Szczepan Twardoch

Epifania wikarego Trzaski

Ewie i Marcie

Szarzejące na horyzoncie niebo przygotowywało się do przyjęcia świtu. Listopadowy przymrozek ściął ziemię, pokrył szronem szyby samochodów, trawę i drzewa, na których wisiały jeszcze resztki liści, i sprawił, że powietrze straciło przejrzystość, wypełniając się zmrożoną mgłą. Z dachów w niebo patrzyły muskularne kominy, wyrzucające żółty, biały i czarny dym, który, mieszając się jak na malarskiej palecie, zawisał pięćdziesiąt metrów nad ziemią i ścielił się, w pasmach i kłębach, niczym groteskowa kpina z babiego lata.

Ojcowie rodzin, których ryk budzików wyciągnął spod puchowych pierzyn, od oddychających spokojnie szerokobiodrych żon, zapalali pierwszego papierosa w piwnicach, wrzucając kolejne łopatki węgla w przygasłe lub ziejące czerwonym żarem czeluście pieców ceo. Ich żony zakreślały znak krzyża i na wpółprzytomne, klapiąc papciami po lastryku, szły do kuchni, wyciągały z lodówek ser, kiełbasę i masło, kroiły chleb, gotowały wodę na kawę i zawijały kanapki w papier.

Skrzypiały kłódki i drżały kraty otwieranych sklepów. Zapach świeżego chleba wypełzał z rozgrzanej piekarni. Pod pociągnięciami plastikowych skrobaczek szron płatami schodził z szyb golfów, lanosów, polonezów i maluchów, a kopulujące z cylindrami tłoki rozgrzewały olej stężały w silnikach. Monotonną mantrą nawoływały się gołębie z odległych gołębników, a wróble wypełniały powietrze poćwierkiwaniem. Pod ziemią, w chodnikach i szybach, szychta nocnej zmiany zamieniała się w fajrant.

Józef Lompa, zwany Poniedziałkiem, pakował do torby śniadanie – dwa razy tyle kanapek co zwykle. Panna Aldona, gospodyni, z fatalistycznym spokojem pompowała dętkę swojego roweru wigry 3, z której znowu urwisy z dołu spuściły powietrze. Andrzej Zieliński, proboszcz, nie miał ochoty wychodzić z ciepłego łóżka, patrzył więc na zagrzybiony sufit i martwił się, skąd weźmie pieniądze na remont dachu plebanii. Kownacka, nauczycielka matematyki cierpiąca na bezsenność, z zapałem wypisywała obelgi na internetowym forum. Gerhard Pikulik wrzeszczał w komórkę, besztając swojego pracownika, kierowcę spóźnionego autobusu relacji Gliwice-Hamburg-Gliwice. Celinka Gwóźdź, anglistka, daremnie próbowała wzbudzić pożądanie w rozespanym mężu. Teofil Kocik, wariat, kończył doić krowę i obawiał się, czy nie spóźni się do kościoła. Jadwiga Oleksiak, dyrektor szkoły, z trudem wciągała majtki wyszczuplające. Młodzież szkolna spała w najlepsze, z cichą nadzieją, że tego dnia świat się nie zbudzi.

Zastępujący kościelnego elektroniczny automat uruchomił mechanizm dzwonów, których bicie, wzywając na mszę, poniosło się po dziurawych ulicach, między ogródkami, po zmarzniętych ugorach, między ścianami blaszanych garaży, przez siatkowe płoty, rachityczne zagajniki i nieużytki, wciskając się do domów przez dźwiękoszczelne okna.

Wraz z biciem dzwonów rozproszone ciężkimi chmurami światło wydobyło z ciemności surową bryłę starego kościoła, barokowego stylem pozbawionym wszelkiej frywolności, spokojnym i statecznym – figura charakteru ludzi, którzy się w nim co niedzielę zbierali. Na kalenicy ceglastorudego dachu przysiadły wróble, wygnane z zacisznych zakamarków wieży przez grzmiący spiż.

W środku budzącej się w sklepach, piekarniach i urzędach wsi zapłonęły kościelne okna światłem elektrycznych żyrandoli.

Bóg patrzy! na swoje Drobczyce.

W oświetlonym kościele sinoniebieskie ciało zdekapitowanego Jana Chrzciciela tryskało równą strugą krwi, a głowa w ręku kata wznosiła oczy ku niebu. Odziana w rokokową suknię Herodiada uśmiechała się z satysfakcją, oprawca jeszcze dzierżył miecz. Ściemniały werniks dodawał barokowemu obrazowi mrocznego nastroju, tylko muślinowe szaty kobiet i bladość martwego ciała rozjaśniały ciemności lochów.

Starszym braciom z wieży zawtórował mały dzwonek na sznurku, przy wyjściu z zakrystii. Pociągnięty rączką ministranta, obwieścił początek mszy nielicznym parafianom, którzy przyszli w poniedziałek do kościoła. Młody ksiądz przyklęknął przed ołtarzem, ciężkim spojrzeniem obdarzając malowidło z patronem kościoła. Zaspany ministrant klęknął za nim, po czym obaj zajęli przynależne im miejsca.

– Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi! – zaśpiewał ksiądz.

– I z duchem twoim – odpowiedziały babcie i Kocik. Poranna Msza Święta w kościele parafialnym pod wezwaniem Ścięcia Świętego Jana Chrzciciela w Drobczycach rozpoczęła się. Wierni, czyli lud, wystąpili, jak zwykle, w liczbie dziesięciu osób. Ksiądz wikary Jan Trzaska, zwany przez parafian księdzem Janeczkiem, a przez starszych „nowym kapelůnkjym" [1], przeprosił w duchu Pana Boga za swoje grzechy, odczytał intencję, po czym rozpoczął Confiteor.

–  Uznajmy przed Bogiem, że jesteśmy grzeszni, abyśmy mogli z czystym sercem złożyć Najświętszą Ofiarę – wyśpiewał swoim czystym głosem, o którym starsi mawiali: „Kapelůnek to śpjywajům tak pjyknie, že aže Matka Bosko na figuře śe śmjejům, jak go suyšům" [2].

Kiedy wierne niemrawymi głosami zaczęły swoje „Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i wam, bracia i siostry…", wikary, wzbudziwszy w sobie szczery żal za grzechy, pozwolił na kilkanaście sekund myślom odlecieć, podczas kiedy wargi bezwiednie wypowiadały jak co dzień te same słowa. Ksiądz Janeczek myślał o śniadaniu, którego nie zdołał przełknąć, bo obudził się o kwadrans za późno i ledwie zdążył na mszę. Miał nadzieję, że proboszcz nie zeżre mu dwóch kiełbasek śląskich, które z myślą o śniadaniu ukrył na najniższej półce lodówki. Proboszcz może nie zeżre, ale jak panna Aldona je znajdzie, to niechybnie je proboszczowi wkroi do jajecznicy, mrucząc: „Přeca farořowi śe bardźyj noležy wušt do smažůnki anželi kapelůnkowi" [1]. Psiakrew. I będzie trzeba iść do spożywczego, po jakiś serek albo coś innego, byle niedrogiego. Po śniadaniu siąść i szybko odmówić laudesy, których nie zdążył przed mszą, a potem zaraz do szkoły. Po szkole może trochę spaceru, może wróciłby przez las, ładny, późnojesienny dzień dzisiaj, może w lesie odmówiłby sobie brewiarz znowu, jakoś tak fajnie, przysiadzie sobie na pniaku, popatrzy na resztki kolorowych liści i wzniesie myśli do Pana, potem na farę na obiad, zignoruje gderanie panny Aldony i ucieknie do pokoju. Nie, psiakrew, poniedziałek, dyżur w kancelarii. Posiedzi więc te dwie godziny w kancelarii, może nikt nie przyjdzie, po czym pójdzie do siebie, do pokoju. Włączy komputer i wróci może do artykułu do „Gościa Niedzielnego", o inkulturacji, który miał skończyć miesiąc temu. Albo poczyta coś, może Augustyna, albo, jeżeli nie będzie miał siły na nic, to jakąś głupotę. Ostatnio w mieście kupił sobie w taniej książce kilka tandetnych powieści, dobrych do wieczornego odprężenia. Potem odmówi nieszpory i kiedy usłyszy, że faroř kładzie się spać, a gospodyni poszła do domu, przepnie wtyczkę z telefonu do modemu i połączy się na parę minut z netem, ściągnie e-maile od przyjaciół, chyba że znowu nic nie będzie, bo kto o nim jeszcze pamięta, rozłączy się, odpisze na wszystkie, połączy się znowu i wyśle. A może przy śniadaniu wrócić znowu do kwestii stałego łącza? Może, jakby Aldony nie było, bo przy niej to zaraz kończy się gderaniem, że po co księdzu te komputery, niech ksiądz lepiej się różańcem zajmie.

Smutne brązowe oczy młodego Kocika wpatrywały się w księdza Janeczka z wyrzutem. Psiakrew, zagapiłem się! – pomyślał.

– Niech się zmiłuje nad nami Bóg Wszechmogący i odpuściwszy nam grzechy, doprowadzi nas do życia wiecznego -odśpiewał pospiesznie.

– Aaaa-men – odpowiedziały babcie, Kocik i ministrant.

Gładko przeszedł przez „Panie, który umarłeś na krzyżu…", potem do liturgii słowa. Proboszcz życzył sobie, aby to ministranci odczytywali lekcję, ale ksiądz Janeczek nie miał ochoty wysłuchiwać dwunastoletniego Piotrusia, wyciskającego z siebie z trudem Boże Słowa, odczytał więc co trzeba samemu. Dał sobie spokój z kazaniem, po czym nagle zniknął brzydki kościół, zniknęły babule i Kocik dewot, zniknął ministrancina, a ksiądz Janeczek odpłynął ku wielkiej Tajemnicy ukrytej w Kanonie Rzymskim, który wikary przedkładał ponad inne modlitwy eucharystyczne. Tak jak każdego dnia, kiedy podnosił oczy ku wzniesionej hostii, i dalej tak samo jak sześć lat temu, po święceniach, włos jeżył mu się na karku, przebiegły go dreszcze, kiedy kawałek opłatka zamienił się w samego Chrystusa. Wino – krew. Łamanie chleba, okazanie komunikantu wiernym, Agnus Dei, komunia, wywalone jęzory, na których ksiądz Janeczek kładzie Ciało Chrystusa – amen – niemrawy śpiew. Odbiera od ministranta patenę, bo z chłopca straszna oferma, i delikatnie zsuwa niewidoczne cząstki Ciała do kielicha, szepcząc:

– Panie, daj nam z czystym sercem przyjąć to, co spożyliśmy ustami, i dar otrzymany w doczesności niech się stanie dla nas lekarstwem na życie wieczne.

Puryfikacja kielicha – ksiądz Janeczek patrzy, jak woda poruszona spiralnym ruchem nadgarstka zabiera z sobą okruchy Ciała.

Koniec. Ogłoszenia. Chciałby im coś powiedzieć, o swoim życiu studenta z dobrego domu, które porzucił, by zostać księdzem, i o życiu stołecznego księdza intelektualisty, które wiódł w stolicy, a które zostawił na wezwanie Pana, aby u nich, w tej zapadłej wsi na brzydkim Śląsku, zapadłym Oberschlesien, dokonywać codziennie cudu Transsubstancjacji. Tylko po co miałby im to mówić? Pomyślał ponuro, że nie znajdzie tutaj zrozumienia. Wymamrotał więc porządek mszy świętych w tygodniu, intensywnie myśląc o kiełbaskach. Pan z wami, babcie, Pan z tobą, Kocik, wariacie.

– I z duchem twoim – odpowiedział lud.

– Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący – Ojciec – i Syn – i Duch Święty.

Zatrzeszczały jesienne płaszcze, kiedy babcie nabożnie -czyli, w ich pojęciu, z wargami w ciup i oczami wzniesionymi ku lampom – żegnały się, zakreślając dłońmi łuki tak szerokie, jakby zbawienie zależało od długości ramienia. Dlaczego, do jasnej cholery, zawsze klękacie na moje błogosławieństwo, zamiast wstawać – pomyślał ksiądz Janeczek z rozpaczą i zaraz przeprosił Pana za przeklinanie w myślach. W sumie, klękają, bo tak je nauczono, kiedy były dziećmi, a proboszczowi to ciche przemieszanie resztek Tridentiny z Novus Ordo Missae zdaje się wcale nie przeszkadzać. Kocik zaś dla pewności przeżegnał się trzykrotnie, jakby płynął wariackim kraulem.

Zwrot za ołtarzem, pokłon, krew tryskająca z bezgłowej szyi Jana Chrzciciela, trzymajcie się Jasiu Bez Głowy i Głowo Jasia na Tacy, moi niemi przyjaciele na obrazie, nie dajcie się draniom, i do zakrystii. Piotruś złożył nabożnie ręce – ciekawe, kiedy zaczniesz wkładać te łapki koleżankom w majtki, syneczku, bo przecież wiem, że ziółko z ciebie jest pierwszej wody – pomyślał wikary i odmówili modlitwę. Niech teraz ta oferma ministrant pomoże mu ściągnąć szaty – no, Piotrusiu, żywo. Wytarty ornat ksiądz Janeczek zdjął sam i odwiesił do szafy, odwiązał cingulum, złożył je jak należy, Piotruś zabrał stułę, pomógł ściągnąć albę i odwiązał paski humerału. Bolesny skurcz żołądka znowu przypomniał księdzu Janeczkowi o śniadaniu.

– Dziękuję ci, Piotrze, że pomagałeś mi w złożeniu ofiary Panu. – Ksiądz wyciągnął swoją dużą dłoń i uścisnął małą rączkę ministranta. Wiedział, że chłopcy doceniają, kiedy po mszy ksiądz dziękuje im tak po męsku, jak dorosłym.

Wyszli z zakrystii, ministrant poczłapał do szkoły, wlokąc za sobą plecak, a ksiądz Janeczek z radością skonstatował, że pod gankiem plebanii nie stoi jeszcze rower panny Aldony, a zatem jego kiełbaski czekają w lodówce.

– Proszę księdza…

Nie. Kocik. Daj mi spokój, Kocik, chcę iść na śniadanie, jest siódma piętnaście rano, poniedziałek, a ja jeszcze nic nie jadłem, zaraz muszę iść do szkoły. Poza tym źle wyglądasz, gorączkujesz, chłopie. Ja cię lubię, Kocik, tak jak ja, jesteś tu obcy, nie swój, gorol, też patrzą na ciebie jak na raroga, jesteśmy chyba nawet w podobnym wieku, jesteś mi bliski, Kocik, ale nie dzisiaj rano, na Boga, nie dzisiaj rano. Postanowił się nie obracać, może da spokój.

– Proszę księdza, bo ja mam pytanie.

Zawsze masz pytania – pomyślał ksiądz i odwrócił się z rezygnacją.

– No, słucham pana, panie Kocik. O co chodzi tym razem? Wsiowy wariat i dewot już go dopadł i chwycił za ramię – nie mogę przecież mu powiedzieć, że nie znoszę, kiedy ktoś mnie trzyma za rękę przy rozmowie, Chrystus by tak nie postąpił.

– Proszę księdza, a jak się opłatek zamienia w ciało Chrystusa, jak ksiądz mówi za ołtarzem, to w którą część ciała, proszę księdza, że tak zapytam? – wymawiał słowa starannie, powoli, z namysłem, jak ktoś, kto słabo zna polski i przypomina sobie wyuczone na pamięć kwestie.

Ze tak zapytasz, Kocik, wariacie, i co ja mam ci odpowiedzieć? Tego to profesorowie teologii mogą dobrze nie zrozumieć, a ja mam wytłumaczyć tobie, bezdomnemu włóczykijowi, którego przygarnął gospodarz do pomocy w zagrodzie, a ty z wdzięczności postanowiłeś się nawrócić, co dobrze świadczy o tych poprzestawianych klepkach w twojej trzydziestoletniej łepetynie, ale nijak nie pomoże ci zrozumieć Transsubstancjacji.

– No, panie Kocik, w całego Chrystusa po prostu. Niech pan sobie tym głowy nie zawraca, niech pan lepiej idzie do domu, bo się pański gospodarz gotów jeszcze wściec, że się od roboty migacie – uciął szybko wikary, patrząc ze smutkiem na pannę Aldonę, która, wolno naciskając na pedały swojego rometa, nieubłaganie zbliżała się do plebanii.

– Proszę księdza, nic nie jest ważniejsze przecież od Mszy Świętej i Komunii. – Kocik nie odpuszczał, a wikary wiedział, że chłopakowi ze złamanym nosem nie chodzi wcale o wątpliwości teologiczne, tylko o kontakt z kapłanem, który, w jego rozumieniu, przybliżał go do Boga.

I ja ci ten kontakt muszę zapewnić, i zapewnię. Ale nie teraz.

– Jak chce pan pogadać, panie Kocik, to niech pan przyjdzie wieczorem, po siódmej, jak skończę dyżur w kancelarii, dobrze? – powiedział ksiądz, żegnając się w myślach z zaplanowanym wieczorem z książką i e-mailami od przyjaciół. Kocik chciał jeszcze coś powiedzieć, ale wikary już biegł prawie w stronę fary, byle uprzedzić pannę Aldonę. Drzwi dopadł na tyle późno, że nie wypadało już ich zamknąć za sobą, musiał wpuścić gospodynię do środka.

– Ńech bydźe pochwalůny Jesus Christus i Maryja zawše Dźywica – wyrecytowała panna Aldona.

Oraz święty Jan Chrzciciel i Jego Ścięcie, święci Piotr i Paweł, święty Kosma, święty Damian, święta Teresa od Dzieciątka Jezus, święty Ignacy Loyola, święci papieże i biskupi, wszyscy święci i święte Boże, wygłoś od razu całą litanię – ksiądz Janeczek znowu dał w duchu upust złości i znowu zaraz przeprosił za to Boga. Odpowiedział uprzejmie:

– Na wieki wieków amen, panno Aldono. Cóż tam ciekawego dzisiaj?

– A co mo być, co śe kśůndz gupje pytajům? – odwarknęła stara Ślązaczka, a wikary ze smutkiem wspomniał panią Hanię, kucharkę z jego pierwszej parafii, na Żoliborzu, która swoich „księżyczków" traktowała jak rodzonych synów.

Przeszli do kuchni. Ksiądz szybko wyciągnął kiełbasę z lodówki i nastawił wodę na gazowym piecu. Przez chwilę usiłował zignorować zgorszone spojrzenie gospodyni, ale skapitulował i podał jej jeden serdelek.

– Ksiądz proboszcz pewnie miałby ochotę na jajecznicę na kiełbasie…

Panna Aldona wymamrotała coś pod nosem o nieszanowaniu gospodarza i zaczęła przyrządzać jajecznicę dla proboszcza. Wikary wrzucił kiełbasę do garnuszka z wodą i włączył elektryczny czajnik, aby zaparzyć kawę. Rozpuszczalną. Po chwili siedział już przy stole, nad dwoma kromkami wczorajszego chleba posmarowanymi serkiem topionym, kiełbaską z kleksem musztardy i kubkiem kawy. Postanowił poczekać z jedzeniem na proboszcza. Panna Aldona, zniecierpliwiona, w końcu ryknęła:

– Niech faroř oroz sam přilezům! Wjela mům čekać ze smažůnkům? Juž je źimno, nic ńy warto, do luftu z takům robotům! Niech se faroř na bezrok nowo kucharka šukajům, bo jo tego poradzą ńy ščimać! [1]

Ksiądz Janeczek aż skulił się w sobie, chociaż wiedział, że te wszystkie rytualne groźby nie mają żadnego znaczenia, a panna Aldona wygłasza je co drugi dzień. Wikary podejrzewał nawet, że ich gospodyni posiada swój prywatny brewiarz, ułożony z gróźb, narzekań, upomnień i gderań na każdy dzień w roku, który odmawia z wielkim zapałem.

Proboszcz Zieliński w końcu wtoczył się do kuchni. Wielki, okrągły i czerstwy, z głową porośniętą rzadką siwą szczeciną, z różową cerą, wyglądał zdrowo i dobrotliwie, mimo pokaźnej tuszy. Dobrotliwy jednak raczej nie bywał, a dzisiaj był wyraźnie wściekły, co wikary zauważył od razu. Siadł do stołu, nie odezwawszy się ani słowem, nie zareagował ani na „dzień dobry" księdza Janka, ani na „niech będzie pochwalony" gospodyni. Z jego przeciągłego, wściekłego spojrzenia wikary od razu wywnioskował, że to on jest przyczyną porannego gniewu proboszcza.

Odmówili modlitwę przed jedzeniem i spożyli w milczeniu. O ósmej młody ksiądz uznał, że zjadłby więcej, ale za czterdzieści pięć minut musiał być w szkole, a miał jeszcze do odmówienia brewiarz. Podziękował cicho i wstał od stołu.

– Niech ksiądz siada – warknął proboszcz.

O, cholera – pomyślał wikary. Jest źle. Usiadł na krześle. Proboszcz przesunął po stole w stronę księdza Janeczka papier z logo TP.

– Jak ksiądz to zamierza wytłumaczyć?

Dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i dziewiętnaście groszy. O, kurwa. Przepraszam, Panie Boże! Modem, musiałem zostawić na którąś noc włączony modem.

– To… chyba… za internet… Zostawiłem modem włączony przez przypadek. Mówiłem, że stałe łącze trzeba… Przepraszam księdza najmocniej, pokryję to z moich prywatnych pieniędzy – wyjąkał.

– Co ksiądz sobie wyobraża? Ze parafia będzie płacić za księdza zachcianki? Oglądanie świństw na tym całym internecie? – ryknął proboszcz.

Młody ksiądz już chciał się usprawiedliwić, że nigdy w życiu nie oglądał świństw na internecie (no, raz, w seminarium jeszcze, wiedziony ciekawością, wszedł na taką stronę, ale uciekł zaraz, przerażony, a potworne sceny, które tam zobaczył, prześladowały go jeszcze przez parę lat), a sam raz widział, jak ksiądz proboszcz gapi się na Playboya z satelity. Ale pomyślał sobie, że milczenie będzie dobrym treningiem pokory. Milczał więc.

– Ma ksiądz zakaz, rozumie ksiądz? Zakaz używania tego tam, modemu! Koniec, cholera! Dach na farze jest do naprawy! Woda w piwnicy, trzeba za pompowanie zapłacić, a tutaj trzysta złotych za księdza głupoty!

– Jeszcze raz przepraszam, ma ksiądz proboszcz rację. Ale proszę (Panie Jezu, wzmacniaj mnie w pokorze i posłuszeństwie, oddal ode mnie pokusę przywalenia z całych sił w ten opasły, różowy ryj), proszę, niech ksiądz mi nie zabrania używania sieci. Będę się ograniczał, zapłacę za to z pieniędzy, które przesyła mi ojciec. E-mail to dla mnie jedyny kontakt z przyjaciółmi i rodziną w Warszawie, proszę księdza.

Upokorzyłem się, błagałem go. Mało? Pewnie, że mało, on jeszcze musi sycić się władzą.

– Nie, do cholery, nie ma mowy. Zakaz! Rozumie ksiądz? Za-bra-niam!

Nie wytrzymał. Wstał raptownie od stołu, z hałasem odsuwając krzesło, spojrzał na proboszcza (kiedyś nie wytrzymam i będzie cię ten babsztyl z podłogi zbierał, chociażby mnie mieli za to suspendować) i trzaskając drzwiami, wyszedł do swojego pokoju na piętrze. Towarzyszyły mu jeszcze krzyki proboszcza. W pokoju padł na łóżko, wtulił twarz w poduszkę i wymamrotał ni to do siebie, ni do Jezusa:

– Jak długo jeszcze, jak długo? Zabierzcie mnie stąd, bo dłużej tego nie zniosę…

Dlaczego on, błyskotliwy kleryk, a potem rzutki, młody ksiądz z rozpoczętym doktoratem z filozofii, związany mocno z warszawskim środowiskiem akademickim, trafił do Drobczyc na Śląsku? Brat mu mówił – stary, to jest takie proste. Arcybiskup Ziarkiewicz nie znosi naszego starego. Wiesz, Ziarkiewicz zawsze był za katolicyzmem otwartym, ksiądz Czajkowski, „Tygodnik", te sprawy, a tata jechał mu od kościoła świętego Judasza, od agentów, od „łże-biskupów". No to jak Ziarkiewicz skumał, że młody Trzaska jest u niego w archidiecezji za księdza i robi jakieś doktoraty, to zaraz się połapał, że co prawda staremu

Trzasce nie fiknie, ale za to może dowalić jego syneczkowi, który był na tyle głupi, że dostał się pod jego władzę. No i ci dowalił. Ale nie martw się. Po drugim zawale tata dał sobie spokój z polityką, zajmuje się tylko sadem, chodzi od drzewa do drzewa i przycina jabłonki, gazety już się nim nie interesują, a i Ziarkiewiczowi podobno przeszło ostatnio zacietrzewienie, posiedź tam trochę, postudiuj prywatnie, otrzaskaj się z życiem parafialnego księdza, a raz-dwa wrócisz do nas i zaczniesz piąć się w górę. Na chwałę Pana, na chwałę Pana.

– Panie Boże, dodaj mi sił do bycia pokornym, do miłowania moich przełożonych – wyszeptał i szybko odmówił dwa Ojcze nasz, jedno w intencji proboszcza, drugie w intencji arcybiskupa Ziarkiewicza. – Przepraszam Cię, Boże, za mój wybuch, ale pozwól, że księdza proboszcza przeproszę dopiero jutro.

Podniósł się z łóżka, popatrzył na zegar. No, to teraz szybciutko, jutrznia.

Przemodlił co trzeba na brewiarzu, obiecał na koniec Bogu, że będzie kontynuował swoje przyrzeczenie niewymawiania przekleństw na głos, i z góry przeprosił Boga za to, że niewątpliwie dalej będzie klął w myślach. Uważał, że zmieniać samego siebie należy po kawałku.

Założył biret, płaszcz, sięgający do kostek tak samo jak sutanna. Trzeba by go oddać do czyszczenia. Spojrzał z tęsknotą na wiszący w szafie czarny garnitur i krótki rząd czarnych koszul z koloratkami. Wziął teczkę i wyszedł na dwór. Na ganku natknął się na proboszcza, który palii pierwszego porannego papierosa, licząc, że nie zauważy go panna Aldona, zajęta właśnie wieszaniem firanek z tyłu plebanii.

– Chciałem księdza przeprosić za to, że się tak uniosłem przy śniadaniu – zaczął wikary heroicznie i spuścił wzrok. Wstydził się, cholera.

Proboszcz, przyłapany na folgowaniu nałogowi, nie miał już sił na stanowczość.

– Ja też księdza przepraszam. Ale sam ksiądz rozumie, jak to u nas jest z finansami. To nie Warszawa, księże Janeczku. I niech się ksiądz z tym e-mailem łączy, jak ksiądz musi, byle na krótko, z łaski swojej.

Wikary kiwnął głową. Proboszcz wskazał palcem na trzymanego w prawej dłoni papierosa, po czym przytknął palec do ust – o tym sza! Uśmiechnęli się do siebie nawet, dwóch zmęczonych życiem kapłanów w ziemskiej podróży od narodzin do śmierci.

Ksiądz Janeczek szybkim krokiem ruszył w stronę szkoły, mijając dzieci snujące się grupkami w powolnym spacerze na drugą lekcję. Kiedy przeszedł obok gimnazjalistów, chyba z najstarszej klasy, dobiegły go głośny śmiech i drwiny. Znowu robią sobie jaja, a on znowu nie wie, co począć. Ksiądz proboszcz odwróciłby się na pięcie i strzelił jednego z drugim w pysk, ale on tak nie potrafi. Nie, żeby miał coś przeciwko, należy się gnojkom, ale on po prostu nie umie.

Sosnowa szyszka trafiła go w za ciasny, nasadzony na czubek głowy biret z takim impetem, że spadł na ziemię. Wikary odwrócił się gwałtownie, ale dzieci, ubawione i przestraszone bezczelnym postępkiem, zbiegły z drogi do zagajnika. Ksiądz Jan Trzaska westchnął, podniósł biret, nasadził go z powrotem na głowę i poszedł dalej. Przed nim czterysta sześćdziesiąty czwarty dzień w należącej do diecezji gliwickiej parafii w Drobczycach.

Teofilu, Teofilu! – zawołała krowa.

Kocik potrząsnął głową, raz i drugi. Krowy nie mówią, Teofilu. Wziął głęboki oddech, wstrzymał powietrze w płucach, wypuścił je i odwrócił się do zwierzęcia. Krowa milczała, patrząc na boki wielkimi oczami.

Kocik przeżegnał się i wrócił do wygarniania obornika. Krowy nie mówią, Teofilu. Nazbierał ostatnie wiadro i wyrzucił je na gnojok, umył ręce pod podwórzowym kranem i siadł na ławeczce opartej o nieotynkowaną ścianę. Teofilu, jaki dobry dzisiaj jest dzień. Świeci słońce, rano odwiedziłeś Pana Jezuska, nie ma dziesiątej, a zrobiłeś już połowę roboty. Możesz więc sobie usiąść i wchłonąć te ostatnie promienie słońca, zanim przyjdzie zima.

Kiedyś bałeś się zimy, Teofilu, ale teraz już się nie boisz. Kiedyś zima oznaczała strach przez całą mroźną noc, podczas której człowiek słabł, aż chciał się po prostu położyć w parku na ławce. Kiedy z kanałów z rurami wygnali człowieka menele, bo nawet dla meneli byłeś kimś obcym. Nic dziwnego, wtedy przemawiały do ciebie przedmioty, zwierzęta i widziadła.

A teraz – zima, cóż to jest zima? Siedzisz sobie, Teofilu, w swoim pokoiku, w którym jest ciepło, tak że spać możesz pod cienką kołdrą w samych majtkach i podkoszulku. Kiedy masz wyjść na dwór, to masz dwie ciepłe kurtki, jedną na bestydźyń [1], jak mówią gospodarze, i drugą do kościoła. I czapkę masz, i szaliki dwa, i rękawice. Żyjesz tutaj, Teofilu, jak król. I jedzenie, dobre, domowe jedzenie, prawdziwe. Zupka taka z kotła dla bezdomnych to przy zupach pani Fridy Lompy sama woda. Pani Frida albo Elfryda, pani Lompa albo Lůmpino robi zupy takie zawiesiste, gęste, tłuste, pożywne, że człowiekowi jeden talerz starczyłby za cały obiad i kolację jeszcze – a tutaj przecież zawsze jest jeszcze drugie danie, na bestydźyń karminadle z kartoflami abo krupńok, a w niedzielę rolada a kluski, a modro kapusta [2]. A potem jeszcze kolację gospodarze jedzą, jakieś kanapki, ale ty, Teofilu, nie jadasz kolacji, bo to wstyd byłby tak jeszcze jeść, kiedy przecież nie pracujesz wcale zbyt dużo, dlatego wymawiasz się, jak możesz.

Więc teraz, Teofilu, możesz sobie spokojnie siedzieć na ławeczce, wystawić twarz do słońca i bez strachu wciągać w siebie to ostatnie ciepło, zanim przyjdzie śnieg. Możesz sobie pomyśleć o Komunii Świętej. Jak to dobrze, że się nawróciłeś, Teofilu, wcześniej żyłeś w grzechu, ale teraz już nie. W niebie będzie zapewne tak jak u Lompów w gospodarstwie, ale zniknie nawet ta malutka iskierka strachu, która z każdym dniem robi się coraz mniejsza, ale jeszcze tli się ciągle jakoś na dnie serca – strachu, że kiedyś Lompowie każą pójść precz. Przegnają, bo świat rzeczy i zwierząt, który zamilkł, znowu przemówi i ty, Teofilu, będziesz musiał słuchać, tak jak słuchałeś kiedyś. Pamiętasz kruka, Teofilu? Pamiętasz kruka?

Teraz, kiedy zawoła na ciebie krowa, po prostu się odwracasz do niej plecami i nic sobie z niej nie robisz. A wtedy, pamiętasz, jak było, Teofilu? Pamiętasz kruka? Zanim Czarny Dziadek wyjął głosy z twojej głowy, Teofilu?

Kruk usiadł na twojej głowie, kiedy miałeś pięć lat. Szliście z mamą ulicą, w Kielcach, po prawej stronie był pałac, a po lewej niskie kamieniczki. Kruk siedział na kalenicy, na samym szczycie dachu jednej z kamienic, ty, Teofilu, szedłeś z mamą, ona trzymała cię za rękę, a w drugiej miała siatkę, w której brzękało szkło. I kruk cię zobaczył, ty krzyknąłeś, chciałeś, żeby mama cię schowała, ale ona nie widziała żadnego kruka, więc tylko szarpnęła cię za rękę, bo ty się opierałeś, Teofilu. A kruk cię widział i rozpostarł wielkie skrzydła, i zsunął się przez powietrze do ciebie, pamiętasz, Teofilu? Wczepił ci się pazurami we włosy, wbił je pod skórę, a na każdym pazurze miał takie zadziory jak na wędkarskim haczyku, pamiętasz te zadziory? Pazury przebiły skórę, wsunęły się pod nią, ślizgając się po kości czaszki, po czym cofnęły się odrobinę, a zadziory zahaczyły się o kość, wbiły w nią i już żadna siła nie mogła wyrwać tych pazurów spomiędzy twoich włosów. I rozpostarł skrzydła szeroko, szeroko, a ty krzyczałeś, Teofilu, a on wtedy, za karę, wymierzył ci pierwszy cios i uderzył swoim wielkim dziobem w oko.

I mama też krzyczała, nawet kilka razy dała ci w tyłek, a tobie ciekła krew, pamiętasz wzór, jaki znaczyła na białej nogawce krótkich spodenek? A potem zabrali cię na pogotowie, ale nikt już nie mógł odczepić kruka, a on zaczął do ciebie mówić. I śmiał się, wtedy, kiedy za mamą zamknęły się drzwi, a ty siedziałeś na krześle obitym bordową dermą, z czarną lamówką dookoła, krzesło miało stelaż z błyszczącego metalu, przed tobą było biurko, za biurkiem taka pani, mama zamknęła drzwi i zostaliście sami, ty, ta pani i kruk, między ścianami dwukolorowymi, z brązową lamperią i jasnym wzorkiem od wałka. I już tam zostałeś, i tam były takie lampy okrągłe, pamiętasz, Teofilu? I wszędzie ten wzorek od wałka. Potem nauczyłeś się taki robić, jak pomalowałeś ściany na jakiś kolor, potem brałeś wałek i starannie, powoli odciskałeś go w ścianach, kręcił się i zostawiał na tynku liście, wygięte gałązki i pączki kwiatów.

A kruk mocno trzymał cię za głowę. Podkulał nogi, przypłaszczał się, kładł skrzydła po sobie, przytulał łeb z ostrym dziobem i nie było go widać, ale wyczuwałeś go, kiedy tylko przesunąłeś dłonią po czaszce. I czasem się budził, wstawał, bił skrzydłami i karał cię, dźgając dziobem w oczy. I mówił do ciebie, rozkazywał ci robić różne rzeczy, których się bałeś. Jak wtedy, kiedy wszedłeś na dach, a on mówił, że kiedy skoczysz, to on utrzyma cię w powietrzu, ty nie skoczyłeś, zdjęli cię stamtąd, przypięli do łóżka, a on śmiał się i kłuł cię dziobem, a potem ktoś zsunął ci spodnie i odrzucił koc, i wszyscy się śmiali, i kruk się śmiał, a ty nie mogłeś nic zrobić, Teofilu, bo byłeś przypięty do łóżka, a potem przyszła pani i patrzyła na ciebie z obrzydzeniem, ale podciągnęła ci spodnie i przykryła kocem, a kruk cię kłuł.

To tak dawno było, potem wszystko się zmieniło, kruk pewnego dnia odszedł i wtedy świat ożył. Wtedy pomagałeś takim, którzy remontowali domy, i wtedy nauczyłeś się robić wzorek od wałka. Jeździliście do Niemiec, to były podróże, Teofilu, kiedy świat, taki różny i taki sam przesuwał się za oknem furgonetki, i te wielkie i piękne domy, i ludzie, którzy mówili po niemiecku. I miałeś nawet jakieś pieniądze, raz koledzy dali ci sto marek, pamiętasz, Teofilu? A potem świat zaczął przemawiać głośniej i dobitniej i już nikt nie chciał z tobą nigdzie jeździć, i wtedy spałeś na dworcach. Tam cię czasem bili, ale często opiekowali się tobą i wtedy rozmawiałeś z wróblami, a one mówiły ci, kto zrobi krzywdę, a kto da ci miskę zupy.

I świat się zmienił tak bardzo, Teofilu, sklepy rozkwitły kolorami, wyglądały tak, jak te małe raje w Niemczech, do których wchodziłeś z nabożeństwem i przechadzałeś się cichutko długimi alejkami, wzdłuż pólek wypełnionych plastikowymi woreczkami, na których były twarze ludzi i zwierząt, i z kreskówek, i one również do ciebie mówiły. I potem tak samo było w Polsce, w Warszawie, Krakowie, wszędzie. Ale ty nie dbałeś już o to, prawda, Teofilu? Wsiadłeś w końcu do jednego z tych niebiesko-żółtych pociągów i pojechałeś. W pociągu siedzenia były takie same jak krzesła wcześniej, z dermy, z czarną lamówką, jak czarny krągły robak otaczającą bordową równinę, upstrzoną długopisowymi napisami i obscenicznymi rysunkami. Pojechałeś więc, Teofilu, a źli ludzie wyrzucali cię ciągle, bo nie miałeś biletu, jakby nie rozumieli, że musisz jechać, a skąd miałbyś mieć bilet. Wyrzucali cię na dworcach, a ty wsiadałeś w kolejny pociąg i jechałeś, jechałeś, aż w końcu mały robak, który wypełzł z ziemi, powiedział ci, żebyś dalej nie jechał, i nie pojechałeś, Teofilu, tylko wyszedłeś ze stacji i ruszyłeś przed siebie. Potem koń, zaprzężony do wozu z węglem, zawołał za tobą po imieniu – Teofilu, Teofilu! – i powiedział ci, gdzie iść. Poszedłeś tam, ale chyba koń nie był na czasie, bo przegonił cię stamtąd młody, przerażony mężczyzna, dodający sobie odwagi pięścią zaciśniętą na trzonku szpadla. Ludzie mówili inaczej, „ćůng mi stůnd, giźdźe!” [1] zamiast „won mi stąd, dziadzie!", i wieś była inna, bogatsza. A potem w końcu znalazłeś dom, o którym mówił koń, bo kiedy zapukałeś do drzwi, to zamiast „won!" i „raus, giźdźe!” [2] zobaczyłeś Józefa Lompę, zwanego Poniedziałkiem, który patrzył na ciebie swoimi wodnistymi, bladymi oczami i powiedział: „Ja, wlyźće sam, do antryju, to pogodůmy" [3]. I już zostałeś, chociaż ludzie na wsi, niektórzy, pukali się za twoim gospodarzem w czoło, bo to wiadomo, czy taki gardła nie poderżnie w nocy? Sam bałeś się trochę, że wróci kruk albo coś innego każe ci coś zrobić, i w końcu, pewnej nocy, do twojego pokoiku przyszedł kot.

Och, pamiętasz kota, Teofilu? Czy przysłał go Czarny Dziadek, czy przysłał też robaka, który wylazł spomiędzy czerwonych kamieni wypełniających tory przy peronie i powiedział ci, że tutaj kończy się twoja kolejowa podróż? Bo kot, kiedy podszedł do twojego łóżka i powiedział, że musisz koniecznie, natychmiast iść do obory, bo tam odbywa się narada, i musisz zabrać z sobą lustro, przecież nie przyszedł do ciebie przez przypadek. Zabrałeś więc z pokoju lustro i szedłeś w towarzystwie swojej szczupłej, obcej twarzy, nad którą wiły się słomiane włosy, i zszedłeś do obory, a tam krowy i koń spierali się głośno o to, które z nich ma cię pożreć, i kot kazał ci przymocować lustro do słupa, żebyś mógł patrzeć, jak będą cię pożerać, a ty bałeś się tak jak wtedy, kiedy w głowę wbił ci się kruk, bo przecież kiedy pan Lompa o wszystkim się dowie, to wyrzuci cię na zbity pysk, tak się bałeś, a kot kazał ci zdjąć wszystkie łachy, zostałeś w samych majtkach, widziałeś siebie w lustrze, takiego chudego, Teofilu, pamiętasz?

Teraz siedzisz na ławeczce, gładzisz się po żebrach i czujesz, jak otula je szczęśliwa kołderka cienkiego sadła, które pamiętasz z dotyku, z czasów, kiedy byłeś bardzo mały i mieszkałeś z mamą, która cię karmiła; wtedy też byłeś taki tłusty jak dzisiaj. Ale wtedy, w oborze, byłeś bardzo chudy, wszystkie żebra ci wystawały, a obojczyki chciały przebić cienką skórę i błagałeś, Teofilu, zwierzęta, żeby cię nie pożerały, bo jesteś bardzo chudy, i kot się śmiał, pamiętasz, Teofilu, jak bardzo się śmiał i chlastał cię pazurami po twarzy, i krwawiłeś, ale tej krwi nie było widać w zwierciadle. I potem krowa wyciągnęła pysk po twoją rękę, ale otwarły się drzwi stodoły i wszedł gospodarz.

A ty leżałeś, w majtkach, na ziemi i wyłeś, czując, jak twoja ręka znika w pysku krowy. I wiedziałeś, bo kot ci powiedział, że teraz pan Lompa wywali cię na zbity pysk. I tak się stało, Teofilu, pamiętasz? On pobiegł do domu, pan Lompa, i tam zadzwonił gdzieś, a potem ubrali cię i wieźli cię, pamiętasz, samochodem, starym samochodem. Takim samym samochodem, to był duży fiat, wieźli cię do domu z krzesłami z bordowej dermy, kiedy za mamą zamknęły się drzwi, a teraz wieźli cię gdzieś i wiedziałeś, że wyrzucą cię gdzieś daleko albo zabiją, a ćma, która siedziała ci na ręce, powiedziała, że cię zabiją i zakopią pod ziemią. Bałeś się, Teofilu, bo wiedziałeś, że kiedy umrzesz, to potem się obudzisz i tam będzie czekał na ciebie kruk, i nie będzie nic, tylko ty i kruk, i ćma też się z ciebie śmiała, jak ty płakałeś. I potem było jeszcze gorzej, wjechaliście za jakieś ogrodzenie, pokazywali jakieś przepustki, ktoś głośno kłamał, a ty płakałeś, pamiętasz, Teofilu? I płakałeś, kiedy wyciągnęli cię z auta i zapakowali do windy, i zjechaliście nagle pod ziemię, do kopalni, do takiej, jaką widziałeś na obrazkach w książce, w podstawówce w Kielcach, to znaczy w szkole specjalnej, Teofilu, bo chodziłeś przecież do szkoły specjalnej, pamiętasz? I tam był górniczy trud i górnicze skarby drzemią pod ziemią, i pióropusze, i teraz zjeżdżałeś w dół takiej kopalni, a winda strasznie huczała i śmiał się kot, i kruk, i ćma, a ty krzyczałeś, Teofilu, bo wiedziałeś, że tutaj cię zakopią, przywalą bryłami węgla i skał i zostawią, i wtedy przyjdą do ciebie robaki, i cię pożrą.

Ale nie zostawili, prawda, Teofilu? Nie zostawili, bo siedzisz teraz tutaj, na ławce i z radością pozwalasz słońcu grzać ci twarz, i myślisz o tym, co pani Lompino da ci na obiad. Nie zostawili, tylko szliście korytarzami, unikając innych górników, których skarby pod ziemią, i tam na końcu była jaskinia, w której był Czarny Dziadek – czarny, bo był rzeczywiście całkiem czarny, jak Murzyn, i położyli cię na łożu z węgla, a Czarny Dziadek objął cię za głowę, kazał wszystkim wyjść i wyszarpywał ci z czaszki głosy, które tkwiły tam jak krucze szpony, wyszarpywał, męczył się i sapał, ty wyłeś, ale twój głos nie mógł przecież przebić się przez skały, a on wyszarpywał, aż wyszarpał wszystkie, a ty zemdlałeś.

I obudziłeś się potem, pamiętasz, Teofilu, w swoim łóżku, czysty, bez śladu węgla. I zapytałeś pana Lompy, który siedział przy twoim łóżku, gdzie byłeś, a on powiedział, że „bůú žeś pod źymjům, na grubje, i tam će Skarbek wylyčyú" [1]. I rzeczywiście, głosów już nie było w twojej głowie. Twoja głowa była czysta i cicha, pamiętasz, wtedy najbardziej. I wtedy zacząłeś wychodzić do ludzi, na wieś, oni wszyscy mówili tak dziwnie, jak pan Lompa, ale polubiłeś ich, bo oni, kiedy widzieli, że mieszkasz u Lompy, przestali się ciebie bać. I zacząłeś chodzić do kościoła, i na katechezę z dziećmi ze szkoły, którym opowiadałeś o Czarnym Dziadku, bo tak nazwałeś sobie Skarbnika, który cię uleczył, a wcześniej wysłał robaka i kota, żeby cię do niego przywiedli. Dzieci słuchały, a jak były starsze, to się śmiały, ale i tak słuchały. A kiedy w poniedziałki pan Lompa zabierał z sobą jedzenie dla Czarnego Dziadka, ty czasem dawałeś panu Lompie prezent dla Dziadka – zasuszony kwiat albo kamyk, albo coś ładnego. I on mu to zawsze zanosił.

I teraz, Teofilu, siedzisz sobie na ławeczce, a czujesz, że znowu powinieneś odwiedzić Czarnego Dziadka, bo znowu czasem mówią do ciebie krowy i Dziadek musiałby znowu wyrwać ci głosy z głowy, prawda? I czujesz, że kruk jest gdzieś niedaleko. Krąży dookoła kruk kraczący i czeka tylko, kogo by rozdziobać.

Ale nie boisz się, wiesz przecież, że Czarny Dziadek ci pomoże, i chodzisz w końcu do kościoła, a tam jest ten miły ksiądz, który, chociaż wcale mu się to nie podoba, siedzi z tobą i tłumaczy ci różne rzeczy o Jezusie. I tak siedzisz sobie, Teofilu, na słońcu, i jest ci ciepło i dobrze, i masz swój pokój i ciepłe jedzenie, i pracujesz przy krowach, i one najczęściej milczą, i kot cię unika, obchodzi z daleka, i nawet kruk się ciebie boi, bo jak czujesz, że on jest blisko, to biegniesz rano do kościoła, idziesz do komunii i kruk znika.

Teofil Kocik wyciągnął się na ławce jeszcze bardziej, uśmiechnął się do słońca. W domu pani Lompino nie umiała znaleźć bańki z mlekiem, które chciała zagotować dla dzieci, i drugiej, żeby odstawić na kiška i potym na haúskyjza [1], więc kiedy przez okno zobaczyła Kocika szczerzącego się z zamkniętymi oczami do słońca, to, zirytowana, krzyknęła przez okno:

– Koćik, najduchu, kaj žeś zaś poćep bańka ze mlykjym?! [2]

Kocik zerwał się z ławki jak rażony prądem, bo bał się trochę szorstkiej gospodyni, której dobre serce poznał tak samo, jak poznał jej wymagającą i niecierpliwą naturę. Przez chwilę nie umiał sobie przypomnieć, gdzie odstawił bańkę z mlekiem, biegał więc bez sensu z jednego końca podwórka na drugi, byle było widać, że zaangażował się w poszukiwania. W końcu przypomniał sobie, że mleko postawił na schodach, przed laúbům [3], przeskoczył więc szybko te kilka schodków, porwał obie bańki i wbiegł do domu. Zsunął buty, przeleciał przez sień i wpadł do kuchni.

A cóż to jest za kuchnia, Teofilu! Duża, szeroka, ze stołem, przy którym je się codzienne obiady i kolacje, tylko na niedzielę rozkładając duży stół w pokoju. Kuchnia, w której pani Lompino ma nowoczesną kuchenkę i lodówkę, i piękne meble, ale gotuje ciągle na piecu węglowym z blachą, bo tak jej wygodnie, i tak różni się ta kuchnia od tych warsztatów, w których przez cale życie przygotowywały ci jedzenie obojętne kucharki, z siatkowymi workami na włosach, w wielkich emaliowanych garach, a u pani Lompiny jest zawsze gorąco i pali się w piecu, i wiszą pod kredensem te niebiesko-biale zasłonki z wypisanymi różnymi pobożnymi sentencjami i biało-niebieskie słoiczki z SALT, PFEFFER i ZUCKER, i kuchnia jest ciągle szorowana, i piec pani Lompino co dzień wyciera porządnie, i dzisiaj pachnie zurym, kwaśnym, zbożowym zaczynem i smażonym boczkiem, i kiełbasą, a między tym króluje pani Lompino, o pulchnych i nagich ramionach, w stylonowej zopasce w grochy, królowa groźna i sprawiedliwa, i miłosierna, której służysz ty, Teofilu.

– Już, już, przyniosłem mleko, pani Lompino, tutaj – krzyknął prawie.

Lompina odwróciła się, uśmiechając się do nadgorliwego i zapominalskiego Kocika, a on poczuł nagle, jak bijące od kaflowego, kuchennego pieca ciepło zmiękcza mu nogi, jakby były z plasteliny, jak zapachy jedzenia owijają mózg miękką watą. Nogi stopniały i Kocik upadł na przykrytą żółtym linoleum podłogę, tracąc przytomność.

Kiedy pani Lompino przypadła do niego i położyła rękę na jego czole, przestraszyła się nie na żarty: czoło Kocika płonęło, palone gorączką, którą z trudnością znoszą dzieci – dłoń pani Lompiny, matki czterech synków i córki, była czuła jak termometr. Pociągnęła więc chudego wariata do łóżka, chwytając go pod pachami, położyła mu na czole zimny okład i zadzwoniła po pogotowie.

Najpierw dziecięce buźki. Młodsze klasy podstawówki, dzieci zaskakująco – po warszawskich doświadczeniach – grzeczne i ułożone. Widać pruski dryl, małe Ślązaki – myślał sobie – w domu pewnie wisi u was portret Hitlera albo przynajmniej kajzera Wiluśa, jak to mówicie. Wytrzeszczają wielkie oczy, kiedy rozmawia z nimi po katechezie. Albo mówią coś w tym swoim dziwnym, polsko-czesko-niemieckim pidżinie, w tym Wasserpolnisch, kiedy pyta – opowiadają o rodzicach, o fatrach i mamulkach, o braćikach i śostrach, o ůúpach, ůrnach, ujkach, starkach, stařikach, staroškach, musiał na początku wypytywać, żeby opanować przynajmniej tę rodzinną terminologię. Potem opowiadają mu jakieś swoje dziecięce, śląskie historie, o Wiktorii z drugiej Ce, o Nikoli z pierwszej A; połowa z nich ma w imiona z seriali. Albo relacjonują, zamiast kreskówek – dziwił się na początku – jakieś swoje śląskie bajki, które opowiadają im rodzice, o Skarbku, który siedzi w kopalni i tata nosi mu jedzenie na szychtę, bo inaczej Skarbek mógłby się zeźlić i zaloć caúo gruba rajn. [1] Co znaczy rajn? I pokazują mu zeszyty, ich dumę i skarb, schludne jak podwórza ich rodzinnych gospodarstw, z marginesikami, szlaczkami i kolorowymi okładkami.

Po południu starsze klasy, gimnazjum. Mija wam gdzieś ta śląska układność. Czternastoletnie lolitki z wypiętymi cyckami, mizdrzące się do mnie, w swoich zdzirowatych spódniczkach i bucikach na obcasach, pochylające się nad moim biurkiem wytrawnym ruchem, tak że małe, dziewczęce piersi same wypadają prawie z dekoltu, który sięga aż do pępka. Żuje taka na lekcji batonik Mars, wkłada go do ust, przebacz mi, Panie, jakby uprawiała seks oralny. Próbował rozmawiać z dyrektorką szkoły, żeby jakoś razem zaapelować do rodziców o przyzwoitość w ubiorze dzieci, ale ta odpowiedziała mu tylko: „księdzu to łatwo, księdza za rok czy dwa już tu nie będzie, a ja tutaj będę mieszkała do końca życia i nie zamierzam sobie narobić wrogów". Albo te piętnastoletnie bandziorki, chłopcy zaraz po mutacji, gadający kogucim głosem o tym, jak zajebać komuś w ryj, podjebać samochód, wyjebać jakąś dupę, najebać się bełtem, dojebać komuś tekstem, przyjebać w coś podjebanym samochodem i ogólnie, żeby było zajebiście. Zajebiście. W drodze do domu prosił Boga o przebaczenie, ale im nie potrzeba księdza, tylko policyjnej pały, wybacz mi, Panie Jezu, ale do tego nie mam powołania. A wśród nich dzieci z dobrych domów – często biedne, skromnie ubrane, poukładane, mądre – i zastraszone, ograbione, pobite, oplute, ośmieszone. Przypominał sobie, że sam był takim dzieckiem, w proletariackiej podstawówce na Pradze, i teraz usiłował ich bronić jakoś, odpędzał młodych zabijaków, składał skargi w dyrekcji – po czym przychodziła jakaś paniusia, matka bandziora, doktor habilitowany na Politechnice Śląskiej, i spod blond koafiury rzucała gromy na bezczelnego klechę, który się głupio czepia jej syneczka. W końcu przeniosła się z Gliwic na wieś, żeby jej syn nie musiał się bać miejskich bandziorów, a tutaj te wsiury kopalniane się go głupio czepiają, wieśniactwo takie. Więc stawał wtedy po stronie wieśniaków, przeciwko swoim siostrom i braciom w akademickim wykształceniu, dla których Drobczyce – jego więzienie i zesłanie – były tylko sypialnią.

Po szkole wrócił do domu, musiał zrezygnować ze spaceru przez las, bo ksiądz proboszcz wysłał mu SMS, że trzeba dzisiaj wcześniej zacząć dyżur w kancelarii. Przeżuł niedobry obiad, odsmażane, przypalone kluski z niedzieli – na Boga, zaczynam już mówić jak oni, a przecież kluski to pływają w zupie, a te ich ziemniaczane, duszące kule to są, nie wiem, pyzy albo coś – i twarde rolady, pokrojone na plastry i podgrzane we wczorajszym sosie. Jak co tydzień, śląska kuchnia – kluski, rolady, czerwona kapusta, rosół i to ich niedobre, zapychające, drożdżowe ciasto, koúoč z posypkům, nic więcej. Śląska książka kucharska zmieściłaby się na jednej kartce. I nic więcej, żadnej odmiany, kluski, rolada, kotlety mielone, kurczak pieczony, czasem w niedzielę gęś, i ciągle kluski i kartofle, kartofle i kluski, cały czas, na okrągło. Pozmywał po sobie, mimo protestów panny Aldony, odstawił talerz do okapania, a gospodyni natychmiast wyrwała go z drucianych uchwytów i wypolerowała do sucha.

Potem zasiadł w kancelarii i przez parę godzin na przemian nudził się, wypisywał zaświadczenia o chrzcie dla przyszłych małżonków i słuchał przez ścianę, jak ksiądz proboszcz zniechęca młodzież do katolickiej nauki moralnej, opowiadając głupoty na czymś, co nazywało się naukami przedślubnymi. Nawet on sam, kiedy słyszał tembr proboszczowego głosu, musiał z całej siły przypominać sobie, że najszczerzej wierzy przecież w katolicką naukę o małżeństwie – a co dopiero ci chłopcy i te dziewczęta, którzy przecież wszyscy pieprzyli się na sto sposobów, jakich istnienia proboszcz nawet nie podejrzewał, używali kondomów, tabletek i Bóg wie czego jeszcze. A na nauki przychodzili, a jakże – bo ślub musi być w kościele, zapleśniałe ściany urzędu stanu cywilnego nie mogą się równać z rozświetloną nawą, a senna urzędniczka z absurdalnym łańcuchem na szyi to przecież nie ksiądz.

W końcu, po dwudziestej, zjadł kolację, powiedział dobranoc i do szczętu zmordowany wdrapał się po schodach do pokoju na poddaszu plebanii. Całe poddasze przedzielone było malutkim korytarzykiem, po prawej, pod dachem ocieplonym watą szklaną i stropami z płyty gipsowej, mieścił się pokój księdza Janeczka, po lewej zaś przestronny i zimny strych, wykorzystywany jako graciarnia. Wikary był już bardzo zmęczony, ale przemógł się, włączył komputer i otworzył plik z artykułem o inkulturacji, do „Gościa". Zazgrzytał twardy dysk w obudowie, zamrugała czerwona dioda, otworzyło się okienko Worda, po czym ospale załadował się tekst. Kiedy ostatni raz pracował nad tym? Musi to przeczytać na nowo, żeby w ogóle przypomnieć sobie, o co chodziło, a to przecież tylko niezobowiązująca publicystyka. Przebiegł wzrokiem ostatni akapit, jaki napisał:

Gdy w 1549 roku portugalscy kupcy przywieźli do Japonii jezuitów (i broń palną), zakonnicy rozpoczęli akcję misyjną. Dostrzegając, że Japończycy nie są dzikusami (to Japończycy uważali wszystkie inne ludy za gajin, barbarzyńców, wrzucając Europejczyków, Chińczyków, Malajów i Arabów do jednego worka), postanowili „przetłumaczyć" chrześcijaństwo na japońską kulturę. Kościoły katolickie budowano jak shintoistyczne świątynie, księża nosili szaty podobne do ubrań buddyjskich mnichów, przetłumaczono na japoński Pismo. Powstał jednak problem z krzyżem – w Japonii śmierć krzyżowa była śmiercią nieporównywalnie bardziej hańbiącą niż w kręgu kultury łacińskiej i żydowskiej. Oddawanie czci przedmiotowi tak głębokiej hańby było dla Japończyków niewyobrażalne, więc jezuici zaprzestali umieszczania krzyży w kościołach. Tego jednak było już zbyt wiele dla Watykanu – nakazano zakończenie „eksperymentu" i powrócenie do klasycznej pracy misjonarskiej, z chrześcijaństwem ubranym w europejskie wzory kulturowe. Zbiegło się to z prześladowaniami chrześcijan, które rozpoczął ród Takeda. W efekcie chrześcijaństwo w Japonii praktycznie zniknęło – do okresu Mejiprzetrwały bardzo niewielkie grupy, zupełnie zakonspirowane, podczas gdy w 1614 roku w Japonii było 300 tysięcy chrześcijan. Można ubolewać nad tym, bo takiego poziomu chrystianizacji nie osiągnięto już w Kraju Kwitnącej Wiśni nigdy. Jednak czy jezuici nie posunęli się zbyt daleko? Pytanie brzmi – jak wiele można „przetłumaczyć", nie fałszując Dobrej Nowiny?

Napisał to dwa tygodnie temu. Od tego czasu – ani słowa, a próbował tyle razy. Położył palce na klawiaturze i natychmiast zrozumiał, że głowę ma pustą. Nie pojawiło się nic, co mógłby przelać na papier. Przeczytał ostatni akapit jeszcze raz, jakby czytał tekst napisany przez kogoś obcego. I już był wściekły, już wiedział, że i tak nic z tego nie wyjdzie, ale siedział jeszcze przed ekranem, próbując na siłę pokonać intelektualne odrętwienie, w jakim znajdował się od miesięcy. I nic, i nic. Przełożył wtyczkę z telefonu do modemu, Boże, takie to archaiczne, równie dobrze mógłby wysyłać znaki dymne, modem zaświergotał cicho i połączył się z siecią. Otworzył Outlooka, ściągnęło się kilka propozycji: buy viagra, cheap cialis, meet hot chicks from your area, enlarge your penis. Szczególnie ostatnia propozycja wydała mu się okrutna, skasował spam, jeszcze raz nacisnął przycisk „Wyślij/Odbierz", ale również w ciągu ostatnich kilku sekund nikt nie zdecydował się wysłać mu e-maila. Wyłączył komputer, w sutannie położył się na łóżku, podniósł pilota i zaczął tępo gapić się na idiotyczną komedię na Polsacie. Myślał przez chwilę, żeby sięgnąć po książkę, ale zaraz zrezygnował. Postanowił pooglądać telewizję, po czym po prostu pójść spać. Trudno, „Gość Niedzielny" poczeka. Zapadał powoli w telewizyjne odrętwienie, pomyślał sobie nawet, że chyba nie ma już siły na kompletę. Wstał tylko na chwilę, kiedy skończył się film, sutannę położył niedbale na fotelu, po czym rzucił się w bieliźnie na łóżko, słuchając wieczornych wiadomości. Wtedy usłyszał hałas na strychu.

Kocik. Zapomniałem o nim, a ten musiał przyleźć, o wpół do jedenastej. Pewnie wdrapał się po piorunochronie, otworzył sobie okienko i wlazł na strych, żeby zapukać bezpośrednio do drzwi pokoju wikarego. Zaraz obudzi proboszcza i będzie awantura, proboszcz uzna, że Kocik chciał coś ukraść, i dosłownie wykopie go z fary.

Ksiądz Janeczek niechętnie zwlókł się z łóżka, okrył szlafrokiem i wyszedł na korytarzyk poddasza. Ze szczelin między framugami a drzwiami prowadzącymi na strych biło jasne światło.

– Jasne, jeszcze sobie reflektorek, imbecylu, przyniosłeś -mruknął wikary. – Spokojnie, Kocik, już do ciebie idę, tylko nie hałasuj – dodał głośniej.

Przekręcił kluczyk i otworzył drzwi strychu. Pomiędzy starymi komodami, upchniętymi w szafach księgami parafialnymi z ostatnich czterystu lat, połamanymi abażurami, skrzynią z Bóg wie czym, zakurzonymi słoikami i wielkim emaliowanym bębnem do šlojdrowańo – po polsku mówi się chyba o wirowaniu miodu? – stało dwóch mężczyzn w białych szatach do ziemi. Promienieli światłością jak neon nad multikinem.

– Ksiądz Jan Trzaska, jak przypuszczam? – odezwał się wyższy z dwóch przybyszów, długowłosy i brodaty.

Wikary, stojąc z otwartymi ustami, zdołał tylko kiwnąć głową.

– No, to bardzo mi miło. Jestem Jezus Chrystus, a to – tu wskazał na drugiego mężczyznę, androgynicznego i obdarzonego blond lokami do pasa – archanioł Michał.

Brodaty mężczyzna miał twarz z Całunu Turyńskiego, którego kopia, wykonana z lnianego płótna, wisiała u księdza Jana na ścianie.

– O ja pierdolę – wyszepta! wikary i zemdlał.

Janek leżał z zamkniętymi oczami, chociaż już nie spał. Myślał o śnie szalonym, który miał zaraz po zaśnięciu, o Jezusie z archaniołem Michałem na strychu. Ciekawe, jakby to zinterpretował Zbyszek, który w seminarium chował Freuda pod materacem. Pewnie powiedziałby coś wyjątkowo głupiego o ojcu. Bez sensu.

– No, budzi się nasz księżulo – wikary usłyszał Jezusa Chrystusa i otworzył oczy.

Człowiek nazywający się imieniem Zbawiciela siedział w fotelu, w którym ksiądz Janeczek zwykł czytać brewiarz, archanioł Michał zaś przykucnął na blacie biurka, obok klawiatury, jak Azjata lub wielkie ptaszysko, opierając pośladki na piętach. Ksiądz Trzaska usiadł gwałtownie – w tym momencie nad głową Jezusa Chrystusa rozświetliła się aureola. Na przedramieniu intruza przypięty był niewielki ekranik ciekłokrystaliczny, na którym Jezus kreślił jakieś znaki rysikiem.

– Ja pierdolę – ponownie wyszeptał wikary.

– Niech ksiądz nie klnie, bo to zdecydowanie nie uchodzi. I niech ksiądz nie mdleje, z łaski swojej. Trochę ksiądz waży, namordowaliśmy się z Michałem, żeby tu księdza wnieść – powiedział brodacz.

Janek zerwał się na równe nogi. Zegar ścienny wskazywał dwa kwadranse po północy, więc nie przespał nawet trzech godzin. Od kiedy usłyszał głos Chrystusa, jego mózg pracował na najwyższych obrotach, analizując sytuację: upewnił się, że nie śni, i nie brał narkotyków (no, przecież!). Pozostawił sobie dwie możliwości: albo oszalał i ma omamy wzrokowe (chociaż to podobno nie zdarza się prawie nigdy, w przeciwieństwie do omamów słuchowych), albo ktoś robi sobie z niego jaja. Stwierdził, że choroby psychicznej nie będzie w stanie sam u siebie stwierdzić, nawet gdyby rzeczywiście był chory, należy więc na razie przyjąć, że jest właśnie ofiarą żartu. Tylko kto? Na pewno nie żaden z jego starych znajomych, tych ledwie było stać na e-mail raz na trzy tygodnie. Wykluczył też parafian, to zdecydowanie nie jest śląskie poczucie humoru. Może jacyś antyklerykalni dziennikarze?

– Nie, nie jesteśmy z „Fikcji i Mitów", księże. Jesteśmy z nieba – powiedział Jezus.

Zbieg okoliczności. Wiedzą, że jest inteligentny i może się domyślać istoty żartu. Wyobraził sobie tytuł: Ksiądz przekonany, że został odwiedzony przez Chrystusa. Mogą być z „Nie", z „Fikcji i Mitów" albo z jakiegoś, nie wiem, serwisu internetowego.

– Niech ksiądz da spokój. Mówię, że nie jesteśmy żadnymi dziennikarzami, jesteśmy z nieba. Mówiąc w intelektualnym skrócie, przylecieliśmy statkiem kosmicznym, jak UFO. Rozumie ksiądz, anioł o spiżowych nogach i białej szacie, ogień i dym, głos z wysokości. Niech ksiądz nie mówi, że zgłębiając Objawienie świętego Jana, nigdy ksiądz nie miał danikenowskich skojarzeń.

Zbieg okoliczności, oczywiście, przecież nikt nie może czytać w myślach.

– No, jasne, że nie. O tym, że w siódmej klasie ksiądz ukradł samochodzik ze sklepu z zabawkami, a potem, targany wyrzutami sumienia, nie odważył się jednak na zwrócenie go właścicielowi, zaniósł go więc ksiądz potajemnie do domu dziecka.

Skąd, przecież o tym nie wiedział nikt, poza… Nie, niemożliwe. Jego ojciec duchowy z seminarium nie mógłby przecież…

– Oczywiście, że nie. Ojciec Stanisław, drogi księże, zbyt wiele znał tajemnic, aby zdradzić chociaż jedną. Ale ten dialog nie ma sensu, podsłuchiwanie głowy mnie męczy – kontynuował Jezus. – Jak mam księdzu udowodnić, że jestem tym, za kogo się podaję? Jakiś cud mam zrobić, niewierny Janie?

Wikary nie odpowiedział, bo nic nie przyszło mu do głowy. Jezus uniósł się dwadzieścia centymetrów nad ziemię, ściągnął z szafy kryształowy wazonik i cisnął nim o ścianę. Wazon roztrzaskał się z hukiem, a na ziemię spadł deszcz mieniących się odłamków. Okruchy jednak nie spoczęły spokojnie na deskach podłogi, lecz odbiły się od nich, jak gdyby wykonano je z gumy, poszybowały na środek pokoju, zawirowały, połączyły się znowu w dzbanek i wróciły do dłoni Jezusa, który odstawił naczynie na szafę.

Zwariowałem. Albo – może prestidigitator? David Copperfield? Ukryta kamera?

– Czy ja jestem w ukrytej kamerze? – wydusił z siebie w końcu.

– Ja wiem, że to wygląda jak tani chwyt czy kuglarska sztuczka, ale akurat – sam ksiądz rozumie – nie mam pod ręką morza, które mogłoby się rozstąpić. Zresztą, uczyli przecież księdza w tym seminarium o paruzji, nie? No to ma ksiądz paruzję, przyszedłem ponownie na ziemię. I co? Chociaż nie, w zasadzie, na razie to zwykła prywatna epifania, paruzja będzie, jak się objawię wszystkim.

– Ale znaki miały być, pieczęcie, bestia, kurwa babilońska… – zaoponował bez sensu ksiądz.

– Tak, i miecz obosieczny ma mi wychodzić z ust, nie? -Chrystus rozchylił wargi i spomiędzy zębów wystrzeliło długie, błyszczące ostrze.

– Nofi ak, fdba se? Tfu – ostrze zniknęło – nie da się tak gadać. I jak się księdzu miecz podobał? Może być? Ogólnie, proszę księdza, materia jest posłuszna mojej woli. Tak, że czego ksiądz zapragnie – mogę mieć miecz w ustach, skrzydła, rogi, kopyta i wyrostki, czego sobie ksiądz zażyczy.

– Pan… jest Jezusem? – wykrztusił wreszcie z siebie wikary.

– No, tutaj w zasadzie odpowiedź nie jest taka prosta. Zasadniczo: tak, jestem Jeszua, urodziłem się w Betlejem w czwartym roku przed narodzeniem Chrystusa – uśmiechnął się pobłażliwie – za panowania Augusta. Urodziła mnie Miriam, która rzeczywiście była dziewicą, a Józef nie był moim ojcem. Nie jestem natomiast Synem Bożym, co oczywiste. Byłem przybity do krzyża, ale nie umarłem na tym krzyżu. No i oczywiście nie mógłbym od niczego nikogo zbawić, więc nie jestem żadnym Chrystusem, Mesjaszem czy Odkupicielem. Niepokalane poczęcie akurat jest faktem, ale jak ksiądz się zapewne orientuje, zapłodnienie dziewicy bez odbywania stosunku i bez rozrywania błony dziewiczej nie jest jakimś szczególnym wyzwaniem technicznym.

Najświętsza Panienko, wybacz mi, że słucham tych bluźnierstw, i nie karz tych ludzi, kimkolwiek są – pomyślał wikary. Jezus przerwał. Podrapał się w brodę.

– OK, masz rację, bądź co bądź to moja biologiczna matka…

– Do rzeczy, Panie – przerwał Jezusowi archanioł Michał.

– Dobra. Niech ksiądz słucha, bo sprawa nie jest skomplikowana. Dzień Pański właśnie nadszedł. Niech ksiądz wybaczy, że nie wszystko wygląda tak, jak się księdzu wydawało. Sprawa jest dość prosta, zasadniczo. Otóż, jestem rzeczywiście bogiem, ale nie w rozumieniu współczesnej teologii. Dla Rzymianina z czasów panowania Augusta, kiedy się urodziłem, byłbym bogiem bez wątpienia – moja wola odnosi się wprost do materii, czego przykłady, nieco, powiedzmy, żartobliwe, dałem ci przed chwilą. Jeżeli zapytasz, czy to są cuda, czy jest to zgodne z jakąś fizyką, której wy jeszcze nie znacie – odpowiem – ani tak, ani tak. Po prostu, nie ma żadnej fizyki. Natura świata nie jest fizyczna, jest duchowa – dlatego mogliśmy pojawić się na strychu obok twojej sypialni. Mogę usiąść? O kształcie świata nie decydują żadne prawa, tylko wola świadomych bytów – wy jesteście duchowo słabi, więc możecie kształtować rzeczywistość tylko pośrednio, im byt potężniejszy, tym więcej może.

Jezus odsunął krzesło od komputera i rozsiadł się wygodnie.

– Nie jesteśmy kosmitami, jesteśmy po prostu istotami wyższymi. Duchowymi. Wszystko – demony, anioły, te sprawy, w które mocniej lub słabiej wierzysz, to wszystko prawda. Tylko ta prawda wygląda nieco inaczej. Bóg, oczywiście, istnieje, ale nie nazwałbym go bytem osobowym. Z przykrością stwierdzam, że momentami bliżej prawdy byli różni pogańscy panteiści czy ten zwariowany niemiecki benedyktyn-buddysta. Mimo więc, że Tata nie jest osobą, ma jednak wolę i moc, osobą nie nazwiemy go, gdyż nie jest jednostką… Psiakrew, do dupy ten wasz język. Nijak nie da się tego powiedzieć – jak by to było, Michale, w języku boskim? – zwrócił się do archanioła.

Ten spojrzał na Jezusa, stojąc cały czas obok.

– Aha. Dobrze. Może po francusku spróbuję, to bardziej precyzyjny język… albo, to nieważne w zasadzie. No, księże, nie gap się na mnie tak!

Ksiądz Janeczek siedział na łóżku, gapiąc się rzeczywiście, z twarzą, która sugerowała zupełnie płaską linię encefalogramu.

– Niechże się ksiądz weźmie w garść. Przeżywa ksiądz właśnie, powiedzmy, doświadczenie mistyczne! W księgach o tym będą pisać, o Drugim Objawieniu – aha, bo czy ja już mówiłem, że to jeszcze nie koniec świata, tylko dopełnienie objawienia?

– Dopełnienie? Przecież – tutaj długo szukał właściwej formy grzecznościowej i w końcu zadowolił się najprostszą – pan wszystkiemu zaprzecza, wszystkiemu, co wyznaję w Credo… -wikary wreszcie zareagował na rewelacje, które właśnie usłyszał.

– No, powiedzmy, dopełnienie i korekcja. Poza tym, nie wszystko. Otóż, podstawowa sprawa, człowiek naprawdę posiada duszę i dusza ta naprawdę jest nieśmiertelna. Po śmierci po prostu traci na swej materialności na rzecz swej duchowości – znowu nieprzekraczalna bariera językowa, niech ksiądz wybaczy – i tak zrozumie ksiądz wszystko po śmierci. Chyba że zostanie ksiądz wniebowzięty, jak Maryja – to inny sposób przejścia na drugą stronę, bez straty materii, bliższy, hmm – żeby się odwołać do znanego księdzu zapewne aparatu pojęciowego, bliższy arystotelesowskiej jedności duszy i ciała niż zwykłej śmierci, która jest, powiedzmy, platońska, prawda? No, niechże ksiądz notuje, bo to jest Drugie Objawienie!

Ksiądz Janek machinalnie wziął zeszyt i ołówek.

– To mamy pierwsze relikwie. Niech ksiądz wydrze z zeszytu kartki, na których są te księdza marne wierszydła, i wyrzuci je do kosza – albo lepiej nie, bo jak będą kartki wydarte, to za dwieście lat zaraz ktoś księdza oskarży o ponowne sfałszowanie Objawienia, będą nowe agrapha dogmata i nowi protestanci i katolicy. Tak że proszę nie wyrywać, tylko notować jak leci, Świętym Ołówkiem. Ja, Jezus, Jeszua, Chrystus, Mesjasz, jestem najwyższym bytem duchowym, który przybrał na jakiś czas formę materialną, przez narodzenie z kobiety, Maryi. Arianie, ci starożytni, nie ci z drewnianymi szablami, mieli przez przypadek dobrą intuicję w tej kwestii, zaprzeczając istnieniu Trójcy Świętej – jestem stworzeniem, nie stworzycielem. Świadkowie Jehowy też jakoś pod tym względem bliżej są prawdy, chociaż bez sensu utożsamiają mnie ze starotestamentowym archaniołem Michałem, który – jak widzisz, jest kimś osobnym.

Archanioł Michał ukłonił się wytwornie.

– Tak czy inaczej – kontynuował Jezus – to rzymski Kościół jest moim Kościołem, nie ci heretycy, więc bez obaw, dobrą sutannę wybrałeś. Słuszność dogmatu nie ma tu nic do rzeczy, moglibyście orzec nawet, że Chrystus – czyli ja – był hipopotamem, ale to przecież ja was wybrałem, nie wy mnie, więc to nie ma znaczenia.

Problem polega na tym, że wszystkie te czynności, w których tak się lubujecie, modlitwy, nabożeństwa, śpiewy, kadzidła, nam się do niczego nie przydają. Z modlitwami rzecz ma się jeszcze inaczej w zasadzie – mają pewną wewnętrzną wartość, jako, powiedzmy, ćwiczenia kontemplacyjne. Natomiast nijak do nas nie trafiają. Należy się więc modlić, bo to podnosi, mówiąc językiem broszurek o zdrowym odżywianiu, poziom duchowości. To znaczy – ja jestem w stanie czasem je usłyszeć, kiedy się akurat na jakiejś skoncentruję albo kiedy natężenie jest duże – na przykład, jak się milion osób zbierze na polu z tym waszym papieżem, z czego akurat sto tysięcy się modli, to ja to wtedy czuję. Ale wcale nie wysłuchuję, bo, co oczywiste, wcale nie jestem wszechobecny. Wszechobecny jest tylko Bóg – mój sposób istnienia nie jest geometryczny w waszym rozumieniu, ale to nie znaczy, że jestem wszędzie – jestem po prostu w pewnym, hm, miejscu albo obszarze – czy może na pewnym poziomie, jak myślisz, Michał?

– Uhm, poziomie – powiedział archanioł.

– No, a zatem jestem na pewnym poziomie sfery duchowości, rozumiesz? To nie jest miejsce w sensie geometrycznym, po prostu do tej sfery nie odnoszą się pojęcia „wszędzie", „tam", „nigdzie" – przy czym, nie miej wrażenia, że bytujemy jak jakieś eteryczne stworzenia – posiadamy ciała, albo raczej może manifestacje. Dobra, wystarczy tej teologicznej ontologii. Spisałeś?

Ksiądz kiwnął głową. Rzeczywiście, zanotował wszystko. W końcu zrozumiał, że musi zadać to pytanie.

– Ale dlaczego pan do mnie przyszedł? Czego pan chce?

– Jeszcze się ksiądz nie połapał? Potrzebuję nowego Jana Chrzciciela, kogoś obdarzonego mocą, kto zapowie mój powrót. Ludzie dojrzeli już do prawdy, a świat potrzebuje króla, prawdziwego króla. Więc – oto jestem. A waszemu christianitas przyda się nowa wersja imienia „Jan" – jest Jan Baptysta, Jan Nepomucen, Jan Kanty, to może być i Jan Trzaska, no nie? Po francusku jest Jean Baptist Jakiśtam, to może być też Jean Trasca Jakiśtam, prawda?

Wikary pomyślał ponuro o pełnym satysfakcji uśmiechu Herodiady i strudze krwi tryskającej z szyi pozbawionej swego naturalnego zakończenia. Jezus wstał z obrotowego krzesła, podszedł do wikarego i położył mu dłonie na głowie. Ksiądz poczuł, że skóra przybysza jest lodowato zimna.

– Daję księdzu dar. Dar wiedzy – wiedzy prawdziwej, będzie ksiądz spoglądał w głąb ludzkich dusz i sumień. Daję ci też dar mocy – będziesz czynił cuda, kiedy tylko się tego nauczysz.

Nie poczuł niczego.

– My z Michałem tymczasem zamieszkamy w twojej szafie.

– Ale tam będzie ciasno… – zaprotestował słabo ksiądz.

– Pojęcie niewygody nas nie dotyczy. Szafa ukryje nas przed wzrokiem tej wścibskiej kobiety, która ma zapasowy klucz i kiedy księdza nie ma, myszkuje w księdza pokoju, szukając czegoś, czym mogłaby księdza skompromitować przed proboszczem. Ma ksiądz szczęście, że się babina nie wyznaje nic a nic na komputerach, boby gotowa była naściągać porno z internetu, żeby księdza obciążyć. No, a teraz – spać. Jutro zacznie się pierwszy dzień księdza misji, zacznie ksiądz delikatnie, od małych zdarzeń, które uczynią świat lepszym, przechodząc powoli do wydarzeń spektakularnych, a potem do cudów. Kiedy już zaczną walić do Drobczyc autobusy z pielgrzymkami, zacznie ksiądz nauczać, zrobi się awantura, w końcu przyjedzie komisja z Rzymu, a wtedy ja zstąpię. To znaczy, konkretnie wyleziemy z Michałem z szafy. Ze Świętej Szafy, ma się rozumieć. Szkoda, że nie jest ładniejsza, byłaby niekiepska relikwia.

Wikary spojrzał krytycznie na nędzny mebel pokryty syntetyczną okleiną. Jezus dotknięciem dłoni zapalił ekran na przedramieniu, a ksiądz Janeczek zdobył się na odwagę.

– Skoro twierdzi pan, że jest bytem duchowym, który przybrał materialną manifestację – to po co wam ta elektronika?

– Gry tu mam – odpowiedział krótko Jezus i wlazł do szafy. Archanioł Michał wszedł za nim i zamknął drzwi. Ksiądz Janek siedział na łóżku i zastanawiał się, jak długo uda mu się ukrywać schizofrenię. Panie Jezu – myślał – wybacz mi, że w mojej głowie zalęgły się takie bluźnierstwa, które jeszcze mój chory umysł wkłada w twoje usta.

– Niech ksiądz nie pieprzy głupot, tylko kładzie się spać, to rozkaz – odezwał się stłumiony przez sklejkę i politurę głos.

Wikary położył się i natychmiast zasnął.

Wtorek. Wtorek. Wiedział, że jest już po siódmej. Wtorek, wtorek… wtorek? Tak, a zatem poranną mszę ma proboszcz. Powinien już wychodzić. Czyżby zaspał? Nie, słychać, jak krząta się jeszcze w korytarzu. Wreszcie zamknęły się wyjściowe drzwi. Ksiądz Janeczek pomyślał z niechęcią o katechezie dla gimnazjalistów, która rozpoczyna się za półtorej godziny, a na której on, Janek Trzaska, niestety musi być obecny. Przynajmniej poranek będzie przyjemny, bez proboszcza i może bez panny Aldony. No, już…

Rozebrał się szybko i w bieliźnie wyszedł na przykry chłód korytarza, który musiał przebyć w drodze do łazienki. Zbiegł po schodach, chwilę mocował się z zacinającą się klamką i wkroczył w końcu do miejsca, w którym od piętnastu miesięcy strumień gorącej wody przywracał mu rano te resztki chęci do życia, które gdzieś jeszcze w nim się tliły. Wyposażenie łazienki pochodziło z wczesnych lat trzydziestych – tchnęło dostojeństwem, chłodem i potęgą. Monumentalna stalowa wanna na lwich nogach, spłaszczony kran, spoczywająca na widełkach słuchawka prysznica w stylistyce przedwojennego telefonu, umywalka wielka jak porcelanowy basen – i kafle, czarne i białe, ułożone w szachownicę, a wszystko to przejęte wewnętrznym zimnem, od wykafelkowanej podłogi po wysoki sufit. Kiedy prysznic zabulgotał, zakasłał i plunął w końcu wrzątkiem, gorąca woda, stykając się z lodowatą ścianą i wanną, natychmiast zamieniła się w obłoki pary osiadające na kafelkach i lustrze. Wikary zsunął bokserki i ściągnął t-shirt, przez chwilę przyglądał się swojemu odbiciu, krytycznie oceniając okrągłe plecy, zapadniętą klatkę piersiową, wystające kolana i łokcie, i pomarszczone z zimna genitalia. Mógłbyś zagrać w Liście Schindlera – śmiali się koledzy w seminarium. Kiedy obraz w zwierciadle zaszedł mgłą, ksiądz Janeczek odkręcił kurek z zimną wodą, wetknął dłoń pod strumień i wlazł pod prysznic. Stał długo, z głową pod tuszem. W końcu wyszedł i dopełnił toalety szczoteczką do zębów i golarką. Przetarł taflę, uśmiechnął się do siebie, jak co rano. Dasz radę, Janek. Dzięki Ci, Jezu, za to, że pozwoliłeś komuś wynaleźć prysznic. Daj mi, Jezu, siłę. Założył świeżą bieliznę i pomaszerował do pokoju. Nie ubierając się, przemodlił co trzeba na brewiarzu, w końcu uznał, że już czas zejść na dół. Otworzył szafę, z górnej półki ściągnął spodnie, a kiedy sięgał po sutannę, usłużna dłoń przysunęła mu wieszak. Jezus Maria. O Boże.

A jednak, to nie sen, tylko po prostu moja głowa pomieszała sen z jawą, otworzyłem nagle drzwi na drugą stronę – ryknął Morrison, zawył syntezator, rozjęczała się gitara, kiedy wspomnienie piosenki Doorsów rozległo się pod kopułą kapłańskiej czaszki. Ksiądz stał jak sparaliżowany, w bieliźnie, z sutanną w wyciągniętej ręce.

Przejdę przez drzwi do miłego białego pokoju w Tworkach albo, jak mówią tutaj, w Rybniku. W pokoju obok będzie kumpel Buddy, a po lewej imam, który gada z Mahometem. Będziemy się spotykać na kawce i obgadywać naszych znajomych bogów i proroków za ich plecami. Budda przytył ostatnio, zauważyłeś? No, takie wałeczki mu się porobiły na tym awatarze. A Mahomet się obraził, że nazywają go pedofilem. Może miała trzynaście lat, ale cycki miała – o, takie! A Jezus się ogolił, uwierzycie? Nie, no co ty mówisz? Ogolił się? No, powiedział, że spodobała mu się późnorzymska ikonografia. I zrobił sobie trwałą, żeby mieć takie loczki właśnie, jak na tamtych przedstawieniach. Panie Boże, co za myśli po głowie mi chodzą?

Przestałem być właśnie zdolny do pełnienia posługi kapłańskiej, muszę iść do psychiatry i napisać list do biskupa.

– Niech ksiądz nie ględzi, tylko biegnie na śniadanie. Ma ksiądz misję.

Posłusznie założył sutannę i zszedł na dół. Jeszcze na schodach usłyszał głos gospodyni.

– Kapelůnku? Tyn karlus, tyn gupi, Koćik, pamjyntoće go? Do Glywic do špitala go wźeńi… [1]

Nie odpowiedział, bo co miał odpowiedzieć? Usiadł przy stole i spojrzał na pannę Aldonę krzątającą się przy kuchni.

I zobaczył ją, Aldonę Szyndzielorz, w całym jej człowieczeństwie.

Mała Aldonka siedzi z matką w piwnicy, wtulona w śmierdzącą starymi kartoflami matczyną kurtę. Przez brudne szybki piwnicznego okienka patrzą na mielące ziemię gąsienice czołgów, koła samochodów i buty z chromowej skóry, buciory sowieckich żołnierzy, prących na Zachód w swojej wielkiej, ojczyźnianej wojnie. Ksiądz Janeczek czuje, że gdyby mocno się skupił, dostrzegłby za każdą z tych par butów człowieka, istotę ludzką (starik Wołodia, w Saratowie, drżącą dłonią naciska przyciski w pilocie, poszukując na kanałach serialu, który zastępuje mu życie), ale odsuwa to i wraca do Aldony. Siedzą w piwnicy, Aldona strasznie się boi, siedzą już drugi dzień, a strach w końcu przychodzi, ma karabin z bagnetem, którym otwiera krzywe drzwi komórki. Mama odpycha Aldonę, wstaje i wychodzi do czerwonoarmisty. Aldona ma czternaście lat, więc dokładnie rozumie, co dzieje się obok, na barłogach, na których sypiają, od kiedy front przyszedł na Śląsk. Mama wraca i nie patrzy córce w oczy.

Peron na banhofje w Gleiwitz, wracają jeńcy z Francji, wraca tata. Stoją obie, w końcu, w rozsuniętych drzwiach wagonu pojawia się kochana twarz w szarym mundurze.

Pochód. Avanti popolo! Alla riscossa! Bandiera rossa, bandiera rossa! Avanti popolo! Alla riscossa! Bandiera rossa trionfera! Aldona lubi pochody, kolorowe flagi, wesołe pieśni. Avanti popolo! Wyklęty powstań ludu ziemi! Ma już siedemnaście lat i podoba jej się ten niespożyty optymizm, chęć pójścia do przodu, traktory, co zdobędą wiosnę, robotnice, niech żyje!, wraca z tym do domu, niosąc pod pachą portret Stalina. Ojciec wyrzuca portret przez okno, cienkie szkło z ramki rozsypuje się na betonowych płytach. Tutaj nikt nie doniesie na milicję. Przekłada ją, siedemnastoletnią pannicę, przez kolano i spuszcza lanie. Przynajmniej tę ostatnią, najważniejszą bitwę – o duszę swojej córki – wygrywa z bolszewikami. Aldona, upokorzona, wściekła i zapłakana ucieka do pokoju.

Siedem lat później stoją z matką przed kopalnią KWK Gliwice. Obie czekają. Matka czeka na swojego męża i na Gerda, narzeczonego Aldony, pracowitego, dobrego chłopaka, który nie pije, nie włóczy się i kocha jej córkę. Aldona czeka na ojca i na swojego narzeczonego Gerda, który jest delikatny, miły, przynosi jej kwiaty z łąki, nie klnie i nie włóczy się z kamratami. Obok, przez kopalnianą bramę, przejeżdżają na sygnale karetki, jedna za drugą, jedna za drugą. Na plac, wsparci na ramionach ratowników, wychodzą górnicy, brudni i zakrwawieni. Potem już tylko leżą na noszach. Płacz. Płacz. Beč, dźouško. Beč, po tatulku – rząd otwartych grobów, orkiestra dęta, nadymają się policzki dmącego w tubę Gerdowego brata i po tych nadętych policzkach z trudem, powoli spływają łzy i znaczą białymi ścieżkami czarne sukno munduru, drżą czerwone pióropusze, łzy z księżowskiego kropidła spadają na rząd jasnych trumien. Beč, frelko, po tym abštyfikanće, co ća tak chćoú, že fedrowoú i w ńydźela. bo se porachowoú, že jak śe bydźe budowoú, to mu geltaku ńy stykńe, a přeca muśi mjeć chaúpa, jak śe chce wźůnć tako gryf no dźouška. [1] Trumna kołysze się na białych pasach i zsuwa się w brązową glinę grobu, pasy opadają i zostają wyciągnięte z jednej strony, księżowska łopatka zrzuca grudę ziemi, która z plaskiem uderza o wieko trumny, brat Gerda nadyma policzki, dmie w tubę z całych sił.

Aldona klęczy w kościele, na zimnej posadzce, gniecie kolana w cienkich rajstopach. Nie chce wracać do domu, w którym wdowa przyjmuje kandydatów na drugiego męża. Nie chce nikogo innego. Drwiny koleżanek pchających wózki, prowadzących dzieci do kościoła, kiedy Aldona jedzie rano na rowerze, na plebanię. Księżowska kochanica. Stary proboszcz spoglądający na młodą gospodynię jak na córkę, a ona myśli o swoim jałowym łonie, które nie wydało na świat dziecka, które nigdy nie poczuło mężczyzny, bo wzbraniała Gerdowi dostępu do siebie, a on nie nalegał – gdyby wiedziała, wzięłaby wtedy ten grzech na swoje barki, a cały świat wyglądałby inaczej. Jej piersi, jeszcze młode, które nigdy nie karmiły, nie dały mleka, a na to przecież Bóg je stworzył. I dzieci, dzieci, dzieci, mali chłopcy, maleńkie dziewczynki z kokardami, karne i rozbrykane, głupie i mądre, ciociu, pani Aldono, proszę panią, cioteczko, nawet Aldono, ale żadne nie powie do niej „mamo", „mamusiu". Aldona, kobieta, zginęła w kopalni, schowana na biało-czarnej fotografii w portmonetce Gerda, wgniecionej w chłopięce ciało ciężarem setek metrów sześciennych skał, pochowano ją na drobczyckim cmentarzu i zgniła w brudnej glinie.

Nadchodzi spokój, zmącony tylko krótką rozpaczą, kiedy przemija klimakterium i prawda, którą znała, zostaje brutalnie objawiona: nie ma Aldonki, kobiety, dziewczyny, jest panna Aldona, księżowska gospodyni, stara baba, poskrzypująca pedałami od roweru każdego dnia, na tej samej trasie, Wiejska, Majowa, w lewo w Skrzyneckiego, pod farę.

Kolejne wydarzenia nie następowały po sobie – Janeczek widział je tak, jak tworzyły pannę Aldonę, człowieka, stanowiąc przyczynę i fundament tego, kim jest teraz. Historia, intensywna na początku i słabnąca z czasem, określa nadzieje i pragnienia: skromne poświęcenia, tak ogromne, że aż niedostrzegalne, oddanie się w opiekę Bogu (łomot gąsienic czołgu i myśl, że wysoko jest ktoś potężniejszy niż największy z sowieckich czołgów), pragnienie porządku, troska o pieniądze, obojętność na to, co powiedzą ludzie, ten nowy wikary, którego w zasadzie lubi, niechby tylko porzucił swoje warszawskie przyzwyczajenia i nauczył się szanować jedzenie, oszczędzać… Tylko ten ból w biodrze, promieniujący, czasem uśpiony po to tylko, by mógł zbudzić się znienacka, przeszywając ciało. Chrząstka i maź wyścielające panewkę kości biodrowej martwieją i z każdym ruchem wycierają się coraz bardziej, coraz mocniej drażniąc końcówki nerwów, którymi biegną do mózgu te małe szpileczki ukłuć i wielkie kolce uderzeń.

– Zjyće krajiček chlyba z tustym na śńodańe, kapelůnku? [1] – panna Aldona odwróciła się do księdza Janeczka i dostrzegła nagle, że ksiądz się zmienił. Nie zagryzał nerwowo warg, nie bębnił palcami na stole, nie kręcił guzikiem od sutanny, nie cofał wzroku. Ksiądz wikary promieniał. Miał jasną twarz, delikatny uśmiech i spokojny, pełen miłości wzrok. Pomyślałaby normalnie, że może wypił kwaterkę przed śniadaniem albo zakochał się w jakiejś smarkuli, ale jakoś wiedziała, że to nie to.

– Dobře dźiśej wyglůndoće, kapelůnku. Ukraúa bych wům ta šnita, pra? Bůúnkawa bydźeće pjyli? [2] – pytała spokojnym, nawykłym do zrzędzenia głosem.

Ksiądz Janek nie odpowiedział, tylko wstał i dotknął biodra panny Aldony.

Przez pierwszą sekundę pomyślała, że zwariował i zaczyna się dobierać do siedemdziesięcioletniej baby. Potem – drwi sobie. Odkrył wszystkie smutki, jakie spoczywały w jej sercu, i postanowił sobie zażartować z jej uschniętego życia. Ale w trzeciej sekundzie, gdy wikary zabrał rękę, a za jego ręką odszedł ból i poczuła, jak jej stawy wypełniają się znowu chrząstkami i smarującą je mazią, stają się elastyczne, mocne i pewne, nagle zrozumiała, że ksiądz Janek ją uzdrowił. Chciała mu jakoś podziękować, wyrazić zdziwienie, postanowiła nawet, że powie to uroczyście, najlepszą literacką polszczyzną, na jaką ją stać, ale zanim dobrała słowa, ksiądz chwycił kawałek chleba ze smalcem, który właśnie smarowała, i wyszedł do szkoły.

Nie zapiął płaszcza, za ciasny biret niósł w ręce razem z teczką, nie dopiął sutanny, w prawej, wolnej dłoni ściskał komórkę i kciukiem przesuwał niebieskie podświetlenie na zapisanych w telefonie numerach, z pozycji na pozycję. Oto baza danych ludzi, do których mogę zadzwonić, obok siebie zwierzchnik z kurii, brat, kolega z liceum, dentysta, ojciec, profesor z seminarium. Do kogo może się odezwać? Księże profesorze, mam prywatne objawienie, Chrystus wraz z archaniołem Michałem, obaj noszą ciekłokrystaliczne ekrany na przedramionach. Nie, proszę księdza, nie zwariowałem. Nie, oczywiście, że nie może zadzwonić do swojego dawnego mentora. Boże, jak zimno jest.

– Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Oderwał oczy od ekraniku komórki. Babcia, której nazwiska nie pamiętał, w futrzanej czapce z nutrii – czapkę pamiętał, taka czapka siaduje w drugiej ławce po lewej stronie na porannej niedzielnej mszy. Starannie i przesadnie wymówione „ę". Do księdza wypada mówić po polsku, tak jak do urzędnika. Zwieńczona czapką kobiecinka w staroświeckim płaszczu zaciskała dłonie na kierownicy roweru damki, na którym nigdy nie jeździła, prowadząc go tylko. Zastępował jej laskę i koszyk na zakupy. O dzwonek zaczepiła emaliowaną bańkę na mleko. Była zgorszona, czuł to – cóż to za nowomodne zwyczaje, kapelůnek po wsi chodzům, mantel ńy zapjynty, kśynžowsko mycka w rynce… [1] Patrzyła z dezaprobatą na telefon w ręce księdza – fto to widźoú, pjyrwyj tego ńy byúo, coby kśůndz z takim aparatym po ceśće chodźyli… [2]

Janek stał, wmurowany pozdrowieniem, które usłyszał, i uczuciami, których doświadczył razem z babcią. Niemalże poczuł złość na samego siebie, że idzie z komórką w dłoni, gorsząc parafian. Pomyślał nawet, że ta rodzajowa scenka aż prosi o bystry obiektyw fotoreportera „National Geographic" – młody ksiądz z komórką w łapie i stara babcia z bańką na mleko na kierownicy. Prawie się roześmiał.

– Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus – powtórzyła starowinka z naciskiem i wyrzutem, a księdzu Jankowi odechciało się śmiać.

– Na wieki wieków – odpowiedział powoli.

Babcia zacisnęła usta, siateczka zmarszczek na jej twarzy ściągnęła się, jak poruszona wiatrem pajęczyna. Potrząsnęła z przyganą głową i pchnęła dalej swoje jarzmo, swój rower na sflaczałych oponach, aby wnuki dostały mleko do śniadania.

Ksiądz dał się ominąć i podniósł znowu komórkę do oczu. Zziębnięty ekranik flegmatycznie odpowiadał na kliknięcia -w końcu na niebiesko zaświecił się wpis – „Tata". Co ja mu powiem? Nacisnął „wybierz połączenie" i przytknął zimny plastik do ucha. Wraz z jęknięciami sygnału jego wola rozmowy pobiegła przez eter i kable do Warszawy, poruszając elektroniczny dzwonek w bezprzewodowym Siemensie, który z bratem kupili ojcu na urodziny. Tata odrywa się od porannej gazety, zmienia okulary z tych „do czytania" na te „do patrzenia" i podchodzi do bazy, na której zawsze leży słuchawka, jakby przypięta do niej była niewidzialnym kablem. Podnosi słuchawkę i przygląda się jej starannie, odnajduje duży przycisk z ikonką słuchawki i naciska go wskazującym palcem lewej ręki. Sygnał milknie, chwila szumu, kiedy podnosi słuchawkę do ucha, nie ruszając się od stolika.

– Andrzej Trzaska, słucham. – Suchy i konkretny głos taty. Tato, który nawet flanelową koszulę zapinał pod szyję. Tato, dla którego akt pastowania butów był demonstracją przynależności do cywilizacji. Tatko z siwym angielskim wąsem, strzyżonym co dwa dni, z gładko wygolonymi policzkami (rano i wieczorem, Jasiek, mężczyzna goli się rano i wieczorem). Tatko w przeraźliwie niemodnych spodniach, które nosi tak, jak angielski następca tronu nosi swoje tabaczkowe spodnie do fraka. Tatko, którego artykuły o agentach kiedyś ukazywały się w niszowych pisemkach, łaskawie niedostrzeganych przez politycznych przeciwników taty; tego taty, który teraz milczy, ale jego głosem mówi już mainstream (nie, tatko nie użyłby tego słowa)…

– Cześć, tato. Janek z tej strony.

Uśmiecha się, cieszy się, że słyszy swojego syna – księdza.

– Cześć, Jaśku. Jak to dobrze, że dzwonisz. Co u ciebie? U mnie był wczoraj Jóźwiak, przyniósł mi koszyk swoich jabłek. Wiesz, jak mu się malinówki udały? Może ci prześlę kilka, chciałbyś? Owinę każde w papier i zapakuję w trociny. Jóźwiak mówi, że sypie pod drzewa kurzyniec, dlatego takie dobre. Ale ja wolę, żeby jabłka były gorsze nawet, niż miałbym taki smród w sadzie znosić…

– Tato…

– No co, Jaśku, opowiadaj. Jak tam u ciebie, na tym Śląsku? Inaczej niż w Warszawie, nie?

I co ja mam ci, tata, powiedzieć? Ze jak chodzę po kolędzie, to dziadki mi pokazują albumy, w których dumnie prężą chłopięce piersi w feldgrau, udekorowane niemieckimi krzyżami i medalami – bo mi ufają, bo jestem księdzem. I że to są moi parafianie? I że nie mogłem w to uwierzyć, tak jak nie umiałbym uwierzyć, kiedy pokazywaliby mi zdjęcia samych siebie za młodu w kostiumie pirata? Ze dziadek się w grobie przewraca, gdziekolwiek ma ten grób, zagrzebany razem ze swoim stenem pod gruzami tej Warszawy, co jej nie ma – przewraca się w grobie, bo jego wnuk jest duszpasterzem Niemców – a może niemców, małą literą, jak się po wojnie pisało.

To ci mam powiedzieć, tata? Opowiadałem ci to już tysiąc razy, bo tym jeszcze mogę cię wzruszyć, możemy razem pogadać, pozałamywać ręce, a ty po raz tysięczny i pierwszy przygładzisz wąsy i powiesz mi parę mądrych zdań, że muszę to zrozumieć, że to mogą nawet być porządni ludzie, że nie każdy z nich zgłaszał się na ochotnika przecież, że nie każdy miał wybór. I takie tam różne, jak zwykle.

Nie, tato, standardowa historyjka nie załatwi dzisiaj konwersacji ojca z synem. Muszę ci powiedzieć, że objawili mi się Chrystus i archanioł Michał i że teraz mieszkają w mojej szafie.

– Tato, ja… Mam problem, tato. To dziwnie zabrzmi, ale…

– No mów, Jaśku, mów. Ale wiesz, dzisiaj z rana, chociaż był przymrozek, wyzbierałem jeszcze trochę jabłek. Jeszcze dobre, jonatany i starkingi. Może ci poślę, co? W gazetach nawet się nie poobijają za bardzo.

– Tato, nie chcę jabłek… Muszę ci coś opowiedzieć.

– To opowiadaj, synku, mów. Tylko czekaj, bo się wiadomości w radiu zaczynają, zrobię głośniej.

Nie, no to przecież jest bez sensu.

– Tato, wiesz co, zadzwonię później, to nic pilnego. Trzymaj się, cześć – powiedział w końcu to, co, jak wiedział od początku tej rozmowy, i tak musi powiedzieć.

– Dobrze, zadzwoń, syneczku. Do widzenia.

W głośniku komórki ciche brzęknięcie oznajmia, że pan Andrzej Trzaska senior, legenda radykalnej opozycji antykomunistycznej, zamieszkały w Raszynie, zakończył rozmowę.

Janek został na zimnej drodze do szkoły, w rozpiętym płaszczu, z biretem i teczką w jednej ręce i bezradną komórką w drugiej. Komórką pełną numerów znaczących trakty do uszu różnych ludzi, bliskich i dalekich, komórką pełną numerów, z których żaden mu nie pomoże. Przecież do brata nie będzie dzwonił.

Samotny płatek śniegu skrystalizował się w chmurach wokół jakiegoś pyłku, urósł w zamarzającą wodę i zsunął się powoli, przez zimne powietrze, w dół, aby osiąść na włosach księdza i stopić się od ciepła, które oddawała do atmosfery rozgrzana kapłańska głowa.

Żeby trzecia C uciekła z drugiej lekcji! I to z matematyki… A to przecież najlepsza, najmądrzejsza klasa. Pani Kownacka, zwana Kowadłem, odczekała dwadzieścia minut, wpatrując się w puste ławki, i postanowiła, że pozostałe dwadzieścia minut poświęci na kawę i lekturę „Twojego Stylu" w pokoju nauczycielskim. Wzięła dziennik pod pachę, wyszła z klasy, przekręciła klucz w zamku i wpadła na magister Rotter, polonistkę.

– Trzecia C uciekła z matematyki – stwierdziła pani Kownacka, a jej głos rozległ się donośnym echem w pustym korytarzu.

– Niemożliwe… U mnie też nie ma nikogo – odpowiedziała polonistka, nieco zaskoczona, i jej również zawtórowało echo.

Z sali 208 wyszła nowa nauczycielka angielskiego, pani Ce-linka.

– Uciekli z lekcji – wyszeptała przestraszona.

– No to mamy chyba precedens, pierwsza w historii szkoły ucieczka całego gimnazjum – oświadczyła pani Kownacka.

– Trzeba by się im dobrać do skóry jakoś, ale pani dyrektor zapewne stwierdzi, że to nasza wina – dodała polonistka.

Na schodach z trzeciego piętra załomotały obcasy dyrektor Oleksiak.

Gdy oczom nauczycielek ukazała się już niewielka, okrąglutka i ruchliwa postać dyrektorki, obciągnięta przeraźliwie drogim, a zarazem okropnie brzydkim kostiumikiem w pepitkę i zwieńczona chmurą utlenionych włosów, zrozumiały, że stało się coś poważnego. Magister Oleksiak musiała widocznie przegalopować całą długość korytarza na piętrze, bo teraz, zaczerwieniona, nie mogła złapać tchu, wskazywała tylko palcem na okno, drugą dłoń położywszy teatralnie na piersiach.

Nauczycielki na wyścigi przypadły do okna wychodzącego na szkolne boisko. Na asfaltowej płycie zgromadzili się chyba wszyscy uczniowie. Stali w bezładnej masie, otaczając księdza Janeczka, który, na podwyższeniu zaimprowizowanym z gimnastycznej skrzyni, stał i przemawiał cichym głosem. Uczniowie, jak nigdy, stali prawie bez ruchu, zupełnie bezgłośnie -przez uchylone okno nie dobiegał nawet szmer, dzieci słuchały jak zahipnotyzowane, z otwartymi ustami. Ksiądz mówił zbyt cicho, aby jego słowa mogły dolecieć na drugie piętro, ale bez wątpienia mówił coś, czego nigdy nie mówiła żadna z nauczycielek – coś, czego uczniowie naprawdę pragnęli słuchać.

– No i tak się kończy wpuszczanie klech do szkół – stwierdziła ponuro pani Kownacka, która dopiero w 1989 roku z wielkim żalem zdjęła ze ściany portret Lenina. – Zamiast oświecać dzieci, w szkole wciska im się nienaukową ciemnotę. I tak się to kończy.

– Zahipnotyzował je, czy co? – zapytała pani Celinka, która czuła nawet pewne podniecenie całą sytuacją.

– W każdym razie, bez wątpienia oszalał. Ale kiedy on je wyciągnął na to boisko? – zapytała magister Rotter.

– Miał dyżur na korytarzu – odpowiedziała matematyczka.

– Drogie panie, nie czas na pogaduszki! – wrzasnęła pani dyrektor, odzyskawszy nareszcie oddech. – Trzeba zrobić z tym porządek, za mną! – zakomenderowała i krokiem pełnym godności adekwatnej do powagi urzędu, jaki sprawowała, ruszyła ku wyjściu na boisko. Nauczycielki podążyły za nią. Magister Rotter z obawą, że z całego zdarzenia wyjdzie coś, co mogłoby zburzyć delikatny status quo, jaki trwał w szkole. Pani Kownacka z radością i nadzieją, że może wreszcie będzie okazja dobrać się klesze do skóry – w myślach układała już e-mail do „Nie", jaki wyśle dzisiaj wieczorem. Pani Celinka zaś, która z trudem znosiła seksualne niezaspokojenie – z narastającym podnieceniem, że w jej nudnym życiu, podzielonym między nudne lekcje, męża nudziarza i nudne koleżanki – wydarzy się wreszcie coś ekscytującego.

Pani Olesiak maszerowała, ramię w ramię z szuanami i rosyjskimi białymi generałami, po jej lewicy Rochejacquelein i Cathalineau, po prawicy Kołczak z Dienikinem. Obrońców Boga i monarchii wypełniały te same uczucia, które wypełniały pulchną pierś pani dyrektor. W bezładzie delikatna materia szkoły nie może funkcjonować. Ład jest najważniejszy. Gdyby niemrawy i otyły Ludwik XVI miał energię i determinację magister Gertrudy Oleksiak, rewolucja zostałaby zgnieciona w zarodku!

Kiedy zbliżyły się do ostatniego szeregu uczniów zgromadzonych na boisku, dyrektorka przystanęła i podnosząc dłoń, dała znać swoim podwładnym, że również mają się zatrzymać.

Spodziewała się, że kiedy podejdzie do tego przedziwnego konwentyklu, ktoś ją zauważy, przekaże wiadomość innym, po uczniowskiej masie poniesie się tak miłe dla jej dyrektorskich uszu „DYRA IDZIE!", wypowiadane tym uczniowskim szeptokrzykiem, będącym oznaką najwyższego szacunku i jednocześnie pilności komunikatu. I młodzież zastygnie, gotowa na spełnienie jej woli, z radością lub szemraniem, ale tak, jak ona chce.

Nic takiego jednak się nie stało. Dyrektor Oleksiak stała jeszcze chwilę, przekonana, że zaraz któryś ją zauważy, nagle jednak zdała sobie sprawę, że właśnie przekroczyła granicę śmieszności – oto jest tutaj, na boiskowym asfalcie, mała i okrągła w kostiumiku w pepitkę, a ta banda stoi do niej plecami, gapiąc się na księdza, który nic nie mówi, i nie zauważa jej – jej, Pani Dyrektor. Odwróciła się dyskretnie i sytuacja stała się jeszcze gorsza, bo jej podwładne nie przeoczyły upokorzenia, na jakie uczniowie narazili dyrektorkę.

– Cisza! – ryknęła wściekle dyrektor Oleksiak, absurdalnie, bo uczniowie milczeli, czekając na kolejne słowa z ust księdza. – Cisza, rozejść się! – powtórzyła, licząc że świat pod siłą jej głosu zmieni kierunek biegu i wróci na swoje właściwe tory.

Młodzież zareagowała. Chłopcy w kurtkach z napisami i czapkach na bakier, dziewczynki jak wyjęte z mokrych snów pedofila – odwrócili się, zauważyli dyrektorkę i ponownie zwrócili swe oczy do księdza, jakby za ich plecami trzasnęła wiatrem popchnięta furtka, nie zaś rozległ się głos udzielnego suwerena szkoły, dyrektor Oleksiak.

– Dzieci moje, przepuśćcie panią dyrektor – powiedział ksiądz, a twarz mu jaśniała.

Uczniowie rozstąpili się. Dyrektorka odzyskała rezon i z groźną miną ruszyła w stronę księdza.

– Co to za zbiegowisko?! Co ksiądz sobie wyobraża! Czy ktoś to ze mną uzgodnił? Dzieci nie przyszły na lekcje! – wykrzykiwała, krocząc z godnością, gdyż z uwagi na nadzwyczajność sytuacji zrezygnowała z zasady niebesztania podwładnych w obecności uczniów.

Ksiądz zeskoczył ze skrzyni i podbiegł do dyrektorki.

– Ja bardzo panią dyrektor przepraszam, naprawdę. Gertruda Oleksiak poczuła, że świat wraca na swoje miejsce.

Ksiądz wikary ujrzał serce dyrektorki, która po prostu kochała Ład, utożsamiając Ład z cywilizacją, z tym, do czego uciekła na Śląsk, od chaotycznego wiejskiego życia w Kieleckiem.

– Ja nie chciałem, oni tak sami, ja przed nimi uciekałem prawie, a oni wsadzili mnie na skrzynię i słuchali. Zaczęło się na religii, ale ja nie powiedziałem nic takiego – tłumaczył ksiądz.

Uczniowie patrzyli gniewnie na dyrektorkę. Jest taki instynkt, który nauczyciele, oficerowie i strażnicy więzienni dzielą z treserami dzikich zwierząt. Często podpowiada on, że są obszary, w które wywiedziona bestia, nawet zupełnie obłaskawiona, może pożreć swego pana – tym instynktem, co ocalił już wielu oficerów na froncie, dyrektorka poczuła, że jeśli wygłosi jeszcze jedną krytyczną uwagę pod adresem księdza, pryszczaty młodzieniec z brudnymi rękami i JP na bluzie zaciśnie swoje łapsko w pięść i uderzy dyrektorkę w twarz. Poza tym poczuła również nagły przypływ sympatii wobec księdza, w końcu przeprosił ją i mówi prawdę, rzeczywiście nie chciał takiego zbiegowiska, zmusili go. Co ksiądz takiego mówił?

– Dobrze, niech ksiądz wraca na skrzynię. To taka katecheza, tak? – przyszła jej do głowy myśl. – Ogłaszam dzień dzisiejszy Szkolnym Dniem… – tu zastanowiła się chwilę -… Ekumenizmu.

Użyła pierwszego słowa, które kojarzyło jej się z religią, gdyż, jeżeli w telewizji pojawiał się jakiś biskup, to właśnie ekumenizm w jego wypowiedzi występował najczęściej. Pomyślała o sobie z dumą, że dobry władca, nie tolerując dysonansu między swoją wolą a rzeczywistością, czasem, nie mogąc zmienić świata, nagina doń wolę, aby zawsze stanowiły jedność.

– Jest to dzień wolny od zajęć – dodała, licząc, że usłyszy zwyczajny w tej sytuacji aplauz.

Nic takiego nie nastąpiło. Dzieci wpatrywały się w księdza, a ten powiedział po prostu:

– Trzeba być przyzwoitym człowiekiem. To jest trudne, ale trzeba się starać.

Treść słów księdza nie miała znaczenia, jak w pięknej piosence śpiewanej w egzotycznym języku. Dyrektor Oleksiak zobaczyła wszystkie swoje grzechy jak na dłoni, swoją bezwzględność, niesprawiedliwość, czasem nawet podłość – to jednak nic takiego, swoje grzechy jak na dłoni widywała często, patrząc w lustro, topiła je potem w pracy, porządkach, zakupach i plotkach. Teraz po raz pierwszy zobaczyła grzechy w kontekście swojego bycia człowiekiem i poczuła, że chociaż jej grzechy oddalają ją od Pana, to jednak Jezus ją kocha. Kocha ją z jej niesprawiedliwością i podłością, bo nie kocha jej za to, jaka jest, tylko kocha ją za to, że jest. Gertruda Oleksiak padła na kolana, za nic mając dziury, jakie ostry asfalt wyrwie w jej rajstopach.

Pani Celinka już klęczała, poza tłumem uczniów, a z oczu ciekły jej łzy. Nagle zrozumiała wagę czynów, jakich dopuszczała się z kolegą swojego męża, i ogromną wagę dobrej i prawdziwej miłości, jaką darzy ją jej „ślubny". Poczuła nawet współczucie dla kolegi męża, który chyba żywił do niej autentyczne, chociaż nieprawe uczucie. Wiedziała, że spłynęła z niej wina, ciężka wina, z której nie zdawała sobie wcześniej sprawy, traktując swoje zdrady jako nieistotne wybryki. Poczuła się jak ktoś, kto w tym samym momencie dowiaduje się o wyroku śmierci i sekundę później, zanim nawet zdąży w nim wykiełkować beznadziejne poczucie nieuchronności, dostaje zawiadomienie o ułaskawieniu.

Obok klęczała pani Rotter, wdzięczna za to, że może klęczeć.

Z szelestem dżinsowych minispódniczek, stylonowych dresów, z chrzęstem glanów i skrzypnięciem adidasów – na kolana padła młodzież.

Magister Kownacka patrzyła na całą scenę w osłupieniu. Rzeczywistość przerosła najśmielsze (do tej pory myślała – przesadzone) artykuły z „Fikcji i Mitów". Dopiero teraz zrozumiała, jak doniosłą wagę miało jej antyklerykalne hobby – i jaką potęgą dysponują ci, którymi do tej pory raczej pogardzała, niż się ich bała – klechy. Oto stoi i patrzy, jak jeden klecha zahipnotyzował stado gówniarzy – nic to – ale zahipnotyzował jednym spojrzeniem jej szefową i dwie jej koleżanki! Oto klęczą tam i szlochają. Gdyby tylko skinął, pewnie zrobiłyby mu laskę. Ale na nią to nie działa, nie na darmo spędziła młodość w ZMS-ie. Dumnie i pogardliwie spojrzała na księdza. Nie okazując strachu, odwróciła się i ruszyła do domu, napisać e-mail do wszystkich postępowych redakcji. Kiedy była już koło bramy, przypomniała sobie, że jej nowy telefon komórkowy ma wbudowany aparat fotograficzny. Nie wiedziała zupełnie, jak wyciągnie z niego później te zdjęcia, ale poprosi syna sąsiadów i z jego pomocą powinno się udać. Wyjęła więc komórkę i uruchomiła aparat (całe szczęście, włączało się go osobnym przyciskiem). Zrobiła kilka zdjęć, ale nie była przekonana, czy oddadzą dobrze istotę sprawy. Zakasawszy brązową spódnicę, wspięła się więc na słupek, a po pięciu ujęciach uznała, że wystarczy. Zgrabnie zeskoczyła ze słupka – ech, Elwira, w ogóle nie widać po tobie wieku – i nie zatrzymując się już, pomaszerowała ku wiecznej chwale na polu walki z obskurantyzmem.

Ksiądz Janek drugi raz w życiu uwierzył w Jezusa.

– Bardzo dobrze ksiądz załapał sprawę. Niech ksiądz w ogóle nie tyka teologii, bo ta w Drugim Objawieniu, jak ksiądz już zauważył, zostanie zasadniczo zmieniona. Natomiast nauka moralna Kościoła praktycznie nie wymaga poprawek, jeżeli chodzi o to, co wolno, a czego nie. Kwestii wybaczenia i miłości Bożej również nie trzeba prostować, gdyż, w zasadzie, praktyka jest taka sama. Różnica jest w teorii, ponieważ w istocie to nie moja śmierć krzyżowa kogokolwiek odkupiła, tylko każdy własną dojrzałością duchową dochodzi do zbawienia, czyli awansu na wyższy stopień bytowania duchowego. No, a niektórzy nie dojrzewają, i to są właśnie ci, którzy nie zasłużyliby na zbawienie w ujęciu, nazwijmy to sobie, Pierwszego Objawienia. Jeszcze, do księdza wiadomości, pozwolę sobie księdzu wytłumaczyć, czym w istocie jest grzech. Z przykrością stwierdzam, że bliżej niż księdza Kościół byli prawdy Rzymianie, dla których grzech nie był obrazą istoty boskiej, obraza bóstwa była tylko jednym z wielu grzechów, dla Rzymian grzech naruszał substancję świata, wytrącał świat z równowagi. Dlatego, jak ksiądz może sobie u Tacyta przeczytać, rzymski kat gwałcił skazane na śmierć dziewice – ponieważ świat rzymski był tak urządzony, że dziewicy na śmierć skazać nie można. Oczywiście, nie wiedzieli, jak ta substancja świata wygląda, stąd naruszali ją często nieświadomie, nie wiedzieli też, że wygląda tak, jak wygląda, bo w akcie stworzenia taką ją stworzył Bóg. Dodatkowo, przypisywali znaczenie wyłącznie czynom, ignorując intencje. My natomiast wiemy – i ksiądz też wie – że intencja ma ogromne znaczenie. Sama intencja naruszyć może strukturę świata, albowiem świat jest duchowy.

Ksiądz Janeczek wysłuchał przemowy Jezusa w milczeniu.

Często wyobrażał sobie swojego Zbawiciela, w czasach, w których ten chodził po ziemi, najżywotniejszą częścią tych rozważań były zaś słowa. Janek wyobrażał sobie mowy Jezusa; widział je zawsze jako przeciwieństwo sposobu, w jaki wypowiadają się intelektualiści. Jego mowa miała być prosta: tak, tak, nie, nie – a tutaj nie ma miejsca na niuans, na dwuznaczność, na ironię. Tymczasem Jezusowi, który doń mówi, brakuje tylko fotela, nóżka na nóżkę, kawka i papierosek, dłoń zatacza dymne kręgi i zasadniczo dokonać tutaj musimy ejdetycznej redukcji, aby wyabstrahować, oczywiście, ejdos; dojść do samej istoty rzeczy, a może cytat z Tacyta? Nienawidził tego wtedy, w Warszawie, tych próżnych popisów – to nawet nie erudycja, tylko kwestia opanowania kilkudziesięciu terminów wytrychów – kto nad tym panował, mógł bez trudu podawać się za dowolnego humanistycznego profesora.

Jezus właśnie tak do niego przemawiał. A Janek zrozumiał, że ten pompatyczny język jest jego własny, innego by nie przyjął. No, w zasadzie tęsknił za tymi pustymi rozmowami, a metoda leśno-perypatetycka była przecież równie dobra, co papierosiano-kawowa. Jezus zawsze mówi do nas w naszym własnym języku, prawda?

Stojąc w szkole na podwyższeniu, patrzył na uczniowski tłum w kolorowych ubraniach i starał się mówić prosto.

Nie próbował naśladować ich języka – Boże, jak go to zawsze żenowało. Ksiądz w ornacie skaczący dookoła ołtarza i przemawiający do dzieci w sposób, jak się księdzu zazwyczaj wydaje – młodzieżowy – co w rzeczywistości jest najczęściej żałosnym kreolem tego, co kapłan uważa za młodzieżowy slang (niemal zawsze anachroniczny) i kościelnej nowomowy – koniecznie musi zostać użyty czasownik „ubogacać". I przed wypowiedzeniem tak modnego dziesięć lat temu słowa, jak „wdechowe" lub „jak wy to mówicie, Jezus jest cool", kapłan robi pauzę i wypowiada rzeczone wdechowe słowo ze staranną intonacją, wyraźnie – w efekcie wbija się ono w zdanie jak makaronizm, jak przysłowie po łacinie; jest najbardziej nie na miejscu. Dlatego Janek nigdy nie próbował udawać kogoś, kim nie jest. To zresztą nie tylko kwestia autentyczności. Skoro nie wiesza się w kościele plakatów z Paris Hilton czy kto tam teraz wypełnia łamy „Bravo" swoimi buźkami wypracowanymi w gabinetach chirurgii plastycznej i okienkach programów do edycji zdjęć, to nie ma potrzeby naśladować tego języka. Oni czują różnicę.

Mówił więc prosto: tak, tak, nie, nie. Nie obmyślał tej małej katechezy, która była ze skupieniem słuchana przez więcej par uszu niż jego wszystkie dotychczasowe katechezy razem wzięte. Po prostu powiedział im, co powinni, czego nie. Nie wgłębiał się w teologię, przecież nie przyszli do niego na wykład; ma być drogowskazem, a nie prowadzić dyskurs. Jego profesorowie z seminarium zapewne stwierdziliby, że powinien pobudzać młodzież do dyskusji, jednak mylili się. Dyskutować to oni mogą o tym, kto się z kim przespał i czy cycki Shakiry są prawdziwe, czy silikonowe – od niego chcą prostej mowy, tak, tak, nie, nie, więc taką im dał, powiedział, co miał powiedzieć – i, psiakrew, sycił się tym, że mieli łzy w oczach, że nauczycielki klękały z płaczem, wznosząc oczy ku niebu. Może to źle, że się sycił – ale przecież należy się robotnikowi jego zapłata, czyż nie? To zatem była jego wypłata – oto moje słowa mają moc. Skończył, uczynił nad młodzieżą znak krzyża, zeskoczył ze skrzyni i po prostu odszedł.

Nie chciał wracać na plebanię – no, bał się, nie da się ukryć, bał się pytań proboszcza. Poszedł więc do lasu, mimo że było zimno i wilgotno. Kiedy jednak zszedł ze ścieżki, powietrze przed nim rozbłysnęło nagle jak potężny flesz i Jezus zmaterializował się, siedzący na porośniętym mchem głazie. Oświadczył, że postanowił teleportować się tutaj, bo rozmowa przyjemniejsza, poza tym Michał nie podsłuchuje. Ruszyli zatem na spacer po szeleszczących liściach, a Jezus rozpoczął wykład. Kiedy skończył, maszerowali chwilę w milczeniu.

Po chwili Jezus dodał jeszcze:

– Niech ksiądz pamięta o tym, żeby na razie nie wchodzić w Drugie Objawienie. Na to przyjdzie czas. Ksiądz ma nauczać tak, jak księdza nauczyli. Niech ksiądz sobie to tak wystawi: Jan Chrzciciel nauczał, zanim ja zacząłem to robić. Prostował ścieżki dla mnie, ale przecież nauczał tego, co zawarte było w Starym Przymierzu, w, jak wy to mówicie, Starym Testamencie. Tak samo, niech ksiądz skupia się na głoszeniu, powiedzmy, chrześcijaństwa…

– Katolicyzmu… – przerwał nieśmiało ksiądz.

– Ksiądz, widzę, czasem też, jak ten wasz poeta, bardziej rzymskim niż katolikiem bywa – zaśmiał się Jezus – tak, tak, katolicyzmu. Niech ksiądz prostuje moje ścieżki, czyni cuda, naucza. Przyjdzie czas, już niedługo, a ja zstąpię, a ksiądz – no bo czemu nie – a ksiądz mnie ochrzci…

Jezus uśmiechnął się zza płoworudej brody, dotknął palcem ekraniku na przedramieniu i zniknął w rozbłysku.

Małgosia, w co ty się pakujesz? W co ty się, laska, pakujesz? Kurwa mać. Miał być prosty materiał, sygnał od czytelniczki z Górnego Śląska, zgrabna dupka w samochód, trzask-prask z Łodzi na Śląsk, pogadać z kim trzeba, nagrać na dyktafon, fotka księdza, plebanii i kościoła, dupka w samochód, prask-trzask ze Śląska do Łodzi, do redakcji, klep-klep w klawiaturę i tekst gotowy, i – bach! – do składu. A pod koniec miesiąca wierszóweczka, pensyjka, gratulacje od prezesa i w tango, i hop do łóżeczka któregoś z przystojnych kolegów z redakcji. Albo, co niestety bardziej prawdopodobne, hop w ciepłe skarpety i papucie, herbata z sokiem z malin i komedie romantyczne na DVD. I kac po nocy bez mężczyzny, kto wie, gorszy czy lepszy niż po nocy z facecikiem, który obok mężczyzny nawet na półce nie leżał.

Jeszcze w redakcji, razem z kolegami i z pomocą googla, szybko skojarzyli nazwisko księdza z Andrzejem Trzaską seniorem, oszołomem w stanie spoczynku, i Andrzejem Trzaską juniorem, młodym, aktywnym oszołomem warszawskim. No i zdecydowała się – pojechać z Łodzi na Śląsk przez Warszawę. Telefonicznym łańcuszkiem przebiła się przez całe polityczne spektrum prasy – zadzwoniła do kumpelki z „Nie", która, naśladując swojego szefa, chodzi na imprezki z dziennikarzami z „Wyborczej". Kumpelka dała jej numer do jednego cywilizowanego prawicowca z kiedyś ważną „koncesją" z „Wyborczej", który w Koszernej pisywał jakąś tam krytykę literacką, potem przeniósł się do „Dziennika", cywilizowany prawicowiec znał kogoś z tego oszołomskiego planktonu, który kilka lat temu wypełzł ze swoich niszowych gazetek odbijanych na ksero i rozlazł się po redakcjach brukowców, poważnych tygodników i rozgłośni radiowych. Słowem, znał kogoś, kto należy do tego samego plemienia, co brat księdza, o którym Małgosia chciała napisać. Rzeczony ktoś bez większych ceregieli dał jej numer Jędrka (tak o nim mówił), Małgosia zadzwoniła, włożyła mnóstwo seksu w swój alt (pryszczate oszołomy w garniturkach z bazaru nie są zbyt odporne) i umówiła się z Jędrkiem.

Umówili się w Cafe Faja – śmiesznej knajpce, w której ściąga się buty, siedzi na poduszkach ułożonych na ziemi i pali arabską sziszę. Zrobiła to celowo, oszołomy były cholernie czułe na punkcie swojego niezgrabnego i niemęskiego ciała -na podłodze, bez tarczy stolika będzie mu niezręcznie, będzie się bał, że mu śmierdzą skarpety, będzie starał się zasłonić krocze, będzie się wiercił albo siedział sztywno jak kołek – i jako taki stanie się wrażliwy i łatwy do rozbicia.

Kiedy zeszła na najniższy poziom kawiarenki i zobaczyła swojego rozmówcę, zdała sobie sprawę, że się pomyliła. Jędrek Trzaska miał na sobie drogi garnitur od Bossa, który bezceremonialnie miął, rozwalony na poduchach. Dobry krawat, dobra fryzura, luz i pewność siebie. Słowem, oszołom typu B, groźniejszy i wredniejszy model. Takich też znała. Niektórzy z nich jeszcze kilka lat temu należeli do tego powszechniejszego typu, który dawał zabijać się śmiechem, jeszcze kilka lat temu to były nerwowe, jąkające się typki w za dużych albo za małych marynareczkach. Dopiero potem pokazali się ci atrakcyjni, z kasą i klasą. Towarzyscy, bywali – na bankietach i rautach, na salonach u – a czemu nie? – Sierakowskiego i innych, domy na wsi, żony cycatki, a potem udaje się taki do jakiegoś swojego ciemnogrodzkiego, radiomaryjnego guru i gada z nim jak gdyby nigdy nic, jakby nie należał do lepszego świata pięknych kosmopolitów, a guru ma łzy w oczach, tyś przyszłością narodu, synu. Albo jedzie taki z żoną i dzieciakami swoim volviakiem za dwieście tysięcy do kościółka, siada grzecznie w ławce między emerytowaną nauczycielką a kombatantem, składa łapki i wznosi pobożne oczka ku niebu. Tudzież w raybanach na nosie i koszulce z krokodylkiem la costa człapie na jakąś pielgrzymkę, pod szytymi na zamówienie koszulami ukrywa brązowy skrawek szkaplerza.

To w zasadzie nie jest fair. Jak świat światem, a przynajmniej od czasów króla Stasia, w tym kraju to my byliśmy piękni, z kieliszkami szampana w rękach, a oni powinni trzymać się korzeni, mieć rodzinę w Grójcu albo pod Koninem, po metrykę trzy dni wołami jechać, pocić się, wiązać krawaty tak, żeby kończyły się nad pępkiem, nie chodzić do fryzjera i pachnieć oldspajsem, w najlepszym wypadku. A ci pchają się na nasze salony, do naszych klubów… A w zasadzie nawet nie muszą się pchać, sami otwieramy im drzwi, zapraszamy ich -a oni, towarzysko wyrobieni i sprawni, wsuwają tartinki z kawiorem, biorą kieliszek Dom Perignon – i dawajże, homoseksualizm to choroba psychiczna, Che Guevara to lewacki zbrodniarz, Franco cacy, Pinochet cacy, Reagan cacy, Clinton be – a po trzecim kieliszku siedzi taki na kanapie (żona cycatka, jako dobra katoliczka, w domu dogląda dzieci i gotuje obiad na jutro), obok niego młode dziewczę, feministka-alter-globalistka, wpatruje się w gościa wielkimi oczkami i nieśmiało protestuje, kiedy ten, mając już dobrze w czubie, opowiada jej o Waffen-SS, Leonie Degrelle albo o rewolucji konserwatywnej, z miną starego freikorpsera i weterana, jakby to on sam ganiał po Berlinie z mauzerem w dłoni. Potem, oczywiście, idą na górę, koleś puszcza parę głodnych kawałków o Chateaubriandzie, ale laska go już nie słucha, bo już jest przyssana do rozporka, już wyłuskała co trzeba ze slipów marki Calvin Klein.

Usiadła na poduszkach. Przed Trzaską stało już nargile, z którego wypuszczał chmury pachnącego jabłkami dymu. Nie podniósł się, nie przywitał jej, patrzył tylko, rozmytymi oczami, raz za razem chowając się za białym dymem. Cham, pomyślała i postanowiła zacząć z grubej rury.

– Co sądzi pan o swoim bracie, który uzdrawia chorych na raka?

Uśmiechnął się do niej krzywo.

– Ze mógłby na tym zrobić świetny biznes.

Nie odpowiedziała uśmiechem. Wyjęła z kieszeni dyktafon i położyła na poduszce.

– Pozwoli pan…?

Wzruszył ramionami i skinął głową, nacisnęła „rec", czerwona dioda zamrugała. Małgosia zadała mu serię pytań – każde zbył. Wyłączyła więc dyktafon i zamówiła butelkę wina. Przesunęła poduszki, oparła się wygodnie, stuknęli się kieliszkami, a Małgosia zaczęła opowiadać o sobie. Czasami nie da się inaczej, to najlepszy sposób na otwarcie introwertyków – mało kto wytrzyma wynikający z zasady wzajemności nacisk na zrewanżowanie się tym samym. Opowiedziała mu więc. O redakcji, o ludziach, których łączy tylko niechęć. O swym pustym życiu – w zasadzie banały, o facetach, z którymi się pieprzy, bo nie ma nic lepszego do roboty, o pustym mieszkaniu, o wyścigu do żłoba w redakcji.

Mimowolnie i naturalnie przeszli na „ty".

Po kwadransie zdała sobie sprawę, że nie myśli o materiale ani o księdzu, tylko że się cieszy rozmową z miłym, inteligentnym facetem, który podaje jej ogień do papierosa i prawi komplementy. Siedzi swobodna, uśmiecha się i odrzuca kosmyk, który ciągle osuwa jej się na oczy. No, Małgosia, wróć na ziemię. Do rzeczy.

Trzasce zadzwoniła komórka, wyłączył ją bez patrzenia na wyświetlacz. Nachylił się ku Małgosi i chwycił ją za rękę – nie wycofała dłoni. Uniósł kieliszek.

– Za przeciwieństwa, które się przyciągają, pani Truman Capote.

Dotknęła swoim szkłem jego szkła, kieliszki brzęknęły, białe wino zadrżało i zostało wypite. Małgosia, Małgośka, do rzeczy.

– No to powiedz mi zatem, co myślisz o tym, co robi twój brat?

Powietrze stężało, wino w kieliszkach straciło smak, z twarzy Andrzeja zniknęła sympatia. Nie puszczał jednak jej dłoni – tyle że dotyk, wcześniej delikatny i pieszczotliwy, zgrubiał. Oczy mu zziębły.

– Słuchaj, laska. Mówili mi, że z ciebie kawał fajnej dupy, dlatego się spotkaliśmy. Mogę cię przelecieć, jeśli chcesz, ale o moim bracie nie będziemy rozmawiać. Ani o żadnych Chrystusach, co mu się niby ukazują.

Utkany z dymu, uśmiechów, wina i gestów nastrój prysł nieodwracalnie. Znowu siedzieli naprzeciwko siebie – dziennikarka z antyklerykalnego brukowca i oszołomski działacz. Trudno. Oczywiście nie będzie się obrażać za propozycję seksu, chociażby dlatego, że została podana w sposób uniemożliwiający jej realizację.

– Może w takim razie mogłabym porozmawiać z waszym ojcem?

Odstawił wino.

– Od ojca się odpierdol – warknął zmienionym przez wulgarne słowo głosem. – I tak nie będzie z tobą gadał, ale jeśli się dowiem, że go nachodziłaś, to inaczej pogadamy. Wracaj do pisania o klechach, co obmacują małe dziewczynki. Koniec widzenia.

Wstał, wyciągnął z portfela sto złotych, rzucił banknot na poduszki, jakby płacił dziwce, wsunął buty i wyszedł. I tyle, jeśli chodzi o wywiad z bratem bohatera jej wywiadu. Musiała pojechać na Śląsk.

„Fakty i Mity, tygodnik niekościelny", Małgorzata Kiejdus, dziennikarz, czy chce pan nam coś opowiedzieć o księdzu cudotwórcy? Ciągniemy za język. Czy ksiądz zbierał jakieś datki za swoje cuda? Czy spotyka się z kobietami? I przygważdżamy klechę – jakim samochodem jeździ ksiądz wikary? Czy przebywał kiedyś sam na sam z dziećmi? Czy może chętnie popija? No, niech się pan nie obawia, to przecież ludzka rzecz… Pytania zadajemy z sympatią, bez nienawiści, ludzie coś tam zawsze wypatrzą, sami katolicy przecież twierdzą, że każdy jest grzesznikiem. A ty, Małgosia, jesteś, powiedzmy, doczesną karą za grzechy kleru.

A tutaj, kurwości, nic. Poza nauczycielką, która po nią zadzwoniła – stara prukwa, zabytek Peerelu, żaden informator, bo izolowana we wsi – nikogo. Z kim by nie gadała, same superlatywy. Ksiądz wikary to drugi Jan Chrzciciel. Nie, drugi Chrystus. Zostanie papieżem, jak Jan Paweł II. Będzie żył wiecznie. Jest święty. Nigdy nie zgrzeszył. Kiedy się rodził, w szpitalu pachniało różami i Matka Boska ukazała się na szybie. Można się tego niby chwycić, dorzucić rameczkę o psychomanipulacji, że niby tacy ci ludzie ogłupieni, ale to nie ma tego powera, jak jakaś dupeczka na farze albo napchana kabza. I ci ludzie, jeszcze tacy życzliwi: niech pani zobaczy sama, ksiądz będzie uzdrawiał Kocika.

I, kurwa mać, dała się namówić. Schowała głęboko legitymację i aparat, pobiegła do samochodu i zmieniła designerskie kozaczki na szpilach na wygodne buty, zzuła mini i wciągnęła dżinsy, żeby nie błyszczeć jak diament na węglu, wśród tych Ślązaczek, które wyglądają, jakby do fryzjera jeździły wehikułem czasu na wstecznym biegu, po drodze wpadając w późne lata osiemdziesiąte na bazar. Do kieszeni schowała dyktafon, mikrofon trzymała pod kurtką i klipsem przyczepiła przy kołnierzu, tak że od biedy wyglądał jak zestaw słuchawkowy z komórki. Poszła.

Na placu pod kościołem stał wielki rejsowy autobus z napisem „Pikulik Reisen". Jak ją zaraz oświeciła jedna babinka, Gerhard Pikulik, miejscowy krezus i potentat, nie chodził do kościoła od dwudziestu trzech lat, bo kiedyś „powadźyú śe z farofiym při škaće i faroř mu pedźeli (jak oni, kurwa mać, mówią, czy się te śląskie brudasy nigdy nie nauczą porządnej polszczyzny?), že úůn je kůmuńista i bydźe śe w piekle poljyú. Úůn, Pikulik, frelko, to kupjyú stary buśik i woźyú ludzi do roboty do Rajchu, a po tym się zbogaćyú i teroski mo rajzebjuro, dźeśyńć autobusůw i idze sńym do Hišpańje abo do Lurt na půnć pojechać, frelko". [1] Dalszego ciągu już się domyśliła, Pikulik zapewne się nawrócił i oddał księdzu jeden z autobusów do dyspozycji. Autobus był odświętnie przystrojony, na szyby nalepiono zdjęcia Jana Pawła II, święte obrazki z Matką Boską Częstochowską, wycięte z papieru kielichy z hostiami; na przedniej szybie wisiały różańce, na tylnej zaś sztucznym śniegiem wysprejowano z szablonu wielkie litery IHS.

Wokół autobusu tłoczyli się ludzie – zeszła się tutaj chyba cała wieś. Na stopniach autokaru stał młody ksiądz. Wysoki, chudy, czarnowłosy, dość przystojny. Kiepski materiał na księdza-oszusta, zupełnie żaden na księdza-pijaka, czy księdza-pirata drogowego, na księdza-pedofila również się nie nadaje -oceniła fachowo Małgorzata – może uszedłby jako ksiądz-babiarz, chociaż wzrok ma zbyt szczery i niewinny. Zawsze lepiej wychodzi artykuł, kiedy katabas ma tłusty łeb starego wieprza albo kiedy wikary wygląda jak cinkciarz, co się przebrał w sutannę. Cóż, w tym wypadku po prostu nie damy zdjęcia.

Dziennikarka stała w tłumie, przez dwa kwadranse nic się nie działo. Przeciskała się więc stopniowo coraz bliżej wejścia do autokaru i kiedy udało jej się dopchnąć na jakieś dwa metry, postawny mężczyzna obdarzony nastroszonym szpakowatym wąsem zapanował nad chaosem. Małgorzata szybko zrozumiała, że to właściciel autobusu i całej firmy, gdyż ludzie, mimo niezwykłości sytuacji, posłuchali go bez szemrania, chociaż wydawał polecenia tonem niecierpiącym sprzeciwu, który, naturalnie, najłatwiej tenże sprzeciw wywołuje. Jednak, kiedy zakomenderował, aby ludzie się cofnęli, ci zrobili dwa kroki do tylu. Kto jest osobiście zainteresowany całą sprawą – rodzina, krewni chorego (choroba, uzdrowienie, szarlataneria – wyszeptała do mikrofonu dziennikarka) – proszę do autobusu, reszta państwa raczy zaczekać na powrót księdza, na przykład odmawiając różaniec w kościele.

Jak na człowieka, który nie uczęszczał od dwudziestu lat na msze, był wyjątkowo zorientowany. Z tłumu odezwały się głosy, że Kocik nie ma żadnych krewnych, pracował tylko u ludzi na gospodarstwach. Małgorzata uznała, że to jej szansa – musi się dostać do autobusu. Mogłaby co prawda pojechać za nim swoją tigrą, ale wtedy będzie na zewnątrz wydarzeń, nie wsłucha się w ludzkie głosy, nie znajdzie punktu zaczepienia, nie znajdzie „jęzora" – tak nazywali osobę z wewnątrz środowiska, od której można wyciągnąć wartościowe informacje, w przeciwieństwie do „donosa" – kogoś środowisku niechętnego, z zewnątrz, kto donosi o aferze, nie mając jednak o niej pełnych wiadomości. Małgorzata nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego katolicy tak chętnie gadają z jej gazetą. Nawet ją drażnił niewątpliwie esbecki rodowód zarządu „Fikcji i Mitów", chociaż uznała, że jest to konieczny kompromis, jeżeli chce skutecznie walczyć z Kościołem. Tymczasem jej rozmówcom z drugiej strony barykady zdawało się to nie przeszkadzać. Zwłaszcza na wschodzie kraju było to ewidentne, gdzie pobożne babiny przepychały się do jej mikrofonu, aby wyrazić swoją opinię na temat wikarego, proboszcza, dziekana, prałata i biskupa, kto się tam akurat nawinął Małgosi pod pióro.

Na Śląsku, jak zdążyła się już przekonać kilka razy, ludzie, wydawałoby się podobni – prości, pobożni, zaangażowani w dany problem, byli o wiele bardziej nieufni. Rzadko wystarczało machnięcie przed oczami legitymacją dziennikarską, trzeba było opowiedzieć – z jakiej gazety, po co, dla kogo pisze. I prawda najczęściej owocowała trzaśnięciem drzwiami. Małgosia była na to przygotowana, miała fałszywą legitymację dziennikarki „Gościa Niedzielnego" – każdy katolik na Śląsku rozpoznawał tę gazetę, a mało kto znał nazwiska jej dziennikarzy. Właśnie ta legitymacja, którą na wzór prawdziwej zrobił jej redakcyjny grafik-magik, miała jej, jak sądziła, umożliwić wejście do autobusu. Nie pomyliła się.

Weszła ostatnia, wszystkie miejsca były już zajęte. Wszystkie – poza jednym. Parafianie obawiali się usiąść obok ich -rzekomo cudownego – wikarego. Małgorzata nie wierzyła w cuda, nie bała się księży, posłała więc ciemnogrodzianom promienny uśmiech i siadła na wolnym miejscu.

– Dzień dobry – powiedziała wyzywająco, spodziewając się pouczenia, jak należy witać księdza.

– Dzień dobry – odpowiedział po prostu wikary.

– Jestem dziennikarką, z „Gościa Niedzielnego" – zaryzykowała Małgosia.

Ksiądz uśmiechnął się słabo.

– Przede mną nie musi pani udawać.

O kurwa – pomyślała i uznała, że lepiej tematu nie ruszać, tylko przejść do rzeczy.

– Czy jest ksiądz cudotwórcą? – zapytała więc.

– Nie wiem, proszę pani. Robię różne rzeczy, których nie umiałem zrobić wcześniej. Jednak jeżeli rzeczywiście mam jakąś moc, nie jest ona moja, tylko Chrystusa, który, jeśli mu się tak spodoba, może działać przeze mnie.

Zrozumiała, że to nie będzie prosta sprawa. Ksiądz jest uważny, inteligentny, ostrożny. Nie powiedział jej niczego, co dawałoby punkt zaczepienia.

– Uleczy ksiądz tego chłopca?

– Jeśli Bóg zechce, proszę pani, to uleczy go moimi rękami, a jeśli zechce, to uleczy go zastrzykami i tabletkami. Na jedno wychodzi. Nie mnie o tym decydować, ja nie mam mocy żadnej.

Autobus majestatycznie sunął między śląskimi wioseczkami, w stronę gliwickiego szpitala, w którym, na pamiętającym czasy generała Ziętka łóżku, leżał Teofil Kocik, lat dwadzieścia dziewięć. W jego żyłach i tętnicach płynęła krew przemieniona w ropę, krew, która, zamiast nieść życie, obmywając tkanki, niosła im śmierć, nazywaną przez lekarzy sepsą albo posocznicą.

Pobożnie udekorowany autobus wzbudzał sensację na ulicy, ludzie pokazywali sobie pojazd palcami, wielu wiedziało, kto siedzi w środku, tłumaczyli więc innym.

W końcu kierowca zjechał na niewielki placyk pod Szpitalem Wojskowym przy ulicy Kościuszki.

Drzwi zasyczały, zaszumiały i powoli odsunęły się z wejścia. Ludzie w autobusie nie ruszali się z miejsc, czekając na to, co zrobi ksiądz Janeczek. Ten wstał, spojrzał na wiernych w autobusie i wyszedł na dwór. Małgorzata wyskoczyła za nim i ukradkiem włączyła dyktafon.

Ludzie ruszyli za swoim księdzem. Szli jak żołnierze za przywódcą, nie zwracali uwagi – bo i on nie zwracał – na obsługę szpitala, na portiera i zdziwione pielęgniarki. Szybko dotarli do sali, w której – jak zorientowała się Małgosia – leżał ów Kocik. Na twarzy młodzieńca na pierwszy rzut oka widać było upośledzenie umysłowe, jak się wydało dziennikarce – niezbyt głębokie, chociaż na pewno wystarczające, by postawić go poza nawiasem lokalnej społeczności. Postanowiła nie zadawać pytań, na pytania czas będzie jutro, dzisiaj tylko obserwuje. Przyzwyczają się do niej, opatrzą z jej buźką, jutro będzie łatwiej.

Ksiądz podszedł do łóżka chorego, inni zgromadzili się przy drzwiach i przysiedli na trzech pustych teraz łóżkach. Na widok kapłana Kocik podniósł chorą głowę i uśmiechnął się słabo. Jego skórę pokrywały wybroczyny, oddychał z trudnością, a na twarzy zaschła cienka ścieżka krwi, od nosa, przez policzek, wpadająca do jeziora brązowej plamy na poduszce.

Kruk wrócił, Teofilu, kruk wrócił. Kruk wrócił i chociaż nie wbił pazurów między skórę i czaszkę, to krąży nad nami, kruk krąży nad tobą, Teofilu, i nad księdzem, nad tą wsią, nad tym światem i kracze. Zatruł ci krew, czujesz, jak cieknie w żyłach, przelewa się, zatruta, zdradziecka, zapalona, zatruł, bo się wściekł, że Czarny Dziadek cię wyrwał, to znaczy wyrwał ci głosy z głowy, ale to nic, to nic, Teofilu, niech ciecze zatruta, cóż takiego, każdy przecież musi umrzeć, a kruk jest wściekły, ale przecież nic ci nie może zrobić.

– Wiedziałem, że ksiądz przyjdzie. Odpowie mi ksiądz na moje pytanie? I mam jeszcze jedno: czy Duch Święty, proszę księdza, pochodzi od Boga Ojca, czy od Syna, czy od obu naraz? Chciałbym to wiedzieć, proszę księdza, zanim umrę – powiedział cicho.

Kretyn – teolog. Ciekawe, czy gdyby wiedział, jakie konsekwencje może nieść zadawanie takich pytań, dalej by je zadawał.

– Nie umrzesz, Kocik, nie umrzesz – powiedział ksiądz i wyjął czystą chusteczkę do nosa. Zwilżył ją wodą mineralną i otarł Kocikowi twarz. Chłopak chwycił dłoń księdza i przycisnął do piersi.

– Ja bym chciał żyć, proszę księdza. Ale mi jest pisane umrzeć, ja wiem to. Kruk mnie zatruł, zepsuł mi krew, bo jest wściekły, zły, że nie jestem już jego, proszę księdza. Ale to nic, to nic.

Ksiądz Janeczek zamknął oczy i położył drugą, wolną dłoń na czole chłopca. Kocik zerwał się z łóżka i krzyknął:

– Idź precz! Precz!

Kruku! Przebrałeś się za księdza, czarne ramiona sutanny jak twoje czarne skrzydła, dlaczego dotykasz Teofila swoimi pazurami, które wciągnąłeś pod paznokcie czystych dłoni księdza, kruku! Nie, Teofilu, nie zgódź się na to, nie pozwól krukowi znowu wczepić się w twoją głowę!

Dobroczyńcy i domownicy Kocika rzucili się do chorego i przytrzymali go za głowę i za wszystkie kończyny, jednak on nie przestawał krzyczeć, ktoś więc zatkał mu usta dłonią. Ksiądz, zmieszany, dotknął jeszcze raz czoła mężczyzny, znowu zamknął oczy i poczuł jego chorobę, poczuł złą krew płynącą w żyłach, roznoszącą zakażenie do każdej tkanki i każdego narządu. Wyczuł coś jeszcze. Pytania Kocika nie były stawiane, jak mu się do tej pory wydawało, z nieudolnej przewrotności, nie były marnymi próbami złapania księdza na niekonsekwencji. Teofil Kocik miał potężną wiarę, której starczyłoby pewnie dla setki księży. Pytał, bo chciał wiedzieć więcej. Teofil Kocik oddał swoje życie Jezusowi – no, przynajmniej takiemu Jezusowi, jakiego znał – i od księdza chciał sakramentów, nie uzdrowienia. Niezbadane są ścieżki Pana, który jest tylko metaforą, pomyślał ksiądz Janeczek i zniszczył chorobę, ukoił zakażenia, uzdrowił rozjątrzone wnętrzności chłopca, wreszcie na końcu zdjął gorączkę.

– Będziesz musiał dużo jeść, ale jesteś już zdrowy – powiedział po chwili. – Puśćcie go, już jest zdrowy.

Parafianie odstąpili od łóżka chorego.

Kocik, zupełnie przytomny, wsłuchiwał się w swoje ciało.

Teofilu, gdzie podział się ogień, zły, brudny ogień, co płynął w twoich żyłach? Gdzie trucizna, którą zatruł cię kruk? Czy zniknęła? Czujesz swoje nogi i ręce, i plecy, i brzuch, i pierś -i nic, i głowa też nic, Teofilu. Umierałeś, Teofilu, gdzie więc podziała się twoja śmierć? Czy to Pan Jezus wyssał truciznę z żył? Czy to Pan Jezus zgasił ten zły, brudny ogień, który spalał twoje ręce i nogi od środka, Teofilu? Jak byłeś chory, kiedyś, kiedy mieszkałeś w domu z bordową dermą, leżałeś w łóżku i miałeś kruka w głowie, on nie chciał, żebyś był chory, i zabrał ci chorobę z płuc, on teraz też zabrać może chorobę, wciśnięty w tego księdza ubranego na czarno, i bije rękami o boki, kruk, jakby frunął, bo kto związał, ten może rozwiązać, Teofilu, ten może rozwiązać, tak, ten może rozwiązać.

Raptownie, obiema rękami chwycił księdza za kołnierz i przyciągnął do siebie. Mieszkańcy Drobczyc gorliwie rzucili się na pomoc, lecz ksiądz powstrzymał ich ruchem ręki.

– Pan Jezus nie oszukuje – powiedział Kocik nieswoim głosem.

Ksiądz Janeczek otworzył usta, aby bronić swojej nowej wiary – bo Bóg nie, lecz ludzie mogą fałszować wszystko, ale zamilkł w ostatniej chwili, przypomniawszy sobie zalecenie Jezusa, by nie zdradzać się z Drugim Objawieniem.

– Gdzie zgubił ksiądz Pana Jezusa? – wyszeptał Kocik księdzu do ucha. – I skąd przyszedł ten kruk, który siedzi w księdzu? Którędy wszedł? On czasem wbija się w skórę, ale może wejść do środka, przez ucho, jak szczypawka, kurczy się, najpierw wbija w ucho dziób i potem przeciska się do środka, wkłada skrzydła w ręce, łapy wciska w nogi, dziobem wybija sobie otwór w czole, żeby widzieć świat, albo podgląda oczy od środka.

Wikary uwolnił się z wątłych rąk chłopaka. Kim on jest, żeby mu pleść o krukach! Nic nie wie, nic nie widział! A to do niego, księdza Janka, przyszedł Jezus, to on jest nowym Janem!

Wstał i oznajmił:

– Już jest zdrowy. Gada od rzeczy, ale to z wycieńczenia. Wezwijcie lekarzy, niech go zbadają.

Parafianie z Drobczyc zaczęli bić brawo, ksiądz przeszedł między nimi i ruszył do autobusu. Jezus, ukryty w szafie na parafii, uśmiechał się szeroko do kiwającego głową archanioła Michała.

Dziennikarka została w szpitalnej sali, usiadła na krześle przy ścianie i czekała, bo musiała mieć pewność. Po chwili przyszedł starszy, łysy lekarz w niebieskim kitlu i dotknął czoła Teofila Kocika. Podrapał się po czubku łysiny, z kieszonki wyciągnął termometr i wetknął chłopcu do ust.

– Teofilu, Teofilu! – zawołała ćma.

Teofilu, nie słuchaj ćmy, nie słuchaj nikogo. Leż, leż w tym wysokim, technicznym łóżku, które tylko czeka, aby swoje śrubki i zawiasy wkręcić człowiekowi w biodra i łokcie, aby poskładać się razem z nim, widziałeś przecież takich, Teofilu, zrośniętych ze swoimi wózkami, którym nogi schudły i rozwinęły się w kształt kół, które popychali swoimi rękami jak cięgna parowozów, byli w domach z bordową dermą i byli gdzie indziej, i ci, pożarci przez szpitalne łóżka, wchłonięci jak martwy ptak pokryty pleśnią, z rurkami w nosie i na fiucie, z maszynami, które podłączone do ich głów sprawdzały, co myślą. Tak, Teofilu, ty nie możesz tu zostać, ale musisz wypocząć, nie zdąży cię łóżko pochłonąć, jeszcze poleź trochę, pozwól lekarzom się badać, ale potem musisz wstać, Teofilu, potem musisz lecieć, nie słuchać ćmy ani robaka, ani kota, ani kruka, musisz iść do pana Lompy i powiedzieć mu, i poradzić się Czarnego Dziadka, Teofilu, tak, Czarny Dziadek pomoże, wyśle robaka i kota. Albo to kruk je wysyła? Czy Czarny Dziadek? Nie, Teofilu, nie myśl o tym, to nieważne, odpoczywaj, Teofilu, niech patrzy na ciebie ta kobieta, ci lekarze, ty odpoczywaj, a potem uciekniesz i pójdziesz prosto do pana Lompy.

Po dwóch godzinach nad Teofilem Kocikiem zgromadzili się chyba wszyscy lekarze ze szpitala. Dawno pobrano mu już krew do badania, teraz to szerokie konsylium podnieconych doktorów stało i deliberowało nad tym, co wszyscy już uznali za cudowne uzdrowienie. Kocik nie zwracał na nich uwagi. Na Małgorzatę Kiejdus uwagi nie zwracał nikt.

A ona nie myślała już o artykule do „Fikcji i Mitów", lecz o swojej siostrzenicy, czternastoletniej Anulce, która w warszawskim hospicjum dla dzieci umierała na białaczkę.

Za księdzem Janeczkiem zasunęły się z sykiem drzwi autobusu, który przywiózł go z powrotem na plebanię. Nie poszedł do kościoła, był na to zbyt zmęczony, machnął ludziom ręką – tłum westchnął jednym głosem – a wikary już zamykał za sobą drzwi plebanii. W kuchni, przy stole siedział proboszcz z telefonem przy uchu. Kiedy zobaczył księdza Trzaskę, zamilkł, ale nie odłożył słuchawki. Nie pozdrowił swojego wikarego, odprowadził go powoli wzrokiem – od drzwi do lodówki, Janek wyjął jogurt, od lodówki do drzwi. Kiedy Trzaska zamknął je za sobą, proboszcz wrócił do rozmowy, słychać było dudniący tembr jego głosu, chociaż nie dało się rozróżnić słów.

Wikary wspiął się po schodach do swojego pokoju. Otworzył szafę – Jezusa nie było. Opadł na łóżko, plecami wsparł się o ścianę. Panie mój, Panie, czemuś mnie opuścił? – powiedziało mu się, samo. W odpowiedzi komórkową wibracją zadrżała mu kieszeń spodni. Naciągnął się z trudem i wydobył buczący telefon, spojrzał na wyświetlacz – „Jędrek". Brat. Braciszek. Dotykał przez chwilę kciukiem przycisku z zieloną słuchawką, wahając się – a jednocześnie wiedząc, że i tak odbierze. W końcu brat dzwoni. Cyk, przeciągły sygnał urwał się, w słuchawce mały demon przemówił głosem odległego o trzysta kilometrów brata.

– Cześć, Jasiu.

– Cześć, Jędrek.

W Warszawie Andrzej Trzaska westchnął, nabierając powietrza przed rozmową, jak poławiacz pereł, nim zejdzie pod wodę.

– Janek, w co oni cię pakują? – zapytał.

– O czym ty mówisz?

– Boże, Janek, nie rób sobie jaj ze mnie. Nawet w Warszy wszyscy o tym mówią. Guru, leczy przez nałożenie rąk, święty człowiek. W coś ty się wpakował, stary? Kto cię w to wciąga?

Kto. Kto. Jasne, braciszku, mały Jasio na pewno uległ podszeptom złych ludzi, w końcu jestem taki głupiutki i naiwny, i kiedy tylko duży Jędrek stracił mnie z oczu, to od razu wpakowałem się w kłopoty.

– Janek, mówię do ciebie, słyszysz mnie? Powiedz, kto cię w to pakuje. Przyjadę, pozbędziemy się gościa, pomogę ci.

Dobra, braciszku.

– Chrystus.

– Coś ty powiedział? – Andrzej nie zdjął jeszcze nóg z blatu biurka, ale wyprostował się już w fotelu.

– Powiedziałem: Chrystus.

– Człowieku, daj mi spokój z tą waszą księżowską gadką. Ja wiem, jasne, zawierzyłeś swoje życie Jezusowi, więc jak teraz pakujesz się w kłopoty, to znaczy, że to Chrystus je przed tobą postawił. Seminarium może nie skończyłem, ale też łaziłem na rekolekcje i nasłuchałem się tego dosyć. Ja chcę ci pomóc, powiedz, kto cię do tego wciąga. Baba jakaś? Czy kto?

– Chrystus.

– Kurwa, Jasiu…

– Naprawdę, Jędrek. Po prostu, Chrystus, objawił mi się. Fizycznie. Przyszedł do mnie, w ciele. Rozumiesz?

Z drugiej strony telefonicznych kabli i rozedrganej radiową falą próżni zapanowało milczenie. Usta Andrzeja Trzaski nie wypowiedziały żadnego słowa, które przez mikrofon telefonu komórkowego mogłoby ulecieć w eter, zapisując się w bezładnym chaosie twardych dysków zamontowanych na szpiegowskich satelitach. Starszy Trzaska z perwersyjną rozkoszą masochisty wsłuchiwał się w siebie: jak zareagowałem, co czuję, kim jestem, kiedy właśnie teraz – teraz – dzieje się, spełnia się najgorsza z możliwych wersji wydarzeń. Czy widzę już przed sobą wszystkie konsekwencje, czy wiem już, co przyniesie życie brata księdza, który zwariował?

– Andrzej? – zapytał Janek, bo braterska więź wyjawia więcej niż cyfrowy sygnał pomiędzy dwoma komórkami.

– Jasiu… Przyjedź szybko do Warszawy, chłopie. Dzisiaj. Albo nie, sam po ciebie przyjadę…

– Wykluczone. Tutaj mam swoje zadanie. Chrystus mi je postawił.

– Człowieku, ty musisz iść do lekarza. Zabiorę cię do najlepszego specjalisty, rok-dwa i będziesz jak nowy, wrócisz sobie spokojnie do pracy na uniwerku. Wiedziałem, że nie wytrzymasz tego nerwowo, kurwa, wiedziałem. I to jest wina pieprzonego Ziarkiewicza. Ale nic się nie martw, damy temu łże-biskupkowi radę, razem, Jasiek. Nie martw się. Będzie dobrze. – Andrzej już odnalazł się w świecie nowej troski, rzucił się w kłopot głową w dół, szerokimi zamachami mocarnych ramion ujarzmił go i wynurzył się na powierzchnię. I znowu milczenie, w mikrofon sączy się tylko prosty szum oddechów – powietrza, co wypychane jest z płuc, język nie układa w słowa.

– Dawno nie dzwoniłeś do mnie, Jędrek… – powiedział nagle wikary, śledząc wzrokiem bieg pęknięć w suficie.

– O czym ty mówisz? – odpowiedział Andrzej, powoli ogniskując myśli na bezsensownej uwadze brata.

– Mówię o tym, że, zasadniczo, to zawsze miałeś mnie w dupie. Słusznie, jasne, po co miałeś się mną przejmować, skoro to ty byłeś nadzieją rodziców, to ty byłeś pierworodny, mądry, przystojny. – Ksiądz Janek poczuł nagle, że to jest właściwy moment, aby powiedzieć o tym wszystkim, o czym prawie – prawie! – zapomniał, o wszystkich pretensjach i żalach, jakie pieczołowicie zbierał i odkładał w głowie do archiwum, które rosło od wczesnego dzieciństwa. Skatalogowane i ogromne, było zawsze dowodem moralnej racji, jaka stała po stronie Janka – z wiekiem przestał do niego zaglądać i zachowując dystans, miał nawet poprawne relacje z bratem – ale pamiętał o swoich małych krzywdach. I teraz, poczuł nagle, że w jego archiwum otwierają się wszystkie przegródki i wszystkie skatalogowane przykrości, jakich doznał ze względu na brata, cisną mu się do ust. Pozwolił więc im ulecieć.

– Janek, o czym ty…

– Nie przerywaj mi! Nie teraz! To z ciebie tata był dumny, szedłeś w jego ślady, Liga Republikańska, te sprawy. Nawet twoje wygłupy w Naszości – to nie były, oczywiście, młodzieńcze figle, tylko walka o sprawę, prawda? To ty dostałeś od taty samochód, prawda? Bo po co auto mnie, chłoptasiowi, który nie podnosi nosa znad książki, nie spotyka się z dziewczynami – z laskami, z dupami czy z niuniami, jak teraz mówisz na kobietę, Jędrek? Ty byłeś przystojny, odważny, chodziłeś na karate, ty się biłeś, kiedy było trzeba – i tylko wtedy, jak powtarzał mi bez końca tata, kiedy stawiał mi ciebie za przykład. Ja wstydziłem się mówić o swoich zasługach, no to tata uważał, że ich nie mam, ty każdy swój sukces, opowiadając o nim, mnożyłeś przez dziesięć, więc wszyscy uważali, że jesteś tak dobry, prawda? I co, Jędrek, teraz nagle poczułeś, że coś tu nie gra? Piszą o jakimś Trzasce w gazetach i to nie jest ani tata, ani ty, tylko brat – księżulo, który przecież nie może być tematem, nie? Ale rozczarujesz się, Jędrek, bo to, co piszą teraz, to jest jeszcze nic, zobaczysz. Przyszedł do mnie Chrystus i ja zostanę nowy Janem Chrzcicielem, prostuję ścieżki Jego, zmieniam postać tego świata. To, co teraz się dzieje, Jędrek, to jest nic jeszcze, rozumiesz? Nic!

– Nic? Kurwa, Jasiek, ja już rozumiem, ty wcale nie zwariowałeś, ciebie opętało – powiedział spokojnie Andrzej. – Mieli rację w kurii, że tutaj jest coś diabelskiego. Nie tylko pismaki od Urbana tutaj węszą, był też jeden ksiądz, co robił na twój temat wywiad. Szkoda, że wcześniej nie porozmawialiśmy…

– O, coś takiego? Szkoda, że wcześniej nie gadaliśmy? – przerwał bratu z przekąsem wikary. Andrzej mówił dalej.

– … bo sądzę, że ta rozmowa dałaby temu księdzu-śledczemu lepszy obraz tego, kim jesteś, Janek. Jeśli masz jeszcze na tyle rozumu, to pomyśl, człowieku, o ojcu. Chcesz go tym zabić? Przecież cię ekskomunikują… I słusznie zrobią, bo ty przecież bluźnisz, człowieku.

– Nie ty mnie będziesz pouczał! Nic nie rozumiesz! Bóg ci niczego, durniu, nie wyjawił, nic nie wiesz, nic nie widziałeś, żyjesz w budowanym od tysiącleci kłamstwie! Więc, po prostu, z łaski swojej, odpierdol się, Jędrek.

Telefon komórkowy, niestety, nie daje możliwości dobitnego zakończenia rozmowy przez rzucenie słuchawki. O ile gest rzucania słuchawki jest emocjonalny, impulsywny – odrywa się ją od ucha i wali o widełki – to odsunięcie od głowy komórki, odnalezienie odpowiedniego guzika z czerwoną słuchawką i wciśnięcie go, nie ma w sobie dynamiki, jakiej wymaga wściekłość, nie pozwala ujść gniewowi. A ksiądz Janek naprawdę musiał dać swojej wściekłości upust, cisnął więc komórką o szafę, aparat rozpadł się na plastikowe śmieci.

Drzwi szafy, uderzone telefonem, zaskrzypiały i uchyliły się. Przez szparę wyjrzał Jezus i uśmiechnął się szeroko, szelmowsko.

– Pan pukał? – zapytał.

Janek nie był w nastroju do żartów.

Andrzej Trzaska siedział w tej samej pozycji, w jakiej rozpoczął rozmowę. Cienka jak brzytwa motorola tkwiła ciągle w dłoni, a starszy Trzaska wpatrywał się tępo w wyświetlacz i w bezprzewodowej słuchawce w uchu słuchał głosu brata.

– Tutaj ksiądz Jan Trzaska. Nie mogę teraz odebrać. Po sygnale zostaw, proszę, wiadomość, oddzwonię – mówił Janek.

Muszę kupić nowy telefon, razory dają już za złotowe w każdej sieci – pomyślał Andrzej i wybrał ponownie numer księdza Janka.

– Tutaj ksiądz Jan Trzaska. Nie mogę teraz… – gwałtowne zamknięcie klapki ucięło spokojny głos księdza w pół zdania. Andrzej podniósł się z kanapy. W drzwiach salonu stanęła Kaśka.

– Co jest? – zapytała sucho.

– Nic – odpowiedział, ominął żonę i poszedł do sypialni. Rozsunął drzwi szafy, przebiegł palcami po pokrywających szerokie ramiona wieszaków wełnach garniturów i wybrał ciemnoszary, z Bossa, najlepszy. Zaczął szukać koszuli, ale nigdzie nie mógł znaleźć swojej ulubionej, delikatnie różowej, z włoskim, szerokim kołnierzykiem.

– Kaśka, gdzie jest moja różowa koszula, ta od Ferucciego? – krzyknął przez ścianę.

– Tam, gdzie ją położyłeś – odpowiedział stłumiony betonem głos żony.

Andrzej zmiął przekleństwo, a z wieszaka zdjął koszulę niebieską. Zrzucił dżinsy i t-shirt, wciągnął garniturowe spodnie, przewlekł pasek przez szlufki, założył koszulę, pomęczył się ze spinkami do mankietów, narzucił marynarkę i przeglądając się w lustrzanych drzwiach szafy, starannie zawiązał krawat, na podwójny węzeł, dobrze pasujący do rozwartego kołnierzyka koszuli. Wsunął trzewiki i przyjrzał się sobie w lustrze.

– Toś się, Andrzej, wpierdolił po uszy w gówno – powiedział do siebie cicho, patrząc na przystojnego trzydziestoparo-latka. Ze stolika nocnego wziął zegarek i obrączkę, w szufladce znalazł, po chwili, różaniec-pierścionek, który wsunął na serdeczny palec lewej dłoni. Przyjrzał się swoim rękom krytycznie i przełożył różaniec na prawą dłoń, pod obrączkę. Lepiej. Popatrzył jeszcze raz w lustro.

– W zasadzie, od lat siedzisz w gównie po uszy, Andrzej. – Pomachał do siebie ręką.

W przedpokoju narzucił kurtkę trzy czwarte, szalik, spakował portfel, komórkę i kluczyki. Nacisnął klamkę.

– Wychodzisz gdzieś? – zapytała Kaśka.

– Zebranie mam – skłamał.

– Miałeś odebrać dzieci z przedszkola – odpowiedziała z wyrzutem.

– Wiem, wiem. Nie dam rady. Sama je odbierz. Będę wieczorem, zjem coś na mieście.

– Ale ja obiad zrobiłam…

Podszedł do żony, pogładził ją po głowie i powiedział:

– No, przepraszam, Kasia. Ale nie mogę. Wyskoczyło mi coś i muszę to pilnie załatwić.

– Słyszałam, jak rozmawiałeś z Jaśkiem.

Popatrzył jej w oczy przez chwilę, bez słowa. Jednak ciągle cię kocham, kobieto. Inaczej, ale ciągle. Pocałował żonę w czoło i wyszedł.

W windzie zadzwonił do kurii, przedstawił się i zażądał połączenia z biskupem. Uprzejmy sekretarz zbył go grzecznie, lecz stanowczo – wtedy Andrzej przedstawił się bardziej szczegółowo, z uwzględnieniem kontekstu rodzinnego. Sekretarz poprosił o chwilę cierpliwości i kiedy Andrzej szedł już po parkingu w kierunku swojej alfy, cerber arcybiskupa odezwał się ponownie, proponując spotkanie za pół godziny. Trzaska, wyjeżdżając, pomachał strażnikowi przy bramie i pojechał do kurii. Po drodze zadzwonił jeszcze do firmy i kazał swojej sekretarce odwołać wszystkie jutrzejsze spotkania.

Zaparkował przed budynkiem kurii. Zaanonsował się, wprowadzono go i po chwili siedział już w fotelu w gabinecie arcybiskupa Ziarkiewicza. Jak na kogoś zwanego kiedyś przez studentów UKSW poufale „Kaziem" wygląda ksiądz biskup nad wyraz książęco, pomyślał Andrzej, przypatrując się pociągłej i szlachetnej fizjonomii hierarchy, podkreślonej czerwoną lamówką biskupiej sutanny. Zza eleganckich okularów bez oprawek patrzyły zimne, szare oczy. Wypielęgnowane dłonie biskup splótł na gładkim blacie biurka, tuż obok złożonego laptopa. Mieli już za sobą rytuał pozdrowień. Andrzej położył dłonie na poręczach fotela, tak, by było widać różaniec na palcu.

– Pamiętam pana z uczelni – powiedział w końcu biskup.

– Nie spodziewałem się, że Ekscelencja będzie mnie jeszcze kojarzył – odparł skromnie Andrzej, pamiętając przecież zażarte dyskusje, które jako jedyny ważył się toczyć z dostojnym wykładowcą.

– Och, jak mógłbym zapomnieć. Chociaż, istotnie, zmienił się pan nie do poznania. Gdzie pan teraz pracuje? – zainteresował się Ziarkiewicz.

– W firmie konsultingowej, Ekscelencjo, jestem wspólnikiem. Ale nie zaniedbuję służby publicznej, która, zresztą przeplata mi się z pracą zawodową, często doradzamy politykom.

Ziarkiewicz kiwał z uznaniem głową i zapytał niewinnie:

– Słyszałem, że podobno ma pan otrzymać tekę wiceministra w ministerstwie skarbu?

Andrzeja zatkało. Skurczybyk. Ostry jest. Kto mu powiedział? Zasadniczo Ekscelencja raczył mu dać właśnie do zrozumienia, że jest dobrze poinformowany i że on, Andrzej Trzaska, to jednak jest przy nim mały miś i ma nie podskakiwać.

– To plotki, Ekscelencjo, nie ma co słuchać plotek – odparł wreszcie Trzaska. – Ale dość o mnie. Jak Ekscelencja wie, chciałem z Ekscelencją porozmawiać o sprawie mojego brata.

– Tak… Słucham pana. Chociaż nie wiem, w czym mógłbym pomóc, skoro ksiądz Jan Trzaska pozostaje przecież pod jurysdykcją diecezji gliwickiej. Do biskupa gliwickiego powinien się pan zwrócić. Ale ja, oczywiście, jestem również gotów pana wysłuchać.

Nie ułatwiasz mi, skurczybyku. Ale dlaczego miałbyś ułatwiać, w zasadzie? Pamiętasz tatusia, co? Ale ja też mam coś na ciebie, kochany księże arcybiskupie.

– Uznałem, że sprawa stanie się szybko bardzo głośna. Wiem, że w przyszłym tygodniu ma się ukazać obszerny materiał w „Fakcie" i nie będzie to materiał zbyt przychylny dla kunktatorstwa, jakie episkopat okazuje w tej sprawie. Być może udałoby mi się ten materiał zatrzymać. Bardzo chciałbym sprawę wyciszyć.

Andrzej zawiesił głos, spodziewając się jakiejś riposty, ale Ziarkiewicz tylko uniósł brwi, czekając na dalszy ciąg.

– No więc uznałem, że głos Ekscelencji będzie tutaj głosem decydującym. Nie będę udawał, że nie jestem świadom wpływów Ekscelencji w episkopacie i poza nim. Bardzo martwię się o brata, powiem szczerze. Rozmawiałem dzisiaj z Jaśkiem przez telefon i zachowywał się jak wariat. Albo, hm, albo jest opętany, Ekscelencjo.

Na twarzy Ziarkiewicza nie drgnął ani jeden mięsień. Trzaska kontynuował.

– No i w związku z tym chciałem prosić Ekscelencję o wpłynięcie na przełożonych Janka, w celu urlopowania go. Ja się nim zajmę, utnę sprawę publikacji w „Fakcie" i jakoś rzecz przycichnie. Bo przecież nie jest potrzebna ani Kościołowi, ani nam.

Trzaska zamilkł. Arcybiskup milczał również, pozwalając swojemu rozmówcy na chwilę niepokoju. Uzasadnionego niepokoju. Andrzej zrozumiał, że źle rozpoznał interes hierarchy. W końcu metropolita się odezwał.

– Mam wrażenie, że dopuszcza się pan, panie Trzaska, zasadniczego nadużycia. Próbuje pan wpłynąć na moją decyzję, nie mając do tego ani prawa, ani możliwości. Nie widzę powodu, abyśmy dalej kontynuowali tę rozmowę. Pańskiego brata potraktujemy tak, jak traktuje się każdego innego księdza.

Dobra, księże, pogadamy inaczej.

– Ekscelencjo, ja jednak bardzo nalegam. Niech episkopat nie nadaje temu żadnej oficjalnej formy, ja pojadę na Śląsk, zabiorę Janka, załatwimy mu leczenie, artykuł w „Fakcie" nie pójdzie i nie będzie afery. – Trzaska nawet nie uniósł się z fotela.

– Namawiam pana do zakończenia tej rozmowy, zanim powie pan parę słów za dużo. Ja poniekąd rozumiem pańskie wzburzenie, które zapewne nie wynika z troski o brata, a raczej z troski o pańską karierę, którą konsekwentnie buduje pan na znanym powszechnie fanatyzmie pańskiego ojca – pan ma wszystkie jego zalety, w końcu nazywa się pan Trzaska, a jednocześnie jest pan nowoczesny i pozbawiony wad pańskiego rodzica. Dlatego, mówię, rozumiem pańskie zaniepokojenie i chęć „blokowania" – jak pan to określa – dziennikarskiej aktywności jakiegoś szmatławca. Ale, wybaczy pan, kariera polityczna takiej czy innej rodziny nie może stanowić dla mnie powodu, dla którego miałbym, po pierwsze, pozwolić panu na wpływanie na moje decyzje, a po drugie, dla którego miałbym przekraczać swoje kompetencje, używając rzekomych wpływów w episkopacie. Zegnam pana, panie Trzaska. – Arcybiskup wypowiedział swoją kwestię ze spokojem, po czym wstał zza biurka, dając Andrzejowi znak, że rozmowa skończona. Trzaska nie ruszył się z fotela. Albo będę bezczelny, albo przegram.

– Sądzę, że Ekscelencja powinien jednak mnie wysłuchać. Nie chciałem wcześniej odwoływać się do tego rodzaju argumentów, ale skoro Ekscelencja sam raczył zasugerować, że nie posiadam możliwości wpływania na decyzję Ekscelencji, ośmielam się stwierdzić, że jest nieco inaczej.

Arcybiskup nie usiadł, nie odpowiedział Andrzejowi. Ten, po chwili milczenia, kontynuował.

– Byłem ostatnio u mojego taty. Tata pokazał mi kserokopie pewnych dokumentów. Ich oryginały znajdują się w bezpiecznym miejscu, którego nie znam. W rzeczonych dokumentach przewija się nazwisko Józefa Zęczyka, kapitana Służby Bezpieczeństwa, oraz pseudonim pewnego kleryka, potem księdza, zajmującego dzisiaj poczesne miejsce w hierarchii polskiego Kościoła. Mój tata, który, przyznaję, ma obsesję na punkcie prawdy, zamierza te dokumenty opublikować. Ja natomiast, chociaż również uważam, że opinia publiczna powinna być świadoma takich spraw, sądzę, że jednak decyzję co do takiej publikacji powinien podjąć sam Kościół, nie my, świeccy – chociaż to wir sind die Kirche, prawda?

Ziarkiewicz pozostał zupełnie spokojny, chociaż Andrzej zauważył, że biskup ścisnął szczęki tak mocno, iż zadrgały mięśnie.

– Proszę wyjść – powiedział tylko.

Trzaska wstał z fotela.

– Z Panem Bogiem, Ekscelencjo – powiedział. Wyszedł, spełniając posłusznie życzenie arcybiskupa.

Ziarkiewicz długo siedział w bezruchu, zaciskając tylko szczęki z całej siły i wpatrując się w czarny prostokąt drzwi na białej ścianie. Przypomniał sobie zapomniane i poczuł strach.

– Ksiądz wychodzi?

Proboszcz, w długim płaszczu i birecie, zatrzymał się w drzwiach, usłyszawszy głos swojego wikarego – cudotwórcy. Stał chwilę bez ruchu, wreszcie postawił walizę na podłodze i odwrócił się, by spojrzeć ostatni raz na księdza Jana Trzaskę, na korytarz swojej plebanii w którym przez dwadzieścia lat wieszał palto, odkładał kśynžowsko mycka [1] zzuwał buty i patrzył na mały krucyfiks zawieszony naprzeciwko wejścia. I wzdychał do Jezusa, zmęczony pracą wiejskiego proboszcza.

– Ksiądz wyjeżdża? – ponowił pytanie ksiądz Janeczek.

– No, nic tu po mnie. Wyjeżdżam.

To tak ma wyglądać ten triumf? W złych myślach, które tłumił od roku, z którymi walczył, nie tak to wyglądało. Po prostu – odchodzi, bo on, Janek Trzaska nagle okazał się kimś nadzwyczajnym, przy kim jego proboszczowska mość nie mogłaby już promieniować majestatem? Ale wała, przecież on, Janek, właśnie teraz go potrzebuje! Myślał nawet przez chwilę – co prawda, szybko te myśli odgonił – czyby nie uczynić proboszcza, w akcie pokory – swoim kierownikiem duchowym, którego tak bardzo potrzebował, aby oddzielić to, co zacne, od tego, co podłe w zaszczyconej przez Chrystusa duszy.

Po schodach z piętra, człapiąc, zeszła panna Aldona.

– Farořu, dyć weźće śe aby kůnsek wuštu na droga, jo wům klapšnity zrobja, ja? [1] – powiedziała i nie czekając na odpowiedź, podreptała do kuchni z pętem pachnącej kiełbasy.

Proboszcz westchnął.

– Ksiądz jest tutaj potrzebny, przecież ja nie potrafię administrować parafią! Kto się tym wszystkim zajmie? Zresztą tylko z księdzem mogę porozmawiać… Ja myślałem nawet o jakimś kierownictwie duchowym… – wyrzucił z siebie Trzaska.

– Widzisz, Janek, to nie jest takie proste – odezwał się proboszcz z zaskakującą poufałością. – Mówisz o kierownictwie? Dobra, to słuchaj: nie wiem, co się z tobą dzieje, czy to jest dobre, czy to jest złe, od kogo pochodzi moc, którą masz, też nie wiem. Czuję w sercu, w duszy, że tutaj coś nie gra. A nie mogę przecież przeciwstawić się ludziom ani tobie… To tyle, jeśli chodzi o moje kierownictwo.

– Tylko z księdzem nie mogę porozmawiać, bo księdza… no… nie umiem czytać. Księdza nie widzę. Ja widzę ludzi na wskroś, a księdza nie. Kocika też nie widzę, nie wiem, dlaczego. Innych tak – i wszyscy, których widzę na wskroś, stają mi się odlegli i obcy, bo to jest tak, jakbym ich wszystkich oglądał nago, ale nagością najgłębszą, najintymniejszą, widzę ich obranych z ciała, jakbym był… Bogiem, proszę księdza. To znaczy, to nie ma być bluźnierstwo, tylko porównanie, ksiądz rozumie? – wyrzucił z siebie wikary, podchodząc i chwytając proboszcza za rękę.

Ksiądz Zieliński wyrwał się wikaremu.

– Nie, Trzaska, nie. Nie uwiedziesz mnie. Ja wiem, dlaczego ty nie widzisz mnie i dlaczego nie widzisz Kocika. Mam nadzieję, że się mylę i że Bóg wybrał mnie, abym był dla ciebie tą złą postacią z każdej hagiografii, od której przykrości i zwątpienie dany święty, w tym przypadku ty, znosi z pokorą. Jeśli się mylę, to ktoś może kiedyś doceni, że uwolniłem cię od mojej osoby. Jednak coś mi mówi, Trzaska, że się nie mylę i że to wszystko, co tu się dzieje, nie ma nic ze świętością wspólnego. A w takim wypadku, niech, na Boga, nie ma też nic wspólnego ze mną.

Ksiądz proboszcz Andrzej Zieliński podniósł walizkę, odwrócił się i zszedł po schodkach. Otworzył bagażnik hondy, wrzucił walizkę, wsiadł za kierownicę i nie oglądając się, odjechał.

Pani Aldona wybiegła za nim, dysząc, w wyciągniętej dłoni trzymając owinięte w papier kanapki. Czerwona honda nie zatrzymała się. Księżowska gospodyni wróciła do budynku, wzruszyła ramionami, założyła płaszcz i wymamrotała pod nosem:

– Te klapšnity z wuštym i kyjzům to śe, kapelůnku, zjyće na swašina abo na wjčyeřo, bo faroř tak oroz pojechali, žech byúa juž za ńyskoro. Sam, na byfyju ležům. [1]

Rozejrzała się jeszcze wokół.

- Mantel mům, taška mům, paryzol mům – to jo tyš juž půńda, co tu by da śedźeć… [2]

I wyszła. Ksiądz Jan Trzaska został sam. Cisza dwustuletnich murów otoczyła go szczelnym i ciasnym kokonem, by pęknąć po chwili, rozdarta skrzypnięciem drzwi szafy, z której wyszedł Chrystus. Zaszurał bosymi stopami po podłodze, stanął za księdzem i szepnął mu do ucha:

– Nie martw się, Janie. Tylko ty się liczysz.

Trzaska stał przy oknie, patrząc, jak Aldona mozolnie naciska na pedały, chwiejąc się, jakby każdy obrót kół miał być tym ostatnim. Chrystus położył mu ręce na ramionach.

Zza zakrętu, za którym zniknęła gosposia, wyłoniła się czerwona alfa romeo.

– GT. Nielichy wózek – powiedział archanioł Michał, wychodząc z szafy.

Ksiądz Trzaska, zaskoczony i rozkojarzony, odwrócił głowę do anioła.

– Michałowi zawsze podobały się ziemskie sportowe samochody, co w tym dziwnego? – mruknął Chrystus.

Alfa zaparkowała przed bramą prowadzącą na podwórze fary.

– Jędrek – powiedział ksiądz.

Andrzej Trzaska wysiadł z samochodu, rozejrzał się. Był tutaj raz, w odwiedzinach u brata, nie podobało mu się wtedy, teraz nie podoba mu się jeszcze bardziej. Zasrany, brudny Śląsk, pieprzone Ślązaki, gdzie indziej to by się wszystko nie wydarzyło. Nacisnął przycisk pilota, samochód pisnął, mrugnął i szczęknął dwoma zamkami. Starszy Trzaska ruszył do głównego wejścia plebanii.

Janek w popłochu odwrócił się do Chrystusa.

– Co mam robić? – zapytał przerażony.

Chrystus rozłożył ręce i wydął wargi, po czym schował się do szafy. Za nim wlazł archanioł Michał i zatrzasnął za sobą drzwi. Andrzej nacisnął przycisk dzwonka. Elegancki gong zaśpiewał swój akord i zamilkł. Janek nie ruszał się od stołu, zamarły w bezruchu. Gong rozbrzmiał i zaraz potem braterska pięść załomotała o drzwi.

– Janek, otwórz mi, wiem, że tam jesteś, widzę cię przez okno! – krzyknął.

Młodszy Trzaska dalej tkwił przy stole, wpatrzony w ścianę. Andrzej dzwonił i łomotał do drzwi, hałasując niemiłosiernie.

Rumor zwrócił uwagę młodzieńców, którzy właśnie wychodzili z kościoła. Widząc dobijającego się do drzwi plebanii człowieka, zawrócili, i zamiast opuścić kościelny dziedziniec główną bramą, skierowali się w boczną dróżkę, aby przejść koło fary. Andrzej zauważył ich dopiero, kiedy najroślejszy z trójki zapytał zaczepnie, wysokim, kogucim głosem, lekko rozedrganym już adrenaliną:

– Co tak klupješ, mamlaśe, do tych dźwjyřy? [1]

Andrzej rzucił przez ramię:

– Nie twój interes, hanysie. – I dalej dzwonił i łomota! do drzwi.

– Suchej, gorolu jedyn, dej lepi kśyndzowi pokůj, bo śe poradzymy znerwować zaroski. [2] – Chłopak nie odpuszczał. Trzaska odwrócił się w stronę obrońców wikarego i warknął:

– Gnojku, nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy, bo ci ten nos ujebią, rozumiesz? To mój brat jest i zamierzam go stąd zabrać. Wypierdalać, już!

Na takie dictum chłopcy, zdecydowani bronić swojego księdza przed każdą agresją, ryknęli zachęcające „Lyj gorola, Stańik!" i rozstąpili się na boki, robiąc Stanisławowi miejsce do rozwinięcia ataku. Ten, speszony, rozejrzał się i zrozumiał, że od animuszu, z jakim zaatakuje intruza, zależy jego prestiż. Zsunął więc szybko kurtkę z ramion, rzucił ją w usłużne ręce kamrata i ruszył w kierunku Andrzeja. Kiedy był na schodach, zewnętrzna krawędź stopy Trzaski uderzyła Stanisława z impetem w twarz, w profesjonalnie wymierzonym yoko-geri. Stańik poleciał w tył, bez przytomności, a krew zalała mu twarz, jeszcze zanim głucho jęknęły plecy w zetknięciu z betonem. Kamraty Stasia, chociaż mieli wielką ochotę do ucieczki, wstydzili się siebie nawzajem i zaatakowali. Brak pośpiechu był dobrym wyborem, bo Richat zdążył osłonić głowę przed kopnięciem i chociaż i tak poleciał w tył, to w tym samym momencie Zefel rzucił się na tę nogę, na której Trzaska właśnie stał, kopiąc Ryszarda, i szarpnął ją energicznie. Andrzej stracił jedyny punkt podparcia dla reszty ciała i plasnął pośladkami o najwyższy schodek. Odgłos uderzenia zlał się w jedno z grzmotnięciem pięści – nawykła do štyla od ryla, pyrlika a kilofa [1] robotniczo-chłopska prawica spadła na inteligencką, warszawską szczękę. Trzaska, zamroczony, zdołał tylko odepchnąć napastnika. Zbierał się właśnie do odparcia kolejnego ataku, plując krwią z rozciętych warg, kiedy otworzyły się drzwi i wyjrzał z nich ksiądz Janeczek.

– Zostawcie go, chłopcy, to mój brat. Idźcie do domu – powiedział.

Andrzej stał, opierając się o barierkę i ocierając krew. Napastnicy popatrzyli po sobie, unieśli odzyskującego przytomność Stasia i podpierając go ramionami, jęli się oddalać, rzucając starszemu Trzasce złowrogie spojrzenia. Andrzej odprowadził ich wzrokiem i odetchnął dopiero wtedy, kiedy minęli spokojnie jego zaparkowaną pod bramą alfę.

– Wracaj do Warszawy, Jędrek. Nic tu po tobie – rzekł wikary.

– Jasiu, co ty mówisz… Chodź, pogadamy. – Andrzej odwrócił się i chciał wejść na plebanię, ale stanął, bo ksiądz Janeczek zagradzał mu drogę, wypełniając swoją chudą sylwetką wąską szczelinę, jaką pozostawił, otwierając drzwi.

– Nie, Jędrek. Wracaj do Warszawy – powiedział dobitnie. Starszy Trzaska stał przed bratem bezradny. Ocierał usta, pokrwawił już sobie cały mankiet koszuli i wiedział, że nie może przecież po prostu przemocą wepchnąć brata do środka, wejść za nim, posadzić go przy stole i pogadać, chociaż w każdej innej sytuacji uciekłby się do takiego właśnie zdecydowanego rozwiązania.

– Jasiek, daj spokój… Pogadajmy, proszę cię.

– Nie, Jędrek. Nie mamy o czym gadać. Wracaj do Warszawy, już – odpowiedział mu wikary z mocą i Andrzej nagle zrozumiał, że nic tu po nim. Nic nie zdziała. Janek odszedł bez pożegnania. Szczęknęła zasuwka, zagrzechotał zamek i Jędrek stał znowu przed zamkniętymi na głucho drzwiami. Splunął jeszcze raz krwią w krzaki i poszedł do samochodu. Odjechał, ze wściekłości cisnąc gaz do dechy i rycząc wchodzącym na wysokie obroty silnikiem, odprowadzany złym spojrzeniem wspartego na ramionach kolegów Stanisława, zwanego Stańikjym, któremu ciągle kręciło się w głowie.

Wysłużony passat podskakiwał na wybojach ulicy Rybnickiej i ksiądz Marcin Wielecki miał trudności z utrzymaniem laptopa na kolanach. Nie dało się już jechać szybciej, amortyzatory volkswagena skrzypiały i tłukły się, kiedy kierowca zaliczał jedną wyrwę w asfalcie po drugiej.

– Władek, pospiesz się, do cholery! – rzucał co chwila ksiądz Wielecki, kiedy wzrok zaczepił mu się o zegarek w dolnym rogu komputerowego ekranu. Kierowca robił, co mógł, ale kiedy tylko minęli zjazd na autostradę, utknęli w korku. Kapłan złożył laptop i wyszedł z samochodu, wspiął się na krawężnik i próbował dojrzeć, co jest przyczyną zatoru – jednak nieruchomy sznur samochodów ciągnął się daleko, aż po zakręt. Ksiądz ze złości kopnął oponę passata, kierowca wzruszył ramionami. Po chwili opuścił szybę.

– W radiu mówią, że wypadek był, proszę księdza. I że to jeszcze potrwa z godzinę co najmniej.

Wielecki spojrzał w niebo i podjął decyzję.

– Idę na piechotę. Zaparkuj potem pod kurią, idź sobie na jakiś obiad, ale bądź pod komórką.

Spakował laptop do plecaka i szybkim krokiem ruszył wzdłuż sznura samochodów, wzbudzając radość kierowców – pokazywali sobie palcami dziarsko maszerującego wysokiego, brodatego księdza w sutannie, birecie i z plecakiem. Nie przejmował się tym wcale, zadzwonił do księdza Rafała, donosząc, że będzie za czterdzieści minut, i szedł.

W końcu dotarł do kurii, wpadł zziajany do środka, ksiądz Rafał już czekał. Wielecki rzucił mu płaszcz i biret, wysupłał komputer z plecaka i wbiegł po schodach, przesadzając po trzy stopnie na raz. Przed drzwiami zatrzymał się na chwilę, przygładził ręką potargane włosy, nacisnął powoli klamkę, tak by nie zaskrzypiała – ta odezwała się przeciągłym jęknięciem. Popchnął drzwi i sopran klamki uzupełnił donośny alt suchych zawiasów. Wielecki zamknął oczy, odetchnął głęboko i wszedł do środka.

W sali konferencyjnej gliwickiej kurii zebrał się kwiat polskich następców apostołów. Zjechali prawie wszyscy biskupi ordynariusze, wyłączywszy tych, którym przeszkodziły w tym nadzwyczajne obowiązki lub choroba – ci wysłali swoich sufraganów. Byli książęta Kościoła, jeszcze nie tak dawno wybierający namiestnika Chrystusa na ziemi, wrzucając kartki, które przemieniły się w biały dym nad Watykanem. Byli arcybiskupi znani z telewizji, ulubieńcy dziennikarzy, którzy mieli coś do powiedzenia na każdy temat, i byli ci, których na ulicy nikt by nie poznał, chociaż w istocie rządzili Kościołem w Polsce.

Wszyscy już siedzieli przy długim prostokątnym stole, na którym zapobiegliwi księża obsługujący konferencję ustawili wodę mineralną, ciastka i owoce.

Ksiądz Marcin uśmiechnął się przepraszająco, najciszej jak umiał zajął miejsce przy stole, rozłożył laptop i zaczął szarpać się z kablami od zasilania i multimedialnego projektora, usiłując podłączyć do komputera rzutnik.

Biskup gliwicki, bezpośredni przełożony Wieleckiego, zgromił go wzrokiem, wstał, odchrząknął i zaczął:

– Drodzy bracia w posłudze apostolskiej! Zebraliśmy się na tym nadzwyczajnym zgromadzeniu, aby uporać się z niemałym problemem, który powstał w jednej ze zwykłych, śląskich parafii, w Drobczycach, przy kościele pod wezwaniem Ścięcia Jana Chrzciciela. Sądzę, że wszyscy znamy tutaj z grubsza medialny obraz sprawy, ale, dla jasności sytuacji, obecny tutaj ksiądz Wielecki przedstawi nam wyniki naszego własnego badania problemu, abyśmy mogli łatwo oddzielić prawdę od faktów medialnych.

Ksiądz Wielecki podłączył już projektor, teraz starał się go uruchomić. Biskupi uśmiechali się dyskretnie, ale w końcu powieszony na ścianie ekran rozświetlił się tapetą Windows. Jeszcze kilkanaście sekund biskupi musieli obserwować, jak ksiądz nerwowo przegląda foldery w poszukiwaniu pliku – i w końcu jest, jan_trzaska_prezentacja.ppt, ksiądz kliknął, włączył pokaz slajdów i ekran wypełniło duże czarno-białe zdjęcie prymicyjne księdza Jana Trzaski.

– Od razu przechodzę do rzeczy. Ksiądz Jan Trzaska, syn Andrzeja Trzaski, znanego skądinąd działacza, najpierw solidarnościowego, potem różnych organizacji o charakterze mniej lub bardziej prawicowym… – Klik w spację i na ekranie wyświetla się kolejny slajd, uśmiechniętego Andrzeja Trzaskę za ramiona ściska papież Jan Paweł II, na płycie warszawskiego lotniska.

Arcybiskup Ziarkiewicz wymruczał coś pod nosem, notując parę słów na kartce i podsuwając kartkę do przeczytania towarzyszącemu mu księdzu. Wielecki zrobił pauzę na dwie sekundy, spoglądając na arcybiskupa. Po zgromadzonych przy stole biskupach przebiegł cichy szmer, Wielecki ucieszył się w duszy, że sytuacja została zrozumiana, Ziarkiewicz ostentacyjnie spojrzał w sufit, ignorując jakoby całe poruszenie. Ksiądz kontynuował, czytał wyraźnie, powoli, głosem nużącym i monotonnym:

– Po drugim zawale Andrzej Trzaska zaprzestał działalności politycznej. – Spacja, nowy slajd, dystyngowana, tęga pani profesor. – Matka, Joanna z Rabczyńskich Trzaska, nauczycielka. – Slajd, rodzinne zdjęcie, chudy i wysoki Janek, a obok dobrze zbudowany mężczyzna, mocna szczęka i pewność siebie wypisana na twarzy. Starszy brat Andrzej, biznesmen i polityk. Ksiądz Jan Trzaska po ukończeniu liceum rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, porzucił je po pierwszym roku i wstąpił do seminarium. Seminarium ukończył z doskonałymi wynikami, acz po drodze wyniknęły pewne problemy z dyscypliną. Nie były to – spacja, na slajdzie dokument z pieczęcią seminarium – co warto zauważyć, kłopoty typowe, w stylu nieodpowiednich przyjaźni z kobietami, nadużywania alkoholu, et cetera, lecz raczej buntowniczy charakter, sprzeciwiający się dyscyplinie w nauce i modlitwie. Jak wynika z zapisków ojca duchowego, który opiekował się księdzem Trzaską, razem pokonali te niewłaściwe dla kapłana odruchy; ówczesny kleryk Trzaska skutecznie ćwiczył się w pokorze. Po ukończeniu seminarium rozpoczął studia filozoficzne, które miały zakończyć się doktoratem, przerwał je, kiedy został skierowany do parafii w Drobczycach – spacja, klasycystyczna plebania z osiemnastego wieku, otoczona ogrodem – w której, jak wiemy, pozostaje do dzisiaj…

Przeciągłe spojrzenie na arcybiskupa Ziarkiewicza.

– Jeżeli chodzi o cechy charakteru księdza Trzaski, należy podkreślić przede wszystkim inteligencję i erudycję, po części wyniesioną z domu, w jakim dorastał, po części wrodzoną, po części wypracowaną. Ksiądz Trzaska był niewątpliwie materiałem na doskonałego katolickiego naukowca i jego nauczyciele z seminarium co do jednego zgadzają się, że byli – niektórzy nadal są – przekonani, że nasz ksiądz zostanie wybitnym profesorem i katolickim filozofem. Jesteśmy w posiadaniu pliku komputerowego zawierającego prawie skończoną książkę – spacja, slajd, pierwsza strona eseju – której autorem jest ksiądz Trzaska. W naszej opinii jest to znakomite, chociaż zdradzające jeszcze pewną niedojrzałość i niepotrzebną radykalność sądów, dziełko popularnofilozoficzne. Temperament ksiądz Trzaska miał porywczy, zdarzało mu się tracić panowanie nad sobą i na przykład w towarzystwie świeckich używać języka, hm, zupełnie nieprzystojącego osobie konsekrowanej. Skłonności do nałogów, niewłaściwego towarzystwa – nie zdradzał. Stosunki z kobietami jak najbardziej poprawne, wiemy o paru licealnych sympatiach księdza, które, jak się zdaje, pozostały nawet wtedy w sferze obyczajowej i moralnej przyzwoitości. Od czasu wstąpienia do seminarium żadnych bliskich znajomości nie zawarł, stare przyjaźnie pielęgnował, zachowując jednak odpowiedni dystans, co wszyscy skwapliwie potwierdzają.

Na parafii w Drobczycach obowiązki swoje spełniał jak należało, nie był konfliktowy, proboszczowi okazywał posłuszeństwo i szacunek. W zasadzie nic nie można mu zarzucić.

Zdaje się, że sytuacja, z jaką mamy do czynienia, rozpoczęła się dwudziestego listopada bieżącego roku, w szkole, w której ksiądz Trzaska był katechetą. Młodzież spontanicznie zgromadziła się na szkolnym boisku w czasie godzin lekcyjnych i w wielkim skupieniu wysłuchiwała nauk moralnych księdza. Nauczycielki, które zeszły, aby wezwać młodzież do powrotu do klas, natychmiast same uległy, powiedzmy, czarowi słów, jakie ksiądz Trzaska głosił. – Slajd, niewyraźne zdjęcie zrobione telefonem komórkowym, nad tłumem dzieci zgromadzonych na boisku góruje czarna figurka. – Zdaje się że ksiądz posiada dar zaglądania w ludzkie serca, z relacji wiarygodnych świadków, które są do wglądu, wynika, że ksiądz Trzaska widzi całość człowieczeństwa ludzi, którym się przygląda, tak jak my widzimy fizyczną powłokę.

Po spontanicznym zgromadzeniu w szkole, z którego, jak się zdaje, ksiądz Trzaska po prostu uciekł, przerażony siłą własnych słów, młodzież wróciła do domów i opowiedziała o wszystkim rodzicom. Ci, którzy uwierzyli słowom dzieci, ruszyli na plebanię, aby obejrzeć tego nadzwyczajnego księdza, pozostali przerazili się, że ich dzieci zostały poddane jakiejś manipulacji, udali się na plebanię, aby wyjaśnić sprawę. W każdym razie po kilku godzinach pod drobczycką plebanią zgromadził się spory tłum, poruszony, nerwowy, rozdyskutowany. – Spacja, slajd, zdjęcie parafii, zgromadzeni w grupkach ludzie. – W końcu, sceptycy zaczęli brać górę i ludzie poczęli dobijać się do drzwi plebanii. Otworzył im ksiądz Trzaska osobiście, przemówił i nastrój tłumu zmienił się natychmiast. Podobno, wedle relacji proboszcza, sam widok księdza Trzaski spowodował, że ludzie zamilkli, aby nie uronić ani słowa. Zabrano księdza natychmiast do nieodległego kościoła, postawiono – dosłownie: zabrano i postawiono, ksiądz Trzaska nie szedł, lecz był niesiony na ramionach swoich parafian – na ambonie i przez całą noc, na zmianę, odmawiano różaniec i słuchano nauk księdza. Rano część ludzi odeszła spać, ale zastąpili ich inni, po wikarym nie było znać żadnych śladów zmęczenia, parafia w zasadzie zamarła. Wierni nie szli do pracy, w szkole nie odbywały się lekcje, zajmowano się tylko tymi niecodziennymi rekolekcjami.

Warto zauważyć, że są ludzie zupełnie odporni na charyzmę księdza Trzaski. Dotyczy to zatwardziałych ateistów, którzy, dodatkowo, posiadają głęboką niechęć do Kościoła. Przykładem jest drobczycka nauczycielka matematyki – spacja, slajd, kobieta pod pięćdziesiątkę, trwała ondulacja skręcająca włosy w baranie kędziory – pani magister Kownacka, która poinformowała o całej sprawie dziennikarzy prasy antyklerykalnej. Jednak do tej pory żaden reportaż w tych czasopismach się nie ukazał, niektórzy wręcz twierdzą, że jakiś dziennikarz lub dziennikarka była na miejscu, lecz przeżyła wstrząs i porzuciła swój odrażający fach.

Trzeciego dnia ludzie w końcu zaczęli wracać do swoich obowiązków, zawiązał się też swego rodzaju komitet, który zaczął organizować życie parafii wokół księdza Trzaski. Nieformalnym szefem tegoż komitetu został Gerhard Pikulik, najbogatszy mieszkaniec Drobczyc, właściciel znanego biura podróży Pikulik Reisen, człowiek szanowany, acz pokłócony z Kościołem, prawdopodobnie na tle osobistego konfliktu z proboszczem.

Wtedy też dochodzi do pierwszego uzdrowienia. Posiadamy dokumenty, w których szanowani i w żaden sposób niezwiązani z Kościołem lekarze stwierdzają jednoznacznie, że natychmiastowe wyleczenie Teofila Kocika – slajd, podpisane zdjęcie, Teofil Kocik – z końcowego stadium zakażenia krwi, popularnie nazywanego sepsą lub posocznicą, nie znajduje ani precedensu, ani wytłumaczenia w najlepszej sztuce medycznej. Jeden z doktorów wyraził się obrazowo, że pacjent znajdował się w takim stanie, iż jego wyzdrowienie można nazwać wskrzeszeniem.

Od tego zdarzenia, przed dwoma tygodniami, doszło do przynajmniej dziewięciu potwierdzonych uzdrowień, w tym jednego przywrócenia wzroku ociemniałemu. Według zeznania lekarza okulisty, rzecz nie tylko medycynie nieznana, lecz nawet z medycyną ewidentnie sprzeczna, gdyż był to, podobno, przypadek zupełnej ślepoty, związanej z głębokim uszkodzeniem nerwów wzrokowych.

Należy w tym miejscu stwierdzić jednoznacznie, że na podstawie relacji, które udało nam się zgromadzić, również w krótkim nagraniu fragmentu nauk księdza Trzaski nie mamy żadnych przesłanek do wysunięcia wniosku, że z ust księdza padły stwierdzenia o charakterze nieprawowiernym. Mało tego, w relacjach często przewija się określenie, że ksiądz Trzaska nawołuje do ortodoksji, do „wsłuchiwania się w naukę Kościoła".

W tej chwili sytuacja jest unormowana, ksiądz Trzaska mieszka na plebanii w Drobczycach, skąd wyprowadził się proboszcz, który, chociaż zatrzymał się w Gliwicach i oddał się do dyspozycji biskupa, nie chce rozmawiać o przypadku księdza wikarego. Wydaje się mu jakoś irracjonalnie niechętny, ale konsekwentnie odmawia odpowiedzi na pytania. Dziękuję, to wszystko.

Ksiądz Wielecki powiódł wzrokiem po zebranych. Zadowolony z wrażenia, jakie wywarł na audytorium, usiadł ze skromną miną, zamknął laptop i położył ręce na kolanach.

Projektor rozświetlił ekran niebieskim prostokątem z napisem „no signal", po czym zgasł.

Zapadło milczenie przerywane tylko szeptami, kiedy biskupi, arcybiskupi i kardynałowie konsultowali się ze swoimi sąsiadami i sekretarzami. Gdzieś zaszczebiotał cicho telefon komórkowy, donosząc swemu właścicielowi o nadejściu SMS-a. Arcybiskup Ziarkiewicz rozłożył laptop i po chwili, gdy system się załadował, wystukał szybko na klawiaturze kilkanaście słów. Za jego przykładem poszli biskupi Szydłowski i Kołodziej; dyskretny szum komputerowych wiatraczków i zgrzytnięcia twardych dysków rozległy się nad stołem.

Pierwszy zabrał głos biskup Rydz, ordynariusz diecezji pelplińskiej. Wstał, poczekał, aż ucichną szepty. Biskupi Szydłowski i Kołodziej natychmiast zamknęli laptopy. Arcybiskup Ziarkiewicz zignorował wymowne spojrzenie Rydza i dalej wodził palcem po touchpadzie komputera.

– Moi bracia w apostolacie, drodzy kapłani! – zaczął, a całe audytorium wiedziało już, że biskup Rydz przygotował sobie mówkę. Arcybiskup Michalczewski, metropolita lubelski, uśmiechnął się złośliwie, splatając ręce na wydatnym brzuchu i spuszczając głowę, jak proboszcz zasypiający na nudnym kazaniu wizytującego księdza dziekana. Zabrzmiały stłumione śmiechy, które Rydz zignorował.

– Moi bracia w apostolacie, drodzy kapłani! – powtórzył. – Nikt z nas nie wie i nie może przewidzieć, przed jakimi wyzwaniami stawia nas Pan. Wiemy natomiast jedno – nigdy nie będą to wyzwania łatwe. I teraz my, episkopat polski, stoimy przed takim wyzwaniem. Pan Bóg, przez głosy swojego kolegium kardynalskiego, zechciał w 1978 roku na Stolicę Piotrowa wybrać Polaka. Po śmierci naszego papieża możemy bez przesady powiedzieć, że był to największy pontyfikat od pięciuset lat. Bóg jednak nie przestaje zsyłać nam znaków, które dowodzą, że szczególnie upodobał sobie naszą krainę, ostatni kraj w Europie, który może mienić się katolickim. To z Polski wyjdzie powtórne nawrócenie Europy – i teraz Bóg zsyła nam nową Fatimę, w czyste serce tego młodego księdza wkładając potężny dar. Dar, który może na nowo, przez swe cuda, rozpalić ogień wiary w Europie. Pan postawił nas przed wyzwaniem – możemy, jako episkopat, zachować się małostkowo i małodusznie, przeprowadzić długie, skomplikowane dochodzenie, które i tak skończy się w Watykanie, podczas gdy lud polski z utęsknieniem będzie spoglądał w naszą stronę i – zawiedziony milczeniem lub brakiem entuzjazmu odwróci się od nas -i to będzie porażka, nasza porażka jako pasterzy. Tym razem nie możemy cierpliwie czekać, aż objawienia się zakończą, jak to Kościół zwykł czynić. Nie ma na to czasu.

W związku z tym postuluję, drodzy bracia, abyśmy w trybie nadzwyczajnym zrobili wszystko, co możemy, aby okazać księdzu Janowi Trzasce nasze poparcie. Dla ludu ksiądz Trzaska już jest bohaterem – popatrzcie.

Biskup Rydz wyciągnął z teczki „Fakt". Zręcznie ukrył golusieńką Kasię na ostatniej stronie, która szuka kogoś, kto przytuli ją w te zimne jesienne dni, i rozłożył gazetę szeroko, na artykule zatytułowanym Ksiądz – cudotwórca z Górnego Śląska. Artykuł opatrzono wielkimi zdjęciami drobczyckiej fary, kościoła, księdza Jana i tłumów zgromadzonych na kościelnym placu.

– A teraz spójrzcie tutaj: „Co sądzi o tym Kościół?" – biskup Rydz wskazał palcem na towarzyszącą artykułowi notkę. – Na szczęście, naszym medialnym biskupom udało się powstrzymać tym razem od wypowiedzi w imieniu nas wszystkich…

Arcybiskup Ziarkiewicz uśmiechnął się drwiąco znad klawiatury laptopa, nie odrywając wzroku od ekranu. Towarzyszący mu ksiądz napisał parę słów na kartce, zasłaniając je dłonią, i pokazał kartkę Ziarkiewiczowi, który po przeczytaniu zmiął ją i schował do kieszeni.

– Jednak – kontynuował Rydz – znany krakowski intelektualista, nieco na wyrost określany katolickim, Jan Szepetyński, wypowiada się dla tegoż brukowca w tonie co najmniej sceptycznym, porównując przypadek księdza Trzaski do fałszywych wizerunków Matki Boskiej, ukazujących się co jakiś czas na szybach, szczególnie brudnych. Tak na marginesie, nie wdając się w dyskusję na temat prawdziwości tych rzekomych cudów z Matką Boską, redaktor Szepetyński nie znajduje ani jednego ciepłego słowa dla ludu, który klęka w błocie, modląc się do tych, powtarzam, rzekomych cudów. Zapewne bardziej odpowiadałaby mu postawa mieszkańców Europy Zachodniej, którzy nie klękają nie tylko przez brudnymi szybami, ale nie klękają w ogóle przed niczym. To tak na marginesie. Wracając do przypadku księdza Trzaski, nie muszę chyba dodawać, że uwagi redaktora Szepetyńskiego o „mistyfikacji", „kaczce dziennikarskiej", „autosugestii" i „guślarskiej i zabobonnej religijności ludowej" w świetle raportu, który odczytał nam ksiądz Wielecki, wydają się, mówiąc wprost, kłamliwe.

Przez audytorium przeszedł szmer. Stosunki między biskupami były materią delikatną. Biskup Rydz użył wyrażenia „kłamliwe" pod adresem redaktora Szepetyńskiego, który, jak mawiano, prosi arcybiskupa Ziarkiewicza o pozwolenie na opublikowanie nawet recenzji z dobranocki i który służy arcybiskupowi do głoszenia opinii i poglądów, jakich nie wypada publicznie wypowiadać metropolicie. Jeżeli nie stanowiło to jeszcze casus belli, były to co najmniej demonstracyjne manewry przy wrogiej granicy.

– Jeżeli przyjmiemy, powiedzmy, „wersję" redaktora Szepetyńskiego, ta sama gazeta za tydzień zamieści kolejny, umówmy się – uzasadniony, panegiryk na cześć księdza Trzaski, jednocześnie nie pozostawiając na nas – a przede wszystkim na Kościele – suchej nitki.

– Od kiedy to biskupi mają się kierować opiniami szmatławych gazet, z gołymi babami na ostatniej stronie? – Ziarkiewicz ponuro przerwał Rydzowi.

– Księże arcybiskupie, gazeta jest oczywiście szmatława, lecz w tym przypadku dobrze diagnozuje nastroje społeczne, których nam, pasterzom Kościoła, nie wypada lekceważyć. Mam nadzieję, że arcybiskup Michalczewski zgodzi się ze mną w tej kwestii i ogólnie, z moją opinią na temat sprawy księdza Trzaski.

Pasterze Kościoła, zgromadzeni przy stole, odetchnęli z ulgą, gdyż sytuacja nareszcie wydała im się klarowna. Nie była jasna tylko dla młodego księdza, jednego z sekretarzy sufra-gana archidiecezji wrocławskiej. Żółtodziób zapytał swojego kolegę, dlaczego nagle zapanowało takie poruszenie. Korzystając z faktu, że siedzą przy samym końcu konferencyjnego stołu, a ich preceptor zajęty jest dumaniem nad tym, czy siostrom prowadzącym ośrodek dla upośledzonych lepiej kupić mercedesa vito czy forda transita, i nawet ukradkiem przegląda schowane między notatkami oferty salonów samochodowych, starszy kolega, zaczął szeptem referować polityczny rozkład sił w Konferencji Episkopatu:

– Sprawa jest prosta. Większość biskupów nie skłania się ani ku stronie postępowej, ani ku stronie konserwatywnej, czasem nawet podważając zasadność dokonywania takich podziałów. Kiedy mają zająć stanowisko w konkretnej kwestii, są jednak często sparaliżowani decyzyjnie, gdyż z tajemniczych powodów zależy im na utrzymaniu jakiejś dziwnej równowagi między siłami postępu i reakcji, których, jakoby, wcale nie ma. Dlatego zwracają bardzo dużą uwagę na środowisko Ziarkiewicza, jednoznacznie identyfikowane jako postępowe, oraz na środowisko arcybiskupa Michalczewskiego, czyli na konserwatystów. Sprawa wygląda inaczej, kiedy chodzi o kapowanie es-bekom na swoich braci w kapłaństwie, tutaj podziały przebiegają w poprzek podziału na tradycjonalistów i postępowców, ale w kwestii księdza Trzaski to ten podział jest istotny. Niewiele ich obchodzi meritum, zastanawiają się tylko, kogo poprzeć. Stanowisko Ziarkiewicza znamy z gazety, wiemy więc też, niejako automatycznie, jakie będzie stanowisko Michalczewskiego. Biskupi odetchnęli z ulgą, gdyż uznali, że skoro Rydz, który generalnie uchodzi za nieformalnego przywódcę „Bagna" i dlatego jego pozycja jest dalece silniejsza, niż wskazywałoby na to jego formalne miejsce w hierarchii…

– Bagna? – zapytał młody ksiądz

– Nie uczyli cię w seminarium historii? No to ja cię też nie będę uczył. Poszukaj sobie, w rewolucji francuskiej. A więc, kiedy biskup Rydz zaatakował Ziarkiewicza, uznali, że w tym przypadku popieramy konserwatystów i ucieszyli się, że już wiedzą, co robić. Teraz wystarczy, że Michalczewski zabierze głos, i sprawa będzie jasna.

Arcybiskup Michalczewski nie spieszył się wcale. Przejrzał spokojnie swoje notatki, nie zwracając uwagi na wyczekujące spojrzenia hierarchów. W końcu, po paru minutach podniósł wzrok i udał zdziwienie, że tylu ludzi mu się przygląda. Poprawił okulary, podnosząc je z czubka nosa wyżej. Młody ksiądz, który właśnie został pouczony w kwestii polityki w episkopacie, prawie zakrztusił się ze śmiechu, gdyż arcybiskup gestu podniesienia okularów dokonał środkowym palcem, w wyniku czego dłoń ułożyła mu się w gest powszechnie uznawany za obelżywy. Konserwatywny biskup tego nie zauważył. Zabrał głos:

– Nie próbuję podawać w wątpliwość prawdziwości raportu, który przedstawił nam ksiądz… – biskup zawiesił głos, dając do zrozumienia, że nie pamięta nazwiska.

– Wielecki – powiedział ksiądz Wielecki z wyrzutem.

– Wielecki. A więc, zakładamy teraz, że wszystkie opisane wcześniej sytuacje miały rzeczywiście miejsce. Skąd jednak wiemy, kto stoi za tą serią cudownych zdarzeń? Czy optymistycznie zakładając, że cuda te dokonywane są Boską mocą, nie okazujemy się, jakby to powiedziała młodzież, skończonymi naiwniakami?

Młodzież, która tak by powiedziała, doczekała się już wnuków, księże arcybiskupie – pomyślał sekretarz biskupa wrocławskiego.

Arcybiskup Ziarkiewicz spojrzał znad okularów na swego głównego protagonistę i nie prosząc o udzielenie głosu, powiedział:

– Ksiądz arcybiskup Michalczewski, nasz inkwizytor, oczywiście raczył uznać owe rzekome cuda za efekt działalności szatana, którego ksiądz arcybiskup zapewne imaginuje sobie jako włochatego stwora z rogami i ogonem.

– Niechże sobie Ekscelencja daruje złośliwości – uciął Michalczewski.

– Dobrze już, dobrze. Zwłaszcza że wydaje mi się, iż różniąc się co do diagnozy, zgodzimy się w kwestii zalecanej kuracji. Moim zdaniem, należy zachować jak najdalej idącą powściągliwość w wyrażaniu opinii na temat sprawy księdza Trzaski, zalecić wiernym ostrożność w zwracaniu się do rzeczonego księdza, a samego księdza Trzaskę skierować do jakiegoś odosobnionego klasztoru, aby do czasu wyjaśnienia sprawy poświęcił się modlitwie.

– Zgadzam się – powiedział krótko arcybiskup Michalczewski, nie znajdując przyjemności w napawaniu się tembrem własnego głosu.

– No to się mają biskupi z pyszna teraz – wyszeptał nauczyciel polityki młodemu księdzu do ucha. – Siły postępu i reakcji zwarły szeregi w opozycji do umiarkowanych. Tak było, ale nie w Kościele, tylko w Niemczech, i to osiemdziesiąt lat temu. Chociaż i u nas, poniekąd, jak się różni dziennikarze zabrali za lustrowanie biskupów.

– O czym ksiądz znowu mówi? – odszepnął księżyk w przestrzeń, półgębkiem, nie odwracając wzroku od przemawiających następców apostołów i poprawiając mankiety koszuli, wystające elegancko spod rękawów sutanny.

– No, nieważne, nieważne. Ważne, patrz teraz, chłopcze, jak się będą biskupi dusić i gotować, cóż by tu zrobić, skoro już nie trzeba dbać o równowagę, a trzeba podjąć decyzję co do meritum. Nic nie zrobią, nie ma szans, nie postawią się Michalczewskiemu i Ziarkiewiczowi razem wziętym – a oni, swoją drogą, muszą być nieźle zdziwieni swoją koalicją – szeptał dalej cicerone po krętych ścieżkach kościelnej hierarchii.

Księża biskupi, arcybiskupi i kardynałowie zaczęli wszyscy naraz przemawiać, ktoś podniósł głos, ktoś uderzył dłonią o blat.

Dwaj księża sekretarze pomocniczego biskupa diecezji wrocławskiej wymknęli się na korytarz, korzystając z zamieszania, ignorowanego przez ich preceptora, który podjął już decyzję, że siostrom kupi forda, bo mercedes jednak nie przystoi, a teraz między notatkami ukrył tomik z esejami Chestertona i czytał sobie, uśmiechając się pod nosem, co jego bracia w biskupstwie interpretowali jako nieme komentarze do toczącej się dyskusji.

Starszy ksiądz sięgnął do kieszeni sutanny i wyciągnął paczkę marlboro. Zapalił, otwierając na oścież okno na korytarzu.

– Wie ksiądz – odezwał się nowicjusz – kiedy po krawatowym tygodniu w seminarium, po ostatniej nocy przespanej w krawacie na szyi, w katedrze zakładałem sutannę na obłóczynach, myślałem sobie, że razem z tym krawatem zostawiam świat krawaciarzy. Wie ksiądz, spory, politykę, układ sił, wszystko to… A tutaj, nasi pasterze, oni zachowują się tak… No, rozumie ksiądz. Tak światowo. Jak oni, jak świeccy, jak politycy.

– A coś myślał? Ze od święceń biskupich człowiekowi wyrastają skrzydła anielskie?

– No, nie, ja wiem. Ale gdzie w tym wszystkim jest Duch Święty, proszę księdza?

– Synek, a co ty sobie wyobrażasz, że Duch Święty miałby wlecieć do tej sali pod postacią gołębicy i pouczyć biskupów, co zrobić ze sprawą księdza Trzaski, potem skrzydłem białem wskazać, który biskup jest agentem SB, a przy okazji jeszcze zalecić, że wszystkie komputery na parafiach powinny działać pod Linuxem, albowiem tylko open software miły jest Panu?

Młody ksiądz zaśmiał się cicho.

– Ksiądz sobie żartuje, ale przecież nie o to mi chodzi. Żeby jakaś jednomyślność była, żeby oni nie myśleli o polityce, o konserwatystach i postępowcach, tylko o tym, wie ksiądz, gdzie jest prawda i co jest rzeczywiście miłe Panu.

– Widzisz, chłopie, jakbyś studiował historię, tobyś wiedział, że Duch Święty potrafił działać nawet przez papieża Borgię, Aleksandra VI. I wyobraź sobie, że to ten łajdak Borgia na papieskim tronie zrealizował wolę Ducha Świętego, a nie święty szaleniec Savonarola. Spiritus Sanctus poradził sobie doskonale ze sprawowaniem opieki nad Kościołem, rządzonym przez takich gagatków w purpurze, że nasi biskupi, acz swoje za uszami mają, to przy nich chodzące świętości. Chłopie, ty się dziwisz, że tam, na tej sali, tak ważną rolę grają ludzkie namiętności, niechęci, żądza władzy, pycha. A dziwić się należy raczej temu, że mimo tych ludzkich cech – bo przecież tam ludzie siedzą, nikt inny – wśród zgromadzonych na tamtej sali biskupów czasem, może rzadko, udaje się coś, co żądzę władzy i pychę przerasta. Zatem ćwicz się, chłopcze, w pokorze i uwierz, że niewykluczone jest, że nasi biskupi podejmą decyzję taką a nie inną za sprawą Ducha Świętego właśnie. No, a teraz wracajmy, zanim stary się połapie, że nie notujemy -powiedział, po czym zgasił papierosa na parapecie i wyrzucił niedopałek za okno, na zaniedbany trawnik.

Wrócili do sali konferencyjnej. Starszy ksiądz zajął się przeglądaniem notatek i obmyślał sprawozdanie, które będzie musiał sporządzić dla ordynariusza, młodszy zaś przysłuchiwał się dyskusji i z całych sił starał się uwierzyć w obecność Ducha na sali.

Ksiądz Janeczek siedział w kuchni, w której od odejścia panny Aldony w zlewie piętrzyły się stosy naczyń. Na farze było przeraźliwie zimno, bo wikary nie potrafił dobrze napalić w starym węglowym piecu centralnego ogrzewania w piwnicy. Zaraz po tym, jak rozpalił, piec rozżarzył się do czerwoności, a woda w rurach zawrzała, by po godzinie ostygnąć zupełnie. Dał więc sobie spokój i od dwóch dni siedział w zimnie.

Na stole, obok kubka z gorącą kawą – na szczęście obsługa czajnika elektrycznego nie wymagała lat doświadczenia – leżało pismo z kurii, które przyszło dzień wcześniej. Biskup poleca mu udać się do klasztoru kamedułów na Bielanach. Tej nocy, o trzeciej nad ranem – to zaraz – zostanie podstawiony samochód z kierowcą, który zawiezie księdza do klasztoru, gdzie odda się ksiądz modlitwie i postowi, aż do czasu wyjaśnienia sprawy i podjęcia decyzji.

Był cholernie zmęczony. Wyczerpany. Bycie prorokiem jest nawet bardziej absorbujące niż bycie wikarym i katechetą. Jezusa i archanioła Michała nie widział od tygodnia, od odejścia proboszcza i gospodyni. Zniknęli bez słowa, moc została -uznał więc, że to próba dla jego charakteru i ma po prostu robić to, co wcześniej. Codziennie wstawał rano, szedł do kościoła i modlił się przez cały dzień, jedząc tylko to, co przynieśli wierni. Czy ma być posłuszny Kościołowi, czy Jezus, który przyszedł do niego osobiście, chciałby, żeby pojechał do kamedułów, czy raczej dalej robił to, co teraz? Może powinien założyć zakon żebraczy, wyjść zaraz z plebanii, zabrać tylko płaszcz, chodzić od domu do domu i nauczać.

Miał kiedyś kumpla, fizyka. Chłopak robił doktorat na uniwerku, jako ekstern, i utrzymywał się, ucząc fizyki w liceum. Opowiadał mu, jak dziwacznie się czuje, wykładając dziatwie szkolnej obraz świata – może nie fałszywy, ale bez wątpienia niekompletny, anachroniczny, słowem – nieprawdziwy. A to była tylko fizyka, a on, kapłan, ma iść i wykładać ludowi, który wierzy w każde słowo z jego ust bardziej niż papieżowi, kardynałom i biskupom razem wziętym, prawdy, które się właśnie zdezaktualizowały, dalece bardziej niż newtonowska fizyka.

Zacisnął dłonie na emaliowanym kubku – czyżbyś właśnie, Janek, powiedział sobie, że nie wierzysz w to, co było treścią życia? W niezacieralne znamię kapłańskie też nie wierzysz? To nie kwestia wiary – opowiedział nieobecny Chrystus – ty już w nic nie musisz wierzyć, ty wiesz.

Na placu przed plebanią zaskrzypiał śnieg pod kołami samochodu.

Jezus powiedział, że ten Kościół – jednak – jest jego Kościołem, więc zrobię to, co mi Kościół nakazuje. Ze zmęczenia, ze strachu czy z posłuszeństwa, nieważne.

Ksiądz wstał od stołu i wyszedł przed plebanię. W zielonym oplu szyba od strony kierowcy zjechała na dół, otyły mężczyzna za kierownicą zapytał:

– Ksiądz Trzaska? Do Krakowa mam zawieźć.

– Tak, tak. To ja – odpowiedział ksiądz, podszedł do samochodu, otworzył drzwi i wsiadł do środka.

Nawet kuria, szukając człowieka do załatwienia takiej dyskretnej sprawy, jak przewiezienie jednego chudego wikarego ze Śląska do Krakowa, trafia nieodmiennie na ten charakterystyczny typ – faceta od wszystkiego. Miejsce pracy? Samozatrudniony. Działalność gospodarcza, PUH „Grażyna"(od imienia żony, szanowna pani), Ziębal Jerzy, ulica taka a taka, numer, czterdzieści cztery sto trzydzieści trzy, Drobczyce. Firma, mieszcząca się w czarnej saszetce, dzieląca ten i tak ciasny Lebensraum z telefonem komórkowym i zdjęciami dzieci. Na lewy nadgarstek malowniczo zsuwa się złota bransoletka krzykliwego zegarka, na włochatym karku wisi złoty łańcuch. Samochody z Niemiec sprowadzam, na życzenie, każdy model i typ. Wiesz pan, to jest bezwypadkowe auto, troszkę tylko puknięte było w lewy tylny błotnik, no przytarte dosłownie, dajesz pan dychę i jeździsz pan, nic tylko wachę lać i jeździć. Jaka szpachla, coś pan? Mówię przecież, że bezwypadkowe, puknięte tylko w lewy tylny, no i co z tego, że numery szyb się nie zgadzają. Panie, coś pan jest, kontrola jakości? Takie są numery, bo takie w fabryce dali. Piękny wóz. Niemiecki. Niezawodny. Jak masz pan lekką nóżkę, to piątkę na sto weźmie, nie więcej.

To takie piękne, poprawiać świat. Na lawecie jedzie spalony wrak forda focusa, a on, Ziębal Jerzy, zamieni ten śmieć w piękny samochód. Albo zawiezie busikem dwanaście osób do roboty, do Włoch, na plantację, jeden kurs starą renówką, a kasa jest. Jeździł kiedyś na taryfie, ale dał se spokój, bo kasa to jest gdzie indziej. Rano szczotkuje pelerynkę z włosów spadającą na kark, przeciera siwiejący wąs i przytyka do ucha komórkę – że jak, laguna jest do wzięcia? Rocznik zero jeden? Ile dam? No, jak za lagunkę, to dwie dychy dam. Ze jak? Wiesiek, czyś ty oszalał, co ty, kumpla chcesz oszwabić? Mówię, że dwie dychy dam.

A w niedzielę pakuje żonę i obie córki do najładniejszego z samochodów, jakie w danej chwili stoją u niego na placu, i jedzie powoli do kościoła, zadowolony, kiedy dobiegają go słowa, że Ziębal znowu nowym autem. Albo: tyn gorol zaś tym nowym autym. Na ofiarę daje często i obficie, na kolędzie sam zawsze jedzie po księdza i odwozi go z powrotem na plebanię, napoiwszy uprzednio i nakarmiwszy – bo wie ksiądz, ja tam chcę z księdzem i Panem Bogiem dobrze żyć. Jak trzeba było chodnik nareperować – załatwił betoniarkę. Łamały się gałęzie na cmentarzu – zwyżka będzie, proszę księdza, na jutro. Ja z wszystkimi chcę dobrze żyć, chyba że mi który na odcisk nadepnie. Wtedy zgnoję.

Więc skoro sam biskup proszą, żeby zawieźć wikarego do Krakowa, to w ogóle nie ma o czym gadać. Nic ksiądz nie płaci. No chyba że tak, skoro to kuria, to przyjmę, i jakoś się dołożę potem księdzu, jak ksiądz będzie ten remont dachu robił.

I takim Jurkom Ziębalom on, ksiądz Jan Trzaska, ma głosić Dobrą, ale fałszywą Nowinę. Jerzemu Ziębalowi ma wytłumaczyć, że Nowe Przymierze się przeterminowało, jak Stare, i teraz przyszedł czas na Przymierze Najnowsze. Jerzemu Ziębalowi ma to wytłumaczyć, człowiekowi, dla którego chrześcijaństwo mieści się w nawach kościoła i tam je należy raz w tygodniu odwiedzać – ale nie ma ono, oczywiście, żadnych związków ze światem motoryzacyjnych handlarzy. Bezwypadkowy, proszę pana, w Rajchu jeździł nim jeden dziadek, tak, przebieg autentyczny, to jest, proszę pana, super okazja. Panie Ziębal, musimy wejść na następny stopień wiary, gdyż ukazał mi się Chrystus.

Kiedy wikary zamilkł po wejściu do samochodu, Ziębal czekał, z szacunkiem, aż ten się odezwie. Ksiądz jednak milczał, więc kierowca w końcu zapytał:

– No, zaraz – jakieś bagaże ksiądz pewnie bierze, czy coś takiego?

– Nie, nic mi nie trzeba.

– Jedźmy.

Ksiądz zapiął pasy. Grubas wrzucił wsteczny, stękając odwrócił się w fotelu, usadowił na prawym pośladku i oparł dłoń o siedzenie pasażera, sapnął i zaczął wycofywać.

Trzask gniecionej blachy i pękających szyb. Cisza. Paniczny oddech, łapczywie wciągane powietrze, czuje, jak pasy bezpieczeństwa gniotą mu żebra. Nadęta poduszka powietrzna po orgazmie wybuchu zmieniła się w zużyty flak.

– Nic księdzu nie jest? – zapytał Ziębal, kiedy doszedł do siebie.

Ksiądz Janeczek pokręcił głową, wciąż niezdolny do powiedzenia czegokolwiek. Kierowca wytoczył swoje cielsko z samochodu. W prawym boku jego prywatnej astry tkwił zgnieciony przód czerwonej tigry, z której wyskoczyła młoda, przystojna dziewczyna i zupełnie ignorując grubasa, podbiegła do księdza Janka.

– Nie może ksiądz nigdzie odjechać. Niech ksiądz wysiada! Widziałam, jak ksiądz wyjeżdża, i musiałam księdza powstrzymać! – krzyczała.

Ksiądz Janeczek poznał ją – dziennikarka, Małgorzata Kiejdus, z „Fikcji i Mitów".

– To co, że niby specjalnie pani uderzyła w mój samochód? – zapytał Ziębal, czerwieniejąc ze złości.

Ksiądz wysiadł. Na masce pojawiły się płatki śniegu.

– Pierwszy śnieg w tym roku – powiedział.

– Niech ksiądz patrzy, ona tam stoi – wskazała dziennikarka, niepotrzebnie, bo ksiądz Janek już wiedział, o co chodzi.

W ciemnościach przecinanych tylko słabym światłem latarń, na poboczu asfaltowej drogi, stała chudziutka dziewczynka w niebieskim płaszczyku założonym na szpitalną pidżamę. Płatki śniegu, które najpierw objawiały się na wysokości pomarańczowych żarówek ulicznego oświetlenia, nieprześladowane wiatrem zsuwały się spokojnie na Anulkę, spoczywając na jej ramionach i głowie, i umierały powoli, wsiąkając w niebieską wełnę palta i w rozczochrane włosy.

Ksiądz Trzaska pierwszy raz widział dorosłą czternastolatkę. Dorosłą, bo świadomą śmierci, która nieuchronnie nadejdzie, za kilka, może za kilkanaście tygodni. Świadomą swojej słabości, swojego ciała, które samo się niszczy i pożera. Świadomą wszystkiego, czego w życiu już nie zobaczy i nie poczuje. Pocałunków, wakacji nad morzem, nowych sukienek i filmów w kinie. Dotyku mężczyzny i obiadów w restauracji, smaku wina i papierosów, porażek i zwycięstw, białej i czarnej sukni, bólu rozrywanego dziecięcą główką krocza. Anulka. To imię, dziecięce imię, którego już nie zdąży zmienić, po stokroć tłumacząc mamie (ojca nie zna i już nie pozna), że nie nazywa się Anulka, tylko Anna, albo Ania, i tak należy się do niej zwracać. Anna.

– Musi ksiądz ją uratować! Ksiądz może ją uzdrowić! Ja byłam, proszę księdza u spowiedzi, nawróciłam się, już nie pracuję w „Fikcjach", niech to ksiądz dla niej zrobi.

– Księże, zostawmy tę wariatkę. Niech ksiądz wsiada, dowieziemy się jakoś do mnie do domu, zostawię opla i pojedziemy mercem, do Krakowa niedaleko, autostradą w półtorej godziny będziemy na miejscu. Opony zimowe mam, to i śnieg nam nie straszny – mówił Ziębal, myśląc o tysiącu złotych polskich, który właśnie wymykał mu się z rąk, z każdym słowem tej wariatki. Zbliżył się do kapłana, otworzył drzwi opla i spróbował wepchnąć księdza do środka.

Ksiądz Janeczek był od niego o jakieś pięćdziesiąt kilogramów lżejszy i słabszy. Jednak ani grube jak konar łapsko, ani beczkowata klatka piersiowa i brzuch nie zdołały przesunąć księdza chociażby na milimetr.

– Co? – zdumiał się grubas i nagle, jak kafarem uderzony potężnie w pierś, przeleciał przez drogę i runął do rowu. Po chwili zaczął się z niego gramolić, sapiąc i pojękując, a ksiądz biegł już do stojącej przy drodze dziewczynki, porwał ją w ramiona – nie ważyła więcej niż trzydzieści kilogramów – i zaniósł do domu.

– Nie jadę, rozmyśliłem się – rzucił po drodze do przerażonego kierowcy, który i tak uznał, że sprawa jest śliska i należy się z całej tej historii czym prędzej wyplątać.

Janek szedł na plebanię, tuląc kościste ciałko, dziewczynka, w odruchu instynktownego zaufania objęła księdza za szyję. Dzięki ci, Jezu, kimkolwiek jesteś, Bogiem, duchem, człowiekiem – dzięki ci za dar naprawiania świata. Do fary dobiegł, otworzył drzwi kopnięciem i wpadł do kuchni. Przytrzymując chore dziecko jedną ręką, drugą zrzucił wszystko ze stołu. W domu tak zimno, a ta mała taka zmarznięta. Pomyślał o piecu i woda w rurach zabulgotała gorącem, a żeliwne kaloryfery, szczyt nowoczesności z ostatnich lat panowania cesarza Wilhelma, stęknęły i zajęczały rozprężanym, nagrzewającym się żeliwem. Z pomocą Małgorzaty, która pobiegła za nim, ksiądz umieścił Anulkę na blacie. Położył dłonie na rozpalonym czole dziewczynki.

– Zabrałam ją z hospicjum. Musi jej ksiądz pomóc – powiedziała Małgorzata.

Ksiądz Jan Trzaska zamknął oczy i poczuł, gdzie tkanki, spaczone piętnem grzechu pierworodnego, zbuntowały się przeciwko swemu Stwórcy, aby koronę Jego stworzenia zgiąć, skręcić, umazać wymiocinami, niech zdycha we własnym gównie, ta kupka błota, rozwodnionej gliny, ścierwo obdarzone duchem. Niech nie umiera, niech zdycha, niech jej forma rozmyje się w potwornych deformacjach, naroślach i guzach, niech wyje.

Kapłan uspokoił więc mnożące się zepsute komórki, wygładził je, przywrócił na ich dawne miejsce. Naprawił świat, dając tej dziewczynce życie, którego nie miała prawa mieć.

Ania otworzyła oczy.

– Będę żyć, ciociu – powiedziała.

– Ano będziesz, dziewczę, bo ksiądz Janek cię uzdrowił – powiedział siedzący na szafie Jezus. Machał nogami w sandałach, obok, opierając pośladki na piętach i obejmując kolana ramionami, kucał archanioł Michał.

Wikary zemdlał.

Kiedy otworzył oczy, zobaczył nad sobą twarz Kocika. Teofilu, Teofilu, uwolnili cię od kruka, ty pomożesz uwolnić innych.

– Obudził się – powiedział Kocik.

Silne ręce uniosły księdza do pionu. Poczuł, że ma związane ręce i nogi, a w ustach knebel.

Rzucił się, szarpnął, zawył bezsilnie przez dławiący go gał-gan. Oprócz Teofila Kocika trzymało go dwóch mężczyzn odzianych w robocze drelichy, w kaskach górniczych z lampkami. Twarze i dłonie mieli czarne od węgla. Wzięli go za ramiona i nogi i wynieśli z fary, i ułożyli na tylnym siedzeniu zaparkowanego pod schodami dużego fiata. Siedli z przodu, Kocik siadł z tyłu, obok księdza.

– Ksiądz się nie martwi, ta kobieta i dziewczynka są bezpieczne, u moich gospodarzy nocują. Jedziemy! – rzucił do kierowcy.

Porwali go, aby zamknąć w jakiejś luksusowej klinice, gdzie będzie leczył chore dzieci prominentów. Zrobią z niego medyczny automat, założą spółkę „Priest-Med Sp. z. o.o." i będą kasować po dziesięć tysięcy za korekcje plastyczne, sto tysięcy za cukrzycę i milion za raka i białaczkę. Może nawet dostanie zielony fartuch, jak doktorzy w telewizyjnych serialach? I maskę. Ale i tak wszystko pozostanie tajne, przecież nie można legalnie więzić człowieka. Zrobią mu więc złotą klatkę pełną wszelkich wygód, ale odetną go od świata. Albo zaszantażują karierą brata lub życiem ojca…

Szarpnął się w więzach. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że przecież czuje intencje swoich dręczycieli. Nie chcieli go skrzywdzić.

Kocik nachylił się nad księdzem i wyciągnął spod kurtki zawiniątko.

– Mam paczkę, mam tu hostie, ale takie, że one jeszcze nie są Panem Jezusem, proszę księdza, ale mam też puszkę, potem będzie potrzebna – powiedział wariat z przekonaniem.

Ksiądz niczego nie rozumiał. Silnik starego rzęcha zakaszlał i odpalił, wycieraczki z chrzęstem starły cienką warstwę śniegu. Ruszyli. Reflektory oświetlały rój wirujących płatków, jechali we mgle, koła samochodu, obute w łyse opony, tańczyły na śliskiej drodze, jednak kierowca był wprawiony w prowadzeniu w takich warunkach. Trwało to może dwa kwadranse. Z szosy odbili w boczną drogę, kierowca wyłączył światła i dalej jechali po omacku. Samochód się zatrzymał.

– Jerůna, na tym śńygu bydźe śladyšúo uźfeć, jakby tu ftoś přiloz… [1] – powiedział jeden z górników.

– Ńy fandzol, Zefel, yno bier kapelůnka za šúapy i drap na gruba lecymy. Kocik, pozamykej auto, kluče moš we stacyjce, i lec za nami [2] – odparł drugi.

Ksiądz Janek nie wyrywał się w ogóle, górnicy wyciągnęli go z samochodu i położyli delikatnie na śniegu, po czym nożycami rozcięli siatkę płotu. Chwycili księdza, przecisnęli się przez dziurę i przez pokryte śniegiem pole truchtem ruszyli ku majaczącym w wątłym świetle latarń zabudowaniom. Kocik zamknął samochód i ruszył za swoimi kamratami.

Dobiegli do pokrytego obłażącym tynkiem muru, postawili przy nim księdza.

– Moš te halby? [3] – zapytał wyższy i tęższy z górników, nazwany przez kolegę Zeflem.

Kocik wyciągnął spod kurtki dwie butelki absolwenta. Zefel wziął wódkę, wysunął konspiracyjnie głowę zza węgła, rozejrzał się, dobiegł do ścieżki i ostentacyjnie nonszalanckim krokiem poszedł do cechowni. Po paru minutach wyjrzał z drzwi, uniósł kciuk. Kocik z drugim górnikiem podnieśli księdza Janka i pobiegli do cechowni, przemknęli się przez nią, nie zatrzymując ani na chwilę, dobiegli do windy w szybie, zamknęli za sobą zasuwane drzwi.

– Kapelůnek to ponoć pjyršy roz we šole śedzům, pra? [4] – zapytał mniejszy górnik.

Ksiądz wikary odpowiedział jęknięciem przez knebel. Kocik wyciągnął z kieszeni scyzoryk, przeciął więzy i knebel.

– Przepraszam, żeśmy księdza związali, ale nie było czasu. Trzaska roztarł zdrętwiałe przeguby.

– Gdzie mnie zabieracie? O co chodzi w tej farsie? – zapytał.

– Zobaczy ksiądz. Uleczymy księdza, naprawdę. Jeszcze trochę cierpliwości. Ale niech ksiądz założy drelich, żeby się ksiądz nie rzucał w oczy.

Winda zatrzymała się. Wikary zmieni! suknię duchowną na robocze spodnie, kraciastą koszulę i kurtkę. Górnicy założyli księdzu i Kocikowi kaski. Ruszyli przez chodniki i wyrobiska, wśród błyszczącej czerni ścian, stempli i szalunków, mijając nielicznych górników. Po dziesięciu minutach szybkiego marszu zatrzymali się. Zefel sięgnął za stary, gruby jak pień dębu stempel i wymacał za nim żelazną wajchę, szarpnął ją i wąski kawałek ściany między elementami podsadzki okazał się stalowymi drzwiczkami, na których zamontowano cienką warstwę skały, tak że drzwi wtapiały się zupełnie w otoczenie. Otwarte przejście odsłoniło niski korytarz, którym poruszać dało się zapewne jedynie na czworakach. Zapalił czołową latarkę i wpełzł do korytarza, za nim ksiądz, Kocik i drugi górnik, który nie odwracając się, zamknął nogą drzwi do tajemnego przejścia. Powietrze było stęchłe i śmierdzące, jednak inaczej, niż mógłby się tego ksiądz Janek spodziewać w kopalni. Nie śmierdziało tak, jak śmierdzi stara maszyna, spalonym olejem, zetlałą izolacją przewodów, nie śmierdziało fabryką, śmierdziało raczej tak, jak cuchnie zasiedlona przez meneli poczekalnia na prowincjonalnym dworcu, chociaż bez nuty przetrawionego alkoholu. Woń ludzkich odchodów, niemytego ciała i resztek jedzenia była ledwie wyczuwalna, chociaż gęstniała powoli, w miarę jak posuwali się chodnikiem.

Słabe światełko latarki nagle zsunęło się z ścian i spągu, wpadło w przestrzeń i mdłą poświatą rozświetliło niewielką kawernę, która znajdowała się przy końcu chodnika.

– Fater, to jo, Jůsef, syn Půndźaúka, je zy mnům Koćik, co go znoće juž, Walek, syn Środy, i tyn kapelůnek, o kerym my wům godali. [1]

– Kommen Sie – odezwał się charkotliwy głos.

Wpełzli do środka. Kawerna nie miała więcej niż metr i siedemdziesiąt centymetrów wysokości, a przy tym nie była większa niż przeciętny pokój w mieszkaniu. Pod jedną ze ścian w węglowej skale wykuta była nisza, która mieszkańcowi kawerny służyć musiała za pryczę, po drugiej znajdował się krótki chodnik kończący się małym wyrobiskiem, przy wyjściu stały trzy stare drewniane wiadra pełne węglowych grud.

Mieszkaniec komory siedział na pryczy. Kiedy światło latarki Gerda spoczęło na nim, ksiądz Janek musiał wytężyć oczy, aby odróżnić jego postać od otaczających go ścian, gdyż był prawie jednolicie czarny. Błyskały jedynie białka oczu, paznokcie i nitki nieuczernionej węglowym pyłem siwizny w długich, skołtunionych włosach, łączących się z patriarchalną brodą. Razem zarost i włosy okalały grzywą tę małą głowę. Jego spodnie i kurtka zmieniły się w szmaty. Teraz, setki razy połatane, powiązane ze sobą, tworzyły misterną konstrukcję, która ledwie osłaniała ciało. Spod tych łachmanów wyzierały ramiona i nogi, chude, lecz żylaste i w istocie muskularne, pokryte czarną skórą. Czarną nie murzyńskim brązem, lecz od węglowego pyłu, który wtarł się między warstwy tkanki, a skóra, zupełnie blada, bo pozbawiona słońca, przyjęła go jak pigment.

– Raz przyszedł do mnie Chrystus – powiedział mieszkaniec podziemnej pustelni.

Ksiądz Janeczek zobaczył człowieka. Tym razem jednak to nie on widział na wskroś – jego nadprzyrodzone spojrzenie nie przenikało przez pokrytą węglem skórę. Podziemny człowiek sam ukazał się w głowie księdza. Wizja nie była aktem przenikliwości, lecz głębokiego, intymnego otwarcia.

Bogislav Freiherr von Tschiwitz jedzie pociągiem. Pociąg ruszył w Gdańsku. Bogislav jedzie na wojnę. Jest rok 1944 i bolszewickie, azjatyckie hordy są już niedaleko Ojczyzny Bogislava. Bogislav im na to nie pozwoli. Bogislav jest pomorskim szlachcicem i nie zgodzi się, żeby w folwarku jego ojca rozsiedli się komisarze w skórzanych płaszczach, o nie. Nie pozwoli, by żołdactwo o kałmuckich rysach zbezcześciło Evę, złotowłosą córkę sąsiadów, której zdjęcie Bogislav ma w pugilaresie. Bogislav jest przekonany, że kto jak kto – ale tacy jak on powstrzymają bolszewików. W jego rodzinie wszyscy noszą rodzime imiona. Ojciec, Bolko von Tschiwitz, mówi mu, że ich przodkowie byli, po królewskich Gryfitach, pierwszym rodem Pomorza. Potomkowie słowiańskich piratów, którzy na wątłych stateczkach płynęli przez Bałtyk, by łupić wikińskie osady. A potem rodzina Czywiców przyjęła najdoskonalsze wcielenie cywilizacji europejskiej – jak mówi Papa – została niemiecką arystokracją. Papa mówi, że kanclerz von Bismarck też był zgermanizowanym Słowianinem. Papa uważa również, że połączenie słowiańskiej uczuciowości i wrażliwości z niemieckim hartem, idealizmem i dyscypliną tworzy najdoskonalszego człowieka. Nie można chwalić się tym poglądem, ale Bogislav wie swoje. A wielki Panzergraf? Generał major Hyazinth Strachwitz Graf von Gross-Zauche und Camminetz, ze starej śląskiej szlachty. I pod jego rozkazy jedzie służyć Bogislav, jako pancerny grenadier w 1. Panzer Divison.

Wszystko to traci jakiekolwiek znaczenie po dwóch tygodniach. Bogislav zapomina o tym, że jest von Pommern i von Tschiwitz, o Słowianach i Germanach, o Panzergrafie i nawet o blond włosach Evy. Wszystko, co czuje, to strach i nienawiść, nic więcej. Boi się bolszewików, bo boi się okrutnej i strasznej śmierci, obiecuje sobie, że ostatni nabój zachowa dla siebie – chociaż wie, że nie zdoła sam do siebie strzelić. Nienawidzi ich za to, że tak bardzo się boi, nienawidzi również za to, co widział w miejscowościach, które Sowietom odbili.

Po kilku miesiącach służby do strachu i nienawiści dochodzą jeszcze zwątpienie i znieczulenie. Zwątpienie wywołane odwrotem, który zamienił się w ucieczkę. Znieczulenie, bo po dziesiątym z kolei kamracie nie da się już płakać, a dwudziestego z kolei już się nawet nie grzebie. Wszystko się zaciera. Obraz rodzinnego dworu, folwarku, złotowłosej Evy, złotych pól, przez które przechadzają się z ojcem. Ojciec zrywa kilka kłosów, trze je między dłońmi jak w żarnach i wydmuchuje plewy. Na dłoni zostają mu złote ziarna pszenicy, ojciec pokazuje je Bogislavovi, który ma siedem lat. Oto prawdziwe złoto, synku, cenniejsze niż wszystko inne – i dzisiaj jeszcze zaczniemy żniwa. Tata w samej koszuli pomaga chłopom, pogania, krzyczy, śmieje się, dworskie dziewki przynoszą chłodne mleko w dzbankach, ktoś klepie kosę – i jakby dzwon bił – ktoś usiadł na kamieniu i mokrą osełką zgrzyta po ostrzu, rozrzucając rdzawe krople. Wszystko się zaciera. Białe obrusy i drezdeńska porcelana, z której piją kawę, śmietanka w mieczniku, srebrne łyżeczki. I ciasto z jabłkami. Miękkie łóżko i jedwabne prześcieradło. Ubrania z angielskiej wełny, szyte przez krawca Szkota w Danzig, miękkie buty… Wszystko się zaciera. Jakże szykownie kawaler się prezentuje! Jest błoto, śnieg, krew. Zwierzęce spanie na ziemi albo na zardzewiałej podłodze transportera. Zwierzęce jedzenie z wielkiego kotła. Spleśniałe papierosy, śmierdząca, rosyjska machorka. Zdobyta wódka pali w ustach; kiedy ostatni raz się kąpał? Nikt już się nie goli, bo nie ma kiedy, nie ma już dyscypliny ani pruskiego drylu. Pochylony w płytkim okopie, do ich stanowiska, zmierza luterański kapelan.

– Kinder, Kinder, geht zurück! Einen Kilometer weiter gibt es Panzern, hundert von Panzern, und Unmenge von Sovieten, Infanterie. Ihr seit doch nur 'ne Kompanie und habt keine Panzerfäuste. Flieht! Rettet euch! Ihr werdet um sonst sterben! Schont eures junges Leben! [1]

Za kapelanem biegnie dowódca, kapitan, hełm pokryty białą farbą, biały kombinezon na mundurze.

– Ich verbiete es Ihnen! Sie begehen verrat, ich werde Sie vom Militärsgericht stellen. [2] – Wymachuje pistoletem i wrzeszczy, wściekły, zdeterminowany. – Der Erste, der versucht zu fliehen, wird von mir persönlich erschossen, ihr habt dem Führer geschworen eure Köpfe hinzulegen, wenn es Nötig ist! [3]

Milczą, spojrzenia wbite w błoto, zęby zaciśnięte jak pięści. Milczą.

– Was jetzt, Kerls, wollt ihr denn ewig leben? [1] – ryczy kapitan, zdradzając swoją erudycję albo tylko duchową jedność ze starym władcą Prus, bo od dawna gardzi tak samo swoim, jak i cudzym życiem. Ta postawa udziela się żołnierzom i bagnet z sykiem wychodzi z pochwy, zamach, i wbija się w nerki kapitana, który, zdziwiony, wypuszcza z rąk walthera i klęka na oba kolana, krwawa plama na białym płótnie. Bogislav wyszarpuje bagnet spomiędzy oficerskich żeber i uderza drugi raz, wyżej. Kapitan pada na ziemię, ksiądz patrzy jak oniemiały na trupa, a oni uciekają, kilkadziesiąt par butów przebiega po zamordowanym dowódcy, wciskając trupa coraz głębiej w rzadkie błoto na dnie okopu.

Hauptmann Kischke ist bei einem Handkampf mit einem sovietischen Soldaten umgekommen, Herr Oberst. Sterbend, gab er uns dem Befehl zum Rückkehr [2]. Czy to prawda, proszę księdza, co opowiada ten gefreiter? Ksiądz spuszcza wzrok, wpatruje się w czubki swoich saperek i wreszcie mówi, że das ist die aufrichtigste Wahrheit, Herr General, so ist es gewesen. [3]

Miasteczko spalone do cna po kilku tygodniach walk. Bogislav i dwóch kamratów. Złapali sześciu sowieckich sołdatów i polską radiotelegrafistkę. Radiotelegrafistka ma żółte, słomiane włosy, kiedyś krótko ścięte, teraz niesfornie sterczące we wszystkie strony. Ruscy siedzą z głupimi minami dookoła ognia, w rękach trzymają chleb i słoninę. Radiotelegrafistka cicho szepcze „Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna, Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna" – powtarza bez przerwy swoją mantrę. Bogislav rozbraja ruskich, którzy odetchnęli, bo chyba obawiali się, że zginą od razu. Jednak nie, Bogislav najpierw zabrał im karabiny, dopiero potem i on, i kamraci nacisnęli na spusty. Kiedy zdziera z radiotelegrafistki mundur, obnażając białe, miękkie ciało, jasne włosy na łonie, miękkie, brązowe sutki, które zaraz kurczą się na mrozie, myśli, że w zasadzie trzeba było najpierw ściągnąć z Rusków szynele, bo mróz nie puszcza, można by się w nocy owinąć drugim płaszczem, a z dziurawych i zakrwawionych żaden pożytek. Dziewczyna leży naga na swoim własnym płaszczu, nie broni się, szepcze tylko swoją modlitwę. Bogislav rozsuwa jej kolana, kładzie się na niej, rozpina pas i guziki rozporka i gwałci ją, szybko, krótko i pospiesznie. Jeden kamrat uciekł, rzygając, kiedy zobaczył trupy, drugi głośno żartuje i pogania Bogislava, bo on też ma pani coś do powiedzenia. Bogislav, po krótkim spazmie, wstaje i odchodzi na bok, poprawiając mundur, kamrat odwraca dziewczynę na brzuch, gwałci, po czym Bogislav wyciąga pistolet i strzela.

Bogislav sądzi, że to wojna uczyniła go tym, kim jest. Nie zostało mu nic z młodzieńczej zadziorności, którą wypełniony był w drodze na front. Bogislav wie, że stał się bydlęciem, jednak uważa, że to nie on jest temu winien, lecz Stalin razem z Hitlerem.

A potem podnosi ręce, kiedy lufa pepeszy dźga go w pierś. W ciągnącym się kilometrami sznurze jeńców człapie na wschód, ich mundury zmieniają się z każdym kilometrem. Z symbolu przynależności, noszonego z dumą i honorem – orzeł na lewej piersi, wstążka Krzyża na guziku, odznaki na prawej kieszeni – zamieniają się w kłęby szmat noszonych ze złudną nadzieją zachowania ciepła. Rosyjski szynel, kobieca chustka zawiązana na głowie, dłonie owinięte szmatami. Myśli wtedy, że sowiecki żołnierz, który go wziął do niewoli, był dobrym człowiekiem, bo mógł go po prostu zastrzelić i nikt by nie zauważył. Tymczasem Timofiej Kiryłowicz po prostu nie miał już nabojów i straszył Niemca bezradną pepeszą z pustym magazynkiem.

Ma szczęście, zamiast do Magadanu, trafia do kopalni na Śląsku. Codziennie zjeżdża na dół, pracuje ponad siły czternaście godzin i otępiały, bezwładny wraca na pryczę w obozie, przekonany, że już umarł. Mijają lata, a on pogrąża się w apatii, jego umysł i dusza upodabniają się do ciała. Stają się suche, żylaste, odporne – i unikają każdego zbędnego ruchu, jakby oszczędzając się na przyszłość. Kiedy leży na pryczy, nie myśli, nie tęskni, nie liczy dni, nie wspomina kobiet, domu, nie czeka na paczki (których mu i tak nikt nie przysyła) i nie marzy o amnestii, nie ma żadnych nadziei ani pragnień. Staje się zwierzęciem. Kuli się pod ciosami, które wymierzają mu żydowscy strażnicy, i nie czuje do nich nienawiści. Nie boi się ich, traktuje bicie i szykany tak, jak prawdziwi ludzie w prawdziwym świecie traktują drobne niedogodności, wynikające chociażby z pogody. Czy ktoś nienawidzi deszczu? Nie ma przyjaciół, nie ma wrogów.

Na pryczy obok numeru trzydwaosiemdwadziewięć, który kiedyś był Bogislavem, kładzie się nowy więzień, niski i wątły, w grubych okularach w rogowej oprawie. Jestem ksiądz Smollka. Ich bin Priester Smollka. Je suis prêtre Smollka. Przedstawia się po kolei w paru językach, powoli, nie dostrzegając żadnej reakcji w oczach towarzysza. Trzydwaosiemdwadziewięć nie czyni nawet gestów, jakie robi człowiek, kiedy chce uwolnić się od czyjegoś towarzystwa. Nie odwraca się demonstracyjnie na drugi bok, nie unika wzrokowego kontaktu. Nie zrywa się z pryczy i nie wali nowego więźnia pięścią w twarz, żeby pokazać mu, kto tu rządzi. Po prostu, ma swój mur, którego nikt nie przebije. Nikt.

Ale ksiądz Smollka nie jest w obozie przez przypadek, bo nic nie dzieje się przez przypadek. Wie, że Bóg ma co do niego swój plan i w obozowym baraku może dokonać tyle samo lub więcej, niż dokonałby z barokowej ambony, głosząc rzeczy ostateczne górnikom, ich tłustym żonom, żylastym ojcom i matkom o grubych ramionach i szerokich zadach. Ci spokojni Ślązacy, którzy żyją tak, jakby nic się nie zmieniło, pracują lojalnie na swoich grubach i w swoich hutach, bo tak należy, jak pracowali dla Hitlera, tak pracują dla Stalina. Pracowaliby i dla Napoleona albo Czyngis-Chana, bo tak świat jest urządzony, że o czwartej czterdzieści trzeba wstać, iść siedem kilometrów do roboty, przebrać się, zjechać na dół, odrobić szychtę, po fajrancie wyjechać we šole na wjyrch, přeblyc śe i lyźć śedym kilometrůw duma, na úobjod. A w ńydźela úoblyc śe čorny ancug i iść na mšo [1]. Taki jest rzeczy porządek. I tak samo jak wytrwali są w swojej lojalności wobec władzy, chociaż władają nimi wcielone diabły, tak samo lojalni są wobec swojego farořa. Nie wstępują do partyzantki ani do partii. Zakładają białe koszule i w letnim słońcu, przy dźwiękach trąb, w kraju pod władzą gruzińskiego diabła, kroczą za przemierzającym ulice Najświętszym Sakramentem, jakby władza tego Juliana Apostaty dwudziestego wieku nie sięgała na ulice śląskich wsi i miast. Jakby macki katowickiego UB nie mogły wślizgnąć się na bruk polerowany podeszwami i kolanami procesji. Bogu co boskie, Stalinowi co stalinowskie. I życie w familokach toczy się rytmem roku liturgicznego, a w Stalinogrodzie, który kiedyś był Katowicami, tłumy walą w niedzielę na sumę. W każdym z nich tkwi niewolnik i jednocześnie patrycjusz, bo pracują równie sumiennie, jak obojętnie gardzą obyczajami i rytuałami nowej władzy.

Jak ma ich ewangelizować ksiądz Smollka? Co może im powiedzieć, krew z ich krwi, ale tak różny, bo płonący świętym oburzeniem, niezgodą na świat. Chciałby wyrwać ich z letargu. Jak możecie, kłaniacie się Bogu, a potem idziecie do kopalni, i wyrywając ziemi bryły węgla, służycie diabłu, mordującemu na Syberii waszych braci w wierze. Wasi synowie, którzy nie wrócili z wojny, tkwią w obozach na Kołymie albo tutaj, w Świętochłowicach, a wy płaczecie za nimi, ale co rano zjeżdżacie do kopalni, żeby diabeł mógł waszą pracę przekuć na nowe czołgi i karabiny, by zniewolić resztę świata. Mimo napomnień biskupa, nie zmienił retoryki. Czy poruszył serca swoich parafian – nie wiedział, natomiast na pewno drgnęło serce w kilku konfidentach UB, z obowiązku uczęszczających na mszę. A od tego drgnienia do brutalnych przesłuchań i obozowej pryczy powiodła księdza Smollkę droga krótka i szybka.

Będzie więc ewangelizował tam, gdzie ewangelizowali ci, których moc i władzę przekazał mu biskup, co położył mu na głowie dłonie i uczynił kapłanem. Skoro oddał swoje życie Jezusowi, to ufa mu bez zastrzeżeń. Skoro Panu podobało się umieścić go w więzieniu, to widać tutaj właśnie jest jego miejsce. Zaczyna zatem od tego człowieka, który leży na pryczy obok.

I ksiądz Smollka mówi, a dusza Bogislava – zwłókniała, wyschnięta, martwa – powoli, pod siłą słów kapłana wilgotnieje, mięknie, wraca do życia. Po trzech tygodniach odezwał się po raz pierwszy, po dwóch miesiącach zaś Bogislav Freiherr von Tschiwitz wyspowiadał się z całego swojego życia.

I ksiądz Smollka zaczął wygrzebywać chrześcijanina spod tych zwałów trupów, spod zgwałconej dziewczyny. Bogislav kiedyś był luteraninem, ale jest przekonany, że we wszystkich pobielonych zborach świata nie było nawet części tej wiary, którą ma przemawiający do niego ksiądz.

Cztery lata trwa formacja, jakiej kapłan poddaje tę młodą bestię, najpierw spuszczoną ze smyczy, a potem pobitą i zakutą w łańcuchy, ujarzmioną i złamaną. Z mordercy i gwałciciela, gorzej, z niewolnika wykuwa chrześcijanina. Na tyfus umiera dopiero wtedy, kiedy więzień trzydwaosiemdwadziewięć staje się człowiekiem wolnym, spokojnym i odważnym, pewnym swoich przekonań, wewnętrznie skupionym i pełnym siły. Jeśli ktoś mógłby wejrzeć w duszę Bogislava i byłby świadom warunków, w jakich dokonuje się ta przemiana, nie uwierzyłby, bo nawet w zacisznych murach seminariów nauczycielom chrześcijaństwa rzadko udaje się taka sztuka. Jednak ksiądz Smollka nie jest wcale zdziwiony, bo czuje się jedynie skromnym pomocnikiem Chrystusa. Umiera spokojny. Ostatnia katecheza, jaką mówi pomorskiemu arystokracie, opowiada o klasztorach, powołaniu do odwrócenia się od świata w zakonach kontemplacyjnych i o idei monastycznej od Benedykta do dziś.

Bogislav modli się o wolność, bo chce wyjść z więzienia i wstąpić do klasztoru. Po kilku dniach żarliwych modlitw nagle pojmuje, czego chce od niego Pan, i nie modli się więcej o wolność, bo przecież już jest wolny. Całuje dłonie strażników, którzy z wściekłości biją go jeszcze mocniej, i modli się za nich. Aż wreszcie któregoś dnia, kiedy zjeżdża na dół, pojmuje, że już nigdy nie ujrzy słońca i nieba. Po prostu to wie i sądzi, że zginie na dole. Próbuje więc porozmawiać ze strażnikiem, ale dostaje tylko pałką, rozmawia ze współwięźniami, ale ci od dawna traktują go jak wariata. Kiedy pęka stempel, Bogislav jest gotowy. Pater noster, qui es in caelis. Ku swojemu zdziwieniu, nie ginie. Przypomina sobie gimnazjum: czy niebiosa powinno się wymawiać „kelis", czy może raczej „czelis"? Skała, która oderwała się od sufitu, oddziela go od innych więźniów i strażników. Gasi lampę, siada na spągu, opiera się o czarną, gęstą ciemność, pyta: „Herr, hast für mich als Busse für meine Sünden den Tod vom Durst vorgesehen?" [1]. Jemu, skazańcowi, nie przysługuje przywilej wolnego górnika – do wolnego górnika, żywego lub martwego, zawsze dotrą ratownicy, którzy będą odrzucać skały tak długo, aż znajdą ciało lub człowieka. Wolny górnik mógłby po prostu usiąść i czekać, pewien, że ktoś doń przyjdzie. A on, trzydwaosiemdwadziewięć, może być pewny – nikt nie przyjdzie. W kancelarii pisarz dopisze stosowną adnotację do akt, wykreślą go z ewidencji, jego miska i koce zostaną wciągnięte z powrotem na stan do magazynu, koniec. Bogislav nie boi się śmierci, ale na myśl o męczeństwie umierania z pragnienia drżą mu ręce, bo wie, co to znaczy – kiedyś siedział w karcerze, bez wody, przez cztery dni. I wtedy czuje na twarzy delikatny powiew. Skoro jest powiew, skoro rusza się powietrze, to znaczy, że może gdzieś być wyjście. Zapala lampę, szuka i znajduje. Sanctificteur nomen tuum. Zawał odsłonił fragment wejścia do starego korytarza, wąską szczelinę. Bogislav jest chudy, przeciska się więc i nagle staje w korytarzu, w którym nigdy nie był. Bóg ma plan co do mojego życia – myśli Bogislav i po prostu idzie tym chodnikiem, który, już to wie, łączy się z inną kopalnią. Adveniat regnum tuum. Potyka się o stare podkłady i pogięte szyny, kiedy dochodzi do większego chodnika, zawraca. Bóg ma plan co do mojego życia. Nie wie, co będzie. Znajdą go górnicy, wolni górnicy, wyprowadzą na zewnątrz i trafi z powrotem na swoją pryczę. Strażnicy uznają, że to była próba ucieczki i zatłuką go na śmierć. Dein Wille geschehe, auf Erden, wie im Himmel. Ciche i odległe echo słów, które w innej epoce płynęły z pomarszczonych ust kaszubskiej niańki – Będze wólo twoja, jak v njebje, tak na zemji – i opływały małe ciałko ostatniego szlachcica, który urodził się w pomorskim pałacu, zanim wolą ludu pracującego miast i wsi zamieniono go na ośrodek pomocy społecznej. Po paru godzinach słyszy kroki. Fiat voluntas tua, sicut in caelo, et in terra. „Sikut in czelo" czy „sikut in kelo"?

Górnik, który poszedł się wysikać daleko w górę nieużywanego chodnika i znalazł tam człowieka w łachmanach, od razu orientuje się, z kim ma do czynienia. Postanawia pomóc skazańcowi, którego strażnicy obozu zapewne uznali za martwego. Zostawia mu swoje drugie śniadanie i wodę w butelce i każe czekać. Panem nostrum catidianum da nobis hodie. Bogislav czeka.

Tej nocy, pierwszej nocy bez poranka, bez początku i końca, Bogislav podejmuje decyzję. Skoro Ojcowie Pustyni, o których opowiadał mu ksiądz Smollka, uciekali na pustynię, by być bliżej Boga i dalej od poborców podatkowych, on zostanie pustelnikiem w kopalni. Odpokutuje swoje winy, nie widząc już nigdy światła, będzie się modlił, żył na łasce górników, z tego, co zechcą mu przynieść. Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Jeśli nie zechcą, umrze, wszystko w rękach Pana. Żeby bezczynność nie stawała mu się okazją do grzechu, będzie także pracował, wyrąbując węgiel. Aby nie zadowolić się tylko zamierzeniami i dobrymi chęciami, bierze kilof, który zabrał z sobą z zawału, i uderza nim w ścianę. I drugi raz, ledwie zarysowując skałę.

Pierwszego dnia, który dniem jest tylko chronologicznie, bo pod ziemią nie wstaje słońce, Bogislav oznajmia górnikowi, który z dwoma kamratami przyszedł go zabrać na powierzchnię („kaj my lo wos našikowali jaki stary ancug, ščewiki, troska pjyńyndzy i jodúa, co byśće mjeli, jak bydźeće do Rajchu ućekać. Bo wyśće sům ńymjecki wojok, pra?” [1]), że nie wychodzi na zewnątrz. Nie tłumaczy swojej decyzji, prosi ich tylko najpokorniej, by raczyli mu co drugi dzień przynieść troszkę chleba i wody, tyle, żeby przeżył. Prosi też o krucyfiks, modlitewnik – najlepiej brewiarz – i świece albo zapas karbidu i wody do lampy, żeby mógł się modlić. Poza tym nie potrzebuje niczego.

Ludzie prości posiadają dar wyczuwania i rozumienia Bożych szaleńców, który zanika, kiedy człowiek staje się ironiczny i nabiera dystansu. Górnik i jego trzej kamraci nie wiedzą, że w Rosji lud zna instytucję jurodiwych, ale wyczuwają bez trudu, że człowiek, z którym rozmawiają, jest kimś więcej niż zwykłym wariatem. Bez słowa godzą się na jego prośby.

Bogislav zaczyna wykuwać swoją pustelnię. Karbid z sykiem wpada do wody, trzaska zapałka i acetylenowy płomyk rozświetla czerń. Bogislav pieczołowicie oddziela węgiel od łupków i swój urobek składa na pryzmie – kiedy przyjdą jego nowi opiekunowie, oddaje im owoc swojej pracy. Oni dają mu jedzenie, jeden ładuje węgiel na taczki, a pierwszy, który go znalazł, przyklęka i prosi o błogosławieństwo. Czym mam cię błogosławić, tymi rękami, na których jest krew niewinnych? A Bóg w głowie Bogislava mówi mu – tak, tymi rękami, na których jest krew niewinnych. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Więc błogosławi, prosi jeszcze o godzinną klepsydrę. Hanys, pierwszy górnik, sporządza ją własnoręcznie, podgrzewając szkło palnikiem. Według tej klepsydry Bogislav zaczyna żyć, modlitwa, praca, odpoczynek. Do grona opiekunów podziemnego pustelnika Hanys i kamraci wtajemniczają jeszcze trzech i każdy z nich nadaje sobie przydomek od dnia tygodnia – pod takimi imionami zna ich Bogislav – sądzą, że w razie wpadki utrudni to życie ubekom. Bogislav wiele nie potrzebuje, a żony przecież nie protestują, kiedy Środa mówi: „Dźiśej dej mi do taše wjyncy klapšnitůw, bo we środy jo mům gúůd" [1]. Niedzielą zostaje ksiądz, wikary w jednej z pobliskich parafii, który nie jest co prawda w stanie co tydzień zjechać na dół i odprawić dla pustelnika mszy, ale miesięczne interwały raczej zostają zachowane. Bogislav pamięta zaś każdą komunię, którą przyjął w ciągu swojego długiego życia. Każdą, mimo że wszystkie są takie same, rozgrywają się w tej samej scenerii czarnej pustelni oświetlonej syczącym płomykiem kar-bidki. I za każdym razem przyjmuje tego samego Chrystusa, pamięta je jednak, po kolei, każdą z osobna. Quia tuum est re-gnum et potestas et gloria.

Wtajemniczeni opiekują się Bogislavem, na którego wszyscy już mówią „fater", a kiedy któryś z nich odchodzi z gruby, wyznacza swojego następcę, najczęściej syna lub najbliższego krewnego. Zrozumienie doniosłości pustelniczego życia, w połączeniu ze strachem przed UB, a później SB, powoduje, że żaden z nich nie puszcza nigdy pary z gęby. W ciągu sześćdziesięciu lat pod ziemią parę razy pustelnik jest o krok od dekon-spiracji, wtedy jednak opiekunowie przekonują ciekawskiego, że postać, którą widział, to Skarbnik, strażnik podziemi. Komuś, kto widział zgarbioną, długowłosą sylwetkę Bogislava wspierającego się na kilofie, nietrudno było uwierzyć w legendy o duchu kopalni. Inni dzielili się na niedowiarków, którzy kpili, i wierzących, którzy się bali.

Dzisiaj, żaden z Dni Tygodnia nie jest już ten sam; chociaż Poniedziałek, Piątek i Sobota jeszcze żyją. Zgarbione, żylaste stařiki zjeżdżają czasem na dół, inni przymykają na to oko. Niby chodzą, oglądają stare chodniki i wyrobiska, po czym gubią się w plątaninie korytarzy, prowadzeni przez synów lub wnuków, i składają krótkie odwiedziny swojemu fatrowi.

In saecula. Amen.

Sześćdziesiąt lat rekluzji, sześćdziesiąt lat życia spędzonego w ciemnościach, na modlitwie i pracy, na żebraczym chlebie. Sześćdziesiąt takich lat przybliża człowieka do Boga tak blisko, jak tylko można zbliżyć się za życia.

Ksiądz Janeczek po tej dobrowolnej, intymnej introspekcji, która w parę sekund objawiła mu sześćdziesiąt lat życia człowieka, co przebył drogę od bestii do świętego, zrozumiał, dlaczego górnicy przywieźli go na dół. Teofil Kocik musiał się domyślić albo wyczuł obecność i sprowadzili go do tutaj, do tego pustelnika – świętego, żeby go sprawdził. Dalej, niech sprawdza.

– Wyjdźcie stąd już – powiedział Bogislav do górników. Zapanowały ciemności.

– Raz przyszedł do mię Chrystus – kontynuował chrapliwym głosem i dziwną polszczyzną. – A ja mu powiedział: wypierdalaj! Wypierdalaj mi stąd, gnoju! I on poszedł sobie wtedy. Bo ja wiedział, że nie jestem godzien oglądać Chrystusa w tym życiu. A skoro niegodzien ja oglądać Chrystusa, to jakże on mi się mógł pokazać?

Zamilkł. Podziemną pustelnię wypełniła cisza, jakiej nigdy nie słyszy się na powierzchni, cisza absolutna i ciemna. Zostali naprzeciwko siebie, jakby obdarci z ciał. Głos pustelnika, nie łamiąc tej ciszy, rozbrzmiał naraz w głowie księdza Janka.

– Miałby nas Bóg oszukać? Miałby zwieść swój Kościół i kazać nam przez dwa tysiące lat wierzyć w nieprawdę?

Nie! Ależ tak! – myśli ksiądz Janeczek.

– Czyś święty? Czy duszę masz tak czystą, abyś przystąpić mógł do komunii? To może każdy człowiek, kiedy zmyje z siebie grzech w sakramencie pokuty. Cóż więcej trzeba, niż mieć Jezusa w sercu, jeść jego ciało i pić jego krew? Czy trzeba mieć jeszcze Jezusa w swojej izbie? Grzech narusza porządek Boży…

Objawił mi się przecież! Tak po prostu, przyszedł, bo może i mu wolno!

– Dał ci moc. Patrzenia w ludzką duszę, przeszywania jej na wskroś. Coś więcej, niż mieli najwięksi spowiednicy – ale dał ci tę moc i nie związał jej nijak z sakramentem pokuty. Możesz w ludziach czytać, a potem pisać o tym gazecie, nie? Nie nałożył na nią wędzideł, jakie nałożył na każdego z kapłanów -tajemnicy, przebaczenia, bycia boskim uchem.

Uzdrawiałem! Chore dzieci!

– Wszedł do ciebie przez furtkę twojej pychy. Obmacał cię dokładnie od wewnątrz i wyczuł, co cię boli, po czym po prostu nacisnął. Ty – filozof, z dobrej, warszawskiej rodziny. Kapłan studentów, powiernik tajemnic ludzi mądrych, wytwornych i światłych, ty, na wsi! Śląskiej wiosce, zamieszkanej przez ludzi suchych, obojętnych i głupich. Rzucił ci więc przynętę – oto przychodzę do ciebie, osobiście, Bóg do człowieka, twarzą w twarz, upokarzam się, aby być równym tobie. Ciebie, spragnionego, nie trzeba było długo przekonywać, abyś napił się z tego źródła. W jednym cię nie okłamał, bo tego nawet on nie może. Nie powiedział nic o Eucharystii, bo tkanki tego cudu nic nie może naruszyć. Jesteś kapłanem i co dzień dokonujesz największego cudu, co powtarza się we wszystkich kościołach na całej ziemi, bierzesz do ręki chleb i w twoich palcach zamienia się w ciało naszego Boga. Ty, najbliższy świadek i poruszyciel tego cudu – na każde twoje życzenie Chrystus przychodzi – uwierzyłeś w kuglarskie sztuczki. A wszędzie indziej: kłamał – mało tego, przyznawał się do kłamstw, bo jeżeli w twoim pokoju mówił prawdę, to kłamał dwa tysiące lat temu w Palestynie, i na odwrót. Przyznawał ci się więc otwarcie – jestem kłamcą, wielkim kłamcą, oszukałem te miliardy ludzi, którzy zasiedlili ziemię. A kto jest kłamcą, kapłanie?

Nie, musisz się mylić. Uzdrawiałem. Dziewczynka, mała, chora na białaczkę, w hospicjum. Taka mądra, która wiedziała, czego w życiu nie zasmakuje i czego nie zobaczy. Widziałeś wdzięczność w jej oczach, kiedy odebrałem jej chorobę? To ma być złe?

– Człowieku małej wiary! Otwarłeś następną furtkę dla niego. Ile razy myślałeś, patrząc w tej waszej telewizji na głodujące dzieci albo na dzieci zdeformowane, co rodzą się i przerażają swoje matki – jak Bóg może na to pozwalać? Tylko dlatego, że nie udaje ci się tego pojąć, zarzucasz Bogu okrucieństwo? Czyś szalony? Kiedy matka nie pozwala dziecku bawić się na parapecie otwartego okna, maleństwo może sobie myśleć, że matka jest okrutna, ale tyś jest dorosłym mężczyzną, kapłanem Kościoła, i ty pozwalasz sobie poprawiać wyroki Boga?

W korytarzu zamigotała lampka. Czwartek zajrzał do pustelni.

– Fater, to juž bydům dwje godźiny. Wjela ješče? [1]

Dwie godziny! W ciemności i ciszy, ksiądz Janek miał wrażenie, że upłynął może kwadrans.

– Już. Przyjdźcie za pięć minut, będzie msza. A teraz, księże, niech mnie ksiądz wyspowiada.

– Ja mam ojca spowiadać? – krzyknął wikary. – Na mnie przecież spoczywa wielki grzech!

– A cóż to ma do rzeczy? Niech ksiądz siada tutaj i spowiada. Wikary usiadł obok pustelnika i nagle dotarło do niego, że

Bogislav nie śmierdzi. Człowiek, który od sześćdziesięciu lat mieszka pod ziemią, nie myje się – nie śmierdzi. W korytarzu cuchnęło, w samej kawernie również unosił się zapach dusznej stęchlizny, ale sam pustelnik był bezwonny.

– Pamięta ksiądz formuły po łacinie?

Ego ti absolvo…

– Pamiętam – odpowiedział. I zaczęli.

Przed księdzem otworzył się świat wycia w ciemność, świat przerażającej samotności, którą co raz przerywają jeszcze bardziej przerażające odwiedziny stworów, jakim widać do podziemnej pustelni jest całkiem blisko. Świat strachu i pokrytych łuskami łap, które z nienawiści do wszystkiego co święte zatykają usta i nos śpiącemu. Świat ogromnej, skręcającej tęsknoty za złotym łanem pszenicy, dłonią w dłoni ojca i dotykiem kłosów, słońcem, które sprawia, że włosy schną natychmiast po wyjściu z rzeki. Świat najstraszniejszych pytań: a jeśli to wszystko na marne? I kiedy nacisnął spust, a ciało dziewczyny drgnęło, szarpnięte kawałkiem ołowiu. I przychodzą do niego wszyscy, których kiedyś zabił – to kiedyś jest tak odległe, dla księdza Bogislav równie dobrze mógłby opowiadać mu o bestialstwach wojny galijskiej – a on się ich boi, drży z przerażenia, że chwycą go i pociągną do piekieł, do których z podziemi jest tak blisko.

– Ego te absoho a peccatis tuis. In nomine Patris, et Fiili, et Spiritus Sancti, Amen. [1]

Głowa pustelnika opiera się na ramieniu księdza, Boży człowiek szlocha, kiedy ręce kreślą znak krzyża, towarzysząc łacińskim słowom. Oto moc zaklęta w słabość, porażka w zwycięstwie, wielkość w małości, świętość w grzeszności. Zbrodniarz, który pokutuje za grzechy swoje i całego świata. Kameduła piekieł, zakopany w podziemiach, który na milczenie skazał nie tylko swe uszy, ale i oczy na wieczną ślepotę.

Górnicze lampki rozświetliły boskie ciemności. Górnicy układają w celi, pod węgielną ścianą ołtarz, zapalają na nim świece. Wręczają księdzu Janeczkowi stary mszał.

I w piekielnych czeluściach, prawie dotykając piętami rogów samego Władcy Much, ksiądz Janeczek odprawia Ofiarę, po łacinie, w starym, trydenckim rycie z mszału pustelnika, do którego nie dotarło jeszcze aggiornamento. Kiedy w palcach unosi do góry kawałek opłatka skradzionego z kościoła przez wariata, zmielone ziarna sklejone wodą, które zamieniają się w samego Boga, wraca doń wiara i spokój.

Udzielił komunii pustelnikowi i klęczącym górnikom, w podziemnej dziupli zapanowała cisza przerywana tylko cichym mamrotaniem, jakie wydobywało się z pomiędzy warg Bogislava.

– Pokonasz go ogniem, dwoma płomieniami. Jeden musi palić się przy twoim sercu, schowaj tam hostię, tym pokonasz go w sobie. Drugi, ziemski ogień, niech spali postać, którą przybrał.

Ksiądz chowa konsekrowane hostie do puszki. Wiesza ją sobie na szyi. Oczy Teofila Kocika płoną, bo Teofil słyszy, jak robaki przesuwają się między kamieniami i jak szepczą do siebie diable tajemnice. Słuchał ich, kiedy wracali czarnymi chodnikami, słuchał ich nawet w windzie, mimo łoskotu biegnących przez bloki lin i łańcuchów, ich głosy, zaaferowane i przestraszone, umilkły dopiero, kiedy wyjechali na powierzchnię.

– Bały się one, proszę księdza, bały się Jezusa, co go ksiądz ma w tej puszeczce, proszę księdza – wyszeptał wikaremu do ucha, kiedy przemykali się przez plac kopalni do dziury w plocie.

Droga powrotna dłużyła się księdzu Jankowi tym bardziej, że zaczął padać świeży śnieg i duży fiat na łysych oponach toczył się powoli po śliskiej drodze, kręcąc bączki na każdym zakręcie. Siedział na tylnej kanapie samochodu, znowu w swojej wytartej sutannie, z Najświętszym Sakramentem ukrytym w złotym puzderku na piersi. W dłoniach ściskał naciętą na krzyż kostkę trotylu, z wetkniętym w nią zapalnikiem.

– Fater pedźeli, že tym moće špryngnůnć caúo fara [1] – powiedział jeden z górników, wręczając mu bombę.

Świtało. Kiedy w końcu podjechali pod plebanię, zaparkowali na placu i wysiedli z samochodu, przejaśniło się już zupełnie. W blady, jesienno-zimowy poranek pod farą zgromadziło się kilkanaście osób. Przybysze, spowici w grube ubrania, przytupywali i zacierali ręce, wypuszczając kłęby pary i papierosowego dymu. Na widok księdza pogasili tytoń, ucichli i zamarli w oczekiwaniu, czy pójdą do kościoła, czy mają czekać tutaj, przed plebanią.

Czy powinien im wyjaśnić? Powiedzieć: „ludzie, kłamałem, w dobrej wierze, ale przedstawiałem wam fałszywe świadectwo"? Ich przecież okłamał podwójnie, na szczęście może, nie zburzył ich prostej wiary prostych ludzi. Patrzyli z zaciekawieniem na szary przedmiot w rękach księdza – ktoś z kopalni rozpoznał, że to materiały wybuchowe, szeptali coś między sobą, ale zaraz umilkli znowu, ufali mu.

– Idźcie do kościoła, ludzie. Mam tutaj coś do załatwienia. Poszli. Dwie postacie, większa i mniejsza, ociągały się i wreszcie oszołomiony ksiądz Janek ujrzał między nimi Małgorzatę i Anię. Dziennikarka nagle odłączyła się od zmierzających w stronę świątyni ludzi, podbiegła do księdza, przyklęknęła przed nim i ucałowała go w dłoń.

– Jest zdrowa, uzdrowił ją ksiądz. Nigdy tego księdzu nie zapomnę. Podarłam moją legitymację i dzwoniłam już do redakcji, że już u nich nie pracuję. Zmienił ksiądz moje życie, przywracając życie Ani.

– Idź do kościoła – powiedział sucho ksiądz Janek, ze ściśniętym gardłem, a kiedy odeszła, wspiął się po schodach i wszedł na plebanię, starannie zamykając za sobą drzwi.

Jezus-nie Jezus siedział w kuchni, za stołem, siorbiąc herbatę z wyszczerbionego kubka.

– No i co, odwidziało ci się? – zapytał.

– Kim jesteś?

– Daj spokój, księże. Wiesz przecież doskonale. Czy to moja wina, żeś uwierzył, że odwiedził cię Jezus w towarzystwie archanioła Michała? Zaprzeczyłem każdemu dogmatowi twojej wiary, jednocześnie nie kłamiąc co do mojej własnej natury, mówiłem bluźnierstwa, a tyś, głupcze, myślał że ja jestem Synem Bożym?

– Odeślę cię z powrotem do piekieł, szatanie – wyszeptał ksiądz.

– Daj spokój, księże, po raz drugi mówię. OK, nie byliśmy z sobą do końca szczerzy. Ale co to zmienia? Wybrałem księdza, bo mi się ksiądz podoba. Jest ksiądz dumny, inteligentny, zdecydowany, silny. Nawet lepiej, że sprawa się wyjaśniła, bo możemy grać w otwarte karty. Ja chcę, żeby ksiądz pociągnął za sobą do mnie ludzi, uwodząc ich uzdrowieniami, mocami, które księdzu dałem – a dam i nowe. A ksiądz czego za to chce? Uwielbienia? Dam je księdzu – już dałem. Władzy? Kobiet? Pieniędzy? Wielkości? Chce ksiądz być kardynałem Richelieu? Napoleonem? Stalinem? Prezydentem USA? Władcą świata? Co mi tam, mam wiele planet, jedną mogę księdzu oddać. Dam księdzu nieśmiertelność, władzę, moc, będą się przed księdzem gięły karki mocarzy i rozchylać się przed księdzem będą usta i uda kobiet.

Wraz ze słowami Diabła kuchnia na farze zniknęła. Stali w pustce, a szatańska wyliczanka pożądliwości przywoływała je do życia. Przed księdzem nie pojawiały się obrazy, Szatan nie urządzał dlań filmowego pokazu, lecz urzeczywistniał pokusy, dawał je posmakować księdzu w całości, jak przedstawiciel handlowy, który najlepszemu klientowi daje na parę dni najnowszy model swojego produktu, aby ten, używając go, przekonał się, jak bardzo go pragnie.

Kiedy Diabeł powiedział „władza", ksiądz Janeczek przestał być księdzem Janeczkiem. Stał się Janem. Jan siedział na tronie (Zbyt staroświeckie? Oczywiście, bez obaw!) – nie, za wielkim biurkiem, w gabinecie w penthousie najwyższego drapacza chmur. Przez otaczające go szyby widział świat, cały świat, nad jakim panuje, przez armię posłusznych urzędników, przez ciekłokrystaliczne ekrany na biurku, przez rozmowy toczone na fotelach z brązowej skóry, przy cygarze i koniaku. Siedzi, nie nosi już złachanej sutanny, lecz garnitur z najmiększej wełny, jedwabną koszulę i krawat, skromny aż do obrzydliwego przepychu zegarek na przegubie, a przed nim, w fotelach, zasiadają możni tego świata, lecz nie opierają się wygodnie, nie zakładają nogi na nogę, jak on, nie zaciągają się dymem z cygar i nie rozkoszują smakiem koniaku. Siedzą wyprostowani, szczęśliwi, że on – on, Jan – uprzejmym gestem zaprosił ich, by usiedli. Podziękowali za cygaro – może zbyt ich rozpieszcza? – i trzymają je w dłoni, jak relikwię. Cygaro, które naprawdę zwijała na swoich nagich udach kubańska dziewczyna w apogeum swojej kobiecości. Tytoniowe liście trą o brązową skórę, która sprężyście ugina się pod naciskiem długich palców, po wewnętrznej stronie ud, pod zakasaną spódnicą nie nosi majtek, a jej dłoń muska miękkie fałdy jej kobiecości, zabiera z sobą jej czysty i mocny zapach i przenosi go na liście tytoniu. Odejdź, zniknij, człowieczku – wycofuje się więc tyłem, małymi kroczkami, gnąc się w ukłonach, a zamiast niego pojawia się ta dziewczyna, siedzi w zakasanej spódnicy, pełna oddania i miłości, lecz również pełna odwagi, zdecydowania i pożądania. Ma spódnicę, luźny, rozsznurowany gorset i białą koszulę, jakby przyszła do niego z dziewiętnastego wieku, z gorsetu wyłaniają się piersi o sutkach nabrzmiałych, rozchyla nogi, trochę, powoli, zupełnie, siedząc na skraju fotela, otwiera się przed nim. I staje się wszystkimi kobietami świata, nosi uwodzące stroje wszystkich epok, zawiera w sobie wszystkie perwersje świata w ich najszlachetniejszych, artystycznych, pozbawionych groteski przejawach. Stoi na wysokich obcasach, w pończochach, naga i władcza, a on klęczy przed nią, jest jej niewolnikiem, on, władca świata, jest chłopcem, jest mały i bezbronny, a ona jest jego nauczycielką, właścicielką, jest potężna i silna. I znów jest mężczyzną, a one, bo jest ich wiele, wiją się przed nim w atłasowej pościeli, ich języki, jak węże, wsuwają się między wszystkie wargi, ich dłonie, ciała, idealne, gładkie, sprężyste, o napiętych pośladkach i ciężkich piersiach, a on nie jest już chuderlawym księżykiem, jest pięknym mężczyzną, wysokim, silnym, muskularnym, lecz szczupłym, mięśnie brzucha zakreślają szlachetne linie, jak wycięcia w pudle skrzypiec, i bierze je, wszystkie, na pościeli, wyginają się pod nim, gną grzbiety, wysuwając ku niemu kształtne zadki, wbijają paznokcie w jego twarde pośladki, a on je wypełnia, rozrywa, krzyczą, otwierają szeroko usta. Czego chcesz więcej?

Sam widzisz, daję ci wszystko. Wszystko.

– Idź precz, Szatanie – szepcze ksiądz Janek, odrywając wargi od kobiecych ust.

Są też inne sposoby. Nie chcesz marchewki, może zechcesz kija.

Całuje trupa. Jej język, nabrzmiały i czarny, jeszcze tkwi w jego ustach, a spomiędzy zupełnie białych oczu i powiek wypełzają czerwie i pełzną po sinej skórze, skóra zgniła i pod dotykiem jego palców odchodzi z mlaskiem, odsłaniając mięso. I trup się porusza, obejmuje go palcami obłażącymi z ciała. Strach najpierw kiełkuje, potem rozkwita i wreszcie wypełnia go całego, staje się przerażeniem, nie ma nic, nie ma Boga, nie ma świata, nie ma matki i ojca, jest tylko on, on, mały robak, pyłek, przygnieciony ogromem pustki, słabości, maleńki. Lecz gdzieś, na samym końcu świata, na horyzoncie zdarzeń, jest punkt, który rośnie i zmienia się w świetlistą postać, piękną i jasną, która wyciąga do niego dłoń, pełną nadziei i przyjaźni.

Tylko ja jestem twoim przyjacielem, tylko ja cię kocham. Tylko ja.

– Idź precz, Szatanie – szepcze ksiądz Janek ostatkiem sił. – Jestem od ciebie słabszy, lecz si Domini pro nobis, quis contra nos? [1]

I znowu są w kuchni na farze, a Lucyfer, świetlisty i piękny, największy, najpotężniejszy duch, patrzy na człowieka, na człowieczka, na ten wypełniony gównem worek mięsa, na to pokraczne stworzenie, które musi żreć, pić, srać, które się poci, śmierdzi, choruje, zdycha i on, Niosący Światło, boi się tego nędznego stworzonka.

Ksiądz Janeczek kładzie na stole szarą kostkę trotylu, odwraca się i chce wyjść.

Lucyfer łapie go za ramię i stoją na chórze drobczyckiego kościoła, oparci o barierę, spoglądają na siedzących w ławkach ludzi. Kościół wypełniają ci, których ksiądz Janek uzdrowił, młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni, modlą się do Boga, dziękując za cudowne przywrócenie do życia.

– Zabierzesz im to, co dałeś, zabierzesz im nadzieję. Jak wszystko z mojej mocy, ich zdrowie zniknie, kiedy się ode mnie odwrócisz.

Stoją naprzeciwko Ani, która klęczy obok swojej nawróconej cioci.

– Zabierzesz jej to, co jej dałeś – nadzieję na życie. Czy może być coś straszniejszego, przywrócić zdrowie śmiertelnie choremu, po czym mu je odebrać?

Ksiądz Janek mięknie. Oni wszyscy, którzy tu siedzą, a przede wszystkim ci, którzy są mu bliscy, Kocik, Ania, umrą, bo on chce swojego zbawienia.

– Może to jest ofiara, którą powinieneś ponieść, Janek. Może powinieneś wziąć na siebie potępienie, aby oni mogli żyć. Powtórzysz ofiarę Chrystusa, umrzesz za nich śmiercią wieczną, szlachetniej, bo nie zmartwychwstaniesz.

Janek, ksiądz Janeczek, odwraca się do Niosącego Światło i chce skinąć głową, zgodzić się i zapaść się w świetlistą postać. Balansuje już na krawędzi, zrobi to dla nich, odkupi swoje winy swoim potępieniem, zniknie, zapomną o nim, będzie cierpiał przez wieczność, dla ich szczęścia.

Lecz, kiedy spadał już w dół, w toń świetlistych, przytulnych ramion, ktoś chwycił go za włosy, pociągnął z powrotem do siebie, na górę. Czarny pustelnik, Bogislav, szepcze do niego:

– To wielki kłamca, księże. Niech ksiądz przypomni sobie, co należy mu powiedzieć.

I ksiądz Janeczek krzyczy:

– Wypierdalaj, Szatanie! – I strąca z ramienia świetlistą dłoń. Wychodzi z kuchni, przechodzi przez korytarz, otwiera drzwi, schodzi po schodach i już jest na podwórzu. Ze zdziwieniem zauważa, że minął cały, krótki, zimowy dzień i szary świt zamienił się w szary zmierzch. W środku Szatan krzyczy ze strachu. Górnicy, którzy przez cały dzień cierpliwie czekali przed plebanią, grzejąc się w aucie, słyszą ten wrzask. Ksiądz Janeczek sięga do kieszeni, wyciąga z niej czarne pudełeczko z wysuwaną anteną i czerwonym przyciskiem zabezpieczonym pleksiglasową szybką. Unosi osłonę, przekręca przycisk i naciska.

Głuchy huk nadyma na ułamek sekundy ściany i dach plebanii, pęcznieją jak na filmie rysunkowym i zaraz rozrywa je w ognistej kuli eksplozji, w świętym ogniu znika Niosący Światło i znika sam ogień, zamykając się w kuli dymu i opadającym na ziemię deszczu szczątków. Kocik wyskoczył z samochodu, wrzeszczy jak wariat, śmieje się i podskakuje w szalonej radości.

Wikary myśli o swoim artykule o inkulturacji, którego szczegółowy konspekt w drobinach twardego dysku spadł na kupę gruzu, w jaką zamieniła się plebania. Z kościoła wybiegają ludzie, niczego nie rozumiejąc. Dziennikarka, trzymając za rękę swoją siostrzenicę, wychodzi z nimi i również nic nie rozumie. Tylko Ania czuje, jak z jej ciała ucieka życie, które zagnieździło się tam na chwilę, i mdleje.

Ksiądz Jan Trzaska nie ma odwagi spojrzeć w oczy tym, którzy modlili się w kościele, odwraca się więc i idzie w stronę lasu. Nikt go nie zatrzymuje, tylko Teofil Kocik, wiejski wariat, idzie za swoim księdzem, słabnąc z każdym krokiem. Dogania go, chwyta za rękę i idą razem, mijają domy plujące węglowym dymem, który wyrwawszy się z kominów, ciężko ściele się po ulicach. Szarość świata zmienia się w czerń, wątle oświetlaną ulicznymi latarniami.

– Teofilu, Teofilu! – woła śnieg, wołają czarne pnie drzew. Ale ty, Teofilu, nie słuchasz, nie słuchasz. Świat mówi, znów, z całą mocą, ale ty nie słuchasz, nie słuchasz szumu swojej zatrutej krwi. Kruk zawisnął nad tobą w powietrzu, trzepocze skrzydłami, przesuwa się tak powoli, jak ty stawiasz krok za krokiem, wsparty na ramieniu księdza Janka, któremu ty pomogłeś – ty, Teofilu, zrobiłeś w życiu coś, ty, z domu bordowej dermy, ty, uratowany z pyska krowy, ty, któremu w głowie zamieszkał kruk. Ty, ścierwo z dworca, ty, Teofilu, za którym mama zamknęła drzwi, pamiętasz i zostałeś tylko ty, ta pani, biurko i krzesło z dermy z czarną lamówką, która jak robak otaczała bordowe śliskie siedzisko, lepiła się ta derma do twoich nagich ud wystających z krótkich spodenek, Teofilu! Kruk zatruł ci żyły, kruk zabrał chorobę, kiedy z twojej głowy przeszedł do głowy księdza i wyglądał przez jego oczy, jak lotnik przez szybki w kabinie samochodu albo robotnik w koparce, tak, Teofilu, jak robotnik w koparce, taki mały, mały jak kruk, a ruchem dłoni na tych wszystkich drążkach – napatrzyłeś się na nie, jak spałeś na budowach, Teofilu -porusza wielką łyżkę, jak kruk, co siedzi w głowie, porusza ręką człowieka. Ale Czarny Dziadek wyrzucił kruka precz, daleko, zna się przecież z robakiem, który przesuwa się między kamieniami w ziemi, pamiętasz, kamyki i piasek przyjemnie trą o gibkie, segmentowane ciałko, malutkie nóżki jak rzęsy falują, odpychają się od grudek ziemi, Czarny Dziadek przegnał ich i boją się, i kruk wisi w powietrzu, tak, widzisz go, Teofilu, jak wisi, ale nie zsunie się przez powietrze, nie wczepi się w twoją głowę, chroni cię Czarny Dziadek. I ksiądz wysadził w powietrze plebanię, kruk miał tam gniazdo na kominie i spaliły się jego pisklęta, czarne jak węgiel i bezokie, o miękkich dziobach. Teraz trucizna musiała wrócić i czujesz, Teofilu, jak trucizna niesie ci do nóg i rąk zimno, i jak śnieg spada ci za kołnierz, topnieje i cieknie po plecach, ale idziesz Teofilu, bo on idzie, bo musisz dojść.

Kiedy wchodzą do lasu, Kocik słabnie zupełnie, w końcu osuwa się na ziemię. Krew płynie z jego ust, cieknie z uszu, życie z niego ucieka. Ksiądz Jan rozumie to, szepczą obaj słowa ostatniej spowiedzi, nie ma świętych olejów, ale ma Najświętszy Sakrament, który został mu z podziemnej liturgii i ukryty w złotej kasetce spoczywał mu na piersiach, dodając sił podczas konfrontacji z Diabłem. Opłatek, co jest Ciałem Chrystusa, kiedy ksiądz przytyka go do warg Teofila, nasiąka zaraz krwią, która wypełnia usta umierającego, Kocik przełyka hostię i umiera.

Nic już do ciebie nie mówi, świat zamilkł, a ty wnosisz się do jednego Głosu, który przemówi do ciebie: Teofilu, Teofilu!

Wikary wstaje od trupa. Śnieg pada na stygnące ciało, pokrywając je szybko białym całunem.

Ksiądz idzie dalej, bez celu, aby po prostu iść, idzie przed siebie, las zamienia się w pola, pola zmieniają się w podmiejskie nieużytki, wreszcie, dygocząc z zimna, wikary idzie między blokami, po osiedlowych uliczkach, dochodzi do centrum miasta, którego nie rozpoznaje, i w końcu, wyczerpany, siada na ławeczce obok neogotyckiej katedry i zastyga w bezruchu.

– Mamo… – szepcze.

Pokrytego z nawietrznej strony śniegiem księdza w samej sutannie, siedzącego na ławce pod kościołem, policjanci z nocnego patrolu biorą w pierwszym momencie za ofiarę jakiejś księżowskiej popijawy. Ksiądz jest oszołomiony, jednak przytomny, policjanci nie wyczuwają od niego zapachu alkoholu, ale wikary nie odpowiada na pytania, nie odzywa się ani słowem. W końcu starszy policjant rozpoznaje księdza, o jakim czytał artykuł w „Nowinach Gliwickich" i kojarzy go z eksplozją na farze w niedalekich Drobczycach, o której dowiedział się przez radio. Powinien był go w zasadzie zatrzymać na cztery osiem, ale jakoś głupio mu aresztować księdza, jakoś tak by to po ubecku było – i to sławnego księdza, postanowił więc odwieźć zatrzymanego do kurii, przecież nie ucieknie, a jakby co, to oni się wyprą, że go w ogóle widzieli.

Zaparkowali pod kurią, starszy aspirant nacisnął na pierwszy lepszy przycisk domofonu i naciskał tak długo, aż jakiś wściekły, zaspany ksiądz otworzył drzwi. Kapłan chciał zbesztać natręta, ale powstrzymał się w ostatniej chwili, kiedy spostrzegł mundur policjanta. Po chwili wyciągali wyziębionego księdza z radiowozu, w tym czasie zbudzony kapłan zdążył zbudzić innych, których przytomności wymagała ta nietypowa sytuacja, i sam gliwicki biskup pomocniczy w zielonym szlafroku pofatygował się uścisnąć prawicę starszego aspiranta, podziękować wylewnie i uprosić dyskrecję, odwołując się do niezbyt gorących uczuć religijnych policjanta, której to raczej letniej temperatury nie był ksiądz biskup świadom. Starszy aspirant wraz z partnerem byli jednak pod wrażeniem ważności biskupa, który zaszczycił ich rozmową, więc zgodzili się na wszystko, o co ich prosił. Starszy aspirant w skrytości ducha wystawił sobie, jak fajnie by było, gdyby biskup udzielił ślubu jego córce i temu łachudrze, za którego Marysia zdecydowała się wyjść. Przynajmniej coś będzie tak, jak powinno.

Po tym, jak Janek wyrzucił go od siebie z plebanii, Andrzej wrócił do Warszawy. Znajomy pismak z „Faktu" nie dał się zablokować i puścił artykuł mimo próśb i gróźb Trzaski. Andrzej musiał więc zająć się ojcem, który dopiero z gazety dowiedział się, że jego młodszy syn stał się sławny. Andrzej Trzaska junior przekonał zatem ojca, że to spisek agentury, mający na celu zdyskredytowanie jego, Andrzeja Trzaski seniora, starego anty-komunisty, członka ROPCiO. Najpierw wyciągną Jaśka na świecznik, a potem strącą jako wariata albo szarlatana. Ojciec uwierzył. Więcej zachodu kosztowało Andrzeja przekonanie starego, że jego pomoc nie jest konieczna, że on, pierworodny, wszystkim się zajął i wszystkiego dopilnuje. Stary w końcu uwierzył, odpuścił i zapadł się w przepaść fotela, ciężko i bez nadziei.

Kiedy ojciec zasnął, Andrzej poszedł do gabinetu, śrubokrętem otworzył wątły zameczek szuflady, przerzucił parę teczek i skoroszytów i znalazł tę, której szukał. Zszarzałą od kurzu, brudną, ale podpisaną. Wychodząc, popatrzył na drzemiącego w fotelu ojca przez chwilę w zadumie – ojciec nigdy by się na to nie zgodził. Nie możemy być tacy jak oni, synku, oni użyliby przeciwko nam wszystkiego, ale akurat jemu, biskupowi, musimy odpuścić, Andrzejku, w imię większego dobra. Ludzie przestaną im wierzyć, a komuś wierzyć muszą. To bardzo źle, że Kościół nie oczyścił się sam, Andrzejku, ale teraz już za późno, musimy zagryźć zęby i znosić tych łajdaków, i liczyć tylko na Ducha Świętego. Poza tym, przecież sam wiesz, nie powinniśmy posiadać tej teczki, Andrzejku.

Aha, takiego wała. Mógł się Ziarkiewicz sam przyznać, mógł nie naświetlać swojej szlachetnej gęby w każdej telewizji trzy razy dziennie, mógł się nie ustawiać w roli sumienia Kościoła, narodu i całego, w ogóle, świata. Trochę pokory można było, księże arcybiskupie, w sobie odnaleźć. Jeśli nie mógł się ksiądz biskup przyznać, to trzeba było przynajmniej trzymać się cienia, a nie tokować w pełnym świetle i wystawiać innym certyfikaty moralności lub jej braku. Trzeba było nie walić na każdym kroku w „ciemnogród", bo ciemnogród, reprezentowany chwilowo przez moją skromną osobę, właśnie się wkurwił, Ekscelencjo, i oddał. Sądził Ekscelencja, że ja blefuję, no to ja powiedziałem „sprawdzam", Ekscelencjo. Proszę bardzo.

Okrył ojca pledem, tata mruknął coś przez sen, a Andrzej wyszedł z domu, wsiadł do samochodu i zadzwonił do Wojtka

Szafrańca z „Wprost". Spotkali się pospiesznie, w andrzejowej alfie zaparkowanej pod siedzibą tygodnika; Wojtek usiadł na miejscu pasażera i nieco zirytowany, zapytał obcesowo:

– Co jest?

Andrzej wręczył mu teczkę. Szafraniec, zmęczony wyścigiem, gruby dziennikarz w grubych okularach, świadomy swojej przyszłości, którą za dobre pieniądze spędzi za niewygodnymi biurkami, a potem wykituje na zawał na jakiejś kurwie albo przy wigilijnej kolacji między dziećmi i wnukami. Trzymał teczkę w dwóch palcach, patrząc na wypisany na niej pseudonim.

– Pierdolisz, Jędrek, nie wierzę.

– Wiesz, kto to? – odpowiedział Andrzej, gapiąc się na witrynę kiosku z gazetami, pod którym zaparkował alfę.

– Kurwa, jasne, że wiem, wszyscy wiedzą, ale nie wierzę. Nie wierzę, żeby kwity na Ziarkiewicza mogły się tak po prostu znaleźć. Kwity się nie znajdują same z siebie, wiesz przecież.

– A jednak, Wojtek, a jednak. Otwórz.

Wojtek Szafraniec drżącymi dłońmi rozwiązał tasiemki. Przejrzał pożółkłe raporty i zeznania, spisane ręcznie i na maszynie.

– Dalej nie wierzę, to fałszywka. Nie wiem, Rydzyk ci to dał, Jędrek? Albo ktoś, nie wiem… Michalczewski Ziarkiewicza nie znosi, może to od niego? – pytał.

Andrzej odwrócił się na fotelu i chwycił dziennikarza za ramię.

– Wojtek, skończ pierdolić. Bierzesz czy nie? Gówno mnie obchodzi, czy uważasz to za fałszywkę, czy nie, tu są jego podpisy, idioto. Bierzesz czy nie? Decyduj teraz. Przyszedłem do ciebie pierwszego, bo cię lubię, ale jak ci się to nie podoba, to nie, jadę z tym do Sławka Grabka, będzie mnie po rękach całował.

Szafraniec milczał przez chwilę, gapiąc się na złożoną na swoich kolanach teczkę.

– Biorę – powiedział w końcu.

– No to bierz i spadaj. Cześć.

– Cześć.

Szafraniec wysiadł, sapiąc, trzasnął drzwiami. Jędrek zacisnął dłonie na kierownicy. Przepraszam, tato.

Zadzwonił do domu, do Kaśki, przeprosił ją, powiedział, że jedzie na Śląsk, ratować Janka. Kaśka milczała, on też milczał, skoro nie doczekał się odpowiedzi.

– Kocham cię, Kasiu – powiedział w końcu.

Odłożyła słuchawkę. Zaklął i wściekłym ruchem wrzucił wsteczny, wyjechał z parkingu z piskiem opon, wymuszając pierwszeństwo i gnając przez Warszawę na Raszyn, Janki i gierkówkę, tłumi! wściekłość adrenaliną. Za Jankami próbowali go zatrzymać gliniarze, ale Andrzej wcisnął tylko prawą stopę w welurowy dywanik, a psom nie chciało się gonić wariata, bo po co, skoro przejeżdża obok nich pięćdziesiąt samochodów na minutę. Za minutę pełna godzina, włączył Trójkę, żeby posłuchać wiadomości. Dobrzmiały ostatnie akordy głupiej piosenki, radio odegrało dżingiel i spiker zaczął od wiadomości z ostatniej chwili. W Drobczycach pod Gliwicami, wsi znanej ostatnio z działalności charyzmatycznego księdza Jana Trzaski, doszło do wybuchu na plebanii. Zabytkowa plebania została całkowicie zniszczona, policja odmawia komentarza, nieoficjalnie mówi się o przypadkowym wybuchu gazu.

Jędrek poczuł, jak wnętrzności skręcają mu się na supeł. Splątane jelita zwężają się, zaciskają, plączą, żołądek kurczy się i wyciąga do góry, zaczepiony o przełyk, płuca nie chcą brać powietrza. Ręce zaczęły mu drżeć, nawet zaciśnięte na kierownicy. Zjechał na pobocze, obszedł samochód dookoła i trzęsąc się, wybebeszył walizkę w poszukiwaniu fiolki z białymi tabletkami. W końcu znalazł, odmierzył sobie trzy pastylki i połknął je bez popijania, przemocą nieomal wpychając je sobie do przełyku. Nie przestawał się trząść, siadł za kierownicą i czekał, aż lekarstwo zadziała. W komórce znalazł numer do Szafrańca i zadzwonił do dziennikarza, żeby zająć się czymkolwiek.

– No? – zapytał w komórce głos zasapanego grubasa.

– Obejrzałeś?

– Tak.

– Kiedy puścisz?

– W poniedziałek pójdzie, cały numer zmieniamy. Dzwoniłem już do kurii, odmówiono mi spotkania i komentarza. Spodziewali się tego? – wysapywał Szafraniec, zmagając się z astmą i schodami.

– Tak.

– Kawał chuja z ciebie…

– Pierdol się, Szafraniec.

– Nawzajem – warknął grubas, a Jędrek wyłączy! telefon, potarł oczy rękami, wrzucił jedynkę i wyrywając w szutrze pobocza głębokie blizny, wszarpał się na drogę, goniony rykiem klaksonów. Docisnął gaz do dechy, patrzył, jak wskazówka obrotomierza dosięga czerwonego pola, sprzęgło, zmieniał bieg i następny, następny, alfa grzała sto dziewięćdziesiąt po marnym asfalcie, roztrącając nieomalże samochody po tłocznej o tej porze gierkówce. Przełączył radio na CD, PJ Harvey, może być, puścił muzykę najgłośniej, jak się dało.

Na wysokości Częstochowy ruch stężał. Zwolnił, wreszcie zatrzymał się w potężnym, dwustronnym korku. Wśród samochodów, wolno przesuwających się z naprzeciwka, Jędrek wyłowił wzrokiem jeden, tigrę z rozbitym przodem. Zza szyby ti-gry wygląda znajoma twarz. Ta laska od Urbana, litewskie jakieś takie nazwisko, Kiejstut, Kiejdus. Węszył, kurwiszon, koło Janka i wywęszył, cholera jasna.

W końcu, w Katowicach wyskoczył na A4 i może przycisnąć, było już późno i autostrada pustawa, alfa znowu wyrwała do przodu, mimo cienkiej warstwy mokrego śniegu na drodze Jędrek cisnął gaz, jechał środkowym pasem, co chwila tylko miękko wyskakując na lewy i mijając nierozpoznawalne w ciemnościach samochody. Elegancki kokpit żarzył się przyjemnie, w Gliwicach zjechał z autostrady, ale złym zjazdem, zgubił drogę.

Włączył GPS-a i odnalazł drogę do Drobczyc. W samej wsi drogę już pamiętał, plebanię wskazała mu niechybnie łuna, migocząca światłami błękitnymi i pomarańczowymi, widoczna z daleka w czarnej wsi – zapewne odłączyli prąd po wybuchu. Zaparkował daleko od plebanii, wysiadł i ruszył piechotą.

Na miejscu oświetlone potężnymi reflektorami gruzowisko przeczesywali strażacy z psami, dookoła stały trzy samochody strażackie, kilka radiowozów i karetek, wszystkie błyskały niebieskimi światłami, między samochodami zaś kłębił się tłum gapiów, przepychając się z policjantami usiłującymi odsunąć ludzi od dymiącej jeszcze ruiny. Andrzej chwycił za rękaw najbliższego gapia i zapytał:

– Co się stało z księdzem Trzaską?

– Śpryngnyli fara i pošli furt… [1] – odpowiedział lakonicznie Ślązak, zwracając się przestrzeń i nie odwracając oczu od ruin.

– Co zrobił? – Jędrek nie zrozumiał.

– Jerůna, dyć godům [2]: špryngnyú no, wysadził w powietrze plebanię i poszedł sobie, pra?

– Jak to, wysadził? – Jędrek dalej nie rozumiał.

Ciekawski Ślązak, zirytowany już nieco uporem swojego interlokutora, odwrócił się doń, zmierzył Andrzeja wzrokiem i siląc się na polszczyznę, powiedział:

– Proszę pana, co mi głowa zawracacie? Normalnie, bomba mieli ksiądz, taką jak w filmach, z zapalnikiem, nacisnęli guzik i fara wyleciała w powietrze.

Andrzej przełknął ślinę.

– Ale nie było go w środku!

– Chopje, gupiśće sům? [3] Jak, w środku? Na placu stali, tak to wysadzili i poszli, jakby byli w środku, to jakby poszli?

Andrzej już nie słuchał, wmieszał się w tłum. Wszyscy indagowani potwierdzali, że Jasiek przeżył eksplozję oraz że sam ją wywołał i że oddalił się w nieznanym kierunku.

Wsiadł więc do samochodu i krążył bezładnie okolicznymi drogami, wyglądając brata. Dzwonił na policję, wypytywał dyskretnie o księdza, ale oczywiście odmawiali udzielenia jakiejkolwiek informacji. Tajne przez poufne.

W końcu zrezygnował, na ekraniku GPS-a znalazł swój hotel i jadąc za wskazaniami, które podawał mu automat urywanym, chociaż aksamitnym głosem dojrzalej kobiety, zaparkował pod kostką „Qubusa", szpecącego neoklasycystyczne i neogotyckie centrum plastikowym wrzodem swojej potężnej bryły. Skonstatował to, z niejaką satysfakcją myśląc o swoim wszechstronnym, artystycznym wyrobieniu. Przeszedł gładko rozmowę w recepcji, wjechał na anonimowe piętro i pogrążył się w anonimowym pokoju, między pościelą, hotelowymi ręcznikami i dziesiątkami hotelowych kanałów w hotelowej telewizji. Leżał, zmieniając kanały, różowe panienki z Playboya mijały się z telezakupami, aż zasnął w końcu ciężkim, znużonym snem. Obudził go pisk wydobywający się zza ekranu testowego, o dziwnej porze, trzeciej nad ranem – wstał, z pulsującą bólem głową, wyłączył telewizor, poczłapał do lodówki, wypił duszkiem butelkę wody mineralnej i zasnął ponownie.

Obudził go dzwonek komórki. Numer zastrzeżony.

– Pan Andrzej Trzaska? – zapytał konfidencjonalnym szeptem męski głos.

– Przy telefonie. Kto mówi?

– Proszę pana, nie przedstawiam się z pewnych powodów, mogę panu powiedzieć jedynie, że jestem księdzem. Dzwonię do pana na prośbę pańskiego brata, mam przekazać panu, i za pana pośrednictwem, że z pana bratem jest wszystko w porządku. Od siebie mogę dodać, że księdzu Jankowi nic nie zagraża, ale wymaga pomocy i my mu tej pomocy udzielimy. Proszę się nie martwić. Odezwiemy się wkrótce. Do widzenia.

– Halo! Co ksiądz mówi? Jakiej pomocy? – wrzasnął Andrzej do słuchawki, która już milczała.

Złożył komórkę, z nierozpakowanej torby wyszarpał dżinsy, wciągnął je, dopiął, włożył sweter, kurtkę i zbiegł do recepcji, zapytał o najbliższy kiosk i po dziesięciu minutach siedział przy kawie i śniadaniu, z najnowszym „Wprost" w dłoni.

Z okładki uśmiechała się twarz arcybiskupa Ziarkiewicza, a na czarnym tle sutanny świeciły na czerwono kapitaliki jednego słowa: „JUDASZ".

Tato musiał skapitulować, ale ja tę wojnę rozpętałem na nowo, Ekscelencjo, i tym razem to ja wygram i nie spocznę, póki nie będę wiedział, że Ekscelencja resztę swoich dni spędzi w jakimś zacisznym klasztorze (daleko od głównych dróg, tak mi dopomóż, Panie Boże). Nie trzeba było pastwić się nad pokonanymi, Ekscelencjo, to się zawsze źle kończy.

Otworzył magazyn na stronach z cover story i czytał, zagryzając słowa croissantem i popijając kawą. Na pierwszy rzut oka widać, że materiał praktycznie nieprzygotowany, w zasadzie przedrukowali kopie paru dokumentów z teczki i dodali krótki odredakcyjny komentarz, nie mieli na więcej czasu, ale to nieważne przecież. Ważne jest, że tę bitwę ze współczesną Targowicą wygrał. Ma szczęście, biskup, że żyjemy w XXI wieku – żywota dokona na wygnaniu w klasztorze, a nie na szubienicy, jak powieszeni za Kościuszki targowiczanie, ówcześni specjaliści od dzielenia się radością, biskupi Kossowski i Massalski. Zadzwonił do ojca.

– Tato, widziałeś dzisiejsze „Wprost"? – zapytał, omijając wstępy.

– Widziałem, Jędruś, widziałem – odpowiedział ojciec zgaszonym głosem.

– I co ty na to?

W słuchawce zapanowała cisza przerywana tylko ciężkim oddechem Andrzeja Trzaski seniora.

– Nie wiem, Jędruś – powiedział w końcu ojciec. – Nie wiem. Może to dobrze, żeś mi te dokumenty wykradł i opublikował, może ja niesłusznie to odkładałem na przyszłość, na święty nigdy. Tylko – nie wiem, boję się o Janka. Nie o to nawet, że on już żadnej kariery w Kościele nie zrobi, ale o to, żeby go nie skrzywdzili jakoś. On jest taki delikatny, wiesz, Jędrek?

– Wiem, tato. Dlatego musiałem to zrobić.

– Może masz rację. Teraz musisz za niego walczyć. Trzymaj się, synku.

– Do widzenia, tato.

Ledwie zdążył odsunąć komórkę od ucha, a ta rozdzwoniła się znowu. Spojrzał na wyświetlacz – pulsujące czerwone serduszko i imię, „Kasia". Patrzył bezmyślnie w wyświetlacz przez chwilę, wahał się, ale odebrał.

– Andrzej, wróć do domu, proszę cię… – powiedziała cicho.

Milczał.

– Andrzej…

Nie mógł z nią rozmawiać. Przerwał połączenie, trzaskając klapką telefonu, ale sumienie zakłuło go tak mocno, że zaraz otworzył ją z powrotem i szybko napisał SMS-a: „Przepraszam, Kasia. Kocham Cie. Bede za cztery godziny". Dopił kawę, patrząc na te osiem słów, jakby decyzja o powrocie do Warszawy nie powstała w jego głowie, jakby pochodziła z zewnątrz i tylko przypadkiem trafiła na wyświetlacz komórki, którą trzymał w ręku.

Nacisnął „wyślij".

Małgosia Kiejdus poznała najpierw samochód, sportową alfę romeo, a potem dopiero kierowcę. Minęli się powoli, ledwie tocząc się po asfalcie, patrzyli na siebie przez parę minut, ale żadne z nich nie opuściło szyby.

Małgosia zapomniała o nim zresztą już w momencie, kiedy zniknął jej z oczu. Cała jej uwaga koncentrowała się na zawiniętej w koce, cicho oddychającej dziewczynce na ciasnym tylnym siedzeniu samochodu. Dziewczynka dobrze rozumiała, co się dzieje: właśnie odebrano jej prezent, którego nigdy nie powinna dostać. Wiedziała również, że nie rozumie tego ciocia, która kurczowo trzyma kierownicę i kiedy tylko ma kawałek wolnego asfaltu, wyciska wszystko z silnika, byle szybciej, byle bliżej do szpitala w Łodzi. Ania interesuje się samochodami, ciociu, z tego jeden cztery litra nic więcej ciocia nie wyciągnie, w końcu to tylko osiemdziesiąt koni.

Kiedy już tam są, pod samym wejściem, Ania czuje jeszcze, że ciocia niesie ją na rękach, kładą ją gdzieś na łóżku, kłują venflonami, wsączają w żyły sole i leki, bez sensu, to jak lać olej do dawno zatartego silnika, pomóc może co najwyżej na sumienie, i to nie jej. A potem świat ciemnieje. Jeszcze twarz cioci.

A Małgosia stała na korytarzu i patrzyła w oczy swojej siostrze, a Ala Kiejdus-Bilińska, która wybiegła z pracy, nie zważając na protesty szefa i kolegów, i przyjechała, trzęsąc się z poczucia winy, nie wierzyła własnym uszom.

– Zabrałam Anię z hospicjum. Do księdza, tego co był sławny przez jakiś czas, żeby ją uzdrowił – pierwszy raz w życiu bała się własnej siostry.

– Ty, do księdza zabrałaś? Jasne. Bredzisz, dziewczyno? Gdzie jest Ania?

– Teraz się zorientowałaś? Twoja córka umierała, a ty dopiero po trzech dniach dowiadujesz się, że jej nie ma? Ania nie żyje, mówiłam ci już – powiedziała Małgosia.

– Ja nie umiałam… – Ala nie potrafiła wydusić z siebie więcej słów, więc uderzyła siostrę w twarz.

Nie spodziewała się, że siostrzyczka ma tyle siły. Cios otwartą dłonią, który spadł na jej twarz, nie był tylko symbolicznym spoliczkowaniem, które ranić ma raczej dumę niż ciało – Ala uderzyła ją potężnie. Delikatna tkanka wyścielająca policzek rozdarła się o zęby i Małgosia poczuła, jak usta wypełnia jej krew. Zachwiała się i usiadła ciężko na krześle. Ala odwróciła się na pięcie i odeszła. Małgosia pocałowała martwą siostrzenicę i uciekła ze szpitala, najszybciej jak potrafiła.

Została sama w swoim nowoczesnym mieszkaniu, prosto z wnętrzarskiego żurnala, w swoim mieszkaniu pustym i samotnym. Bez siostrzenicy. Bez siostry. Bez pracy, którą rzuciła w sposób uniemożliwiający próbę powrotu (koniec z tym, es-beku pierdolony jeden – legitymacja z trzaskiem ląduje na blacie naczelnego biurka). Bez wiary, którą na krótko zyskała, by utracić, kiedy jedyny ksiądz, jakiemu w życiu zaufała, okazał się perfidnym, szatańsko podłym szarlatanem.

Małgosia, Małgośka, chyba się, kurwa, nie poddajesz?

Zrobi to. Za jej okrutnie zdradzoną siostrzenicę. Za siostrę, najlepszą i jedyną przyjaciółkę, którą właśnie straciła. Za samą siebie, za swój zniszczony świat.

Napisze ten artykuł. Pojedzie tam, chociażby miała tam zamieszkać na pięć lat, i odkryje wszystko. Dowie się wszystkiego, wszystko zrozumie, odsłoni, a potem napisze wielki artykuł. I biskup ze Szczecina, który obmacywał chłopców w seminarium, to będzie przy jej artykule ledwie ploteczka. Zrobi coś, co zatrzęsie tą instytucją pełną podłych ludzi, napisze wielki reportaż, który kupi od niej każda gazeta, za każde pieniądze -skoro monarchia we Francji mogła upaść przez aferę z naszyjnikiem Marii Antoniny, to ona, Małgośka, zrobi aferę, która będzie takim naszyjnikiem dla Kościoła w Polsce. Poświęci się temu całkowicie, zrobi wszystko, co będzie trzeba. Będzie trzeba kogoś przekupić – bardzo dobrze, sprzeda mieszkanie, kupiec jest, chodzi koło niego od dawna. Zaraz zadzwoni do lokatorów, którzy mieszkają w jej starej kawalerce, że mają się wynieść, bo ona przenosi się ze swojego apartamentu z powrotem do tych trzydziestu dwóch metrów kwadratowych z kuchnią. Trzysta tysięcy chyba styknie, prawda? A jeśli pieniądze nie wystarczą – bardzo dobrze, ona, Małgośka, nie ma żadnych oporów. Może komuś obciągnąć, jeśli będzie trzeba. Żaden problem. W końcu, dawała się pieprzyć facetom tylko po to, żeby ją lubili, może więc dać dupy komuś po to, żeby oddać światu sprawiedliwość. O, chociażby ta Walewska – dawała się rżnąć kurduplowi z Korsyki, żeby ten uratował Polskę, i w tej zasranej katolickiej Polsce została bohaterką narodową. Nikt jej nie mówi, że się kurwiła. Ona, Małgosia, może się skurwić, żeby załatwić katoli, nie ma sprawy. Może nawet będzie przyjemnie. Prawicowe wyposzczone chłopaki są dobre w łóżku.

Nie miała samochodu, nie dociekała nawet, co się stało z jej ukochaną tigrą po wypadku. Ktoś pewnie zabrał, wyklepał i sprzedał jako bezwypadkową. Albo na części. Siostra zabrała swój samochód, którym Małgosia ostatnio jeździła, ale jest jeszcze coś. Jeden z jej kolegów, który przez pewien czas mienił się „jej facetem", w akcie dobroduszności dał jej do dyspozycji małego miejskiego mercedesa klasy A – zabrał go potem, oczywiście, kiedy ich drogi się rozeszły, ale Małgosia ciągle gdzieś ma kluczyki do tego samochodu. No, przydasz się przynajmniej do czegoś, skurwysynu.

Minęło kilka tygodni i mieszkanie zostało sprzedane, pieniądze spłynęły na konto, lokatorzy zostali bezwzględnie wywaleni z kawalerki, wszystkie potrzebne graty przewiezione z powrotem do tej klitki, w której Małgosia wszystko zaczynała, dwanaście lat temu. Grafikowi ze swojej byłej pracy obiecała, że pójdą razem na kolację, jeśli zrobi jej kilka dobrych legitymacji prasowych, obietnicy nie dotrzymała, ale legitymacje były. Zrobiła kompletny research, prasa krajowa, prasa lokalna, listy dyskusyjne, strony fanowskie, wszystko opracowane zgodnie z najlepszą, dziennikarską taktyką, wszystko ładnie posegregowane w eleganckich folderach w laptopie. Wiedziała wszystko o księdzu Trzasce, ma przygotowane kompletne dossier. Z jej portretu wyłonił się porządny i skromny człowiek. Tym bardziej go nienawidziła.

I w końcu ruszyła. Tramwajem pojechała pod dom swojego eksa, wsiadła do zaparkowanego pod płotem mercedesa. Opróżniła schowki i bagażnik, wszystkie klamoty wrzucając przez płot do ogrodu. Z satysfakcją stwierdziła, że samochodem jeździła inna kobieta, której szminki, torby na zakupy, słuchawki od komórki i notatniki, płaszczyk i parasolka wylądowały w śniegu. Zapaliła silnik i zadzwoniła do właściciela auta. Pożyczam sobie, mój miły, za te wszystkie obietnice, które składałeś. „Wariatka!" – wrzasnął eks do komórki i wybiegł przed dom, Małgosia czekała, aż dopadnie furtki, uśmiechnęła się i odjechała. Nie, eks nie zadzwoni po policję, spaliłby się ze wstydu, a jeżeli zatrzymają ją gliniarze, to zamiast dowodu rejestracyjnego da łapówkę. Dowolnie dużą. Albo pójdzie z gliniarzem do motelu, wszystko jej jedno.

Podskakując na wybojach gierkówki, dotarła na Śląsk. Pokój w gliwickim hotelu stał się jej centrum operacyjnym. W recepcji obwieściła, że nie życzy sobie sprzątania, miękkie tapety wkrótce pokryły się żółtymi karteczkami z notatkami i wycinkami z gazet, poprzypinanymi kolorowymi pinezkami. Nad biurkiem zawiesiła wielką mapę okolicy, na której kolorowymi flamastrami zaznaczała miejsca swoich wizyt, notowała numery zdjęć, które zrobiła, i adresy ludzi, z którymi rozmawiała.

Wysadzona w powietrze plebania, uzdrowieni, którym nagle wróciły stare choroby. Milczeli. Zycie toczyło się zwyczajnie, chodzili do kościoła, do roboty, wracali, jedli obiady, posyłali dzieci do szkoły, w której nauczycielki stawiały pały i piątki, robili zakupy, plotkowali pod sklepem, ale nikt nie wspominał o księdzu Trzasce. Nie wiedzieli, co się z nim stało, i nie próbowali się dowiedzieć, szczęśliwi, że cudowność stała się na powrót normalnością, że ksiądz znowu w kazaniu obecnych na mszy beszta za tych, którzy na mszę nie chodzą. Przylgnęli do swojego odzyskanego ładu i nie musieli nawet udawać, że nic się nie stało, bo istotnie nie stało się zupełnie nic. Na świeżym ziemnym grobie Teofila Kocika dzieci odgarniały śnieg i zapalały znicze.

Pijak pod knajpą z niedowierzaniem spoglądał na bolsa, którego dostał w prezencie od „šumnyj frelki ze Waršawy, co piše do cajtungůw" [1], szum taśmy dyktafonu, między jednym łykiem a drugim, potem mówi: „Ja, jak ta fara špryngúo, tam bergmůny byli, to možno úůn mjoú ze gruby jakoś bůmba, to jo widźoú kapelůnka iść do łasa, a za ńym pošoú tyn gupi, co go potym znodli we śńygu, ale kapelůnka ńy znodli i ńykere ludźe godajům, co úůnego do Půnbůčka wźyni, jak Matka Bosko, dobro gořoúka" - przełyka łapczywie, jakby bał się, że Małgośka zabierze mu niedopitą butelkę – „jo žech wům już wšisko pedźoú, nic wjyncy ńy wjym, i južech jest ganc ožarty, frelko" [2]. Przewijała taśmę, pijak świergolił wspak, „ja, jak ta fara špryngúo, tam bergmůny byli, to możno úůn mjoú ze gruby jakoś bůmba", stop.

Poszła więc na policję. Zawszę, potrafiła rozmawiać z gliniarzami, jej esbecka redakcja nauczyła ją kodu komunikacyjnego, jakim porozumiewają się również ci młodzi chłopcy, którzy Peerelu nawet nie pamiętają, a jednak, służąc w policji, przyjęli mentalność i obyczaje tego samoreplikującego się układu. I coś bliżej nieokreślonego mówiło im, że to swoja dziewczyna, że wobec niej można mówić otwartym tekstem.

I mimo to niczego się nie dowiedziała.

Nie wierzyła własnym oczom. Wybuch gazu, śledztwo zamknięte. Młody policjant, który pokazywał jej akta, rzucał raz za razem znaczące spojrzenia. Małgosia znała je aż za dobrze, śliska sprawa, nic mi nie wiadomo, śledztwo zamknięte na polecenie zwierzchników, ekspertyzy. Wypytywała, ciągnęła sprawę -i z bariery, jaką gliniarz się ogrodził, wywnioskowała, że w ten sposób dalej się nie przebije, więc po prostu przestała być dziennikarką, a stała się kobietą i w kwadrans uwiodła młodego glinę, używając najprostszego repertuaru, którego dziewczynki uczą się, zanim jeszcze staną się kobietami, a na który mężczyźni stają się odporni, dopiero kiedy męskość odchodzi, ustępując miejsca prostacie i sklerozie.

Zasugerowała, aby spotkali się wieczorem. Na kartce napisał jej godzinę i nazwę klubu. Spotkali się więc w zadymionym wnętrzu, rozsadzanym przez dudniącą z potężnych kolumn muzykę. Glina chciał randki, no to dostał randkę – a Małgośka pozwoliła mu przedstawić samego siebie w chandlerowskim świetle. I tak młody Marlowe opowiadał, cynicznie ćmiąc elema, o ekspertyzach, które jasno wskazywały, że plebania wyleciała w powietrze wysadzona materiałami wybuchowymi, o górnikach, którzy mogli mieć dostęp do materiałów z kopalni. I brutalnym ucięciu śledztwa, o zwierzchnikach, którzy zamknęli sprawę na wyraźne polecenie z góry. O tym, jak próbował ciągnąć sprawę, chociaż sam wiedział, że to się nie uda, a jednak próbował, rozumiesz, dla idei. Rozumiesz? Jasne, że rozumiała. Pocałunki, męska dłoń na jej kolanie wślizgiwała się pod obcisły materiał sukienki.

To już było coś. Kościół uwala śledztwo w sprawie wysadzenia w powietrze plebanii. To jeszcze nie jest temat na artykuł, który mógłby się równać z J'accuse Zoli, ale to jest punkt zaczepienia i Małgośka wpiła się w niego swoimi czerwonymi pazurami, i wiedziała, że nie puści i ściągnie zasłonę, która przykrywa plugastwo.

Numer komórki młodego policjanta, cichego sojusznika jej krucjaty, pojawia się w jej notesie. Szerokie ramiona, piękne dłonie, jak stworzone do pieszczot, mocna szczęka, typ wrażliwego twardziela. Mieszkał z rodzicami, więc poszli do niej, do hotelu, a gliniarz zrobił to, na co liczyła – nie wdawał się w jałowe gadki maskujące oczywisty cel, dla którego mężczyzna wchodzi nocą do pokoju kobiety, nie zasiedli przy stole nad kieliszkami wina, które mają dowodzić, że nie jesteśmy przecież zwierzętami. Kiedy zamknęła drzwi, nie zapalając światła, gliwicki Marlowe po prostu rzucił ją na łóżko, zadarł jej sukienkę, zerwał stringi, odwrócił na brzuch i zerżnął panią dziennikarz od tyłu. Potem kochali się jeszcze dwa razy tamtej nocy, ale za pierwszym razem po prostu ją zerżnął -Małgośka, paląc w ciemnym pokoju papierosa, nie wyobrażała sobie, żeby inny czasownik nadawał się do określenia tego, co zrobiła z policjantem. Liczyła, że zostanie do rana, bo chciała obudzić się w pościeli pachnącej seksem i mężczyzną, wtulić się rano w szerokie plecy i rozkoszować się tym wszystkim, co wiąże się z porannym facetem – uroczym, misiowa-tym – zaspaniem, grubą pieszczotą, kiedy przypomni sobie o tym, co wyczyniali w nocy. Nawet drapaniem się po tyłku, kiedy wstaje do łazienki.

Jednak po trzecim orgazmie gliniarz zapalił światło, szukając kondomów – i zobaczył jej pokój wyglądający jak świątynia ustrojona w wotywne trofea – zdjęcia, notatki, artykuły i białe kartki z wielkimi znakami zapytania. Poczuł się jak policjant z thrillera, wkraczający do matecznika psychopaty. Chciał rzucić się do ucieczki, byle dalej od tej wariatki, która pieprzy się z nim, żeby wykorzystać go w swoich tajemniczych celach. Może to ruska agentka? Albo żydowska, widział taki film ostatnio, może jego dziadek w czasie wojny zrobił coś złego Żydom, a oni podobno nigdy nie wybaczają i mszczą się do siódmego pokolenia. Opanował się jednak, cywilizacja pokonała alkohol, strach i zdziwienie, nie uciekł. Po prostu włożył ubranie, pożegnał się, pocałował ją na dobranoc i wyszedł. Z mocnym postanowieniem, że nie zada się więcej z tą wariatką. Baśka nie ma, oczywiście, nawet polowy tego seksu w sobie, co ta laska, Baska nie jęczy pod każdym jego dotknięciem, nie wije się w pościeli, kiedy ją pieprzy, nie szepcze mu do ucha sprośności, nie wypina się, mówiąc, jak aktorka porno, że jest niegrzeczną dziewczynką i musi dostać lanie, nie zwiedza ustami każdej części jego ciała – ale Baśka jest normalna, z Baśką Marlowe się kiedyś ożeni i będzie miał dzieci, jak się ustawi jakoś finansowo, więc lepiej, że jest taka, jaka jest.

Nie odbierał po prostu telefonu, kiedy na ekranie komórki pojawiał się mrugający napis „Małgosia Kiejdus" – a Małgośka już go więcej nie potrzebowała, a prosić nie miała ochoty. Zapomniała łatwo o szerokich barkach i wąskich, twardych pośladkach gliny. Obiecała sobie: to ostatni facet.

Uderzyła więc w centrum wydarzeń, ponownie odwiedzając Drobczyce. W domu kostce, niedaleko kościoła i gruzów fary, ksiądz proboszcz Zieliński wynajmował piętro, które pełniło funkcję plebanii, tymczasową kancelarię prowadząc w zakrystii kościoła. Tam właśnie znalazła go Małgośka. Uchyliła drzwi, zajrzała, przybierając niewinną minę, szczęść Boże, jestem dziennikarką z radia łan efem, czy mógłby ksiądz ze mną porozmawiać? Proboszcz podniósł powoli wzrok, szukając gościa niewidzącymi oczami, w końcu przypomniał sobie o okularach do dali i zsunął je z czoła.

– Wiem, kim pani jest. Możemy porozmawiać, ale nie tutaj. Proszę przyjść za kwadrans na plebanię… To znaczy, do domu, pod numerem 7, znajdzie pani, to niedaleko.

Małgosia czekała w samochodzie, kiedy ksiądz proboszcz Andrzej Zieliński, krokiem zmęczonego człowieka, wyciskał ciemne ślady w świeżym śniegu.

Mokre płatki przylepiają się do biretu, okularów i płaszcza, a ksiądz nie ściera śniegu, pozwalając mu topnieć na twarzy i ściekać cienkimi strumykami.

Siedzieli razem w pokoju, między meblami, z których żaden do siebie nie pasował, inne fotele, inna kanapa, różne komody i błyszcząca okleiną meblościanka z łat osiemdziesiątych. Ksiądz proboszcz zrobił herbatę w szklankach, postawił jedną przed Małgosią (posłodzić? cytryny?) i wreszcie siadł w fotelu, mieszał swoją herbatę uważnie i ze smutkiem patrzył na swojego gościa.

– Moja kucharka umarła. Wczoraj ją pochowaliśmy. Gotowała na farze dłużej, niż ja tu jestem proboszczem.

Małgośka chciała być agresywna, prowokująca, bezczelna.

– Przykro mi – powiedziała.

Chciała go nawet sprowokować, dyktafon cichutko pracował w kieszeni, myślała, że – może – spróbuje go uwieść albo sprowokuje, żeby wybuchnął i powiedział jej, co tu się stało. Na miejscu nie umiała się na to zdobyć. W końcu umarła mu kucharka.

– Co tu się stało, proszę księdza?

– Nie wiem. Jestem tchórzem, nie wytrzymałem i uciekłem. Kiepski ze mnie ksiądz, bo przestraszyłem się rzeczy, których nie umiałem zrozumieć. A dobry ksiądz przecież wie, że niczego nie musi rozumieć – odpowiedział, cicho i powoli, ciągle mieszając herbatę, bezgłośnie.

– A co stało się z wikarym Trzaską, proszę księdza? Gdzie on teraz jest?

– Nie wiem, pani redaktor, nie wiem. Jest pani z „Nie"?

– Nie, nie jestem. Jestem niezależna. Ale, w zasadzie, dobrze ksiądz trafił – Małgosia nie wierzyła własnym uszom – piszę antyklerykalny artykuł.

– No, domyśliłem się. W zasadzie, jestem dobrym bohaterem takiego artykułu – w końcu, antyklerykalny artykuł chłoszcze księży za ich wady, prawda? No a ja jestem fatalnym księdzem, zupełnie do niczego. Może to pani napisać.

Dyktafon szumiał w kieszeni kurtki, rejestrując tylko stłumiony ciałem rytm serca i ciszę.

– Niech mi ksiądz powie, co tutaj się działo, proszę księdza? Kim był ksiądz Trzaska, dlaczego uzdrawiał? – pyta w końcu, po długim milczeniu.

– Nie wiem, to dalece przekracza moje pojęcie, proszę pani. Stało się coś złego, ale ksiądz wikary jakoś sobie z tym poradził, to wiem na pewno. Czy mogłaby pani nie pisać w swoim artykule źle o Bogu i jego Kościele? Niech pani napisze źle o mnie, skoro pisze pani antyklerykalny artykuł. To będzie moja pokuta. Mogę pani wyznać swoje wady i grzechy.

Małgorzata milczała. Ksiądz proboszcz grzebał w kieszeni sutanny i wyciągnął pomiętą paczkę lucky strike'ów.

– Pali pani? Proszę. Jeżeli chodzi o moje wady, to jestem na przykład nałogowym palaczem. Psuję sobie zdrowie i marnuję pieniądze na papierosy. Ale to i tak najmniejsza z moich wad, sama pani rozumie.

Zapalili i milczeli oboje. Małgosia po chwili wcisnęła papierosa w pełną petów popielniczkę i wstała.

– Ja pójdę już, proszę księdza.

– Dobrze. Będę się modlił, żeby kapłani Kościoła byli lepsi, tak żeby nie musiała pani pisać antyklerykalnych artykułów. Bardzo mi przykro, że pani musi, przepraszam panią za siebie i w imieniu wszystkich kapłanów, którzy swoim zachowaniem zmuszają panią do tego.

Małgorzata wyszła oszołomiona i odrętwiała.

– Z Panem Bogiem, pani redaktor. Będę się za panią modlił – powiedział proboszcz do zamkniętych drzwi.

Pieprzony, świętojebliwy klecha – pomyślała Małgosia. Masz, dowal mi, jestem zły, zasłużyłem na karę. Jak pisać o takim? Ale co miała robić, skoro ten plik, który sama sobie zatytułowała „j_accuse. doc" i którego ikonka leży na samym środku pulpitu jej laptopa, dokładnie na czubku nosa Johnny'ego Deppa, na środku tego słodkiego noska, na tym boskim zdjęciu. I Depp patrzy na nią z ekranu laptopa, zezując nieco na ten plik, na to „j_accuse.doc" i pyta spojrzeniem: Dasz radę, laska? Dowalisz im? A może wcale nie chcesz im dowalać, co?

Więc pisze, pisze, pisze. Tylko w krótkim skoku klawiszy laptopa potrafi uciszyć rozwrzeszczany ból w głowie. Wkłada na uszy słuchawki, puszcza sobie Sinead O'Connor, tę płytę, na której Sinead śpiewa reggae, kiwa się do jamajskiego rytmu, pa-papa, pa-papa, pa-papa, nawet pisze do rytmu, pisze z nienawiścią, bo kogoś musi przecież nienawidzić.

W końcu artykuł jest gotowy. Nie jest aż tak mocny, jak chciała, ale bez wątpienia narobi sporo szumu. Nie jest pamfletem, jest chłodny, obiektywny i pozbawiony emocji. Emocje będą w czytelnikach, nie musi ich być w tekście. Nie ma w nim gniewu ani złości, nie ma drwin i ironii, których pełno na łamach anty-klerykalnych brukowców, jest za to pełen zimnej, statecznej nienawiści, której pełno na łamach poważnych tygodników opinii.

Odczepiła więc ze ścian karteczki z notatkami i wycinki z gazet, wrzucając je wszystkie do worka na śmieci, ściągnęła pokrytą informacjami mapę, zmięła ją i również wyrzuciła. Z biurka zgarnęła taśmy, kartki z zapisami rozmów, wydrukowane zdjęcia, gazety i czasopisma. Dwa pękate czarne worki wypełniła śmieciami. Poszła coś zjeść na miasto, po kolacji zamówiła sobie absurdalnie drogą butelkę wina i wypiła ją sama, przy stoliku, gapiąc się na gliwicki rynek, na ratusz obramowany bożonarodzeniowymi światełkami jak ciężarówka z reklam coca-coli. Samotna, atrakcyjna kobieta nad butelką wina w restauracji. Równie dobrze mogłaby zapalić sobie nad głową neon „możesz mnie zerżnąć". Kiedy widzą ten neon, próbują, lgną, ale gdy tylko podejdą bliżej, coś ich płoszy, jej spojrzenie chyba.

Zamówiła więc drugą butelkę wina, wypiła ją szybciutko, kieliszek po kieliszku, zapłaciła sto pięćdziesiąt złotych rachunku (bo co ją to obchodzi?) i poszła pijana do hotelu. Idąc, płakała głośno i śpiewała sobie swoje ukochane dziewczyńskie piosenki Renaty Przemyk. Miała w dupie to, że ludzie omijają ją szerokim łukiem, przygarniając do siebie dziateczki, aby obronić je przed pijaczką.

– Mam was w dupie! W dupie, słyszycie? W dupie! – wołała, zataczając się, omiatając bruk połami długiego płaszcza, ciągnąc szal po mokrym śniegu.

Przed hotelem dostała nagle ataku przyzwoitości, uporządkowała strój, otrząsnęła się, wyprostowała i lekko tylko słaniając się, doszła do windy, i windą pofrunęła na swoje piętro, odnalazła pokój, trafiła kluczem w dziurkę, w dziurkę, psiakrew, zaśmiała się do nieprzyzwoitego skojarzenia z tak prozaicznej czynności jak otwieranie drzwi, weszła w końcu do pokoju, skopała ze stóp przemoczone szpilki i w ubraniu rzuciła się na łóżko. Chciała zasnąć od razu, ciężkim snem po alkoholu, ale sen nie przychodził, pozbywała się więc po kolei części garderoby, aż w końcu leżała na pościeli naga, zwinięta w kłębek i wstrząsana dreszczami niemego szlochu, który nie opuścił jej nawet wtedy, kiedy zasnęła.

Obudziła się wcześnie, z zasuszonym kapciem w ustach. Nie miała niczego do picia w pokoju, więc wychłeptała obrzydliwą wodę z kranu, wzięła prysznic i zwlokła się na parter na śniadanie. Odruchowo wzięła jakieś gazety, które przejrzała bezmyślnie do kawy, i wróciła do pokoju.

Siadła do laptopa, uruchomiła wi-fi, przeczytała cały tekst, jeszcze raz, sprawdziła zdjęcia, ramki, informacje. Przeglądnęła odruchowo serwisy w sieci, na niczym nie zatrzymała dłużej wzroku, w końcu otworzyła pocztę, skasowała spamy, bez żadnych emocji przeczytała dwa e-maile od koleżanek z redakcji, które w sekrecie zdawały jej relację z sytuacji w firmie po tym, jak rzuciła robotę z trzaśnięciem legitymacji o biurko naczelnego, jak na filmach. Tam przecież nie wróci, nie?

Wysłała maila do swojego eks: „Samochód czeka w Gliwicach, na parkingu strzeżonym za domem handlowym Ikar przy ulicy Zwycięstwa, parking opłacony na dwa tygodnie, zatrzaśnięte drzwi, kluczyki w schowku. Chyba masz zapasowe? Twoja Małgosia. PS Pierdol się". Uśmiechnęła się do siebie. Niech się gnój przejedzie pociągiem chociaż raz w życiu.

Zamknęła laptop i wiedziała już, że nie wyśle tego artykułu do żadnej redakcji. A szkoda, nie jest przecież zły, wzięłaby go pewnie nawet „Wyborcza", bo pisząc go, porzuciła retorykę „Fikcji" na rzecz tego, czego kiedyś z pasją nienawidziła, czyli fałszywego, surowego, chociaż zaangażowanego w poszukiwaniu prawdy tonu „obiektywnego" dziennikarstwa. Ba, co tam „Wyborcza", pewnie i w „Tygodniku Powszechnym" mógłby pójść, bo postępowi katolicy z „Tygodnika" uwielbiają przepraszać za to, że żyją. Mógłby, mógłby, ale nie pójdzie. Nienawiści Małgosi zostało akurat tyle, żeby ten tekst napisać, ale zabrakło jej już na to, żeby go wysłać do redakcji. Skończyła jej się nienawiść, została tylko pustka i parę pytań. A na pytania potrafiła odpowiadać tylko ewangelicznie: tak, tak, nie, nie.

Zmyła więc lakier z paznokci i obcięła je krótko, zmyła makijaż i związała włosy na karku. Komputer do torby, ubrania do obu walizek, zataszczyła wszystko na przystanek pekaesu, odczekała swoje i pojechała, hałaśliwym i śmierdzącym autosanem, między gimnazjalistami, wracającymi z pracy robolami i babciami gadającymi w swoim koszmarnym narzeczu, że „Byúy we Glywicach, kupić se šaty, choća teroski to i tak juž ńyskoro, přeca śwjynta to juž zaros i nic po sklepach ńy ma, i juzaś bydům muśaúy jechać". [1]

Z drobczyckiego przystanku pociągnęła swój majdan po śniegu pod nową plebanię, nic nie robiąc sobie z tego, że wszyscy się na nią gapią, z mieszaniną zdziwienia i dezaprobaty w długich spojrzeniach, zza brązowego szkła butelek z piwem, odstawianych potem na cienką warstwę śniegu na sklepowych schodach.

Nacisnęła przycisk domofonu, obok którego za szybką pleksi tkwiła karteczka z napisem „Plebania". Drzwi zabrzęczały i stanęły przed nią otworem.

Co ty robisz, dziewczyno? A masz jakiś inny pomysł? Wspięła się po schodach, przed drzwiami mieszkania stał już proboszcz.

– Czy dalej szuka ksiądz kucharki? – zapytała Małgosia i zadrżała na dźwięk swojego głosu.

Ksiądz Zieliński zobaczył wydęte usta swoich parafianek. Usłyszał dyskusje w sklepie spożywczym, wyobraził sobie wyglądające zza firanek baby, sprawdzające, o której księżowska kochanica wraca do domu. Ujrzał piętrzące się na biurku sekretariatu kurii donosy do biskupa o nieprzystojnym zachowaniu proboszcza parafii w Drobczycach, podpisane: „Zatroskani Parafianie". I widział tę młodą, piękną kobietę, która przecież nie może być kucharką na śląskiej farze, tak jak on, stary chłop, nie mógłby od jutra zostać fordanserem. Ale jak jej odmówić? Jak?

– Mogłaby pani zacząć od zaraz, bo roboty jest moc. Mogę pani zapłacić tylko siedemset złotych, więc musiałaby pani żyć bardzo skromnie – powiedział proboszcz, odwrócił się i poszedł do kuchni. Ksiądz tańczy?

Małgorzata postawiła niepewnie swoje torby w przedsionku, rozglądnęła się dookoła i znalazła szybko schowek na szczotki. Kiedyś była dobra w sprzątaniu, razem z siostrą potrafiły wyszorować stutrzydziestometrowe mieszkanie rodziców w cztery godziny, łącznie ze ściąganiem pajęczyn z wysokich ścian i z myciem okien. Przypomniała sobie więc te wszystkie małe metodologie, skąd dokąd najlepiej myć podłogę, szmata nie za mokra, nie za sucha, i nie minęła godzina, a umyła sprawnie schody i przedsionek mopem na zielonym stylisku, po czym zaczęła po benedyktyńsku, cierpliwie czyścić szczoteczką do zębów fugi między kafelkami, aż mdlały jej dłonie i kolana. Gotowała, źle i drogo, ale gotowała. Myła, szorowała, zamiatała. Prała.

Proboszcz odprawiał msze, siedział w kuchni z czołem wspartym na dłoniach albo spał.

– Pani Małgosiu, to przecież bez sensu – powiedział w końcu, po trzech dniach, do otwartych drzwi, zza których słyszał szuranie szczotki.

Małgosia odłożyła wiadro i szmatę, usiadła na najwyższym schodzie. Proboszcz wyszedł z kuchni i usiadł obok. Ma rację klecha, ma rację. Nie da się odkupić trzydziestu lat życia pustym gestem, nawet ofiarnym. Nie da się odkupić śmierci dziecka, szorując schody. Nie da się naprawić spieprzonych piętnastu lat, piętnastu, bo jako piętnastolatka byłam już przecież dorosła. Ten chłopak, z którym wtedy chodziłam, w liceum, taki śmieszny, pierwszy mój facet, który nie był ode mnie starszy, jeszcze nie mężczyzna, już nie dziecko, ale nie w tym sensie, że miał w sobie coś z dziecka i coś z mężczyzny, nie, nie miał w sobie niczego z dziecka ani niczego z mężczyzny, taki dziwny gatunek faceta, a ja go wtedy uczyniłam mężczyzną, nie, nie spaliśmy z sobą, sypiałam wtedy z innymi, ale uczyniłam go mężczyzną, bo nauczyłam go tego, co mężczyzna musi umieć. Nauczyłam go, jak porzucić kobietę. Nauczyłam go okrucieństwa. Ale kicz, nie? Ale prawda. Jakie to śmieszne, byliśmy wtedy prawie dziećmi, chodziliśmy do szkoły i baliśmy się klasówek, a jednocześnie emocje, któreśmy wtedy przeżywali, były takie prawdziwe i dorosłe. Nie miały w sobie w ogóle komizmu dzieci w dorosłych ubraniach, bo były już zupełnie dorosłe. I trudno w to uwierzyć, ale już wtedy zaczęłam sobie marnować całe to zasrane życie.

– Rozumie ksiądz? – zapytała, nie wiedząc w zasadzie, kiedy zaczęła swoje myśli szeptać przez kryjące twarz dłonie, cicho, ale tak, by usłyszał je siedzący obok klecha.

– Nie, proszę pani, nie rozumiem, ale słucham.

– To było takie śmieszne, bo ja już wtedy wiedziałam, że marnuję sobie życie, cholera, piętnaście lat miałam, śmieszne, nie? Kto uwierzy piętnastolatce, która ma same piątki w dobrym liceum, że marnuje sobie życie? A potem matura, same piątki, socjologia na UW, dyplom z wyróżnieniem, chcą mnie na studia doktoranckie, ale ja nie chcę, dostaję robotę w „Fikcjach", naczelny jest kumplem ojca, ale już po pół roku wiedziałam, że nawet gdyby mój ojciec zapisał się do LPR, to i tak by mnie tam trzymali, bo byłam najlepsza, a życie się marnowało, rozumie ksiądz? Z facetami bez sensu, z przyjaciółkami bez sensu, z robotą bez sensu, wszystko bez sensu. Jak pyłki w wodzie, ruchy Browna, pamięta ksiądz z fizyki? Tak, ja, kuźwa, przepraszam, żyję. Zamilkła.

– Niech pani jedzie do Warszawy, pani Małgosiu, do siebie, tam niech pani odpocznie. Jakoś się wszystko ułoży – powiedział po chwili ksiądz.

– Jakoś się wszystko ułoży – powtórzyła bezwiednie Małgorzata.

– To nie tak się dzieje, pani Małgosiu. To trzeba powoli, po kawałku…

Siedzieli przez chwilę obok siebie, znowu w milczeniu. Irlandia nie, bo jest brzydka, Londyn też nie, bo za dużo tam Polaków. Zostają Stany.

– Może chciałaby się pani wyspowiadać… – zaryzykował po chwili proboszcz.

Małgosia obrzuciła go zdziwionym spojrzeniem.

– Chyba ksiądz zwariował – zaśmiała się.

– No, skoro chciała pani zostać kucharką na farze – odparł ksiądz, obrażony.

Małgosia poszła pakować walizki, uwinęła się w kwadrans. Po raz pierwszy od trzech dni wyciągnęła z torby laptopa, podłączyła do komórki, uruchomiła sieć. Zalogowała się do e-banku, po raz kolejny ucieszyła ją wysokość zgromadzonych na koncie środków, pozostałych ze sprzedaży mieszkania. W przegródkach torby odszukała paszport, dla pewności spojrzała na wklejoną doń amerykańską wizę, efekt podróży służbowej do Chicago dwa lata temu – dobrze, ważna jeszcze przez osiem lat. Otworzyła strony kilku linii lotniczych, Lot, KLM, Lufthansa, wysupłała z portfela kartę kredytową, wstukała numer i kupiła bilet Okęcie-JFK. Business class. Nałożyła płaszcz, objuczyła się torbami, zeszła, mijając bez słowa siedzącego ciągle na schodach księdza, otworzyła drzwi, ale odwróciła się w końcu. Zbierała się w sobie przez chwilę, w końcu wydusiła z trudem:

– Z Bogiem, księże. Pokiwał głową.

– Z Panem Bogiem, pani Małgorzato.

Wyszła z prowizorycznej plebanii i stanęła w pomarańczowym świetle latarni, z plecakiem, walizką na kółkach, drugą, ręczną i z torbą na laptop. Padał śnieg. Podniosła głowę i wystawiła twarz na spadające płatki.

Pielęgniarka w granatowym swetrze nałożonym na kitel otwarła bramę przy portierni, szare bmw wtoczyło się na dziedziniec Państwowego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Rybniku. Kierowca zaparkował, wyskoczył szybko, obiegł samochód od przodu i otworzył drzwi pasażera. Z samochodu wysiadł arcybiskup Michalczewski, poprawił sutannę, zapiął guzik w płaszczu i założył rękawiczki. Z budynku administracji wybiegi dyrektor szpitala i rozpłynął się w powitaniach i dziękczynieniach. Biskup uciął po chwili ten potok słów:

– Gdzie znajdę pacjenta Trzaskę?

Dyrektor posłusznie zamilkł, po czym wskazał głową jeden z budynków, taki sam jak wszystkie, ponure pruskim, monumentalnym spokojem w kolorze bordowej cegły. Dobra niemiecka cegła, błyszcząca jak porcelana, teraz już takiej nie robią – pomyślał biskup.

– Oddział trzeci, psychiatryczny ogólny – powiedział lekarz i spojrzał na cienki plik kartek, dokumentację choroby:

– Trzaska Jan, lat tyle a tyle, urodzony, imię ojca, matki. Schorzenie: zaburzenie psychiczne inaczej nieokreślone – odczytał przeciągle, łypiąc co jakiś czas na biskupa. Łóżko numer dwadzieścia pięć. Daliśmy księdzu osobny pokój.

Biskup zdecydowanym krokiem ruszył przez skrupulatnie odśnieżone alejki w stronę wskazanego oddziału.

– Ksiądz jest na lekach uspokajających, dajemy mu fenactil i clopbcol w końskich dawkach, więc nie spodziewałbym się zbyt wiele po tym spotkaniu – paplał dyrektor, sunący za biskupem drobnymi kroczkami – wasza eminencja…

– Ekscelencja – przerwał urzędnikowi biskup.

– Słucham?

– Jeśli życzy sobie mnie pan tytułować, to proszę to robić właściwie. Jeszcze nie zostałem kardynałem, więc należy mnie tytułować ekscelencją, nie eminencją.

– No tak, przepraszam, Ekscelencjo. Ekscelencja zapewne wie, że głównym organizatorem przymusowego przyjęcia księdza tutaj był ksiądz arcybiskup Ziarkiewicz? Podobno miejscowy ordynariusz chciał sprawę zatuszować, co było możliwe, chociaż trudne – no bo te eksplozje i dwanaście trupów jednego dnia, tych wszystkich uzdrowionych, co nagle zmarli – no więc biskup gliwicki chciał wysłać tego księdza na jakieś ciche studia do Rzymu z zakazem powrotu do Polski przez dziesięć lat, aż wszyscy zapomną. Ale po tym artykule, wie Ekscelencja, o co mi chodzi, z tymi ubeckimi świstkami z IPN-u, to podobno wypłynęło jakoś ze środowisk ojca księdza Trzaski, Ziarkiewicz się uparł, że rzeczony jest niebezpieczny, pociągnął jakieś sznurki w prokuraturze. Byli tutaj jego ojciec i brat, stary siedział tylko przy łóżku i płakał, ale ten młody klął na czym świat stoi, groził mi, krzyczał, obiecał, że wróci, że popamiętamy, potem… – Dyrektor zorientował się, że biskup nie słucha. – W zasadzie powinien leżeć na oddziale psychiatrycznym podsądnym, ale nagiąłem zasady i położyłem go na ogólnym – dodał tylko.

Michalczewski sam znał sprawę najlepiej. Weszli do budynku, biskup zdjął płaszcz i podał go dyrektorowi. Wspięli się po schodach, wzbudzając zainteresowanie wśród większości pacjentów. Pewien schizofrenik na widok sutanny z purpurą zaczął dziko wyć. Doszli do drzwi oznaczonych „25-27".

– Wystawiliśmy dwa łóżka, ksiądz jest w środku sam.

Biskup wszedł, po czym zamknął dyrektorowi przed nosem drzwi.

Usiadł na stołku u wezgłowia łóżka. Izolatkę urządzono tak, by przypominała pokój. Okno miało ładne zasłony, przy ścianie stała szafka, nad łóżkiem wisiał landszafcik i niby-prawosławna ikona z Matką Boską.

Ksiądz Janeczek leżał na plecach, z otwartymi, niewidzący-mi oczami.

Pustelnik w eremie swojej czaszki.

Biskup posiedział chwilę przy łóżku, w końcu westchnął, wstał, na czole księdza nakreślił kciukiem krzyż, niemym szeptem wypowiedział kilka słów i wyszedł.

Kiedy zamknął za sobą drzwi, do księdza wróciły potwory. On jednak nie lękał się, bo si Deus nobiscum, quis contra nos?

październik 2005-grudzień 2006

Pilchowice – Ponte di Legno – Londyn – Pilchowice

Nie powinni się zniechęcać niedoskonałościami, które na pewno spostrzegą u konfratrów i przełożonych: jedynie w Kościele Tryumfującym wszyscy biskupi są święci i inteligentni, a wszyscy kapłani pokorni i mądrzy. Na razie muszą się pogodzić z rolą kółek w opóźnionej o wieki machinie łaski, nieznanych członków Kościoła Wojującego, od świętego Wawrzyńca spalonego na ruszcie poczynając, aż do pani O’Flaherty, ofiarowującej Bogu cierpienie spowodowane przez wrastający na palcu u nogi paznokieć.

Wreszcie – rzekł arcybiskup – powinni pamiętać, że prawdopodobnie nie więcej niż dziesięć procent spośród chrześcijan dostępuje zbawienia i że wcale nie jest powiedziane, iż w tej liczbie znajdą się automatycznie duchowni. Dlatego muszą być gotowi w godzinie śmierci odpowiedzieć na pytanie z liturgii św. Jana Chryzostoma: „Czy starałem się usilnie o nieskazitelność mego życia i o podstawy do usprawiedliwienia przed strasznym sądem trybunału Chrystusa?".

Bruce Marshall, Czerwony kapelusz [1]

Kolejne wersje powieści, którą P.T. Czytelnik trzyma właśnie w ręku, cierpliwie czytali Jacek Dukaj i Łukasz Orbitowski, którym za tę wielokrotną, krytyczną lekturę winien jestem wdzięczność – bez Waszej pomocy ta książka by nie powstała, dziękuję.

Anna Kostka zechciała pomóc mi tłumaczeniem fragmentów w języku niemieckim, za co również dziękuję.

Jednocześnie zastrzegam, że wszelkie niedoskonałości tego tekstu obciążają tylko i wyłącznie mnie.

Pisownia śląska wg projektu www.punasymu.com.

S.T.

Szczepan Twardoch

***

[1] nowym wikarym (Wszystkie przypisy pochodzą od Autora).

2 Wikary śpiewa tak pięknie, że aż figura Matki Boskiej się śmieje, kiedy go słyszy.

1 Przecież proboszczowi bardziej należy się kiełbasa do jajecznicy niż wikaremu.

1 Niech ksiądz proboszcz natychmiast tu przyjdzie! Ile mam czekać z tą jajecznicą? Jest już zimna, nic nie warta, mam tego dosyć! Niech na przyszły rok ksiądz szuka sobie nowej kucharki, bo ja już tego nie wytrzymam!

1 na dni powszednie

2 na dni powszednie kotlety mielone albo kaszanka, a w niedzielę rolada z kluskami i czerwona kapusta

1 wynoś się, łajdaku!

2 won stąd!

3 Niech pan wejdzie tutaj, do sieni, to porozmawiamy.

1 Byłeś pod ziemią, w kopalni, i tam cię Skarbek wyleczył.

1 na zsiadłe mleko i potem na domowy ser

2 Kocik, znajdo, gdzie'podziałeś bańkę z mlekiem?

3 przedsionkiem

1 zalać całkowicie kopalnię

1 ' Proszę księdza, pamięta ksiądz tego upośledzonego chłopaka, Kocika? Do Gliwic do szpitala go wzięli.

1 Płacz, panienko, po tym narzeczonym, który chciał cię tak bardzo, że pracował i w niedzielę, bo policzył sobie, że kiedy będzie budował dom, to nie starczy mu pieniędzy z pensji, a przecież musi mieć dom, jeżeli chce się ożenić z tak ładną dziewczyną.

1 Zje ksiądz wikary kromkę chleba ze smalcem na śniadanie?

2 Dobrze ksiądz dzisiaj wygląda. Ukroiłabym księdzu tę kromkę, dobrze? A kawy się ksiądz napije?

1 wikary się przechadza, płaszcz rozpięty, biret w ręce…

2 kto to widział, kiedyś to się nie zdarzało, żeby ksiądz po ulicy z takim aparatem chodził…

1 Pokłócił się z proboszczem przy grze w skata i proboszcz mu powiedział (…) że on jest komunistą i że będzie się palił w piekle. A Pikulik, panienko, kupił stary bus i woził ludzi do pracy do Niemiec, a potem się wzbogacił i teraz ma biuro podróży, dziesięć autobusów i można z nim pojechać do Hiszpanii albo do Lourdes na pielgrzymkę, panienko.

1 biret

1 Proszę księdza, niech ksiądz weźmie przynajmniej kawałek kiełbasy na drogę, zrobię kanapki, dobrze?

1 Te kanapki z kiełbasą i serem to sobie ksiądz zje na podwieczorek albo na kolację, bo ksiądz proboszcz tak nagle pojechał, że już nie zdążyłam. Tutaj, na kredensie leżą.

2 Mam płaszcz, mam torebkę, mam parasolkę – to ja też już pójdę, co tu będę siedzieć.

1 Co tak pukasz, ofermo, do tych drzwi?

2 Słuchaj, gorolu jeden, daj księdzu spokój, bo się zaraz zdenerwujemy.

1 trzonka od szpadla, miota i kilofu

1 Kurczę, na tym śniegu będzie się dato dostrzec ślady, jeżeli tu ktoś przyjdzie.

2 Nie gadaj głupot, Józek, tylko chwytaj wikarego za nogi i szybko biegniemy na kopalnię. Kocik, pozamykaj samochód, kluczyki masz w stacyjce, i biegnij za nami.

3 Masz te pótlitrówki?

4 Ksiądz to pewnie pierwszy raz w windzie, tak?

1 Ojcze, to ja, Józef, syn Poniedzialka, jest ze mną Kocik, zna go ojciec już, Wałek, syn Środy, i ten wikary, o którym ojcu mówiliśmy.

1 Dzieci, dzieci, wycofajcie się, kilometr stąd są czołgi, setki czołgów i całe masy Sowietów, piechoty, was tu przecież tylko kompania, nie macie nawet panzerfaustów. Uciekajcie! Ratujcie się! Zginiecie na marno! Oszczędźcie młode życie!

2 zabraniam, ksiądz dopuszcza się zdrady, postawię księdza przed sądem wojennym

3 Kto pierwszy spróbuje uciec, tego osobiście zastrzelę, ślubowaliście Fuhrerowi, że położycie głowy, jeśli będzie trzeba!

1 Cóż to, bydlaki, czyżbyście chcieli żyć wiecznie? (Fryderyk II Wielki w 1757 roku, podczas bitwy pod Kolinem, do swoich uciekających grenadierów).

2 Hauptmann Kischke zginął w walce wręcz z sowieckim żołnierzem, Herr Oberst. Umierając, wydal nam rozkaz do odwrotu.

3 to jest najszczersza prawda, panie generale, tak właśnie było

1 w windzie na górę, przebrać się i iść siedem kilometrów do domu, na obiad. A w niedzielę założyć czarny garnitur i iść do kościoła na mszę.

1 Panie, czy przeznaczyłeś mi za moje grzechy odpokutować śmiercią z pragnienia?

1 gdzie dla pana przygotowaliśmy stare ubranie, buty, trochę pieniędzy i jedzenie, żeby pan miał, jak będzie pan uciekał do Niemiec, bo pan jest niemieckim żołnierzem, prawda?

1 Dzisiaj włóż mi do torby więcej kanapek, bo w środy bywam głodny.

1 Ojcze, to już dwie godziny. Ile jeszcze?

1 Ja odpuszczam ci twoje grzechy. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

1 Ojciec powiedział, że tym macie wysadzić całą plebanię w powietrze.

1 jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?

1 Wysadził plebanię i poszedł sobie…

2 Cholera, przecież mówię: wysadził (…)

3 Człowieku, głupi jesteś?

1 eleganckiej panienki z Warszawy, która pisuje do gazet

2 tak, jak plebania wyleciała w powietrze, tam byli górnicy, więc może on miał jakąś bombę z kopalni, a ja widziałem księdza wikarego, jak szedł do lasu, a za nim poszedł ten głupek, którego potem znaleźli w śniegu, ale wikarego nie znaleźli i niektórzy ludzie mówią, że go Pan Bóg wziął, jak Matkę Boską, dobra wódka (…) ja już pani wszystko powiedziałem, nie wiem nic więcej i jestem już zupełnie pijany.

1 Były w Gliwicach, kupić sobie jakieś ubrania, chociaż teraz to już za późno, zaraz będą święta i w sklepach nic już nie ma, i znów będą musiały jechać.

1 tłum. Maria Skibniewska

Content

Szczepan Twardoch
Epifania wikarego Trzaski

Szczepan Twardoch