune, który płonął chęcią wdeptania w ziemię klanu Heike. Żadna z tych informacji jednak nie wyjaśniała mu ani trochę, co to ma wspólnego z Tovą, ale czytał dalej. Yoshitsune wygrał walkę w innym miejscu i wraz ze swymi ludźmi, wśród których znajdował się olbrzym imieniem Benkei, pożeglował przez cieśninę, by połączyć się ze swoim starszym bratem, obecnie najwyższym przywódcą Genji. Brat miał na imię Yoritomo.

W tym samym czasie najwyższy kapłan cesarstwa zastanawiał się, po której stronie powinien się opowiedzieć. Klan Heike uczynił dla niego wiele, on jednak wątpił w ich zwycięstwo. Kapłan modlił się przez siedem dni i tańczył rytualne tańce. W odpowiedzi otrzymał przesłanie, że powinien trzymać się białej chorągwi. Biel była kolorem Genji. Klan Heike miał kolor czerwony. W dalszym ciągu nad pałacem cesarskim powiewała czerwona chorągiew, bo przecież sam cesarz pochodził z klanu Heike. Następnie kapłan zaaranżował przed świętym ołtarzem walkę kogutów, w której miało wziąć udział siedem białych i siedem karmazynowych ptaków. Wszystkie karmazynowe przegrały i uciekły, a wtedy kapłan ostatecznie zdecydował, że stanie po stronie Genji. Na czele dwóch tysięcy ludzi świątyni oraz dwustu okrętów wojennych wyruszył na morze.

Na pokładzie okrętu umieścił posąg boga, a wysoko na żaglu wymalował imię swego bóstwa opiekuńczego. Gdy ów okręt z boską załogą zbliżał się do sił Genji oraz Heike nad Dan-no-ura, obie strony pozdrawiały go z szacunkiem. On stanął po stronie Genji, a wtedy ludzie Heike nie umieli ukryć swego rozgoryczenia. Do ostatecznego rozgromienia sił Heike przyczynił się fakt, że prowincja Iyo także poparła Genji. Sto pięćdziesiąt dużych jednostek wojennych…

Łącznie zatem Genji mieli ponad trzy tysiące okrętów, Heike zaś niespełna tysiąc, w dodatku niektóre z nich zostały zbudowane przez Chińczyków. Tedy dwudziestego czwartego dnia w trzecim miesiącu roku 1185, przy Dan-no-ura w prowincji Nagato, rozpoczęła się ostateczna rozprawa pomiędzy Genji a Heike.

Bitwa była ciężka, zawzięta, okrutna. Żadna ze stron nie chciała ustąpić nawet na pół palca. Heike mieli jednak po swojej stronie cesarza. I siedmioletni cesarz został wyposażony w Dziesięć Cnót. To znaczy, że nigdy jeszcze nie popełnił żadnego z dziesięciu grzechów: nie zabił żywej istoty, nie kłamał, nie dawał fałszywego świadectwa, nie kradł, nie cudzołożył, nie klął, nie mówił dwoma językami, nie ulegał żądzom, ani złości, ani głupocie. Miał on poza tym przy sobie Święte Regalia: Miecz, Zwierciadło i Klejnoty. Dlatego sytuacja Genji zaczynała być nie najlepsza, a ich zwycięstwo niepewne.

I wtedy zobaczyli coś, co im się przedtem wydawało obłokiem, teraz zaś okazało się białą chorągwią, którą wiatr przesuwał po niebie. W końcu owa chorągiew opadła na jeden z okrętów Genji i tam już została.

Yoshitsune uznał to za znak dany im przez boga wojny. On i wszyscy jego ludzie zdjęli z głów hełmy, umyli ręce i pochylili się w głębokich pokłonach przed flagą. I właśnie w tym momencie w morzu pojawiła się licząca wiele tysięcy zwierząt ławica delfinów, które szły wprost na okręty Heike. Jeden z przywódców klanu zapytał mędrca, co by to mogło oznaczać. „Jeśli zawrócą – odparł tamten – to klan Genji zostanie unicestwiony. Jeśli nie, to my znajdziemy się w niebezpieczeństwie”. Zanim zdążył wypowiedzieć przepowiednię do końca, delfiny pojawiły się pod okrętami klanu Heike i szły dalej.

Wtedy jeden z najbardziej lojalnych przywódców opuścił klan Heike i ze wszystkimi swoimi okrętami przeszedł do Genji… Ów zdrajca przekazał też Genji wojenne plany Heike. Idąc w jego ślady również wojownicy z Shikoku oraz Kyushu opuścili klan Heike i przeszli na stronę wroga. Nagle najwierniejsi wodzowie Heike zwracali się przeciwko swoim panom z mieczami i łukami. Brzeg w tym miejscu był skalisty, a wysokie fale uniemożliwiały lądowanie. Przy drugim brzegu stały szeregi wroga z łukami gotowymi do strzału.

Tak więc tego dnia walka o władzę pomiędzy klanami Genji i Heike została ostatecznie rozstrzygnięta.

Wojownicy Genji weszli na pokłady okrętów Heike. Przeskakiwali z jednego okrętu na drugi i wszędzie wycinali załogi w pień, tłumili wszelki opór.

Na okręcie cesarskim damy dworu płakały rozdzierająco. Tylko dumna pani Nii, babka cesarza, włożyła na znak żałoby strój z ciemnoszarego jedwabiu, wzięła Święte Klejnoty oraz Święty Miecz i Zwierciadło, przytuliła do siebie małego cesarza i powiedziała: „Chociaż jestem tylko kobietą, nie chcę wpaść w ręce wrogów. Chcę towarzyszyć Waszej Wysokości. Wszyscy, którzy tego pragną, mogą pójść za mną”. Po czym ruszyła w stronę relingu.

Cesarz był niezwykle pięknym dzieckiem. Otaczała go aura wykwintności, a długie czarne włosy spływały mu na ramiona. „Dokąd chcesz mnie zaprowadzić?” – zapytał zdumiony.

Odwróciła się do młodego władcy, a łzy spływały jej po policzkach. „Zwróć się, Wasza Wysokość, ku wschodowi i pożegnaj swoich bogów! Następnie zwróć się ku zachodowi i proś Buddę i Świętych, by zaprosili cię do Czystej Krainy. Pod falami znajduje się czysta kraina szczęścia, gdzie nie istnieje smutek ani żałoba. Tam cię zabieram, mój panie.

Pocieszała go i związała jego długie włosy. Oślepiony łzami mały cesarz złożył dłonie i zwrócił się najpierw ku wschodowi, a potem na zachód. Nii przytuliła go do siebie mocno i oboje skoczyli w fale.

Nataniel ocknął się na prozaicznej ulicy w Oslo. Wszędzie było szaro i brudno, fasadom domów przydałoby się gruntowne czyszczenie, a najlepiej malowanie na jaśniejsze kolory, ulica powinna być staranniej zamiatana. Czuł się jakoś dziwnie, jakby powrócił do rzeczywistości ze starej baśni. Choć przecież wiedział, że to, o czym czytał, ta historia, wszystko wydarzyło się naprawdę, należałoby może usunąć jedynie trochę tej mistycznej atmosfery i aury heroizmu.

Co to jednak mogło mieć wspólnego z Tovą, nadal nie pojmował.

Wkrótce pojawił się Jonathan. Musiał jechać do Oslo bardzo szybko.

– Co się właściwie stało? – zapytał, kiedy wchodzili po schodach.

– No właśnie, sam bym chciał wiedzieć – westchnął Nataniel. – Mam tylko szczerą nadzieję, że Tova jest tam w środku.

Tova oczywiście była w mieszkaniu, ale to niewiele pomogło.

Znaleźli ją w łóżku, szczelnie okrytą kołdrą. Leżała na plecach, z zamkniętymi oczyma, bez ruchu. Oddychała nieskończenie wolno i bardzo cicho, w żaden sposób nie mogli nawiązać z nią kontaktu.

– Katatonia – oświadczył Jonathan, który pracował kiedyś w służbie zdrowia.

– Co to znaczy?

– To symptom choroby psychicznej. Pacjent robi się sztywny i nieruchomy, nie reaguje ani na słowa, ani ukłucia igłą, ani w ogóle na nic.

– Bardzo by mnie to zdziwiło – burknął Nataniel pod nosem.- Tova jest dziwną figurą, ale psychicznie chora nie jest.

– Nie, ja też w to nie wierzę – powiedział Jonathan. – Ale co ty o tym myślisz?

– Nie wiem. Naprawdę nic z tego nie rozumiem.

Opowiedział Natanielowi wszystko, co wiedział. Dobrze było mieć się z kim podzielić zmartwieniem.

Jonathan potrząsał głową.

– Zdumiewające! Co mogłoby ją łączyć ze średniowieczną Japonią? Pominąwszy imię Heike.

Nataniel przyglądał się uważnie śpiącej dziewczynie. Miał wrażenie, że Tova wygląda jakoś patetycznie. Nieduża, brzydka, bezradna.

Do czego ona się doprowadziła?

Zupełnie nieoczekiwanie ogarnęła go wielka czułość dla tej nieznośnej kuzynki. Ileż to razy doprowadzała go do wściekłości swoimi szalonymi pomysłami, swoją diabelską złośliwością! Teraz było mu jej tylko żal i bardzo pragnął jej pomóc.

– Jak myślisz? Powinniśmy pozwolić jej tu leżeć?

– Myślę, że tak będzie najlepiej. Moglibyśmy ją wprawdzie zabrać do Lipowej Alei, ale stąd jest blisko do szpitala i… Ale co zamierzasz teraz zrobić?

– Poszperamy, może uda mi się odnaleźć tego parapsychologa, który tak interesował Tovę.

Jonathan kiwał głową.

– Myślę, że to dobry pomysł. Idź, a ja zostanę przy niej. Gdyby stan się pogorszył, zadzwonię do szpitala Ulleval.

– Świetnie! Zobaczymy się niedługo.

Nataniel poszukał budki telefonicznej w pobliżu i zatelefonował do Inger Hannestad. Tym razem była w domu.

Proszę bardzo. Przekazała mu adres doktora Sorensena bardzo chętnie.

Doktor? pomyślał Nataniel. Nieźle.

Ponieważ Sorensen mieszkał niedaleko, Nataniel nie zapowiedział telefonicznie swojej wizyty. Czas naglił. Poszedł wprost do jego domu i zadzwonił. Otworzył zadbany, dystyngowany pan w średnim wieku. Nie było tu raczej miejsca na oszustwa i mistykę, co to, to nie.

Nataniel przedstawił się i zapytał, czy doktor nie miał w ostatnim czasie wizyty panny Brink. Tovy Brink.

Żeby tylko nie posługiwała się jakimś zmyślonym nazwiskiem! A jak się okaże, że w ogóle jej tu nie było?

Stojący naprzeciwko niego elegancki pan zmarszczył brwi. Przez moment sprawiał wrażenie człowieka, który nagle poczuł się źle, zaraz jednak gestem ręki zaprosił gościa do środka.

Owszem, Tova Brink odwiedziła jego gabinet przed kilkoma dniami. Doktor wciąż miał minę, jakby próbował czegoś kwaśnego.

– Jestem jej kuzynem – wyjaśnił Nataniel.

– Aha, z Ludzi Lodu, prawda? Te oczy…

– Właśnie. Więc ona wspominała również o Ludziach Lodu? Na ogół tego nie robimy. Widzi pan, żyjemy trochę jakby obok innych, jeśli pan rozumie, co mam na myśli. W porządku, ja wiem, że pana obowiązuje tajemnica, ale z Tovą coś się stało i muszę sprawdzić, czy ma to coś wspólnego z jej wizytą tutaj. Czy tu w gabinecie wydarzyło się coś szczególnego?

Doktor wskazał Natanielowi duży klubowy fotel obity skórą.

– Pozwoli pan, że ja również zacznę od pytania. Co się stało z panną Brink?

– Wygląda to na stan katatoniczny. Ja nie zamierzam pana o nic oskarżać, musimy jednak znać przyczyny, żeby jej pomóc.

Doktor długo i starannie ważył słowa.

– Panna Brink zrobiła na mnie wrażenie dość… egzaltowanej.

– Ona taka jest. Doktorze Sorensen, widzę, że pan jest czymś bardzo nieprzyjemnie poruszony. Ale myślę, że ze względu na Tovę powinien pan mi wszystko opowiedzieć. Proszę pana, ona nie jest zwyczajnym człowiekiem.

– Tak, to zdążyłem zauważyć – wykrztusił doktor. – Zresztą pan także nie, na ile rozumiem.

– Nie, ja także nie – przyznał Nataniel.

Sorensen zdawał się nabierać zaufania do swego gościa. To był ktoś inny, bardziej rzeczywisty niż niebezpieczna Tova Brink.

– Ma pan rację. Tutaj stało się coś… nieprzyjemnego. Pan wie, jakie badania prowadzę, prawda?

Nataniel uznał, że określenie „badania” brzmi może trochę zbyt pompatycznie, ale spokojnie skinął głową.

– Wiem. Chodzi o inkarnacje. Wcześniejsze egzystencje. A dlaczego Tova pana odwiedziła? Wiem, że bardzo się ostatnio interesowała wędrówką dusz, ale czy to właśnie był główny powód?

– Myślę, że… początkowo tak. Później jednak było tak jakby… nie, może ja opowiem wszystko od początku. Bo w ogóle przebieg wydarzeń był niezwykły. Bardzo, bardzo dziwny. Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem.

Nataniel usiadł wygodniej, by pokazać, że zamierza słuchać uważnie. Odczuwał wyrzuty sumienia wobec Jonathana, którego zostawił z nieprzytomną Tovą, w tej chwili jednak z uwagi na jej dobro informacje Sorensena były najważniejsze.

Doktor Sorensen wyjaśnił, że człowiek właściwie nigdy nie odradza się w obrębie własnego rodu. To rzecz całkiem niezwykła. Z Tovą natomiast było dokładnie odwrotnie. Ona nigdy nie wyszła poza swój ród, poza Ludzi Lodu.

Opowiedział o wszystkich obciążonych, którzy urodzili się martwi. Nataniel słuchał marszcząc czoło, domyślał się bowiem, że chodziło o to, by ci ludzie się urodzili, ale udało się to dopiero z Tovą. W rzeczywistości musiała to być ciągle ta sama dusza. Kiedy jednak doktor Sorensen doszedł do wcześniejszej inkarnacji Tovy, do Hanny, Nataniel podskoczył.

– Ale to przecież oznacza, że Tova i Hanna to jedna i ta sama osoba?

– I tak, i nie. Fizycznie nie, ale psychicznie być może. Tova jest Tova, a Hanna jest Hanna, ale obie, jeśli tak można powiedzieć, wyszły z tej samej formy. Jak jednojajowe bliźniaczki, które urodziły się w czterysta lat jedna po drugiej.

– O mój Boże! – jęknął Nataniel.

– To Hanna w Tovie była tą, która pragnęła wędrówki dusz. Hanna, która znowu chciała działać. Powiedziała to całkiem otwarcie tym swoim okropnym skrzekliwym głosem, który rozlegał się nagle i nie wiadomo skąd. Prawdziwy głos wiedźmy…

Sorensen wzburzony potrząsał głową.

– Panie Gard, to najokropniejsze przeżycie, jakiego doświadczyłem. Widzieć tę młodą dziewczynę przemienioną w starą… tak, właśnie tak, w starą wiedźmę! Głos stał się ostry i jakiś pradawny! Co to ona powiedziała? Coś jakby: „Nareszcie udało mi się ponownie urodzić! Raz za razem dusili mnie zaraz po urodzeniu. Ale dwadzieścia dwa lata temu przyszła na świat Tova i wtedy ja mogłam opuścić więzienie. Jestem jej jedyną inkarnacją od czasu mojego żałosnego życia w Dolinie Ludzi Lodu. To dobrze, że ona idzie w moje ślady”.

– Uff! – jęknął Nataniel.

– Ale było jeszcze gorzej! Aż strach powiedzieć, ale nie mogłem jej przywołać z powrotem, przywrócić do rzeczywistości!

Nataniel przyglądał mu się w napięciu. „Ja już nie niego wrócę!” Czy to tutaj Tova…? Nie, niemożliwe, bo skąd tu średniowieczna Japonia? Hanna mieszkała przecież w górach Trondelag, w dolinie Ludzi Lodu.

Doktor opowiadał dalej, a Nataniel słuchał.

– Tak się przeraziłem, że wybiegłem z tego pokoju żeby zatelefonować do kolegi, ale go nie było w domu. I wtedy przez otwarte drzwi słyszałem ten okropny szept.

– Potrafiłby pan powtórzyć słowa?

– Może niedokładnie, ale brzmiało to mniej więcej tak:

„W Dolinie Ludzi Lodu znajduje się naczynie. Strzeże go duch naszego pana”. Nie mam pojęcia, co miała na myśli. „Ale ja znam drogę, która nas doprowadzi do wody zła”. Musi mi pan wybaczyć, jeśli brzmi to dziwacznie, ale ona tak właśnie mówiła.

– Dla mnie to wcale nie jest dziwaczne. Proszę mówić dalej!

– Niech no sobie przypomnę, co ona jeszcze powiedziała? Ona to nazywała długą drogą wstecz.

– Interesujące!

– ”Pragnę tylko jednej kropli wody, bo dzięki temu poznam wszystkie ponure tajemnice świata. I stanę się silniejsza niż wszystkie wiedźmy razem wzięte. Trzeba odnaleźć pochodzenie. Trzeba pójść za… I tu padło jakieś imię, którego nie zapamiętałem. Ktoś zły czy jakoś tak…

– Tengel Zły?

– O właśnie! Dokładnie tak powiedziała! „Trzeba przejść całą drogę jego życia wstecz. Cofnąć się aż do jego rodziców. On nie miał żadnych słabości, w przeciwnym razie nie zdołałby dotrzeć do źródeł. Ale może u jego ojca coś znajdziemy?” Potem mówiła o złych uczynkach jego rodziców, a raczej o dobrych uczynkach, które mogłyby odbić się na nim. Bardzo ją to wszystko bawiło. A co za śmiech, panie Gard! Zimny dreszcz przejmował mnie od niego do szpiku kości! No, powiedziała, ta istota, która nie była panną Brink, tylko kimś innym, otóż powiedziała, że musi spróbować przejść w Dolinie Ludzi Lodu obok jego ducha. Że rzuci mu w twarz wiedzę o jego rodzicach i tym samym unieruchomi czy sparaliżuje tego ducha. Tak, wiem, że to brzmi jak kompletne wariactwo. Wtedy jednak i te słowa, i całe przeżycie zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Powiedziała również, że chciałaby tylko jedną jedyną kroplę, nie więcej, bo więcej by nie zniosła, nie przeszła bowiem przez jakieś próby w jakiejś grocie, nie zrozumiałem, o co to dokładnie chodzi. Jedno jest pewne, że on czeka od setek lat, żeby się dostać do tego naczynia.

Nataniel słuchał z narastającym przerażeniem. Zaczynał się teraz domyślać planu działania.

– I co stało się potem?

– No, kiedy ponownie wszedłem do pokoju, dziewczyna leżała na łóżku, obudzona i już całkiem normalna. Trudno wyrazić, jaką ulgę mi to sprawiło.

– Rozumiem pana. Ale proszę mi powiedzieć, czy Tova rozmawiała z panem na temat możliwości samodzielnego działania jeśli idzie o wędrówkę dusz? To znaczy, czy miała ochotę działać na własną rękę? Bez pańskiej pomocy?

Doktor się zastanawiał.

– Tak. Myślę, że tak. W każdym razie bardzo się tym interesowała.

– No i zrobiła to! Ta szalona dziewczyna, ona chciała przenieść się w czasie aż do epoki rodziców Tengela Złego! Skąd jej to przyszło do głowy? Przecież to śmiertelnie niebezpieczne przedsięwzięcie! No i teraz ona może w ogóle już nie wrócić do teraźniejszości. Tylko co to ma wspólnego z Japonią?

– Zechciałby mi pan to wytłumaczyć jaśniej?

Nataniel opowiedział o swoim śnie, o tych przepływających przed jego oczyma nieszczęśliwych kobiecych twarzach. O głosach mówiących o Heike i o Taira, o Dan-no-ura. O biwie. I o rozpaczliwym wołaniu Tovy do Nataniela o ratunek, ponieważ sama nie umiała stamtąd wrócić. Właśnie jej wołanie świadczyło, że nie był to zwyczajny sen. I że Tova naprawdę ma z Natanielem metafizyczny kontakt.

Dalej opowiedział o informacjach, jakie otrzymał z ambasady japońskiej, o tym, że wszystkie te nazwy ze snu są prawdziwe, choć on sam nigdy nie przeczytał ani słowa o historii Japonii. Słyszał oczywiście to i owo o samurajach, ale Tova znalazła się przecież w epoce sprzed samurajów.

Zakończył informacją, jak znalazł doktora Sorensena, kiedy już wiedział, gdzie i w jakim stanie znajduje się Tova.

Doktor złapał się za swoją znakomicie uczesaną głowę.

– Ona to naprawdę zrobiła! To szalona osoba! Ale musimy ją przywrócić do rzeczywistości!

– Jeśli nie została zatrzymana na stałe przez coś, czego nazwy nie chcę nawet wymieniać – mruknął Nataniel. – Zamrożona albo w inny magiczny sposób uwięziona w czasie. Nie, co ja mówię? To przecież niemożliwe! Panie doktorze, zechciałby pan nam pomóc? Ona znajduje się niedaleko stąd. Czuwa przy niej nasz kuzyn.

– Nie mam już dzisiaj żadnych pacjentów, więc w takim razie… Ale jeżeli nam się nie uda? Napytałbym sobie w ten sposób biedy, mam przecież zaciekłych przeciwników, pan z pewnością rozumie.

– Jeśli nie zdołamy jej obudzić, to ja znam tylko jedno wyjście – rzekł Nataniel stanowczo.

– Jakie?

– Wtedy mnie wprowadzi pan w trans sposobem, który pan zwykle stosuje. I ja podążę za Tovą.

Doktor włożył już wytworną jesionkę z wielbłądziej wełny.

– Ale ja nie mogę tego zrobić! Ja mogę pana tylko wprowadzić w pańskie wcześniejsze życie. A ono na pewno się nie spotka z życiem Tovy ani w czasie, ani w przestrzeni.

– No tak, rozumiem. Zobaczymy, coś będziemy musieli wymyślić.

Już na ulicy Sorensen zapytał niepewnie:

– Czy ten kuzyn, który czuwa przy Tovie… Czy on jest również jednym z tych, no wie pan?

– Z Ludzi Lodu? Tak, ale Jonathan różni się ode mnie i od Tovy. On jest całkiem normalny. Trochę tylko męczący przez to, że nieustannie opowiada o swoich wojennych przeżyciach.

– Ach, tak – roześmiał się doktor. – W takim razie jest rzeczywiście całkiem normalny. I bardzo, można powiedzieć, norweski!

– To prawda – uśmiechnął się Nataniel z goryczą. – Pewien Szwed, z którym niedawno rozmawiałem, stwierdził, że my, Norwegowie, nigdy nie otrząśniemy się z naszych wojennych doświadczeń. Można by sądzić, że Norwegowie jako jedyni z aliantów tę wojnę wygrali i że okupili to niewiarygodnymi cierpieniami.

– Z pewnością dotyczy to ludzi, którzy nie mają innych wrażeń i przeżyć – rzekł doktor. – Ludzi, którzy nie umieją wyjść poza szarość zwyczajnego dnia. Jednocześnie też wojna stała się źródłem lukratywnych dochodów dla wielu ludzi, zwłaszcza różnego rodzaju artystów. Iluż to tak zwanych literatów czerpie z niej korzyści? W nieskończoność roztrząsają różne, nie zawsze ważne epizody, zyskując dzięki temu majątek i sławę! Co by oni robili, gdyby nie wojna?

– To z pewnością prawda, ale do Jonathana to się nie odnosi. On po prostu wciąż jeszcze przeżywa tamte napięcia i emocje, choć skończył już trzydzieści pięć lat.

Tymczasem zbliżyli się do celu.

Jonathan otworzył im drzwi i powitał doktora. Pod nieobecność Nataniela Tova nawet nie drgnęła, poinformował.

Sorensen przyglądał się dziewczynie i zbadał jej puls. Sprawiał wrażenie strapionego.

– To nie jest zwyczajne omdlenie – powiedział półgłosem, jakby się bał, że ją obudzi. – Gdyby to nie brzmiało tak głupio, to powiedziałbym, że w takim właśnie stanie znajdowała się przez sto lat Śpiąca Królewna.

– Co w takim razie zrobimy?

– Najpierw spróbuję wszelkich znanych medycynie metod przywracania do świadomości. Ale, jak panowie wiecie, ja nie hipnotyzuję moich pacjentów. Oni nie śpią ani nie znajdują się w transie w przyjętym znaczeniu tego słowa. My to wprawdzie nazywamy transem, ale w rzeczywistości jest to przede wszystkim pełne odprężenie, doprowadzane do takiego poziomu, że pacjent przekracza granicę drugiego świata czy jak to nazwać. Całkowicie traci mentalny kontakt z teraźniejszością. Ale to tutaj… To coś zupełnie innego.

– Czy powinniśmy wezwać lekarza? – zapytał Jonathan.

Doktor miał zakłopotaną minę.

– Jeszcze nie teraz. Zresztą, co by tu miał do roboty lekarz? I… jeśli to może panów uspokoić… mój tytuł lekarski jest jak najbardziej legalny. Skończyłem medycynę, zdałem niezbędne egzaminy, pracowałem w szpitalu, dopóki nie uświadomiłem sobie, że ta specjalizacja jest pod każdym względem dużo bardziej satysfakcjonująca. Ale tradycyjni lekarze specjalnie mnie nie kochają – zakończył cierpko.

– Dla nas jednak to ważne wiedzieć, że Tova znalazła się w dobrych rękach – odparł Nataniel.

Obaj z Jonathanem wycofali się do niewielkiego saloniku, w którym stała tylko mała kanapka i dwa fotele, najwyraźniej odnalezione wśród starych mebli na strychu w willi Voldenów. Mieszkanie Lisbeth było małe i urządzone po spartańsku, ale znakomicie spełniało swoją funkcję.

Minęła mniej więcej godzina i doktor Sorensen musiał dać za wygraną. Zostawił Tovę w sypialni i przyszedł do saloniku.

– Zrobiłem wszystko co w mojej mocy! Wykorzystałem wszystkie metody cucenia, wszelkie możliwe środki i lekarstwa, ale nie ma najmniejszej reakcji. To straszne, jestem bliski rozpaczy! Trzeba ją będzie oczywiście przewieźć do szpitala, ale poważnie wątpię, czy to coś da.

– A czy jest jakaś inna możliwość?

Doktor potrząsał głową.

– Żadnej. Można tylko czekać w nadziei, że ona się obudzi, że tak powiem, sama z siebie. W takim razie należałoby ją utrzymywać przy życiu kroplówkami i czuwać przy niej dzień i noc.

Niewesołe perspektywy! Zwłaszcza że nie ma żadnej gwarancji…

– A może szok elektryczny? – zaproponował Jonathan.

– Nie, nie, to tutaj nic nie pomoże. Poza tym medycyna już odeszła od tego typu metod.

– No, trudno. W takim razie pozostaje jeszcze moja propozycja – powiedział Nataniel. – Musi pan wprowadzić mnie w trans i spróbuję podążyć jej śladami.

– Nie wiem. Jak już wspomniałem, to mało prawdopodobne, co tam, to po prostu niemożliwe. To są jej doświadczenia. Pan nie może uczestniczyć w wydarzeniach, które rozgrywają się w jej mózgu! Wiecie, panowie, to tak, jakby ktoś krzyczał do znajomego: „Co ty masz do roboty w moich snach? Zaraz dostaniesz za swoje, bo zachowywałeś się okropnie!”

Uśmiechali się obaj niepewnie.

– Nataniel potrafi bardzo wiele – powiedział Jonathan. – Niech mu pan pozwoli spróbować!

– Ale w jaki sposób? Co miałbym zrobić, żeby go z nią połączyć w czasie minionym? Nie, to nie ma sensu!

Nataniel powiedział stanowczo:

– Rozumiem pana. I sam też wątpię, czy to możliwe. Ale niech mi pan pozwoli poznać moją ostatnią inkarnację. Chciałbym to przeżyć mimo wszystko. Może potem przyjdzie nam do głowy jakiś genialny pomysł?

– Bardzo chętnie – zgodził się doktor. – Możemy skorzystać z tej kanapki tutaj.

Jonathan usiadł w fotelu pod ścianą i śledził wydarzenia. W sypialni obok Tova wciąż leżała bez ruchu.

Nataniel nie miał kłopotów ze zrozumieniem, jaką technikę stosuje doktor Sorensen. Zresztą już kiedyś pozwolił własnemu ciału tak się odprężyć, że zatraciło swoje funkcje i znalazło się niemal na poziomie zerowym. Miało to miejsce w krypcie grobowej w Anglii. Tym razem jego świadomość wyłączyła się bardzo szybko i doktor zaczął z nim rozmawiać. Jonathan siedział w milczeniu.

– Znaleźliśmy się teraz w roku 1850. Wyjdź przez drzwi, które przed sobą widzisz. O, tak, dobrze. Jesteś już na zewnątrz? Znakomicie, co widzisz?

Zwracał się teraz do Nataniela per ty, żeby wzmocnić kontakt z pacjentem.

– Światło – odparł Nataniel po dłuższej przerwie. – Obłoki w kolorze ambry. Sympatycznych ludzi. Jestem wolny.

– A zatem to nie jest wcielenie. Znajdujesz się w przestrzeni, którą Tova nazwała światem pośrednim. Twój stan można też określić jako czas oczekiwania. Wokół ciebie jest bardzo pięknie, prawda?

– O, tak, bardzo! Chciałbym tu zostać!

– Wszyscy chcą. Jak widać śmierci nie ma się co bać! Ale musimy cofnąć się dalej w czasie. Powiedzmy do roku 1790.

Minęło sporo czasu, zanim doktor zdołał wprowadzić Nataniela do wybranej epoki, rezultat jednak był taki sam jak poprzednio. Nic, tylko ów euforyczny stan pomiędzy śmiercią a nowym życiem.

– Cóż to, na Boga, znaczy… – jęknął Sorensen.

Robili kolejne próby pomiędzy wyznaczonymi datami, ale i to niczego nie dało. Rok 1900 również okazał się błędem. Doktor był kompletnie zbity z tropu.

– W takim razie powinniśmy się cofnąć znacznie dalej w czasie. Na przykład do roku 1750!

I znowu ta piękna, spokojna atmosfera!

Sorensen, który obawiał się, że Nataniel ma podobne doświadczenia jak Tova z martwo urodzonymi dziećmi, ponawiał próby w równomiernych odstępach czasu, ale za każdym razem witała ich ta sama cisza.

1700. 1675. 1650. Doktor nie dowierzał własnym zmysłom. Nataniel natomiast zaczynał powątpiewać w jego umiejętności. Może Tova i inni pacjenci zostali zwyczajnie oszukani?

Trafili na rok 1625 i oto…

– Tak – powiedział Nataniel. – Teraz coś widzę!

– No, Bogu dzięki – mruknął doktor, a Jonathan poruszył się gwałtownie na swoim fotelu.

– Nigdy jeszcze nie zdarzył mi się taki wielki przeskok w czasie – rzekł doktor. – Opowiadaj! Co widzisz?

Nataniel mówił wolno i dokładnie ważył słowa. Chciał być pewien swoich wrażeń.

– Huk armat… Wokół mnie toczą się walki. Leżę w jakiejś kotlinie. Jest dosyć ciemno. I chłodno. Czołgałem się do tego miejsca, żeby odpocząć od czegoś, ale… – Jęknął przerażony. – Coś za mną pełznie po zboczu! Myślę, że to jest najbardziej przerażający upiór pól bitewnych. Pożeracz trupów.

– Oj – westchnął Jonathan cicho. – Zdaje się, że zaczynam rozumieć.

Sorensen ściągnął brwi.

– Jak się nazywasz? – zwrócił się do Nataniela.

– Tarjei. Tarjei Lind z Ludzi Lodu.

– Och, nie! – jęknął doktor. – Znowu Ludzie Lodu?

– Muszę uciekać… On chce mnie złapać – wykrztusił Nataniel. – Nie, nie! To nie jest pożeracz! To mój brat, Trond! On… Nie! Trond, czyś ty oszalał? Skarb Ludzi Lodu nie należy do ciebie, ty… – Nataniel zniżył głos. – O Boże, on został zastrzelony. Trond! Trond!

Mężczyzna na kanapie, który był Natanielem i Tarjeim zarazem, zaczął płakać. Doktor położył mu rękę na oczach i przemawiał uspokajająco.

– Wizja już zniknęła. Jesteś na powrót we własnym czasie. Oddychaj głęboko i spokojnie! O, właśnie tak! Wyciągnij się! Otwórz oczy!

Nataniel odetchnął.

– Uff, to było okropne przeżycie.

– Ale zgodne z prawdą – powiedział Jonathan wstając. – W naszej rodzinie miał się kiedyś pojawić człowiek wybrany i mówiono, że to był Tarjei, ale on został zamordowany.

– Tam? Na wojnie?

– Nie, nie, to się stało dziesięć lat później.

– I wiecie, w jaki sposób?

– Oczywiście! Zamordował go nasz kuzyn. Dotknięty. Taki jak Tova.

– Rozumiem. Skoro wiecie, jak do tego doszło, nie będziemy odtwarzać sceny śmierci. Podświadomy wpływ, prawda? Ale proszę mówić dalej! Powiedział pan, że to zgodne z prawdą, iż Nataniel był kiedyś Tarjeim?

– Tak. Teraz Nataniel jest takim samym szczególnie wybranym. Pomiędzy nimi nie było nikogo.

Doktor potrząsał głową wzburzony tymi niezwykłymi historiami.

– I przedtem też nie było nikogo?

– Tego nie wiemy na pewno, ale wydaje nam się to mało prawdopodobne.

Nataniel usiadł na swojej kanapie.

– Uważam, że powinniśmy spróbować i sprawdzić to.

– Jak chcesz – zgodził się doktor. – Jakie tysiąclecie by to miało być?

Nataniel zastanawiał się dość długo. Tova chciała dotrzeć do rodziców Tengela Złego…

– Chciałbym się znaleźć właśnie w tym czasie – powiedział. – Powiedzmy, że Tengel urodził się w roku… Poczekajcie no. W grotach był w roku 1120o. Nie, ja chcę się znaleźć przed jego epoką. Powiedzmy, rok 1080!

Nataniel rozumował teraz dokładnie tak samo jak Tova. Ona jednak wybrała rok 1075 i znalazła się w Japonii. On wybrał datę o pięć lat późniejszą. Tyle tylko, że Nataniel nie miał pojęcia o wyborze Tovy.

Położył się znowu i ponownie został wprowadzony w trans. Nic się jednak nie stało. Raz jeszcze znalazł się w świecie pośrednim.

– No i co teraz? – zapytał zgnębiony, kiedy znowu otworzył oczy. – Nie chciałbym znaleźć się w tej epoce, kiedy Tengel Zły chodził po ziemi, a jeszcze dalej w przeszłość nie ma po co wracać, bo co by to dało?

– Ja też nie widzę sensu – zgodził się Sorensen.

Nataniel wsparł się na łokciu. Nagle wyraźnie się ożywił.

– Chciałbym się znaleźć w roku 1080.

– Ale wtedy nie było żadnego twojego wcielenia. Nie możesz się tam dostać!

– Proszę tak nie mówić – zaprotestował Nataniel przygnębiony. – Pan jest zdolnym parapsychologiem, a ja mam specjalne zdolności. Chcę, żeby mnie pan przeniósł do roku 1080 i na to miejsce, w którym znajdowali się wówczas rodzice Tengela Złego. A to musi być gdzieś na Syberii.

Doktor wzniósł oczy w niebo.

– Na Syberii? A nie mógłbyś znaleźć jakiejś mniejszej krainy?

– Moje siły psychiczne są ogromne – upierał się Nataniel. – Jeśli mam znaleźć Tovę, muszę podążać jej tropem. Ona zaś powiedziała przecież wyraźnie, że zamierza iść śladami rodziców Tengela. Rok 1080 to właściwa data, problem polega jedynie na tym, by odnaleźć samo miejsce. Nie wiemy przecież o jego rodzicach nic ponad to, że przybyli jako członkowie małego plemienia. Wspominano niekiedy góry Ałtaj, ale to raczej domysły niż pewność.

– Czy nie ma nikogo w rodzinie, kto by…? – zaczął Jonathan.

– Nawet szamanka Tun-sij z plemienia Taran-gai nie wiedziała, skąd oni przybyli. Wiadomo jedynie, że ich totemem był róg jaka.

– No! – wtrącił Sorensen. – Jaki nie były takie znowu rozpowszechnione. Spróbujemy? Może otrzymasz jakiś impuls po drodze?

– Bardzo bym chciał – westchnął Nataniel. – Teraz jednak proszę przenieść mnie do miejsca w krainie jaków, gdzie rodzice Tengela Złego żyli w roku tysiąc osiemdziesiątym.

– Nie, nie, nie! – zawołał doktor. – Nie można podejmować wędrówki w przeszłość na takich warunkach! Nie ma tam żadnego twojego wcielenia!

– Jeśli ktoś w ogóle może tego dokonać – wtrącił Jonathan – to jest to Nataniel.

– Spróbuję – zdecydował Nataniel. – Uda się, to dobrze, a nie… Jonathan, jeśli ze mną będzie równie źle jak z tą biedaczką Tovą, to wezwijcie Ganda. Zrobisz to?

– Ale przecież ja nie jestem w stanie go wezwać!

– W takim razie poproś Benedikte!

– Ale, Boże kochany, nie możesz popaść w ten sam stan co ona, nie wolno ci!

– No to kto pomoże Tovie?

– Czy Gand by nie mógł…?

– Wiesz przecież, że on nie powinien się pokazywać tam, gdzie jest Tengel Zły. Tengel nie może się dowiedzieć o jego istnieniu.

Jonathan westchnął, ale pogodził się z losem. Usiadł, Nataniel położył się na kanapie i seans zaczął się od początku.

W całym mieszkaniu nie było słychać najmniejszego szelestu. Nic. Doktor Sorensen koncentrował się na najbardziej skomplikowanym zadaniu w swoim życiu. Musiał oto przenieść człowieka w czasy, w których ten nie miał żadnego wcielenia, a w dodatku do miejsca, którego żaden z nich nie znał.

I tak oto zaczęła się wędrówka Nataniela w czasie i w przestrzeni, której celem było odnalezienie Tovy. Wędrówka, która ich wszystkich miała napełnić najwyższym przerażeniem.

ROZDZIAŁ XI

Jonathanowi naprawdę potrzeba było tyle cierpliwości, na ile tylko mógł się zdobyć. Siedział bez ruchu w swoim fotelu w kącie, a w pokoju słychać było tylko cichy głos doktora i od czasu do czasu odpowiedzi Nataniela.

Z małej sypialni, w której leżała Tova, nie dochodził żaden dźwięk.

Kusiło go, by tam pójść i zobaczyć, czy kuzynka jeszcze żyje. Ruch zakłóciłby jednak spokój doktora i Nataniela, a poza tym Tova z pewnością żyła. W tym dziwnym stanie mogła trwać długo. Może nawet całe lata…

Znaleźli się w okropnie skomplikowanej sytuacji. Lada moment trzeba będzie powiedzieć Vinnie i Rikardowi, co się stało z ich jedynym dzieckiem. Jak się na to zdobędą, Jonathan nie miał pojęcia. Jak można opowiedzieć o czymś takim?

Znowu wsłuchiwał się w cichy, szemrzący głos. Nie zdawał sobie sprawy z tego, ile czasu już minęło, widział natomiast, że na czole doktora perli się pot.

– Czy ciągle niczego nie dostrzegasz? – powtarzał raz za razem doktor głosem zdradzającym zmęczenie.

– Nic oprócz śnieżnej zawieruchy na ogromnych przestrzeniach. Widzę to już od dłuższego czasu – odparł Nataniel niewyraźnie. Znajdował się w stanie całkowitego odprężenia.

– Tak, no to w takim razie dotarliśmy nareszcie do Syberii i już to samo w sobie jest ogromnym osiągnięciem – powiedział doktor. – Spróbujemy jeszcze raz odszukać miejsce pobytu tego niewielkiego plemienia, które później przybrało nazwę Ludzie Lodu, a niektórzy z nich nazywali się Taran-gai. Czy tak się sprawy miały?

– Tak.

– Datę określiliśmy na dzień pierwszy marca roku tysiąc osiemdziesiątego. Godzina dwunasta w południe. Poszukajmy nieco dalej na północ.

Cóż za beznadziejne przedsięwzięcie, pomyślał Jonathan. Czy oni naprawdę wierzą, że w ten sposób zdołają odnaleźć rodziców Tengela Złego?

I właśnie w tej chwili rozległ się cichy, ale pełen napięcia okrzyk Nataniela:

– Zaczekaj!

– Widzisz coś?

– Coś się porusza w śnieżnej kurzawie.

Doktor i Jonathan czekali wstrzymując dech.

Po bardzo długiej pauzie doszedł do nich szept Nataniela:

– Jakaś… karawana?

– W śnieżycy? To dosyć dziwne.

– Nie, oni nie idą. Karawana czeka spokojnie w jakimś obozie. Nie, to nie obóz, to niewielka osada. Wielbłądy powiązane w stajni. Przy nich jaki. Karawana nie może iść dalej z powodu złej pogody.

– Widzisz jakichś ludzi?

– Nie. Tylko niskie, prymitywne domy.

– Wejdź do najwyższego budynku, jaki zobaczysz. Widzisz gdzieś taki?

– Mmm… tak. Widzę.

– No to wejdź! To znaczy niech wejdą tam twoje myśli, bo przecież nie masz ciała. Inkarnacja się nie dokonała… dysponujesz jedynie siłą psychiczną.

Doktor Sorensen zwrócił się na moment do Jonathana z twarzą mokrą od potu.

– Jakie to wszystko niewiarygodne – szepnął. – Proszę tylko pomyśleć, udało się! Zdołaliśmy tego dokonać!

– Och! – jęknął Nataniel. – Wizja zniknęła.

– To moja wina – usprawiedliwiał się doktor. – Nie mogę się rozpraszać ani na chwilkę. Ale bardzo się cieszę, że mój udział ma takie znaczenie.

– Oczywiście, że ma – rzekł Nataniel siadając. – Jest pan niezwykle utalentowany, jeśli chodzi o te sprawy. Ale to bardzo wyczerpujące.

– Okropnie! – zgodził się doktor. – Zarówno dla pacjenta, jak i dla doktora.

– Tak. Oj, zobacz, Jonathan, w miejscu, gdzie leżałem, kanapa jest mokra od potu. Co Lisbeth na to powie?

– Nie martw się, to wyschnie – odparł Jonathan, patrząc na kompletnie mokrą koszulę Nataniela. – Ale ty musisz położyć się na suchym kocu, jeśli zamierzacie kontynuować poszukiwania.

– Oczywiście, że zamierzamy – odpowiedział Nataniel. – Musimy tylko chwilkę odpocząć.

– Zrobię kawy – ofiarował się Jonathan.

– Znakomicie – mruknął Sorensen.

Kiedy kawa została wypita, przystąpili do dalszej części eksperymentu. Nie mieli już teraz żadnych problemów z trafieniem do epoki i miejsca, w którym przerwali. Bardzo szybko myśli Nataniela powróciły do małej azjatyckiej wioski.

– Teraz musisz znaleźć się w domu – rzekł Sorensen.

Nataniel leżał z zamkniętymi oczyma. Bardzo długo nie mówił nic.

– Jestem już po drugiej stronie drzwi – oznajmił w końcu.

– Co widzisz?

– Coś jakby gospoda czy karczma, chociaż tutaj to się pewnie nazywa zupełnie inaczej. Siedzą tu wędrowni kupcy. Wyłącznie mężczyźni. Mongołowie i przedstawiciele innych wschodnioazjatyckich ludów. Różnych. Chyba nie mam tu nic do roboty.

– To co zamierzasz począć?

– Spróbujmy przesunąć się w czasie o pięć lat naprzód.

– Do tysiąc osiemdziesiątego piątego?

– Tak. I żeby to był ten sam dzień i ta sama godzina. Musimy odnaleźć Ludzi Lodu, a raczej rodziców Tengela Złego.

– Miejsce też ma być to samo?

– Nie, to bez sensu. Bardziej na… Tak, wydaje mi się, że karawana idzie na północny zachód. Zaczekaj, postaram się w myślach śledzić przez jakiś czas ich drogę. Wydaje mi się to ważne, choć nie wiem jeszcze, dlaczego.

Cisza zaległa w pokoju, a myśli Nataniela błądziły gdzieś w przepastnej dali. Jonathan spojrzał na zegarek i przeraził się, widząc, ile czasu już upłynęło.

– O – szepnął w końcu Nataniel. – Dotarłem do takiego punktu… Karawana podzieliła się tu na kilka mniejszych grup. Myślę, że się zbliżam do… Doktorze Sorensen, proszę teraz odszukać miejsce, w którym mieszkają Ludzie Lodu! Natychmiast!

– Spróbujemy wspólnie – obiecał doktor.

Ponownie rozległo się jego ciche mamrotanie i odpowiedzi Nataniela, który po kilku minutach wydał z siebie przeciągły jęk.

– Widzę je! Widzę!

– Co takiego?

– Widzę słupy totemowe z powiewającymi na wietrze długimi rzemieniami! A na samej górze rogi jaków! Tak, to skupisko przypominających namioty szałasów. One się nazywają jurty, prawda? Stoją w głębokim śniegu. Ale burzy śnieżnej już nie ma, w tym miejscu nie. Pogoda jest ładna, bardzo zimno. – Skulił się na posłaniu. – Okropnie marznę.

– To wejdź do jurty! Wybierz taką, która wydaje ci się ważna!

Nataniel zastanawiał się przez dłuższy czas. Mogli niemal obserwować, jak wybiera pomiędzy pokrytymi skórą namiotami.

– Ta, z tamtej strony – rzekł w końcu. – Wchodzę tam!

Znowu musieli czekać dość długo. Nareszcie odezwał się jakby ze zdziwieniem w głosie:

– Przy palenisku siedzą dwie kobiety. Przygotowują jedzenie. Kładą placki z ciasta na dużym kamieniu. Rozmawiają. Ja… rozumiem ich język!

– Raczej ich myśli. Ale mów dalej, o czym rozmawiają?

– Ma się wydarzyć coś bardzo ważnego. Przygotowują się do święta. Może do jakiegoś rytuału? Niedokładnie pojmuję, o co to chodzi. Teraz wejście do jurty zostało otwarte to znaczy ktoś odsunął skórę zawieszoną w wejściu. Weszła jeszcze jedna kobieta. Jest bardzo ładna na ten egzotyczny, mongolski sposób. Tamte dwie wstały i pospiesznie wyszły. One się jej boją!

– Czy ta trzecia kobieta jest młoda, czy stara?

– Stara nie, ale też i nie bardzo młoda. Powiedziałbym: dojrzała piękność. Teraz przykucnęła koło chlebów. Śpiewa nad nimi jakąś pieśń i wykonuje tajemnicze ruchy. Ja… myślę, że ona potrafi czarować. Śpiewa coś jakby psalm, ale nigdy czegoś podobnego nie słyszałem.

Nataniel umilkł.

– Co się dzieje? – zapytał po chwili Sorensen.

– Nic nowego. Ona wciąż siedzi i wciąż śpiewa ten jakiś psalm czy jak to nazwać. Twarz jej jaśnieje jakby w ekstazie. Bez wątpienia jest to szamanka tego plemienia, zna się na czarach i magicznych rytuałach.

Czekali. Brwi Nataniela poruszały się delikatnie, cała jego wrażliwa twarz wyrażała napięcie. Jaki on piękny, gdy tak leży, myślał Jonathan. Kiedy zniknęły powszednie troski i niepokoje, ujawniło się wszystko, co w nim najdoskonalsze. Nataniel żywił nieskończoną dobroć i miłość do wszelkich żyjących stworzeń. To była jego słabość. jak jednak można prosić człowieka, by był twardy i zimny dlatego, że będzie musiał zwyciężyć w śmiertelnej walce?

Nataniel zaczął znowu mówić, tym razem z wielkim ożywieniem.

– Do jurty wszedł jakiś mężczyzna! Ja… Ja go poznaję! to jeden z tych, którzy siedzieli w gospodzie. Jeden z karawany. On nie pochodzi z tego stepowego plemienia, do którego należą kobiety. To ktoś inny, rozpoznaję to po jego rysach. On jest… Japończykiem! Tak, o mój Boże, ten człowiek jest Japończykiem!

– Otóż to! – westchnął Jonathan. – Zatem mamy i Japończyków. Mów dalej!

– Oni uśmiechają się do siebie, ta kobieta i przybysz.

On jest młody, młodszy od niej. Ale nie za bardzo. I… Tak, myślę, że jest czarownikiem! Zna się na czarnej magii.

– Dlaczego tak myślisz? – zapytał Sorensen.

– On… Wykonuje jakieś rytualne gesty. On także. Ale niepodobne do tych, które ona… Ja myślę… Nie, ja to wiem: Mężczyzna przybył tutaj z karawaną ze wschodu. Z Japonii. Prawdopodobnie stamtąd uciekł, tak to odczuwam. Tak, i zna się na czarach. Złe duchy krążą w powietrzu!

– A zatem ów japoński czarownik związał się z szamanką stepowego plemienia?

– Na to wygląda. Teraz on coś mówi. Musi przebywać tu już jakiś czas, bo posługuje się jej językiem, chociaż dosyć nieporadnie.

– Rozumiesz, co mówi?

– Oczywiście! Wszystko dociera do mojego mózgu w postaci jasnych myśli. Wszystko rozumiem. On powiada… Dziś w nocy mają zamiar spłodzić dziecko. Mają temu towarzyszyć magiczne rytuały dwóch ludów! Dziecko poczęte… pod znakiem zła! Dziecko tak złe, że pewnego dnia będzie mogło przejąć władzę nad całym światem. Wybacz mi, ale nie chcę być obecny przy akcie poczęcia.

– Nie musisz. Chcesz zobaczyć coś jeszcze? Coś innego?

– Tak. Chciałbym się przenieść trzy lata w przód. Śledzić losy tych ludzi.

– Spróbujemy.

Po chwili udało im się nawiązać kontakt.

– Oni się przenieśli dalej – poinformował Nataniel sennym głosem. – To nomadowie. Znowu jestem w ich jurcie. Jest tam matka i… dziecko. Bardzo złe dziecko. Nie podoba mi się to! Cokolwiek tamci dwoje postanowili, wszystko im się udało. Udało im się spłodzić dziecko całkowicie pozbawione ludzkich uczuć. Nieszczęsny malec!

– Co się teraz dzieje?

– Wszedł ojciec, ten Japończyk. O Boże, on kopnął dziecko. Mały płacze. Biedny mały chłopczyk, jak można postępować w ten sposób?

– Jak wygląda to dziecko? – zapytał Jonathan, wtrącając się po raz pierwszy do rozmowy.

– Jest bardzo ładne, ale jakieś, powiedziałbym, lodowate. O Boże!

Nataniel sprawiał wrażenie wstrząśniętego.

– Co się stało? – spytał Sorensen.

– Ten chłopiec… który ma nie więcej niż dwa lata, chwycił nóż. Przebił nim gardło ojca. Uff, ile krwi! Matka krzyczy. Z ojca uchodzi życie.

– To chyba najlepsze, co się mogło stać – mruknął Jonathan. – A co się dzieje teraz?

– Ja… docierają do mnie myśli chłopca. Ma na imię Tan-ghil. On miałby ochotę zabić również matkę, z powodu tych krzyków, ale tymczasem zamierza ją oszczędzić. Uważa, że będzie jeszcze miał z niej pożytek. Pozwoli jej jeszcze przez jakiś czas żyć… Nie, nie chcę być tu już dłużej. Czuję wstręt do tych ludzi! Chcę zniknąć, zanim chłopiec odkryje moją obecność.

– Ale co się z nimi stanie? – spytał Jonathan.

– Widzę, że są przepędzani z miejsca na miejsce ze względu na czary. Wciąż wędrują na północny zachód. I nie chcę już widzieć nic więcej.

– Wizja zaraz zniknie – powiedział Sorensen. – Ale gdzie jest Tova?

– Tutaj nigdy jej nie było. To ślepy trop.

– I nie wiesz, gdzie ona może się teraz znajdować?

– Najpewniej w Japonii. Prawdopodobnie cofnęła się za bardzo w czasie. Śledziła życie ojca Tan-ghila w Japonii. Inaczej nie umiem sobie tego wytłumaczyć.

– Ale bitwa nad Dan-no-ura miała miejsce w roku tysiąc sto osiemdziesiątym piątym. Dokładnie sto lat po wydarzeniach, które ty oglądałeś.

– Tak. No i właśnie tego nie rozumiem. Pojęcia nie mam, co mogło ją łączyć z tą bitwą.

– Chciałbyś się tam dostać? Do Japonii?

– Tak by chyba było najlepiej.

– W takim razie oddychaj głęboko, bo znowu musisz do nas wrócić.

Nataniel rozpoczął zwyczajne już teraz dla niego przygotowania, by obudzić się w teraźniejszości. Wkrótce usiadł na kanapie spocony jak mysz.

– Muszę wziąć prysznic – mruknął.

Długo siedział na posłaniu.

– Przeczuwam, że tym sposobem nie spotkam Tovy. Bardzo trudno ją znaleźć, a te wszystkie wędrówki są niebywale męczące.

– Zgadzam się z tobą – westchnął doktor.

– Chodzi mi o to, że nawet jeśli dzięki szalonemu wysiłkowi ją odnajdę, to i tak nie będę mógł się z nią porozumieć. W tej jurcie też przecież byłem tylko myślami. Oni mnie nie dostrzegali. A jeśli mam pomóc Tovie, to muszę z nią nawiązać kontakt. Sama myśl nie wystarczy. Mam jednak inny pomysł.

– Jaki mianowicie?

– Telepatia. Przekazywanie myśli. Tova mogła przecież wezwać mnie we śnie. Doktorze Sorensen, gdybym się tak położył obok Tovy w tamtym pokoju i trzymał ją za rękę… Czy sądzi pan, że mógłbym wprawić się w taki trans, by móc dotrzeć do jej mózgu? Ja nie mówię o tej Tovie, która zaginęła gdzieś w mrocznej przeszłości, mówię o Tovie, która leży tu obok. Rozumie mnie pan?

Doktor zastanawiał się.

– Możemy, oczywiście, spróbować – rzekł w końcu. – Opanowałem dzisiaj tak wiele całkiem dla mnie nowych terenów, że wcale bym się nie zdziwił, gdyby naprawdę udało ci się ten kontakt nawiązać.

Dzisiaj, pomyślał Jonathan i wyjrzał przez okno. Widział tam gęstą ciemność. Nie miał odwagi spojrzeć na zegarek.

– Natanielu Gard – powiedział doktor Sorensen wzruszony. – Współpraca z panem to prawdziwa przyjemność! Proszę mi wierzyć, że nie ma w tym kraju nawet pięciu osób, które posiadałyby podobne zdolności!

– Rzeczywiście nie ma! A ta garstka, o której pan wspomina, to wszystko nasi krewni, członkowie Ludzi Lodu – rzekł Jonathan trzeźwo. – Nataniel, Tova, Benedikte, Christa… no i nie należy zapominać o Gandzie.

– I Ellen – dodał Nataniel. – Ona posiada wyjątkową zdolność, choć wcale jej to nie cieszy.

– Bardzo bym chciał ich wszystkich spotkać – mruknął Sorensen. – No, ale wracając do naszych spraw, mażemy zaczynać?

Nataniel był natychmiast gotów.

– Prysznic może poczekać. Na pewno i tym razem nieźle się spocę.

Przeszli na palcach do sypialni. Tova leżała jak przedtem. Wspólnymi siłami przesunęli ją bliżej ściany, po czym Nataniel położył się przy niej na plecach. Wziął kuzynkę za rękę, a doktor okrył ich oboje kołdrą.

– Muszę mieć umysł zupełnie wolny od wszelkich myśli – powiedział Nataniel. – Tak, bym mógł przyjąć ewentualne informacje od niej. Jeśli to w ogóle możliwe.

To samo pomyśleli dwaj jego towarzysze: Jeśli to w ogóle możliwe, żeby przyjąć jakąś informację od tej żywej, a jednak jakby umarłej istoty.

Tym razem wszystko trwa nieskończenie długo, myślał Jonathan, siedzący w swoim kącie. Zastanawiał się, czy nie powinien włączyć ogrzewania i zrobić czegoś do jedzenia, ale nie miał odwagi ruszyć ani ręką, ani nogą. Nie miał najmniejszego pojęcia, co dzieje się w umysłach Tovy i Nataniela. Wiedział jedynie, że on i doktor muszą zachować grobową ciszę. Nataniel nie mógł im obiecać, czy będzie, jak poprzednio, w stanie opowiadać, co dzieje się podczas próby. Uważał, że to się nie uda. Obiecał jednak, że jeśli nawiąże kontakt z Tovą, to da im znak ręką, która spoczywała na kołdrze.

Tymczasem jednak nic się nie działo.

A minęła już ponad godzina, od kiedy zaczął.

Jonathan czuł, że ciało mu drętwieje, chociaż fotel był miękki i wygodny.

Doktor Sorensen trzymał rękę na ramieniu Nataniela, jakby chciał wzmocnić kontakt.

Nagle zamarli.

Ręka Nataniela poruszyła się delikatnie. Dwa palce uniosły się jakby w słabiutkim pozdrowieniu, po czym znowu znieruchomiały.

Doktor i Jonathan wymienili spojrzenia. Napięcie stawało się trudne do zniesienia.

Nataniel odebrał jakieś sygnały.

Przez cały czas koncentrował się wyłącznie na duszy i umyśle Tovy, czy, ściślej biorąc, na jej myślach.

Przez pierwsze pół godziny wszystko było jak martwe, panowała dzwoniąca w uszach cisza niczym w przestrzeni kosmicznej.

Powoli intensyfikował koncentrację. Doprowadził ją do tego stopnia, że wszystko inne zniknęło z jego świadomości. Nawet Ellen, która przecież od dawna nie opuszczała jego myśli. Wszystko, absolutnie wszystko, kręciło się wokół Tovy.

No i nareszcie coś się pojawiło. Najpierw bardzo słaby sygnał z nieskończonej dali.

Na początek tylko tyle, potem jednak sygnały zaczęły się przybliżać, w parominutowych odstępach pojawiało się coś, co mogło przypominać słowa. Aż nareszcie, po nieznośnie długim czasie, zaczął coś pojmować. Cichuteńki, niewyraźny głos. Bezradny i zrozpaczony:

– Spieszyłam się… przez lądy i morza… z jednego stulecia do drugiego…

Zadem ta nie była Tova leżąca obok niego! To Tova z dalekiego, zatraconego kraju.

Oczywiście! Tamta Tova, która wzywała go we śnie, przybywała z bardzo daleka. Powinien był o tym pamiętać.

Daleki, słaby głos mówił dalej:

– Przebyłam daleką drogę w czasie i przestrzeni… ale może teraz mnie słyszysz? Tak daleko?

Głos był wysoki i brzmiał patetycznie, Nataniel odczuwał głębokie współczucie dla nieszczęsnej dziewczyny.

– Jestem w Japonii – wołała. – Już nie wrócę.

– Dlaczego nie wrócisz?

– Tengel Zły mnie tutaj zamknął. Weszłam na fałszywy trop. Moja inkarnacja…

– Tak? Co z twoją inkarnacją?

– Należała do japońskiej gałęzi rodu. Tengel Zły stąd pochodził. Wiedziałeś o tym?

– Do dzisiaj nie wiedziałem. Czy nadal jesteś w tamtym wcieleniu?

– Tak. I nie uwolnię się od tego. On chce mnie tu zatrzymać do czasu, aż będę mu potrzebna.

– Tak jak Erhinga Skogsruda. Czy znasz to swoje wcielenie?

– Owszem. Ma na imię Setsuko i jest damą na dworze małego cesarza. Ma umrzeć za cztery lata, a wtedy ja umrę razem z nią. Tengel Zły liczy się jednak z tym, że w ciągu tego czasu mogę mu być potrzebna. Wtedy przywróci mnie do teraźniejszości.

Zimny dreszcz przeniknął Nataniela.

– Czy w takim przypadku zachowasz życie?

– Tak przypuszczam. Natanielu, ja chcę do domu – rozległ się płaczliwy głosik Tovy.

– Czy wiesz, w jaki sposób Setsuko ma umrzeć?

– Nie, tylko, że będzie to za cztery lata.

– Jaki rok jest u ciebie teraz?

– Według naszej rachuby tysiąc sto osiemdziesiąty pierwszy. Sama ten rok wybrałam, bo wtedy żył Tengel Zły. Bardzo głupi wybór!

1181. Nataniel policzył szybko.

– Tova, w takim razie ja wiem, jak Setsuko umrze. W roku 1185 rozegra się wielka bitwa przy Dan-no-ura, która będzie końcem klanu Heike. Zginie cesarz i prawdopodobnie wszystkie damy dworu.

– Nataniel, ja nie chcę umierać!

– I wcale nie musisz. Chyba mam pomysł, co powinniśmy zrobić.

– Mów szybko!

– Nie będę mógł cię uratować, dopóki żyje Setsuko. Znajdujesz się we władzy Tengela Złego, a poza tym my nie możemy ingerować w życie człowieka, którego los już został postanowiony. Musimy zaczekać, aż Setsuko umrze, a w chwili jej śmierci ja spróbuję cię uwolnić.

– Och, jakie to straszne – żaliła się. – To przecież cztery lata. Nie mogę czekać tak długo. Tengel Zły wkrótce pojawi się na świecie, sam mi to powiedział, a wtedy ja będę musiała mu służyć.

– Chcesz tego? – zapytał.

– Nie, nie! – Tova zaniosła się szlochem.

– Bardzo dobrze. W takim razie słuchaj, co ci teraz powiem. Nie będziesz musiała czekać aż cztery lata. Ja zakłócę rytm czasu tak, by przenieść cię od razu w miejsce i wydarzenia związane z bitwą nad Dan-no-ura. Tam się spotkamy.

– Ale to przecież jeszcze cztery lata.

– Tak. Dla Setsuko. Ale nie dla ciebie. Kiedy ja się pojawię, ona będzie miała już za sobą te lata. Dzięki mojej ingerencji ty przeniesiesz się bezpośrednio w rok 1185, ponieważ moje myśli skieruję właśnie do tego dnia. „Do dwudziestego czwartego dnia w trzecim miesiącu przy Dan-no-ura w prowincji Nagat. Widzisz, my mamy teraz bardzo dokładne informacje na temat bitwy. Ja wiem nawet, gdzie na mapie leży Dan-no-ura, bo przejrzałem atlas. Znajduje się to mianowicie nad zatoką Shimono na samym dole największej wyspy Japonii Honshiu. To bardzo ciekawe odkrycia, zapewniam cię. Dan-no-ura nie została tam zaznaczona, ale w papierach, które mi pożyczono, znajduje się nazwa Shimonoseki.

– Och, Natanielu, nie chciałabym cię w to mieszać!

– Tylko działaj spokojnie, a wszystko będzie dobrze. W chwili śmierci Setsuko znajdę się tuż przy tobie.

Żałosny, daleki głos Tovy zdawał się wyrażać słabiutką nadzieję.

– Zrób, co tylko możesz! Muszę was jeszcze wszystkich zobaczyć!

– Przyjdę, Tovo! Zaufaj mi. A tymczasem żegnaj!

– Natanielu, nie opuszczaj mnie!

On jednak już uwolnił swoje myśli od jej spraw i przygotowywał się do powolnego powrotu do rzeczywistości.

Po chwili otworzył oczy i usiadł na posłaniu.

– Co się stało? – krzyknęli jednocześnie jego towarzysze.

Nataniel oszołomiony potrząsał głową i jak mógł najdokładniej powtórzył im całą rozmowę.

– I teraz, doktorze Sorensen, wkraczamy w nową fazę – oświadczył. – Zaczynamy kolejny eksperyment. Bo tym razem nie chcę podejmować walki jedynie pod postacią samej myśli. Tym razem muszę być sobą.

– Nie! – krzyknął Jonathan. – Nie wolno ci cofać się w przeszłość i ciałem, i duszą!

– Nie, oczywiście, że nie! Muszę się wcielić w kogoś innego. W jednego z tych, o których wspomina się w materiałach z ambasady. Pan, doktorze Sorensen, musi mi w tym pomóc.

– Ale coś takiego nie jest możliwe! Ja mogę jedynie pomóc ci odnaleźć twoje wcześniejsze inkarnacje. A przecież nad Dan-no-ura ciebie nie było. Nie, nie umiem ci pomóc.

– Cóż za głupstwa! Dzisiaj już wielokrotnie przekroczył pan granice swoich możliwości, prawda?

– Owszem.

– No więc właśnie! W takim razie wie pan, jak znakomicie obaj ze sobą współpracujemy. Tym razem chodzi jedynie o to, by wybrać właściwy czas i odpowiedniego człowieka, w którego mam się wcielić.

Jonathan i lekarz przyglądali mu się w milczeniu.

ROZDZIAŁ XII

Nataniel wykazywał teraz jakąś zaskakującą pewność siebie, której Jonathan nie znał. Jego dawne niezdecydowanie zniknęło bez śladu, jakby nieoczekiwanie uświadomił sobie własną siłę.

Czas najwyższy, myślał Jonathan.

Mimo to zdawał sobie sprawę, że nie odkryto jeszcze, jakimi możliwościami dysponuje Nataniel. On sam też jeszcze tego nie wiedział.

– Teraz najważniejsze, żeby znaleźć odpowiednią osobę – powtarzał raz po raz ten niezwykły wybrany człowiek, który nosił w sobie takie niepowszednie i wielorakie dziedzictwo. – Musi to być ktoś konkretny, czyje nazwisko znamy. Nie mogę powiedzieć po prostu: „Chcę się wcielić w kogoś z klanu Heike, jakiegokolwiek uczestnika walki”. To by nic nie dało.

Doktor Sorensen podzielał jego zdanie.

– No, a kogo my znamy z imienia i nazwiska?

Nataniel się zastanawiał.

– Musimy wybrać kogoś, kto znajdzie się blisko Setsuko w momencie jej śmierci… No i musi to być mężczyzna. Chodzi o to, że… ja mam duszę mężczyzny, a przecież kobiety i mężczyźni różnią się także pod psychicznym względem. Kobiety myślą inaczej niż mężczyźni, choćbyśmy sobie nie wiem co wyobrażali na ten temat. Problem polega na tym, że znamy bardzo niewiele nazwisk z klanu Heike.

Sorensen stał oparty o ścianę i zastanawiał się, czy nie śni. Siedzi oto przed nim młody człowiek, z pozoru całkiem rozsądny, i rozważa możliwość wzięcia udziału w walce sprzed ośmiuset lat! Na dodatek w Japonii! i żąda, by on, doktor Sorensen, mu w tym pomógł!

Najgorsze zaś było to, że doktor Sorensen wierzył, że to możliwe, i bardzo chciał mu pomagać.

Całe szczęście, że nie ma tu jakiegoś zagorzałego zwolennika medycyny akademickiej ani formalisty z władz służby zdrowia!

Usłyszał własny głos, który mówił:

– No właśnie, kogo my tam znamy?

– Antoku, cesarza? – wtrącił ostrożnie Jonathan.

– Tak, i chyba on jest jedyny – potwierdził Nataniel. – Tylko że on miał wtedy siedem lat, a poza tym musimy zakładać, że umarł wcześniej niż Setsuko. Wiecie przecież, że jego babka i piastunka, Nii, jako pierwsza rzuciła się do morza, razem z cesarskim dzieckiem. Powinniśmy też przyjąć, że damy dworu poszły za ich przykładem…

Sorensen kiwał głową.

– W dawnej Japonii tak właśnie czyniono. Oni w tamtych czasach mieli niezwykle wysokie poczucie honoru. Honor i lojalność ponad wszystko.

Nataniel wciąż siedział pogrążony w zadumie.

Żadnego męskiego imienia po stronie Heike. W takim razie powinniśmy poszukać po stronie wroga. Tam znamy więcej…

– Yoshitsune, zwycięzca – podpowiedział Jonathan, zerkając w papiery przysłane z ambasady.

Nataniel uśmiechnął cię krzywo.

– To kuszący pomysł, żeby wcielić się w zwycięzcę. Tylko że wątpię, by on wkroczył na pokład cesarskiego okrętu. Na to żywił chyba zbyt wielki szacunek dla Syna Słońca, zwłaszcza on, taki przesądny. Mógłbym też dobrze się czuć jako potężny Benkei. Gdyby nie to, że towarzyszył Yoshitsune na dobre i złe. Posłuchajcie! Zdaje mi się, że znalazłem odpowiedniego człowieka! To starszy brat Yoshitsune, dowódca oddziałów Genja, Yorimoto! Zbyt wiele o nim nie wiemy, ale powinniśmy brać go pod uwagę. Czy jesteście w stanie sobie to wyobrazić? Wódz, który widzi swego młodszego brata, jak zwycięża i zagarnia wszystko. Yorimoto może czuć się zawiedziony. Dlatego wolno sądzić, że będzie chciał zdobyć cesarski okręt, ponieważ on siebie uważa za tego, który powinien przejąć władzę w pozbawionej teraz cesarza Japonii. Genji z pewnością również mieli aspiracje cesarskie, możecie mi wierzyć.

– Teoretyzujesz – skrzywił się starszy o dziesięć lat Jonathan. – Ale ja, który mam pewne doświadczenie w sprawach wojny, przyznaję, że to, co mówisz, wydaje się prawdopodobne. Nie zaszkodziłoby spróbować.

– Naprawdę? – Nataniel uśmiechnął się złośliwie. – Tym razem to ty posługujesz się schematem, nie zastanawiając się, jak jest naprawdę.

– Chyba masz rację – przyznał Jonathan zawstydzony.

– Doktorze Sorensen, jestem gotów – oświadczył Nataniel.

– Boże, Boże, miej mnie w opiece! Jak ja sobie z tym poradzę – narzekał doktor. – Niczego podobnego nigdy nie próbowałem.

– Musi nam się udać! – powtarzał Nataniel. – Bo jeśli nie, to jakim sposobem zdołamy przywrócić Tovę do normalnego stanu? Proszę mnie ulokować przy Dan-no-uxa nad zatoką Shimonoseki w Japonii dwudziestego czwartego dnia trzeciego miesiąca roku 1185. Powiedzmy jakieś pół godziny przed śmiercią Setsuko. Muszę mieć odrobinę czasu, żeby się trochę rozejrzeć. Proszę mnie wcielić w Minamoto-no Yorimoto, najstarszego syna Minamoto-no Yoshitomo i wodza sił Genji!

– Boże, jak ty dużo wiesz! – Jonathan westchnął z podziwu.

– Muszę być pewien, że trafię właściwie – odparł Nataniel i położył się na kanapie. W alkowie, gdzie leżała Tova, było za mało miejsca. Ten seans zaś wymagał pełnej koncentracji i całkowitego spokoju. Widok na pół martwej dziewczyny był tak przygnębiający, że z pewnością by im przeszkadzał.

Jonathan spojrzał dyskretnie na zegarek. Była już późna noc, ale żaden z nich nie miał czasu ani jeść, ani spać. Całkowicie pochłonęło ich zadanie, jakie mieli do spełnienia. Rano bowiem Rikard i Vinnie będą z pewnością już tak zaniepokojeni nieobecnością córki, że zaczną jej szukać. Rikard może włączyć do akcji policję, Vinnie będzie rozpytywać rodzinę i Voldenowae na pewno poinformują, co się dzieje. Nie wolno do tego dopuścić!

Doktor Sorensen koncentrował się na najtrudniejszym przedsięwzięciu w całej swojej karierze zawodowej. Był całkowicie wyzbyty wiary w jego powodzenie.

Tylko że doktor nie wiedział jeszcze wszystkiego na temat Nataniela. A przecież był on wybranym potomkiem Ludzi Lodu. Był krewnym czarnych aniołów, Demonów Nocy, Demonów Burzy, a także siódmym synem siódmego syna.

Niedoskonałość Nataniela wyrażała się jak dotychczas w tym, że nie dowierzał własnym zdolnościom. Teraz musiał pokazać, na co go stać!

Słyszał szemrzący głos doktora Sorensena, który oddalał się nieustannie.

– Opadasz w dół – mówił głos. – Opadasz i opada z coraz bardziej w głąb… ale nie w głąb własnej duszy. Tym razem musisz przejść do ciała innej istoty ludzkiej. Opadasz, płyniesz poprzez przestrzeń i poprzez czas… Stulecie za stuleciem… Wiek dziewiętnasty… osiemnasty… mijasz je nie zauważony. Teraz jesteś w wieku siedemnastym, ale podążasz dalej, do wieku szesnastego, piętnastego…

Nataniel wyczuwał niewiarę doktora w powodzenie eksperymentu.

– Mów dalej – mruknął. – Nie zatrzymuj się. To się uda, naprawdę! Mów dalej!

– Wiek czternasty – ciągnął swoją wyliczankę Sorensen, teraz jakby z większym przekonaniem. – I oto jesteś w wieku trzynastym. Idziesz dalej, ale wolno, coraz wolniej…

Myśli Nataniela stawały się coraz bardziej leniwe, ospałe, jakby mózg otaczała mgła, w końcu całkiem przestał myśleć, docierały do niego jedynie daty:

– 1190…1189… 88… 87… 86… 1185, jesteś u celu!

Głos doktora był cichutki, powolny, usypiający.

– A teraz przeniesiesz się w przestrzeni. Kieruj się na wschód. Żeglujesz ponad ziemią.

Aż do tej chwili Nataniel posługiwał się swoją niezwykłą wyobraźnią. Nie miał najmniejszych problemów z wczuwaniem się w nastrój kolejnych stuleci, do których się przenosił, dostrzegał dokonujące się przemiany, coraz prymitywniejszy i coraz niższy poziom życia ludzi, obserwował różne epoki…

Teraz trzeba było zmienić metodę rejestrowania różnic i zmian. Zabrało mu to sporo czasu i bardzo wiele psychicznej siły. Wreszcie jednak dał doktorowi znak, że jest gotów. Wkrótce stwierdził, że przesuwa się wysoko ponad ziemią.

– Spójrz w dół – powiedział Sorensen monotonnym głosem hipnotyzera. – Szwecja, widzisz?

– Tak.

– Przenosimy się powolutku dalej. Morze Bałtyckie, Finlandia, bezkresne obszary Rosji.

Długie przerwy dzieliły kolejne polecenia doktora, żeby spojrzał w dół. Nataniel miał dość czasu, by wyobrażać sobie kolejne kraje.

– A oto Syberia, całkiem niedawno tu byłeś, więc pewnie rozpoznajesz te postacie. Teraz znajdujesz się nad północnymi Chinami, nieco dalej Mongolia… Korea. A teraz cieśnina, tam… musisz zmierzać ku japońskiej wyspie Honshiu. Do cieśniny Shimonoseki. Już tam jesteś. W pobliżu Dan-no-ura. Nataniel? Co się dzieje?

Doktor i Jonathan, przestraszeni pochylili się nad Natanielem. A on wciągnął powietrze z przejmującym świstem, po czym wstrzymał oddech i zamarł w bezruchu.

– Nataniel! – krzyknął Jonathan.

Coś złapało go z całej siły za ramię i ściągało, półprzytomnego, na ziemię. Jakby wsysała go jakaś nieludzka siła, kręcił się wokół własnej osi i opadał w dół. Szamotał się, chciał się wyrwać, to śmiertelnie niebezpieczne, krzyczał w jego duszy jakiś głos, on jednak nie miał dość sił, by się przeciwstawić. Znalazł się z własnej woli na takich drogach, gdzie panują nieznane moce.

Serce tłukło się w piersi jak oszalałe, bał się i chciał o tym powiedzieć doktorowi, ale nie był w stanie. Znalazł się w mocy jakiejś potężnej, dławiącej siły i był całkowicie bezradny. Nie można bezkarnie igrać w ten sposób z czasem i przestrzenią, myślał zrozpaczony. Mój Boże, co ja zrobiłem?

Nagle wszystko się wokół niego uspokoiło, przynajmniej na chwilę. Odetchnął i dał doktorowi znak, że nic złego się nie dzieje.

– O co chodzi? – zapytał Jonathan.

Nataniel potrząsnął niecierpliwie głową.

– Proszę kontynuować – szepnął.

Doktor westchnął, wciąż przestraszony, ale zaczął mówić dalej:

– Teraz jesteś na brzegu przy Dan-no-ura…

– Mhmm… Tak. Teraz jestem tutaj.

– A co widzisz?

– Okręty – szepnął Nataniel ledwie dosłyszalnie. – Tumany mgły, a może to obłoki dymu, wszędzie dookoła. Krzykliwe kolory flag i proporców na masztach i na takielunku. Stare, bardzo piękne łodzie. Wojownicy z łukami i strzałami, krzyki, zgiełk, krew… Huk okrętów uderzających o siebie nawzajem. Tutaj trwa okropna bitwa. Na brzegu także pełno jest wojowników…

Doktor Sorensen był tak podniecony, że ledwo mógł mówić, z trudem nadawał swemu głosowi właściwe, usypiające brzmienie. Udało im się! Udało! Nataniel dotarł do celu!

Przynajmniej na jakiś czas.

Teraz pozostawało dokonać reszty. Sprawić, by Nataniel Gard wcielił się w kogoś innego.

Jakim sposobem można coś takiego osiągnąć?

– Walka weszła w końcową fazę. Za pół godziny mały cesarz umrze. Znajdujesz się na pokładzie okrętu dowódcy floty Genji. Zorientowałeś się już w sytuacji?

Nataniel mówił z wysiłkiem, zacinał się i szeptał tak cicho, że musieli się pochylać, by go zrozumieć. Starał się uwolnić od okropnego uczucia strachu, uczucia, że jakieś potworne zagrożenie czai się gdzieś w pobliżu, ale nie był w stanie. Miał wrażenie, że coś strzeże jego myśli, że wyczekuje…

– Tak – wykrztusił. – Odnalazłem okręt dowódcy. Jesteśmy teraz… To jest Godzina Zająca, to krwawe popołudnie… Ten czas… oznacza… katastrofę dla Tairy…

– Masz na myśli klan Heike?

– Tak. Morze jest… jest czerwone od ich krwi… A ich czerwone flagi i proporce… leżą oklapłe na wodzie jak liście klonu jesienią.

– Potrafisz znaleźć wodza Genji? Yocitomo? Szukaj go! Szukaj! Rozglądaj się! Patrz w górę, nie widzisz nic?

Nie, Nataniel nie dostrzegał nigdzie wodza. Widział, oczywiście, walkę, wszędzie śmierć i krew, straszne widowisko, ale ten jakiś ostrzegawczy dźwięk w jego głowie dotyczył czego innego, zapowiadał niebezpieczeństwo skierowane przeciwko niemu, intruzowi z przyszłości.

– On… Teraz widzę wodza! Ale to nie może być Yoritorno. To młody człowiek, zbyt młody. To musi być Yoshitsune, młodszy brat, ten, który stał się bohaterem narodowym! Tak, i stoi przy nim też potężny Benkei. Zaczekaj! Czy… w informacji jest napisane w którymś miejscu, że… Yoritomo uczestniczył w tej bitwie?

Zastanawiali się nad tym, Jonathan szperał w papierach.

– Masz rację – przyznał. – Zwycięstwo nad Dan-no-ura było wyłącznie triumfem Yoshutsune.

Nataniel zaczynał się denerwować. Nic nie układa się po jego myśli. Wyczuwał to czające się niebezpieczeństwo do tego stopnia, że bliski był utraty zmysłów. Powinien stąd uciekać, ale musiał przecież odnaleźć Tavę i zabrać ją ze sobą.

– Yoritomo tutaj nie ma – wychrypiał. – Ja muszę… Nie. Najpierw muszę się przedostać na okręt Setsuko!

– Na okręt cesarza z klanu Heike? W takim razie odszukaj go! – nakazał Sorensen.

Czekali. Nataniel leżał z zamkniętymi oczyma, bardzo zmęczony i bardzo udręczony. Czy to rozsądna decyzja? zastanawiał się Jonathan. Ale chyba naprawdę trzeba to zrobić.

– Ja… znalazłem… cesarski… – szeptał Nataniel z wysiłkiem, nie był w stanie dokończyć zdania. – Ale jestem… za słaby, żeby…Jestem sam. Muszę znaleźć kogoś… wcielić się. Wykorzystać siłę kogoś z obecnych… – Skulił się jakby ze zmęczenia. – Muszę się ukryć.

Tych ostatnich słów nie pojmowali.

– Co chciałeś przez to powiedzieć? – spytał Jonathan.

Nataniel jednak nie był w stanie dać zadowalającej odpowiedzi.

– Trzeba wykorzystać siłę kogoś z obecnych – powtórzył.

– Tak, ale czyją? – zapytał Jonathan. – Yoshitsune?

– Nie. Mały cesarz ma ochronę, widzę wyraźnie. To rosły, bardzo silny i… lojalny wojownik.

Nataniel uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie.

– On mógłby… wejść… jako jeden z Ludzi Lodu…

Głos jego zamarł.

– Nataniel – odezwał się doktor i potrząsnął go za ramię.

Nataniel znowu zaczął mówić, ale bardzo, bardzo cicho:

– Ja nie znam… jego imienia. Czy… mimo wszystko… mógłbym się w niego wcielić?

Doktor zastanawiał się. Sytuacja przytłoczyła go do tego stopnia, że nie był w stanie jasno myśleć.

– No, dlaczego nie? Widzisz go przecież wyraźnie. jakie znaczenie miałoby w tym wypadku imię?

– To lepiej, że… on należy do Heike… czuję to. Bo może się bardziej zbliżyć do… Pomóż mi…

Siły raz jeszcze zawiodły Nataniela. Doktor mówił pospiesznie:

– Wejdź w duszę tego wojownika! Zrób to! Natychmiast!

Zobaczyli, że twarz Nataniela krzywi się w bolesnym grymasie. Czekali i musieli okazać naprawdę wiele cierpliwości. Czekali bardzo, bardzo długo.

– Czy jesteś już u celu? – zapytał w końcu Jonathan zmartwiony.

Nataniel odpowiedział, tym razem znacznie silniejszym głosem, ale…

Dwaj panowie popatrzyli na siebie wstrząśnięci.

– To nie może być prawda – wyszeptał Jonathan.

– Dobry Boże! – jęknął doktor. – On mówi po japońsku! – Zwrócił się pospiesznie do Nataniela: – Nie przejmuj się nami przez jakiś czas, nie staraj się z nami rozmawiać! Wszystkie siły skoncentruj na wykonaniu zadania!

Nie otrzymali żadnej odpowiedzi.

Świat myśli Nataniela został teraz zamknięty w umyśle wojownika. Zebrał wszystkie siły, żeby się tam znaleźć, i czuł się teraz śmiertelnie zmęczony. W takim stanie człowiek często bywa bardzo zirytowany. Nataniel tak właśnie zareagował.

Wściekał się na Tovę, że napytała im wszystkim okropnej biedy. Przeczuwał, że walka o jej uwolnienie będzie bardzo ciężka i niebezpieczna, bardzo skomplikowana, a tymczasem on prawie nie miał sił. Dysponował siłą wojownika, uświadamiał to sobie, odczuwał też jego smutek, jego nieopisaną rozpacz, że nie może ochronić małego cesarza, i odczuwał jego wściekłą nienawiść dla Genji, atakujących okręty Heike… Wkrótce pojawią się obok cesarskiej jednostki…

Trzeba odnaleźć Setsuko! Jak najprędzej!

Czcigodna wdowa Nii zaczęła wkładać szarą, żałobną szatę. Mały cesarz, przerażony i rozdygotany, stał na pokładzie z dłońmi przyciśniętymi do piersi. Nataniela ogarnęło głębokie współczucie dla nieszczęsnego dziecka. A nieco dalej stały damy dworu. Szlochały z rozpaczy i za wszelką cenę starały się powstrzymać narastającą panikę.

Ale…

Dopiero teraz Nataniel uświadomił sobie z przerażeniem graniczącym z szokiem, że przecież nie wie, która z nich jest Setsuko! Wojownik najwyraźniej też tego nie wiedział, bo przecież jego myśli Nataniel znał.

Do wszystkich kłopotów jeszcze taka komplikacja! Gdyby Nataniel nie był tak skupiony, z pewnością poddałby się rozpaczy. Ale to wszystko tutaj było zbyt poważne, zbyt niebezpieczne, zbyt niepojęte. Przez cały czas musiał być w najwyższym stopniu czujny, by również nie zostać na zawsze uwięzionym w tym czasie i w tym kraju.

Jakim sposobem, na Boga, zdoła nawiązać kontakt z Tovą?

Nie może przecież przyglądać się uważnie wszystkim damom dworu w momencie, gdy okręt zacznie tonąć, a one będą umierać, żeby odnaleźć duszę swojej kuzynki!

Bitwa dogasała. Ludzie Genji zbliżali się już niebezpiecznie. Przeskakiwali z pokładu na pokład i wycinali w pień wszystkich po drodze.

Nataniel, w postaci wojownika klanu Heike, znajdował się zbyt daleko od dam dworu.

Nie przewidział tego.

A przecież musi się znajdować tuż przy Setsuko w chwili jej śmierci!

To naprawdę beznadziejne przedsięwzięcie. Równie dobrze mógłby już teraz dać za wygraną. Najbardziej prawdopodobne było oczywiście to, iż ten wojownik, który ma ochraniać cesarza i jego babkę, polegnie jako pierwszy. Jak Nataniel mógł się okazać tak mało przewidujący?

Ale jaki miał wybór?

Wojownicy Genji znajdowali się tuż, tuż… Jeszcze tylko dwa okręty… Strzały ze świstem przelatywały w powietrzu, a wojownik Nataniela również co chwila napinał cięciwę łuku podobnie jak dwaj inni zaufani ludzie cesarza.

Nataniel miał coraz mniej czasu.

Wtedy… Nii objęła małego cesarza. Nataniel odczuł głęboki ból, który przeszył serce wojownika.

I nagle on sam uświadomił sobie, co powinien robić. Całą siłą woli starał się przenieść swoje pragnienie do umysłu wojownika. Ten zatrzymał się na moment zdumiony, a potem odwrócił ku wspaniale udekorowanemu pokładowi cesarskiego okrętu.

Jakaś obca wola i jego własny opór ścierały się w umyśle nieszczęśnika. Nagle krzyknął:

– Setsuko!

Sprawiał wrażenie, że nie bardzo pojmuje swoje zachowanie, lecz Nataniel dowiedział się tego, co tak bardzo chciał wiedzieć. Mała, śliczna Japoneczka ruszyła drobnymi kroczkami w ich stronę w swoich wysokich sandałkach. Po jej twarzyczce spływały łzy, tymczasem wojownik odwrócił się znowu w stronę wroga. Mała Setsuko – imię brzmiało zupełnie inaczej, kiedy wypowiadał je Japończyk – zakłopotana wróciła na dawne miejsce. Wszystkie damy były bardzo do siebie podobne, ale jej kimono miało czerwony deseń i pas, obi, również był czerwony.

Nareszcie Nataniel dowiedział się, gdzie jest Tova. To jednak za mało. Musiał zbliżyć się do niej na wyciągnięcie ręki.

Na najbliższym okręcie aż się roiło od wrogów.

Nagle Nii z małym cesarzem w objęciach rzuciła się do wody.

Damy dworu krzyczały z przerażenia i rozpaczy. Nataniel odczuwał straszliwy żal wojownika, palił go niczym rozżarzony metal. Wiedział też, że w niepohamowanej wściekłości pragnie on tylko jednego: ciąć mieczem nacierających wrogów, wybić ich tylu, ilu tylko zdoła, zanim sam padnie.

Nie wolno do tego dopuścić. Jeszcze nie teraz. Nataniel widział, że przerażone damy dworu stoją bezradnie przy relingu. Nii powiedziała, że te, które chcą, mogą podążyć za nią.

One się jednak wahały. Za kilka sekund nie będą już miały wyboru…

Nataniel musiał ponownie skierować myśli wojownika na Setsuko. Ten człowiek powinien… Tak, powinien zapłonąć gwałtownym uczuciem do tej dziewczyny.

Jak to zrobić…?

Ellen. Nataniel pomyślał o Ellen, wyobrażał sobie, że wojownik jest nim, a Setsuko to Ellen. Tym sposobem zdołał przywołać prawdziwe, gorące uczucie.

Kochasz ją, nie przestawał powtarzać w duchu Nataniel. Kochasz ją równie mocno, jak ja kocham Ellen. Pragniesz umrzeć razem z Setsuko. Pragniesz tego! Pragniesz!

Miecz wojownika powoli opadał. Wzrok szukał Setsuko.

Tova nie mogła pojąć, co się stało, kiedy w jej życiu jako Setsuko nastąpiła gwałtowna przemiana.

Chodziła po pełnym smutku pałacu w Kyoto i drżała na myśl o czekających ją czterech latach.

I nagle jakby znalazła się w oku cyklonu, czas pędził jak szalony i zatrzymał się dopiero pewnego dnia o zachodzie słońca na pokładzie wojennego okrętu.

Była starsza, nie miała co do tego wątpliwości. Ona – Setsuko – doświadczyła tak wiele.

Okręt, myślała w panice i to była myśl Tovy, a nie Setsuko. Znowu okręt. Nie chcę być na żadnym pokładzie. Dość przeżyłam na tej łajbie pełnej upiorów, jaką okazała się „Stella”. Zostałam całkowicie wyleczona z chęci odbywania morskich podróży.

Chcę na ląd!

Ale to nie było możliwe.

Co ja tu robię? Wszędzie wokół martwi wojownicy pływają w wodzie, grupa kapłanów siedzi na mostku i modli się. Na głowach mają jakieś wysokie, czarne nakrycia, siedzą wyprostowani, ze skrzyżowanymi nogami i rękami złożonymi na kolanach. Co chwila pochylają głowy i czołami dotykają pokładu.

I nagle sobie przypomniała.

Ja jestem Setsuko i dzisiaj mam umrzeć. To jest bitwa nad Dan-no-ura. Nataniel obiecał przenieść mnie cztery lata naprzód w czasie. I zrobił to! Miał mnie uratować, ale gdzie on jest?

Nataniel! Gdzie jesteś? Ja nie chcę umierać! Damy dworu wokół mnie są takie przerażone, a ja jestem po części Tovą, a po części Setsuko, i obie boją się tak samo. Muszę postarać się być jedną z nich, taki stan rozdwojenia jest zbyt męczący, ale jakże trudno mu się przeciwstawić. Ja, Setsuko, muszę być lojalna wobec czcigodnej pani Nii i małego cesarza, a ja, Tova, szukam Nataniela, który powinien tu być, ale którego, niestety, nie ma. Niełatwo jest zjednoczyć myśli dwóch osób w jednym ciele, to w ogóle nie jest możliwe, skąd mi to przyszło do głowy, nigdy nie wyjdę z tego żywa, ja, Tova, umrę jako Setsuko…

Cztery lata? Co to się stało? Tengel Zły miał się przecież obudzić – w czasie teraźniejszym – ale nie pamiętam niczego z tych czterech lat. Setstuko zrobiła się o cztery lata starsza, ale co ze mną, Tovą?

Nic z tego nie rozumiem!

Chcę wydostać się z tego okrętu…

Popłynąć wpław do brzegu?

Za daleko, nie dopłynę. Natychmiast dostanę strzałę w plecy. I nie mogę opuścić cesarza. Moje miejsce jest przy nim. Muszę podążać wszędzie, gdzie on się skieruje.

Nadchodzą! Wrogowie zbliżają się coraz bardziej. Ilu naszych ludzi już poległo! Boję się, boję, jestem tylko małą japońską dziewczyną, która dopiero co weszła w życie, ja…

Ktoś zawołał ją po imieniu.

Setsuko, tak właśnie krzyknął. Męski głos. Nie znam tutaj żadnych mężczyzn. Znam tylko panów na dworze, a ich nie ma na naszym pokładzie. Znajdują się na innym okręcie.

Kto to wołał?

Ten wysoki wojownik na dziobie! Ten, który obiecał własnym ciałem osłaniać cesarza. To on wołał.

Mimo woli pobiegła w jego stronę. Patrzył na nią.

Czego od niej chce? Skąd zna jej imię?

Ale wojownik odwrócił się, Setsuko odeszła na swoje miejsce. Nie rozumiała, o co chodzi.

Damy dworu krzyczały w śmiertelnym, szalonym przerażeniu.

Wdowa po Kiyomoro, Nii, wyskoczyła za burtę. Z małym cesarzem Antoku!

O, bogowie, co robić? Ona prosiła, byśmy poszły w jej ślady!

Wrogowie… Już przedostają się na pokład. Nie możemy tu dłużej zostać!

Nataniel! Pomóż mi!

Damy dworu wahały się. Krzyczały przerażone, zbite z tropu. Po czym jedna za drugą zaczęły skakać za burtę jak najdalej od wrogów, którzy już zapełniali okręt. Wszystko pogrążało się w chaosie.

Dokładnie w momencie, kiedy Setsuko skoczyła, Tova zdążyła spostrzec, że wielki wojownik Heike biegnie w jej stronę. Wołał jej imię, musiał mieczem torować sobie drogę do niej, ciął wrogów z prawa i z lewa, po czym rzucił się za nią w dół, do wody.

Wołał imię Setsuko, ale Tova natychmiast zrozumiała. Poprzez krzyk docierały do niej myśli wojownika, a one zawierały imię Tovy!

Damy dworu nie miały tyle odwagi co Nii. Widziała, że zrozpaczone pływają w zakrwawionej wodzie, ogarnięte paniką, a wojownicy Genji chwytali je i wyciągali na ląd. Setsuko jednak myślała o swoim cesarzu, o chłopcu, który nie zdążył nawet zakosztować życia, przełykała łzy, aż poczuła ból w gardle i poszła na dno.

A wojownik za nią. Zobaczyła, że woda wokół niego jest jeszcze bardziej czerwona niż gdzie indziej i zrozumiała, że został śmiertelnie zraniony. Jego ramiona zdążyły ją jednak objąć, przyciskał ją mocno do siebie, a do umysłu Tovy docierały myśli Nataniela. Docierały za pośrednictwem wojownika…

„Jestem przy tobie, Tova. Wszystko będzie dobrze. Staraj się, by twoje myśli docierały do mnie. Daj mi znać, gdy Setsuko wyda ostatnie tchnienie, a wtedy ja cię uwolnię”.

„Och, Natanielu” – skarżyła się w myślach. – „Więc przyszedłeś mimo wszystko! Przyszedłeś, przyszedłeś!”

I właśnie wtedy, gdy odczuwała taką ogromną ulgę, Tova została wciągnięta w śmiertelną walkę Setsuko, podzielała przerażenie i panikę tamtej. Wierność dla cesarza mieszała się w jej duszy ze zwątpieniem i instynktownym pragnieniem wydostania się na powierzchnię i zaczerpnięcia powietrza! Ale uścisk konającego wojownika był bardzo silny i Setsuko nie miała wyboru.

Mała Setsuko, myślała Tova. Biedna dziewczyna! Ale musisz zrozumieć, że w moich czasach ty już od dawna nie żyłaś. Zmarłaś osiemset lat przed moim urodzeniem. Muszę się stąd wydostać, zanim on skona, myślał Nataniel. Ryzykujemy, że ona go przeżyje. I co się wtedy stanie? Wtedy po prostu nie zdołam uwolnić Tovy.

Setsuko musiała się poddać. Bąbelki powietrza unosiły się ku powierzchni. Współczucie Tovy było tak wielkie, że prawie zaczęła się dusić, kiedy odczuła, jak woda dławi Setsuko.

Krew wojownika w dalszym ciągu barwiła wodę.

„Czy my w ten sposób zmienimy bieg czasu?” – zastanawiała się Tova.

„Nie wierzę” – odpowiedziały jej myśli Nataniela. – „Chodzi ci o to, że wpłynąłem na wojownika, by poszedł za Setsuko? To właściwie wszystko jedno, czy on skona w falach, czy na pokładzie okrętu. O Boże, zdaje mi się, że on jeszcze trochę wytrzyma!”

Coś rozbłysło w wodzie, migotliwe światło rozjaśniło Fale. To Święte Zwierciadło, jeden z symboli cesarstwa. „Nataniel, teraz” – jęknęła Tova. – „Teraz… ona… umiera. O, jej rozpacz! Jak to boli, Natanielu!”

Zatem rozstrzygająca chwila nadeszła. „Tovo Brink z Ludzi Lodu, wyjdź ze swojej niewoli w ciele i duszy innej istoty i podążaj za mną w czasie aż do roku 1959! Ja, Nataniel Gard z Ludzi Lodu, z rodu czarnych aniołów i demonów, nakazuję ci… Teraz!”

Tova poczuła, że ciało nieszczęsnej Setsuko opada na dno, a jednocześnie widziała je jakby z zewnątrz. To już jej właściwie nie dotyczyło, w każdym razie nie osobiście. Zdążyła też spostrzec, że uścisk wojownika słabnie i tamci dwoje odsuwają się trochę od siebie. „Żegnaj, Setsuko”, pomyślała z żalem.

Unosiła się w wodzie i odczuwała ogromną ulgę. Kręciła się swobodnie w pustej przestrzeni, w której nie ma nic i niczego nie widać, jedynie mrok koloru indygo i falujące cienie.

I zobaczyła Nataniela! Miał teraz ludzką postać, wprawdzie widziała ją jak przez mgłę, kontury były niewyraźne, ponieważ jedynie siła myśli nadawała mu kształty, ale był. To dawało jej cudowne poczucie bezpieczeństwa. Spojrzała w dół i stwierdziła, że on również dostrzega jej obecność. Równie niejasno, ale także odczuwa zarys jej fizycznej postaci.

I mogli ze sobą rozmawiać, a nie tylko przekazywać sobie nawzajem myśli.

– No, Tova – mówił Nataniel jakimś głuchym, przytłumionym, jakby dochodzącym z oddali głosem. – Teraz musimy się skoncentrować, żeby wrócić do rzeczywistości. Musimy zawiadomić doktora Sorensena, żeby wydobył cię z tego odrętwienia w przeszłości.

– Tak. Dziękuję ci, Natanielu!

– Z tym jeszcze zaczekajmy. Postaram się wrócić z tobą do Oslo w roku 1959, ale nie jestem pewien, czy to się uda. Myśl teraz intensywnie o doktorze Sorensenie!

– Tak, ja…

Zamarła. Spoza zasłony wirujących obłoków wypłynęła jakaś niewyraźna twarz. Odpychająca gęba, na której malowały się gniew, nienawiść i zło. Całej postaci nie widzieli, raczej domyślali się małej, obrzydliwej i śmierdzącej zastarzałą pleśnią i zgnilizną sylwetki.

Istota spoglądała na Nataniela z wściekłością.

– Odważyłeś się uprowadzić mojego więźnia? – zapytała syczącym głosem. – Za nic ci się to nie uda. Ale bardzo dobrze, że tu przyszedłeś. Nareszcie pokazałeś swoje oblicze, ty mój nędzny mały przeciwniku, w którego tak wierzą Ludzie Lodu!

– Nie! – wrzasnęła Tova. – Nie, nie, nie teraz! O mój Boże co ja narobiłam!

Paskudne żółte oczka zwróciły się do niej, a usta, które ze starości zmieniły się niemal w dziób drapieżnego ptaszyska, prychnęły na nią szarozielonym dymem.

– Milcz, ty gadzie! Tobą zajmę się później

Płaski łeb ponownie zwrócił się do Nataniela. Żółte oczka zmrużyły się jeszcze bardziej.

– Najpierw zrobię koniec z tym nędznikiem. l Wtedy droga do świata stanie przede mną otworem!

ROZDZIAŁ XIII

Nataniel był bliski utraty przytomności. To pierwsze spotkanie z duchem Tengela Złego przerażało go śmiertelnie. Coś podobnego nie mogło egzystować, to niemożliwe!

To tylko jego duch, nie zapominaj o tym, próbował uspokajać sam siebie.

Problem polegał jednak na tym, że oni z Tovą też nie byli niczym więcej. Oni również znajdowali się wewnątrz wielkiej pustki, zarówno jeśli chodzi o czas, jak i o przestrzeń. Było to beznadziejne położenie.

Ta okropna istota znowu do niego mówiła, a brzmiało to tak, jakby wypluwała na niego nie kontrolowany potok syków i charczenia:

– Podszedłeś mnie, ukradłeś mi cztery lata jej życia, ty nędzny bękarcie! Będzie was to drogo kosztowało, i ją, i ciebie. Ona jest moją niewolnicą, dobrze o tym wiesz, będzie mi potrzebna, kiedy na ziemi nadejdzie sądny dzień.

„Sorensen! Doktorze Sorensen, proszę nas stąd zabrać! Jak najszybciej!” – myślał Nataniel gorączkowo.

Słyszał, że ogarnięta paniką Tova woła w myślach to samo.

Nic się jednak nie działo.

„Na Boga, wyciągnij nas stąd!” – powtarzał z uporem. „Żądam i nakazuję, byśmy natychmiast znaleźli się w Oslo, w roku 1969, tam gdzie w małym mieszkaniu zostały nasze ciała”.

Ale nie, w dalszym ciągu znajdowali się w pustej przestrzeni nad Dan-no-ura i był rok 1185. A obrzydliwa figura wyłaniała się coraz wyraźniej spoza mglistej zasłony.

W jakimś błyskawicznym wspomnieniu, które przeniknęło jego mózg, Nataniel zobaczył to, o czym kiedyś czytał w księgach Ludzi Lodu. O Heikem i Tuli, którzy kiedyś, bardzo dawno temu, w Dolinie Ludzi Lodu chcieli przeciwstawić się duchowi Tengela Złego. Heike, ów niewiarygodnie silny olbrzym, został wtedy śmiertelnie raniony. Trujący oddech Tengela Złego powalił go na zawsze…

To tylko jego duch, pomyślał znowu Nataniel w desperackiej próbie dodania sobie odwagi. Ale Heikego pokonał też tylko jego duch…

Sam sobie z tym nie poradzę, muszę mieć pomoc i niech to kosztuje, ile chce. Może ja sam byłbym w stanie podjąć z nim walkę, ale muszę przecież chronić Tovę.

Próbował zebrać myśli: „Linde-Lou! Ty jesteś moim pomocnikiem. Zrób, co tylko możesz! Nakłoń doktora Sorensena jeszcze raz. Czas nagli!”

Odwrócił się do Tovy i starał się przekazać jej swoje myśli w szalonej nadziei, że cień Tengela Złego ich nie zrozumie.

„Tova Musimy wezwać Ganda.

„Ale to przecież żywa istota! I on nie może się tu pokazać…”

„To absolutna konieczność! Obawiam się, że sam nie wydobędę z tego ani siebie, ani ciebie.”

„Gand”, dotarły do niego myśli Tovy. „Przybądź i pomóż nam! On chce zrobić krzywdę Natanielowi. On chce pojmać Nataniela, ja jestem tylko przeszkodą na drodze, moja obecność jeszcze pogarsza sprawę. Nataniel jest w niebezpieczeństwie.”

Uznał, że Tova ma absolutną rację. To na nim, najgroźniejszym wrogu, koncentrował się Tengel Zły. Tovę będzie mógł zabrać potem, kiedy zechce, i unicestwić, jeśli okaże się bezwartościowa.

A ona była dla Nataniela kulą u nogi, nie można zaprzeczyć. Czuwanie, by jej nie stało się nic złego, rozpraszało go, osłabiało koncentrację, której tak potrzebował.

Świszczący, obrzydliwy głos odezwał się znowu:

– Twój ród, te głupki, myślą pewnie, że jestem bezbronny? Ale nie wyobrażajcie sobie niczego podobnego! W czasie ostatniego uśpienia moja siła jeszcze wzrosła. Wiele lat minęło od czasu, kiedy ten podły Wędrowiec zamknął mnie w grocie i uwierzył, że zostałem unieszkodliwiony. Ale teraz to on jest bezradny, nie ma już dla was żadnej wartości, ponieważ ja odebrałem mu flet.

Ów potworny przodek miał najwyraźniej potrzebę szydzenia ze swojego potomstwa. No, a poza tym przez te siedemset lat niewiele miał okazji, żeby z kimś porozmawiać.

Słowa padały z wolna, były niewyraźne, jakby głos zardzewiał, i słychać było jedynie świst.

– Jestem gotów wrócić wkrótce na ziemię. Przedtem jednak usunę śmieci, które znalazły się na mojej drodze. To znakomicie, że cię tutaj odnalazłem. Bo mój duch jest teraz mocny, sam zobaczysz!

Nataniel wcale w to nie wątpił.

Tengel Zły posługiwał się jakimś osobliwym językiem, tak starym, że Nataniel musiał go sobie w myślach przekładać na współczesny norweski, żeby w ogóle coś z tego zrozumieć. Była to także dość prymitywna i wulgarna mowa. Tengel Zły nie miał żadnego wykształcenia, uważał to za niegodne siebie udawanie, a poza tym większość spraw, które miały mu ułatwić sprawowanie władzy nad światem, znał i rozumiał dzięki darom, jakie otrzymał przy Źródłach Życia.

„Gand, Gand, teraz tylko ty możesz nas uratować!”

– Nie wiem, gdzie ty ukryłeś swoje ciało, nędzniku – mówił dalej skrzekliwy głos. – Twój duch jednak jest tutaj. A co znaczy twoje ciało, pozbawione duszy? Bez myśli, bez pojęcia? Unicestwię twoją duszę i pozbędę się ciebie na zawsze – zakończył z niechęcią.

Nataniel stał i zbierał siły do stawienia oporu. Nie wiedział jeszcze, co zrobi, umysł jego pracował gorączkowo, by przypomnieć sobie wszystko na temat czarodziejskich zaklęć Ludzi Lodu, próbował odtworzyć to, co Heike powiedział wtedy w Dolinie Ludzi Lodu, ale zdawał sobie sprawę, że czająca się przed nim zła istota zasnuwała jego umysł mgłą zapomnienia. Nie był w stanie sformułować ani jednej rozsądnej myśli.

„Linde-Lou! Gand! Pomóżcie nam, na Boga, pomóżcie!”

Nataniel zdołał powiedzieć tylko jedną jedyną rzecz i okazało się to katastrofalne w skutkach:

– Odnalazłem twoich rodziców, ty największa zakało Ludzi Lodu. I ja…

W tym samym momencie, jednocześnie z przeszywającym mózg bólem, odzyskał pamięć na temat tego, co spotkało Heikego w Dolinie Ludzi Lodu. Z gęby strasznej istoty buchnęła chmura żółtoszarego trującego dymu, śmierdzącego tak, że trudno opisać. Myśli Nataniela odnotowały to jako truciznę.

Przez chwilę odczuwał, że tamtego przepełnia złośliwa radość. Ale Nataniel to nie Heike, Nataniel miał w sobie znacznie więcej siły. Nie doznał szkody, a wprost przeciwnie, wyprostował się. Równocześnie usłyszał głos Tovy, która krzyczała z wściekłością:

– Odczep się od Nataniela, ty ponura pokrako! I, do cholery, zmień pastę do zębów!

Natychmiast zmrużone żółtoszare oczka zwróciły się w jej stronę. Gęba rozdziawiła się ponownie.

I wtedy Nataniel usłyszał głos Ganda, który rozlegał się w jego głowie:

– Odwracaj jego uwagę od Tovy, ona nie ma dość siły, by stawiać mu opór! Zaraz spróbuję ją stąd uwolnić. Odpowiedzialność za nią spoczywa na mnie.

Nataniel odzyskał zdolność myślenia i bez wahania wyciągnął dłoń w stronę Tengela Złego.

– Stój? Ja wiem, gdzie ukryłeś to naczynie z wodą! Znam to miejsce bardzo dokładnie!

To wystarczyło, by bezgraniczna wściekłość i gniew Tengela zwróciły się natychmiast przeciwko niemu. Teraz on był ofiarą, to jemu groziło unicestwienie.

Nataniel jednak nie zamierzał poddać się zbyt łatwo. Zresztą kto kiedy chciał stracić własną duszę?

Tylko że tutaj walka toczyła się z nieśmiertelną siłą. I nietrudno było się domyślić, kto ma przewagę!

To, co działo się w mieszkaniu w Oslo, było proste i, można powiedzieć, trywialne. Doktor Sorensen czuwał przy kanapie Nataniela, a Jonathan siedział w fotelu pod ścianą. Z początku w napięciu obserwowali, jak Nataniel oddalał się w zaświaty, wiedzieli, że dotarł do celu, śledzili jego poczynania aż do momentu, kiedy zaczął mówić po japońsku i stracili z nim kontakt. Nie mogli w tym języku rozmawiać, wobec tego Nataniel się nie odzywał. Nie mieli pojęcia o jego przeżyciach.

Czekali w milczeniu, on zaś oddychał spokojnie i niczego nie dało się po nim poznać. Nie wiedzieli, w jak dramatycznych wydarzeniach uczestniczył.

Minuty przemieniały się w godziny i czekanie stawało się coraz bardziej męczące. Te wyczerpujące eksperymenty trwały przecież znacznie dłużej, niż sobie z tego zdawali sprawę.

To znaczy Jonathan w dalszym ciągu czuwał, choć powieki ciążyły mu jak z ołowiu. Coraz to tracił na moment kontakt z rzeczywistością, po czym zrywał się i starał się rozbudzić, przemóc zmęczenie obolałego ciała.

Doktor Sorensen był jednak od niego starszy. Usadowił się wygodnie i Jonathan, który siedział za jego plecami, nie widział, że powieki doktora dawno opadły, a głowa pochyliła się na piersi.

Dlatego właśnie doktor nie odbierał próśb Nataniela i Tovy o pomoc w powrocie do świata.

Ani doktor, ani Jonathan nie słyszeli też dzwonka u drzwi. Jonathan zdrzemnął się na sekundę i zdawało mu się, że to dzwon kościelny na pogrzebie Nataniela, a doktor nie słyszał w ogóle nic.

I te właśnie minuty mogły się okazać fatalne dla dwojga młodych wędrujących samotnie w czasie i przestrzeni.

Tova słyszała dochodzące skądś wołanie. Widziała, że Tengel Zły szykuje się do ataku na Nataniela, ale to wołanie było takie natrętne, że musiała odwrócić głowę.

– Tova! – krzyknął znowu sympatyczny głos, który teraz rozpoznała. To głos Ganda, jej fantastycznego opiekuna.

Ale on nie może się tu pokazywać, nie wolno mu, bo Tengel by go zobaczył…

Rzuciła się w stronę wirujących obłoków, skąd dochodził głos, żeby przestrzec Ganda.

Zaraz też poczuła opiekuńcze ramię na plecach i uspokajający dotyk dłoni na policzku.

– Wracaj ze mną, twoi pomocnicy w Oslo nie mogą nawiązać z tobą kontaktu. Ja pomogę ci wrócić do twojego czasu.

– Ale, Gand, w takim razie Nataniel zostałby sam…

– Dobrze, dobrze, Linde-Lou stara się przywołać doktora, który mu pomoże. Ja muszę zająć się tobą.

– A jeśli Linde-Lou się nie uda?

– Wtedy będziemy musieli wymyślić co innego. Ale z pewnością wyciągniemy Nataniela z tego potrzasku, niech no tylko przestanie martwić się o ciebie.

Tova czuła, że płacz dławi ją w gardle. Twarz wykrzywiała się z bólu i dziewczyna zaciskała powieki, żeby powstrzymać łzy. Gand, najwspanialszy z nich wszystkich, i Nataniel, wybrany do wielkich zadań, narażają swoje życie, żeby ją uratować. A wszystkiemu winna jest jej lekkomyślność. Gdyby nie wymyśliła tych głupstw, nie naraziliby się na żądzę zemsty ze strony Tengela Złego.

– To nie twoja wina, Tovo – usłyszała głos Ganda, który unosił się obok niej w tej niebiańskiej przestrzeni, wypełnionej obłokami koloru ambry i indygo. – To Hanna tego chciała, a posłużyła się tobą.

Och, Gand, którego zawsze tak podziwiała i równie serdecznie nienawidziła właśnie za to, za tę swoją do niego słabość. Ten nieziemsko piękny chłopak zawsze rozmawiał z nią tak przyjaźnie…

Cóż za wstyd, że się tak wygłupiła! Mogłaby zapłakać się na śmierć z rozpaczy.

Gand obejmował ją delikatnie i czule, szepcząc przy tym do ucha:

– Przeszłaś teraz na drugą stronę, prawda?

– Tak, och, tak! Czy mogę być z wami? – szlochała głośno.

– Tęsknimy za tobą ad dawna – odparł z uśmiechem.

To było więcej, niż Tova mogła znieść. Płakała rozdzierająco.

Oczy Tengela zwęziły się tak bardzo, że prawie wcale nie było już widać tego mętnego, żółtego błysku.

– Co się stało? Kto tu był? Gdzie dziewczyna?

– Nie wiem – odparł Nataniel z niewinną miną, choć dobrze wiedział, że ów głos, który słyszał, ta postać, która mu dopiero co mignęła gdzieś bardzo daleko we mgle, to Gand.

– To on się tu kręci! – wysyczał Tengel Zły ze złością.

– Jaki on?

– Ten, który od nazbyt dawno wchodzi mi w drogę. Ten, którego przede mną ukrywacie!

– On ma dwadzieścia dwa lata. Nie rozumiem jak może od tak dawna wchodzić ci w drogę.

Tengel spojrzał na niego podejrzliwie. Głos dosłownie ociekał jadem.

– W takim razie musiało ich być więcej. Ale teraz nareszcie wpadłem na jego trop. I na twój! To mój szczęśliwy dzień!

Bez ostrzeżenia ponownie zaatakował Nataniela. Nie fizycznie, bo przecież obaj byli pozbawieni cielesnej powłoki, ta walka toczyła się pomiędzy istotami duchowymi, pomiędzy dwoma centrami siły myśli. Atak Tengela był podstępny. W podświadomości Nataniela pojawiły się złe, nędzne, podłe wizje. Nietrudno się domyślić ich pochodzenia. Tak zostały zabarwione uczucia Nataniela, chodziło a zniszczenie w nim wszystkiego, co dobre. Nie mogę się bać, pomyślał Nataniel. Bo jeśli on zdobędzie nade mną przewagę, to koniec.

Ale to, co paraliżowało Nataniela, było czymś więcej niż tylko strachem. Docierała do niego jakaś psychiczna siła, w wyniku której ogarniało go kompletne zobojętnienie.

Czy rzeczywiście jest o co robić tyle krzyku? Po co właściwie zabiegać o zdobycie tego jakiegoś garnka z wodą, który schował nasz przodek? zastanawiał się z niechęcią. Ostatecznie i tak wygra Tengel Zły i chyba tak naprawdę to on ma rację. Jak cudownie byłoby jeździć sobie po świecie, należeć do zwolenników siły panującej, utrzymywać nędzną ludzkość w posłuchu, widzieć, jak się wszyscy boją! Ludzie są przecież całkiem bezsilni wobec niego, wobec nas! Ludzie Lodu zapanują nad światem, my…

– Nie! – wrzasnął Nataniel. – Nie próbuj tych swoich sztuczek, u mnie niczego nie wskórasz! Bo, widzisz, ja wiem znacznie więcej o tobie niż ty o mnie. Ja znam tajemnicę twego pochodzenia, a ty mojej nie!

– Ty? – ryknęła śmiechem pokraka. – Ty pochodzisz z Ludzi Lodu, a ich ja znam bardzo dobrze!

Tylko ostrożnie, upominał sam siebie Nataniel. Nie wspominaj mu o swoim pochodzeniu! Och, dlaczego myśmy utracili alraunę? Teraz tak by się tu przydała!

Nie powiedział jednak tego głośno, tylko w dalszym ciągu rzucał Tengelowi obraźliwe słowa:

– Wiem teraz bardzo dobrze, że twoi rodzice mieli pewną okropną słabość. I że nigdy byś nie przeszedł przez groty, gdyby została ujawniona.

Tengel skulił się jak pod wpływem ciosu, lecz tym razem Nataniel się pomylił – mała pokraka szykowała się do skoku. I nie zamierzała żartować.

Nataniel skierował ku niemu odwrócone na zewnątrz dłonie, z których posypały się niebieskie iskry, oślepiając ponurego przodka. W odpowiedzi na Nataniela spadła śmierdząca chmura szarozielonego pyłu. Siła woli młodego człowieka była bliska wyczerpania. Ciężko chwytał powietrze, ale wciągał do płuc jedynie ten śmierdzący pył, pył, który wywoływał takie obezwładniające wizje.

On… On rzucił mnie teraz na kolana, myślał Nataniel zrozpaczony. Nigdy jednak nie uda mu się zdobyć nade mną władzy. Nie może mnie pokonać, ponieważ to ja jestem jedyną nadzieją Ludzi Lodu i świata.

To chyba właśnie w tym momencie Nataniel uświadomił sobie, że niebawem będzie musiał się przygotować do wypełnienia swego życiowego zadania i że ostateczna walka będzie znacznie trudniejsza niż ktokolwiek przypuszcza.

Tymczasem jednak był bliski przegranej, i to jeszcze zanim Tengel wrócił na ziemię, żeby przejąć władzę. Ogarnęła go nieludzka wściekłość. Co sobie wyobraża to monstrum, ten jego liczący setki lat pradziadek? Też jest się kogo bać!

Nowy obłok pyłu stłumił jego bunt, lecz Nataniel nie zamierzał się poddawać. Wyprostował się i ruszył w kierunku obrzydlistwa.

Starał się znowu rozdrażnić Tengela opowiadaniem o jego rodzicach, bo odkrył, że to słaby punkt tamtego. Tova, czy raczej Hanna, co do tego się nie myliła.

Trudno powiedzieć, jakby się sprawy dalej potoczyły, ale nagle, otoczony nieprzeniknionym mrokiem, poczuł na swojej ręce coś miękkiego.

To nie może być Tengel Zły, pomyślał, on znajduje się poza centrum śmierdzącej chmury.

Puszysta miękkość. Futro. Porusza się. Jakieś duże zwierzę dyszy mi w twarz… Jeszcze jedno zwierzę, po mojej drugiej stronie?

Wilki czarnych aniołów!

W takim razie sytuacja jest naprawdę groźna. One nie zjawiają się bez powodu!

Bez wahania wskoczył na najbliższą bestię. Obydwie niczym strzały rzuciły się do ucieczki.

Miał kłopoty z utrzymaniem się na grzbiecie swego wilka, słyszał tylko szum w uszach, a z bardzo daleka dochodził do niego wrzask wściekłości i rozczarowania:

– Niech ci się nie wydaje, że mi umkniesz, ty nędzniku! – wył Tengel Zły głosem tak piskliwym, że Nataniela przenikał dreszcz grozy.

Ktoś jeszcze wskoczył na grzbiet wilka, ale ramiona, które objęły Nataniela, były ciepłe i przyjazne, tak że się nie bał.

– Nie odwracaj się – szepnął mu do ucha męski głos. – Twoim współpracownikom w Oslo coś przeszkadza, nie bardzo mogą pomóc ci powrócić. Wobec tego twój przyjaciel, Linde-Lou prosił nas, byśmy cię stąd zabrali. Będzie ci teraz potrzebne nasze wsparcie.

– Czy on nas goni?

– On sam nie ma dość siły, ale wysyła innych.

Nie brzmiało to zbyt obiecująco.

– Domyślam się, że normalne kanały prowadzące do teraźniejszości zostały zamknięte – powiedział Nataniel, bowiem ten mężczyzna, który za nim siedział, był niezwykle uzdolniony, rozpoznawało się to bez trudu.

– Masz rację. Twój przyjaciel, doktor, akurat w tej chwili nie może cię wezwać, zatem postaramy się zatrzymać twoich wrogów w świecie pośrednim. W ziemskiej rachubie czasu są to tylko minuty. I żeby przyspieszyć powrót do domu, mkniemy teraz przez stulecia i przez obce kraje tą samą drogą, którą tu przybyłeś.

– Ale jakim sposobem się to wszystko dokonuje? Ja przecież jestem tylko wyobrażeniem, tę podróż odbywają jedynie moje myśli!

– A czy w snach odbierasz siebie jedynie jako wyobrażenie?

– Oczywiście, że nie! To wszystko jest jak we śnie, Dokładnie tak.

– Jesteś istotą znacznie bardziej materialną, niż sądzisz. Pochodzisz z Ludzi Lodu. Twój doktor nie jest przyzwyczajony do pracy z takimi jak Ludzie Lodu. Wiesz przecież, że wy żyjecie obok, niejako równolegle do życia zwyczajnych ludzi, choć wyglądacie i czujecie jak oni. Twój doktor nie zdawał sobie sprawy z tego, jaka przemiana zachodzi w Tovie i w tobie.

– No właśnie, a gdzie Tova?

– Jest bezpieczna. Teraz najważniejszy jesteś ty. Zły czarownik zobaczył cię dzisiaj po raz pierwszy, tak łatwo z ciebie nie zrezygnuje.

– Ale my nie jesteśmy w pełni materialni?

– Nie, nie, wasze ciała leżą tam, gdzie leżały. Macie jednak w sobie taką żywotną siłę, że jesteście tak samo widzialni jak Tengel Zły. Dlatego będzie to pościg na śmierć i życie. Gdyby cię teraz złapał, to w najlepszym razie zostaniesz uwięziony w kimś, tak jak uwięził Tovę w ciele Setsuko. W najgorszym razie…

– W najgorszym razie?

– Powiedzmy, w prawie najgorszym, zniszczy cię, unicestwi. A w najgorszym przeciągnie na swoją stronę.

– Nigdy!

– Nie zapomnij tej obietnicy! I spójrz teraz w górę! To pierwszy atak. Trzymaj się mocno!

W górze, z tych obłoków koloru indygo, które przez cały czas gnały za nimi w wielkim pędzie, wyłoniły się jakieś cienie. Małe, obrzydliwe figury, sinoblade, o nierównych, ogromnych zębach, ostrych i wyszczerzonych, jakby chciały gryźć.

Nataniel mimo woli cofnął się odrobinę.

– Co to za jedni? – zawołał do swego niewidocznego towarzysza, starając się przekrzyczeć zgiełk, jaki powstał, kiedy te małe potwory zaatakowały, a wilki cięły kłami na wszystkie strony.

– Ach, to tylko kilka jego demonów – odparł tamten spokojnie. – On ma ich mnóstwo. Pewnie słyszałeś o siedmiu grzechach śmiertelnych?

– Oczywiście.

– Tengel Zły ma władzę nad co najmniej pięcioma z nich. Nad pychą, chciwością, zazdrością, gniewem i lenistwem. To są demony zazdrości. Wilki poradzą sobie z nimi bez kłopotu.

Wokół panował piekielny jazgot. Wściekłe krzyki, wycie i piski demonów mieszały się z ciężkim, charczącym ujadaniem wilków.

Wilków było teraz co najmniej cztery. Nataniel nie zdążył ich policzyć, ponieważ przez cały czas zmieniały miejsce, biegały tam i z powrotem, żeby go ochraniać. To na niego polowały demony, ale postać za plecami Nataniela przerażała je najwyraźniej niezmiernie, ponieważ zatrzymywały się jakby w pół drogi, odskakiwały i wielokrotnie ataki kończyły się jedynie na pokazywaniu zębów. Trudno opisać ich brzydotę, a kiedy jeden z nich skoczył Natanielowi do gardła, ten spojrzał na moment w prawie białe, martwe oczy. Cofnął się gwałtownie i poczuł, że uścisk ramion towarzyszącego mu przyjaciela stał się mocniejszy.

– No, no, spokojnie, on cię nie dosięgnie.

Nataniel spojrzał w dół na ręce, które go obejmowały. Były ciemne, otoczone zielonkawą, połyskliwą aurą. Długie i bardzo szczupłe dłonie miały niezwykle piękny kształt. Niejeden rzeźbiarz zachwyciłby się ich doskonałością.

Kimże jest ten obrońca i towarzysz?

Nataniel nie miał wiele czasu, żeby się nad tym zastanawiać, bo całą jego uwagę przykuwała walka. Demony zrezygnowały z nieskutecznych ataków i z przeraźliwym wyciem zniknęły w otchłaniach wirującej mgły.

– Dziękuję wam, przyjaciele! – krzyknął Nataniel do wilków. – Żaden nie został ranny?

Wilki, nie zwalniając biegu, ocierały się o jego nogi, wdzięczne za troskliwość.

Tengel Zły nie dawał im jednak odpocząć. Już wysłał kolejny pościg.

Jakieś stwory wyłoniły się z nicości, po prostu nagle się pojawiły i kręciły się niebezpiecznie blisko Nataniela. Ale nie atakowały. Były to stwory żeńskie, pogodne i dość ładne.

– Nie musisz mi wyjaśniać – powiedział Nataniel do swego opiekuna. – Już czuję ich wpływ na moją podświadomość. To demony obojętności, prawda?

– Tak, masz rację, ale wiedz, że są śmiertelnie niebezpieczne. Takie łagodne, bardzo łatwo po prostu za nimi pójść.

– Zgadza się. Już raz odczułem przemożną chęć poddania się. To Tengel Zły chciał mnie załamać. I teraz odczuwam coś podobnego, ale im zdołam się oprzeć. Przepędź je stąd, zanim się rozmyślę!

Wilki natychmiast ruszyły do ataku. Szarpały i gryzły wysłanniczki Tengela, one jednak zdawały się nie zwracać uwagi na takie drobnostki jak rany od kłów. Nataniel zaś przyjmował ich zachowanie z sympatią, uśmiechał się i odczuwał chęć przyłączenia się do nich. Czyż nie rozkosznie byłoby zobojętnieć na wszystko? Pozbyć się wszelkich zmartwień? Machnąć ręką na sprawy tego świata, w którym przyszło mu żyć?

Tak jak to czynią narkomani?

Ta myśl wyrwała go z oszołomienia.

– O, nie! – wysyczał. – Przepędź je stąd! One są niebezpieczniejsze, niż myślisz!

Potworki zdążyły tymczasem zrozumieć nastrój Nataniela i wbiły zęby w jego ciało. Gryzły go i szarpały z ponurym jękiem. Stwierdził, że nieustannie usiłują wywierać wpływ na jego wolę i że czynią to z coraz większą zaciekłością. Widział, jak ciemna ręka jego opiekuna strząsa jedną z atakujących napastniczek…

Nataniel zaczynał się bać. Trudna do opanowania chęć pójścia za demonami budziła w nim przerażenie. Choć wiedział, że jeśli tej chęci ulegnie, one natychmiast zawiodą go do Tengela Złego.

Postać za nim szepnęła mu do ucha:

– Wkrótce doktor powinien wkroczyć do akcji.

Nataniel wiedział, że tak się stanie, i zakrył uszy rękami, żeby nie słyszeć przejmujących wrzasków kobiet, które wciąż usiłowały przeciągnąć go na swoją stronę.

Jonathan drgnął gwałtownie, wciąż jeszcze pogrążony w drzemce. To nie żadne kościelne dzwony, to dzwonek u drzwi!

Dzwonił i dzwonił.

O czwartej nad ranem? To z pewnością Vinnie i Rikard dowiedzieli się o przygodzie swojej córki i…

O Boże!

Ogarnęła go ochota, by nie otwierać. Udać, że go tu nie ma, że nie słyszy.

Ale dzwonienie, przenikliwe i irytujące, nie ustawało. Jonathan podniósł się z wysiłkiem i poszedł do drzwi.

W tym momencie dzwonek umilkł. Jonathan otworzył, ale na schodach nie było nikogo.

Nikogo? Żaden człowiek na ziemi nie byłby w stanie zniknąć tak szybko. To chyba jakaś wada dzwonka?

Odwrócił się i stanął jak wryty. Rany boskie, doktor śpi! Musi być śmiertelnie zmęczony, skoro nie słyszał tego natarczywego dzwonienia.

Jonathan podszedł i potrząsnął go za ramię. Sorensen zerwał się z niezrozumiałym bełkotem, po czym usiadł znowu, wciąż jeszcze zaspany.

– Mój Boże, chyba się zdrzemnąłem – jęknął zmartwiony. – Ale nasi pacjenci, jak widzę, śpią spokojnie.

– Tak, Bogu dzięki. Ja także musiałem zasnąć, bo zbudził mnie jakiś natrętny dzwonek do drzwi. Ale kiedy otworzyłem, nie było tam nikogo.

– Nikogo? To dziwne.

Nagle z sypialni doszły do nich jakieś szelesty. Popatrzyli po sobie zaniepokojeni.

– Tova? – zapytał Jonathan bezdźwięcznie.

– Obudziła się! Obudziła! – wołał doktor i pobiegł do sypialni.

Tova przeciągała się na posłaniu.

– Co za sen! – powtarzała. – Ależ miałam sen! Jonathan, co ty tu robisz? I doktor Sorensen?

Obaj mężczyźni odetchnęli z ulgą.

– Znajdowałaś się w letargu, trwało to bardzo długo – wyjaśnił Jonathan. – I nie mogliśmy przywrócić cię do życia.

Zdumiona dziewczyna spoglądała to na nich, to w sufit. Sprawiała wrażenie, jakby nie rozumiała, co do niej mówią. Potem powoli odwróciła się ku drzwiom drugiego pokoju i nagle zerwała się jak rażona prądem.

– Ale… – wykrztusiła.

– Tak. Nataniel tutaj jest – tłumaczył Jonathan. – On zdecydował się pójść za tobą. On…

– Pójść za mną? Ale czy ty nie widzisz, że…

– Że co?

– Linde-Lou! Nie widzisz, że Linde-Lou siedzi przy nim? Cześć, Linde-Lou o zatroskanych oczach! Co ty tu robisz?

Tamci dwaj widzieli tylko Nataniela.

– Oj – szepnął Jonathan zawstydzony. – To z pewnością on dzwonił do drzwi. I ja… musiałem go wpuścić do środka.

Tova wbiegła do pokoju, w którym leżał Nataniel. Rozejrzała się i z rozpaczą zawołała do doktora:

– Niech go pan obudzi! Niech go pan natychmiast sprowadzi do teraźniejszości. On jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie!

– O czym ty mówisz? – uśmiechnął się Jonathan niepewnie.

– Linde-Lou o to prosi! Niech pan natychmiast coś zrobi! Szybko!

Doktor Sorensen odetchnął głęboko i usiadł na kanapie obok Nataniela. Jonathan przestraszył się na sekundę, że usiądzie na Linde-Lou, ale nic takiego się nie stało.

On sam, Jonathan, był zwyczajnym człowiekiem, więc nie mógł widzieć wyjątkowego gościa. Doktor zresztą także nie. Ale Tova, jedna z dotkniętych, ona go oczywiście widziała.

Stała teraz w drzwiach i popiskiwała z niecierpliwości.

– To nie był żaden sen – skarżyła się. – Ale wciąż mam wrażenie, jakby mi się to wszystko przyśniło, I Nataniel… On… Och, pomóżcie mu, pomóżcie! To wszystko moja wina! Co ja narobiłam? Co ja ściągnęłam na tego nieszczęsnego chłopaka?

– Ty wiesz, co mu się przydarzyło? – zapytał Jonathan.

– Nie. Wiem tylko, że zostawiłam go u Tengela Złego. Ja zostałam wyprowadzona stamtąd przez… Ganda.

– Ale… Ja nie do końca to rozumiem – zastanawiał się Jonathan zakłopotany. – Ty wróciłaś sama, a Nataniel potrzebuje pomocy?

Doktor spojrzał na niego pospiesznie, bo nie chciał tracić kontaktu z pacjentem.

– Bo Tova sama wprowadziła się w trans, a Natanielowi ja pomagałem.

Jonathan stwierdził, że ręce mu drżą. Nataniel został z Tengelem Złym… Nataniel, ich jedyna nadzieja!

Następne słowa Tovy wcale go nie uspokoiły.

– On, Tengel Zły, powiedział, że nie może zabić Nataniela, bo nie ma dostępu do jego ciała. Ale zamierza unicestwić jego ducha, jego rozum, siłę myśli, nie pamiętam już jak się wyraził ten obrzydliwy podrzutek. I wiesz, Jonathanie, jestem z wami…

– Chcesz powiedzieć, że przeszłaś na naszą stronę?

– Tak. Jeśli, oczywiście, mnie przyjmiecie.

Jonathan słyszał w jej głosie lęk i wyczekiwanie, podszedł więc i ją objął.

Chcąc ukryć skrępowanie, powiedziała nonszalancko:

– Obiecałam Gandowi, że teraz już będę grzeczną dziewczynką. A on, rozumiesz, jest moim wielkim idolem.

– Wspaniale, Tova, witaj w naszym gronie! Potrzebujemy i ciebie, i twoich zdolności, dobrze o tym wiesz.

Jakież to cudowne uczucie! Serce przepełnia się ciepłem i spokojem, kiedy człowiek nie musi wciąż być agresywny i do wszystkich odnosić się wrogo. „Ci, do których odnosisz się przyjaźnie, odpłacą ci również przyjaźnią” – powiedziała jej kiedyś mama. Tova prychnęła wtedy i stwierdziła, że to banał. Ale w tej chwili… W tej chwili uznała, że to szczera prawda.

– Bardzo proszę, byście teraz zachowali ciszę – powiedział doktor. – Zdaje mi się, że on zaczyna się budzić.

Ku wielkiemu zdumieniu Jonathana Tova podeszła do drzwi i otworzyła je, po czym bez słowa zamknęła znowu. Potem zbliżyła się do niego na palcach i poruszając ustami powiedziała bezgłośnie: „Ja tylko wypuściłam Linde-Lou.”

Jonathan nie był w stanie zachować powagi. „Przecież on nie jest psem” – odpowiedział z takim samym grymasem, a Tova musiała zasłonić usta dłonią, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem.

Ale to była sztuczna wesołość, spowodowana zbyt wielkim napięciem. Oboje byli szczerze wdzięczni Linde-Lou za to, że uratował Nataniela, gdy jego umęczeni współpracownicy w Oslo posnęli.

Oto bowiem Nataniel otworzył oczy i przeciągnął się zadowolony.

– Serdeczne dzięki, doktorze Sorensen! Dosłownie Przed sekundą gotów byłem dać za wygraną i przestać walczyć. Wszystko stało mi się całkowicie obojętne. Dziękuję, serdecznie dziękuję wam wszystkim! Cześć, Tova! Jak to dobrze, że tutaj jesteś. Zapewniam cię, że to wspaniałe uczucie widzieć cię znowu. A przy okazji, pozdrowienia od mojego dziadka!

– Od twojego dziadka? – zapytał Jonathan i starał się policzyć w pamięci. – Nie chcesz chyba powiedzieć, że chodzi o ojca twojej matki, o Tamlina, Demona Nocy, którego zabrały czarne anioły!

– Właśnie od niego! Siedział za mną na grzbiecie wilka, kiedy uciekaliśmy od Tengela Złego. Wprawdzie nigdy nie widziałem Tamlina, ale czułem, że to musiał być on.

Doktor Sorensen ukrył twarz w dłoniach i jęknął. Nie nadążał za ich rodzinnymi sprawami!

ROZDZIAŁ XIV

Szalone eskapady Tovy i Nataniela do świata zmysłów miały też mimo wszystko pewną dobrą stronę – pozwoliły dołożyć kilka nowych fragmentów do układanki obrazującej pochodzenie Ludzi Lodu. Wiedzieli teraz, skąd wywodził się Tengel Zły i jak przebiegały pierwsze lata jego życia.

W dalszym ciągu jednak brakowało bardzo wielu fragmentów tej łamigłówki.

Najbliższej zimy wielu członków rodu odczuwało głęboki niepokój i troskę. Nie tylko dlatego, że Nataniel mówił, iż Tengel Zły nabrał nowych sił podczas ostatniej drzemki. Spraw, które ich martwiły, było więcej.

Dotknięci i wybrani członkowie rodu starali się stłumić narastający w ich sercach lęk, pozostali zaś martwili się coraz częstszymi interwencjami przodków w życie rodziny. Nikt wprawdzie niczego nie widział, ale wszyscy czuli, że ktoś nad nimi czuwa. Jakby coś nieziemskiego snuło się w oddali. Jakby znajdowali się na rozległych przestrzeniach porosłych bardzo wysoką trawą, a gdzieś na peryferiach równiny czaiły się i obserwowały ich jakieś podstępne istoty, jakby chciały podejść bliżej, ale jeszcze nie zdecydowały się na atak.

A może nie miały odwagi zaatakować, bo strażnicy Ludzi Lodu czuwali?

To była zima pełna lęku i złych przeczuć.

Vinnie, która nigdy nie poznała całej prawdy o niesamowitej wędrówce swojej córki w czasie i przestrzeni, była niewypowiedzianie szczęśliwa, że ma dziecko znowu w domu, na dodatek miłe i niemal posłuszne. Ale, oczywiście, dostrzegała niepokój Tovy. Najgorsze były koszmary, które budziły dziewczynę po nocach. Wtedy Vinnie biegła do pokoju córki i zostawała przy niej do rana, a Tova zdawała się nie mieć nic przeciwko temu.

Vinnie uświadomiła sobie, że ta nieszczęśliwa, a tak przez rodziców kochana córka potrzebuje jej. To cudowne uczucie dla matki, która zawsze była odpychana.

Znacznie trudniejsze do zniesienia było to, że często widziała Tovę stojącą przed lustrem i czyniącą wysiłki, by choć trochę poprawić swój wygląd. I ten cichy płacz, który słyszała zza ściany, gdy wysiłki nie dawały żadnych rezultatów. A tak właśnie zawsze się to kończyło.

Serce matki krwawiło wtedy z żalu.

Bo co miała powiedzieć na pociechę? „Bądź tylko pogodna i miła, a nikt nie będzie zwracał uwagi na brak urody?”

Nie, takie wyświechtane banały Tova słyszała już nie raz. I niełatwo było też powiedzieć: „Teraz jesteś młoda, więc odczuwasz to dużo boleśniej. Z wiekiem będzie ci lżej.”

Lżej? Łatwiej będzie zrezygnować? Zaakceptować życie w samotności?

Nie, na jaką pociechę Vinnie nie mogła się zdobyć.

Rikard natomiast wiele rozmawiał z krewnymi i dowiedział się, gdzie była Tova. Rikard był trzeźwym człowiekiem, więc określił to jako „transcendentalne sny”.

Musiał jednak obiecać, że nie zamelduje na policji o praktykach doktora Sorensena, bo przecież winy za przygodę Tovy doktor nie ponosił żadnej. Ona sama do tego doprowadziła, a jeśli już ktoś był winien, to chyba Hanna.

Rikard również spostrzegł, że jest śledzona. Że na coś się zanosi. Przeraziło go to do tego stopnia, że postarał się dla Tovy o posadę w policji. Została pomocnicą w jego biurze tylko po to, by mógł być zawsze blisko niej.

„Nic mi się nie stanie, tato” – zapewniała Tova. „Gand mnie strzeże i chyba nikt nie może mieć lepszego opiekuna”.

Wtedy Rikard martwił się niezwykłym blaskiem w jej oczach oraz tym, że ów blask tak szybko ustępuje miejsca rezygnacji. Poczuł się boleśnie dotknięty i rozgoryczony, kiedy któryś z kolegów powiedział o Tovie: „Ta mała żaba Brinka”.

Życzliwy ludziom Rikard zacisnął wtedy powieki, bliski rozpaczy. Ile by dał, żeby choć raz zobaczyć swoją córkę naprawdę szczęśliwą! Zasługiwała na to! Ta nieszczęsna istota musiała iść przez życie z ogromnym psychicznym i fizycznym obciążeniem, a mimo to zdołała odnieść takie wielkie zwycięstwo nad swoim charakterem.

W domu Voldenów również panował niepokój. Trójka dzieci Jonathana zrobiła się ostatnio taka nieznośna, że rodzice naprawdę nie wiedzieli, co począć. Najmłodsza, Gro, urządzała ostatniej zimy prawdziwe orgie w kuchni. Początkowo Lisbeth i Jonathan byli bardzo zadowoleni, że dziewczynka jest taką domatorką, kiedy jednak garnki i rondle zaczęły znikać nie wiadomo gdzie, jęli ją wypytywać. Najpierw Gra z niewinną minką odpowiadała, że o niczym nie ma pojęcia, w końcu jednak Lisbeth odnalazła swoje najlepsze garnki ukryte na dnie wielkiej szafy. A przedtem przez wiele dni w kuchni unosił się jakiś tajemniczy zapach, którego nie można się było w żaden sposób pozbyć.

Na wszystkich naczyniach znajdowały się starannie wypisane etykietki. Ziemniaki, zostało napisane na jednej. Cebula, na drugiej. Mąka ziemniaczana, chleb, ser i tak dalej. Wszystko śmierdziało.

Wtedy do kuchni wbiegła Gro z krzykiem, żeby Lisbeth nie niszczyła jej hodowli pleśni, a na pytanie matki, o co tu chodzi, odpowiedziała, że prowadzi badania. Czy nikt nie widzi, ile niezwykle interesujących formacji tworzy pleśń?

Lisbeth była jednak mało wrażliwa na takie sprawy i energicznie doprowadziła wszystkie naczynia do stanu używalności. Gro natomiast została definitywnie przepędzona z kuchni w dniu, gdy wepchnęła kanapkę z masłem i serem do tostera, żeby zobaczyć, co z tego wyniknie.

I nie pomogły żadne płacze ani tłumaczenia. Za naprawę tostera musiała zapłacić z własnych oszczędności.

Chłopcy zajmowali się modelami latającymi. Na własną rękę urządzili loterię fantową, żeby zdobyć środki. Wśród nagród znalazła się najnowsza poduszka na kanapę, którą Lisbeth haftowała przez całą zimę, a także wojenne medale Jonathana. Zanim rodzice się spostrzegli, już było po wszystkim, fanty znalazły się u sąsiadów i Jonathanowi z wielkim trudem udało się je odzyskać.

Christa lubiła o zmroku siadywać przy oknie i spoglądać w stronę horyzontu, a w jej oczach pojawiało się wtedy zdumienie i lęk. Miała tylko jednego syna, Nataniela, i wiedziała, że dla niego zbliża się czas próby.

Karine także się bała, ona również miała jednego syna, Gabriela. Gabriel należał do tej niewielkiej grupy, która miała się znaleźć na pierwszej linii frontu. A chłopiec miał zaledwie dwanaście lat.

Nic dziwnego, że Karine się martwiła.

Mari w dalekim Trondelag również odczuwała niepokój, chociaż i ona sama, i jej liczna rodzina z pięciorgiem dzieci była dość dobrze chroniona.

Największy niepokój panował jednak w Lipowej Alei. Benedikte raz po raz powtarzała sama do siebie: „Bogu dzięki, że on tego nie dożył!” Nie myślała o tym, że ona sama jest już bardzo stara, a jako obciążona dziedzictwem była szczególnie narażona na niebezpieczeństwo.

Nic dziwnego, że Mali i Andre, oboje pochodzący z Ludzi Lodu, martwili się coraz bardziej.

Vetle Volden zbliżał się teraz do sześćdziesiątki. Lękał się o dzieci i wnuki, których miał wiele.

Knut Skogsrud, ojciec Ellen i syn strasznego, nieśmiertelnego Pancernika, Erlinga Skogsruda, wyczuwał w swoim ciele obawę i napięcie. Często odwiedzał rodzinę w Lipowej Alei, prowadzili półgłosem długie rozmowy i zastanawiali się, co to wszystko może oznaczać.

W gruncie rzeczy jednak dobrze wiedzieli, o co chodzi.

A daleko stąd, gdzieś na Zachodnim Wybrzeżu, mieszkała jego córka Ellen i rozpaczliwie tęskniła do Nataniela. W jej sercu czaił się strach. Co się z nim stało? Czy Nataniel znalazł się w niebezpieczeństwie? Nie miała od niego żadnych wiadomości.

Uroczystości na cześć Valborgi. Noc Walpurgi, noc czarownic z całego świata…

30 kwietnia 1960 roku miało miejsce potajemne spotkanie.

Zorganizował je Gand, który wezwał najznaczniejszych przodków: Tengela Dobrego, Sol, Didę, Wędrowca, Heikego, Shirę, Mara i Ulvhedina.

– Czy czas się dopełnił? – spytał Tengel Dobry.

– Czas został wyznaczony – odparł Gand z powagą. – Zbierz swoich zwolenników!

– Wszystkich naszych pomocników – dodała Dida.

– Wszystkich – potwierdził Gand. – A także żyjących, którzy mają uczestniczyć w zmaganiach. Choć chciałbym, żeby w dzisiejszym spotkaniu wzięli udział wszyscy.

– Kogo masz na myśli? – spytał Wędrowiec.

– Wszystkich żyjących, zwyczajnych Ludzi Lodu.

– Zwyczajni też mają przyjść?

– Tak. Zresztą nie tylko żyjący. Zmarli również. Obiecałem to Henningowi Lindowi z Ludzi Lodu. Trzeba zebrać wszystkich. Także tych, którzy zawsze stali po stronie naszego rodu, powinni mieć prawo uczestniczenia w spotkaniu dzisiejszej nocy. Zasłużyli sobie na to.

Dida, szlachetna kobieta z osłoniętej mgłami przeszłości, skinęła głową:

– Tej nocy zostanie zniesiona granica pomiędzy żywymi i umarłymi.

– Wiele prawd zostanie ujawnionych – dodał Ulvhedin.

– Wiele zagadek znajdzie rozwiązanie – uśmiechnęła się Sol.

– A co z małżonkami Ludzi Lodu, którzy przez lata wiernie towarzyszyli naszym krewnym? – zapytał Heike.

Gand zastanawiał się przez chwilę.

– Niektórzy mogą przyjść – powiedział w końcu.

– No, przynajmniej Silje! – zawołała Sol.

Wszyscy kiwali głowami.

– I Elisa – dodał Tengel Dobry. – Ona bardzo wiele znaczyła dla rodu.

Ulvhedin uznał, że to bardzo pięknie powiedziane, i dodał jeszcze Alexandra Paladina.

Heike zwrócił się do Wędrowca:

– Co się teraz dzieje z Tengelem Złym? Śpi?

– Niezbyt głęboko, niestety.

– W takim razie czas nagli.

– A zatem wezwijcie wszystkich! – polecił Gand. – Czas został wyznaczony. Rozstrzygająca godzina Ludzi Lodu nadchodzi!

Doktor Leif Lundberg zasłużył sobie na moje serdeczne podziękowania za to, że pomógł mi poznać moje poprzednie inkarnacje, które, oczywiście, nie miały nic wspólnego z przeżyciami Tovy.

Dziękuję także mojej siostrze, Evie Underdal, za informacje o historii średniowiecznej Japonii.

Margit Sandemo

Margit Sandemo

***

Content

Margit Sandemo
Więźniowie Czasu

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

Margit Sandemo