Marek Krajewski, Mariusz Czubaj

Aleja Samobójców

Copyright © by Mariusz Czubaj, Marek Krajewski, 2008

Prolog

Ciemność jest gęsta i lepka jak sadza. Ostry zielony promień jarzeniówki rozcina ciemność, lecz jednak jej nie rozjaśnia. Prześlizguje się przez wykrzywione kółko wózka inwalidzkiego. Kółko jest pokryte małymi plamami – zwiastunami rdzy i rozpadu. Promień dotyka swym ostrzem kraciastego materiału. Zrobiony jest z niego wysoki wełniany kapeć, otulający stopę w pasiastej skarpetce. Z oddali słychać skrzypienie wózków, kołatanie światła w rozpalających się jarzeniówkach, stukanie talerzy, wesołe okrzyki gromkich głosów w telewizorze na dole i śmiech z jakiegoś sitcomu.

Znika ostry promień, drży metalowa ościeżnica, pomieszane odgłosy milkną, jakby wchłonięte przez miękką gąbkę drzwi, przez głuche ściany obite korkiem. Znów słychać śmiech. Tyle że nie ma nic wspólnego z odgłosem, który przed chwilą dobiegał z serialu. Po chwili śmiech zamienia się w rzężenie. A potem rozlega się głos – zachrypnięty i troskliwy.

– To nieuniknione. Nigdy nie przestaną cię dręczyć. Zawsze do ciebie przyjdą. Przedostają się przez najmniejszą szparę w drzwiach. Przez ściany. I oto są. Są już blisko.

Znów śmiech i rzężenie, a na dole długie oklaski i muzyka. Znak, że odcinek sitcomu się skończył.

– Sam nie wiem, co gorsze. Ich nieuchronna obecność czy ta imponująca precyzja, która tak nas zadziwia, prawda? Przyznaj, najgorzej jest z twarzą. To właśnie ta precyzja, to nieubłagane mistrzostwo sprawia, że twarz wygląda, jakby żyła własnym życiem. Każdy mięsień, każdy nerw żyje z osobna. Najlepszy aktor tak nie potrafi.

Gwałtowny zgrzyt wózka niknie wśród odgłosów programu publicystycznego. Kilka podniesionych głosów nakłada się na siebie i trwa tak przez chwilę w gniewnym unisono. Po chwili fala emocji opada.

– Wiem, że cierpisz. Mogę skrócić twoje cierpienia. Chcesz tego? Wiem, że tego chcesz!

Znów pojawia się ostry promień. Wełniana skarpeta drży. Kapeć zsunął się ze stopy i leży teraz koło rdzewiejącego kółka. Wygląda jak martwy pies.

Gdańsk, 18.06.2006, 11:00

Jarosław Pater szedł powoli ulicą Kartuską w stronę punktu zakładów sportowych „Profesjonał". Pod ścianami szarych i ceglastych domów z liszajami graffiti walały się worki ze śmieciami. Było przedpołudnie, a nad miastem unosiło się widmo żaru, który nie puszczał od przeszło tygodnia. Pater czuł, że koszula przylepiła się już do pleców. Wirowało mu w głowie i wydawało mu się, że za chwilę zemdleje. Upałowi towarzyszył zawiesisty smród z kontenerów na śmieci. Pater dopiero teraz rozumiał, jak potężną bronią dysponowali pracownicy zakładu oczyszczania miasta. To, że strajkowały kopalnie i huty, jakoś Patera nie obchodziło. Listów też się nie spodziewał. W najlepszym razie listonosze nie przyniosą nowych rachunków, zatem brak wiadomości to dobra wiadomość. Pociągiem też się nigdzie nie wybierał, a na niezaplanowane wizyty nie liczył. Pozostawali śmieciarze.

Przepełnione kontenery wypchnięto na ulicę. Dziurawe worki huczały od os, tłukących się w pustych plastikowych butelkach po coli i lemoniadzie, szerszenie wyrywały kawałki mięsa z nadgryzionych kurczaków, tłuste larwy wiły się w półotwartych puszkach mielonki, fetor nie pozwalał na swobodny wdech. Pater przypomniał sobie, że niedawno czytał coś o tym, że gdy społeczeństwo się różnicuje, to i rzeczy wyrzucane na śmietnik stają się bardziej różnorodne. „Teraz to trzeba uważać nie tylko na to, co masz, ale i na to, czego się pozbywasz" – przypomniał sobie, co mówił jego podwładny, Kulesza, gdy gwiazdor mediów i zarazem ekspert udzielający porad w kolorowych pismach wyrzucił na śmietnik serię kompromitujących go zdjęć. „Ten to przynajmniej miał portfolio" – jeszcze raz wspomniał, co mówił wtedy Kulesza. „Portfolio"? Skąd tamten, do licha, znał to słowo?

Pater potrącił nogą puszkę po piwie „Gdańskim". Puszka potoczyła się po bruku, czyniąc sporo hałasu. Jakaś młoda kobieta odganiająca osę od śpiącego w wózku dziecka spojrzała na mężczyznę z niechęcią. Wbiło mu się w pamięć jej spojrzenie. Nieczęsto zdarzało się, żeby ten czterdziestolatek wzbudził zainteresowanie przechodniów, żeby ten szczupły, lekko siwiejący brunet kogokolwiek zaintrygował, musiałby chyba walić dzidą w tarczę i śpiewać rytualną pieśń jak dyżurny szaman piłkarskiej drużyny Ghany, którego obrzędy były na tyle skuteczne, że podczas niemieckich mistrzostw świata w piłce nożnej jego drużynie uległa wczoraj zero do dwóch jedenastka faworyzowanych Czechów.

Pater – w odróżnieniu od wszelkich szamanów – był człowiekiem niepozornym, małomównym i skrytym. Jego anonimowość znikała jednak częściowo wraz z przekroczeniem progu salonu bukmacherskiego. Kiedy tam wchodził, minąwszy oplutą – jak zwykle – tabliczkę, zakazującą palenia tytoniu i spożywania alkoholu w obrębie lokalu, na zalanej słońcem sali zapadała cisza. Wszyscy wiedzieli, że w niedzielne przedpołudnie odbiera pieniądze z trafnie wytypowanych zakładów. Hazardziści siedzący wokół pokrytych laminatem stołów, zaciskający popsute zęby na słabo naostrzonych ołówkach, przewracający kartki z zakładami w przetłuszczonych segregatorach, pozdrawiali go i kordialnie, i złośliwie, nazywali „ekspertem", wbijali w niego wzrok i usiłowali wywnioskować z jego zachowania, ile pieniędzy dziś odbierze.

Gdańsk, punkt zakładów sportowych „Profesjonał",

18.06.2006, 11:30

Pater, zwijając pięćdziesięcio- i stuzłotówki w ruloniki, rzucał zainteresowanym tylko liczbę zakładów akumulacyjnych, które obstawiał, i na tym kończyła się jego słowna aktywność. Potem przysłuchiwał się rozmowom i komentarzom, przeglądał statystyki i po godzinie wychodził. Nie zdradzał się ani słowem. Anonimowość go radowała, anonimowość nadawała sens jego życiu.

Pater wyczuwał tu, w salonie, kiedy nadchodziła zima – martwa pora roku. Polskie ligi piłkarskie zapadały w letarg, do salonu wkraczali wtedy sezonowi specjaliści od skoków narciarskich, Małysza, Ahonena, czterech skoczni i subtelnych dyskusji o ruchu bioder na progu. Ruchy bioder kojarzyły się Paterowi z czymś zupełnie innym, co w jego przypadku coraz bardziej było teoretyczne.

Teraz jednak w najlepsze trwało lato o zawiesistym zapachu, którym przesiąknięte były nawet bukmacherskie kupony. Tej niedzieli, kiedy już niebieskie tipsy kasjerki policzyły banknoty, kiedy już odebrał tysiąc złotych za trafne wytypowanie kilku wyników, kiedy w końcu usiadł, rzucił liczbę „dziesięć", a swój sukces wytłumaczył działaniem szamana z Ghany, poczuł, że w lepką koszulę wzrok wbija otyły, łysy hazardzista, który mało co obstawiał, za to wygłaszał komentarze na tematy ogólne. Staszek, podobnie jak „ekspert", uchodził tu za mędrca, jego głos urozmaicał i podsumowywał zażarte dyskusje, jakie toczyli między sobą inni hazardziści.

Po ich zajadłych, jałowych sporach, na przykład o wpływie kontuzji jakiegoś drugoligowego piłkarza norweskiego na kondycję zespołu Kongsvinger, Pater z wyraźną ulgą witał rozwlekłe wywody Staszka i poświęcał im całą swoją uwagę. To zresztą podsuwało różne pomysły bywalcom salonu na temat profesji milczącego gracza. „To pewnie belfer – mruczał jeden do drugiego – zobacz, jak się dogaduje ze Staszkiem. A Staszek uczył peo w technikum, mają tematy, skubańce!" „Nie dałbym takiemu – odpowiadał drugi – mojej córy na uczenie! To nałóg, hazardzista!"

– Ekspert – zaczął Staszek, jakby słyszał te niegdysiejsze hipotezy – czy ty jesteś nałogowcem, ślepym hazardzistą? Nie czerpiesz przyjemności z zakładów? Przyjemność nie polega na trzepaniu kasy?

– A na czym niby polega? – zapytał z uśmiechem Pater, słysząc, jak milkną rozmowy w salonie, a kasjerka głośno ziewa.

– Dam ci przykład. – Staszek wyjął chustkę z kieszeni, włożył ją pod opięty T-shirt z napisem „Piwo jest jak sex" i wytarł pot spod pach. – Masz sto złotych, idziesz z kolegą na wódkę do knajpy, co nie? Wypiłeś, pojadłeś, postawiłeś kumplowi, wszystko gra, co nie? Zamówiłeś taksówkę; pojechałeś do chaty Dobrze się bawiłeś czy źle?

– Dobrze – odparł Pater.

– No i gra – Staszek wytarł tym razem pot z łysiny tą samą chustką. – Tak samo jest z zakładami. Wydajesz na przykład stówę na ostatni finał Ligi Mistrzów, nie? Stawiasz stówę na Barcelonę. I wygrywasz sto pięćdziesiąt złotych. Okej, wszystko gra, co nie? Bawiłeś się dobrze i wygrałeś. Ale, dajmy na to, postawiłeś na Arsenal i przegrałeś. Też się dobrze bawiłeś czy źle? Dobrze. Były emocje? Były. Jak Campbell strzelił bramę, omal nie oszalałeś. Bawiłeś się dobrze? Dobrze. Tak jakbyś dobrze się bawił, pijąc z kumplem. I tu, i tu straciłeś kasę, ale i tu, i tu dobrze się bawiłeś. Jeśli tego nie pojmujesz, jesteś nałogowcem. No co, pojmujesz?

Pater nie zdążył odpowiedzieć, kiedy zadzwoniła komórka. Wyjął ją z kieszeni. „Numer prywatny" – migało na ekranie nokii. Wszyscy umilkli, nawet kasjerka przestała ziewać i odpisywała pracowicie na jakiegoś esemesa, czego nie ułatwiały jej tipsy. Pater wahał się przez chwilę. Po szóstym sygnale odebrał.

– Kierowniku! – usłyszał w słuchawce wrzask swojego współpracownika. – Znowu. Stało się.

– Zaraz oddzwonię – przerwał mu Pater i się rozłączył. Zobaczył, że obudowa telefonu stała się lepka. Tym razem był to jednak inny rodzaj potu. Wszystko przez ton głosu Wielocha. Ostatni raz słyszał to trzy lata temu. Gdy na dryfującej żaglówce znaleźli ciała dwóch studentek. „Znowu". Znów stało się coś, co go wytrąci z normalnego biegu spraw.

W zasadzie już to się stało. Wystarczyło jedno spojrzenie na otaczających go ludzi. Zdawało się, że nad stołem dźwięczy krzyk, jaki wydał z siebie jego współpracownik. Czuł wzrok wszystkich z wyjątkiem kasjerki, która wystukiwała miłosne wyznania. Patrzyli na niego w milczeniu. Już wiedzieli, że nie jest nauczycielem.

Droga pomiędzy Gdańskiem a Rozewiem,

18.06.2006, 13:05

Biały opel astra wjechał w suchy sosnowy las między Chłapowem a Rozewiem i zwolnił. Wyprzedzali go rozwścieczeni kierowcy, z rodzinami wracający z morskich plaż i marzący o porcji smażonej ryby i szklanicy piwa. Byli spuchnięci od upału, zmęczeni okrzykami dzieci, poirytowani upomnieniami żon i sfrustrowani niedawnym widokiem atrakcyjnych kobiecych ciał. Wydawało im się, że kierowca opla robi im na złość i specjalnie jedzie sześćdziesiątką, aby oddalić od nich szczęśliwą chwilę wytchnienia nad tekturową tacką, plastikowymi sztućcami i pienistą cieczą w plastikowym kubku. W głębokim przekonaniu, że ślimaczący się samochód jest prowadzony przez kobietę, mijali go z rykiem pochodzącym z dwóch źródeł z silnika i z ich własnego gardła.

Wtedy się okazywało, że ich przypuszczenia są nieprawdziwe. Za kierownicą siedział bowiem szczupły, szpakowaty mężczyzna. Nie zwracał najmniejszej uwagi na poirytowanie mijających go kierowców i wypatrywał wśród drzew bocznej leśnej drogi. W końcu ją dojrzał. Samochód zwolnił i skręcił, a potężny ryk klaksonu jadącej za nim terenówki, która wjechała na przeciwległy pas, w ostatniej chwili omijając tył opla, świadczył o tym, że kierunkowskaz został za późno włączony.

Jeszcze dwa tygodnie – pomyślał Pater. Dwa tygodnie, i zacznie się sezon. Wolnoamerykanka na drogach, zastawione samochodami ścieżki rowerowe, małolaty na motorowerach jadące pod prąd. I korki. Tłuszcza ciągnąca z Władysławowa do snobistycznej Juraty, by pouprawiać „ocieractwo", czyli – wspomniał znów Kuleszę – poocierać się o jakichś beautiful people, bohaterów rubryk towarzyskich, i zjeść dorsza, jak głosiły napisy, z „nocnego połowu". Pater pomyślał z wyraźną satysfakcją o urlopowiczach, którzy nie wiedzą, że połów może był i nocny, tyle że w lutym, bo w lecie, gdy właśnie wygrzewają się na piachu, dorszy łowić nie wolno. Przez głowę przemknęła mu też myśl, że aspirant Kulesza ze swoimi powiedzeniami staje się dla niego żywym klasykiem. Pater mógłby myśleć o czymkolwiek, byle tylko odsunąć w czasie obrazy wywoływane gardłowym głosem innego ze swoich podwładnych. Gdy wyszedł z salonu, oddzwonił i usłyszał, gdzie ma jechać, wiedział, że najgorsze przypuszczenia się potwierdzają. Przystań dla ludzi samotnych i starych oraz zbrodnia, która dopadła to miejsce.

Zdezelowany służbowy opel jechał powoli szeroką leśną drogą, starannie wysypaną jasnym żwirem. Droga miała nawet mały krawężnik i pobocze z czarnego żwiru. Po kilkuset metrach dochodziła do wielkiej bramy, na której – w towarzystwie trzech obrotowych kamer – był szyld z napisem Dom Seniora „Eden". Kierowca astry wyciągnął rękę i nacisnął guzik domofonu. Brama uchyliła się z lekkim skrzypieniem. Po chwili za szybami opla wyrósł potężny dwuskrzydłowy budynek z szerokim podjazdem. Auto zatrzymało się na podjeździe przed wysmukłymi kolumnami z piaskowca. Spomiędzy kolumn wyskoczył niewysoki, zażywny czterdziestokilkulatek w nieskazitelnie białym fartuchu. Starannie wygolony zarost na jego twarzy mienił się sino.

– Dzień dobry! – krzyknął mężczyzna w lekarskim fartuchu. – Czy mam przyjemność powitać nadkomisarza Patera?

– Ani „dobry", ani „przyjemność", ani „Patera" – cicho powiedział szpakowaty mężczyzna, wysiadł z samochodu i wszedł do budynku, bez słowa minąwszy lekarza oraz stojącego w drzwiach wysokiego młodego człowieka o różowej skórze i sporej nadwadze.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 13:10

Lekarz podszedł do mężczyzny w drzwiach i powiedział pełnym oburzenia głosem, wbijając wzrok w jego rude loki, przyklejone potem do czoła:

– Co to za nieprzyjemny facet, nawet nie raczył mi odpowiedzieć „dzień dobry"! Nie lubię współpracować z takimi… On zawsze taki jest, panie aspirancie?

– Tylko wtedy… – aspirant otarł pot wierzchem dłoni i przez chwilę przypatrywał się wizytówce „Dr Andrzej Libling. Dyrektor" przypiętej do fartucha swojego rozmówcy -…kiedy się odmienia jego nazwisko „Pater", „Patera", „Paterowi" i tak dalej.

– Jak się powinno odmieniać? – spytał zdumiony Libling.

– Bez „e" – odparł aspirant. – „Pater", „Patra", „Patowi"…

– Tylko dlatego tak się impertynencko zachował? – Z twarzy Liblinga nie schodził wyraz złości. – Bo źle odmieniłem jego nazwisko? Tylko dlatego?

– Kierownik ma bzika na punkcie poprawnego mówienia. I każe odmieniać swoje nazwisko w ten sposób. To tyle. Każdy ma jakiegoś bzika.

– I tylko z powodu swojego bzika potraktował mnie jak psa? – Doktor Libling sprawiał wrażenie, jakby chciał się rozpłakać. – Ja do niego: „Przyjemnie pana poznać", a on do mnie: „Wcale nie jest przyjemnie…" Jak tak można? No to powiem panu, że jeśli policja będzie zajmowała się problemami lingwistycznymi, zamiast łapania przestępców, to wyniki będziecie mieli jeszcze gorsze, niż macie.

Libling odwrócił się na pięcie i chciał odejść, gdy zatrzymał go głos:

– Dlaczego włożył pan lekarski fartuch? Nie musi pan odpowiadać. Tam jest dużo krwi, prawda? Bał się pan, że zaplami sobie garnitur, który pewno tani nie był. – Wieloch znów wpatrywał się w twarz Liblinga. – Dam panu radę. Pater nie jest kolejnym klientem, który chce oddać w pańskie ręce następnego dzianego staruszka. Jeśli nie będzie pan z nim współpracował, za każdym razem sprowadzi tu piekło. Będzie jak wściekły pies, który rozszarpie na strzępy pański cenny garnitur. Rozszarpie tak, że nawet Versace tego nie zszyje.

Libling popatrzył na strużkę potu spływającą po skroni Wielocha.

– Jak to mówią: dobre rady zawsze w cenie.

Aspirant nie odpowiedział doktorowi. Wszedł po schodach na pierwsze piętro i skręcił w szeroki korytarz. Zbliżył się do otwartych drzwi pokoju, w którym błyskały flesze. Zajrzał tam. Pomyślał, że nadkomisarz miał rację. Tu wcale nie było przyjemnie.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 13:15

Pokój numer sto czternaście zalany był słońcem. W tym słońcu pociło się trzech mężczyzn. Dwaj z nich byli ubrani zupełnie niestosownie do warunków atmosferycznych. Mieli na sobie identyczne czarne kombinezony. Na stopach mieli podobne kryte buty, a na dłoniach takie same białe lateksowe rękawiczki. Na tym nie kończyło się ich podobieństwo. Przeguby rąk obu z nich przysypane były talkiem, a ich głowy – ostrzyżone prawie do gołej skóry. Wykonywali podobne, pewne ruchy. Jeden kucał przy wózku inwalidzkim, drugi małym pędzelkiem oczyszczał blat biurka. Jarosław Pater różnił się od nich i ubiorem, i fryzurą, i zachowaniem. Miał na sobie dżinsy i prążkowaną koszulę z krótkim rękawem. Sztywne szpakowate włosy jeżyły się nad czołem. Stał w oknie, błądził zamyślonym wzrokiem wśród starych drzew i nie zwracał najmniejszej uwagi na to, co się działo w pokoju. W słońcu lśnił staw, gdzieś daleko dostrzegł starszego mężczyznę, spacerującego w towarzystwie młodej kobiety, zapewne pielęgniarki. Najwyraźniej życie w domu toczyło się swoim rytmem. Ktoś pewnie powiedział już Liblingowi, by zachował dyskrecję i nie opowiadał pensjonariuszom oraz personelowi, co się tu właściwie stało. Co jakiś czas któryś z techników podnosił głowę i referował coś dwóm mężczyznom, którzy wypełniali dokumenty.

Pater chciał odwlec chwilę, gdy będzie musiał zmierzyć się z widokiem martwego ciała. Odkąd dwa lata temu przeżył załamanie nerwowe, starał się unikać konfrontacji twarzą twarz ze śmiercią. Tym razem czuł jednak, że ma dodatkowy powód, by nie patrzeć na mężczyzn wciąż pracujących w milczeniu. Pater wychylił się z okna i dopiero teraz po prawej stronie zobaczył dwa policyjne samochody i kilka innych, pewnie prywatnych. Wyglądało na to, że tylko on zaparkował od frontu. Nad boczną bramą zaczęły pulsować dwa pomarańczowe światła. Najwyraźniej kolejne auto wjeżdżało na teren ośrodka.

– Powiedz mi, Pawle – Pater powoli cedził słowa, nie przestając podziwiać pięknego, starego parku – jak się tutaj znalazłeś? Patomorfolog na niedzielnym dyżurze? Przecież nie wzywa się was w sytuacjach podbramkowych. Żaden medyk sądowy się nie śpieszy. Nikomu już nie uratuje życia. Po co wam dyżury?

– My nie mamy żadnych dyżurów – Kucający mężczyzna wstał i obdarzył Patera mało przychylnym spojrzeniem. – Byłem z żoną na plaży w Jastrzębiej Górze. Sam wiesz, co się będzie działo za dwa tygodnie. Nie wyłączyłem komórki. Zadzwonił Jaworski i poprosił, żebym tu przyjechał. Odmówiłem. Coś podpowiedziało mi jednak, że nie powinienem wyłączać komórki. I miałem rację. Za pięć minut zadzwonił profesor Gromek z Tunezji. Jest tam na wczasach. Jemu już nie mogłem odmówić. Dlatego tu jestem.

– To musi być jakaś ważna sprawa, skoro szef ABW dzwoni do twojego szefa, przebywającego w Tunezji. – Pater pokiwał w zamyśleniu głową. – Dziwne…

– Co jest dziwne? – W głosie patomorfologa zabrzmiała nuta irytacji.

– To, że ciebie ściąga z plaży twój szef, a ja o całej sprawie dowiaduję się od mojego podwładnego…

– Czyżbyś cierpiał na niedowartościowanie?

– Wieloch – Pater zwrócił się do stojącego w drzwiach aspiranta – to ty zawiadomiłeś naczelnika Cichowskiego o sprawie?

– Chyba tak! – służbiście wrzasnął podwładny Patera. – Miałem dzisiaj dyżur, zadzwonił do mnie koło jedenastej dyrektor Libing, a ja do pana, szefie. Nie mogłem się dodzwonić do naczelnika, wyłączył komórkę. Nagrałem mu się i powiedziałem, że dzwonię do pana… Potem pojechałem i zastałem tutaj doktora Kwiecińskiego i Jurka…

– Libling, nie Libing. – Pater potarł dłonią niedokładnie ogolony podbródek. – No to naczelnik wie od ciebie o tej całej sprawie… O której mu się nagrałeś?

– O jedenastej! – Wrzask Wielocha był jeszcze donośniejszy.

– A o której naczelnik Cichowski do ciebie zadzwonił, Pawle? – Pater spojrzał na medyka sądowego.

– Zaraz sprawdzę w komórce. No nie, akurat wykasowałem wszystkie połączenia. – Zirytowany doktor Kwieciński ocierał łysinę.

– A do ciebie kto dzwonił? – Pater zwrócił się do technika Jurka.

– Nasz stary. Dzwonił pod numer domowy. – Jurek nie odrywał się ani na chwilę od swej pracy. – Nie wiem dokładnie o której.

– Kurwa, mam dość – zasyczał zimny doktor. – Przesłuchujesz nas, Jarek, czy co? Nie masz nic lepszego do roboty? Widziałeś kiedykolwiek taką jatkę? W pokoju leży facet oporządzony jak prosię, a ty cierpisz na urażoną ambicję, bo nie zadzwonił do ciebie ten, co powinien? Lepiej odwróć swój sokoli wzrok od starodrzewu w parku i spójrz na to, co się tutaj dzieje!

– Nie używaj wulgaryzmów, Pawle – skrzywił się Pater i po raz pierwszy spojrzał na trupa leżącego obok wózka.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 13:20

Nie był to widok, który ktokolwiek chciałby długo pamiętać. Mężczyzna leżący na podłodze miał na stopach wygodne obuwie sportowe. Wystawały z niego skarpetki, opinające grube, owłosione łydki. Nogawki spodni były zrolowane i odsłaniały nogi prawie do kolan.

– Nogawki są w takim stanie, jakby ktoś usiłował je podciągnąć – powiedział do dyktafonu nadkomisarz Pater.

Na szarych spodniach, w okolicach pachwin, widniało kilka jasnożółtych plam. Pater przyjrzał im się dokładnie. Był to jakiś płyn lub wydzielina. Plamy zdążyły już stężeć, stwardnieć i nieznacznie pomarszczyć te kilka centymetrów kwadratowych materiału, które zostały przez nie pobrudzone.

– Jakiś płyn na nogawce – Pater starannie dobierał wyrazy – przypominający… przypominający…

– Zabrakło ci słowa, Jarek? – uśmiechnął się Kwieciński. – To nie to, o czym myślisz, zapewniam cię, nie to…

– Co zatem?

– Spójrz na jego palce. To właśnie to, co znajduje się na jego palcach.

Pater przesunął wzrok ponad biodrami i brzuchem trupa. Leżał na prawym boku. Całym tułowiem przyciskał swoją prawą rękę. Przedramię wznosiło się ku górze.

– Jakby spał, a jego głowa spoczywała na prawym ramieniu – skomentował Pater do dyktafonu.

Lewa ręka nie leżała – jak prawa – w pozycji naturalnej. Lewa dłoń dotykała prawej, ściskała ją i obejmowała.

– Tak nieraz śpią dzieci. – W pamięci dyktafonu odciskał się dokładny opis miejsca zbrodni. – Dłoń pokrywa się z dłonią, jedna dłoń przykrywa drugą. Z tą różnicą, że małe dzieci na tych połączonych dłoniach opierają policzki i smacznie śpią. A tutaj te dłonie znajdują się w odległości około trzydziestu centymetrów od twarzy.

– Te dłonie – westchnął ciężko Kwieciński – wcale się nie pokrywają, jedna wcale nie przykrywa drugiej. Przyjrzyj im się dobrze.

Pater pochylił się nad dłońmi trupa, wsuwając głowę w gęsty snop słonecznego światła. Oświetlało ono leżący obok ciała potężny cynowy puchar. Oblepiony był krwią, na jej powierzchni były pojedyncze siwe włosy. Pater poczuł wtedy na czole – po raz pierwszy dzisiaj – lepkie, zimne strugi. Poczuł coś jeszcze: zapach dobrze znany z głębokiej podstawówki, gdy założył się z kolegami z klasy, że wypije tubkę kleju „Hermol". Bruzdami czoła popłynęła kropla, błysnęła w słońcu i rozprysła się obok połączonych dłoni denata. Rzeczywiście, jedna nie przykrywała drugiej, połączone były nie one, lecz ich palce. Kciuk lewej z kciukiem prawej, palec wskazujący lewej z palcem wskazującym prawej. Kwieciński wyjął skalpel i włożył go delikatnie pomiędzy opuszki. Posypało się kilka okruchów.

– Opuszki palców – powiedział do dyktafonu Pater – zostały połączone, ściśle mówiąc, sklejone jakimś klejem typu „Super Glue".

– Gdyby te dłonie odgiąć nieco od siebie – Kwieciński powiedział to bardzo głośno, tak aby nagrało się na dyktafon – powstałaby figura geometryczna, nie pamiętam, jak się nazywa, to trochę jakby kopnięty kwadrat, postawiony na jednym ze swoich czubków. To jakby latawiec.

Pater chciał poprawić sformułowanie „kopnięty kwadrat" na „romb", a „czubki" na „wierzchołki", lecz widok głowy denata odebrał mu jakąkolwiek ochotę do normatywnych wywodów. Na potylicy, nieco powyżej uszu, kończyła się linia siwych, zlepionych krwią włosów. Nad tą linią już ich nie było, błyszczała tam tylko biała kość czaszki – tak gładka, że opływające ją ze wszystkich stron, zastygłe strumyki krwi były wąskie i porozrywane. Czerwono-biała czaszka kończyła się mniej więcej na wysokości czoła. Pater ukucnął i spojrzał od dołu w twarz trupa. Zobaczył brodę i nos zabitego. Oczu nie widział. Całkiem je przykrywała wywinięta skóra głowy z siwą szczeciną włosów.

– Ktoś mu roztrzaskał głowę ciężkim, tępym przedmiotem, możliwe, że właśnie tym pucharem – powiedział wolno Kwieciński.

– A potem oskalpował. – Milczący dotąd mężczyzna podniósł się i rozprostował plecy.

Teraz Pater rozumiał już, co mu Wieloch chciał powiedzieć przez telefon. Znowu. Po raz drugi tego dnia czoło zalewała mu gęsta, zimna fala.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 13:50

Okna pokoju dyrektora Liblinga – ku wielkiej uldze Patera – wychodziły na niesłoneczną stronę świata. Większość tego ogromnego pomieszczenia zajmował stół konferencyjny, obity zielonym suknem. Łokcie nadkomisarza Patera opierały się o stół, a splecione palce były podstawką dla brody. Policjant siedział nieruchomo jak Sfinks, jedynie oczy błądziły po ciemnych półkach z książkami, po ogromnym mahoniowym biurku i po starych mapach Wolnego Miasta Gdańska.

– To oryginały – dyrektor Libling wpatrywał się ze złością w Patera. – Wszystko, co pan widzi, było tutaj przed wojną. W pokoju dyrektora gimnazjum, bo w tym budynku mieściła się szkoła. Chyba pan się nie dziwi, że wybrałem to miejsce zamiast dusznej atmosfery warszawki.

– Jestem pod wrażeniem – powiedział Pater – to niesłychane! Oto kilka kilometrów od morza, w sosnowym lesie mieściło się gimnazjum klasyczne. Oto tutaj przed wojną chór męskich głosów recytował Homera!

– Tak było. – Złość powoli mijała dyrektorowi.

– Duże pokoje, zajmowane teraz przez dwóch lub trzech mniej zamożnych pensjonariuszy, to były sale lekcyjne, w mniejszych pokojach lewego skrzydła mieścił się internat. Oczywiście wymagało to sporo wysiłku, by przystosować budynek do nowej funkcji, trzeba było zrobić podjazdy, zamontować windę i tak dalej, ale starałem się, by duch miejsca stąd nie uleciał…

– A Ryszard Maziarski? – Pater nagle zmienił temat. – Był zamożny?

– Niech pan pomyśli. – Złość wróciła Liblingowi.

– Mieszkał sam w ogromnym pokoju, byłym gabinecie geograficznym.

– Dziękuję – Pater uśmiechnął się słodko – że dał mi pan wyjątkową szansę wykazania się bystrością. Był zatem bardzo zamożny – ciągnął bez uśmiechu.

– Ile płacił miesięcznie?

– Właściwie to jeszcze nie zapłacił. Pojutrze jego bank przeleje na nasze konto około trzech i pół tysiąca. Stałe zlecenie przelewu. Oczywiście w sumę tę wliczone są także różne usługi niestandardowe, nieobejmujące innych klientów

Pater przestał wpatrywać się w linie, którymi ktoś dawno temu wyrysował na mapie tkankę miasta. W oczach Liblinga zobaczył błysk wyższości. Tak, dyrektor miał rację. W „Edenie" Pater ze swoją pensją mógłby chyba tylko liczyć na piwnicę przeżartą grzybem. I to po wytargowaniu zniżki.

– Nie znam się na tym, ale wydaje mi się, że trzy tysiące to bardzo dużo. To jest pod tym względem chyba dość nietypowy dom starców?

– Nie, dlaczego. – Libling rozsiadł się wygodniej. Paterowi przypominał teraz obrzydliwie zadowolonego z siebie kocura, przymierzającego się w fotelu do drzemki. – Zdaje się, że rzeczywiście wie pan o tym niewiele – wymruczał dyrektor. – Wszystko się zmieniło, społeczeństwo rozwarstwiło się, a oto jeden z efektów. Widzi pan, jedni strajkują, bo uważają, że pracują za głodowe pensje, inni korzystają z jesieni życia. Kiedyś takie miejsca kojarzyły się ze szpitalami, gdzie snuli się pogardliwie uśmiechnięci pielęgniarze, podobni do więziennych klawiszy, z koszarami, z umieralniami dla tych, o których cały świat zapomniał. Teraz też są takie miejsca, zapewniam. Ale – Libling uśmiechnął się szeroko – są i takie jak to. – Doktor sięgnął do szuflady i wyjął prostokątny folder „Edenu". Na okładce ze znajomą fasadą budynku Pater przeczytał: „Jesteśmy prawdziwą rodziną".

– Proszę zobaczyć – wydawało się, że Libling wpadł w trans – całodobowa opieka, sala rehabilitacyjna, w każdym pokoju telewizja satelitarna, na życzenie dostęp do internetu, biblioteka. Aha, i nie mówimy: „dom starców". Teraz są „domy opieki", „domy rodzinne", „domy złotego wieku". Żadnych starców i starości. Mówię to panu, bo zauważyłem, że pan nadkomisarz jest szczególnie wyczulony na zagadnienia poprawności językowej.

Pater oderwał wzrok od folderu.

– Czyli Maziarski mieszkał w „Edenie" niecały miesiąc?

– Tak.

– Wie pan, kto widział Maziarskiego ostatni?

– Właśnie Czekański – powiedział Libling.

– Dlaczego użył pan słowa „właśnie"?

– Pan jest z Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku?

– Tak – odpowiedział uprzejmie Pater – nadkomisarz, magister filologii polskiej Jarosław Pater, zastępca kierownika Komendy Wojewódzkiej. Już raz to panu powiedziałem, po wejściu do tego gabinetu. Wtedy też pokazałem panu legitymację. Wręczyłem wizytówkę, bo wiem, że się jeszcze spotkamy. – Chciał, by w ciszy, która na chwilę zaległa, mężczyzna w eleganckim garniturze usłyszał groźbę. – Co jeszcze mam zrobić? Napisać to wszystko sobie na czole?

– Rozumiem. – Dyrektor zmarszczył brwi i zaczął gorączkowo przeglądać szufladę biurka. Wyjął z niej w końcu jakąś wizytówkę i uderzył się w czoło otwartą dłonią. – Już wiem, dlaczego pan nic nie wie o Czekańskim! I o tym, że zaczął otrzymywać dziwne, rzekłbym, esemesy.

– O kim? Byłbym wdzięczny, gdyby pan doktor powiedział mi wszystko o tym, czego nie wiem.

– To był policjant z komisariatu. – Libling odczytywał wizytówkę leżącą przed nim na biurku. – Przyrzekł mi, że przekaże sprawę do Komendy Wojewódzkiej, bo mówiłem mu, że sprawa jest poważna. Chodzi w końcu o znanego profesora. Ale widzę, że nie dotrzymał słowa – ciągnął. – I dlatego pan nic nie wie!

– To nie znaczy, że nie chciałbym wiedzieć wszystkiego. Zwłaszcza – Pater zrobił pauzę – w zaistniałych okolicznościach.

– Kiepski jest przepływ informacji pomiędzy waszymi sekcjami – dyrektor uśmiechał się ironicznie.

– Mówiłem temu młodzieńcowi z policji, że powinien sprawę przekazać sekcji nieletnich i patologii, czy jak to się tam u was nazywa…

Zapadło milczenie. Wielki zegar wybił drugą po południu. Przez otwarte okno wpadła do pokoju osa i zaczęła niebezpiecznie krążyć wokół głowy Patera. Metalowe wnętrze zegara jeszcze brzęczało, bzyczała osa, doktor Libling krzywo się uśmiechał.

– Już się pan nacieszył chaosem w mojej głowie? – zapytał Pater uprzejmie. – Rzeczywiście, niczego nie wiem o niejakim Czekańskim. Nawet nie znam jego imienia.

– Profesor Jan Czekański – Libling mówił bardzo powoli – jest naszym pensjonariuszem. To wybitny naukowiec, medyk i antropolog. Jest emerytowanym profesorem chirurgii Akademii Medycznej w Gdańsku. Wykładał w Leeds, Oslo, chyba też w Wiedniu. Oprócz tego zajmuje się czymś z pogranicza medycyny i antropologii. Był ekspertem od tak zwanych ran symbolicznych. Profesor…

– Przepraszam, że panu przerywam… – Pater wpatrywał się w osę chodzącą po zielonym suknie stołu.

– Co to znaczy „rana symboliczna"?

– Powiedziałbym panu, gdyby mi pan nie przerywał – kwaśno zauważył Libling i czekał na reakcję Patera. Nie doczekał się jednak, toteż mówił dalej: – Nie będę wdawał się w szczegóły. Dam panu przykład ran symbolicznych. To obrzezanie, tak zwane sznyty więzienne…

– Skalpowanie też?

– Tak, skalpowanie niekiedy też.

– Widocznie w każdej zbiorowości znajduje się miejsce dla rzeźników, prawda? Podobnie… Źle się pan czuje, doktorze? – Pater wpatrywał się w Liblinga.

Twarz dyrektora wyglądała tak, jakby ktoś jednym szarpnięciem zdarł przyklejony do niej uśmiech. Zmarszczki wydłużyły się i zastygły w grymasie, niczym utrwalone w niewidocznej formalinie.

– Przepraszam… – Telefon na biurku Liblinga zaczął wibrować i podskakiwać jak wyrośnięty chrząszcz w kolorze aluminium. Libling chwycił komórkę i przez chwilę wsłuchiwał się w podniesiony męski głos, po czym się rozłączył. – Przepraszam. Mamy dziś wyjątkowo nieprzyjemny dzień, dużo wrażeń. Zatem…

– Zatem co ma wspólnego specjalista od skalpowania, profesor Jan Czekański, z zabitym i oskalpowanym Ryszardem Maziarskim?

– Przyjaźnili się. Grali w szachy do późna w nocy. Codziennie. Maziarski był jedynym przyjacielem Czekańskiego, a to naprawdę niełatwe przy trudnym, oględnie mówiąc, charakterze profesora. Dlatego przypuszczam, że Czekański jako ostatni widział Maziarskiego.

– Dobrze. Dlaczego sprawą tych esemesów powinien zainteresować się ktoś, jak pan to ujął, z sekcji nieletnich i patologii? – Pater znów zmienił temat rozmowy.

Libling siedział przez chwilę zdezorientowany. Osa wzniosła się znów w powietrze i poszybowała ze złowrogim bzyczeniem w stronę białej plamy fartucha. Dyrektor zareagował nerwowo. Chwycił płachtę „Gazety Wyborczej" i uderzył owada. Osa upadła na dywan i zachrzęściła pod obcasem buta Liblinga.

– Wlatuje ich tutaj dużo z powodu tego strajku śmieciarzy – powiedział doktor z wyraźną ulgą, wcierając zewłok osy w wiśniowy dywan. – U nas też śmieci nie ubywa. Cała góra. – Wskazał ręką za okno.

– A wracając do pańskiego pytania o wizytówkę… Czekański dostawał esemesy z pogróżkami. W tych esemesach były błędy ortograficzne i słownictwo młodzieżowe. Sądziliśmy, że autorami są nastolatki. Zadzwoniłem do Komendy Wojewódzkiej i przedstawiłem sprawę pogróżek, a potem swoje przypuszczenia. Przysłali więc kogoś z sekcji do spraw nieletnich.

– Jakiej treści były te esemesy?

– Dobrze nie pamiętam. „Dopadniemy cię. Zaczynaj ostatnie odliczanie", ale głównie było to coś w stylu… – Dyrektor skrzywił się. – „Aż tak dobrze ci, gnoju, w tym wypasionym domu starców? Wypieprzaj stamtąd! Wiem, co zrobiłeś, stary pojebie".

– A co on zrobił? – Pater patrzył, jak wiatr porusza liśćmi drzew.

– Tego nie wiem – Libling pociągnął nosem; wiatr nie tylko poruszał liśćmi, przywiewał również zgniłe, kwaśne wyziewy z gór śmieci.

– Dowiem się od niego samego. – Pater wstał.

– Nie dowie się pan – głos doktora Liblinga załamywał się, jakby zwiastował nadejście łez i łkań.

– Profesora Jana Czekańskiego nie ma w „Edenie". Jego pokój jest pusty. Od rana nikt go tu nie widział. Ten telefon… – Libling wskazywał ręką na aluminiowego chrząszcza. – Dostałem wiadomość, że profesor do tej pory nie wrócił.

– Jeden zajmował się skalpami, drugi został oskalpowany. – Pater ruszył ku drzwiom. – Jeden zginął, drugi zaginął. Bardzo to wszystko ciekawe.

Policjant przystanął i gwałtownie odwrócił się do dyrektora.

– Wie pan co? – powiedział z uśmiechem. – Pański Dom Seniora ma złą nazwę. To nie jest „Eden". Jest nazwa bardziej adekwatna.

– Jaka?

– „Inferno".

W Domu Seniora podawano obiad.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 14:25

Dłonie Maziarskiego. Klej. Dlaczego klej? Skąd on się tam wziął? Czy Maziarski sam skleił sobie dłonie, czy uczynił to ktoś inny? Na przykład morderca? W jakim celu? Zakładając, że zrobił to sam denat – czy mogło to się stać przypadkiem? A co, jeśli zrobił to celowo? Dłonie wyglądały tak, jakby były złożone do modlitwy. Sprawdzić, czy na terenie „Edenu" jest ksiądz lub ktoś związany ze stanem duchownym. Modlitwa i „Eden". Może chodzi o to, że zrobił to ktoś stąd? Złożone tak dłonie można potraktować jako strzałkę. Gdyby Maziarski siedział na wózku, wskazywałby coś w górze. Sprawdzić, co znajduje się nad pokojem, w którym znaleziono ciało. Skalp. I… rany symboliczne. Znaleźć specjalistę w tej dziedzinie. Jeszcze jedna sprawa…

– Nadkomisarzu Pater? – na kasecie magnetofonowej słychać czyjś głos. Z kasety dobiega szum, słychać chrzęst kroków na żwirowej drodze, znów szum. Trzask wyłączanego dyktafonu.

Dom Seniora „Eden", 18.06.2006, 14:26

– Nadkomisarzu Pater?

Nie musiał się odwracać, by wiedzieć, do kogo należy ten głos. Pater wiedział coś jeszcze: zbliżały się kłopoty Na ścieżce przed frontowym wejściem stało dwóch postawnych mężczyzn w idealnie skrojonych, ciemnych garniturach. Wyższego, łysego nadkomisarz widział po raz pierwszy. Lśniąca od potu czaszka i mocno zarysowane kości policzkowe sprawiły, że Paterowi skojarzył się ze środkowym obrońcą reprezentacji Polski Mariuszem Jopem. „Jop" żuł gumę i patrzył, jakby posiadł dar widzenia na wskroś. Wydawało się, że jego wzrok przenika przez nadkomisarza niczym przez powietrze, jakby interesował go jedynie klomb kwiatowy znajdujący się za plecami Patera. Niższego Pater znał. Brunet ze słowiańskim wąsem nazywał się Paprzycki i przemówił raz jeszcze.

– Kogo jak kogo, ale ciebie się tu nie spodziewałem.

– Mogę odwzajemnić ci się tym samym. Mogłeś pozwolić dokończyć mi nagranie.

– A co? Kiepsko z pamięcią? Nie widziałem, by ktoś oprócz ciebie korzystał z dyktafonu. Bawisz się w Miasteczko Twin Peaks? – zachichotał.

Pater postanowił zignorować tę uwagę.

– Wiesz, co tu się stało?

– Nie, Pater, nie będzie żadnej wymiany informacji. Co tu się stało? – Paprzycki wskazał głową na budynek. – Zrobił się straszny bałagan. Jest zaszlachtowany człowiek. I to niedobrze. I jesteś ty. To też niedobrze. To nawet gorzej, nie? – Popatrzył na swojego partnera, wciąż badającego spojrzeniem klomb kwiatowy. – Że jest trup, już nic nie poradzę. Ale w drugim przypadku, czyli twojej obecności, mam rozwiązanie. Będziemy przejmować tę sprawę. Oczywiście wtedy, gdy wykonacie to, co potraficie, czyli wypełnicie papiery. Już teraz czuj się z tego śledztwa definitywnie zwolniony.

– Od kiedy ABW interesuje się morderstwami w domu starców? Powiedz mi po starej znajomości, co tu się, do cholery, dzieje?

– O, widzę, że pan Siła Spokoju zaraz wybuchnie.

– Paprzycki uśmiechnął się szeroko. – Patrz uważnie zwrócił się znów do „Jopa" – to historyczna chwila. – Uśmiech zgasł nagle, brunet podszedł bliżej i stanął jak bokser mierzący wzrokiem przeciwnika.

– Na twoim miejscu nie powoływałbym się na starą znajomość. Zbieraj się stąd, bo za chwilę powiadomię twoich przełożonych, że utrudniałeś prowadzenie śledztwa.

Pater pochylił się do przodu, tak że dwa ciała prawie się zetknęły.

– Mam wrażenie, że strasznie pocicie się w tych garniturach.

Stojąc już przy samochodzie, nadkomisarz krzyknął:

– Nie dziwię się już, że twoi ludzie tak cię nazywają!

Paprzycki drgnął, jakby użądliła go jedna z krążących os.

– Hej, Pater, zaczekaj! Lewar – odwrócił się do swojego towarzysza – jak nazywają mnie moi ludzie?

– No właśnie, jak oni go nazywają, panie nadkomisarzu? – zapytał czekający w samochodzie Wieloch.

Pater nie odpowiedział. Jego myśli pochłonięte były czymś innym. W tylnym lusterku zobaczył, że mężczyzna zwany Lewarem wpatruje się w odjeżdżający samochód. Tym razem patrzył tak, jakby chciał dobrze zapamiętać kierowcę.

Gdańsk, 18.06.2006, 21:55

Dwupokojowe mieszkanie przypominało saunę. Nagrzana wielka płyta bezlitośnie trzymała gorąco. Nie pomagała zimna kąpiel ani dobrze schłodzone piwo. Pater przez otwarte okna czul zapachy sąsiedzkich kolacji. W telewizorze znany trener rysował strzałki i krzyżyki, analizując sytuacje z pierwszej połowy meczu. Zupełnie jak ja – pomyślał Pater. Na niskim stoliku leżała kartka z dwoma rysunkami. Jeden z nich przedstawiał trójkąt. Jego wierzchołki opisane były trzema słowami: „Maziarski", „Czekański", „Skalpowanie". Na drugim widniała figura zbliżona do rombu.

Z „Edenu" Pater pojechał do komendy. Tak jak się spodziewał, w niedzielne popołudnie ruch był niewielki. Jedynie czterech mężczyzn pochylało się nad dokumentami. I tak jak przypuszczał, żadnego z przełożonych nie było. Ich komórki także milczały. Zostawił wiadomość.

Zwykle w takich przypadkach zwoływał naradę. Tym razem burzy mózgów nie będzie. Poinformował, że ABW przejmuje sprawę. „W związku z tym nie musicie się spieszyć z papierami".

Potem pojechał na Przymorze. Zbliżył się do swojego bloku, zwanego falowcem. Pomyślał o zakaraluszonych klitkach, w których mieszkało sześć tysięcy ludzi, popatrzył na dziesiątki biało-czerwonych flag zwisających z balkonów. Na chwilę zawiało od morza i flagi, skwapliwie dodawane kibicom do piwa „Tyskiego", wydęły się jak żagle. Balony narodowej durny przekłute najpierw przez Ekwador, a potem przez Niemcy – pomyślał Pater. Sam czuł się podobnie. Przekłuty balon ambicji. Działo się coś dziwnego. Miasto pogrążone w letnim śnie. I nagle jedno morderstwo stawia na nogi wszystkich z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego na czele. Mija kilka godzin. I w policji nad sprawą zalega cisza. Jak gdyby nigdy nic. Nie ma sprawy Jakby uciąć śmiertelnie ostrą maczetą. Z nikim nie można się skontaktować. Jakby wszyscy umówili się, by tego popołudnia unikać Patera.

Jeszcze raz popatrzył w okna wieżowca. Kilka lat temu Matka Boska objawiła się sąsiadowi na kuchennej szybie. Wieść obiegła całe miasto. Rozpoczął się trzytygodniowy spektakl, wypełniony pielgrzymkami do miejsca cudu, zeznaniami tych, którzy zobaczyli i uwierzyli, choć rozległy się nieliczne głosy nawołujące do rozsądku. Miejscowi menele zorganizowali kilka ławek, ustawili je w dogodnym punkcie widokowym i pobierali opłatę „co łaska" za najlepsze miejsca. Podobno – tłumaczyła jedna z aktywistek, codziennie dojeżdżająca z Gdyni na miejsce cudu

– Matka Boska patrzy na pomnik stoczniowców. Pater wiedział, że ani z kuchni sąsiada, ani z żadnych innych okien trzech monumentalnych krzyży dostrzec nie można. Najbardziej obawiał się jednak tego, że któryś z miejscowych dziennikarzy go rozpozna. Tego by brakowało: cud w sąsiedztwie oficera policji – pracownika aparatu represji w starym reżimie. Na nic nie zdałyby się tłumaczenia, że Pater wstąpił do służb w 1990 roku, już w nowej Polsce, gdy jego firma przechodziła gruntowne zmiany. Dla niektórych policjant na zawsze pozostanie milicjantem. Co jakiś czas nadkomisarz łapał się na tym, że pracuje w policji już stanowczo za długo. Pewnie mógłby jeszcze zatrudnić się w szkole na etacie polonisty, zwłaszcza że doświadczenie policyjne, biorąc pod uwagę to, co działo się w klasach i na szkolnych korytarzach, mogłoby się przydać.

Jeden pokój Patera wypełniony był książkami. Porozrzucane papiery tworzyły coś w rodzaju labiryntu, w którym tylko ich właściciel mógł się poruszać swobodnie. Pater wygrzebał jedno z nowszych kompendiów językowych. Na okładce widniała twarz brodatego mężczyzny, przypominającego dziewiętnastowiecznych uczonych. Jego życzliwy wzrok upewniał, że oto za chwilę wszystkie wątpliwości zostaną rozwiane. Pater nie znalazł jednak tego, czego było mu trzeba.

Po drugim zimnym piwie sięgnął po telefon.

– Dobry wieczór, Julio. Nie wyjechałaś nigdzie? No, w telewizji ciągle mówią, że kobiety podczas mundialu nocują gdzieś poza domem… Jak wiesz, ja nie mam tego problemu… Jest Agata? Chciałbym, by udzieliła mi porady językowej w sprawie młodzieżowego żargonu… Agata? Cześć, tu wujek Jarek…

Po wieczornym meczu Pater nastawił płytę. Ascenseur pour l'echafaud. Na okładce piękna twarz Jeanne Moreau. W filmie policjanta grał Lino Ventura. Windą na szafot. Pater czytał gdzieś, że aby uzyskać właściwą atmosferę, Miles Davis nakazał grać swoim muzykom w ciemnościach. Sprawa „Edenu" też nikła w mroku. Zamordowany inwalida. Zlepione palce. Skalp. Zaginięcie. Korowody proceduralne, jakby ktoś dążył do wyciszenia śledztwa.

Godzinę później Pater już spał. Śniła mu się pielęgniarka, którą widział przez okno w „Edenie". Dziewczyna prowadziła pod rękę pensjonariusza drobiącego kroczki. Po chwili zrozumiał, że tym starszym mężczyzną jest on sam.

Gdańsk, 19.06.2006, przed południem

O siódmej rano Pater poczuł czyjeś dłonie na skroniach. Nie były to dłonie pielęgniarki ze snu. Były to ręce rugbisty Ogniwa Sopot, miażdżące w stalowym uchwycie skronie policjanta niczym owalną piłkę, która za chwilę miała zostać wprowadzona do formacji młyna. Pater próbował rozewrzeć powieki. Gdy to już się udało – i gdy ucisk rugbisty stał się jeszcze mocniejszy – zobaczył plastikowy czteropak po piwie, a tuż obok nietknięty drugi. Tworzące instalację puszki leżały w nieładzie. Od jednej oderwała się nagle osa i wyfrunęła przez otwarte okno. Wtedy nadkomisarz pomyślał o żwirowej ścieżce i przedwojennych murach gimnazjum klasycznego.

Dla Patera czteropak był oceaniczną dawką alkoholu. Nie pił już od dawna. Wolał salony bukmacherskie i hazard. Poprzedniego wieczora złamał zasady. Teraz zażył podwójną dawkę KC-24, wypił litr soku pomarańczowego i trochę rozluźnił dłonie rugbisty, ale gdy wyszedł z bloku, otrzymał nagły cios słonecznego światła. Pomyślał, że nie wyjął z odtwarzacza płyty z Windą na szafot.

Uścisk na skroniach znów się wzmógł. Pater jechał do komendy, nie przekraczając czterdziestki, a na ulice Gdańska patrzył tak, jakby przejeżdżał przez miasto po raz pierwszy.

Na biurku czekała kartka. Spojrzał na zegarek. Od dziesięciu minut powinien być u naczelnika Cichowskiego. Naczelnik nie był sam. Przy konferencyjnym stole siedział Andrzej Chrzan, szef jednej z sekcji kryminalnych i zaufany człowiek naczelnika. Ospowata twarz Chrzana, z bruzdami i załamaniami, przypominała Paterowi fakturę szarego forda, sąsiadującego na parkingu z jego samochodem. Tego ranka twarz szefa sekcji jeszcze bardziej upodobniła się do wgniecionej blachy. Przy oknie stał szpakowaty mężczyzna. Prawdziwy komitet powitalny – pomyślał Pater i zadał pytanie, na które od kilku chwil znał już odpowiedź:

– Co z profesorem Czekańskim? Gdzie się podziewał przez pół dnia?

– Czekańskiego wciąż szukają nasi ludzie. – Szpakowaty mężczyzna odwrócił się od okna. – I znajdą go. Był pan w „Edenie", więc należą się panu wyjaśnienia.

Pater wiedział, że dalszych wyjaśnień nie będzie.

– To inspektor Fałoch. Przełożony – Cichowski nieznacznie zawiesił głos – naszego byłego kolegi Paprzyckiego. Podobno widzieliście się wczoraj… Cóż, inspektorze – naczelnik popatrzył na Fałocha – myślę, że wszystko sobie wyjaśniliśmy…

– Też tak sądzę, komendancie. Mam nadzieję, że podział kompetencji jest jasny dla pana i pańskich ludzi. – Szpakowaty mężczyzna spojrzał na Patera. – Żegnam panów.

Fałoch lekko skinął głową. Przez dłuższą chwilę na korytarzu słychać było oddalające się kroki.

Ciszę przerwał Pater.

– Ja rozumiem, że zdarzają się sprawy, hm… niestandardowe. Rozumiem, że oskalpowany inwalida i znikający profesor, specjalista od skalpów, to niecodzienny przypadek. Ale co ma do tego Abwera i skąd u nich ta nerwowość, ten…

– Ta sprawa jest poza naszym zasięgiem, Pater.

– Słońce oświetlało łysą czaszkę naczelnika. Jego głowa przypominała planetoidę, od jakich roi się w pismach popularnonaukowych. – Chciałbym, Jarek, byś to dobrze zrozumiał. Nie mówię dwa razy – pa wiedział piorun do słomianego dachu.

Cichowski znany był ze swoich aforyzmów. Gdy dowiedział się, że Pater jest absolwentem polonistyki, zaczął atakować nadkomisarza cytatami. Raz cytował coś z kanonu literatury, innym razem wymyślał coś swojego. „Klasyka czy moje?" – zwykle takim pytaniem Cichowski nękał podwładnego. A Pater szybko zrozumiał, że niewiele jest przyjemniejszych chwil w życiu naczelnika od tych, gdy polonista się myli, przypisując mu autorstwo cytatu z Szekspira czy Horacego. Tym razem jednak naczelnik pytania nie zadał.

– Próbuję tylko uporządkować fakty – cicho odrzekł Pater. – Nic się tu nie zgadza. Najpierw Czekański dostaje esemesy z pogróżkami. Sprawa trafia do chłopaków z tamtejszego komisariatu. Libling, dyrektor „Edenu", sugeruje, że esemesy wysyłał jakiś gówniarz.

– Popatrzył na Chrzana. – Tylko jaki powód miałby jakiś nieletni, by grozić profesorowi? Skąd miałby jego numer? Nic nie wskazuje, by profesor włóczył się po modnych klubach – Pater z trudem powstrzymywał się od ironii. – Poza tym zasięgnąłem wczoraj, tak to nazwijmy, porady językowej. W tych esemesach było coś o „wypasionym domu". Tyle że słowo „wypasiony" to już dla młodych ludzi szczyt obciachu i, jak to mówią, „wiocha". Mówi się: „wyczesany", „wyczepisty"…

– Pater, ja doskonale o tym wiem. – Twarz Chrzana coraz bardziej upodabniała się do sfalowanej blachy szarego forda. Wiem, że ktoś nieudolnie podszywał się pod słownictwo młodzieżowe. I wiem coś jeszcze. – Mężczyzna nachylił się w stronę nadkomisarza. – Otóż komisariat powiadomił nas o sprawie. Czekański to ważna figura, informacja trafiła do mnie. A następnego dnia po tym, jak otrzymaliśmy wiadomość o esemesach, na moim biurku zadzwonił telefon. Dzwonili z ABW. Od tej chwili wszystko, co związane z Czekańskim, miało trafiać do nich. Rozumiesz, co to znaczy?

– To znaczy, że wczorajsze zamieszanie w „Edenie" spowodował nie oskalpowany trup Maziarskiego, ale profesor i jego zniknięcie…

– Nie, nie o to mi chodzi. – Szara blacha zadrżała. – To znaczy, że ktoś z naszych jest wtyką ABW. Przekazuje im wiadomości o naszych śledztwach. Mamy kapustę, pieprzoną kapustę. Pieprzonego kreta – wysyczał Chrzan.

– Dosyć! – Cichowski uznał, że powinien wkroczyć do akcji. – Tak czy inaczej „Eden" to nie nasza sprawa. A dla ciebie – popatrzył na Patera – mam, jak to ująłeś… niestandardowe zadanie. W jednym z bloków znaleziono zamurowane zwłoki. Ktoś wymontował kaloryfer i w tym miejscu ukrył ciało. Ludzie to mają pomysły… Ale upały i nieszczelności zrobiły swoje. No i to chyba będzie coś w sam raz dla ciebie – mruknął naczelnik.

Na progu głos naczelnika zatrzymał Patera. Nadkomisarz raz jeszcze podszedł do stołu.

– Ja też nie lubię, gdy ktoś wpieprza się w nie swoje sprawy Gdy robi się z nas folwark. Nie lubię zwłaszcza, gdy robią to moi byli podwładni. Bardzo też nie lubię, gdy moich ludzi traktuje się jak… – Cichowski zrobił ruch ręką, jakby odganiał natrętnego owada. – A teraz weź się do swojej roboty

Gdy Pater usiadł przy biurku, pomyślał, że ostatnie zdanie naczelnika – to o „swojej robocie" – poddaje się rozmaitym interpretacjom.

Nadkomisarz zadzwonił do Kuleszy.

– Podobno mamy zamurowane zwłoki w mieszkaniu. Tak… Zobacz, czy jesteśmy tam rzeczywiście niezbędni.

Potem wybrał prywatny numer doktora Kwiecińskiego i zostawił wiadomość. Zadzwonił do archiwum i, jak to miał w zwyczaju, poprosił o „drobną przysługę".

Po trzeciej kawie zabrzęczała komórka. „Ustawka o ósmej. Mandaryn". Dłonie rugbisty ostatecznie poluzowały uchwyt.

Sopot, 19.06.2006, 22:15

Boczna salka w „Mandarynie" przypominała gotycką komnatę. Nie dobiegały tu odgłosy z pobliskiego Monciaka, wypełnionego o tej godzinie śmiechem nastolatków koczujących w letnich ogródkach. Klimatyzowana salka przeznaczona była dla ludzi, którzy cenili ciszę i spokój. Średniowieczny charakter pomieszczenia potęgowała dodatkowa kolumna, powstała z dymu papierosów i wznosząca się znad stołu do lampy.

Pater wpatrywał się dłuższy czas w swoje dwa odbicia. Twarz, jaka ukazywała się w szkłach okularów jego przeciwnika, zdawała się nie zdradzać żadnych emocji. O Paterze mówiło się, że naprawdę ma pokerowe oblicze. Zostało ich tylko dwóch. Naprzeciw siedział „Jezus z Oliwy". Mężczyzna z siwiejącą brodą był profesorem matematyki na Uniwersytecie Gdańskim. Uczył się na pamięć prawdopodobieństwa rozkładów kart, ale ciągle jakiś pokerzysta stawał mu na drodze. Wreszcie uznał, że to wszystko przez oczy. Przez nie przegrywa. To jego spojrzenie zdradzało siłę lub słabość układu kart. Profesor natrafił kiedyś na artykuł o amerykańskim informatyku, mistrzu pokera, którego nazywano Jezusem. Pokerzysta zza oceanu zawsze grał w lustrzanych okularach. Profesor zaczął go naśladować, zapuścił brodę. Wtedy zaczęli nazywać go Jezusem z Oliwy. Także i dlatego, że wreszcie przy stole cudownie pomnażał uniwersytecką pensję.

Nadkomisarz zaczął grać trzy lata temu. Zaczęło się od internetu. Wkrótce wirtualne rozgrywki wyłoniły graczy, którzy postanowili zmierzyć się w realu. W odmianę pokera nazywaną Texas Hold'em coraz rzadziej grywali mafiosi i rozmaici „wielcy Szu" kursujący po Wybrzeżu w poszukiwaniu leszczy do ogrania.

Coraz rzadziej nad stołem krążyły gorące pieniądze, które miały to do siebie, że zostawiały nad nim swąd spalenizny i nielegalnych spraw. Texas Hold'em stawał się rozrywką jajogłowych: informatyków, matematyków, ekonomistów, prawników. Niekiedy także policjantów. Ustawki organizowano raz w tygodniu, najczęściej w piątki. Dzisiejsza należała do zorganizowanych ad hoc. Widocznie ktoś uznał, że warto dobrze rozpocząć tydzień.

Gdy zostało ich dwóch, postanowili zagrać zgodnie z zasadą no limit. Oznaczało to, że można wyłożyć wszystkie swoje pieniądze i podbijać podczas jednej rundy licytacji dowolną ilość razy. Pater raz jeszcze podwinął koniuszki kart i popatrzył na piątkę kier oraz siódemkę pik. Na stole leżał już flop. Ósemka kier, as pik i król karo. I stały słupki żetonów niczym warta przy Grobie Nieznanego Żołnierza.

Król karo. Pater pomyślał o Maziarskim. Co takiego zrobił, że spotkała go ta straszna śmierć? Mordercy nie wystarczyło, że zmiażdżył emerytowi tył czaszki. Posunął się do tego, by oskalpować ofiarę. Oskalpował zwłoki czy żywego człowieka? Mimo klimatyzacji Pater poczuł, że ma lepkie palce. Właśnie: palce. Sklejone palce Maziarskiego. Klej. O co w tym wszystkim chodzi?

Na stole pojawiła się czwarta karta. Walet trefi. Jezus z Oliwy postawił kolejny słupek żetonów i rozsiadł się wygodniej.

– Pamięta pan, graliśmy trzy tygodnie temu niedaleko hotelu „Grand". Potem usłyszałem od kolegi prawnika, że to miejsce z tradycjami. Przed wojną te piękne secesyjne wnętrza były jaskinią hazardu. Ale najciekawsze jest to, że obok „Grandu", w kierunku Wejherowa, ciągnęła się aleja samobójców. Wieszali się niemieccy rybacy, polscy inżynierowie, żydowscy sklepikarze i rosyjscy arystokraci, którzy przegrywali tu majątki. Podobno nad ranem właściciel hotelu miał zwyczaj, że przychodził do kasyna, wskazywał głową w stronę alei i pytał: „Ilu?" „Dwóch", odpowiadał krupier. Wspaniała historia, nieprawdaż?

– Sądzi pan, profesorze, że dzisiaj powinienem udać się w kierunku Wejherowa? – zapytał Pater. Profesor wybuchnął śmiechem.

– Och, nic takiego nie chciałem powiedzieć! – Słup papierosowego dymu wzbił się w stronę lampy, a Pater podbił stawkę.

Walet trefi. Czekański. Co chce od niego ABW? Może to też kret? Pieprzona kapusta. Pieprzony kret – Pater przypomniał sobie poranną rozmowę i bruzdy na twarzy Chrzana. Ale po co agencji człowiek w domu starców? I co się właściwie stało ze znawcą ran symbolicznych? Kto wysyłał mu esemesy? Pater znów zobaczył swoje dwa odbicia w okularach profesora matematyki. Profesor Uniwersytetu Gdańskiego. Tak jak Czekański.

– Profesorze, to żadna pokerowa sztuczka, naprawdę mnie to interesuje. Czy mówi coś panu nazwisko Czekański? Profesor Uniwersytetu Gdańskiego…

– Nie, pierwsze słyszę. – Obłok dymu znów pofrunął do góry. – A czym on się zajmuje?

– Lekarz, ale także specjalista od antropologii…

– O, to nam nie po drodze. Ale jeśli tak pana to interesuje, dowiem się czegoś. Ktoś na pewno będzie go znał. – Jezus dołożył swoje żetony.

Na stole pojawiła się ostatnia karta. Piątka pik. Pater raz jeszcze popatrzył w zakryte dwie karty, popatrzył na Jezusa i nie odrywając wzroku od swoich dwóch odbić, dołożył kolejny słupek. Poczuł, że wokół stołu robi się nagle tłoczno. To trzej gracze, którzy wcześniej odpadli, patrzyli na decydujące starcie. Pater już dawno powinien spasować. A już na pewno powinien to zrobić, gdy profesor opowiedział o alei samobójców w kierunku Wejherowa. Historyjka ta była pokazem siły. Ale nadkomisarz wiedział też, że jeśli zagrać z profesorem ostro, puszczają mu nerwy i zaczyna się gubić. Para piątek to niewiele, ale powinno się udać. Profesor podbił. W szklance jednego z kibiców zachrzęścił lód. Pater bez zastanowienia przesunął na środek ostatni stos żetonów. Po chwili Jezus odkrył pierwszą ze swoich kart: trójkę karo. Dmuchnął dymem tym razem w bok i odsłonił króla trefi. Leżał on obok wcześniej odkrytego pikowego. Dwa czarne króle. Trefl to krzyż. Krzyż nad grobami samobójców i nad grobem Maziarskiego.

– Wejherowo – mruknął Pater i odłożył swoje karty do talii. Potem patrzył jeszcze, jak profesor wymienia żetony na żywe pieniądze.

– No to tym razem mi się udało. – W niebieskich oczach profesora dostrzegł wesoły błysk. – A za tym Czekańskim się rozejrzę.

Popełniłem błąd. Gdzieś popełniłem błąd. Gdzie? Pater nie myślał o pokerze. Znów myślał o niedzielnym południu w „Edenie". Była dwudziesta trzecia. Upał zelżał i zrobiło się nawet przyjemnie. W klubach na Monciaku didżeje rozkręcali imprezy.

Gdańsk, 20.06.2006, 13:10

Jarosław Pater dopijał właśnie drugą kawę i kończył czytać protokół z przesłuchania. Musiał przyznać, że Kulesza nie miał wiele do roboty. Sprawa zamurowanych w mieszkaniu zwłok była dość banalną kombinacją chciwości i ludzkiej wyobraźni, które dość często – jak uczyło Patera doświadczenie – szły w parze. Może w tej sprawie miałby jeszcze coś do powiedzenia psychoanalityk – pomyślał Pater w momencie, gdy otworzyły się drzwi. W progu stal niski blondyn z wyraźną nadwagą i rumieniem na policzkach.

– Ostatnie wyjaśnienia, kierowniku. Chciałby pan go dosłuchać czy co…

Kulesza często formułował zdania tak, że nie bardzo było wiadomo, czy zadaje pytanie, czy coś po prostu oznajmia. Tym razem, jak wywnioskował Pater, była to zachęta. Nadkomisarz podniósł się. Nie ma co się spieszyć z tą sprawą. Zamknięcie jednej oznaczało powrót do rozgrzebanych śledztw albo nowe, bardziej skomplikowane. Tymczasem uwaga nadkomisarza skupiała się na wierzchołkach trójkątów, którymi pokrył leżącą na biurku kartkę. Dwa wierzchołki pozostały bez zmian, zaznaczone nazwiskami Maziarskiego i Czekańskiego. Trzeci szczyt bywał opisany jako „skalp", ale równie często pojawiał się przy nim skrót ABW. I wyraźny, pogrubiany za każdym razem znak zapytania. Nadkomisarz czekał. Dopóki nie dowiem się więcej, mam związane ręce. Błądzę jak we mgle, skazany na niedorzeczne domysły – myślał, podążając za Kuleszą.

Za stołem siedział mężczyzna w podkoszulku, z którego dawno już wyblakła naturalna zieleń. Był dziesięć lat starszy od Patera, ale sine wory pod oczami, zmarszczki i kilkudniowy zarost czyniły z niego zaawansowanego emeryta. Kolejny emeryt w ostatnich dniach – przemknęło Paterowi przez głowę.

– Wymyślił pan bardzo nietypowy sposób pochówku, panie Tchórzewski – zaczął nadkomisarz. Mężczyzna zamrugał oczami.

– No, wie pan, ma się ten fach w ręce. – Pater usłyszał w jego głosie coś w rodzaju dumy. – Trzydzieści lat w murarce robię. Może i pana mieszkanie postawiłem.

– To akurat świadczyłoby o pańskich kwalifikacjach nie najlepiej – mruknął Pater. – Sam pan to wymyślił?

– Panu i księdzu to szczerą prawdę powiem. – Mężczyzna uderzył się w wyblakły podkoszulek. – No to jak teściowa umarła, szybką kalkulację żem zrobił. Jak na budowie. No i wyszło, że pogrzeb to będzie kilka kół, państwo potem coś odda, ale po co ma oddawać. Tylko kłopot niepotrzebny. No i popatrzyłem na kaloryfer, tam, wiecie, w większym pokoju. Teściowa nieduża kobita, wszystko oszacowałem, no i do roboty

– A zimą?

– Co zimą? – Tchórzewski zamrugał oczami.

– Czy bez kaloryfera zimno nie było? – Pater zobaczył, jak Kulesza odwraca się plecami i próbuje zdusić śmiech.

– Dało radę. Poza tym ściana pogrubiona. A resztę już powiedziałem. Pieniądze z ZUS-u na nieboszczkę co miesiąc przychodziły. Listonosz zostawiał za pokwitowaniem, bo ciężko chora to podpisać sama nie mogła. Przez ponad dwa lata szło. – Wyblakły podkoszulek westchnął. – Ja bym nie chciał, żeby pan sobie pomyślał, że ja zły człowiek jestem. Że niby co? Na wódkę z kolegami wydałem? Córka w Anglii. Na naukę szło wszystko. No, prawie…

Pater zastanawiał się, czy nie warto doprecyzować, co to znaczy „prawie", ale zrezygnował.

– A pańska żona? Przecież to była jej matka. Zgodziła się, by zamurować ją w domu?

– Początkowo nie. Ale od czego przekonywanie? – Tchórzewski uśmiechnął się. Pater zobaczył, że mężczyzna ma na kostkach prawej dłoni wytatuowane cztery litery układające się w słowo LOVE. Nie wiedzieć czemu przypomniała mu się piosenka T.Love, Pocisk miłości. Sapiący mężczyzna w podkoszulku rzeczywiście miał w ręce pocisk miłości. I siłę argumentów. Przeszła mu ochota na dalszą pogawędkę.

Gdy wracali korytarzem, Kulesza nagle się ożywił.

– Ludzie to mają nasrane, panie nadkomisarzu. – Widząc spojrzenie Patera, poprawił się: – No, nie mają równo pod sufitem. Wie pan, co on mi powiedział? Że jak było Święto Zmarłych, to kupował kwiaty teściowej. I znicze. I wie pan co? – Kulesza zrobił nieznaczny ruch głową. – Tam je kładł.

Pater pomyślał, że specjalista od murarki ze słowem LOVE nie był złym człowiekiem.

Gdańsk, 20.06.2006, 13:55

Kartka z trójkątami przykryta była aktówką. Na biurku leżały materiały z archiwum. Pater otworzył teczkę i w pierwszej chwili pomyślał, że zaszła pomyłka. Na wierzchu znalazł kilka kserokopii z „Faktu" i „SuperExpressu". Wszystkie artykuły były ozdobione fotografiami znanej aktorki. Na nielicznych zdjęciach z uśmiechem, odbierała jakieś nagrody. Ale większość przedstawiała twarz zmienioną niemal nie do poznania. Gdyby nie podpisy, można by pomyśleć, że chodzi o inne osoby. Po chwili Pater zrozumiał, że to jednak nie pomyłka. Zaczął przeglądać artykuły.

Gdy skończył, spojrzał na puste krzesło po drugiej stronie biurka. Komisarz Andrzej Światło był na urlopie w Grecji. A właśnie teraz przydałby się Paterowi wspólnik, czyli ktoś, z kim można by omówić sprawę.

Światło był starszy od Patera o pięć lat i przeklinał swoje nazwisko, które wielu wciąż kojarzyło się z czasami stalinizmu i oficerem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, który w 1953 roku uciekł na Zachód. Ironią losu było to, że komisarz Światło miał na drugie imię tak samo jak postać z czasów Polski Ludowej. „Józef – Pater wielokrotnie słyszał sapiącego Światłę: to po marszałku. Nie po Stalinie. To na cześć Piłsudskiego".

Ale i tak mało kto w to wierzył.

Wszyscy wiedzieli jednak, że Światło jest nadzwyczaj sprawnym policjantem i teraz jego doświadczenie przydałoby się Paterowi. Zwłaszcza że wycinki z gazet spowodowały, że coś w sprawie „Edenu" drgnęło.

– Nie sądziłem, że gustuje pan w takich gazetach. – Kulesza patrzył nadkomisarzowi przez ramię.

– Ja też nie – odpowiedział Pater.

Wreszcie zaczęło coś się dziać. Nadkomisarz czekał jeszcze na jedną wiadomość.

Telefon zadzwonił o siódmej.

Gdańsk, 21.06.2006, 11:45

Spotkanie miało wyglądać na przypadkowe. Umówili się w centrum rozrywki dość wcześnie. Nie była to pora zakochanych, umawiających się tu na randki, ani godzina eleganckich dwudziesto- trzydziestolatek na szpilkach i w pełnym makijażu, traktujących centrum jako wybieg dla modelek. Pater żałował, że doktor Paweł Kwieciński chciał się spotkać tak wcześnie.

Poznali się sześć lat temu. Pater do dziś pamiętał tę sprawę. Gwałt i morderstwo szesnastolatki. Jak się później okazało, ofiara była sąsiadką doktora. Pater pamiętał stalowy uścisk Kwiecińskiego na swoim nadgarstku i zapamiętał słowa anatomopatomorfologa: „Czasem pożegnanie z bliskimi następuje na tym stole. Niech pan, komisarzu, złapie tego skurwysyna. Obieca mi to pan?"

Pater wówczas niczego nie obiecał. Rozwiązał sprawę. Od tamtego czasu z Kwiecińskim spotykał się nie tylko zawodowo. Okazało się, że doktor jest fanatykiem rocka i jazzu. Nie jakiejś tam udziwnionej alternatywy, ale starego, dobrego Milesa i Coltrane'a. Od czasu znajomości z doktorem jazzowa dyskografia Patera znacznie się rozrosła.

– Nie mam dla ciebie kolejnego bootlegu wielkiego Trane'a – powiedział Kwieciński wczoraj, kiedy zatelefonował punktualnie o siódmej. – Ale mam coś, co cię chyba bardziej zaciekawi.

Teraz siedzieli obaj przy kawie z mlekiem. Ekspres do kawy co chwila zagłuszał dźwięki telewizora, gdzie eksperci analizowali kolejny raz mecze Polaków na mundialu.

– Jarek, nie muszę ci mówić, że tej rozmowy nie było. Wiesz, co by się stało, gdyby dowiedzieli się, że przekazałem ci te informacje?

Pater podniósł filiżankę do ust i niemal niezauważalnie skinął głową. Oczywiście, że zdawał sobie sprawę.

– Zatem słuchaj. Pamiętasz, jakie buty miał na sobie Maziarski, gdy znaleźliśmy go w „Edenie"?

– Jakieś sportowe. Też zwróciłem na to uwagę, ale…

– Tak, wiem, co chcesz powiedzieć – przerwał niecierpliwie Kwieciński, a Pater zrozumiał, że za chwilę dowie się czegoś, co kolejny raz przekona go, że doktor jest jednym z najlepszych specjalistów w swojej dziedzinie. – To były nowe buty, protektory nie miały śladu zużycia. Słowem: po prostu wygodne buty, w sam raz dla inwalidy. Ale jeśli tak, to może wyjaśnisz mi, dlaczego Maziarski miał odciski na palcach i szorstkie pięty?

Pater milczał.

Powinien sam to zauważyć. Pewnie tak by się stało, gdyby nie żar lejący się z nieba. Wyszedł z pokoju, a potem pojawił się Paprzycki z Lewarem. I było po sprawie.

– Stopy osoby, która nie chodzi, są zwykle delikatne, wyszczuplone – kontynuował doktor. – Te nie były. No ale ostatecznie mogły to być odciski powstałe wtedy, gdy ofiara jeszcze miała sprawne nogi. Jedźmy dalej. Pamiętasz, w jakim stanie były jego spodnie.

– Tak, myślałem wtedy…

– Chodzi mi o dół. – Kwieciński podniósł rękę i powtórzył zamówienie. – Podwinięte nogawki. Czasem śladem jest nie to, co widzimy, ale to, czego nie ma.

– Nie bardzo rozumiem – powiedział Pater.

– Ten facet nie miał zaników mięśniowych w kończynach dolnych. A powinien mieć. I jeszcze jedno. Nie zauważyłem też śladów zanieczyszczania się.

Pater spojrzał pytająco.

– Osoby z porażonymi kończynami mają też z reguły porażone zwieracze. Nie kontrolują oddawania kału i moczu. Zwykle pozostawia to ślady na ubraniu, zwłaszcza na bieliźnie.

– A w tym przypadku nic… – dopowiedział Pater.

– A w tym przypadku nic – Kwieciński powtórzył niczym refren. – Oczywiście z żywym byłoby łatwiej.

Stuknąłbym go młoteczkiem w kolano. Poważnie – doda! pewniejszym głosem, gdy dostrzegł zdziwienie na twarzy Patera. – Stara, niezniszczalna metoda. Taki – wykonał od niechcenia ruch nadgarstkiem – evergreen w naszym zawodzie. Odruchów nie skontrolujesz, bo są niezależne od woli. I jeszcze jedno. Maziarski farbowa! włosy. Dodawał sobie siwizny. Większość na ogól stara się ją tuszować.

Pater spojrzał na trzydziestolatkę, która przeszła koło nich. Ta z pewnością nie musiała niczego tuszować.

– Chcesz powiedzieć, że Maziarski celowo dodawał sobie lat? I co? – zawiesił głos. – Normalnie chodził? Kwieciński popatrzył w telewizor.

– Może nie biegał tak jak ten – wskazał głową napastnika Ekwadoru, biegnącego z piłką wzdłuż linii. – Ale wszystko wskazuje, że był sprawnym, dość wysportowanym facetem.

Pater poczuł ucisk na pęcherz. Gdy wstawał do toalety, wydawało mu się, że napotkał twarz funkcjonariusza ABW spotkanego w „Edenie". Pokręcił głową i po chwili zobaczył na ekranie obrońcę Jopa, nieudolnie wybijającego piłkę w pole. Chyba nerwy odmawiają mi posłuszeństwa – pomyślał.

Gdy wrócił, Kwiecińskiego nie było. Pater uśmiechnął się. Doktor nie lubił podziękowań. Na stole leżał opłacony rachunek z dopiskiem uczynionym ręką zimnego doktora, jak zwykło się określać profesję Kwiecińskiego: „Wisisz mi ten koncert Davisa z Japonii. Wiesz, który".

Jakaś kobieta spojrzała na Patera, ale on nie odwzajemnił uśmiechu.

Gdańsk, 22.06.2006, 14:00

Po dłuższym milczeniu usłyszał w słuchawce kobiecy głos. Sekretarka poinformowała go, że szef jest na międzynarodowej konferencji w hotelu „Grand" w Sopocie. Pater przypomniał sobie niedawną klęskę w pokerze i drogę na Wejherowo.

– Proszę więc powtórzyć… – zawahał się. – Albo nie. Sam mu to powiem.

Dwie godziny później był w hotelu. Kartka formatu A4 z napisem „Marketing i Nowoczesne Świadczenia Opieki Społecznej" oraz z dorysowaną poniżej strzałką wskazywała, gdzie odbywa się konferencja. Jej uczestnicy właśnie jedli obiad. Chili con came zamarło na widelcu jednego z uczestników w połowie drogi do ust.

– Nie mogę teraz rozmawiać. Zresztą z tego, co wiem, nie prowadzi pan tej sprawy

– Mam tu dla pana, doktorze, coś szczególnie smakowitego. – Pater zgiął się nad uchem rozmówcy niczym kelner i niczym kartę dań wręczył mu aktówkę z kserokopiami. Elegancko ubrany mężczyzna otworzył aktówkę i niemal natychmiast ją zamknął. Wiedział, że ten obiad już się dla niego skończył. – Myślę, że dobrze byłoby porozmawiać, dlaczego wybrał pan Wybrzeże zamiast… – Pater położył palce na skroni, jakby próbował sobie coś przypomnieć. – Jak to pan określił? Zamiast „dusznej atmosfery warszawki".

– Proszę być u mnie jutro o dwunastej – szepnął Libling.

– Życzę udanej konferencji. – Pater popatrzył w oczy dyrektora „Edenu". – Salute! – powiedział do brodatego mężczyzny z konferencyjną plakietką przypiętą do garnituru.

– Grazie – odpowiedział doktor Paolo Scaramelli. Patera odprowadziło do drzwi kilka par oczu. O wiele za dużo, niżby życzył sobie Libling.

Gdańsk, 23.06.2006, 8:30

Przez otwarte drzwi łazienki dobiegały dekadenckie pasaże saksofonu i kontrabasu z płyty Charliego Hadena Always Say Goodbye. Płynął pejzaż kalifornijskich knajp, a w każdym dźwięku można było usłyszeć dedykację dla Raymonda Chandlera. Jarosław Pater wyszedł z wanny i klasnął bosymi stopami po wykładzinie, która pokryta była liniami udającymi fugi pomiędzy kafelkami. Człowiek kontemplujący podłogę łazienki Patera musiałby mieć za sobą sporo czterdziestoprocentowych kolejek, żeby uznać, iż stąpa po jasnozielonych płytkach ceramicznych, przedzielonych ciemniejszymi fugami. Zresztą choćby iluzja wizualna była najdoskonalsza, to odgłos, jaki dobywał się spod stóp, burzył ją momentalnie. Pod wykładziną chrzęściły bowiem ziarna piasku i drobinki gruzu – smutny dowód, iż pracownicy branży budowlanej we wczesnych latach siedemdziesiątych na wylanie podłogi zużywali nawet znacznie mniej cementu, niż przewidywały to bardzo restrykcyjne socjalistyczne normy.

Zwykle, kiedy stopy Patera już wydobyły chrzęst gruzu, kiedy już spojrzał w lustro okolone czerwoną plastikową ramą, by ujrzeć tam ciemną szczecinę zarostu i czerwone bezsenne wylewy w gałkach ocznych, wtedy nachodziły go dwie sprzeczne myśli. Pierwsza – aby wyrzucić na śmietnik wykładzinę, wygarnąć wszystkie grudki betonu zmieszane z rozgniecionymi prusakami i wylać nową podłogę, druga – aby zachować status quo. Po co to robić? Po trzech latach życia w celibacie, po trzech latach stopniowego zapominania o małżeńskiej katastrofie nie odstępowała Patera smutna pewność, że jego skromnego mieszkania w gdańskim falowcu nie odwiedzi żadna kobieta i nie będzie się musiał wstydzić ani lustra zachlapanego pastą do zębów, ani poobijanej wanny, znad której odpadł w zeszłym tygodniu spory kawałek tynku, ani szczerbatego grzebienia, na którym wiły się od trzech lat smutne pamiątki – nitki długich rudych włosów…

Pater pamiętał ten moment sprzed trzech lat tak dobrze, jakby zdarzył się przed chwilą. Rudowłosa piękność stoi w drzwiach i mówi tylko trzy słowa: „Syf. Wszystko syf ". Te słowa i trzaśnięcie drzwiami na odchodnym były kodą ich małżeństwa, nad wyraz zwięzłym podsumowaniem kilkunastu lat, prawdą o ich związku, mieszkaniu, a może przede wszystkim o marzeniach, które niemal od początku ich znajomości wydawały się niedorzeczne. Pater nie poszedł w biznes na początku lat dziewięćdziesiątych, jak jego koledzy ze studiów, nie zrobił kariery w dyplomacji, chociaż znajomi na stanowiskach rysowali przed nim świetlane perspektywy. Ostatecznie wszystko zawaliło się w dniu, gdy Jarosław Pater postanowił podjąć pracę w Komendzie Wojewódzkiej. Coraz rzadziej wspominał go ktoś w rozmowach jako młodego i zdolnego. W końcu przestał być młody. I z każdym dniem rozumiał coraz lepiej, że ludzie są rzeczywiście zdolni. Zdolni do wszystkiego.

Woda spływała z wanny powoli, lada dzień trzeba będzie wezwać hydraulika. Pater mył zęby, wypluł pastę zmieszaną z krwią z podrażnionych dziąseł i znów pomyślał o wykrwawiającym się latami małżeństwie. To, że Iza wytrwała z nim kilkanaście lat, miało wszelkie znamiona cudu. Przynajmniej takiego zdania była rodzina żony, jego matka oraz przyjaciele, z których jeden ostatecznie okazał się nad wyraz pomocny w leczeniu małżeńskich stresów i ocieraniu kobiecych łez. Tamtego listopadowego dnia nadkomisarz obiecał sobie dwie rzeczy. Że wraz z żoną i ostatnim trzaśnięciem drzwi zniknie z jego słownika wyraz „syf" i wiele podobnych, kojarzących się z ostatnimi latami bezlitosnych małżeńskich zapasów, pozbawionych wszelkich reguł. I że nigdy już nie zwiąże się z nikim na stałe. Nawet gdyby błagała go o to Angelina Jolie.

Pater był, w nastroju, który doktor Kwieciński nazywał syndromem karawaniarza. Liryczna drapieżność muzyki zrobiła jednak swoje. Zadziałała. Pozbył się myśli, że kłopoty to jego specjalność i że ma na nie wyłączność. Pater miał tylko starą wykładzinę, koledzy mieli także starzejące się żony i wieczne problemy. Nagle zaczął myśleć o czymś innym. Zwłaszcza dwie myśli – wzajemnie się wykluczające – przepływały mu szybko przez głowę i zawracały pędem. Golił się powoli, aby nie wykonywać zbyt gwałtownych ruchów, które wyzwoliłyby całe fale potu. Charlie Haden swym dyskretnym kontrabasem podkreślał parny bezruch rozpoczynającego się dnia. Profesor Jan Czekański. Dwie myśli: zabił – nie zabił. Zniknął po śmierci Maziarskiego. Był ostatnim człowiekiem, który widział Maziarskiego żywego. Znawca ran symbolicznych i pseudoinwalida na wózku, z farbowanymi na siwo włosami i z doskonale rozwiniętymi mięśniami nóg.

Anonimowe esemesy do Czekańskiego. Nieumiejętnie udawany młodzieżowy slang. Anonimowy szantażysta. Może to on? Może on jest podwójnym mordercą. Zabił – nie zabił.

W senne kalifornijskie bulwary jazzowego kwartetu wdarł się łkający, wysoki dźwięk. Powtarzał się regularnie i był coraz silniejszy. Pater zdecydowanie pociągnął maszynką od grdyki ku podbródkowi. Otarł twarz z mydła i ruszył do pokoju. Na małym ekranie telefonu migotał nieznany Paterowi numer. Policjant wyłączył Hadena, podniósł słuchawkę i rzucił krótko, upodabniając głos do gwałtownego warknięcia:

– Pater.

– Dzień dobry – usłyszał znany sobie głos. – Mówi Wasylewski. Nie obudziłem pana?

– Nie – odparł Pater, próbując skojarzyć usłyszane pierwszy raz w życiu nazwisko. Nie udało się. Ślepe asocjacje. – Nie – powtórzył niepotrzebnie i bezradnie.

– Właśnie skończyliśmy nieoczekiwaną nocną partyjkę brydża – kontynuował nieznany rozmówca o znanym głosie. – Wie pan, jak to jest. Najczęściej gracze niewiele wiedzą o sobie. Tylko o mnie każda kelnerka, nawet dopiero co przyjęta do pracy w „Mandarynie", wie wszystko. A to dlatego, że mam charakterystyczną aparycję…

– No tak… – Pater przerwał rozmówcy. Przeżył olśnienie, gdy głos z nazwiskiem w końcu połączyły mu się w całość. To świetnie ze sobą koresponduje. Niezwykły człowiek o niezwykłym nazwisku. Jezus z Oliwy nazywał się Wasylewski. Profesor Wasylewski. Przez „y", a nie banalne i powszechne „i". Jak jakiś ukraiński watażka, wolny jak wiatr w stepie, nie jak androginiczna Wanda, sowiecki pionek ze Związku Patriotów Polskich. Za dużo profesorów. Jeden jest hazardzistą, drugi – podejrzanym.

– Mało o sobie wiemy – powiedział Pater. – Ma pan rację. A pan wie, jaki jest mój zawód?

– O tym też wie każda kelnerka w „Mandarynie" – roześmiał się Jezus z Oliwy. – A zwłaszcza każdy taksówkarz spod „Mandaryna". Niejeden odwoził pana do pracy po nocnym „holdemku". Proszę posłuchać. W brydża grałem z Dzięciołem przeciwko pewnemu Szwedowi i tłumaczowi Szweda. Nie lubię brydża. Dużo kombinowania, małe stawki… Tym razem stawki były bardzo wysokie. Pięć stów za jednego impa, wie pan z pewnością, co to jest. Tych dwóch widziałem po raz pierwszy w życiu. Widać, że grali ze sobą od dawna. Ten tłumacz – w odróżnieniu od nas, starych wyjadaczy – nie krył się specjalnie ze swoją tożsamością. Przedstawił się jako skandynawista z uniwersytetu. Doktor Przemysław Marciniec. Pamiętając o pana prośbie, zagadnąłem go, czy zna profesora Czekańskiego. Otóż zna go, nawet bardzo dobrze. Wie o nim sporo i nie przepada za nim. Zapytałem, czy mogę pana z nim skontaktować. Zgodził się chętnie. Dziś od rana egzaminuje studentów, a w południe wyjeżdża na stypendium do Uppsali. Powiedział, że może pan do niego przyjść na egzamin. I rozstaliśmy się koło siódmej.

– Dziękuję panu bardzo – powiedział Pater i nie odkładał słuchawki.

Niechcący uruchomił pilotem wieżę. Włączył się pierwszy utwór z płyty Hadena. Rozległa się muzyka czołówki firmy Warner Bros. Był to fragment filmu Wielki sen Hawksa z 1946 roku z Bogartem w roli głównej. Pater nacisnął klawisz „pauza". Przez chwilę milczał.

– Do widzenia – odezwał się w końcu Jezus z Oliwy.

– Proszę poczekać – powiedział cicho Pater – mam jeszcze jedno pytanie. O siódmej skończył pan całonocnego brydża. A dzwoni pan do mnie dwie godziny później. Dlaczego nie zadzwonił pan od razu? Mógł pan przecież zadzwonić o siódmej, pójść do swojego nieodległego apartamentu z widokiem na morze i od godziny odsypiać zwycięstwo przy okrzykach mew. A pan godzinę czuwał i zadzwonił do mnie dopiero teraz. Dlaczego?

– Czy ja wiem? – Po tym retorycznym pytaniu zapadła cisza, przerywana wrzaskiem mew. – Może nie chciałem pana zrywać tak wcześnie?

– Odczuł pan litość dla pokonanego przeciwnika, co? Chciał mi pan jakoś zrekompensować moją przegraną w poniedziałek? Nie chciał pan mnie zrywać tak wcześnie… Tak czy inaczej, bardzo panu dziękuję.

– Nie sądzę, żebym był zdolny do takiej rekompensaty – odparł chłodno matematyk. – Nie jest pan wcale taki przenikliwy. Po grze nie udałem się do mojego mieszkania. A te mewy nie krzyczą nad moim tarasem. Teraz spaceruję. Chciałem z kimś porozmawiać. Z kimkolwiek. I nadarzyła się okazja, by po brydżu z Marcińcem zadzwonić do pana.

– Gdzie pan jest? – Pater poczuł dziwny niepokój.

– W drodze do Wejherowa – odparł Wasylewski – nie lubię grać w brydża. Zwłaszcza przeciwko rezerwowemu zawodnikowi reprezentacji Szwecji.

Po tych słowach Jezus z Oliwy się rozłączył. Pater zwolnił klawisz „pauza".

– My name is Marlowe – powiedział Humphrey Bogart.

Gdańsk, 23.06.2006, 9:00

Egzamin z języka szwedzkiego, Swedex na poziomie B2, odbywał się w sali wykładowej katedry skandynawistyki w kompleksie uniwersyteckim przy ulicy Wita Stwosza. Uczestniczyło w nim kilkanaście studentek. Jedna z nich, Ewelina Kucaj, siedziała w pierwszej ławce, przed biurkiem doktora Przemysława Marcińca, i zupełnie nie mogła się skoncentrować. Winne było temu gadulstwo wykładowcy, a nie – jak sądził on sam – jego uroda i uwodzicielski zapach wody toaletowej „Gucci Rush", Marciniec kilka miesięcy temu zmienił image i usiłował okularami o ciemnożółtych szkłach oraz krótko przyciętym, gęstym zarostem upodobnić się do dojrzałego George'a Michaela. Efekt tych zabiegów fryzjerskich nie porażał podobieństwem i wywoływał szydercze komentarze studentek. Zamiast pop-gwiazdora widziały one bowiem czterdziestolatka „o urodzie przepitego Cygana". To ostatnie sformułowanie było autorstwa Eweliny Kucaj i zrobiło prawdziwą furorę wśród koleżanek. Jej wymiernym świadectwem było nadanie doktorowi Marcińcowi przydomka Cygan.

Dzisiejszego poranka Marciniec objawił bardzo dobry humor. Najpierw rzucał wątpliwymi dowcipami o egzaminach, wykładowcach i studentach, a potem – kiedy już rozdał arkusze egzaminacyjne i zaczął mierzyć czas – wdał się w cichą, przerywaną śmiechem rozmowę ze współegzaminatorem, doktorem Fredrikiem Fröglandem z Uppsali. Ponieważ rozmawiali po szwedzku, Ewelina Kucaj zwątpiła w swoją znajomość tego języka i popadła w chwilową depresję. Rozumiała bowiem słowa, ale nie rozumiała, o czym obaj wykładowcy rozmawiają. Wśród szwedzkich wyrazów niezmiennie pojawiało się angielskie bridge.

Studentka demonstracyjnie wyjęła z torebki odtwarzacz MP3 i założyła słuchawki na uszy. Odetchnęła z ulgą. Zamiast jakiegoś tajemniczego żargonu usłyszała wariację DJ Tiesto na temat Vivaldiego. Marciniec i Frögland o tyle zwrócili uwagę na nieregulaminowe zachowanie studentki, że ściszyli głosy i zaczęli rysować na kartkach jakieś wykresy. Ewelina Kucaj poświęciła się całkowicie rozwiązywaniu testu.

Mijały minuty, kwadranse. O godzinie dziesiątej studentka skończyła liczyć wyrazy, których użyła w szwedzkim wypracowaniu na temat dyskryminacji kobiet w Polsce, zdjęła z uszu słuchawki i spojrzała na doktora Marcińca. Nie było już obok niego Szweda, nie było też kartek z dziwnymi napisami. Był natomiast jakiś szpakowaty facet w wygniecionej koszuli i spranych dżinsach. Cygan rozmawiał z nim scenicznym szeptem.

– Wie pan, wyraz angielski scalp – wywodził doktor – który znaczy „skalp" lub „skalpować", jest spokrewniony ze szwedzkim słowem skal, które znaczy „na zdrowie" i używane jest podczas spełniania toastów. Dziwi to pewnie pana. Co ma wspólnego skalpowanie z toastem? Otóż bardzo wiele. Wikingowie pili miód, wino lub piwo z czaszek pokonanych wrogów. Czaszki to były ich kielichy. O tym samym może świadczyć pokrewieństwo polskich słów czaszka, czasza i podczaszy, który, jak pan wie, był osobą napełniającą kielichy.

– Czy profesor Czekański o tym wszystkim wiedział? – zapytał szpakowaty mężczyzna zmęczonym głosem.

Ewelina Kucaj poczuła na sobie jego wzrok. Doskonale wiedziała, że zatrzymał się on na róży wytatuowanej na jej ramieniu, a potem natychmiast przeskoczył na drugie ramię, na antykoncepcyjny plaster – jej dumne wyznanie, symbol wolności i nienawiści do patriarchalnej cywilizacji.

– On nie mógł tego nie wiedzieć! – Sceniczny szept Marcińca zapałał oburzeniem na naiwność laika. – Profesor Jan Czekański był jednym z najwybitniejszych znawców współczesnych sekt neopogańskich i tajemnych rytuałów. Zajmował się antropologią kulturową. Znawca problematyki ran symbolicznych. Medyk i etnolog w jednej osobie. Biegły sądowy współpracujący z trzema europejskimi wymiarami sprawiedliwości. Visiting professor trzech europejskich uniwersytetów On wiedział wszystko.

– Czy mógłby pan mi przybliżyć, o co chodzi z tymi ranami symbolicznymi? – Pater znów kontemplował wytatuowaną różę.

– To nie moja specjalność. – Skandynawista milczał przez dłuższą chwilę. Paterowi wydało się nieprawdopodobne, że ten człowiek potrafi milczeć dłużej niż trzy sekundy.

Marciniec sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki wiszącej na oparciu krzesła.

– Dam panu namiar na kogoś, kto panu o tym powie. Może się pan nieco zdziwi… To nowy telefon – doktor podniósł głos do scenicznego szeptu i jednocześnie dźwignął komórkę w górę jak relikwię – nie nauczyłem się go jeszcze dobrze obsługiwać… O mam… On zresztą zna Czekańskiego.

Studentka z różą pomyślała kolejny raz tego dnia, że „przepity Cygan" to zbyt uprzejme określenie tego buraka, który w podniesionej ręce ostentacyjnie trzymał telefon komórkowy. Marciniec przypominał teraz karykaturę Statui Wolności w białym T-shircie, zdecydowanie zbyt opiętym.

– A jaki on był jako człowiek? – zapytał rozmówca Cygana.

– Panie nadkomisarzu… – Słysząc zniecierpliwiony głos wykładowcy, Ewelina Kucaj nastawiła ciekawie uszu. – Mało to panu opowiedziałem o jego ekscesach, skargach na niego składanych przez studentów, o tych wszystkich zadymach?

– Co pan rozumie pod słowem „zadyma"? To bardzo nieprecyzyjne określenie. Wykładowca uniwersytecki powinien umieć precyzyjnie definiować znaczenie słów. Pan, jako filolog, na pewno to potrafi.

– Powiem panu krótko. – Marciniec wskazał wzrokiem studentkę Kucaj. – Wiele osób wiele by dało, by matka Czekańskiego używała takiego plastra jak ta panna. Niestety…

– Niestety, w latach trzydziestych, o ile wiem, najpopularniejszym środkiem antykoncepcyjnym była aborcja – wtrącił się nadkomisarz.

– Niewielu by było przeciwko aborcji, gdyby usunięte płody miały wyrastać na ludzi podobnych do Czekańskiego – skandynawista powiedział to bardzo poważnie.

Ewelina Kucaj spojrzała na niego wściekłym wzrokiem. Bardzo się jej nie podobało, że głupim bajdurzeniem przeszkadzał studentom piszącym ważny egzamin. Jeszcze mniej podobał się jej kategoryczny ton, z jakim ten pewny siebie, wiecznie zalatujący alkoholem seksista miał czelność wypowiadać się o czysto kobiecym problemie aborcji. A najmniej – słowo „panna" pod swoim adresem.

Dom Seniora „Eden", 23.06.2006, 11:35

Jarosław Pater zatrzymał swoją corollę na poboczu wysypanym czarnym żwirem. Wiał lekki wiatr i gałęzie sosen zmieniały nieustannie kształt plam słońca na dachu samochodu. Pater tak zachłannie wdychał suchą, żywiczną woń rozgrzanego lasu, że na moment stracił kontrolę nad oddechem. Sosnowy zapach był dla niego antidotum na mdlące wyziewy zapchanych zsypów w bloku, na tanie dezodoranty pod pachami graczy w „Profesjonale", na tłustą, lepką woń rozgrzanego asfaltu.

Otworzył kartonową teczkę, leżącą na siedzeniu obok. Były w niej kserokopie akt oraz raportów, w których policjanci z toporną, lecz nienaganną precyzją rejestrowali prawdziwe i mrożące krew w żyłach historie, jakich było wiele w dużych i małych miastach. W teczce były opisy dwóch takich. Oto niejaki Marcin Ryba pobił żonę za domniemaną zdradę, a po chwili usiłował uspokoić wrzeszczącego dwuletniego syna, wkładając jego głowę do akwarium. Oto niejaka Adela Woźniak nie zablokowała odpowiednio wózka inwalidzkiego i spadała długo z kamiennych schodów, a miała tyle ran, że można było śmiało postawić hipotezę, iż każdy twardy stopień zostawiał na jej starczym, miękkim jak gąbka ciele sine, nabiegłe krwią pamiątki, a każdy ostry kant gruchotał lekkie kości, podziurawione osteoporozą. Wiele było takich historii, a na ogół zdarzały się one w dużych i małych miastach. Jednak te dwie wiązały się z tym samym miejscem, wcale niezurbanizowanym, miejscem zachwalanym w internecie jako „prawdziwie rodzinny Dom Seniora", jako „cicha świątynia zasłużonego odpoczynku po młodości, pełnej wybuchów szlachetnego entuzjazmu, i po wieku średnim, wypełnionym spokojną, upartą pracą". W tej oazie w ostatnim roku znaleziono u stóp bocznych schodów staruszkę z wykręconą głową. To tutaj korytarzami przechadzał się pielęgniarz o imponującej posturze, której nie powstydziłby się dżudoka Paweł Nastula. Zmarła staruszka nazywała się Adela Woźniak, pielęgniarz – Marcin Ryba, a Dom Seniora – sądząc po nazwie „Eden" – był przedsionkiem raju.

Pater schował kserokopie raportów i akt z powrotem do teczki. Powachlował się nią, a potem kilkakrotnie wybił na kartonie rytm standardu Paula Desmonda Take Five. Następnie wyjął ze schowka jeszcze jedną teczkę – żółtą, plastikową.

– Jaka piękna pogoda! – Usłyszał głos doktora Liblinga. – Dzień dobry, panie nadkomisarzu. Właśnie przechadzałem się po lesie przed spotkaniem z panem. Pan również rozkoszuje się tym cudownym powietrzem?

Dyrektor stał koło samochodu. Miał na sobie letni lniany garnitur, niebieską koszulę i granatowy krawat z wyciskanymi łezkami. Jego stopy w jasnych skarpetach spoczywały w lśniących brązowych butach, które były wykwintnym mariażem sandałów i ostronosych trzewików. Pater wysiadł z auta.

Po dobroci czy z grubej rury? – zadał samemu sobie pytanie i natychmiast się zganił za myślowy kolokwializm. Spojrzał Liblingowi głęboko w oczy. Były zmrużone i spokojne, dwie szpary pomiędzy fałdą czoła a kwadratową szczęką, pociągniętą ciemnym konturem zarostu. Oczy pełne spokojnej i niewzruszonej pogardy. Pater spojrzał na buty Liblinga i podjął decyzję.

– „Rzeźnik z Milanówka" – powiedział cicho. – „«Always Beautiful››. Klinika dla Ludzi Młodych w Każdym Wieku". Wystarczy, czy mam jeszcze coś dopowiedzieć?

– Wystarczy do czego? – Z twarzy Liblinga nie schodził uśmiech. – Już wczoraj pokazywał mi pan te artykuły z brukowców. Nie zrobiły na mnie większego wrażenia.

– Cztery lata temu – kontynuował spokojnie Pater.

– Znana aktorka serialowa Arletta Kosińska. Jej twarz jak nadmuchany pomidor, pełna guzów i wybrzuszeń. Jej zdjęcia w „Fakcie" i w „SuperExpressie". Obok zdjęcia pańskiej osoby. Aktorka mówi: „To rzeźnik!" Pan na to: „Nie zastosowała się do moich wskazówek". I kto tu ma rację?

– Przez trzy tygodnie powinna była unikać ostrego słońca – Libling powiedział to znacznie głośniej.

– Wtedy było cholernie gorąco, tak jak teraz. – Pater pomyślał, że sztuczna ogłada parowała z dyrektora szybciej niż pot. – No i ona na te trzy tygodnie położyła się przy swoim basenie! Z chlorowaną wodą! A przecież mówiłem, tyle razy powtarzałem tej idiotce, by chloru unikała i stosowała moje preparaty.

– „Rzeźnik z Milanówka" dyrektorem „Edenu"! Nie podobała się duszna atmosfera warszawki, co? – Pater z przyjemnością rozciągał sylaby. – Najpierw zniszczył pan twarz znanej aktorce, a teraz opiekuje się naszymi drogimi seniorami! Czy niekompetentny chirurg plastyczny może być kompetentnym opiekunem ludzi starszych? Tak, drogi panie Libling, jeden mój telefon sprawi, że takie tytuły pojawią się w gazetach. A w ślad za tymi artykułami rozdzwoni się na pańskim biurku telefon. Wystarczy?

– Wystarczy do czego? – ponowił pytanie Libling, a kontury jego szczęki stały się równie ostre, jak kanty jego spodni. – Mam w dupie pańskie brukowce. Moi klienci i ich rodziny nie czytają takich gazet.

– No ładnie. Wzgardliwym milczeniem pominę wulgarne słownictwo. W pańskiej wypowiedzi zainteresowało mnie inne zjawisko językowe. Zjawisko natury semantycznej. Nie „pacjent", nie „pensjonariusz", ale „klient". Pójdę za pańskim określeniem. Tutaj mam

– Pater dotknął żółtej plastikowej teczki – spis wszystkich pańskich klientów. Dostałem go od przyjaciela z ABW. Wie pan, co zrobię z tą listą? Wyślę ją mojemu znajomemu, który w Oliwie otwiera pensjonat podobny do pańskiego. Nie nazwie go „Eden". Ta nazwa jest zbyt okrutna. Nazwie go „Złoty Liść". Pewnego dnia

– Pater napawał się lękiem Liblinga – szef „Złotego Liścia" wyśle wszystkie dawne i przyszłe artykuły o „Rzeźniku z Milanówka" rodzinom pańskich klientów. Wystarczy? Pan lubi określenia z branży marketingu. To się nazywa „czarny piar". Wystarczy?

– To się nazywa szantaż. Ale wystarczy – mruknął Libling. Pod pachami jego lnianej marynarki widoczne były ciemne plamy. Mogły być już wcześniej, ale Pater wolał wierzyć, że pojawiły się dopiero teraz, gdy użył jako argumentu „Złotego Liścia".

– A teraz odpowiem na pańskie uporczywe pytanie. – Pater uśmiechnął się szeroko. – To wystarczy, aby pan wyraził zgodę na wszelkie moje poczynania w pańskim pensjonacie. Od jutra. Od samego rana. Wystarczy, aby pan nie pisnął ani słowa ABW. Mało tego, aby mnie pan krył przed ABW. Mam tam kolegów – znów zamachał żółtą teczką – ale z większością nie lubimy się za bardzo. Wystarczy, prawda?

– Już powiedziałem – wysyczał Libling. – Nie słyszałeś, ty skurwysynu? – Bezgłośnie zadrżały mu wargi, po czym ruszył gwałtownie w stronę swojego sztucznego raju.

Pater wsiadł do samochodu z ledwie słyszalnym westchnieniem ulgi. Otworzył żółtą plastikową teczkę i po raz drugi dzisiaj przeczytał schowany tam dokument. Było to podanie o urlop, pozytywnie zaopiniowane przez komendanta Cichowskiego.

Gdańsk, 23.06.2006, 20:15

Postanowił, że zostawi samochód przy placu Obrońców Poczty Polskiej. Na siedzeniu pasażera leżała kartka napisana przez doktora Marcińca. Raz jeszcze popatrzył na zanotowane nazwisko. Tak, Marciniec miał rację. Pater nigdy by nie pomyślał, że właśnie ten człowiek jest specjalistą od ran symbolicznych.

Kilka porywistych podmuchów wiatru zapowiadało zmianę pogody, podobnie jak łupanie w skroniach, z którym Pater, nazywany już na studiach „Meteopaterem", zupełnie sobie nie radził. Nadkomisarz postanowił się przejść. Nad dachem kościoła Świętej Katarzyny, spalonym w niedawnym pożarze, unosiło się kilka chmur, które w świetle zachodzącego słońca przypominały żarzące się wciąż ogniska. Po kilkunastu minutach był na miejscu.

Sam nie wiedział dlaczego, ale zamiast pójść na plebanię, skierował się do głównego wejścia. Drzwi kościoła były otwarte, ale żeby dostać się do środka, trzeba by sforsować olbrzymią kratę, jakiej nie powstydziłby się skarbiec Narodowego Banku Polskiego. Obcym wstęp wzbroniony – pomyślał Pater. Sam czuł się obcym w tym miejscu od dwunastego roku życia, gdy umarł jego ojciec. Bóg nie dotrzymał słowa – mówił potem. Uważano go za czarną owcę w wierzącej rodzinie, nikt nie domagał się od niego, by był ojcem chrzestnym lub świadkiem na ślubie, a zdarzało się także, że pomijano go nawet przy zaproszeniach na komunie licznych bratanic i siostrzeńców.

– Dzień dobry, komisarzu. – Pater nie usłyszał zbliżających się kroków. – Po mszach zamykamy. Takie czasy – powiedział zwalisty mężczyzna w sutannie.

Wiek księdza Jana Plewniaka był trudny do określenia. To samo Pater wielokrotnie słyszał o sobie. Ponoć ludzie pracujący w mundurach i służbowych uniformach zatracają rysy osobowe, a ich biografie wtapiają się w historię instytucji. Pater niezwykle rzadko wkładał mundur, a jednak w jego rysach była pewna nijakość. Przynajmniej tak uważał. Znakiem szczególnym księdza Plewniaka były natomiast dłonie. Ruchliwe i wielkie jak góralski chleb.

– Nic się pan przez te lata nie zmienił – szepnął ksiądz, gdy usiedli przy kawie na plebanii kościoła Świętego Mikołaja. Osiem lat temu Pater prowadził sprawę zabójstw w środowisku kleryków na Wybrzeżu, wtedy się też poznali. Gdy po latach zadzwonił do proboszcza, nie musiał się przypominać. Ksiądz najwyraźniej pamiętał też, by zwracać się do Patera per pan. Z kolei nadkomisarz nie przypominał sobie, by Plewniak zdradził się przed laty ze swoją wiedzą w dziedzinie antropologii. Ale wówczas nie było takiej potrzeby. Wyglądało jednak na to, że nadkomisarz został dziś skierowany do właściwej osoby. Świadczyła o tym choćby półka z książkami, wśród których na centralnym miejscu stały dzieła zebrane Bronisława Malinowskiego.

– Nie gorszy to parafian? – Pater skinął głową w kierunku półki.

– Co? Ach, Życie seksualne dzikich! – Plewniak się uśmiechnął. – Nie, ci, co znają mnie dobrze, wiedzą o moich zainteresowaniach. No to widzę – ksiądz strząsnął popiół z papierosa – że profesor Czekański znalazł się w centrum uwagi.

Pater opowiedział o zniknięciu w „Edenie", choć większość szczegółów pozostawił dla siebie. Powiedział też o rozmowie z Marcińcem, o skalpie, czaszkach i toastach. Na krótko powrócił obraz wytatuowanej róży na opalonym ciele, ale o tym już nie wspomniał.

– Wszystko się zgadza, a tak na marginesie, bo to też pana pewnie zaciekawi, doktor Marciniec to mój parafianin – odrzekł Plewniak. – Dodajmy do tego jeszcze czaszkę po angielsku, czyli skull, oraz po szwedzku – brzmi to bodaj skalle. Do dziś w Skandynawii można spotkać ludzi, którzy praktykują stary zwyczaj: gdy piją toast, patrzą w oczy, a drugą rękę kładą na sercu, na znak, że nie mają wrogich zamiarów. Jakkolwiek z czaszek wrogów już się nie pije – dodał Plewniak.

– Jak ksiądz poznał profesora Czekańskiego?

– Byłem jego studentem. – Widząc zdziwienie w oczach Patera, dodał: – Studiowałem antropologię kultury. To kierunek studiów często wybierany przez tych, którzy chcą być misjonarzami. Mnie ostatecznie… – zawiesił głos -…pisana była inna droga, zresztą moim marzeniem była Afryka, a Czekański to specjalista od sekt w Europie i Ameryce Północnej. Zresztą miał co robić…

– Nigdy nie sądziłem, że to jakiś poważny problem.

– Pater bez przekonania kręcił głową. Przypomniał sobie zjazdy wikingów, dużo krzyku i bieganiny w skórach, których cena wielokrotnie przekraczała policyjną pensję. Pamiętał, że niektórzy wikingowie mieli nawet skórzane etui na telefony komórkowe, co utwierdzało go w przekonaniu, że ta cała zabawa dotyczy głównie biznesmenów spragnionych wrażeń po godzinach.

– Najczęściej kończy się trzydniowym pobytem w osadzie, niekiedy studiowaniem run. – Plewniak ruszył do barku. – Napije się pan koniaku? – zapytał, a widząc odmowną reakcję Patera, mówił dalej: – Ci, o których pan zapewne myśli, naleją sobie miodu, wyleją na ziemię pierwszą szklankę za zdrowie Odyna, a potem, po całej imprezie, wrócą do zacisznych gabinetów pomnażać majątek. Ale są groźniejsze zjawiska: ruchy, które wierzą w nowe średniowiecze, krzyżówkę neopoganizmu z satanizmem, do tego dochodzą wyobrażenia apokaliptyczne i eschatologiczne, rytuały w sektach, i to już nie są żarty. Takie czasy, że ludziom się wszystko miesza. Po tych rytuałach nierzadko pozostawały trupy. To właśnie fascynowało Czekańskiego. A jeszcze bardziej interesowało policję w kilku krajach, która zwracała się do profesora o ekspertyzę.

– A jaki to człowiek? – Jak echo powróciło pytanie, które wiele godzin wcześniej usłyszał Marciniec.

Pater po raz pierwszy zauważył, jak olbrzymie dłonie księdza Plewniaka zadrżały.

– Rozumiem, że sprawa jest poważna. – Ksiądz spojrzał Paterowi w oczy. – Powiem tylko o jednym. Czekański miał zwyczaj, że spośród studentów wybierał sobie ofiarę. W mniej lub bardziej subtelny sposób dręczył taką osobę. Na ogół ludzie pękali. O tych, którzy nie pękli, zwykł mawiać, że przeszli prawdziwy obrzęd… Komisarzu, proszę mi powiedzieć, myśli pan, że to któryś z jego byłych studentów go zabił? – zapytał nagle Plewniak.

– Przecież nie powiedziałem, że Czekański nie żyje. Tym bardziej – nadkomisarz zmrużył oczy – nie powiedziałem, że ktoś go zabił.

W radiu informowali o kolejnych strajkach, potem spiker płynnie przeszedł do wydarzeń na mistrzostwach świata w piłce nożnej. Pater poczuł ból w skroniach. Już czas, by pójść do „Profesjonału" i obstawić wyniki. I może wreszcie obejrzeć wieczorny mecz.

– Pyta pan, jaki to był, jest… – Plewniak szybko się poprawił -…człowiek… Myślę, że szalenie nieszczęśliwy. I bardzo samotny… Tak to jest, gdy błyskotliwy intelekt nie idzie w parze z wartościami i wiarą w Boga.

Pater miał przez chwilę wrażenie, że ostatnie zdanie dotyczyło nie tylko Czekańskiego. W głosie księdza wyczuł gorycz i wolał nie drążyć tematu.

– Ostatnia sprawa, proszę księdza. Co to są rany symboliczne? Słyszę o tym od kilku dni…

– Najkrócej mówiąc – Plewniak ożywił się – chodzi o chirurgię rytualną. Po polsku ma pan książkę Brunona Bettelheima, to znany…

– Wiem, kto to jest – mruknął Pater. – Czytaliśmy go na studiach. Psychoanalityczna interpretacja baśni.

– Pater wiedział także, że szwajcarski uczony zajmował się leczeniem dzieci autystycznych, ale wiedzy o tym nadkomisarz nie zdobył na wykładach.

– No więc Bettelheim twierdzi, że rany symboliczne są często związane z androginicznymi marzeniami ludzi, a zwłaszcza z niedowartościowaniem pierwiastka męskiego. Żyjemy w kulturze stworzonej przez mężczyzn, tymczasem bardzo ważny przejaw życia, możliwości prokreacyjne, jest przypisany tylko jednej płci. Dlatego mężczyźni w wielu kulturach…

– Dlaczego ta tematyka tak interesuje księdza? – przerwał Pater. Znowu powrócił obraz z sali wykładowej. Niż demograficzny i wyzwolona studentka z piastrem antykoncepcyjnym zdawała się przeczyć wywodom księdza Plewniaka.

– Chciałem zająć się ranami Chrystusa jako ranami symbolicznymi. Miałem pewną koncepcję… Ale to był błąd. Chyba – głos księdza zadrżał – posunąłem się za daleko.

Wiadomości w radiu się skończyły. Jakaś polska piosenkarka śpiewała, że nie chce go widzieć nigdy więcej, choćby padł na kolana.

– Wracając do ran… – Plewniak przerwał niezręczną ciszę. – Na Wyspie Menstruujących Mężczyzn, tak, komisarzu, jest taka wyspa, znana także jako Vokeo – mężczyznom rytualnie nacina się penisa, a inicjowanego nazywa się tym samym słowem, co menstruującą kobietę. A na przykład u ludu Manam określenie aine imoaziri oznacza dziewczynkę, która ma pierwszy okres. Jeden z obrzędów, jakich aine imoaziri doświadcza, polega na nacinaniu jej pleców i klatki piersiowej. Nie wiem, co pana interesuje i jaki może mieć to związek z profesorem…

– A skalpowanie? Czy skalpowanie można potraktować w kategoriach chirurgii rytualnej?

– Skalpowanie? Odgrywa często taką rolę jak inkorporacja czy, jak pan woli, kanibalizm. Chodzi o pozyskiwanie mocy pokonanego wroga. Proszę mi powiedzieć… – głos księdza Plewniaka po raz pierwszy stał się natarczywy. – Rozumiem, że pyta pan nie bez powodu…

Pater milczał. Czuł, że powiedział o jedno zdanie za dużo. W radiu trwał głupi konkurs, czy jutro na Wybrzeżu będzie wreszcie padać. Gdy żegnali się przed dziesiątą, nadkomisarzowi wydawało się, że rozstają się bez tej serdeczności, którą proboszcz promieniował dwie godziny temu.

Ksiądz Plewniak chował koniak do barku, gdy usłyszał pukanie.

– Właściwie co ksiądz miał na myśli, gdy mówił, że Czekański znalazł się w centrum uwagi? – Pater stał w uchylonych drzwiach.

Plewniak milczał.

– Proszę, niech pan jeszcze wejdzie i zamknie drzwi – powiedział po chwili. – Widzi pan, profesor Czekański zadzwonił do mnie dwa tygodnie temu. – Ksiądz oparł się ciężko o stół. Wyglądał na zmęczonego. Przez chwilę Pater miał wrażenie, że podniesie ciężki mebel i ciśnie w niego. – Nie wiem, skąd miał numer. Zapytał, czy mógłbym przyjechać i go wyspowiadać. Nie mogłem tego zrobić…

– A może ksiądz nie chciał? – szybko zapytał Pater.

– Nie mogłem pojechać – z naciskiem powiedział Plewniak – ale poprosiłem o to księdza z parafii, w której jest „Eden". Dziwna nazwa, swoją drogą. – Milczał przez chwilę, a Pater słyszał skrzypienie podłogi pod jego stopami. – W zasadzie nawet tego nie powinienem panu mówić, ale trudno. Wieczorem odebrałem telefon. Dzwonił tamten ksiądz. Powiedział: „Proszę mnie więcej o to nie prosić".

– A czy mówił coś jeszcze?

– Zapewne pan wie, że obowiązuje nas tajemnica spowiedzi…

– Ale gdyby jednak on księdzu coś powiedział? Albo, załóżmy, wyspowiadał się? – Pater był nieustępliwy.

– To i tak nie mógłbym panu tego powtórzyć. – Plewniak rozłożył ręce. – Spowiedź odbywana przez księdza nie zwalnia go z tajemnicy, włącza w nią natomiast spowiednika. To jakby reakcja łańcuchowa…

– A dlaczego ksiądz od razu mi o tym nie opowiedział? – Pater znów stał w uchylonych drzwiach.

– Bo pan o to nie pytał.

Drzwi kościoła były już zamknięte. Ktoś jednak przy nich majstrował. Gdy młody chłopak zobaczył Patera, zaczął uciekać.

– Ej, stój! – krzyknął nadkomisarz i podbiegł, ale chłopaka już nie było.

Na drzwiach kościoła ktoś, pewnie ten, który uciekał przed chwilą, zostawił biało-czerwoną wlepkę. W pierwszej chwili Paterowi wydawało się, że postać na wlepce to ksiądz Plewniak. Dopiero po chwili rozpoznał Jacka Kuronia z nieodłącznym zapalonym papierosem. Dołem biegi napis: „Nie palcie komitetów! Zakładajcie własne!" Radykalizacja nastrojów. Upał i strajki. Ludziom się wszystko miesza – przypomniał sobie Pater.

Migrena była nie do zniesienia. Pater przez chwilę zastanawiał się, czy nie zostawić samochodu do następnego dnia. Mógłby zadzwonić po któregoś z chłopaków i poprosić o podwiezienie, ale oficjalnie był na urlopie. Odkręcił szyby w corolli i wpatrywał się w deskę rozdzielczą.

W domu włączył Beatlesów. A Day In The Life. Pater lubił zagadki. „Sierżant Pieprz" – legendarną płytę chłopaków z Liverpoolu, o dwóch z nich mówi się już w czasie przeszłym, kończyła narastająca kakofonia orkiestry i wybrzmiewający przez kilkadziesiąt sekund fortepianowy akord. I po pauzie, gdy wielu zdążyło już wyłączyć płytę, pojawiają się dziwne, zapętlone odgłosy, wybijające z błogiego nastroju. Pater czytał gdzieś, że fani Beatlesów do dziś spierają się, o co w tym zakończeniu chodzi.

Mimo proszków ból całkiem nie ustąpił. Pater nie miał ochoty słuchać irytującego zakończenia, wyłączył płytę, gdy gasł akord fortepianu. A Day In The Life. Myśli z kończącego się dnia tasowały mu się w głowie niczym karty w rękach wytrawnego gracza. Maziarski. Czekański. Wyspa Menstruujących Mężczyzn. Studentka z różą. Sekty. Neopoganizm… Wszystko się miesza. Jeden syf… Rany symboliczne. Kogo Czekański mógł tak zranić? Jak głęboko trzeba sięgnąć w przeszłość? Czy ktoś zemścił się po latach? Zginął – nie zginął? Zabił – nie zabił? „Proszę mnie więcej o to nie prosić". Pater przypominał ślepca, który rozpaczliwie szuka punktu oparcia. Gdzieś ten punkt musi być.

Reakcja łańcuchowa. Ktoś w „Edenie" uruchomił reakcję łańcuchową. Ale kto?

Tego wieczoru nadkomisarz Pater znów nie włączył telewizora i nie obejrzał meczu. Także doktor Marciniec nie widział, jak krytykowany dotychczas, wyśmiewany i otłuszczony Ronaldo strzela dwa gole skośnookiemu bramkarzowi Japonii. W telefonie komórkowym skandynawisty rozległ się dzwonek z piosenki Toxic Britney Spears.

– Szczęść Boże… – Marciniec usłyszał cichy glos.

Dom Seniora „Eden", 24.06.2006, 9:15

„Rzeźnika z Milanówka" w „Edenie" jeszcze nie było. Brunetka w recepcji poinformowała Patera, że dyrektor Libling wyjechał poprzedniego dnia koło piątej. Niebawem powinien być.

– Może tymczasem napije się pan kawy w naszej restauracji – zaproponowała, a Pater pomyślał, że słowa „stołówka" w tym miejscu się nie wypowiada i że Libling jest tu tytułowany „dyrektorem", a nie „doktorem", co eliminować miało ciąg szpitalnych skojarzeń, które mogłyby pojawić się w głowach pensjonariuszy lub, co gorsza, potencjalnych klientów. Pater zdążył jeszcze dostrzec, że na niebieskiej bluzce recepcjonistki wyhaftowane jest żółte słońce oraz napis „Eden". Zupełnie jak w biurze podróży – pomyślał. Tyle że tu podróżuje się w jedną stronę.

Pater nie znosił głupich złośliwości losu. A plany waliły się od rana. Chciał być w „Edenie" już koło ósmej. Najpierw nie mógł odpalić corolli. I pewnie stałby jeszcze pod blokiem, gdyby nie pan Zbyszek, sąsiad z parkingu, właściciel forda z wgniecioną blachą i z zawodu taksówkarz. Po pięciu minutach charczenia rozrusznika toyota wreszcie odpaliła.

– W sumie trochę szkoda. – Pan Zbyszek wycierał ręce. – Byłby fajny kurs. Zwykle o tej godzinie mam Wietnamczyka, który odwozi córkę do szkoły. Jedzie potem zapachem smażonego kota w pięciu smakach co najmniej do południa. Można się porzygać. A jeszcze teraz, przy takiej pogodzie!

Najpierw corolla, teraz Libling. Nadkomisarz był ciekaw, czy jego nieobecność należy traktować jak demonstracyjny objaw lekceważenia, czy też „Rzeźnik z Milanówka" przyjeżdża rano o różnych godzinach. Pater uświadomił sobie kolejny raz, że nic nie wie. Przede wszystkim nie zna zwyczajów panujących w „Edenie". Musi nadrobić zaległości, i to w tempie prymusa. •

Przynajmniej kawę mieli tu dobrą. Pater pił drugie espresso i łapał strzępy rozmowy dochodzącej od stolika obok. Większość słów zagłuszał szczęk sztućców.

– Tato, naprawdę nie mogłem. Jeszcze raz cię przepraszam. – Trzydziestokilkuletni blondyn w garniturze nachylał się przez stół. Po drugiej stronie siedziało jego lustrzane odbicie, tylko dwukrotnie starsze. Siwy mężczyzna nic nie odpowiedział, zaczął głośno mieszać kawę. – Mam nadzieję, że spodoba ci się to, co wybraliśmy z Basią. – Tym razem lustrzane odbicie coś powiedziało, ale Pater nie słyszał co. – Ależ, tato, jak to nieważne? Też powinieneś zrozumieć naszą sytuację. Posiedzenie rady nadzorczej przeciągnęło się…

Paterowi żal się zrobiło blondyna i jego ojca. Żal było mu człowieka, który musi słuchać takich tłumaczeń. I współczuł człowiekowi, który cały kolejny dzień będzie musiał smażyć się w garniturze, by zapewnić rodzinie życie na odpowiednim poziomie. I którego nikt nie rozumie. Ci, którzy w konkursie radiowym postawili na to, że pogoda dziś się nie zmieni, mogli czuć się zwycięzcami. Miało być chłodniej o dwa stopnie, ale przy wielodniowych upałach żadna to różnica.

Rozmowę zagłuszył kolejny dźwięk. Pater usłyszał ciche skrzypienie, po czym otworzyły się dwuskrzydłowe drzwi. Nadkomisarz najpierw ujrzał jej plecy. Kobieta odwróciła się i wtedy stało się jasne, dlaczego wchodziła w nietypowy sposób. Na wózku inwalidzkim, który miała przed sobą, spała maleńka postać, sucha jak śliwka. Na pierwszy rzut oka nie można było powiedzieć, czy to kobieta, czy mężczyzna. Spod koca w kratkę wystawały nogi w kapciach. Pielęgniarka – pomyślał Pater. Ta sama, którą widział pierwszego dnia. Ta ze snu. Kobieta popatrzyła na Patera bez zbytniej ciekawości i popchnęła wózek w stronę patio. Po chwili wróciła i zamówiła kawę właśnie w chwili, gdy nadkomisarz do niej podszedł.

– Nazywam się Pater. Jarosław Pater. Jestem z policji. – Z bliska pielęgniarka wyglądała młodziej, niż zdawało się Paterowi w pierwszej chwili. Ale stojąca przed nadkomisarzem brunetka z trudem tuszowała sine kręgi pod oczami.

– Tak. Pamiętam pana. – Nie przedstawiła się. Uznała pewnie, że nie musi. Plakietka na niebieskiej bluzce mówiła o niej wszystko. „Joanna Radziewicz. Asystentka".

– Pozwoli pani, że zadam kilka pytań. Długo pani tu pracuje?

– Za długo. – Kręgi pod oczami zrobiły się wyraźniejsze. – Ale jeszcze trzy miesiące – popatrzyła w stronę patio. – Jestem już tylko ze względu na niego. Jego stan ostatnio bardzo się pogorszył. Lekarz mówi… Tak czy inaczej, sądzę, że za trzy miesiące mnie tu nie będzie.

– A gdzie pani będzie?

– Lech Walesa Airport i dom starości w Kornwalii. Dystyngowane starsze Angielki i dżentelmeni rozmawiający o krykiecie – próbowała się uśmiechnąć. – I wielokrotnie wyższe zarobki. Dlaczego się pan uśmiecha?

Paterowi przypomniał się dowcip opowiadany przez Kuleszę. Przychodzi baba do lekarza. A lekarz w Irlandii. Lekarze. Pracownicy służby zdrowia. Albo wyjechali, albo, jak łowcy skór w Łodzi, pomagali uśmiercać pacjentów i dostarczać ciała zakładom pogrzebowym, a przy okazji zrobili niewyobrażalną reklamę lekarstwu o nazwie pavulon. W „Edenie" też ktoś zabawił się w łowcę skóry i oskalpował Maziarskiego. A światowej sławy chirurg zniknął bez śladu.

– Czy pan mnie słyszy? – pielęgniarka zapytała głośniej.

– Przepraszam. Trzy miesiące… Zaskoczyła mnie pani szczerość. – Oboje milczeli przez chwilę. – Chciałbym panią zapytać o profesora Czekańskiego. Co pani o nim myśli? I gdzie on teraz może być?

– Profesor wyjechał na krótko, prawda, pani Joanno? – Jak spod ziemi wyrósł dyrektor Libling. – Mimo wieku wciąż jest aktywny zawodowo, tylko podziwiać! Dwie kawy poproszę do mojego gabinetu. – Odwrócił się w stronę barku. – Tam dokończymy rozmowę.

Niczego nie będziemy kończyć – pomyślał Pater. Rozmowa dopiero się zaczęła.

Dom Seniora „Eden", 24.06.2006, 10:15

– Personel i nasi klienci zostali poinformowani o tym, że Czekański wyjechał. Jeśli chodzi o Maziarskiego… miał atak serca, a że to znana i ważna osoba, stąd tyle było zamieszania. – Libling nie krył irytacji, że musi się tłumaczyć. – Uprzedzę pańskie pytanie. To nie był mój pomysł, nie ratuję w ten sposób swojej reputacji. To ci z ABW. Niech pan mnie nie pyta dlaczego, bo nie wiem.

– Byłbym jednak wdzięczny, gdyby nie wyręczał mnie pan w zadawaniu pytań. – Pater ostentacyjnie odsunął od siebie kawę. – A teraz po kolei. Potrzebuję nazwisk wszystkich, którzy byli w „Edenie" w ciągu ostatniego miesiąca. Nawet listonosza i hydraulika.

– Przemknęła mu myśl o zatykającej się wannie. – Rozumiem, że prowadzicie tu taką książkę, więc to nie kłopot…

– Kłopot! – Libling wreszcie poczuł się pewniej.

– Taka książka jest, owszem, ale w posiadaniu ABW. Podobnie jak twardy dysk naszego komputera. Może – popatrzył złośliwie – znów pomogą panu koledzy? Poza tym, jak pan wie, jesteśmy nowoczesnym ośrodkiem. Mamy tu ekskluzywną bazę hotelową dla rodzin i znajomych. Nasi podopieczni, jeśli tylko pozwala na to stan zdrowia, mogą też opuszczać ośrodek. Wystarczy, że złożą oświadczenie, iż wyjeżdżają na własną odpowiedzialność, i podadzą miejsce pobytu.

– Czy to znaczy, że Czekański często korzystał z takiej możliwości? – Pater poczuł, że dopiero teraz zaczynają się schody. Bardzo strome schody.

– Mniej więcej tydzień przed… przed wypadkiem z Maziarskim przyjechali do niego dwaj z zagranicy.

To zabawne było, bo w pierwszej chwili miałem wrażenie, że ci faceci kłócą się. Potem zrozumiałem, że mówią takim jakimś dziwnym gardłowym językiem, może duńskim. Gdy pojawił się Czekański, zaczęli rozmawiać po niemiecku. A potem wyjechali.

– Wyjechali?

– No tak, Czekański napisał oświadczenie i wyjechali. Profesor wrócił po trzech dniach.

Pater nachylił się przez biurko do dyrektora i powiedział bardzo cicho:

– Panie dyrektorze. Liczę, że jest pan człowiekiem obdarzonym znakomitą pamięcią. Na pewno pamięta pan – głos Patera był monotonny i nużący – jak przy pierwszym spotkaniu wręczyłem panu wizytówkę. Byłem dziwnie pewien, że jeszcze się spotkamy, a wie pan dlaczego? Bo dotrzymuję słowa. A teraz proszę, by przypomniał pan sobie, kto tu był w ciągu ostatniego miesiąca. Wszystkie twarze. Proszę też odtworzyć, jakie miejsce pobytu wpisał Czekański, gdy wyjeżdżał po raz ostatni. Liczę – zawiesił głos – że jest pan także obdarzony pamięcią krótkotrwałą i pamięta pan przebieg naszej wczorajszej rozmowy

– Ostatnie zdanie zabrzmiało jak groźba. – Potrzebuję także wszystkiego o Maziarskim. Karty jego pobytu, badań lekarskich, wszystkiego. Ten przynajmniej nigdzie nie wyjeżdżał, prawda?

Pater po raz kolejny przekonał się, że groźba podziałała. Czoło Liblinga pokryły kropelki potu.

– Proszę mi wierzyć, z Maziarskim jest jeszcze gorzej. ABW zabrało wszystko. Dosłownie wszystko. Wyczyścili jego pokój. Kartę pobytu zabrali, wszystko zabrali! – Libling nie krył już zdenerwowania.

– Idziemy. – Pater wstał.

– Ale dokąd?

– Do pokoju Czekańskiego. A potem Maziarskiego.

– Oba są zaplombowane! Co ja w razie czego powiem tym z ABW? – Ręce Liblinga drżały.

– Powie pan, że pański sanitariusz Ryba znów dostał ataku szału. Czy to nie ryzykowne zatrudniać takiego człowieka w pańskiej krainie łagodności?

Libling nie odpowiedział. Stali pod pokojem Czekańskiego. Pater wprawnym ruchem zerwał taśmę i plombę.

Dom Seniora „Eden", 24.06.2006, 11:05

Pater przeżył rozczarowanie. Stał w milczeniu i wpatrywał się w przestrzeń gabinetu, bezkresną w porównaniu z jego skromnymi trzydziestoma metrami kwadratowymi. Wszystkie ściany były zastawione półkami. Na biurku stał monitor komputera. Przy fotelu obitym czerwoną skórą leżała na niewielkim stoliczku szachownica. Pater popatrzył na układ figur. Końcówka wieżowa. Białe mają pion przewagi. Secesyjna bluszczowata lampa obok fotela sprawiła, że Pater poczuł ukłucie zazdrości. Zdarzało się często, gdy przybywał na miejsce zbrodni albo do domu podejrzanego – w hebanach, kolonialnym albo wyrafinowanym minimalistycznym stylu, z wielkim telewizorem plazmowym i wieżą najnowszej generacji. Zazdrość mijała, gdy Pater zaczynał poznawać, jakie nieszczęście lub świństwo stało za tym luksusem i czyim kosztem powstał.

Przeszedł do sypialni. Znów regał z książkami, tyle że znacznie mniejszy. Telewizor. Wiedział z doświadczenia, że telewizor jest ważny. Zwykle na telewizorach stawiano zdjęcia bliskich i zdobyta w ten sposób wiedza często pomagała w śledztwie. Wraz z plazmówkarni obyczaj ten zanikał. Pater rozglądał się po pokoju. Najwyraźniej profesor Czekański nie należał do ludzi zbyt sentymentalnych. Ani w gabinecie, ani tu nie było śladu zdjęć.

– Wygląda pan na zawiedzionego – uśmiechnął się Libling. – Pewnie myślał pan, że zastanie pan szkielet, preparaty w formalinie albo jakąś czaszkę zasuszoną przez łowców głów? – Uśmiech nie schodził mu już teraz z twarzy.

– To jest podwójne łóżko. – Pater zignorował uwagę dyrektora. – Czy to znaczy, że… że profesor przyjmował tu gości?

– Aż tak nowocześni to nie jesteśmy – Libling zaśmiał się. – Trzymamy się zasady, że nasi klienci i goście śpią w osobnych pokojach. Proszę mi wierzyć, że to nie tylko słowa.

Pater popatrzył na książki. W oczy rzucał się chaos, widocznie tu stały tylko te, które Czekański lubił podczytywać sobie przed snem. Ritual Surgery Revisited Jamesa Geertza, Mortal Lessons: Notes on the Art of Surgery Richarda Seltzera, Moi wielcy poprzednicy Garriego Kasparowa po rosyjsku i My 60 Memorable Games Bobby'ego Fischera. Obok Śmierć w Lizbonie Roberta Wilsona – z okładki Pater dowiedział się, że to powieść kryminalna. Chaos i porządek. Asceza i podwójne łóżko. Jakim człowiekiem był profesor? Co mówią o nim te ściany zawalone tysiącami książek?

Wrócili do gabinetu. Pater sięgnął pod biurko, chwilę szukał czegoś, w końcu pochylił się.

– Gdzie jest komputer?

– Zabrali ci z ABW. Papiery profesora z szuflad też. U Maziarskiego wszystko wymietli – odrzekł Libling.

Pokój po oskalpowanym mężczyźnie czekał na nowego, jak się tu mówiło, klienta. Pusty regał skojarzył się Paterowi ze szkieletem.

– Będę tu pojutrze – stwierdził nadkomisarz, gdy stali przy samochodzie. – Proszę pamiętać o mojej prośbie. Poza tym nie odpowiedział mi pan jeszcze na jedno pytanie…

– Jakie pytanie, komisarzu? – zdziwił się Libling. -. Dlaczego zatrudnił pan tu Rybę. Nie każdy próbuje utopić własne dziecko w akwarium.

Libling zdjął okulary przeciwsłoneczne.

– Trzeba ludziom pomagać, komisarzu. Ryba to świetny sanitariusz, znakomity fachowiec. Raz powinęła mu się noga. Ale to nie powód, by go przekreślić. Życie mu się nie ułożyło. Jest po prostu nieszczęśliwy…

Już drugi raz w ciągu doby ktoś opowiada mi o ludzkim nieszczęściu. Najpierw ksiądz Plewniak o Czekańskim, teraz Libling o sanitariuszu, którego oficjalnie nazywają tu asystentem.

– Gdzie mogę go znaleźć?

– Od wczoraj jest na urlopie. Przez tydzień. Ale dam panu komórkę i na wszelki wypadek adres. To przynajmniej wiem, więc mogę spełnić pańską prośbę od razu – dyrektor nie krył ironii.

Libling patrzył za odjeżdżającą toyotą. Z trudem łapał powietrze. Słońce robiło swoje. Pomyślał, że sam czuje się jak ryba. Ryba wyjęta z wody i bez litości rzucona na stół na chwilę przed śmiertelnym uderzeniem.

Gdańsk, 25.06.2006, 18:20

– Wie pan co, nadkomisarzu? Czuję się, jakbym nagle się znalazł w środku filmu. Tego, co to Kościół go na Wielkanoc skrytykował. Dowartościowanie tego, co żeńskie… Jak to było? Kod Leonarda da Vinci, tak? – Wieloch wyciągnął z kieszeni chustkę nie pierwszej świeżości, strzepnął z niej jakieś pyłki i wytarł twarz. Pater opowiedział aspirantowi o wizycie w „Edenie", pustym pokoju Maziarskiego, po którym nie został już żaden ślad, komputerze Czekańskiego i domniemanych Duńczykach. A także o ranach symbolicznych i Wyspie Menstruujących Mężczyzn.

Byli na Zaspie. Pater czuł tu się dobrze. Cały czas u siebie. Blokowiska Przymorza, ze słynnym falowcem, w którym mieszkał, szare bryły na Zaspie i Żabiance po latach niespodziewanie składały się w architektoniczną całość. Gdy jechali ulicą Śląską i mijali czteropiętrowe budynki, które wyglądały pośród monumentalnej płyty jak Dawid przy Goliacie, nadkomisarzowi przypomniało się hasło „Zbudujemy gdański Żoliborz". Już lata całe temu Muniek śpiewał o tym, jak to zielony Żoliborz, pieprzony Żoliborz rozkwita na drzewach, na krzewach. Na Małym Przymorzu nic nie rozkwitło, jak zwykle skończyło się na hasłach, planach i marzeniach. Teraz, podczas upałów, blokowiska: parowały wszystkimi porami betonu, oddając miastu miazmaty w niewyobrażalnych ilościach. Pater skręcił z Jana Pawła II w jedną z bocznych uliczek. Byli na miejscu.

Poprzednie popołudnie Pater spędził na odrabianiu zaległości. Godzinami surfował po portalach polskich i anglojęzycznych poświęconych piłce nożnej i czytał komentarze do rozegranych na mundialu meczów. Dużo dobrego pisano o Ghanie, która, w przeciwieństwie do Wybrzeża Kości Słoniowej, drużyny z gwiazdą światowego formatu Didierem Drogbą, szła przez turniej jak burza. Jednak coś podpowiadało Paterowi, że Ghany nie powinien obstawiać. Grający często dają się ponieść emocjom, porywom serca i zwykłej sympatii. Wtedy na ogół przegrywają. W przeciwieństwie do nich Pater kalkulował. Jego kalkulacje były tak zimne jak ciało Walta Disneya w stanie hibernacji. Ci, którzy ładnie grają, nigdy nie zwyciężą. Pater zastanawiał się, czy w przypadku „Edenu" nie zachował się właśnie jak miękki gracz. Skupił uwagę na profesorze, a tymczasem coś dziwnego działo się wokół oskalpowanego inwalidy, który w ogóle nie był inwalidą. Czego szukało ABW? A że czegoś szukało, tego Pater był pewien.

Dziś rano zadzwonił do Wielocha. Czuł, że ten mężczyzna, który niejednego zwiódł swoją powierzchownością rumianego cherubina, może dziś się przydać. Potem poszedł, jak sam mawiał, wyspowiadać się w „Profesjonale". Kasjerki z niebieskimi tipsami nie było. Kupony przyjmował szef.

– Miło pana widzieć – sapał, licząc pieniądze. – Wie pan, my też przywiązujemy się do stałych klientów. To tak jak z nałogiem, rozumie pan? – Pater nie rozumiał i nie chciał rozumieć. – Tak jak z papierosami. Jak nie ma was, zaczynam kręcić się tu niespokojnie. – Raz jeszcze odliczył pieniądze. – Więc cieszę się. A Ghana? Nie zapomniał pan o Ghanie? I co się z panem działo?

– Mam dużo roboty w firmie. Ghany nie obstawiam.

Windy nie działały. Pater i Wieloch wspięli się na trzecie piętro, oglądając po drodze napisy wypalone papierosami na ścianach i sufitach. Nadkomisarz całe przedpołudnie próbował dodzwonić się do Ryby. Telefon asystenta z „Edenu" cały czas milczał. Zdał się na przypadek. Może go zastaną w domu. Pater zadzwonił. Drzwi otworzył szczupły, niewysoki mężczyzna z włosami związanymi w kucyk.

– Czy zastaliśmy Marcina Rybę? – Nadkomisarz i aspirant wyćwiczonym ruchem wyjęli legitymacje.

– On tu nie mieszka. – Mężczyzna czujnie wpatrywał się w dokumenty Patera.

– A pan? Pan tu mieszka? – Wieloch na wszelki wypadek przyblokował stopą drzwi.

– Mieszkam. To znaczy… nie mieszkam. Na dziewiątym mieszkam tak naprawdę. – Mężczyzna był coraz bardziej zdenerwowany.

– Tego kutafona nie ma. – W drzwiach stanęła kobieta z rękami umazanymi krwią. W dłoni trzymała nóż. Dopiero po chwili Pater zrozumiał, że na jej rękach zastygły skrawki wątróbki i ślady przygotowywanej kolacji. – I mam nadzieję, że więcej go nie zobaczę. – Wrzask dziecka dobiegł gdzieś z pokoju. – Cicho tam masz być! – krzyknęła. – A jeśli go szukacie, idźcie do „Alladyna". Ma tam platynową kartę stałego klienta – zarechotała. – Dziś będzie po raz dwa tysiące dwudziesty czwarty. Nazywają go „Metyl". Jak ten z Pitbulla. – Teraz śmiech przeszedł w rzężenie.

– Aktor w alkoholowym serialu – powiedział Pater, kiedy już zamknęły się drzwi.

– Niezły odjazd, co? – Wieloch kończył loda z pistacjowych gałek.

– Ludziom się wszystko miesza – mruknął Pater.

– Wyjaśnię to panu. – Chrzęst wafla w wielkich szczękach Wielocha był dobrze słyszalny. – To teraz w blokowiskach norma. Ten podstarzały hipis z kucykiem mieszka z Rybą. To znaczy, z kobietą. Jestem pewien, że swoje mieszkanie na dziewiątym piętrze wynajmuje jakimś studentom i z tego oboje żyją. Też mam takie dwie parki u siebie w bloku. Zresztą – ciągnął aspirant – gdybym był sam, poszukałbym sobie babki w sąsiedztwie. Szczęście jest i kasa jest.

Pater spojrzał przeciągle na podwładnego. Byli przed osiedlowym barem „Alladyn". „Alladyn" i „Mandaryn" – skojarzyły się Paterowi orientalne nazwy. Miejsca te miały jednak tyle z sobą wspólnego, co Charlie Haden z piosenkami Shakiry. Czyli nic.

Gdańsk, bar „Alladyn", 25.06.2006, 19:00

Mimo że drzwi i okna były pootwierane, w środku unosiły się opary alkoholu, frytek na zjełczałym oleju i potu. Paterowi przypomniał się smażony kot w pięciu smakach i doznał nagłego ucisku w żołądku. Dwóch chłopaków stało, obejmując się, pod oknem. Jeden trzymał flaszkę wódki, drugi – dwa piwa. Trzeci robił im zdjęcie telefonem komórkowym. Ten z piwami, w czerwonych spodniach od dresu, wyciągnął palce wskazujące w stronę obiektywu, jak na hip-hopowym teledysku. – Jebać! Jebać szkołę, jebać – zaśpiewał i zagłuszył Natalię Kukulską oraz rapera Tede w szafie grającej. Trzy lata temu – skojarzyło się Paterowi – trzy lata temu to nagrali. W tym roku, gdy rozpadło się jego małżeństwo. – Jebać szkołę, jebać – zawtórował drugi chłopak. Skończył się rok szkolny i małolaty w osiedlowych barach dawały upust swojej nienawiści oraz poczuciu wolności.

Marcina Rybę poznali od razu. Siedział w rogu z dwoma kolegami, wykonując coś, co w języku bokserów nazywa się head movement. Głowa sanitariusza odchylała się na lewo, by za chwilę wykonać niespodziewanie unik w prawą stronę przed niewidzialnym ciosem.

– Liczymy na to, że przyjmiecie to z pełnym zrozumieniem, jeśli dosiądziemy się na chwilę. Mamy – Wieloch wyjął legitymację – kilka pytań do Marcina.

Jego kompani przyjęli to z pełnym zrozumieniem. Popatrzyli na siebie i po chwili skład osobowy przy stole się zmienił.

– Nazywam się Pater. – Nadkomisarz potrząsnął ramieniem Ryby. – Prowadzę dochodzenie w związku z tym, co wydarzyło się w „Edenie". Pańska żona pa wiedziała, że tu pana znajdę.

Ryba ocknął się.

– Suka. Zwyczajna dziwka – mówił tak, jakby miał szczękościsk.

– Pańska przeszłość mnie nie interesuje – ciągnął Pater. – Wiem o żonie. I… o akwarium. Ale powiem panu, że zdarzają się gorsze historie – ciągnął. – Gość pracuje na budowie. Libia czy coś takiego. I kontrakt kończy mu się tydzień wcześniej. Postanowił zrobić niespodziankę żonie, wraca, a tu ona robi mu niespodziankę, rozumie pan, co mam na myśli. – Ryba drgnął niczym ukłuty igłą.

– No ciekawe. – Wieloch nie mógł się powstrzymać. – Nie znam tego.

– No i mąż, jak gdyby nigdy nic, mówi do kochanka: skoro już tak się zdarzyło, trudno, napijmy się wódki, tak na zgodę. Dam ci kasę, to było jeszcze w setkach tysięcy starych złotych, idź na piąte i kup flaszkę. Powiedz tylko, to takie hasło na mecie: „Nie widziały gały, co brały". Facet poszedł i kupił. Wypił i stracił wzrok.

– Alkohol metylowy, tak? – Wieloch pokręcił z podziwem głową. – Nie widziały, gały, co brały…

– I nic już więcej nie zobaczyły. Prokurator chciał potem dowieść, że faceta oślepiono z premedytacją, ale wszystko wskazywało na to, że trafił na felerną butelkę. – Nadkomisarz zobaczył napis nad barem. „Ten kapuje, kto nie pije". – To nie koniec. – Pater patrzył na napuchniętą twarz Ryby. – Ten gość, mąż, przybił do ościeżnicy banknoty o takich nominałach, jakie dał gachowi na wódkę. I gdy przychodzili znajomi, informował: „Moja żona za taką sumę się puszcza. Chcesz ją?" Mówił tak każdemu. A kobieta skończyła w psychiatryku. Przy okazji – potrząsnął Rybą – jak ty możesz pracować w „Edenie" i tak chlać?

– Piję, gdy nie pracuję. Poza tym jestem profesjonalistą. – Ryba znów wykonał head movement.

– No to powiedz mi coś o Czekańskim – Pater ściszył głos i usłyszał stukot monet w automacie „King House of Poker". Maszyna wypłaciła komuś premię.

– Czekański to skurwiel. – Sanitariusz chwiał się jak bokser na linach w piętnastej rundzie. – Potrafił powiedzieć, że jedzenie mu nie smakuje, strącić talerz na podłogę i kazać sprzątać po sobie. I tak trzy razy z rzędu. Ale profesor Libling to akceptował, bo to dziany gość. – Aby wypowiedzieć tych kilka zdań, Ryba potrzebował dobrze ponad minutę, co chwila walcząc ze szczękościskiem. W castingu na prezentera MTV miałby raczej marne szanse, pomyślał o sanitariuszu Pater.

– A Maziarski? Dlaczego zaprzyjaźnił się z Maziarskim?

– „Zaprzyjaźnił" to złe słowo. Profesor miał go za idiotę. Ciągle wygrywał z nim w szachy. Aż nagle powiedział, że Maziarski to ciekawy przeciwnik. Tak powiedział. Zaczął z nim spędzać całe wieczory. Ostatni raz, gdy się widzieliśmy, powiedział coś w stylu: „Każdy gra swoją grę. Ciekawe, który wygra".

– Kiedy to było?

W tym momencie głowa Ryby znów opadła, a Pater poczuł czyjąś obecność. Nad nim stała młoda dziewczyna.

– Co pan robi w takim miejscu? – zapytała, a Pater przypomniał sobie wytatuowaną różę i plaster antykoncepcyjny na opalonym ramieniu.

– Mógłbym o to samo panią zapytać. – Uniósł głowę. – Widziałbym panią raczej w jednym z modnych klubów Trójmiasta.

– Lubię bezpretensjonalne miejsca, takie jak to. – Ewelina Kucaj omiotła spojrzeniem stoliki i pomachała chłopakowi w czerwonych spodniach. – Ciekawe, czy nadal rozmawia pan o aborcji? – zapytała z nieskrywaną złośliwością.

Ostatnie słowo sprawiło, że głowa Ryby odskoczyła, jakby nagle cios podbródkowy nieznanego przeciwnika dosięgnął celu. Wyprostował się i popatrzył na studentkę doktora Marcińca nieprzytomnym spojrzeniem.

– Kurwa, suka…

Gdyby Ryba wypił mniej, zapewne dostrzegłby ruch głową wykonany przez nadkomisarza Patera i znaczące spojrzenie posłane Wielochowi. Zamiast tego sanitariusz zobaczył swój palec wskazujący w czyjejś wielkiej dłoni. Zmieniał on powoli kąt w stosunku do pozostałych palców. Kąt rozwarcia przekroczył dziewięćdziesiąt stopni, a Wieloch nie zwalniał uchwytu. Ryba jęknął i zaczął zsuwać się z ławy, na której siedział.

– Co on mu robi? – Pistacjowe oczy studentki były wielkie jak kulki lodów, które niedawno zjadł Wieloch. – Niech on przestanie! Nie chcę takiego obrońcy! Sama potrafię sobie dać radę z takim osiedlowym macho! – wrzasnęła.

– Ma pani swoje bezpretensjonalne miejsca – pa wiedział Pater i spojrzał jej w oczy. Może gdybym był młodszy o piętnaście lat i o piętnaście lat głupszy, pomyślał.

Kąt rozwarcia się powiększył i Ryba teraz klęczał.

– Tu nie chodzi o panią – powiedział Pater. – To za akwarium. To za akwarium, słyszysz – szepnął Rybie.

Pater wiedział, że nie jest to cała prawda. Ewelina Kucaj patrzyła pistacjowymi oczami i nic nie rozumiała.

Gdańsk-Jelitkowo, 26.06.2006, 7:55

Wśród mieszkańców Trójmiasta było bardzo niewielu takich, którym by strajk służb komunalnych nie przeszkadzał, a jeszcze mniej było takich, którzy by się z niego cieszyli. Do tych ostatnich ekscentryków należał sześćdziesięcioletni Waldemar Jóźwiak, zwany obecnie „Jureczkiem", a niegdyś „Waldim Śmieciarzem". Swój aktualny przydomek Jóźwiak zyskał kilka lat temu, po sukcesie filmu Edi. W obrazie tym tytułowemu bohaterowi partnerował niejaki Jureczek i właśnie podobieństwo Waldiego do owej postaci – w wyglądzie, w działalności zawodowej i w upodobaniach do tanich, słodkich i mocnych win – zaowocowało nowym przezwiskiem, które ucieszyło Jóźwiaka, lecz nie na długo. Był zbyt doświadczonym człowiekiem, aby nie wiedzieć, że w naturze musi być zachowana harmonia i po chwilowej radości nadejdzie jakaś przykrość. Intuicja go nie zawiodła. W tym samym mniej więcej czasie, kiedy Edi został polskim kandydatem do Oscara, rady różnych trójmiejskich osiedli podjęły drakońskie uchwały, które uderzyły Jureczka po kieszeni i zmusiły do dłuższych okresów abstynencji. Nagle z dnia na dzień śmietniki przykryto blaszanymi dachami, a pomiędzy dachem i górną krawędzią murków założono metalowe siatki. Śmietniki stały się niedostępnymi twierdzami, do których klucze mieli jedynie wybrańcy. Zamknięte, stały się podobne osiedlom zamkniętym dla tych, którym ochroniarz nie podnosił szlabanu przy wjeździe. Ci mieli przynajmniej własne kubły z własnymi odpadkami. Szybko też pojawiły się kartki zachęcające do spisywania numerów rejestracyjnych samochodów, które zatrzymywały się koło śmietników. Dłuższy postój takiego samochodu mógł oznaczać, że jakiś obcy próbował coś wyrzucić i że pojawiły się „cudze" śmieci.

Tak było do wielkich upałów i do strajku śmieciarzy. Wtedy to bowiem ludzie, nie chcąc ryzykować ataku owadów i smrodu, nie otwierali już bramek, lecz po prostu pozostawiali swoje worki pod owymi twierdzami. I wówczas pojawiali się tam ożywieni śmieciarze, a wśród nich rozradowany Jureczek, który gratulował sobie dialektycznych przeczuć.

Choć tego ranka Jureczek zebrał już sporo, postanowił pójść za ciosem i udać się do Jelitkowa, gdzie przy dwóch telebimach ustawionych na plaży spodziewał się znaleźć mnóstwo aluminiowych puszek po piwie. Jak postanowił, tak i uczynił. Popedałował do Jelitkowa, przeprowadził rower składak z przymocowanym do niego wózkiem przez mostek nad Potokiem Oliwskim i ruszył w stronę plaży. Nie pomylił się. Z piachu wystawało wiele zgniecionych pustych puszek, upstrzonych czarnymi plamami po gaszeniu papierosów. Pewnie w niektórych z nich znajdę zużyte prezerwatywy, pomyślał. Żniwo niedzielnej mundialowej nocy. Są jeszcze pijackie niedobitki. Ci trzej to pewnie mocno wczorajsi.

Wtedy Jureczek zrozumiał, że się pomylił. Trzej mężczyźni siedzący na piachu między telebimami wcale nie byli kibicami, którzy wciąż jeszcze przeżywali wczorajszą bijatykę na boisku między piłkarzami Portugalii i Holandii. Znaczny udział miał w tej awanturze rosyjski sędzia Iwanow, który niczym szalony prestidigitator wyjmował kartkę za kartką, obdarowując żółcią i czerwienią graczy obu drużyn. Nie, ci trzej nie opijali wydarzeń mundialu do białego świtu. Byli nadzwyczaj trzeźwi i czujni.

– Czy zechciałby pan nam nie przeszkadzać? – zwrócił się do złomiarza jeden z nich, szczupły i szpakowaty, w dobrze wyprasowanej koszuli. – Zbierze pan swoje puszki, kiedy skończymy, za chwilę…

Jureczek kątem oka zauważył konkurencję. Czesiek z Brzeźna pchał swój wózek brzegiem morza. Był wprawdzie dość daleko i palące już słońce mocno spowalniało jego ruchy, ale Jureczek nie zamierzał z nim dzielić puszkowego eldorado i szybko przystąpił do dzieła. Wydal z siebie wysoki dźwięk i zmierzwił palcami skudlone włosy. Potem zaczął gwałtownie poruszać dłońmi.

– No, co jest? Nie słyszałeś, kurwa?! – Piegowaty, rudowłosy trzydziestolatek o kręconych włosach i posturze goryla zerwał się z piasku. – No spadaj, dziadu! Ale już!

– Daj spokój, Grzesiek – odezwał się niski, otyły blondyn z czerwonymi wykwitami na policzkach i z mokrymi plamami pod pachami -.ten gość jest głuchoniemy. Oni tak piszczą…

– Nie przeklinaj, Wieloch – szpakowaty strofował rudego i przyzwalająco machnął dłonią w stronę złomiarza. – On wykonuje swoją niewdzięczną pracę. Jest głuchoniemy i nic nie usłyszy.

– Jego praca w swej istocie nie jest ani gorsza, ani lepsza od naszej, prawda, panie nadkomisarzu? – uśmiechnął się blondyn. – On do recyklingu oddaje puszki, my – bandytów.

– Muszę to zapisać, Kulesza – tym razem uśmiechnął się nadkomisarz. – Wasze bon moty mogłyby być wzorem dla piarowców pracujących u Leszka Millera, tego, który mówił, że nieważne, jak mężczyzna zaczyna, ważne, jak kończy.

Jureczek najpierw uskoczył, wystraszony wrogą pa stawą Wielocha, a potem uspokoił się pod wpływem pokojowego gestu nadkomisarza. Zerkając na Cześka, szybko policzył, że zebranie wszystkich puszek zajmie mu około dziesięciu minut, co równało się całkowitemu monopolowi w rejonie między telebimami. Wziął się zatem energicznie do roboty.

– Dziękuję, że przyjechaliście przed pracą – powiedział nadkomisarz. – Wciąż działa hasło „Jelitkowo".

– Co ma nie działać! – ziewnął Wieloch. – Kiedy dostałem pańskiego esesmana, od razu przypomniałem sobie, że tu przy ujściu potoku… Tylko to 0730 w esesmanie było straszne… W poniedziałek o wpół do ósmej to ja przewracam się na drugi bok… Zwłaszcza po meczu… Panu to dobrze… Pan na urlopie… Sorry za spóźnienie…

– Na nietypowym urlopie – sprostował nadkomisarz. – Wstałem wcześniej od ciebie. A teraz słuchajcie. Mam do was zaufanie. Ani słowa nikomu, rozumiecie?

– Jelitkowo 0730 – pokiwał głową Kulesza.

Ten numer telefonu Patera znało tylko kilka osób. Wieloch i Kulesza nie musieli czytać treści esemesa, by wiedzieć, o co chodzi. Szef nie skorzystał z oficjalnego, powszechnie znanego numeru komórki. Ale Jelitkowo i siódma trzydzieści przypomniały coś jeszcze. Przywoływały sprawę sprzed kilku lat, która zaczęła się właśnie tu i o tej godzinie. Sprawcy podwójnego morderstwa nigdy nie znaleziono, bo Pater i jego podwładni zawalili robotę. Przeoczyli oczywisty ślad. Wtedy Pater nauczył się, że ludzi zbliżają nie tylko wspólnie rozwiązane sprawy, ale i te wspólnie spartaczone.

– Dwie prośby. Pierwsza, żebyście mi pomogli, kiedy będę was potrzebował. Wasze działania będą nielegalne, bez błogosławieństwa Cichowskiego, a nawet wbrew jego woli. Zrobicie to? Pomożecie mi wbrew woli szefa? Za to może was spotkać niezły…

– Opierdol. – Wieloch przesypywał piasek pomiędzy palcami.

– Tak. – Tym razem nadkomisarz nie strofował swojego podwładnego. – A nawet coś gorszego. ABW nie lubi, jak się wchodzi na ich działkę. Paprzycki to mściwy i zawistny człowiek…

– A jego pies, Lewar – Kulesza zapalił papierosa – tylko prosi, by go spuścić ze smyczy…

– Krótko mówiąc – kontynuował Pater i odpędzał tytoniowy dym jak natrętną muchę – proszę was o gotowość do pomocy w sprawie morderstwa w „Edenie". Nie mogę wam oczywiście niczego nakazać, więc jeśli któryś chce się wycofać, najlepiej niech zrobi to teraz.

– Jelitkowo – Kulesza wymówił to słowo ponownie. – Skoro tu jesteśmy, to znaczy, że podjęliśmy decyzję. Może pan, kierowniku, niespecjalnie wierzy w naszą inteligencję, ale spodziewamy się, że zaprosił nas pan tu nie po to, byśmy wypili wspólnie cappuccino i zjedli lody „Magnum".

Wieloch najpierw przełknął ślinę, a potem zapytał:

– A tak konkretnie, co znaczy „gotowość do pomocy"?

– To znaczy, że masz robić swoje. – Kulesza wypuszczał przez nos małe, ściśle odmierzone dymki.

– A kiedy dostaniesz esemesa „Jelitkowo" z godziną, to masz rzucić swoje i pomóc nadkomisarzowi. Esemes cię uaktywnia, tak jak uaktywnia strony porno w necie.

– Porównanie nie najtrafniejsze – powiedział Pater – ale mniej więcej o to właśnie chodzi. A dokładnie mówiąc, chodzi o pomoc w sprawie morderstwa Ryszarda Maziarskiego. Jestem na urlopie, ale tylko po to, żeby móc ją prowadzić. Po cichu i prywatnie. Może nadejść chwila, że sam sobie z czymś nie poradzę. Wtedy w waszych komórkach pojawi się ten esemes, jak przed trzema laty, kiedy nam odebrano sprawę Janiszczaka.

Milczeli przez chwilę. Kulesza wcisnął niedopałek do puszki po piwie i kopnął ją przed siebie.

– Prawie jak wczoraj Maniche. – Pater skomentował strzał Kuleszy i obserwował, jak Jureczek biegnie po puszkę. – A teraz zbiorę wszystko, co wiem o tym mordzie w „Raju". Pytajcie i przerywajcie mi choćby w pół słowa. – Kiedy obaj podwładni kiwnęli głowami, nadkomisarz kontynuował: – Tydzień temu, w nocy z soboty na niedzielę, w luksusowym Domu Seniora „Eden" kolo Rozewia zamordowano Ryszarda Maziarskiego. Denat miał lat siedemdziesiąt i był inwalidą poruszającym się na wózku. I od razu dwie zagadki oraz jedno zadziwienie. Zagadki to wiek zamordowanego i sposób jego uśmiercenia.

– A zadziwienie? – Wieloch opędzał się od osy.

– Zadziwienie to luksus w Domu Seniora. Trzy tysiące miesięcznie. Tyle musi płacić każdy podopieczny doktora Liblinga… Ma za to wspaniały pokój, łazienkę z podgrzewaną podłogą i telewizor plazmowy… Jest jeszcze kilka zadziwień – Pater z upodobaniem wypowiadał to słowo. – Dyrektor jest byłym chirurgiem plastycznym. W swojej klinice w Milanówku pod Warszawą zdefasonował twarz Arletty Kosińskiej. Głośna sprawa. Pisały o niej brukowce…

– Która to? – zapytał Kulesza.

– Ta bruneta z cycami jak arbuzy – odpowiedział mu Wieloch. – Gra Żanet czy jakąś taką o egzotycznym imieniu w jednym serialu, a za pół godziny jest jakąś kurą domową w innym serialu. Raz u teściowej to tak w ciągu oglądałem i było nawet ciekawie…

– Tak, to ta brunetka z dobrze zoperowanymi piersiami – poprawił go Pater, kładąc nacisk na trzy ostatnie słowa. – Doktor Libling zamknął klinikę w Milanówku i przyjechał na Wybrzeże, aby jak twierdzi, odpocząć od dusznej atmosfery warszawki. W swoim luksusowym domu spokojnej starości zatrudnia podejrzanych typów. Jednym z nich jest Marcin Ryba, alkoholik, który kiedyś omal nie utopił ze złości własnego dziecka w akwarium. W jego aktach jest tylko ta historia o przemocy w rodzinie…

– Trudno w to uwierzyć, gdy się patrzy na jego mordę – zauważył Wieloch.

– Maziarski był w „Edenie" niecały miesiąc, najdziwniejsze jest w tym wszystkim może to, że nic o nim nie wiemy, a wziąwszy pod uwagę to, co za chwilę wam opowiem, chciałbym o tym człowieku wiedzieć jak najwięcej. Widzicie zatem, że Dom Seniora „Eden" jest miejscem dość dziwnym. Maziarski szybko zdobył sympatię profesora Czekańskiego, z którym regularnie grywał w szachy. Przedziwna jest także postać Czekańskiego…

– Panie nadkomisarzu, a teraz te dwie zagadki – przerwał Kulesza. – Wiek denata i okoliczności śmierci…

– Dobrze, dobrze… – Pater wstał, otrzepał spodnie z piasku i zaczął krążyć wokół podwładnych, ściągając na siebie uwagę Jureczka -…że mnie kontrolujesz… Zaraz przejdę do Czekańskiego. A teraz wiek… Denat miał niecałe siedemdziesiąt lat i jeździł na wózku. I jedno, i drugie zakwestionował doktor Kwieciński. Maziarski miał ufarbowane na siwo włosy, świetnie rozwinięte mięśnie nóg, a na jego bieliźnie nie było żadnych naturalnych zanieczyszczeń. To znaczy…

– Że facet był młodszy i normalnie chodził – wrzasnął Wieloch, uderzywszy się po nagim udzie, wystającym z krótkich spodenek. – Bo gdyby był inwalidą, to nasrałby niby w gacie?!

– Nie drzyj mordy na całą plażę – odezwał się Kulesza.

– Daj spokój, ojciec, tu jest tylko ten głuchoniemy… A on…

– Zanieczyściłby bieliznę – Pater przerwał podwładnemu. – Niekoniecznie musiałoby dojść do zabrudzenia, które tak dosadnie określiłeś. Względna czystość bielizny i brak zaniku mięśni jest ważnym argumentem, że udawał kogoś, kim nie był. Kwieciński ma zresztą kilka innych mocnych argumentów, które za tym przemawiają.

– Może był tajniakiem? – w zamyśleniu powiedział Kulesza. – Może z ABW, bo dlaczego właśnie ABW się w to wszystko wmieszało?

– ABW wcale się nie wmieszało. – Pater krążył coraz szybciej, wzbijając sandałami dymki kurzu. – To my się im wmieszaliśmy. Dzięki tobie, Wieloch. Byłeś na dyżurze i po telefonie Liblinga zadzwoniłeś do samego Cichowskiego. A ten przekazałby sprawę ABW i byłoby po wszystkim. Miał chyba takie wytyczne od Fałocha. Tymczasem Cichowski był na plaży z żoną i wyłączył komórkę. Wtedy zadzwoniłeś do mnie. I stało się. Namieszaliśmy ABW. Musiała to być dla ABW bardzo ważna sprawa, skoro do Kwiecińskiego dzwonił z Tunezji sam profesor Gromek i kazał mu zrobić obdukcję. Tak… ABW… Już pierwszego dnia przejęli śledztwo, a Paprzycki na mnie groźnie naszczekał. Następnego dnia na odprawie u Cichowskiego Fałoch oficjalnie odebrał nam sprawę, a stary oddelegował nas do jakiegoś poczciwca, który zamurował w mieszkaniu zmarłą wcześniej teściową.

Jureczek zebrał już wszystko pomiędzy telebimami i kłaniając się mężczyznom w pas, pokazywał, że chce teraz wziąć puszki znajdujące się pomiędzy nimi.

– Mamy hipotetyczną odpowiedź na pierwszą zagadkę. – Pater przyzwalająco machnął Jureczkowi ręką i wszyscy odsunęli się nieco, aby oczyścić złomiarzowi front robót. – Może Maziarski był agentem ABW i został zamordowany, ponieważ ktoś go zdemaskował.

– A czy jest jakaś inna możliwość? – spytał Kulesza.

– No właśnie – poparł go Wieloch. – A jeśli Maziarski nie był z ABW? No bo na zdrowy chłopski rozum, po co im człowiek w domu starców?

– Owszem, mam inną hipotezę, ale o tym za chwilę. A teraz druga zagadka, związana z modus operandi. Maziarskiemu rozbito głowę, a następnie go oskalpowano. Denat miał palce sklejone klejem. Sklejone palce tworzyły jakby romb. A z jego głowy zdarto skórę…

Jureczek drgnął, lecz Pater nie zwrócił na to najmniejszej uwagi. Odgarnął piasek i narysował palcem romb na mokrym piasku.

– O ja pierdykam! – wrzasnął Kulesza, nie patrząc na figurę geometryczną.

– Nieźle…

– To nie był bon mot, Kulesza – prychnął Pater. – Ale to prawda, nieźle… Całkiem nieźle, tym bardziej że w nocy z soboty na niedzielę zaginął inny pensjonariusz Domu Seniora „Eden". I tu wypływa nam postać profesora Jana Czekańskiego, chirurga i antropologa, znawcy, co najmniej europejskiego formatu, ran symbolicznych. To właśnie on zaginął. Żeby wam to jakoś wyjaśnić: skalpowanie jest właśnie raną symboliczną, związaną na przykład z pozyskiwaniem mocy oskalpowanego. Obok ciała Maziarskiego leżał z kolei puchar, być może to nim właśnie rozbito mu głowę. Puchar i skalpowanie przywodzą na myśl jakieś rytualne praktyki…

– Sekty – Wieloch nie wytrzymał. – Pamiętacie, jak prowadziliśmy sprawę sekty z tym brodatym guru, jak mu tam było? Coś nazwisko kojarzyło się z kacem. Wdepnęliśmy jak śliwka w gówno…

– Wieloch, proszę. – Złomiarz po raz pierwszy zobaczył, że szpakowatego coś wytrąciło z równowagi. – Do sekt zaraz wrócimy.

– Czekański i Maziarski przyjaźnili się, grali ze sobą w szachy. Rozumiecie?

– Tak. – Kulesza zapalił kolejnego papierosa. – Grało ze sobą w szachy dwóch facetów. Jeden z nich znał się na symbolice skalpowania. Był teoretykiem skalpowania. Chyba – poprawił się – był teoretykiem w tej dziedzinie, ale ostatecznie, skoro był chirurgiem… Widzieli się po raz ostatni prawdopodobnie w sobotę wieczór. W niedzielę rano jeden z nich został oskalpowany, a teoretyk skalpowania wyparował. Nasuwa się prosty wniosek…

– Że był nie tylko teoretykiem! – wrzasnął Wieloch. – No to co my tu jeszcze, kurwa, robimy?

– Jelitkowo – powiedział wolno Pater, oddzielając każdą sylabę. – Zabrano nam tę sprawę. Krzykniesz jeszcze głośniej, Wieloch, i dodasz jeszcze kilka swoich oryginalnych przerywników, kiedy wam powiem, że profesor to zły człowiek. Ktoś go bardzo nie lubi. Ktoś wysyłał mu esemesy z pogróżkami. Pogróżki były w dobrze podrobionym stylu młodzieżowym. Ktoś mu groził i Czekański zniknął. Jaki był powód jego zniknięcia? Bał się gróźb esemesowych czy też uciekł, bo zabił Maziarskiego?

– Kto miał mu niby grozić? I za co? – Wieloch podrapał się w nos.

– Byli tacy – odpowiedział Pater – i było ich całkiem sporo. Maziarski był wybitnym znawcą sekt nordyckich. Demaskował je we współpracy z Interpolem, także jako biegły sądowy… To wyraźnie pokazuje, że te sekty mogą być niebezpieczne… Ale oni nie wysyłaliby mu przecież pseudomłodzieżowych esemesów, w których wyzywaliby go, cytuję, od „pojebów"…

– Czy to chodzi o tych, no… – wytężył się Wieloch – wikingów? Facetów ze skórzanymi gaciami na jajcach i rogami na hełmach, którzy tańczą z dzidami po plaży?

– To biznesmeni – odpowiedział mu Kulesza – którzy poskaczą przez ognisko z ciupagami, a w tym przypadku – poprawił się – jakimiś mieczami czy dzidami, rozochocą się, a potem lądują w agencjach towarzyskich na Brzeźnie.

– To nie jest jednak takie proste. Jedni się tylko rozochocą, ale są i tacy, którzy traktują ten cały neopoganizm poważnie. W tej grupie też są biznesmeni, artyści, jak się to mówi, zakręceni, a sporadycznie też politycy. Nic dziwnego, że korzystamy z usług takich ludzi jak Czekański. A może korzystało również ABW? Ale wracając do profesora. Może ktoś inny mu groził?

– Pater patrzył, jak Jureczek zbiera ostatnie puszki.

– Czekański był znienawidzony przez studentów, którzy często skarżyli na niego do dziekana. Wybierał sobie wśród nich ofiarę, którą dręczył psychicznie. Sadysta… Może miał nawet z tego powodu wyrzuty sumienia. Wiecie, niedawno się spowiadał u pewnego księdza. Ten ksiądz już go więcej nie wyspowiada. Nie chce go znać. Może też dręczył tego duchownego podczas spowiedzi? Może zadawał mu rany symboliczne? Rany duchowe? Wiele pytań, wiele zagadek i kłody pod nogami… Monopol ABW… Sekty i skalpy…

Pater przypatrywał się niewielkim falom. Ich szum mieszał się z odgłosem zgniatanych przez złomiarza puszek. Hen, bardzo daleko, pojawiła się jakaś para trzymająca się za ręce. Poranny romantyczny spacer i ożywcza bryza… Co ja tutaj robię? – pomyślał. Przecież mam urlop.

– A ta druga hipoteza? – Kulesza był zaniepokojony milczeniem szefa.

– Aha, no właśnie. Czułem przez skórę, że gdzieś popełniłem błąd. Skupiłem się na barwnej postaci Czekańskiego. Osobie budzącej niezwykłe emocje. Rozmawiałem na przykład z pewnym skandynawistą, który, takie odniosłem wrażenie, z trudem hamował się przed wybuchem nienawiści, gdy mówił o profesorze. I myślałem, że zagadkowa aktywność ABW związana jest z jego zniknięciem. Tymczasem…

– Tymczasem jedno jest pewne. – Wieloch przeciągnął się. – Zwłoki Maziarskiego. Reszta to domysły.

– Tak jest. – Pater po raz kolejny przekonał się, że z rumianym aspirantem, może nieokrzesanym językowo, pracuje jednak nie przypadkiem. – O ile on nazywał się Maziarski – kontynuował nadkomisarz. – Cały czas zastanawia mnie ten kamuflaż. Zdrowy mężczyzna na wózku, który ogranicza przecież jego aktywność. Chyba że chodziło o odwrócenie uwagi…

– Czyjej?

– Personelu i oczywiście Czekańskiego. Załóżmy: profesor tak zalazł za skórę jakimś sekciarzom, że ci postanowili go uśmiercić… – Pater śledził, jak spacerująca para obejmuje się, a potem, niczym jedno zespolone ciało, pada w rozgrzany już piasek.

– I wysłali Maziarskiego, tak? – Wieloch popatrzył tam gdzie nadkomisarz. – By ten wykonał egzekucję…

– Tylko że stało się coś nieoczekiwanego i w rezultacie zginął sam Maziarski – powiedział Kulesza. Teraz we trzech spoglądali w jedną stronę.

– Na przykład Maziarski miał zaprzyjaźnić się z profesorem, uśpić jego czujność rozbudzoną esemesami i zabić. Tymczasem, przy kolejnej partii szachów, polubił swoją ofiarę. Takie rzeczy się zdarzają.

Paterowi przypomniała się historia, o której niedawno czytał. Pewien włoski filozof, radykalny komunista i zwolennik terroryzmu, podejrzewany nawet o współudział w zabójstwie premiera, zdecydował się porzucić dawnych kompanów i współpracować z wymiarem sprawiedliwości. Jego ekstowarzysze wydali na niego wyrok śmierci. Dzięki swoim wpływom udało im się w celi profesora osadzić więźnia mordercę z Czerwonych Brygad, któremu zlecili zamordowanie zdrajcy. Nie wypaliło. Morderca na tyle polubił swoją niedoszłą ofiarę, że zleconego zabójstwa nie dokonał.

– I wtedy – Pater ciągnął dalej – sekta wydaje wyrok śmierci na Maziarskiego. A Czekański, wyczuwszy niebezpieczeństwo, znika bez śladu. Ma w końcu znajomych na całym świecie.

– To wyjaśniałoby rytualny charakter mordu na Maziarskim – powiedział Kulesza. – A zdrajcę oskalpowali, by to była przestroga dla innych.

– Wciąż bardzo mało wiemy – odparł Pater. – Może zresztą to jest najcenniejsza wskazówka. Zastanawiająco mało wiemy i to czyni całą sprawę dość niezwykłą.

– Pater patrzył, jak mężczyzna i kobieta ochlapują się wodą, by spłukać piasek. – A skoro wiemy niewiele, musimy mieć więcej danych. Nie bardzo mamy się czego chwycić, ale spróbujmy. Sprawdź – skinął głową w stronę Wielocha – co wiemy o Ryszardzie Maziarskim. Może będziemy mieli trochę szczęścia. A dla ciebie – popatrzył na Kuleszę – mam coś innego. Przejrzyj akta sprawy Adeli Woźniak…

– Kto to? – Kulesza nie krył zdumienia.

– A tak… zapomniałem. To staruszka, która pół roku temu zginęła w nieszczęśliwym wypadku w „Edenie". Spadła z wózkiem inwalidzkim ze schodów. Wszystkie nieszczęścia w tym cholernym „Edenie"… – nadkomisarz znów na chwilę zawiesił głos, bo złomiarz niemal dotknął jego stopy, zagarniając jedną z ostatnich puszek -…więc wszystkie nieszczęścia zaczęły się wtedy, pół roku temu. Przejrzyj papiery. Nie spodziewam się wiele. Ale tak na wszelki wypadek.

– Mam „ pytanie do pana. – Kulesza spojrzał na zegarek, a potem na Patera. – Ostatnie, bo nie chcę się spóźnić. Stary i tak jest na mnie cięty Pytanie osobiste…

– Pytaj.

– Dlaczego pan się tym zajmuje? Zepsute jajo ma teraz ABW a Paprzycki i jego łysy kundel siedzą tutaj, zamiast odpoczywać w Chorwacji. Niech pan im zostawi ten cały smród i wyjedzie na prawdziwy urlop.

– Powiem ci, dlaczego się tym zajmuję. Wiesz, kogo bandyci nazywają „psem gończym"? To właśnie…

Jureczek kątem oka dostrzegł zbliżającego się Cześka z Brzeżna. Był kilka metrów od niego i biegł szybko do paru wystających z piachu puszek, których Jureczek nie zauważył.

– Spierdalaj, szmaciarzu, z mojego rejonu! – ryknął Jureczek. – Zbieraj złom w Oruni! Tam twoje miejsce!

Czesiek zaczął uciekać, a wtedy Jureczek uświadomił sobie, że powinien zrobić to samo. Było już jednak za późno. Trzej mężczyźni otaczali go, a ich miny źle wróżyły.

– Ładnie tak podsłuchiwać! – ryknął rudowłosy, odsłaniając drobne, lecz ostre zęby, jakby przyklejone do różowych dziąseł.

– Panowie, już wszystko zapomniałem – Jureczek złożył błagalnie ręce. – Musiałem zebrać te puszki. Z renty nie wyżyję… Mnie to nic… Proszę, proszę… Rany boskie, rany boskie, panowie…

– Ja ci to wszystko wybiję z głowy, co słyszałeś!

– Rany boskie!

Wieloch chwycił Jureczka mocno za gardło i nic sobie nie robił z jego zaklinania na boskie rany. Po chwili Jureczek gryzł piasek, liczył kopniaki i po raz pierwszy w życiu był pewien, że wielką mądrość życiową zawierało jedno z wileńskich przysłów, często cytowanych przez jego nieżyjącą mamusię. Przysłowie brzmiało: „Ryży, zyzy, kuternoga nie boi się Pana Boga".

Dom Seniora „Eden", 26.06.2006, 11:45

Ściany falowca, w którym mieszkał, rozgrzane były do granic wytrzymałości. Pater wyobrażał sobie, że wielka płyta żarzy się, osiągając intensywną czerwień zachodzącego słońca. A z pewnością osiągnęłaby taką barwę, gdyby nie tynk, brudny, odrapany i podobny do strupów na ciele bezdomnego. Kilka dni temu agregat w lodówce zaczął wydawać głośne, niskie pomruki i nadkomisarz czekał już tylko na tę chwilę, gdy wysłużona chłodziarkozamrażarka całkiem odmówi posłuszeństwa. Poranek spędzony na plaży sprawił, że poczuł się głodny. Od trzech lat nie jadał śniadań, ale teraz wbrew swoim zwyczajom otworzył lodówkę i wyjął dwie parówki, na opakowaniu nazwane „kiełbasą homogenizowaną".

Z odtwarzacza dobiegał agresywny głos Hugh Cornwella i dudniła gitara basowa. A może, pomyślał, pochłaniając ostatni kęs kiełbasy homogenizowanej, wszystko jest o wiele prostsze? Może zabójstwo Maziarskiego i zniknięcie Czekańskiego nie mają nic ze sobą wspólnego? Może profesor, znany ze swojej ekscentryczności, wyjechał i przedłużył sobie pobyt, nie powiadamiając o tym nikogo? A może po prostu wyszedł, przewrócił się, stracił pamięć i błąka się gdzieś po przytułkach i darmowych jadłodajniach? Ostatnia ewentualność była mało prawdopodobna – najpewniej ci z ABW wzięli ją pod uwagę jako potencjalne miejsce pobytu Czekańskiego po nieszczęśliwym wypadku. Na pewno przeczesali też wszystkie szpitale. A może po prostu ABW odnalazła specjalistę od ran symbolicznych i trzymała ten fakt w tajemnicy. Choćby po to, by nie narazić profesora na jakieś niebezpieczeństwo.

No more heroes any more – wokalista The Stranglers powtarzał najbardziej znany fragment piosenki. Czekański, Maziarski, „Rzeźnik z Milanówka", oprawca Ryba, sekciarze, ludzie skrzywdzeni przez profesora… No more heroes – pomyślał Pater. A może był ktoś jeszcze? Ktoś, o kim dotychczas nie pomyślał.

Pater odgonił wspomnienia poranka i nacisnął klamkę. Libling czekał na nadkomisarza w swoim gabinecie.

– Mam tu co nieco dla pana – podał zapisane odręcznie dwie kartki. – Jak pan wie, nie mam komputera, ale starałem się, jak mogłem.

Równiutkim pismem biegły nazwiska Ryby, Joanny Radziewicz i kilka innych, których Pater nie znal. Na liście znalazł się Marian Hoży. Przy tym nazwisku był dopisek, że na początku miesiąca odwiedziła go córka Beata. Pater przypomniał sobie rozmowę między trzydziestolatkiem w garniturze i jego dwukrotnie starszą kopią. Wtedy chyba padło też to imię. A może tamta to była Basia? Nieważne. Może nieważne. Pamięć zawodzi i pracuje na zwolnionych obrotach jak agregat w lodówce. Kolejne nazwisko. Jadwiga Duraj. Brak adnotacji o odwiedzinach. Podobnie w przypadku Kazimierza Janiaka. Najwyraźniej, wbrew opowieściom Liblinga, ruch nie był w „Edenie" zbyt duży, a luksusowe miejsca hotelowe nie zawsze były zajęte. Trzeba przyznać – pomyślał Pater, wpatrując się w listę – że dyrektor tym razem się postarał. Na drugiej kartce znalazły się nazwiska tych pensjonariuszy, którzy przewinęli się przez dom jesieni życia w ostatnich trzech latach. Wśród nich figurowała Adela Woźniak.

– Z jakich powodów pańscy klienci rezygnowali z waszych usług? – Pater wciąż szukał znajomych nazwisk, ale żadne z nich, z wyjątkiem nieszczęśliwie zmarłej staruszki, nie wywoływało w nim skojarzeń.

– Rozumiem, oczywiście, pańską insynuację – powiedział Libling. – Otóż nie narzekali na standard obsługi. Na ogół ceny okazywały się barierą nie do przekroczenia i wybierali tańsze miejsca. A zarazem – Libling zawiesił głos – na ogół gorsze miejsca. Jeden z moich klientów wrócił do rodziny, ale nie oszukujmy się, w ośrodkach takich jak ten ruch w zasadzie odbywa się tylko w jedną stronę.

– A co z Czekańskim? Rozumiem, że przypomniał pan sobie, dokąd wybrał się ze swoimi duńskimi przyjaciółmi.

– Jak już panu mówiłem, nic z tego gardłowego szczekania nie zrozumiałem. – Libling zaśmiał się, zadowolony z charakterystyki, jaką wystawił nieznanemu językowi. – Niemieckiego nie znam, ale w ich rozmowie padało słowo Odyn, a chyba także Odense.

– Miasto Hansa Christiana… – mruknął Pater.

– Czyje?

– Nieważne. Ale nazwa Odense rzeczywiście ma jakiś związek z bogiem Odynem. Chciałbym teraz porozmawiać z… – Pater zerknął na kartkę z nazwiskami -…z panią Duraj oraz panami Hożym i Janiakiem.

– Obawiam się, że z tym ostatnim to pan nie porozmawia. Jest sparaliżowany. Nie mówi. A jeśli chodzi o panią Jadwigę… zapowiem, że chce się pan z nią widzieć. Miałaby mi za złe, gdybym nie uprzedził jej o wizycie składanej przez mężczyznę. – Libling znów zachichotał i wstał.

Wyszedł z pokoju, a Pater myślał o odporności tego człowieka, który potrafi pozyskiwać klientów, zbierać siły po kolejnych niepowodzeniach i lądować jak kot na cztery łapy.

Dom Seniora „Eden", 26.06.2006, 12:40

Na niewielkim stoliczku stał dzbanek i dwie filiżanki. Jadwiga Duraj najwyraźniej była już przygotowana na przyjęcie gościa. Jej kościste palce zakończone były długimi paznokciami w jaskrawej czerwieni. Szminka miała kolor karmazynu. Największe wrażenie na Paterze wywarły jednak rzęsy. Były mocno pociągnięte, niemal sklejone tuszem. Nadkomisarzowi wydawało się, że rzęsy są uwalane mazutem albo że spotkała je jakaś inna ekologiczna katastrofa.

– Proszę, niech pan usiądzie – szepnęła. – To dla mnie ogromna przyjemność – dodała, a Pater uzmysłowił sobie, że ułożenie platynowych włosów, ich kolor, bez wątpienia efekt stosowania farby – przypominają fryzurę Marilyn Monroe i innych aktorek z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

– Jest mi również bardzo miło – szepnął Pater i przedstawił się. – Pracuję w Komendzie Wojewódzkiej Policji. Jesteśmy zaniepokojeni zniknięciem profesora Czekańskiego. Chciałbym zadać pani kilka pytań w tej sprawie.

– Dla mnie odwiedziny to prawdziwe wydarzenie. W dodatku odwiedziny przystojnego policjanta… – zatrzepotała mazutem i zetknęła ze sobą czerwone paznokcie obu rąk.

– Czy mam rozumieć – Pater poczuł się nieswojo – że nikt pani nie odwiedza?

– Synku… – Na twarzy Jadwigi Duraj zagościł wystudiowany, powściągliwy uśmiech Lauren Bacall albo jakiejś innej gwiazdy kina sprzed półwiecza. – Niech pan się nie gniewa, że tak do pana mówię, dobrze?

– Znów ten sam uśmiech. – A niby kto miałby do mnie przyjechać? Moja córka opuściła Polskę w stanie wojennym. Zostawiła tu męża i córeczkę. Teraz ma nowego męża i kolejną córeczkę. A ja mam od niej pieniądze jako rekompensatę za nagłe zniknięcie i, być może, za wyrzuty sumienia. Choć z tymi ostatnimi bym nie przesadzała.

– A zięć i wnuczka?

– Były zięć. Zabronił wnuczce wszelkich kontaktów ze mną. To miała być kara za to, co go spotkało ze strony mojej córki. Jakbym była czemuś winna. Wtedy, w stanie wojennym, takie historie się zdarzały.

Teraz też się zdarzają, pomyślał gorzko Pater i poczuł ucisk w pęcherzu. Kawa, butelka wody mineralnej i teraz herbata zrobiły swoje.

W łazience Pater oniemiał. Trzy półeczki obok lustra wypełnione były kosmetykami. Perfumy Coco Chanel, obok szampon koloryzujący i farba do włosów „Londa". Rekompensata po stracie córki była większa, niż się spodziewał. I chyba jednak także cena za uciszenie sumienia. Nagły wyjazd na zawsze, zrujnowane życie kilku osób, starzejąca się matka. Może stąd teraz te kosmetyki. Szminki i lakiery do paznokci w różnych odcieniach czerwieni. Dziesiątki bliżej nieznanych Paterowi kremów liftingujących.

– Niech się pan przyzna, oglądał pan moją ekspozycję na półeczkach, prawda?

– Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że ma pani tego aż tyle. – Pater kolejny raz odniósł wrażenie, że rozmowa przybiera zły obrót.

– Synku… – Pater poczuł mdłości. Jeszcze raz usłyszy „synku" i chyba znów uda się do toalety, ale tym razem w innym celu. – Widzi pan? – Staruszka wskazała palcem swój policzek. – Nie widać zmarszczek, prawda? Doktor Borucki mówi, że nie wyglądam na swoje lata…

– Przepraszam, kto? – Pater nerwowo sięgnął po kartki z nazwiskami.

– Doktor Borucki, nasz lekarz.

Nie mam go na liście, pomyślał Pater. Ciekawe, czy Libling pominął go celowo. A jeśli zapomniał, to przecież mógł zapomnieć jeszcze o kimś. No more heroes…

– Porozmawiajmy o profesorze Czekańskim. Znają się państwo chyba bardzo dobrze… – nadkomisarz starał się opanować.

– Nie bardzo. Widzi pan, przez kilka lat zamieniliśmy wszystkiego może z dziesięć zdań. Ale pamiętał o moich urodzinach. Zawsze dostawałam od niego różę. – Na twarzy kobiety zagościł uśmiech, eksponując zmarszczki pod grubą warstwą podkładu, zapewne także liftingującego. Ciekawe, czy ona o nich wie, przemknęło Paterowi przez głowę.

– Czyli mam rozumieć, że to miły człowiek? Pytam, bo krążą o nim sprzeczne opinie…

– Ja nic do niego nie mam, jeśli rozumie pan, co mam na myśli. Szkoda – westchnęła – że on do mnie też nie. To człowiek zajęty nauką.

– A Ryszard Maziarski?

– Świeć, Panie, nad jego duszą – pensjonariuszka niespodziewanie się przeżegnała. – Szkoda go, bardzo miły pan…

– Podobno zaprzyjaźnił się z profesorem Czekańskim…

– Widziałam, jak grają w szachy. Bardzo miły – powtórzyła – chociaż… chociaż raz widziałam, jak się zdenerwował.

– Na Czekańskiego? – Pater starał się, by jego głos brzmiał naturalnie.

– Nie! Na Liblinga. Byli w patio i słyszałam, jak zdenerwowany pan Ryszard mówi, że nie życzy sobie, by bez jego wiedzy ktoś sprzątał mu pokój, bo potem nic nie może znaleźć.

– Libling chyba nie był zadowolony… – Pater próbował wyobrazić sobie tę scenę.

– Nie był. Ale zaprzeczał. Pochylił się nad wózkiem Maziarskiego i mówił, że nikt u niego bez jego wiedzy nie sprzątał.

– Pamięta pani, kiedy to było?

– Czternastego czerwca – staruszka odpowiedziała bez wahania.

– Tak dobrze to pani pamięta? – Pater nie krył zdumienia.

– Wtedy były moje urodziny – odpowiedziała i popatrzyła w stronę, gdzie stał wazon z usychającą różą.

– Więc wtedy pan Ryszard się zdenerwował… Zresztą… – zamilkła na chwilę -…tu nie zawsze było spokojnie.

– Co pani ma na myśli?

Jadwiga Duraj wyciągnęła czerwony paznokieć w kierunku sufitu.

– Tam… – Podniosła głowę. – Tam straszyło.

– Straszyło. – Pater czuł, że zasycha mu w gardle. Efekt wypitej herbaty karmelowej.

– Nade mną mieszkała pani Adela. Może pan o niej słyszał. Sparaliżowana staruszka, która wraz z wózkiem inwalidzkim spadła ze schodów. Słyszał pan?

Pater przecząco pokręcił głową.

– Tam – znów wskazała na sufit – straszyło. Pani Adela nie mogła mówić, była sparaliżowana. A stamtąd dobiegały głosy. No kto mówił, skoro nie mogła to być pani Adela? Rozumie pan? Głosy…

– Powiedziała pani o tym komuś?

– Doktorowi Liblingowi. Ale on nie wierzył. A tam naprawdę ktoś był… Coś panu pokażę. – Podniosła się gwałtownie z fotela i przyniosła teczkę, taką, jakiej używa się do przechowywania dużych rysunków.

– Wtedy wróciłam do rysowania. Stwierdziłam, że mnie to uspokaja.

Pater otworzył teczkę. Zobaczył znajomą fasadę przedwojennego gimnazjum klasycznego. Tylko drugi plan się nie zgadzał. Widniały tam niewielkie krzyże okolone murem, jaki spotyka się na małych przykościelnych cmentarzach. Popatrzył na kolejny rysunek. Nagrobek. Daty 1928-2003. Nazwisko Adeli Woźniak. Kolejny rysunek, nagrobek Jana Czekańskiego z napisem „profesor" i wyrytą sową. Następny nagrobek należał do Mariana Hożego. Prosta, ciemna płyta ze słabo widocznym nazwiskiem.

– Widzę, że profesor i pan Marian Hoży nie mają dat śmierci? – Pater miał duże wątpliwości, czy rozmowa z Jadwigą Duraj nie okaże się zbyteczna.

– To byłoby już niesmaczne – obruszyła się staruszka. Wyjęła kolejny rysunek. – Na moim nagrobku też nie ma daty…

– Po co pani to rysuje? – Pater nie mógł się powstrzymać, by o to zapytać.

– Prywatne egzorcyzmy, synku. Taka moja forma oswajania tego, co przede mną. Tego – raz jeszcze popatrzyła na sufit – co niezrozumiałe…

Na następnym rysunku znów pojawiła się fasada „Edenu". Tym razem w tle, zamiast cmentarzyka, Pater zobaczył niekształtną górę.

– Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz, czy tak? To jakiś kurhan?

– Niezupełnie. – Jadwiga Duraj uśmiechnęła się.

– To wysypisko śmieci. Takie dzikie, ale duże. Znajduje się niecały kilometr od „Edenu". Tak przy okazji, nie mógłby pan coś z tym zrobić? Przecież pan z policji.

– Przykro mi. – Pater wstał. – Ale to nie w naszej gestii. Ale postaram się powiadomić, kogo trzeba – wypowiedział kolejne kłamstwo.

– A co z profesorem? Znajdziecie go?

– Znajdziemy.

Żywego lub martwego. Tej ostatniej myśli Pater nie wyrzekł już na głos. Przypomniał sobie opakowanie Coco Chanel. Czarne prostopadłościenne pudełko ze zdobieniami w kolorze złota skojarzyło mu się z trumną. Z nagrobkami, które oglądał przed chwilą.

Dom Seniora „Eden", 26.06.2006, 14:05

Pensjonariusze Domu Seniora „Eden", zwani oficjalnie „rezydentami", spożywali posiłki albo w pokojach, albo w stołówce noszącej oficjalne miano „restauracji". Inne nieoficjalne nazwy były zabronione, a za ich używanie dyrektor Libling zwolnił niegdyś kilku swych podwładnych. Ostatnimi czasy, w dobie wielkiej emigracji na Wyspy, dyrektor stał się bardziej wyrozumiały wobec personelu. Było tylko jedno słowo, którego użycie oznaczało natychmiastową utratę pracy.

A zatem rezydenci, którzy byli mniej towarzyscy lub też nie chcieli opuszczać serialowych przyjaciół, posiłki dostawali do swych apartamentów, jedli nieuważnie, plamiąc odzież oraz sterylnie czysty parkiet lekkostrawnymi i ekologicznymi produktami. Nie mogli oderwać oczu od plazmowych ekranów, gdzie rozgrywały się zawikłane historie wielkich miłości, gdzie hojnie szafowano przebaczeniem i sprytnie wprowadzano suspens oraz zwiastun kolejnego odcinka w końcowych minutach. Ci rezydenci, których żywiołem była polityka, naprawianie świata lub podrywanie, spożywali posiłki w restauracji. Czynili to równie nieuważnie jak samotnicy, wygłaszając tyrady, rzucając się w wir dyskusji lub zaglądając czule w oczy swych współbiesiadników czy współbiesiadniczek.

Emerytowany pułkownik Marian Hoży należał poniekąd i do jednej, i do drugiej grupy. Pasjami oglądał bowiem seriale, a jednocześnie był „zwierzęciem społecznym", bywalcem restauracji. Za stracony uważał każdy dzień, w którym nie udzieliłby komuś jakiejś dobrej rady, a za określenie jego wypowiedzi jako truizmów był gotów wyzwać na słowny pojedynek. Inni rezydenci z kategorii „towarzyskich" unikali Mariana Hożego jak ognia, ponieważ mieli dość jego wskazówek typu „korzystaj z pomocy innych, ale licz tylko na siebie". Ci bardziej uprzejmi radzili mu spisywanie złotych myśli i poszukanie dla nich wydawcy, ci bardziej bezpośredni – opędzali się od niego bez słowa, nie chcąc ryzykować bolesnych i celnych ripost. Osamotniony, izolowany pułkownik Marian Hoży byłby nieszczęśliwym człowiekiem, gdyby nie jedna jedyna osoba, która jego rad wysłuchiwała cierpliwie i zawsze z tym samym sympatycznym uśmiechem. Był to eks-dyrektor klubu sportowego Orkan Gdynia, osiemdziesięciopięcioletni Kazimierz Janiak. Odporność i duża tolerancja dla mądrości Hożego brała się u Janiaka nie z jego gołębiego serca i empatycznej osobowości. Niegdysiejszy działacz sportowy dotknięty był bowiem paraliżem całego ciała, który nie tylko unieruchomił kończyny, ale również wykrzywił twarz w osobliwy uśmiech, przez wszystkich – z wyjątkiem Hożego – uważany za drwiący i złośliwy. Spojrzenie Janiaka rzekomo było nieprzyjemne. Argumentując w ten sposób, okazywali jednak dużo zlej woli, ponieważ jego oczy były zawsze przysłonięte powiekami. Jeśli w coś się wpatrywały, to chyba w głąb duszy działacza. Do Kazimierza Janiaka idealnie pasowało jedno z określeń, którego personel używał po cichu i bojaźliwie, było bowiem zagrożone – mimo wielkiej emigracji za kanał La Manche – natychmiastową utratą pracy. To określenie brzmiało „człowiek warzywo".

Kiedy Pater wchodził do restauracji, Marian Hoży właśnie opowiadał swemu przyjacielowi smutną serialową historię o wykorzystaniu i porzuceniu naiwnej, lecz powabnej Małgosi przez cynicznego, złego pisarza.

– I tak to jest, Kaziu. – Jak zwykle, Hoży kończył wypowiedź sentencjonalną puentą: – Jeden jest podstępny jak lis, drugi ma serce czyste.

– Dzień dobry. – Pater podszedł do stołu. – Nadkomisarz Jarosław Pater z Komendy Wojewódzkiej w Gdańsku. Czy mogę z panem porozmawiać?

– Czemu nie? – Hoży się uśmiechnął. – To miło, że młodzież chce rozmawiać z bardziej doświadczonymi od siebie. Nawet policja potrzebuje wskazówek. Zwłaszcza od byłego wojskowego. No słucham pana, młody przyjacielu…

Zrobiłbym dobry interes, pomyślał Pater, nazwany dziś po raz drugi „młodym człowiekiem", gdybym zorganizował wczasy w tym Domu Seniora. Oferta byłaby adresowana do czterdziestolatków, którzy przeżywają kryzys wieku średniego, czują się starzy i nieatrakcyjni. Po dwóch tygodniach wróciliby odmłodzeni, pełni życia i co weekend robiliby rajdy po dyskotekach.

– Ogląda pan telewizję, panie nadkomisarzu? – Hoży odsunął krzesło i wskazał je swą wielką dłonią.

– Głównie piłkę nożną – odparł Pater, siadając na miękkiej tapicerce wysokiego rzeźbionego krzesła w stylu gdańskim, które mogłoby być ozdobą jadalni niejednego hurtownika.

– A ja lubię sagi rodzinne, wie pan? Podobnie jak mój przyjaciel Kazik. Poznajcie się, panowie… Pan nadkomisarz Pater, pan magister Janiak, były dyrektor klubu sportowego Orkan Gdynia.

Pater kiwnął głową Janiakowi i na darmo czekał na jakąś jego reakcję. Były dyrektor okazał się równie towarzyski, jak stojąca przed nim sałatka z rukoli i tofu. Pater przyjrzał się uważnie inwalidzie i po sekundzie wiedział, że wadą Janiaka wcale nie jest brak dobrych manier.

– To opowieści o zacnych ludziach – kontynuował Hoży, przecinając nożem ściankę pomidora wypełnionego szpinakiem. – Nie ma w nich przemocy, gwałtu. Uczą nas dobrego. No jedz, Kaziu, czemu nic nie jesz?

– Dzisiaj mu nie smakuje – zauważył Pater.

– Ma pan rację. Dzisiaj Kazik nie ma melodii do jedzenia…

– A wczoraj jaki miał apetyt? – zapytał nadkomisarz i natychmiast tego pożałował. Wiedział, że Marian Hoży nie jest wariatem, a najmniejszą przyjemność sprawiało policjantowi pozbawianie ludzi złudzeń.

– Nie drwij sobie, synku, z cudzego nieszczęścia. – Hoży wstał i oparł ręce na uchwytach wózka. – Myślisz, że ktoś tu go nakarmi? Że ktoś mu obetrze usta? Powie mu dobre słowo? Nie… Wydaje im się, że zrobią mu wielką łaskę, kiedy za tak grubą kasę wsadzą mu igłę w żyłę… To się nazywa karmienie… To się nazywa opieka rodzinna…

– A pan ma rodzinę? – Pater próbował głupim pytaniem i sztucznym uśmiechem pokryć swoją zamierzoną, niewielką złośliwość.

– Mógłby być moim ojcem – Hoży wskazał oczami na Janiaka. – Mam lat sześćdziesiąt siedem, a moja jedyna rodzina to córka w Paryżu. Chce pan ją zobaczyć?

Powiedziawszy to, Hoży wyjął z portfela zdjęcie i położył na stole, wśród tofu, rukoli i ryżu. Przedstawiało ono młodą, ładną kobietę na tle wieży Eiffla. Kobieta trzymała na ręku małego Mulatka o czarnych kręconych włosach. Fotografia była najwyraźniej przecięta nożyczkami. Jakaś postać nie mieściła się w rodzinnym horyzoncie Hożego.

– To pana wnuczek? – zapytał Pater.

– Nie mogę go wyciąć – sapnął Hoży. – Uszkodziłbym Iwonkę. Chce pan ze mną porozmawiać? Zapraszam. Pokój sto dwa. Jak czołg z Czterech pancernych. Najpierw Kazia odwiozę na poobiednią drzemkę. A potem czekam na pana u siebie.

Do stołu podeszła pielęgniarka Joanna Radziewicz i zaczęła składać naczynia na tacę.

– Dzień dobry. – Na ustach Patera znów pojawił się sztuczny uśmiech. – Myślałem, że jest pani pielęgniarką.

– Moje stanowisko pracy – Joanna spojrzała na niego bez entuzjazmu – oficjalnie nazywa się „doradca rezydenta".

– Odpowiada pani na ich pytania?

– Tak, o ile potrafię. Nie zawsze potrafię. Oni są jak dzieci. Zadają niekiedy trudne pytania.

– Wprawdzie nie jestem rezydentem… – Pater przyglądał się Joannie i nie bez pewnej przyjemności stwierdził, że jej starannie wykrochmalony fartuch jest w swej górnej części przynajmniej o jeden numer za mały -…ale odpowie mi pani na jedno pytanie?

– O ile nie będzie za trudne.

Pater chciał zapytać, czy Joanna ma dzisiaj wolny wieczór, wyobraził ją sobie bez fartuszka, jak podchodzi do niego i obejmuje go za szyję. Pragnął ujrzeć coś miłego, co pasowałoby do tego raju na ziemi. Do domu zachodzącego słońca. Zamiast niej zobaczył swoją byłą żonę Izę. Widział wyraźnie jej zapłakane oczy, kiedy wykrzykiwała, że chce być sobą, że chce wykorzystać szansę samorealizacji, że nie zamierza mieszkać w smrodzie zsypów. Syf, wszystko syf.

– Dlaczego – zadał zupełnie inne pytanie, nie patrząc na kobietę – przed Kazimierzem Janiakiem stało na stole jedzenie? Przecież, jak powiedział Marian Hoży, karmi się go kroplówką.

– Za jego całodzienne wyżywienie – odpowiedziała, stukając talerzami – zapłacił właśnie pan Hoży. Nie przyjmuje do wiadomości, że pan Janiak nie je w sposób naturalny. Zapłacił i go karmi. Wkłada mu łyżkę do buzi, a potem ją wyjmuje z nietkniętym jedzeniem. Jest z tym kłopot. Pan Janiak ma przez to poplamione koszule. Ale pan Hoży ma swoją radość. A potem obejrzy sobie jakiś serial i opowie o nim panu Janiakowi. Opiekuje się nim i jest mu dobrze.

– Jak w raju – powiedział cicho Pater.

Droga pomiędzy Rozewiem a Gdańskiem,

26.06.2006, 16:00

Mało brakowało, a powrót do Gdańska okazałby się ostatnią podróżą w życiu Patera. Tylko jakiś cud sprawił, że nie wjechał w rozpędzoną ciężarówkę należącą do Rafinerii Gdańskiej. Nadkomisarz wciąż widział, jak rozpędzona cysterna z napisem „Lotos" o centymetry mija jego toyotę. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego wymusił pierwszeństwo. Stał na poboczu, koszula z krótkim rękawem nadawała się do wyżęcia, a w uszach dźwięczał oddalający się sygnał klaksonu. Serce Patera biło jak po intensywnym wysiłku.

Zamknął samochód i na nogach miękkich jak z waty ruszył w głąb lasu. Po trzech minutach rytm serca się wyrównał, a jego myśli znów krążyły wokół zdarzeń z ostatniej godziny. W samochodzie wciąż je rozpamiętywał. Tę chwilę nieuwagi mógł przypłacić życiem.

Przed dwoma kwadransami, zanim poszedł do pokoju sto dwa – niezmiennie kojarzącego się pułkownikowi Hożemu z dziarskimi czołgistami z telewizyjnego serialu – raz jeszcze wszedł do Liblinga.

– Borucki. Doktor Borucki – podał dyrektorowi kartkę. – Nie ma go na pańskiej liście.

Libling uderzył się otwartą dłonią w czoło.

– Rzeczywiście! Jak mogłem o nim zapomnieć. Widać, że najciemniej jest pod latarnią…

– Zastanawiam się – Pater pochylił się nad biurkiem – czy jeszcze kogoś pan w tej sytuacji nie pominął…

– Już panu zapisuję telefon doktora Boruckiego. – Libling sięgnął po komórkę. – Ale tego jednego przypadku nie ekstrapolowałbym… – Paterowi wydawało się, że to słowo rozciągnął do granic możliwości -…na inne. Moja lista jest pełna.

– Mam nadzieję – powiedział Pater i wyszedł bez pożegnania.

Nie zdążył zapukać do drzwi oznaczonych numerem sto dwa, gdy te się otworzyły. Zwalista sylwetka Mariana Hożego zagradzała drogę.

– To takie proste ćwiczenie – uśmiechnął się pułkownik. – Słuch wciąż mam znakomity, wiedziałem, że pan już stoi przy drzwiach. Szuracie nogami jak starcy, porządnej musztry wam brakuje. A wystarczy popatrzeć na starą gwardię, choćby na generała Jaruzelskiego. Jak się chłop trzyma! I mnie coraz częściej dokuczają różne dolegliwości, ale gdy byłem w pańskim wieku…

Przez następnych kilka minut Pater cierpliwie słuchał, co pułkownik Hoży robił, gdy był w jego wieku.

Ciekawe, czy brał udział w inwazji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację w sześćdziesiątym ósmym, pomyślał Pater. Może bardziej zrozumiała stałaby się ta miłość do czołgistów. Potem nagle z Hożego uszło powietrze. Zaczął opowiadać o dopadającym go artretyzmie oraz o nieprzespanych nocach.

– Bezsenność… – Hoży wpatrywał się w okno i przez krótki moment zdawało się, że zapomniał o swoim gościu. – Bezsenność może być piekłem… Był w telewizji taki film z tym znanym amerykańskim aktorem… – Strzelał palcami, najwyraźniej próbując przypomnieć sobie nazwisko Ala Pacino. – Jak mu tam… nieważne, i tak wolę seriale – mruczał. – Grał detektywa, który też nie może spać. – A pan? – Spojrzał na Patera. – Pan dobrze sypia?

– Najlepiej, gdy słyszę kłótnie sąsiadów z góry.

– Pater przypomniał sobie sympatyczną rodzinkę z mieszkania nad nim: grubasa, jego kościstą żonę i ich bulteriera. – A jeszcze lepiej, jak w tym samym czasie awanturują się też ci pode mną. Wtedy mam stereofonię.

W pułkownika Hożego nagle wstąpiły nowe siły. Podniósł się z fotela i podszedł do dużej wiszącej szafki, pokrytej orzechowym fornirem.

– Teraz to jest moje życie. Seriale. – Wyjął zdjęcie.

– Poznaje pan? Nie? – W głosie słychać było nutę rozczarowania. – A tu? Też nie? To z festiwalu gwiazd w Międzyzdrojach. Sprzed dwóch lat, lipiec był… Ale tego to już pan pewnie poznaje? – Na fotografii widać było kilka głów, barierkę, a za nią jakąś uśmiechniętą postać.

Tę twarz Pater rozpoznał. Na zdjęciu był aktor znany z regularnego wywoływania burd pod wpływem alkoholu. Klimat Wybrzeża, szum fal i jod najwyraźniej sprzyjały takim wyczynom, a serialowa gwiazda była dobrze znana tutejszym policjantom oraz pracownikom izby wytrzeźwień na ulicy 3 Maja. Od dłuższego czasu nadkomisarz patrzył w czeluście półotwartej orzechowej szafki, a właściwie na wewnętrzną stronę obu skrzydeł drzwiczek. Zdobiła je galeria kobiecych ciał. Jakkolwiek fotografii było kilkanaście, Pater pomyślał, że z trudem dałoby się złożyć choćby jeden komplet bielizny.

Pater zamknął oczy i widział dokoła wypięte kobiece pośladki, cudownie kołyszące się piersi i rozchylone karminowe usta. Otworzył oczy i z rozczarowaniem stwierdził, że wizje nie ustąpiły. Czuł się jak święty Antoni kuszony przez cielesne fantomy. Mechanicznie i niechętnie zadawał Hożemu pytania. Ten natomiast odpowiadał nader chętnie, lecz lakonicznie i przewidywalnie. Nadkomisarz z rozczarowaniem stwierdził, że o sąsiadach z „Edenu" Marian Hoży nie miał tyle do powiedzenia, ile o bohaterach oper mydlanych. O Jadwidze Duraj powiedział jedynie, że to stara pudernica, kokietka i wariatka, która wszędzie słyszy duchy. Czekański? Nadęty profesorek. Nie, nic do niego nie ma, raz tylko mieli scysję, gdy Czekański nazwał pułkownika „sflaczałym trepem". Pater był pewien, że tej zniewagi emerytowany wojskowy nie puścił płazem. Libling? Elegancik o uśmiechu rozdeptanego płaza, dla którego liczy się jedynie przyrost zer na koncie. Ryba? O dziwo, Hoży mówił dobrze jedynie o nim i chwalił sumienność pielęgniarza.

Pater zanotował to wszystko jakimiś skrótowcami i stenograficznymi hieroglifami, których zwykle sam nie potrafił odczytać. Potem podał rękę miłośnikowi seriali. Była miękka, ciepła i wilgotna. Jak ręka masturbatora, wzdrygnął się Pater, myśląc o dziewczętach przypiętych pineskami na orzechowej desce. Wytarł rękę o spodnie i wyszedł przez frontowe drzwi. Tam czekała go niespodzianka.

– Pater? – usłyszał cichy głos. – Mówiłem ci, żebyś się nie wpieprzał w nie swoje sprawy. Chyba że – ciągnął głos – już nie ogarniasz. Nie ogarniasz, co to znaczy „nie wpieprzać się".

Zza filaru wyszedł Paprzycki.

– Co ty tu robisz, Pater?

Nie odpowiedział. Usłyszał natomiast ciche chrząknięcie w drzwiach. Najwyraźniej do rozmowy chciał się włączyć ktoś jeszcze.

– Nadkomisarz Pater – powiedział kobiecy głos – jest tu prywatnie. Całkowicie prywatnie – dodała z naciskiem Joanna Radziewicz.

– To co tu się dzieje, do cholery? Gorący romans w gorące popołudnie, tak? – Paprzycki uśmiechnął się ironicznie. – Ciekawe, czy pani szef wie o tym.

– Zwrócił się do Patera: – No, gratuluję. Widzę, że się otrząsnąłeś po trzech latach.

– Jak widzisz. Życie przede mną. Tobie to już tylko twój kumpel Lewar pozostał. Ciekawe, czy twój szef wie o tym.

Twarz Paprzyckiego drgnęła. Oficer ABW zrobił krok do przodu.

– Może nie tutaj, dobrze? – Pielęgniarka znalazła się między mężczyznami. Ta bliskość była dla Patera bardzo przyjemna. – Tak czy inaczej pańskie pretensje do nadkomisarza Patera są nieuzasadnione…

– Patra, laleczko, Patra. – Paprzycki z trudem panował nad sobą. – Chyba wiesz, że on chce, by tak odmieniać jego cholerne nazwisko. Co, nie mieliście czasu, żeby o tym porozmawiać?

– Naszym językiem jest mowa ciała – powiedział Pater. Uśmiech szybko zgasł na jego twarzy. Gdy spojrzał na dziewczynę, zrozumiał, że przeholował.

– Tak czy inaczej nie ujdzie ci to na sucho. – Paprzycki wycelował palec w nadkomisarza. – I więcej tu nie wejdziesz. O każdej godzinie będzie tu mój człowiek i dopilnuje, byś się tu nie pętał…

Właśnie w momencie odsłuchiwania w głowie nieprzyjemnego głosu Paprzyckiego skręcił w lewo na główną drogę do Gdańska i usłyszał ryk cysterny „Lotosu". Ta elokwencja zniechęca do mnie ludzi i kiedyś mnie zabije, Pater pomyślał zarówno o „Edenie", jak i o zdarzeniu na drodze. Zabije mnie, gdy będę rozpamiętywał kolejną rozmowę i popełnione błędy. Tak jak często nie mógł się uwolnić od natrętnego refrenu piosenki, tak teraz równie uporczywie ścigały go wspomnienia z luksusowego domu starców.

– Dlaczego to pani zrobiła? – zapytał, gdy stali przy samochodzie.

Wzruszyła ramionami.

– Będzie pani miała kłopoty.

Znów wzruszenie ramion.

– Nie lubię, gdy ktoś traktuje mnie tak jak ten cham z wąsami.

Miała rację. Paprzycki miał w sobie tyle taktu i empatii, ile ma nieboszczyk wobec krewnych podczas ostatniego pożegnania przy otwartej trumnie. Albo jeszcze mniej.

– A poza tym… A poza tym dyrektor Libling jest… – Zobaczyła, że kluczyki samochodowe, którymi kręcił Pater, zastygły w dłoni. – Jest… moim wujkiem.

– Kamień spadł mi z serca. Może więc ma pani dziś wolny wieczór? – Pater starał się powiedzieć to takim głosem, jakim w radiu podaje się informację o stanie wody na Wiśle.

– A teraz pan czuje się zobowiązany do rewanżu, tak? Myślałam – skrzywiła się – że stać pana na większe wyrafinowanie.

– Gdybym był szefem restauracji, powiedziałbym, że mam krótką kartę dań.

Tym razem uśmiechnęła się.

– Nic z tego. Za trzy miesiące wyjeżdżam.

– To może być doskonały powód, byśmy się właśnie umówili…

– Proszę nie nalegać. Do widzenia.

Po chwili Pater został sam. Gdy wjeżdżał w ulice Przymorza, pomyślał, że miała rację. Widocznie chciała zachować z Polski jak najlepsze wspomnienia. Spotkanie z nim otwierałoby przestrzeń dla powracających koszmarów. A już z pewnością nie byłoby czego wspominać.

Spotkanie z Paprzyckim wytrąciło go z równowagi. Pater nie mógł zauważyć, że jego rozmowę z oficerem ABW obserwowały dwie osoby. Jadwiga Duraj położyła dłoń ze świeżo pomalowanymi paznokciami na parapecie i zastanawiała się, dlaczego do „Edenu" zaczęli nagle przyjeżdżać młodzi, przystojni mężczyźni. Przez inne okno dyskretnie wyglądał dyrektor Libling. Jego twarz zastygła w złośliwym uśmiechu. Takim, jaki nie zwykł schodzić z oblicza Kazimierza Janiaka, człowieka warzywa przykutego do inwalidzkiego wózka.

O wpół do piątej Pater otworzył drzwi mieszkania i zobaczył pulsujące światło w telefonie stacjonarnym. Ktoś pozostawił wiadomość.

Sopot, 26.06.2006,'21:00

„Jeśli nie masz nic ciekawszego do roboty, zajrzyj tam, gdzie bardzo nie lubisz. Nie musisz nic ze sobą zabierać, mam zapasowy sprzęt dla ciebie – usłyszał nagrany na sekretarkę chichot. – I kilka wiadomości. Chyba ciekawych. I odbieraj komórkę. Nijak nie można się do ciebie dodzwonić".

Były tylko dwie sytuacje, w których oczy doktora Kwiecińskiego lśniły dziwnym blaskiem. Blaskiem – nadkomisarz Pater był tego pewien – regularnego szaleństwa. Pierwszej sytuacji zawdzięczał przezwisko Trane. Zdaniem anatomopatologa muzyka zaczęła się od Johna Coltrane'a. Lekarz sądowy nie miał wątpliwości, że muzyka także się skończyła wraz z frazami saksofonu legendarnego jazzmana. Reszta – zwykł mawiać Kwieciński z owym błyskiem w oku – reszta, z Milesem Davisem na czele, to jedynie nędzny support, który ma się tak do wyczynów Trane'a jak cienki barszcz do zawiesistej zupy.

Pater przypomniał sobie plakaty wiszące na działce u Kwiecińskiego. Jeden przedstawiał Coltrane'a grającego w jakimś klubie. Pot na czole muzyka i refleks światła odbijającego się w saksofonie, owo skrzyżowanie zwierzęcej zmysłowości i dziwnej nierealnej aury, decydowało o urodzie zdjęcia, na którym fotograf chciał uchwycić istotę jazzowego geniuszu.

Drugie zdjęcie także zrobiono w jakimś klubie, o czym świadczyło tło fotografii, uwieczniające rozmyte twarze kibiców. Na pierwszym planie stał blondyn w T-shircie z napisem „Crafty Cockney". Podobnie jak Trane, trzymał w ręku coś, co błyszczało w świetle reflektorów. Tym razem nie był to saksofon ani inny instrument muzyczny. Była to lotka do gry w darta, a mężczyzna przymierzał się do kolejnego rzutu do tarczy.

Po latach znajomości z Kwiecińskim nadkomisarz znał na pamięć biografię Erica Bristowa, który, wedle słów lekarza, był tym dla gry w darta, kim Pele dla futbolu, a Coltrane dla muzyki. Jakkolwiek Pater znał wszystkie tytuły zdobyte przez Anglika, najbardziej zaciekawiło go to, że sportowiec ów, jeśli to w ogóle ma coś wspólnego ze sportem, grywał w jednym pubie z facetem, który okazał się seryjnym mordercą. Skurwysyn, myślał kiedyś Pater, rzucał lotkami, a w głowie układał sobie plan morderstwa kolejnego dzieciaka. Gdy patrzył w oczy doktora Kwiecińskiego, wytrzeszczone, świdrujące jeden punkt na tarczy, Pater nie mógł uwolnić się od skojarzenia przyjaciela z seryjnym zabójcą Robertem Blackiem. Najwyraźniej gra w lotki przyciąga jednak szaleńców.

„Zajrzyj tam, gdzie bardzo nie lubisz". Pater poczuł ucisk w brzuchu na myśl o czekającym go następnego ranka bólu głowy wywołanym papierosowym dymem, o przesiąkniętym nikotyną ubraniu i o piekących, przekrwionych oczach. „Tam, gdzie bardzo nie lubisz" oznaczało pub „501" – mekkę lotkarzy z Wybrzeża, którzy spotykali się regularnie na turniejach i treningach. Pub nie miał letniego ogródka, nadkomisarz nie miał wątpliwości, że w rozgrzanym, zadymionym baraku czeka go dziś Armagedon.

Otworzył drzwi pubu i już od progu usłyszał charakterystyczny stukot lotek wbijających się w tarczę. Automaty co chwila wydawały jakieś dźwięki, a trzy z nich budziły szczególne ożywienie wśród graczy. Niższy dźwięk oznaczał, że lotkarz trafił w wąski pasek oznaczający potrójną dwudziestkę, wyższy ton sygnalizował potrójną dziewiętnastkę. Wreszcie krótka melodyjka oznajmiała zwycięstwo jednego z graczy. Przy dwóch elektronicznych tarczach było czterech graczy. Na półce, nad automatami, stały puchary zdobyte przez miejscowych darterów. Z plakatu spoglądał na Patera Eric Bristow. Nadkomisarzowi zawsze wydawało się, że mistrz patrzy z politowaniem na to, co wyprawiają jego następcy z Wybrzeża, a z jeszcze większą drwiną na takich jak Pater. Na laików, którzy nie rozumieją i nie cenią lotkowego piękna i magii. Przy stoliku w rogu ktoś zamachał ręką.

Kwieciński podniósł się, a Pater zobaczył, że T-shirt doktora ozdabia na brzuchu plama potu wielkości tarczy do darta.

– Jak ci dziś idzie? – zapytał Pater i wiedział, co teraz nastąpi. Był przygotowany na epicką opowieść o technice rzutu i ostatnich pojedynkach doktora. I tym razem się nie pomylił.

– Jest fatalnie. Co ja mówię! – Plama na brzuchu pulsowała wraz z oddechem doktora. – Fatalnie, to mało powiedziane. Jestem gorszy niż nasi w meczu z Ekwadorem. – Zobacz. – Chwycił lotkę. – Zmieniłem technikę uchwytu, pamiętasz, kiedyś lotkę trzymałem tak, a teraz tak. – Wykonywał ruchy dłonią, które Paterowi kojarzyły się z językiem migowym. – Poza tym bark. Widzisz? Bark. Znów rzucam z barku, zamiast z przedramienia. – Kwieciński wykonał kilka pozorowanych rzutów.

– To może źle ustawiasz się do rzucania – Pater powiedział bardziej z grzeczności niż rzeczywistej chęci pomocy.

– Właśnie nie! Wyeliminowałem błąd przy ustawieniu, teraz mam stabilną sylwetkę, ale bark chodzi. Poza tym mam nowe, cięższe baryłki, a baryłka – wskazał metalową część – to serce lotki. Wiesz – Kwieciński ożywił się ponownie – jakość baryłki zależy od zawartości wolframu, metalu niezwykle odpornego na odkształcenia i wykorzystywanego w czasie wojny do produkcji pocisków czołgowych. Jest taki kryminał Roberta Wilsona Śmierć w Lizbonie. Tam jest dużo o właściwościach wolframu.

– Tak się składa, że widziałem niedawno tę książkę

– Pater coś sobie przypomniał.

– No i tak jak ci mówiłem, zmieniłem uchwyt…

Gdańsk, 26.06.2006, 21:00

Brunet w okularach siedział przy stoliku, pił piwo i czekał. A już myślał, że nic z tego nie będzie. Kilka miesięcy starań pójdzie na marne. Rano włączył telefon i odebrał pierwszą wiadomość. Odpisał. Przyszedł kolejny esemes z miejscem i godziną spotkania. Czekał już pół godziny i zdążył przyjrzeć się oraz zanotować w pamięci, co trzeba jeszcze kupić, by być bardziej na czasie. Oczekiwanie przedłużało się. Woda toaletowa „Gucci Rush" roztaczała woń, na którą zwróciło już uwagę kilka dziewczyn. Ekran w komórce doktora Przemysława Marcińca rozbłysł i pojawiła się nowa wiadomość. „Mam małe opóźnienie. Ale to Cię chyba nie martwi. Jeszcze pół godziny".

Sopot, 26.06.2006, 21:30

– Mamy wolny automat. Gramy – zarządził Kwieciński i wstał od stołu. – Tu są lotki dla ciebie. Bristowy. Mistrz – spojrzał w stronę plakatu – będzie ci sprzyjać. – Zaśmiał się. – A tak przy okazji, ma dziś wpaść Generał. Pamiętasz go? Absolutny geniusz.

– Oczy Kwiecińskiego znów zalśniły znajomym blaskiem. – Gdy był w topowej formie i gdy zostawało mu dwanaście punktów, rzucał podwójne dwa, podwójne dwa. – Anatomopatolog wskazywał zewnętrzny pasek tarczy oznaczony tą cyfrą. I na koniec jeszcze podwójne dwa! Niewiarygodne…

Pater słyszał tę historię po raz piąty czy szósty Generał albo Generał Grant z racji podobieństwa do amerykańskiego prezydenta. Pater był pewien, że nikt z lotkarzy nie widział podobizny jednego z bohaterów Ameryki, ale komuś się coś skojarzyło i darter z Wybrzeża został Generałem. Nadkomisarz pamiętał, że Generał jest chorobliwie wręcz chudy, jakby dopadła go anoreksja. Paterowi wydało się to dziwne, bowiem gracze lotkowi, jakich widział kilka razy w telewizorze na kanałach sportowych, byli osobnikami o sporej nadwadze. Ich majestatyczne ruchy przed tarczą kojarzyły się z zapaśnikami uprawiającymi sumo. Albo z nadętymi indorami, z grubymi złotymi bransoletami na grubych przegubach i z sygnetami na palcach jak parówki.

Generał na co dzień pracował w sklepie z pralkami, lodówkami i odkurzaczami, a przez kilka lat – tę historię Pater także słyszał po wielekroć – drugą pensję wyrabiał lotkami. W żargonie lotkarzy to, co robił Generał, nazywało się podpuszczaniem frajera. Pojawiał się w miejscach, gdzie grano na pieniądze, siadał, obserwował, pytał o zasady gry, a potem o to, czy może się dołączyć. „I tak rzucał od niechcenia – zwykł kończyć tę opowieść Kwieciński – siał po tarczy, a nagle myk, i niby przypadkiem kończył grę. Objeździł kilka województw, zanim się zorientowali i przestali z nim grać".

Gdańsk, 26.06.2006, 21:30

Podpuszczanie frajera. Wygolony na łyso chłopak siedział przy barze i spoglądał na mężczyznę o ciemnej karnacji. Swoją ofiarę namierzył bez trudu. Wystarczyło wybrać numer i patrzeć, który z gości odbierze telefon. Facet w okularach wygrywał palcami jakąś melodyjkę na blacie stołu i pił trzecie piwo. Było widać, że się niecierpliwi. Kilka razy podnosił się i wychodził przed klub. Chłopak odchodził od baru i patrzył, czy mężczyzna – coraz bardziej poirytowany – się nie rozmyśli. I tym razem brunet w okularach i opiętym T-shircie powrócił do stolika. Już chyba czas – pomyślał chłopak. Czas na ostateczny ruch. Ponownie odwrócił się w stronę barmanki, zapłacił i wyszedł. Sięgnął do kieszeni po telefon. Drugą dłoń także trzymał w kieszeni. Zaciśniętą na rękojeści noża.

Sopot, 26.06.2006, 21:50

Wrócili do stolika. Pater przegrał dwie partie i z ulgą sięgnął po piwo. Kwieciński nie byłby sobą, gdyby podczas drugiej rozgrywki, fachowo w języku darterów nazywanej „legiem", nie opowiedział kolejnej historii ze świata lotek. Tym razem było o triku, którego kiedyś użył Generał. Grał wtedy z monstrualnym grubasem, który nawet w światku lotkarzy budził swoją tuszą szacunek.

– Mieć takiego na stole – powiedział Kwieciński – to przekleństwo dla anatomopatologa. Podwójny żołądek, potrójne podgardle i tak dalej. Sekcja trwa w nieskończoność. Ale wracajmy do rzeczy. Tłuścioch grał mecz życia, a Generał był bezradny. Do czasu, gdy zaczął częstować przeciwnika chipsami. Chipsy, jak to chipsy, otłuściły grubemu palce. Wysmarowane chipsowym tłuszczem czubki lotek przestały nagle wbijać się w automat, odbijały się od niego i lądowały gdzieś w zakamarkach, za automatem i w źle oświetlonych fragmentach wykładziny. Po piątym skłonie grubas zaczął sapać, po siódmym stękać, po kolejnym kląć. Koniec końców przegrał. Tak samo, ponoć mówił wówczas Generał – nie chwytaj lotki ręką, w której trzymałeś zimne piwo. Z oszronionej dłoni lotka łatwo wypada.

– Nie jadłem chipsów ani nie piłem piwa, a i tak przegrałem – skomentował Pater.

– Dopiero w trzynastej rundzie – sapał Kwieciński. – Widziałeś, jak bark mi chodzi przy rzucie? Eric Bristow nie byłby zachwycony.

– Coltrane też nie. Chociaż jemu akurat byłoby pewnie wszystko jedno, jak grasz. A skoro już jesteśmy przy zmarłych… – Pater ściszył glos. – Masz, zdaje się, jakieś wieści o naszym tajemniczym przyjacielu z „Edenu".

– Tak. Kilka dokładniejszych informacji – odczekał chwilę, bo do stolika podszedł mężczyzna z wąsem upodabniającym go do Lemmy'ego, wokalisty zespołu Motörhead. Pater widział go kiedyś w „501" i wiedział, że ma przezwisko Ponury. Już wtedy nadkomisarz pomyślał, że człowiek z takim wyrazem twarzy mógłby być zawodowym uczestnikiem styp i pogrzebów. Pater lubił Ponurego, ten bowiem zwyczajowo milczał, a już nigdy nie opowiadał o lotkowych sukcesach i upadkach. Po prostu stał przed tarczą, rzucał i milczał. I tym razem Ponury w milczeniu podał Paterowi rękę, wypił łyk piwa, otarł wąsy i poszedł grać z jakimś grubym blondynem.

– Więc tak – Kwieciński pochylił się nad stołem. – twojego wysportowanego inwalidę zabrało od nas ABW. Nie zjawił się nikt z rodziny, nie przyszedł nikt, by zidentyfikować zwłoki.

Kwieciński odstawił pustą butelkę po piwie. Coś jednak trzymał w dłoni: wyjął pióra do lotek i zaczął je prostować. Jeden z wzorów na piórze przedstawiał orła, na innym pojawiała się trupia czaszka na czarnym tle. Najwyraźniej – pomyślał Pater – śmierć towarzyszy doktorowi w każdym momencie.

– Teraz godzina zgonu – ciągnął lekarz. – Nie będę cię zanudzał technicznymi szczegółami, takimi jak livores mortis czy rigor mortis. Powiem tak: nasz nieznajomy zginął w nocy, nieprzekraczalną granicą jest godzina druga nad ranem. Innymi słowy: facet przeleżał niemal pół doby, zanim został znaleziony. Nie chcę wkraczać na twoje podwórko, ale sam powiedz, jak to możliwe, by w luksusowym domu opieki nikt

– Kwieciński zaakcentował to słowo – nie sprawdził, co dzieje się z pensjonariuszem.

– To mnie akurat nie dziwi. Tam panują dość liberalne obyczaje i aura dyskrecji – powiedział Pater i drgnął, gdy usłyszał ryk grubego blondyna.

– Ty dziwko! – krzyczał przeciwnik Ponurego, wpatrując się w jakiś punkt na tarczy.

Pater popatrzył przeciągle na Kwiecińskiego.

– On złorzeczy, że tak to ujmę, lotce. Właśnie nie trafił podwójnej szesnastki. A Ponury… – zamilkł, by wysłuchać melodyjki -…Ponury go wykończył. Lotki to nie ruletka w Monte Carlo – Kwieciński wygłosił jedną ze swoich sentencji – to też, jak słyszysz, sport dla seksistowskich twardzieli. Poza tym to prawdziwie demokratyczna dyscyplina.

– Tyle że demokracja ta dotyczy jedynie seksistowskich twardzieli – cierpko zauważył Pater.

– Pamiętasz Kwaśnego?

Pater nie pamiętał.

– Taki starszy szpakowaty gość. Stawał przed tarczą i trząsł się jak galareta. Potem szedł do kibla i wracał inny człowiek. Precyzyjny jak maszyna do szycia „Singera", skoncentrowany… Wiesz, co on tam w kiblu robił? – Kwieciński uśmiechnął się szeroko.

– Powiem ci, ale pamiętaj, że nie jesteś na służbie. Wciągał nosem.

– Chryste, z kim ty…

– Dobra, powiem ci raczej, co wiem jeszcze o twoim wysportowanym inwalidzie. Tego biedaka, obaj dobrze wiemy, ktoś oskalpował. Ale zrobił to – doktor przez dłuższą chwilę szukał właściwego słowa, mierząc lotką w okolice głowy Patera – dość niestarannie.

– Niestarannie?

– Owszem. Wprawdzie techniki skalpowania bywają różne, jednak najczęściej wykonuje się cięcie okrężne kilka centymetrów poniżej linii owłosienia, o tu…

– Kwieciński przyłożył czubek lotki do głowy Patera, co sprawiło, że ten drgnął ponownie. – A potem mocnym szarpnięciem odrywa się powłokę czaszki od kości sklepienia. Ktoś, kto ma w tym wprawę, wykona równe, jednoliniowe cięcie okrężne poniżej linii owłosienia i powyżej małżowin usznych. A tu mamy nowicjusza…

– Czyli kogoś takiego jak ja w przypadku lotek. Kwieciński uśmiechnął się.

– Więc gdybyś skalpował tak, jak grasz w lotki, wykonałbyś kilka nierównych, częściowo nakładających się na siebie cięć, aby uzyskać zamierzony skutek. I tak właśnie stało się w „Edenie". I jeszcze uszy. Przy okazji niewprawnych manipulacji nożem mogą ulec uszkodzeniu małżowiny uszne. Takie ślady powstały również u naszego delikwenta.

– Czyli zrobił to amator? A chirurg? Dla chirurga to raczej banalna rzecz, prawda?

– Mógł to zrobić też ktoś, komu drżały ręce. Albo starszy człowiek, który już nie radzi sobie z taką, rzeczywiście prostą, operacją. O! – Kwieciński wstał i pomachał w kierunku drzwi. – Generał Grant nadchodzi.

– Jak idzie? – pytanie zwrócone było do anatomopatologa.

– Trzynasta runda – westchnął doktor – a mój przeciwnik wciąż ma na liczniku prawie trzysta punktów

– To musiałeś grać z samym Steviem Wonderem – skomentował Generał.

– Niezupełnie – Kwieciński wskazał na milczącego dotąd mężczyznę. – Grałem z nadkomisarzem Paterem.

– A to co innego – Generał ciągnął niezmieszany.

– Po prostu dał ci wygrać.

W tym momencie do pubu wkroczyli młody brunet i blondyn. Obaj zataczali się ze śmiechu.

– Te wesołki to tak zwane w naszym środowisku „mózgi". Medioznawcy z uniwersytetu. Opowiadają, co widać w telewizorze – wyjaśnił Kwieciński.

– Słyszeliście? – Brunet wycierał załzawione oczy.

– Jedzie winda i wpada do niej facet w kominiarce. A tam kobieta. „Rób mi loda!" – krzyczy do niej. To ona na kolana i robi, nie? I wtedy on – brunet znów zaśmiał się przeraźliwie i zgiął się wpół – i wtedy on zrywa kominiarkę i mówi: „Teraz to robisz. A w domu nie chcesz!"

Gdy śmiech przy stoliku opadł, Pater podniósł się.

– Ja mogę wam w rewanżu opowiedzieć o facecie, któremu ktoś zdarł włosy z głowy. Chcecie?

Nikt nie chciał. Przy stole zapadło milczenie. Pater zauważył, że Ponury, wciąż grający z grubym blondynem, zerka w kierunku, w którym zapadła cisza.

– Na razie – rzucił Pater. – Potrenuję w domu i jeszcze tu wrócę.

– Poczekaj, pożyczę ci lotki – powiedział Kwieciński i poczuł, że atmosfera znów się rozluźniła. Sięgnął za pasek, do którego miał przypięte etui. Pożyczę ci bristowy. I wybierz sobie pióra. – Znów w dłoni trzymał akcesoria z trupią czaszką.

– Nie, tylko żartowałem – tym razem uśmiechnął się Pater. – Ponieważ wygrałeś, przegram ci ten bootleg Coltrane'a. Tylko powiedz, o który koncert chodzi? Z którego roku? Lata sześćdziesiąte czy osiemdziesiąte?

Kwieciński chciał coś odpowiedzieć, ale Pater mu nie pozwolił.

– Zaczekaj, czy ty to – wskazał etui z akcesoriami do gry w darta – nosisz cały czas przy sobie?

– Oczywiście. Prawdziwy gracz nie zna dnia ani godziny. Czasem idę do toalety, staję przed lustrem i markuję rzuty. Najgorzej, jak ktoś wejdzie i zobaczy. Zresztą to się odnosi do wszystkich ludzi opętanych, kolekcjonerów i hobbystów. Kojarzysz Alka, tego ode mnie, z Zakładu Medycyny Sądowej? On nie gra w lotki i nie wie, co traci. Ale jest kendoką. I zawsze wozi w bagażniku dwa kije do kendo. Ciekaw jestem, jakie miny będą mieli twoi koledzy po fachu, gdy go kiedyś zrewidują. – Kwieciński śmiał się tego wieczoru po raz kolejny.

– Dobra, daj znać, o który bootleg ci chodzi. Trzymaj się, Trane.

Gdańsk, 26.06.2006, 21:50

Chłopak czekał. Mężczyzna w okularach wyszedł szybkim krokiem po dziesięciu minutach. Najwyraźniej był wściekły, co przynosiło chłopakowi dodatkową satysfakcję. Mężczyzna szedł w jego stronę. Wprost ku swojemu przeznaczeniu. Chłopak jeszcze raz się rozejrzał. Na, ulicy było pusto. Jedynie sto metrów dalej szła jakaś samotna kobieta.

Kobieta zauważyła, jak mężczyzna, który szedł przed nią, zatrzymuje się, a potem osuwa na kolana. Dopiero teraz spostrzegła drugiego, który biegiem skręcił w boczną uliczkę. Przez chwilę wahała się, czy nie zawrócić. Właśnie z klubu wyszła jakaś para i obecność innych dodała jej odwagi. Gdy podeszła, mężczyzna leżał nieruchomo. Gdy kałuża, w której leżał, nieznacznie się powiększyła, kobieta krzyknęła.

Gdańsk, 27.06.2006, 1:20

Papierosowy kac przyszedł szybciej, niż Pater się spodziewał. Pulsowały mu skronie. Gdy zrzucił przepocone, śmierdzące nikotyną ubranie i spojrzał w lustro, zobaczył, że ma oczy przekrwione jak na fotografii zrobionej kiepskim aparatem.

Gdy leżał już w łóżku, skronie wciąż pulsowały, a Pater próbował sobie przypomnieć, co takiego ważnego usłyszał od Kwiecińskiego. Podczas tego fatalnego wieczoru anatomopatolog powiedział coś, co wywołało błysk skojarzenia. Równie szybko jak przyszło, tak minęło.

Coś przemknęło mu przez głowę, ale co? Pater sięgnął po telefon, by zadzwonić do Kwiecińskiego, ale się rozmyślił. Zapewne doktor gra wreszcie z Generałem. Rzuca lotkami z trupią czaszką do tarczy i orbituje w innym wymiarze.

Gdańsk, 27.06.2006, 11:00

Nic w naturze nie ginie. I nie zmienia właściciela, tylko się do niego przywiązuje. Przywiązuje się zwłaszcza kac i ból. Pulsowanie w głowie, piekące oczy oraz ból gardła to były koszta własne wieczoru w pubie lotkowym. Jeszcze przed zaśnięciem nadkomisarz obiecał sobie, że wtorek dwudziestego siódmego czerwca będzie dniem całkowitego spokoju. Absolutnej ciszy. Zera absolutnego. Resetowania. Będzie tak: obudzi się, zmyje raz jeszcze brud ostatniej nocy, a może nawet ostatnich dwóch tygodni, gdy wszystko się zaczęło. Posurfuje na chyboczących się kafelkach, runie na łóżko i powróci do początku lat siedemdziesiątych. Włączy jedną z ulubionych płyt, na przykład Transformer Lou Reeda, i przy utworze numer trzy, przy Perfect Day, pomyśli, że dzień jest rzeczywiście idealny. Może tylko upał i smród śmieci psują nieco nastrój, ale da się przeżyć. Potem kupi „Przegląd Sportowy" i kilka innych gazet. Zerknie na portale piłkarskie w internecie i powoli będzie się przygotowywał do jednej ósmej finałów. Brazylijczyków sprawdzi drużyna Ghany, a Hiszpanie zagrają z emerytami z Francji. Pater obiecał sobie, że nie zadzwoni do Joanny Radziewicz i nie popsuje idealnego dnia. Pierwszego dnia urlopu, który w końcu mu się należy. W ogóle wyłączy komórkę.

Komórka zadzwoniła, zanim ją wyłączył. Sekretarka naczelnika Cichowskiego z lakoniczną wiadomością: „Szef chce pana widzieć". Na razie wszystko w normie. W głosie kobiety, starszej już, której niezaprzeczalnymi atutami były doświadczenie, wiedza o ludziach i dyskrecja, wyczul jednak wahanie. Następne zdanie brzmiało już jak szept: „Naczelnik powiedział, że nieprzekraczalną godziną jest jedenasta". Pater wiedział już, że to nie będzie Perfect Day.

Kwadrans przed jedenastą czekał w sekretariacie Cichowskiego. Gdy wszedł, zrozumiał, że jest gorzej, niż myślał. Naczelnik milczał, a górna warga przyciskała dolną. Pater pomyślał, że Cichowski wygląda, jakby rozgryzał egzotyczny owoc. Po chwili uświadomił sobie, że tym egzotycznym owocem jest on sam.

– Opowiem ci historyjkę – szepnął w końcu Cichowski. – Jest czwarta rano. Pewien fanatyk wędkarstwa obiecał sobie, że spędzi ten dzień nad wodą. Cisza, spokój, tylko on i natura. Chociaż przez kilka godzin. Człowiek ów zespolił się już z rytmem odpływających i przypływających fal. Jest mu po prostu dobrze. I wiesz, co wtedy się dzieje?

Pater rozłożył ręce jak piłkarz, który nie przyznaje się do faulu, i pokręcił głową.

– I wtedy, kurwa, dzwoni telefon. A ze słuchawki dobiega dziki wrzask. A teraz – Cichowski zacisnął palce obu rąk w pięści, aż na przedramionach pojawiły się żyły – mam dwa pytania. Pierwsze: kim był ten człowiek? I drugie: z jakiego powodu ktoś zepsuł mu piękny poranek?

Pater znów rozłożył ręce i wyobraził sobie, że naczelnik sięga do kieszonki, by ukarać go czerwoną kartką.

– Myślę, że pięknie opowiedział pan o sobie. Prawie jak jakiś literacki klasyk. – Pater starał się uczynić wszystko, by w jego głosie nie było słychać nawet pół tonu drwiny. – Jeśli zaś chodzi o powód tak nieprzyjemnego telefonu, to… – zawiesił głos i znów bezradnie rozłożył ręce.

– Dobra – Cichowski syknął. – Wiesz, że to ty jesteś powodem, domyślasz się zapewne, skąd do mnie dzwonili i jakie mogą być konsekwencje. Co robiłeś w „Edenie" mimo oczywistego rozkazu? Nie opowiadaj mi tylko – naczelnik podniósł głos – o powodach osobistych, bo ja, Pater, nie jestem idiotą i w cuda nie wierzę. Rozumiesz?

– Jednak byłem tam z powodów całkiem prywatnych. Po trzech latach pomyślałem…

Cichowski rąbnął pięścią w stół.

– Ostrzegam, nie brnij dalej! I może jeszcze znajomość z tą, jak jej tam… – próbował sobie przypomnieć -…z tą pielęgniarką była tak intensywna, że w przypływie namiętności pozrywaliście plomby na drzwiach?

Zapadła cisza.

– Powiedz mi – głos Cichowskiego opadł – dlaczego to robisz? Wiesz, że to nie nasza sprawa.

Pater popatrzył Cichowskiemu w oczy.

– To dobre pytanie. Wreszcie – odczekał chwilę – dobre pytanie. Popełniono morderstwo. Bestialsko zamordowano inwalidę. – Pater uważnie przypatrywał się Cichowskiemu. – Ofierze ktoś zdarł skórę z włosami. Zaginął inny pensjonariusz. Tymczasem ktoś próbuje całą sprawę zamieść pod dywan. Nikomu nie chodzi o prawdę…

– Prawdę? Jaką prawdę? A od kiedy nam chodzi o prawdę?

– Mnie chodzi. Inaczej, żyjąc w takim świecie, zwariujemy. No dobrze, nie my, ale ja zwariuję.

Cichowski znów zaczął przeżuwać egzotyczny owoc.

– Potraktuj to jako ostatnie ostrzeżenie. I polecenie służbowe. Masz urlop. Jutro rano zadzwonisz do mnie z Przemyśla albo Wrocławia. Albo z Ełku. Podasz mi numer pensjonatu, w którym jesteś. Od „Edenu" trzymaj się z daleka. Do Przemyśla możesz nawet zabrać swoją pielęgniarkę – głos Cichowskiego pełen był sarkazmu. – Pewnie to nie Paryż, ale zawsze. Rozumiemy się?

– Rozumiemy.

Cichowski patrzył na zamykające się drzwi. Jeszcze trzy lata i będzie wsłuchiwał się w szum fal, kiedy tylko zechce. A wtedy godziny takich jak Pater będą policzone. Nastanie era policjantów ślepo posłusznych, gotowych na każde skinienie tych, którzy w danej chwili są na szczycie drabiny. A potem, gdy wiatr zawieje, będą nadskakiwać innym.

Zamykając drzwi, Pater pomyślał, że tylko cudem nie dostał czerwonej kartki. A także, że początek opowieści Cichowskiego, „jest czwarta rano", to jednak nie licentia poetica jego szefa. Gdzieś już to kiedyś słyszał. Chrapliwy, niski głos i mężczyzna w błękitnym prochowcu. Naczelnik Cichowski podążał śladami Leonarda Cohena. Nie mógł lepiej.

Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku,

27.06.2006, 11:35

– Podobno, kierowniku, jakaś zadyma była? W „Edenie" – uściślił Wieloch. – To prawda?

– Daj spokój. – Pater niecierpliwie machnął ręką.

– Tak czy inaczej, szkoda, że mnie tam nie było.

– Aspirant nie dawał za wygraną. – No, a ja też nie próżnowałem. Mam coś dla pana.

– Znalazłeś to, o co cię prosiłem?

– Znalazłem. To znaczy – Wieloch sprecyzował – znalazłem, że nic nie znalazłem. Rozumie pan?

– Niezupełnie. Słuchaj, jestem po rozmowie z naczelnikiem i szczerze mówiąc…

– Dobra – przerwał Wieloch. – W Trójmieście mamy czterech Ryszardów Maziarskich. Pierwszy, hydraulik lat trzydzieści. Drugi, dentysta lat czterdzieści osiem, rozmawiałem z nim godzinę temu. Trzeci…

– Słowem, naszego Maziarskiego nie ma?

– Nie ma! – krzyknął Wieloch. – Sprawdziłem, gdzie się dało. Ani śladu człowieka. To jakiś pieprzony kapitan Nemo!

– Nie wrzeszcz tak. – Pater znów poczuł łupanie w głowie. – Bo jeszcze ktoś pomyśli, że jesteśmy fanami Verne'a albo kiepskiej muzyki z lat osiemdziesiątych.

Wieloch widział, że nadkomisarz jest zadowolony. Nie rozumiał tylko, co może mieć wspólnego z Maziarskim – kapitanem Nemo – kiepska muzyka sprzed dwóch dziesięcioleci.

Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku,

27.06.2006, 12:00

Stołówka Komendy Wojewódzkiej Policji zdecydowanie się różniła od restauracji w Domu Seniora „Eden". Tutaj nie serwowano sałatki z rukoli ani panierowanego tofu. Stoliki nie miały obrusów, a laminowane blaty były upstrzone brązowymi kółkami po kawie. Przy stolikach siedzieli – najczęściej pojedynczo – milczący, masywni mężczyźni i obejmowali dużymi dłońmi kubki z kawowym miałem zalanym wrzątkiem albo nabijali na aluminiowe widelce kawałki wątróbki z cebulą. Na ogół byli ubrani w koszule z krótkim rękawem, w letnie jasne spodnie z cienkiego materiału oraz w sandały. Różnice w garderobie sprowadzały się do szczegółów: posiadania lub braku skarpet i krawatów. I kubki, i łyżki, opatrzone charakterystycznymi znakami ze skrótem „MO", pamiętały czasy, kiedy w tej stołówce można było palić, kubki napełniano pod stołami wódką „Bałtyk", obiad zaś jedzono między drugą a trzecią i nazywano „obiadem" – a nie tak jak dzisiaj, kiedy globalizacja sięgnęła poziomu jadłodajni. Jej widomym znakiem było zastąpienie tradycyjnej nazwy „lanczem". Ten nowocześnie nazwany posiłek przyrządzano wedle starych receptur, zmieniła się natomiast godzina konsumpcji: „lancz" jadano – w zgodzie ze światowymi trendami – koło południa. A zresztą tę ostatnią zmianę w obyczajowości, w odróżnieniu od dwóch pierwszych, większość siedzących tu policjantów akceptowała i uważała za sensowną. Nic dziwnego – ludzie ci zazwyczaj na śniadanie wypalali papierosa, a ów „lancz" to był właśnie pierwszy posiłek w ciągu dnia.

Dwaj mężczyźni siedzący pod oknem nie różnili się niczym od reszty policjantów. Kulesza nosił niemodny wąski krawat w papuzich kolorach i skarpety w podłużne paski, natomiast Pater uważał, że może się obejść bez tych dodatków. Obaj pili herbatę w filiżankach i jedli to samo – pierogi odgrzane w kuchence mikrofalowej, podane wraz z majonezowo-warzywną sałatką „Coleslaw". Sałatkę tę, zwaną swojsko „Kolesławem", przechowywano w lodówce o tak niskiej temperaturze, że wióry marchwi i tasiemki kapusty zamieniały się w lodowe sople, które później zgrzytały w zębach, niepokojąc posiadaczy sztucznych szczęk.

– Wiesz co – powiedział zamyślony Pater – lepiej piło się herbatę dawniej… W wysokich szklankach z plastikowymi uchwytami. Było więcej tego płynu, a im więcej płynu, tym lepiej się trawi…

– Tylko złe jedzenie warto popijać. – Kulesza dotknął językiem bolącego miejsca na podniebieniu, gdzie przed chwilą przykleił mu się skrawek gorącego pieroga. – Dobre samo się trawi. Dlatego lubimy wódką zalewać ciężkostrawną golonkę lub tłuste żeberka… Oczywiście, za dobre uznajemy potrawy lekkostrawne… Jak w tym wypasionym domu starców…

– Nie nazwałbym dobrą sałatki z rukoli – mruknął Pater.

– Jadł pan kiedyś?

– Nigdy.

– Uprzedzenia, stereotypy, klisze… – roześmiał się Kulesza.

– Wróćmy do „Edenu". – Pater zastanawiał się, czy mięsny farsz w pierogu był również homogenizowany jak kiełbasa, którą niedawno spożywał.

– Był kiedyś taki serial… – Kulesza wykorzystał chwilę milczenia. – Głównym bohaterem był niejaki Greg Marsden…

– „Tak zatytułowany", a nie „taki" – poprawił go Pater. – A tytuł brzmiał Powrót do Edenu. A propos Domu Seniora „Eden", miałeś coś sprawdzić. W trybie tajnym i przyśpieszonym.

– No i sprawdziłem. – Kulesza rozejrzał się dookoła i ściszył głos. – Kosztowało mnie to trochę, jak zwykle w nieoficjalnym śledztwie „tajne przez poufne"… Dwie bomboniery i obietnica flaszki czarnego „Johnnie Walkera"…

– Czarnego?

– No niekoniecznie… Kulesza powiedział, że jego stary kumpel Miras Pęciak z ABW zadowoli się butelką whisky z czerwoną etykietą.

– Jak to z ABW?! – Pater wciągnął ze świstem powietrze, aby schłodzić grube, parzące ciasto pieroga.

– Niech pan posłucha, zrelacjonuję każdy mój krok. – Wyjął z tylnej kieszeni spodni skóropodobny notatnik; podobnego używał agent Cooper w Miasteczku Twin Peaks. – W naszym archiwum nie ma żadnej teczki ze sprawą Adeli Woźniak. Byłem w Zakładzie Medycyny Sądowej. Ta młoda laska, wie pan, doktorantka Kwiecińskiego, sprawdziła dokumentację i tu mamy pierwszą bombę… – Kulesza zawiesił głos i stuknął wierzchem dłoni w otwarty notes.

Pater spoglądał na niego w milczeniu, a jego szczęki wydawały taki dźwięk, jakby gryzł on nie homogenizowany farsz i na wpół zmrożone warzywa, lecz garść gwoździ.

– Protokół obdukcji podpisał prokurator Krzysztof Masio – kontynuował Kulesza, zadowolony z napiętego zaciekawienia Patera. – Dobrze nam znany „Misio". Zadzwoniłem do niego. Był akurat na jakimś pieczeniu barana nad jeziorem. Ale wie pan, że on nawet po największej wódce ma świetną pamięć. Pamiętał, że sprawę Adeli Woźniak prowadził – i tu Kulesza znów zawiesił głos – prowadził pański najlepszy przyjaciel…

– No nie mów! – Szczęki Patera znieruchomiały. – Misio nazwał go „ten, który wszystko spaprze"… Paprzycki – nadkomisarz pociągnął duży łyk herbaty, jakby chciał z gardła spłukać osad po tym nazwisku.

– Tak. Sprawę Adeli Woźniak prowadził Paprzycki. To ciągle nie wyjaśnia, dlaczego akta tej banalnej sprawy gdzieś zaginęły.

– Banalne akta, które znikają, przestają być banalne. I wtedy pomyślałeś o obecnym miejscu pracy mojego, jak to ująłeś, najlepszego przyjaciela, tak?

– Tak jest. I dlatego musiałem iść do Mirasa Pęciaka z ABW z obietnicą czarnego „Johnnie Walkera". Dostałem teczkę sprawy i zrobiłem notatki. Miras nie zgodził się na kserowanie… A propos „Jasia Wędrowniczka" i Mirasa…

– Dobra, dobra, kupię go dla tego Pęciaka…

– No więc okazało się, że dokumentacja sprawy jest jakimś trafem u nich. A oto moje notatki – uśmiechnął się Kulesza. – Wózek z Adelą Woźniak zleciał ze schodów w niedzielę szesnastego grudnia ubiegłego roku, czyli prawie sześć miesięcy przed zamordowaniem Maziarskiego. Było to między czwartą a piątą po południu, kiedy cały dom starców oglądał serial Na dobre i na złe, a personel drzemał. Paprzycki uznał to za nieszczęśliwy wypadek i zamknął sprawę…

– To chyba była ostatnia sprawa Paprzyckiego, o ile sobie przypominam… – Pater wpatrywał się w roślinny motyw, którym ozdobiono talerze. – Tak… Już wtedy był na wylocie. I nagle, w ciągu kilku dni, odrodził się jak Feniks z popiołów w ABW.

– Jeśli jeszcze zdążył w starym roku, to zrobił sobie prezent na gwiazdkę.

– Co do twoich notatek… Niezbyt ciekawy raport. Niewart czarnego „Walkera"…

– Za to bardzo dokładny. – Kulesza siorbnął resztkę herbaty, a następnie posypał cukrem sflaczały plaster cytryny. – I pełen załączników. Są zdjęcia i jest płyta CD, na którą nagrał z dyktafonu przesłuchanie. A właściwie dwa.

– Mógłbyś się zdecydować. – Pater popatrzył na zegarek. – Jedno, dwa. To łatwo policzyć.

Dlaczego lubię tego człowieka? – Kulesza pomyślał o swoim rozmówcy, który w opinii wielu policjantów uchodził za mądralę, wynosił się ponad innych i do wszystkiego się przypieprzał. A już zwłaszcza do braku precyzji w wypowiedziach i do błędów językowych.

– Właściwie nagranie jest jedno. To przesłuchanie doktora Liblinga, który – Kulesza popatrzył Paterowi w oczy – bredzi piąte przez dziewiąte jakieś gładkie zdania i nie idzie nic zrozumieć. Tyle tylko można pojąć, że adaptacja budynku spełnia wszystkie standardy, ma atesty, homologacje czy co tam trzeba. Ale gdy kończy się nagranie, po jakiejś minucie następuje fragment następnego. Gdyby nie to, że właśnie zadzwoniła mi komórka i nie wyłączyłem płyty, nie trafiłbym na to. Tego już nie mówi Libling, to inny męski głos. Na zwykłe, standardowe pytanie, czy dziwi go coś w tej sprawie, odpowiada – już to odczytuję – „Dziwi mnie, czego stara szukała na schodach. Nie wstawała z wózka, no to jak mogła zjechać po schodach". Koniec cytatu. Sprawdziłem, że tej wypowiedzi nie ma w opisie płyty. Jakby ktoś ją pominął. Albo o niej zapomniał.

– Nie rozumiem tej błyskotliwej kwestii. – Pater obserwował, jak Kulesza mlaska i krzywi się, przełykając cytrynę. Co w niej jest takiego dziwnego? Nadkomisarzowi zrobiło się kwaśno i napłynęła mu ślina do ust, jakby jego własne ślinianki zostały uruchomione cytrynowym kwasem.

– Zadzwoniłem do domu starców. Udałem klienta zainteresowanego umieszczeniem tam matki. Zapytałem o udogodnienia dla inwalidów na wózku. Recepcjonistka wszystko mi powiedziała. W domu jest jeden podjazd dla wózków inwalidzkich w klatce głównej i oszklona winda na zewnątrz. Nie ma podjazdu w bocznej klatce schodowej, gdzie znaleziono starą. Co zatem robiła przy schodach, którymi nie mogła się poruszać, które były dla niej bezużyteczne? Właśnie to zdziwiło tego, którego nagrano na płytę. A Paprzycki miał to gdzieś. Olał te wątpliwości. Może nie chciał rozgrzebywać sprawy, a może ktoś mu nie pozwolił… Wszystko przyklepał, i po herbacie.

„Ten, który wszystko spaprze". Niespodziewanie Paterowi przypomnieli się Beatlesi i A Day In The Life z tym niezwykłym zakończeniem. Czyżby Paprzycki przygotował nagranie zagadkę? Jak czwórka z Liverpoolu?

Odsunął się od stołu i splótł dłonie na karku. Przyglądał się przez chwilę Kuleszy. Ten przechylił się do tyłu i założył nogę na nogę. Spomiędzy rzemieni sandałów mignęły skarpety w podłużne białe paski. Takie same skarpety miała na stopach jego matka, kiedy dostała wylewu. Był wtedy wyjątkowo mroźny styczeń. Znad morza wiatr przywiewał kłujące grudki lodu i śniegu, które pokryły cały falowiec lśniącym całunem. W mieszkaniu było zimno. Matka, która w zimie zawsze przeprowadzała się do niego, ogrzewała kuchnię gazem. Zrobiło się tak gorąco, że już sama nie wiedziała, czy żar w jej głowie to skutek tego ogrzewania, czy powstał z jakiejś innej przyczyny. Ostatnie, co Pater tego dnia zapamiętał, to smród gazu i obleczone w pasiaste skarpety stopy matki, które wystawały poza obręb noszy, kiedy sanitariusze wynosili z kuchni jej ciało, klnąc, iż z powodu nieczynnej windy będą musieli biec oblodzoną galerią do następnej klatki schodowej. Pater przypomniał sobie to wszystko. Było to krótko po odejściu Izy. Patrzył teraz na skarpety Kuleszy i rozumiał, że kwas w jego ustach pojawił się nie tylko z powodu widoku zużytego plastra cytryny.

– Proszę cię o jedno – powiedział zimno – nie nazywaj Adeli Woźniak „starą". Nie musisz o niej mówić „pani Woźniak". Mów po prostu „Woźniak" albo „Woźniakowa". Nie naśladuj Ryby. Nie warto.

– Nie ma sprawy – odrzekł Kulesza. – A, jeszcze jedno… Boję się, że nie będę miał teraz czasu, żeby szybko działać w sprawie domu starców. Mam na głowie coś nowego. Nożownik zaatakował wykładowcę z uniwersytetu…

– Jak się nazywa poszkodowany?

– Przemysław Marciniec, jakiś doktorek skandynawista. W szpitalu mówili, że po doktorka już pukali „łowcy skór". To znaczy, że – Kulesza dodał pospiesznie, widząc spojrzenie przełożonego – wywinął się spod kosy w ostatniej chwili. Kilka centymetrów w bok, i byłaby mogiła. Tak czy inaczej, doktorek leży nieprzytomny.

Znów coś zazgrzytało w ustach Patera. A może był to chrapliwy głos Ryszarda Rynkowskiego, który nagle wyjątkowo głośno zapewnił wszystkich w stołówce, że „dziewczyny lubią brąz". Pater przypomniał sobie pewien skatologiczny kawał, którego puentą były te słowa. Spojrzał w stronę lady i zobaczył przysadzistą bufetową, panią Magdę, która pilotem zwiększała siłę głosu i – kiwając się w takt muzyki – przyklaskiwała słowom piosenkarza. Mężczyźni przy stolikach uśmiechnęli się do siebie, ten i ów rzucił jakiś życzliwy komentarz znad talerza pyz czy łazanek.

– Prowadź tę sprawę bardzo uważnie – powiedział Pater, podając rękę Kuleszy. – Jeśli możesz, poślij człowieka do szpitala. Jeśli nie możesz tam kogoś postawić, to przynajmniej niech rozejrzy się, czy ktoś się przy rannym nie kręcił lub o niego nie pytał. To może mieć jakiś związek z Domem Seniora „Eden". Słyszysz? Z Domem Seniora, nie domem starców.

– Wie pan co? – Kulesza nie puszczał dłoni nadkomisarza. – Zastanawia mnie pańska poprawność językowa. Gdy ktoś mówi do pana: „daj mi komórkę", odpowiada pan: „nie mogę ci dać mojej komórki, mogę ci dać co najwyżej numer mojego telefonu komórkowego". Co, tak właśnie jest? Albo kiedy odwiedza pana kumpel i odmawia drinka, mówiąc, że „jest samochodem", pan go poprawia: „jesteś człowiekiem, nie samochodem". Co, tak właśnie jest?

Pater uwolnił dłoń z uścisku podwładnego. Uśmiechnął się do niego i opuścił stołówkę. Nie wiedział, jak odpowiedzieć na drugie pytanie Kuleszy. Od trzech lat, od momentu odejścia Izy i śmierci matki, nikt go nie odwiedził. Pater nie miał komu proponować drinka.

Gdańsk-Przymorze, 27.06.2006, 14:00

Pater wyszedł z supermarketu „Alfa Centrum" i podszedł do corolli. Otworzył bagażnik i wciągnął do płuc charakterystyczną woń gumy, smaru i chemiczny odór płynu do spryskiwania szyb, który pienił się w nagrzanej nieszczelnej butelce. Gdy układał zakupy w plastikowej skrzynce, czuł, jak pod jego sandałami rozpływa się asfalt. Nie zważając na to, włożył do skrzynki aerozol przeciwko owadom biegającym, trzy półtoralitrowe butelki z niegazowaną wodą mineralną, dwie puszki piwa „Warka", opakowanie chleba tostowego, kawał niekrojonego sera żółtego oraz dwa udka kurczaka, przyciśnięte próżniowo folią do styropianowej tacki. Wsiadł do samochodu i natychmiast odkręcił szybę. Potem zwinął srebrną odblaskową zasłonę, która chroniła kierownicę i kokpit przed nagrzaniem. Pot, który płynął mu po twarzy, był cierpki i gryzł go w oczy. Czekał, aż wyschnie. Zanurzyć się teraz w słonych falach, myślał, zanurkować i pływać leniwie, obserwując promienie słońca, które rozpraszają się w ciemnej wodzie! Jadę nad morze!

Podjął decyzję, ruszył gwałtownie, żeby ochłodzić wnętrze toyoty. Równie dobrze mógł uruchomić nagrzewnicę z wentylatorem, którą w zimie suszył łazienkę. Gorąco go aż zatkało. Spojrzał na wskaźnik temperatury silnika. Strzałka niebezpiecznie zbliżyła się do czerwonego pola. Z żalem porzucił myśl o morskiej kąpieli. Ostatnia rzecz, o której marzył, to posuwanie się w korku w stronę morza i napięte oczekiwanie: zadymi się spod maski czy może uda się dojechać?

Wjechał na parking pod swoją klatką schodową. O tej porze znalazł miejsce bez problemu. Wysiadł i kiwnął głową właścicielowi pogniecionego szarego forda. Sąsiad klął i naciskał stopą tandetną pompkę z supermarketu, którą usiłował nadmuchać wielkie gumowe koło. Obok niego stały jego dzieci. Ze stoickim spokojem patrzyły na nikły postęp prac i wysłuchiwały coraz bardziej wymyślnych przekleństw Ojciec poprawił siatkową czapkę na głowie i podwinął T-shirt aż do pach, odsłaniając dobrze rozwinięty „mięsień piwny". Pater uśmiechnął się do dzieci przyjaźnie. Nie zareagowały. Nie był pewien, czy ściągnąłby na siebie ich uwagę, gdyby nagle zaczął krzyczeć i kopać w krawężnik.

Dźwigając skrzynkę, wszedł do bramy i nacisnął guzik windy. Działała. Po chwili był w mieszkaniu. Postawi! skrzynkę na stole w kuchni i wszedł do pokoju. Zastanawiał się, czego posłuchać. Postanowił zdać się na przypadek. Włączył komputer, uruchomił program odtwarzający pliki MP3, a potem wcisnął opcję „odtwarzaj w dowolnej kolejności, na chybił trafił". W pokoju rozległo się patetyczne Epitafium King Crimson.

Wróciwszy do kuchni, przypomniał sobie opowieść o przedwojennym warszawskim pieczeniarzu i kawiarnianym filozofie Francu Fiszerze. Kiedy któregoś upalnego dnia przedstawiono mu Oskara Katzenellenbogena, odparł: „Zbyt długie nazwisko na taki upał". Confusion will be my epitaph – huczało z głośników. Pater pilotem wyłączył odtwarzanie.

– Zbyt dużo patosu na taki upał – sparafrazował słowa Fiszera i zaczął się głęboko zastanawiać, czy nie mają racji radiowcy, którzy latem obdarzają słuchaczy wyłącznie piosenkami typu Bajlando, bajlando, adios, adios albo Macarena.

Rozebrał się do samych majtek i dłonią starł pot z płaskiego brzucha. Włożył zakupy do lodówki i poczuł ssący głód. Nadeszła pora obiadu, komunikował jego wyregulowany organizm. Zwykle takie pragnienia zaspokajał pizzą na wynos albo pulpetami ze słoika. Dzisiaj postanowił ugotować sobie rosół z kurczaka. Napełnił garnek wodą i włożył doń dwa udka, nie zadając sobie nawet trudu, aby sprawdzić, czy kończyny ptaka nie są pokryte piórkami. Wiedział, że matka wrzucała do wody oprócz mięsa jeszcze jakieś warzywa, chyba marchew. On nie miał w domu żadnych warzyw oprócz cebuli. Dodał zatem cebulę i postawił garnek na gazie. Wtedy rozległ się dźwięk sygnalizujący nadejście esemesa. „Żyjesz po wczorajszym darcie? Ja już przeglądam lotki przed pojedynkiem z Generałem" – pytał doktor Kwieciński. „Co to za życie! – odpisał Pater. – Cały jestem zDARTy".

I wtedy przypomniał sobie wczorajszy powrót do domu, chłodną kąpiel i kołatanie serca, gdy już leżał pod prześcieradłem, daremnie licząc na nocne ochłodzenie. Coś go zaniepokoiło. Coś mu umknęło. Jakaś niejasna asocjacja, jakiś wytłumiony szybki sygnał. Kwieciński przegląda teraz lotki. Skończył kolejną obdukcję i zamiast iść do domu otwiera aktówkę i przegląda lotki, waży je w ręku i obserwuje w lustrze ruchy ramion i barków.

– Zaczekaj, czy ty to – wskazał etui z akcesoriami do gry w darta – nosisz cały czas przy sobie?

– Oczywiście. Prawdziwy gracz nie zna dnia ani godziny. Czasem idę do toalety, staję przed lustrem i markuję rzuty. Najgorzej, jak ktoś wejdzie i zobaczy. Zresztą to się odnosi do wszystkich ludzi opętanych, kolekcjonerów i hobbystów. Kojarzysz Alka, tego ode mnie, z Zakładu Medycyny Sądowej? On nie gra w lotki i nie wie, co traci. Ale jest kendoką. I zawsze wozi w bagażniku dwa kije do kendo. Ciekaw jestem, jakie miny będą mieli twoi koledzy po fachu, gdy go kiedyś zrewidują.

Maziarski nie miał żadnej aktówki. Lecz w kieszeniach nosił klej typu „Super Glue", którymi skleił swoje palce tak, by powstał z nich romb. Czy był – cytując słowa Kwiecińskiego – „człowiekiem opętanym, kolekcjonerem, hobbystą"? Jeśli tak, to co kolekcjonował? Puste tubki po kleju? A dlaczego puste? Przecież ta musiała być pełna! A do czego używa się pełnych tubek „Super Glue"? Do klejenia. A jakie hobby polega na klejeniu?

Pater klepnął się głośno w nagie udo i podbiegł do komputera. Usiadł na fotelu pokrytym skóropodobnym tworzywem. Uda i pośladki przykleiły się do siedzenia. Nie zważał na to. Potrzebował teraz burzy mózgów. A oprócz swojego miał do dyspozycji tylko jeden tępy mózg elektroniczny, który potrafił świetnie wszystko magazynować. W okienku wyszukiwarki Google wystukał „klej «Super Glue»". Pojawiła się informacja, że są prawie dwa miliony stron zawierających te słowa. Ograniczył zatem zakres swych poszukiwań do stron polskich. Niewielka pociecha. Było ich prawie czterdzieści tysięcy. Zniechęcony przejrzał kilka. Pojawiły się witryny różnych sklepów motoryzacyjnych, oferujących sprzedaż wysyłkową kleju. Wbrew woli Patera na ekranie otwierały się jakieś okienka oferujące towary dla majsterkowicza, wędkarza, a nawet dla mężczyzny niezadowolonego z rozmiarów penisa.

Pater poczuł silną woń dobiegającą z kuchni. Odkleił się od skaju pokrywającego fotel i poszedł za zapachem gotującego się mięsa. Wyjął jedno z udek na talerz i odkroił kawałek. Było wpół surowe, niezbyt smaczne i trąciło słodyczą rozgotowanej cebuli. Nie dodałem soli, pomyślał Pater i zaczął przeglądać szufladę. Oprócz soli jodowanej znalazł tam również jakiś płaski woreczek ze zdjęciem rumianego kurczaka. „Meksykańska pikantna przyprawa do kurczaka" – głosił napis. Pater zanurzył palce w woreczku i posypał obficie solą i meksykańską przyprawą i udko, i gotujący się rosół. Wtedy go olśniło. Powinien jeszcze wpisać słowo „hobby" do wyszukiwarki.

Z półsurowym udem w zębach, z talerzem w ręku wrócił do komputera, wpisał jeszcze raz do okienka wyszukiwarki „Super Glue" oraz „hobby" i ograniczył się tylko do języka polskiego. Pojawiły się liczne strony – równie szybko jak skojarzenia w jego umyśle. Jeśli Maziarski był hobbystą, mógł być tylko modelarzem. Pater przeglądał te strony i wiedział, że dobrze trafił. Wchodził w świat modelarstwa, krainę pęset, skali bezwzględnej i bezdusznej precyzji. W tym świecie było miejsce dla klejów cyjanoakrylowych typu „Super Glue", które spajały fotoutwardzalne części modeli. Już po chwili dowiadywał się, że owe części są to wytrawione kwasem blaszki, które służą głównie upiększaniu modeli i nie są podstawowym ich budulcem. To go trochę rozczarowało. Może Maziarski nie był modelarzem hobbystą? Hobbysta ma przecież przy sobie przedmioty swego codziennego hobbystycznego użytku, nie coś, co jest ekstrawaganckie, rzadko wykorzystywane i służy tylko do wyrafinowanego upiększenia! Podobnie Kwieciński nosił w etui lotki, pióra, końcówki, ale nie miał w kieszeniach talku, który mieli gracze pokazywani w Eurosporcie. Z kolei jego była żona Iza zawsze miała w torebce puder, a nie krem do zmiękczania zrogowaciałych pięt! Pater poruszył się w fotelu i poczuł swędzenie w miejscu, które jego licealny wuefista określał mianem „klejnotów", ostrzegając chłopców przed skokami przez kozioł. Drapał się w tym miejscu przez chwilę. Po kilku sekundach ryknął z bólu. Najpierw lekko zapiekło, a potem siedzenie fotela zamieniło się w rozżarzony grill. Pater wył, klął i patrzył na palce pokryte czerwoną pikantną przyprawą do kurczaka.

Gdańsk-Przymorze, 27.06.2006, 18:30

Pater obudził się z płytkiego snu, pokryty kroplami potu. Podniósł głowę i patrzył przez chwilę na wiszącą nieruchomo zasłonę, która miała nie dopuścić do mieszkania zachodzącego słońca. Czuł w ustach smak przeraźliwie pikantnej tłustej skóry kurczaka i piwa „Warka", którym usiłował zagasić ogień w żołądku. Dotknął slipków i syknął z bólu. Przypomniał sobie o kąpieli nasiadowej w miednicy wypełnionej zimną wodą.

Wstał, otarł ręcznikiem pot z szyi i rzucił się w skajowy fotel przed komputerem. Nie zamierzał się poddawać. Klej „Super Glue" do części fotoutwardzalnych, upiększających. Dlaczego był w kieszeni Maziarskiego? Może ma jakieś znaczenie symboliczne?

Przypomniał sobie, jak po zimnej kąpieli i po gwałtownej, niezdrowej konsumpcji ledwo się dowlókł do komputera i nie zważając na płonące genitalia, wpisywał do wyszukiwarki słowa „modelarstwo", „Super Glue", „Maziarski". Efektem była tylko jedna strona, sponsorowana przez importera kleju „Super Glue", na której burmistrz Mławy, pan Andrzej Maziarski, wręczał kilkunastoletniemu chłopcu puchar za osiągnięcia w modelarstwie. Wtedy Pater wszedł na dwa różne fora modelarskie, gdzie się zalogował, i zadał uczestnikom forum pytanie: „Hej, słyszeliście może coś o modelarzu Ryszardzie Maziarskim? Ma siedem dych, ale tworzy zajebiste modele z części fotoutwardzalnych". Potem wrócił na poprzednią stronę i patrząc na przymilnie uśmiechniętą, wąsatą twarz burmistrza oraz na chłopca o wybitnie cygańskiej aparycji, uznał, że doszedł do ściany, i z cichym jękiem opadł na wersalkę, starając się trzymać ręce jak najdalej od wstydliwej okolicy ciała.

Teraz jednak się obudził, nabrał nowych sił i postanowił zobaczyć, jak forumowicze modelarze zareagowali na jego pytanie. Przedzierał się przez ich wpisy o osobliwej składni i terminologii. Wiele dowiadywał się o nich samych. W większości byli zagorzałymi militarystami i wiedzieli wszystko na temat wyposażenia sowieckich dywizji pancernych walczących pod Kurskiem, gwintowania luf amerykańskich czołgów Sherman albo układu szprych niemieckich motocykli Zundapp. Nie wiedzieli natomiast nic o modelarzu Maziarskim. Jeden z forumowiczów napisał nawet, że budowanie modeli wyłącznie z części fotoutwardzalnych to byłoby „prawdziwe mistrzostwo świata" i o takim „mistrzu świata" wszyscy by słyszeli.

Pater odepchnął się ze złością od biurka i pojechał w fotelu na środek pokoju. Jednym gwałtownym ruchem przeniósł ciało na kanapę.

– Co za głupie hobby! – rzekł do siebie metalicznym głosem. – I ja też jestem głupi jak but! Siedzę w internecie i szukam jakiegoś hobbysty! Po co? Nawet gdybym go znalazł, to co z tego? Nawet gdyby się okazało, że Maziarski był mistrzem świata w modelarstwie, to co z tego?

– Ale go nie znalazłeś, idioto – odpowiedział sam sobie. – Kretynie, nie znalazłeś żadnego wytłumaczenia, dlaczego Maziarski miał klej w kieszeni. Jeśli nie był modelarzem, to mógł użyć kleju z tysiąca różnych powodów, a pierwszym z brzegu była potrzeba sklejenia sztucznej szczęki. No i co, włamiesz się teraz do jego pokoju, zerwiesz plomby i dokładnie zlustrujesz wszystkie kąty, czy czegoś tam nie skleił „Super Glue"? Po co? Nieważne jest, dlaczego miał klej. Co drugi facet nosi scyzoryk w kieszeni z tysiąca ważnych powodów albo i bez. Sam kiedyś nosiłeś na początku swojej pracy w policji, bo uważałeś, że prawdziwy detektyw musi mieć w kieszeni scyzoryk, sznurek i wytrych. I co, użyłeś kiedykolwiek scyzoryka, debilu?! Siadaj na tyłku i oglądaj mecz Brazylia-Ghana! Jeszcze zostało kilka minut! A potem obejrzysz spotkanie Hiszpania-Francja! Ciekawe, czy Aragones wystawi dziś Reyesa, jak ostatnio.

Pater rzeczywiście usiadł, lecz nie włączył telewizora i nie oglądał końcówki meczu. Nagle go olśniło. Jest wyjście z gąszczu rozterek. Był policjantem. Człowiekiem, który zadaje sobie różne pytania. A sens jego pracy polega na znajdowaniu odpowiedzi. Na różne pytania. Na wszystkie pytania. Najbardziej oczywiste, idiotyczne i naiwne. Dlaczego Maziarski miał w kieszeni klej cyjanoakrylowy? Dlaczego ludzie noszą w kieszeni scyzoryki? Dlaczego zamordowana dziewczyna miała na pośladku taki, a nie inny tatuaż? Oczywiście, brak tych odpowiedzi nie spędzi mu snu z powiek. Owszem, zaśnie, ale nie będzie śnił o przezroczystej błękitnej wodzie, w której pływają duże kolorowe ryby, poruszając pletwami tak, jakby słuchały opowieści fletu Iana McDonalda o księżycowym dziecku z pierwszej płyty King Crimson. Jego sny będą inne. Pojawi się w nich brunatna zawiesina, w której pływają nitki gęstego śluzu. Zamiast ryb pod samą powierzchnią kołyszą się dwie napuchnięte twarze z oczami zaatakowanymi przez węgorze. Twarze dwóch zgwałconych i zamordowanych studentek w łódce. Trzy lata temu nie zadał sobie pytania, dlaczego jedna z nich miała osobliwy tatuaż. A sprawę w końcu umorzono.

– No i co, włamiesz się do jego pokoju, zerwiesz plomby i dokładnie zlustrujesz wszystkie kąty, czy czegoś tam nie skleił „Super Glue"? Po co?

– Po to, aby śnić o błękitnej wodzie – powiedział głośno – właśnie, kurwa, po to!

Sapnął i otworzył klapkę komórki. Znał jedno słowo, które było remedium na koszmary, jedno zaklęcie odganiające upiory z wygryzionymi oczami. Była to nazwa miejscowości. „Jelitkowo 2130" – wystukał na klawiaturze komórki używanej w nadzwyczajnych sytuacjach. Potem jeszcze raz uruchomił komputer i poszukał w internecie najbliższej agencji towarzyskiej. A na koniec zadzwonił do „Edenu".

– Halo – wychrypiał w słuchawkę męski głos. Pater poczuł się, jakby ktoś napluł mu do ucha.

Już wiedział. To nie był nikt z – poszukał w głowie określeń używanych przez dyrektora Liblinga – „personelu". A więc Paprzycki nie rzucał słów na wiatr. Zostawił w „Edenie" swojego człowieka.

Pater domyślał się nawet którego.

Dom Seniora „Eden", 27.06.2006, 21:41

Funkcjonariusz ABW Michał Kornecki, zwany Lewarem, wyrzucił ręce do góry, kiedy Francuz Ribery strzelił gola Hiszpanom, i wykrzyknął gardłowym głosem coś, co brzmiało jak nieartykułowany dźwięk pomiędzy „jest" a „gol". Wyszedł z tego okrzyk „jool", tak głośny, że całkowicie wytłumił odgłos parkującego na podjeździe samochodu. Po sekundzie Lewar usłyszał lekki syk otwieranych fotokomórką drzwi Domu Seniora. Wtedy przestał wykrzykiwać i przyjrzał się niezwykłemu nocnemu gościowi. Szczupła dziewczyna o długich sztucznych włosach weszła do holu, rozejrzała się dookoła i ruszyła wprost ku recepcji, gdzie siedział Lewar wraz z nocnym portierem, który dusił się w uniformie ozdobionym guzikami z czterolistną koniczynką. Dziewczyna miała na sobie krótką bluzkę na ramiączkach i krótką spódniczkę. Lewar odniósł wrażenie, że naturalnym ruchem dziewczyny jest kołysanie. Jej biodra się kołysały, kołysało się kółko kolczyka w obnażonym pępku, a mały lakierowany plecak kołysał się na ramieniu. Podeszła do recepcji i uśmiechnęła się do Lewara.

– Cześć – powiedziała. – Wiesz, Misiu, że jesteś zajebisty? Czekam na ciebie w aucie.

Powiedziawszy to, wyszła z holu. Lewar osłupiał i spojrzał na portiera. A potem – nie wiadomo dlaczego – wyjął komórkę, jakby chciał sprawdzić nieodebrane połączenia.

– O ja pierdykam, ale laska! – cmoknął portier. – To twoja dziewczyna, Michał?

– A co ty myślisz? – odparł Lewar niedbale i podrapał się po łysej głowie. – Nie takie dupy z łóżka się spychało nogami… – zareagował po dłuższej chwili.

Potem przyjrzał się komórce i wyszedł zza lady recepcji. Skradając się ku drzwiom, za którymi zniknęła dziewczyna, rozglądał się bezradnie, jakby w liściach stojącej w holu palmy i w tryskających słupkach fontanny chciał znaleźć wskazówki co do dalszego postępowania. Wyszedł przed dom i zobaczył auto z drzwiami otwartymi od strony pasażera. Wystawała z nich długa noga w klapku na wysokim złotym obcasie. Dziewczyna wychyliła się i uśmiechnęła. Lewar wyjął komórkę i wybrał numer Paprzyckiego. Po kilku sygnałach usłyszał zniecierpliwiony głos szefa i odgłosy mundialowego pubu: okrzyki pijanych mężczyzn i zwielokrotniony głos Jacka Gmocha, komentującego w przerwie meczu jakieś udane zagranie. Milczał. Nie wiedział, jak zacząć.

– No, co jest, Lewar? – zniekształcony przez alka hol głos Paprzyckiego był poirytowany.

– Sorry, szefie – powiedział cicho Lewar – ale coś jest nie tak. Przyszła jakaś laska w peruce do mnie, do domu starców. Nie znam jej.

– I czego chce?

– Chyba chce się dymać.

Paprzycki milczał. Lewar poznawał przez kilka długich sekund atmosferę pubu.

– Lewar, słuchaj uważnie. Jeśli złapię cię na tym, że napierdoliłeś się na służbie… Słuchajcie, dzwoni…

Lewar zrozumiał, że tę ostatnią część wypowiedzi Paprzycki kierował do kompanów w pubie. Po chwili usłyszał w słuchawce gromki śmiech. Rozłączył się. Płonęła mu twarz. Odwrócił się ku drzwiom. Wtedy drgnął. Coś uderzyło go w plecy. Poczuł jakieś ciepło na trykotowej koszulce i dziwny zapach. Rzucił się na ziemię i jednocześnie wyciągnął broń. Wtedy zobaczył zamaskowanego mężczyznę, który trzymał coś w zaciśniętej dłoni. I wtedy też jakieś ciepło rozlało się na piersiach. Lepka, ciepła maź osiadła mu na torsie i zaczęła momentalnie parować. Poznał ten zapach. Płyn paraliżujący, odporny na powiewy wiatru. Para otoczyła łysą głowę Lewara i wtargnęła w jego błony śluzowe.

Nie widział awantury, jaką wywołała dziewczyna, krzycząca, że „nie tak miało być" i „ten łysy pies mnie dorwie". Nie docierał do niego rozpaczliwy szept portiera, który obiecywał trzem mężczyznom, że zrobi wszystko, byle darowali mu życie. Łysy mężczyzna nic nie czuł, gdy Pater, Kulesza i Wieloch, ciężko sapiąc, kładli jego stukilogramowe ciało na wózek inwalidzki, a następnie wjechali zewnętrzną oszkloną windą na pierwsze piętro i wepchnęli wózek do pokoju Maziarskiego, zerwawszy plomby w drzwiach. Nie poczuł też, jak rzucają go na łóżko, ściągają mu spodnie i majtki, a potem przykuwają do ramy kajdankami z różowym futerkiem. Nie widział, jak Pater wyciąga jego komórkę i wysyła do Paprzyckiego esemesa o treści: „Sorry, szefie. Wszystko pod kontrolą". Nie usłyszał też słów Kuleszy, które ten wypowiedział, klepiąc go po łysinie. „Wiesz, Misiu, że jesteś zajebisty?"

Dom Seniora „Eden", 27.06.2006, 22:50

Nadkomisarz Pater stał na korytarzu Domu Seniora i spoglądał w niebo. Gwiazdy zawsze go uspokajały. A teraz potrzebował uspokojenia. W pokoju Maziarskiego nie znalazł najmniejszego śladu kleju cyjanoakrylowego. Na jakikolwiek przedmiot, który wyglądałby na sklejony, nie natrafili ani on sam, ani Wieloch, ani nawet bardzo dokładny Kulesza, który zdążył już wrócić, po tym jak odwiózł dziewczynę z powrotem do agencji towarzyskiej. We trzech stali teraz w całkowitych ciemnościach i słuchali grających głośno telewizorów. Piskliwe głosy aktorów reklamujących jakieś produkty spożywcze i niespożywcze mieszały się, tworząc wściekłą kakofonię. Pater nie znosił reklam. Potrzebował uspokojenia i snu. Choćby koszmarnego.

– Wszyscy już mamy dość – powiedział scenicznym szeptem. – Wyciągnąłem was z domu, sprzed telewizorów, zrealizowaliśmy misterny plan, który nie jest niczym innym, jak napaścią na Lewara, za to, jeśli sprawa wyjdzie na jaw, wszyscy polecimy, a nawet gorzej, pewnie trafimy za kratki. A wszystko po to, aby znaleźć coś, o czym nawet nie wiemy, czy istnieje. Chodźcie, wracamy. Dosyć na dzisiaj.

– Już drugi raz tu nie wejdziemy – odparł wolno Wieloch. – Od jutra tu będzie pięciu Lewarów.

– No i co z tego? – Głos Patera był nieprzyjemny jak szkolny dzwonek, który tu niegdyś rozbrzmiewał.

– Panie nadkomisarzu! – Wieloch nie panował nad nerwami. – Do kurwy nędzy! Nic nie rozumiem. Zginął Maziarski, podejrzany jest Czekański. A my zamiast znaleźć coś na mordercę, robimy cuda z jakąś dziwką… No kurwa mać! Ryzykujemy jak sam skurwysyn i po co? Żeby przeszukać pokój ofiary? Czy to nie jest chore? Przecież tu trzeba przetrząsnąć pokój mordercy! Czekańskiego! Jak już tu, kurwa, jesteśmy…

– Idź do portiera po klucz – powiedział cicho Pater. – Masz rację, choć nie wiadomo, czy Czekański jest mordercą.

– Świętą rację mam – poprawił go Wieloch, uśmiechnął się w ciemności i ruszył korytarzem w podskokach.

Trzy minuty później weszli do pokoju profesora Czekańskiego. Otworzyli okna, oświetlili rzęsiście wnętrze i rzucili się drapieżnie na wszystkie przedmioty, które mogły zawierać jakąkolwiek skrytkę, jakiekolwiek drugie dno. Robili to cicho, wszystko odstawiali w określonym porządku, a po chwili już czuli wilgoć pod lateksowymi rękawiczkami. Wieloch przetrząsał pościel, Kulesza stukał po kafelkach w łazience, szukając pustych przestrzeni pod nimi, a Pater zajął się tym, czemu chciał niegdyś poświęcić całe życie. Spojrzał na grzbiety książek.

Pokój powoli wypełniał się ćmami, a Pater nie odrywał wzroku od lektur Czekańskiego.

Serce mu waliło, jakby przy tej pogodzie jego niewytrenowane, nieprzyzwyczajone do wysiłku ciało pokonało dobry kilometr na bieżni pełnej kurzu i żwiru zatykającego płuca. W kieszeni zadźwięczał telefon. To nie była jego komórka. To ta druga. Lewara. Na ekranie wyświetlał się napis „Numer prywatny". Zapewne Paprzycki sprawdza, co się dzieje z jego podwładnym. Jeszcze raz spojrzał na wyświetlacz. Może umawiali się, że Lewar będzie dzwonił o pełnej godzinie, tymczasem jest już grubo po dwudziestej trzeciej. Pater usłyszał, że ktoś dzwoni na portiernię. Zdecydował się. Podbiegnie do pokoju, w którym portier umierał ze strachu, przyprowadzi go do telefonu i zmusi do jakiegoś kłamstwa. Był już przy schodach, gdy usłyszał, jak na dole w jednym z pokojów otwierają się drzwi. Wpadł z powrotem do pokoju Czekańskiego i stwierdził, że nogi ma jak z waty. Patrzył na Kuleszę i Wielocha, którzy bezradnie rozglądali się wokół. Wyglądali jak psy, które zgubiły trop. Drzwi na parterze się zamknęły. Pater kolejny raz omiótł wzrokiem podręczną biblioteczkę profesora. Kryminał Roberta Wilsona. Szachy. Bobby Fischer. Przekartkował znowu Śmierć w Lizbonie, 60 najpiękniejszych partii i jeszcze jeden kryminał. Park Gorkiego. Wszystko na nic. Przecież nawet nie wiem, czego szukam – pomyślał. Ale coś musiało być. Coś, co sprawiło, że Czekański bardzo zainteresował się osobą nowego kolegi na wózku inwalidzkim. Zainteresował właśnie. Nie – „zaprzyjaźnił".

„Zaprzyjaźnił" to złe słowo. Profesor miał go za idiotę. Ciągle wygrywał z nim w szachy. Aż nagle powiedział, że Maziarski to ciekawy przeciwnik. Tak powiedział. Zaczął z nim spędzać całe wieczory. Ostatni raz, gdy się widzieliśmy, powiedział coś w stylu: „Każdy gra swoją grę. Ciekawe, który wygra".

O czym dowiedział się Czekański, czego ja nie wiem? I jak się dowiedział? Przeszukałem internet. Bez skutku. Może ta historia ze sklejonymi palcami to zbieg okoliczności, a Maziarski miał takie pojęcie o modelarstwie jak ja o wędkarstwie muchowym. Wszystko nie ma sensu. I pewnie Ryba w pijanym widzie zmyślił całą rozmowę. „Każdy gra swoją grę". Nawet całkiem zalany. Znów zadzwonił telefon Lewara. „Numer prywatny". Pater wiedział, że nie mają czasu. Jeszcze kilka minut, i przyjadą samochody z ludźmi Paprzyckiego.

– Wracamy. Wracamy, zanim zrobi się dym. Tym razem ani Kulesza, ani Wieloch się nie sprzeciwili.

„Ciekawe, kto wygra". Klęska. Totalna klęska. Jak w życiu. Mistrz przegranych pojedynków. Syf. Wszystko syf. Kręciło mu się w głowie. Jeszcze chwila, i upadnie. Pochowają go tu, w parku w „Edenie". A Jadwiga Duraj narysuje mu nagrobek.

– Widziałam, jak grają w szachy. Bardzo miły, chociaż… chociaż raz widziałam, jak się zdenerwował.

– Na Czekańskiego?

– Nie! Na Liblinga. Byli w patio i słyszałam, jak zdenerwowany pan Ryszard mówi, że nie życzy sobie, by bez jego wiedzy ktoś sprzątał mu pokój, bo potem nic nie może znaleźć.

– Libling chyba nie był zadowolony…

– Nie był. Ale zaprzeczał. Pochylił się nad wózkiem Maziarskiego i mówił, że nikt u niego bez jego wiedzy nie sprzątał.

Ten sukinsyn musiał coś znaleźć. Czekański ograł Maziarskiego. I teraz ograł mnie, bo okazał się sprytniejszy. Od jutra koniec – pomyślał. – Wyjadę w góry. Oby jak najdalej stąd. Bez telefonu. Wezmę tylko kilka książek. Może zabiorę Czekańskiemu tego Wilsona. Będzie mi przypominał o pięknej katastrofie.

Wydawało mu się, że natarczywy dźwięk telefonu na portierni obudzi wszystkich mieszkańców „Edenu". Z wyjątkiem zamordowanych i zaginionych. I z wyjątkiem pułkownika Hożego, który cierpi na bezsenność.

Gdy wychodzili tylnymi drzwiami, wreszcie zrozumiał. Już w pokoju Czekańskiego czuł, że coś nie pasuje do tej układanki. Wreszcie wiedział, co to było. Księgozbiór podręczny. Jak mógł tego od razu nie zauważyć?

– Zaczekajcie jeszcze chwilę.

Kulesza i Wieloch patrzyli zdumieni, jak Pater znów wbiega na schody.

Poczuł ucisk w żołądku, gdy sięgał po książkę. Jedna nie pasowała do pozostałych. W odróżnieniu od innych, które introligator pokrył płótnem lub półskórkiem, ta była obłożona w gazetę. Pater zdjął ją z półki i otworzył. Park Gorkiego Marlina Cruza Smitha, wydany przez De Agostini. Zdjął prowizoryczną obwolutę z gazety. Sztuczna skóra, złocone litery. Takie książki jego kolega ze studiów, obecnie redaktor w jednym z wydawnictw, nazywał „Swarzędz", ponieważ świetnie pasowały do drogich mebli, a takie – jak wiadomo – produkowano od niepamiętnych czasów w tym wielkopolskim miasteczku. Jak wieloznaczne mogą być toponimy, myślał Pater, Wejherowo, Jelitkowo, Swarzędz… A co to za gazeta? Zwykły dodatek telewizyjny, dołączany do wielu tytułów. Kto by oprawiał „Swarzędz" w gazetę? Tylko idiota. Może „Swarzędz" to bezguście, ale „Swarzędz" opakowany w gazetę to bezguście do kwadratu i czysty idiotyzm. Czekański z pewnością idiotą nie był.

Podniósł ją pod światło i zobaczył, że jest ciemniejsza na środku. Teraz już miał pewność, że się nie myli. Do gazety była przyklejona taśmą klejącą mała papierowa kieszonka. Delikatnie ją rozchylił. W kieszonce znajdowała się kartka z innej gazety. Wyjął kartkę. Był to wycinek ze specjalistycznego czasopisma, wydanego starannie na gładkim papierze. W nagłówku był jego tytuł. „FineScaleModeler". Od dzisiejszego popołudnia Pater wiedział, że to najpopularniejsza gazeta modelarzy. Zaczął tłumaczyć wstęp do artykułu. W myślach składał po polsku zdania. Zrobiło mu się gorąco. Potem spojrzał na zdjęcie przedstawiające starszego mężczyznę. Usiadł gwałtownie na łóżku i z całej siły trzasnął otwartą dłonią w stół.

– Mam cię, skurwysynu. Mam cię – wycedził.

Piętro niżej pani Jadwiga Duraj bojaźliwie spojrzała na sufit.

– A nie mówiłam, że tu straszy? – powiedziała sama do siebie.

Dom Seniora „Eden", 27.06.2006, 23:45

Michała Korneckiego, zwanego Lewarem, obudził głos doktora Liblinga. Otworzył oczy i chciał je przetrzeć. Nie mógł. Wykręcił do tyłu łysą głowę. Był skuty kajdankami. Podniósł głowę i ujrzał swoje obnażone podbrzusze i owłosione nogi. W drzwiach stał dyrektor i recepcjonista. Jak przez mgłę widział sylwetki kręcących się wokół niego ludzi. Lewar opadł na poduszkę i zamknął oczy.

– No przecież panu tłumaczę, panie poruczniku. – ciągnął Libling cierpliwym głosem. – Mój pracownik, nocny portier Hebda, tak, Janusz Hebda, powiedział, że dziś późnym wieczorem jakaś znajoma odwiedziła tego pana. Młoda, atrakcyjna. No i ten mężczyzna wyszedł za nią na zewnątrz. Portier mówi, że nie pamięta, co działo się dalej. Ktoś zarzucił mu coś na głowę, zamknął w pokoju i zabrał klucze. Ten człowiek? Znaleźliśmy go w pokoju zamordowanego Maziarskiego… No pewnie, że miał klucz… U profesora Czekańskiego drzwi też były otwarte, gdy przyjechałem. Dlaczego? Rano przyjeżdżają potencjalni klienci, więc pomyślałem, że przenocuję już w „Edenie". Nie, dziewczyny nie było… No cóż, nie może się ruszyć, jest skuty kajdankami… No jasne, że zerwał plomby… Pozwolę sobie zauważyć, panie poruczniku, że inaczej by się tu nie dostał…

– Jaki wynik? – wyszeptał Lewar.

Dom Kultury „Przymorze', 28.06.2006, 11:00

Pater wpatrywał się bezmyślnie w ekran monitora. Obok klawiatury stała wyszczerbiona filiżanka z rozpuszczalną kawą, która dawno już wystygła.

– Napojów nie wolno stawiać przy klawiaturze.

– Głos należał do starszej kobiety, której fryzura skojarzyła się Paterowi ze stylem prezenterek telewizyjnych z lat siedemdziesiątych. Styl ów zdawał się nieśmiertelny, o czym nadkomisarz przekonał się w pokoju sto dwa w „Edenie", gdy Marian Hoży pokazywał zdjęcia z Międzyzdrojów. Uwagę Patera przykuł nie młody gwiazdor seriali, zwany „polskim

Bradem Pittem", tylko leciwe fanki w tle, każda z ondulacją w kolorze platyny. Albo klony Krystyny Loski, albo nawiedzone moherowe berety, fanki księdza z Torunia. Albo takie jak Joanna Radziewicz. Młode, ładne i, oczywiście, niedostępne już dla Patera. Przemknęło mu przez głowę, że nienawidzi kobiet. Odwrócił głowę i spojrzał przekrwionymi oczami na tę, która raczyła go pouczać, po czym bez słowa przysunął filiżankę jeszcze bliżej do klawiatury. W jego spojrzeniu musiało być coś, co sprawiło, że kobieta oddaliła się na bezpieczną odległość i czujnie obserwowała go z dystansu.

Nie tak dawno jedno z pomieszczeń Domu Kultury przemianowano na kawiarenkę internetową. Wstawiono zawieszający się komputer i podawano jakąś lurę do picia. Poza tym bez zmian. Kółka zainteresowań dla emerytek, próby chóru, a w weekendy i wtorki wieczorki taneczne dla samotnych. Pater znów pomyślał o „Edenie" – spokoju, luksusie i czającej się gdzieś przemocy, która eksplodowała dwa tygodnie temu. Nie wiadomo który już raz spojrzał na wyświetlacz w telefonie. Nie było żadnych wiadomości. Niebieska ikonka w prawym górnym rogu komputera zaczęła się kręcić, była szansa, że internet zacznie zaraz wyświetlać kolejne strony.

Najgorsze było czekanie. Całą noc Pater nie zmrużył oka. Rozstali się po północy. Musieli pozbyć się ubrań, w których wybrali się, jak to określił Kulesza, na gościnne występy w „Edenie".

– Tylko niech pan nie chowa tego do szafy – powiedział Wieloch, gdy się rozstawali, i zaśmiał ze swa jego wątpliwego żartu.

Później, gdy Pater krążył od kuchni do pokoju, potykając się o książki, pomyślał, że to, co powiedział Wieloch na odchodnym, nie było jedynie głupawym żartem. Uświadomił sobie, że nie wie, jak się zachować. Początkowo chciał pojechać do jakiegoś klubu i wmieszać się w tłum korzystających z uroków kolejnej gorącej letniej nocy. Pomysł wydał mu się jednak absurdalny. Przypomniał sobie, co mówiono w komendzie. „Pater – antypater". Antypatyczny samotnik, unikający kontaktu z ludźmi, odrzucający zaproszenia na imieniny i urodziny wyprawiane przez kolegów z pracy. I nagle, pytany o to, co robił wieczorem, między dwudziestą drugą a północą, odpowiada, że bawił się w klubie? To tak jakby od razu wydać na siebie wyrok.

Może była gdzieś ustawka? Poker byłby dobrym rozwiązaniem. Mógłby zapewnić alibi i rozluźnić nerwy napięte do granic wytrzymałości. Ale o ustawce wiedziałby wcześniej. Poza tym nie miał gwarancji, że wszyscy gracze potwierdziliby jego wersję wydarzeń. Na wszelki wypadek nadłożył drogi i podjechał pod „Mandaryna". Rzut oka na parking wystarczył. Nie było volkswagena Jezusa z Oliwy ani samochodów innych pokerzystów. Ubranie z „Edenu" cisnął w dwóch torbach foliowych koło podobnych toreb podrzucanych w pobliżu śmietników. Drzwi mieszkania starał się otworzyć jak najciszej. By sąsiedzi nie zorientowali się, kiedy wrócił.

W mieszkaniu pomyślał, że wyłączy telefon. Nagra na automatyczną sekretarkę wiadomość, że prosi o kontakt po zakończeniu urlopu. Ale tego też nigdy nie robił. Byłoby to równie niewiarygodne jak noc w klubie. W końcu wyjął wycinek zabrany z pokoju Czekańskiego. Wpisał w Google nazwisko Romana Madziara i już miał zatwierdzić hasło klawiszem „enter", gdy zawahał się. Przecież jego komputer będzie jedną z pierwszych rzeczy, które przeszukają. I od razu zorientują się, że dotarł do informacji, którą mógł zdobyć tylko nielegalnie. Podczas gościnnego występu w „Edenie".

Wtedy przypomniał sobie pożegnalne zdanie Wielocha. Był w tym głębszy sens. Pater chciał zatrzeć po sobie ślady tak, jakby to zrobił przestępca. I okazało się, że nie urnie. Od lat ściga rozmaitych wykolejeńców, pomyleńców, bydlaków i zwyrodnialców, ale nie potrafi wejść w ich skórę. Ciągle myśli jak pies gończy, który złapał trop ściganej zwierzyny, a nie jak ścigany.

– Próbuję zachowywać się jak przestępca. Tymczasem on jest rzeczywiście zwierzęciem, nie kalkuluje, działa instynktownie. Zbrodnia też jest instynktownym sposobem rozwiązywania problemów i radzenia sobie ze światem. Dlatego najczęściej na pytanie, które zadaję wszystkim podejrzanym: „dlaczego", otrzymuję najczęściej tę samą odpowiedź: „nie wiem".

Dopiero po chwili nadkomisarz zorientował się, że mówi sam do siebie. I pomyślał, że zdarza mu się to coraz częściej.

Popatrzył na zdjęcie zamieszczone w piśmie modelarskim i przypomniał sobie skrzepy krwi na zmasakrowanej, oskalpowanej głowie Ryszarda Maziarskiego, który ostatecznie okazał się Romanem Madziarem. Raz jeszcze zawahał się, po czym wyszedł z Google. Usłyszał pisk opon pod falowcem. Któryś z sąsiadów włączył stację muzyczną z obłędną muzyką techno. A więc jednak. Za chwilę wpadnie kilku osiłków w kominiarkach, za nimi triumfujący Paprzycki albo rozwścieczony Lewar. I ujrzy Wielocha oraz Kuleszę skutych kajdankami, ze spuszczonymi głowami. Dopiero po kilku sekundach zrozumiał, że muzyka dobiega z samochodu. Wyjrzał przez okno i zobaczył trzech nastolatków.

– Lacha, wyłącz to, w kurwę jebany – wykrzyknięto z galerii.

Na dole ktoś się zaśmiał. Jeden z chłopaków uniósł rękę. Pater nie miał wątpliwości, że pokazuje mieszkańcom falowca środkowy palec.

Zasnął nad ranem. Wcześniej, w stercie książek pod ścianą, znalazł Park Gorkiego. Skóropodobne wydanie w serii arcydzieł literatury współczesnej. Takie samo miał Czekański. Jedyny „Swarzędz", który mu pozostał po wyprowadzce Izy.

– Zapomniałaś jednej książki – przypomniał jej w sądzie tuż przed wejściem na salę.

Pamięta, że ze zdumieniem popatrzyła na niego, a potem na wyciągniętą w jej stronę rękę.

– Ten chłam zostaw dla siebie – usłyszał.

Nienawidził Parku Gorkiego. Nienawidził do ostatniej nocy. Otworzył na chybił trafił i przebiegł wzrokiem stronę. Trafił na ulubiony fragment. Radziecki milicjant rozmawia ze zbrodniarzem. „Powiem panu, dlaczego kocham śnieg. Panu pierwszemu to mówię. Kocham śnieg, ponieważ skrywa trupy".

Gdy obudził się o dziewiątej, sięgnął po telefon. Nie było nowych wiadomości. Zrozumiał, że nalotu ludzi w kominiarkach nie będzie.

Na ekranie znów coś drgnęło. Hasło „Roman Madziar" wyskoczyło w wyszukiwarce trzy razy. Za każdym na stronach dla modelarzy. Wszystkie dotyczyły modelu lotniskowca, który zdobył nagrody na międzynarodowych festiwalach modelarstwa. Informacje zamieszczono przed rokiem. O samym Madziarze było niewiele. Jedynie to, że kiedyś reprezentował Polskę na mistrzostwach świata i Europy w mikromodelarstwie.

Pater zalogował się na forum.

– Czy ktoś wie, co się dzieje z Romanem Madziarem?

Na odpowiedź czekał piętnaście minut.

– Ten od rc?

Pater nie wiedział, co odpisać. Odruchowo chciał odpowiedzieć: „Nie wiem". Wtedy jednak na pewno już nikt się nie odezwie. Stracił trochę czasu, zanim się zorientował, że RC to skrót stosowany do modeli zdalnie sterowanych. Na stronie pojawił się kolejny wpis.

– Nie, nie, o ile wiem, kapitan nie zajmował się rc, ale nie wiem co u niego.

– Dlaczego „kapitan"? – Pater znowu zapytał.

Raz jeszcze wpisał do wyszukiwarki hasło „Roman Madziar", poprzedzając je skrótem „kpt.". I w tym momencie komputer w Domu Kultury się zawiesił. Pater powiedział coś pod nosem i poczuł na sobie spojrzenie „opiekunki", jak w duchu nazwał kobietę z archaiczną trwałą.

Zadzwonił Kulesza.

– W zasadzie nic pilnego, panie nadkomisarzu. Mam informacje w sprawie tego doktorka…

Nic pilnego. Nie było nic pilniejszego od gościnnych występów w „Edenie" i efektów nocnego najścia. I tak dziwne, że Kulesza wytrzymał aż do południa.

– Nie mogę teraz rozmawiać, ale może coś z tego będzie – powiedział Pater. – No więc co z Marcińcem, bo, przypomnę ci, tak się doktorek nazywa.

– Lepiej. Lekarze cały czas zabraniają z nim rozmawiać.

– Masz tam kogoś?

– Nie. Ale prosiłem, by informowano mnie o wszystkich, którzy chcieliby go odwiedzić. No i był u niego jakiś obcokrajowiec…

– Obcokrajowcy też mają nazwiska – zauważył Pater.

– Tak, ale w izbie przyjęć nie potrafili się z nim dogadać. Wiem, że ta sprawa pana interesuje, więc dzwonię.

– Gdzie on leży?

Pater zanotował adres szpitala. Usłyszał odgłos zapalanego silnika.

– Jesteś sam?

Chwila wahania po drugiej stronie.

– Nie, jestem tu z kolegą.

– To pozdrów go. I dzięki. Dzięki za wszystko – dodał.

– Nie musi być pan aż tak serdeczny, panie nadkomisarzu. – W tle rozległ się śmiech Wielocha, a potem zaległa cisza.

A więc udało się – pomyślał Pater. Kajdanki z różowym futerkiem zrobiły swoje. Lewar w stroju Adama, przykuty do łóżka, też. Zrobili pewnie wiele, by uniknąć kompromitacji. Ci idioci wszystko muszą spaprać. Pater uśmiechnął się sam do siebie.

– A tak przy okazji tego, który wszystko spaprze, trzeba będzie coś jeszcze sprawdzić – Pater wycedził przez zęby. – Ale to potem.

Ponownie zalogował się na forum modelarzy. Nie rozczarował się tym razem. Przeczytał wpis:

– Kapitan, bo kiedyś podczas festiwalu w Łodzi powiedział, że jest kapitanem w wojsku, w takich służbach, o których się głośno nie mówi, ale to pewnie taki bajer.

Wreszcie mam coś – Pater był pewien, że przestaje szukać po omacku. Jeden element układanki wskoczył na swoje miejsce. Jeśli to, czego dowiedział się o Madziarze, kapitanie Madziarze – poprawił się w myślach – jest prawdą. Pora na element drugi. Na Czekańskiego. Człowieka, który przyciąga śmierć. Najpierw Madziarowi ściągnęli skórę, teraz niewiele brakowało, a rozpruto by skandynawistę, który o Czekańskim wiedział więcej, niż powiedział.

Zapłacił za kawę i internet. Opiekunka nie odezwała się słowem. Gdy wyszedł, siadła do komputera i zaczęła sprawdzać historię stron odwiedzanych tego dnia w sieci.

Bar „Alladyn ", 28.06.2006, 16:15

W mieszkaniu Pater przejrzał gazetę z programem. Okazało się, że środa i czwartek to dla piłkarzy dni wytchnienia przed ćwierćfinałami. W komórce znalazł numer do Filona – człowieka, który wiedział wszystko o rozgrywkach pokerowych w Trójmieście. Filon – przez dwóch erudytów zasiadających przy zielonym stoliku nazywany Filonem z Aleksandrii – był przedstawicielem wymierającego zawodu. Ten rekwizytor filmowy w godzinę był w stanie zdobyć każdy przedmiot, od rusznicy po automat perkusyjny, jakiego w latach osiemdziesiątych używał zespół Kombi.

Nie rozstawał się ze swoim podniszczonym notesem – źródłem wszelkiej wiedzy – i pewnie ta skrupulatność sprawiła, że stal się skrzynką kontaktową miłośników hazardu. Filon słynął nie tylko z notesu z adresami, ale także z żelaznego uścisku ręki. Pater wielokrotnie widział już grymas bólu na twarzach tych, którzy nieopatrznie wsunęli dłoń w miażdżące kleszcze rekwizytora. Pater wysłał esemesa, a po dwóch minutach otrzymał odpowiedź. „Posucha do niedzieli. Wtedy Mandaryn. Ściskam. F." Nadkomisarz wybrał kolejny numer z listy. I tym razem odpowiedź przyszła szybko. Odpowiedź, która go usatysfakcjonowała.

Kilka godzin później, gdy siedział w samochodzie, nie myślał już o pokerze. Na siedzeniu pasażera leżały notatki, które Kulesza sporządził dziecinnym charakterem pisma, korzystając z wiedzy wielbiciela whisky, Mirasa Pęciaka z ABW. Pater postanowił kupić od razu dwie butelki. Będzie potrzebował dodatkowych wiadomości o specjaliście od modelarstwa oraz o ekspercie w sprawach ran symbolicznych i neopogaństwa. A wiadomości zawsze kosztują. Wieloletnie doświadczenie podpowiadało Paterowi, że lepiej wypłacić się flaszką ognistej wody niż mieć dług wdzięczności, który nie wiadomo kiedy i w jakiej postaci przyjdzie oddać.

Gdy stał na światłach, przypomniał mu się Park Gorkiego. „Powiem panu, dlaczego kocham śnieg. Panu pierwszemu to mówię. Kocham śnieg, ponieważ skrywa trupy". Dom doktora Liblinga też skrywa trupy. Pater zerknął na notatki Kuleszy. A zaczęło się od wypadku Adeli Woźniak. Co zdarzyło się potem? Ktoś wysyła Czekańskiemu wiadomości z pogróżkami. Na prawym pasie, którym jechał Pater, nagle zatrzymał się fiat i włączył światła awaryjne. Nadkomisarz zobaczył w lewym lusterku sznur samochodów, które bez pośpiechu mijały jego toyotę. Zaklął pod nosem i popatrzył na numery rejestracyjne pojazdu przed sobą. WJ z końcówką 102. Idiota ze stolicy. 102 jak numer pokoju Mariana Hożego. Gdy po lewej stronie wyprzedzał go ostatni samochód, gwałtownie skręcił kierownicą i ruszył z piskiem opon. Jak to było? Jak Czekański nazwał Hożego? „Sflaczały trep". To dosyć nietypowe słownictwo, jak na sławnego profesora. A może – znów przypomniał sobie esemesy – Czekański pisał je sam do siebie? By zwrócić czyjąś uwagę. Czyją? Ludzi z ABW. Dlaczego znany profesor o międzynarodowym autorytecie decyduje się mieszkać w domu starców? Tak, w miejscu, które, bez względu na luksusy, w potocznej opinii, w opinii Kuleszy, Wielocha i wielu mniej inteligentnych od nich, kojarzy się wciąż nie z ekskluzywnym hotelem, tylko z przechowalnią dla samotników? Z umieralnią. Miejscem, które skrywa trupy. Nasuwała się tylko jedna odpowiedź. Czekański przed kimś się ukrywał. Wszystko toczyło się dobrze do momentu, gdy pa czuł się zagrożony.

Pater skręcił w prawo. Tu do gry wkracza kapitan modelarz. Dla otoczenia bezradny inwalida. Oficer wywiadu wojskowego, a może kontrwywiadu. Stąd już blisko do ABW. Dlaczego ukrywa przed Czekańskim swoją tożsamość? Dlaczego ten nazywa go „ciekawym przeciwnikiem"? A później, na dwa tygodnie przed śmiercią, Czekański z jakimiś obcokrajowcami jedzie do Odense. Jeśli tam w ogóle pojechał. Pater nie miał możliwości, by to sprawdzić. Wiedział już, że z każdym pytaniem znów wokół „Edenu" gęstnieje mgła, którą, wydawało mu się rano, prawie rozproszył.

W odległości kilkunastu metrów za Paterem zatrzymał się ford mondeo. Gdy Pater gwałtownie zmieniał pas ruchu, jego kierowca wykonał ten sam manewr, tylko znacznie płynniej, w sposób świadczący o dużym doświadczeniu w podobnych sytuacjach. Teraz patrzył, jak nadkomisarz wchodzi do lokalnego baru. Drzwi otworzyły się ponownie i Pater z butelką wody mineralnej dosiadł się do mężczyzny czekającego w ogródku pod parasolem.

Marcin Ryba trzymał w ogromnej dłoni piwo. Paterowi przypomniał się rekwizytor Filon. Wydawało się mu, że szkło za chwilę trzaśnie, a złocisty napój rozpryśnie się na wszystkie strony.

– Nie dziwi się pan, że zgodziłem się spotkać? Po tym wszystkim, co ostatnio mi pan tu zrobił z tym swoim osiłkiem?

Pater w pierwszej chwili nie poznał pielęgniarza z „Edenu". Dlatego wszedł do środka. Ryba ogolony, trzeźwy i w czystej koszuli. Jakby prosto z wybiegu dla modeli. Zaraz kumple się zlecą i zaczną robić pamiątkowe zdjęcia.

– A nie przestraszył się pan, że będę z tym, jak to pan powiedział, moim osiłkiem? – rzekł Pater spokojnie, po czym niespodziewanie warknął: – A co tobie się wydaje? Że łaskę mi robisz? Jeśli atmosfera pubu już ci nie odpowiada, możemy porozmawiać u nas. Jak przesiedzisz czterdzieści osiem godzin, będziesz bardziej rozmowny…

– Nie ma pan prawa – Ryba zdenerwował się.

– Teraz – Pater znów ściszył głos – ja stanowię prawo dla ciebie. No to jak wolisz?

Mięśnie pielęgniarza zadrgały. Teraz to by się załapał na Mistera Universum. W każdym razie dobrze, że Wielocha tu nie ma – pomyślał Pater.

– Nie boję się skurwego syna. Ale na wszelki wypadek dopiero drugie piję. – Pokazał szklankę zaciśniętą w dłoni. Rzeczywiście, Marcin Ryba w niczym nie przypominał dziś zataczającego się menela sprzed trzech dni.

Pater wrócił myślą do esemesa sprzed kilku godzin. „Dla ciebie nie ruszyłbym dupy. Zrobię to dla pani Adeli. A. o 4-tej". Wcześniej zostawił pielęgniarzowi wiadomość na sekretarce.

– To pogadajmy o tym, co stało się w grudniu 2005 roku. – Wydaje mi się, że to dla pana ważne i trudne, choć nie wiem dlaczego. – Po próbie sił Pater zmienił sposób, w jaki zwracał się do Ryby.

– Dlaczego? Dlatego. – Ryba odstawił szklankę, wstał i podciągnął T-shirt. Kilka nachodzących na siebie białych bruzd na brzuchu kontrastowało z opalenizną Ryby. Paterowi zrobiło się niedobrze.

– Nie bardzo rozumiem.

– Taka pamiątka. Pamiętasz lany poniedziałek jedenaście lat temu?

Pater milczał. Postanowił zignorować nawet to, że Ryba zaczął mówić do niego per ty.

– Ulica Wojska Polskiego, Wrzeszcz. A teraz?

Przypomniał sobie. Wybuch gazu o szóstej nad ranem w 1995 roku. Niemal równo jedenaście lat temu. Prawdziwa jatka. Dwadzieścia dwie ofiary. Pamiętał, że dzień po wybuchu dokonano kontrolowanej eksplozji. Gruzy z górnych kondygnacji, wbrew zapewnieniom ekspertów, jeszcze bardziej przysypały piwnice. Potem mówiono, że pod tymi gruzami uratował się tylko kot jednej z mieszkających w bloku kobiet. -

– Pan tam wtedy był. – Pater bardziej stwierdził, niż zapytał.

– Nie da się zaprzeczyć. Mam raz jeszcze pokazać? Opiekowałem się wtedy starszą kobietą na wózku – ciągnął Ryba. – Nie miałem szansy jej uratować. Po prostu nie miałem szansy – głos mu się załamał.

– Wierzę panu. Proszę mnie dobrze zrozumieć – mówił szeptem Pater. – Doskonale wiem, co to znaczy znaleźć się w sytuacji, w której nie ma szansy.

– Wróćmy jednak do pani Adeli. Mam tu fragment pańskiego zeznania. – Pater sięgnął po zapiski Kuleszy.

– Przesłuchiwał pana policjant z wąsami, tak? Ryba kiwnął głową.

– Zacytuję: „Dziwiło mnie, czego stara szukała na schodach. Nie wstawała z wózka, no to jak miała zjechać po schodach". A mnie dziwi przede wszystkim ta niezgodność stylu. Tam „stara", a przy mnie „pani" i łzy w oczach. To jak to jest?

Zanim Ryba odpowiedział, klepnął go po plecach mężczyzna w siatkowym białym podkoszulku.

– Cześć, pirania. Masz święto jakieś czy co? Może od dziś będę mówił do ciebie Apollo.

– To ja wtedy do ciebie „ty stary pedrylu". Obaj roześmiali się.

– O czym tak szepczecie? – Wzrok „starego pedryla" i Patera spotkał się po raz pierwszy.

– O stylu.

– Że co?!

– O stylu. Pan – ciągnął Pater – nie pasuje do naszego stylu. – Widząc zdumiony wzrok mężczyzny, powtórzył: – Nie pasuje pan stylistycznie do naszego stolika.

– Pojebało was?! – Mężczyzna nie dawał za wygraną. – Co ty, pirania, znów sprowadzasz tych, co wcierają w dziąsła?

I tym razem czegoś się dowiedziałem – pomyślał Pater.

– Więc co jest? – powtórzył. – Raz „stara", raz „pani"? Schizofrenik z ciebie, czy co?

– Ten z wąsami wyprowadził mnie wtedy z równowagi – sapał Ryba. – Postawisz mi browar?

Gdy pielęgniarz zobaczył kolejną pełną szklankę, wyraźnie się uspokoił.

– Dobra. Po kolei. Ten z wąsami powiedział, że to wszystko moja wina. No i puściły mi nerwy Nie zaprzeczam, tak wtedy o niej powiedziałem.

– To jak znalazła się na schodach?

– Tego nie rozumiem. Bo było tak. Mieliśmy zjechać do restauracji. Pani Adela chciała popatrzeć na innych pensjonariuszy, lubiła towarzystwo, tylko patrzenie jej zostało. Rozumie pan, co to jest całkowity paraliż?

– Mówiła?

– Powiedziałem: całkowity paraliż. Sprawne tylko dwa palce prawej ręki, które umożliwiały obsługę pilota.

– Jakiego pilota?

– Wózek inwalidzki Netti Shark. Widział pan? Kosztuje tyle, że można kupić niezły używany samochód. Na podłokietniku wózka zainstalowany jest pilot. Pilotem włącza się i wyłącza napęd.

– Okej. No i?

– No i ten wózek to taki fajny szajs, który pozwała odłączyć wspomaganie elektryczne. I zimą odłączyłem je. Zresztą stan zdrowia pani Adeli w ostatnich miesiącach przed śmiercią gwałtownie się pogorszył…

– Skąd pan to wie? Przecież nie mówiła. Nie mogła…

– Możesz myśleć, co chcesz – Ryba dumnie wypiął pierś – ale jestem fachowcem. Znam się na tym. Ona… więdła.

– Jak warzywo – powiedział cicho Pater.

– To ty powiedziałeś.

– Co z tym napędem? – Pater poczuł nagle, że jest zmęczony rozmową.

– Na sezon zimowy odłączyłem wspomaganie elektryczne. Ale zainstalowałem hamulce przy kółkach. I gdy zostawiłem panią Adelę, hamulce były zaciągnięte. Zawsze zaciągałem. Przysięgam… Taki odruch. Zresztą i bez tego trzeba by w jej stanie nadludzkiej siły, by dojechać do schodów. To po prostu niemożliwe.

– A dlaczego zostawiłeś ją na podjeździe?

– Musiałem za potrzebą. Ludzka rzecz, nie? A potem – Ryba pociągnął potężny łyk piwa – ten twój kumpel z wąsami zarzucił mi, że nie dopełniłem obowiązków. Że spartoliłem sprawę.

– A nie było tak?

– Jest jeszcze coś. – Ryba zignorował zaczepkę Patera. – Zawsze, bez względu na protesty, przypinam pensjonariuszy pasami. To jak to się stało, że pasy były rozpięte?

– Może się rozpięły podczas upadku ze schodów?

– W wózku za piętnaście tysięcy? – Sanitariusz popatrzył na Patera, jakby ujrzał człowieka nie z tego świata.

Pater wstał. Przechylił się przez stół.

– Mówiłem, że teraz ja stanowię dla ciebie prawo. A oto pierwszy paragraf. Codziennie punktualnie o piętnastej będziesz do mnie dzwonił. Będziesz informował mnie, co się dzieje w „Edenie". Miej oczy i uszy szeroko otwarte. Coś usłyszysz, coś zobaczysz, chcę o tym wiedzieć. Rozumiesz?

– A jak nie?

– To wtedy paragraf drugi. Słyszałem – Pater rozejrzał się – że ktoś tu w „Alladynie" rozprowadza prochy. Ciekawe kto? Trzeba się będzie temu przyjrzeć…

Ryba drgnął.

– Nic o tym nie wiem. Ale dobra, dla świętego spokoju będę dzwonić. Tylko żeby nie pomyślał pan sobie, że jestem jakimś kapusiem.

Gdy Pater jechał do szpitala Akademii Medycznej, kołatało mu w głowie jedno pytanie: czy Rybie mogły puścić nerwy w „Edenie"? Czy mogło się stać coś takiego, że zamiast „pani Adeli" nagle zobaczył „starą"? Obrzydliwe obumierające warzywo na wózku, które nie zasługuje na to, by żyć? Kilka razy próbował sprowokować sanitariusza, ale tym razem się nie udało. „Tym razem" nie znaczy „zawsze".

Za Paterem wciąż podążał ford mondeo. Telewizyjni eksperci od piłki nożnej powiedzieliby, że nadkomisarz dostał „plastra".

Tego popołudnia Pater nie patrzył, co dzieje się za nim na drodze.

Szpital Akademii Medycznej w Gdańsku,

28.06.2006, 19:00

Właściwie nie wiedział, po co tam jedzie. Z Marcińcem i tak nie pogada, zresztą co napad na skandynawistę ma wspólnego z morderstwem w „Edenie"? Pater jednak niejasno czuł, że między specjalistą od sekt a adiunktem na uniwersytecie jest jakiś związek, jakaś nić, która ich łączy.

– No był tu jakiś z zagranicy… tak… – pielęgniarka w izbie przyjęć przerzucała stos papierów -…ale kto?

– Kręciła głową. – Zresztą wtedy mnie nie było… Gdybyś była, i tak nic z tego by nie wynikło – pomyślał Pater i popatrzył na ziemistą cerę pielęgniarki.

– O, ale niech pan spyta doktora.

Starszy lekarz rozmawiał z jakąś kobietą. Gdy się pożegnali, Pater podszedł i pokazał legitymację.

– Chciałby pan porozmawiać z pacjentem? Nie pan pierwszy, ale to wykluczone.

– Jak pan sądzi, kiedy najwcześniej?

– Najwcześniej jutro. A może nawet pojutrze. Nieźle został pocięty

– Panie doktorze, czy napastnik, bo najpewniej był to jeden człowiek, zrobił to, by tak rzec, fachowo?

– Pyta pan, czy ten nożownik brał lekcje anatomii?

– Krzaczaste brwi doktora się uniosły. – Nie sądzę. Chlasnął raczej bez zastanowienia. – Lekarz wykonał ruch ręką, markując cięcie. – Ja w każdym razie nie nazwałbym tego czystą robotą.

Gdy kończyli rozmowę, Pater przytrzymał dłoń lekarza.

– Co to znaczy, że nie ja pierwszy? Że nie ja pierwszy chciałem z nim rozmawiać?

Brwi uniosły się ponownie.

– Ta kobieta, widział pan. Ta, z którą rozmawiałem, zanim pan podszedł. Też chciała. To, zdaje się, jakaś rodzina…

Pater nie słuchał dalej. Podbiegł do drzwi wyjściowych: W oddali majaczyło kilka sylwetek.

– Marciniec! Przemysław Marciniec! – wrzasnął.

Jedna z sylwetek odwróciła się. Gdy Pater podbiegł, zobaczył kobietę z włosami w kolorze popiołu. Oczy przesłaniały grube szkła okularów. Kobieta lekko się garbiła. Wygląda jak kobra szykująca się do ataku – pomyślał Pater i znów wyjął legitymację.

– Czy pani jest rodziną doktora Marcińca?

– Tak, jestem rodziną doktora Marcińca – kobieta odpowiedziała beznamiętnie.

– Czy doktor miał wrogów? Może kogoś pani podejrzewa? Słyszałem, że doktor grywał i wygrywał w brydża. Może któryś z dłużników?

– Nikogo nie podejrzewam. Przepraszam, spieszę się – wyszeptała wszystkie słowa na tej samej nucie.

– A może mówi coś pani nazwisko Madziar. Albo Czekański?

Wpatrywała się w Patera z wysuniętą do przodu głową.

– Po co to wszystko? – w końcu powiedziała. – Naprawdę muszę już iść.

Odwróciła się i wsiadła do małego fiata.

– Jeszcze się spotkamy – powiedział Pater na tyle głośno, by usłyszała.

Gdy odjeżdżała, Pater pomyślał, że dziesięcioletni silnik malucha miał w sobie więcej życia niż jego właścicielka.

Wrócił do domu i wziął kolejny tego dnia prysznic. Pod falowcem zatrzymał się ford mondeo. Jego właściciel obserwował samochód Patera jeszcze przez dwie godziny. Potem odjechał.

Gdańsk, 29.06.2006, 13:30

W oddziale zakładów bukmacherskich „Profesjonał" kłębiło się nadspodziewanie wielu graczy. O tej godzinie albo się pracuje, albo – zwłaszcza przy takiej pogodzie – leży na plaży. Wiele twarzy Pater widział po raz pierwszy. Znaczyło to, że mundialowa gorączka dopadła tych, którzy na co dzień szerokim łukiem omijali takie salony jak ten. Natłok graczy budził irytację tylko jednej osoby. Kasjerka musiała zrezygnować z ulubionej czynności, czyli podziwiania swoich tipsów.

– Dzień dobry, panie nadkomisarzu. – Dziewczyna szybko sortowała podane kupony.

– Widzę, że wszystko już o mnie wiecie – cierpko zauważył Pater. – Ciekawe, czy znacie już numer mojego kołnierzyka?

– Czterdzieści jeden. – Tipsy przyszpiliły kilka banknotów. – Mój mąż jest podobnej budowy jak pan. A co do reszty – spojrzała na kilku graczy zawzięcie dyskutujących o szansach drużyny trójkolorowych – mamy tu niezły wywiad. Nie gorszy od waszego.

– Z pewnością – mruknął Pater. Nie miał najmniejszej ochoty na rozmowę.

– Można powiedzieć, że stał się pan wtedy sensacją tygodnia.

– Wtedy?

– Wtedy gdy zadzwonił telefon.

Przez chwilę oboje milczeli. Pater usłyszał szmer wiatraka, którym chłodziła się kasjerka.

– A pan co? – Wycelowała tipsem w stronę dyskutantów. – Pan nie obstawia Francji? Zizou przeżywa podobno drugą młodość.

– Nie, nie obstawiam. Zizou to emeryt. Pozostali także.

– Czyżby miał pan coś przeciw emerytom?

Pater zamknął oczy. Przypomniał sobie telefon od Wielocha i jego głos. „Znowu". Pomyślał o Madziarze i Czekańskim. Wtedy, właśnie tu, w „Profesjonale", wszystko się zaczęło.

– Proszę mi wierzyć, że mam. I to niemało.

Wyszedł i pomyślał, że musi poszukać innego punktu przyjmującego zakłady. Tu już nie był „ekspertem". Był „nadkomisarzem". Utracił swój godny szacunku przydomek, a co gorsza – anonimowość. Na pierwszym mu nie zależało, drugie – było bezcenne, i to nie tylko z powodu jego pracy.

Chwilę później silnik odpalił kierowca forda mondeo.

Gdańsk, 30.06.2006, 14:45

Pater nienawidził stanu hibernacji. Tymczasem „hibernacja", jak nazywał ten stan Kulesza, po zamieszaniu wywołanym w „Edenie", które Pater określił w duchu jako „akcję pluszowych kajdanek", była koniecznością. Od dwóch godzin leżał w wannie, ale głowa pracowała na pełnych obrotach. Madziar. „Kapitan". Maziarski. Dlaczego Abwera umieściła w „Edenie" swojego człowieka? Dlaczego zmieniła mu tożsamość i uczyniła z niego inwalidę? Czy powierzenie zadania takiemu agentowi było sensowne i racjonalne? Mężczyzna na wózku ma ograniczone możliwości poruszania się. Mniej słyszy i mniej widzi. Musi ciągle korzystać z tej cholernej platformy, którą tak szczyci się Libling. Platforma dla wózków „Cibes", włącznik alarmowy, przyciski góra-dół, telefon. Wszystko na wysokości ręki siedzącego klienta. Doskonałe rozwiązanie. Doskonałe. Pater przypomniał sobie Liblinga, który pokazywał platformę z takim nabożeństwem, z jakim przewodnicy stają w Luwrze przed tajemniczą Moną Lizą. Tu mamy tajemnicę Maziarskiego. Inwalida na wózku miał chronić Czekańskiego czy go zdemaskować? A jeśli tak, to dlaczego? Jaki związek z tym wszystkim mają sekty? Co z tym wszystkim ma wspólnego skandynawista Marciniec, który cudem uniknął śmierci? Myśli Patera znów przeskoczyły jak igła na starej, porysowanej płycie winylowej. Chyba że ten wózek jest ważny. Adela Woźniak, pan Kazimierz, którym opiekuje się inny emerytowany oficer, Marian Hoży… A jeśli Hoży, ten wielbiciel serialowych gwiazd, też jest podstawiony?

Wyszedł z wanny, nawet się nie wytarł, tylko runął na łóżko. W portfelu znalazł kartkę z numerem telefonu księdza Plewniaka. Po ósmym wolnym sygnale rozłączył się. Włączył pierwszą płytę Emersona, Lake'a i Palmera. Podszedł do okna. Przed falowcem dzieci nic nie robiły sobie z upału. Nagle zobaczył, że ktoś patrzy w jego okna. Mężczyzna przy fordzie. Gdzieś już widział ten samochód. Nie, niemożliwe – pomyślał Pater – znów puszczają mi nerwy Mam obsesję. A ten facet patrzy po prostu w jakieś inne okno, złudzenie optyczne powoduje, że mam wrażenie, jakby patrzył prosto na mnie. Znów się położył. Przy Take A Pebble już spał.

Obudził się i spojrzał na zegarek. Spał godzinę. Podszedł do okna. Kierowca forda wciąż tkwił w tym samym miejscu. Pater szybko się ubrał i zbiegi po schodach. Na windę, na ogól zdewastowaną lub popsutą, nie było sensu czekać. Gdy wybiegł z klatki, forda już nie było. Przy wejściu stała za to pani Krystyna, niezłomna dozorczyni falowca, nazywana przez mieszkańców „Krychą staruchą".

– Pan patrzy – wyciągnięta dłoń zakończona była szmatą, z której skapywały ciemne krople. Na zsypie kilka lat temu ktoś napisał „Lechia forever". Teraz pojawiło się nowe hasło wykonane białą farbą. – Do tej Lechii już się przyzwyczaiłam. Ale to? Wstyd komukolwiek pokazać.

Wokół toreb ze śmieciami piętrzącymi się przy śmietniku krążył rój owadów. Pater popatrzył na trzy słowa. „Alkohol zagładą Polaków".

– I co ja mam teraz z tym zrobić? I co? Nie podejdę sama, bo brzydzę się tego fruwającego ścierwa!

Pater milczał. Znów przypomniał mu się Libling. Doskonałe rozwiązanie. Doskonałe.

Sam nie miał żadnego rozwiązania sprawy „Edenu". Ani pomysłu, jak pomóc lamentującej dozorczyni.

Gdańsk, 1.07.2006, 11:20

Doroczny festyn Policja Dzieciom Półkolonijnym odbywał się jak zwykle na stadionie żużlowym MOSiR w pierwszą sobotę wakacji. Wszystko było tak jak zwykle. Zamiast długonogich hostess – co było wyraźnym dezyderatem uczestników festynu – przy wejściu na stadion stali jak zwykle trzej obładowani gadżetami policjanci w letnich mundurach i tylko czekali na chwilę wytchnienia, kiedy będą mogli zdjąć czapki i powachlować się nimi. Nie mogli się jednak tego doczekać, ponieważ tłum gości gęstniał, a każde wchodzące dziecko chciało otrzymać czapkę bejsbolówkę i nalepkę z napisem „Kochaj swoją policję".

U stóp jednego z policjantów leżał owczarek belgijski, ten sam, który był maskotką festynu rok temu, a chyba też przed dwoma laty. Pies nie reagował, gdy obok przykucały dzieci, by zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie. Nie reagowały też meszki, które osiadły na pysku zwierzęcia. Rok temu Pater dowiedział się, że owczarek belgijski, nazywany przez treserów „żółtym psem", wykorzystywany jest do tropienia narkotyków i materiałów wybuchowych. Gdyby nie nagła interwencja Abwery w „Edenie", na pewno sprowadziłby psa tropiącego. Może w ten sposób dotarłby do Czekańskiego, a właściwie jego ciała. Jeśli profesor nie żyje. Trzeba było wtedy działać szybko. Ale skąd, do cholery, miał wiedzieć, że w sprawę wmiesza się Paprzycki! Myśli Patera krążyły wokół budynku dawnego gimnazjum klasycznego. W pierwszej chwili nie zauważył, że w ręku trzyma plik ulotek, z których część namawiała do czujności w centrach handlowych, inne – do wstąpienia w policyjne szeregi.

Nie tylko dzieci nie dawały trzem policjantom wytchnienia, lecz również ich opiekunowie, którzy – po okazaniu stosownej legitymacji – zamiast czapek dostawali kupony uprawniające do zakupu dwóch piw lub jednego piwa i dwóch kiełbasek śląskich. Stojący na bramce policjant bez zdziwienia wręczył nadkomisarzowi Paterowi kupon na dwa piwa, mimo iż wchodzący był bezdzietnym gościem na familijnym festynie. W tym upale nic go nie dziwiło. Niektórzy koledzy przyszli bez dzieci, inni wchodzili na stadion i wychodzili z niego po parę razy, aby wziąć nowe kupony.

Pater przecisnął się na niewielkie trybuny, zajęte przez rozgorączkowanych chłopców, których wrzask ledwo zagłuszał huk dwóch krążących nad stadionem śmigłowców typu Sokół. Właśnie skończyła się prezentacja umiejętności policyjnych komandosów. Zwieszali się z drabinek i cięli z karabinów po murawie boiska. Ślepe naboje wzniecały słupki dymu na bieżni, po której biegali zakosami statyści w maskach, kraciastych marynarkach i kaszkietach. Jeden z nich dźwigał nawet kuriozalny worek, wypełniony pewnie złodziejskimi łupami. Ich strój miał oznaczać, że są przestępcami. Choć to przebranie było jawnym absurdem, co roku – na wyraźny rozkaz przełożonych – wskakiwali w nie funkcjonariusze prewencji i jak co roku z supernowoczesnych sokołów ostrzeliwane były „charakterne chłopaki" z międzywojennej Warszawy albo lwowscy batiarzy, w zależności od tego, co kto chciał dostrzec w owych postaciach, wziętych żywcem z planu filmowego.

– Ci pseudobandyci wyglądają, jakby grali w Zakazanych piosenkach albo w Vabanku – powiedział jak zwykle Pater. – To idiotyzm ich tak przebierać! Ich obecność tutaj jest równie sensowna, jak japoński samuraj, skaczący że spadochronem podczas inscenizacji bitwy pod Arnhem! A poza tym, co to za głupia nazwa. „Dzieci półkolonijne". Półkolonijne jak półgłówki.

Reakcja sąsiada z prawej strony była przewidywalna. Wzruszył ramionami, lecz jego sześcioletni na oko syn nie pozostawił trudnej wypowiedzi Patera bez reakcji. Wbrew oczekiwaniom wcale jednak nie zapytał o bitwę pod Arnhem.

– Tato, co to jest japoński samoruchaj? – Chłopiec pochłaniał truskawkowego loda.

– Oglądaj pokaz! Zaraz będzie tresura psów! – warknął prawostronny sąsiad i spojrzał na Patera z wyraźną wrogością, jakby ten był deprawatorem nieletnich.

Pater parsknął śmiechem, co ostatnio nieczęsto mu się zdarzało, i – w odróżnieniu od innych widzów – nawet nie zerknął na uciekających „bandytów" oraz na odlatujące śmigłowce, lecz rozejrzał się wokół bardzo uważnie. Już po chwili ujrzał na trybunie za bramką, w odległości około pięćdziesięciu metrów, cel swojego przybycia – człowieka, którego tak bardzo chciał ujrzeć, że przełamał alergiczny wstręt do rozwrzeszczanych dzieci, tandetnej muzyki i smrodu grillowych brykietów. Tego mężczyzny trudno było nie zobaczyć. Łysina naczelnika Cichowskiego, wielka i idealnie kulista, świeciła jak planetoida odbitymi promieniami słońca. Po chwili jej blask zgasł, ponieważ na głowie szefa znalazła się kraciasta chustka z czterema węzłami, które miały ją przytrzymywać. Obok niego stał dziewięcioletni może wnuczek, który kierował plastikowy karabin w stronę uciekających batiarów i wydawał odgłos broni maszynowej.

Pater przedostał się na bieżnię i szedł powoli w stronę naczelnika. Na płycie boiska rozmieszczano trapezoidalne stojaki, na które miały się za chwilę wspinać policyjne psy, oraz parawany, przez które miały przeskakiwać. Szedł powoli w piekącym słońcu jak Gary Cooper w filmie W samo południe. Śmiał się w duchu z tego groteskowego porównania. Wietnamskie sandały na rzepy zamiast kowbojskich butów, jasna czapka z daszkiem zamiast kapelusza, w kaburze komórka zamiast colta, a na piersi plastikowy identyfikator zamiast srebrnej gwiazdy szeryfa. Fiat iustitia et pereat mundus, usłyszał w myślach ulubioną sentencję łacinnika z liceum. „Sprawiedliwości musi stać się zadość, a potem świat niech ginie". Teraz w jego uszach rozszumiało się morze. Jelitkowo. Kulesza i Wieloch rankiem na plaży. „Jestem psem gończym", odpowiedział na pytanie Kuleszy, dlaczego nie korzysta z urlopu. Chciał dodać: „ostatnim sprawiedliwym", ale przeszkodził mu tamten śmieciarz. Kurwa, jaki jestem rzewny, pomyślał i złapał się na tym, że kolejny raz złamał przyrzeczenie sprzed trzech lat. Klął coraz częściej. W myślach, bo w myślach, ale jednak. Ręce odchylił od boków jak rewolwerowiec. Czuł na sobie wzrok naczelnika Cichowskiego. I o to mu chodziło.

Na płytę boiska wbiegło kilku ludzi w grubych kombinezonach, podobnych do ubrań bartników. To oni mieli być celem psich ataków. Z dwu stron ruszyli treserzy z owczarkami niemieckimi. Na środku boiska znalazła się atrakcyjna kobieta w bluzie policyjnego munduru i w najkrótszej dozwolonej przez regulamin spódnicy. Jej palce z jaskrawoczerwonymi paznokciami obejmowały mikrofon bezprzewodowy, co nasunęło Paterowi nieprzyzwoite myśli o sprawach, których prawie nie pamiętał i nie chciał pamiętać. Rzeczniczka prasowa policji Basia Wardęga, ulubienica Cichowskiego, od niedawna szczęśliwa mężatka. Pater zgrabnie przeskoczył niewysoki płotek oddzielający bieżnię od trybuny. Wspinając się na trybunę, na której siedział Cichowski z wnuczkiem, miał wciąż przed oczami zgrabne nogi Basi w czarnych rajstopach. Nie zdjęła ich mimo upału, pomyślał, zawsze elegancka, zawsze gotowa. Kurwa, suka, mówił zapity Ryba, kiwając łbem nad stołem zalanym piwem.

– Ty nie w Poznaniu albo w Przemyślu z ukochaną? Słowik wam, a nie skowronek śpiewa? – Mimo ironicznego tonu małe, bladoniebieskie oczy Cichowskiego, ginące w fałdach skóry, były mętne od złości i upału. – Przestań, Oliwier – powiedział ze złością do wnuczka, który wciąż wydawał odgłosy strzelania, lecz tym razem celował wprost w czoło Patera.

– Nie mogłem przepuścić festynu familijnego – uśmiechnął się Pater i pogłaskał wnuczka po głowie.

Oliwier miał ciemną karnację i był równie przystojny jak dziadek. Mała czerwona planetoida obok dużej. Pater przez chwilę zastanawiał się, jak wygląda córka Cichowskiego, matka Oliwiera.

– Przyjechałem wczoraj do Gdańska. – Pater poczuł, że karnety na piwo w tylnej kieszeni spodni są wilgotne. – Byłem na wakacjach zgodnie z pańskim zaleceniem. Wczoraj wróciłem, a tu pech… Popsuł mi się samochód. Pompa wodna. Na część oryginalną, japońską, nie stać mnie. Człowiek z warsztatu wysłał zapotrzebowanie do kilku hurtowni. To potrwa kilka dni, może tydzień…

– Myślisz, że masz do czynienia z jeleniem? – Cichowski wysunął szczękę, upodabniając się do Jacka Gmocha. – Myślisz, że jestem starym durniem, co? Wiem, że nigdzie nie byłeś! Nie dzwoniłeś do mnie, jak ci kazałem!

– Nie mogłem się opamiętać, wie pan, jak to w miłosnym szale – szepnął Pater tak cicho, żeby Oliwier nie dosłyszał tej kwestii. – Tak jest zawsze, kiedy człowiekiem targają sprzeczne uczucia… Kocham i nienawidzę…

Cichowski nie odezwał się ani słowem. Widać było, że ogromnie interesują go zadziwiające wyczyny psów, które komentowała Basia Wardęga. Rzeczniczka prasowa komendy poruszała się z gracją po boisku, wskazując raz tego, raz innego psa. Tropikalny upał wcale jej nie przeszkadzał, a bluza, rajstopy i spódnica zdawały się pełnić funkcję termoizolatorów

– Uwaga, proszę państwa, właśnie atakuje Rambo – mówiła cienkim, słodkim głosem, który niespecjalnie podkreślał grozę sytuacji. – Chwyta uciekającego za rękę i powala na ziemię!

– Ty mi tu nie cytuj Katullusa – powiedział Cichowski do Patera, wskazując na ogromnego owczarka, który szarpał grubym rękawem kombinezonu. – Tak z tobą będzie jak z tym manekinem, jeśli kłamiesz i dalej będziesz wsadzał nos!…

– Dziadku, to nie manekin! – wrzasnął głośno Oliwier. – To żywy człowiek, bandyta!

– Cicho, Oli, nie zwracaj uwagi dziadkowi! – Naczelnik upomniał wnuczka i znów zwrócił się do podwładnego: – Jeszcze raz powtarzam, Pater…

– Dziadku, dziadku – wykrzykiwał chłopiec – ten Rambo ma jasne łapy jak nasz Tyson!

– Wasz pies wabi się Tyson? Musi być bardzo groźny! – powiedział Pater, któremu bardzo było na rękę wtrącanie się Oliwiera do rozmowy.

– Tak, ale dziadek na niego woła… – powiedział chłopiec i natychmiast zamilkł pod wpływem mocnego szarpnięcia umięśnionej ręki dziadka.

Cichowski zdjął chustkę z węzełkami i otarł nią twarz. Z rozpiętej prawie do pasa koszuli wychodziły mu siwe klaki. Krótkie spodenki wisiały na krzywych, bladych nogach. Podniósł do góry wnuczka i ucałował go w czoło.

– Masz tutaj, synku powiedział czule do małego – pięć złotych i kup sobie paczkę chipsów u tego pana tam na dole. – Wskazał palcem pracownika firmy cateringowej, który w przebraniu Neptuna chodził pomiędzy trybunami i sprzedawał słodycze oraz sok w małych kartonikach z rurkami. – Ale zaraz wracaj i patrz cały czas, czy widzisz dziadka…

Mały zainkasował monetę i pobiegł do Neptuna, nie przestając dokoła strzelać do wyimaginowanych wrogów.

– A teraz jeszcze raz, Pater. – W bladoniebieskich oczach Cichowskiego już nie było wyrozumiałości dla wnuczka. – Prosto i bez sentencji. Nie wpierdalaj się w nie swoje sprawy! Jak się wpierdolisz, to cię nie wyciągnę, rozumiesz? Za krótki jestem… Spadaj na urlop! Nie chcę cię widzieć! I jeszcze coś… Twoje stare sprawy z Paprzyckim nie mają nic do rzeczy… Nie on prowadzi…

– Dziadku, dziadku! – Mała czerwona planetoida pojawiła się na orbicie dużej. – Tam są tylko cebulowe, a ja…

– Kto w ABW prowadzi śledztwo w sprawie Maziarskiego? Nie Paprzycki? – zapytał Pater, przerywając Oliwierowi.

– A ja lubię tylko… – przekrzykiwał go wnuczek naczelnika.

– Nie Paprzycki? – powtórzył Pater.

– A ja lubię tylko paprykowe! Cicho! – wrzasnął Oliwier i wycelował w Patera plastikowy karabin.

– Nie on, do kurwy nędzy! – Cichowski nie wytrzymał i przeklął, nie zważając na obecność wnuczka. – Nie on!

– No to kto?

– Dziadku, paprykowe ma tamten dinozaur. – Oliwier wskazał kuriozalnego stwora, który mógł być równie dobrze mamutem albo żyrafą.

– Madziar! – wrzasnął Cichowski. – Nie Paprzycki, ale Madziar!

– Roman Madziar? – zapytał cicho Pater.

– No skąd! – mruknął naczelnik, szukając pięciozłotówki w przepastnych kieszeniach spodni. – No przecież już ci dałem – krzyknął do wnuczka – gdzie masz te pięć złotych?!

– Mam – odparł Oliwier.

– Nie Roman? – Nadkomisarz nie ustępował. – No to kto?

– Jego syn Jacek – odpowiedział Cichowski.

– Jacek Madziar? Jest taki w ABW?

To pytanie zawisło w powietrzu. Piekące słońce zabierało powoli barwę zielonej murawie boiska, psy leżały z wywieszonymi jęzorami i ciężko dyszały, na twarzy pani Basi Wardęgi wykwitły pierwsze skutki żaru. Pater chciał się pożegnać z szefem. Był pewien, że nie odpowie on na jego „do widzenia". Wstał i potknął się o Oliwiera, który właśnie przybiegł z tubą paprykowych chipsów. Machnął ręką dla złapania równowagi i klepnął kogoś w mokre czoło.

– O przepraszam – powiedział do rozzłoszczonego buldoga, którego kiedyś widział w stołówce.

Buldog nie odpowiedział i włożył na głowę czapkę z odpowiednio złożonej gazety Był to wczorajszy „Przegląd Sportowy" z informacją na pierwszej stronie o porażce Argentyny z Niemcami w ćwierćfinale. Występ zakończył Pan Yapa, a na płycie boiska pojawiła się Majka Jeżowska i rozpoczęła koncert piosenką Wszystkie dzieci nasze sq… Pan Yapa i Majka Jeżowska są nieśmiertelni – pomyślał nadkomisarz. Może i dobrze, że są stałe, niewzruszone elementy na tym świecie. Jak wykonawcy piosenek dla dzieci. Jak rockowe dinozaury z grupy Yes lub Genesis. Pater spojrzał na Oliwiera bez najmniejszej złości. Nigdy nie lubił psów ani dzieci. Były to stworzenia inwazyjne, naruszające jego wolność. Niecierpliwe, wściekłe, wrzeszczące lub szczekające, całkowicie od człowieka zależne, a jednocześnie potrafiące okazać bezgraniczną niewdzięczność. Nigdy nie lubił psów ani dzieci. Dzisiaj polubił. Wybuchnął głośnym śmiechem.

– Co ci tak wesoło? Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. Kto to powiedział? – zapytał naczelnik, chrupiąc chipsa ku niezadowoleniu Oliwiera.

– Nie wiem. – Pater wciąż krztusił się ze śmiechu. – Przypomniało mi się pewne przejęzyczenie. Dzisiaj pewien chłopiec, tutaj na festynie, powiedział „samoruchaj" zamiast „samuraj"!

– Ruchaj! – krzyknął Oliwier. – Ruchaj, do nogi! Tak woła dziadek na naszego Tysona!

Oliwier pochłaniał paprykowe chipsy i był bardzo zadowolony, że rozbawił obu mężczyzn. Cichowski i Pater wyli ze śmiechu ku lekkiemu zniecierpliwieniu buldoga, który nie dosłyszał zapowiedzi kolejnej piosenki Majki Jeżowskiej.

Nadkomisarz oddalił się wolnym krokiem. Jak Gary Cooper, który właśnie rozprawił się z rewolwerowcami. O ile pamiętał, szef rewolwerowców nazywał się Miller. Nagle pomyślał o czymś innym. Roman Madziar i Jacek Madziar. Ojciec i syn. Tak. Naprawdę czuł, że tym razem wygrał.

Gdańsk, 1.07.2006; 12:15

Gdy Pater odszedł, nikt już nie przeszkadzał buldogowi w napoleońskiej czapce z gazety kontemplować w spokoju popisów Majki Jeżowskiej, która harcowała po płycie boiska w spódnicy w kształcie bombki. Wciąż się śmiejąc z przezwiska, jakim swojego psa obdarzył naczelnik, ruszył w stronę drzew, spod których buchał gęsty dym z rusztów i zapach smażonych kiełbasek. Nie przepadał za grillowymi piknikami, za sympatycznie uśmiechniętymi grubasami w fartuchach i zawadiacko przekrzywionych czapkach, za tekturowymi lub – gorzej! – plastikowymi tackami, z których wszystko zsuwało się na ziemię, oraz za mięsem z rusztu, bo po jego zjedzeniu zawsze odnosił wrażenie, że ma usta pełne przypraw. Jednak dwa kupony w kieszeni, uprawniające do zakupu piwa i kiełbasek, doskwierały mu jak kamyk w bucie i postanowił się ich pozbyć. Właśnie głód chwycił go tak wielki, że tym łatwiej gotów był zaryzykować uporczywy posmak przypraw i niemiłosierną zgagę, jaka zawsze po nich pozostawała.

W namiotach, w których ustawione były nalewaki do piwa i ruszty do opiekania mięsa, tłoczyło się sporo mężczyzn, większość z nich była w podkoszulkach bez rękawów, krótkich spodenkach i plastikowych klapkach. Niektórzy mieli na szyi złote łańcuszki, a na palcu sygnety. Jak rodzimi mafiosi z filmów Patryka Vegi. Jeden z nich, uderzająco podobny do Kmieciaka z Pitbulla i tak zresztą przezywany przez kolegów, patrzył na Patera z krzywym uśmiechem i dwukrotnie nie odpowiedział na jego pozdrowienia. Kmieciak mógłby być modelowym przykładem w pracy doktorskiej pod tytułem Alkoholizm jako choroba zawodowa policjantów. Był przyrodnim bratem Wiesława Paprzyckiego. Ojciec i syn. Teraz dwaj bracia, którzy nienawiść do Patera musieli wyssać w niemowlęctwie wraz z mlekiem matki. Policjanci upodabniają się do bandytów, pomyślał nadkomisarz, patrząc na Kmieciaka. Noszą klapki, biżuterię, golą głowy na łyso, mają abonament w burdelach i wielkie powodzenie u kobiet, które lubią mężczyzn małomównych i stanowczych. Czułych i silnorękich. Czyli u wszystkich kobiet. Żadna z tych cech nie jest moja. Dlatego nie ma przy mnie żadnej kobiety. Pogratulował sobie logiki. Gdzieś uleciała wesołość. Uznał, że od roześmianych twarzy i kiepskich dowcipów erotycznych jego kolegów znacznie ciekawsze są ponacinane w drobną kratkę kiełbaski śląskie. Odstał swoje i zamówił podwójną porcję.

– Nie mogę dać panu czterech kiełbasek na dwa kupony – odpowiedział spocony kuchmistrz i machnął ręką, jakby odpędzał nie osę, lecz natrętnego klienta. – Na jeden kupon podajemy piwo, a na drugi piwo lub kiełbaski. Chyba że chce pan dwa piwa, na każdy kupon. To jest możliwe.

– Czyli piwo jest obowiązkowe? – zapytał rozeźlony Pater. – Bijecie się o złotą patelnię? A gdybym był alkoholikiem? Przez pana wróciłbym do nałogu!

– Nie wygląda pan na alkoholika – nie ustępował kucharz i dodał pojednawczo: – Nie ja ustalałem zasady dzisiejszego pikniku. No co panu szkodzi? Niech pan sobie strzeli jedno piwko albo odda jakiemuś koledze… Co za problem?

Ludzie za Paterem zaczynali go popędzać. Niecierpliwili się głośno i wulgarnie. Kmieciak siedzący przy dużej ławie pokazywał palcem Patera. Jego koledzy wybuchnęli śmiechem. Pod dachem namiotu powietrze stało nieruchomo. O brezentowy sufit obijał się szerszeń. Paterowi wydawało się, że owad bzyczy pod jego czaszką. Przypomniał mu się tekst piosenki Kazika, którą śpiewał wraz z Violettą Villas W tym piekielnym żarze łeb ciąży niby kloc.

– A mogę wziąć inny napój zamiast piwa? – zapytał cicho i przestraszył się własnych myśli. Miał ochotę przycisnąć do rozpalonego rusztu pulchny policzek kucharza.

– Tak, ale za napój musi pan zapłacić tak jak ten pan – kucharz wskazał Kmieciaka, który pociągał z plastikowego kubka coś czerwonego, co wyglądało jak płyn do płukania ust, a było pewnie gorzałą dolaną do soku z aronii.

– No co jest! – wrzasnął Kmieciak ze swojego miejsca, jakby chciał podjudzić ludzi stojących za Paterem. – Kupujesz pan czy nie? Tu nie Wersal! Tu nie ma wyboru! Piwo w łapę, kiełbasa w ryj, kupon na stół i won! Następny!

Pater przestał dyskutować i odebrał od kucharza to, co mu się należało. Stanął bezradnie, z wyginającą się tacką w jednej ręce, z plastikowym pojemnikiem z piwem, którego piana kurczyła się w oczach – w drugiej. Pod drzewami i przy długich ławach stali lub siedzieli mężczyźni, których większość Pater znał z widzenia. Niektórzy mu się odkłaniali, inni udawali, że go nie poznają. Nie było wśród nich ani Kuleszy, ani Wielocha, ani Chrzana, czyli nikogo, z kim rozmowa sprawiłaby mu niewielki ból. Zawibrowała komórka przy pasku. Nikt nie dzwonił. To pulsowała przypominajka. Ma coś do zrobienia w to upalne południe. Nie mógł wyjąć telefonu i spojrzeć na ekranik, bo obie ręce miał zajęte. Telefon piszczał

– Patrzcie no! – krzyknął Kmieciak. – Przypomina ci, że masz randkę, co, Antypater?

Dźwięki stawały się coraz wyższe i intensywniejsze. Pater rozejrzał się i postawił jedzenie i piwo na ziemi. Trochę piany osiadło na nogawce jasnych spodni. Nacisnął telefon i odczytał: „O 15:00 masz spotkanie w Edenie z dr. Boruckim". Sięgnął po jedzenie i ujrzał małego psa, który połykał ostatni kawałek jego przypieczonej kiełbasy. Kmieciak zaśmiewał się do łez. Koledzy usiłowali go uspokoić. Wszyscy wiedzieli, że trzy lata temu od Patera odeszła żona. Nadkomisarz poczuł piekącą potrzebę zniżenia się do poziomu Kmieciaka. Stanął na szeroko rozstawionych nogach i krzyknął:

– Hej, Kmieciak, a ty pamiętasz o swojej randce? Dzisiaj wieczorem z własną prawicą!

Kmieciak patrzył tępo w Patera. Nie zrozumiał słowa „prawica". Wszyscy umilkli. Słychać było jedynie trzaskanie kiełbasy na ruszcie. Wtedy Pater przytknął rękę do spodni i wykonał gest masturbacji. Kmieciak zerwał się z ławy, lecz koledzy go przytrzymali. Wyciągał szyję, jakby chciał ugryźć Patera, i syczał z wściekłości. Wyglądał jak wąż. Jak kobra. I wtedy Pater poczuł, że cała jego furia ulatnia się jak pot wysuszony morską bryzą. Był niemal wdzięczny Kmieciakowi za wywołaną scysję, a zwłaszcza za upodobnienie się – w imaginacji Patera – do atakującej kobry. To była kolejna przypominajka. Mówiła mu, że powinien spotkać się z kobietą, która wydała mu się skrzyżowaniem kobry z harpią. Musiał coś wyjaśnić w rozmowie z Marciniec. Pogłaskał psa, który się oblizywał po kiełbasce śląskiej, odwrócił się plecami do Kmieciaka i ruszył ku wyjściu. Wyobraził sobie między łopatkami dwa palące punkty – lasery nienawiści, bijące z oczu przyrodniego brata Paprzyckiego.

Gdańsk, 1.07.2006, 13:10

Pater siedział w swojej toyocie na parkingu pod falowcem i czekał na esemesa od Kuleszy. Gdyby ktoś go zapytał, dlaczego siedzi w aucie pod palącymi promieniami słońca i całym ciałem wchłania żar blachy, zamiast przebywać w swoim mieszkaniu, nie wiedziałby, co odrzec. Oczywiście zgodziłby się z argumentacją, że jego cierpiętnictwo jest zupełnie irracjonalne, ponieważ esemesa można odebrać wszędzie, zarówno w bardzo rozpalonym samochodzie, jak i w nieco mniej rozpalonym mieszkaniu. Broniłby się jednak, że zmiana otoczenia przyczynia się do zgubienia myśli, która zaczyna świtać, a choć jest jeszcze w mgle niepamięci, już nabiera zarysów oczywistego i pewnego kształtu. Od rana dziś gonił za myślami i szukał różnych uzasadnień swych przeczuć. Parkując pod blokiem, usiłował zrozumieć, dlaczego powinien się spotkać z siostrą doktora Marcińca. Czym zaintrygowała go ta kobieta, która miała w sobie jakąś gotowość do ataku, a po chwili wyglądała, jakby uszło z niej życie i całą swoją złowrogą energię wyładowała w jednym nienawistnym spojrzeniu? Kiedy otworzył drzwi auta i postawił nogę na roztopionym asfalcie, już wiedział, że zbliża się do niego odpowiedź na to pytanie równie szybko, jak dotarł zawiesisty smród z przepełnionych kontenerów, które dozorczyni z twarzą przewiązaną chustką toczyła po chodniku. Pater nie wysiadł zatem z samochodu, lecz pozwolił swoim myślom łączyć się i kojarzyć. Po chwili otrzymał odpowiedź na swoje pytanie.

– A może mówi coś pani nazwisko Madziar. Albo Czekański?

Wpatrywała się w Patera z wysuniętą do przodu głową.

– Po co to wszystko? – w końcu powiedziała. – Naprawdę muszę już iść.

Jej słowa „po co to wszystko" nie zostały wypowiedziane z intonacją pytającą. Była w nich wyraźnie słyszalna nuta rezygnacji i rozdrażnienia. „To wszystko" odnosiło się niewątpliwie do nazwisk, które rzucił. Nie odpowiedziała „nie znam tych ludzi", a każda inna odpowiedź oznaczała „znam to nazwisko" lub „znam oba nazwiska". Jego komórka odezwała się gitarowym riffem ze słynnego Smoke on the Water zespołu Deep Purple. Nadszedł esemes. Pater odczytał. Kulesza ustalił adres Marciniec. I dodał coś jeszcze. „Studiowała skandynawistykę. Praca magisterska u Czekańskiego".

Pater wstawił nogę do auta i przekręcił kluczyk w stacyjce. Toyota zaprotestowała głośnym rzężeniem. Jej właściciel usiłował zapalić silnik, który ani na chwilę nie przestał pracować.

Gdańsk-Żabianka, 1.07.2006, 13:40

Beata Marciniec mieszkała na dziesiątym piętrze w bloku przy ulicy Gospody. W okresie boomu mieszkania pod tym adresem były zachwalane przez wszystkie agencje jako „apartamenty z widokiem na morze". Gdyby jednak dzisiaj zjawił się u Beaty Marciniec kupiec, skuszony tą zaletą, przeżyłby duże rozczarowanie. Widok na morze był przyćmiony i zamazany. Znad parku koło hotelu „Marina" buchał czarny dym. Na plaży płonęły nielegalne wysypiska śmieci. Straż miejska nie nadążała z interwencjami. Wstrętna woń docierała do mieszkania, którego wszystkie okna były otwarte. Beata Marciniec najwyraźniej uznała, że lepsze jest powietrze z gęstą domieszką spalenizny niż jego brak.

Jedyny pokój, połączony z kuchnią, urządzony był nader skromnie. Sfatygowana wersalka stała obok rozkładanego stołu, przykrytego obrusem poplamionym kawą. Telewizor, wieża stereo oraz metalowa półka z Ikei dopełniały obrazu mieszkania, które było jednocześnie zaniedbane i nieumeblowane. Puste przestrzenie wiele mówią o właścicielu, jeśli do tej pustki dojdzie określona woń. Pater bezbłędnie wyczuł w tym mieszkaniu woń chemikaliów i zastarzały oraz całkiem świeży smród niezliczonych papierosów. Marciniec jest lekomanką lub narkomanką, pomyślał. Okna pozbawione firanek i zasłon to może efekt długoletniego pobytu właścicielki za granicą, a może demonstracja przeciw drobnomieszczańskiej pruderii, zgodnie z którą czego nie widać, tego nie ma. Płyty z muzyką poważną. Nazwiska Izabeli Filipiak, Olgi Tokarczuk, Agnieszki Graff i Kingi Dunin na grzbietach książek. Nieznany Paterowi biuletyn z napisem „Ośka". Cała półka wypełniona powieściami Paula Coelho po polsku i po szwedzku, kojarzących się nadkomisarzowi z infantylną ezoteryką i tanim mistycyzmem.

– Zaraz do pana przyjdę – powiedziała z wyraźną niechęcią. Jakby chciała, żeby natręt opuścił mieszkanie i żeby było po sprawie. Gdy wyszła, Pater zaczął kartkować biuletyn. Poczuł w ustach kwas. To była niechęć do Beaty Marciniec. Harpia, kobra, feministka i narkomanka w gęstym zapachu nirwany. Nie mogło być lepiej.

Kobieta siedziała na wersalce z podwiniętymi bosymi nogami. Mimo upału miała na sobie ciepły ciemnoszary dres. Trzymała w dłoni papierosa i bezwiednie wykruszała z niego tytoń. Patrzyła na Patera jak na jakiś egzotyczny, obrzydliwy okaz. Gdy wykruszyła już połowę, oderwała pustą bibułkę. Drugą połowę papierosa zapaliła. Pater zauważył, że jej palce są żółte od nikotyny.

– Wpuściłam tutaj pana, choć nie musiałam. – Dmuchnęła dymem w stronę Patera i zwilżyła usta językiem, który wydał się nadkomisarzowi rozdwojony. – Wyświadczyłam panu przysługę. Niech mi się pan odwzajemni…

– W jaki sposób? – przerwał jej szybko.

– Niech pan zadaje krótkie pytania, tak jak to ostatnie, a potem się stąd wynosi! – powiedziała z mocą.

Pater znów, jak przed szpitalem, odniósł wrażenie, że arogancja Beaty Marciniec jest tylko maską. Kryła się za nią kobieta bez energii, bez życia, wewnętrznie pusta. Tak sądził, choć tej wiwisekcji towarzyszył odruch ironicznego sceptycyzmu. Wiedział doskonale, że jego przeczucia, zwłaszcza o charakterze psychologicznym, były równie pewne jak to, iż dzisiejszy ćwierćfinał Anglia-Portugalia skończy się w regulaminowym czasie gry

– Nie jest to takie proste – uśmiechnął się, chcąc wzbudzić w sobie odrobinę sympatii do tej kobiety

– Pominęła pani stadium pośrednie. Musi pani jeszcze odpowiedzieć na moje pytania.

– Niczego nie muszę. – Prychnęła tak energicznie, że drobinki śliny osiadły na jej grubych okularach.

– Pańskie pytania mogą zawisnąć w powietrzu, kiedy wskażę panu drzwi.

– Ładnie powiedziane. – Pater usiadł na krześle, które zachybotało się pod jego ciężarem. – I prawdziwe. Ma pani rację. Muszę się śpieszyć, bo może się pani rozzłościć. Muszę być delikatny i ostrożny, bo jeszcze gotowa mnie pani pokąsać. Pytanie pierwsze…

– Spierdalaj stąd, cipo! – krzyknęła Beata Marciniec.

Beznadziejne to wszystko, pomyślał, ciężkie i śmierdzące jak dym od śmieci. Wstał i powoli wyszedł z mieszkania. Na klatce schodowej jego ruchy stały się szybsze. Zbiegł schodami z dziesiątego piętra i usiadł spocony na ławce pod blokiem. Gdyby palił, to teraz za pierwszym pociągnięciem spopieliłby pewnie połówkę papierosa. Nie po to jednak, aby uspokoić nerwy, lecz by uporządkować myśli o Beacie Marciniec. Uczynił to i bez nikotyny.

Najpierw ta obelga, pomyślał, „cipa" w odniesieniu do mężczyzny. Albo jest reakcją automatyczną, albo słowo zostało użyte z premedytacją, by mnie najdotkliwiej zranić. W pierwszym wypadku może to świadczyć o przebywaniu Beaty Marciniec prawie wyłącznie w towarzystwie kobiet, i to kobiet nieprzebierających w słowach, w którym określenie „cipa" jest wyrazem używanym pospolicie. W drugim wypadku może świadczyć o nienawiści do mężczyzn i o rozpaczliwej próbie zadania mi śmiertelnego ciosu. Zresztą próbie nieudanej, bo sam o sobie często myślę w kategorii „facet bez jaj" i cios Marciniec trafił w pancerz, który zbudowałem sobie dawno. Obie możliwości zresztą nie stoją w sprzeczności. Pozostaje teraz przyjąć hipotezę wyjaśniającą, dlaczego kobieta na pytanie o Czekańskiego i Madziara odpowiedziała pod szpitalem: „Po co to wszystko?" To pytanie równie dobrze mogło znaczyć: „Zostaw tę sprawę!" lub „Nie mieszaj się w nie swoje sprawy!" Sprawy nie moje, czyli sprawy pomiędzy Marcińcem, Marcińcówną a Czekańskim, bo Madziara śmiało można usunąć poza nawias rozważań.

Pater uśmiechnął się, nadając feministce tradycyjną, przestarzałą formę nazwiska, na której wypalone było piętno płciowości, męskiej hegemonii i tradycyjnego podziału ról społecznych. Jakie mogły być sprawy pomiędzy tymi trzema osobami? Oboje rodzeństwa było absolwentami skandynawistyki. Czekański tam wykładał, był promotorem Marcińcówny i pewnie nauczycielem akademickim Marcińca. Nienawiść Przemysława była jasna, kiedy ten mówił o dobrodziejstwach aborcji w odniesieniu do takich kanalii jak Czekański. Wspomniał też o ofiarach profesora, jakie ten wybierał sobie spośród studentów. Czyżby ofiarą był on sam? To niemożliwe, Pater uderzył się w czoło otwartą dłonią i zatkał nos przed smrodem palonych śmieci, który wpełzł teraz między bloki i był zwielokrotniany bryzą znad morza. Doktor Przemysław Marciniec, pewny siebie macho pachnący „Gucci Rush", seksualne zwierzę o urodzie latin lovera, znakomity brydżysta, wygrywający pokaźne sumy od Jezusa z Oliwy? To ma być ofiara? A może ofiarą Czekańskiego była jego siostra? Jest to prawdopodobne. Mówiąc: „Po co to wszystko?", może Marcińcówna chciała powiedzieć: „Niech czas zabliźni rany"? Rany symboliczne, od których specjalistą był profesor Czekański? Ale przecież napisała pracę magisterską pod jego opieką! Czy ofiara może mieć profity ze swojego męczeństwa?

Smród palonych na plaży plastikowych worków stał się nie do zniesienia. Nie wiedzieć czemu pomyślał o dozorczyni bojącej się śmietnikowych owadów, o Jadwidze Duraj i jej dziwnej prośbie, związanej z nielegalnym wysypiskiem śmieci niedaleko „Edenu". Niby co miałby zrobić, żeby pomóc? Może sam je wywieźć? Niemoc Jadwigi Duraj i „Krychy staruchy" oraz bezradność Beaty Marciniec w świecie mężczyzn, którzy budzą nienawiść, gdy są bezwzględni. Albo litość, gdy są za słabi. Tak jak Pater.

Dwie młode kobiety wyciągnęły z piaskownicy przegrzane dzieci i zaniosły je – mimo głośnych protestów – do wózków. Szybko odjechały w stronę swoich domostw, głośno klekocąc kołami. Pater wstał i wszedł z powrotem do bramy, w której mieszkała Marcińcówna. Zdecydował. Musi ją zaskoczyć. Odebrać jej oddech i uczynić sobie powolną. Jeden sprawny cios. Nie po to, aby powalić na ziemię, lecz po to, by zyskać jej przychylność. To przecież nie cios, to jego przeciwieństwo. Pogłaskać, przytulić, wziąć w ramiona. Okazać współczucie ofierze. Ale szorstko, po męsku, nie jak „cipa".

Wjechał windą i zadzwonił. Beata Marciniec otworzyła drzwi. To plus. Nie spojrzała przez wizjer i nie krzyknęła „spierdalaj, cipo", lecz niejako zaprosiła go do środka. A teraz to wykorzystać. Umiejętnie i celnie uderzyć. Z empatią i bez cynizmu.

– Chcę zniszczyć Czekańskiego – rzekł bardzo wolno – choć może już nie jest to potrzebne. Może ta kanalia już nie żyje. A jeśli się okaże, że zabił go twój brat… – Pater nie mógł później uwierzyć, że właśnie to powiedział. – Powtarzam, jeśli go zabił twój brat, zatuszuję sprawę… Nikt się niczego nie dowie. Ale muszę znać całą prawdę.

Czując do siebie wstręt za obietnicę, której nigdy nie dotrzyma, wbił wzrok w ziemię. Wpatrywał się w jej zielone trampki na bosych stopach. Przyszedłem w złym momencie – pomyślał – ubrała się już do wyjścia. Stąd te buty, stąd torba u boku. Na jeden z trampków upadła kropla. Pater, myśląc, że to pot z jej czoła, podniósł wzrok i sięgnął do kieszeni po chustkę. Mylił się. Na zielonej tkaninie trampka rozprysła się łza Beaty.

Gdańsk, 23.06.1990, 18:00

Profesor Czekański uśmiechnął się do studentki. Była taka, jakie lubił najbardziej. Inteligentna i pewna siebie, a jednocześnie wrażliwa i pełna zapału do poświęceń. Urodzona wolontariuszka. Na zajęciach z historii kultury staronordyckiej stawiała trudne pytania, które wyraźnie zdradzały jej krytyczne i wnikliwe oczytanie w zadawanych przez niego tekstach. Nie rejestrowała wiedzy, lecz ją wykorzystywała do szukania sprzeczności. Wyraźnie się odcinała od reszty studentek skandynawistyki, które – jak sądził – najczęściej oczekiwały od tego kierunku studiów, że ofiaruje im schludnego szwedzkiego męża z volvo i z domkiem na przedmieściach Sztokholmu. Ona oczekiwała, że kolejny tekst podrzuci jej kolejną sprawę do rozstrzygnięcia, którą będzie mogła zapisać w zeszycie z adnotacją „DO ROZWIĄZANIA W PRZYSZŁOŚCI". Zbierała antynomie, jak inni zbierają motyle. Trochę go irytował ten jej pęd do destrukcji i do analizy, on wolał misterne i wielopiętrowe syntezy. Mimo tych różnic profesor widział wyraźne podobieństwo do siebie sprzed czterdziestu lat, kiedy to nie przepuścił żadnego wydrukowanego zdania bez pełnego i czasami bolesnego zrozumienia. Jak silny jest jej entuzjazm? Do jakich poświęceń jest gotowa w imię nauki? Czy zdaje sobie sprawę, że jej analityczna pasja doprowadzi ją do matecznika przyczynkarstwa, gdzie może liczyć na przychylność kilku osób na świecie i na ironiczne uśmiechy pozostałych? Uśmiechnął się jeszcze raz do studentki.

– Wie pani, jaką mam pozycję w świecie naukowym? – zapytał, przecierając okulary.

– Jest pan profesor jednym z najczęściej cytowanych antropologów – odpowiedziała powoli.

Dobrze, pomyślał, bardzo dobrze. Nie poddaje się. Nie pada do stóp. Nie mówi, że jestem najwybitniejszym współczesnym antropologiem. Kryterium ilościowe. Liczba cytacji jako dowód przenikliwości i wielkości uczonego. A teraz wpędzimy tę mądrą pannę w chaos, w pomieszanie. Zrobimy to bardzo chłodno i oficjalnie.

– Nie jest to najszczęśliwsza odpowiedź, pani Marciniec – powiedział. – Wystarczy, żebym napisał niewyobrażalne głupstwo, a wszyscy będą mnie cytować… Sądzi pani, że napisałem wiele niewiarygodnych bzdur?

– To niecała prawda. – Założyła nogę na nogę. – Wszyscy by cytowali pana profesora tylko wtedy, kiedy byłby pan profesor nieznanym nikomu uczonym, którego zaprasza się na międzynarodowe sympozja i kongresy w charakterze wschodnioeuropejskiej maskotki. Natomiast obecna pozycja pana profesora sprawia, że każde głupstwo, które pan profesor napisałby, będzie powtarzane na salonach naukowych i uznawane za paradoks równy paradoksom Zenona z Elei.

Dobrze odparła zarzut. Jest schludnie ubrana. Czarna bluzka i jasnoniebieskie dżinsy. Welurowe buty. Brak makijażu i biżuterii. Bardzo krucha i drobna. Teraz ją przygnieść i przerazić.

– Niezależnie od pani ostrożnych i zawoalowanych pochwał i krytyk – strzepnął z białej marynarki okruch tytoniu – znam moją pozycję naukową. Ona mi umożliwia różne wybory. Jako jedyny na wydziale mogę wybrać studentów, którzy będą u mnie pisać prace magisterskie, którzy będą uczestniczyć w moich anglojęzycznych seminariach. Mogę je prowadzić w Oslo, w Wiedniu lub w Leeds. Dziekan blaga mnie, abym prowadził je tutaj. A potem się chwali w prasie, że prace magisterskie z wydziału są natychmiast mikrofilmowane i przesyłane do największej antropologicznej bazy danych „Orbis populorum". Nie uściśla, że są to prace tylko moich studentów, których sam wybieram. No cóż, pani Marciniec… – Wstał, podszedł do drzwi i otworzył je na oścież. – Kończą się moje konsultacje. Przykro mi poinformować panią, że nie znalazła się pani wśród wybranych.

Nie, ona nie będzie płakać, ona wstanie w milczeniu i odejdzie. Zamknie za sobą drzwi bez głośnego trzaskania. Wtedy on na nowo je otworzy. Ich oczy się spotkają. W jej mądrym, inteligentnym spojrzeniu dostrzeże nadzieję. I wtedy natychmiast ją odbierze. Zgodnie z oczekiwaniami profesora, studentka wstała i ruszyła ku otwartym drzwiom. Kiedy do nich podeszła, zatrzymała się i zamknęła je od wewnątrz. Patrzyła na niego z wrogością. Teraz zadamy jej pytanie, pomyślał, tak wieloznaczne jak ludzkie relacje.

– A więc jednak? – zapytał Czekański.

– Co jednak?

Nie takiej odpowiedzi się spodziewał.

– Jednak się na to decydujesz – rzekł nieco poirytowany, sądząc, że usłyszy: „Niby na co?"

– Tak – odpowiedziała cicho.

Wtedy profesor Czekański zamknął drzwi na klucz i rozpiął pasek u spodni.

Gdańsk-Żabianka, 1.07.2006, 16:30

Beata Marciniec leżała na sfatygowanej wersalce i rytmicznie oddychała. Spała tak od dwóch godzin, a jej drobnym ciałem wstrząsał czasami delikatny skurcz. Zasnęła w momencie, kiedy skończyła opowieść o swoim absurdalnym, sadomasochistycznym związku z profesorem Czekańskim. Kiedy opadła na wersalkę i cicho zachrapała, Pater wstał i chciał wyjść. Gdyby to zrobił, musiałby jednak zostawić mieszkanie otwarte. I wtedy obudziło się w nim jakieś bolesne współczucie. Wyobraził sobie przebudzenie tej kobiety. Otwiera oczy i wraca z głębiny wspomnień. I widzi krzywo uśmiechniętego Patera. Wariant drugi. Otwiera oczy i wraca do rzeczywistości. I widzi splądrowane mieszkanie. Pater wybrał wariant pierwszy. Mógł ją wprawdzie teraz obudzić i wyjść na spotkanie z doktorem Boruckim w „Edenie". I zrobiłby to, gdyby nagle nie roześmiała się przez sen. W śmiechu tym była radość dziecka.

Pater westchnął i poszedł do kuchni. W pełnej zacieków lodówce znalazł karton mleka. W szufladzie było kilka niewielkich paczek z proszkiem, który po zalaniu mlekiem stawał się zimną kawą. Usiadł na rozkołysanym krześle i – popijając kawę – rozmyślał nad tym, czego się dowiedział. Przywołał jeszcze raz opowieść Beaty. Usłyszał siarczysty policzek, jaki wymierzyła profesorowi w jego gabinecie pod koniec konsultacji, i jego żałosną prośbę: „Uderz mnie jeszcze!" Słyszał jęki orgazmu, jakie wydawał z siebie Czekański, kiedy go raz w tygodniu okładała pasem w jakimś podmiejskim motelu. Czasem w rytuale tym brali udział inni mężczyźni zapraszani przez profesora. Potem grała muzyka, a chór akademicki śpiewał Gaude mater Polonia, kiedy Beatę Marciniec przyjmowano na studia doktoranckie. A potem było pasmo udręczeń i doświadczeń, jakim ją poddawał profesor. Setki wieloznacznych pytań, małe, subtelnie dozowane upokorzenia. W końcu wyjazd na stypendium do Oslo i nieszczęsny referat, który został publicznie zdruzgotany przez profesora Czekańskiego na posiedzeniu Królewskiego Komitetu Antropologicznego. A potem poranek w hotelu, gdzie po kokainowej imprezie obudziła się obolała wśród dwóch wikingów, którzy właśnie zbierali się do pracy na budowie. Wieczorem sznur w toalecie. I cichy, sterylny norweski szpital, w którym dowiedziała się, że w wyniku próby samobójczej naderwała sobie kręgi szyjne i przybyło jej kilka dioptrii. A potem już powrót do Polski i szarzyzna dnia codziennego w szkole podstawowej, gdzie uczyła języka angielskiego.

Pater patrzył na śpiącą Beatę i nie wiedział, co powinien zrobić, aby przeprosić za swoje myśli, w których traktował ją jak krzyżówkę harpii z kobrą, kiedy jeszcze nie wiedział, co było powodem osobliwego wydłużenia jej szyi. Pił kawę, wdychał smród palonych śmieci, czytał po raz kolejny esemesa, w którym doktor Borucki rozumiał powody niemożności przyjścia na spotkanie i zapraszał go na rozmowę do „Edenu" po wieczornym ćwierćfinałowym meczu Brazylia-Francja. Patrzył na zegarek i zastanawiał się, czy włączenie telewizora, w którym zaraz będzie transmisja meczu Anglia-Portugalia, to duży nietakt wobec kobiety, która wyznała mu przed chwilą tragedię swojego życia. Kiedy tylko się obudzi, myślał, przeproszę ją za wszystko i wyjdę. Obejrzę mecz w najbliższym pubie.

Mijały minuty Zbliżała się piąta, a Beata Marciniec wciąż spała. Dwie po piątej otworzyła oczy i spojrzała przytomnie na Patera.

– Pan jeszcze tutaj? – zapytała.

– Nie chciałem pani budzić – odparł, patrząc na telewizor. – Tak mocno pani spała po swoim wyznaniu. Chciałem panią…

– Podszedł mnie pan, co? – zapytała. – To taki psychologiczny trik? Tak pan zmusza do zeznań? A teraz pan pójdzie, poprowadzi dalej swoje pierdolone śledztwo i zacznie pan przesłuchiwać mojego brata. Całymi dniami i nocami będzie pan go dręczył, bo jego siostra załamała się i w chwili słabości się wyspowiadała… Aż on się w końcu załamie i przyzna do wszystkiego. Do tego, co zrobił, i do tego, czego nie zrobił…

– Nie zrobię tego. – Pater wciąż patrzył na telewizor.

– Czego?

– Nie wyjdę od pani.

– Niech się pan nie boi. Drugi raz się nie powieszę. Za bardzo się boję, że znów się nie uda albo że jakiś głupi skurwiel mnie odratuje. Telewizor jest popsuty – powiedziała ponuro, idąc za jego wzrokiem. – Nie obejrzy pan u mnie plemiennej rozrywki… Nawet nie wiem, czy to pana interesuje…

– I tak zostanę.

– Jak długo?

– Nie wiem.

Milczeli. Siedzieli przy stole. Pater uznał, że to, co ma do powiedzenia Beacie Marciniec, jest zbyt skomplikowane. Nie był w stanie wydukać przeprosin i dokładnie scharakteryzować swoich mylnych odczuć, fałszywych psychologicznych tropów i manowców swojej intuicji. Beata powiedziała już wszystko. Nie mieli o czym rozmawiać. Milczeli zatem. Mijały minuty W dalekim Dortmundzie wciąż był bezbramkowy remis.

Gdańsk-Żabianka, 1.07.2006, 19:00

Pater zszedł po schodach i rozejrzał się bezradnie. Nie pamiętał, gdzie przed kilkoma godzinami zaparkował toyotę. Mogły być dwie przyczyny tej amnezji. Po pierwsze, dławiący, czarny całun dymu, który rozkładał się między blokami w smrodzie palonego plastiku i tlących się, miękkich kuchennych odpadków. Zabierał on oddech i zaciemniał myśli. Pater przypomniał sobie czytaną dawno temu broszurę o alkoholizmie, którą każdemu z nich wręczył kiedyś na odprawie naczelnik Cichowski. Wśród różnych odmian choroby jedna była niezwykła. Dotyka ona ludzi, którzy przez okrągły rok wypijają po dwa, trzy, najwyżej cztery piwa dziennie. Gdyby ich nazwać alkoholikami, zareagowaliby gniewem i oburzeniem. Po roku lub dwóch następują u nich jakieś zagadkowe amnezje. Ktoś zapomni, gdzie zaparkował samochód, ktoś inny przez minutę będzie sobie przypominał imię swojego dziecka, a ktoś jeszcze inny pewnego poranka stanie bezradnie przed domem w pełnym rynsztunku do wędkowania i będzie się długo zastanawiał, po co mu wędka w biurze, do którego się właśnie udaje. Może dotyczy to również, pomyślał, ludzi, których płuca atakowane są przez jakieś psychotropowe substancje lotne? Może ten smród śmieci, spotęgowany dymem, wpływa na moją psychikę? W końcu od wielu dni jestem wystawiony na jego działanie!

Drugą przyczyną chwilowego wyłączenia pamięci u Patera mogła być złośliwość blokersów. Jak zły sen pamiętał mroźny zimowy poranek, kiedy Iza dostała ataku migreny tak silnego, że wypowiadała tylko jedno jedyne słowo. „Imigran". Była to nazwa leku przeciwmigrenowego, którego domowy zapas akurat – co za pech! – się wyczerpał. Pater zasłonił wtedy okna, by uchronić żonę przed ostrym białym światłem poranka, i zbiegł na przyblokowy parking. Wiedział, co czynić w takich wypadkach: wsiąść do samochodu, pojechać do doktora Kwiecińskiego, z wypisaną przez niego receptą pędzić do najbliższej apteki, aby tam zakupić jedyny skuteczny lek. Zbiegając po schodach, modlił się, aby wyczerpany mrozem akumulator odpalił. Wskoczył do poloneza caro i bez problemu uruchomił silnik. Przemawiając czule do akumulatora, wrzucił pierwszy bieg i zwolnił sprzęgło. Z nieopisanym trudem i zgrzytem polonez potoczył się po twardym, skrzypiącym podłożu, po czym po przejechaniu dwóch metrów stanął w ciszy. Pater wyskoczył i spojrzał na samochód. Stał na felgach. Wszystkie opony były przebite. Na masce leżała warstwa śniegu cieńsza od tej, która pokrywała dach i tylną szybę. Zgarnął śnieg rękawem kurtki. „Jebać psy" – głosił napis wyryty w blasze maski. Błąd interpunkcyjny, skonstatował wtedy Pater z rezygnacją, brak wykrzyknika.

Teraz rozejrzał się jeszcze raz i ujrzał swoją toyotę. Żaden dym nie odebrał mu trzeźwości umysłu, żaden blokers nie ukradł ani nie przestawił auta. Stało tam, gdzie je zaparkował. Sięgnął do lewej kieszeni spodni. Nie miał kluczyków Pewnie zostawił je u Beaty Marciniec. I nagle, w jednej chwili, zrozumiał trzeci możliwy powód swojego roztargnienia. Frustracja. Ujrzał scenę sprzed kilku minut, ostatnią scenę z ich spotkania. Beata weszła do łazienki i zdjęła przez głowę bluzę od dresu. Zostawiła drzwi otwarte. To była zachęta, pomyślał. Mogłem chociaż spróbować. W szczelinie wypełnionej jarzeniowym światłem mignęło jej zgrabne ciało. Szczupłe pośladki, wąskie biodra i niewielkie, zadarte ku górze piersi. Nie była już harpią, kobrą i feministką w grubych szkłach. Nie była również nieszczęśnicą proszącą o litość. Uleciał gdzieś słodki zapach nirwany z książek Paula Coelho. Była kobietą z całą swoją seksualnością. Przez otwarte drzwi zawołała do niego: „Jeszcze jesteś?" Siedział wtedy przez chwilę na pagórkowatej wersalce, wlepiając wzrok w wyłączony telewizor. Łokcie przy bokach, kolana razem. Jak zakłopotany chłopiec, jak prawiczek podczas wizyty w burdelu, jak maturzysta przed cielesnym egzaminem dojrzałości. Nic wtedy nie odpowiedział i wyszedł.

Te niewesołe myśli przerwało wibrowanie komórki i riff Dymu na wodzie.

– Witam – powiedział metalicznym głosem, zobaczywszy nazwisko Wieloch na ekranie – masz coś dla mnie?

– Mam info o Czekańskim – aspirant mówił szybko, aby uprzedzić gderanie szefa na temat skrótowca „info". – Był biegłym w dwóch sprawach w okręgowym. Obie prowadził Misio.

– Możesz ustalić, gdzie jest teraz prokurator Misio?

– Już to ustaliłem – w głosie Wielocha pojawiła się duma. – Jest w pubie „John Bull". Oglądał mecz Anglia-Portugalia, a za chwilę będzie oglądał Brazylia-Francja. O ile się wcześniej nie napompuje i żona nie będzie musiała po niego przyjeżdżać…

– Kto wygrał? Anglicy czy Portugalczycy?

– Portugale. W karnych. Ricardo znów bronił fenomenalnie.

Pater chciał podziękować Wielochowi i go pochwalić, ale ten już się rozłączył bez słowa pożegnania. Bez zbędnych słów. Bez szorstkiej tkliwości. Bez niepotrzebnych uprzejmościowych kontredansów. To dobrze, pomyślał Pater. Nie wiedziałbym, jak mu podziękować za przywrócenie mnie do znanego, oswojonego świata, gdzie nie ma pragnień i frustracji, są za to trupy, mordercy oraz samotni policjanci w niemodnych ubraniach. Wieloch nadał rzeczom właściwe proporcje.

Pater sięgnął do prawej kieszeni spodni. Były tam kluczyki od toyoty. Przecież zawsze nosił je w prawej.

Gdańsk, 1.07.2006, 19:50

W pubie „John Bull" na ulicy Świętego Ducha mundialowa gorączka spotęgowała zwykły letni tłok. Stali bywalcy byli zdominowani liczebnie przez nosicieli plemiennych barw. Dumni synowie Albionu, rozwścieczeni dzisiejszą porażką z Portugalią, zamawiali dubeltowe pinty ciemnego piwa, do których następnie dolewali kieliszki wódki „Wyborowej". Tak wzmocnione piwo wypijali na wyścigi, skutkiem czego wrzask narastał, frustracja opadała, a libido pozornie potężniało. Odczuwały je przede wszystkim kelnerki, którym angielscy kibice podsuwali pod nos kartki z napisem „Zrób mi loda". Kiedy stawali się coraz głośniejsi i natarczywsi, obsługa dzwoniła po straż miejską i wtedy zapadaj spokój. Anglicy grzecznie przepraszali, płacili mandaty i przenosili się do innego lokalu.

I teraz w „Johnie Bullu", po kilku kolejkach „łodzi podwodnej", jak Anglicy nazywali swoje drinki, nadeszła chwila, kiedy interweniował barman, na którego szyi i twarzy rozlewał się tatuaż a la Mike Tyson. Z komendą straży miejskiej łączył się właśnie wtedy, kiedy dwaj pijani mężczyźni w białych czapkach ozdobionych rogami i lwem Albionu postanowili porównać długość swojego przyrodzenia.

– Ale bydło! – mruknął prokurator Krzysztof Masio do Jarosława Patera i podniósł do góry dwa palce, jakby był prymusem, który zgłasza się na ochotnika do odpowiedzi.

– Zaraz ich nie będzie – odparł Pater, obserwując, jak do lokalu wpada trzech strażników miejskich.

Barman wskazał strażnikom Anglików, po czym zajął się zamówieniem Masia, które symbolizował gest zwycięstwa. Na ladzie, wprost przed nosem prokuratora, pojawiły się dwa kieliszki zmrożonej cytrynowej „Finlandii".

– Chlapniesz, Jarek? – zapytał Masio, podsuwając Paterowi kieliszek.

– Dziękuję, nie. – Pater pokręcił głową, patrząc, jak Anglicy pod eskortą usiłują strażnikom wcisnąć kulki pogniecionych banknotów i wysyłają całusy kelnerce. – Nie piję wódki w taki upał, a poza tym muszę jeszcze gdzieś pojechać po meczu.

Masio pokiwał głową ze zrozumieniem i wypił połowę kieliszka. Gdyby prokurator od wczesnego dzieciństwa nie nosił przydomka Misio, wszyscy nazywaliby go z pewnością „Kalisz". Wykazywał bowiem uderzające podobieństwo do znanego polityka. Miał równie imponującą sylwetkę, jego twarz była równie nabrzmiała krwią, nawet włosy odznaczały się podobną gęstością i barwą. W odróżnieniu jednak od polityka, nazwanego kiedyś „pornogrubasem", prokurator nie farbował włosów i pozwalał im na powolną utratę naturalnego pigmentu. W swoim ulubionym pubie spowszedniał już nieco jako sobowtór polityka, lecz wciąż budził podziw jako degustator trunków, któremu nadmiar alkoholu nigdy nie odbierał rozumu ani elokwencji, a co najwyżej sprawiał, iż wobec dam stawał się nieco bardziej amoroso. Temu najskuteczniej przeciwdziałała jednak jego energiczna żona, która przyjeżdżała zwykle w najodpowiedniejszej chwili i zabierała męża do domu.

– Wiem, że nie lubisz rozmawiać przy wódce z kimś, kto nie pije – powiedział Pater, przyjąwszy od barmana małą, brzęczącą lodem szklankę coli. – Ale wiem też, że jesteś rzadkim typem człowieka, który w największym upojeniu nie zdradzi niczego, czego nie chce.

– Jarek, nie podchodź do mnie jak pies do jeża – westchnął Masio i poluzował krawat. – Nie wal mi komplementów ani nie bierz mnie na żadne sztuczki. Do rzeczy, chłopie! Pytaj, o co chcesz, ja powiem, co chcę, a potem pogadamy o tym, co najważniejsze… Czyli o typowaniu zwycięzcy mundialu…

– Posłuchaj, Krzysztofie. – Pater nigdy nie używał przydomka Misio. – Niedawno czytałem, że w Skandynawii można zaobserwować prawdziwy rozkwit muzyki zwanej black metal…

– Że co? – Prokurator omiótł spojrzeniem dziewczynę w trójkolorowym stroju, która weszła do lokalu w towarzystwie młodego Murzyna, ubranego również we francuskie barwy.

– Muzyki pełnej treści satanistycznych – wyjaśnił Pater, przypominając sobie niegdysiejszą wypowiedź Masia, w której przypisał on Rolling Stonesom autorstwo piosenki She Loves You, Yeah, Yeah, Yeah. – A ta muzyka to jednocześnie groźna subkultura. Palenie kościołów i bezczeszczenie cmentarzy to zaledwie wierzchołek góry lodowej. A dalej jest znacznie gorzej. Mordy rytualne, narkotykowe orgie, wymazywanie świadomości, manipulacje psychiczne prowadzące do samobójstwa. Skandynawskie sekty satanistyczne są nasycane treściami pogańskimi rodzimej, starogermańskiej proweniencji. Tajemne obrzędy wikingów, skalpowanie ludzi, ofiary z żywych zwierząt…

– Piekło – wydukał prokurator, z wyraźnym żalem oderwawszy wzrok od zgrabnej towarzyszki Murzyna.

– Wal, o co chodzi, Jarek. Prosto jak z mostu. Wiesz o tym, że i tak powiem, co będę chciał.

– Prowadziłeś dwie sprawy, w których profesor Jan Czekański był biegłym. – Pater ugryzł się w język, aby nie poprawić frazy „prosto jak z mostu". – Co to były za sprawy i jakie ekspertyzy sporządził Czekański?

– Kancelaria tajna – odpowiedział Masio po chwili, kiedy zimny łyk wódki spłynął powoli do jego trzewi.

– Tam są akta tych spraw. Wiesz, co to znaczy? To znaczy, że te sprawy mają klauzulę „ściśle tajne". I akurat o nich nie będę mówił.

– Są one zamknięte czy nie?

– Są zamknięte.

– No to muszą być także w zwykłej kancelarii. – Pater odczul ulgę, gdy uświadomił sobie, że materiały te są jednak dostępne i nie musi Masia o nic błagać.

– Ależ oczywiście. – Masio znów zawiesił wzrok na dziewczynie towarzyszącej Murzynowi. – Weźmiesz te akta do ręki i co znajdziesz? Jedną kartkę, na której będzie zapisany numer statystyczny sprawy i odsyłacz do kancelarii tajnej. Dużo sobie poczytasz!

Masio dopił wódkę i zapalił papierosa. Wpatrywał się w Patera uporczywie i nieco ironicznie. To mogło oznaczać do ut des, daj mi coś, a ja ci w zamian też coś dam. Z całą pewnością nie chodziło o pieniądze. Masio cieszył się zasłużoną opinią nieprzekupnego i pryncypialnego. Pater kilkanaście sekund myślał, co mógłby zaoferować prokuratorowi. Chłodno analizował. Masio siedział w krawacie. Jeszcze nie był w domu. Poszedł do pubu prosto z pracy. I siedzi tu sam wiele godzin i pije. Aż przyjedzie po niego żona. Dzień dzielony pomiędzy pracę, wódkę i nadopiekuńczą żonę. Masio jest sam czy samotny? Może zaoferować mu swoje towarzystwo? Może napić się z nim wódki?

– Posłuchaj, Misiek – powiedział Pater z uśmiechem, który miał być najszczerszy w jego życiu. – Co ci szkodzi powiedzieć? Stara sprawa. Zamknięta. Pomóż mi, a potem pogadamy o futbolu.

– Misiek to mówią kurwy do swoich klientów – odrzekł cicho Masio, wypił na raz drugi kieliszek wódki i uniósł w górę dwa palce.

– Przy twoim tempie – zwrócił się do Masia wytatuowany barman, najwyraźniej dobrze znający stałego bywalca powinieneś skleić sobie palce, a łokieć

oprzeć na jakiejś podstawce. Byłoby to zamówienie nieustanne. Permanentne. Jak makijaż permanentny. Jak tatuaż.

– A ty zamiast klapać mordą – prokuratorowi najwyraźniej nie podobał się familiarny ton barmana – patrz, kiedy kończę, i stawiaj kolejne kielonki. Czyli wykonuj swoją robotę.

Pater ze współczuciem spojrzał na młodzieńca, z którego dobry humor uleciał bardzo szybko. Masio wpatrywał się w wysokie oszronione kieliszki, napełniane finlandią, a w pubie robiło się coraz tłoczniej. Dominowały barwy Francji, choć tu i ówdzie pojawiały się kanarkowe koszulki Brazylii. Pater wstał z barowego stołka. Widział, że prośba o wyjawienie szczegółów obu spraw będzie równie skuteczna, jak przekonywanie zgromadzonych w pubie kibiców, aby zechcieli opuścić lokal i spędzić wieczór nad brzegiem morza.

– Powiedz mi, Krzysztofie… – Pater wyjął z kieszeni pięciozłotową monetę. – Kto ma dostęp do tych akt? Tylko tyle, a ja ci powiem, kogo należy obstawić na mistrza.

– To żadna tajemnica. – Masio obracał kieliszek na kartonowej podstawce. – Prokurator okręgowy, jego zastępca i prokurator rejonowy.

– Należy postawić na Portugalię – odpowiedział Pater, wręczył barmanowi monetę i wyszedł z lokalu.

Spojrzał na zegarek. Po wyjściu z klimatyzowanego pubu dostał się w mocny żar zachodzącego słońca. Upał opadł na niego jak mokra szmata. Było późno. Mogę nie zdążyć na spotkanie z doktorem Boruckim – pomyślał. Lepiej obejrzeć mecz w pubie i wrócić do domu. Na wspomnienie pubu zrobiło mu się niedobrze. Siedzieć obok spoconego Masia i zadzierać głowę w stronę umocowanego pod sufitem telewizora. A obok śliczna dziewczyna całująca się z Murzynem. Byłaby w wieku jego córki, gdyby kiedykolwiek miał córkę, tak jak inni w jego wieku. Wybrał numer Boruckiego. Doktor, wyraźnie poirytowany, przesunął termin spotkania na pojutrze i rozłączył się bez słowa pożegnania. Pater stał przez chwilę na chodniku i myślał o prokuraturze okręgowym, o jego zastępcy i o prokuratorze rejonowym. Nie znał osobiście żadnego z nich. Nie wiedział, jak do nich dotrzeć. Nigdy żaden z nich nie będzie miał dla niego czasu. Trzeba pójść do domu i włączyć telewizor. Wypić piwo i zasnąć głuchym snem. Zapomnieć o tym prywatnym śledztwie, którego zakończenia nikt nie pragnie. Chyba nawet on sam.

Pater poczuł żar bijący od jakiegoś ludzkiego ciała. Zdawało mu się, że to reaktor wyrzuca z siebie ciepło każdym porem skóry. Obok niego stał Masio, palił papierosa i wpatrywał się w Patera długo i uporczywie. Nadkomisarz włożył komórkę do kabury przy pasku i spojrzał na Masia pytająco.

– Coś ci powiem, stary. – Prokurator zdusił niedopałek czubkiem brudnego, dawno niepastowanego buta. – Należy ci się coś za twój portugalski typ. Czekański sporządził ekspertyzy w dwóch sprawach, które prowadziłem. Wiem, że był biegłym w innych sądach, poza Gdańskiem. W jednej z moich spraw napisał charakterystykę pisma runicznego, w drugiej wypowiadał się na temat symboliki i kultu drzew. Więcej spraw mu nie zlecałem. To tyle.

– Nie zlecałeś? Czemu?

– Wnioskowałem o wyłączenie go jako biegłego z moich spraw. – Masio oparł się o parapet dużego okna lokalu. – Wiesz co, Jarek? Ten Czekański to chory na alzheimera, pojebany sekciarz. A poza tym jego ekspertyzy były do kitu. Opowiem ci o ostatniej sprawie.

Gdańsk, 24.03.2004, 11:05

Sędzia spojrzała z niechęcią na Czekańskiego. Poruszyła głową, a jej wylakierowane jasne włosy ani na milimetr nie zmieniły ułożenia.

– Czy profesor mógłby już zmierzać do konkluzji? – zapytała, z trudem hamując irytację.

Wszyscy na sali rozpraw wyraźnie się ożywili, a szczególnie dwaj młodzieńcy z ufarbowanymi na czarno włosami, których odgradzała od reszty sali barierka ławy oskarżonych. Spojrzeli podmalowanymi oczami na Czekańskiego. Jeden z nich założył długi kosmyk za ucho, ostentacyjnie objawiając czarne spiczaste paznokcie. Byli znużeni. Wiedzieli, że teraz zostaną zdruzgotani i nic ich nie uratuje.

– Oczywiście, wysoki sądzie – powiedział Czekański – już zmierzam do konkluzji. Drewno osikowe ma symbolikę wyraźną i dość jednoznaczną. Wiąże się z wampiryzmem i satanizmem. Zaostrzonym osikowym kołkiem unieszkodliwiano wampira. Uważam, że skrzyżowane osikowe kijki znalezione na miejscu zbrodni mają dwojakie znaczenie symboliczne. Po pierwsze, sugerują profanację krzyża, czyli kierują naszą uwagę ku ideologii satanistycznej, po drugie – są wyraźną pieczęcią mordercy, jego zdecydowaną i jednoznaczną identyfikacją. Te dwa kijki, zlekceważone pierwotnie przez policję, są oczywistym dla specjalisty przesłaniem. Są przyznaniem się do winy. Mówią one krótko i dobitnie: to my, sataniści, popełniliśmy tę zbrodnię.

To oni, sataniści – Czekański podniósł głos i skierował zakrzywiony palec w stronę czarnowłosych młodzieńców – zamordowali tę niewinną młodą dziewczynę.

– Proszę nie wyręczać sądu w ferowaniu wyroku. – Sędzia nieżyczliwie spojrzała na biegłego. – Ci panowie nie zostali jeszcze uznani za winnych. Dziękuję już profesorowi.

Czekański ukłonił się i udał na swoje miejsce. Prokurator Krzysztof Masio pochylił się ku niemu.

– Jest pan pewien, panie profesorze – zionął miętowym oddechem – że te kijki były z osiki? Widział pan kiedyś osikę?

– O co panu chodzi? A czy to ważne, z czego były? – Czekański uśmiechnął się szeroko. – Ważne jest jedno. Żeby posadzić tych skurwysynów Tak czy nie, panie prokuratorze?

Duża twarz Masia zastygła w przerażeniu. Wypowiedź profesora była na tyle głośna, że słyszeli ją wszyscy, włącznie z sędzią, która siedziała w milczeniu w swym lakierowanym blond hełmie. W oczach oskarżonych satanistów już nie było znużenia. Zabłysła w nich nadzieja.

Gdańsk, 1. 072006, 20:50

Ciepło wciąż emanowało z rozgrzanego alkoholem ciała Masia. Pater odsunął się z widoczną niechęcią. Bliskość prokuratora była dla niego czymś nieubłaganie i wstrętnie intymnym.

– Rozumiesz, Jarek – powiedział Masio – ten skurwysyn Czekański przez swoje kłapanie mordą na cały regulator zniszczył moją sprawę. Sędzia zakwestionowała jego ekspertyzę, a mnie zarzuciła wywieranie wpływu na biegłego. A ci sataniści zostali uniewinnieni! Rozumiesz? Ewidentni mordercy! Wszystko się opierało na jego ekspertyzie o jebanej osice. Mam w dupie takie ekspertyzy. Czekański już nie jest u mnie ekspertem. I w Trójmieście też chyba nie ma nikogo, kto by chciał z nim współpracować. Mnie nie warto się narażać.

– Dzięki, Krzysztofie. Już i tak mi nic więcej nie powiesz, prawda?

– Prawda. – Prokurator otarł pot z czoła.

– No to idę. Cześć! Dzięki raz jeszcze. Obejrzę mecz w domu.

Masio zastąpił mu drogę. Paterowi zrobiło się słabo na myśl, że musi teraz przemierzyć kilka ulic, aby dotrzeć do samochodu. W olfaktorycznej wyobraźni czuł już woń rozgrzanego pojazdu – coś pomiędzy smrodem spalonej gumy i zakurzonej nory. Z wyraźną ulgą przyjął zatem zachowanie prokuratora, które choć na chwilę oddalało go od momentu wejścia do rozpalonej toyoty.

– Jarek, coś za coś. – Masio odruchowo uniósł dwa palce, choć w polu jego widzenia nie było barmana, który by mu podsunął kolejne dwie wódki. – Ja ci coś powiedziałem, to i ty mi coś powiedz. Powiedziałeś, że należy postawić na Portugalię. Mnie nie interesuje, na co należy postawić. Mnie interesuje, na kogo ty postawiłeś. Powiedz mi, Jarek, kogo obstawiłeś?

– Portugalię – odpowiedział Pater i uścisnął rękę Masia.

– Chcesz mnie zbyć cienkim bajerem. – Prokurator wyrwał z jego uścisku mokrą, miękką dłoń. – Jesteś taki, kurwa, cwany? Wiesz, jak cię nazywają, Pater? Wiesz?

Pater szedł noga za nogą. Nie wiedział, jak go nazywają. I prawdę mówiąc, nie chciał wiedzieć. Teraz interesowało go tylko jedno: jak dotrzeć do ludzi, którzy mają wstęp do kancelarii tajnej.

Szpital Akademii Medycznej w Gdańsku,

2.07.2006, 11:50

„Może pan porozmawiać z Marcińcem. Najlepiej koło 12.00". Wiadomość nadeszła esemesem od Kuleszy. Dziesięć minut przed południem Pater znalazł się w niedużym pokoju, w którym stało jedno łóżko. Przemysław Marciniec w niczym nie przypominał uwodzicielskiego wykładowcy. Ciemna karnacja skandynawisty stała się bladosina. Zupełnie, jakby go ktoś posypał talkiem – pomyślał Pater. Kilka przewodów łączyło ciało chorego z aparaturą otaczającą łóżko. Wenflonem tłoczone były środki przeciwbólowe, jedna z rurek wystawała z nozdrzy. Wydawało się, że Marciniec śpi. Jednak gdy Pater podszedł bliżej, szpara w zmrużonych oczach rozszerzyła się.

– Poznaje mnie pan? Widzieliśmy się…

– Pamiętam – wyszeptał Marciniec.

– Podejrzewa pan, kto mógł to panu zrobić?

Krótkie, proste pytania – napominał się Pater. Żadnych zdań wielokrotnie złożonych i kombinacji. Marciniec milczał. Ponownie przymknął oczy.

– Nie będę pana męczył. Muszę zadać jeszcze jedno pytanie – Pater mówił wolno i wyraźnie. – Rozmawiałem długo z pańską siostrą…

Marciniec trwał bez ruchu.

– Czy ma pan coś wspólnego z zaginięciem Czekańskiego?

Pater usłyszał szmer elektrokardiografu. Pochylił się nad Marcińcem.

– Czy zabił pan profesora Czekańskiego?

Skandynawista spał. Pater odczekał chwilę i ruszył do drzwi. Gdy dotknął klamki dającej przyjemny chłód, poczuł, że ma spocone dłonie. Usłyszał chrząknięcie.

– Coś panu opowiem – szept Marcińca był ledwo słyszalny. Pater usiadł na łóżku. – Kilka lat temu spotkałem go na konferencji w Wiedniu. Okazało się… okazało się, że mieszkamy w tym samym hotelu. Drugiego dnia wracałem do pokoju… Zobaczyłem, że stoi na tarasie, do którego wszyscy mieli dostęp… Oprócz nas… oprócz nas nie było nikogo… Nie widział, że stoję za nim… Nie słyszał mnie… Wystarczyło kilka sekund… Po prostu nieszczęśliwy wypadek podczas konferencji…

– Dlaczego go pan wtedy nie zabił?

Marciniec znów zamknął oczy i mówił dalej.

– Pomyślałem sobie, że to żadna zemsta. Nawet by nie zrozumiał, co się dzieje… A po sekundzie leżałby na bruku z rozpryśniętym mózgiem… którym tak się szczycił. Nie… jego musiało spotkać coś straszniejszego… Jakaś kara boża… Aby konał w cierpieniach. Jak ten francuski profesor, co uwielbiał sadyzm i łańcuchy, a w końcu zmarł na AIDS. Wie pan, o kim mówię?

– Nie.

Marciniec milczał. Pater zrozumiał, że to koniec rozmowy. Gdy stał w drzwiach, znów usłyszał chrząknięcie.

– Wie pan, co on tam robił? Tam… na tym balkonie…

Pater zastygł bez ruchu.

– Karmił gołębie… Skurwysyn karmił gołębie…

– Zupełnie jak Bohumil Hrabal.

– Tak… zupełnie jak Hrabal.

W samochodzie pomyślał, że Marciniec jednak nie odpowiedział na jego pytania. Przed oczyma stanął mu obraz jakiegoś secesyjnego hotelu z przełomu XIX i XX wieku. Potem wyobraził sobie mózg rozbryzgujący się na kamiennej kostce. Mózg, którym Czekański tak się szczycił. Przypomniał sobie oskalpowane zwłoki Maziarskiego. Skalp. Może to jakiś znak? Przestroga, by nie kombinować i nie wierzyć za bardzo swojemu rozumowi?

Ruszył gwałtownie sprzed Akademii Medycznej i spojrzał w tylne lusterko. Pusto. Nikt za nim nie jechał. Żaden ford za nim nie jechał. Nerwy Mam zszarpane nerwy – pomyślał.

Sopot, 2.072006, 21:00

Po raz pierwszy od wielu dni wiadomości w TVN-ie brzmiały optymistycznie. Podobno rząd porozumiał się ze strajkującymi, a do omówienia pozostały tylko „techniczne szczegóły". Tak przynajmniej zapewniał jeden z polityków, nieodmiennie kojarzący się Paterowi z Dannym DeVito. W dzisiejszym świecie każdy może być politykiem – myślał tak zawsze, gdy przypominała mu się myśl o karierze, jaką mógłby zrobić w dyplomacji.

Druga wiadomość była jeszcze lepsza. Zbliżało się załamanie pogody, co dobitnie ukazywały zdjęcia satelitarne i strzałki frontów atmosferycznych przemieszczających się nad Europą. Prezenterka mówiła ciepłym głosem, jakby chciała pocieszyć tych, co rozpoczęli lipcowe urlopy.

Pater w zmianę pogody nie wierzył, nie odczuwał łupania w skroniach ani skoków ciśnienia. Postanowił obejrzeć jeszcze prognozę pogody w programie pierwszym. Może przy okazji – myślał – zobaczę tego prezentera, którego zdjęcie pokazywał mi Marian Hoży. „On z przepowiadania pogody uczynił prawdziwy teatr" – z przejęciem opowiadał emerytowany wojak. Najpewniej w dzisiejszych czasach każdy może być aktorem.

Rok po odejściu Izy złapał się na tym, że regularnie ogląda nie tylko wiadomości sportowe, ale i pogodę. Jakby wzrosło jej znaczenie. Zapamiętał, co powiedziała kiedyś w telewizji jakaś kobieta. Starzy ludzie oglądają prognozę pogody, bo to teatr życia, w dodatku codziennie z nowym spektaklem. Może mój wiek biologiczny – pomyślał wtedy Pater – nie ma znaczenia. Psychicznie upodabniam się pewnie do skamieliny. Nic dziwnego, że ludzie odwracają się ode mnie. Za dwadzieścia lat pozostanie mi przytułek dla samotnych i pogoda w telewizji, na znak, że jeszcze żyję.

Do prognozy zostało dziesięć minut, gdy zadzwonił telefon.

– Mamy go! krzyczał Kulesza.

– Czekańskiego?

– Nie, tego, co chciał zabić Marcińca.

– Znamy go?

– Kartoteka nie jest tak gruba jak powieści tego… no… wszystko jedno zresztą – Kulesza jąkał się coraz bardziej.

– Dostojewskiego – podpowiedział Pater.

– Może być Dostojewski – w glosie Kuleszy słychać było ulgę. – Więc kartoteka nie jest tak gruba, ale trochę już w niej jest.

– Kto to?

– Andrzej Dziurawiec. Dla kolegów Dziurawy albo Dziura. Byczek z Sopotu.

– Na pewno on?

Kulesza westchnął.

– Na pewno to dostaliśmy w dupę na mistrzostwach. Ale tak, to on.

– To muszę z nim pogadać. Ale jestem na urlopie. Da się?

W słuchawce usłyszał kolejny świst Kuleszy.

– Przecież właśnie dzwonię. Dziura pracuje w barze „Przystań".

– Modny sezonowy bar na plaży. Co ty chcesz? Zabawić się w Słoneczny patrol?

– Chce pan z nim pogadać czy nie? Nasi chłopcy zrobią, co trzeba. A my posiedzimy sobie pod parasolem, nie?

Pater milczał.

– A swoją drogą to zabawne, co?

– Co takiego?

– Dziurawiec, Marciniec. Że Dziurawiec podziurawił Marcińca – Kulesza zaśmiał się.

Tym razem westchnął Pater.

– Nie pierwszy raz mam wrażenie, że różnimy się poczuciem humoru. Ale przyjedź po mnie. Posiedzimy pod parasolem.

Po drodze Kulesza opowiedział, jak znaleźli Dziurawca. W telefonie Marcińca przeczytali esemesy. Numer, z którego je wysłano, należał do jego studentki.

– Mówiła, że miała spotkać się z Marcińcem, ale w ostatniej chwili zmieniła plany. – Kulesza dojeżdżał wśród gęstniejącej kolumny samochodów do Alei Wojska Polskiego w Sopocie. – Ale cała się trzęsła. Myślę: niedobrze, dziecko, oj, niedobrze.

– A dlaczego zmieniła plany?

– Tego nie umiała wytłumaczyć. I trzęsła się coraz bardziej. To zapytałem, czy chce odpowiadać za współudział w usiłowaniu zabójstwa. Wtedy pękła. No rusz się, kurwa!

– Tak jej powiedziałeś?

– Nie, to do tego z przodu, przed nami. – Kulesza wściekle zatrąbił na kierowcę blokującego ulicę. Pater spojrzał na podwładnego z niesmakiem.

– Tyle razy prosiłem cię… – Machnął ręką. – Dobra, nieważne. No i co? Zazdrosny chłopak?

– Zazdrosny do bólu.

– Nie rozumiem tylko, jak to się dzieje, że studentka wiąże się z gangsterem. – Pater kręcił głową.

Kulesza zahamował i patrzył ze zdumieniem na nadkomisarza.

– Pan naprawdę nie zna życia. – Pokręcił głową. – Przeciwieństwa się przyciągają. Brzydkie lgnie do ładnego, mądre do głupiego… A poza tym opowiadał jej, że go zmieniła. Że dzięki niej wyszedł na prostą…

Tym razem ktoś zatrąbił na Kuleszę.

– No to trochę mu ten marsz po prostej spowolnimy – wycedził przez zęby Pater.

Przed barem spotkali się z dwoma policjantami. Tak jak się spodziewali, pod parasolami był tłum spragniony kolorowych drinków, smażonych ryb i piwa.

Z głośników dobiegał jakiś dyskotekowy przebój, który Pater słyszał w sezonie letnim od lat.

– To ten. – Jeden zrobił ruch głową w kierunku umięśnionego, który zbierał naczynia ze stolika pod jednym z parasoli. – Zajęliśmy dwa stoliki. Ten – znów wskazał głową – jest dla was, my siedzimy o tam.

– Wchodzicie do środka? Tam chyba pewniej.

– Jak stoi za barem, to ja nie wiem, co ma pod ladą. Nóż, giwerę. A poza tym tam sporo butelek i kieliszków, pokaleczyć się można. Poczekamy, aż wyjdzie.

Nikt nie przewidział tego, co nastąpiło. Chłopak zgarnął śmieci spod parasoli i ruszył w stronę wejścia do restauracji. Nagle odwrócił się i podszedł do stolika, przy którym usiedli Pater i Kulesza.

– Ma pan może ogień? – Kulesza uniósł się i szperał po kieszeniach. Gdy zobaczył zapalniczkę, przytrzymał obiema rękami wyciągniętą w jego stronę dłoń zwieńczoną grubą bransoletą. – Poza tym ciekawi mnie – patrzył chłopakowi w oczy – czy masz ze sobą ten nóż. Ten co ostatnio.

Potem zdarzyło się coś, na co Pater patrzył, jakby oglądał powtórkę strzelanej bramki. Chłopak wyszarpnął dłoń i uniósł ją w kierunku barowego parasola z napisem „Żywiec". Wyjął bolec podtrzymujący żebra, a parasol oplótł Kuleszę niczym gigantyczny owad ofiarę. Byczek staranował sąsiedni stolik. Rozległ się dźwięk tłuczonego szkła, piski i przekleństwa. Wtedy na chłopaka runęło czterech mężczyzn, którzy pojawili się nie wiadomo skąd.

Dziesięć minut później Kulesza wciąż ciężko oddychał.

– Będziesz odpowiadał, Dziura, za usiłowanie zabójstwa i jednego możesz być pewien… – Dziurawiec patrzył z pogardą na niższego o głowę, dyszącego policjanta. – Możesz być pewien – ciągnął Kulesza – że zamiast piasku na plaży będziesz miał długi pocałunek z pryczą, a zamiast jodu nawdychasz się smrodu celi.

– Nie chciałem go zabić, chciałem nastraszyć. To miał być żart.

– Żart?

– Tak.

– No to, Dziura, jeszcze jedno ci powiem. Różnimy się. A wiesz czym? – Kulesza wycelował palec w chłopaka. – Poczuciem humoru, „Dziura". Poczuciem humoru.

Dom Seniora „Eden", 3.07.2006, 19:00

Doktor Borucki był żwawym sześćdziesięciolatkiem o rumianej twarzy. Każdy, kto się z nim spotykał, miał nieprzeparte wrażenie, że został teleportowany z czasów sarmackich. To nie brało się ani z wąsów, bo tych Borucki nie miał, ani ze słów typu „waszmość" czy „asan", bo takich nigdy nie używał. Brało się to z niezwykłej witalności i demonstracyjnego wręcz zdrowia doktora. Jego czerwona twarz tryskała humorem, a pod białym kitlem prężyły się stalowe mięśnie. W rzeczywistości jego twarz kipiała od nadciśnienia, barwa cery była efektem zamiłowania do koniaku, a pod fartuchem odkładał się spory „mięsień dyrektorski", który był doskonale widoczny właśnie teraz, kiedy w swoim gabinecie doktor siedział w skórzanym fotelu, a jego brzuch, opięty koszulą z krótkim rękawem, wylewał się prawie z pogniecionych lnianych spodni. Każdy rozmówca Boruckiego stwierdziłby, że doktor jest nałogowym palaczem, nawet gdyby teraz nie palił jednego goldena za drugim. O nałogu świadczył gruby, zdarty od nikotyny głos. Pater miał dziś wątpliwą przyjemność bardzo bliskiego zapoznania się z nikotynizmem Boruckiego. W gabinecie wisiały smugi dymu. Najwyraźniej dla lekarza nie istniało pojęcie szkodliwości biernego palenia.

– Dzisiaj wieczorem pan doktor też ma dyżur? Tak jak przedwczoraj? – zapytał Pater, oganiając się od dymu.

– Faktycznie, dyżur nocny miałem chyba przedwczoraj – odpowiedział wolno Borucki, zamyślając się na chwilę, jakby przypomnienie sobie tamtego dnia było dla niego wielkim wysiłkiem. – A dzisiaj… No cóż… Dziś nocuje w „Edenie" cały personel. Wszyscy dostają kociokwiku, bo jutro przybywają touroperatorzy…

– Kto taki? – Pater z trudem się powstrzymał przed wygłoszeniem filipiki przeciwko zalewowi zapożyczeń z angielskiego.

– Touroperatorzy. Są to ludzie pośredniczący w organizowaniu wypoczynku. Zarabiają na prowizji od biur podróży. Dyrektor Libling wpadł na genialny pomysł – w głosie Boruckiego zabrzmiała ironia – żeby zatrudnić ich jako pośredników napędzających nam starców. Ci touroperatorzy przyjeżdżają jutro. Czeka ich godne przyjęcie. Najpierw prezentacja w sali multimedialnej, potem zwiedzanie całej naszej umieralni, a potem grill i ochlaj w ogrodzie. Wszyscy od rana dezodorantują budynek, aby, broń Boże, nie doszedł do nozdrzy touroperatorów smród śmieci z wysypiska. Była nawet straż pożarna i zlikwidowała dwa gniazda os. Jutro wszystko będzie tipes-topes.

Doktor Borucki był prawdziwym błogosławieństwem dla przesłuchującego. Poproszony jedynie o zdefiniowanie nieznanego Paterowi terminu, zdradził negatywne nastawienie do Liblinga i do placówki, o której mówił bez śladu „politycznej poprawności". Irytująca wydała się nadkomisarzowi obłuda Boruckiego. W końcu nikt go nie trzyma pod karabinem w tej umieralni, pomyślał. Zarabia spore pieniądze i bawi się w kontestatora. Ma za co się buntować. Postanowił nie poruszać tego wątku. Nierozsądne byłoby zniechęcanie tak ważnego, gadatliwego świadka.

– A ludzie z ABW nie wystraszą tych pośredników? – zapytał, starając się nadać głosowi ton szczerej i bezinteresownej ciekawości.

– Już ich nie ma – uśmiechnął się lekarz. – Zwinęli się po tym blamażu z kajdankami.

– Skąd pan wie, panie doktorze, o sprawie z kajdankami?

– Ojciec dyrektor! – Borucki roześmiał się głośno, jakby porównanie Liblinga do katolickiego magnata medialnego było świetnym dowcipem; Pater nie wyprowadzał go z błędu i ryczał z równym zapałem. – Ojciec dyrektor nie należy do ludzi dyskretnych. Roztrąbił dokoła o seksualnych upodobaniach tajnego agenta. ABW podwinęło ogon i czmychnęło, a padre nie płakał za nimi zbyt długo.

Borucki włożył rękę za koszulę rozpiętą prawie do pasa i podrapał się po siwej szczecinie pokrywającej pierś. Prysło gdzieś wrażenie sarmackości, jakie na początku miał Pater. Nadkomisarz widział teraz przed sobą starego niechluja, który pewnie wieczorami ogląda filmy porno, rankami węchem sprawdza czystość zużytej bielizny, w pracy podszczypuje pielęgniarki i pewnie czuć mu z ust. Każdej kobiecie – niezależnie od wieku – proponuje natychmiast przejście na ty. Stary brudas szeroko zarzuca sieci, kierując się pewnie dewizą byłego prezydenta: „Rzucaj wędą, a ryby będą". Pater otrząsnął się z tych myśli. Wiedział, że nie ukryłby lekceważenia, a nawet pogardy dla rozmówcy, gdyby pozwolił, by zawładnęło nim przekonanie o jego niechlujstwie i smrodliwości.

– Panie doktorze, w „Edenie" został zamordowany Ryszard Maziarski, a zaginął profesor Jan Czekański. – zaczął Pater. – Siłą rzeczy Czekański pojawia się jako główny podejrzany. Co może mi pan doktor o nim powiedzieć?

– A ja myślałem, że pogadamy o dziewczynach.

– Borucki znów klasnął dłonią o pierś. – A nie o staruchach. To dopiero byłby temat.

– Zwłaszcza gdy mówi o tym specjalista – Pater uśmiechnął się przymilnie, choć dławiła go irytacja.

– Taki jak pan doktor…

– Wie pan co, komisarzu? – Lekarz uśmiechnął się, najwyraźniej zadowolony z komplementu, i wyciągnął dłoń do Patera. – Dość tych tytułów. Uprośćmy sprawę… Jestem Heniek, a ty?

– Jarosław – Pater uścisnął dłoń lekarza.

Kiedy podawał mu rękę, zbliżył się do niego i z odruchem niechęci pogratulował sobie trafności przewidywań co do czystości lekarza, stanu jego jamy ustnej i obyczajów. Nie znosił przechodzenia na ty z osobami, które znal słabo albo wcale. Najbardziej go rozwścieczało „tykanie" bezceremonialne i bezwstępne, bez żadnej wyraźnej propozycji w tej kwestii. Porównywał je nawet do gwałtu, choć przejawiał niekiedy sporo konformizmu. Odwiecznym policyjnym obyczajem mówił swoim podwładnym po imieniu, ale wcześniej każdemu z nich expressis verbis oświadczał, że wypijają symboliczny bruderszaft. Nie musiał tego robić. Nie musiał wdawać się w żadne wyjaśnienia, a jednak zawsze to czynił. Nazywał to „gwałtem z grą wstępną".

– Fajne tu mamy dziewczyny, co, Jarek? – Borucki zapalił nowego papierosa.

– Porozmawiamy o tym za chwilę, dobrze, Henryku? – Pater powiedział to bardzo szybko. – Ale na razie o Czekańskim?

– No dobrze… Skoro już koniecznie musimy… – Borucki wstał i poprawił pasek od spodni. – Mów do mnie „Heniek", nie „Henryk". Nie lubię oficjalnej formy mojego imienia.

– No to powiedz mi, Heniu… – Pater uniknął sztucznej, jego zdaniem, formy „Heńku" – coś o Czekańskim. A właściwie nie coś, ale wszystko.

– Miał początki choroby Alzheimera, było to jego największe przekleństwo – Borucki mówił wolno, starannie dobierając słowa. – A wiesz dlaczego? Bo go pozbawiała władzy. Nad sobą, nad ludźmi, a przede wszystkim nad własną pamięcią. Nie mógł tego znieść. To powodowało największą frustrację.

– Skąd tak dobrze o tym wiesz? – zapytał zdumiony Pater. – Czekański ci się zwierzał?

– Tak – odparł poważnie Borucki i zaraz się poprawił: – No niezupełnie… On się zwierzał bezwiednie. Zdradzało go zachowanie…

– Jakie zachowanie? – Pater, choć bardzo zaciekawiony, odnotował w pamięci przejście Boruckiego ze stylu rubasznego i potocznego na piękny i literacki.

– Wiesz, co to są kartki przypominajki? – zapytał lekarz. – W jego pokoju nie było miejsca bez przyklejonej takiej kartki. Przylepiał je nawet do wewnętrznej kieszeni marynarki. Jak ściągi w szkole. Oprócz tego robił tradycyjne notatki. Kiedyś pod nieobecność Czekańskiego czytałem te kartki. Wiem, to nieuczciwe. Głupia ciekawość. Na prawie wszystkich były jakieś nazwiska z adnotacjami i zwroty, których miał użyć w ekspertyzach sądowych. Wiesz co? Zaryzykuję stwierdzenie, że Czekański panicznie bał się utraty pamięci, bo nie chciał stracić władzy, jaką dawała mu pozycja biegłego sądowego. Czekański zastał mnie podczas czytania swoich notatek. Wpadł we wściekłość. Nigdy nie widziałem tak rozzłoszczonego człowieka. Omal nie wyleciałem wtedy z pracy. Libling go jakoś udobruchał, a mnie pozbawił na miesiąc premii. Wiesz, co kiedyś podpatrzyłem? Profesor wyrzucał na śmietnik te zapisane kartki. Sam, osobiście. Nie chciał się przed nikim zdradzać ze swoją słabością. Nawet przed sprzątaczką. Sądzę, że dlatego był w tym domu starców. Tutaj, nawet gdyby okazał jakąś słabość, zrobił coś głupiego czy kompromitującego, i tak by mu to uszło na sucho. Za to dobrze płacił. A w życiu na zewnątrz utrata samokontroli mogłaby go drogo kosztować. Mogłoby nie starczyć na to pieniędzy.

Zapadła cisza. Borucki podciągnął nogawkę spodni i podrapał się po łydce. Patera zdumiała precyzyjna wypowiedź lekarza i jego swoista metamorfoza. W jednej chwili zamienił się w subtelnego psychologa.

Co jest pozą i maską Boruckiego? Jaką rolę on gra? Rubasznego i nieokrzesanego gawędziarza czy Dostojewskiego z „Edenu"? Czy ten ordynarny, prostacki gest podrapania się po łydce zapowiada powrót do poprzedniej roli? Nic w Domu Seniora „Eden" nie jest takie, jakie być powinno. Zamordowany inwalida wcale nie jest inwalidą, lekarz Borucki jest człowiekiem o dwóch twarzach. Jeszcze się okaże – nie daj Boże! – że pielęgniarka Joanna Radziewicz jest transwestytą.

– Jednego nie rozumiem w twojej wnikliwej wypowiedzi – powiedział Pater po chwili. – Powiedziałeś, że Czekański bał się utraty samokontroli. Użyłeś nawet przysłówka „panicznie". Z czego to wywnioskowałeś?

– Posłuchaj, Jarecki. – Dostojewski najwyraźniej zamieniał się teraz w Zagłobę. – Czytałem zapiski Czekańskiego kilka razy. Ten facet wciąż pisał to samo. Jednego dnia wywalał na śmietnik kartkę, a następnego pisał to, co było na tej wywalonej. To nie jest rozsądne. To świadczy o jakichś emocjach. Jedną z nich jest strach przed zdemaskowaniem albo kompromitacją, co nie? I tak to sobie wymyśliłem. Capito?

– Przecież gdyby bał się kompromitacji, niszczyłby te wszystkie kartki skuteczniej. Mógłby je palić, a nie zanosić na śmietnik. Teraz śmietniki nie są bezpiecznymi miejscami dla zachowania tajemnicy. – Pater przypomniał sobie historię pewnego paparazzo, który w jakimś brukowcu dokładnie wyliczył – według zużytych prezerwatyw – ile stosunków płciowych odbywa pewna znana piosenkarka.

– Domyślam się, czemu ich nie palił. – Borucki odczytywał esemesa, który właśnie przyszedł z delikatnym brzękiem. – Czekański nienawidził dymu tytoniowego. Ode mnie odsuwał się zawsze na sporą odległość. Darł się, że kiedy wyjeżdża na dłużej, sprzątaczki palą papierosy w jego pokoju. Kazał na własny koszt zamontować w pokoju i w łazience cholernie czułe czujniki dymu. Nie mógł więc palić notatek u siebie. Ale nie każ mi, Jaro, tłumaczyć się za tego starego kutasa! Masz jeszcze jakieś pytania? Bo wzywa mnie padre direttore…

– Czy mógłbyś mi powiedzieć, co Czekański zapisywał na tych kartkach? To bardzo ważne.

– Nie powtórzę dosłownie. Ale były tam jakieś durne historyjki, którymi straszy się dzieci… Jakby groźby… A oprócz tego nazwiska i charakterystyki różnych nieznanych mi ludzi… Oraz takie zgrabne sformułowania… I wymyślne słowa, których chyba używał w swoich ekspertyzach… Na przykład często pisał „idiosynkrazja"… Wymyślne słowo, bał się, że go zapomni…

– Pamiętasz choć jedną z tych historyjek?

– Żadnej. – Borucki pochylił się i omiótł Patera smrodliwym oddechem. – Wiem tylko, że były jakieś głupie… Gdybym był dzieckiem, to raczej bym się z nich śmiał, niż ich bał…

– Mówisz, że te kartki są na wysypisku śmieci?… – Pater odsunął się na sporą odległość i dodał bardzo głośno: – Materiały Czekańskiego na śmietniku! Może jest w nich coś ciekawego?! Jutro przeszukamy wysypisko!

– Czemu się tak drzesz, Jarecki? – Borucki aż podskoczył.

Pater nie odpowiedział, lecz rzucił się ku drzwiom. Otworzył je gwałtownie i usłyszał oddalające się kroki. Dobiegł do bocznej klatki schodowej. Na parterze zauważył idącą szybkim krokiem starą kobietę. Światło żarówek zaiskrzyło na jej krwistoczerwonych paznokciach. Jadwiga Duraj chodziła bardzo żwawo, jak na swój wiek. Pater był zdezorientowany. Był pewien, że kroki oddaliły się w innym kierunku niż ten, w którym zmierzała pani Duraj.

– Patrz, jak stara zasuwa. – Lekarz stanął obok Patera i oparł się na poręczy. Towarzyszył mu zapach dezodorantu do wnętrz marki „Brise", którym pewnie wypachnił swój gabinet. – I jest bardzo, bardzo ciekawska, choć jedną nogą nad grobem…

Pater miał dość Boruckiego. Zrozumiał to w chwili, kiedy uświadomił sobie jego dalszą bezużyteczność w śledztwie. Już nic więcej z niego nie wyciągnie. Uradował się. Nie będzie już musiał znosić jego smrodliwej nikotynowej obecności. Schizofrenicznego rozdwojenia na Dostojewskiego i Zagłobę. Hipokryzji, z którą kąsał rękę wypłacającą mu hojne pensje. Głupich uwag o starych, samotnych ludziach, którym odbierał godność swym ozorem. A nade wszystko nie będzie musiał znosić potworków językowych. „Touroperatorów". Padre direttore. Idiotycznych zwrotów „Jaro" i „Jarecki". I błędów frazeologicznych typu „jedną nogą nad grobem". Mówi się przecież „jedną nogą w grobie" albo „jedną nogą na tamtym świecie"! Wiedział, że błędna fraza była kroplą, która przelała czarę. Mimo wszystko postanowił nie rozstawać się w niezgodzie z lekarzem i go nie poprawiać. Nie trzeba ludzi zniechęcać do siebie.

– Dziękuję panu doktorowi za pomoc – powiedział Pater, kłaniając się z daleka; dotyk jego ciepłej dłoni byłby dla policjanta nie do zniesienia.

– Chyba przeszliśmy wcześniej na ty? – Uśmiech zastygł na twarzy Boruckiego.

– Nie przypominam sobie – odrzekł Pater dobitnie i poszedł szybko korytarzem.

Czuł na plecach wzrok Boruckiego. Zniechęcanie ludzi to moja specjalność, pomyślał. Szybko porzucił jednak tę refleksję. Nic go teraz nie mogło rozpraszać. Pater, nienawidzący smrodu, stał przed najcięższą próbą w policyjnej karierze. Najbliższe kilka godzin miał spędzić na wysypisku śmieci.

Wysypisko śmieci niedaleko Domu Seniora „Eden",

4.07.2006, 1:10

T-shirt Patera nadawał się do wyżęcia. Tuż po północy zaczęło padać. Pierwsze od wielu dni krople deszczu nie przynosiły ulgi, podobnie jak silne podmuchy wiatru. Pater stał wśród drzew od godziny. Po rozmowie z Boruckim wsiadł do toyoty i odjechał w stronę Gdańska. Po czterech kilometrach, gdy upewnił się, że nikt za nim nie jedzie, zawrócił. To szaleństwo – pomyślał. – Czyste szaleństwo. Łamię wszelkie procedury. A zwłaszcza procedurę najświętszą. Tę, która dotyczy własnego bezpieczeństwa. Wiedział, że nie powinien iść sam. Powinien zadzwonić przynajmniej po Wielocha. Wyjął telefon i rozmyślił się. Zrobię to sam. Po swojemu. Zwłaszcza że nie ma żadnej pewności, czy przeczucia nie są mylne.

Znalazł przecinkę w lesie i spojrzał na licznik. Siedem kilometrów. Był kilometr od „Edenu". Klucząc, minął główną bramę. Od bocznego wjazdu odchodziła ścieżka w głąb lasu. Tą drogą powinien dojść do wysypiska. Z samochodu zabrał latarkę. Nocą w lesie wszystko przybiera monstrualne rozmiary. Wydawało mu się, że chrzęst suchych jak wiór gałęzi słychać w promieniu wielu kilometrów. Liczył kroki. Zrobił ich kilkaset, pomagając sobie światłem latarki. Od czasu do czasu się zatrzymywał, by nasłuchiwać, czy ktoś idzie. Wreszcie wiedział, że jest na właściwej drodze. Smród gnijących resztek, woń pleśni i butwiejących papierów potęgowały się z każdym metrem. Dotarł do niewielkiej polany, na której wznosiła się góra odpadków. Część popakowano w worki foliowe, inne walały się luzem. W pierwszej chwili pomyślał coś głupiego. Przecież trzeba zadać sobie sporo trudu, by zrobić w takim miejscu zwałkę. Trzeba kolosalnej odwagi i znajomości miejsca, by dojechać na polankę samochodem, a śmiałków na motorach, objuczonych wypchanymi workami, nie mógł sobie wyobrazić. Poświecił latarką. Wysypisko przypominało stożek o średnicy ośmiu-dziesięciu metrów i wznosiło się na wysokość pierwszego piętra. Jeśli dobrze widział, na samej górze leżał eternit zerwany z dachu. Mieszkańcy Wybrzeża wykorzystywali upały na remont domów, a firmy dekarskie rozwiązywały sprawę rakotwórczych odpadków po swojemu. Pater znalazł dogodny punkt obserwacyjny i czekał. Gdy zaczęło wiać, poczuł mdłości. Wysypisko nie jest dobrym inhalatorem – pomyślał. Nagle zamarł. Coś ruszyło w jego stronę i osiadło na koszulce. Był to papier wymazany jakimś smarem. Poświecił latarką i zobaczył, że w smarze zanurzony jest jakiś owad. Z obrzydzeniem odrzucił papier i na próżno zaczął szukać chusteczki. W kieszeni miał wprawdzie plik kartek, ale nie chciał ich użyć. Gdy deszcz przybrał na sile, raz jeszcze podszedł do wysypiska. Znalazł tekturę i przykrył nią głowę. Zobaczył drewnianą nogę od stołu i podniósł ją. Nie wziął pistoletu. Jak zwykle, kurwa, nie wziąłem pistoletu. A tyle razy sobie obiecywałem. Czasy się zmieniły i na Wybrzeżu nie było już miejsca dla kopii porucznika Columbo. W barze „Przystań" Kulesza wiele ryzykował. Teraz on sam ryzykował jeszcze bardziej.

Nagle wydało mu się, że słyszy jakiś nowy dźwięk, który nie był ani szumem drzew, ani odgłosem kropel deszczu spadających na ściółkę. Nie mylił się. Na ścieżce, tej samej, którą tu przyszedł, zobaczył blady snop światła latarki. Było coraz mocniejsze. Po chwili ujrzał kogoś w sztormiaku. Postać z nasuniętym kapturem zbliżyła się do wysypiska. Pater słyszał szelest przerzucanych odpadków, z początku rytmiczny i systematyczny, a później 'coraz bardziej gwałtowny.

Usłyszał ryk. Nie, to nie był ryk. Człowiek w sztormiaku rzygał. Pater wyszedł zza drzew i skierował latarkę w stronę kaptura. W prawej dłoni trzymał nogę od stołu.

– Dobry wieczór – powiedział. – Wybrał się pan na spacer, panie Marianie? W taką pogodę?

Marian Hoży otarł wymiociny z kącików ust.

– Przecież mówiłem, że cierpię na bezsenność – wycharczał.

– Wysypisko śmieci to nie jest miejsce do spacerów. Nawet dla ludzi cierpiących na bezsenność. A zwłaszcza takich, którzy mają kłopoty z żołądkiem. O, niech pan zobaczy… – Pater skierował latarkę na sztormiak w okolicy brzucha. – To najlepszy dowód.

Hoży spojrzał w dół. W tym samym momencie poczuł, jak kawał drewna wbija mu się w mostek, a czyjeś ręce przeszukują kieszenie. Hoży upadł na kolana i znów zaczął wymiotować.

– Przepraszam. Musiałem sprawdzić, czy możemy spokojnie porozmawiać. – Pater stał dwa kroki od pułkownika. – Jako emerytowany oficer ma pan pewnie pozwolenie na broń. I pewnie w ukryciu trzyma pan coś w swoim pokoju, co?

Hoży jęknął.

– Pogadajmy, panie pułkowniku. Może tego szuka pan tu, w środku nocy, gdy wszyscy śpią?

Pater wyjął z tylnej kieszeni kilka kartek. Wiatr zafalował nimi jak skrzydłami rozbudzonego nocnego ptaka, szykującego się do lotu.

– Domyśla się pan, co to jest. To zapiski Czekańskiego. Bał się pan, że tu będzie coś o panu. Jeśli to sprawi panu satysfakcję, powiem, że te przypuszczenia są słuszne. Odczekał pan w „Edenie", aż wszyscy pójdą spać, i postanowił odnaleźć te notatki. Miałem wrażenie, że ktoś podsłuchuje moją rozmowę z doktorem Boruckim. Dlatego powiedziałem bardzo głośno, że dopiero jutro pójdę przeszukać wysypisko. Miałem nadzieję, że podsłuchujący dzisiaj tu trafi, żeby ubiec policję. Na korytarzu widziałem panią Jadwigę. Ale to nie ona stała pod drzwiami. To pan podsłuchiwał. Tylko że – Pater znów zamachał kartkami – te notatki mam ja. I proszę mi wierzyć: to, co Czekański pisze o panu, to będzie mocny argument dla sądu.

Hoży ciężko dyszał. Włosy na czole skleiły się. Spływała po nich strużka deszczu. Pułkownik odwrócił się w stronę wysypiska. Znalazł wyszczerbioną pilśniową płytę i usiadł na niej.

– To był naprawdę straszny człowiek – powiedział, nie podnosząc głowy.

Dorn Seniora „Eden", 15.12.2005, 21:25

– Wiem, droga Adelo, co sobie teraz myślisz. Obleśny starzec szepczący ci coś do ucha. Kąsający słowami. Jak wielki pająk z kosmatymi odnóżami i wielkimi oczami wpatrującymi się w ciebie. Kochasz te zwierzęta, prawda? Daj znać, że kochasz…

Drobne ciało zatrzęsło się. Zdawało się, że jeszcze chwila, a wózek Adeli Woźniak, wprawiony w drgania, zacznie jak oszalały wibrować po pokoju.

– Ciii… Uspokój się, bo jeszcze ktoś usłyszy. Albo one usłyszą. Dostaną się do twojego łóżka. Dlaczego płaczesz, Adelo? Przecież chcę tylko pomóc…

Czekańskim wstrząsał bezgłośny śmiech. Nagle podszedł do wózka i obrócił go gwałtownie na środku pokoju.

– Zaraz… o czym to ja mówiłem. Aaa… kosmaty pająk… Też jestem jak pająk. Rozpinam wokół ciebie sieć. Oplatam cię nicią. Tylko że to jest nić strachu i wyobrażeń. Nie ma już pająków. Wszystkie mieszkają w tobie… W twoim ciele. Twoje żyły i aorty są ścieżkami ich spacerów. Pamiętasz, pokazywałem ci ostatnio atlas. Musiałem się sporo natrudzić, bo zamykałaś oczy. Musiałem cię uderzyć. Uwierz, nie sprawia mi to żadnej przyjemności. Pokazywałem ci coś strasznego. Duży, czarny pająk zamieszkujący ciemne piwnice. Perfekcyjnie przystosowany do życia w środowisku, w którym przyszło mu istnieć. A my? A czy my jesteśmy przystosowani? – Czekański zachowywał się, jakby był w sali wykładowej. – Czy ty, Adelo, jesteś przystosowana? Nie jesteś. I dlatego skazałaś się na pożarcie. Ten pająk… – Czekański próbował sobie coś przypomnieć. – Jak on się… Cholera… – zdenerwowany kopnął w oponę wózka. – Ale na pewno pamiętasz… Chiracantium punctorium, zwany kolczakiem zbrojnym. Głowotułów w kolorze krwi… Żółty odwłok… No i odnóża z czarnymi butami, w sam raz na pogrzeb. Jadowity mały stwór, co? Pamiętasz, obiecałem, że ci takiego przyniosę.

Wózek z ciałem znowu zadrgał.

– Powoli, naprawdę. Po-wo-li. Więc Spinoza… Aha, nie wiesz pewnie, kto to był… Więc Spinoza, wielki filozof, hodował olbrzymiego pająka. Najbardziej podziwiał te potwory za konsekwencję i systematyczność, z jaką zabierały się do ofiar. Determinizm. Bezwzględny determinizm. To było bliskie jego koncepcji postrzegania świata i, muszę powiedzieć, ją sam też to najbardziej cenię w pająkach. Tę zdecydowaną powolność i nieuchronność końca… Chirurgiczna precyzja. Jak wiesz, i chirurgia, i precyzja są mi bardzo bliskie… Bardzo…

Czekański podszedł do okna. Odwrócił się w stronę Adeli Woźniak i wyciągnął rękę.

– Chiracantium punctorium… Obiecałem, że ci go przyniosę… Nie trzęś się tak…

Zrobił trzy kroki w kierunku wózka. Zaciśniętą dłoń trzymał blisko twarzy szarpiącej się kobiety.

– W przypadku arachnofobii, a tak nazywa się twoja choroba, stosuje się terapię implozywną. Szok, po którym wszystko ustępuje. Położę ci go teraz na twarz. Zobaczymy, jak się spiszesz… Masz!

Otworzył dłoń. Była pusta. Adela Woźniak wiła się na wózku. Czekański zaśmiał się, głośniej tym razem.

– Teraz żartowałem… Ale, uwierz mi, żarty się skończą. Żarty się wkrótce skończą. Z pająkami nie ma żartów Dobrych snów, Adelo… Kosmatych snów…

Zaśmiał się i zamknął za sobą drzwi.

Wysypisko śmieci niedaleko Domu Seniora „Eden",

4.07.2006, 1:30

– Skąd pan się domyślił, że to ja? – Marian Hoży wciąż wpatrywał się w puszkę po paprykarzu wymytą przez deszcz.

– Bezsenność. Dzisiaj pan powiedział, że cierpi na bezsenność. Wiem, co to znaczy… Sam coś takiego miałem kilka lat temu… Nie wiadomo, co ze sobą zrobić. Chodzi się z kąta w kąt, od łazienki do lodówki… Pan ma w „Edenie" więcej przestrzeni. Podobno ściany mają uszy, a pan lubi podsłuchiwać, prawda? Znając pańskie zainteresowania, spodziewam się, że chciał pan usłyszeć coś innego, ale pewnego wieczoru natknął się pan na scenę z udziałem Czekańskiego i pani Adeli. Tak było?

Hoży przytaknął.

– Zrobił pan Czekańskiemu awanturę. To wtedy nazwał pana „sflaczałym trepem", prawda?

– Powiedziałem o tym Liblingowi. O tym, że Czekański dręczy panią Adelę. Ale nie dał wiary. A pani Adela… cóż… sam pan wie… Nie mogła nic powiedzieć… A ten idiota Libling w kółko swoje: że Czekański to sława, prestiżowy klient, vip i takie tam duperele. Tyle że problem niespodziewanie się rozwiązał…

– Gdy pani Adela spadła ze schodów, tak? Hoży potwierdził.

– A potem znów się zaczęło. Tym razem z panem Kaziem?

– Jadwiga Duraj… Kojarzy pan? – niespodziewanie powiedział Hoży. – Ta… ta Marilyn Monroe dla ubogich… Raz się starucha przydała. – Paterowi wydawało się, że pułkownik się uśmiechnął.

– Powiedziała panu, że w „Edenie" coś straszy po nocach?

– Skąd pan wie?

– Ja wiem naprawdę wszystko. – Pater starał się, by zabrzmiało to przekonująco.

– Oczywiście, nic nie straszyło. Za to Czekański – Hoży zacisnął pięści – znęcał się nad Kaziem. Ten sam przypadek – paralityk, na wózku, bezbronny… A Kazio stracił chęć do życia. Wolę walki… Musiałem coś zrobić…

– Więc wysyłał pan esemesy z pogróżkami? Czekański w pierwszej chwili się przestraszył. Powiadomił nas, że ktoś grozi mu śmiercią. Ale z „Edenu" nie wyjechał. No i znów zajął się Kaziem.

– Musiałem to zrobić. – Hoży się podniósł. – Ten sadysta jebany by go wykończył. A Kazio… nawet Jadwiga… to moja jedyna rodzina. Nie moja córka i nie ci z seriali… – Hoży wyprostował się i patrzył Paterowi w oczy. – Wiedziałem, że Czekański wieczorami spaceruje. Ostatnio później niż zwykle. Najpierw partyjka z tym nowym, Maziarskim, potem spacer. Nie wiedziałem, że chodzi tu wyrzucać te notatki.

– W nocy z siedemnastego na osiemnastego czerwca poszedł pan za nim…

– I powiedziałem mu, żeby się stąd zabierał. Uraczył mnie opowieścią. Twierdził, że potrafi odnaleźć ranę w człowieku warzywie… Pozornie nieobecnym, wegetującym… W każdym… Śmiał się, że to on zabił panią Adelę, ale to przecież nieprawda. – Hoży spojrzał na Patera, szukając potwierdzenia. – Zrozumiałem, że on zniszczy Kazia. Bo Kazio wszystko rozumie i jest całkiem bezbronny. Czekański zajmował się jakimiś symbolami… Ranami symbolicznymi… Sam potrafił je również zadawać… Wystarczy, że znalazł czyjś słaby punkt, jakąś fobię… Tak jak w wypadku pani Adeli… Musiałem chronić Kazia… – Hoży mówił coraz mniej składnie.

– Co się potem stało?

– Podniosłem kamień i roztrzaskałem mu głowę. Żałuję tylko, że umarł, śmiejąc się. A potem zaciągnąłem go tu. – Pułkownik wskazał piramidę śmieci. „- Leży tam w środku, przykryłem go eternitem. Żeby jeszcze po śmierci dostał raka! Miejsce ścierwa jest na śmietniku!

– Jakby dobrze poszło, nikt by go nie znalazł. Gdy pani Jadwiga wspomniała mi o tym wysypisku, przyznaję, zupełnie to przeoczyłem. – Pater odrzucił nogę od stołu. – Zdaje się, że słaliście jakieś monity…

– I to z powodzeniem. Wysypisko miało być zlikwidowane dwudziestego czerwca.

– Tymczasem miał pan pecha. Strajki się przedłużyły i wszystko stanęło.

Hoży przytaknął.

– To ja teraz powiem panu, pułkowniku, po co przyszedł pan tu naprawdę. Wiedział pan, że będę szukał notatek i że przekopię tę całą górę śmieci. Chciał pan wydobyć Czekańskiego, ukryć go gdzie indziej, a w sprzyjającym momencie zakopać.

– Gówno powinno razem z gównem leżeć. – Pułkownik popatrzył zaczepnie na Patera.

– Powiedzmy, że się nawet z panem zgadzam. Ale to tylko pierwszy punkt. Teraz punkt drugi. Dlaczego zabił pan Maziarskiego? Przyszedł do pana i…

– Jak to zabił?! – Hoży krzyczał. – Jak to zabił?! Przecież on miał zawał! W co, gnoju, chcesz mnie jeszcze wrobić?! – Pułkownik potrząsał Paterem.

– Przyszedł i wtedy ty…

– Jak to przyszedł?! Przecież on jeździł na wózku! O co ci, synu, chodzi?! Czekańskiego zabiłem i zrobiłbym to ponownie, ale Maziarski… – Hoży nagle się uspokoił. – Daję panu słowo honorowe oficera Wojska Polskiego… – Znów patrzył Paterowi w oczy -…że z Maziarskim nie mam nic wspólnego. Jeśli to wszystko jest prawda…

Patrzyli na siebie w milczeniu. W oddali rozległy się pomruki burzy.

– Za chwilę rozpada się jeszcze mocniej. Chodźmy stąd. Muszę coś jeszcze sprawdzić.

– Proszę, pan pierwszy.

Dwaj mężczyźni z latarkami szli leśną ścieżką. Widać było, że ten w sztormiaku się trzęsie. Pater sięgnął do kieszeni i wyjął z niej kartki. Były niezapisane. Na górze widniała jedynie reklama jakiegoś lekarstwa. Takich kartek doktor Borucki miał pełno. Marian Hoży szedł trzy kroki z przodu i nie mógł widzieć, jak pa frunęły między drzewa.

W lesie porobiły się pierwsze kałuże. Pater miał przemoczone buty i wiedział trzy rzeczy. Wiedział, kto zabił Czekańskiego. Wiedział, gdzie ma oficerskie słowo honoru Mariana Hożego, chociaż nigdy mu tego nie powie. I wiedział, że Przemysław Marciniec nie byłby zachwycony, gdyby dowiedział się, że Czekański umierał z uśmiechem na twarzy.

Dom Seniora „Eden", 4.07.2006, 2:30

Boczna brama luksusowego domu starości była tylko przymknięta. Pater popatrzył pytająco na pułkownika.

– Mam swoje klucze. I życzliwość portiera. – Nadkomisarz przypomniał sobie mężczyznę, który prawie umarł ze strachu, sterroryzowany przez trzech zamaskowanych napastników. – Też nie lubił Czekańskiego.

W dyżurce było pusto. Monitory pokazywały oba wejścia do „Edenu". Dopiero na ekranie Pater zobaczył to, co już dawno powinien zauważyć. Obie bramy zwieńczone były promieniami słońca, które znajdowało się w logo ośrodka. Dom zachodzącego słońca.

– Czy jest pan pewien, że to konieczne? – zapytał szeptem Hoży.

Pater skinął głową.

– Może poczekajmy do rana.

– Nie mogę czekać do rana.

Pułkownik ruszył w głąb korytarza. Stanął pod drzwiami i zaczął nadsłuchiwać.

– Śpi. Może…

– Wchodzimy.

Dziwny grymas nie schodził z twarzy Kazimierza Janiaka nawet wtedy, gdy spał. Hoży potrząsnął jego ramieniem.

– Kaziu… Kaziu… Obudź się! To ja, Marian! Kaziu… obudź się! Jest tu pan nadkomisarz i chce cię o coś spytać.

Janiak otworzył oczy i wpatrywał się w stojących nad nim mężczyzn.

– Panie Kazimierzu… – Pater.pochylił się nad mężczyzną. – Nie chcę o nic pytać. Mam za to dobrą wiadomość. Znalazł się profesor Czekański. Cały i zdrowy Jutro wraca do „Edenu". Prosił, by pana pozdrowić…

Głowa Janiaka zadrżała, a w kąciku ust pojawiła się strużka śliny.

Pater wyprostował się i popatrzył na Hożego.

– Przepraszam, musiałem wiedzieć na pewno. Teraz już wiem.

Ślina ściekała po brodzie Janiaka. Hoży wziął chusteczkę higieniczną i wytarł mu usta. Potem wstał. Pater poczuł woń psujących się zębów. Pułkownik zaczął potrząsać ramieniem Janiaka. Jak pacynka. Chwieje się jak jakaś chora pacynka – pomyślał Pater, patrząc na bezwładne ciało, rządzące niegdyś polską piłką nożną. Może nie był tak przystojny i elokwentny jak prezes PZPN zwany Misiem, ale swego czasu właśnie tacy ludzie jak on rządzili polską piłką.

– Kaziu, to nieprawda! – gorączkowo szeptał Hoży. – On kłamie! Skurwysyn kłamie! On tu nie przyjdzie, zabiłem go, rozumiesz? Zabiłem! Nikt ci już nie zrobi krzywdy. Kaziu…

– Pan to robi z miłości do futbolu, prawda? – zapytał Pater Hożego. Znów poczuł zapach fermentujących owoców i gnijącego mięsa.

– Jest pan zerem.

– Już gdzieś to słyszałem.

– Ty skurwielu! Wynoś się stąd albo i ciebie zabiję!

Hoży chciał jeszcze coś dodać, ale w pokoju pozostali już tylko we dwóch. On i sparaliżowany człowiek, któremu ślina ściekała kącikami ust.

Dom seniora „Eden", 4.07.2006, 3:00

Znalazł się przez chwilę w prawie zupełnym mroku. Na korytarzu paliły się jedynie małe czerwone kontrolki, wskazujące wyłączniki górnego światła. Nie pozwalały one jednak przebić wzrokiem ciemności. Pater, zastanawiając się nad wyrazem „wyłącznik", podszedł ostrożnie do jednego z jego desygnatów i nacisnął go. Jeszcze w jego głowie odzywały się pytania – dlaczego „wyłącznik", nie zaś „włącznik", dlaczego „schody", nie zaś „wchody"? – kiedy ostra biała łuna zalała korytarz i bezlitośnie oświetliła twarze stojących wokół postaci. W pierwszej sekundzie wydawało mu się, że otoczyły go jakieś demony z sennego koszmaru. Czterej mężczyźni – dwaj ogoleni na łyso, dwaj bardzo krótko ostrzyżeni, wszyscy ubrani na czarno – patrzyli na niego nienawistnym wzrokiem. Światło wydobywało z ich twarzy każdą zmarszczkę, każdy grymas ust, niemal oświetlało wytężoną pracę mózgów pod kopułami czaszek. Pater słyszał, że w szpitalach często pojawiają się korowody duchów. Bardzo chciał, aby ci ludzie byli zjawami, a nie na przykład funkcjonariuszami ABW.

Kiedy otrzymał pierwszy cios, zrozumiał, że jego nadzieja była płonna. Nawet nie spostrzegł zamachu, żadnego najmniejszego zwiastuna. Jedynie ból, który rozlał się po podbródku. Raczej instynktownie wyczuł, niż zauważył swojego oprawcę. Kiedy na błyszczącej jak lustro posadzce odbierał drugi cios – w ucho i w szyję – spojrzał przelotnie na twarz, nad którą wznosiła się zaciśnięta pięść. Była to twarz dzika, azjatycka. Dwie kreski ściągniętych i wygiętych ku górze brwi i takie same dwie kreski cienkich wąsów, które łączyły się pod brodą. Kiedy zapiekło go ucho i usłyszał w nim rozkołysany dzwon, pojawiło się w głowie absurdalne w tych okolicznościach pytanie, jak pielęgnować taki wyszukany zarost. Trzeci cios pozbawi mnie przytomności, pomyślał i zamknął oczy, aby nie widzieć nienawistnej twarzy Tatarzyna. Po kilkunastu sekundach otworzył oczy. Trzeciego ciosu nie było, tatarskie oblicze wciąż nad nim wisiało. Powoli brwi ułożyły się w równe kreski, zmrużone oczy przestały być skośne, twarz utraciła azjatycki wyraz. Teraz wydała się ona Paterowi dziwnie sympatyczna i znajoma. Ból, który pulsował od brody do ucha, i dzwon w głowie nie pozwalały mu się skupić nad identyfikacją napastnika. Za to pojawiła się nagła potrzeba usłyszenia własnego głosu. Głos jest ratunkiem. Bez głosu nie ma wołania o pomoc. Cios w szyję zrobił jednak swoje: Z gardła policjanta wydobył się jedynie charkot.

– Paprzycki i Lewar ostrzegali cię, gnoju – powiedział rzekomy Tatar – żebyś nie wsadzał mordy w nie swoje sprawy. Nie posłuchałeś. No to teraz już nie będzie żadnych ostrzeżeń. Teraz będzie dół w lesie. Brać go zewnętrzną windą!

– Tak jest – odrzekli prawie równocześnie dwaj mężczyźni i chwycili Patera pod pachy.

Nigdy się nie czuł tak lekki jak teraz. Prawie unosił się nad posadzką. Zgasło światło na korytarzu. Poruszali się szybko i prawie bezszelestnie. Przed nim biegł dowódca komanda, obok niego dwaj tragarze, a za sobą słyszał oddech czwartego. Weszli wszyscy do windy, która zakołysała się od impetu, z jakim go rzucili na podłogę. Po chwili owiało go leśne powietrze. Pędzili przez tylny dziedziniec z niewiarygodną prędkością. Jego sandały sunęły noskami po wypielęgnowanym trawniku. Poczuł wilgoć na twarzy. Kątem oka dojrzał urządzenie nawadniające trawnik. To ono siknęło na nich krzywym strumieniem wody. Pater wszystko słyszał z oddalenia, jakby transportowano go w szklanym kloszu. Zdawało mu się, że jego ucho rozrasta się na pół twarzy jak bolący siny nowotwór. Za chwilę zapach rozgrzanych sosen stał się intensywniejszy. Po raz trzeci tego dnia Pater miał gwałtowne spotkanie z podłożem. Ziemia aż jęknęła pod jego ciężarem. Zwinął się w kłębek jak dziecko, które próbuje się osłonić przed ciosem pijanego ojca. Kątem oka zobaczył piękny, stylowy budynek „Edenu", oświetlony punktowo. Dwaj mężczyźni stali obok Patera, opierając dłonie na kolanach i ciężko dysząc. Przekręcił głowę ku dowódcy. Jego twarz była doskonale widoczna w świetle latarki, którą trzymał jeszcze jeden jego człowiek, ten zamykający ich niewielki szybki peleton.

– No więc nie podwinęliśmy ogona, jak raczył powiedzieć ten idiota, doktor Borucki.

Podsłuchiwali rozmowę, nagrali ją – pomyślał Pater.

– Wiesz, co to jest, Pater? – zapytał dowódca, pokazawszy mu pistolet z tłumikiem. – Niezarejestrowany nigdzie pistolet. Dziewięciostrzałowy Kupiłem go niedawno na bazarze od Ruskich. Mogę ci to przyłożyć do skroni i wywiercić małą dziurę w głowie, a potem przez tę dziurę wykapie twój mózg… Mogę też wywiercić ci tym dziurę w kolanie. Paskudnie strzaskać rzepkę. Kiedy co rano będziesz wstawał z łóżka i opierał sztywną nogę na podłodze, przypomnisz sobie tę letnią noc. Że chodziłeś tam, gdzie nikt cię nie zapraszał… Kiedy będziesz stał na jednej nodze, poczujesz, jak drży. Wtedy przypomnisz sobie zakaz, którego nie posłuchałeś…

W jakim amerykańskim filmie tak mówili? Odzyskanie głosu przez Patera było bolesne, każde słowo huczało w głowie, każda głoska cięła i drapała po gardle.

– Gdzie się tego nauczyłeś, panie Groźny?

Kiedy to powiedział, zrozumiał, że przesadził. Uświadomił sobie, że drażnienie napastnika jest dobre w powieściach Alistaira MacLeana, w rzeczywistości pozaliterackiej zaś jest poważnym błędem. W książkach starego mistrza kończy się zwykle cudownym ocaleniem, bohater ostatkiem sił zabija swojego kata i cały chaos świata się uspokaja, burza cichnie, a czytelnik zasypia. W rzeczywistości oprawca się poci, denerwuje i jest skłonny do nerwowych, gwałtownych ruchów. Tak jak dowódca, który z suchym trzaskiem przeładował pistolet i przyłożył go do kolana Patera. Latarka oświetliła częściowo twarz dowódcy. Nad jego oczami, na czole, przebiegała granica pomiędzy światłem i cieniem. Czarny cień pokrył łysinę i stworzył iluzję włosów. Wtedy Patera przeszedł dreszcz rozpoznania. Widział tę twarz. Z włosami i bez modnego zarostu na brodzie i pod nosem. Popatrzył na trzy głowy w kominiarkach.

– Wodzu! – krzyknął tak głośno, jakby chciał zagłuszyć huk strzału. – Wiem, kto zabił i oskalpował!

W powieściach sensacyjnych napastnik zwykle powstrzymuje się przed strzałem. Ale życie nie jest literaturą.

Dom Seniora „Eden", 4.07.2006, 3:15

Jarosław Pater zagryzał wargi. Bolało. Kiepskim pocieszeniem było to, że mogło jeszcze bardziej boleć, gdyby kula faktycznie zgruchotała kolano i rzepkę, a nie przeszła bokiem, wyrwawszy trochę skóry i mięsa. Bolałoby jeszcze bardziej, gdyby nie opatrzono mu rany. Ale i tak strasznie szarpało. Dlatego zagryzał wargi. Miał nadzieję, że jego rozmówca nie zna przyczyny gwałtownego zaciskania przez niego szczęk. Mężczyzna siedzący w cieniu lampy mógłby chwilę słabości wykorzystać, gdyby chciał unieszkodliwić Patera i uciec. Zwłaszcza że to, co słyszał z jego ust, było straszne, demaskujące i – co gorsza – do bólu prawdziwe.

– Nie umiesz dobrze skalpować – Pater wolno i z dużym trudem cedził słowa – no bo gdzie niby miałeś się tego nauczyć? Zrobiłeś to nieudolnie i na raty. Coś ci przerwało tę czynność. Zostawiłeś Maziarskiego samego na chwilę. To był błąd. Wtedy Maziarski wyjął klej cyjanoakrylowy, który, jako zapalony modelarz hobbysta, zawsze nosił przy sobie. Skleił sobie palce. Powstał z nich jakiś romb, jakby latawiec. Maziarski adresował swoje przesłanie do Czekańskiego, specjalisty od pisma runicznego. Nie wiedział przecież, że profesor leży już pod kupą śmieci. Przedwczoraj pod wpływem pewnej knajpianej sytuacji zapytałem sam siebie: może te sklejone palce były jakimś znakiem runicznym? Może ten latawiec utworzony z jego palców coś znaczy? Wróciłem z tej knajpy i zamiast oglądać mecz Brazylia-Francja, włączyłem internet. I wiesz, co znalazłem na stronach o starogermańskich runach? Mój latawiec, runę „ingwaz", romb stojący na jednym z wierzchołków. Wiesz, jaką grupę dźwięków symbolizuje runa „ingwaz"? Już zaspokajam twoją ciekawość… Ta runa jest czytana jako „ing", dokładnie jak wygłos twojego nazwiska, Libling… Wiesz, co przed śmiercią powiedział Maziarski swoimi sklejonymi palcami? Powiedział: „Zabił mnie Libling"…

– A dlaczego go zabiłem? Proszę mi podać motyw, jaki mną niby kierował? – Dyrektor Libling poruszył się na skórzanym fotelu. Miał na sobie elegancką staromodną bonżurkę z aksamitnymi wyłogami, zza których wystawała jedwabna piżama. Bezsenność w najmniejszym stopniu nie odznaczyła się na jego gładko wygolonej wieczorem twarzy.

– Tego nie do końca rozumiem – odparł Pater, zagryzając wargi.

– A ja nie rozumiem, dlaczego mówi mi pan na ty. Nie piłem przecież z panem bruderszaftu.

– Ma pan rację – wykrztusił Pater. – Jednostronny bruderszaft jest aktem jakiegoś skrajnego paternalizmu. Chyba że jest uświęcony tradycją. Jak w policji. Albo w ABW. Przed chwilą się dowiedziałem, że szef gdańskiego ABW inspektor Fałoch mówił zawsze przez ty do każdego ze swoich podkomendnych. Opowiedzieć panu jedną taką rozmowę?

Delegatura ABW, Gdańsk, ul. Okopowa 9,

10.05.2006, 9:05

Okna gabinetu inspektora Fałocha wychodziły na podwórko. Rzadko kiedy wpadały przez nie promienie słońca i oświetlały ponure wnętrze, po starokawalersku ascetyczne i pedantyczne. Inspektor byłby zresztą bardzo zakłopotany, gdyby urzędował w jasnym, wesołym gabinecie. Nie współgrałoby to z jego wyobrażeniami o pracy w tajnej policji, jak uparcie i nieoficjalnie nazywał ABW. Jego dwupokojowe mieszkanie było – podobnie jak gabinet – ciemne, ponure i porządnie wypucowane. Ponieważ w mieszkaniu również dużo pracował, dopływ słońca do niego reglamentowały, a właściwie uniemożliwiały solidne czarne żaluzje. Słońce było wrogiem Fałocha, a wiosny i lata wprost nienawidził.

Nic dziwnego, że był poirytowany kilkoma jasnymi promykami, które właśnie o tej godzinie przedostawały się do jego jaskini. Denerwowały go również dlatego, że padały na twarz, dzięki czemu stawała się doskonale widoczna i trudniej było ukryć prawdziwe odczucia. Miał przed sobą rozmówcę, któremu nie chciał zdradzać swych prawdziwych emocji, a ten wpatrywał się w niego tak uparcie, jakby właśnie na to liczył.

– Naprawdę nie jestem pewien, Junior, czy on da sobie radę z tą trudną misją – powiedział ostrożnie Fałoch i zastygł z kamienną miną. – Doprawdy czym innym było inwigilowanie za komuny Świadków Jehowy, a czym innym jest przenikanie do tych zbrodniczych sekt…

– On wie o sektach wszystko. – Junior zabębnił palcami o stół. – Interesuje się nimi niemal tak mocno jak modelarstwem. Jestem pewien, że szybko uda mu się ustalić to, co tak bardzo chce pan wiedzieć, panie inspektorze. Dlaczego Czekański pisze na zlecenie prokuratury głupie ekspertyzy, które stają się ważnymi argumentami obrony różnych bydlaków? Albo wygłasza jakieś durne opinie w sądzie, które grzebią szanse oskarżenia? Na skutek tego są zwalniani i uniewinniani członkowie groźnych sekt, na przykład ci sataniści podejrzani o zabójstwo Marty Kozłowskiej.

– Tak – powiedział wolno Fałoch – to rzeczywiście ważne pytanie, Junior. Czy Czekański pisze to z głupoty, roztargnienia, z powodu starczej demencji czy z wyrachowania, bo chce ocalić sekciarzy? Tak to pytanie sformułowałem, kiedy ci powierzałem tę sprawę. A powierzyłem ją tylko tobie – podniósł głos – nie tobie i Romanowi! Poleciłem ci konsultować się z nim, jako wybitnym znawcą sekt, ale nie pozwoliłem ci mówić z nim o samej sprawie!

– Panie inspektorze! – W głosie Madziara zabrzmiało jakby rozbawienie. Przecież pan go zna i wie, że on nie popuści, kiedy usłyszy o jakiejś zbrodniczej sekcie… Dając mi tę sprawę, wiedział pan, że pana stary kumpel nie da mi żyć i tak długo będzie mnie męczył, aż wszystko mu opowiem. No i puściłem farbę… Cała wina spada na mnie. A on chce tę sprawę dalej poprowadzić sam… Oczywiście w ścisłym kontakcie ze mną. Jego atutem są umiejętności szachowe. Potrafi udawać i żółtodzioba, i Karpowa. Był kiedyś arcymistrzem. Gra w szachy to dobry pretekst, aby się zaprzyjaźnić z Czekańskim, który jest wybitnym szachistą.

– Mówisz, Junior, że go znam. – Fałoch zamyślił się na kilka sekund. – Tak, znam dobrze Romana. I dlatego boję się o niego, nie chcę wpierdolić na minę starego kumpla…

– Proszę się o to nie martwić – przerwał mu Madziar. – On dzwoni do mnie o stałych porach, a wie pan, jaki jest obowiązkowy Jeśli nie zadzwoni, to znaczy, że nie żyje…

– Popierdoliło cię?! – Fałoch wstał i nie mógł ukryć gniewu. – No i co będzie, jeśli właśnie nie zadzwoni? Jeśli Czekański jest naprawdę zbrodniarzem z sekty i zabije Romana? Co wtedy zrobisz? A mnie wezwą do ministra… Mówisz, żebym się nie martwił, bo on do ciebie codziennie dzwoni. Ale ja właśnie martwię się, że nie zadzwoni! A zresztą, co ty mówisz?! – wrzasnął Fałoch. – Jak to dzwoni?! To on już tam jest?!

Junior spuścił wzrok i milczał. Fałoch szybko się opanował. Wstał, odkręcił kran w rogu i demonstracyjnie włożył obie dłonie pod strumień wody. W gabinecie zniknęły promienie słońca. To wcale nie zmartwiło Fałocha.

Dom Seniora „Eden", 4.07.2006, 3:25

Jarosław Pater zagryzał wargi. Mówił z coraz większym trudem.

– I co, jak dalej było? – policjant wolno cedził słowa. – Pewnego pięknego dnia zaginął Czekański…

– Proszę wyjść z mojego gabinetu! – wrzasnął Libling. – Jak pan śmie zakłócać spokój i wysuwać pod moim adresem jakieś oskarżenia?! Jest pan na terenie prywatnym! Moim terenie! Proszę go opuścić, ale to już!

– Dlaczego dopiero teraz mnie pan wyrzuca? – zapytał Pater. – A nie od razu, kiedy pana obudziłem w środku nocy? Odpowiem na to pytanie. – Poprawił się na krześle. – Był pan po prostu ciekaw, co ja wiem. A teraz obudził się w panu lew, bo zdaje się panu, że nic więcej nie wiem. A może stał się pan lwem, bo czymś pana dotknąłem… Może idę właściwym tropem? Wyjaśnijmy sobie dwie rzeczy. – Pater z charakterystycznym świstem wciągnął przez zęby powietrze, jakby chciał osuszyć bolący ząb. – Po pierwsze, nie prowadzę żadnego oficjalnego śledztwa w tej sprawie i występuję przed panem jako osoba prywatna, w dodatku na urlopie. Po drugie, nawet gdybym potajemnie nagrywał to, co pan mi powie, to może pan za chwilę udawać pijanego i potem każdy pański ewentualny obrońca będzie wnioskował o nieuwzględnianie tego nagrania jako dowodu nawet bez badań fonoskopijnych. I każdy sąd przychyli się do tego wniosku. To co? Porozmawiamy jeszcze chwilę czy chce pan, żebym to ja dziś przywitał pańskich touroperatorów – wypowiedział to słowo z wyraźnym obrzydzeniem – i już na wstępie powiedział, że znaleźli się w Domu Seniora „Inferno"?

– No so jest, kurwa? – zabełkotał Libling. – Gadasz szy, kurwa, nie gadasz?

– Szybko odkrył pan, doktorze, że Maziarski jest pseudoinwalidą.

– A niby jak to odkryłem?

– Jest pan specjalistą od zmiany wyglądu. Zawodowcem. Nie oszukał pana ktoś, kto wygląd zmienia po amatorsku. Farbuje włosy i udaje inwalidę. Bezbłędnie pan rozpozna, czy ktoś swój inwalidzki wózek obsługuje od dawna, czy od kilku tygodni, prawda?

– No dobszsze… No i so dalej?

– Maziarski coś wywęszył. Mógł być agentem. Co gorsza, mógł coś odkryć. Na przykład coś śmierdzącego w sprawie śmierci Adeli Woźniak, która złamała sobie kręgosłup, zjeżdżając w dół po schodach na zaciągniętym ręcznym hamulcu. Alkoholizm i przeszłość Marcina Ryby też nie uszłaby uwadze agenta. A najgorsze było to, że Maziarski zaprzyjaźnił się z Czekańskim. Z sadystą, który lubił dręczyć psychicznie ludzi. I ten sadysta znika nagle z twojego, przepraszam, pańskiego sanatorium. Może ktoś go zabił? Kolejna tajemnicza śmierć w „Edenie", w raju dla seniorów? W pańskim pachnącym sosnowym lesie pojawiają się długowłosi, pozbawieni skrupułów młodzieńcy z prasy brukowej. Ich komórki nieustannie dzwonią. Zanieczyszczają torebkami po hamburgerach pańskie wyżwirowane ścieżki. Za drzewami i w krzewach pojawiają się produkty ich niezdrowej przemiany materii. Tego by pan już nie zniósł. Pański Dom Seniora zostaje przechrzczony na „znikający punkt", a „Rzeźnik z Milanówka" staje się nagle w tytułach brukowców „doktorem Inferno" albo „doktorem Potasikiem", jak ten od „łowców skór". Mam mówić dalej czy w końcu coś pan powie swym pijackim głosem?

Twarz Liblinga spurpurowiała i pokryła się sinymi plamami. Paterowi zdawało się, że puchnie w oczach i staje się coraz bardziej podobna do żarówki. Albo do gruszki służącej do robienia lewatywy.

– Proszę opuścić mój teren!

Pater miał wrażenie, że w procesie artykulacji tego polecenia brały udział wyłącznie zęby Liblinga. Wstał i syknął z bólu.

– Tortury – powiedział Pater – tak, nie przesłyszał się pan. Zeznania wymuszone torturami. Dla sądu nie mają znaczenia. Ale dla mnie mają. Bo wie pan co? Bo ja jestem głupi. I zawsze chcę wiedzieć, kto zabił. Nic mnie więcej nie obchodzi. Zrozum, Libling, ja po prostu nie mogę zasnąć, nie dowiedziawszy się, kto zabił.

W tym momencie Pater otworzył drzwi. Do gabinetu dyrektora cicho weszło czterech ubranych na czarno, krótko ostrzyżonych mężczyzn. Trzech wciąż miało na głowie kominiarki. Dowódca komanda podbiegi do biurka i szybkim ruchem uderzył Liblinga w krtań. Cios był bardzo dokładnie odmierzony. Dyrektor stracił głos, nie przytomność. Po sekundzie znalazł się w rękach trzech ludzi, którzy wynieśli go do łazienki sąsiadującej z gabinetem. Pater pokuśtykał za nimi. Libling leżał w wannie i usiłował chwycić powietrze. Jego zalane krwią usta poruszały się jak otwór gębowy ryby. Na wardze pęki bąbel śliny.

– A teraz ci przestrzelę kolano – powiedział dowódca do Liblinga – jeśli mi zaraz wszystkiego nie opowiesz. Będziesz czuł drżącą nogę codziennie, przez wiele lat, kiedy będziesz wstawał z łóżka…

– Dobrze – wyszeptał Libling – już mówię… Najbardziej irytowało mnie czytanie tych bredni o staroskandynawskich rytuałach. O skalpowaniu… Jednak musiałem to wiedzieć…

Libling – w odróżnieniu od Patera – nie drażnił dowódcy kąśliwymi uwagami o tekstach z amerykańskich filmów. Najwyraźniej wiedział, że życie to nie film.

Dom Seniora „Eden", 17.06.2006, 1:46

Libling wszedł bez pukania do pokoju pensjonariusza Ryszarda Maziarskiego. Z binokularem w oku siedział on na swoim wózku inwalidzkim przy stole, na którym leżały liczne plastikowe i metalowe elementy modelarskie, które po złożeniu i sklejeniu miały utworzyć jakiś czołg, pojazd opancerzony czy superpancernik. Dwie potężne lampy oświetlały to rumowisko części, z którego miało powstać kolejne dzieło ludzkiej cierpliwości.

– Co się stało z pańskimi dobrymi manierami, dyrektorze! – Maziarski przekręcił się z wózkiem w stronę Liblinga. – Wchodzi pan jak do obory? Bez pukania?

– Wiem, kim pan jest, panie pseudo-Maziarski – warknął Libling – i chciałem panu zakomunikować, że od jutra traci pan miejsce w moim pensjonacie.

Maziarski wstał z wózka i zbliżył się do Liblinga. Miał podpuchnięte oczy i ślinę w kącikach ust. Na ten widok Libling potrząsnął głową ze wstrętem. Maziarski był od niego znacznie niższy.

– I co z tego, że stąd odejdę – powiedział zimnym głosem Maziarski. – Myślisz, że zamieciesz wszystko pod dywan? Pomyśl, debilu, czy nie lepiej mieć we mnie sprzymierzeńca zamiast mnie stąd wyrzucać! Zbierzmy fakty. Ktoś zabił Adelę Woźniak. Ktoś wysyła pogróżki zaprzysięgłemu sekciarzowi i neopoganinowi Czekańskiemu. Może chcą go zaciukać jego koledzy z sekty Może komuś podpadł, bo za dużo gadał. On uwielbia gadać. Dzisiaj, w środku nocy, Czekańskiego nie ma. Jego pokój jest pusty… Stało się? Kto o tym wszystkim wie? Tylko ty i ja! I nikt więcej nie musi wiedzieć!

– A pańscy mocodawcy? – Na twarz Liblinga wystąpiły różowe plamy. – Nic im pan nie powie?

– Jak mi zapłacisz, to nie powiem i wszystko razem zamieciemy pod dywan. Nikt już cię nie nazwie „Rzeźnikiem z Milanówka" ani „doktorem…"

Dom Seniora „Eden", 4.07.2006, 3:41

– Tak mnie nazwał. – W oczach leżącego w wannie Liblinga pojawiły się łzy. – Nie mogłem tego znieść… Nikt nie ma prawa nazywać mnie „doktorem Mengele"…

– Mów dalej – warknął dowódca. – Kiedy on skleił sobie ręce?

– Kiedy był w agonii. – Libling poruszył się, jakby chciał przewrócić się na bok, co natychmiast uniemożliwił mu jeden z mężczyzn. – Opadł na wózek inwalidzki, ostatkiem sił wycisnął trochę kleju na stół. Następnie wsadził do kleju palce i skleił je. Potem umarł. Oskalpowałem go już po śmierci. Nie zadawałem mu bólu.

– Co powiedział przed śmiercią? – zapytał dowódca, którego twarz i łysa głowa przybrały nagle kolor malinowy. – Mów, kurwa, co powiedział przed śmiercią!

– Że mam przesrane – wyszeptał przerażony Libling. – Bo jutro będzie u mnie ABW. Rano natychmiast zadzwoniłem na policję, nie wiedziałem, czy on blefuje, czy nie. To wszystko. – Nagle Libling podniósł się w wannie i ryknął, wskazując drzwi od łazienki. – A teraz wypierdalać stąd wszyscy, bo rano mam touroperatorów!

Dowódca uczynił nieznaczny ruch ręką, który okazał się siarczystym policzkiem. Libling uderzył potylicą o wannę i krzyknął z bólu. Drugi cios zadany przez dowódcę był gorszy. Trafił go w nos, który w jednej chwili zamienił się w spuchnięty siny organ z dwoma nienaturalnie wielkimi otworami. Krew lala się wolnym, obfitym strumieniem.

– Zeznania wymuszone torturami są nieważne w sądzie – zabulgotało w przełyku Liblinga.

– Nikt nie będzie przekonywał sądu – powiedział dowódca komanda i uniósł wysoko dłoń. – A teraz się przedstawię. Kapitan ABW Jacek Madziar, dla przyjaciół Junior, syn Romana Madziara, którego zabiłeś pod nazwiskiem „Maziarski".

Madziar wykonał szybki ruch ręką. Wierzchem dłoni znów trafił w nos Liblinga. Po uderzeniu stał się on miękki i wklęsły. Kości nosa rozdarły tkanki i wbiły się w mózg dyrektora.

– Co tu jeszcze robisz? – Madziar odwrócił się gwałtownie do Patera. – Czekasz na przeprosiny?

– Tak by było w książkach Alistaira MacLeana – odparł Pater i wyszedł z łazienki. – Ale w życiu nigdy nie jest tak jak w książce…

To ostatnie zdanie powiedział już tylko do siebie samego.

Dom Seniora „Eden", 4.07.2006, 4:30

W powietrzu wciąż czuć było ozon. Kwadrans wcześniej Pater usłyszał ostatnie uderzenie pioruna. Świtało. Słychać było świergot ptaków

Jacek Madziar stal z zamkniętymi oczami i opierał się o kolumnę przy drzwiach wejściowych do „Edenu". W prawej dłoni nadal trzymał pistolet. Kostki i paznokcie pokryte były zaschniętymi czerwonymi plamami.

– Nietypowo się przedstawiasz. Nie sposób nie zapamiętać.

Otworzył oczy i popatrzył na szpakowatego mężczyznę.

– On już nic nie zapamięta.

– Co z nim zrobiliście?

Śpiew ptaków stał się donośniejszy.

– Nie „zrobiliście". Zrobiłem. Wyprosiłem chłopaków. Jak z przyjęcia w „Ritzu". Powiedzmy – Madziar otworzył oczy – że doktor Libling, dyrektor „Edenu", „Rzeźnik z Milanówka" i Mengele w jednej osobie popełnił samobójstwo. To taka wersja dla moich chłopaków. I dla ciebie. Strzelił z tego – wyciągnął pistolet w kierunku Patera. – Sirhan Sirhan, kojarzysz?

– Nie musisz się powtarzać. Strzeliłeś mi w nogę, nie w ucho.

– Nie powtarzam się. Sirhan Sirhan. Zabójca Roberta Kennedy'ego. Tego chociaż kojarzysz?

Kojarzył.

– Sirhan Sirhan zastrzelił go z dziewięciostrzałowego pistoletu. Dokładnie takiego samego jak ten. Dziewięć strzałów. Wiesz, jak długo można umierać? Uwierz mi, nie zaprezentowałem ci pełni moich umiejętności.

Pater usłyszał szum deszczówki w rynnie.

– Ali Agca też strzelał do papieża z pistoletu dziewięciostrzałowego. Można powiedzieć – Madziar popatrzył na Patera – że to broń złych ludzi. Jak myślisz, Pater? Jestem złym człowiekiem?

Pater milczał.

– Nie jestem. Dlatego posłuchaj mnie uważnie. – Madziar wycelował pistolet w pierś Patera. – Jesteś na urlopie, tak? Ciebie tu nie było. Po prostu nie było. Rozumiesz?

– Teraz rozumiem. Poznałem wersję do mojej wiadomości. I twoich chłopaków. A jaka będzie oficjalna wersja?

– Doktor Libling zniknął. Nikt nie odnajdzie ciała. Żyjemy w takich czasach, że za tydzień nikt się nie będzie tym interesował.

Skierował się w stronę bramy. Gdy był blisko kutego ogrodzenia, usłyszał kroki. Odwrócił się.

– Powiedz mi jeszcze jedno. Czy z tym „ing"… to prawda?

– Ing. Albo Yngvi. Albo bóg… Tutaj Libling był bogiem.

– Powiedz, czy to prawda…

– A skąd mam wiedzieć? – Pater rozłożył ręce i poszedł w stronę samochodu.

Wysypisko śmieci niedaleko Domu Seniora „Eden",

4.07.2006, 22:15

Od pół godziny dwie wielkie śmieciarki uprzątały wysypisko. Samochody nie miały ani napisu MPO, ani logo „Błysku" czy innej z konkurujących na rynku firm. Wciąż ważyły się losy porozumienia rządu z ogólnopolskim komitetem strajkowym, a mimo to ludzie w szarych uniformach z zielonymi pasami szybko likwidowali zwałkę. Brunatne tego dnia niebo stawało się czarne. Na polanie noc nadciągała jeszcze szybciej.

– Nie dziwi to pana? – Pater patrzył, jak śmieciarze zbierają kawałki eternitu. – Śmieciarki pracujące o tej godzinie? – Spojrzał na swojego towarzysza. – Cuchnęło wam tam w „Edenie", miesiącami nie można było się doprosić, a tu – pstryknął palcami – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Dziwne, co?

Śmieciarze podnieśli kilka czarnych zawiązanych worków. Mężczyzna towarzyszący Paterowi zagryzł wargi. Jeszcze moment, a eksploduje z nich krew, pomyślał Pater. Jakby mało było krwi do tej pory.

– Dużo tych worków, prawda? A to przecież tylko jedno ciało – powiedział Pater.

Kłamał. Był niemal pewien, że są tam dwa ciała. Przypomniał sobie rozmowę z Madziarem. Wynikało z niej, że sprawa jest zakończona i wieczorem ostatecznie zostanie zamknięta na wysypisku.

Czarne worki zniknęły w czeluściach śmieciarki. Gówno poszło do gówna. Pater spojrzał na swojego towarzysza.

– Widział pan dziś Liblinga?

Mężczyzna pokręcił głową.

– Ciekawe, co się z nim stało – kontynuował Pater. – Miał umówione ważne spotkania biznesowe. Maziarski, Czekański, teraz Libling. Chyba jakieś fatum zawisło nad "Edenem".

W stronę mężczyzn pofrunęła kartka. Minęła już Patera, gdy ten wykonał paradę bramkarską, niczym bramkarz Włochów Gianluigi Buffon. Kartka z notesu zapisana była gęsto drobnymi literami. „Naprawdę już dłużej nie mogę tego znieść" – przeczytał Pater.

Dom Seniora „Eden", 21.12.2005, 18:55

– Pani Adelo, proszę stać spokojnie. Za chwilę wrócę, pojedziemy na dół, posiedzimy sobie.

Sanitariusz oddalił się. W telewizorze na dole słychać było reklamy, które zagłuszyły odgłos kroków.

Wózek ruszył. Zmierzał jednak nie w stronę platformy dla inwalidów, ale bocznych schodów. Odgłos reklam zginął w tle i wtedy Adela Woźniak usłyszała głos.

– Naprawdę już dłużej nie mogę tego znieść. Nie mogę dłużej patrzeć, jak się męczysz, Adelo. Pająki wchodzą we wszystkie szpary twojego ciała. Łaskoczą cię po udach, siedzą w kącikach twoich oczu. Inne się właśnie zbliżają. Włochate odnóża, tnące szczęki, palący jad. Mogę skrócić twoje cierpienia. Popchnąć cię lekko w stronę schodów. Chcesz tego, Adelo?

Usłyszał szum spuszczanej wody.

– Musimy kończyć, Adelo! Chcesz tego czy ma przyjść do ciebie nasz dobry znajomy, Chiracantium punctorium, kolczak zbrojny? To jak? Mam skrócić twoje cierpienia?

Staruszka trzęsła głową.

– Zdaje się, że powiedziałaś „tak".

Wózek spadał ze schodów, gdy w telewizorze rozbrzmiewały dźwięki zwiastujące Dobranockę.

Wysypisko śmieci niedaleko Domu Seniora „Eden",

4. 07.2006, 22:32

Odnóża śmieciarek wciąż wykonywały swoją pracę, zgarniając to wszystko, co żyjący uznali za niegodne życia.

– Lepiej wracajmy. Mam dla pana radę, pułkowniku. „Eden" jest skończony. Niech pan poszuka innego miejsca. Dla siebie. Dla Kazia…

Pięć dni później mniej więcej o tej samej porze bramkarz Gianluigi Buffon trzymał w dłoniach Puchar Świata dla najlepszej drużyny mistrzostw w Niemczech.

Hipodrom Sopot, ul. Polna 1, 19.07.2006, 16:20

Takiego dnia nie było w stuletniej historii toru wyścigów konnych w Sopocie. W ciągu dwóch dni wystartować miało sto koni w dziesięciu gonitwach. Pełnej obsady nie miały nawet gonitwy na Służewcu, który dogorywa jako estrada dla jakichś długowłosych szarpidrutów. Wiesław Paprzycki wachlował się programem zawodów. W zasadzie tylko jedno mąciło jego dobry humor. Na hipodromie, ze względu na brak koncesji, nie działał totek. Organizatorzy poradzili sobie jednak i z tym problemem. Każdy z graczy, na specjalnym kuponie dołączonym do programu, mógł wytypować porządek w trzeciej gonitwie. Połowę kuponu trzeba było wrzucić do urny. Oficer ABW podszedł do skrzynki, gdy usłyszał:

– To jaki obstawiasz porządek? Libling, Ryba? Ryba, Libling? A może uwzględniłeś też Adelę Woźniak? Ręka Paprzyckiego zawisła nad urną.

– Na pewno nie masz czasu. Chciałbyś obejrzeć kolejną gonitwę. I ja też, Wiesiu, nie mam czasu. Więc do rzeczy. Jestem po długiej przyjacielskiej rozmowie z kapitanem Madziarem. Jej konkluzja powinna być dla ciebie interesująca.

– Czego chcesz? – Głos Paprzyckiego został zagłuszony przez Andrzeja Szydlika, którego uznawano za najlepszego spikera na torach w Polsce.

– Najpierw ci coś opowiem. Jest koniec 2005 roku. W policji grunt pali ci się pod nogami. Jeszcze trochę, a zajmie się tobą gdańskie Biuro Spraw Wewnętrznych. I wtedy przychodzi wybawienie. Zostajesz wezwany do wypadku w „Edenie". Sparaliżowana staruszka Adela Woźniak miała wypadek. Nie jesteś głupi. Szybko orientujesz się, że wypadek był, by tak rzec, problematyczny. Mówisz to dyrektorowi „Edenu" Liblingowi. Ten nie chce mieć kłopotów, bo już je w przeszłości miał. Proponujesz mu, tak to nazwijmy, polubowne rozwiązanie. Jest jeszcze sanitariusz Ryba. Dociskasz go. Nie jest to trudne, bo wiesz, że Ryba miał już kłopoty Pewnie zastanawiasz się, skąd o tym wszystkim wiem? Nieważne. Ważne, że Madziar też wie.

Andrzej Szydlik prezentował konie, które miały wystartować w kolejnej gonitwie.

– Może staniemy tam? – Paprzycki wskazał głową pustą ławkę.

– A twój kupon? Czytałem, że można wygrać mikrofalówkę. Albo dmuchany kajak. Podobny do dmuchanej lali. To co, kajak?

Paprzycki przystanął. Mięśnie na jego twarzy zadrgały.

– Czego chcesz?

– A ty ciągle to samo. Pewnie właśnie to powiedział Libling. „Czego pan chce?" Nie, Libling powiedziałby: „Czego pan oczekuje?" I ty przedstawiłeś mu swój cennik. Cena musiała być wysoka, bo minęło kilka dni i znalazłeś się w Abwerze. Libling ci posmarował i ty następnie komuś posmarowałeś w ABW – ciągnął

Pater. – Łańcuch ludzkich serc i lepkich palców, tak? Tak to działa?

– Wedle mojego cennika masz w mordę – szepnął Paprzycki.

– Nie sądzę. Pomyśl, Wiesiu, o kapitanie Madziarze. Mam zeznania Liblinga, które obciążają cię tak jak ciężary dźwigane przez Agatę Wróbel. W dodatku zostawiłeś trefną dokumentację. Złapałem cię na spalonym, rozumiesz?

Spiker zaprezentował dorobek dżokeja, który miał jechać na ostatnim, dziesiątym koniu.

– Co proponujesz? – Na wąsach Paprzyckiego osiadły krople potu.

– Układ. Po pierwsze, od tej chwili, Wiesiu, to ty będziesz moim kretem. Chcę wiedzieć wszystko o tym, co mnie interesuje. Po drugie, powiesz mi, kto jest waszym kretem. Nie zaprzeczaj, wciąż macie człowieka u nas. To na początek. Potem pomyślimy, co dalej.

Rozmawiali jeszcze kilka minut.

– Wszystko?

– Nie. – Pater wachlował się programem, który zabrał swojemu rozmówcy. – Kajak. Dmuchana lala. Mam pierwszeństwo. To się nazywa ius primae noctis - zaśmiał się.

Paprzycki czuł się upokorzony. Nie dlatego, że Pater domagał się prawa pierwszej nocy. Wiesław Paprzycki nienawidził, gdy ktoś mówi do niego „Wiesiu", a Pater, używając zdrobniałej formy imienia, przekroczył tego dnia wszelkie normy.

Komenda Wojewódzka Policji w Gdańsku,

ul. Okopowa 15, 21.07.2006, 17:15

Starszy aspirant Rafał Wiechniarek przyzwyczaił się do służbowego forda. Gdy teraz szedł do prywatnego samochodu, czul, że coś jest nie w porządku. Jego skoda, zwana pieszczotliwie fabisią, wyglądała jakoś inaczej. Przeczucie nie zawiodło aspiranta Wiechniarka. Przód fabisi obniżył się nieco. Nie mogło być inaczej, skoro dwa przednie koła były przebite.

– Co jest, kurwa! No co to jest! – Wiechniarek podszedł do posterunkowego stróżującego na parkingu.

– Nie wiem, naprawdę nie wiem – młody chłopak starał się tłumaczyć. – Zostałem wezwany… – zawahał się. – Nie mogę mówić, gdzie zostałem wezwany. Byłem tam pierwszy raz w życiu. – Wypiął się dumnie.

– Twoje wspomnienia gówno mnie obchodzą! – krzyczał Wiechniarek. – Wylatujesz z policji! Od jutra już tu nie pracujesz…

– Tam na górze – przerwał posterunkowy – powiedzieli, bym panu to dał. – Wrócił do strażniczej budki i wręczył Wiechniarkowi kartkę.

– A to co, kurwa… – Głos starszego aspiranta Rafała Wiechniarka zamarł.

Kolorowa kartka była okładką płyty DVD. Wśród różów i fioletów mały czarny zwierzak wdrapywał się na kopiec. Tytuł płyty brzmiał: Przygody Kredka.

Sopot, „Mandaryn", 23.07.2006, 2:46

Pater wpatrywał się w nieprzeniknioną twarz przeciwnika. Jezus z Oliwy zdjął okulary i wytarł je flanelową koszulą. Przez moment Pater zobaczył oczy. Śmiertelnie zmęczone oczy. Ten człowiek wkrótce umrze – pomyślał.

– Zauważyłem, że pan kuleje. Stało się coś? – Profesor odsłonił damę pik.

– Próbowałem wybiec przed szereg. Tak się to kończy.

Na stole leżał as, walet, dziesiątka pik. A także dwie inne karty, które nie interesowały Patera.

W powietrzu unosił się dym papierosów mentolowych. Pater w rozpiętej koszuli wyglądał jak starzejąca się gwiazda rocka.

– Wiem, że to nie był żart. Wcale pan nie żartował. – Lustrzane okulary Jezusa wróciły na miejsce. – To jak? Mam tego króla? Jeśli nie mam, przegrałem. A propos króla. Co tam z pańskim profesorem? Tym antropologiem i medykiem w jednym…

Głowa Patera nie radziła sobie z prawem ciążenia. Tej nocy wypił stanowczo za dużo. Zwłaszcza jak na człowieka, który unika mocnych alkoholi.

– Wejherowo… – wyszeptał Pater.

– Mówi pan o profesorze czy o sobie?

– Wejherowo…

Nie odpowiedział. Nie czekał, aż Jezus z Oliwy odkryje ostatnią kartę. Wstał i ręką rozpędzał dym z papierosów. Jakby odganiał insekty podczas upałów.

Za pierwszym razem nie trafił w drzwi.

Zatoczył się, obił o framugę i zaklął.

Dopiero wtedy wyszedł.

Podziękowania

Pragniemy podziękować wszystkim, którzy pomogli nam w pisaniu tej powieści. W szczególności dziękujemy za konsultację i – po wielekroć – bezcenne wskazówki komisarzowi Krzysztofowi Tkaczykowi z Komendy Stołecznej Policji oraz doktorowi Jakubowi Trnce – medykowi sądowemu z Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we Wrocławiu. Podziękowania należą się również Przemysławowi Szczurkowi za uważną lekturę całości oraz mecenasowi Dariuszowi Mikołajczykowi za inspirującą opowieść o drodze na Wejherowo.

Marek Krajewski i Mariusz Czubaj

Marek Krajewski

***

Mariusz Czubaj

]

***

Content

Marek Krajewski, Mariusz Czubaj
Aleja Samobójców

Prolog

Podziękowania

Marek Krajewski

Mariusz Czubaj