Tamara Zwierzyńska-Matzke, Sven Matzke

Czasami wołam w niebo

© 2002

Wstęp

Tamarę Zwierzyńską spotkałem w październiku 1992 roku w Lilie, gdzie studiowaliśmy oboje przez dwa semestry. Mieszkaliśmy w tym samym akademiku. Bliżej poznaliśmy się w studenckiej grupie teatralnej. Graliśmy małżeństwo. Parą w życiu staliśmy się dopiero tydzień przed naszym wyjazdem z Francji.

To lato spędziliśmy razem w Polsce. Tamara znalazła pracę w Warszawie i zaczęła wieczorowe studia dziennikarstwa. Ja kontynuowałem naukę w Berlinie. Rozłąka. Tęsknota. Od początku byłem pewien, że znalazłem moją miłość, partnerkę na całe życie. Gdy tylko mogłem, jechałem do Warszawy. Zwiedzaliśmy z Tamarą kraj, ja poznawałem ludzi, uczyłem się języka. Wkrótce rozmawialiśmy już tylko po polsku.

W roku 1995 Tamara zaczęła pracę w telewizji publicznej. Trafiła do Ekspresu Reporterów. Jej reportaże opowiadały o bezdomnych, emerytach, młodzieży itd. Chciała pokazywać historie o ludziach. Marzyła o filmie dokumentalnym, o fabule i łódzkiej szkole filmowej. Po dwóch latach jednak, zmęczona biurokracją i układami na Woronicza, odeszła z telewizji publicznej do nowo otwartej stacji TVN. Cieszyła się, że pracuje w młodym zespole.

Pobraliśmy się w czerwcu 1998 roku. Ślub cywilny w Niemczech, ślub kościelny w Zielonej Górze, weekend poślubny nad jeziorem. Najpiękniejsze dni w naszym życiu.

Jesienią Tamara została asystentką reżysera w pierwszej polskiej telenoweli dokumentalnej Szpital Dzieciątka Jezus. Ciężko pracowała cały rok. Od rana do wieczora w szpitalu. Była wszędzie: rozmawiała z chorymi, z lekarzami i pielęgniarkami, szukała bohaterów, dokumentowała ich historie i pisała komentarze do odcinków. Wieczorem, w domu, nie chciała o tym opowiadać. Była psychicznie i fizycznie wykończona. Pragnęła tylko spokoju. Kiedy praca nad serialem zbliżała się do końca, Tamara odetchnęła. Miała dość szpitala, choroby i cierpienia. Pod koniec września 1999 roku wyjechaliśmy na pięć miesięcy do Brukseli.

17 grudnia lekarze odkryli u Tamary raka jajnika. Leczenie odbywało się w Belgii. W maju 2000 roku lekarze mówili o zwycięstwie nad chorobą. Wtedy Tamara postanowiła podzielić się z innymi swoją historią: Zaczęłam pisać książkę. Nie wiem, czy coś z tego wyjdzie, ale chęci mam jak najlepsze. Chcę napisać o mojej chorobie, cierpieniu, o wszystkich upokorzeniach, w ogóle o tym, czego doznają ludzie chorzy na raka. Miała to być historia młodej kobiety, która ciężko choruje, ale szczęśliwie wraca do zdrowia. Miała to być książka nadziei. Stało się inaczej. Rak był silniejszy. Tamara umarła 2 grudnia 2000 roku w Niemczech.

Zostawiła początek i zakończenie planowanej książki oraz pamiętnik z czasu choroby. Przeczytałem go dopiero dzień przed jej śmiercią. W szpitalu. Wtedy nie mogliśmy już rozmawiać. Później czytałem pamiętnik wiele razy. Czułem, że Tamara napisała go nie tylko dla siebie lub dla mnie. Zrozumiałem, że może być ważny także dla innych. Ale nie od razu myślałem o publikacji. Pamiętnik wydawał mi się zbyt osobisty.

Wszystko zmieniło się w styczniu, po lekturze książki Ruth Picardie Before I Say Goodbye. Jest to historia angielskiej dziennikarki, która mając 32 lata dowiedziała się, że ma nieuleczalnego raka piersi. Kiedy umarła, jej bliscy z felietonów, jakie napisała o swoim życiu z rakiem, i korespondencji ułożyli książkę.

To dodało mi odwagi. Postanowiłem zebrać wszystko, co zostawiła Tamara. Najpierw przepisałem z jej pamiętnika jedynie fragmenty związane z chorobą. Te, gdzie pisze o nas, o naszej miłości, pominąłem. Szybko jednak zrozumiałem, że wszystko jest częścią jednej historii. E-maile, listy i fragmenty mojego pamiętnika są jej uzupełnieniem.

Nie wiedziałem tylko, jak opowiedzieć o ostatnich dniach Tamary. Jej pamiętnik urywa się w połowie października. Ostatni e-mail wysłała w połowie listopada, prawie dwa tygodnie przed śmiercią. Czy napisać posłowie? W końcu postanowiłem sięgnąć po mój pamiętnik. I powoli wszystko ułożyło się w całość – historię tego roku.

W czerwcu przyszedł moment, kiedy pokazałem pierwszą wersję tekstu rodzinie Tamary i najbliższym nam osobom. Wszyscy bardzo przeżyli lekturę. Wspierali projekt książki.

Mam wrażenie, że od samego początku Tamara czuwała nad wszystkim, inaczej trudno byłoby mi uwierzyć, że materiał tak dobrze się złożył i że już pierwsze wydawnictwo zechciało opublikować książkę.

Tamara nie napisała wprawdzie, co ma się stać z jej pamiętnikiem. W jej papierach znalazłem jedynie brulion listu do Działu Reportażu „Gazety Wyborczej”: Jestem dziennikarką telewizyjną. Choć nigdy nie pisałam, musiałam podzielić się swoją historią. Jeśli uważa Pani to za rzecz nieudaną, proszę wyrzucić do śmietnika. Tak będzie lepiej dla mnie i dla czytelników. Bardzo serdecznie pozdrawiam.

Książka, którą zaczęła pisać Tamara, miała dać chorym nadzieję. Ta, którą przygotowałem, kończy się umieraniem i nie może być źródłem nadziei.

Nie sądzę, by ktoś, kto sam walczy z chorobą, miał dość siły i chęci, żeby ją przeczytać. Ale może być ważna dla ludzi, którym rak kogoś zabrał. Którzy sami przeżyli niemoc, walkę, rozpacz i nadzieję. Może być dla każdego lekcją życia.

Tamara wypełniła swoją misję dokumentalistki do końca. Napisała dokument z czasu własnej choroby. W pracy zawodowej fascynowało ją życie innych. Umiała dotrzeć do bohaterów, których polubiła i szanowała. O serialu Szpital Dzieciątka Jezus pisała: Mam wrażenie, że historie opowiedziane zaczynają żyć własnym życiem, nie należą już do jednej osoby, stają się własnością moją, naszą. Los sprawił, że stała się bohaterką swojego ostatniego dokumentu. Obserwowała siebie w roli, której nie wybrała, w historii, na której przebieg nie miała wpływu. Jej historia, nasza historia staje się teraz waszą.

Tamara chciała przez swoją książkę przełamać […] zakłamanie wokół raka. Napisała: Chcę mówić, opowiadać, uczyć innych, ze w razie choroby muszą wierzyć i czuć się silni. Chory może być silny, kiedy ma dobrą opiekę medyczną. Tamara wolała nie myśleć o tym, jak przybiegałoby w jej przypadku leczenie w Polsce. Dzięki pracy przy realizacji Szpitala Dzieciątka Jezus doskonale znała polskie realia. W Belgii i w Niemczech zobaczyliśmy, jak ważna jest sprawna służba zdrowia. W sytuacji, w której chory i jego rodzina żyją w stałym stresie, rozpaczy i niepewności, dobrze jest wiedzieć, że zawsze ma się dostęp do lekarza, że w szpitalu będzie miejsce i że koszty leczenia pokrywa kasa chorych.

Duży wpływ na wyzdrowienie ma także samopoczucie i stan psychiczny chorego, a to w znacznym stopniu zależy od otoczenia. Rodzina, przyjaciele i znajomi powinni okazywać mu zrozumienie, nie dopuszczać, by miał poczucie winny, niższej wartości, by czuł się sam, bo to może być fatalne. Dobrze jest, gdy chory wie, co się z nim dzieje, i ma dostęp do informacji. Niewiedza może być źródłem strachu. W Polsce świadomość społeczna i stan wiedzy na temat raka ciągle są bardzo niskie. Choć niemal każdy zna kogoś, kto chorował na raka, pozostaje on tematem tabu.

W innych krajach, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, sytuacja uległa już zmianie. Przełom nastąpił po tym, jak Betty Ford i Nancy Reagan publicznie oświadczyły, że chorują na raka. Media i społeczeństwo brały udział w ich walce. W Stanach działają dzisiaj potężne organizacje pozarządowe na rzecz walki z rakiem. Wywalczyły nawet przeznaczenie części budżetu Ministerstwa Obrony na badania raka piersi i jajnika. Na stronach internetowych organizacji na rzecz walki z rakiem jajnika można na przykład znaleźć informacje o najnowszych metodach leczenia, adresy lekarzy specjalistów, lokalnych grup samopomocowych, działają specjalne numery telefoniczne. Mam nadzieję, że ta książka przyczyni się do zmiany sytuacji w Polsce. Może z choroby i śmierci Tamary wyniknie coś pozytywnego. Może kobiety, które przeżyły raka jajnika, zaczną się organizować i walczyć o poprawę profilaktyki, diagnostyki, leczenia. Szkoda tylko, że Tamara nie może do nich dołączyć.

Książka nie powstałaby bez wsparcia rodziny Tamary i moich rodziców. Za zgodę na opublikowanie prywatnej korespondencji dziękuję rodzeństwu Tamary – Ani i Rafałowi Zwierzyńskim, Asi i Jarkowi Błoniarzom, Kasi i Dominikowi Rudkowskim (Paciorki), Gunnarowi Walzholzowi, Ewie Mroczek, Basi Pawłowskiej, Kasi Kosowskiej, Emeline Carvou, Jagodzie Greli, Dagmarze Koronie. Chcę też wyrazić wdzięczność za pomoc w przygotowaniu książki Andrzejowi, Małgorzacie i Wojtkowi Saramonowiczom. Dziękuję wszystkim naszym przyjaciołom za to, że byli z nami w czasie choroby i że są ze mną po śmierci Tamary.

Sven Matzke

Książkę tę chciałabym poświęcić ludziom chorym na raka, mojemu cudownemu mężowi, moim rodzicom, Ani i Rafałowi, moim teściom, doktorowi Bondue, doktor Deleuse, doktorowi Karawanowi, którzy opiekowali się mną w czasie choroby (którzy uratowali mi życie)

Czasami wołam w niebo:

Dlaczego ja? Dlaczego właśnie ja?

I jest w tym tak wiele bólu,

żalu i potępienia samej siebie

za słabość tej rozpaczy.

Za niemożność bycia silną.

Człowiek, który ujrzał śmierć

siedzącą w zamyśleniu na fotelu,

ma w sobie ciszę.

Ciszę przejmującą.

Nie żaden strach.

Bo strach się skończył,

tak jak łzy.

Tylko życie trwa,

lecz nie wiadomo,

jak długo jeszcze.

Przed rokiem

Widzę siebie sprzed roku. Zabiegana dziennikarka, marząca o karierze, dobrej pracy, samorealizacji. Biegnę z głową zwieszoną w dół, nic nie istnieje, tylko ja i moje kłopoty. Jakiś człowiek krzyczy do słuchawki, że nie zrobiłam tego czy tamtego, inny próbuje zainteresować mnie swoją historią. Nie mam czasu. Nie mam czasu. Boże, kiedy ja odpocznę?

Pracuję jako asystent reżysera przy filmie dokumentalnym opowiadającym o szpitalu. Wiele odcinków, ciężka praca, która się nigdy nie kończy. Przychodzę do domu, siadam, wpatruję się w ścianę i rozmyślam o ludziach, których spotkałam. Widzę ich twarze, ich łzy i bezgłośną prośbę o pomoc. Jana, któremu kwas wypalił oczy. Stefana, któremu rak zabrał pół twarzy. Marka, który przestał wierzyć w lekarzy. Małą Anię, która ma raka kości i czeka na amputację nogi. Na potrzeby filmu spisuję ich historie, jedną po drugiej, są ich dziesiątki. Mam wrażenie, że historie opowiedziane zaczynają żyć własnym życiem, nie należą już do jednej osoby, stają się własnością moją, naszą.

Najtrudniejsze chwile przeżywam, kiedy kręcimy odcinek o śmierci. Czuję, że dotykamy czegoś, czego nie powinniśmy dotykać. Władysław umiera, ma raka prostaty. Miotam się wokół tego tematu, nie jestem przekonana o słuszności jego realizacji. Widzę żonę chorego krzątającą się w jego izolatce, widzę, jak go myje, jak czule z nim rozmawia. Marianna wierzy, że coś się jeszcze da zrobić. Wiem już, że nie będzie to jedynie odcinek o śmierci, ale również o miłości. I po raz pierwszy w życiu dłużej myślę o śmierci. Wcześniej, jak każdy, wolałam nie zastanawiać się nad nieodwracalnością losu. Ogarnia mnie paraliżujący strach przed chorobą, przed bólem, przed powolnym końcem sztucznie podtrzymywanego życia. Władysław umiera, a ja budzę się w nocy z krzykiem.

Są też odcinki o raku i nadziei. Małej Ani lekarze amputują nogę, a ja w domu modlę się długo, by choroba się zatrzymała. Z radością patrzymy, jak dziewczynka stawia pierwsze kroki na sztucznej nodze. Robię tysiące notatek, nie mogę uwierzyć, że Stefan, któremu lekarze kilka miesięcy temu dawali zero szans, żyje, żartuje i próbuje mnie poderwać. Raz tylko staję oko w oko z jego chorobą, doktor J. pokazuje mi twarz Stefana. Widząc ją, próbuję się dalej uśmiechać, ale nogi uginają się pode mną. Stefan nie ma połowy twarzy, nie ma nosa, warg, oka. Pod bandażem ukrywa wielką dziurę, przez którą można zobaczyć kość podstawy czaszki. Po tym wszystkim wychodzę ze szpitala, siadam na trawie i beznamiętnie wpatruję się przed siebie. Siedzę tak może godzinę, może dwie. Pielęgniarki widzą mnie ze swojej dyżurki i jedna z nich przynosi mi szklankę wody. Jest lepiej. Wracam do domu i próbuję nie myśleć.

Ostatnie miesiące naszej produkcji poświęcamy historiom ludzi chorych na raka. Teraz, przeglądając moje papiery z tamtego okresu, widzę, jak mało wiedziałam o tej chorobie. Chaotyczne notatki, coś tam o możliwościach terapii, jakaś chemioterapia, radioterapia, nieznane słowa, terminy. Jedyną rzeczą, jaka zapada mi w pamięć, jest chustka małej Ani, pod którą chowa swoją łysą głowę. Przypomnę sobie o tym kilka miesięcy później, kiedy chustka stanie się integralną częścią mojego życia.

Wrzesień-październik

Okazuje się, że jest możliwość wyjazdu na pięć miesięcy do Brukseli. Sven dostał staż w Parlamencie Europejskim, a ja potrzebuję odpoczynku i jadę z nim. A więc wreszcie koniec ze szpitalem, cierpieniem, rakiem… W euforii przygotowuję się do wyjazdu, ostatnie sprawy, bilety. I wtedy właśnie pojawia się pierwszy ból, kiedy zmęczona padam na brudne siedzenie w autobusie. Natłok myśli w mojej głowie. Bolą mnie jajniki, a więc jutro do ginekologa, to nie może być nic poważnego, bo niedawno robiłam badania. Cicho jęczę w pustym autobusie, tak chciałabym już być w domu. Nazajutrz idę do ginekologa, mówię o bólu, dopytuję się. „Boli, bo tak już jest na tym świecie – słyszę w odpowiedzi. – Niedawno pani robiła badania, jajniki trochę powiększone, ale wszystko poza tym w porządku”. Uspokojona wracam do domu, pakuję ostatnie rzeczy i rankiem wyruszam do Belgii.

Odkrywam nowy kraj, nowe miasto. Nigdy bym nie pomyślała, że zwiążę swoje losy z Belgią. Traktowałam ją zazwyczaj jako kraj tranzytowy wiodący do Francji.

Listopad

Ból ciągły i niewyobrażalny. Zapadam się w czeluść czegoś nieznanego. Intuicja, którą niektórzy nazywają kobiecą, podpowiada mi, że moje życie się zmieni. Myśl ta zbliża się do mnie jak pająk, który już zarzucił swoje sieci. Jestem więc ofiarą czegoś nieznanego, choroby, której nazwy jeszcze nie znam. A ona przyczaiła się we mnie i czeka na odpowiednią chwilę. Zaatakuje znienacka, kiedy poukładam w stosik wszystkie ziemskie sprawy, zamknę na klucz problemy i zacznę myśleć o przyszłości.

Dręczą mnie sny szare, pełne niepokoju, uciekających szczurów, za którymi chciałabym pobiec, ale nie mogę. W głowie kotłują się pytania. Co to wszystko oznacza? Przecież zarządziłam, że ma być lepiej, że ma być kolorowo i szczęśliwie. I z happy endem, jak w amerykańskich serialach dla dzieci.

Ból coraz większy, powoli nabiera rozpędu. Moje ciało przestaje się bronić. Dzień po dniu, godzina po godzinie poddaję się chorobie, która postawiła sobie za cel niepodzielne panowanie.

Ponowny atak porywa mnie jak maluteńką łupinkę orzecha. Jest jeden z tych pięknych, słonecznych dni, których tu tak niewiele. Zabieram ze sobą przewodnik po Brukseli, chciałabym jeszcze odkryć parę zakątków przed naszym wyjazdem w lutym. Wcześniej będą święta w Zielonej Górze u rodziców, więc tak naprawdę czasu pozostaje niewiele. Idę sobie w ten słoneczny dzień i nagle powala mnie okropny ból, opieram się o mur kamienicy, rozpaczliwie myślę, gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy. Nie mam przy sobie tabletek przeciwbólowych. Wpadam do stacji metra, ale mylą mi się strony i jadę w tę niewłaściwą. Ból staje się coraz większy. Muszę jeszcze przejechać kilka przystanków autobusem. Siadam na chodniku i obejmuję głowę rękoma. Kiedy docieram do domu, jest już najwyższy moment. Długo wymiotuję prosto do wanny, potem zwijam się w kłębek na podłodze. Leżę tak, łkając w samotności.

Grudzień

Jeszcze nic nie rozumiem. Jakieś badania, mała operacja, która ma mnie uwolnić od bólu. Wytrzymam, powtarzam bezładnie, wytrzymam, a potem tylko ta przyszłość, którą sama sobie obmyśliłam. Tam na górze Ktoś chce inaczej, inne ma wobec mnie plany.

W życiorysie w rubryce 1999-2000 wpiszę „życie nieudane”. „Bardzo proszę o wzięcie pod uwagę mojej kandydatury…”

Natrętne brzęczenie telefonu. To nie może być dźwięk zapowiadający dobre wiadomości.

Doktor D.: „Mam niedobre wiadomości. Jest pani sama? Proszę jak najszybciej wskakiwać w taksówkę i przyjeżdżać do szpitala. Ma pani raka. Przykro mi”.

Cisza. Przede mną czeluść, żadnego światła. Za oknem deszcz płacze nade mną. A może nad całym światem? A we mnie cisza. W końcu wiem, w końcu rozumiem. Fala spokoju po raz pierwszy od wielu dni. Niewyobrażalne, a jednak. Spokój bierze się ze zrozumienia. Starannie zamykam drzwi na klucz, idę w deszcz, taksówkarz żartuje ze świata. On nie wie.

Operacja

Anestezjolożka pochyla się nade mną płaczącą:

Gładzi po głowie: „Wszystko będzie dobrze, teraz wszystko jest czarne, ale jutro będzie białe. Zobaczy pani”. Anestezjolożka-filozof. Jak dobry Anioł Stróż będzie czuwać przy mnie jutro i przez następne tygodnie. Kiedy się budzę, tysiące rurek łączy mnie z maszynami, które przycupnęły przy moim łóżku. Pielęgniarki, cicho szeleszcząc fartuchami, przepływają obok mnie. Czasami otwieram oczy, czuję czyjś ruch, ale nie widzę nikogo. Anioł Stróż? Śmierć? Uśmiecham się do tego kogoś czy czegoś.

We śnie latam w przestworzach. Podobno sny nie są kolorowe, a ten jest błękitny. Jak niebo, jak morze w bezchmurny dzień. Jest mi dobrze. W dole szara ziemia, a na niej jeden obok drugiego śpią ludzie. Nie należę do tego świata. Ale i do błękitu nie należę.

Świat szpitalny jest jak zamknięty krąg. Rytm tabletek, kroplówek, środków znieczulających, wypróżnień wyznacza dzień. Ból jest gdzieś pomiędzy, uśmierzany z konsekwentną skrupulatnością. Mój szloch w poduszkę jest odnotowywany w szpitalnych księgach. Nie minie godzina, jak mnie zapytają: „Dlaczego pani płacze?” Jak gdyby nie było oficjalnego przyzwolenia na ten płacz, na ten szloch nad samą sobą. Czuję współczucie docierające do mnie ze wszystkich kątów. To najgorsze. Jestem trybikiem w machinie szpitalnej. Obrócić, przełożyć, obmyć, nakarmić. Przychodzą ludzie, coś mówią, odchodzą. „Udekorujemy ci salę” – mówi dziewczyna z grupy wspomagającej ludzi chorych na raka. Jaką salę? Po co?

Najprzyjemniejsze są sny.

Styczeń

Powoli idę ulicą. Noga za nogą. Nigdzie się już nie spieszę, wolno stawiam kroki, odsłania się przede mną świat, którego wcześniej nie znałam. Ludzie patrzą na mnie, jakbym przybyła z innej planety. Najwyraźniej nie pasuje im taki ktoś, kto nie popycha, nie szturmuje, nie gna. Wolno, wolniutko, nie wiedziałam, że umiem iść w ten sposób. Czuję się samotna w pędzącym tłumie, ale i szczęśliwa. A więc żyję, czuję, widzę ludzi, słońce. Nigdy nie pomyślałabym wcześniej, że stawianie pierwszych kroków po długiej chorobie może być tak trudne i tak ekscytujące zarazem. Śmieję się do słońca, „Witaj” – mówię. Jakaś pani ogląda się za mną. A więc tak, ludzie, zwariowałam!

Kiedyś wyobrażałam sobie chorobę jako coś przeraźliwie smutnego, coś, co wyklucza człowieka spośród żyjących. Teraz wiem, że to radość z każdej chwili, że to wewnętrzny spokój, początek nowego życia. O ile dane mi będzie żyć.

Robię postanowienia na nowy rok: trzymać się dzielnie, walczyć z chorobą, stawiać czoło głupim pytaniom. Z tym ostatnim nie ma tutaj kłopotu.

Wiem, że gorzej byłoby w Polsce: Pani Zosiu, słyszała pani, że ta Matzke ma raka? Taka młoda, pani kochana. Co się na tym świecie porobiło? Mnie to pani Kowalska powiedziała, a Kowalskiej Nowakowa. Pani kochana… Spojrzenia znaczące, pełne litości, a mnie aż parzy chustka na głowie i jedyna myśl: uciekać jak najdalej. W Brukseli mam spokój, nikogo nie dziwi moja chustka, nikt nie zadaje niepotrzebnych pytań, znajomi przy powitaniu mówią:

„Jak się masz, Tam?” W tym pytaniu zawarta jest cała ich troska, a dla mnie furtka, bo mogę im powiedzieć: W porządku, dziękuję, ale mogę też opowiedzieć historię mojego życia. Lubię tę delikatność. Lubię to, że mam wybór.

Maj

Zawsze bardzo lubiłam maj. Nie wiem dlaczego. Może ze względu na nazwę, krótką, pełną optymizmu, zieleni i słońca? Maj to czas białych sukienek komunijnych, konwalii, wypraw na zieloną trawkę, Dla mnie był to zawsze miesiąc nadziei.

Ostatnia chemioterapia. Jakiś dziwny płyn wpływa do mojej żyły, a ja wiem, że jestem już blisko końca, więc zasypiając uśmiecham się do okna, za którym żyje świat. Wyniki mam bardzo dobre, wszystko wskazuje na to, że choroba się wycofała.

Doktor B. tańczy jak opętany na szpitalnym korytarzu: C’est la yictoire, Tamara! C’est la uictoire! A więc zwycięstwo. Ciągle nie mogę uwierzyć. „Wszystko dlatego, że byłaś taka silna i tak optymistycznie nastawiona” – mówi B., a ja czuję, że łzy płyną mi po twarzy. Skąd się tam wzięły? Dwumetrowy lekarz przyciska mnie do siebie, całuje w oba policzki.

Czerwiec

Koniec

Przeczytałam fragment książki Lance’a Armstronga, kolarza, który zwalczył raka i w spektakularny sposób w 1999 roku wygrał Tour de France:

„Nigdy nie zapomnę lekcji, jakiej udzielił mi rak, i zawsze będę należał do społeczności ludzi chorych na raka. Jeszcze bardziej niż dawniej pragnę coś osiągnąć w życiu, pomagać mężczyznom i kobietom, którzy walczą z tą chorobą. Mamy te same doświadczenia. Ci wszyscy, którzy pewnego dnia usłyszeli „ma pan, pani raka” i którzy powiedzieli sobie „umieram”, są członkami naszej społeczności. A jeśli się jest jej członkiem, to na całe życie”. I ja też należę do tej społeczności, Lance, i zaczynam nowe życie…

14 września 1999

Cześć, Dominiku!

To ja, Tam, bo Sven mnie opuścił i udał się do Brukselli (tak właśnie, przez dwa l), by rozpocząć swoją karierę urzędniczą. Wyjechał był z trzema ogromniastymi plecakami, tak ze w mieszkaniu zrobiło się cudownie pusto. I oczywiście trochę smutno, ale za trzy tygodnie się spotkamy. Ja tym razem w roli sfrustrowanej żony urzędnika, która nie ma co robić. Podobno w Brukseli to normalne wśród kobiet. Nie ze mną jednak te numery: mam zamiar uczyć się języków i poszukać fajnego stażu. Wszystko wskazuje na to, ze wracamy za pięć miesięcy, bo Mac dostał propozycję z niemieckiej fundacji w Warszawie i czekają na niego.

Teraz mam kupę roboty, bo muszę przygotować pewną cudną ekipę filmową na mój wyjazd. Jak w przedszkolu, wszyscy w panice, wszyscy twierdzą, że jestem „niezastąpialna”. Czas pokaże, że wszystkich da się zastąpić.

Tam

6 października 1999

Cześć, Błoniarki trzy,

Jak dawno nie pisałam kartek. Tylko te emalie i emalie! No ale teraz nie mam w domu Internetu, więc piszę ręcznie. Powrót do źródeł. Jestem więc w BXL, tak tu w skrócie nazywają Brukselę. Mieszkamy w malutkim, całkowicie zielonym mieszkanku z antresolą i kuchenką. jest bardzo przyjemnie, zwłaszcza że jedynie okno -(zielone) olbrzymie – wychodzi na taras-dach. Można więc będzie w ciepłe dni (ileż ich jeszcze będzie?) siedzieć na tym dachu z widokiem na drzewo i stare kamienice po drugiej stronie ogrodu. Czuje się, że Bruksela lubi swoich mieszkańców; już pierwszego dnia dobrze się tu poczułam, tak jakbyśmy się znały od dawna Bruksela i ja. Ma coś w sobie z Paryża, ale nie jest taka męcząca. Na razie odkrywam nowe dzielnice, ulice, domy. Przyzwyczajam się do nowego otoczenia, do nowego stylu życia.

Mam jednak dużo wolnego czasu i myślę, jak go wykorzystać. Zobaczymy – jest tyle rzeczy do odkrycia.

Całuję mocno, napiszcie parę słów – Tam

12 października 1999

Drogie Paciorki!

Po wielu dość burzliwych dniach układania sobie życie w Brukseli nadszedł czas refleksji, co oznacza kilka słów do znajomych. Bruksela wydaje się miastem wymarzonym dla cudzoziemców, człowiek od razu dobrze się w nim czuje. Wokół istna wieża Babel, stoisz na przystanku, a tam ludzie rozmawiają w pięciu różnych językach i nikt się nie dziwi. Nie dziwią się też ekspedientki w sklepach, że co klient to inny akcent. Lubię już to miasto, gdzie co krok to dom art nouveau, urokliwe knajpki, restauracje, a przede wszystkim targi staroci, gdzie można znaleźć dokładnie wszystko: od starej deski klozetowej do srebrnych talerzyków. BXL jest znana z handlu starociami.

Nasza dzielnica jest cudowna, pełna stylowych domów. Snuję się więc po tych miejscach. Dziwię się, że stojąc zamyślona przed przejściem dla pieszych, widzę, ze kierowca czeka cierpliwie, aż ruszę. Dziękuję mu więc, kłaniam się w pas i widzę, że jego dziwi moja wdzięczność. Nie wie, że przybywam z kraju, gdzie człowiek za kierownicą to pan nad pany, przejeżdżający po piętach, byle szybciej, szybciej. Odkrywam więc miasto, zapisałam się na kurs angielskiego i niemieckiego. Niedługo zacznę znowu chodzić na jogę. Szukam też stażu – na razie po omacku, ale wierzę, że coś znajdę. Najgorsza jest jednak pogoda – cóż, krótko mówiąc, sporo pada, i to taka „bździna”, jak mówi tu nasza koleżanka Polka Jagoda. Na szczęście dzisiaj „bździna” przestała padać i wyszło, tak mi się przynajmniej wydaje, słońce. A więc czas ruszać w miasto!

Svenek pracuje całymi dniami, mówi, że rozszerza jakąś Unię, ale tak naprawdę to nie wiem, o co chodzi. Wczoraj zaczął przebąkiwać o tym, że miasto piękne, perspektywy pracy super, więc może zostaniemy. Ktoś nas ostatnio zapytał: „Zaczęliście już tęsknić za Polską?”, na co Mac stanowczo odpowiedział: „NIE”. Zaszokowało mnie to trochę, bo tak sobie myślałam, że pobędziemy czas jakiś na zgniłym zachodzie i wrócimy. A TU TAKI KLOPS! Może to za krótki czas, by wiedzieć, czego się tak naprawdę chce.

Fajne są też tu mieszkania. Prawie wszystkie w starych domach, niesamowite, każde z nich jest inne. Wynajęcie kosztuje tyle co w Warszawie, jeśli oczywiście chcesz zamieszkać na dłużej. Krótkie pobyty, takie jak nasz, to więcej opłat i większy czynsz. Nasze mieszkanko jest bardzo urokliwe: maty salonik, antresola z łóżkiem, kuchenka, łazienka, wspaniale okno i taras. Niestety z powodu „bździny” nie możemy z niego korzystać. Ale może nadejdą jeszcze cieplejsze dni?

Znajomych jest tu sporo: z Paryża, Berlina, Warszawy. Poznajemy nowych ludzi – urzekł nas zwłaszcza pewien Szkot, który bardzo przypomina naszego przyjaciela Irlandczyka Macartana. I ten sam akcent po francusku! Próbuję z nim konferować po angielsku – trochę mi wstyd, że tak słabo znam ten język. Tu wszyscy ludzie mówią minimum trzema językami! Trzeba ich więc dogonić, my Polacy nie możemy być gorsi. Nasza koleżanka Jagoda jednak godnie reprezentuje kraj – zna pięć języków. Ale też Unia Europejska to jej życie i przyszłość. Chce tu zostać i być urzędnikiem.

Bruksela jest idealnym miejscem wypadu na weekendowe wycieczki. Blisko stąd do Francji, Anglii, Holandii. Możemy odwiedzać przyjaciół. Mamy już zaplanowane weekendy w Luksemburgu, w Oksfordzie i w Strasburgu.

Dobra. To koniec. Wysyłam kartkę z trzema panami, bo ich lubię. Mają takie myślące twarze. Następna kartka będzie z Brukselką.

Całuję mocno, mocno – TAM

Z ostatniej chwili: bździna znów jest między nami. A już zaczęłam się niepokoić!

Wieczorem w pralni gramy w karty. Nikt w BXL nie ma pralki – są za to takie publiczne przybytki, gdzie trzeba przyjść z ciuchami, proszkiem, zapłacić, wyprać, wysuszyć, włożyć na siebie i wrócić do domu. Idziemy tam dzisiaj z Jagodą i innymi BRUDASAMI.

Love – Tam

Tamara

5 stycznia 2000

Na początku 2000 roku mam 31 lat. Ten pamiętnik będzie może wspomnieniem po mnie, a może przeczytamy go kiedyś ze Svenem i popłaczemy sobie trochę nad naszym szczęściem, a może nieszczęściem. Sama nie wiem. Nie boję się śmierci, widziałam ją w snach, raz w nocy siedzącą na fotelu. A może były to tylko ubrania? Nagle za oknem wyszło słońce, jakby chciało powiedzieć: hej, głowa do góry, czemu piszesz tak smutno?

Brukselska pogoda. Chmury, deszcz. Dzisiaj słońce ocknęło ludzi z marazmu, zaczęli patrzeć na siebie nawzajem, na otoczenie. Szłam ulicami i byłam szczęśliwa, że jest ziemia, są ludzie i piękne brukselskie domy. Nawet zapomniałam o tym, że idę do szpitala na pobranie krwi. Znowu szpital…

Już nawet nie wiem, jak to bolało. Czasami trochę, czasami bardzo. Przy siadaniu bardzo. Kiedy się zaczęło, też nie wiem. Rok, dwa, trzy lata temu? RAK rozwija się powoli, choć konsekwentnie, i nie boli. A mnie bolało. Zwykła, rutynowa wizyta u ginekologa. Nic nie widzi, jakieś zaczerwienienie. Potem pojechałam do Brukseli, do Svena. Pięć miesięcy w tym deszczu – co ja tu będę robiła, myślałam. Pojechaliśmy do Kyera do Anglii, tam pierwsze bóle, okres, ból. Potem dziesięć dni okresu bez przerwy, w pewien czwartek bóle nie do wytrzymania. Wymiotuję. Wybrałam się wtedy na zwiedzanie Brukseli, gdzie złapało mnie w połowie drogi, ledwie wróciłam do domu. Dlaczego zwymiotowałam z bólu?

Zaczęłam szukać lekarza ginekologa. Dobrego. Może ktoś w parlamencie wie coś na ten temat. Jest – doktor Deleuse, nie muszę długo czekać na wizytę. Ginekolog zobaczyła nagromadzoną krew. „To chyba było poronienie. Niech pani nie będzie smutna, bo znaczy to tylko, że może pani zajść w ciążę. A to coś bardzo ważnego. Niech pani wróci za miesiąc i po następnej miesiączce zaczniemy się leczyć”.

Boli coraz bardziej, teraz to już nie tylko okresy, ale cały czas. Próbuję nie myśleć o bólu, czekam do następnego okresu, który trwa znowu bardzo długo. Svenek mówi: „Zamów lekarza”. Ja zwlekam, ktoś odpowiada: U doktor Deleuse nie ma miejsc przed styczniem. Dzwonię bezpośrednio do niej. Zgoda, 10 grudnia wieczorem. Dziesięć dni czekania.

10 grudnia

proszę Svena, żeby poszedł ze mną do doktor Deleuse. Przeczucie? Doktor Deleuse nie waha się tym razem – to torbiel ponad pięciocentymetrowa. Trzeba do szpitala, trzeba wyciąć. Operacja, trzy dziury w brzuchu, zobaczą, co jest grane. W przyszłym tygodniu czy po świętach? Najszybciej.

14 grudnia

ląduję w szpitalu, maltretują mnie różnymi badaniami: prześwietlenie płuc, pobranie krwi, wkładają mnie do jakiejś maszyny, prześwietlają z góry na dół, przeczyszczająca mikstura. Pielęgniarka goli mnie żyletą. Czuję się jak przedmiot. Rano zabierają, usypiają, budzę się już w pokoju przy Svenku. Macek jest przy mnie, pociesza. Noc bardzo bolesna – pielęgniarka wygląda jak kapo z Oświęcimia. Doktor Deleuse mówi: „Posyłam wycinki do analiz”. Puszczam tę uwagę mimo uszu. Teraz jak najszybszej do domu, a potem na święta do Polski.

Wychodzę obolała w piątek, 17 grudnia.

W domu, wreszcie. Svenek wybiera się po zakupy. Kochany Svenek, malutki. Chce jak najlepiej. Moja druga połowa pomarańczy. Dzwoni telefon. Doktor Deleuse: „Mam niedobre nowiny. Przyszły analizy. Ma pani raka. Jutro druga operacja. Proszę zaraz jechać do szpitala. Zarezerwowałam łóżko”. W mojej głowie pustka. Płaczę. Rozpaczam.

Dzwonimy do rodziców. Szok. Co robić? Nie ma czasu na pytania, telefon ze szpitala: „Kiedy pani przyjeżdża?” Nie zastanawiamy się, chyba trzeba pozwolić na tę drugą operację. Kto wie… teraz mam wątpliwości, brak czasu, szybko, szybko. Może tam już coś poruszyli, więc czas nagli.

Idę jak w narkotycznym widzie, nie wiem, co się ze mną dzieje. Szpital. Czyszczenie jelit. Telefon od doktora Karamana: zrobimy to i to, techniczny, precyzyjny język. „Ma pani jakieś pytania?” Tysiące, jak długo będzie mnie bolało serce po utracie macierzyństwa? Jak będzie wyglądało moje życie po operacji? Co będę mogła zaoferować Svenkowi? On też traci wszystko, nasza rodzina, przecież mieliśmy mieć czworo dzieci w okularach! Rozpacz, rozpacz, rozpacz. Dają mi tabletkę na sen. Śpię mocno.

Rano Svenek jest już obok mnie, gdy się budzę. Myją mnie, ubierają w biały fartuch z guzikiem na karku. Wkładają mi białe pończochy, które mają chronić przed żylakami. Wyglądam co najmniej dziwnie. Sanitariusz zabiera mnie do windy. Płaczę. Rozpaczam. Anestezjolożka w masce. Gładzi moją głowę. Szlocham: „Tak bardzo chciałam mieć dzieci, tak bardzo chciałam mieć dzieci…” Anestezjolożka: „Ciii, już dobrze, wyzdrowiejesz…” Zasypiam.

Sven

18 grudnia 1999, północ

Tamara ma raka.

Dowiadujemy się o tym 17 grudnia. Płaczemy razem. Jedna chwila i wszystko runęło. Jesteśmy w pułapce. „Mam raka! Dlaczego ja? Boję się. Nie będę miała dzieci!” „To teraz nieważne. Tylko twoje zdrowie się liczy. Zawsze możemy adoptować dzieci”. „Chcę mieć własne! Czwórkę w okularach. To kara za moje grzechy. Bóg mnie doświadcza”.

A potem:

„Kiedy robiliśmy serial, jakiś lekarz powiedział mi, że jeśli podczas operacji poruszy się raka, może to być groźne i należy go jak najszybciej wyciąć. Może dlatego chcą tak szybko. Mam zaufanie do doktor Deleuse i doktora Karamana. Musimy im wierzyć. Jeżeli się coś nie uda, to chcę, żebyś wiedział, że bardzo cię kocham. Żebyś pamiętał o wszystkim”.

Teraz Tamara już śpi w szpitalu. Śpij dobrze, Tamarko. Potrzebujesz jutro dużo sił. Wszystko będzie dobrze.

Co za dzień! Nigdy przedtem nie bałem się tak jak podczas operacji Tamary.

Jestem u niej już o siódmej. Czekamy razem. W końcu przychodzi sanitariusz i zabiera Tamarę do bloku operacyjnego. Scena jak z serialu Szpital Dzieciątka Jezus. Muszę prawie biec, tak szybko pielęgniarz pcha łóżko. Czekając na windę, całuję Tamarę jeszcze raz. Jest winda, wchodzą, drzwi się zamykają.

Zostaję sam. W pokoju staram się być myślami z Tamarą i wysyłać jej moją energię. Operacja miała trwać dwie i pół godziny. Dawno powinna być z powrotem. Pielęgniarki nic nie wiedzą. Pojawia się doktor Deleuse, już nie w fartuchu, wygląda na zmęczoną. „Wszystko się udało. Usunęliśmy, co trzeba. Teraz trzeba czekać na wyniki z laboratorium. Pani Tamara musi zostać przynajmniej dziesięć dni w szpitalu. Za godzinę powinna tu być”.

Dzwonię do naszych rodziców. Moi chcą przyjechać, będą za pięć godzin w Brukseli. Anestezjolożka i pielęgniarz przywożą Tamarę. Śpi. Wszędzie ma rurki, kilka podłączonych do brzucha, jedna przez gardło do żołądka. Tamara dostaje tlen, ale żyje i oddycha, jestem spokojniejszy. Otwiera oczy.

Przychodzi doktor Karaman. Jak zwykle bez fartucha, z aktówką pod pachą. Według Tamary przypomina raczej przedstawiciela handlowego. „Operacja się udała. Najważniejsze, że zdołaliśmy wyciąć wszystko. Teraz dziesięć dni rekonwalescencji. Po operacji rozmawiałem z doktorem Bondue. To onkolog, który będzie panią prowadził przez cały czas leczenia. Wszystko wskazuje na to, że dostanie pani pierwszą chemioterapię jeszcze przed wyjściem ze szpitala. Im szybciej zaczniemy, tym lepiej. Chemioterapia ma zniszczyć komórki rakowe, które ewentualnie zostały w organizmie, i zapobiec odnowieniu się raka. Ale ostateczną decyzję podejmie onkolog”. Na moje pytanie, co to za rak, słyszę: „Taki, jakiego mają wszyscy. Nic nadzwyczajnego”. Jasne. Tamara już wcześniej twierdziła, że doktor Karaman jest typowym chirurgiem, którego fascynują jedynie operacje i własna praca. Jest w tym rzeczywiście dobry. Jego zdaniem mamy do czynienia z rakiem jajnika. Jeśli rak mieści się w jajnikach i w macicy, z reguły znaczy to, że wszystko się zaczęło w jednym jajniku.

Absurd. Dlaczego Tamara? Nie ma przypadków raka w jej rodzinie. Nie palimy. Nie jemy mięsa. Zdrowo się odżywiamy. Dużo spacerujemy. Przez ostatnie dwa lata chodziliśmy w Warszawie przynajmniej dwa razy w tygodniu na jogę. Tamarę jednak od dawna bolały jajniki. Co miesiąc bardzo boleśnie przeżywała okres. Ale skąd ten rak?

Dzieci. Tak bardzo marzyliśmy o dzieciach. Tamara chciała mieć czworo, Macki w okularach.

Jakoś nam się nie udało w Warszawie. Chcieliśmy skorzystać z pobytu w Brukseli i z dobrego ubezpieczenia zdrowotnego, żeby zrobić dokładne badania i ewentualnie zacząć się leczyć.

[5 stycznia 2000]

Budzę się w moim pokoju otoczona rurkami, aparatami. Bóg wie, czym jeszcze. W moim gardle rurka, nie mogę łykać, nie mogę mówić. Svenek obok mnie. Czekał podobno bardzo długo na mój przyjazd z sali operacyjnej. Całe wieki, przez ten czas można osiwieć! Ale Svenek dzielny. „Wszystko dobrze – mówi anestezjolożka – operacja się udała”. Migają jak w filmie Karaman i Deleuse. Wszystko będzie dobrze… Chcę, żeby mi wyciągnęli rurkę z gardła. Nie, jutro.

Przyjeżdżają rodzice Svena, widzę Wernera, który zbladł na mój widok. To efekt tych wszystkich rurek. Rozmawiają, ja próbuję coś powiedzieć, ale z rurką nie idzie. Nazajutrz Macki przychodzą znowu, jest niedziela, mogę sobie już z nimi porozmawiać. Nawet żartuję. Sven się cieszy jak dziecko.

19 grudnia 1999

Dzień nadziei. Lepiej, coraz lepiej.

Niesamowite, jak dobrze czuje się Tamara już pierwszego dnia po operacji. Lekarze wpadają jeden po drugim. Od doktor Deleuse dowiaduje się, że musi zostać na święta w szpitalu. Lekarka uwalnia ją od rurki w gardle. Co za ulga. Wreszcie może normalnie oddychać i rozmawiać. Jak to dobrze, że moi rodzice są z nami. W południe Tamara chce troszkę pospać, my idziemy gdzieś na obiad. Tamara żartuje: „Werner, możesz zjeść mój deser”. Po południu rodzice wracają do Niemiec. Dzwonią rodzice Tamary. Ona rozmawia z mamą. Cieszy się, że chcą przyjechać na święta do Brukseli. Zwierzcie chcą tu zorganizować polskie święta. Przywiozą barszcz, pierogi itd. Potem Tamara dzwoni do Jagody, aby zapytać, czy rodzina może się zatrzymać u niej.

Zaprasza Jagodę i Przemka na wtorek do szpitala na swoje urodziny. Nie do wiary. Wracając do domu, wpadam do nich, żeby im wszystko opowiedzieć.

Tamara

[5 stycznia 2000]

Ciągle dają mi jakieś tabletki, zastrzyki, więc dość dobrze funkcjonuję. W poniedziałek, wtorek, środę odwiedzają mnie Jagoda i Przemek. Moje trzydzieste pierwsze urodziny spędzam w szpitalu. Od Svenka dostaję cudną koszulę nocną i szlafrok z misiami.

W czwartek 23 grudnia przyjeżdżają Zwierzcie. Wszyscy ubrani na czarno. Czy to pogrzeb? Zostają przez święta: zwiedzanie, zakupy, odwiedziny w szpitalu. Żartują, jest fajnie. Ja stawiam pierwsze kroki, myję się sama, jestem głodna. Ciągle jak w pijanym widzie. Te tabletki?

Zwierzcie wyjeżdżają we wtorek rano 28 grudnia. Tego samego dnia mam pierwszą chemioterapię. Kiedy do moich żył leją się medykamenty, głównie śpię. Wieczorem jestem w złym nastroju, dają mi krew, która nie chce już płynąć do mojej żyły. Boli.

29 grudnia, środa

– wychodzę ze szpitala. W domu natychmiast zasypiam. Czuję się źle. W nocy jest mi na przemian zimno i gorąco. Mam sny. Jest bardzo niebiesko, latam w przestworzach prowadzona przez jakąś postać. Zaglądamy do barów, pijemy drinki. Przed nami na ziemi leżą pokotem ludzie, śpią.

Drugi sen: Jestem w jakimś domu, mam opiekować się babcią, która tak naprawdę nie żyje. Strasznie się boję. Jestem sama, choć czuję obecność jakichś postaci, może duchów.

Trzeci sen: Okazuje się, że muszę mieć trzecią operację, mam jeszcze raz wrócić do szpitala. Wracam. Ostatni pacjenci idą do domów na święta czy sylwestra. W szpitalu nie ma nikogo. Jestem sama. Wracam do domu po rzeczy. Sven mi mówi, że już ma tego dość. Biegnę przez park nad rzeką zapłakana. Ciągle się budzę tej nocy.

Czwartek, 30 grudnia,

jest koszmarem. Czuję się jak w narkotycznym zwidzie. Nie mogę nic jeść, trochę piję. Nie mogę się wypróżnić. Boli mnie brzuch, rana, żołądek, wątroba, wszystko. Cholera. Śpię, myślę, czarne myśli, boję się śmierci. Przyjeżdża David, potem Stephan z Berlina. Rozmawiamy, patrzą na mnie, jest dość smutna atmosfera. Jemy kolację razem. Jeszcze noc, znowu koszmarna.

31 grudnia, sylwester.

Macek wyciąga mnie na pierwszy spacer. Boże, nie mogę iść. Wolno, wolniutko. Robimy zakupy na wieczór, trzeba się przebrać – nie mam do tego głowy. Potem odpoczywam. Wieczorem Przemek, chłopak Jagody, zawozi mnie samochodem do niej. Dwanaście osób, jak dwunastu apostołów, zasiada do wspólnego stołu. Jemy. Nawet ja. Tańczymy, ja też trochę próbuję. Jest miło, ludzie nieskomplikowani. Zostajemy do drugiej nad ranem. Wreszcie ludzie wokół mnie, nie szpital, ale życie. Jestem szczęśliwa, mimo że wiem, jak bardzo jestem chora.

Nazajutrz wspólne śniadanie, potem kolacja. Oglądamy wideo z naszego ślubu, potem tańczymy. Do domu wracamy też koło drugiej. Znowu fantastyczny dzień. Dużo ludzi wokół mnie, chce mi się żyć.

W niedzielę 2 stycznia 2000 roku spotykamy się z Celinę i Martinem. Rozmawiamy o tym i owym, o Brukseli, religii, mało o chorobie. Celinę i Martin myślą o ślubie. Fajnie!

Sven

2 stycznia 2000

Wigilia w szpitalu. Tamara do ostatniej chwili miała nadzieję, że lekarze wypuszczą ją na trzy godziny. Najważniejszy prezent dostaliśmy od doktora Bondue, onkologa Tamary. Przed południem przeprowadzano ostanie badania, aby sprawdzić, czy nie ma przerzutów. Kości, jelita, wątroba, żołądek, płuca – wszystko jest w porządku. Doktor Bondue twierdzi, że chirurdzy wykonali bardzo dobrą robotę.

Mama Tamary jest zdumiona, że nawet w Wigilię robią badania. Dziwi się, kiedy kolejno pojawiają się u Tamary doktor Deleuse, doktor Bondue i urolog. Tamara żartuje, że jest już zmęczona tabunem lekarzy. Zwierzcie nie chcą uwierzyć, że pielęgniarki co rano zmieniają pościel i myją Tamarę od stóp do buzi. Że nie trzeba pielęgniarkom i lekarzom za taką opiekę dawać pieniędzy.

Później kolacja wigilijna u Jagody. Tamarze na razie nie wolno jeść takich potraw. Wieczór spędzamy z nią w szpitalu. Rodzice przynoszą makowiec dla pielęgniarek. Tamara leży w pokoju sama, bo dużo pacjentów wyszło przed świętami do domu. Rodzinna atmosfera: prezenty, opłatek. Kazik, ojciec Tamary, dołącza do modlitwy prośbę, żebyśmy następną Wigilię mogli spędzić jak co rok wszyscy razem w Zielonej Górze.

W czasie świąt obserwujemy, jak Tamara powoli odzyskuje siły. Codziennie przychodzi młoda i bardzo sympatyczna rehabilitantka. Dziwi się, że Tamara tak energicznie podnosi nogi i tak głęboko oddycha brzuchem. To efekt jogi. Zaczynają chodzić, najpierw w pokoju, potem po korytarzu. Tamara ma apetyt i wraca jej poczucie humoru:

„Wiesz, na pewno jesteśmy bohaterami wszystkich pielęgniarek na oddziale. Love story. Taka młoda para. I on, taki czuły, zawsze jest przy żonie”.

We wtorek Tamara przechodzi pierwszą chemioterapię. Substancje mają zarazem zniszczyć i zapewnić życie. Jedna substancja jest tak agresywna, że trzeba wymienić dren – roztapia zwykły plastyk. Na szczęście Tamara dobrze znosi chemię. Nie ma wymiotów i innych nieprzyjemnych objawów ubocznych, które się często zdarzają pomimo leków zapobiegawczych.

Po dwóch tygodniach mam Tamarę wreszcie w domu. Jest słabiutka. Zmiana szpitalnego trybu życia była zbyt gwałtowna. Środa i czwartek są ciężkie. Bóle i problemy ze spaniem. Wraca temat dzieci. „Nie będę mogła mieć dzieci. Przecież miało być czworo, rude i w okularach”. Mówię, że adoptujemy dzieci i będziemy je tak samo kochać jak własne. Ale Tamara nie daje się przekonać. „Myślisz, że kobieta po raku dostanie szansę na adopcję? Jestem skończona”. Sam już o tym myślałem, ale w tej chwili Tamara potrzebuje nadziei i perspektyw. „Na pewno będzie to możliwe, kiedy całkiem wyzdrowiejesz. Najpierw musisz przejść leczenie. Dowiemy się dokładnie. Poczekamy kilka miesięcy”.

Co z sylwestrem? Na początku grudnia Jagoda i my zaprosiliśmy po kilka osób do Brukseli. Nasi przyjaciele wiedzieli, że Tamara miała pierwszą operację, niektórzy nawet, że zaraz potem jeszcze jedną. Ale nikt oprócz Jagody i Przemka nie wie o raku. Tamara boi się, że zepsuje innym nastrój.

W sylwestra wychodzę z Tamarą pierwszy raz na mały spacer. Wielka radość. Powrót do świata. Kupujemy jakieś rzeczy, aby się troszkę przebrać wieczorem. Dla Tamary srebrny spray do włosów. Tamara przerabia moje okulary na cyfrę 3000, bo 2000 byłoby mało oryginalne. Goście już są, przygotowują u Jagody wszystko na wieczór. Opowiadam Dawidowi i Stephanowi, co się stało. Celinę i Martin dowiadują się dopiero wieczorem od Tamary.

Jest nas dwanaścioro, pięcioro Polaków, czworo Niemców, dwoje Francuzów i jedna Szkotka. Tamara dobrze wygląda. Je, rozmawia, żyje. Kiedy ludzie zaczynają tańczyć, siada wygodnie na łóżku Jagody. Stąd obserwuje zabawę. Ktoś zawsze z nią rozmawia. Potem nie wytrzymuje i także zaczyna tańczyć. Waham się pomiędzy troską, czy to nie za duży wysiłek, i radością, że Tam tańczy, jest wśród ludzi, żyje. Wszyscy czują, że są świadkami małego cudu. W pewnym momencie grają I will survive, Tamara tańczy i śpiewa: przeżyję. Przed północą szukamy piosenki, która istnieje we wszystkich językach. W końcu śpiewamy: Nehmt Abschied Brueder. Dopiero po drugiej wracamy szczęśliwi i zmęczeni piechotą do domu.

Dzisiaj goście wyjechali. Jutro wracam do pracy i musimy zorganizować sobie przyszłość. Warszawa czy Bruksela? Trzeba porozmawiać z ludźmi w parlamencie. Co będzie z moją pracą w Warszawie, którą mam zacząć w marcu? Wszystko przemawia za tym, żeby Tamara skończyła leczenie w Brukseli. Dla niej i dla mnie zaczyna się nowe życie, które wymaga od nas dużo sił. Mam tylko nadzieję, że będę dla Tamary takim wsparciem, jakiego potrzebuje.

Tamara

[5 stycznia 2000]

Poniedziałek, 3 stycznia – zostaję sama w domu. Czytam. Dużo czytam Agathę Christie. Zabójstwa, morderstwa, genialnie zbrodnie. Człowiek nie może się oderwać. To dobre. Wieczorem spacerujemy ze Svenkiem. Wytrzymuję już godzinę w drodze – jestem dumna. Śpię coraz więcej, czarne myśli powoli odchodzą, nie widzę już śmierci siedzącej na kanapie. Wtorek, środa… w szpitalu badania krwi i moczu. Czy chemioterapia jest odpowiednia???

W czwartek jedziemy do Wiedenbrück do Maćków. Jest jak zawsze fajnie, dobre jedzenie. Piszę e-maile, ludzie też piszą, współczują. Nasz świadek Gunnar dzwoni z Bangkoku zdeprymowany. Rozmawiam z nim dość wesoło, może za wesoło jak na moje położenie. Nie chcę jednak, by ludzie czuli się przytłoczeni moim smutkiem. To nie ich sprawa, na pewno mają wiele własnych problemów. Przychodzi e-mail w sprawie pracy w Komisji Europejskiej, w sekcji Słowacja. Może coś z tego będzie, Macek musi pójść na rozmowę.

A więc Bruksela albo Warszawa? Tutaj chyba nas więcej trzyma, moje chemioterapie, ewentualne dalsze leczenie. Co będzie za kilka miesięcy??? W Warszawie zostawiliśmy dużo rzeczy, ale to można przecież przywieźć. Nie wiem, co radzić Svenkowi, zobaczymy, co z tą pracą w komisji. Blinz, dyrektor fundacji Eberta, będzie czekał na Svena. Dobry człowiek. Jego żona w zeszłym roku przeszła operację raka piersi. Wie, co to oznacza dla nas. Wie, bo sam to przeżył. Poseł Martin Schulz pomoże Svenowi dostać jeszcze jeden staż na pięć miesięcy – tym samym Parlament Europejski będzie mnie mógł ubezpieczyć.

Boże, jakoś to się wszystko układa. Ciągle się boję, mam czarne myśli, ale przecież ludzie nam pomogą. I jesteśmy razem Svenek i ja. Mój Svenek, taki kochany. KOCHAM CIĘ!

Jutro mam wizytę u mojego onkologa, doktora Bondue. Powie mi, czy wszystko gra z krwią. Boję się trochę tej wizyty, mam nadzieję, że dowiem się wszystkiego. Chciałabym wiedzieć, jak naprawdę ze mną jest. Mam szansę żyć czy nie.

TAMARA MATZKE, ŻONA SVENA MATZKE, CÓRKA KAZIMIERZA I MARII, SIOSTRA ANI I RAFAŁA, SYNOWA LIESEL I WERNERA, PRZYJACIÓŁKA WIELU OSÓB.

6 stycznia 2000

Droga Tamaro, drogi Svenie! Od kiedy dowiedziałem się dziś rano, co ty, Tamaro, i co wy obydwoje przeżyliście w ostatnich dwóch tygodniach i jak ciężka jeszcze droga przed wami, myśli o tobie i o was wypierają wszystko inne. Szok ciąży nad wszystkim, o czym myślę, co czuję i co robię. Z pierwszym przerażeniem mieszają się smutek, niepewność i nadzieja – zupełny chaos uczuć. Po prostu nie można sobie wyobrazić, przez co ty, Tamaro (a także i ty, Svenie), przeszliście w tych ostatnich pełnych bólu tygodniach.

Życzę ci siły, której potrzebujesz w czasie chemioterapii w najbliższym półroczu – dla was obydwojga będzie to niewątpliwie najtrudniejszy czas, jaki kiedykolwiek przeżywaliście. Niech obawa i ból coraz bardziej ustępują nadziei! Siła twojej ironii, Tamaro, i twój trzeźwy optymizm, Svenie, napełniają mnie ufnością (tym bardziej że mimo tego wszystkiego, co przyniósł koniec roku, na waszej imprezie sylwestrowej znaleźliście odwagę, by tańczyć).

To, że nie mogę być teraz z wami, jest dla mnie bardzo trudne. Ta sytuacja sprawia, że jeszcze bardziej wątpię, czy moje życie, tak odległe od domu, ma sens. Myślę, że najpóźniej w marcu przyjadę do Europy, i cieszę się bardzo na nasze ponowne spotkanie. Chciałbym z wami rozmawiać. W e-mailach trudno jest wyrazić uczucia. Spróbuję chociaż do was zadzwonić, dzisiaj lub jutro.

Życzenia noworoczne brzmią z reguły pusto. Jednak życzę ci, droga Tamaro, szybkiego wyzdrowienia, a wam obydwojgu pełnego nadziei Nowego Roku, w którym będziecie znajdować powody do radości. Na teraz życzę wam miłego weekendu w Wiedenbrück i serdecznie

pozdrawiam Wernera und Liesel.

Ściskam was mocno – wasz Gunnar

6 stycznia 2000

Drogi Gunnarze,

Dziękuję za twoje pełne współczucia słowa. Ostatnio musiałem wielokrotnie opowiadać o chorobie Tamary. Początkowo krępowałem się – nie chciałem przerażać dobrych przyjaciół. Teraz już wiem, że naprawdę mamy dobrych przyjaciół, którzy w zależności od usposobienia reagowali różnie, ale zawsze właściwie.

Na szczęście w Parlamencie Europejskim spotykam się z dużym zrozumieniem. Wszyscy mówią, że znajdzie się jakieś rozwiązanie, by przedłużyć moją praktykę, a tym samym nasze ubezpieczenie. Wszystko rozstrzygnie się w najbliższym tygodniu.

Właśnie nadszedł e-mail od firmy producenckiej Tamary. Proponują jej następną pracę od lutego. Chodzi także o telenowelę dokumentalną, która rozgrywać się będzie w Centrum Zdrowia Dziecka, gdzie leczy się również dzieci chore na raka. To ironia losu. Tam spędziła zawodowo cały zeszły rok w szpitalu, gdzie miała do czynienia z ciężko chorymi. Teraz ona jest pacjentką. Kiedyś powiedziała, ze jej rak chyba pochodzi z tamtego okresu. Wówczas nie mogła zdystansować się od tych spraw, była w zbyt bliskim kontakcie z chorymi i ich cierpieniem. Ale teraz pomagają jej te doświadczenia i przykład ludzi nieuleczalnie chorych, a mimo to pełnych nadziei i radości życia. Masz rację – to rzeczywiście niewiarygodne, że Tam tańczyła podczas sylwestra.

Pozdrawiam – Sven

9 stycznia 2000

Hej tam. Tam,

Jesteś bardzo dzielna i jak czytałam twój list, to na przemian ściskało mnie w gardle, chciało mi się śmiać albo płakać. Czy już podjęliście decyzję i zostajecie w Brukseli? Jak długo masz być poddawana chemioterapii? Czy będziesz mogła mieć dzieci? Mam nadzieję, że szybko wracasz do sił. Dobrze jest mieć takiego Svena przy sobie. Tak sobie myślę – jakie to wspaniałe być fazein z kimś, kto cię kocha, wspiera, rozumie i jest najlepszym przyjacielem. Szczęściara z ciebie, co? Ze Svena też, bo ma ciebie. Brakuje nam tu was.

Uściski dla was od nas – Asia

Tamara

11 stycznia 2000

Rano zauważyłam, że wypadają mi włosy. Jeden po drugim. Dziwne uczucie. Będę łysa? Mam już wariant chusteczkowy, ale wolałabym jakiś kapelusik maleńki. Boję się tego, koszmar, koszmar. Dzisiaj wizyta u doktora Bondue, mojego onkologa. Mam przygotowaną listę pytań: Jak wyniki? Dlaczego nie mogę spać? Dlaczego po pierwszej chemioterapii bolał mnie brzuch, wątroba? Co to za dreszcze w nocy – efekt hormonów? Co dalej? Co dalej?

Bóg mi daje, Bóg mi odbiera, śpiewa Kayah. Wczoraj znowu wróciły czarne myśli. Nie będę nigdy miała dzieci. Tak bardzo chciałam, malutkie w okularach, jak Svenek. Płacz, rozpacz. Co robić, co robić?

Wczoraj poszłam na niemiecki, nie mogłam jednak opowiadać o mojej chorobie. Jak to będzie, kiedy już nie będę miała włosów? Chustka na głowie, ona ma raka… Boże, ciężko mi na sercu. W Wiedenbrück zauważałam pierwsze siwe włosy na skroniach. Ale bez włosów może jeszcze trudniej?

Boże, Boże…

12 stycznia 2000

Wizyta u doktora Bondue załamała mnie kompletnie. Boże, co robić? Badania ogólnie dobre, tylko anemia. Zbadał mnie dokładnie, popatrzył na bliznę. W końcu zdobyłam się na pytanie, jakie mam szansę. Na dziesięć kobiet osiem udaje się uratować. Czy ja będę w tych osiemdziesięciu procentach, czy może w dwudziestu? Koszmar oczekiwania na werdykt: winna czy niewinna? Rak typu IIIb. Są typy I, II, III, IV. Przy I nie robi się chemioterapii, przy II jest to już nieodzowne, III: dwa jajniki, macica i zaczął iść w górę. Bondue podał jakąś nazwę – petit bassin – co to jest? Dziwny w ogóle ten facet, roztrzepany, biega, wypełnia karty, odpowiada na pytania jakby z przymusem. Może sam ma już dosyć takich przypadków, beznadziejnych. Nie jest dobrym psychologiem, trochę jakby się chciał pozbyć człowieka z gabinetu. Zobaczymy… Teraz nic nie mogę zrobić. Muszę mu wierzyć. Mój los w rękach jednego człowieka.

Noc miałam w miarę spokojną, choć jak zwykle nie mogłam zasnąć. Doktor Bondue dał mi jakieś środki nasenne, chyba będę je brała dla spokoju duszy. Najbardziej się boję nocy… i tego, co mnie czeka, jeśli będą przerzuty. Boję się bólu i czekania na śmierć. Samej śmierci nie. Widziałam ją we śnie. Tylko ten ból, rezygnacja, Sven przy mnie płaczący. Boże, odpuść mi wszystkie grzechy i pozwól umrzeć spokojnie.

Dzisiaj czuję, że życie jest we mnie. Dobrze się czuję, nic mnie nie boli. Tylko głowa pracuje na przyśpieszonych obrotach. Co będzie, co będzie, co będzie? Zadzwoniłam do doktor Deleuse – wszystko będzie dobrze, powiedziała kobieta, która być może uratowała mi życie. W piątek spotkamy się z nią, dobrze, cieszę się, bo ją lubię i jej wierzę. Czy zapytać o doktora Bondue?

Muszę być silna, wyjść do ludzi, skończył się sylwester, skończyła się impreza. Teraz czas dla mnie samej, dla mnie i Svenka. Nie chcę widzieć, jak on cierpi. Za co? Kocham cię, Svenku, i dziękuję, że jesteś przy mnie.

Dalej, życie czeka…

17 stycznia 2000

Jestem prawie łysa. Gdzieniegdzie włosy, które najpóźniej jutro wypadną. Muszę wytrzymać te kilka miesięcy. Ciężka psychiczna przeprawa. Jak się czuje człowiek, który garściami wyciąga sobie włosy z głowy? Może ja już też zwariowałam? Nie, jeszcze nie.

U doktor Deleuse było smutno i wesoło zarazem. Ona jak zwykle precyzyjnie odpowiadała na moje pytania. Menopauza: sucha skóra, ataki gorąca, wypadanie włosów, brak zainteresowania seksualnego… Słuchałam tego wszystkiego i było mi smutno. Nie mogę mieć dzieci, nie będę nic czuła, kiedy będziemy się kochać ze Svenkiem, mam raka, przechodzę chemioterapię, może będą przerzuty. Chcę wierzyć, że nie, że z tego wyjdę. O to modlę się do Boga. Tak dużo może znieść człowiek? Teraz już wiem, że bardzo dużo. W ogóle to dobrze się czuję, brzuch przestał boleć (doktor Deleuse zadowolona), tylko ciągle nie mogę spać. Może to efekt tych środków usypiających, które mi podawano w szpitalu?

Jutro druga chemioterapia, której bardzo się boję. Jak ją zniosę? Czy będzie tak ciężko jak ostatnim razem? Doktor Deleuse powiedziała, że każda następna chemio jest lżejsza, to znaczy nie czuje się tak bardzo jej efektów. Jutro zobaczymy, czy miała rację. Chciałabym być w formie, kiedy przyjadą Macki.

Rodzice Svenka przyjeżdżają na kilka dni, szkoda, że w tak niedobrym dla mnie okresie. Ale z drugiej strony to mnie mobilizuje do aktywności, tak jak już było na sylwestra.

Svenek miał rozmowę w Komisji Europejskiej w sprawie pracy – w czwartek dostanie odpowiedź. W parlamencie przedłużono mu staż, więc wszystko układa się dobrze. Teraz tylko ciągle pytanie: Bruksela czy Warszawa? Warszawa czy Bruksela? Tutaj będę miała na pewno lepszą opiekę. Ale co mogę tu robić, jeśli wyjdę z tej choroby? Zobaczymy. Jeżeli Macek dostanie tę pracę – pewnie zostaniemy. Jeśli nie, to będziemy jak zwykle w zawieszeniu. Ale do tego już się przyzwyczailiśmy przecież. Nigdy nic nie wiadomo. Kiedy w końcu będziemy mieć własne łóżko? O własnym domu nie wspomnę.

Byliśmy w kinie na Buena Vista Social Club Wima Wendersa, cudowny film o ludziach, dla których muzyka jest najważniejszą rzeczą. Bardzo piękny, wzruszający dokument.

Z Jagodą zrobiliśmy sobie wieczorny seans wideo – Truman Show Petera Weira po angielsku. Dobrze, że już znałam treść.

Niech żyje życie!

Jutro następna chemioterapia…

18 stycznia 2000

Wtorek. Następna chemioterapia. Jestem podłączona do różnych rurek, chemia na n… i na d… nie można wymówić skomplikowanych nazw. W nocy spałam dobrze, efekt tabletki nasennej. Teraz czuję się coraz słabsza, coraz słabsza. Może nawet zasypiam.

Doktor Bondue był, wpadł i wypadł. Mogę jechać do Polski. To dobrze. Mam wziąć z sobą raport dla lekarza polskiego. Leży tutaj na stole. Czy przeczytać? Biję się z myślami – może mnie zdołuje? Wiem jednak przecież wszystko. A może nie wiem?…

Przeczytałam. Bardzo fachowe nazwy, które nawet jeśli coś mówią, to nie mnie. Na końcu informacja, że moje organy są dokładnie zbadane. Teraz rozumiem. Doktor Deleuse mówiła mi, że próbki zostały wysłane do Bostonu na dokładne przebadanie. Rak nie został sklasyfikowany, nie wiedzą, jaki to typ, więc tym bardziej chemioterapia jest vague. Czy to będzie strzał w dziesiątkę? Boże, daj mi szansę, proszę.

Już po chemioterapii. Od dziewiątej do drugiej, nie tak znowu długo. Macuś był przy mnie rano, potem pojechał na chwilę do parlamentu i wrócił. Kochany mój, najdroższy. W domu przespałam dwie godziny, ale nie wiem, czy to wynik chemio, czy też może normalne zmęczenie po nieprzespanych nocach. Czuję się w miarę dobrze. Po kolacji bolał mnie brzuch, ale teraz wieczorem wszystko wygląda OK. Może tym razem nie będzie tak źle?

19 stycznia 2000

Czuję się dobrze. Noc przespałam, budząc się co jakiś czas. Dziś rano posprzątałam, bo przyjeżdżają Macki i trzeba ich jakoś przyjąć. Czuję zmęczenie, ale nie jest ono tak przygnębiające jak ostatnim razem. Jak będzie jutro? Ostatnio na efekty chemio czekałam 48 godzin. Mam nadzieję jednak, że dobrze się będę czuła. Mogłabym pogalopować z Mackami po mieście.

Postanowiłam, że sprawdzę, jak wyglądam w peruce. Wcześniej nie chciałam o tym słyszeć, ale teraz widzę, że trzeba się będzie zastanowić. W końcu to nie takie strasznie, kobiety noszą peruki z własnej woli.

Wszystko wskazuje na to, że w ten weekend pojadę do Zielonej Góry. Macuś ma jechać służbowo do Warszawy.

20 stycznia 2000

Dzisiaj rano czuję się średnio. Nie tak jak ostatnim razem, ale nie tak znowu dobrze. Zrobiłam z Mackami dwugodzinną rundę i było przyjemnie. Chociaż się przeszłam, to już coś.

Dzisiaj idę do doktora Bondue. Ciekawe, co powie. Sven dalej nic nie wie o pracy, bo gościa nie było w biurze. A kazał zadzwonić!

21 stycznia 2000

U doktora Bondue dobra wiadomość – w testach krwi jest wskaźnik, który pokazuje, czy w organizmie człowieka są komórki rakowe. 35 to jeszcze stan normalny, po przekroczeniu tej liczby zaczyna się choroba. 14 grudnia przed operacją miałam około 200, przed pierwszą chemioterapią 133, po niej 21! A więc radość, wszystko idzie dobrze, chemio jest właściwa. Boże, spraw, żeby tak było. Jest nadzieja na wyzdrowienie. Oczywiście choroba może wrócić, ale wierzę, że nie. Doktor też był zadowolony, nawet powiedział, że wszystko będzie dobrze, co mu się wcześniej nie zdarzyło. Wracaliśmy ze Svenkiem do domu szczęśliwi z tej dobrej nowiny. Wreszcie jakieś światełko w tunelu, nie tylko smutki i wypadanie włosów. A wypadają. Jestem już prawie łysa. Taki ROBAK. Ale co tam, niech wypadną, byle potem było wszystko dobrze.

Dzisiaj czułam się jeszcze zmęczona, ale wieczorem zaczęły wracać siły. Poszliśmy z Mackami i z Jagodą na koncert muzyki fado, portugalskiej piosenkarki Misii. Było fajnie, nastrojowo, smutne pieśni, ale jakoś pełne dumy i pokory zarazem.

Jutro jedziemy do Wiedenbriick, a w niedzielę dalej do Polski – ja do rodziców, a Svenek do Warszawy.

Sven

22 stycznia 2000

Znalazłem informacje na temat raka jajnika w Internecie. Rak zaczyna się od jednej komórki, która z różnych przyczyn nabywa zdolność do niekontrolowanego rozwoju i nieśmiertelność. Komórka nowotworowa nie atakuje wprost komórki zdrowej, ale rozrasta się, zabierając jej pożywienie i przestrzeń.

Rak jajnika jest uleczalny pod warunkiem, że zostanie wcześnie wykryty. W Stanach Zjednoczonych choruje na niego co pięćdziesiąta siódma kobieta. Niestety tylko w 25 procentach przypadków wykrywa się go we wczesnym stadium. Większość to stadium zaawansowane, w tej grupie tylko 25 procent chorych przeżywa następnych pięć lat. Na raka jajnika w Niemczech umiera co roku ponad sześć tysięcy kobiet, w Polsce około dwóch tysięcy. Chorują przede wszystkim kobiety powyżej pięćdziesiątki. U Tamary ginekolodzy podejrzewali najpierw coś zupełnie innego, bo kobiety w tym wieku mogą mieć różne problemy z jajnikami. Przypominam sobie, że już wiosną, kiedy chodziliśmy na jogę, Tamara skarżyła się, że przy skrętach czasami bolą ją jajniki. Rak podobno może się rozwijać miesiącami, nawet kilka lat. Może doktor Deleuse podejrzewałaby coś niedobrego, gdyby Tamara była jej pacjentką od dłuższego czasu. Z dzisiejszej perspektywy symptomy się zgadzają: długie okresy, bóle brzucha, zmęczenie, zawroty głowy itd.

Niestety rak jajnika jest trudny do wykrycia. Nawet U S G i tomograf komputerowy nie zawsze pomagają. U Tamary było widać tylko bardzo regularną torbiel. Nic nie wskazywało na raka. Dopiero w czasie pierwszej operacji chirurdzy zaczęli mieć podejrzenia, a później analizy laboratoryjne potwierdziły obecność komórek rakowych. W większości przypadków raka jajnika wykrywa się w zaawansowanym stadium. Typ III lub IV. Co nie rokuje wielkich szans. Istotne dla leczenia jest, czy chirurgom uda się usunąć raka z marginesem. Na szczęście u Tamary, dzięki doktor Deleuse i doktorowi Karamanowi, wszystko zostało usunięte. Później trzeba wybrać odpowiednią chemioterapię, aby zniszczyć komórki rakowe pozostałe w organizmie i zapobiec nawrotowi. Wybór zależy od typu raka. Lekarze próbują ustalić, w którym miejscu się wszystko zaczęło, gdzie po raz pierwszy pojawiły się komórki rakowe. Najlepiej wiedzieć jak najwięcej o wrogu.

U Tamary rak niestety nie został sklasyfikowany. Ale najważniejsze, że chemioterapia działa. Wszystko wygląda jak najlepiej. Wskaźnik jest niski. Tamara znosi chemioterapię bez większych skutków ubocznych. Generalnie jest w dobrej formie. Na razie nie chce wiedzieć więcej o chorobie. W Niemczech i w Belgii szukała tylko książek o ludziach, którzy przeżyli raka.

Tamara

26 stycznia 2000

Jestem w Zielonej Górze. Dzwonią ludzie, trzeba im jeszcze raz o tym wszystkim opowiadać, jeszcze raz przez to przejść. Spotkałam się z Dagmarą, kiedy się dowiedziała, popłakała się. Rozmawiałam przez telefon z Aśką i z Agatą. Dużo siedzę w domu, bo jestem przeziębiona, a za oknem pogoda ohydna. Katuję więc telewizję i mam już jej pomału dosyć.

W nocy nie śpię dobrze, co chwilę się budzę, długo po zgaszeniu światła nie mogę zasnąć. Ostatnio przyśnił mi się pająk. Myślałam, że to oznacza śmierć, i popłakałam się rano przy śniadaniu. Potem kupiłam sennik, a tam stoi, że to fortuna, pieniądze. Jestem przewrażliwiona, to oczywiste, coś boli mnie w prawym boku i zaraz myślę, że to przerzut. Jak tu sobie wyrobić pozytywne myślenie? To znaczy być silną, robić coś, zajmować się czymś pasjonującym. Wszyscy mówią, że jestem silna, a ja myślę, że jestem słaba, i boję się każdej chwili – i tego, co będzie, i tego, co mnie czeka. Najgorzej, gdy będzie bolało, ale przecież są tabletki przeciwbólowe.

Nie powinnam się martwić, tylko myśleć o pozytywnych rzeczach. Wyjdę z choroby, ułożymy sobie z Maćkiem życie, adoptujemy dzieci, będziemy wspaniałą rodziną. Albo mnie nie będzie. I oto pozytywne myślenie.

Macuś jest w Warszawie, załatwia różne rzeczy, musimy coś zrobić z mieszkaniem. Chciałabym, żeby wszystko się wyjaśniło, chciałabym wiedzieć, na czym stoimy.

Inny sen:

Wchodzę do sklepu, Rafał jest sprzedawcą jakichś rzeczy o niedobrej sławie, związanej z Diabłem. Martwię się o Rafała, siedzę, ale widzę, że on nie ma z tym nic wspólnego. Wstając, zostawiam po sobie czerwoną plamę krwi na krześle, na którym siedziałam.

29 stycznia 2000

Kocham!

Jesteśmy znowu w Niemczech u Maćków. Miałam zadzwonić jeszcze do ciebie, Asiu, ale ostatnie dni w Zielonej byty dosyć krótkie, musiałam załatwić wiele spraw. Pięć dni tylko, ale zobaczyłam rodzinkę i było naprawdę wesoło. Wszyscy bardzo się mną opiekowali, nawet Rafał, mój trzynastoletni brat, wychodząc któregoś dnia do szkoły zapytał, czy może wolałabym, żeby ze mną został. Jest bardzo dojrzały jak na swój wiek.

Wszystko wskazuje, że zostaniemy w Brukseli. Szkoda tylko, że was tam nie ma. Ale może jak Baśka podrośnie, to nas odwiedzicie. Całuję całą trójkę i do zobaczenia, bo prawdopodobnie jeszcze w lutym przyjedziemy do Warszawy zlikwidować mieszkanie.

Tam

6 lutego 2000

Tam,

Żałujemy ogromnie, że zostajecie na dalekim zachodzie – ale w dzisiejszych czasach podróży kosmicznych nie przeszkodzi to nam w kontaktach, no i jest tez Internet.

List, który dostałam od ciebie już dawno, sprawił, że przeczytałam Jednoroczną wdowę Iwinga. Dawno mi się tak dobrze niczego nie czytało, więc proszę cię o więcej recenzji. Kiedyś jeszcze na studiach odkryłam, że niektóre książki przeszkadzają v pomoczę do zdrowia – zachorowałam na jakąś głupią grypę i wzięłam się do Dostojewskiego – najpierw Idiota, potem Bracia Karamazow – no i kurde, nie mogłam wyzdrowieć, bo ogarniała mnie taka deprecha jesienna. To ty rosyjskich wielkich pisarzy lepiej nie czytaj.

A co teraz czytasz? jest pewnie u ciebie siostra, więc dużo czasu spędzacie razem. Dbaj o siebie i uważaj na głupie zarazki. Niedługo przyjdzie wiosna i świat będzie wyglądał inaczej.

Całuję was bardzo mocno – Asia

Sven

29 lutego 2000

Dzisiaj czwarta chemioterapia. Co trzy tygodnie chodzimy rano do tak zwanej kliniki dziennej. Jest to osobny oddział szpitala, gdzie odbywają się ambulatoryjne chemioterapie. Na szczęście nie ma tu wspólnej sali, gdzie podczas zabiegu wszyscy razem siedzą na fotelach, tylko dziesięć pokoików. Każdy może robić, co chce: czytać, oglądać telewizję albo spać. Zawsze te same pielęgniarki. Panuje przyjemna atmosfera. Tamara boi się tylko momentu, kiedy pielęgniarka szuka dobrej żyły – ma bardzo słabe żyły i niektóre już się nie nadają. Boli. Pojawia się doktor Bondue, który zbada Tamarę i powie, czy wszystko w porządku. Potem jadę do parlamentu. Koło drugiej Tamara już jest w domu. Tydzień po chemioterapii musi iść na pobranie krwi. Dwa dni później czekamy na doktora Bondue, który w swoim gabinecie podaje nam wysokość wskaźnika. Na razie wszystko jest w porządku.

W zeszłym tygodniu pojechaliśmy autobusem do Polski, aby zlikwidować warszawskie mieszkanie. Los zdecydował, że zostaniemy na jakiś czas w Brukseli. Powoli nasze życie wraca do względnej normalności. Tamara jest bardzo aktywna. Była u nas przez dwa tygodnie Ania, moja najbardziej ulubiona i jedyna szwagierka. Razem chodziły po sklepach, zwiedzały Brukselę, pojechały do Louvain, Gandawy i Brugii. Wieczorem Anię bolały nogi. Tamara nic.

W nowym mieszkaniu jest miejsce dla gości. W niedzielę przyjeżdża na parę dni Dagmara, niedługo odwiedzą nas następni. To dobrze, że Tamara ma towarzystwo. Na razie nie chce poznawać nowych ludzi. Nie czuje się dobrze w chustce, pod którą kryje łysą głową. Na szczęście takie chustki stały się akurat modne. Inne kobiety mają jednak brwi i rzęsy.

Jak zawsze chodzimy dużo do kina. Ale trzeba być ostrożnym. Dawniej nie zwracałem uwagi na to, jak często pojawia się w filmach motyw raka. Siedzimy sobie i nagle po godzinie ktoś z bohaterów choruje na raka. Proponuję, żebyśmy wyszli. Nie, Tamara chce zostać. Trzymam ją za rękę i jakoś udaje nam się przetrwać.

16 marca 2000

Cześć, Błoniarki,

Osiedliśmy na stale w Brukseli. Ulica Baboszewska nie istnieje, zwinęliśmy majdan. Wynajęliśmy tu mieszkanko, na poddaszu, cudownie, okna wychodzące na niebo. Naprawdę piękny nasz domek.

Wszyscy wpadają w zachwyt, że tyle tu światła, tyle okien i taki piękny widok, i w ogóle i w szczególe. Ja tez bardzo lubię to miejsce. Dobrze się czuję na moich metrażach, gdzie podłoga z belek, bieluteńkie ściany, widok na dachy innych domów, które lezą na wzgórzu. Więc wygląda to jak obraz zawieszony na ścianie. Nie to co nasza poprzednia komórka, we dwoje ściśnięci jak śledzie.

Wyniki mam dobre. We wtorek następna chemia. Nieeeee chcę! Ale muszę, nie ma wyjścia. Wyprawiam Svenkowi-mężykowi urodziny wielkie w piątek. Szkoda, że was nie będzie.

Całuję główki trzy – Tam

17marca 2000

Cześć, Svenki Benki,

A ja dla odmiany siedzę w domu i mam robić podatki, ale nie chce mi się jak cholerka. Córuś śpi na razie, ale ostatnio w ciągu dnia to ona nie bardzo chętna, żeby spać dłużej niż pól godziny. Tam, gdzieś ty się znowu przeziębiła? Uważaj, dziecko, na siebie. Ja już mam serdecznie dosyć zimy, bo znowu zima u nas. Śnieg sypie, ale jest chlapa i wietrznie, i zimno, i brrrr.

No to bardzo się cieszymy, ze macie takie cudowne mieszkanko, i strasznie chcielibyśmy je zobaczyć na własne oczy. Może już niedługo, jak znowu zatęsknicie za gośćmi. I jak Bacha nie będzie już tak krzyczeć przypięta do fotelika w samochodzie, tylko grzecznie spać. Póki co trzeba dziecku wyrobić paszport. Niech ma tez coś z tego życia, nie?

Oby tak dalej i żeby wyniki były jeszcze lepsze!!! Też żałujemy, że nie będzie nas z wami, smutno tu czasem bez was w tej Warszawce smętnej. Życzę wam super imprezy. Tamarko, kiedy do nas przyjedziesz?

Całujemy was – Błonki

Tamara

30 marca 2000

Bardzo długo nie pisałam. Nie dlatego, że moje cierpienie jest mniejsze. Może nie było czasu. Może nie chciałam. Lepiej pisać, kiedy naprawdę ma się na to chęć.

Przeczytałam książkę Hanny Krall o Żydach. Dużo refleksji o śmierci. Lubię język Hanny Krall, jej styl. Krótki, zasadniczy. Jest tam taki wiersz poety holenderskiego, a może piosenkarza:

Kiedy umrę, przyjdźcie wszyscy. Trzymajcie się dzielnie albo popłaczcie sobie, Wszystko będzie dozwolone tego dnia. No dobrze, niechaj będzie tłoczno i gwarnie, Tego dnia sam zadbam o ciszę.

Ivo de Vijs

Sven

l kwietnia 2000

Ciągle słyszymy, że wszystko będzie dobrze. I na razie wszystko jest dobrze: wskaźnik i badania. Ulga jest tym większa, że w ostatnich tygodniach byłem bardzo niespokojny. Tamara źle zniosła piątą chemię. Regularnie czuje ból brzucha. Wszystko to spowodowało u niej kryzysowy nastrój. Zmartwienie, słabość fizyczna, strach, wściekłość. Marzenie o życiu bez szpitala i bez lekarzy.

W ostatnich dniach ja także czuję zmęczenie. W dniu moich urodzin koleżanka z pracy powiedziała: „Nie widać, że masz urodziny. Wcale się nie cieszysz”. Mam tylko jedno życzenie: zdrowie dla Tamary.

Tamara pojechała dzisiaj na tydzień do Francji, gdzie moi rodzice spędzają urlop. Mam nadzieję, że dobrze odpoczywa.

2 kwietnia 2000

Hej, Błoniarki,

Jestem więc we Francji, gdzie ocean, słońce, wiatr, szum drzew. Dzisiaj zrobiliśmy sobie z Mackami wyprawę na największą wydmę Europy. Trzeba było się wspinać, ale widoki cudowne. Było naprawdę fajnie, cały czas na powietrzu, a wieczorem w restauracji, gdzie pożarłam garnek małży. Na szczęście były nieżywe, bo niektórzy to jedzą jeszcze żywe, umoczone w wodzie morskiej. Podobno pycha, ale ja wolę gotowane. Macki katują mnie niemieckim, oglądamy wspólnie niemieckie kryminały, gdzie czterech dziadków lata z pistoletami, a bandyci to rosłe blondasy, które nic nie kumają. Fajny film jednym słowem, a ja się i tak cieszę, bo zawsze to lekcja niemieckiego. Słownictwo trochę specyficzne, ale… Na szczęście jutro dają Colombo po niemiecku. Lepsze to niż dziadki.

Pogoda jest OK. futro ma być około 20 stopni, a może nawet więcej. Zobaczymy. Pojadę gdzieś daleko rowerem, bo tutaj sq fajne drogi rowerowe przez lasy pinii.

Całuję – Tam

15 kwietnia 2000

(pociąg gdzieś w Niemczech)

Kochana Kasiu!

Nie odzywałam się wieki, wiem, wybacz, proszę, ale naprawdę miałam powód. Cały grudzień przeleżałam w szpitalu, dwa razy mnie operowali. Mam raka… Wiem, że to niedobre wieści, i zawsze zastanawiam się, czy o tym pisać. Postanowiłam, że tak, bo żadna w tym moja wina. Tyle szczęścia, że rak zaatakował jajniki – więc można wyciąć. Szczęście dla lekarzy – dla mnie nie. Nie będę mogła mieć dzieci, jeśli oczywiście z tego wyjdę. Udało mi się, że w tym czasie byłam w Brukseli, miałam pełne ubezpieczenia i trafiłam na świetną lekarkę. Teraz to wszystko trwa jeszcze jak straszny sen – chemioterapia za chemioterapia, bolesne zabiegi, w maju jeszcze jedna operacja.

Ciągle myślę, że to niemożliwe, bym miała umrzeć. Trwamy ze Svenkiem przy tej myśli jak szaleni. Nie może być inaczej! Próbuję żyć normalnie, choć czarne myśli nawiedzają mnie wieczorami, gdy nie mogę zasnąć.

W Brukseli, jak wiesz, mieliśmy zostać do lutego! Moja choroba i to wszystko, co się zdarzyło, zadecydowało o tym, że zostajemy w Belgii na dłużej, ja muszę mieć dobrą opiekę, a wiesz, jak jest w dobie reformy służby zdrowia w Polsce. Zlikwidowaliśmy mieszkanie na Baboszewskiej, wynajęliśmy wspaniale poddasze w Brukseli i powoli wracamy do życia.

Sven szuka pracy, ma już na oku pracę jako asystent posłanki w Parlamencie Europejskim, Ja na razie nie mogę nic robić, choć tak naprawdę jestem w dość dobrej formie. Czasami ludzie myślą, że leżę w łóżku i nic nie mogę robić, ale tak nie jest. Żyję jak przedtem, z krótkimi przerwami na chemioterapię, po której kilka dni jestem zmęczona. Zostały mi jeszcze dwie chemioterapie i potem zacznę szukać jakiegoś zajęcia, choć pewnie nie będę mogła pracować w szalonym tempie dziennikarskim. Mam już propozycję współpracy od l programu TVP (jakaś emisja o Unii Europejskiej). Na razie jednak trzeba czekać i żyć, jakby tej choroby w ogóle nie było.

W Brukseli podoba nam się bardzo. Takie fajne, niezbyt duże, międzynarodowe miasto. Istna wieża Babel. Warszawy tak naprawdę nie lubiliśmy, więc nie było czego żałować. Trochę szkoda przyjaciół – ale oni zawsze mogą nas na zgnitym zachodzie odwiedzić.

Ja ciągle uczę się języków: niemiecki, angielski, chcemy z Maćkiem zapisać się na hiszpański. Próbuję pisać artykuły do gazet, ale jeszcze nie mam śmiałości ich wysłać. Wiesz, że nigdy nie pisałam.

I tak powoli toczy się nasze życie. Mam nadzieję, wierzę, że wszystko będzie dobrze.

Piszę ten list na tak marnych kartkach, ale zapomniałam zabrać innych, a chciałam do ciebie napisać.

Kasiu, odezwij się, proszę! – Tam

28 kwietnia 2000

Cześć, Tam,

Nie bardzo wiem, co się w takich sytuacjach pisze. Chciałabym wiedzieć, że się nic nie stało, że to tylko mi się śniło, a jutro może napiszesz i będzie wszystko OK.

Nie chcę w to niedobre uwierzyć i może taka niewiara sama sprawi, że wszystko przejdzie dokądś, nie odezwawszy się wcale. W marcu w prawej piersi miałam guza, półtora centymetra. Okazało się NIC groźnego, trzeba obserwować, ale nic to nic. Nie chcę o tym pamiętać.

Trochę było mi smutno, że milczałaś. Teraz mi głupio, ze mogłam tak pomyśleć. Poprzeszkadzałam twoim znajomym na Baboszewskiej, ale nic nie wiedzieli. Nic dziwnego. Czy to, że czułaś się tak długo źle jeszcze w Polsce, to był znak, że się już coś dzieje? Mam twój slajd z parku.

Fotografuję śluby, chodzę codziennie do pracy jak robotnik pierwszej zmiany, jeżdżę na działkę, gdzie zapominam o całym świecie, czasem robię jakieś zdjęcia ładnym, kapryśnym pannom w studiu kumpla lub właśnie dojrzewającym bzom na moim polu.

Kiedy będzie ta następna operacja, czy to ostatnia zaplanowana? Czy jest to konieczne, czy zbawienne?

Jeśli byłabyś jeszcze w Brukseli do września, to chciałabym was zobaczyć, nawet bardzo, tylko czy macie takie dalekosiężne plany?

Bardzo mocno pozdrawiam. Buziaki – Kasia

30 kwietnia 2000

Kasiu droga,

Dzięki za emalię. W Brukseli nie jesteśmy jeszcze podłączeni, Sven wysyła wszystko z pracy. Mam nadzieję, że już niedługo się to zmieni. Teraz jesteśmy przez weekend w Niemczech.

Ja czuję się bardzo dobrze. W czwartek 25 maja mam operację, ma ona pokazać, czy wszystko gra w moim brzuchu. Wejdą, pobiorą próbki, coś tam pogmerają, pod pełną narkozą oczywiście, i zobaczymy. Bardzo się tego wszystkiego boję. Wolę chyba żyć w nieświadomości niż z założeniem, że za kilka miesięcy umrę.

Jestem po szóstej chemioterapii, jeśli wszystko będzie dobrze, czeka mnie pięć tygodni naświetlań i w lipcu koniec. Jeżeli będzie dobrze… Mój lekarz-oszołom jest bardzo dobrej myśli, już przestał mieć grobową minę i mówić, że osiem na dziesięć kobiet przeżywa takie rzeczy. A może ja będę dziewiątą. Matko, jak się boję, próbuję nie myśleć, funkcjonuję normalnie, chodzę na kursy językowe, podróżuję więcej niż dawniej.

Tak naprawdę zaczęło mnie boleć we wrześniu ‘99, trwało to kilka dni, poszłam do lekarki, a ona powiedziała, że ma boleć, bo tak jestem zbudowana. Wolę nie myśleć, co by było, gdybym nie wyjechała do BXL, gdzie Sven załatwił mi pełne ubezpieczenie. Wolę nie myśleć o tym, jak przebiega leczenie w Polsce! Tutaj nie było chwili wahania: ma pani raka, szybko operacja. Jeszcze dobrze nie zdążyłam się zorientować, co się dzieje, a już byłam po pierwszej chemioterapii. Pełna kontrola, pełna opieka.

Boleć bardzo zaczęło w listopadzie, wtedy prawdopodobnie rak rozwijał się od ponad roku. A ja robiłam cytologię i różne inne i nic nie wskazało! Raka jajnika wykaże tylko pobrana próbka, a do tego trzeba otworzyć brzuch.

W lipcu chcę jechać do Dublina na intensywny kurs angielskiego. W sierpniu planujemy dwa tygodnie wakacji, a potem jesteśmy. W czerwcu cały miesiąc siedzę murem w BXL ze względu na te naświetlania. Więc może czerwiec, a może wrzesień? Przyjedź, bardzo, bardzo zapraszamy! Mamy duże mieszkanie, dobrą kanapę, lubimy gości.

Baboszewska nie istnieje. Zabraliśmy wszystkie rzeczy i oddaliśmy klucze.

Trzymaj kciuki za mnie 25 maja – Tamara

Tamara

5 maja 2000

Dalej nie mam włosów, choć dzisiaj wydaje mi się, że zaczynają rosnąć. Jestem miesiąc po szóstej chemioterapii. Jutro siódma. Normalnie miałam chemioterapię co trzy tygodnie, więc włosy nie nadążały odrastać. Tym razem minęły cztery tygodnie. I włosy, które może w tym momencie się obudziły, wypadną. Ogólnie czuję się bardzo dobrze: byłam we Francji ze starymi Mackami, potem w Polsce u Aśki i w domu na święta, potem kilka dni w Berlinie z Maćkiem. Było cudownie, piękna pogoda, Berlin i my.

25 maja, za dwadzieścia dni, przejdę operację, która sprawdzi, czy wszystko dobrze. Lekarze pobiorą próbki i powiedzą, czy rak się rozwija, czy nie. Bardzo się tego boję, nie chciałabym się dowiedzieć, że umrę. Chyba lepiej żyć w nieświadomości. Lepiej nie wiedzieć, niż dręczyć się pytaniem: ile mi jeszcze zostało?

Teraz najbardziej męczy mnie brak włosów. Ciągle tylko chustka na głowie, a tu mamy 25 stopni. Żar z nieba się leje na przemian z burzami. Bruksela się zazieleniła.

11 maja 2000

Cześć, Svenki,

Nie wiem, czemu moim ulubionym motywem w tematach listów jest meteorologia. Niedawno domagałam się wiosny, a zamiast wiosny mamy upały, słońce grzeje w grube karczycha, a trawa schnie. Ale lepsze to niż zima i deszcz, i wiatr. Odpisuję późno, bo dopiero niedawno wróciłam ze świąt, a potem było dużo porządków (i dalej jest). Oczywiście bardzo się ucieszyłam, widząc twoją kurtkę w szafie, Tamarko, tylko że u nas póki co na takie kurtki za gorąco. A skoro u was ledwie 20 stopni, to pewnie by ci się tam ona przydała w BXL, Może coś wymyślimy i uda sieją podać twoim rodzicom.

Spaghetti z pietruszką i czosnkiem jeszcze nie zrobione – może w tym tygodniu się uda, ale jak jest tak gorąco, to mi się nie chce gotować. W każdym razie, Svenku, twoja żona nie tylko u nas odpoczęła i kupiła stolik i dwie pary spodni, ale również trochę nam pogotowała (pyszne rzeczy) i potańczyła naszej Baśce różne szalone tańce, i wiele innych rzeczy robiła, o których nie będę ci tu wypisywać, bo nie starczyłoby miejsca. Zapraszamy ponownie koniecznie i tym razem was oboje. Nasz wyjazd w góry był wspaniały – zamiast dusić się w parnym mieście, chodziliśmy sobie po górach. Baśka była zachwycona wędrówkami całodziennymi i jest to coś, co tygrysy lubią najbardziej: mama i tata przez cały dzień i tyle ciekawych rzeczy dookoła, i innych dzieci cala masa – Basia reaguje bardzo żywo na inne dzieci. Bardzo udany wyjazd.

Trochę mi się już wszystko plącze – za dużo słońca dzisiaj i za mało snu. Mam nadzieję, że wy śpicie dobrze. Cieszymy się, że wyniki, Tamarko, masz dobre i oby tak dalej. Svenku, powodzenia na rozmowach z paniami posłankami. Trzymamy kciuki.

Całujemy was mocno – Bloniarki

Tamara

15 maja 2000

Jestem prawie tydzień po siódmej chemioterapii. A włosy rosną. Oczywiście można przypuścić, że wypadną najdalej za tydzień. Mój cudowny meszek na głowie! Ale cóż, za miesiąc będzie znowu w takim stanie jak teraz. A może nie wypadną? Kto wie? Chciałabym już wyglądać jak człowiek. Napisałam testament na końcu zeszytu. Na wszelki wypadek. Najgorsze, co może być, to trumna, w której gnijesz, toczą cię robaki… Lepiej kremacja, wtedy naprawdę zostaje tylko dusza i wspomnienie. Ciała nie ma i nikt go nigdy nie będzie odtwarzał, jak to robią z przodkami nea-jakimiśtam.

Czuję się świetnie, siły, wiara, że wszystko będzie dobrze. Teraz tylko operacja i naświetlania. Co powiedzą po operacji? Strach ogromny. Nie chcę dowiedzieć się, że umrę! Chcę żyć, chcę żyć, dobry Boże, daj mi szansę, daj mi szansę, proszę!

Jeśli wszystko będzie dobrze, to do końca czerwca skończę zabiegi. Potem chciałabym pojechać do Irlandii na miesiąc na kurs angielskiego. Muszę się nauczyć angielskiego, bo inaczej nie znajdę tu pracy.

Svenek dostał pracę! Jako asystent posłanki SPD Karin Jons, żony dyrektora fundacji, który chciał przyjąć Maca do pracy. Tak się dziwnie losy plotą!

Widocznie tak miało być, widocznie taki nasz los. Ja chciałabym już zacząć pracować, coś robić, coś tworzyć. Cholera, kiedy skończy się ta choroba, to wszystko?

Jutro Rafał kończy czternaście lat. Duży brat. Mam nadzieję, że zawsze będzie szczęśliwy. I mam nadzieję, że przyjadą do mnie z Anką na kilka dni wakacyjnych. Idzie Svenek…

16 maja 2000

Basiu droga!

Dziękuję za emalie. Teraz jestem w Parlamencie Europejskim u Svenka i mogę sama kontaktować się ze światem. W Brukseli gorąco, ale na jutro zapowiadają ochłodzenie.

Jesteśmy szczęśliwi ze Svenkiem, bo on dostał pracę jako asystent niemieckiej posłanki. Zostaniemy więc tutaj na dwa, trzy lata. Wcześniej wszystko było niepewne: wynajęliśmy mieszkanie, kupiliśmy meble, a pracy nie było. Widać jednak, że los i dla nas jest łaskawy, bo ostatnio nas nie oszczędzał. Teraz i ja spokojnie będę mogła się zastanowić nad przyszłością. Mam propozycję współpracy z l programem TYP.

Prawdopodobnie w lipcu pojadę na miesiąc do Dublina na kurs angielskiego, bo mój poziom jest taki sobie, a bez dobrej znajomości nie mam co myśleć o szukaniu pracy. Z czterema językami mogę powalczyć. Mąż sponsoruje, więc w drogę!

Belgia jest naprawdę warta zwiedzania, przyjeżdżajcie. Godzina drogi nad morze, godzina w góry (Ardeny), Brugia, Antwerpia, Louuain, Gandawa… Bardzo piękne miejsca. Sama byłam zaskoczona, bo wcześniej traktowałam Belgię jako kraj tranzytowy do Francji.

Jak tam, Basiu, twoja praca? Ja tęsknię za planem Szpitala Dzieciątka Jezus, taka praca zdarza się pewnie raz w życiu. Człowiek dopiero po jakimś czasie docenia to, co miał. Tu pewnie będę musiała „zaprzyjaźnić się” z Unią Europejską, która nigdy aż tak bardzo mnie nie interesowała. To nie to samo co historie o ludziach, Od września chcę szukać stałej pracy, bo z czegoś trzeba żyć. Jako żona obywatela Unii mam wszelkie pozwolenia i inne tego typu duperele. Może Komisja Europejska, gdzie złożyłam podanie o płatny staż. Zobaczymy. Chmurzy się. Wreszcie może spadnie deszcz.

Całuję cię mocno – Tam

21 maja 2000

Kochana Tamarko!

Bardzo dziękuję za twój post, nie byłam pewna, czy moja odpowiedz dotarta. U mnie wszystko zmienia się jak w kalejdoskopie. Od kilku dni brak czasu na cokolwiek. Robimy ten film w Centrum Zdrowia Dziecka. Już sq zdjęcia dzień i noc, szaleńcza praca i satysfakcja, zresztą wiesz najlepiej, jak to wygląda. Sprawdzamy dokumentalista, bo niestety nie ma CIEBIE!!!! Nawet zastanawialiśmy się, czy nie przyjechałabyś na dwa, trzy miesiące do nas. Wpadłam tu na moment, żeby napisać do ciebie. Za kilka dni odezwę się znowu.

Bardzo, bardzo cię całuję.

Trzymajcie się, kochani! – Basia

Tamara

23 maja 2000

Jestem w szpitalu. Miałam mieć operację 25 maja, ale dzisiaj niespodziewanie zadzwonił doktor Karaman: „Wolałbym, żeby pani przyjechała już dzisiaj i operacja jutro”. Nazywa się LAPAROSCOPIE, robią trzy dziury, wpuszczają jakąś ciecz, powietrze, i patrzą przez kamerę, czy wszystko gra w brzuchu. Zabrałam rzeczy i przybiegłam tu szybko. Teraz jest już dziesiąta wieczór, zaraz wezmę tabletkę na spanie i obudzę się jutro na chwilę, by znowu zostać uśpiona na tę laparoskopię.

Boję się bardzo. Svenek też przeżywa moją operację. Dzisiaj płakał. Misiaczek mój malutki. Po co płakać, tak już jest i wiemy od grudnia, że muszę przejść przez tę swoją drogę krzyżową. Samej chciało mi się płakać, boję się tego wszystkiego, co będzie. Czy będzie bolało, czy okaże się, że jestem zdrowa? Same pytania. Boże, miej mnie w swojej opiece. Pozwól mi wrócić do zdrowia. Pozwól mi żyć!

Takie dziwne zdarzenie ostatnio w Niemczech. Prosiłam Boga, żeby dał mi jakiś znak, czy będę żyła, czy będę zdrowa. Potem zapomniałam o tym. Na ulicy kichnęłam sobie i nagle podszedł jakiś nieznajomy i powiedział: Gesundheit, co znaczy na zdrowie. Czyli może zdrowie? Boże, Boże, pozwól mi wyzdrowieć! Taka to dziwna historia, wierzę, że Bóg ma mnie w swojej opiece i że nie zapomni o mnie.

Gdyby jednak coś mi się stało, wiedz, Svenku, że bardzo cię kocham, jesteś największym skarbem, jaki mam, moim przyjacielem, miłością, wszystkim. Nie chciałam ci tego mówić dzisiaj, bo zabrzmiałoby smutno, a ty i tak byłeś przygnębiony.

Zaczęłam pisać książkę. Nie wiem, czy coś z tego wyjdzie, ale chęci mam jak najlepsze. Chcę napisać o mojej chorobie, cierpieniu, o wszystkich upokorzeniach, w ogóle o tym, czego doznają ludzie chorzy na raka. Nie ma takiej książki w Polsce, bo przecież o chorobach się nie mówi. Chcę przełamać to zakłamanie wokół raka. Chcę mówić, opowiadać, uczyć innych, że w razie choroby muszą wierzyć i czuć się silni.

Ja jestem silna. Przynajmniej taką chcę być. Czasami nie starcza mi sił, ale to chyba normalne w mojej sytuacji.

Czytałam teraz Pamiętnik Anny Frank, młodej Żydówki ukrywającej się wraz z rodziną przez dwa lata w tajemnym mieszkaniu. Dorastająca dziewczyna pozbawiona świata. Ktoś doniósł, że tam ukrywają się Żydzi, i całą rodzinę wywieziono do obozów zagłady, gdzie ich zagazowano albo umarli z głodu. Dwa lata ukrywania się na próżno. Dwa długie lata życia poza światem. Anna Frank mogła zostać wielką pisarką. Niemcy jej nie pozwolili.

Zbliża się godzina, kiedy powinnam pójść spać. Biorę tabletkę i aaaa… Daj mi, Boże, siły na jutro!

Sven

23 maja 2000

Wszystko będzie dobrze – oto nasza mantra. Jutro mała operacja kontrolna, której wynik będzie dla nas tak ważny. Następny krok ku wyzdrowieniu? Wierzę, że tak będzie. Włosy zaczynają odrastać. Tamara wygląda na zdrową, myśli o przyszłości.

Pierwsza rozmowa w polskim domu dziecka dała nam nową nadzieję. Kiedyś staniemy się rodziną.

Własne lub adoptowane dzieci – czy to naprawdę takie ważne? Najważniejsze, że rodzice się kochają i że kochają dziecko. Przyjęto nas bardzo ciepło. Mieli już pary z Niemiec, ale nigdy polsko-niemieckiej, jak my: „Pan mówi po polsku? I później chcecie państwo ewentualnie znowu mieszkać w Polsce?” Dziesiątki pytań. Wypełnienie wstępnej ankiety. Wreszcie słyszymy: „Uważam, że państwo się bardzo dobrze nadają na rodziców. Jedyną przeszkodą jest zbyt krótki staż małżeński. Do adopcji mogłoby dojść najwcześniej za dwa lata. Ale proponuję, żebyście państwo już w tym roku zakończyli całą procedurę formalną”. Wyszliśmy stamtąd szczęśliwi. Tamara zaczyna już zbierać niezbędne papiery.

Robimy plany na przyszłość. Na razie moja praca w parlamencie daje nam potrzebną stabilizację. Za jakiś czas zobaczymy dalej: Albo zapuścimy korzenie w Brukseli, albo wrócimy do Polski, albo będziemy mieszkać w Berlinie, mieście, które Tamara uwielbia, położonym między jej rodziną i moją. Ale teraz czeka Tamarę operacja, później radioterapia.

Tak bardzo kocham moją Tamarkę. Podziwiam ją. Tak dzielnie się trzyma, pełna optymizmu. Mam nadzieję, że wspieram ją tak, jak tego potrzebuje. Nie wiem, czy zawsze jestem wyrozumiały. Staram się koić jej troski, umacniać ufność, podnosić ją na duchu.

Najtrudniejsze doświadczenia w życiu i w miłości. Usiłuję budować normalność. Niestety w tygodniu Tamara zostaje w domu sama. Ale umie organizować swój czas. Teraz postanowiła napisać książkę o walce z rakiem. Sądzę, że będzie to dobrą terapią: analiza tego czasu, stworzenie pewnego dystansu. Ta książka mogłaby uczynić wiele dobrego i zmienić stosunek do tej choroby.

Wszystko będzie dobrze!

Tamara

25 maja 2000

Jestem po operacji. Wczoraj spałam mocno prawie przez cały dzień. Byłam zmęczona, no i ta narkoza. Przyszedł doktor Karaman, nic nie widział w moim brzuchu, ale oczywiście czekamy jeszcze na badania. Będą gotowe na początku przyszłego tygodnia. Wszystko wygląda jednak dobrze, bo nawet doktor Karaman, ten technik, miał zadowoloną minę. Zobaczymy, mam nadzieję, wierzę, że wyniki będą dobre… Daj Boże! Modlę się mocno, mocno, wierzę, Boże, że mi pomożesz!

Dzisiaj boli mnie wszystko, począwszy od ramion, poprzez żebra do brzucha. To dlatego, że oni wpuszczają tam do środka powietrze, które wypełnia cię jak bańkę, puchniesz, a oni patrzą, czy nie ma żadnych istotnych zmian. Ale potem oczywiście, kiedy spuszczają powietrze, zaczyna boleć. Przecierpię, ten ból utrzyma się jeszcze tylko jutro. W przyszłym tygodniu muszę iść na zdjęcie szwów do doktor Deleuse. Była tu u mnie zresztą dzisiaj.

Nie mogę jeść żadnego szpitalnego paskudztwa. Koszmarne to jedzenie tutaj! Svenek kupił mi parę owoców, więc miałam co jeść.

Kurczę, mogłam już dzisiaj wyjść, ale nagle dostałam jakiejś dziwnej gorączki – 37,8 – i doktor Karaman mnie zatrzymał. Godzinę później miałam tylko 36,6 i szlag mnie trafiał, bo mogłabym być już w domku. A tak muszę tu czekać do jutra!

26 maja 2000

Dzisiaj dzień wyjścia. Mam taką nadzieję, bo temperatura spadła.

Powitało mnie dzisiaj rankiem słoneczko, takie niepewne, spoza chmur. Widzę dachy domów w Brukseli. Widzę pracujących dwóch ludzi, pewnie znów tworzą jakieś bardzo fajne mieszkanie. Czekam na siostrę, która odłączy mnie od kroplówki. Będę więc miała obie ręce wolne, pójdę się umyć, powoli zacznę się pakować. Po drugiej powinnam już być w domu. Mam tylko nadzieję, że ta temperatura to żadna infekcja.

Babcia obok zostaje sama. Przeżyła już na sąsiednim łóżku dwanaście pacjentek. Jak długo leży? Dwa miesiące, coś w tym stylu. Wygląda tak, jakby nie chciało jej się żyć, leży, patrząc w jakiś punkt na ścianie. Czasami odrywa się od niego, by poprosić o zamknięcie drzwi, zasunięcie zasłony. Tak naprawdę ożywia się dopiero po przyjściu rodziny. Myślę, że na starość powinno się być z rodziną, mieszkać z nią, odwiedzać się wzajemnie. Te mieszkające osobno starsze osoby to coś strasznego, kiedyś pod jednym dachem żyło wiele pokoleń i tak było dobrze. Teraz porządek został zaburzony.

Nie opowiedziałam jeszcze o nieprzyjemnym zdarzeniu w Niemczech. Pojechaliśmy do Wiedenbruck na bierzmowanie kuzynki Svenka, Jany. Uroczystość była fajna, potem w domu poczęstunek i nagle podchodzi do mnie jakiś dziadek (czatował pod drzwiami toalety) – ojciec taty Jany – i pyta, co tam u nas, ale widać już, że inne rzeczy go interesują. Pyta mnie o moją chorobę, ja nie rozumiem, a jak zrozumiałam, o co mu chodzi, zrobiło mi się bardzo przykro. A więc ciotka Svena opowiedziała wszystkim wszystko o mnie. Rozumiałabym, gdyby to pytanie zadał mi człowiek z rodziny, którego znam, ale jakiś dziad? W dodatku miałam wrażenie, że wszyscy dookoła patrzą na moją chusteczkę, na mnie, jak to wszystko znoszę. Ciotka rozniosła moją historię; plotkarstwo, obrzydliwa rzecz. Długo próbowałam się po tym otrząsnąć. Takie chamstwo, obrażono mnie!

29 maja 2000

Poniedziałek. W piątek byłam w domu, trochę obolała, ale szczęśliwa, że jestem w naszym mieszkanku ze Svenkiem. Taki szpital to koszmar, duchota, biegające siostry, nie ma chwili spokoju.

Weekend był spokojny, spacery, zakupy, kino. Z brzuchem prawie żadnych kłopotów. Trochę jestem słaba, ale to normalne. Czekam na wyniki, wiadomo już, że część jest dobra. Ale czy wszystkie? Boże, pozwól mi żyć!

W środę idę do doktora Bondue, potem do doktor Deleuse, która ściągnie mi szwy i powie… Tak się boję. Co zrobię, co zrobimy, jeśli wyniki nie są dobre? Nie chcę o tym myśleć!

W tym tygodniu Svenek jedzie z posłami do Pragi! Fajnie! Całe trzy dni będę sama, więc poświęcę się książce, angielskiemu etc. Pochodzę po sklepach za lampą. Byle wyniki były dobre!

W BXL zimno bardzo. W maju 13 stopni! Myślałam, że jak się wyrwę z Warszawy, to będzie mi cieplej.

Czekam na wyniki…

28 czerwca 2000

Ewo kochana!

Długo się nie odzywałam, ale ciągle ktoś nas odwiedza, drzwi się nie zamykają. Teraz jest u mnie mój czternastoletni brat i chodzimy oglądać belgijskich „skejtowców” (tych, co jeżdżą na deskorolkach). A ja wieczorami padam na twarz, więc nie chce mi się już pisać emalii.

Czuję się dobrze, przechodzę właśnie radioterapię, naświetlania są codziennie. Mam nadzieję, że skończę wszystko do polowy lipca. Na początku sierpnia jedziemy z Macem na dwa tygodnie na wakacje, mój kurs angielskiego przełożyłam na wrzesień.

Próbuję się dostać na płatny staż do Komisji Europejskiej, ale trzeba mieć plecy, ciocie Klocie i całą rodzinę zatrudnioną w strukturach europejskich. A w dodatku Polacy i reszta tłumu mają najmniej szans. Taka jest prawda o Unii Europejskiej, teoretycznie tak nas bardzo chcą, a w praktyce mają nas w głębokim poważaniu. Z 600 miejsc dla stażystów komisja przewiduje 10 dla Polaków. Chętnych jest około 4000.

Zdawałam egzamin państwowy z niemieckiego, czekam właśnie na wyniki. Był trudny, trwał cały dzień, cztery etapy, koszmar jakiś. Jeśli nie zdam, to chyba więcej do niego nie przystąpię.

Pozdrów swoją mamę. Podziękuj za dobre serce.

Całuję i czekam na wiadomości, z których zawsze bardzo się cieszę – Tam

14 lipca2000

Paciorki kochane!

Drzwi się nie zamykają. Był mój brat, potem przyjechała koleżanka na kilka dni, dzisiaj pojechała, a jutro przyjeżdża moja siostra. Zaczynam żałować, że nie mamy osobnego pokoju dla gości. Ale cóż, przecież to wakacje i ludzie chcą zwiedzić kawałek świata.

Ja dostałam się do Komisji Europejskiej na staż, zaczynam w październiku. Bardzo się cieszę, będę miała jeszcze pięć miesięcy na rozmyślania o przyszłości. Oczywiście to jeszcze jedno doświadczenie typu „staż w telewizji”: poznam fajnych ludzi, będą imprezy (już je zapowiadają w informacjach, które dostałam), wspólne wyjazdy (obiecują darmowe wycieczki) i tego typu rzeczy. Wszystko to na koszt podatnika europejskiego. Wiem, że staż będę miała w dyrekcji Presse et Communication, co dokładnie będę robić, dowiem się na początku października.

Ciągle jeszcze nie zakończył się mój kontakt ze szpitalem. Muszę wrócić do niego na dwa dni w połowie sierpnia. Teraz jedziemy z Maćkiem na dwa tygodnie do Francji – tydzień w Bretanii u przyjaciół i tydzień w Alpach koło Briancon ze starymi Mackami. Pod koniec sierpnia odwiedzę rodziców, bo już się tego domagają. Na wrzesień jadę do Irlandii na intensywny kurs angielskiego. Teraz już naprawdę muszę szkolić mój angielski. Wielki egzamin z niemieckiego w Instytucie Goethego zdałam!

Czuję się dobrze, choć mam dosyć tych naświetlań. Jestem po nich zmęczona i bolą mnie różne, różniste jelita. Okazało się (szlag jasny by trafił), ze kończę naświetlania 28 lipca. Jeszcze dwa tygodnie! Chyba nie wytrzymam. Sven mówi, że nie mam innego wyjścia, jak przetrwać.

Sven zaczai nową pracę. Ma biuro z widokiem na Brukselkę. Widać, że bardzo się cieszy. Pan asystent! A ja będę miała stalą przepustkę do parlamentu. Będę chodziła na obiady do kantyny.

I tyle nowego u nas. Całujemy mocno. Wiecie, ze jesteście u nas mile widziani! Jakbyście zmienili plany dotyczące Chorwacji… Belgia też jest super, tylko trochę częściej pada.

Tam

3 sierpnia 2000

Cześć, Bloniarki trzy,

Dzisiaj myślałam o WAS! Szliśmy z Maćkiem cudowną drożynką wijącą się w skalach nad oceanem i zobaczyłam parę z nosidełkiem i dzieciaczkiem w środku. Podobałoby się wam tutaj. Bretania jest cudowna, przypomina trochę Irlandię, wybrzeża są malownicze, domy z kamieni, słońce, chmury pędzące po niebie, deszczyk, naleśniki, muzyka celtycka. Zwiedzamy, co się da, i odpoczywamy. Polecam wam Bretanię na wakacje – to jedno z moich ulubionych miejsc na ziemi. Za dwa dni jedziemy w Alpy. Tam czekają na nas Macki i oczywiście restauranty.

Całuję mocno – Tam

Tam jest już bardzo opalona. Chodzi i chodzi wzdłuż oceanu. Pewnego dnia kupimy tutaj domek.

AllesGute – Sven

Sven

3 sierpnia 2000

W piątek ostatnia radioterapia. Kiedy w sobotę pociąg odjechał z Brukseli w kierunku Paryża, byliśmy szczęśliwi. Wakacje, żadnego szpitala, żadnych lekarzy. Nasza ulubiona Bretania.

Gościmy u rodziny Emeline w cudownym starym domu na wsi. Kilka razy byłem u nich, raz z Tamarą. Region nazywa się Finistere, koniec świata. Tamara od razu zakochała się w Bretanii. Krajobrazy, morze, muzyka, kultura. Najbardziej zafascynowały ją tańce i festyny, które tu nazywają się festnoz. Co sobota jakaś wioska organizuje festnoz, zespół gra muzykę bretońską i wszyscy tańczą, ludzie w wieku od ośmiu do siedemdziesięciu lat. Kiedy zaczyna się muzyka, wszyscy biorą się za ręce i tworzą jeden wielki wąż. Są różne kroki. Ten, kto ich nie umie, musi się starać naśladować sąsiadów. Tamarze poszło to łatwo, tańczyła kiedyś w zespole. Była tym wszystkim tak zachwycona, że nawet chciała stworzyć w Warszawie kółko tańca bretońskiego. Do tego nie doszło, ale kiedyś na imprezie u niej na Baboszewskiej włączyła bretońską muzykę i uczyła wszystkich tamtejszych tańców.

Więc i tym razem Tamara chciała zaliczyć przynajmniej jeden festnoz. W sobotę jednak była zbyt zmęczona podróżą i radioterapią. Wygląda na to, że nic nie wyjdzie z festynu. Dziś już czwartek. Następne są w sobotę, kiedy my będziemy już w Alpach. Za to codziennie jeździmy na wycieczkę, mimo że Tamarę od czasu do czasu bolą jelita. Ale kiedy ruszamy w drogę, szybko zapomina o tym i zachwyca się Bretanią. Dzisiaj chodziliśmy godzinami dróżką nad oceanem. Cudowne widoki, błękitne morze, fale.

Wieczorem słuchamy muzyki celtyckiej, którą cała rodzina uwielbia. Brat Emeline jest profesjonalnym muzykiem. Gra na flecie i co weekend gdzieś koncertuje. Dziś wieczorem poznaliśmy płytę Misie znad rzeki Scorff. Tradycyjna muzyka i bardzo śmieszne teksty dla dzieci. Tamara od razu wpadła w zachwyt. Śmieje się z piosenek, jak La poule et la moule (kura i małż) albo Trois ours bulle, o trzech misiach golących się w rzece. Naszym faworytem jest jednak kołysanka Trzy misie poszły spać. Zaśpiewaliśmy ją wszyscy razem kilka razy. Od dawna Tamara nie była tak radosna i szczęśliwa. Więc i ja byłem szczęśliwy.

9 sierpnia 2000

Zwierzołki kochane!

Jesteśmy już w Alpach. Uroczo tu niezwykle, widoki, ze tylko robić zdjęcia. Pogoda jest fantastyczna, opaliłam się już bardzo. Tydzień spędziliśmy w Bretanii i chyba z wszystkich gór wolę morze. Jest niezwykłe, zmienia barwy, mieni się, jest spokojne, a za chwilę wzburzone. A pod górę zawsze trzeba najpierw podejść.

Całuję was mocno – Tam Tam ma chyba kompleks harcerski – Sven

Sven

10 sierpnia 2000

Dwa tygodnie wakacji już prawie za nami. Wszystko byłoby cudowne, gdyby nie te okresy bólu brzucha. W nocy przed naszym wyjazdem w Alpy Tamara miała straszny atak bólu. Tak się przestraszyłem, że zaproponowałem powrót do Brukseli. W końcu jednak pojechaliśmy w Alpy, gdzie czekali moi rodzice. Tak bardzo zasłużyliśmy na te wakacje. I ból miał się przecież skończyć. Na razie poprawy nie widać, wręcz przeciwnie. Bez przerwy jakieś tabletki przeciwbólowe. Z wyjątkiem trzech małych wycieczek – łatwy szlak, dwie godziny z piknikiem – Tamara leży i odpoczywa. Dużo śpi, kiedy ból jej pozwoli. Często jest taka zmęczona, że nawet nie chce jej się czytać, co się rzadko zdarza. Dzisiaj w końcu zadzwoniliśmy do radiologa. „Dalej boli? Przylać mi. Mieliśmy przypadki, że po radioterapii ból utrzymywał się przez dwa tygodnie. Należy czekać, próbować inne tabletki. Po powrocie dokładnie panią zbadamy”. W Briancon znalazłem przypadkiem książkę Lance’a Armstronga. Chcę ją przeczytać.

Tak trudno jest patrzeć, jak Tamara cierpi. Wystarczy, już za dużo cierpiała. Może trzeba było pojechać gdzie indziej, nie w Alpy. Ale kto mógł przewidzieć, że ból będzie narastał. Sam czuję się bardzo zmęczony. Tyle razy dziennie: ból, ból, ból. Pytania: Skąd ten ból? Jakie brać tabletki? Już wolno następną? Bezsilność, ból rządzi. Proszę o to, aby ten ból wreszcie ustał. Wystarczy. Tyle zmęczenia z powodu naświetlań. Czy to jest cena za to, że Tamara tak dobrze znosiła chemioterapie?

Martwię się. Moi rodzice też. Czy szlak nie jest zbyt trudny? Tamara chce korzystać z wakacji, ale nie ma sił. Zdarzają się momenty, kiedy zapominamy o wszystkim. Kiedy Tamara odżywa, kiedy zbiera jagody w lesie, patrzy na fruwającego motylka albo obserwuje, jak mrówki dźwigają okruchy bagietki. Życie jest piękne.

Wieczorem właściciele kempingu zorganizowali wspólną kolację. Obok nas siedziała śmieszna angielska para. Są już na emeryturze. Mieszkają w Hiszpanii, gdzie kiedyś prowadzili własny pensjonat. W lecie podróżują przyczepą kempingową po Europie. Na miejscu poruszają się własnym skuterem. Mówią w kilku językach, opowiadają śmieszne anegdoty i wyglądają szczęśliwie. Fajna para. Robią na nas duże wrażenie. Tamara: „My też będziemy kiedyś tak podróżować”.

Na razie marzymy o własnym domku na wsi. Może w Bretanii. Albo gdzieś w Polsce, pod warunkiem, że tam wrócimy. Tamara już próbowała zainteresować moich rodziców pomysłem wspólnego domu na Kaszubach. Ona marzy o życiu na wsi, blisko natury. Chciałaby odnowić jakiś stary domek. Mieć ogród. Zwierzęta. Miejsce spotkań dla rodziny.

14 sierpnia 2000

Powrót z wakacji. Przeczytaliśmy oboje książkę Armstronga. Miał dużo szczęścia, że wyszedł z choroby. Lekarze dopiero później przyznali się, że na początku dawali mu jedynie 3 procent szans na przeżycie. Bardzo cierpiał w czasie chemioterapii. Po leczeniu przez długi czas nie mógł dojść do siebie i wrócić do życia. Jak to dobrze, że Tamara dostała się na ten staż w Komisji Europejskiej.

Dzisiaj znowu szpital. Doktor Bondue jest na wakacjach. Jeszcze jedno naświetlanie. Po raz ostatni. Ale tym razem przez całą dobę. Lekarze zbadali Tamarę. Mówią, że nic złego nie wymacali, że ból minie za kilka dni. Nie należy się martwić, ponieważ wskaźnik przez cały czas jest dobry.

Cierpienie, ból, miłość, szczęście. Wszystko zmienia się z godziny na godzinę. Trzymaj się, Tamarko. Jeszcze tylko do jutra.

Tamara

20 sierpnia 2000

Wyniki w maju były bardzo dobre. Co za ulga! Myślałam: a więc to wszystko prawie za mną. Teraz tylko zdrowienie, zdrowienie, zdrowienie. W czerwcu rozpoczęłam radioterapię. Od początku czułam, że to nie jest to, co tygrysy lubią najbardziej. Czułam się gorzej, coraz gorzej. Zmęczona, w depresji. Dobrze, że przyjechał Rafał, potem Wanda, potem moja Ania. Jakoś znosiłam to wszystko, wychodziłam, starałam się być aktywna. Na początku lipca zaczął mnie boleć lewy bok, chyba jelito grube. Powoli, ale systematycznie. Brałam coraz to nowe tabletki przeciwbólowe. Teraz myślę, że jestem jedną wielką tabletką, chemia w pełnym składzie. Ból nie przechodził.

Pojechaliśmy na wakacje do Bretanii, a potem w Alpy. Byłoby czadowo, gdyby nie ból i tabletki, jedna za drugą, noc i dzień. Po przyjeździe miałam jeszcze caesium – wkładają na 24 godziny taki metalowy przyrząd i naświetlają. Maszyna wygląda jak odkurzacz. W dodatku zamykają cię w pokoju, kiedy ktoś wchodzi, naświetlanie się wyłącza, więc najlepiej, jeśli nikt nie przychodzi.

Myślałam, że oszaleję. Samotność, odkurzacz, leżysz na plecach i nie możesz się ruszyć. O tym, że „mam przejść to naświetlenie, dowiedziałam się tuż przed wakacjami. Nagle spadło to na mnie jak grom z nieba. Myślałam: wakacje to będzie czas narodzin, odpocznę, zapomnę przynajmniej w pewnym sensie. A tu cyk, „Przyjdzie pani jeszcze na dwa dni do szpitala”… Przeżyłam ten okropny czas, nie wiem, ile przybyło mi z tego powodu zmarszczek.

Teraz od kilku dni jestem w domu. Bardzo słaba, no i ten bok boli ogromnie. Nie wiem, co robić. Czasami szaleję i aż żal mi Macka, który się przejmuje i cierpi ze mną. Tak go kocham!

Za tydzień w niedzielę powinnam być w Irlandii. Będę mieszkała u rodziców Macartana. Mam nadzieję, że do tego czasu ból przejdzie, bo jeśli nie, to nie wiem, czy pojadę. A tak się bardzo cieszyłam na ten wyjazd! Zobaczymy.

Boże, miej mnie w swojej opiece!

Miej w opiece Macka kochanego!

Ania pojechała na tydzień do Paryża i poznała jakiegoś Amerykanina, który właśnie siedzi w Zielonej i opycha się pierogami. Zobaczymy, co z tego będzie. Fajna wakacyjna miłość!

21 sierpnia 2000

Gdzie jesteście, Błoniarki? Pewnie jeszcze na wakacjach. My już wróciliśmy, było naprawdę fajnie, najpierw w Bretanii, a potem w Alpach. Niestety przez ten cały czas bolało mnie, uwaga… jelito grube i myślałam, że dostanę szalu. Podobno to wynik naświetlań, ale ciągle mnie boli i powoli zaczynam tracić cierpliwość. Po wakacjach musiałam pójść jeszcze na dwa dni do szpitala (dla odmiany), gdzie naświetlano mnie przez 24 godziny. I to podobno ma być koniec końców. Trochę kiepsko się teraz czuję, mam dosyć tej choroby, cierpień, nieprzespanych nocy i w ogóle. Lekarze mówią, że mam uzbroić się w cierpliwość i pozwolić organizmowi nabrać rozpędu. Łatwo mówić. Kiedy powiedziałam im, ze mnie boli, odpowiedzią było: „To nie są symptomy choroby. Pani jest zdrowa”.

Moja siostra nie dostała się na iberystykę, ale pojechała na tydzień do Paryża i poznała jakiegoś Amerykanina. Stefan (tak go nazywa moja mama i nie chce słyszeć, że inaczej się wymawia to imię) siedzi w Zielonej, opycha się pierogami ruskimi (o co Mac jest zazdrosny) i szaleją z Franką. Jednego dnia miałam telefon od mamy, taty i Ani. Kazik szlifuje swój angielski i to dobrze, bo jak ostatnio zadzwonił do starych Maćków, w Nowy Rok życzył im Merry Christmas. Zwierzcie więc mają swojego Amerykanina, cała ulica Strumykowa jest wstrząśnięta, mama pasie ewentualnego zięcia, brat szlifuje angielski, Kazik nie wie, co o tym wszystkim myśleć, więc kupuje żarcie w zastraszającej ilości, a Stefan-odkurzacz (określenie mojej mamy) wszystko pochłania. Teraz dopiero wydało mi się to logiczne: Kazik myśli, że się chłopak przeje albo zatruje i fiu…

Gdzie te lata? Matko, dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jaka jestem stara i że mój ostatni flirt wakacyjny miał miejsce ze czternaście lat temu.

Napiszcie, co u was. f a postaram się pisać regularnie z Dublina i donosić wam o moich sukcesach językowych. A więc take care – Tam

A w Brukselce cudowna pogoda, nie za ciepło, nie za zimno. W piątek ma być nawet 27 stopni.

Jak tam metropolia Brunszwik i najfajniejsza kura domowa świata? Proponuję otworzyć stołówkę dla kumpli Przemuchy i zarabiać ciężkie marasy.

Całuję mocno, napiszę z Dublina – Tam

22 sierpnia 2000

Jagódko!

Dzisiaj zrobiłam wszystkie badania w sprawie bólu cholernego jelita grubego (wziernikowanie) i… wszystko w najlepszym porządku. Szlag mnie trafia, bo boli strasznie i powoli tracę nadzieję, ze przestanie. Jestem jedną wielką tabletką przeciwbólową! Myślałam, że wszystko idzie dobrze, a tu nagle taki klops. Pewnie mnie za bardzo ponaświetlali, takie mam przeczucie, ale wiadomo, nikt tego wprost nie powie.

W niedzielę lecę do Irlandii. Cieszę się bardzo i mam nadzieję, ze do tego czasu przestanie boleć. Rodzice mojego kolegi będą czekać na lotnisku w Dublinie, znak rozpoznawczy: tato będzie trzymał rakietę tenisową. Mam nadzieję, że w tym samym czasie nie będzie tam trzydziestoosobowej reprezentacji tenisa ziemnego. Teraz moim głównym zajęciem jest wybieranie przewodników i prezentów dla rodziny.

23 sierpnia 2000

Hej hej, kochani,

Dziękujemy za kartkę z Bretanii – już się zakochałam w tym krajobrazie i za rok tam jedziemy!

Tamarko – to straszne, że cię boli, nóż się w kieszeni otwiera, jak się słyszy, że ten wasz radiolog to olewa. Może powinniście wybrać się do innego lekarza albo jeśli oni nie chcą pomóc, to do jakiegoś czarodzieja – niekonwencjonalne metody mogą zdziałać cuda. Myślimy o tobie bardzo ciepło. Jedziesz w końcu szlifować angielski i musisz mieć dużo sil, by zrozumieć irlandzki akcent. Bardzo bym chciała, żeby ten ból sobie poszedł i żebyś w końcu poczuła się zdrowa.

Duże buziaki i trzymajcie się ciepło – Błonki

Sven

25 sierpnia 2000

Piątek. W końcu lekarze zdecydowali się na zrobienie zwykłego badania komputerowego i specjalnego, na bazie cukru, który gromadzi się w organizmie w pobliżu szybko rozdzielających się komórek rakowych. Szpital ma ten aparat dopiero od miesiąca. Badanie polega na tym, że pacjentowi podaje się w kroplówce cukier i musi leżeć nieruchomo przez godzinę. Potem tomograf komputerowy robi zdjęcia, które pokazują, czy wystąpiło zagęszczenie cukru. Jeżeli tak, dużo przemawia za istnieniem nowotworu. Prawdopodobieństwo wyników: 90 procent. Ze względu na bardzo wysokie koszty badania te wykonuje się tylko w szczególnych przypadkach, na przykład gdy chodzi o możliwości nawrotu. U Tamary chcą ostatecznie wykluczyć, że ten dziwny ból jest związany z rakiem.

Po badaniach idziemy do kawiarni. Musimy czekać. Doktor Bondue dostanie wyniki dopiero po szóstej. Jest gorąco, siedzimy na zewnątrz. Oboje mamy dobre przeczucie. Wskaźnik był przecież cały czas normalny, a te badania dadzą nam pewność, że to nic poważnego. Za dwa dni odlot do Dublina, Tamara musi jeszcze odebrać zamówiony przewodnik.

Już wchodząc do gabinetu, widzimy zmartwioną minę doktora Bondue. Na zdjęciach widać guza koło lewej nerki, ma pięć centymetrów, trzeba go wyciąć. Dopiero po analizie można będzie stwierdzić, czy jest to nowotwór. Ale rozumiemy, że dużo za tym przemawia. Szok. Nie możemy uwierzyć. Czujemy żal do lekarzy. Doktor Bondue wyraźnie chce nam pomóc. Zapewnia, że nie stracono czasu, co nas naprawdę denerwuje. „Ale musimy działać szybko, żeby guz nie przybliżył się jeszcze bardziej do lewej nerki. Proszę przyjść w poniedziałek do szpitala. Sądzę, że operacja odbędzie się we wtorek. Decyzja należy do chirurgów”. Doktor Bondue dzwoni na komórkę doktora Karamana. Łapie go w Turcji. Jest na urlopie. „Wrócisz w niedzielę. To dobrze. Mam tu panią Matzke. Pamiętasz, że wszystko poszło tak dobrze. A dzisiaj badania pokazały, że ma guza koło lewej nerki… Dobrze. Całą dokumentację dostaniesz w poniedziałek. Znajdę ci jeszcze chirurga urologa. Trzymaj się”.

Do domu idziemy piechotą. W szoku. Jak to możliwe? Wszystko jakoś wróciło do normy, plany:

Irlandia, Komisja Europejska. I teraz szpital, operacja, znowu walka. To nie może być prawda. Kto jest autorem tego kiepskiego scenariusza? Dzwonimy do rodziców.

28 sierpnia 2000

Weekend jakoś minął. Wciąż jesteśmy w szoku. Nieprzytomni. Smutni. Przerażeni. Każde próbuje się trzymać. Czasami strach bierze górę. Kiedy Tamara rozmawia przez telefon z Asią, nagle wybucha płaczem. Wczoraj miała lecieć do Irlandii.

Do tej pory nie wiadomo, czy guz jest złośliwy. Doktor Karaman stwierdził dziś, że część komórek jest martwa. Nie można wykluczyć, że została zniszczona przez chemię. Tamarę czeka piąta narkoza w ciągu ośmiu miesięcy. Oprócz tego miała siedem chemioterapii, radioterapia, lekarstwa. Czy ma dość sił na taką poważną operację?

Tamarko moja, dlaczego ty, dlaczego po raz drugi, dlaczego musisz tyle cierpieć? Oby wszystko jutro się udało i obyś szybko wróciła do zdrowia.

29 sierpnia 2000

Operacja trwała trzy i pół godziny. Znowu wszędzie dreny, różne maszyny. Tym razem Tamara jest na oddziale intensywnej terapii, pod stałą kontrolą. Urolog chirurg wytłumaczył mi, że operacja była dosyć skomplikowana: „Z czysto chirurgicznego punktu widzenia byłoby lepiej, gdybyśmy mogli od razu wyciąć lewą nerkę. Ale zostawiliśmy ją, bo w razie dalszych chemioterapii będzie żonie bardzo potrzebna. Trzeba czekać na wyniki”. Zrobiło mi się słabo: Tamara mogłaby już nie mieć jednej nerki. Potem doktor Karaman wyjaśnił nam, że nie chodzi o przerzut. „Wygląda na to, że ten sam typ raka się odnowił, tylko poszedł trochę ku górze. Chyba lubi te okolice i jest mu tam dobrze”.

Tamara już umie z nami żartować i pilnuje mamy, która przyjechała z Zielonej, żeby nie wychodziła zbyt często na papierosa. Wspaniale, że mama jest z nami. Śpij dobrze, Tamarko.

2 września 2000

Tamara ma raka. Przyszły wyniki. Tym większa szkoda, że chirurgom nie udało się wszystkiego usunąć. Lewa nerka jest zagrożona. Dlatego doktor Bondue chce jak najszybszej atakować. Już w poniedziałek Tamara ma być poddana nowej chemioterapii. Niecały tydzień po operacji. Wczoraj doktor powiedział, że Tamara dostanie jeszcze raz taką samą chemioterapię jak poprzednio. Trzy substancje. Jedną z nich jest taksol, ekstrakt palmy z Hawajów. Przed południem zadzwoniłem do onkologa w Aachen. Przedstawiłem mu krótko sytuację. Doktor Weinberg podzielił opinię doktora Bondue. Po południu jednak dowiedziałem się, że doktor Bondue zmienił zdanie. Twierdzi, że trzeba spróbować inną substancję, bardziej agresywną. Już zamówił ją na poniedziałek. Nie podobają mi się takie nagłe zmiany. Ale nie mamy wyboru. Czas leci i Tamara wyjdzie dopiero za tydzień.

Tamara powoli odzyskuje siły. Znowu ćwiczy z rehabilitantką. Ciągle tą samą. Widać, że się przejmuje chorobą Tamary. Mama Tamary towarzyszy jej przez dzień. Ja przychodzę po pracy. Po dziewiątej wracamy piechotą do domu. Obecność mamy nam bardzo pomaga. Tamara zawsze chciała, żeby mama przyjechała na tydzień do Brukseli – planowała, że będą obie chodzić po sklepach, zwiedzać miasto, że zaprosi ją do dobrej restauracji. To już drugi pobyt mamy w Brukseli. I tym razem spędza go w szpitalu.

4 września 2000

Jestem podłączona do kroplówki w szpitalu, który już tak dobrze znam. Ten ból to nie było nic innego, jak rak, który umieścił się tuż koło lewej nerki. Pierwsze badania nic nie wykazały, dopiero tomografia: szary zarys guza zmierzającego do nerki. Czasu nie było wiele: w piątek lekarz powiedział, w poniedziałek do szpitala, we wtorek operacja. Otworzyli mi cały brzuch, wyjęli guza, zeszyli.

Nie było nawet czasu myśleć o Irlandii, marzeniach, przepadającym bilecie i w ogóle. Nie wiem, czy będę mogła zrobić ten staż w komisji. Czy wytrzymam po chemio 8 godzin w pracy. A jednocześnie chcę to zrobić wbrew wszystkiemu i wszystkim. Żeby udowodnić temu rakowi, że nie ma miejsca dla niego w moim ciele. Codziennie to powtarzam: odejdź, chorobo, odejdź, raku, to już koniec, chcę normalnie żyć. I cały czas myślałam, że tak będzie, a tu ból, którego lekarze od razu nie sklasyfikowali. Nie wiem, czy to ich wina. We wtorek jedziemy z Maćkiem do Aachen na konsultację z niemieckim lekarzem.

Macuś jest cały czas przy mnie, oddany całą duszą, całym ciałem. Uważny na każde moje słowo, na każdy gest. Ten mój mąż! Ten mój ukochany, najdroższy mąż! Wczoraj na krótko przytuliliśmy się do siebie na szpitalnym łóżku. Poczułam jego ciepło i moją nieograniczoną miłość do niego, potrzebę bycia tak „pupa przy pupie”. Zasnąć w jego objęciach. Tak lubię Maćkowy zapach.

Przyjechała mama, jeszcze przed operacją, którą miałam 28 sierpnia. Jest jeszcze jeden-dwa dni tutaj, potem pojedzie. Kochany skrzat – nagotował za dziesięciu. Gołąbki, pierogi, zupy różne.

Zaczyna działać taki środek usypiający, żebym łatwiej znosiła chemio. Widać to po piśmie.

Czy jestem załamana? Dzisiaj zaczął się zbyt piękny dzień, by taką być. Wczoraj niedziela była gorsza, cisza, każdy z rodziną, a ja w szpitalu. Graliśmy z Maćkiem i mamą w karty.

Boże, wiem, że Ty wypuszczasz te radosne promienie słońca, miej mnie w swojej opiece.

Aniele Stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój, rano, wieczór, we dnie, w nocy, bądź mi zawsze ku pomocy.

Widziałam Anioła Stróża tuż koło mnie dzisiaj rano. Kobieta, która przyszła na jakąś operację (jednodniową). Taki spokój i czar od niej bił. Cały czas się uśmiechała.

Bądźcie ze mną wszystkie moce tego świata, a rak niech odejdzie daleko ode mnie!!!

6 września 2000

Jestem po chemio. Innej niż tamta sprzed pół roku. Bardzo dużo wymiotowałam, wczoraj cały dzień i poprzednią noc. Dzisiaj czuję się już w miarę dobrze, choć jestem słaba. Nic nie jadłam wczoraj.

Postanowiłam żyć z dnia na dzień. Każdy dzień osobno, nie myśleć o przyszłości. Dzisiaj jest cudownie, może mogłoby być czasami lepiej, ale widać takie życie. Ja chciałabym tylko, i o to proszę Boga, żyć, żyć, żyć.

Bruksela zalana deszczem. Powinnam być w Dublinie, robić drugi tydzień kursu angielskiego. Niestety, nawet nie wiadomo, czy będę mogła zacząć staż w komisji. Mam nie myśleć o przyszłości!

7 września 2000

Drogi Svenie,

jest nam bardzo przykro z powodu listu, który otrzymaliśmy. Niestety nie przynosi dobrych wiadomości, a takich oczekiwaliśmy. Wasz pobyt w Bretanii dał nam nadzieję na poprawę sytuacji i sądziliśmy, ze najtrudniejsze już za wami. Uśmiechnięta twarz Tamary i jej entuzjazm dla najprostszych codziennych spraw, a szczególnie chęć prowadzenia normalnego życia, pomimo całego cierpienia, strachu i niepewności, jakiego doświadczyliście przez tę chorobę, wywarty na nas wrażenie i dały nam lekcję pokory i odwagi. Bardzo trudno znaleźć właściwe słowa otuchy, ale wiedzcie, że Denise, Malo, Philippe i ja myślimy o was. Trzymajcie się – to łatwiej powiedzieć niż zrobić, ale wierzę w wasz optymizm, który pomoże wam wygrać walkę o życie! Czekamy na wieści,

Ściskam was i do zobaczenia – Emeline

Sven

12 września 2000

Pojechaliśmy dzisiaj na konsultację u doktora Weinberga do Aachen. Jest to jeden z trzech onkologów, którzy mają tam gabinet. Pacjenci przychodzą tu na konsultację, na badania i nawet na chemioterapię. Tamarze podobała się przyjemna atmosfera, wcale nieprzypominająca szpitala.

Doktor Weinberg budzi nasze zaufanie. Uważnie słucha, pyta, ogląda całą dokumentację (rentgnogramy, raporty, wyniki analiz). Niestety wyklucza możliwość dalszego leczenia u niego: „Jeden z trzech składników nowej chemioterapii jest bardzo szkodliwy dla nerek. Nie pozwala to na przeprowadzenie następnego zabiegu ambulatoryjnie, bo później musi pani być przez dwa dni pod stałą opieką lekarską. Dziwi minie, że pani lekarz w Brukseli nic państwu o tym nie powiedział. Powinien się teraz sumiennie panią opiekować”.

Ostatnie słowa powtórzył jeszcze raz, zobaczywszy katastrofalne wyniki analizy krwi. Okazało się, że nowa chemia zniszczyła prawie wszystkie białe krwinki. U zdrowego człowieka ich poziom wynosi między 4000 i 10 000. Tamara ma zaledwie 300. Doktor Weinberg nam wyjaśnia: „Oznacza to, że organizm jest teraz bezbronny w przypadku jakiejkolwiek infekcji. Musi pani bardzo uważać”. Przepisuje Tamarze zastrzyki zawierające substancję, która sztucznie produkuje białe krwinki. Później w aptece dowiemy się, że jedno opakowanie zawierające pięć zastrzyków kosztuje równowartość tysiąca złotych. Kasa chorych to pokrywa.

Doktor Weinberg poleca nam szpital w Eschweiler, 15 kilometrów od Aachen. Sam skontaktuje się z oddziałem onkologicznym. Jeżeli tamtejsi lekarze podzielą jego opinię, zarezerwuje łóżko dla Tamary na następną chemioterapię.

Wracamy pociągiem do Brukseli. Przestraszeni słowami onkologa, czym grozi każda infekcja, robimy wszystko, żeby Tamara nie siedziała w przeciągu. A więc czeka ją niemiecki szpital. Nie mamy wyboru. Dwa tygodnie po operacji Tamara jest dalej taka słabiutka, że wyprawa autobusem, pociągiem i taksówką kompletnie ją wykańcza. W styczniu o wiele szybciej odzyskała siły.

12 września 2000

Cześć, Misiaczki moje!!!

U mnie wszystko w porządku.

Tamarko! Mam nadzieję, że się lepiej czujesz. Cały czas jestem myślami z tobą. Wiesz, ze bardzo chciałabym do ciebie przyjechać. Nie mówiłam ci wcześniej, bo jakoś nie miałam okazji i w ogóle było mi strasznie głupio, ale tak naprawdę ze względu na te moje niedoszłe studia w Warszawie przełożyłam obronę pracy dyplomowej. No i jest wrzesień i 29 muszę się bronić. Przepraszam, że nie powiedziałam ci tego wcześniej. Co prawda moja praca jest w zaawansowanym stadium, ale jeszcze troszkę mi zostało. No właśnie. Nie gniewaj się na mnie, tylko spróbuj zrozumieć. Jak będziesz tylko chciała, to napisz do mnie, będę czekać.

Siostra i szwagierka Ań

13 września 2000

Aniu!

Wysyłam ci te kilka zdjęć, które zrobiłam podczas twojego pobytu w lipcu. Niektóre mi się podobają.

Byłam na ciebie zła, że nie chcesz mi pomóc, przyjeżdżając tutaj. Dlaczego nie mówiłaś mi od razu, że się jeszcze nie obroniłaś i że musisz się przygotować do obrony pod koniec września? Co to za wstyd? fa Czekałam z obroną dwa lata!

Szkoda, że nie jesteś teraz tutaj ze mną. Jest mi ciężko, dużo płaczę. Szkoda mi Svenka, który na to wszystko patrzy. Siedzę całymi dniami sama w domu, próbuję czytać, ale jakoś nie wychodzi. Dużo myślę. Jeśli to wszystko przeżyję, będę wdzięczna Bogu do śmierci. Boję się cierpienia w chorobie, tego boję się najbardziej, samej śmierci już się nie boję, bo wiem, że będzie ewentualnym wybawieniem. Mam nadzieję, że lekarze mi pomogą.

Ucałuj wszystkich – Tam

15 września 2000

Cześć, Mace-Pankrace!

Jesteśmy z Przemuchą do gruntu oburzeni tym, co wam się przytrafiło. Miejmy nadzieję, ze losowi w końcu znudzi się stroić sobie podobne żarty i znowu się do was uśmiechnie zamiast parszywie wykrzywiać. Tamarko – w żadnym wypadku nie rezygnuj ze stażu!!! Problemy kwestii moralnej włóż sobie w tym wypadku do kieszeni, jeśli trzeba, załatw sobie to lewe zaświadczenie, w końcu choć tyle ci się należy za ten cały ból i łzy.

Cieszymy się, że już wróciliśmy, bo choć Tajlandia to faktycznie cudowny kraj, to wysiada w porównaniu z „najfajniejszym miastem Niemiec”. Przede wszystkim panuje tu znośna temperatura, można sobie zjeść ociekającego tłuszczem wursta, popić to wszystko piwem i już jest gitara. Po prostu wszędzie dobrze, ale w domku najlepiej. W Bangkoku oprócz Pałacu Królewskiego najbardziej podobał nam się wasz przyjaciel i świadek Gunnar, który jest uroczym, serdecznym człowiekiem, i cieszę się bardzo, że mogliśmy go troszkę bliżej poznać.

Kończę powoli te przedweekendowe wypoćmy. Mam nadzieję, że wróci wam wkrótce wrodzona pogoda ducha i spojrzenie trochę z ukosa. Korzystajcie z ładnej weekendowej pogody, trzymajcie się mocno oboje i nie dawajcie tym głupkowatym wyskokom losu. Dużo o was myślimy i trzymamy kciuki.

Papaski i buziaki – Jagód

Sven

16 września 2000

Ten weekend spędziliśmy z moją mamą, która tym razem przyjechała sama. Przywiozła Tamarze katalogi z perukami i trzy peruki do przymierzenia. Okazało się, że znajomi rodziców prowadzą sklep fryzjerski z perukami. Tamara nie chce po raz drugi chodzić w chustce. Wygłupialiśmy się. Każde przymierzało peruki. Najśmieszniej wyglądają włożone tył na przód. Są świetnie zrobione: prawdziwe, modnie obcięte włosy, bardzo lekkie. Tamara wybrała sobie fryzurę i kolor włosów. Niebagatelną cenę pokrywa niemiecka kasa chorych. I słusznie. Tak! ważny jest komfort psychiczny kobiety. W sobotę l zostaliśmy w domu, bo Tamara czuła się kiepsko. Dzisiaj jednak się zmobilizowała i zaskoczyła nas swoją nagłą formą. Co rok w naszej dzielnicy odbywa się targ. Ludzie wystawiają na chodnikach rzeczy do sprzedania. Mieszkańcy mają pierwszeństwo do miejsca przed własnym domem. Tamara uwielbia takie targi. Chodziliśmy tak ze trzy godziny. Można było zjeść pyszne rzeczy. Kuchnia całego świata. Tamara bardzo chciała kupić trzy obrazy przedstawiające postaci w ludowych strojach. Kiedy się dowiedziała, że już je sprzedano jakiemuś Japończykowi, była rozżalona: „Jak pani mogła to sprzedać Japończykowi?” Za to kupiliśmy starą drewnianą skrzynię. Tamara była bardzo zadowolona z tego dnia. Za rok my też wystawimy stare rzeczy przed naszym domem.

Tamara

20 września 2000

Tyle czasu minęło. Spędziłam go głównie w domu, leżąc, połamana jak cholera. Wymioty, bóle różne, załamanie psychiczne. Skrzat wyjechał 7 września, dzień po tym, jak wróciłam ze szpitala. Od tego czasu siedzę sama w domu. Na weekend przyjechały Macki, na drugi sama Liesel, bo Werner pojechał na targi zegarków. Teraz też przyjeżdżają. Albo my do nich. Jeszcze nie wiadomo.

Svenek pracuje, a ja leżę całymi dniami i myślę o śmierci, o tym, co mnie czeka, jak długo się będę męczyć.

Zdecydowaliśmy się robić chemioterapię i w ogóle wszystko w Niemczech, koło Aachen. Tam muszę pojechać na kilka dni w przyszłym tygodniu. Znowu szpital! Ale wiadomo: oni chcą mnie zbadać, porobić różne badania i zobaczyć, co się da zrobić. Muszę tam jechać, nie mam wyjścia, choć naprawdę bardzo się boję. Boję się szpitala, tabunu pielęgniarek, lekarzy, zastrzyków i następnej chemioterapii, która może powalić nawet słonia.

Widocznie takie jest moje przeznaczenie. Tak ma być i koniec. Dobry Boże, gdybym tylko wiedziała, czy umrę, byłabym wtedy spokojniejsza. Ale kto, co wie o śmierci? Kiedy przyjdzie, może zaraz, a może po długiej chorobie. Wiem, że nie mogę tego wiedzieć. A tak bardzo bym chciała.

Dzwonią ludzie, pytają, współczują. Kiedyś bardzo nie lubiłam tego współczucia, a teraz jest mi wszystko jedno. Tak, jestem ciężko chora i wszystko wskazuje na to, że nie przeżyję. Być może zostało mi niewiele czasu…

Jestem spokojna, choć wydaje mi się, że mam depresję. Trudno się dziwić. W południe idę sama na pizzę do Pizzy Hut, a potem do kina. RAKU, ODEJDŹ”!

20 września 2000

Kochana,

Niestety nie jest dobrze. We wrześniu miałam pojechać na miesiąc do Irlandii. Na trzy dni przed wyjazdem okazało się, że pięciocentymetrowy guz tkwi tuż pod lewą nerką. Już wcześniej mnie bolało, ale lekarze twierdzili, że to efekt naświetlań. Trzy tygodnie temu przeszłam kolejną operację, pokroili mnie, wyciągnęli, co się da, ale nie mogli wszystkiego (tzw. margines pewności), bo musieliby wyciągnąć lewą nerkę. Jestem już po pierwszej chemioterapii. To było straszne, bardzo silna dawka, wymiotowałam, ciągle nie czuję się dobrze.

Postanowiliśmy ze Svenkiem, że od tej pory będę się leczyła w Niemczech. Tuż koło Aachen jest dość dobra klinika onkologii. W przyszłym tygodniu jadę tam na pierwsze badania i kolejną chemioterapię. Zostanę kilka dni – szpitale stają się moim drugim domem. Przez dziesięć dni była u mnie moja mama, która zawzięcie robiła mi pierogi i inne cuda.

Włosy mi odrosły, a teraz znowu wypadną.

Psychicznie jest tak sobie. Najgorsze, że nie mogę jeszcze dużo chodzić i całe dni spędzam sama w domu. Oczywiście czytam, piszę, robię, co się da, by zapomnieć i nie zwariować, ale nie jest to to samo co kontakt z ludźmi i jakieś zajęcie, choćby kursy językowe. W październiku powinnam zacząć staż w Komisji Europejskiej. Nie wiem, czy podołam, i pewnie nic z tego nie wyjdzie, chyba że zdarzy się cud.

A więc zaczynam wszystko raz jeszcze i wiem, ze jeśli zdarzy się trzeci raz, już go nie przeżyję, jest mi ciężko i smutno, że muszę wam o tym wszystkim pisać. Może kiedyś będę donosiła tylko o pięknej pogodzie i moim świetnym samopoczuciu? Sama w to chyba nie wierzę.

Svenek przeżywa to wszystko bardzo. Siedzi w pracy, a myśli o mnie, co robię, czy mnie boli, czy wymiotuję. Też jest mu ciężko. Ciągle powtarza, że to wszystko przeżyjemy i będzie dobrze. Dobrze, że go mam.

Całuję mocno – Tam

20 września 2000

Cześć, kochanie!

Tak mi strasznie smutno, jest wieczór, właśnie sprawdziłam pocztę i dostałam twój list. Jestem rozbita, ale czuję, że muszę ci szybko odpisać. To jest jednak bardzo trudne. Taką miałam wielką nadzieję, że już wszystko będzie dobrze. Martwiłam się, gdy mówiłaś ostatnio, że tak cię bardzo boli.

Nie mogę jeszcze uwierzyć w to, że ta pieprzona choroba nie chce ci dać spokoju. Chcę, żebyś wiedziała, że myślę o tobie bardzo mocno i wierzę z całej siły w to, że przyjdzie czas, gdy będziemy wymieniać emalie z opisami pogody i beztroskimi, nieważnymi plotkami.

Bardzo się cieszę, ze w tych najtrudniejszych chwilach Svenek tak bardzo staje na wysokości zadania i nie zawodzi. Bardzo go pozdrawiam.

Tamarko, trzymaj się, jak potrafisz najdzielniej. Jestem z tobą cały czas. Jeśli masz siłę i ochotę, to pisz do mnie, jeśli nie, odezwij się co jakiś czas.

Całuję bardzo mocno – Dagmara

20 września 2000

Dzień dobry wam,

Właśnie wróciłam z Turcji i żałowałam, że wasz adres został gdzieś w komputerze, a nie u mnie w notesie. Myślałam o tobie, ze jeśli wyjedziesz i zajmiesz się angielskim i nowymi ludźmi, to będzie dużo, a tu takie informacje. Fatalnie.

Tam, jak trafiliście na to, że niemiecka klinika jest lepsza? Czy nie lepiej zostać w kręgu lekarzy, którzy już znają cię od środka? Zresztą sama nie wiem, co można stracić, a w kim jest jeszcze nadzieja.

Tam, jak długo trwa chemioterapia, czy na święta już będzie po wszystkim? Staram się wyobrazić sobie, jak ciężko jest walczyć z własną bezsilnością fizyczną, ale chyba powinnaś mieć wiarę i moc, bo to chyba cos innego niż siła – przede wszystkim dla Svena, rodziny, starych znajomych.

A może zdarzy się cud. Przecież nie można w to nie wierzyć. Nie, nie pisz mi o pogodzie. To chyba ostatnia rzecz, która mogłaby mnie zainteresować. Pisz tak, jak chcesz. Też się cieszę, że Sven jest przy tobie. Wcale nie jest fajnie, że jesteście tak daleko, tym bardziej że nie możesz skorzystać ze wszystkiego, co dalby ci ten pobyt tam.

Będę się modliła o lepsze jutro.

Pozdrawiam mocno – Kasia

Tamara

21 września 2000

Dzisiaj wizyta u doktora Bondue. Mówiliśmy mu już, że przenosimy się do Niemiec, i przyjął to całkiem spokojnie. Nie wiem, czy dobrze robimy, ale na pewno finansowo będzie nam łatwiej, zwłaszcza że mamy już niemieckie ubezpieczenie – pokazujesz kartę i cyk. Doktor Bondue będzie się dalej opiekować mną w Brukseli.

Dzisiaj znowu wymiotowałam. Dziwne to jest. Co jakiś czas wymioty wracają. Może mój żołądek ma dość chemii i różnych tam specyfików? Oby tak było, a nie był to na przykład rak.

Teraz myślę o śmierci więcej niż kiedykolwiek. Czuję, że jest blisko mnie, ale jeszcze nie atakuje. Najgorsza jest niepewność: co ze mną będzie. Ale może lepiej niepewność niż wyrok: niestety nic już dla pani zrobić nie możemy.

A za oknem cudowna pogoda, świeci słońce, na niebie żadnej chmurki. Jak w lecie, a przecież jest wrzesień. W Irlandii też musiało być cudownie. Miałam tam jeździć na rowerze z fruwającym szalikiem wokół szyi…

Boże, zmiłuj się nade mną.

Dla Svenka!

Znajdziesz mnie w szeptach traw kochany

Usłyszysz w locie ćmy

Będę gdzie piach i pył

Będę gdziekolwiek byś był

Będę w spojrzeniu kocich oczu

Będę w milczeniu drzew

Jestem w mijaniu dni

Jestem twym cieniem gdy śpisz

Tak jakbym wciąż żyła

A ty jakbyś mógł jeszcze raz dotknąć moich ust

Księżyc to niemy mój posłaniec

Noc to cień moich rąk

Wiatr niespokojny duch

Pamięta dziś każde z mych słów…

Tak jakbym wciąż żyła

A ty jakbyś mógł jeszcze raz dotknąć moich ust

Sven

24 września 2000

Wczoraj moi rodzice przywieźli perukę, którą Tamara wybrała sobie tydzień temu z katalogu. Jest bardzo zadowolona. Na pewno nikt poza naszymi znajomymi nie zauważy, że to peruka. Nawet ma balejaż. Tamara bardzo dobrze w niej wygląda. Od razu chciała wyjść tak na ulicę. W mieście kupiliśmy telewizor z magnetowidem. Dzisiaj pojechaliśmy na spacer do lasu. Ładna pogoda, Tamara w dobrej formie. Wieczorem oglądaliśmy film z naszego ślubu.

25 września 2000

Hej, Svenki,

Za oknem już jesień, ale na razie nie jest taka zła – śliczne kolory drzew, dużo słońca i kasztanów. Wczoraj mieliśmy niedzielę wycieczkową, bo pojechaliśmy sobie cala rodziną do Lasu Kabackiego na rowerach (Baśka to uwielbia, siedzi sobie w foteliku, śpiewa i podziwia świat, a jak się zmęczy, to wali głową w tyłek ojca albo patrzy w dół, jak kręci się koło) i trochę się też pobyczyliśmy na łączce. Trzeba było się mocno starać, żeby w pogodną niedzielę znaleźć ścieżkę bez tabunów szalonych rowerowiczów albo snujących się smętnie zakochanych – ale jakoś się to nam udało.

Wszędzie dookoła rosną nowe osiedla i domki jak grzyby po deszczu – niedługo zrobi się tu bardzo tłoczno. Wtedy kupimy sobie jakiś domek w lesie. Za tydzień do pracy, najpierw się cieszyłam, ale teraz trochę mi się nie chce (rozleniwiłam się) i żal mi też Baśki. Ona teraz jest coraz fajniejsza, już taki z nią jest kontakt super. Ale potrafi też wystawiać pazury i kły – dosłownie i w przenośni – bo nie tylko chce udowodnić, że ona w tym domu rządzi, ale często używa do tego metod takich jak drapanie i gryzienie. Znaleźliśmy też opiekunkę. Nie jest to mój ideał, ale myślę, że z nią Bacha będzie bezpieczna. Zobaczymy w trakcie, czy będzie z niej dobra niania.

Tamarko, ty też do pracy od października? Chyba lepie] mieć takie zajęcie niż siedzieć samej w domu. Dobrze jest zająć głowę innymi myślami. Czarne myśli należy wygonić i póki siedzisz w domu, to czytaj wesołe książki (Agatha Christie in English), a w pracy to już nie będziesz musiała się specjalnie starać, żeby myśleć o czymś innym. Jesteś bardzo dzielna i na pewno ukręcisz tej podłej chorobie łeb. Szkoda, że jesteście tak daleko.

Całuję was mocno od nas trojga i czekam na odpowiedz – Asia

Tamara

26 września 2000, Eschweiler

Jestem w klinice w Eschweiler koło Aachen. Teraz to będzie mój drugi dom. Zbadali mnie trochę, teraz mają się naradzić, co ze mną dalej robić, jaką chemioterapię zastosować. Potem wydadzą wyrok. Jestem bardzo słaba, prawdopodobnie to z powodu anemii. Jestem chuda jak szczypior, 49 kilo. Czuję się fatalnie, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Psychika: mam wrażenie, że oszaleję, że nie mam wpływu na to, co się ze mną dzieje. Boże, czy będę żyła? Czy będę żyła? Czy będę żyła?

Wszystko wskazuje na to, że nie. Jeśli tak szybko były przerzuty, to znaczy, że rak bimba sobie na wszelkie chemie i radioterapie. Albo może złą chemioterapię zastosowano? Może ta teraz będzie bardziej efektywna?

Svenek był tu ze mną rano. Przyjechaliśmy wczoraj wieczorem i nocowaliśmy u Markusa i Beatę. Teraz Mac musi wracać do Brukseli, głosowanie, posłanka czeka na niego. Zostaję sama, otoczona Niemcami. Mam nadzieję, że wszystko zrozumiem i że wszystko będzie dobrze.

Mam ciągle niedobre myśli i czuję się naprawdę fatalnie. Różne bóle, nerki, nogi. Co jeszcze, co jeszcze? Boję się tej chemioterapii. Jeśli teraz już tak się źle czuję? Co będzie ze mną, Boże?

Dzisiaj w nocy niewiele spałam. Nie mogłam. Jakieś koszmary. Niemiecka klinika pełna Polaków: polskie siostry, polscy pacjenci, lekarzy nie widziałam w tym śnie. Ale poza tym tylko czuwanie, czuwanie bez końca. Głowa pracuje na pełnych obrotach.

Boli mnie głowa, tak jak od wielu dni. Co z tą głową? Myśli: rak, przerzuty. A może to tylko zmęczenie z niewyspania.

Boże, co ze mną będzie?

Boże, co ze mną będzie?

Tak się źle czuję. Tak się źle czuję.

Ale ostatnio dobrze się czułam i co z tego? Nic nie pomogło.

Tak się źle czuję.

Może pójdę się położyć do pokoju, ale wtedy ta Polka z pochodzenia, notabene z Zielonej Góry, zagada mnie na śmierć. Już nas ze Svenkiem zagadała. Potem Macek musiał biec na pociąg. Jutro do mnie przyjedzie, malutki.

Boże, daj mi siły.

Boże, daj mi siły.

Boże, daj mi siły.

Czy już wydano na mnie wyrok? Czy mam szansę, jedną, dwie, trzy na sto? Boże, nie chcę o tym myśleć.

Oczy same się zamykają, zasypiam… Muszę przecież jeszcze dojść do pokoju i tam się położyć. Chyba że zasnę tutaj.

Naprzeciw mnie siedzi para. Ona płacze. On prawie się nie odzywa. Wpatrzony w jeden punkt i mocno przestraszony.

Sven

26 września 2000,

w pociągu Eschweiler, następna stacja naszej podróży. Bruksela, potem doktor Weinberg w Aachen i teraz oddział onkologiczny w Eschweiler. Szpital miejski z bardzo dobrą reputacją, współpracuje z kliniką uniwersytecką w Aachen. Oddział onkologiczny jest w osobnym domku, dwa piętra, dwadzieścia pokojów, dwójki i jedynki. Niestety jest tyle ludzi, że położono Tamarę jako trzecią osobą na dwójce. Sen Tamary się sprawdził: Sąsiadka w pokoju pochodzi z Zielonej Góry. Kobieta, która obsługiwała tomograf, była Polką. Nawet sprzątaczka jest z Polski.

Tamara jest w bardzo niedobrym stanie. Bolą ją noga, głowa, brzuch i plecy. Źle sypia. Dręczą ją koszmary. Widzi wszystko w czarnych kolorach. Boję się. Gdzie siła, wiara, nadzieja? Minął prawie miesiąc od operacji. Dlaczego nie wraca do formy? Dzisiaj mówiła: „Może lepiej, żebym umarła. Svenku, ja umieram. Ja tu już zostanę”.

Co odpowiedzieć? Przecież wszystko miało być inaczej, tak pięknie. Przez okno pociągu widzę złotą jesień. W Polsce w tym czasie zawsze chodziliśmy na spacer do lasu, zbieraliśmy kasztany. Pstryk, i wszystko będzie NORMALNIE. Nie, nic już nie będzie jak przedtem. Ale MUSI być dobrze!

A ja muszę wrócić do Brukseli, zostawić Tamarę samą. Czeka mnie jeszcze wieczorem głosowanie nad budżetem, które może potrwać nawet do północy. Wielka banalna polityka. Moje miejsce powinno być przy Tamarze. Praca. Tamara czasami się martwi: „Przecież to twoja pierwsza poważna praca. Nie chcę, żeby twoja posłanka narzekała”. Moja praca daje nam stabilność finansową i ubezpieczenie zdrowotne.

W domu pod kołdrą znalazłem kartkę:

MAĆKU KOCHANY!

Wróciłeś do domku beze mnie. Co będzie dalej? Jak potoczy się nasze życie? Chciałabym wiedzieć, czy umrę, bo wtedy byłoby może łatwiej. A może trudniej? Pewnie trudniej, bo kiedy zabraknie nadziei…

Kocham cię bardzo, mój Svenku. Dziękuję, że jesteś przy mnie. Postaram się być silna, choć już bardzo się boję chemioterapii i tego wszystkiego, co będzie po.

Śpij dobrze, pewnie jest wtorek późno wieczór i jesteś zmęczony.

Śpij dobrze, mój żółwiku – Tam

Tamara

27 września 2000,

Eschweiler Powoli wariuję. Łzy same cisną się do oczu, jestem ciągle obolała, a w dodatku noc była taka sobie. Oddział onkologiczny, czegóż się spodziewać? Ludzie wymiotują, łażą całą noc, kobieta – Polka, nie-Polka – narobiła tyle hałasu w nocy. Już myślałam, że jej coś powiem. Dzisiaj rano obudzili nas o 7.00, niemożliwe…

30 września 2000,

Eschweiler Wychodzę. Jestem po chemioterapii. Wieści są złe, guz trzy-, czterocentymetrowy tkwi pod lewą nerką. Wskaźnik jest bardzo wysoki: 247. Znaczy to, że chemia nie pomaga. Kiedy i w ogóle czy kiedykolwiek dostanę jeszcze dobre wieści? Cios za ciosem. Płacz, ból, rozpacz, wymioty, słabość. Klinika jest podobno bardzo dobra, tylko te warunki: trzy osoby w pokoju. Muszę walczyć, muszę, nie mam innej możliwości. Z dnia na dzień mam coraz mniej szans, Boże. Pogodziłam się już z chorobą, tyle cierpienia, tyle cierpienia. Obym tylko z tego wyszła…

Zaraz przyjdzie Svenek, potem przyjadą Macki i zawiozą nas do Brukseli. Też mają z nami!

Proszę Matkę Boską o zdrowie, bardzo proszę. Modlę się dużo. Może zdarzy się cud?

Sven

30 września 2000

Tamara lubi doktora Thomallę, młodego ordynatora oddziału. Zawsze ma czas, żeby wysłuchać jej pytań, i wszystko spokojnie wyjaśnia. Wczoraj, kiedy Tamara go zapytała, jakie ma szansę, odpowiedział: „Pani dokładnie wie, że sytuacja jest bardzo poważna. Przy takiej historii choroby nie ma reguł, każdy przypadek jest indywidualny. Musimy znaleźć chemię, która pani pomoże. Mogę tylko powiedzieć, że mieliśmy podobne przypadki i udało się. Ale nie mogę pani obiecać nic poza tym, że będziemy próbować i zrobimy wszystko, co w naszej mocy”. Kiedy doktor Thomalla mówił do nas opanowanym, spokojnym głosem, Tamara zauważyła w jego oczach łzy. Później powiedziała: „Cenię lekarzy, którzy nie przestali być ludźmi”.

Na oddziale Tamara spotyka chorych na raka w swoim i nawet w młodszym wieku, co się w Brukseli nie zdarzyło. Wczoraj rano dwie dotychczasowe sąsiadki wyszły ze szpitala. Od pielęgniarek dowiedzieliśmy się, że niedługo mają przyjść następne. W pewnym momencie jakaś młoda dziewczyna otwiera drzwi. Ale nie wchodzi, tylko patrzy przez chwilę, i już jej nie ma. Pomyśleliśmy, że kogoś szuka. Po półgodzinie wraca. Tym razem wchodzi razem z kobietą, która niesie torbę. Przedstawia się nam. Ma na imię Petra, a ta starsza to jej mama. Petra wygląda na osiemnaście, dwadzieścia lat. Układają rzeczy w szafie, znowu wychodzą. Po godzinie są z powrotem, Petra się kładzie. Jej mama się żegna i idzie do domu.

Po krótkim czasie Petra zwraca się do Tamary. Przeprasza za swoje wcześniejsze zachowanie. Nie rozumiemy, o co chodzi. Okazuje się, że mocno się przestraszyła, kiedy otworzyła drzwi i zobaczyła łysą głowę Tamary. Zamiast wejść, szybko zamknęła drzwi. Teraz jest jej przykro. Tamara i Petra za czynają rozmawiać. Od kilku tygodni Petrę bolą jelita. Lekarz rodzinny skierował ją na badania.

Wczoraj dowiedziała się, że ma jakiegoś guza. Po weekendzie mają go usunąć. Jeszcze nie wiadomo, czy jest złośliwy, czy nie. Ale oczywiście to, że położono ją od razu na tym oddziale, nie jest dobrym znakiem. Trudno się dziwić reakcji Petry.

Po południu dziewczyna jest świadkiem naszej rozmowy z doktorem Thomallą. Dowiaduje się o ciężkiej sytuacji. Widzi naszą rozpacz i płacz. Kiedy doktor Thomallą wychodzi, nagle rzuca na łóżko Tamary swego małego misia. „Dla eiebie! Może ci pomoże”.

Później przychodzi lekarz, aby założyć Petrze rurkę kroplówki w przełyku. Przed operacją ma być sztucznie odżywiana, żeby oszczędzać jelita. Ja wychodzę, Tamara zostaje. Po pięciu minutach ona wychodzi także i wybucha płaczem. Nie może patrzeć na cierpienie i łzy Petry.

Dzisiaj rano życzyły sobie wszystkiego dobrego. Nie powiedziały do widzenia, lecz trzymaj się.

Tamara

5 października 2000

Jestem z powrotem w domu. Znowu kilka dni walki z bólem, niemożnością poruszania się, wymiotami, nocnymi koszmarami. Jestem bardzo zmęczona. Z domu nie wychodzę prawie w ogóle. Czasami ze Svenkiem po kolejne kasety wideo, mała tura, i to wszystko. Moje mięśnie powoli znikają, nie mam siły ćwiczyć jogi, może też brak mi woli. Nie wiem. Chyba tak: brak mi woli, jestem słaba, poddałam się chorobie. Czy to w twoim stylu, reporterko? Taka jestem zmęczona, obolała i od paru dni pozbawiona nadziei. Myślałam, że wszystko mi wycięli, że ta chemioterapia, choć tak trudna, będzie zbawieniem. A tu rak się rozwija w najlepsze. Wskaźnik 247, większy niż przed operacją w grudniu. Rak drąży mój brzuch, zastanawiam się, gdzie już doszedł. Do żołądka? Do wątroby? A może do płuc? Albo do kości? Wszystko to sprawia, że powoli wariuję. Powoli, sukcesywnie, wariuję. I umiera każdego dnia jedna cząsteczka mnie. Muszę się z tym pogodzić, może nie z umieraniem, ale choroba. Jak walczyć? Co ta walka przyniesie? Nigdy nie byłam typem walczącej, dzielnej kobiety. Fajnie jest być dzielną, jeśli wszystko idzie dobrze. Przyszłość się w tym momencie nie liczy. To czarna dziura, nic tam nie ma. Nie ma planów. Dokąd na święta? A co będzie ze mną w święta? Może już nie będę wiedziała, że to święta i że rok mojej choroby mija. Myślałam, że w grudniu świętować będziemy z Maćkiem moje ozdrowienie…

Boże, pozwól mi usłyszeć choć jedną dobrą wiadomość. Tak dawno jej nie miałam.

7 października 2000

Dzień przed wyborami prezydenckimi w Polsce. Jutro idę głosować do polskiego konsulatu w Brukseli. W ogóle cyrk cały z tymi wyborami, Kwaśniewski kpi z Papieża, Marian – fundamentalista, inni zupełny koszmar. Zagłosuję, bo to mój obowiązek. Na Kwasa, bo kto inny się tu w ogóle liczy? Dzwoniłam do domu: mama – Olechowski, Ania – Kwas, Rafał (teoretycznie) – Olechowski, Kazik – Kalinowski. Jakiś odpał z tym Kalinowskim.

Czuję się ciągle podle. Boli mnie lewa noga, nie wiem, czy to efekt operacji, nacisku guza, czy jeszcze całkiem innej cholery. Wczoraj znowu dołek psychiczny, wszystko widzę w czarnych barwach, umrę, nic się nie da zrobić itd., itd. Pewnie tak będzie, ale muszę się trzymać, nie pozostaje mi nic innego. O Boże, nie mogę już pisać o umieraniu. Tyle już tu o tym nabazgrałam. Powtarzałabym się tylko.

Najgorzej mnie boli to, że nie mam formy. Wcześniej to była moja duma, byłam tam, siam, zrobiłam to i owo. A teraz jestem psem kanapowym. Od blisko dwóch miesięcy leżę na tej kanapie i zdycham. Nic mi się nie chce, nie mam motywacji,

Myślę, że Bóg ukarał mnie za wcześniejszą pychę, za to, że myślałam „to tak łatwo przechodzi”. Rak drąży i zabija. I robi to w najbardziej wyrafinowany sposób. Głowa pracuje, a reszta stopniowo nie. Podobnie jest ze stwardnieniem rozsianym. Kyer – nasz kolega Anglik – to już wegetacja. Byłam tam u niego i tak się bałam konfrontacji z chorobą. Nie lubiłam na nią patrzyć, a teraz ja sama…

Modlę się do Matki Boskiej.

Modlę się o cud.

Sny:

1. Mama wychodzi za mąż. I Agata. Jest mowa o sukni ślubnej. Chcę ją zobaczyć.

2. Jestem ze Svenkiem nad jakimś jeziorem. Postanawiam uciec. Są wujkowie – bliźniacy Jasia. I jest Raif, który idzie łowić ryby. Ja też udaję, że idę łowić, ale idę w drugą stronę. Potem Svenek wpada w jakiś ogromny dół, myślę, że nie żyje, a on ma tylko stłuczone jedno szkło okularów.

[Jest to ostatni zapis w pamiętniku Tamary].

10 października

Tamarko,

No i macie Kwacha, grubego, aroganckiego, chamowatego i komunistycznego.

Przepraszam, że jak ostatnio dzwoniłaś, to było trochę zamieszania. Teraz jest spokój, bo póki co, moja pierworodna śpi. Biedna jest, bo wychodzą jej wszystkie zęby naraz i ma katar i nianiowstręt, ale mam nadzieję, że jej przejdzie. Pracuję od tygodnia. Milo jest oderwać się trochę od tematu DZIECI, a jeszcze milej po paru godzinach do tego tematu wrócić. Mam nadzieję, że zdołam znowu wziąć się do francuskiego. Będziemy się wymieniać z moją sąsiadką, więc taki sam układ jak my w zeszłym roku. Co z tego wyjdzie, nie wiem, bo ona też ma małe dziecko, ale jestem pełna chęci.

Pomyśl sobie, Tamarko, ile masz w sobie talentów i ile niezrealizowanych pomysłów, i ile rzeczy na ciebie czeka, i że kochasz życie tak bardzo i ono ciebie też kocha, i nie daj się. Myślę o tobie dużo – wracaj do sił i do ZDROWIA.

Całuję – Asia

Sven

19 października 2000

W tym tygodniu Tamara przez cztery dni jeździła z moją mamą do Eschweiler na chemioterapię. Półtorej godziny w jedną stronę. Chemioterapia trwa tylko godzinę. Dzisiaj ostatni dzień i Anka, która znowu jest u nas, zabrała się z nimi. Tomograf komputerowy pokazał, że sytuacja się ani nie poprawiła, ani nie pogorszyła. Guz jest dalej tej samej wielkości. Po szpitalu Tamara miała jeszcze po raz pierwszy wizytę u lekarza rodzinnego, żeby dostać skierowanie do onkologa na nowy kwartał. Dokładnie zbadał Tamarę. Powiedziała mu o problemach z nerkami. Od jakiegoś czasu ma trudności z oddawaniem moczu. Którejś niedzieli przez cały dzień nie mogła pójść do toalety. Lekarz się zaniepokoił, na USG zobaczył masę płynu w lewej nerce. W końcu poprosił Tamarę, żeby wróciła raz jeszcze do szpitala i poszła do urologa. Nerka tak źle funkcjonuje, że trzeba to koniecznie sprawdzić. Istnieje niebezpieczeństwo, że przestanie pracować. Wszystkich oczywiście przestraszyły słowa lekarza. Na szczęście urolog stwierdził, że sytuacja na razie nie jest tak dramatyczna. Trzeba ją jednak stale kontrolować.

Zobaczymy, czy Tamara lepiej zniesie tę nową chemioterapię. Mam nadzieję, że nie będzie tak samo osłabiona jak po poprzedniej i że wyniki krwi nie będą tak fatalnie. Ale to się dopiero okaże za siedem dni, kiedy substancje wykonają już swoją robotę i zniszczą wszystko, co dobre i złe. Ostatni raz wyniki były tak katastrofalne, że doktor Bondue zaaplikował Tamarze przetoczenie litra krwi. Wysłał ją na ten sam oddział, gdzie kiedyś miała chemioterapie. Pielęgniarki cieszyły się na jej widok. W pierwszym momencie nie podejrzewały nic złego. Nie wiedziały o nawrocie i myślały, że chodzi jedynie o jakąś anemię. Jedna pielęgniarka chciała pocieszyć Tamarę: „Jaka ładna fryzura. Ale szybko odrosły pani włosy”. Kiedy Tamara jej powiedziała, że to peruka, pielęgniarka nie potrafiła ukryć konsternacji. Wiedziała, co się stało.

20 października 2000

Hej, Svenki,

Czemu się nie odzywacie? U nas powoli lato się kończy, już robi się zimno i czapkowo-szalikowo-rękawiczkowo. Ale jeszcze weekend w górach mieliśmy bardzo letni. W górach dość pusto, piękne kolory, halny chwilami bardzo mocny, cicho i bezchmurnie. Bardzo nam się ten wyjazd udał. Było dużo śmiechu i wygłupów, trochę wrażeń na trudniejszych odcinkach. No i co tu ukrywać, ja, wyrodna matka, troszkę jednak odetchnęłam od Baśki. Nie było jej źle u dziadków, poczyniła znaczne postępy w nauce chodzenia, więc już nie pamięta, że na czworakach też można. Niesamowite, jak ona się teraz zmienia. Tydzień temu zakochała się w misiu, którego dostała od was jeszcze przed waszym wyjazdem. Zawsze miała go w łóżeczku ale nie zwracała na niego specjalnie uwagi. Pewnego dnia po południowej drzemce kazała go wyjąć z łóżeczka i teraz wszędzie go ze sobą nosi, przytula się do niego i całuje, a czasem tarmosi za ucho albo gryzie w nos. Jak budzi się w nocy i Jarek przynosi ją do nas do łóżka, to każe misia też zabrać. Czasami do misia dołącza inny pluszak i dziś Baśka śpi z dwoma misiami.

Napiszcie, proszę, chociaż parę słów – Asia

27 października 2000

Błoniarki!

Nie uwierzycie, ale mam w domu Internę! i mogę do woli wysyłać wiadomości. Ale co najfajniejsze, to mogę siedzieć w Internecie 24 na dobę, słuchać polskiego radia, oglądać wiadomości, czytać gazety i w ogóle… Mamy stałe łącze i wszystko działa zadziwiająco szybko, bo przez kablówkę. Cudny jest ten świat.

Ciągle jest u mnie moja siostra, f a czuję się tak sobie. Boli mnie tu i ówdzie. Boli to chyba słabe słowo, czasami myślę, że zwariuję. Podobno guz naciska na nerwy. Znowu podobno…

Dzisiaj przyjechały stare Macki, więc jesteśmy w piątkę. futro może zrobimy mały wypad nad morze albo do Brugii. Jeśli pan Ból pozwoli oczywiście.

Pogoda w Brukselce jak w Brukselce – pada. Ale do wczoraj było naprawdę fajnie. W połowie listopada pojawi się na trzy dni moja przyjaciółka Kasia Paciorek, sprawa postanowiona, bo zakupiła bilety lotnicze. Dominik-mąż zezwolił, będzie mógł w spokoju pojechać na ryby, bo to jego nowe hobby. Kacha jest w ciąży.

Czy wy jedziecie na tę pielgrzymkę autokarem? Mam nadzieję, ze nie, bo to lekki koszmar dla dziecka. Ale i tak fajnie, la bella Italia, pewnie jest tam jeszcze całkiem ciepło. Jaki jest program, zwiedzicie cosik? Czekam na emalie nowointernetowe. Oczywiście teraz będę pisała częściej. Tak że będziecie mieli już dość moich emalii.

Całuję mocno! – Tam

28 października 2000

Cześć!

Co tam słychać w wielkim świecie? W domu wszystko OK! W Zielonej zima już przyszła i jest strasznie zimno. Chyba nawet kupię sobie ciepła kurtkę. Wczoraj miałem disco w budzie ale nie poszedłem bo moja klasa narozrabiała i dyr niepozwolił nam wejść. Kończę bo idę zjeść śniadanie!

ps. sorka za ortografię. Napiszcie!

28 października 2000

Ale czadowe kolory i w ogóle. Podobają mi się cze i nara. Wszyscy się śmiali przy śniadaniu. Co tam jecie w Zielonej? My croissants i tosty. Pogoda jest pod psem i pada. Mieliśmy dzisiaj jechać do Brugii i dupa z tego. Chyba że stwierdzimy, że nie jesteśmy z cukru. Anka chce pisać. – Tam

Maleńki, nie martw się tym, ze pogoda jest straszna. Musimy się do tego już przyzwyczaić. Zobaczymy się na weekend. Będę wracała pociągiem do Berlina.

Do zobaczyska. Nar – An

Sven

28 października 2000

Dzisiaj pojechaliśmy wszyscy na wycieczkę do Brugii. Tamara bardzo się cieszyła, że wreszcie widziała coś innego niż nasze mieszkanie, szpital i Brukselę. Na szczęście o tej porze nie ma tabunów turystów. Podziwialiśmy po raz kolejny architekturę, kanały i atmosferę Brugii, miasta, które jest muzeum swojej dawnej świetności. Ku naszemu zdziwieniu Tamara wytrzymała trzy godziny. Na nasze pytania słyszeliśmy zawsze tę samą odpowiedź: „Jeszcze wytrzymam. Możemy iść dalej. Odpoczywać mogę przecież później w domu. Trzeba korzystać”. Cała Tamara. Jeśli czegoś chce, nie ma przeszkód. Ale kiedy usiedliśmy w kawiarni, szybko oczy jej się zamknęły ze zmęczenia. Bardzo udany wypad i nawet nie było deszczu.

29 października 2000

Wreszcie będzie mniej ciszy w eterze (I hope).

U nas ciągle złota jesień całkiem czasami letnia, kolejny weekend ze słońcem, cudnymi kolorami i do tego bardzo ciepły, nie chcę wcale zimy. Ale jest to nieuniknione (jej nadejście, znaczy się).

Pierwszy miesiąc w pracy już prawie mija, ale za bardzo to ja się nie napracowałam. Za tydzień jedziemy na pielgrzymkę do Rzymu z Baśką. Najpierw się cieszyłam, że jedziemy całą rodziną, a teraz się zastanawiam, jak to będzie. Co prawda to tylko cztery dni, ale program napięty… A dziś po jednej mszy już miałam dosyć. Ciągle trzeba za nią chodzić, bo drepta co prawda dopiero od dwóch tygodni, ale już wszędzie wlezie, i to potrafi naprawdę szybko zasuwać. A poza tym bardzo głośno się domaga tego, czego właśnie chce, oraz jeszcze głośniej wyraża swoje niezadowolenie. Uparta bestia… Ale bardzo słodka.

Teraz jest dziesiąta, ale tak naprawdę to jedenasta, i troszkę bierze mnie na spanie (zmiana czasu).

Dobra, spadam – i czekam na szybką odpowiedz – tylko się nie uzależnij od tego Internetu, dziecko drogie. Całuję – Asia

31 października 2000

Cześć, Jagód!

W końcu cud się stał i mam Internet w domu. Przyszedł jakiś cudotwórca i zainstalował nam te wszystkie dobra. Siedzimy teraz z Franią-Anią non stop w Internecie, bo łącze mamy stale i płacimy miesięczny abonament. Czytam sobie „Politykę”, słucham Trójki, naprawdę można się uzależnić, bo po dwóch godzinach myślę, że minęło pół godziny.

W Brukseli dzisiaj pogoda jest do bani, bździna i pada na przemian, a do tego wieje koszmarny wiatr, futro Wszystkich Świętych, a Macek pracuje. Jego umowa o pracę jest podpisana w Bremie, która leży w landzie protestanckim i dlatego nie ma takiego święta. Trochę kiepsko, dobrze chociaż, że świętują Boże Narodzenie. My z Anią wybieramy się na cmentarz zobaczyć rzeźby Rodina i poszukać nastroju z Polski. Chociaż nie sądzę, że tutaj to takie ważne święto. Ludzie są przede wszystkim egoistami.

Ja czuję się tak sobie, w przyszłym tygodniu znowu cztery dni chemioterapii. Muszę dojeżdżać codziennie do Aachen, ale na szczęście przyjeżdża Liesel, moja teściowa, i będzie mnie wozić jako ten szofer samochodem (ostatnim razem też przyjechała). Takich mam teściów! Nie wiem, co byśmy bez nich zrobili. Są cudowni, wyrozumiali, pełni poświęcenia, przyjeżdżają na każde zawołanie. Moja rodzina też staje na wysokości zadania.

Tak naprawdę to chciałabym, żeby mnie wszyscy zostawili w spokoju. Mam dość tych chemioterapii!

Ania wyjeżdża w sobotę. W połowie listopada wpadnie do mnie moja przyjaciółka z Warszawy. A tak poza tym nie wiem, co będę robiła. Beznadzieja jedna, tam staż, a ja w domu.

A co u ciebie, jak Przemyk – tak Svenek gdzieś napisał, bo „przecież Przemysław”.

Całuję mocno. Lecę do supermarketu po zakupy, bo jutro dzień wolny i pojutrze chyba też – Tam

l listopada 2000

Paciorki kochane!

Jest l listopada, Święto Zmarłych. Siedzimy z Frania w domu, bo Mac w pracy, a pogoda taka, że lepiej nie mówić – leje jak z cebra. Od kilku dni mam w domu Internet, a więc serfuję sobie bez ograniczeń.

Frania w sobotę jedzie do Polski i będzie mi smutno, bo naprawdę bardzo mi tu pomagała. W przyszłym tygodniu mama Svena znowu będzie mnie codziennie woziła do Aachen na chemioterapię. Trochę mam już tego wszystkiego dosyć. Jakoś brakuje mi wiary, że będzie lepiej. Guz naciska na jakieś sploty nerwowe i dlatego bardzo mnie boli, czasami godzinami wiję się z bólu i nie pomaga żadna tabletka.

Cieszę się już na przyjazd Kaśki, mam nadzieję tylko, że będę w formie i nie przestraszę jej swoim ogólnym stanem. Spróbuję wziąć się jakoś w garść. Sven będzie na lotnisku,

Całuję was mocno i czekam na wiadomości – Tam

l listopada 2000

Witaj, Sven!

Piszę do ciebie, bo chciałabym się dowiedzieć, co z Tamarką. Zamartwiam się, ale nie umiem zadzwonić do jej mamy. Wolałabym się dowiedzieć od ciebie. Napisz mi, czy mogę do niej pisać, czy może listy ją denerwują i nie chce ich dostawać, a może jest zupełnie odwrotnie i właśnie powinnam pisać. Sama nie wiem. Pomóż mi, jeśli możesz. W niedzielę wyjeżdżam na dziesięć dni do Francji, postaraj się do tego czasu mi odpisać. Wyślij również wasz adres brukselski, bo mi się zapodział. Czekam z niecierpliwością na twój e-mail.

Jestem z tobą. Ściskam – Dag

2 listopada 2000

Dago kochana!

– Dostaliśmy od ciebie emalię. Dlaczego miałabym być niezadowolona z tego, że piszesz? Przepraszam, że długo się nie odzywałam, ale byłam w szpitalu, potem przyjechała do mnie Ania na trzy tygodnie i tak czas jakoś zleciał.

Ciągle czuję się tak sobie. Wiesz, że miałam operację, ale wiadomości dalej nie są dobre. W ty m samym miejscu wyrósł mi nowy guz. Lekarze nie chcą trzeciej operacji, poddają mnie chemioterapii i w ten sposób próbują zmniejszyć ilość złych komórek. Nie wiem, jaka jest moja przyszłość, nic nie wiem. Czuję się już tym wszystkim bardzo zmęczona i tak naprawdę jest mi już wszystko jedno. Co ma być, to będzie. Przeniosłam się na leczenie do kliniki niemieckiej, bo po pierwsze w Niemczech mamy ubezpieczenie, a po drugie nie mam już zaufania do lekarzy w Brukseli. Trochę kłopotliwe są dojazdy. Półtorej godziny, więc bardziej opłaca się robić drogę w tę i z powrotem niż na przykład zostawać w Aachen w hotelu na noc. Jakoś sobie radzimy. Mam nową chemioterapię, co trzy tygodnie cztery dni.

Byłam bardzo załamana tym wszystkim. Teraz psychicznie jest już lepiej, fizycznie trochę mniej. Guz naciska na jakiś splot nerwowy i bardzo mnie boli. Bez tabletek przeciwbólowych już nie mogę się obejść.

No i takie to wiadomości. Przykro mi, że niezbyt dobre. W dodatku pogoda w Brukseli jest okropna, od tygodnia pada prawie non stop. W sobotę Ania wraca do Zielonej i wiem już, że będzie mi bardzo smutno. Znowu będę sama w domu, bo wychodzić za bardzo nie mogę ze względu na ból. Ale mam Internet i telewizję, więc jakoś przetrwam.

A co u ciebie?

Całuje mocno – Tam

2 listopada 2000

Cześć i czołem.

Cieszę się, Asiu, że francuski wystartował pełną parą. Jak przyjedziesz do nas, to się będziesz mogła pochwalić.

Teraz to mój angielski leży odłogiem. Tylko niemiecki szlifuję, bo moi teściowie są u nas w prawie każdy weekend. A tak w ogóle to nie mam siły na nic, trochę to taka wegetacja, lekarze mówią jednak, że mam odpoczywać jak najwięcej. Więc odpoczywam i nie wyobrażam sobie, że mogłabym robić coś innego. Jednego dnia jestem połamana, innego jest w miarę dobrze.

A tu rano było sionce i błękitne niebo, teraz nadciągają czarne chmury. Ania – sprzątaczka i szop pracz (bo sprząta i pierze bez końca, a w dodatku uwielbia to robić, prasować tez…) – właśnie pucuje łazienkę. Mogę teraz jeść w domu z podłogi, tak wszystko lśni. Poprasowała Svenowi wszystkie koszule, co mnie się jeszcze nie zdarzyło, posprzątała na wszystkich półkach w kuchni… Kupiliśmy jej za to wszystko bilet na koncert i idzie dzisiaj sama, boja nie widzę siebie połamańca tańczącego na koncercie. Frania jedzie jutro do domu. Co ja bez niej będę robiła? Kto mi przyniesie śniadanie do łóżka i będzie pilnował, żebym wzięła tabletki? Oj, coś czuję, że będzie ciężko.

No to na tyle dzisiaj. Czy to już w ten weekend lecicie do Rzymu?

Całuję mocno – Tam

3 listopada 2000

Szkoda, że Frania jedzie – fajnie mieć taką siostrę, Musi to być wkurzające – tak być zależnym od innych, bo jakiś guz-cham łupie cię w kręgosłup. Powiedz mu, niech spada.

Do Rzymu jedziemy jutro – właśnie jesteśmy w trakcie pakowania, a właściwie na początku. Już mi się śmiać chce, jak sobie myślę: wózek, nosidło, Baśka i wszystkie bagaże, a jedziemy na pięć dni. Starość nie radość. Francuski nie wystartował całą parą, tylko takim małym strumyczkiem, ale też się cieszę, że chociaż tyle. Tylko brakuje mi mojej nauczycielki Tamtamki. Idę do waliz. Trzymaj się ciepło i nie daj się chemii i dużo, dużo odpoczywaj.

Całuski – Błonki

5 listopada 2000

Yo siostrzyczka!!!

W domu wszystko gra nawet ja na gitarze. Nie odzywałem się bo miałem problemy z komputerem ale wczoraj go naprawiłem i teraz piszę. Ania dojechała cała i zdrowa z bardzo fajnym prezentem dla mnie. Teraz wszyscy śpią ale zaraz wstaną bo już 9.00. Dzisiaj niedziela więc chyba pojadę z mamą na giełdę popatrzeć za kurtką na zimę. Końca zimy niewidać. Wczoraj musiałem iść do budy mimo to ze była sobota.

Braciszek

5 listopada 2000

No cześć, braciszku,

To dobrze, że w domu wszystko gra. My tu grzecznie jemy sobie śniadanko, znowu są Macki, ale nie ma Frani i dlatego mi smutno. Fajnie mi było z nią. Z kim będę teraz oglądać komedie romantyczne? Kto mi posprząta vi domu? Ja tak ładnie nie potrafię.

Ty malutki, czy ty wiesz, że „nie” z czasownikami pisze się osobno?!!! Np.: nie odzywałem się i nie widać. Taka już jest zasada i każdy młotek, nawet ja, musiał się kiedyś tego nauczyć. To była moja pierwsza rada ortograficzna, po niej będę cię męczyć następnymi.

Macki idą na spacer, a ja obejrzę sobie Ally McBeal czy jak się ona tam nazywa. Nie mogę chodzić, bo bolą mnie plery i w ogóle.

Pozdrawiam też Franię-Anię. Ucałuj wszystkich ode mnie.

Pa pa – Tam

5 listopada 2000

Cześć wszystkim z Lesbroussartstreet,

To ja, siostra i szwagierka wasza. Dojechałam szczęśliwie do domku i już za wami tęsknię. Było mi naprawdę bardzo dobrze u was, w waszym zacisznym domku. Teraz jestem tu, muszę załatwić kilka ważnych spraw, ale zamierzam przyjechać jeszcze przed Bożym Narodzeniem. Może się uda. W domu cicho, spokój, skrzat popala jednego za drugim, Rafałowi pofarbowalam włosy na jasny blond. Zimę czuje się przy każdym wdechu, to straszne, ale niedługo spadnie już śnieg. Będę pisała każdego wieczora, i mam też nadzieję dostawać wiadomości na moje konto.

Do napisania, całuję was mocno i pozdrawiam całą Brukselkę. Ań

6 listopada 2000

Cześć, Aniu-Franiu!

Jesteśmy już z Macką w domu. Wszystko poszło gładko, mam silne tabletki przeciwbólowe na bazie morfiny. Czyli jestem morfinistą. Wczoraj myślałam, że się wykończę. Cały dzień bolał mnie kręgosłup (ale jak!), potem noga, a w nocy to bolało mnie wszystko i tylko płakałam. Spalam w sumie chyba ze dwie godziny, a dzisiaj spokój. Lekarz powiedział, że wszystko to jest związane z naciskiem guza na inne przyrządy, mówiąc językiem Svenka. Zobaczymy teraz, jak to będzie z tą morfiną.

Nam też jest bardzo żal, że wyjechałaś, też nam było dobrze. Nawet jeśli nie szalałyśmy jak w lutym, to i tak było fajnie i przede wszystkim odpoczęłam, bo ja tak dużo nie myślę, kiedy ktoś jest przy mnie. Jak ci się już znudzi w domu, to przyjeżdżaj.

Liesel przywiozła filmy po niemiecku i katujemy. Czuła coś pewnie, że będziemy ją katować francuską telewizją. I się zabezpieczyła.

Napisz coś, siostrzyczko, potem otworzę jeszcze komputer i zobaczę, czy nie ma od ciebie emalii.

Całuję mocno – Tam

7 listopada 2000

Cześć!

Co słychać? jest już 7.20 więc zaraz będę wychodził do szkoły uczyć się! Chyba dzisiaj mam zdjęcia w budzie. Jak zwykle na zdjęciu będę mokry bo zawsze w ten dzień pada deszcz. Nadal jestem blondi więc nie wiem, jak to zdjęcie wyjdzie. Dalej bolą cię plery? Dobra, muszę kończyć! Idę jeść śniadanie.

norka

7 listopada 2000

Cześć, siostrzyczko moja!!

Nie mogłam napisać wczoraj wieczorem, bo tak jakoś mi nie wyszło. Jak pierwsza chemia? Na pewno już strasznie to przeżyłaś. No a od tych nowych tabletek czujesz się lepiej? Mam nadzieję, że lekarze wiedzą, co robią podając taki silny lek. A jak ci jest z Macką? Na pewno fajnie. Filmy po niemiecku i te sprawy. A w domu wiesz, jak to może być. Kozik już odebrał garaż i nawet już tam parkuje. Sukces. Mama siedzi w sklepie. Ale myślę, że ona jest zmęczona tym wszystkim. Może by ją wysłać samą na jakąś wycieczkę? Tamarko, pisz do mnie często i gęsto. Ja tu cały czas o tobie myślę. Pozdrawiam Svenka i mamę.

Trzymaj się mocno. Do zobaczenia. Buziaczki – Ań

7 listopada 2000

Aniu kochana!

Dzień drugi był okropny. Noc przespałam dobrze, a rano wymioty tak straszne – już myślałam, że nie wyjedziemy z Brukseli. Cały dzień czuję się podle, prawie że zwymiotowałam w szpitalu siostrze na nogi. Przyczyna: albo chemioterapia, albo morfina. Po tej ostatniej też można wymiotować. I tak w koło Macieju. W takich chwilach to chciałabym już nie żyć.

No i tak minął dzień. Jakoś smutno, bo tu oczywiście dla odmiany pada. Z Liesel jak zwykle spoko. Przejęta twoje obowiązki. Myje naczynia, pierze… Ze mnie to już żadna gospodyni. Nic nie mogę robić. A wczoraj czułam się tak dobrze! Co będzie jutro?

Całuję cię mocno i sorki za tę smutnawą emalię – Tam

8 listopada 2000

Siostrzyczko moja!

W ogóle bardzo się cieszę, że odpowiadasz na moje e-maile. Już nawet rozmawiałam z mamą, żeby nauczyła się wysyłać pocztę, i będzie do ciebie pisała. Trochę techniki jej nie zaszkodzi. Wiem, że się męczysz tymi wymiotami, ale ostatnio też nie było genialnie. Czy już rozmawiałaś z lekarzami, ile jeszcze chemii zostało ci do Bożego Narodzenia? Fajnie, jakbyśmy wiedziały, wtedy mogłybyśmy coś ustalić z moim przyjazdem. A jak tam Svenek? Bardzo dobrze, że Liesel jest z wami teraz. Ale już w przyszłym tygodniu przyjeżdża Kaśka. Poszalejecie. Pozdrawiam wszystkich bardzo mocno i do napisania – siostra Ań

9 listopada 2000

Drogi Gunnarze,

Co mam powiedzieć? Sytuacja jest straszliwie poważna. Tamara ciągle ma w sobie raka – jest poniżej nerek. Widocznie nowa chemioterapia nie powstrzymuje jego wzrostu. To już trzecia kombinacja leków. Od poniedziałku do dziś Tamara codziennie jeździła z moją mamą do Eschweiler.

W ostatnich dwóch tygodniach Tamara bardzo cierpiała. Mimo dość mocnych środków znieczulających. Dlatego od poniedziałku bierze morfinę. Ale i tak od czasu do czasu pojawiają się bóle. Guz uciska nerwy i mięśnie, tak że a to lewa noga, a to plecy bolą straszliwie. Tamara nie może już prawie stać ani chodzić, ani prosto siedzieć. Co to naprawdę znaczy i jak to boli, wie tylko ona. Dziś organizm był zupełnie zdezorientowany. Chemioterapia plus morfina: zawroty głowy, trzepotanie serca i wiele innych dolegliwości. Tamara powiedziała dzisiaj, że nie chce zasnąć, bo się boi, że już się nie obudzi. Czasami pragnie, żeby te cierpienia już się skończyły. Żyć obok i być bezsilnym – to takie poniżające. Ale co można zrobić? „Weź może jeszcze tę pigułkę”. Tamarę opuszczają siły. Musi stać się jakiś cud.

Musiałem napisać ci to, co miałem na sercu. Odpowiedź przy ślij, proszę, na adres biura.

Moja mama jedzie do domu. Weekend, a później od poniedziałku do piątku Tamara będzie w ciągu dnia sama. Jak to będzie? W piątek przyjedzie Kasia z Warszawy na pięć dni.

Na razie – Sven

10 listopada 2000

Drogi przyjacielu,

Twój list bardzo mnie poruszył i sprawił, ze znowu odezwało się we mnie uczucie bezradności, bo nie mogę być przy was. Piszesz o twojej bezradności, którą odczuwasz, towarzysząc Tamarze w jej cierpieniach i próbując je zmniejszyć. Ta bezsilność, kiedy nie można pomóc w chwili największego cierpienia, mimo całego zaangażowania i współczucia, musi być straszna.

A jednak dla Tamary nie ma lepszego człowieka niż ty, który mógłby być przy niej. Dla młodego małżeństwa jest to może zbyt banalna prawda. Ale z tym łączy się coś jeszcze innego. Często ci już mówiłem, jak bardzo podziwiam twoje zrównoważenie i spokój, twoją siłę dającą nadzieję i twoją zdolność dodawania odwagi innym. Są to rzeczy, których Tamara potrzebuje teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Tak, jesteś bezradny, nie możesz zmniejszyć tych nieludzkich cierpień fizycznych, czynisz jednak coś nadzwyczajnego, jestem tego zupełnie pewien, kiedy wspierasz Tamarę. Mam wielką nadzieję, że w jakiś sposób poradzisz sobie z tym ogromnym ciężarem i znajdziesz siły, których potrzebujesz, aby być wsparciem dla Tamary, tyczę ci, byś przynajmniej od czasu do czasu znalazł możliwość opowiedzenia o tym wszystkim przyjacielowi, rodzicom czy komuś innemu, by chociaż na chwilę zmniejszyć to nieustanne napięcie.

Wobec tego wszystkiego problemy, które ci ostatnio opisałem przez telefon, są żałośnie banalne! Myślę dużo o was i w najbliższym tygodniu zadzwonię do Tamary. Na razie – twój Gunnar

10 listopada 2000

Cześć, Misie Patysie!

Dlaczego się w ogóle nie odzywacie? Ja tu czekam uparcie na maila. A po was ani słychu, ani widu. Mam nadzieję, że wszystko jest OK. Odezwijcie się, proszę. W domu bez zmian. Mama „dom i sklepik. Raf – dom i szkółka. Tak myślę, że chciałabym przyjechać przed B.N. Pomyślimy jeszcze o tym. Tam, daj znak, ja tu czekam.

Pozdrawiam wszystkich, do napisania – Ań

10 listopada 2000

Siostrzyczko,

Jesteś pewnie jeszcze w Internecie, bo dopiero co patrzyłam i nie było wiadomości, a tu za parę chwil mam. Wczoraj ostatnia chemioterapia i trochę wolnego. Wieści jak zwykle złe, podobno guz się powiększył. Teraz muszę tylko zaplanować samobójstwo.

Jakoś mam problemy z oczami, więc nie mogę długo pisać i dlatego nie pisałam wczoraj. Nie wiem, jakby ktoś mi wylał butelkę mleka na okulary. Ani czytać, ani oglądać, ani nic w ogóle. Świat jest straszny. Siedzę sama. Liesel pojechała, Mac w pracy.

Całuję mocno, oczy już nie pozwalają pisać – Tam

11 listopada 2000

Cześć, szwagierko,

Tamara jest bardzo zmęczona i dziś chyba nie będzie pisać emalii. Jak wczorajszy film?

Na razie ograniczamy się do radia. Wczoraj przez Internet posłuchaliśmy listy Trójki, dziś rano jeszcze Markomanii i trójkowego koncertu. Oczy Tamary trochę się poprawiły, ale dalej są za kiepskie, aby czytać. Ogólnie jest bardzo słaba. Morfina dość dobrze działa. Tamara dalej czuje ból, ale już nie cierpi. Są za to inne kłopoty. f eden problem znika, i już pojawia się następny.

Jest ładna jesienna pogoda, Tamara chciałaby pójść na spacer. Ale nie jest w formie, ma nawet lekką temperaturę, 37,5. Trzeba uważać. Nie wiem, jak to będzie w tygodniu. Do przylotu Kasi w piątek będzie przez cały dzień sama. Jeśli stan ogólny się poprawi, chyba może tak być.

Dziś wieczorem nasz ulubiony Colombo. Mam nadzieję, że oczy pozwolą Tamarze to obejrzeć.

Pozdrowienia – Sven

12 listopada 2000

Cześć, siostrzyczko!

Co tam słychać w Zielonce, obiecałaś pisać i co? Ja w ten weekend jedynie leżę, śpię, piję, chodzę do toalety i potem biorę leki, a potem śpię… Jutro już poniedziałek, niedługo przyjedzie Paciorek i mam nadzieję, że będzie lepiej. Przecież nie będzie mnie podziwiała jako psa kanapowego w pełnej krasie.

Nic się także nie wydarzyło. Trochę więcej wymiotowałam (przyczyny nieznane), trochę lepiej widzę, coś już tam mogę prześledzić w telewizorze. Bez przesady oczywiście.

Czy mama wysyła już emalie? Ciągle czekam na pierwszą od skrzata! Na razie musicie się zadowolić jedną emalią dziennie ode mnie, bo na więcej nie mam siły.

Całuję was bardzo, napiszcie proszę – wasza starsza S.

12 listopada 2000

Cześć, Misiaki!!!!

Bardzo się ucieszyłam z waszego maila. Dziś niedziela, a ja siedzę w domku. Nie mam ochoty nigdzie wychodzić, jest strasznie zimno, czuć zimę na kilometr. Potworne.

Tamarka jest słaba, ale tak było zawsze po chemii. Przynajmniej dobrze, że nie bolą jej plecy i noga. Jak będą jakieś wyniki w sprawie tego paskudnego guza, to dajcie znak. Wczoraj byłam w kinie, ale film wcale nie był ciekawy. Piszcie do mnie często. A propos, Raf się burzy, że nie wysyłacie nic do niego. Napiszcie mu choć parę słów. Siostra i szwagierka Ań

13 listopada 2000

No dobra, będę pisała i do jednego, i do drugiego. Ale co mam pisać, to samo? Przecież i tak czytacie swoje emalie. Svenek poszedł do pracy, a ja próbuję zwlec się z łóżka i jak widać, na chwilę mi się to udało. Poza tym jestem poobijana z lekka. Nie wiem, co ja takiego robiłam w nocy?

Wczoraj dzień zakończył się moim osobistym i ostatecznym zaśnięciem na kanapie pieskowej. A potem to już spalam całą noc bez wytchnienia – naprawdę z tym nie ma teraz kłopotu. Coś ostatnio cały czas chce mi się spać, nie wiem, czy to dobrze, czy źle.

No i gdzie ta mama pisząca emalie? Nie mogę się doczekać. Kończę, bo teraz będę pisała krócej, ale do obojga – Tam

13 listopada 2000

Czołem, Misiaczku!

Słyszałam, że burzysz się, bo nie dostajesz emalii. A może ty też czasami coś naskrobiesz?}a jem sobie śniadanie, o ile te szczątki można nazwać śniadaniem, i myślę, jak by tu jeszcze pospać. Pogoda w Brukseli jest koszmarna od ponad dwóch tygodni. Nawet nie ma do kogo zwrócić się z reklamacją. W piątek przyjeżdża Paciorek, a ja chyba po prostu pójdę spać… Może jestem jak niedźwiedź, który zasypia na zimę? Nie sądzę. Napiszcie coś. Całuję mocno – Tam

13 listopada 2000

Czy Błoniarki wróciły już z Włosów, jak mówi Svenek? Trzeba mu wybaczyć, ciągle się jeszcze uczy. Dlaczego nie mamy od was wiadomości, opisów szaleńczych, romantycznych przygód, jakie was spotkały, rajskich past i pizzy, które były muzyką dla waszego podniebienia, zachwytów nad fontanna di Trevi i Colosseum w ogóle i w szczególe. Czekamy więc na opisy te wszystkie, ze szczegółami, bo innych nie wolno wysyłać. Byłoby to pokalanie la bella Italia.

Ostatni raz byłyśmy tam z Paciorkiem i jakimiś naszymi ówczesnymi narzeczonymi. Musieliśmy się zrywać, bo płowa fryzura Kaśki przyciągała tłumy: Che bella ragazza! U I dotykali jej tych włosów.

Ja głównie śpię i czekam na przyjazd Paciorka. Nie wiem, jak to będzie z tymi wycieczko-spacerami, bo ciągle jestem bardzo słaba. Być może uda się nam wyskoczyć nad morze. Pocieszam się, że zostało jeszcze kilka dni.

Pa, pa – Tam

13 listopada 2000

Cześć, Tamarko!

Jestem bardzo zakręcona wyjazdem. Do Avallon w Burgundu jadę na staż. Wrócę za tydzień i wtedy się rozpiszę do ciebie. Obiecuję. Nie ma dnia, żebym o tobie nie myślała. Ciężko mi z tym, ale cóż to jest wobec twoich problemów. Myślę o tobie bardzo intensywnie z nadzieją, ze może to być ważne, nic innego nie mogę zrobić.

Gdybyś czegokolwiek chciała, napisz natychmiast. Ściskam mocno – Dagmara

14 listopada 2000

Kochane Paciorki!

Na Kasię oczywiście Svenek czeka. Pogoda jest taka sobie i ostatnio dużo pada. Trzeba przewidzieć raczej cieple, nieprzemakalne rzeczy, może nawet już coś na głowę, gdyby udało się nam wyskoczyć nad morze. Nie wiem, jak to będzie z tymi wycieczko-spacerami, bo ja ciągle jestem bardzo słaba. Pocieszam się, że zostało jeszcze kilka dni.

Svenek marzy o tym, że Kasia mu przywiezie muzykę jakąś polską na kompaktach i polskie książki. Pewnie się jeszcze w tej sprawie zameldujemy.

Ja też się cieszę na ten przyjazd bardzo mocno.

Całuję – Tam

14 listopada 2000

Cześć, siostrzyczko!

Dalej bolą cię oczy? Ojca nie ma i zrobiłem sobie irokeza z tej okazji. Ostatnio odkryłem super grupę punkową o nazwie Green Day. W tygodniu chyba kupię sobie spray do włosów i pomaluję je na niebiesko. Ojciec, dyr budy i wychowawczyni dostaną zawału (ha ha ha ha). Z dwa tygodnie uganiałem się za kostką do gitary, a nie pomyślałem że ona może być w sklepie muzycznym (głupota atakuje!). Wreszcie sobie dzisiaj ją kupiłem za zawrotną cenę (1,40 zł)! Opłacało się tyle dać, szczególnie że mam już pozdzierane szkliwo na paluchu. Jak się już nauczę grać to założę zespól albo założymy zespół rodzinny, coś w rodzaju Kelly Family, tylko że z inną muzą. Ja z tobą będziemy grać na gitarach, Sven na basie, tato będzie pełnił rolę perkusji na której mama będzie grała, a Anka wokal. Poroniony pomysł nie?

A teraz z innej beczki. Pisałaś że ciągle jesteś śpiąca. Ja od trzech dni nie mogę zasnąć. Z soboty na niedzielę poszedłem spać dopiero o 3.30, a do tej pory mogłem robić wszystko – sprzątać, uczyć się, czytać i wiele innych rzeczy. Kończę już, żeby zbytnio nie męczyć twoich oczu.

Na razie

PS ten gość na fotce to wokal zespołu Green Day.

15 listopada 2000

Cześć, maleńki!!!

Wczoraj nie zdążyłam już odpisać, bo leżałam na górze, kiedy Sven odkrył twoją emalię. Moje oczy też leżały.

Hej, no ten wokal przecież nie ma irokeza albo ja już nie widzę. Tylko język ma tak charakterystycznie przystrzyżony, czy ty też tak musisz? Pomysł na bębny wydaje mi się wspaniały.

U nas w miarę OK. Może z tym snem to się wymienimy, ja trochę snu, ty trochę bez snu i się wyrówna? jest jedenasta, a ja dopiero zwlooookłam się z największym trudem, bo muszę iść na badanie krwi. Niezła jestem, zwłaszcza ze spać poszłam o ósmej wieczór.

No lecę na te badanka, potem napiszę do Anni-Frannii – Tam

15 listopada 2000

Siostrzyczko!

Cieszę się, że już planujemy twój następny przyjazd. Oto rozpiska:

17-21 XI-Kaśka

22-26 XI – sami, przyjazd Maćków, ewentualnie samej Macki

27-30X1-chemio

1-17 XII-wolne

18-21 XII-chemio

22 XII-71 – wolne. Badania krwi w Zielonej. Możesz więc przyjechać już zaraz po wyjeździe Kaśki lub po chemii. Od 18 do 21 grudnia posiedzimy u kogoś w Aachen, a w moje urodziny Svenek się jakoś do nas przyłączy i pojedziemy w kierunku Polski. Wieczór możemy spędzić z Mackami w jakimś restaurancie, a potem 22 fiuu do Polski. Dobrze to opracowałam, chyba że coś zmienią mi z chemią, ja pójdę na święta do szpitala i w ogóle będzie kiepsko.

Dzisiaj czuję się fatalnie. Mam totalnie niedobre badania. Dlaczego??? futro prawdopodobnie transfuzja. Albo w piątek, jeśli nie znajdą miejsca jutro. Kurna chata. Nawet nie wiem, czy mi to w jakiś sposób pomogło ostatnio. Nie pamiętasz?

Całuję, idę spać – Tam

16 listopada 2000

Aniu!!!

Dzisiaj przetoczyli mi krew, więc znowu spędziłam trochę czasu w szpitalu. Nie miałam jeszcze czasu przeczytać tego artykułu o raku. Właśnie sobie zrobiłam grzanki, ale coś mi nie wchodzą, rzadko jestem głodna.

Czy patrzyłaś już na moją rozpiskę? Co o tym wszystkim myślisz?]a przygotowuję się na wielki dzień – jutro przyjazd Paciorek. Trochę się boję, wiesz – ale chuda jesteś albo inne wdzięczne Kasieńki zagajki. Ciągle nie jestem w formie, do ciebie mówiłam: Aniu, idź sama, i ja się cieszyłam, bo ty się cieszyłaś i byłaś jednocześnie ze mną. Trochę to skomplikowane, ale tak właśnie było. Jakoś wiedziałam, że wrócisz, pokażesz, co kupiłaś, co widziałaś, jakich ludzi. Z Kaśką to może będzie większy wersal, jak ja nie pójdę, to ona też nie. A ja bym chciała, żeby właśnie poszła i opowiedziała mi, co widziała, i dla mnie to będzie szczęście.

Zobaczymy. Czekam na emalie. Rafał jest świnia, bo do mnie nie napisze. A w Brukseli pogoda do d… Słuchaj, leje bez ustanku, coś okropnego.

Pa, pa – Tamtamek

17 listopada 2000

Misiaczki kochane!!

Cieszę się, że Kaśka przyjechała. Tylko żadnych wielkich wyskoków. Patrzyłam, Tamarko, na twoją rozpiskę i zgadzam się na sobotę 2 grudnia. Mam nadzieję, ze nie będę przeszkadzać, że jeszcze nie macie mnie dosyć.

Trudno, jak już się raz zwaliłam i podobało mi się, to już pewnie tak zostanie.

Dziś rozmawiałam ze Svenkiem i mówił, ze miałaś transfuzję. Jeśli sobie dobrze przypominam, to ostatnio dość dobrze się czułaś. Nie pamiętam sobie jakichś strasznych ataków. Miejmy nadzieję, że tym razem też nie będzie źle,

Tamarko, bardzo się cieszę, że przyjadę, że będę mogła pomóc. Pozdrawiam serdecznie Svenka i Kasię. Rafałowi przekazałam, że jest świnia, i chyba sobie wziął to głęboko do serca.

Całuję was wszystkich – Ań

17 listopada 2000

Cześć,

Ponieważ nie odpisujecie na e-maile, to mam ochotę osobiście sprawdzić, co się z wami dzieje. Żartuję, nie będzie tak strasznie, ale trochę prawdy w tym jest. Chciałabym spędzić kilka dni w Brukseli. Nie moglibyście się rozejrzeć za jakimś hostelem w okresie sylwestrowym? Poproszę oczywiście o to info, jeśli dysponujecie chwilą ku temu. Dzięki z góry i z dołu.

Pozdrawiam gorąco – Kasia

18 listopada 2000

Cześć, Kasiu,

Naprawdę nie piszemy, bo nie możemy. Ja dowiedziałam się, że mam nowego guza, jeżdżę do Niemiec itd. Ogólnie nie jest cudownie. Na sylwestra możesz zatrzymać się u nas. My nie wiemy, co będzie, ale chata jest – Tam

18 listopada 2000

Jasne, to była najgorsza wersja, o której nie chciałam nawet pomyśleć. Zawsze czuję się taka bezradna, gdy coś nowego dochodzi. Już miałam nadzieję, że wrzesień wszystko załatwił. Ale jak słyszę, to nie. Czekam na jakieś info po weekendzie, ale tylko jeśli to nie będzie kłopot dla was. A z Brukselą to nie myślcie o tym, macie ważniejsze sprawy.

Pozdrawiam – Kasia

20 listopada 2000

Cześć, maleństwo!

Dobrze się bawimy, o ile to możliwe oczywiście. W sobotę czułam się bardzo dobrze, wczoraj okropnie, dzisiaj znowu jest dobrze. Chodzimy sobie z Kaśką to tu, to tam. Byliśmy w sobotę w tym sklepie z ozdobami choinkowymi i kupiłam różne takie owoce na nasze drzewko. Jak przyjedziesz, to kupimy choinkę i ubierzemy. Już nie mogę się doczekać.

Wczoraj prawie cały dzień spalam. Wieczorem chcieliśmy pojechać z Kaśką na stary rynek (Grandę Place). Pojechaliśmy, a potem był wielki odwrót, bo tak mi było słabo i w ogóle źle. Dzisiaj byłyśmy tam na górze koło nas, na tej fajnej uliczce ze sklepikami. Kaśka wraca tam po południu wydać pieniądze. Napaliła się na parę rzeczy. Ja w tym czasie trochę pośpię!!! Dla odmiany. Ciągle mam problemy z oczami.

Kocham cię bardzo, całuję całą rodzinkę – Tam

20 listopada 2000

Cześć, Misie!!!

Już jutro więc Kasia jedzie. Szkoda. Ale wkrótce moja kolej. Tamarko, tak sobie myślałam, że jak przyjadę 2 grudnia po chemii, to będzie w sam raz. Tylko teraz się zastanawiam, jak to zrobić, żeby mamy nie zostawiać samej z całym burdelem przedświątecznym. No ale o tym pogadamy później.

Już się cieszę na ubieranie nowej choinki. Może zakupię w Brukselce parę fajnych bombek na naszą. Tamarko, ja ciebie też bardzo kocham i masz mi wracać do zdrowia, bo będziemy miały do pogadania. Całuski i do zobaczenia wkrótce. Ale się cieszę! – Ań

21 listopada 2000

Siostrzyczko,

Kaśka pojechała. Mam nadzieję przynajmniej, bo nie mogłam jej odprowadzić na lotnisko ani nawet na dworzec. Czułam się rano fatalnie. Ale przez te kilka dni było fajnie, plotki, plotki, o wszystkim i niczym, wiesz przecież. W pierwszy dzień to mnie nawet trochę zmęczyła, ale jakoś się wykaraskałam, powiedziałam, że głowa mnie boli, i poszłam się położyć. Niestety cały czas chciało mi się spać, więc też nie mogłam do końca korzystać z tych plotek. Poza tym kupiła sobie kupę rożnistych rzeczy, bombki na choinkę (ja też nam kupiłam, wiesz!), buty, krawaty, i inne, których nie pamiętam.

No i tyle. A więc czekam na twój przyjazd 2 grudnia, będę po chemii. Teraz jadę na taką stacjonarną wersję – kilka dni w szpitalu. Znowu będą patrzyli, czy inna chemia nie pomaga. Tylko ja nie wiem, jakie będą jej efekty.

No nic, Aniu, całuję mocno i do następnego – Tamtamek

21 listopada 2000

Cześć, Dagmarko!

Dziękuję za emalie. Ja czuję się ciągle tak sobie, więc nie mogę pisać zbyt długo. Właśnie wyjechała ode mnie przyjaciółka z Warszawy. Spędziła tu trzy dni i mam wrażenie, że przestraszyłam ją moim ogólnym stanem. Ciągle chemioterapie wykańczają mnie i nawet jeśli widziałaś mnie w maju, to teraz to koszmar. Ważę na przykład 46 kilo.

2 grudnia znowu przyjeżdża do mnie Ania i zostanie aż do świąt. Cieszę się, bo ona bardzo mi tu pomaga. A życie moje to głównie Internet, spanie, odpoczywanie między jedną a drugą chemią.

Całuję mocno – Tam

[Jest to ostatni e-mail Tamary].

Sven

22 listopada 2000

Dwa tygodnie temu lekarka w Niemczech mówiła nam, że guz chyba urósł. W samochodzie w drodze do Brukseli Tamara się żaliła: „Po co pytałeś? Co to nam daje? Pewność?” Chyba miała rację. Po tej wiadomości jestem mocno przygnębiony. Panuje we mnie smutek. Chodzę po ulicach i chce mi się krzyczeć. Szukam wentyla dla naszego cierpienia i dla mojej bezsilności. Wbrew wszystkim staram się być pozytywnie nastawiony. Ale Tamara i tak wszystko czuje i zauważa: „Svenku, kiedy patrzę w twoje oczy, widzę, że tobie też brakuje wiary. Przedtem zawsze widziałam tam ufność i nadzieję”.

Skąd brać ufność i wiarę? Strasznie wysoki wskaźnik, morfina, mocna anemia. Dzisiaj byliśmy u doktora Bondue. Kiedy Tamara się ubierała po badaniu w pokoju obok, dał mi do zrozumienia, że nie jest dobrze. W notatniku narysował ciało człowieka, jakąś strzałkę wskazującą brzuch, pulsujące punkty. Zrozumiałem. Guz urósł, można go nawet wyczuć dotykiem. Później powiedział nam, że podziela opinię doktora Thomalli; „Należy jeszcze raz zmienić chemioterapię”.

Nigdy nie wiadomo, jak Tamara przyjmie wieści od lekarzy. We wrześniu przed pierwszym pobytem w niemieckim szpitalu najbardziej bała się ewentualnej trzeciej operacji: „Już nie chcę żadnej operacji”. Kiedy teraz w rozmowie telefonicznej usłyszałem od doktora Thomalli, że wykluczają na razie ponowną operację i że trzeba znaleźć odpowiednią chemioterapię, pomyślałem, że to ucieszy Tamarę. Jednak tym razem się przestraszyła: „Jeszcze jedna droga zamknięta”.

Ta decyzja lekarzy wydaje mi się jak najbardziej logiczna. Z dzisiejszej perspektywy i po moich lekturach wątpię nawet, czy druga operacja miała sens. Zabrała Tamarze tyle sił i po niej już nie wróciła do formy. Natomiast w walce z rakiem nic nie dała. Już miesiąc później znowu mierzył cztery centymetry. Ratunek może przynieść tylko nowa chemia, która w końcu zabije komórki rakowe. Ale na razie guz wzrasta. Nie wiadomo, ile prób nam jeszcze zostało. Trzy kombinacje różnych substancji nie skutkowały. Najlepiej działała pierwsza kombinacja z taksolem, która zniszczyła większość komórek. Przez pół roku pozostałe komórki rakowe przytaiły się i przynajmniej nie atakowały. Ale te najbardziej agresywne przeżyły i stawały się coraz bardziej odporne. Po nawrocie lekarze sięgali po inne substancje. Tyle trudu i skutków ubocznych, aby po kilku tygodniach usłyszeć, że ta chemia również nie działa. Czytałem, że gdzieś naukowcy pracują nad wynalezieniem metod, które pozwoliłyby zaraz po operacji sprawdzić, jak pobrane komórki rakowe reagują na różne substancje. Zamiast próbować przez miesiące substancje na pacjencie, można by od razu wybrać najbardziej efektywną drogę.

Czytam w Internecie raporty medyczne o substancjach, które doktor Bondue lub doktor Thomala biorą pod uwagę. U pacjentek, które miały nawrót choroby, różnica między jedną i drugą substancją polega jedynie na tym, że jedne żyją średnio trzy miesiące dłużej niż inne. Świetnie. Wiemy, że sytuacja jest bardzo poważna. Ja dzięki lekturom i rozmowom z lekarzami, Tamara dzięki swojej intuicji. Przecież zawsze wcześniej niż lekarze czuła i wiedziała, co się dzieje w jej organizmie.

Jutro pójdziemy do okulisty. Już dwa tygodnie minęło i Tamara dalej źle widzi.

26 listopada 2000

Niedziela wieczór. Tamara się już położyła. Przez cały dzień była jakaś nieobecna, śpiąca, między światem realnym i tym, którego nie znam. Kiedy śpi, czasem bardzo mocno drży jej ręka.

Tygodnie, dni, godziny pod znakiem cierpienia. Tak dużo się dzieje i zarazem tak mało się wydarza. Dni są podobne do siebie, nasze życie jednak się zmienia. „Straciłam kontakt ze światem, żyję we własnym świecie. Nie mogę ci tego wytłumaczyć”.

W czwartek okulistka skonstatowała, że wzrok Tamary rzeczywiście znacznie się pogorszył. Według niej to się zdarza po chemioterapii. Czułem jej konsternację. Fatalny stan fizyczny Tamary. Nasza tragedia. Jakie to musi być przykre dla Tamary. Jak to odczuwa, kiedy nie ma siły, kiedy już nie panuje nad własnym ciałem.

Ostatnio, kiedy musieliśmy czekać pół godziny przed gabinetem doktora Bondue, Tamara mówiła, że nie wytrzyma, że nie może tak długo siedzieć na niewygodnych krzesłach, że wraca do domu. W końcu położyła mi głowę na kolanach. Było jej zupełnie obojętne, co myśleli lekarze, pielęgniarki i pacjenci. Jak to musi być, kiedy nagle codziennie wracają wymioty. Tamara zupełnie nie ma apetytu, zmusza się do kromki chleba. Schody do naszego mieszkania na trzecim piętrze stają się dla niej wielkim wyzwaniem. Czasami ćwiczy jogę. Mówi, że niektóre pozycje sprawiają jej ulgę i ból w plecach ustaje. Patrzę, jak ćwiczy na podłodze. Taka chuda. Taka słaba. Taka dzielna.

Wczoraj odebraliśmy okulary Tamary. Optyk mieści się w granicach jej możliwości: trzysta metrów od nas. Obsługiwała nas młoda, sympatyczna kobieta. Wracając Tamara wyrzuciła z siebie rozpacz: „Ta kobieta była taka szczęśliwa! Taka radosna! Pełna życia! Kiedy ja po raz ostatni byłam szczęśliwa? Tak długo już nie miałam dobrych wieści”. W takich momentach czuję się bezsilny. Co odpowiedzieć?

Przynajmniej skończył się ten koszmar z oczami. Tamara może znowu oglądać telewizję i czytać. Ale na razie tylko śpi. Do Esehweiler chce zabrać drugi dziennik Bridget Jones.

Nadzieja. Modlitwa. Nadzieja.

28 listopada 2000

Niedobry sen? Nie. A jednak nie mogę uwierzyć w to, co wczoraj powiedział nam doktor Thomalla. Przyjechaliśmy rano z moją mamą do szpitala. Po raz drugi oddział onkologiczny. Tamara jest bardzo osłabiona. Nie wierzę, by w takim stanie mogli ją poddać nowej chemioterapii. Czekamy w pokoju na wizytę doktora Thomalli. Tamara śpi, my czytamy. Kiedy doktor się zjawia, jesteśmy świadkami dramatycznej sceny. Lekarz chce się dowiedzieć od Tamary, jak się czuje. Pyta, czy dawka morfiny jest wystarczająca, aby ją uwolnić od bólu, co ją boli itd. Tamara nie umie mu odpowiedzieć. Nie rozumie pytań. Odpowiedzi nie pasują do pytań. Ja znam wszystkie odpowiedzi, ale doktor Thomalla chce to usłyszeć od niej. Do tej pory Tamara zawsze doskonałe umiała się porozumieć po niemiecku z lekarzami. Tym razem myli nawet słowa jutro i wczoraj.

Rozumiem, co się dzieje. Tamara złożyła w doktorze Thomalli tak dużo nadziei. Tyle rzeczy chce mu przekazać, że teraz wszystko plącze się jej w głowie. Jedno wielkie wołanie o pomoc. Do tego jeszcze efekt morfiny i zmęczenia. Lekarz widocznie sam jest przestraszony tym, co widzi. W końcu mówi to, czego się spodziewaliśmy: Tamara jest na razie zbyt słaba na chemioterapię. Przez dwa dni będzie dostawała kroplówkę z substancjami odżywczymi. Dopiero w środę lub w czwartek chemioterapia. Po rozmowie jak zwykle wyprasza nas, bo będzie rozmawiać z drugą pacjentką.

Czekam z mamą na korytarzu. Doktor Thomalla wychodzi i ku naszemu zdziwieniu kieruje się do nas zamiast do sąsiedniego pokoju. Z poważną miną zaczyna mówić opanowanym głosem: „Państwo sami widzą, jak bardzo pogorszył się stan pani Tamary. Przykro mi, ale muszę powiedzieć, że nie widzę szans na wyleczenie. Myśl o wyzdrowieniu byłaby wielką iluzją. Musicie się państwo z tym pogodzić”.

Pustka w mojej głowie. Świat się zawalił. Po raz trzeci. Pierwszy raz kiedy dowiedzieliśmy się od doktor Deleuse, że Tamara ma raka. Drugi raz kiedy doktor Bondue powiedział nam o nawrocie. Również i teraz nie chcę przyjąć tego, co słyszę. Nie jestem przygotowany na te słowa. Wiedziałem, że jest bardzo źle. Ale zawsze zajmowałem się aktualnymi zadaniami. Jak pomóc Tamarze w walce z bólem, jak sprawiać jej przyjemność, jak zachęcić do jedzenia. Po to, żeby czuła się lepiej. Były momenty, kiedy ulegałem zwątpieniu. Ale zawsze zwyciężała nadzieja. Przecież niezwykłe wyzdrowienia się zdarzają. Pewnie chciałem wierzyć. Potrzebna mi była nadzieja, abym mógł wytrwać w tej walce i wspierać Tamarę. I teraz ta brutalna pewność: nie ma nadziei. Tamara umiera. Są rzeczy, które człowieka przerastają. Czuję łzy w oczach. Ale muszę dokończyć rozmowę z doktorem Thomallą. Muszę wiedzieć, co będzie: „Już żadna chemioterapia? Czy Tamara tu zostanie? Ile mamy jeszcze czasu?”

Nagle widzę, że Tamara wychodzi ze swego pokoju. Chce zobaczyć, dlaczego po wizycie lekarza nie wracamy do niej. Chce także nabrać wody do butelki. My stoimy na końcu korytarzu przy oknie. Czuję się jak zdrajca. Tamara patrzy na nas. Tylko przez chwilę obserwuje sytuację. Zauważa nasze zażenowanie, nasz smutek. Wystarczy. Wszystko rozumie. Nie musi pytać, o czym mówimy. Kto inny podszedłby do nas, zażądał wyjaśnienia. Istnieją wszelkie powody, aby mogła się czuć oszukana. Nie Tamara. Spokojnym krokiem idzie w drugim kierunku po wodę, wraca, patrzy jeszcze raz na nas i znika w pokoju.

Doktor Thomallą: „Chciałbym zapytać, czy pana żona naprawdę chce być poddana jeszcze jednej agresywnej chemioterapii. Będzie jej ciężko. Może już ma dość wymiotów i anemii. Może chce tylko mieć spokój. To byłoby całkowicie zrozumiałe. Jeżeli jednak chce walczyć, zastanowię się nad właściwą substancją. Mam kilka pomysłów. Może uda nam się przez jakiś czas powstrzymywać raka. Jest jeszcze trzecia możliwość: Możemy podawać słabszą chemię, taką bardzo symboliczną. Nie chcemy, aby pani Tamara myślała, że już nic dla niej nie robimy”.

Odpowiadam mu, że Tamara jest zdecydowana na nową chemioterapię. Nie chce się poddawać. Pytam, co będzie. „Nie można przewidzieć dalszego rozwoju. Trudno powiedzieć, ile czasu zostało. Kilka tygodni lub miesięcy. Jeśli stan ogólny pani Tamary się poprawi dzięki kroplówce, będzie miała za dwa dni chemioterapię i po weekendzie może wrócić do domu. Tam będzie jej najlepiej”.

Koniec rozmowy. Zostajemy sami na korytarzu. Jak to dobrze, że mama jest ze mną. Chciałbym się gdzieś z nią wypłakać. Ale musimy wracać do Tamary. Czeka na nas. Próbujemy się trzymać w garści. Pukam do drzwi, wchodzimy. Tamara patrzy na nas badawczo. „O czym doktor Thomallą z wami rozmawiał?” Nie jestem w stanie powiedzieć prawdy. Twierdzę, że to my chcieliśmy z nim porozmawiać. I że przy okazji zapytał, czy Tamara na pewno chce mieć nową chemię i dalej się męczyć. „Chcę!

Chcę walczyć do końca!” Przez moment wydaje mi się, że nie docierają do niej nasze emocje. Nasz smutek. Że jest zbyt zmęczona, aby pojąć, co widziała na korytarzu. Nagle wstaje z łóżka, podchodzi do mojej mamy, obejmuje ją: „Moja druga mamo, nie bądź smutna”. Wie. Rozumie. Ale próbuje nas pocieszyć. Wygląda na to, że wciąż jest silniejsza niż my.

Zostajemy do wieczora. Tamara jest zmęczona. Omawiamy dalsze plany. Ja wrócę, jak planowaliśmy, do Brukseli. Mama zostaje do soboty. W piątek przyjadę na weekend, w sobotę dołączy do nas Ania, która będzie towarzyszyć Tamarze po weekendzie. Później wrócimy razem do Brukseli.

Dopiero w hotelu mama obejmuje mnie i długo płaczemy razem.

Dzisiaj rozmawiałem z Tamarą tylko przez telefon. Przez cały dzień ma kroplówkę. Wieczorem mama opowiadała mi, jak Tamara ją zaskoczyła:

„Co za kobieta! Taki numer! Wyobraź sobie. Po południu mówi mi, że idzie się myć. Przez dłuższy czas nie wraca z łazienki. Słychać wodę. Niepokoję się. W końcu pukam do drzwi. Mówi, żebym weszła.

Nie wierzę własnym oczom. Z zadowoloną miną leży w wannie. Nie do wiary. Prosi mnie, żebym jej rozmasowała bolące plecy”. Wczoraj sam próbowałem pocieszyć Tamarę tym, że ma do dyspozycji wannę, której nam brakuje w Brukseli. Podobno już rano kąpała się bez wiedzy lekarzy. Cała moja Tamarka: kiedy czegoś chce, nie da się powstrzymać. Moja mama: „Wcześniej Tamara nawet chciała pójść ze mną na kawę i ciasteczko do szpitalnej kantyny. Już wkładała szlafrok i nagle powiedziała, że jest zbyt zmęczona. I położyła się znowu do łóżka”.

Wieczorem w domu nagle zauważam na półce pamiętnik Tamary. Otwieram pierwszą stronę. Na początku 2000 roku mam 31 lat. Ten pamiętnik będzie może wspomnieniem po mnie, a może przeczytamy go kiedyś ze Svenem i popłaczemy sobie trochę nad naszym szczęściem, a może nieszczęściem. Sama nie wiem. Rozumiem, że nie wolno mi go czytać bez Tamary. Kiedy zamykam notatnik, zauważam, że jeszcze coś jest napisane na ostatniej stronie. Moja wola. Też nie przeczytam. Ale teraz wiem, że muszę zabrać pamiętnik do szpitala.

29 listopada 2000

Kolejna hiobowa wieść i wciąż nadzieja.

Rozmowa telefoniczna z doktorem Thomallą dziś po południu przynosi następny cios: „Wczoraj mieliśmy wrażenie, że stan pani Tamary się poprawił. Czuła się lepiej po kroplówkach. Dzisiaj jednak jej stan się pogorszył. Narzekała na silne bóle, bardzo cierpiała. Musieliśmy powiększyć dawkę morfiny. Już nie dostaje tabletek co osiem godzin. Ma kroplówkę. Podłączyliśmy ją do aparatury, która stale utrzymuje pewien poziom morfiny. Absolutnym priorytetem jest dla nas walka z bólem, żeby nie musiała niepotrzebnie cierpieć. Pani Tamara dzisiaj kilka razy niecierpliwie pytała, kiedy będzie poddana chemioterapii. Nie chcemy, aby myślała, że już nic dla niej nie robimy. Jako lekarz również nie mogę się pogodzić z tym, że nie ma już szans na wyzdrowienie. Ale dopiero kiedy będziemy mieli ból pod kontrolą, można myśleć o jakiejkolwiek chemii, agresywnej lub symbolicznej. Zobaczymy. Zdarzają się przypadki, kiedy nawet morfina nie jest w stanie uśmierzyć bólu spowodowanego przez ucisk guza na nerwy. Muszę to panu powiedzieć. Wszystko wskazuje na to, że ze względu na silny ból pana żona już nie będzie mogła opuścić szpitala. Nie sposób zagwarantować jej odpowiedniej opieki poza szpitalem. Staramy się znaleźć jedynkę dla pani Tamary, aby rodzina mogła być z nią przez cały czas. Dzisiaj zrobiliśmy USG. Guz, który trzy tygodnie temu mierzył już dwanaście centymetrów, dalej urósł. Odpycha lewą nerkę i uciska żołądek. Stąd te wymioty. Żołądek nie ma już miejsca, aby przyjąć pokarm. Jelita też nie do końca pracują poprawnie”.

Dwanaście centymetrów! Lekarka, która wtedy badała Tamarę, tego nam nie powiedziała. Pytam doktora Thomallę, czy istnieje bezpośrednie zagrożenie życia Tamary. Jego zdaniem może nastąpić niedrożność jelita, co spowoduje śmierć. Niedrożność jelita? I wtedy już nic nie da się robić? „Można teoretycznie operować. Zrobić sztuczne jelito. Może chirurdzy by się zgodzili. Ale gdyby to była moja żona, oszczędziłbym jej tego”.

Sytuacja mnie przerasta: Dwa dni temu Tamara pojechała na kolejną chemioterapię. Wtedy powiedziano mi, że już nie wyzdrowieje. Ale wróci po chemii do Brukseli. Dziś dowiaduję się, że już nigdy nie będzie ze mną w naszym mieszkaniu. Nigdy już nie będzie leżeć obok mnie w naszym łóżku.

Rodzice Tamary chcą ją zabrać do Polski, do domu. Za późno. Z daleka trudno sobie wyobrazić, że nagle zrobiło się aż tak źle. Sami zobaczą, jak przyjadą w sobotę. Ja jutro pojadę do Eschweiler. Gdybym tylko o tym wszystkim wiedział wcześniej. Zostałbym od razu z Tamarą.

30 listopada 2000

Moja najukochańsza Tamarko,

Chcę z tobą rozmawiać, ale na razie nie mogę, piszę więc ten list. Siedzę przy twoim łóżku, patrzę na ciebie, trzymam twoją rękę. Kiedy rozmawialiśmy rano przez telefon, rozumiałaś jeszcze, co do ciebie mówię i jakoś odpowiadałaś słabym głosem na moje pytania. Ale twój stan tymczasem się pogorszył, już nie reagujesz na moje słowa. Nie wiem, czy to efekt morfiny, czy ten guz zabiera ci tyle energii. Oczy masz zamknięte. Ciężko oddychasz. Twój brzuch jest mocno spuchnięty i twardy. Doktor Thomalla mówi, że jesteś bardzo daleko. A ja wierzę, że czujesz moją obecność i rozumiesz, co do ciebie mówię.

Jest wieczór – moja mama pojechała do hotelu, na oddziale spokój, tylko siostry nocne są na nogach. Przeczytałem przy tobie twój pamiętnik, historię twojej walki: cierpienie, nadzieja, rozpacz, wiara. Dlaczego Pan Bóg ci nie pomógł?

Tak bardzo chciałbym móc z tobą rozmawiać! Nigdy nie mówiliśmy o śmierci, o tym, co będzie po niej. Towarzyszyła nam przez cały rok, ale nie podjęliśmy tego tematu otwarcie. Mój poseł Martin Schulz powiedział mi kiedyś: „Będzie, co ma być. Najważniejsze, żebyście byli ze sobą szczerzy”. Czy byliśmy szczery? Trudno powiedzieć. Każde pragnęło chronić ukochaną osobę. Kilka razy chciałem rozmawiać o śmierci. Nie miałem odwagi. Jak byś to odebrała? Absolutnie nie chciałem, byś odniosła wrażenie, że już nie wierzę w twoje wyzdrowienie. Po lekturze pamiętnika wiem, jak często myślałaś o śmierci. Dopiero teraz wiem, że nawet się jej nie boisz. Bywało, że mówiłaś mi wprost:

„Ja chyba umieram”. Wtedy odpowiadałem, że musimy wierzyć w wyzdrowienie. Żeby człowiek pozostał człowiekiem, nie cierpiał, musi mieć nadzieję. Bo bez nadziei nie sposób żyć.

Może lepiej, że teraz nie możemy rozmawiać. Co powiedzieć? I tak między nami wszystko zostało powiedziane. Panuje wielka cisza. Gdybyśmy mogli rozmawiać, chyba nie byłbym tak opanowany. Jak w ogóle można się pożegnać?

Kocham cię ponad życie. Nie chcę cię stracić. Nie mogę się pogodzić z tym, że masz odejść z tego świata.

Śpij spokojnie, kolorowych snów. Będę spał obok ciebie.

l grudnia 2000

Moja kochana Tamarko,

Noc była niespokojna. Kiedy zaczynałaś bardzo chrapliwie oddychać, pomagałem ci usiąść, abyś mogła odkaszlnąć. Wtedy na moment otwierałaś oczy, patrzyłaś zdziwiona, nie widząc mnie, i łapałaś moje ręce. Z godziny na godzinę z większym trudem oddychałaś. Tętno biło ci bardzo szybko, jakbyś biegała, a ty leżałaś bez ruchu. Rano doktor Thomalla tylko krótko spojrzał na ciebie. Na korytarzu powiedział mi: „Ostatnia walka się zaczęła. Według mnie pana żona nie przeżyje następnej nocy. Nie sądziłem, że to nastąpi tak szybko. Damy jej już tylko płyny, żadnych środków wzmacniających. Należy jej pozwolić odejść. Przykro mi”.

Przyjechałaś w poniedziałek na kolejną chemię i teraz, w piątek, jesteś bliska śmierci. Tak trudno mi było rozmawiać z twoją mamą. Do tej pory, nie będąc na miejscu, nie mogła uwierzyć, że sytuacja jest tak dramatyczna. Przed południem ona i Ania rozmawiały z tobą przez telefon. Trzymałem słuchawkę blisko twojego ucha. Słyszałem, jak mówiły do ciebie. Słyszałem ich płacz. One słyszały tylko twój ciężki oddech. Pomyślałem, że jeżeli nie doczekasz ich przyjazdu, przynajmniej mogą jeszcze raz z tobą rozmawiać, wyrazić swoją troskę i powiedzieć ci, jak bardzo cię kochają… Teraz są w drodze, będą tutaj za dziesięć godzin.

Był u ciebie znowu ten sympatyczny ksiądz. Od wczoraj starał się znaleźć polskiego księdza w Aachen. Bez skutku. Dzisiaj sam udzielił ci po niemiecku ostatniego namaszczenia. Płakaliśmy bardzo z moją mamą. Księdzu też było trudno.

Wychodząc powiedział: „Dobrze, że na tym oddziale rzadko mamy takich młodych pacjentów”. Po prostu człowiek, na pewno byś go polubiła.

Jest wieczór. Siedzę z moimi rodzicami przy tobie. Twoja ręka w mojej. Na szczęście oddychasz spokojnie. Tętno już nie bije jak szalone. Twarz masz odprężoną, pogodzoną. Zapytałem siostrę nocną, co o tym sądzić. Stabilizacja czy następny etap? Odpowiedziała, że trudno przewidzieć, ale chyba nie umrzesz tak szybko.

Choć nie możemy rozmawiać, mam z tobą stały kontakt. Przemawiam do ciebie, szepczę, śpiewam nasze piosenki, uspokajam cię, całuję cię i głaskam. Przez cały czas trzymam twoją rękę.

Trudno mi było wczoraj czytać twój pamiętnik. Ale dobrze, że go przeczytałem w twojej obecności, że mogę ci jeszcze coś odpowiedzieć. Jestem szczęśliwy, że się spotkaliśmy. Dziękuję za każdą chwilę spędzoną razem. Jesteś wspaniała. Już niedługo będziesz uwolniona od tej choroby. Nie bój się. Wszystko będzie dobrze.

Nasza miłość jest wielka, razem ją budowaliśmy. Połączyliśmy się: bliskość, zrozumienie, zaufanie.

Miłość szczęśliwa. Tylko dlaczego tak krótko? Dlaczego nie dano nam więcej czasu? Ty taka młoda, pełna planów. Macki w okularach. Wszystko miało być pięknie, wszystko miało być inaczej. Nasi przyjaciele po kolei rodzą dzieci. Gdyby ktoś obcy przyszedł do tego pokoju i zobaczył twój spuchnięty brzuch, mógłby pomyśleć, że ty także wkrótce urodzisz.

Jesteś moim słońcem. Moją drugą połową. Staliśmy się dwiema połówkami jednej całości. Obiecałem ci, że nie opuszczę cię aż do śmierci. Czuję, że nie opuszczę cię i po twojej śmierci. Zawsze będziesz ze mną, zawsze będę cię nosić w sercu.

Moja najukochańsza Tamarko, piszesz, że nie boisz się samej śmierci, tylko bólu i cierpienia. Dużo musiałaś cierpieć. W tym momencie jednak wyglądasz tak, jakbyś już nie cierpiała i nie czuła bólu.

Czy mieliśmy prawdziwą szansę w tej walce? Nie wiem. Nie powinno tak być, ale jest.

Je faime beaucoup.

Kocham cię bardzo.

Ich liebe Dich gam doli.

2 grudnia 2000

Tamara nie żyje.

Spryciarka moja. Spokojnie zasnęłaś i odeszłaś, kiedy ja spałem obok ciebie, trzymając cię za rękę. Moi rodzice też trochę drzemali. O północy wszystko wskazywało przecież, że twój stan jest stabilny. Po półgodzinie nagle obudził mnie jakiś ruch mojej mamy. Od razu poczułem, że coś się zmieniło. Panowała cisza. Patrzyłem na ciebie, już nie oddychałaś. Wykorzystałaś moment, kiedy przestałem z tobą rozmawiać i w pokoju zrobiło się cicho.

A śnić będziesz,

że wcale nie trzeba oddychać,

że cisza bez oddechu

to niezła muzyka,

jesteś mały jak iskra

i garniesz do taktu.

Pielęgniarki przyniosły nam świecę i krzyż. Światło świecy dobrze się komponuje z panującą tu harmonią. Tak, harmonia, godność i spokój. Czujemy niezwykłość momentu. Nie ma smutku, nie ma wśród nas rozpaczy.

Cieszę się, że jesteś uwolniona z choroby i bólu. Dziękuję za twój testament. Będziesz ze mną, czuję to, Kocham cię.

Poranek. Czekamy na twoją rodzinę. Przed pierwszą wydychałaś swoje życie. Z godziny na godzinę ciepło zniknęło z twojego ciała. Na początku, kiedy pocałowałem cię w twarz, wciąż czułem ciepło. Teraz twoje usta są zimne. Wyglądasz bardzo spokojnie i wydajesz się zadowolona. Jak we śnie. Zawsze uwielbiałem patrzeć na ciebie, kiedy śpisz. Taki spokój. Nie wiem, czy anioły śpią. Jeżeli tak, to muszą wyglądać jak ty we śnie.

Masz taką szelmowską minę. Usta lekko otwarte, widać trochę zęby. Wygląda to tak, jakbyś się do nas uśmiechała. W nocy twoje lewe oko trochę się otworzyło. Jakbyś miała wszystko pod kontrolą i obserwowała, co się dzieje wokół.

Postanowiłem, że zostawię ci obrączkę. Symbol naszego związku. Powinna być z tobą. Ja będę nosić tę, którą dostałem od ciebie.

Czuję się samotny. Brak mi ciebie. Tęsknię za tobą. Zawsze będę cię kochać.

5 grudnia 2000

Moja najukochańsza Tamarko,

Nasz ulubiony Turnau śpiewa: Lecz pamiętaj, naprawdę nie staje się nic i nie dzieje się nic aż do końca. Brak mi ciebie bardzo, czuję się czasami bardzo samotny. Ale ogólnie się chyba trzymam. Jestem sam w Brukseli. Twoi bliscy wrócili do Polski. Przyjechali do Eschweiler przekonani, że zobaczą cię żywą. Przeżyli szok, gdy w szpitalu musiałem im powiedzieć, że umarłaś w nocy. Kiedy dotarliśmy do twojego pokoju, akurat był tam ksiądz z moimi rodzicami. Płacz. Rozpacz. Nasze rodziny połączone przy twoim łóżku. Zostaliśmy z tobą aż do popołudnia. W zakładzie pogrzebowym stałem przed półką i musiałem wybrać urnę na twoje prochy. Tym razem nie mogłem się ciebie poradzić. Twoja decyzja była jak zawsze stanowcza:

Chciałabym, by moje ciało zostało skremowane. Taka jest moja wola i nikomu nie wolno postanowić inaczej.

Zadzwonię do naszych przyjaciół w Polsce, w Niemczech, w innych krajach. Lista jest długa. Na szczęście nie ma pośpiechu. Pogrzeb odbędzie się dopiero przed świętami w Zielonej Górze. Przed kremacją w Aachen trzeba załatwić formalności i tłumaczenia w Polsce. Znamy to wszystko ze ślubu. Jutro ukaże się nekrolog w Zielonej. Sama go sformułowałaś w twoim pamiętniku pod datą 5 stycznia. Niesamowity. Według pamiętnika napisałaś testament 15 maja. Wtedy wszystko wyglądało jak najlepiej. Przeczucie? Intuicja?

Nie wiem, czy chciałabyś, żebym dzwonił do ludzi jako twój posłaniec. Czuję taką potrzebę. Chcę sam zawiadomić najbliższe nam osoby. Chcę im opowiedzieć o twoich ostatnich dniach, o twojej spokojnej śmierci. Chyba chcę sam siebie zapewnić, że miałaś najlepszą śmierć, jakiej można życzyć choremu na raka. Kiedy powtarzam historię tych ostatnich dni, twoje odejście staje się dla mnie coraz bardziej realne.

Rozmowy piękne i takie trudne. „Niestety muszę ci przekazać straszną wiadomość. Tamara nie żyje”. Po drugiej stronie zapada cisza. Niektórzy płaczą, inni nie mogą uwierzyć. Wtedy zaczynam opowiadać. Czuję, jak te rozmowy mnie uspokajają. Dlatego że inni są wstrząśnięci i smutni, ja muszę panować nad sobą.

Nasi przyjaciele są z nami. Myślą o tobie, o mnie. Najpiękniejszą rzecz powiedziała mi Kaśka Paciorek: „Wiesz, nie każdy poznaje w swoim życiu szczęście z ukochaną osobą. Ktoś może żyć siedemdziesiąt lat i nie mieć tego. Te szczęśliwe lata wam zostały dane i będą z wami na zawsze. Żyliście bardzo szczęśliwie i intensywnie”.

Może takie było nasze przeznaczenie. Historia miłości i absurdu. Krąg się zamknął. Dzisiaj nagle zdałem sobie sprawę, że motyw „łysa” pojawiał się już na samym początku. W Lilie graliśmy wtedy Madame et Monsieur Smithów. Sztuka teatru absurdu nazywała się Łysa śpiewaczka. Nie do wiary. Widzę obrazy Chagalla, które tu powiesiłaś. Ciągle powtarza się motyw fruwającej panny młodej.

Zastanawiam się, w jakim stopniu Szpital Dzieciątka Jezus ci pomógł. Czy kontakt z chorymi, jak mała Ania lub pan Stefan, nauczył cię, że należy godnie walczyć z chorobą? Czy tego można się nauczyć? Doświadczona pielęgniarka, z którą pracowałem jako wolontariusz, powiedziała mi kiedyś, że człowiek dopiero umierając pokazuje swój prawdziwy charakter. Twój pamiętnik, twoja walka z rakiem i godność umierania. Skąd brałaś tyle sił i taką wolę? Może praca przy serialu w pewnym sensie rzeczywiście przygotowała cię na to, co cię czekało.

Wszyscy pytają, jak się trzymam, oferują mi pomoc, zapraszają, chcą przyjechać. Jakoś jestem spokojny. Jeszcze w sobotę, kiedy Anka nagle spytała mnie wieczorem w hotelu, co zrobię i czy zostanę w naszym mieszkaniu, nie umiałem odpowiedzieć. Pustka, łzy. Teraz już wiem, że na pewno dalej będę tu mieszkać. Tu czuję twoją obecność, tu są nasze rzeczy i jest mi tutaj dobrze. Wszystko tu nasze, twoje, moje. Potrzebuję czasu. Na razie nie robię żadnych planów.

Panuje we mnie wielki spokój. Może to szok, może twoja śmierć jeszcze do mnie nie dotarła? A może skutek naszego pożegnania? Niesamowitego pożegnania. Nie zamieniliśmy ani słowa. Porozumiewaliśmy się inaczej. Wydaje mi się, że mnie pobłogosławiłaś. Że przekazałaś mi twoją siłę życia.

Jestem szczęśliwy, że mogłem przeczytać twój pamiętnik przy tobie, trzymać przez wieczność twoją rękę, dotknąć twoich ust, mówić do ciebie: że jest dobrze, że bardzo cię kocham, że dziękuję za każdą chwilę. Żebyś nie myślała: po co ten Svenek ma tyle cierpieć, nie mogę go opuścić. Tak spokojnie zasnęłaś. Wciąż nie wiem, czy wtedy obudziłaś mnie ty czy moja mama.

Wszystko stało się tak szybko. Chyba aż do przyjazdu do Eschweiler trzymałaś się siłą woli. Żyłaś nadzieją i wiarą w lekarzy. W szpitalu sama czułaś, że oni już nie mogą ci pomóc. Wróg był za silny. Wtedy zdecydowałaś, że wystarczy. Czekałaś jeszcze na mój przyjazd i powoli odchodziłaś. Przekazałaś mi, co miałaś do przekazania, dałaś mi ten czas spędzony z tobą, którego potrzebowałem. Do ostatniej nocy powiedziałem ci wszystko.

Ten pamiętnik zacząłem w pociągu między Berlinem a Rzepinem, kiedy jechałem pierwszy raz do ciebie, do Polski. Zaraz po Lilie. Już na pierwszych stronach napisałem, że znalazłem moją dziewczynę, moją kobietę, moją żonę. Dziś, siedem lat później, zostały mi dwie strony. Może gdybym jeszcze mniej pisał…

Zadzwoniłem wczoraj do doktora Thomalli, aby mu podziękować za opiekę. Przekazałem mu, jak bardzo go szanowałaś. Powiedział mi, że niestety jeszcze nie znaleziono leku na taki agresywny typ raka, jaki miałaś. Ale dzielnie walczyłaś. I dałaś nam ten rok. Niełatwy, bolesny, czasem smutny. Ten czas jeszcze bardziej nas połączył, jeśli to możliwe.

Moja najukochańsza Tamarko, będziemy razem, czuwaj nade mną. Może pojedziesz ze mną tam, gdzie chciałaś pojechać: Irlandia, Ukraina, Syberia, Peru. Naprawdę nie wiem, co będzie.

Dziękuję za ten czas, który mieliśmy, za twoją miłość.

Moja wola

Nie myślałam, że w wieku 31 lat będę pisała testament. Jest mi ciężko, tylko Bóg jeden wie, jak bardzo.

Jeśli czytasz to, Svenku, to znaczy, że nie żyję. Wiesz, że kocham Cię ponad życie i jesteś najlepszą częścią mojej krótkiej egzystencji. Myślałam, że dożyjemy razem sędziwych lat i jako dziadek i babcia będziemy chodzić na poranne seanse do kina. Kurczę, będzie mi tego brakowało, tam gdzie będę. A może kiedyś się jeszcze spotkamy, w niebie? w innym życiu? Chciałabym, żebyś założył nową rodzinę, miał dzieci. Będę się z tego cieszyła. Kocham Cię, mój żółwiku.

Chciałabym, by moje ciało zostało skremowane. Taka jest moja wola i nikomu nie wolno postanowić inaczej.

Wszystkie moje rzeczy należą do Svenka i może z nimi zrobić, co tylko będzie chciał.

ZWIERZOLE: Kocham was mocno. Trzymajcie się wszyscy razem i wspominajcie czasem łysą.

Liesel, Werner: danke schón fur alles. Ich liebe Euch beide. Denkt an Svenek, bitte!!!

Tak trudno mi rozstawać się z WAMI.

Płaczę.

WASZA TAM

***

Content

Tamara Zwierzyńska-Matzke, Sven Matzke
Czasami wołam w niebo

Wstęp