Siergiej Łukianienko, Władimir Wasiliew

Dzienny Patrol

Дневной Дозор

Przełożyła Ewa Skórska

Wszelka zbieżność nazwisk, nazw i wydarzeń jest przypadkowa i nie ma żadnego odniesienia do ludzkiej działalności.

Zabrania się rozpowszechniania niniejszego tekstu jako szkalującego sprawę Światła.

Nocny Patrol

Zabrania się rozpowszechniania niniejszego tekstu jako szkalującego sprawę Ciemności.

Dzienny Patrol

W książce wykorzystano fragmenty utworów Włodzimierza Wysockiego, Julija Burkina, Kipielowa oraz grup: „Aria”, „Woskriesienije” i „Nautilius Pampilius”.

CZĘŚĆ PIERWSZA. NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY

Od Wszechświata początku

Pilnujemy porządku

W Dziennym czy Nocnym Patrolu

Dokonałeś wyboru.

Pamiętaj o tym, że masz

Pamiętaj, że zawsze masz zrobić

Swój wybór.

Wśród Ciemności i Światła

Droga biegnie niełatwa

Nasze ścieżki się plączą

Wciąż rozchodzą wciąż łączą

Pamiętaj o tym, że masz

Pamiętaj, że zawsze masz zrobić

Swój wybór [*].

PROLOG

Klatka schodowa nie robiła najlepszego wrażenia. Zamek kodowy nie działał, pod nogami walały się zdeptane niedopałki tanich papierosów. Windę zasmarowano nieciekawymi napisami, w których słowo „Spartak” występowało równie często jak przekleństwa, a przyciski przypalono papierosami i troskliwie zalepiono stwardniałą na kamień gumą do żucia.

Drzwi do mieszkania idealnie pasowały do klatki schodowej. Derma z czasów Związku Radzieckiego, tanie aluminiowe cyfry, chyba tylko cudem trzymające się na krzywo zamocowanych wkrętach.

Natasza zawahała się. Na co ona liczy i po co w ogóle tu przyszła? Skoro już zgłupiała do tego stopnia, żeby uciekać się do magii, trzeba było otworzyć gazetę, włączyć telewizor albo radio… Tam przynajmniej reklamowali się doświadczeni parapsycholodzy z międzynarodowymi dyplomami… I tak wiadomo, że to oszustwo, ale przynajmniej byłby ładny wystrój, poważni ludzie, a nie ten przytułek dla nieudaczników.

Mimo wszystko zadzwoniła. Szkoda jej było czasu straconego na drogę.

Początkowo myślała, że w mieszkaniu nikogo nie ma, ale już po chwili rozległy się kroki – charakterystyczne człapanie spieszącego się człowieka, któremu zdeptane kapcie spadają z nóg. Na moment pociemniał malutki wizjer, potem szczęknął zamek i drzwi stanęły otworem.

– Ojej, Natasza, to ty? Wejdź…

Nigdy nie lubiła ludzi od razu przechodzących na „ty”. Rzecz jasna, wolała ten sposób zwracania się, ale wypadałoby najpierw zapytać o pozwolenie, prawda?

Tymczasem kobieta, która otworzyła drzwi, bezceremonialnie wciągała gościa do środka z wyrazem tak szczerej gościnności na niemłodej, wyzywająco umalowanej twarzy, że Natasza nie miała siły się opierać.

– Przyjaciółka powiedziała mi, że pani… – zaczęła Natasza.

– Wiem, kochana, wiem… – zamachała rękami gospodyni. – Ojej, nie zdejmuj butów, właśnie miałam sprzątać… Albo nie, zaczekaj, poszukam kapci.

Natasza rozejrzała się, z trudem skrywając wstręt.

Przedpokój był spory, ale nieprawdopodobnie zagracony. Słaba żarówka pod sufitem, najwyżej dwudziestka piątka, nie zdołała ukryć ogólnego ubóstwa. Na wieszaku sterty ubrań, wisiało nawet – ku uciesze moli – zimowe futro z piżmoszczurów. Odstające od podłogi linoleum miało nieciekawy szary kolor. Chyba gospodyni od dawna zabierała się do zrobienia porządków…

– Masz na imię Natasza. A ja Dasza.

„Dasza” była od niej starsza jakieś piętnaście, może nawet dwadzieścia lat. Mogłaby być mamą Nataszy, ale od takiej mamy człowiek uciekłby, gdzie pieprz rośnie. Gruba, rozlazła, przetłuszczone włosy, na paznokciach jaskrawy i odrapany lakier, sprana podomka i rozpadające się kapcie na bosych stopach. Paznokcie stóp również połyskiwały lakierem – co za wulgarność!

– Jest pani wróżką? – spytała Natasza. „Bo ja jestem idiotką” – pomyślała niemal równocześnie.

Dasza skinęła głową. Nachyliła się, wyciągając ze sterty butów gumowe kapcie. Ich wnętrze pokrywały sterczące gumowe pręciki, jeden z najbardziej kretyńskich wynalazków ludzkości. Marzenie fakira. Część gumowych „gwoździ” odpadła wieki temu, co jednak nie poprawiło znacząco wygody obuwia.

– Załóż! – zarządziła radośnie Dasza.

Niczym zahipnotyzowana, Natasza zrzuciła pantofelki i włożyła kapcie. Żegnajcie, pończochy, na pewno pójdzie kilka oczek. Nawet jeśli to słynne „Glamour” ze słynną lycrą. Wszystko na tym świecie jest oszustwem, wymyślonym przez sprytnych ludzi, na które dają się nabrać ludzie mądrzy.

– Tak, jestem wróżką – oznajmiła Dasza, czujnie obserwując proces zmiany obuwia. – Mam to po babci. I po mamie. Były wróżkami, pomagały ludziom, to u nas rodzinne… Chodźmy do kuchni, Nataszko, w pokoju bałagan…

Po raz kolejny przeklinając w myślach własną głupotę, Natasza ruszyła za gospodynią. Kuchnia pasowała do całej reszty. Sterta brudnych naczyń w zlewie, zasmarowany stół, z którego leniwie zsunął się karaluch, lepka podłoga, szare od kurzu okna, klosz lampy zapaskudzony przez muchy.

– Siadaj. – Dasza zręcznie wysunęła spod stołu taboret i postawiła na poczesnym miejscu – między stołem i trzęsącą się w konwulsjach lodówką „Saratów”.

– Dziękuję, postoję. – Natasza postanowiła nie siadać. Taboret budził jeszcze mniej zaufania niż stół czy podłoga. – Dasza… Daria?

– Daria.

– Szczerze mówiąc, chciałam się tylko dowiedzieć…

Kobieta wzruszyła ramionami i pstryknęła przyciskiem czajnika elektrycznego – była to chyba jedyna rzecz w tej kuchni, która nie wyglądała na znalezioną na śmietniku. Popatrzyła na Nataszkę.

– Dowiedzieć? Czego się tu dowiadywać? I tak wszystko widać jak na dłoni.

Na chwilę Nataszę ogarnęło nieprzyjemne uczucie, że w kuchni zrobiło się ciemno. Kolory poszarzały, ucichł bolesny terkot lodówki i szum samochodów na ulicy. Otarła zimny pot z czoła. To wszystko przez tę pogodę. Lato, upał, długa podróż metrem, ścisk w trolejbusie… Dlaczego nie wzięła taksówki? Odesłała kierowcę z samochodem, bo wstydziła się przyznać, dokąd i po co się wybrała… Ale czemu nie wzięła taksówki?

– Mąż od ciebie odszedł, Nataszko – powiedziała łagodnie Daria. – Dwa tygodnie temu. Raz – dwa, zebrał się, spakował ma – natki i wyszedł. Bez kłótni, bez sporów. Zostawił ci samochód, zostawił mieszkanie. Odszedł do czarnobrewej ścierwy, młodziutkiej… Ty też nie jesteś stara, córciu.

Natasza nie zareagowała na „córcię” – rozpaczliwie próbowała sobie przypomnieć, o czym mówiła przyjaciółce, a o czym nie. O „czarnobrewej” chyba nie… Chociaż tamta rzeczywiście jest smagła, czarnowłosa… Nataszę ogarnęło szaleństwo, poczuła, że zaślepiają wściekłość.

– Wiem też, dlaczego odszedł, córciu… Wybacz, że nazywam cię córcią, jesteś silną kobietą, przywykłaś sama myśleć o sobie i liczyć na siebie, ale wszystkie jesteście dla mnie jak rodzone córki… Dzieci nie mieliście, prawda, Nataszka?

– Prawda – wyszeptała Natasza.

– Czemu tak, kochana? – Wróżka pokręciła głową z wyrzutem. – Chciał mieć dziewczynkę, prawda?

– Dziewczynkę…

– No i trzeba było urodzić – wzruszyła ramionami Daria. – Ja mam pięcioro. Dwóch starszych poszło do wojska. Jedna córka wyszła za mąż, z dzieckiem w domu siedzi, druga się uczy. Jest jeszcze najmłodszy, nicpoń… – machnęła ręką. – Siadaj, siadaj…

Natasza niechętnie opadła na taboret, mocno ściskając leżącą na kolanach torebkę. Spróbowała przejąć inicjatywę:

– Tak się złożyło. Nie mogę z powodu dziecka niszczyć sobie kariery.

– Też prawda. – Wróżka nie spierała się. – Twoja wola… – Potarła twarz dłońmi. – A teraz chcesz, żeby do ciebie wrócił? A wiesz, czemu odszedł? Czarnobrewa już nosi jego dziecko… Postarała się, oj, postarała… I wysłuchała, i pocieszyła, i w łóżku się uwijała… Chłopa miałaś dobrego, niejedna o takim marzy… Chcesz, żeby wrócił? Dalej chcesz?

Natasza zacisnęła usta.

– Tak.

Wróżka westchnęła.

– Można sprawić, żeby wrócił… Można.

Jej ton zmienił się nagle. Teraz głos wróżki przytłaczał.

– Ale to będzie trudne. Wrócić wróci, trudniej go będzie zatrzymać.

– I tak chcę.

– W każdej z nas, córciu, jest magia. – Daria pochyliła się nad stołem. Jej oczy świdrowały Nataszę. – Prosta, pierwotna, kobieca. Ty przez swoje ambicje zupełnie o niej zapomniałaś, a to niedobrze. Ale to nic. Pomogę ci. Wszystko trzeba będzie podzielić na trzy etapy.

Lekko uderzyła pięścią w stół.

– Po pierwsze, dam ci napar. To nieduży grzech. On wróci chłopa do domu. Sprawi, że wróci, ale go nie zatrzyma.

Natasza niepewnie skinęła głową. Dzielenie wróżby na trzy etapy wydało jej się nie na miejscu – szczególnie w tym mieszkaniu…

– Po drugie, dziecko czarnobrewej nie może się urodzić… Jeśli się urodzi, nie zatrzymasz swojego mężczyzny. Trzeba będzie dokonać wielkiego grzechu, zabić niewinny płód…

– O czym pani mówi! – Natasza wzdrygnęła się. – Nie mam zamiaru trafić do więzienia!

– Nie o takie zabijanie chodzi, Nataszko. Ja rozsunę ręce – wróżka rzeczywiście rozsunęła dłonie – a potem klasnę. Ot, i cała praca, ot, i cały grzech. Jakie więzienie?

Natasza milczała.

– Ale tego grzechu nie wezmę na siebie. – Daria przeżegnała się. – Jak chcesz, to ci pomogę, ale ty będziesz odpowiadać przed Bogiem!

Biorąc milczenie Nataszy za zgodę, ciągnęła:

– Po trzecie, urodzisz dziecko. Pomogę ci. Będzie córeczka, śliczna i mądra, tobie pomocnica, mężowi radość. Wtedy skończą się wszystkie twoje nieszczęścia.

– Mówi pani poważnie? – spytała cicho Natasza. – To wszystko mówi pani…

– Poważnie. – Daria wstała. – Powiesz „tak” i wszystko się dokona. Jutro twój mąż wróci, a pojutrze tamta poroni. Pieniędzy od ciebie nie wezmę, dopóki sama nie zajdziesz w ciążę. Ale potem wezmę – i to dużo. Od razu uprzedzam i na Chrystusa przysięgam…

Natasza uśmiechnęła się krzywo.

– A jeśli oszukam i nie przyniosę pieniędzy? Przecież i tak już będzie po wszystkim…

Ugryzła się w język. Wróżka popatrzyła na nią surowo, z lekkim wyrzutem, jak na niemądrą córkę.

– Nie oszukasz, Nataszko. Sama pomysł i zrozumiesz, dlaczego nie oszukasz…

Natasza przełknęła kulę w gardle. Próbowała zażartować:

– Czyli zapłata po fakcie?

– Biznesmenko ty moja – powiedziała z ironią Daria. – Kto ciebie taką pokocha, mądrą bizneswomen? W babie powinno być trochę głupoty… Ech… Tak, po fakcie. Po trzech faktach.

– Ile?

– Pięć.

– Pięć czego? – zaczęła Natasza i urwała. – Myślałam, że będzie znacznie taniej.

– Jeśli chcesz tylko, żeby mąż wrócił – będzie taniej. Ale minie trochę czasu i on znowu odejdzie. A ja proponuję ci prawdziwą pomoc. Sprawdzony środek.

– Chcę – Natasza skinęła głową. Wszystko się wydawało takie nierealne. Więc wystarczy jedno klaśnięcie w dłonie i nie będzie już nienarodzonego dziecka? Drugie klaśnięcie i ona urodzi córeczkę ukochanemu idiocie?

– Bierzesz na siebie grzech? – spytała ostro wróżka.

– Jaki tam grzech… – powiedziała z nagłym rozdrażnieniem Natasza. – Taki grzech prawie każda kobieta choć raz popełniła! Może tam nawet nic nie ma!

Wróżka zamyśliła się, jakby nasłuchując, i pokręciła głową.

– Jest… i chyba naprawdę dziewczynka.

– Biorę – powiedziała ze złością Natasza. – Wszystkie grzechy, jakie tylko chcesz. Umowa stoi?

Wróżka popatrzyła na nią surowo, z niezadowoleniem.

– Tak nie można, córciu… Wszystkie grzechy… Mogłabym ci różne rzeczy przyczepić… I twoje, i cudze… A potem będziesz musiała przed Bogiem odpowiadać.

– Bóg się rozezna. Daria westchnęła.

– Ech, młode to i płoche… Czy to on ma czas grzebać się w ludzkich grzechach? Każdy grzech zostawia siad i po tych śladach będą sądzić… Dobrze, nie bój się. Nie dopiszę ci nic cudzego.

– Nie boję się.

Wróżka jakby nie słyszała. Siedziała, wsłuchując się w coś czujnie. Wzruszyła ramionami.

– Dobrze… Zrób, co masz zrobić. Rękę!

Natasza niepewnie wyciągnęła prawą rękę, z niepokojem patrząc na swój brylantowy pierścionek. Wprawdzie ciężko schodzi z palca…

– A!

Wróżka ukłuła ją w palec tak szybko i zręcznie, że Natasza nawet nie zdążyła wyrwać dłoni. Zamarła, w osłupieniu wpatrując się w pęczniejącą czerwoną kroplę. Daria rzuciła na talerz ze skrzepłymi resztkami barszczu małą igłę lekarską. Takimi igłami pobiera się krew w laboratoriach.

– Nie bój się, wszystko jest sterylne, to jednorazówki.

– Na co pani sobie pozwala! – Natasza próbowała wyszarpnąć rękę, ale Daria przytrzymała ją niespodziewanie silnym i precyzyjnym chwytem.

– Stój, głupia! Bo znowu trzeba będzie kłuć!

Wyjęła z kieszeni buteleczkę z ciemnobrązowego szkła. Etykietka była częściowo zmyta, ale można było odczytać pierwsze litery – „Na…” Wróżka zręcznie odkręciła korek, podsunęła butelkę pod palec Nataszy, potrząsnęła i kropla wpadła do buteleczki.

– Niektórzy uważają – powiedziała zadowolona – że im więcej krwi w naparze, tym silniejszy środek. Nic podobnego. Krew jest niezbędna, to prawda, ale jej ilość już nie ma znaczenia.

Wróżka otworzyła lodówkę, wyjęła pięćdziesięciogramową buteleczkę wódki „Priwiet” [*]. Natasza przypomniała sobie, że jej szofer nazywał takie „reanimatorami”…

Kilka kropli wódki spadło na kawałek waty, który Natasza posłusznie przycisnęła do palca. Buteleczkę z resztą alkoholu Daria podsunęła Nataszy.

– Napijesz się?

Natasza oczyma wyobraźni ujrzała swoje przebudzenie nazajutrz – na drugim końcu miasta, okradziona, zgwałcona, z kompletnie urwanym filmem. Pokręciła głową.

– A ja owszem. – Daria podniosła „reanimator” do ust i „zażyła” jednym haustem. – Tak się lepiej… pracuje. Niepotrzebnie się mnie boisz. Nie żyję z rozboju.

Kilka kropli, które pozostały w butelce, powędrowało do buteleczki z eliksirem. Następnie, nie krępując się ciekawskiego spojrzenia Nataszy, wróżka dodała sól, cukier, wlała wrzątek z czajnika i wsypała jakiś proszek o silnym zapachu wanilii.

– Co to? – spytała Natasza.

– A co, masz katar? Wanilia.

Daria podała jej buteleczkę.

– Trzymaj.

– I to wszystko?

– Wszystko. Dasz to mężowi. Będziesz umiała? Można dolać do herbaty, można i do wódki, ale lepiej nie.

– A gdzie czary?

– Jakie czary?

Natasza znowu poczuła się jak idiotka. Niemal krzyknęła:

– Tam jest kropla mojej krwi, kropla wódki, cukier, sól i wanilia!

– I woda – uzupełniła Daria. Wsparła się pod boki i popatrzyła ironicznie na Nataszę. – A co byś chciała? Suszone oko żaby? Jaja ważki? A może mam tu nasmarkać? Na czym ci zależy – na składnikach czy efekcie?

Natasza milczała, oszołomiona. A Daria, nie kryjąc drwiny, ciągnęła:

– Moja ty kochana… Gdybym chciała zrobić na tobie wrażenie, zrobiłabym, możesz być pewna. Nie to jest ważne, co w buteleczce, tylko ten, kto to robił. Nie bój się, idź do domu, daj mężowi do wypicia. Przyjdzie jeszcze do ciebie?

– Tak… dziś wieczorem. Dzwonił, że ma do zabrania jakieś rzeczy… – wymamrotała.

– Niech sobie zabiera, tylko daj mu herbaty. Jutro przyniesie walizki z powrotem. Jeśli go wpuścisz, oczywiście. – Daria uśmiechnęła się. – No i tak… Została ostatnia sprawa. Bierzesz na siebie grzech?

– Biorę. – Natasza zrozumiała, że cała ta sytuacja to nie kiepski żart. Daria mówiła zbyt poważnie. I jeśli mąż rzeczywiście wróci…

– Twoje słowo – moje dzieło… – Daria powoli rozsunęła ręce i zaczęła mówić bardzo szybko: – Czerwona woda i cudza bieda, zgniłe nasienie i liche plemię… Co było, tego nie ma, czego nie było, nie będzie… Wracaj donikąd, rozpłyń się bez śladu, na moje żądanie, na moje rozkazanie…

Wróżka zniżyła głos do szeptu i jeszcze przez minutę poruszała bezgłośnie wargami. Potem mocno klasnęła w dłonie.

Musiała zadziałać wyobraźnia – Natasza odniosła wrażenie, że przez kuchnię przeleciał poryw zimnego wiatru. Zatłukło się serce, ciało pokryła gęsia skórka.

Daria potrząsnęła głową, popatrzyła na Nataszę, skinęła:

– To wszystko. Możesz iść. Idź do domu, kochana, czekaj na męża.

Natasza wstając, spytała: – A co… A kiedy…

– Jak zajdziesz w ciążę, sama sobie o mnie przypomnisz. Odczekam trzy miesiące… a jak się nie doczekam – nie miej żalu.

Natasza skinęła głową i przełknęła ślinę. Z jakiegoś powodu wierzyła w te obietnice. A jednocześnie wiedziała, że za trzy miesiące, jeśli wszystko się uda, będzie jej strasznie żal oddawać pieniądze. Pojawi się pokusa, żeby zwalić wszystko na zbieg okoliczności… No bo jak tu oddać pięć tysięcy dolarów brudnej szarlatance?

I jednocześnie wiedziała, że odda. Może będzie zwlekała do ostatniego dnia, ale przyniesie.

Bo zbyt dobrze będzie pamiętać klaśnięcie zniszczonych dłoni i powiew wiatru, który nieoczekiwanie przeleciał przez kuchnię.

– Idź – powtórzyła wróżka z lekkim naciskiem. – Muszę jeszcze przygotować kolację i posprzątać. No, idź już…

Natasza wyszła do ciemnego przedpokoju, z ulgą zrzuciła kapcie i włożyła pantofle. Chyba jednak pończochy wytrzymały… No proszę, a już je spisała na straty…

Popatrzyła na wróżkę, próbując znaleźć jakieś słowa – podziękować, zapytać o coś, może nawet zażartować…

Ale Daria już jej nie widziała. Szeroko otwartymi oczami patrzyła teraz na zamknięte drzwi, niepewnie macając przed sobą ręką i szepcząc:

– Kto… kto… kto to?

I w chwilę potem drzwi za plecami Nataszy otworzyły się z hukiem. Przedpokój natychmiast wypełnił się ludźmi, dwóch mężczyzn mocno chwyciło wróżkę za ręce, trzeci szybkim krokiem ruszył do kuchni. Nie rozglądał się, widocznie dobrze znał rozkład mieszkania. Obok Nataszy stalą już młoda, czarnowłosa kobieta. Wszyscy mężczyźni ubrani byli zwyczajnie, w szorty i podkoszulki, które z powodu upału nosiło dziewięćdziesiąt procent mężczyzn w Moskwie. Przez głowę Nataszy przemknęła nieoczekiwana, straszna myśl, że ten strój jest letnim wariantem niepozornych szarych garniturów pracowników służb specjalnych.

– Nieładnie – powiedziała potępiająco dziewczyna, patrząc na Nataszę i kręcąc głową. – Co za nieprzyjemna sytuacja, Natalio Aleksiejewna.

W odróżnieniu od mężczyzn dziewczyna miała na sobie ciemne dżinsowe spodnie i kurtkę. Na szyi połyskiwał wisiorek na srebrnym łańcuszku, na palcach – kilka masywnych, srebrnych pierścieni z głowami smoków i tygrysów, splecionymi wężami, dziwnymi wzorami, przypominającymi litery nieznanego alfabetu.

– O czym pani mówi… – spytała Natasza martwym głosem. Zamiast odpowiedzi, dziewczyna rozpięła jej torebkę, wyjęła buteleczkę i podniosła do oczu Nataszy. Znowu z wyrzutem pokręciła głową.

– Jest! – krzyknął z kuchni chłopak. – Wszystko jak na dłoni!

Jeden z trzymających wróżkę mężczyzn westchnął i znudzonym głosem powiedział:

– Dario Leonidowna Romaszowa! Jest pani aresztowana w imieniu Nocnego Patrolu.

– Jakiego znowu patrolu? – W głosie wróżki zaskoczenie mieszało się z paniką. – Kim jesteście?

– Ma pani prawo nie odpowiadać na nasze pytania – ciągnął chłopak. – Dowolne działanie magiczne z pani strony zostanie odebrane jako akt agresji i będzie ukarane bez ostrzeżenia. Ma pani prawo prosić o uregulowanie pani ludzkich obowiązków. Zarzuca się pani… Garik?

Z kuchni wrócił chłopak. Natasza zauważyła, że ma on inteligentną, smutnie zamyśloną twarz. Zawsze jej się tacy podobali…

– Jak sądzę, standardowy zestaw – powiedział Garik. – Nielegalne uprawianie czarnej magii. Ingerencja w świadomość ludzi na trzecim i czwartym poziomie. Zabójstwo. Niepłacenie podatków… Zresztą, to już nie do nas, to do Ciemnych…

– Oskarża się panią o nielegalne zajmowanie się czarną magią, oddziaływanie na świadomość ludzi i zabójstwo – powtórzył trzymający Darię mężczyzna. – Pojedzie pani z nami.

Wróżka zaczęła krzyczeć, przenikliwie i strasznie. Natasza mimo woli popatrzyła na otwarte na oścież drzwi – naiwnością byłoby liczyć, że sąsiedzi przybiegną na pomoc, ale może wezwą milicję?

Dziwni goście nie zareagowali na krzyk. Tylko dziewczyna skrzywiła się i zapytała, wskazując spojrzeniem Natalię:

– Co z nią robimy?

– Odebrać specyfik, skasować pamięć. – Garik popatrzył na Nataszę bez krzty współczucia. – Niech myśli, że nikogo nie zastała.

– To wszystko? – Dziewczyna wyjęła z kieszeni paczkę papierosów, niespiesznie zapaliła.

– Katiu, jakie ona ma inne możliwości? To przecież człowiek, nie wymagaj za dużo.

To już nawet nie było straszne. Sen, koszmarny sen… Natasza działała jak we śnie. Gwałtownym ruchem wyrwała dziewczynie buteleczkę i skoczyła do drzwi.

Odrzuciło ją do tyłu, jakby wpadła na niewidoczną ścianę. Krzyknęła, upadając do nóg wróżki, buteleczka wypadła jej z rąk i rozbiła się o ścianę. Malutka kałuża lepkiej, bezbarwnej substancji rozpłynęła się po linoleum.

– Tygrysku, zbierz te resztki jako dowód – polecił spokojnie Garik.

Natasza rozpłakała się.

Nie ze strachu, chociaż ton Garika nie pozostawiał wątpliwości – rzeczywiście skasują jej pamięć. Klasną w dłonie albo zrobią jeszcze co innego i skasują. I będzie stała na ulicy, przekonana, że drzwi do mieszkania wróżki nie otworzyły się.

Płakała, patrząc jak na brudnej podłodze rozpływa się jej miłość.

Przez otwarte drzwi wpadł ktoś z klatki.

– Chłopaki, mamy gości! – usłyszała Natasza zaniepokojony głos, ale nawet się nie odwróciła. To już nie było potrzebne. I tak wszystko zapomni. Wszystko rozpadnie się, rozleci na kłujące kawałeczki, upadnie w błoto.

Na zawsze.

ROZDZIAŁ 1

Rano nigdy mi nie starcza czasu, żeby się wyszykować. Mogę wstać o siódmej rano, mogę o szóstej. I tak zabraknie pięciu minut.

Dlaczego tak się dzieje?

Stałam przed lustrem, pospiesznie malując usta. Zawsze, gdy maluję się w pośpiechu, wychodzi nierówno, jak uczennicy, która po raz pierwszy podebrała mamie szminkę. Lepiej było w ogóle nie zaczynać. Wyjść bez makijażu. Przecież mogę spokojnie wyjść z domu nieumalowana.

– Ala!

No właśnie.

Zawsze to samo.

– Co, mamo? – krzyknęłam, pospiesznie wkładając sandałki.

– Chodź tutaj, kochanie.

– Mamo, jestem bez butów! – zawołałam, poprawiając pasek. – Spóźnię się!

– Ala!

Nie ma sensu się kłócić.

Demonstracyjnie głośno stukając obcasikami, choć w sumie nawet nie byłam zła, poszłam do kuchni. Mama jak zawsze siedziała przed telewizorem, piła kolejną filiżankę herbaty z kolejnym kawałkiem keksu. Co ona widzi w tych ohydnych duńskich keksach? Przecież to straszne świństwo! Na dodatek psuje figurę.

– Kochanie, znowu masz zamiar wrócić późno? – spytała, nie odwracając się w moją stronę.

– Nie wiem.

– Alicjo, myślę, że nie musisz się na to godzić. Masz określone godziny pracy, a zatrzymywanie cię do pierwszej w nocy… – Mama pokręciła głową.

– Za to mi płacą – rzuciłam mimochodem. Teraz na mnie popatrzyła. Zadrżały jej wargi.

– Masz do nas pretensję? Tak?

Zawsze umiała modulować głos. Zmarnowany talent aktorski.

– To prawda, żyjemy z twojej pensji – powiedziała z goryczą. – Państwo okradło nas i porzuciło, żebyśmy zdychali w rowie. Dziękuję ci, córeczko, że o nas nie zapominasz. Oboje z tatą jesteśmy ci bardzo wdzięczni. Ale nie musisz nam tego stale wypominać…

– Nie to miałam na myśli, mamo. Przecież wiesz, że mam nienormowane godziny pracy!

– Godziny! – Klasnęła w dłonie. Na jej podbródku leżał okruch keksu. – Powiedzmy lepiej – doby! I czym ty się tam w ogóle zajmujesz!

– Mamo…

Tak naprawdę wcale tak nie myśli. Przeciwnie, z dumą opowiada przyjaciółkom, jaka ze mnie wzorowa córka. Po prostu od rana miała ochotę się z kimś pokłócić. Może obejrzała kolejną porcję podłości zwanych wiadomościami. A może ścięła się z ojcem – to by tłumaczyło, dlaczego tak wcześnie wyszedł.

– Nie mam zamiaru zostać babcią w wieku czterdziestu lat! – wypaliła jednym tchem.

Od dawna się boi, że wyjdę za mąż, opuszczę dom i będzie musiała mieszkać sama z ojcem. A może nie będzie musiała? Kiedyś obejrzałam linie rzeczywistości, z których wynikało, że być może ojciec odejdzie do innej kobiety. Jest trzy lata młodszy od mamy… i, w odróżnieniu od niej, dba o siebie.

– W tym roku skończysz pięćdziesiąt lat, mamo – powiedziałam. – Przepraszam, ale bardzo się spieszę.

Już w przedpokoju dogonił mnie pełen sprawiedliwej urazy okrzyk:

– Nigdy nie chciałaś porozmawiać po ludzku z własną matką!

– Chciałam – mruknęłam pod nosem, wyskakując za drzwi. – Kiedy jeszcze byłam człowiekiem. Gdzie ty wtedy byłaś?…

Oczywiście, zaraz pocieszy się myślą, jaką wspaniałą awanturę urządzi mi wieczorem. I jeszcze marzy jej się, żeby wciągnąć w to tatę. Na samą tę myśl zepsuł mi się humor.

Co to za pomysł, żeby wciągać kochanego człowieka do awantury? A przecież mama go kocha! Nadal go kocha, wiem, bo sprawdzałam. I nie rozumie, że swoim zachowaniem zabiła w ojcu jego miłość.

Ja nigdy tak nie zrobię.

I mamie też nie pozwolę!

Na klatce nie było nikogo, zresztą i tak by mnie to nie powstrzymało. Odwróciłam się do drzwi, lekko zmrużyłam oczy, żeby zobaczyć własny cień.

Prawdziwy cień. Ten zrodzony przez Zmrok.

Ma się wrażenie, że gęstnieje mrok – aż do przenikliwej ciemności, do takiej czerni, przy której bezgwiezdna noc wydaje się dniem.

Na tle tej ciemności drga szara, kłębiąca się, nie trójwymiarowa, ale i nie płaska sylwetka. Jakby wycięto ją z brudnej waty albo rozcięto czerń i zostawiono drzwi w Zmrok.

Zrobiłam krok, stanęłam na cieniu, on prześliznął się w górę, wchłaniając moje ciało.

Świat zmienił się.

Barwy prawie znikły. Wszystko zastygło w szarej, rozmazanej mgle – wyglądało to jak obraz w telewizorze po zredukowaniu kontrastu i koloru do minimum. Dźwięki ucichły i zapadła cisza, pozostał jedynie ledwie uchwytny terkot… jakby szum odległego silnika.

Byłam w Zmroku.

I widziałam, jak w mieszkaniu płonie uraza mamy. Cytrynowożółty, kwaśny kolor, przemieszany z litością do samej siebie i jadowicie zieloną antypatią do ojca, który tak nie w porę wyszedł do garażu, żeby tam zajmować się głupim samochodem.

Nad mamą tworzył się czarny wir. Wąsko ukierunkowane przekleństwo. Na razie jeszcze słabiutkie, na poziomie „żebyś tam zgłupiała w tej swojej pracy, zołzo niewdzięczna!”, ale za to matczyne – o szczególnej mocy i trwałości.

O nie, mamusiu!

To przez ciebie ojciec miał zawał w wieku trzydziestu siedmiu lat, trzy lata temu uratowałam go przed drugim… Za taką cenę, że aż się nie chce pamiętać. A teraz mnie namierzyłaś?

Wyciągnęłam ręce – z całych sił, aż zakłuło pod łopatkami – i chwyciłam maminą świadomość. Szarpnęła się i zamarła.

Tak… Zrobimy tak…

Spociłam się, choć w Zmroku zawsze jest chłodno. Straciłam siłę, która przydałaby mi się w pracy. Za to mama już nie pamiętała naszej rozmowy. Teraz cieszyła się, że jestem taka pracowita, że w pracy mnie cenią i lubią, że wychodzę skoro świt i wracam po północy.

O, tak.

To tylko tymczasowy efekt, nie chciałam wchodzić zbyt głęboko w jej świadomość. Ale mam zapewnione kilka miesięcy spokojnego życia, tata przy okazji też. Jestem córeczką tatusia i kocham go bardziej niż mamę. Tylko dzieci nie potrafią powiedzieć, kogo bardziej kochają, tatę czy mamę. Dorosłym przychodzi to bez trudu…

Skończyłam i zdmuchnęłam niemal uformowany czarny wir – przepłynął przez ściany, szukając kogoś, do kogo mógłby się przyczepić. Odetchnęłam głęboko i krytycznie obejrzałam klatkę.

Oho, dawno nie było tu sprzątane. Znowu przypełzł siny mech, przy naszych drzwiach było go najwięcej. Nic dziwnego… przy maminych histeriach zawsze ma się czym pożywić. Gdy byłam mała, myślałam, że mech rozrzucają Jaśni, żeby zrobić nam na złość. A potem mi wyjaśnili, że siny mech to rdzenny mieszkaniec Zmroku, pasożyt żerujący na ludzkich emocjach.

– Lód! – zakomenderowałam, unosząc rękę. Zimno posłusznie skupiło się w opuszkach palców i niczym ostra szczotka przesunęło po ścianach. Zamrożone igiełki mchu posypały się na podłogę, błyskawicznie niknąc.

Ha!

To nie karmienie się ludzkimi myślami!

To prawdziwa Siła – siła Innego.

Wyszłam ze Zmroku – w ludzkim świecie nie minęły nawet dwie sekundy – i poprawiłam fryzurę. Na twarzy miałam kropelki potu, musiałam wyjąć chusteczkę, by je wytrzeć. Przeglądając się w lusterku, spostrzegłam, że rozmazał mi się tusz.

Nie było już czasu na poprawianie urody. Po prostu narzuciłam lekki „pokrowiec atrakcyjności”, który nie pozwoli żadnemu człowiekowi dostrzec defektów makijażu. Nazywamy to „parandżą” [*] – mało który Inny nie zakpi z Innego w parandży, co nie znaczy, że z niej nie korzysta. Korzysta, i to dość często. Gdy nie ma czasu, gdy trzeba wywrzeć dobre wrażenie, a czasem po prostu dla rozrywki. Młodziutka wiedźma z Pskowa, której jedyną umiejętnością było narzucanie parandży, od trzech lat pracuje jako modelka i z tego żyje. Niestety, na zdjęcia i filmy zaklęcie nie działa, dlatego musi rezygnować z nieustających propozycji zagrania w reklamie…

Wszystko sprzysięgło się dziś przeciwko mnie. Najpierw długo czekałam na windę (druga od dawna nie działa), potem, wychodząc z windy, natknęłam się na Witalika, który mieszka nad nami. Widząc mnie w parandży, uśmiechnął się tępo i osłupiał. Gdy miał trzynaście lat, zakochał się we mnie i jeszcze mu nie przeszło. Kocha mnie tak po swojemu – bez sensu, bez wzajemności, bez słowa. To moja wina. Błąd w sztuce. Uczyłam się zaklęcia przywiązującego i postanowiłam potrenować na chłopcu z sąsiedztwa, skoro ten nigdy nie przegapił okazji, żeby zerknąć na mnie, gdy opalałam się na balkonie. No i potrenowałam. Zawaliłam tylko sprawę z czynnikami ograniczającymi. Zakochał się – raz na zawsze. Jeśli nie widzi mnie dłuższy czas, to trochę mu przechodzi, potem wystarczy jednak, żeby zobaczył mnie przelotnie – i wszystko zaczyna się od początku. Nigdy nie będzie miał szczęścia w miłości.

– Witalik, spieszę się – powiedziałam z uśmiechem.

Ale chłopak nadal stał jak słup, zagradzając mi przejście. W końcu odważył się na komplement.

– Alicjo, jakaś ty dzisiaj ładna…

– Dziękuję. – Odsunęłam go delikatnie i poczułam jak drgnął, gdy moja ręka musnęła jego ramię. Wystarczy mu przeżyć na tydzień…

– Zdałem ostatni egzamin! – powiedział szybko. – Teraz będę studentem!

Odwróciłam się i przyjrzałam mu się uważniej.

Czyżby ten konsument środka na pryszcze myślał, że ma jakieś szanse? Czyżby wierzył, że po rozpoczęciu studiów i dorosłego życia będzie mógł na coś liczyć?

– Uciekasz przed wojskiem? – zapytałam. – Jacy ci mężczyźni teraz bezpłciowi. Ofermy. Zamiast najpierw odsłużyć swoje, zdobyć doświadczenie życiowe, a dopiero potem pójść na studia…

Jego uśmiech powoli gasł. Przekomiczny widok!

Zabawna sprawa, patrzeć na takich zakochanych szczeniaków. Flirt z nimi jest nudny, seks nieprzyjemny, ale obserwacja to czysta przyjemność. Spróbuję go kiedyś pocałować…

Minutę później nie pamiętałam już o zakochanym sąsiedzie. Próbowałam złapać okazję. Pierwszy samochód przejechał – kierowca rzucił mi smętnie pożądliwe spojrzenie, ale obok niego siedziała żona. Następny przystanął.

– Do centrum – powiedziałam, lekko nachylając się do okna.

– Na plac Maneżowy.

– Proszę. – Kierowca, inteligentny szatyn około czterdziestki, wyciągnął rękę, żeby otworzyć drzwiczki. – Byłoby grzechem nie podwieźć tak sympatycznej dziewczyny.

Siadając na przednim siedzeniu starej lady, opuściłam szybę do końca. Wiatr uderzył w twarz. Co za ulga…

– Metrem byłaby pani szybciej.

– Nie lubię metra.

Kierowca skinął głową. Spodobał mi się – nie gapił się za bardzo (choć wyraźnie przesadziłam z parandżą) i widać było, że dba o samochód. Poza tym miał ładne ręce, mocno, pewnie spoczywające na kierownicy.

Szkoda, że tak mi się spieszy.

– Spieszy się pani do pracy? – zasugerował kierowca. Zwracał się do mnie per „pani”, ale i tak brzmiało to jakoś osobiście, intymnie. Zostawić mu numer telefonu? W końcu teraz jestem wolną dziewczyną, mogę robić, co mi się podoba… – Tak.

– Ciekawe, w jakim charakterze pracują takie ładne dziewczęta. – To nawet nie była próba zawarcia znajomości, lecz zwykła ciekawość.

– Nie wiem, jak inne. Ja pracuję jako wiedźma. Roześmiał się.

– Praca jak praca. – Wyjęłam papierosy i zapalniczkę. Dostrzegłam jego niechęć, więc nie pytając o pozwolenie, po prostu zapaliłam.

– Na czym polegają obowiązki wiedźmy?

Skręciliśmy w Rusakowską i kierowca przyspieszył. Może jednak zdążę?

– Zależy kiedy – odparłam wymijająco. – Przede wszystkim – przeciwstawiać się siłom Światła.

Kierowca chyba podjął grę – która notabene wcale grą nie była.

– Więc pani stoi po stronie Mroku?

– Ciemności.

– Super! Znam jedną wiedźmę, moją teściową. – Kierowca zachichotał. – Na szczęście jest już na emeryturze. Czym naraziły się pani siły Światła?

Ukradkiem sprawdziłam jego aurę. Ale nie, wszystko w porządku, człowiek.

– Przeszkadzają. Proszę mi powiedzieć… co jest dla pana najważniejsze w życiu?

Kierowca zastanowił się.

– Zycie. I żeby nikt nie przeszkadzał żyć.

– Słusznie – przyznałam. – Każdy chce być wolny. Prawda?

Skinął głową.

– I właśnie my, wiedźmy, walczymy o tę wolność. Żeby każdy miał prawo czynić to, co chce.

– A jeśli człowiek pragnie zła?

– To jego prawo.

– A jeśli przy tym łamie prawa innych ludzi? Zaraz kogoś zarżnę i złamię jego prawa.

Omal się nie roześmiałam. Prowadziliśmy klasyczną dyskusję na temat, czym jest Światło, a czym Ciemność. I my, Ciemni, i ci, którzy nazywają się Jasnymi, wszyscy w takich momentach robimy nowicjuszom wodę z mózgu.

– Jeśli ktoś próbuje złamać twoje prawa, możesz mu przeszkodzić. Masz do tego prawo.

– Jasne. To prawo dżungli. Kto silniejszy, ten ma rację.

– Silniejszy, mądrzejszy, bardziej dalekowzroczny. To wcale nie prawo dżungli, lecz prawo życia. Czy bywa inaczej?

Pomyślał i pokręcił głową.

– Nie bywa. A więc mam prawo skręcić w jakiś zaułek, rzucić się na panią i zgwałcić?

– Jest pan pewny, że okaże się silniejszy ode mnie? – zapytałam.

Właśnie zatrzymaliśmy się na skrzyżowaniu i kierowca popatrzył na mnie uważnie. Pokręcił głową.

– Nie… nie jestem. Ale nie atakuję dziewczyn nie dlatego, że mogą stawiać opór.

Zaczął się denerwować. Rozmowa była niby żartobliwa, ale chyba coś mu się nie podobało.

– Dlatego, że mogą pana wsadzić do więzienia – uściśliłam. – To wszystko.

– Nie – powiedział twardo.

– Tak. – Uśmiechnęłam się. – Właśnie dlatego. Przecież jest pan normalnym, zdrowym mężczyzną i ma pan najzupełniej prawidłowe reakcje. Ale ponieważ istnieje prawo, nie rzuca się pan na dziewczyny, lecz je podrywa.

– Wiedźma… – wymamrotał kierowca, uśmiechając się krzywo. Dodał gazu.

– Wiedźma – potwierdziłam. – Ponieważ mówię szczerze i nie kłamię. Każdy chce być wolny. Robić to, co chce. Nie wszystko się udaje, każdy ma jakieś swoje pragnienia, ale dążenia są jednakowe. I właśnie z ich walki rodzi się wolność. Harmonijne społeczeństwo, w którym każdy chce mieć wszystko, lecz musi pogodzić się z istnieniem cudzych pragnień.

– A co z moralnością?

– Jaką moralnością?

– Ogólnoludzką.

– To znaczy? – zapytałam.

Nie ma nic lepszego niż zapędzić człowieka w kozi róg, żądając, by jasno sformułował swoje pytanie. Ludzie zwykle nie zastanawiają się nad sensem wypowiadanych słów. Wydaje im się, że słowa niosą prawdę, że słysząc „czerwony”, rozmówca wyobraża sobie dojrzałą malinę, a nie przelaną krew, że słowo „miłość” przywoła w pamięci sonety Szekspira, a nie erotyczne filmy „Playboya”. I brną w ślepą uliczkę, gdy wypowiedziane słowo nie wywołuje spodziewanego odzewu.

– Są przecież pewne podstawy – powiedział kierowca. – Dogmaty. Tabu. Te… no… przykazania.

– No, no? – zachęciłam. – Nie kradnij.

Roześmiałam się. Kierowca też się uśmiechnął.

– Nie pożądaj żony bliźniego swego. – Teraz uśmiechał się już na całego.

– I co, udaje się? – zapytałam.

– Zależy kiedy.

– Nawet „nie pożądać” się panu udaje? Tak dobrze kontroluje pan swoje instynkty?

– Wiedźma – powiedział z uznaniem kierowca. – No dobrze, przyznaję się…

– Nie musi się pan przyznawać! – powstrzymałam go. – To przecież naturalne. To wolność. Pańska wolność do pożądania.

– Nie zabijaj! – wygłosił kierowca. – No? Co pani na to? Ogólnoludzkie przykazanie!

– Powinien pan jeszcze powiedzieć: „Nie gotuj koziołka w mleku matki jego”. Ogląda pan czasami telewizję, przegląda gazety?

– Czasami. Ale bez przyjemności.

– Więc dlaczego nazywa pan „nie zabijaj” przykazaniem? Nie zabijaj… Rano podawali, że na południu wzięli kolejnych trzech zakładników. Żądają okupu i każdemu odcięli jeden palec na znak, że żądania są poważne. Jednym z zakładników jest trzyletnia dziewczynka. Jej też odcięli palec.

Palce kierowcy zacisnęły się na kierownicy, pobladły.

– Bydlaki – wysyczał. – Sukinsyny. Słyszałem, słyszałem… Ale to nie są ludzie, to potwory, tylko oni są do tego zdolni! Własnymi rękami bym takiego udusił…

Milczałam. Aura kierowcy płonęła purpurą. Żeby tylko w coś nie walnął, teraz prawie się nie kontroluje. Zbyt dobrze trafiłam, sam ma małą córeczkę…

– Na latarniach bym wieszał! – wściekał się kierowca. – Palił napalmem!

Milczałam. Dopiero, gdy kierowca zaczął się uspokajać, zapytałam:

– No dobrze, a jak to się ma do ogólnoludzkich przykazań? Gdyby teraz dostał pan do ręki kałasza, nacisnąłby pan spust bez wahania.

– Do takich potworów nie mają zastosowania żadne przykazania! – warknął kierowca. Gdzie się podziała jego spokojna inteligencja! Strumienie energii chlusnęły we wszystkie strony… A ja chłonęłam je, szybko regenerując straconą rano siłę.

– Nawet terroryści nie są potworami – powiedziałam. – To ludzie. Pan też jest człowiekiem. Nie istnieją żadne przykazania. To fakt dowiedziony naukowo.

Wyciągałam rozpierającą go energię i kierowca uspokajał się. Oczywiście, nie na długo. Pod wieczór huśtawka przechyli się w drugą stronę i znowu dopadnie go wściekłość. To jak ze studnią – jeśli zbyt szybko wybierze się z niej wodę, napełni się ponownie.

– I tak nie ma pani racji – odpowiedział już spokojniej. – Oczywiście, jest w tym pewna logika, ale w porównaniu ze średniowieczem – moralność bez wątpienia wzrosła.

– Niech pan da spokój – pokręciłam głową. – Wzrosła, akurat… Nawet w czasie wojen przestrzegano wówczas surowych zasad honoru. Królowie szli razem ze swoim wojskiem, ryzykując zarówno tronem, jak i głową. A teraz? Gdy jeden wielki kraj chce zdławić mniejszy, to bombarduje go przez trzy miesiące, przy okazji pozbywając się przestarzałych pocisków. Nawet żołnierze niczego nie ryzykowali! To tak, jakby teraz wjechał pan na chodnik i zbijał z niego przechodniów jak kręgle.

– Zasady honoru panowały wśród arystokracji – zaprotestował kierowca. – Prości ludzie ginęli tysiącami.

– A teraz jest inaczej? – zapytałam. – Gdy jeden oligarcha nie może dogadać się z drugim, żadne zasady honoru nie są przestrzegane. Dlatego, że obaj mają „podwykonawców” i kompromitujące materiały na tego drugiego. Gdzieniegdzie interesy się krzyżują, gdzie indziej są więzy krwi. Ale to ta sama arystokracja, co niegdyś. Ci sami „królowie”, tarzający się w forsie. A prości ludzie to bydło. Stado baranów, które można strzyc, choć czasem bardziej opłaca się wziąć pod nóż. Nic się nie zmieniło. Nie było przykazań – i nadal ich nie ma!

Kierowca zamilkł.

Rozmowa się urwała. Samochód skręcił z Kamergerskiego na Twerską, pokazałam, gdzie ma się zatrzymać i zapłaciłam, dając więcej, niż należało. Dopiero wtedy kierowca przemówił:

– Nigdy więcej nie będę podwoził wiedźm – powiedział z krzywym uśmieszkiem. – Nerwowe zajęcie. Nie sądziłem, że rozmowa z ładną dziewczyną może tak zepsuć człowiekowi humor.

– Przepraszam – uśmiechnęłam się.

– Pomyślnej… pracy. – Zatrzasnął drzwi i ostro ruszył z miejsca.

No proszę. Za prostytutkę jeszcze mnie nikt nie brał. Oto, co może zdziałać parandża. No i dzielnica, rzecz jasna [*].

Za to odzyskałam – i to z nawiązką – straconą rano siłę. Ten inteligentny, silny mężczyzna okazał się wspaniałym dawcą. Lepiej wychodziło mi jedynie za pomocą piramidki mocy.

Aż się wzdrygnęłam na to wspomnienie.

Jak głupio… jak potwornie głupio wtedy wyszło.

Wszystko straciłam, wszystko przekreśliłam – w jednej krótkiej chwili.

Idiotka! Pazerna idiotka!

Dobrze, że żaden człowiek nie może zobaczyć teraz mojej prawdziwej twarzy. Pewnie mam równie żałosną minę jak ten zakochany małolat z sąsiedztwa.

Dobra, było, minęło. Nie odzyskam już ani tamtej pozycji… ani tamtego uczucia. I mogę mieć pretensje wyłącznie do siebie. Powinnam się cieszyć, że Zawulon nie oddał mnie w ręce Jasnych.

Kochał mnie. I ja go kochałam. Dziwne by było, gdyby młoda, głupia wiedźma nie zakochała się w przywódcy Dziennego Patrolu, który spojrzał na nią łaskawym okiem…

Pięści zacisnęły się same, paznokcie wbiły w skórę. Wylizałam się. Przetrwałam jakoś zeszłe lato. Jedna Ciemność wie jak, ale przetrwałam.

Nie ma co żałować przeszłości, płakać i próbować ponownie dopchać się do Zawulona. Po zeszłorocznym huraganie, który rozpętał się w dniu mojej haniebnej niewoli, już się do mnie nie odezwał. I nie odezwie przez najbliższe sto lat.

Zapiszczały opony, zatrzymał się jadący przy chodniku samochód. Volvo, i to chyba jedno z nowszych. Przez okno wysunęła się ogolona, zadowolona gęba. Popatrzyła na mnie i rozciągnęła się w uśmiechu.

– Ile?

Osłupiałam.

– Ile za dwie godziny? – sprecyzował ogolony idiota. Zerknęłam na tablice – nie był z Moskwy. Wszystko jasne.

– Prostytutki są dalej, głupku – powiedziałam łagodnie. – Zjeżdżaj.

– Myślałby kto, że ty się nie pieprzysz – wycedził rozczarowany przygłup, próbując zachować twarz. – Zastanów się, jestem dzisiaj hojny.

– Zachowaj kasę – powiedziałam, pstrykając palcami – na naprawę samochodu.

Odwróciłam się do niego tyłem i niespiesznie ruszyłam w stronę budynku. Dłoń bolała. „Gremlin” nie jest skomplikowanym zaklęciem, ale złożyłam go zbyt gwałtownie. We wnętrznościach volvo wierciła się teraz bezcielesna istota, a raczej wiązka energii, której jedynym celem było zniszczenie techniki.

Przygłup może się już pożegnać z silnikiem. Ewentualnie szlag trafi delikatną burżuazyjną elektronikę, różne tam wentylatory – karburatory, paski i zębatki. Nigdy nie interesowałam się, co taki samochód ma w środku, ale potrafię sobie wyobrazić efekt działań gremlina.

Rozczarowany kierowca, nie tracąc czasu na przekleństwa, już jechał dalej. Ciekawe, czy przypomni sobie o moich słowach, gdy zacznie mu nawalać samochód. Może… Będzie wrzeszczał – wykrakała, wiedźma!

I nawet się nie domyśli, jak bliski jest prawdy.

Nawet ta przyjemna myśl nie mogła poprawić mi ostatecznie zepsutego humoru.

Pięć minut spóźnienia, kłótnia z matką i jeszcze ten kretyn z volvo…

Tak rozmyślając, minęłam witryny eleganckich sklepów, odruchowo, bez zastanowienia, podniosłam z ziemi swój cień i weszłam do budynku przez niewidzialne dla zwykłych ludzi drzwi.

Kwatera główna Jasnych, położona w Sokolnikach, przypomina zwykłe biuro. My mamy lepsze miejsce i znacznie fajniejszą przykrywkę.

W budynku jest siedem pięter mieszkalnych, ekskluzywne – nawet jak na Moskwę – sklepy na parterze oraz trzy dodatkowe piętra, o których ludzie nie mają pojęcia. Gmach powstał jako rezydencja Dziennego Patrolu i skrywające prawdziwe oblicze budynku zaklęcia umieszczono w cegle i kamieniu ścian. Mieszkańcy tego domu, a są nimi głównie zwykli ludzie, muszą się dziwnie czuć, jadąc windą. Jakby droga z parteru na pierwsze piętro trwała zbyt długo…

Winda rzeczywiście jedzie dłużej, niż powinna. Pierwsze piętro tak naprawdę jest drugim, a prawdziwe pierwsze jest niewidoczne. Tam są pomieszczenia dyżurnych, zbrojownia, służby techniczne. Budynek zwieńczają dwa nasze piętra, o których ludzie również nie mają pojęcia. Ale Inny, posiadający wystarczającą moc, może popatrzeć przez Zmrok i zobaczyć surowy czarny granit ścian i łuki okien, niemal zawsze zasłoniętych ciężkimi, szczelnymi roletami. Dziesięć lat temu w budynku zainstalowano klimatyzację i na czarnym kamieniu pojawiły się psujące efekt białe skrzynki. Niegdyś klimat regulowano za pomocą magii, ale po co tracić ją bez sensu, skoro elektryczność jest znacznie tańsza?

Oglądałam kiedyś zdjęcie naszego budynku, które jakiś zręczny mag wykonał przez Zmrok. Zdumiewający widok. Zatłoczona ulica, wystrojeni ludzie, jadące samochody… witryny… okna… z jednego wygląda sympatyczna staruszka, na parapecie drugiego siedzi kot – niezadowolony, posępny, zwierzęta doskonale wyczuwają naszą obecność… A równolegle do tego wszystkiego – dwa wejścia od strony Twerskiej. Jedno z nich otwarte, w drzwiach stoi miody wampir z ochrony i opiłowuje paznokcie. Tuż nad sklepami pas połyskliwego czarnego kamienia, purpurowe plamy okien… Dwa ostatnie piętra przygniatają budynek niczym ciężka kamienna czapa.

Gdyby tak pokazać to zdjęcie mieszkańcom! Zresztą, pewnie i tak wszyscy orzekliby zgodnie, że to marny fotomontaż… Marny, bo budynek wygląda dość dziwacznie… Gdy między mną i Zawulonem jeszcze wszystko było w porządku, zapytałam, dlaczego nasze biuro umieszczono w tak dziwnym miejscu, na przemian z mieszkaniami ludzi. Szef uśmiechnął się i wyjaśnił, że to utrudnia siłom Światła atak – w czasie walki mogliby zginąć niewinni lokatorzy. To oczywiste, że Jaśni też ludzi nie żałują, ale muszą swoje działania usprawiedliwiać licznymi faryzeuszowski – mi chwytami, i dlatego siedem pięter naszego budynku stanowi bardzo pewną tarczę.

Maleńka dyżurka na parterze z wejściem do dwóch wind (o których mieszkańcy również nie wiedzieli) oraz schody ewakuacyjne wydawały się puste. Nikogo nie było ani w fotelu przed telewizorem, ani za biurkiem. Dopiero po dłuższej chwili zauważyłam ochroniarzy. Wampir – chyba nazywa się Kostia, od niedawna w Patrolu, i wilkołak Witalij, też pracownik najemny, z Kostromy, zatrudniony u nas, odkąd pamiętam. Obaj ochroniarze zgięci w chińskie osiem zastygli w kącie. Witalij cicho chichotał. Nie wiem czemu, ale w pierwszej chwili przyszedł mi do głowy bardzo niesmaczny powód ich dziwacznego zachowania.

– Co wy tam robicie, chłopaki? – spytałam ostro. Z wampirami i wilkołakami nie ma się co certolić. Prymitywne bydło… Wampiry to jeszcze w dodatku plugastwo. A jak się przy tym sadzą, jak chcą pokazać, że wcale nie są gorsze od magów i wiedźm!

– Chodź no tutaj, Alicjo! – zawołał Witalij, nie odwracając się. – Zobacz, jaki numer!

Kostia wyprostował się gwałtownie i lekko stropiony cofnął o krok.

Podeszłam i zdumiona utkwiłam wzrok w podłodze.

U nóg Witalija miotała się mała, szara myszka. Na przemian nieruchomiała i podskakiwała, albo zaczynała piszczeć i rozpaczliwie młócić łapkami powietrze. Przez chwilę nic nie rozumiałam, w końcu popatrzyłam przez Zmrok.

Aha.

Obok przerażonej myszki stało wielkie kocisko, wyciągające do niej łapę i kłapiące paszczą. Oczywiście iluzja, w dodatku prymitywna, stworzona na użytek gryzonia.

– Patrzymy, ile jeszcze wytrzyma! – oznajmił radośnie Witalij. – Obstawiam, że najpóźniej za minutę zdechnie ze strachu.

Opuściłam rękę i podniosłam oszalałą z przerażenia mysz. Mały, puszysty kłębuszek drżał na mojej dłoni. Leciutko dmuchnęłam i wyszeptałam odpowiednie słowo. Mysz przestała drżeć, wyciągnęła się na dłoni i usnęła.

– Żal ci? – zapytał z lekką urazą Witalij. – Alicjo, w twoim fachu takie stworzenia powinno się żywcem gotować w kotle!

– Owszem, jest kilka takich zaklęć – przyznałam. – Są również takie, do których potrzebna jest wątroba wilkołaka zabitego podczas pełni księżyca.

Oczy wilkołaka rozbłysły złością, ale nic nie powiedział. Za krótki był, żeby do mnie startować. Może jestem tylko zwykłą wiedźmą patrolującą, ale przecież nie najemnym wilkołakiem!

– Powiedzcie mi, chłopcy, z łaski swojej, co należy zrobić przy stwierdzeniu na terenie gryzoni, karaluchów, much i komarów… – powiedziałam leniwie.

– Aktywować amulet deratyzacyjny – odparł niechętnie Witalij. – Jeśli natomiast okaże się, że amulet na dane stworzenie nie działa, należy przejawić czujność, pojmać je i przekazać dyżurnemu magowi w celu sprawdzenia.

– Czyli wiedziałeś. Nie ma więc mowy o przeoczeniu… Aktywowaliście amulet? – zapytałam.

Wilkołak zerknął na wampira. Odwrócił wzrok.

– Nie…

– Ach tak. Niewykonanie instrukcji. Jako starszy oddziału otrzymujesz naganę. Powiadomić dyżurnego.

Wilkołak milczał.

– Powtórzcie, wartowniku.

Witalij zrozumiał, że sprzeciw nie ma sensu, i powtórzył.

– Proszę przystąpić do pełnienia obowiązków służbowych – powiedziałam i poszłam w stronę windy, niosąc mysz na dłoni.

– Smacznego… – burknął wilkołak. Co za kompletny brak dyscypliny. Zwierzęca połowa ich istoty zazwyczaj bierze górę.

– Mam nadzieję, że w prawdziwej walce wykażesz się choćby połową tej odwagi, którą wykazała się mysz – odparłam. Wchodząc do windy, pochwyciłam spojrzenie Kosti – wydawało mi się, że młody wampir jest stropiony i chyba zadowolony, że okrutna zabawa została przerwana.

* * *

Wkraczając do biura z myszą w ręku, zrobiłam furorę.

Anna Lemieszowa, kierownik naszej zmiany, już chciała rozpocząć swoją zwykłą tyradę o lekceważącej dyscyplinę młodzieży: „Za czasów Stalina za pięciominutowe spóźnienie wysłaliby cię na Kołymę, do obozów, warzyć ziele…”, ale na widok myszki oniemiała. Lenka Kiriejewa pisnęła i zawołała: „Jaka śliczna!” Żanna Gromowa zachichotała i spytała, czy nie chcę czasem przygotować złodziejskiego eliksiru, którego nieodzownym składnikiem jest gotowana mysz, i co właściwie mam zamiar kraść. Ola Mielnikowa, kończąc malowanie paznokci, pogratulowała mi polowania.

Położyłam myszkę na stole z taką miną, jakbym robiła to codziennie, i opowiedziałam o rozrywce wartowników.

Anna pokręciła głową.

– Dlatego się spóźniłaś”?

– Dlatego też – przyznałam się uczciwe. – Anno Tichonowna, miałam strasznego pecha do komunikacji, a tu jeszcze ci nicponie wartownicy!

Anna Lemieszowa – mimo młodego wyglądu – jest starą i doświadczoną wiedźmą. Ma około stu lat i widziała takie rzeczy, w porównaniu z którymi znęcanie się nad myszką mogłoby się wydać niewinną zabawą. A jednak wykrzywiła wargi:

– Te wilkołaki za nic mają służbę. Gdy staliśmy pod Rewlem, krążyło takie powiedzonko: „Stawiasz na warcie wilkołaka, postaw przy nim wiedźmę do pilnowania”. Co by się stało, gdyby w tym czasie wpadła grupa sił Światła? Przecież to właśnie oni mogli wpuścić mysz. Skandal. Moim zdaniem potraktowałaś ich zbyt łagodnie.

– Trzeba było wybatożyć – podsunęła cicho Kiriejewa, potrząsając rudą grzywą. Ta to ma włosy! Jedno tylko jest pocieszające – że cala reszta już się tak nie udała…

– Tak, praktyka chłosty została niesłusznie zniesiona – odparła chłodno Anna. – Wyrzuć to stworzenie za okno, Alicjo.

– Szkoda myszki – sprzeciwiłam się. – Właśnie przez takich cymbałów jak Witalik w świadomości społeczeństwa tworzy się karykaturalny obraz Ciemnych! Łajdaki, sadyści, zboczeńcy… Po co dręczyć mysz?

– Następuje pewne wydzielenie się energii – powiedziała Ola, zakręcając lakier. – Ale malutkie…

Pomachała w powietrzu rękami. Żanna prychnęła drwiąco:

– Wydzielenie! Na stworzenie iluzorycznego kota zużyto tyle mocy, że teraz należałoby zamęczyć kilogram myszy!

– Możemy to policzyć – zaproponowała Ola. – Zamęczymy mysz, podliczymy wydzielenie się mocy… tylko potrzebna będzie waga.

– Ale jesteście… – powiedziała gniewnie Lena. – Brawo, Alicjo! Mogę zabrać tę myszkę?

– Po co? – zapytałam zazdrośnie.

– Podaruję córeczce. Człowieczek ma sześć lat, już czas, by zaczęła się o kogoś troszczyć. Dla dziewczynki to ważny element wychowania.

Zapadła niezręczna cisza. Rzadko się zdarza, by Innemu urodziło się dziecko – Inny. Bardzo rzadko. Wampirom jest łatwiej – same mogą przeprowadzić inicjację swojego dziecka, łatwiej jest też wilkołakom – ich dzieci zazwyczaj otrzymują w spadku wilkołacze zdolności. A my i Jaśni mamy niewielkie szanse. Lena też nie miała szczęścia, mimo że jej mąż jest magiem Ciemności, byłym pracownikiem Dziennego Patrolu, który obecnie z powodu odniesionej rany przeszedł na emeryturę i zajmuje się interesami.

– Myszy nie żyją długo – zauważyła Ola. – Mała się zapłacze…

– Ta będzie żyła – uśmiechnęła się Lena. – Co najmniej dziesięć lat. Już my z Pawłem się o to postaramy.

– W takim razie bierz! – Wielkodusznym gestem wskazałam mysz. – Przyjdę kiedyś ją odwiedzić.

– Mocno ją uśpiłaś? – spytała Lena, podnosząc myszkę za ogonek.

– Do wieczora pośpi na pewno.

– Dobrze.

Zaniosła zwierzątko na swoje biurko, wysypała dyskietki z pudełka i schowała w nim mysz.

– Kup klatkę – poradziła Olga, oglądając swój manikiur. – Albo akwarium. Jak ucieknie, wszystko wam pogryzie i jeszcze nabrudzi.

Anna Tichonowna, przyglądająca się nam w zadumie, w końcu klasnęła w dłonie.

– No, dziewczęta. Dosyć tej zabawy. Nieszczęsne stworzenie zostało uratowane i znalazło nowy dom. Zapanował porządek i piękno. Teraz zaczynamy odprawę.

Jest ostrą kierowniczką, ale nie jest zła. Nikogo bez potrzeby nie gania, pozwoli się powygłupiać i wcześniej wyjść. Ale gdy zaczyna mówić poważnie o pracy – spory nie mają sensu.

Dziewczęta zajęły swoje miejsca. Gabinet jest malutki. Jak cały budynek, nie został przewidziany na obecny skład Patrolu. Mieszczą się tu tylko cztery małe stoliki dla nas i jedno duże biurko, zaanektowane przez Annę Tichonownę. Ten gabinet zawsze przypominał mi szkolną klasę w jakiejś małej wiosce, klasę na cztery uczennice i jedną nauczycielkę.

Lemieszowa poczekała, aż włączymy komputery i wejdziemy do sieci, i dopiero wtedy odpowiednio modulowanym głosem zaczęła:

– Dzisiejsze zadanie jest łatwe: patrolowanie południowo – wschodniej Moskwy. Wybierzcie sobie partnerów spośród wolnych agentów operacyjnych.

Zawsze chodzimy na patrole parami, przeważnie jedna wiedźma plus jeden wilkołak, ewentualnie wampir. Jeśli wprowadzony zostaje stan gotowości, zamiast zwykłych operacyjnych przydzielają nam wiedźmina albo któregoś z młodszych magów. Ale to zdarza się rzadko.

– Lenoczka, ty patrolujesz Wychino i Lublino…

Kiriejewa, która właśnie ukradkiem włączyła pasjansa na swoim komputerze, drgnęła w odruchu niezadowolenia. Rozumiałam ją. Dwie ogromne dzielnice, w dodatku tak daleko. Oczywiście, nie warto oponować, Anna Tichonowna zawsze postawi na swoim, ale Kiriejewa po prostu nie mogła nie okazać oburzenia.

W tym momencie na stole Lemieszowej zadzwonił telefon. Popatrzyłyśmy na siebie i nawet Kiriejewa spoważniała. To było bezpośrednie połączenie z dyżurnym agentem operacyjnym, ten telefon nie dzwoni bez potrzeby.

– Tak? – powiedziała Lemieszowa. – Tak… Oczywiście. Rozumiem. Przyjęłam.

Jej spojrzenie na chwilę zmętniało – dyżurny mag przesyłał jej telepatycznie informacje.

A więc sprawa jest poważna. To oznacza pracę.

– Na miotły! – wyszeptała cichutko Lenka. To było nasze tradycyjne powiedzonko. – Ciekawe, kogo wyślą.

Gdy Anna Tichonowna odłożyła słuchawkę, jej twarz była skupiona i twarda.

– Dziewczęta, do samochodu. Wszystkie. Szybko!

I żadnych „na miotły”…

Czyli sprawa jest bardzo poważna. To oznacza walkę.

ROZDZIAŁ 2

Mikrobus prowadził Deniska – młody mag Ciemności, który z powodu nieprawdopodobnego lenistwa wolał pracować w garażu, wśród wampirów i innej drobnicy. Trzeba przyznać, że lenistwo lenistwem, ale prowadzić umiał i bardzo dobrze znał kilka niezbędnych w pracy zaklęć. Dosłownie lecieliśmy ulicą, opuszczając centrum Moskwy z szybkością, o jakiej nie mógłby marzyć nawet orszak prezydenta. Czułam eksplozję mocy, gdy on przeglądał linie rzeczywistości, odwracał od nas wzrok milicji albo zmuszał innych kierowców, by usuwali samochody z drogi. Teraz obok niego siedział Edgar, mag Ciemności z Estonii, czarnowłosy, smagły i przysadzisty, niczym nie przypominający mieszkańca krajów bałtyckich, za to posiadający zdolności drugiej rangi.

W samochodzie było nas dziewięcioro. Anna Tichonowna, która bardzo rzadko opuszczała budynek Patrolu, siedziała w fotelu przy drzwiach i monotonnie opisywała sytuację:

– Daria Leonidowna Romaszowa. Sześćdziesiąt trzy lata, zewnętrznie znacznie młodsza, prawdopodobnie karmi się mocą. Zapewne wiedźma, ale niewykluczone, że wróżka Ciemności. Przez ostatnie cztery lata znajdowała się pod obserwacją jako niezainicjowana Inna.

W tym miejscu Lemieszowa pozwoliła sobie na krótki i soczysty epitet pod adresem pracowników wydziału wykrywania.

– Unika kontaktów! Unika rozmów na tematy mistyczne, bo niby taka pobożna… Co tu ma do rzeczy wiara! Jeszcze nie wiadomo, kim był ten ich Chrystus!

– Anno Tichonowna, proszę nie bluźnić – powiedziała z naciskiem Lenka. – Ja też wierzę w Boga.

– Przepraszam, Lena, nie chciałam cię urazić. – Lemieszowa skinęła głową. – Kontynuujmy… Romaszowa prawdopodobnie dorabiała sobie drobnymi usługami magicznymi. Napary, odwary, zaklinanie uroków, rzucanie klątw…

– Typowy zestaw szarlatański – rzuciłam. – Nic dziwnego, że jej poważnie nie sprawdzili.

– A kontrola efektów działalności? – oburzyła się Lemieszowa. – O, ja tego tak nie zostawię. Napiszę raport! Jeśli Zawulon uważa to za dobrą pracę, odchodzę na emeryturę.

Olga chrząknęła ostrzegawczo.

– Jestem gotowa powiedzieć mu to otwarcie! – gorączkowała się dalej Lemieszowa. – Przepraszam bardzo! Jak można przez cztery lata podejrzewać, że kobieta jest wiedźmą, i porządnie jej nie sprawdzić? Standardowa procedura, wysyłamy agenta i kontrolujemy wydzielanie mocy… Jaśni tego nie zaniedbali!

Ha, więc o to chodzi! Wszystko zrozumiałam i od razu skoncentrowałam się wewnętrznie. Czeka nas nie tylko incydent z szaloną wiedźmą, ale starcie z Nocnym Patrolem!

Siedzący naprzeciwko mnie Witalij wydał głuchy ryk, którym chyba chciał sobie dodać odwagi – nie sądzę, by był to wyraz radości z powodu nadchodzącej walki. Oho, rozleniwił się stary na warcie… Pogromca myszy. Uśmiechnęłam się złośliwie, wilkołak wyszczerzył zęby w odpowiedzi. Zaczęły rosnąć mu kły, żuchwa wysunęła się do przodu…

– Witalij, bardzo cię proszę, daruj nam transformację w samochodzie! – powiedziała surowo Lemieszowa. – W tym upale smród psa będzie nie do zniesienia!

Trójka wampirów na tylnym siedzeniu zachichotała radośnie. Znałam ich całkiem nieźle, w walce pokazali się z jak najlepszej strony, nawet nie budzili antypatii jak większość plugastwa. Trzej bracia, urodzeni w rocznych odstępach, mocni i dobrze zbudowani, pochodzący ze zwykłej ludzkiej rodziny. Najpierw wampirem został najstarszy, gdy służył w wojskach powietrznodesantowych, i to świadomie, z pobudek ideowych! Jego dowódca, oficer – wampir, zaproponował chłopakowi, żeby też został wampirem. Ich oddział bił się gdzieś na południu, było ciężko i chłopak się zgodził. Wkrótce oddział zasłynął z waleczności. Wyciąć w nocy kilkunastu wrogów, przekraść się na tyły, przejść niezauważonym obok wartowników – dla wampira, nawet niedoświadczonego, to kaszka z mleczkiem. Po powrocie do cywila chłopak opowiedział o wszystkim braciom, a oni sami nadstawili gardła.

– Anno Tichonowna, ilu tam jest Jasnych? – spytała Olga.

– Niewielu. Czterech… może pięciu. Ale – Lemieszowa obrzuciła nas surowym spojrzeniem – nie traćcie czujności, dziewczęta. Jest tam co najmniej jeden mag drugiej rangi.

Najstarszy z braci wampirów gwizdnął. No tak, starcie z magiem, w dodatku o takiej mocy – to nie zadanie dla wampira. A jeśli magów jest dwóch…

– Jest jeszcze dziewczyna – odmieniec. – Lemieszowa zerknęła na mnie.

Zacisnęłam zęby. No tak. Tygrysek. Bojowy mag – wilkołak, czy też, jak wolą mówić Jaśni – odmieniec. Stara dobra znajoma. Zabolała lewa ręka, niegdyś wyrwana z barku, zapiekły dawno zagojone rany na twarzy – cztery krwawe bruzdy od pazurów.

Wtedy pomógł mi sam Zawulon. Wyleczył mnie całkowicie, nie został żaden ślad, ani psychiczny, ani fizyczny. Wtedy rwałam się do walki z pieśnią na ustach, czując zachęcające spojrzenie ukochanego i jego powściągliwy, cierpliwy uśmiech.

Ale to już koniec, Alicjo. Było, minęło. Zapomnij i nie dręcz się. Jak poszarpią ci twarz, będziesz musiała ukrywać się pod parandżą, póki nie przyjdzie twoja kolej na magiczną kurację. Podobno zapisy są na pół roku naprzód… I tak będziesz miała szczęście, jeśli w ogóle uznają cię za godną całkowitego wyleczenia, nie z magią kosmetyczną…

– Sprawdzić wyposażenie – zakomenderowała Anna Tichonowna.

Dziewczyny zaczęły się kręcić, klepać po kieszeniach, sprawdzając, czy malutkie torebeczki, ampułki, amulety są na miejscu. Moc wiedźmy leży nie tylko w czysto energetycznej działalności przez Zmrok. Wykorzystujemy również inne środki, i to, między innymi, różni nas od wróżek.

– Alicjo?

Popatrzyłam na Lemieszową.

– Masz jakieś sugestie?

Słusznie. Powinnam pomyśleć o przyszłości, zamiast dręczyć się przeszłością.

– Niech Tygryska zneutralizują operacyjni. Cała czwórka.

– Nie potrzebujemy pomocy, Alicjo – odezwał się dobrodusznie najstarszy z braci. – Damy sobie radę.

Po zastanowieniu Lemieszowa skinęła głową.

– Dobrze, działacie we trzech. Witalij, będziesz moją bezpośrednią rezerwą.

Wilkołak uśmiechnął się radośnie. Idiota. Anna Tichonowna rzuci go w ogień jak szczapę. Bez zastanowienia.

– A nasza czwórka…

– Piątka – poprawiła Lemieszowa. Więc stara też chce popracować?

– Nasza piątka stworzy Krąg Mocy – zasugerowałam. – Przelejemy wszystko na Edgara. Deniska powinien utrzymywać stałą łączność ze sztabem.

Samochód podskoczył na wybojach. Wjeżdżaliśmy już na podwórka.

– Rzeczywiście, to jedyny możliwy układ – przyznała Lemieszowa. – Uwaga wszyscy! Przyjmujemy ten plan.

Poczułam lekkie podniecenie na myśl, że mój plan został zaakceptowany bez żadnych zastrzeżeń. Mimo wszystkich swoich osobistych problemów, nadal pozostaję prawdziwą bojową wiedźmą. Dlatego zaryzykowałam i dodałam jeszcze, ingerując w prawo starszej wiedźmy do kompletowania grupy:

– Poza tym dobrze byłoby zawczasu pomyśleć o posiłkach. Jeśli tam są dwaj magowie drugiej rangi…

– Wszelka możliwa pomoc już została wezwana – ucięła Lemieszowa. – Prócz tego mamy w rękawie atutowego asa.

Witalij zerknął zdumiony na starą wiedźmę i dumnie wyszczerzył wilcze kły. Idiota do kwadratu. Nie o nim mowa. On nie jest asem, lecz blotką, i to bynajmniej nie atutową.

– Dobrze, dziewczęta. Zaczynamy.

Bus zatrzymał się, Anna Tichonowna wyskoczyła żwawo i machnęła lewą ręką. Ciemny pył na moment zawirował przy jej palcach i poczułam, jak podwórko otula zaklęcie niepozorności. Bez względu na to, co będziemy robić, ludzie nie zwrócą na nas uwagi.

Wysypaliśmy się z busa.

Podwórko wyglądało zwyczajnie. Południowe Butowo. Straszne zadupie, już lepiej mieszkać w Mytyszczach albo Łytkarinie, niż uważać się za moskwianina i wegetować wśród takich podwórek. Niby wszystko normalne: bloki, rachityczne drzewka, próbujące przebić się przez sprasowaną glinę, nawet samochody na parkingu całkiem – całkiem, ale…

– Ruszać się!

Lemieszowa pchnęła mnie tak mocno, że odskoczyłam od busa na trzy metry. Prawie wpadłam do piaskownicy, gdzie chłopczyk i dziewczynka omawiali tajniki robienia babek z piasku.

Nawet dzieci mnie nie zauważyły, chociaż są bardziej wyczulone na Innych.

Niczym trzy cienie przelecieli bracia – wampiry. Opuszczając mikrobus, byli już w stadium transformacji, z ust wysuwały się kły, skóra stawała się blada, pergaminowa… Typowy wygląd plugastwa…

– Krąg! – krzyknęła Lemieszowa. Skoczyłam do samochodu, chwyciłam za ręce Olę i Lenę. Ależ stara jest silna!

Przed klatką schodową, widoczny jedynie dla Innych, stał niewysoki, przygarbiony gostek… Bo jak inaczej nazwać osobnika w wytartych tureckich dżinsach, tandetnym podkoszulku i idiotycznej czapce z daszkiem?

Fatalnie.

Gostek nazywa się Siemion i jest magiem o wielkiej mocy – mimo że zazwyczaj nie spieszy się, by jej użyć.

Poczułam, jak spojrzenie Siemiona przesunęło się po mnie – giętkie niczym sonda chirurgiczna. Potem Siemion odwrócił się i znikł na schodach.

Bardzo źle!

Wtedy Żanna chwyciła za rękę Olgę, Anna Tichonowna zamknęła Krąg i wszystkie emocje zgasły.

Byłyśmy teraz żywym akumulatorem, podłączonym do Edgara, który już wchodził do bloku. Miękkim, niespiesznym krokiem, jednocześnie na ludzkim poziomie odbioru i w Zmroku.

Edgar wchodził po schodach, podobnie jak jego przeciwnik, ale oczywiście nie zdołał go dogonić. Gdy podszedł do mieszkania na trzecim piętrze, już na niego czekali. Teraz, połączone Kręgiem Mocy, odbierałyśmy świat jego zmysłami.

Na ludzkim poziomie widzenia świata drzwi były otwarte na oścież. W Zmroku zamykała je głucha ściana.

Na klatce schodowej stali dwaj magowie – Siemion i Garik. Emocji nie było, ale myśli pozostały – zimne, spokojne, powolne. To koniec. Dwaj magowie dorównujący Edgarowi siłą, albo nawet mocniejsi od niego.

– Wejście zamknięte – oznajmił Siemion. – Trwa operacja Nocnego Patrolu.

Edgar uprzejmie skinął głową.

– Rozumiem. Ale przeprowadzana jest tu również operacja Dziennego Patrolu.

– Czego chcecie? – Siemion odsunął się nieznacznie. Za jego plecami, w wąskim przedpokoju, stała tygrysica. Potężne zwierzę o lśniącej sierści, z pyskiem wyszczerzonym w zadowolonym uśmiechu.

Na co liczy Lemieszowa? Nie poradzimy sobie!

– Chcielibyśmy zabrać Ciemną – Edgar rozłożył ręce. – To wszystko.

– Wiedźma została aresztowana, przedstawiono jej konkretne zarzuty. Magiczna ingerencja trzeciego stopnia, zabójstwo, uprawianie czarnej magii bez patentu, ukrywanie zdolności Innej.

– Sprowokowaliście ją do tych działań – oznajmił zimno Edgar. – Dzienny Patrol przeprowadzi własne dochodzenie.

– Nie. – Siemion oparł się o ścianę, siny mech zaczął szybko pełznąć po ścianie, odsuwając się jak najdalej od maga. – Sprawa została zamknięta.

Garik nawet się nie odezwał. Obracał w palcach jakiś amulet, przypominający kościany sześcian. Rozbłyski energii przecinały powietrze, pewnie to zwykły magiczny akumulator…

– Przejdę i zabiorę to, co należy do nas – oznajmił Edgar.

Jego głos brzmiał zdumiewająco spokojnie. Czy jest coś, o czym nie wiem?

Magowie Światła milczeli, ale brawura Edgara wzbudziła ich czujność. Los wiedźmy zależał od tego, kto poprowadzi śledztwo. Jeśli trafi do nas, zdołamy ją uratować i umieścić w swoich szeregach; jeśli do Jasnych – umrze.

Ale, z drugiej strony, wolałabym, żeby umarła ona niż my wszyscy! Dwaj magowie drugiej rangi, Tygrysek, a w mieszkaniu jeszcze dwóch albo trzech Jasnych. Załatwią nas jak nic!

– Idę – rzekł spokojnie Edgar i zrobił krok do przodu. Zmrok wokół niego zawył, wypełniając się siłą – mag ustawił ekran ochronny.

Potem przyszedł ból.

Jaśni uderzyli natychmiast, gdy tylko Edgar zrobił krok do przodu. Nie zaatakowali jednak śmiertelnymi zaklęciami, lecz zwykłą „prasą”, spychając naszego maga ze schodów. Edgar pochylił się, jakby szedł pod wiatr, ochraniający go wir mocy miał teraz wyraźne zarysy. Walka toczyła się na poziomie czystej energii, co wyglądało prymitywnie i bynajmniej nie widowiskowo. Ech, gdyby na miejscu Edgara był Zawulon! Zmiótłby tych Jasnych w jednej chwili, zmusił, by powiedzieli wszystko, wycisnąłby z nich wszelkie zdolności i odrzucił precz!

Ale trzeba przyznać, że Edgar też trzymał się nieźle. Przez pięć sekund szedł o własnych siłach i nawet przebił się przez prasę do samych drzwi mieszkania. Potem zaczęły marznąć mi opuszki palców.

Mag zaczął wyciągać z nas siłę.

Od razu wyczułam, jak skoncentrowali się Jaśni, wychwytując kanał energetyczny pomiędzy nami i Edgarem. Nie próbowali go zniszczyć przez pochopne działanie, Edgar wchłonąłby również ich siłę. Po prostu zaczęli mocniej napierać, licząc na swoją przewagę. Ich doładowali magowie ukryci w głębi mieszkania.

Przez kilka chwil panowała równowaga. Strumień naszej połączonej siły zwiększył napór Edgara, a Jaśni mieli swoje rezerwy. Kostka w ręku Ilji rozpadła się, na podłogę osypał się złoty pył. Cios odrzucił Edgara na metr. Stojąca obok mnie Olga jęknęła, kończyły się jej zapasy energii, teraz wyciągała ostateczne rezerwy swojej mocy, które niełatwo będzie zregenerować. Chyba nie była dziś w formie.

Na co liczy Lemieszowa?!

Za plecami Jasnych rozległ się hałas. Aha, braciszkowie wampiry… Pewnie przez balkon… Magowie nie zwrócili uwagi na hałas. Zareagowała tylko tygrysica, rozrzucając stojące jej na drodze żałosne meble i drapiąc pazurami linoleum. Już po chwili dobiegło mnie żałosne wycie któregoś z braci.

Trzech wampirów na tygrysicę to za mało…

– Witalij! – zakomenderowała krótko Lemieszowa.

Przez Zmrok przesunął się myślowy rozkaz i wilkołak skoczył do budynku, w biegu zrzucając ubranie i przemieniając się w wilka. Nadal karmiłyśmy Edgara siłą, więc znowu ruszył do przodu, nawet udało mu się odepchnąć Ilję w głąb mieszkania. Potem zza pleców Edgara wyłonił się ogromny wilk – i nie zwracając uwagi na magów, skoczył przed siebie.

Pomysł byłby dobry, gdyby z mieszkania nie ciśnięto w wilkołaka ognistym pociskiem. Któryś z trzymanych w rezerwie Jasnych wkroczył do walki i od razu zademonstrował, że nikt tu nie ma zamiaru żartować.

Na wilkołaku zapaliła się sierść. Podskoczył, zaczął młócić powietrze łapami i zakręcił się na podłodze, próbując stłumić ogień. Gdyby kontynuował atak, miałby szansę dopaść maga nim ten przygotuje następną kulę ognia…

Ale chyba rzeczywiście zbyt długo siedział w dyżurce…

Gdy Witalij próbował ugasić płomień, z ciemności uderzyły w niego nowe pociski. Drugi, trzeci, czwarty… Trysnęła krew, poleciały strzępy płonącego ciała. Wilk zawył i ucichł – teraz już tylko konwulsyjnie drgały tylne łapy, pomiędzy którymi bezwolnie leżał płonący niczym fajerwerk ogon. Nawet ładnie to wyglądało.

Na mojej piersi pękł i rozpadł się amulet – malutki kryształowy dzbanuszek z umieszczoną w środku kroplą czerwonego płynu. Niedobrze. To znak – skończyła mi się siła, wykorzystuję ostatnie rezerwy. Kropla krwi kobiety, która umarła, rodząc Innego – Ciemnego, to bardzo silne źródło energii, ale nawet tego nie wystarczy na długo.

– Lena! – krzyknęła Lemieszowa. Znowu poczułam bezgłośny rozkaz i Lena powoli, niczym somnambulik, wyszła z Kręgu. Moja prawa dłoń była pusta, trans został przerwany. Zdążyłam zobaczyć, że wewnątrz naszego Kręgu stoi rozkładany stolik z hebanu, a na nim leży cienka klinga z oksydowanej stali. Lena stała już przy piaskownicy, zastygła nad bawiącymi się dziećmi, jakby wysysając ich siłę…

– Dziewczynkę! – krzyknęła Lemieszowa. – Z jednej dziewczynki będzie więcej pożytku niż z dwunastu chłopców!

Wszystko zrozumiałam. Wszystko, prócz jednego – kto Annie Tichonownie dał prawo do składania takich ofiar i dlaczego postanowiła tracić taką moc na uratowanie jakiejś tam wiedźmy?

W tym momencie Lemieszowa chwyciła moją rękę i znowu stałam się bezwolnym elementem Kręgu.

Edgar, wciśnięty w róg klatki schodowej – teraz go nie odpychali, lecz próbowali zmiażdżyć, wcisnąć w ścianę, podniósł rękę:

– Powstrzymajcie się! Jak boli…

Krąg wysysał ze mnie ostatnie krople energii. Olga już nic nie oddawała, była wyżęta do cna, jej ciało drgało jak podłączone do prądu. Zanna cicho jęczała, jej głowa opadała powoli na pierś.

– Mamy prawo do ofiary – oznajmił zimno Edgar. – Jeśli się nie cofniecie…

Jaśni zamarli. Widziałam, jak wymienili spojrzenia, jak Garik z powątpiewaniem pokręcił głową. Siemion uwierzył od razu.

Złożenie w ofierze człowieka to potworna eksplozja energii. Zwłaszcza jeśli ofiarą jest dziecko i kiedy dzieje się to w Kręgu Mocy, a aktu dokonuje doświadczona wiedźma. Lenka Kiriejewa już stała wewnątrz Kręgu, trzymając w dłoni klingę. Dziewczynka leżała na czarnym stole.

Jeśli wlejemy w Edgara moc, która zaraz się uwolni, Jaśni nie wytrzymają. Oni również mają swoje nadzwyczajne metody, ale czy mogą z nich skorzystać?

Tygrysica wyskoczyła na korytarz i ryknęła. Widocznie rozprawiała się z wampirami na balkonie i widziała, co się święci.

– Nie powstrzymacie nas – rzekł obojętnie Edgar. – My zabierzemy swoją wiedźmę, ale dziecko zginie z waszej winy…

Jaśni byli oszołomieni. Nic dziwnego. Cała ta sprawa, mimo konfliktu interesów, nie wyglądała na zbyt ważną. Mocarstwa nie grożą sobie nawzajem pociskiem jądrowym, gdy jeden z ich wywiadowców zostanie zatrzymany za szpiegostwo; Inni nie grożą magią pierwszego stopnia, jeśli pojawia się drobny konflikt pomiędzy agentami operacyjnymi.

Ale Jaśni nadal tłamsili naszego maga. Być może, siłą rozpędu utrzymywali swoją prasę, my jednak nie miałyśmy już czym dzielić się z Edgarem. Olga straciła przytomność i tkwiła w Kręgu niczym bezwolna drewniana kukiełka. Żanna zaczęła osuwać się na kolana, heroicznie nie rozwierając dłoni i przekazując ostatnie okruchy energii. Twarz Leny wykrzywiła się z bólu, jednak uniosła klingę nad szamoczącą się dziewczynką. Dziecko było przytomne, w przeciwnym bowiem razie wydzieliłoby się znacznie mniej energii, ale zakneblowane zaklęciem milczenia. Moje ciało stało się miękkie, czułam, że się chwieję. Szybciej… Nie wytrzymam…

– Stójcie! – krzyknął Siemion. – Oddamy wiedźmę! Utrzymać… utrzymać Krąg. Próbowałam ściągnąć energię z otoczenia, ze śmiertelnie przerażonej dziewczynki, z przechodzących nieopodal ludzi, którzy w ogóle nie widzieli tego, co się dzieje.

Ale wszystko było wyssane. To Lemieszowa. Nic dziwnego, że stoi najmocniej z nas, suka… Zdechniemy tu, w imię nikomu niepotrzebnej staruchy, a ona przeżyje… Suka…

A Jaśni już wepchnęli w ręce Edgara grubą, zaniedbaną kobietę w brudnej podomce i zdeptanych kapciach. Ta nic nie rozumiała – rozglądała się, próbowała przeżegnać…

– Zapłacicie za to – obiecał na pożegnanie Siemion.

Edgar gwałtownym ruchem wykręcił uratowanej wiedźmie ręce za plecy. Nie było czasu na wyjaśnienia, nie było sił na magię… Po prostu pociągnął ją za sobą w dół po schodach.

Utrzymać Krąg…

Składanie ofiary jest aktem o nieprawdopodobnej sile i lepiej go unikać. Prawo do niego zdobyto jakieś dwadzieścia albo trzydzieści lat temu, na drodze chytrych intryg i prowokacji. Kiriejewa stała nad dziewczynką z kamienną twarzą, a nóż błyszczał w jej ręku. Gotowa była jednym ciosem wyciąć dziecku serce. Deniska monotonnie powtarzał odpowiednie zaklęcia. W każdej chwili mogliśmy otrzymać strumień energii… ale lepiej byłoby obyć się bez niego.

Utrzymać Krąg…

Chyba tylko złość mnie jeszcze trzymała. Złość na cały ten nieudany dzień, na wszystkie niepowodzenia ostatniego roku, na Lemieszową, która wyraźnie wiedziała więcej, niż mówiła. Nie wiem, gdzie znajdowałam ostatnie drobinki siły, ale przecież znajdowałam! I przesuwałam ją przez zwiotczałe ciała Olgi i Żanny, by Lemieszowa cienkim strumyczkiem mogła wlewać siłę w Edgara…

Pierwsi do busa wskoczyli bracia wampiry… cholerni agenci operacyjni… Lenka puściła dziewczynkę i dziecko uciekło z bekiem. Deniska przestał mamrotać zaklęcia, chwycił rytualny stolik i wrzucił go do samochodu. Dopiero wtedy Lemieszowa rozerwała Krąg.

Przed oczami wirowały mi kolorowe koła. Zaczęłam kasłać, daremnie próbując uwolnić rękę z zimnych palców Olgi.

– Do samochodu! – krzyknęła Anna Tichonowna. – Szybko!

Pojawił się Edgar – wyglądał całkiem nieźle. Wepchnął do samochodu wiedźmę, wskoczył na siedzenie obok Deniski. Anna Tichonowna wciągnęła do środka Olgę, ja pomogłam wejść Żannie. Wyglądała mizernie, ale nadal była przytomna.

– Kim jesteście? Kim jesteście? – wyła uratowana. Anna Tichonowna wymierzyła jej siarczysty policzek i wiedźma ucichła.

– Deniska, prędzej! – zawołałam. Jakby potrzebował mojej komendy…

Ruszyliśmy z podwórka z piskiem opon. Edgar objął rękami głowę i działał – prostował linie rzeczywistości, oswobadzając drogę przed nami.

– Źle się czujesz, Alicjo? – spytała Lena z chciwą ciekawością. Zacisnęłam zęby i pokręciłam głową.

– A ja tak – poskarżyła się Lena. – Jestem kompletnie wykończona, będę musiała wziąć wolne.

Uratowana wiedźma zawodziła cicho, dopóki nie pochwyciła mojego nienawistnego spojrzenia. Wtedy od razu umilkła. Spróbowała nawet odsunąć się jak najdalej ode mnie, ale z tyłu siedziały wampiry. Rozzłoszczone, zakrwawione, chyba każdy otrzymał porcję razów od tygrysicy.

– I Witalika spaliło… – powiedziała ponuro Lenka. – Pewnie, że to był głupek, ale zawsze swój głupek… Anno Tichonowna, jest pani pewna, że ta suka warta była takiego zachodu?

– To był rozkaz Zawulona – odparła Lemieszowa. – Więc najwyraźniej tak.

– Szkoda wobec tego, że nam nie pomógł – nie wytrzymałam. – To było zadanie w sam raz dla niego, my byliśmy za słabi.

Anna Tichonowna zerknęła na mnie z odrobiną zainteresowania.

– Nie powiedziałabym. Bardzo się postarałaś, Alicjo. Nie spodziewałam się, że oddasz tyle energii.

Jeszcze jedno słowo, a rozryczałabym się. Żeby ukryć łzy, spojrzałam na Olgę – nadal nieprzytomną. Ją ta akcja kosztowała znacznie więcej… Marna pociecha.

Z trudem podniosłam się i poklepałam Olgę po policzku. Żadnej reakcji. Uszczypnęłam. Zero efektu.

Wszyscy patrzyli na mnie zaciekawieni. Nawet złorzeczące cicho wampiry przestały lizać rany i wyraźnie na coś czekały.

– Anno Tichonowna, niechże jej pani pomoże – powiedziałam. – W końcu straciła siły na stanowisku pracy, a zgodnie z instrukcją…

– Kochanie, jak ja jej mogę pomóc? – spytała Lemieszowa łagodnie. – Ona nie żyje. Od pięciu minut. Przeliczyła się i oddała wszystkie siły. Aż do końca.

Pospiesznie cofnęłam rękę. Bezwolne ciało Olgi podskakiwało na fotelu, opuszczony podbródek jeździł po piersi.

– Nie czujesz? – wyszeptała Żanna. – Alicja, no coś ty? Żeby odróżnić „żywe” od „martwego”, nie potrzeba żadnych zaklęć. Elementarna praca z Siłą. Od razu wyczuwa się tę delikatną materię, którą niektórzy określają mianem „duszy”… Wyczuwa się – jeśli ona jest.

– Oddałaś za dużo siły! – wykrzyknęła Lenka. – O rany, Alicjo! Jesteś zepsuta! I to na jakieś pięć lat! Dwa lata temu Julia Briancewa wyłożyła się na operacji i do tej pory nie może wejść w Zmrok!

– Niedoczekanie wasze – starałam się zachować spokój. – Zgodnie z instrukcją pomogą mi się zregenerować.

Zabrzmiało to żałośnie.

– A Briancewej pomogli? – spytała retorycznie Lena. Anna Tichonowna westchnęła.

– Wtedy, rok temu, gdy dogadzałaś Zawulonowi, wszystko było zgodnie z instrukcją…

Nim zdążyłam wymyślić odpowiedzi, Romaszowa zaczęła histerycznie piszczeć:

– Dokąd mnie wieziecie? Dokąd mnie wieziecie?

Coś we mnie pękło. Zerwałam się i zaczęłam walić wiedźmę po gębie, starając się paznokciami rozorać jej twarz. Była tak przerażona, że nawet nie próbowała się bronić. Okładałam ją ze trzy minuty, a z tyłu dobiegały mnie radosne okrzyki wampirów, wyrzuty Lemieszowej oraz zachęty Lenki i Żanny. Tylko martwa Olga, na którą ciągle wpadałam w ciasnocie mikrobusu, nie mogła nic powiedzieć. Ale myślę, że ona też by mnie poparła.

W końcu usiadłam, próbując uspokoić oddech. Stara wiedźma płakała, obmacując zakrwawioną twarz.

Gdyby przynajmniej ktoś nas gonił! Skoczyłabym Jasnym do gardła nie gorzej od wampira! Załatwiłabym ich bez żadnej magii!

Ale pogoni nie było.

* * *

Nasz powrót trudno byłoby nazwać triumfalnym.

Wampiry wyniosły ciało Olgi i w milczeniu – chyba nawet one rozumiały tragizm sytuacji – zaniosły do sztabu. Zresztą, dlaczego miałyby nie rozumieć? Zamieniły życie na nieżycie, ale nadal myślały, czuły i teoretycznie mogły przedłużać swoje istnienie w nieskończoność. A Olga odeszła na zawsze.

Deniska odprowadził busa na parking. Edgar, mocno trzymając uratowaną wiedźmę za rękę, prowadził ją do budynku Patrolu. Nie opierała się.

My zamykałyśmy pochód.

Przenoszenie trupa przez zatłoczoną ulicę w centrum Moskwy, nieopodal murów Kremla, nie jest zbyt spokojnym zajęciem. Lemieszowa ponownie wymówiła zaklęcie niepozorności i ludzie nie patrzyli na nas, przyspieszali kroku i starannie omijali procesję. Ale Zmrok był wzburzony.

Materia bytu jest tu bardzo cienka. Zbyt wiele krwi, zbyt wiele emocji, zbyt wyraźne ślady przeszłości. Są takie miejsca, gdzie granica pomiędzy światem ludzi i Zmrokiem jest niemal niewidoczna. Centrum Moskwy to właśnie jedno z nich.

Gdybym była teraz w formie, dostrzegłabym eksplozję siły, płynącej z głębi innej realności. Być może nawet Zawulon nie potrafiłby wyjaśnić, co właściwie za nią stoi. Możemy jedynie nie reagować, nie zwracać uwagi na tchnienie Zmroku, wyczuwającego wiedźmę poległą w magicznym pojedynku.

– Szybciej! – rzuciła Lemieszowa i wampiry przyspieszyły kroku. Pewnie Zmrok nie na żarty się niepokoił…

A ja już tego nie poczuję…

Weszliśmy przez niewidoczne drzwi, Lena pomagała Żannie. Z naprzeciwka biegli pracownicy Patrolu. Wiedźmę, która znowu zaczęła lamentować, zaprowadzono na dziewiąte piętro, do celi przesłuchań. Olgę wzięli magowie z wydziału uzdrowień. Oczywiście nie było żadnej nadziei, jedyne, co mogli zrobić, to zarejestrować fakt zgonu. Jeden z dyżurnych przyjrzał się nam uważnie. Pokręcił głową, oceniając stan Żanny, skrzywił się, zerkając na poharatane wampiry. A potem przesunął spojrzenie na mnie i jego twarz zastygła.

– Aż tak źle? – zapytałam.

– Niewłaściwe słowo – odparł bez sentymentów. – Alicjo, o czym ty myślałaś, gdy oddawałaś siłę?

– Działałam zgodnie z instrukcją! – odparłam, znowu czując napływające łzy. – Byłoby już po Edgarze, miał przeciwko sobie dwóch magów drugiej rangi!

Medyk skinął głową.

– Godna podziwu gorliwość, Alicjo. Ale i cena wysoka. Edgar, który już szedł do windy, zatrzymał się, popatrzył na mnie ze współczuciem, wrócił i z galanterią pocałował mnie w rękę. Cholerni Estończycy… wiecznie udają wiktoriańskich dżentelmenów.

– Alicjo, chciałbym ci wyrazić moją ogromną wdzięczność. Czułem, że oddajecie ostatnie siły. Bałem się, że odejdziesz w ślad za Olgą.

Odwrócił się do lekarza.

– Karolu Lwowiczu, co możemy zrobić dla tej dzielnej dziewczyny?

– Obawiam się, że nic. – Lekarz rozłożył ręce. – Alicja wyciągnęła siły z własnej duszy. To jak z atrofią, rozumie pan? Gdy organizmowi brakuje pożywienia, zaczyna trawić sam siebie. Nasze dziewczęta znalazły się w analogicznej sytuacji. Żanna straciła świadomość w samą porę i przestała oddawać ostatnie rezerwy. Alicja i Olga trzymały się do końca. Olga miała mniej wewnętrznych rezerw, dlatego umarła; Alicja wytrzymała i wyczerpała się mentalnie…

Edgar ze zrozumieniem kiwał głową, cała reszta towarzystwa przysłuchiwała się z ciekawością. Medyk kontynuował wyjaśnienia:

– Zdolności Innego w jakimś stopniu przypominają reakcję energetyczną, na przykład jądrową. Podtrzymujemy swoje zdolności, wyciągając siłę z otoczenia, z ludzi oraz innych niskozorganizowanych obiektów. Ale by zacząć otrzymywać siłę, najpierw trzeba wyłożyć swoją – takie jest okrutne prawo natury. I tej początkowej siły Alicja już prawie nie miała. Zastrzyk siły w tym wypadku nie pomoże, podobnie jak umierającego z głodu nie uratuje kawałek solonej słoniny czy wysmażonego mięsa. Organizm nie strawi takiego pożywienia, i ono, zamiast pomóc, zabije go. Podobnie jest z Alicją. Moglibyśmy wlać w nią energię, ale ta energia ją zabije.

– Czy mogę prosić, by nie mówiono o mnie, jakby mnie tu nie było? W dodatku takim tonem!

– Przepraszam, mała. – Karol Lwowicz westchnął. – Ale taka jest prawda.

Edgar delikatnie wypuścił moją dłoń.

– Alicjo, nie martw się. Może kierownictwo coś wymyśli. A propos smażonego mięsa… Jestem głodny jak wilk.

Lemieszowa skinęła głową.

– Chodźmy do jakiegoś bistro.

– Poczekajcie! – poprosiła Żanna. – Tylko wezmę prysznic, cała jestem spocona…

Nawet się nie bałam. Stałam, tępo słuchając tej rozmowy i próbując poczuć coś na poziomie Innego. Zobaczyć własny prawdziwy cień, wezwać Zmrok, wyczuć tło emocjonalne…

Pustka.

A oni jakby już o mnie zapomnieli…

Nic dziwnego. Gdyby na moim miejscu była Lena albo Żanna, też bym się tak zachowywała. Przecież nie będą się wieszać z powodu cudzego gapiostwa! Kto mnie prosił, żebym oddala wszystko, do końca? Heroizmu mi się zachciało!

Wszystko przez Siemiona i Tygryska. Gdy zrozumiałam, z kim się starliśmy, postanowiłam się zrewanżować… udowodnić coś… komuś… po coś.

No to mam za swoje.

Udowodniłam.

I zostałam kaleką. Jeszcze większą niż po walce z Tygryskiem…

– Żanka, tylko szybko – powiedziała Lemieszowa. – Alicja, idziesz z nami?

Odwróciłam się do Anny Tichonowny, ale nie zdążyłam nic powiedzieć.

– Nikt nigdzie nie idzie – usłyszałam za plecami. Lemieszowa otworzyła szeroko oczy, a ja drgnęłam, poznając głos.

Przy windzie stał Zawulon.

Teraz był w swojej ludzkiej postaci – szczupły, smutny, o nieobecnym spojrzeniu. Wielu z naszych tylko takiego go zna – spokojnego, powolnego, nawet nudnego.

Ja znam też innego Zawulona. Nie powściągliwego szefa Dziennego Patrolu, nie potężnego wojownika w demonicznej postaci, nie maga Ciemności poza klasyfikacją, lecz wesołego, pomysłowego Innego o niewyczerpanej fantazji. Po prostu Innego, bez najmniejszych śladów dzielącej nas przepaści, jakby nie było między nami różnicy wieku, doświadczenia, siły.

Bo tak kiedyś było.

– Wszyscy do mojego gabinetu – polecił Zawulon. – Natychmiast.

I znikł. Pewnie zanurzył się w Zmrok. Lecz nim to zrobił, na sekundę zatrzymał spojrzenie na mnie. Jego oczy nie wyrażały niczego – ani kpiny, ani współczucia, ani sympatii.

Ale spojrzał i serce we mnie zamarło. Przez ostatni rok Zawulon w ogóle nie zauważał pechowej wiedźmy Alicji Donnikowej.

– Oho, już się i najadły, i umyły – powiedziała ponuro Lemieszowa. – Chodźcie, dziewczęta.

To, że usiadłam z boku, było przypadkiem.

Nogi same poniosły mnie do fotela przy kominku, wygodnego, skórzanego fotela, w którym tak lubiłam zwijać się w kłębek i półleżąc patrzeć na pracującego Zawulona, na ogień w kominku, na zdjęcia pokrywające ściany.

Gdy spostrzegłam, że mimo woli odłączyłam się od pozostałych, którzy zajęli miejsca na kanapach pod ścianą, było już za późno, by wrócić. Wyszłoby jeszcze gorzej.

Zrzuciłam sandały, podkuliłam nogi i usiadłam wygodnie.

Lemieszowa zerknęła na mnie ze zdumieniem, pozostali nawet nie spojrzeli – pożerali oczami szefa. Lizusy!

Zawulon zasiadający za swoim ogromnym biurkiem też nie zareagował na moje zachowanie. Przynajmniej zewnętrznie.

Nie, to nie…

Słuchałam równego głosu Lemieszowej, która składała raport – krótko, ale rzeczowo, bez wspominania niepotrzebnych szczegółów, bez opuszczania istotnych momentów – i patrzyłam na zdjęcie nad biurkiem. Stara fotografia, pewnie wykonana ze sto czterdzieści lat temu jeszcze koloidowym sposobem. Kiedyś szef wyjaśniał mi różnicę między metodami mokrymi i suchymi. Na zdjęciu stoi Zawulon w uniformie studenta Oksfordu, w tle widać wieże Christ Church. Autorem fotografii był Lewis Carroll i szef wyznał kiedyś, jak trudno było namówić tego „czupurnego romantycznego piernika”, by oderwał się na chwilę od swojej Alicji i poświęcił trochę czasu własnemu studentowi. Niemniej zdjęcie jest bardzo udane, Carroll rzeczywiście był mistrzem. Zawulon wygląda na nim poważnie, ale młodo (co to dla niego sto pięćdziesiąt lat!), w oczach płonie ognik ironii…

– Donnikowa? Popatrzyłam na Lemieszową.

– Zgadzam się bez zastrzeżeń. Jeśli celem naszej misji było uwolnienie zatrzymanej – stworzenie Kręgu Mocy i groźba złożenia ofiary były najlepszą decyzją – stwierdziłam.

Po chwili milczenia sceptycznie dodałam:

– Oczywiście, jeśli ta idiotka warta była takiego wysiłku.

– Alicjo! – w głosie Lemieszowej zadźwięczała stal. – Jak śmiesz kwestionować polecenia kierownictwa! Szefie, proszę wybaczyć Alicji, ona jest zdenerwowana i nieco… nieco wytrącona z równowagi.

– Oczywiście – rzekł Zawulon. – To właśnie Alicja zapewniła powodzenie całej operacji. Nic dziwnego, że ma ochotę zadawać pytania.

Poderwałam głowę.

Zawulon był bardzo poważny. Ani cienia drwiny czy ironii.

– Ale… – zaczęła Lemieszowa.

– Kto tu przed chwilą mówił o subordynacji? – przerwał jej Zawulon. – Proszę o ciszę.

Lemieszowa umilkła.

Zawulon wstał zza biurka i niespiesznie podszedł do mnie. Patrzyłam na niego bez zmrużenia oka, ale nie wstałam.

– Ta idiotka – powiedział Zawulon – oczywiście nie była warta takiego wysiłku. Ale sama operacja przeciwko Nocnemu Patrolowi była szalenie ważna. I wszystkie rany, jakie odnieśliście, są absolutnie usprawiedliwione.

Jakby mi ktoś wsadził szydło w…

– Dziękuję, Zawulonie – powiedziałam. – Łatwiej mi będzie znieść te wszystkie lata ze świadomością, że moje poświęcenie nie poszło na marne.

– Jakie lata, Alicjo? – zapytał Zawulon.

Dziwne… Przez ponad rok w ogóle nie rozmawialiśmy… Nigdy nie otrzymałam rozkazu osobiście od niego. A teraz zaczął mówić i w piersi znowu pojawił się zimny, kłujący kłębek…

– Lekarz powiedział, że nieprędko się zregeneruję. Zawulon uśmiechnął się, wyciągnął rękę i… poklepał mnie po policzku! Delikatnie i tak znajomo…

– Lekarz mógł powiedzieć niejedno… – rzekł ciepło Zawulon. – Lekarz ma swoje zdanie… a ja mam swoje.

Zabrał rękę, a ja z trudem się z tym pogodziłam.

– Chyba nikt nie kwestionuje, że Alicja Donnikowa znacząco przyczyniła się do powodzenia dzisiejszej operacji? – spytał Zawulon.

Ha! Chciałabym zobaczyć tego, kto by to zakwestionował! Tylko Lemieszowa powiedziała ostrożnie:

– Wszyscy włożyliśmy wiele wysiłku.

– Po waszym stanie łatwo można ocenić, kto i co włożył. Zawulon wrócił do biurka, ale nie siadał, tylko oparł dłonie o blat i zamarł, patrząc na mnie. Chyba uważnie obmacywał mnie przez Zmrok.

A ja nawet nie mogłam tego poczuć…

– Wszyscy zgadzają się z tym, że Dzienny Patrol powinien pomóc Alicji? – zapytał Zawulon.

W oczach Lemieszowej pojawiła się wściekłość. Kiedyś stara wiedźma była kochanką Zawulona. Dlatego tak mnie nienawidziła, gdy zostałam wyróżniona… dlatego zaczęła traktować przychylniej, gdy szef się ode mnie odwrócił.

– Jeśli już mówimy o pomocy – zaczęła – to Karol Lwowicz dobrze to ujął. Wszyscy jesteśmy gotowi podzielić się z Alicją siłą, ale to będzie tak, jakby dać umierającemu kawałek słoniny zamiast bulionu. Zresztą, mogłabym spróbować…

Zawulon odwrócił głowę i Lemieszowa urwała.

– Potrzebny jest bulion, będzie bulion – powiedział bardzo spokojnie. – Jesteście wolni.

Jako pierwsi zerwali się bracia wampiry, potem wstały wiedźmy. Zaczęłam szurać nogami w poszukiwaniu sandałów.

– Alicjo, jeśli możesz, zostań na chwilę – poprosił Zawulon. Oczy Lemieszowej błysnęły i zgasły. Ona już zrozumiała to, w co ja nadal bałam się uwierzyć.

Po kilku chwilach zostałam sama z Zawulonem. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu.

W gardle mi zaschło, język odmówił posłuszeństwa. Nie, to niemożliwe… Nie ma się co oszukiwać.

– Jak się czujesz, Alu? – zapytał Zawulon.

„Alu” mówi do mnie tylko mama.

A kiedyś zwracał się tak do mnie Zawulon…

– Jak wyciśnięta cytryna – powiedziałam. – Powiedz, czy naprawdę zachowałam się jak idiotka? Zmarnowałam wszystkie siły na nikomu niepotrzebną pracę?

– Postąpiłaś bardzo mądrze, Alu – odparł Zawulon. I uśmiechnął się.

Tak samo jak kiedyś. Absolutnie tak samo.

– Ale teraz…

Zamilkłam. Zawulon podszedł do mnie i słowa stały się niepotrzebne. Nie mogłam wstać z fotela, objęłam jego nogi, przytuliłam się i rozpłakałam.

– Dzisiaj zapoczątkowałaś jedną z naszych najlepszych operacji – powiedział Zawulon. Jego ręka głaskała moje włosy, ale miałam wrażenie, że myślami jest bardzo daleko. No tak, mag tej rangi nie może się rozluźnić nawet na chwilę, na nim opiera się cały Dzienny Patrol Moskwy i okręgu, to on odpowiada za zwykłych Ciemnych, to on musi walczyć z intrygami Jasnych i jeszcze zwracać uwagę na ludzi… – Alicjo, po twoim głupim wybryku z piramidką mocy uznałem, że nie zasługujesz na moją uwagę.

– Zawulonie… ja… byłam zarozumiałą idiotką – wyszeptałam, łykając łzy. – Wybacz mi. Zawiodłam cię…

– Dzisiaj zrehabilitowałaś się całkowicie.

Jednym ruchem podniósł mnie z fotela. Stanęłam na palcach, bo inaczej zawisłabym na jego rękach, i przypomniałam sobie, jak zdumiało mnie to za pierwszym razem – potworna siła jego wątłego ciała, gdy jest w ludzkiej postaci…

– Alicjo, jestem z ciebie zadowolony. – Uśmiechnął się. – Nie martw się, że się wyczerpałaś. Mamy jeszcze pewne rezerwy.

– W rodzaju prawa do składania ofiar? – Spróbowałam się uśmiechnąć.

– Tak. – Zawulon skinął głową. – Pojedziesz na urlop, jeszcze dzisiaj. I wrócisz w lepszym stanie, niż byłaś.

Zdradziecko zadrżały mi wargi. Co się dzieje, ryczę jak histeryczka, pewnie cały tusz mi się rozpłynął, nie zostało ani odrobiny siły…

– Pragnę cię – wyszeptałam. – Zawulonie… ja… byłam taka samotna…

Delikatnie odsunął moje ręce.

– Potem, Alu. Jak wrócisz. W przeciwnym razie byłoby to… – Zawulon uśmiechnął się – wykorzystaniem stanowiska służbowego w celach osobistych.

– Kto śmiałby zarzucić ci coś takiego? Zawulon długo patrzył mi w oczy.

– Znajdą się tacy, Alu. Zeszły rok był bardzo ciężki dla Patrolu i wielu chciałoby zobaczyć mnie poniżonego.

– W takim razie, nie – powiedziałam szybko. – Nie wolno ryzykować, zregeneruję się powoli sama…

– Trzeba. Nie martw się, malutka.

Aż mnie skręciło od jego głosu. Od tej spokojnej pewności i siły.

– Dlaczego tak dla mnie ryzykujesz? – wyszeptałam. Nie spodziewałam się odpowiedzi, ale Zawulon mimo wszystko odpowiedział:

– Dlatego, że miłość to też siła. Największa siła. I nie można nią wzgardzić.

ROZDZIAŁ 3

Jak to się czasem dziwnie układa…

Wczoraj, wychodząc ze swojego mieszkania, byłam młodą, zdrową, pełną sił, a przy tym nieszczęśliwą wiedźmą.

A potem stałam w biurze Patrolu – okaleczona, pozbawiona nadziei i wiary w przyszłość…

Jakże się wszystko zmieniło!

– Jeszcze wina, Alicjo? – Paweł, mój towarzysz, zajrzał mi nieśmiało w oczy.

– Odrobinę… – powiedziałam, nie odrywając wzroku od iluminatora. Samolot już zaczął schodzić do lądowania na lotnisku w Symferopolu. Stary tupolew zaskrzypiał i powoli przechylił się na jedno skrzydło. Na twarzach pasażerów malowała się obawa, tylko ja i Paweł siedzieliśmy absolutnie spokojni. Zawulon osobiście sprawdził bezpieczeństwo lotu.

Paweł podał mi kryształowy kieliszek, który oczywiście nie należał do zastawy stewardes, podobnie zresztą jak południowoafrykańskie sauternes. Zdaje się, że młody wilkołak traktował swoją misję bardzo poważnie. Właśnie miał lecieć na urlop na południe, do jakichś znajomych, ale w ostatniej chwili zdjęli go z lotu do Chersonu i kazali towarzyszyć mi do Symferopola. Prawdopodobnie już zdążyły do niego dotrzeć pogłoski, że w moich stosunkach z Zawulonem doszło do ocieplenia.

– Wypijemy za szefa, Alicjo? – zapytał Paweł. Zachowywał się tak wstydliwie i nieśmiało, że aż mi było nieprzyjemnie.

– Wypijemy – zgodziłam się. Stuknęliśmy się kieliszkami i wypiliśmy. Między fotelami przeszła stewardesa, po raz ostatni sprawdzając, czy wszyscy pasażerowie mają zapięte pasy, ale na nas nawet nie spojrzała. Zaklęcie niepozorności, wypowiedziane przez Pawła, jednak zadziałało. Nawet ten wilkołak umiał teraz więcej niż ja…

– Trzeba jednak przyznać – rzekł Paweł, pijąc wino – że nasze kierownictwo bardzo dba o pracowników!

Skinęłam głową.

– A ci Jaśni… – wilkołak włożył w to słowo maksimum pogardy – są znacznie większymi indywidualistami niż my!

– Nie przesadzaj – powiedziałam. – To nie do końca tak.

– Daj spokój, Alicjo. – Wino wyraźnie rozwiązało mu język. – Pamiętasz kordony rok temu? Przed huraganem?

Chyba właśnie z tego kordonu go pamiętałam. Wilkołaki zawsze odwalają czarną robotę, rzadko się z nimi stykamy. Albo w siłowych akcjach, albo w tych rzadkich przypadkach, gdy stawia się na nogi cały personel Patrolu.

– Pamiętam…

– No i ten… Gorodecki. Cholerny świętoszek!

– To bardzo silny mag – zaoponowałam. – Bardzo.

– Pewnie! Nachapał się siły, wycisnął ją z ludzi i co? Jak ją wykorzystał?

Przymknęłam oczy, przypominając sobie to wszystko.

Fontanna światła bijąca w niebo. Strumienie energii, które Antoni odebrał ludziom. Postawił wszystko na jedną kartę, zaryzykował i uciekł się do pożyczonej siły, na chwilę uzyskując moc, przekraczającą możliwości Zawulona i Hesera.

I przejął całą siłę dla siebie.

Remoralizacja. Poszukiwanie najlepszego wyjścia etycznego to najstraszniejszy problem Jasnych – nie wyrządzić krzywdy ludziom, nie zrobić kroku, który mógłby do tej krzywdy doprowadzić.

– Przecież on był właśnie superegoistą! – powiedział dobitnie Paweł. – Mógł ochronić swoją przyjaciółkę? Mógł. Mógł zetrzeć się z nami? Jeszcze jak! A co zrobił? Wchłonął wszystko w siebie! Nawet nie powstrzymał huraganu… A przecież mógł! Mógł!

– Kto wie, do czego doprowadziłby inny czyn.

– Postąpił jak my, jak najprawdziwszy Ciemny!

– Gdyby tak było, wstąpiłby do Dziennego Patrolu.

– Wstąpi – powiedział z przekonaniem Paweł. – Bo co mu pozostało? Szkoda mu było siły i zagarnął całą dla siebie. Potem mówił, że to niby po to, żeby podjąć najsłuszniejszą decyzję… A jaka była ta jego decyzja? Nie wtrącać się. To podejście Ciemnych.

– Nie będę się z tobą spierać, Pawle – powiedziałam. Liniowiec drgnął, wypuszczając podwozie. Jakiś człowiek na pokładzie jęknął cicho.

Pozornie wilkołak miał rację. Ale pamiętam, jak wyglądał Zawulon kilka dni po huraganie. To jego niedobre spojrzenie… Jakby zrozumiał, że go podpuścili – ale zrozumiał zbyt późno.

Paweł nadal rozprawiał o subtelnościach walki między Patrolami, o różnicy w podejściu, o długoterminowym planowaniu operacji. Strateg się znalazł… Do sztabu go dać, marnuje się chłopak, szlifując bruk…

Nagle poczułam, jak zmęczyła mnie jego obecność w ciągu tych dwóch godzin lotu. A sprawiał takie sympatyczne wrażenie…

– Pawle, w co się przemieniasz? – zmieniłam temat. Wilkołak zasapał i odparł niechętnie:

– W jaszczura.

– Oho! – Popatrzyłam na niego z zainteresowaniem. Takie wilkołaki to prawdziwa rzadkość, to nie jakiś tam przeciętny wilk, w rodzaju nieboszczyka Witalija. – Poważna sprawa! W takim razie dlaczego tak rzadko widuję cię w czasie operacji?

– Ja… – Paweł zmarszczył brwi. Wyjął chusteczkę, otarł spocone czoło. – Widzisz, jest taki problem…

Zawstydził się jak licealistka w czasie wizyty u ginekologa.

– Przemieniam w roślinożernego jaszczura – wypalił w końcu. – Niezbyt duża zdolność bojowa. Mam mocne szczęki, ale zęby płaskie, trące. I jestem zbyt powolny. Mogę najwyżej złamać rękę albo nogę, zmiażdżyć palce…

Zaśmiałam się i powiedziałam pocieszająco:

– To nic, przecież tacy jak ty też są potrzebni! Najważniejsze, żeby twój wygląd budził przerażenie.

– Wygląd… – odparł Paweł, spoglądając na mnie spode łba. – Moje łuski są zbyt kolorowe, wyglądam jak zabawka, trudno się zamaskować.

Z trudem zachowałam powagę.

– To nawet ciekawsze. Na przykład, jeśli trzeba wystraszyć ludzi, zwłaszcza dzieci. Wtedy kolorowa łuska jest idealna.

– Właśnie do tego się mnie zazwyczaj używa… – wyznał Paweł.

Szarpnięcie przerwało rozmowę – samolot dotknął pasa lądowiska. Pasażerowie zaczęli bić brawo, moim zdaniem, przedwcześnie. Na kilka sekund przywarłam do iluminatora, chciwie patrząc na zieleń, budynek lotniska, na sunący po pasie samolot…

To było nierealne.

Wyrwałam się z dusznej, rozpalonej Moskwy, dostałam upragniony urlop… i swoje szczególne prawa… A po powrocie będzie na mnie czekał Zawułon…

* * *

Paweł odprowadził mnie na przystanek trolejbusu. To najśmieszniejsza trasa trolejbusu, jaką znam – biegnie z jednego miasta do drugiego, z Symferopola do Jałty, co – o dziwo – jest nawet dość wygodne.

Wszystko tu było inne. Niby gorąco, ale to nie asfaltowo – betonowy upał Moskwy. I chociaż morze było jeszcze daleko, już się je czuło. I ta bujna zieleń, i cała atmosfera kurortu w środku sezonu…

Naprawdę było mi dobrze. Gdybym jeszcze mogła wziąć prysznic, wyspać się, doprowadzić do porządku…

– Ale ty nie jedziesz do Jałty? – zapytał Paweł.

– Nie całkiem do Jałty – przyznałam. Posępnie popatrzyłam na kolejkę do trolejbusu. Nawet dzieci stały skupione i gotowe do walki o miejsce w środku. Miałam niewiele rzeczy – torebka i torba sportowa na ramię, i nawet mogłabym postać, gdyby jakimś cudem udało mi się wsiąść do trolejbusu bez biletu.

Ale nie chciałam.

W końcu mam gruby plik „diet”, urlopowych i leczniczych – Zawulon dał mi prawie dwa tysiące dolarów. Jak na dwa tygodnie to całkiem nieźle. Zwłaszcza na Ukrainie.

– No dobrze, Pawle – pocałowałam go w policzek i wilkołak zarumienił się. – Dalej pojadę sama, nie musisz mi już towarzyszyć.

– Jesteś pewna? – zapytał nieufnie. – Mam rozkaz udzielić ci wszelkiej pomocy.

Też mi ochroniarz… Jaszczur roślinożerny, krowa w pancerzu…

– Jestem. Ty też miałeś wypoczywać.

– Chcemy z kumplami podróżować na rowerach – powiedział. – Fajne chłopaki, ukraińskie wilkołaki i nawet jeden młody mag. Może do ciebie zajrzymy?

– Będzie mi bardzo miło.

Wilkołak ruszył z powrotem do budynku lotniska, pewnie chciał dostać się na lot do Chersonu. A ja niespiesznie podeszłam do nielicznych taksówkarzy i prywatnych przewoźników. Zmierzchało się, kierowców było niewielu.

– Dokąd, ślicznotko? – zawołał zwalisty, wąsaty mężczyzna, palący papierosa przy swoim żiguli. Pokręciłam głową. Jeszcze mi tylko brakowało podróży w żiguli… Wołgę też zignorowałam, kierowcę w starej oce, który nie wiadomo na co liczył, tym bardziej.

Ale nowy nissan patrol to już było co innego…

Pochyliłam się nad opuszczoną szybą. W samochodzie siedziało dwóch młodych chłopaków. Ten, który zajmował miejsce kierowcy, palił, jego kolega pociągał piwo z butelki.

– Jesteście wolni, chłopaki?

Dwie pary oczu obrzuciły mnie taksującym spojrzeniem. Nie wyglądałam na zamożną, ale to akurat było celowe…

– Może… – rzucił kierowca. – Jak się dogadamy co do ceny.

– Dogadamy się – powiedziałam. – Do Arteku. Pięćdziesiąt.

– Pionierka? – uśmiechnął się kierowca. – Za pięćdziesiąt to możemy ci miasto pokazać.

Dowcipniś. Sądząc po jego wieku, nie powinien już znać słowa „pionierka”. I jakie wymagania… W końcu pięćdziesiąt hrywien to prawie dziesięć dolarów.

– Chyba się nie zrozumieliśmy – zauważyłam. – Nie powiedziałam, czego pięćdziesiąt…

– Czego pięćdziesiąt? – powtórzył posłusznie towarzysz kierowcy.

– Dolców.

Od razu spojrzeli inaczej.

– Pięćdziesiąt dolarów, jedziemy szybko, żadnych autostopowiczów po drodze nie bierzemy, muzyki głośno nie słuchamy – sprecyzowałam. – Rozumiemy się?

– Tak – zdecydował kierowca. Rozejrzał się. – A gdzie rzeczy?

– Wszystko mam przy sobie. – Usiadłam na tylnim siedzeniu, torbę rzuciłam obok siebie. – Jedziemy.

Mój ton chyba poskutkował. Minutę później już wyjeżdżaliśmy na drogę. Rozluźniłam się, usiadłam wygodniej. Wszystko w porządku. Urlop. Muszę odpocząć. Jeść brzoskwinie… Nabierać sil.

A potem Moskwa i Zawulon…

I wtedy w torebce zadzwoniła komórka. Nie otwierając oczu, wyjęłam telefon i odebrałam.

– Alicja? Jak dojechałaś?

W środku poczułam przyjemne ciepełko. Niespodzianka goni niespodziankę! Nawet w najlepszych czasach Zawulon nie uważał za konieczne interesować się takimi drobiazgami. A może to dlatego, że jestem chora i nie w formie?

– Dziękuję, cudownie. Podobno pogoda była nieciekawa, ale teraz…

– Wiem. Chłopaki z Dziennego Patrolu Symferopola zapewnili odpowiednie warunki meteorologiczne. Nie o to mi chodzi, Alicjo. Jesteś w samochodzie?

– Tak.

– Masz złą prognozę na tę podróż. Skoncentrowałam się.

– Droga?

– Nie. Raczej twój kierowca.

Przez chwilę wpatrywałam się w ogolone karki chłopaków w bezsilnej złości. Nawet nie mogę poczuć emocji, a co dopiero czytać myśli…

– Poradzę sobie.

– Zwolniłaś przewodnika?

– Tak. Nie martw się, kochanie. Dam sobie radę.

– Jesteś pewna, Alicjo? – W głosie Zawulona słychać było niekłamany niepokój. To podziałało jak doping.

– Oczywiście. Popatrz jeszcze raz na prognozę!

Zawulon przez chwilę milczał, wreszcie powiedział zadowolony:

– Faktycznie, prostuje się… Będziemy w kontakcie, w razie czego przybędę.

– Gdyby coś mi się stało, po prostu obedrzyj ich ze skóry, kochanie – poprosiłam. Siedzący obok kierowcy chłopak odwrócił się i obrzucił mnie uważnym spojrzeniem.

– Nie tylko obedrę, ale jeszcze zmuszę, żeby ją zjedli – dodał Zawulon. To nie była groźba, lecz realna obietnica. – Baw się dobrze, malutka.

Wyłączyłam się i przysnęłam. Nissan jechał dobrze i szybko, wkrótce byliśmy na trasie. Od czasu do czasu chłopaki palili, pachniało tytoniem, na szczęście nie najgorszym. Potem silnik zaczął śpiewać z wysiłkiem – wjeżdżaliśmy na przełęcz. Otworzyłam oczy i popatrzyłam ponad opuszczoną szybą na rozgwieżdżone niebo. Jakie ogromne gwiazdy są na Krymie. Jakie bliskie…

Potem zasnęłam na dobre. Nawet przyśnił mi się sen – słodki i piękny. Kąpałam się w morzu nocą i obok mnie ktoś był, czasem można było dojrzeć jego twarz. Poczułam lekki dotyk dłoni…

Gdy zrozumiałam, że dotyk jest prawdziwy, obudziłam się i otworzyłam oczy.

Silnik milczał, samochód zjechał z jezdni. Staliśmy na awaryjnym zjeździe dla nieszczęśników, którym zepsuło się auto.

Kierowcy i jego przyjacielowi chyba rzeczywiście zaczęło coś szwankować…

Widząc, że się obudziłam, przyjaciel kierowcy zabrał rękę z mojej twarzy. I nawet wykrzywił usta w uśmiechu.

– Dojechaliśmy, kochana.

– Coś mi to nie wygląda na Artek, kochany.

– To przełęcz. Silnik się przegrzał. – Kierowca oblizał wargi. – Musimy poczekać. Możesz wyjść i się przewietrzyć.

Nawet szukał jakichś bezsensownych usprawiedliwień swojego zachowania, widocznie denerwował się bardziej niż jego towarzysz. A kierowca przeciwnie, nakręcał się.

– Możesz się wysiusiać…

– Dziękuję, nie chce mi się siusiu. – Nadal siedziałam, przyglądając im się z ciekawością. Ciekawe, co wymyślili? Spróbują wyciągnąć mnie z samochodu? A może będą chcieli zgwałcić tutaj?

A co potem?

Puszczą wolno? Zbyt niebezpieczne… Pewnie zrzucą z urwiska do morza… Morze to najlepszy przyjaciel zabójców wszystkich epok i narodów. Ziemia zbyt długo przechowuje ślady, morze ma krótką pamięć.

– Zaczęliśmy wątpić – oznajmił kierowca – czy w ogóle masz pieniądze… pionierko.

– Skoro was wynajęłam – podkreśliłam słowo „wynajęłam” – to znaczy, że mam.

– Pokaż – zażądał kierowca.

Jacy wy jesteście tępi… człowieczki.

W milczeniu wyciągnęłam z torebki plik banknotów. Wyjęłam pięćdziesiątkę i podałam, jakby nie zauważając łapczywych spojrzeń. Teraz to mnie już na pewno nie wypuszczą.

Ale nadal potrzebowali usprawiedliwień. Choćby wobec siebie.

– To przecież fałszywka! – wrzasnął kierowca, starannie chowając banknot do kieszeni. – Ty suko, chciałaś nas…

Wysłuchałam porcji niewyszukanych przekleństw, obojętnie przyglądając się mężczyznom. Poczułam napięcie – przecież nie posiadam swojej normalnej siły Innego, która pozwoliłaby mi przemienić tych dwóch drani w posłuszne marionetki…

– Liczysz na swojego faceta? – zapytał towarzysz kierowcy. – Co? Ze obedrze nas ze skóry? To my go obedrzemy, ty szmato!

Wyobraziłam sobie tysiąc i jedną zabawę, jaką urządziłby im Zawulon za same tylko słowa.

Kierowca chwycił mnie za rękę. Jego przystojną, młodą twarz (nawet nie miałabym nic przeciwko krótkiemu romansowi z kimś takim) wykrzywiły złość, strach i żądza.

– Zapłacisz nam w naturze, dziwko!

Aha, tu was mam. W naturze. Oraz rzeczami, kasą i krótkim lotem z urwiska…

Nie chcę w ten sposób kończyć niezaczętego urlopu!

Drugi chłopak pochylił się nade mną, chyba chciał mi rozerwać bluzkę. Kretyn, przecież kosztowała dwieście pięćdziesiąt dolarów!

Gdy jego ręce dotknęły mojego ciała, oparłam o jego czoło lufę pistoletu.

Nastąpiła krótka przerwa.

– Ostre z was chłopaki – wycedziłam. – No już, szybciutko, rączki przy sobie i wypieprzać z samochodu.

Widok pistoletu oszołomił ich. Pewnie myśleli, że skoro wyszłam z lotniska, to nie mogę mieć przy sobie broni. A może poczuli – instynktem drobnych drapieżników – że rozwalenie ich będzie dla mnie czystą przyjemnością…

Wyskoczyli z samochodu, wyszłam za nimi. Po kilka sekundach wahania jednak rzucili się do ucieczki.

Ten wariant już mnie nie zadowalał.

Wsadziłam kulkę w łydkę kumpla kierowcy. Na razie nogi nie będą mu potrzebne, on nie musi naciskać pedałów. Rana była powierzchowna, raczej draśnięcie niż postrzał, ale wystarczyło. Chłopak upadł, wyjąc wniebogłosy, jego towarzysz stanął jak wmurowany i podniósł ręce do góry. Za kogo oni mnie wzięli? Za pracowniczkę FSB na urlopie?

– Rozumiem waszą chciwość – powiedziałam. – Gospodarka zrujnowana, zakłady pracy nie płacą pensji… Pożądanie także mogę zrozumieć. W końcu nadal drzemie w was nastoletni hiperseksualizm. We mnie również!

Nawet ranny ucichł. Słuchali mnie w absolutnej ciszy – droga była pusta, jedynie w oddali majaczyły zbliżające się światła reflektorów – a noc była piękna: cicha, ciepła, gwiaździsta krymska noc. Gdzieś w dole szumiało morze.

– Poza tym, sympatyczne z was chłopaki – kontynuowałam. – Problem w tym, że zupełnie straciłam ochotę na seks. To przez wasze zachowanie. Ale…

Podniosłam palec w górę, a oni wpatrywali się w niego jak zahipnotyzowani.

– Postaramy się znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. Sądząc po ich minach, nie spodziewali się niczego dobrego.

Niesłusznie. Przecież nie jestem mordercą.

– Ponieważ jest was dwóch i, jak widzę, jesteście dobrymi przyjaciółmi – ciągnęłam – nie sprawi wam chyba większego problemu zaspokojenie swoich seksualnych pragnień. A potem spokojnie i bez przygód pojedziemy do Arteku.

– Ty…! – kierowca już zrobił krok w moją stronę, ale wycelowana w krocze lufa zatrzymała go w miejscu.

– Jest jeszcze jedna możliwość – dodałam. – Pozbawię was zbędnych części ciała. I stawiam trzy do jednego, że zdołam to zrobić pierwszym strzałem.

– Ty… – zasyczał ranny. – Pomszczą nas…

– Nie dadzą za was złamanej kopiejki – oznajmiłam. – Spodnie w dół i do roboty.

Nie było we mnie tej siły, którą każdy Inny mógł złamać wolę człowieka. Ale mój głos brzmiał przekonująco.

Podporządkowali się. Przynajmniej spróbowali.

W wydziale oglądamy czasem gejowskie pornole. Śmieszna rzecz. Wampiry w dyżurce oglądają często lesbijskie filmy.

Aktorzy zazwyczaj oddają się swoim zajęciom z pasją. Ci dwaj byli wyraźnie zbyt rozstrojeni nieoczekiwanym zwrotem akcji i nie mieli odpowiedniego doświadczenia. Dlatego głównie podziwiałam morze nocą, zerkając od czasu do czasu, czy chłopaki nie udają.

– To nic – pocieszyłam ich, gdy uznałam poniżenie za wystarczające. – Jak to się mówi, pierwsze koty za płoty. Potrenujcie w wolnej chwili. Do samochodu.

– Po co? – wrzasnął kierowca, gdy już przestał pluć. Pewnie pomyślał, że chcę ich zastrzelić i zrzucić razem z bryką do morza.

– Przecież podjęliście się dowieźć mnie do Arteku! – zdumiałam się. – Nie mówiąc o tym, że już zapłaciłam za usługę.

Reszta podróży upłynęła bez przygód. Tylko raz, w połowie drogi, kierowca zaczął krzyczeć, że nienawidzi samego siebie, że nie ma po co żyć i że zaraz zjedzie w przepaść.

– Zapraszam – zachęciłam go. – Z kulą w karku upadek nie będzie tak bolesny.

Zamilkł.

Pistoletu nie wypuszczałam z rąk aż do bramy Arteku. I już otwierając drzwi samochodu, powiedziałam:

– Aha, jeszcze jedno, chłopaki…

Popatrzyli na mnie z nienawiścią. Ileż siły bym z nich wypompowała, gdybym była w formie!

– Nie próbujcie mnie znaleźć. W przeciwnym razie ta noc wyda wam się rajem. Jasne?

Nie było odpowiedzi.

– Milczenie uznaję za zgodę – podsumowałam, chowając malutki astra club do torebki. Idealna broń dla drobnej kobiety… tylko przez kontrolę musiał ją przenieść Paweł.

Poszłam w stronę bramy. Nissan ruszył z rykiem silnika. Miejmy nadzieję, że pechowi gwałciciele wykażą się odrobiną rozsądku i powstrzymają od zemsty…

Zresztą, za kilka dni drobni bandyci nie będą dla mnie żadnym problemem…

W taki oto sposób dojechałam o drugiej w nocy do Arteku, gdzie miałam regenerować swoje siły.

„Jeść bulion” – jak wyraził się Karol Lwowicz, wypisując mi niezbędne zezwolenie.

* * *

Każdy wzorowy radziecki pionier powinien zrobić w życiu trzy rzeczy: odwiedzić Lenina w mauzoleum, spędzić lato w Arteku i zawiązać chustę oktiabrionokowi [*]. Następnie powinien przejść do kolejnego stadium swojego rozwoju – zostać komsomolcem.

Ja w swoim niedługim pionierskim dzieciństwie zdążyłam wypełnić tylko punkt pierwszy. Teraz miałam szansę uzupełnić braki.

Nie wiem, jak za czasów ZSRR, ale teraz wzorcowy obóz dziecięcy wyglądał bardzo solidnie. Ogrodzenie wokół terenu zostało naprawione, przed wejściem dyżurowała ochrona. Wprawdzie broń nie rzucała się w oczy, ale krzepkie chłopaki w milicyjnych mundurach i tak robili wrażenie.

Obok stróżów porządku stał czternastoletni pętak. Może to echo dawnych czasów, gdy rozbrzmiewały trąbki, walono w bębenki i szeregi pionierów szły na plażę zażywać wodnych rozrywek w określonym porządku?

Szczerze mówiąc, spodziewałam się biurokratycznej drogi przez mękę. Albo przynajmniej niebotycznego zdumienia ochroniarzy. Ale chyba zdarzało się już, że zastępowi (teraz moje stanowisko nazywało się bardziej zwyczajnie – opiekunka) docierali do Arteku w środku nocy zachodnimi wózkami. Jeden z wartowników zerknął na moje dokumenty – prawdziwe, wyrobione i potwierdzone we wszystkich odpowiednich instancjach, udokumentowane pieczęciami i podpisami – i zawołał chłopca.

– Makarze, zaprowadzisz Alicję do dyżurnego.

– Aha – burknął chłopak, spoglądając na mnie z zainteresowaniem. Fajny chłopaczek, żadnych kompleksów. Widzi ładną dziewczynę i nie krępuje się okazać zaciekawienia. Daleko zajdzie…

Szliśmy obok długiego rzędu tablic z planem dnia, ogłoszeniami o jakichś wydarzeniach, dziecięcymi gazetkami ściennymi… Strasznie dawno nie widziałam gazetek ściennych! W końcu weszliśmy w skąpo oświetloną aleję. Przyłapałam się na tym, że mimo woli rozglądam się na boki, szukając gipsowych posągów trębaczy i dziewczynek z wiosłami. Ale już ich nie było.

– Jest pani nową zastępową? – zapytał chłopiec.

– Tak.

– Makar – podał mi rękę z godnością.

– Alicja. – Wymieniliśmy uściski dłoni. Z trudem powstrzymałam się od uśmiechu.

Między nami było najwyżej dwanaście lat różnicy, a już, nawet po imionach, widać było, jak się wszystko zmienia. Gdzie się podziały Alicje rodem z utworów Bułyczowa i Carrolla? Odeszły w ślad za gipsowymi trębaczami, pionierskimi sztandarami, utraconymi złudzeniami i niespełnionymi marzeniami. Odmaszerowały w szeregu, z zawadiacką pieśnią na ustach… Odtwórczyni roli Alicji w filmie [*], w której niegdyś kochali się wszyscy chłopcy Związku Radzieckiego, teraz pracuje sobie spokojnie jako biolog, z uśmiechem wspominając swój romantyczny wizerunek.

Przyszli inni: Makar, Iwan, Jegor, Masza… Stałe prawo przyrody – im cięższa sytuacja w kraju, w im większe bagno wdeptuje się jego mieszkańców, tym silniejszy staje się pociąg do korzeni, do starych porządków, do starych imion i rytuałów. Te wszystkie Iwany i Masze wcale nie są gorsi. Może nawet lepsi? Poważniejsi, bardziej skoncentrowani, nie związani z ideologią i pokazową wspólnotą. I znacznie bliżsi nam, Ciemnym, niż Alicje, Sierioże i Sławy…

A jednak trochę przykro. Może dlatego, że my byliśmy inni, a może dlatego, że oni się tacy stali?

– Przyjechała pani na krótko? – zapytał z powagą chłopiec.

– Tak. Mam zastąpić przyjaciółkę. W przyszłym roku znowu spróbuję przyjechać.

Makar skinął głową.

– Niech pani przyjedzie, tu jest bardzo fajnie. Ja też przyjadę w przyszłym roku. Będę miał wtedy piętnaście lat.

Albo mi się wydawało, albo w oczach tego czarta też błysnął ognik.

– A jak skończysz piętnaście?

Pokręcił głową i powiedział z wyraźnym żalem:

– Można tylko do szesnastu. Zresztą, jak skończę szesnaście, to chcę wyjechać do Cambridge.

Omal się nie zakrztusiłam.

– To dość ekskluzywna uczelnia, Makarze.

– Wiem. Wszystko zostało zaplanowane pięć lat temu, proszę się nie martwić.

Oho, pewnie syn jakiegoś nuworysza. Tacy faktycznie mają wszystko „zaplanowane”.

– Poważnie myślisz. Zostaniesz tam?

– Nie, po co? Otrzymam odpowiednie wykształcenie i wrócę do Rosji.

O rany, jaki poważny dzieciak. Wśród ludzi trafiają się zabawne egzemplarze. Szkoda, że nie mogę przetestować jego zdolności Innego… Tacy chłopcy są nam potrzebni.

Za swoim przewodnikiem skręciłam z wymoszczonej kwadratowymi płytkami dróżki na wąską ścieżkę.

– Tędy będzie bliżej – wyjaśnił chłopiec. – Niech się pani nie martwi, ja tu znam każdy kąt…

Szłam za nim bez słowa. Było ciemno, mogłam liczyć tylko na swoje ludzkie zdolności, ale jego biała koszula świeciła w ciemności jak latarnia.

– Widzi pani światło? – zapytał Makar, odwracając się. – Proszę iść prosto do niego, a ja lecę…

Chyba postanowił sobie ze mnie zażartować… Do światła było co najmniej trzysta metrów, droga prowadziła przez zarośnięty park. Będzie miał czym się pochwalić przed kolegami: zaprowadził nową wychowawczynię w krzaki i tam porzucił…

Ale gdy Makar odwrócił się i zrobił krok, zaczepił o coś nogą, wydał okrzyk i upadł. Ale numer…

– No proszę, a mówiłeś, że znasz tu każdy kąt – nie wytrzymałam.

Nie odpowiedział – sapał, rozcierając rozbite kolano. Przysiadłam z boku, zajrzałam mu w oczy:

– Chciałeś ze mnie zakpić, co?

Chłopak popatrzył na mnie i szybko odwrócił wzrok. Wymamrotał:

– Przepraszam…

– Ze wszystkich sobie tak żartujecie?

– Nie…

– Czym sobie zasłużyłam na ten zaszczyt?

Nie od razu odpowiedział.

– Wyglądała pani na tak pewną siebie.

– Oczywiście – przyznałam lekko. – Jechałam tu z przygodami. Omal mnie po drodze nie zabili, ale jakoś się wykaraskałam. To jaką mam mieć minę?

Cała jego powaga i pewność siebie znikły. Kucnęłam obok i zażądałam:

– Pokaż kolano. Zabrał ręce.

Siła. Wiedziałam, że w nim jest. Niemal czułam bijącą z chłopca siłę: zrodzoną bólem, urazą, wstydem… Ostrą i czystą siłę… Prawie mogłam ją wziąć – jak każda Ciemna Inna, której siłą jest cudza słabość.

Prawie mogłam.

A jednak to nie było to. Makar siedział z zaciśniętymi zębami, nawet nie jęknął. Trzymał się i trzymał siłę w sobie. To dla mnie teraz zbyt dużo…

– Nic takiego. Zakleić ci plastrem?

– Nie trzeba, samo się zagoi…

– Jak chcesz. – Wstałam i rozejrzałam się. Trudno mi będzie znaleźć drogę do tlącego się w oddali światełka… – No jak tam, Makarze? Lecisz? Czy jednak mnie odprowadzisz?

Wstał i poszedł przodem, a ja za nim. Tuż przed budynkiem, który okazał się kamiennym, piętrowym domkiem z kolumnami. Makar zapytał:

– Powie pani dyżurnemu?

– O czym? – roześmiałam się. – Przecież nic się nie stało, przespacerowaliśmy się spokojnie aleją…

Posapał jeszcze chwilę i powtórzył:

– Przepraszam. To był głupi żart.

Tym razem zabrzmiało to szczerzej.

– Zajmij się kolanem – poradziłam. – Nie zapomnij przemyć i posmarować jodyną.

ROZDZIAŁ 4

Za ścianą szumiała woda – dyżurny obozu przeprosił i poszedł się umyć. Obudziłam człowieka, który drzemał sobie spokojnie przy ochrypłych dźwiękach płynących z japońskiego magnetofonu. Jak można spać przy Wysockim? Zresztą, na tym sprzęcie można było słuchać wyłącznie schrypniętych bardów.

…Będą wiersze i matematyka,

Zaszczyty, bitwy, krew i krzyk,

A teraz ołowiane żołnierzyki

Na starej mapie ustawiają się w szyk.

Lepiej, żeby trzymał je w koszarach,

Ale na wojnie, jak to na wojnie,

Giną żołnierze w obu armiach

Po równo po każdej stronie

– Przepraszam. – Dyżurny wrócił z malutkiej łazienki, wycierając twarz ręcznikiem. – Zmorzył mnie sen.

Skinęłam głową. Magnetofon nadal grał, czyniąc głos Wysockiego jeszcze bardziej ochrypłym:

Może to braki w wychowaniu,

A może w wykształceniu luka,

Że nie może wygrać kampanii

Ani ta, ani tamta grupa.

Z sumieniem problemy niesłychane,

Jak tu wobec siebie nie zgrzeszyć.

Tu i tam żołnierzyki ołowiane,

Jak zdecydować, kto powinien zwyciężyć?

Dyżurny skrzywił się i przyciszył tak, że niemal nic nie było słychać. Podał mi rękę:

– Piotr.

– Alicja.

W jego uścisku, mocnym, jakby podawał dłoń mężczyźnie, od razu czuło się dystans. Relacje wyłącznie koleżeńskie…

No i dobrze. Ten niewysoki, szczupły, przypominający chłopca mężczyzna nie zrobił na mnie szczególnego wrażenia. Oczywiście miałam zamiar na to obozowe lato znaleźć sobie kochanka, ale raczej kogoś młodszego i sympatyczniejszego. Piotr miał co najmniej trzydzieści pięć lat i nawet bez zdolności Innego można było w nim czytać jak w otwartej księdze. Przykładny ojciec rodziny, z tych, co to żony prawie nie zdradzają, nie piją, nie palą i wychowaniu dziecka – zazwyczaj jednego – poświęcają sporo czasu. Odpowiedzialny człowiek, który lubi swoją pracę, a tłum smarkaczy i młodocianych chuliganów można mu powierzyć bez obawy. Wytrze zasmarkane nosy, pogada od serca, zabierze butelkę wódki, wygłosi wykład o szkodliwości palenia papierosów, zajmie małolata pracą i etyką, ale też zapewni odpowiednie do wieku rozrywki.

Krótko mówiąc – ucieleśnienie marzeń Jasnych, a nie żywy człowiek.

– Bardzo mi miło – powiedziałam. – Od dawno marzyłam, żeby trafić do Arteku… Szkoda tylko, że w takich okolicznościach…

Piotr westchnął.

– To prawda. Wszyscy martwimy się o Nastkę… Przyjaźnicie się?

– Nie – pokręciłam głową. – Ona jest dwa lata starsza, rzadko się spotykałyśmy na wydziale. Szczerze mówiąc, nawet nie pamiętam, jak wygląda.

Piotr skinął głową i zaczął przeglądać moje dokumenty. Konfrontacja z Nastią niespecjalnie mnie martwiła, ona na pewno przypomni sobie moją twarz, Zawulon zawsze dba o takie drobiazgi. Jeśli nawet w samym Arteku nie ma Innych, to na pewno przyjechał ktoś z Jałty albo Symferopola, wpadł na minutkę do Nastii – i teraz ona uważa mnie za starą znajomą.

– Pracowała pani już jako opiekunka?

– Tak… Ale nie w Arteku, rzecz jasna.

– Cóż to takiego? – wzruszył ramionami Piotr. – Dwa tysiące trzysta osób personelu – oto cala różnica.

Ton, którym wypowiedział te słowa, niezbyt do niego pasował. Był dumny z Arteku, tak dumny, jakby sam go założył, osobiście, z automatem w ręku bronił przed faszystami, własnoręcznie budował domy i sadził drzewa.

Uśmiechnęłam się, dając do zrozumienia, że nie wierzę, ale z grzeczności nie zaprzeczę.

– Nastia pracuje w Lazurowym – oznajmił Piotr. – Zaprowadzę panią do niej, ona i tak musi już wstać. O piątej odjeżdża samochód do Symferopola… Jak pani dojechała, Alicjo?

– Normalnie – odparłam. – Samochodem.

Piotr skrzywił się.

– Pewnie zażądali strasznej ceny?

– Nawet nie – skłamałam.

– Tak czy inaczej, to dość ryzykowne – zauważył Piotr. – Młoda, ładna dziewczyna, sama w środku nocy, w samochodzie z nieznajomym kierowcą…

– Było ich dwóch – powiedziałam. – I byli bardzo zajęci sobą.

Piotr nie zrozumiał.

– Nie będę pani pouczał – westchnął. – Jest pani dorosła. Ale proszę zrozumieć, że wszystko może się zdarzyć! Artek to kraina dzieciństwa, miłości, przyjaźni i sprawiedliwości. Niewielki kawałek, który udało nam się zachować. Lecz poza granicami obozu… Ludzie bywają różni.

– Ludzie bywają różni – przyznałam z pokorą. Zdumiewające, z jak szczerą wiarą wygłaszał te patetyczne słowa! I w dodatku naprawdę w nie wierzył!

– Dobrze. – Piotr wstał i podniósł moją torbę. – Chodźmy, Alicjo.

– Mogę pójść sama, proszę mi tylko wskazać drogę…

– Alicjo! – pokręcił głową z wyrzutem. – Zabłądzi pani! Teren obozu ma dwieście pięćdziesiąt osiem hektarów! Chodźmy.

– Nawet Makar trochę pobłądził – przyznałam.

Piotr stał już w drzwiach, ale teraz odwrócił się gwałtownie.

– Makar? Piętnastoletni chłopiec? Znowu był przy wejściu?

Skinęłam głową.

– Rozumiem… – powiedział sucho Piotr.

Wyszliśmy w ciepłą, letnią noc. Świtało, Piotr wyjął z kieszeni latarkę, ale jej nie włączał. Ruszyliśmy ścieżką w dół, ku brzegowi morza.

– Mamy problem z tym chłopcem – rzucił Piotr.

– Co się stało?

– Twierdzi, że nie potrzebuje dużo snu… – Piotr zaśmiał się niewesoło. – Albo ucieka do ochrony przy wejściu, albo nad morze, albo w ogóle poza teren obozu.

– Myślałam, że to coś w rodzaju posterunku przy bramie… pionierskiego – zasugerowałam.

– Alicjo!

Samym tylko wygłoszeniem imienia przekazywał cały ogrom emocji.

– W nocy dzieci powinny spać, a nie stać na warcie przy wejściu do obozu, przy wiecznym ogniu, czy gdzie tam jeszcze… Wszystkie normalne dzieci w nocy śpią, wyszaleją się przed snem i śpią. W ciągu dnia tak się tu nabiegają…

Pod jego nogami zachrzęścił żwir, zeszliśmy z wyłożonej różowymi płytkami drogi. Zrzuciłam sandały, zaczęłam iść boso. Jak przyjemnie – ciepłe, twarde kamyczki pod stopami…

– Z jednej strony, możemy upomnieć ochroniarzy – rozmyślał na głos Piotr – żeby przeganiali chłopaka. Ale co wtedy? Przywiązywać go na noc do łóżka? Niech już lepiej siedzi z dorosłymi, niż miałby się kąpać w nocy sam jeden w morzu…

– Co mu jest?

– Mówi, że trzy godziny snu w zupełności mu wystarczają – w glosie Piotra pojawił się smutek i żal. Najwyraźniej należał do ludzi, z którymi interesująco rozmawia się przez telefon albo w ciemności – uboga mimika, nudna twarz, a ile intonacji! – Sądząc po tym, jak lata w dzień, rzeczywiście mu wystarczają. Ale ja wiem, że nie o to chodzi…

– A o co? – zrozumiałam, że czeka na to pytanie.

– Nie chce stracić ani jednej minuty z tego lata, z Arteku, ze swojego dzieciństwa. – Teraz głos Piotra był zamyślony. – Pierwszy i ostatni raz w Arteku… A co jeszcze dobrego spotkało go w życiu?

– Jak to – pierwszy i ostatni raz? Chłopiec powiedział…

– Jest z domu dziecka – wyjaśnił Piotr. – Poza tym, jest już duży. Nie sądzę, by udało mu się znowu do nas przyjechać. Teraz oczywiście dzieci mogą przyjeżdżać na obóz, ile razy zechcą, jeśli tylko rodzice mają pieniądze, ale takie turnusy dobroczynne…

Aż przystanęłam.

– Jak to z domu dziecka? On z takim przekonaniem…

– Oni wszyscy mówią z przekonaniem – wyjaśnił spokojnie Piotr. – Pewnie opowiadał niestworzone rzeczy? Rodzice biznesmeni, do Arteku przyjeżdża trzy razy do roku, jesienią wybiera się na Hawaje… Sami chcą w to wierzyć i dlatego tak fantazjują. Maluchy stale, starsi rzadziej. Musiała mu się pani spodobać.

– Nie sądzę.

– W tym wieku chłopcy jeszcze nie umieją okazywać sympatii – oznajmił bardzo poważnie Piotr. – Miłość łatwo pomylić z nienawiścią, zwłaszcza w dzieciństwie… Wie pani co, Alicjo… Drobna uwaga…

– Tak?

– Jest pani atrakcyjną dziewczyną, a to mimo wszystko obóz, w którym jest spora grupa starszych chłopców. Nie proszę, by nie używała pani kosmetyków, nie malowała się i tak dalej… Ale proszę nie zakładać tej minispódniczki. Jest zbyt krótka.

– To nie spódniczka jest krótka – odpowiedziałam niewinnie. – To ja mam takie długie nogi.

Piotr zerknął na mnie. Pokręcił głową z wyrzutem.

– Przepraszam, to był żart – powiedziałam szybko. – Oczywiście, nie będę jej nosić. Mam jeszcze dżinsy, szorty, a nawet długą spódnicę. I zabudowany kostium kąpielowy.

Dalej szliśmy w milczeniu.

Nie wiem, o czym myślał Piotr. Może zastanawiał się nad tym, czy w ogóle nadaję się na pedagoga. Może było mu żal swojego podopiecznego. Może zastanawiał się nad niedoskonałością świata.

A ja uśmiechałam się, przypominając sobie, jak zręcznie nabrał mnie chłopiec.

Oto nasz przyszły współpracownik!

Przyszły Ciemny.

Jeśli nawet nie jest Innym i jest mu sądzone przeżyć nudne życie człowieka, tacy jak on są naszą podporą.

Nie chodziło nawet o tamten żart, Jaśni też lubią robić kawały. Ale to, co rodzi w chłopcu podobne żarty – zaciągnąć i zostawić w parku nie znającą okolicy dziewczynę, wypiąć dumnie pierś i udawać dziecko z bogatej rodziny… To jest nasze.

Samotność, zagubienie, pogarda albo litość do otoczenia to nieprzyjemne uczucia. Ale właśnie one rodzą prawdziwych Ciemnych. Ludzi albo Innych, napiętnowanych własną godnością, dumą i pociągiem do wolności.

Kto wyrośnie z dziecka zamożnych rodziców, które naprawdę spędza każde lato nad morzem, uczy się w dobrym gimnazjum, ma poważne plany na przyszłość? Wbrew powszechnemu przekonaniu nie stanie się nam bliski, co nie znaczy, że zgłosi się do Jasnych. Będzie się kręcił przez całe życie jak kawałek gówna w przerębli – drobne przykrości, drobne radości, ukochana żona, ukochana kochanka, podłożyć świnię naczelnikowi, pociągnąć w górę kumpla. Szarość. Bylejakość. Nie wróg i nie sprzymierzeniec. Powiedzmy szczerze: prawdziwy Jasny budzi szacunek. Mimo że jest przeciwko nam, mimo że jego cele są nieosiągalne, a metody głupie – jest godnym przeciwnikiem. Jak Siemion czy Antoni z Nocnego Patrolu…

A tak zwani porządni ludzie są równie daleko od nas jak od Jasnych.

A takie samotne wilczki jak Makar to właśnie nasza podpora.

On będzie rosnąć w przekonaniu, że musi walczyć. Że jest sam przeciw wszystkim, że nie może liczyć na współczucie i po – moc, że nie warto rozmieniać się na litość i miłosierdzie. Nie będzie myślał o uszczęśliwianiu ludzkości, ale nie będzie też robił drobnych świństw, wyćwiczy w sobie wolę i charakter. Nie zginie. Jeśli są w nim zadatki na Innego, niezmiernie rzadka i nieprzewidywalna sztuka wchodzenia w Zmrok, która odróżnia nas od ludzi – chłopak przyjdzie do nas. A jeśli nawet pozostanie człowiekiem, będzie mimo woli pomagał Dziennemu Patrolowi.

Podobnie jak wielu innych ludzi.

– Tutaj, Alicjo…

Podeszliśmy do niewielkiego budynku. Weranda, otwarte okna, w jednym z nich słabe światełko…

– To letni domek – oznajmił Piotr. – W Lazurowym są cztery wille i osiem letnich domków. Moim zdaniem, latem znacznie weselej mieszka się właśnie tutaj.

Jakby przepraszał, że ja i moi podopieczni będziemy musieli mieszkać w letnim domku. Nie wytrzymałam: – A zimą?

– Zimą nikt tu nie mieszka – powiedział surowo Piotr. – Mamy wprawdzie łagodne zimy, ale warunki tutaj są mimo wszystko nieodpowiednie dla dzieci.

Przejście na język oficjalny przychodziło mu bez trudu – jakby robił wykład zaniepokojonej mamie – optymalna temperatura powietrza, komfortowe warunki, zbilansowane pożywienie…

Weszliśmy na taras. Poczułam lekkie podniecenie.

Chyba… chyba już czuję… to…

Nastia była drobną dziewczyną o smagłej twarzy. Trochę przypominała Tatarkę. Nawet ładna, ale teraz zbyt spięta i zdenerwowana.

– Cześć, Alu – skinęła mi głową jak starej znajomej. W jakimś stopniu tak właśnie było – najwyraźniej wsadzili jej fałszywą pamięć. – Widzisz, jak wyszło…

Przerwałam oglądanie pokoju – i tak nie było w nim nic wartego uwagi. Zwykły pokój zastępowej: łóżko, szafa, stół, krzesło. Malutka, stara lodówka i tani, czarno – biały telewizor wydawały się przedmiotami luksusu.

Na szczęście nie jestem zbyt wymagająca…

– Nastiu, wszystko będzie dobrze – obiecałam fałszywie.

Dziewczyna skinęła głową, pewnie przez całą ostatnią dobę wysłuchiwała takich słów pocieszenia.

– Dobrze, że tak szybko przyleciałaś. – Podniosła z podłogi spakowaną torbę, chyba tylko po to, by natychmiast wziął ją Piotr. – Pracowałaś wcześniej w Arteku?

– Nie.

Nastia zmarszczyła brwi. Pewnie nasz agent coś pokręcił, ale teraz dziewczyna nie miała do tego głowy.

– Jeszcze zdążę na poranny samolot – powiedziała. – Pietia, o której jedzie samochód do Symferopola?

– Za godzinę – skinął głową Piotr.

Była zastępowa znowu zwróciła się do mnie:

– Z dziewczynkami już się pożegnałam – oznajmiła. – Żadna nie będzie się dziwić. Przekaż im, że je wszystkie bardzo kocham i na pewno… postaram się wrócić.

Na chwilę w jej oczach błysnęły łzy – widocznie zrozumiała jedną z możliwych przyczyn szybkiego powrotu.

– Nastiu… – objęłam ją. – Wszystko będzie w porządku, twoja mama wyzdrowieje…

Drobna twarz Nastii wykrzywiła się w bolesnym grymasie.

– Przecież nigdy nie chorowała! – wybuchnęła. – Nigdy! Piotr taktownie chrząknął, Nastia opuściła wzrok, zamilkła.

Oczywiście istniały różne metody wysłania mnie do Arteku, ale Zawulon preferował najprostsze rozwiązania. Mama Nastii dostaje rozległego zawału serca, dziewczyna wraca do Moskwy, na jej miejsce wysyłają inną studentkę. Bardzo proste.

Prawdopodobnie mama Nastii i tak dostałaby zawału, może za rok, a może za pięć lat. Zawulon bardzo dba o równowagę sil. Wywołać zawał u absolutnie zdrowej kobiety to ingerencja czwartego poziomu, automatycznie dająca Jasnym prawo do magicznej odpowiedzi o równej mocy.

Prawie na pewno mama Nastii przeżyje. Zawulon nie jest skłonny do bezmyślnego okrucieństwa. Po co zabijać niewinną kobietę, skoro efekt został osiągnięty dzięki ciężkiej chorobie?

Mogłabym uspokoić swoją poprzedniczkę, ale wtedy musiałabym jej zbyt wiele opowiedzieć…

– Tu masz zeszyt, zrobiłam notatki… – Nastia podała mi cienki szkolny zeszycik z wesolutką okładką, przedstawiającą popularnego gwiazdora. – Takie tam drobiazgi, ale może ci się przyda. Do niektórych dziewcząt trzeba mieć szczególne podejście…

Skinęłam głową. Nastia machnęła ręką.

– Ale co ja ci tu opowiadam? Na pewno świetnie sobie poradzisz. I mimo to przez piętnaście minut wprowadzała mnie w tajniki rozkładu dnia, prosiła o zwrócenie szczególnej uwagi na jakieś dziewczęta, które, rozwinięte ponad wiek, już flirtowały z chłopcami, radziła, by nie wymagać absolutnego spokoju tuż po ogłoszeniu ciszy nocnej – „wystarczy piętnaście minut, żeby się nagadały, no, najwyżej pół godziny…”

Dopiero gdy Piotr dyskretnie wskazał na zegarek, Nastia zamilkła. Cmoknęła mnie w policzek, wzięła torebkę i jakieś kartonowe pudełko – może owoce dla swojej chorej mamy?

– Wszystkiego dobrego, Alicjo… Nareszcie zostałam sama.

Na łóżku leżała zmiana czystej pościeli. Słabo świeciła żarówka pod zwykłym szklanym abażurem. Kroki Piotra i Nastii oraz ich niegłośna rozmowa szybko ucichły.

Zostałam sama.

Ale nie całkiem. Za dwoma cienkimi ściankami, pięć metrów ode mnie, spało osiemnaście dziewcząt w wieku dziesięciu i jedenastu lat.

Poczułam dreszcz. Nerwowy dreszcz, jakbym znów była uczennicą, która po raz pierwszy próbuje wyciągnąć cudzą siłę. Zapewne tak właśnie dygotał Humbert Humbert.

Tylko że w porównaniu z tym, co ja mam zamiar zaraz zrobić, jego skłonność do nimfetek to doprawdy dziecięce igraszki…

Wyłączyłam światło i wyszłam po cichu na korytarz. Jak strasznie brak mi zdolności Innej!

Będę musiała użyć tego, co zostało we mnie z człowieka…

Korytarz był długi, podłoga skrzypiała. Wytarty chodnik wcale nie tłumił kroków. Cała nadzieja w tym, że o tak wczesnej porze wszystkie dziewczęta jeszcze spokojnie śpią…

I śnią im się proste, naiwne, nieskomplikowane dziecięce sny.

Uchyliłam drzwi i weszłam do sypialni. Spodziewałam się czegoś z pogranicza domu dziecka i szpitala, jakichś żelaznych piętrowych łóżek, światełka dyżurnej lampki, smętnych firanek i śpiących na baczność dzieci…

Ale nie. Pokój był ładnie urządzony. Przez okno padało światło latarni. Kołysały się lekkie cienie, świeży morski wiatr wpadał przez otwarte okna, pachniało jakimiś polnymi kwiatami. W kącie świecił słabo ekran wyłączonego telewizora, na ścianach wisiały rysunki – akwarelowe i wykonane kredkami, nawet w półmroku jasne i radosne.

Dziewczynki spały.

Jedne skopały kołdrę, inne zawinęły się w nią po uszy. Przy niektórych łóżkach panował wzorowy porządek, na oparciach innych porozwieszano w nieładzie wilgotne kostiumy kąpielowe, spódniczki, skarpetki, dżinsy. Dobry specjalista, który odwiedziłby nocą tę sypialnię, potrafiłby stworzyć doskonałe psychologiczne portrety dziewczynek.

Mnie one niepotrzebne.

Powoli szłam między łóżkami. Poprawiałam zsunięte kołdry, podnosiłam zwisające ręce i nogi. Dziewczęta spały mocno. I nic im się nie śniło…

Poszczęściło mi się dopiero przy siódmej. Pulchna, jasnowłosa jedenastolatka. Zwykła dziewczynka, cichutko jęcząca przez sen.

Miała zły sen…

Przyklękłam. Wyciągnęłam rękę, dotknęłam jej czoła. Leciutko, koniuszkami palców…

Poczułam Siłę.

Teraz, pozbawiona zdolności Innej, nie umiałabym odczytać zwykłego snu. Ale chodziło jedynie o „pożywienie”. Wszystko odbywało się na poziomie zwierzęcych reakcji, jak odruch ssania u noworodka.

Zobaczyłam…

Dziewczynce śniło się, że jedzie do domu, że turnus się jeszcze nie skończył, a ją już zabrano, ponieważ zachorowała mama. Posępny, zagniewany ojciec ciągnie ją do autobusu, a ona nie zdążyła pożegnać się z przyjaciółkami, nie zdążyła ostatni raz wykąpać się w morzu ani zabrać jakichś bardzo ważnych kamyczków… I teraz opiera się, prosi ojca, żeby poczekał, a ten gniewa się coraz bardziej… I mówi coś cicho o haniebnym zachowaniu, o tym, że właściwie jest już za duża na lanie, ale skoro tak się zachowuje, to może zapomnieć o obietnicy, że więcej nie dostanie pasem…

To był naprawdę zły sen. Dziewczynki bardzo przeżywały wyjazd Nastii…

Na moim miejscu każdy spróbowałby pomóc małej.

Człowiek zacząłby gładzić ją po głowie, szeptać coś czułego, może śpiewać kołysankę… Próbowałby przerwać sen.

Jasny Inny wykorzystałby swoją siłę, by odmienić sen, żeby ojciec roześmiał się nagle i powiedział, że mama wyzdrowiała, i pobiegł razem z dziewczynką nad morze… Zamieniłby okrutny, realistyczny sen na słodkie kłamstwo.

Ja jestem Ciemna.

Zrobiłam, co mogłam. Wypiłam jej siłę. Wessałam w siebie posępnego ojca i chorą matkę, stracone na zawsze przyjaciółki, zapomniane morskie kamyczki i hańbiące lanie…

Dziewczynka pisnęła niczym przydeptana myszka i zaczęła równo, spokojnie oddychać.

W dziecięcych snach niewiele jest siły. To przecież nie rytualne zabójstwo, którym groziliśmy Jasnym i które naprawdę daje potworny wyrzut energii. To tylko sny.

Odżywczy bulion dla chorej wiedźmy.

Wstałam. Kręciło mi się w głowie. Nie odzyskałam jeszcze utraconych zdolności. Potrzeba wielu snów, by zapełnić ziejącą dziurę.

Ale te sny będą. Już ja się o to postaram.

Żadnej innej dziewczynce nic się nie śniło. To znaczy jednej się śniło, ale to był nieprzydatny, głupi, dziewczyński sen o jakimś piegowatym chłopcu, który podarował jej kolejny głupi kamyczek z dziurką – „kurzy bóg”. Kurom kurzy bogowie…

Postałam nad łóżkiem tej dziewczynki, chyba najbardziej rozwiniętej, nawet piersi się odrobinę zaznaczyły… Kilka razy dotknęłam jej czoła, próbując znaleźć cokolwiek. Pusto. Morze, słońce, plaża, bryzgi wody i chłopiec. Ani kropli złości, zazdrości, smutku. Tutaj mógłby czerpać mag Światła – wypić jej sen i odejść zadowolony. Ja nie miałam tu nic do roboty.

To nic. Przyjdzie nowy wieczór i nowa noc. I do mojego pulchnego dawcy wróci poprzedni koszmar – wyciągnęłam cały strach, ale nie usunęłam przyczyn. Koszmar powróci, a ja znowu jej pomogę. Najważniejsze, żeby nie przesadzić, nie doprowadzić dziewczynki do prawdziwego załamania nerwowego. Nie mam do tego prawa. To by już pachniało poważną magiczną ingerencją i jeśli w obozie jest choćby jeden obserwator Jasnych, albo, nie daj Boże, Inny z Inkwizycji, miałabym poważne kłopoty.

A ja już nigdy więcej nie chcę zawieść Zawulona!

Wybaczył mi to, co wydarzyło się zeszłego lata. Drugi raz mi nie przebaczy.

* * *

O dziesiątej rano wraz ze swoimi podopiecznymi przyszłam na śniadanie.

Nastia miała rację – poradziłam sobie doskonale.

Początkowo, gdy dziewczęta się obudziły, czułam lęk. Nic dziwnego, ukochana zastępowa wyjeżdża w nocy do chorej mamy, a rankiem zamiast niej do sypialni wchodzi nowa dziewczyna – nieznajoma, obca, tak niepodobna do Nastii! Od razu poczułam, że osiemnaście par oczu patrzy na mnie wrogo, z obawą. One były razem, a ja sama.

Uratowało mnie to, że dziewczynki były małe, a ja ładna.

Gdyby na ich miejscu byli chłopcy w tym samym wieku, mój wygląd nie miałby najmniejszego znaczenia. Dziesięcioletni chłopcy wolą najbrzydszego szczeniaka od najładniejszej dziewczyny. Gdyby moje podopieczne były o dwa lata starsze, mój wygląd budziłby złość.

Ale dla dziesięcioletnich dziewczynek ładna kobieta jest przedmiotem uwielbienia. Już zaczyna się w nich budzić kokieteria i pragnienie podobania się, a jeszcze nie rozumieją, że nie wszystkie będą ładne. Sama taka byłam i w swoją opiekunkę, wiedźmę Irinę Aleksandrownę, patrzyłam jak w obraz.

Szybko znalazłam z dziewczynkami wspólny język.

Usiadłam na łóżku obok Oleczki, najcichszej i najbardziej nieśmiałej, jak wynikało z notatek w zeszyciku. Porozmawiałam z dziewczynkami o Nastii, o tym, jak to źle, gdy mama choruje, o tym, że nie powinny mieć żalu do Nastii… Tak bardzo chciała z nimi zostać, ale przecież mama to najważniejsza osoba na świecie!

Gdy skończyłam, Oleczka zaczęła popłakiwać i przytuliła się do mnie. Pozostałe dziewczynki też miały łzy w oczach.

Wtedy opowiedziałam im o swoim ojcu, o jego zawale, o tym, że teraz lekarze umieją doskonale leczyć choroby serca i że mama Nastii też na pewno wyzdrowieje. Pomogłam smagłej dziewczynce, Kozaczce Gulnarze, zapleść warkoczyki – miała śliczne włosy, ale była, jak zapisała Nastia, straszną guzdrałą. Posprzeczałam się z Tanią z Petersburga, czym lepiej jedzie się do Arteku, pociągiem czy samolotem, i przyznałam, że pociągiem jest znacznie weselej. Obiecałam Ani z Rostowa, że do wieczora będzie mogła pływać, a nie tylko chlapać się na mieliźnie. Omówiłyśmy zaćmienie słońca, które miało nastąpić za trzy doby, i wyraziłyśmy żal, że na Krymie nie będzie całkowite.

Na śniadanie szłyśmy już wesołą gromadką. Tylko Olga, „która nie jest Oleczką, lecz koniecznie Olgą”, i jej przyjaciółka Ludmiła trochę się na mnie boczyły. Nic dziwnego, najwyraźniej były ulubienicami Nastii.

To nic. Za trzy dni mnie też polubią.

A świat wokół był taki piękny…

Sierpień na Krymie! W dole połyskuje morze, powietrze przeniknięte jest zapachami słonej wody i kwiatów. Dziewczynki piszczały, biegały tam i z powrotem, przepychały się. Pewnie maszerowanie ze śpiewem na ustach wymyślono nie bez kozery – gdy śpiewasz, nie możesz ani piszczeć, ani chichotać.

A ja nie znam żadnych piosenek i nie umiem chodzić w szeregu.

Jestem Ciemna.

W stołówce po prostu zdałam się na swoje podopieczne – to one wiedziały, gdzie powinnyśmy usiąść. Wokół mnie rozmawiało, śmiało się i przekrzykiwało pięćset dzieci w najróżniejszym wieku, cud, że przy tym udawało im się pałaszować śniadanie. Moje stadko zajęło swoje miejsca. Zaczęłam się rozglądać. W końcu będę musiała spędzić tu cały miesiąc…

Opiekunów, którzy przybyli na śniadanie ze swoimi zastępami, było dwudziestu pięciu. Moja duma, że tak szybko poradziłam sobie z dziewczynkami, znikła bez śladu. Oni byli dla tych dzieci niczym starsze rodzeństwo. Czasem surowi, czasem łagodni, ale zawsze kochani i posiadający autorytet.

Skąd się tacy biorą?

Zepsuli mi humor.

Smętnie dłubałam widelcem w plackach, które podano na śniadanie razem z kaszą gryczaną i kakao, i smętnie rozmyślałam o trudnej sytuacji szpiega na obcym terenie. Zbyt dużo było tu zachwytów, uśmiechów, figli. Jasnych by tu przysłać, niech wychowują ludzkie dzieci w duchu miłości i dobra. Co tu robi wiedźma?…

A może to tylko fałsz? Lakier i pozłota!

Pocieszałam się myślą, że gdybym mogła spojrzeć na to wszystko wzrokiem Innej, zobaczyłabym wiele ciekawych rzeczy. Wśród tych miłych ludzi znaleźliby się łajdacy, zboczeńcy, ludzie źli, podli, obojętni…

Chociaż całkiem możliwe, że takich tu nie ma. Że oni wszyscy są szczerzy, w takim stopniu, w jakim to tylko możliwe. Ze naprawdę kochają te dzieci, ten obóz, siebie nawzajem. Ze to faktycznie skansen idiotów, w który Jaśni chcą zamienić świat.

– Dzień dobry.

Obejrzałam się na przechodzącego obok mnie chłopca. Aha, stary znajomy… a raczej pierwszy znajomy w Arteku.

– Dzień dobry, Makarze. – Zerknęłam na jego obtarte kolano. – A gdzie jodyna?

– Głupstwo, zagoi się – wymamrotał chłopiec. Patrzył na mnie z lekkim niepokojem, widocznie próbował zrozumieć, czy coś już o nim wiem.

– Biegnij, bo nie zdążysz nic zjeść. – Uśmiechnęłam się. – Być może wystarczą ci trzy godziny snu, ale z jedzeniem to już inna sprawa. Wprawdzie to też stołówkowe, ale smaczne.

Szybko poszedł dalej. Zrozumiał, że już wiem o jego nocnych wędrówkach i prawdziwym statusie społecznym. Gdybym była w formie, wchłonęłabym sporo siły…

– Alicjo, skąd go znasz? – zaszeptała głośno Oleczka. Zrobiłam tajemniczą minę.

– Wiem wszystko o wszystkich…

– Skąd? – dopytywała się Ola.

– Jestem wiedźmą! – oznajmiłam grobowym szeptem. Dziewczynka zaśmiała się radośnie.

Faktycznie, bardzo śmieszne… Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że to szczera prawda. Poklepałam ją po głowie i wzrokiem wskazałam talerz.

Teraz musiałam jeszcze przejść przez część oficjalną – zapoznanie się z kierownictwem Lazurowego. A potem… plaża i morze, o którym już szczebiotały dziewczynki.

Szczerze mówiąc, czekałam na to z nie mniejszym podnieceniem niż na noc. Nawet wampiry, wbrew powszechnej opinii, lubią morze i światło słońca.

W zeszłym roku, pod koniec lata, pojechałam do Jurmały. Nie wiem, dlaczego właśnie tam, być może, chciałam znaleźć się w jakimś mało przyjemnym miejscu. Udało mi się doskonale: sierpień był deszczowy, zimny i smętny. Czupurni kelnerzy łotewscy zaczynali mówić po rosyjsku dopiero wtedy, gdy ocenili wartość zamówienia. Warunki w rzekomo czterogwiazdkowym hotelu pozostawiały wiele do życzenia. Przewędrowałam całe miasto: godzinami przesiadywałam w piwiarni w Majorii, spacerowałam po pustej plaży, wieczorami jeździłam do Rygi. Dwa razy próbowano mnie okraść, raz zgwałcić. Bawiłam się na całego. Posiadałam zdolności Innej i żaden człowiek na świecie nie mógł wyrządzić mi krzywdy. Było mi smutno i źle, ale miałam bardzo dużo siły.

A potem wszystko to obrzydło mi w ciągu jednego dnia. Może z powodu dwóch agentów operacyjnych Nocnego Patrolu, którzy zatrzymali mnie w Dzintari i próbowali obciążyć jakimś niewyjaśnionym przestępstwem z użyciem magii trzeciego poziomu. Byli niesamowicie uprzejmi i absolutnie odporni na wiedzę. Pewnie właśnie tacy byli łotewscy strzelcy, a nieco później leśni bracia. Bardzo konsekwentny i uparty naród ci Łotysze, jak już coś robią, to do końca…

Udało mi się odeprzeć zarzuty, całkowicie zresztą bezpodstawne. Ale następnego ranka poleciałam do Moskwy. Tamtego lata nie wykąpałam się ani razu.

Liczyłam, że teraz to sobie odbiję…

* * *

Wszystko przebiegało normalnie, swoją koleją. Spotkałam się z kierowniczką Lazurowego, bardzo miłą i rzeczową kobietą. Rozstałyśmy się zadowolone.

Może dlatego, że dzisiaj założyłam cienkie letnie spodnie, a nie wyzywającą miniówkę?

I wreszcie udało mi się popływać. Plaża w Arteku była wspaniała, trochę za dużo harmidru, ale to, niestety, nieuniknione. Moje dziewczynki profesjonalnie obracały się pod promieniami słońca, osiągając perfekcyjną opaleniznę. Niemal połowa miała kremy do opalania i po opalaniu, którymi dzieliły się z innymi, więc można było liczyć, że unikniemy wieczornego opatrywania poparzonych ramion.

Gdybym jeszcze nie musiała pilnować dziewczynek… Wyobraziłam sobie, jak wypływam dwa kilometry od brzegu, rozrzucam ręce i leżę na wodzie. Patrzę na krystaliczne niebo, kołyszę się na falach, o niczym nie myśląc, niczego nie słysząc…

Ale, niestety, trzeba pilnować. Musiałam uczyć Anię pływania, a Wieroczkę powstrzymywać od wypływania zbyt daleko. Musiałam wyganiać dziewczęta do cienia – kremy kremami, ale dyscyplina dyscypliną… Osiemnaście kapryśnych, krzykliwych, niespokojnych dziewczynek jako załącznik do tego cudownego morza. Jedynie mysi o nadchodzącej nocy sprawiała, że się uśmiechałam. Wtedy nastanie mój czas, wtedy rozprawię się z tymi, które najbardziej mi dopiekły – postanowiłam, że będą to Wieroczka, Olga i Ludmiła. Dziś w nocy nie zadowolę się przypadkowymi ogryzkami siły. Zasieję ziarno, które wzejdzie w ich snach.

A potem zobaczyłam jego.

Leżąc na ciepłym piasku i rozglądając się na boki, zwróciłam uwagę na dobrze zbudowanego chłopaka w moim wieku. Chlapał się w wodzie ze swoim drobiazgiem – dziesięcioletnimi chłopcami. Wrzucał ich do wody, podstawiał ramiona jak trampolinę i bawił się na całego. Nie był opalony, ale nawet to do niego pasowało – w otoczeniu brązowych dziecięcych ciał wyróżniał się niczym… niczym królewski biały słoń kroczący wśród tłumu ciemnoskórych Hindusów.

Ładny chłopak.

Poczułam ciepło w dole brzucha. Jakże niedaleko odeszliśmy od ludzi… Niby wiem, że między Innymi i człowieczkami istnieje ogromna przepaść, że ten chłopak nie może być mi równy i prócz seksu nic między nami nie będzie, a jednak…

Podobają mi się tacy wysportowani chłopcy o inteligentnej twarzy i kasztanowych włosach… Co ja na to poradzę…

Zresztą, przecież i tak planowałam, że poderwę chłopaka na lato…

– Oleczka, nie wiesz, jak się nazywa tamten opiekun? – spytałam tulącą się do mnie dziewczynkę. Oleczka wyraźnie była mi wdzięczna, że ją odrobinę wyróżniam, i teraz nie odchodziła, pragnąc utrwalić swój sukces. Ludzie są śmieszni w tym swoim pragnieniu troski i uwagi.

– To czwarty zastęp. Wcześniej mieli innego opiekuna.

W oczach dziewczynki pojawił się niepokój – jakby się bała, że przez jej niewiedzę się do niej rozczaruję. Może naprawdę się bała?

– Chce pani, to się dowiem? – zapytała. – Znam tam kilku chłopców…

– Dobrze – skinęłam głową.

Dziewczynka zerwała się, rozrzucając piasek, i pobiegła w stronę wody. Odwróciłam się, kryjąc uśmiech.

No proszę, mam pierwszą informatorkę. Chuda, zahukana, chciwie łowiąca moje spojrzenia mata dziewczynka.

– Nazywa się Igor – odezwała się nieoczekiwanie siedząca obok Natasza. To ta, która widziała we śnie piegowatego chłopca. Opalała się nie po dziecięcemu – siedziała z wyciągniętymi nogami, odchylając do tyłu głowę i opierając się rękami o piasek za sobą. Pewnie podpatrzyła tę pozę w jakimś modnym piśmie albo filmie. A może po prostu zauważyła, że w tej pozycji jej malutkie piersi zaczynają się rysować pod kostiumem kąpielowym? Daleko zajdzie…

– Dziękuję, Nataszko – powiedziałam. – Wydawało mi się, że go znam.

Dziewczynka spojrzała na mnie kątem oka, uśmiechnęła się i powiedziała rozmarzonym tonem: – Ładny… Ależ mamy młodzież!

– Tylko za stary, co? – Chciałam się trochę podroczyć.

– Dlaczego, jeszcze może być… – oznajmiła dziewczynka. I zaskoczyła mnie ostatecznie:

– Jest taki pewny, prawda?

– Dlaczego tak sądzisz?

Natasza zastanawiała się przez chwilę, w końcu leniwie odpowiedziała:

– Nie wiem. Tak mi się wydaje. Mama mówi, że najważniejsza rzecz w mężczyźnie, to żeby można było na niego liczyć. Nie musi być piękny, a już tym bardziej mądry.

– To zależy… – nie chciałam ustąpić jedenastoletniej mądrali.

– Tak – przyznała Natasza. – Ładny też może być. Ale ja nie mówię o jakichś tam głupstwach.

Cudo! Pomyślałam, że jeśli ta dziewczynka przypadkiem okaże się Inną, wezmę ją na uczennicę. Niewielkie szanse, ale może?…

W chwilę potem Natasza zerwała się i pobiegła brzegiem za jakimś chłopcem, który ochlapał ją wodą. Ciekawe, czy w pojęciu „pewny” mieści się codzienne polewanie wodą na plaży?

Znowu popatrzyłam na „mojego” chłopaka. Przestał pluskać się w wodzie i zaczął wyganiać chłopców na brzeg.

Ale ma figurę! I jaki regularny kształt czaszki… To śmieszne, ale prócz budowy cenię w mężczyznach dwie rzeczy – kształt głowy i zadbane palce nóg. Może to jakiś fetyszyzm?

Palców na razie nie widziałam, ale reszta robiła dobre wrażenie.

Wrócił mój szpieg z meldunkiem. Mokra, podniecona, radosna. Klapnęła na piasek obok mnie i zaszeptała, nerwowo nawijając lok na palec:

– Nazywa się Igor Dmitriewicz. Jest strasznie wesoły i dopiero wczoraj przyjechał. Śpiewa piosenki, gra na gitarze i opowiada interesujące historie. Opiekun czwartego zastępu musiał wyjechać, jego żona urodziła synka, on myślał, że za miesiąc, a okazało się, że to już!

– No proszę, jak nam się udało – powiedziałam bezwiednie. Ponieważ nie mam teraz żadnych szczególnych zdolności i nie mogę zmusić chłopaka, żeby się we mnie zakochał, taki zbieg okoliczności był mi bardzo na rękę. Dopiero przyjechał, nie zdążył jeszcze nawiązać z nikim romansu… Chyba nie ma zamiaru spędzić całego turnusu, zajmując się wyłącznie pedagogiką? Sam pcha się w ręce…

Oleczka zachichotała radośnie i cichym szeptem dodała:

– I jest kawalerem.

No i co ja mam z nimi zrobić?

– Dziękuję, Oleczko. – Uśmiechnęłam się. – Pójdziemy się wykąpać?

– Aha!

Wzięłam za rękę piszczącą radośnie dziewczynkę i wbiegłyśmy do wody. Wieczorem ulubionym tematem rozmów będzie nowy opiekun chłopców i mój stosunek do niego.

I bardzo dobrze.

Za kilka dni będę mogła sprawić, że zapomną, o czym tylko zechcę.

* * *

Dzień przemknął niczym film oglądany podczas przewijania.

Porównanie było tym trafniejsze, że przyjechałam do Arteku akurat na szósty turnus, gdy tradycyjnie odbywa się festiwal filmów dla dzieci. Za dwa dni miało nastąpić uroczyste otwarcie, a teraz występowali reżyserzy i aktorzy. Nie miałam najmniejszej ochoty oglądać żadnych dziecięcych filmów, ale to oznaczało przerwę w nadzorowaniu dziewcząt. A tak bardzo pragnęłam tej przerwy – nawet teraz, po kilku godzinach, czułam się wyczerpana jak po patrolu na moskiewskich ulicach.

Po deserze (sok jabłkowy i drożdżówka o romantycznej nazwie „lazurowa”) nie wytrzymałam i zadzwoniłam do Zawulona. Jego działający w każdym punkcie świata telefon nie odpowiadał, co mogło oznaczać tylko jedno: szef jest gdzieś w Zmroku.

Cóż, ma wiele spraw.

Czasem mało przyjemnych. Wędrówka przez dolne warstwy Zmroku, gdzie nikną wszelkie podobieństwa do świata ludzi, nie jest prostą sprawą. Nigdy nie wchodziłam tam sama (do tego potrzebna jest ogromna siła), a byłam tylko raz, po moim idiotycznym postępku, gdy wpadłam na nielegalnym odbieraniu ludziom energii…

Niewiele z tego pamiętam. Zawulon pozbawił mnie przytomności, jednocześnie karząc za mój czyn i chroniąc przed głębinowymi warstwami Zmroku. Ale pozostał jakby krótki przebłysk świadomości…

To było jak sen albo majaki. Zawulon w postaci demona niesie mnie na ramieniu. Pokryta łuską ręka obejmuje moje nogi, a moja głowa wisi nad ziemią, nad migoczącym tęczowym piaskiem. Patrzę w górę i widzę rozpalone niebo. Oślepiająca światłość, a na niej wielkie czarne gwiazdy.

A między mną i niebem dwa ogromne łuki. Szare, jakby uczynione z mroku… Nie ma w nich nic strasznego, ale mimo to zaczynam odczuwać lęk.

Słychać szmer – suchy, nieprzyjemny szmer, dobiegający ze wszystkich stron. Jakby tarły o siebie ziarenka piasku, jakby leciała chmura owadów…

Pewnie majaki.

Może teraz, gdy wszystko między nami się ułożyło, spróbuję zapytać Zawulona, co jest w głębinach Zmroku.

Dzień mknął ku wieczorowi. Pogodziłam Olgę i Ludmiłę, które się posprzeczały, znowu poszłyśmy na plażę, Ania po raz pierwszy przepłynęła sama kilka metrów. Z wytrzeszczonymi oczami, młócąc rękami wodę, ale przepłynęła…

Katorga, a nie wypoczynek! To coś w sam raz dla Jasnych, oni uwielbiają pracę pedagogów. Pocieszała mnie tylko myśl o nadchodzącej nocy. Jeszcze dwie godziny zajmowania się dziewczętami, i wreszcie, po drugiej kolacji (można by pomyśleć, że to turnus dla chorych na anoreksję!) nastanie pora snu.

Pewnie wszystkie te uczucia miałam wypisane na twarzy.

Podeszła do mnie Galina, zastępowa siódmego oddziału. Zapoznałam się z nią w ciągu dnia, raczej żeby nie wyjść z roli niż z rzeczywistego zainteresowania. Zwyczajna ludzka dziewczyna, gotowy produkt moralizatorstwa Jasnych – serdeczna, życzliwa, spokojna i rozsądna. Jej praca była trudniejsza, miała w zastępie dziewczynki dwunasto – trzynastoletnie. Czyli: ciągłe zakochania, histerie, łzy w poduszkę. I mimo to Galina płonęła chęcią udzielenia mi pomocy.

– Zmęczona? – spytała półgłosem, z uśmiechem spoglądając na moje dziewczynki.

Skinęłam głową.

– To normalne na pierwszym turnusie – przyznała Galina. – W zeszłym roku po miesiącu postanowiłam, że nigdy więcej tu nie przyjadę. A potem zrozumiałam, że nie mogę żyć bez Arteku.

– Jak narkotyk? – podpowiedziałam.

– Tak. – Galina nie zauważyła ironii. – Tutaj wszystko jest barwne, rozumiesz? I kolory są takie czyste, jasne. Jeszcze tego nie poczułaś?

Uśmiechnęłam się z przymusem.

Galina wzięła mnie za rękę i zerkając tajemniczo na dziewczynki, szepnęła:

– Wiesz co? Za chwilę czwarty zastęp urządza ognisko. Oni zaprosili nas, a ja zapraszam was! Odpoczniesz sobie dwie godzinki, a twoje dziewczyny będą się świetnie bawić.

– To wypada? – spytałam szybko. Tak bardzo nie chciałam odmawiać. Nie tylko dlatego, że zyskałabym możliwość tymczasowego zwolnienia z obowiązków, lecz z powodu sympatycznego zastępowego Igora.

– Oczywiście! – Galina popatrzyła na mnie zdumiona. – Igor jest w Arteku co roku, to jeden z naszych najlepszych opiekunów. Koniecznie musisz go poznać. Fajny chłopak, prawda?

Jej głos jakoś tak pocieplał. Nic dziwnego. Nie tylko mnie podoba się połączenie muskułów i inteligentnej twarzy.

– Na pewno przyjdziemy – powiedziałam.

ROZDZIAŁ 5

Przebierałam się w takim tempie, że aż mnie samą to zdziwiło. Dokąd się tak śpieszę? Po co? Żeby poznać inteligentnego mięśniaka? Przecież za kilka dni każdy chłopak będzie mój! Nie jestem sukkubem, lecz zwykłą wiedźmą, ale już w dzieciństwie, ledwie posiadłam siłę, potrafiłam przyciągnąć przystojnego mężczyznę. Teraz wystarczyłoby tylko trochę poczekać i…

Niemniej założyłam najładniejszą bieliznę (nadającą się bardziej na wybieg modelek niż obóz pionierski) i cienki srebrny łańcuszek z brylantowym wisiorkiem (i tak nikt się nie pozna, że to prawdziwe brylanty, a nie imitacja). Kropla perfum za uszy, kropla na nadgarstek, kropla na czoło… Czy naprawdę chcę go dzisiaj poderwać?

Naprawdę!

I już wiedziałam, dlaczego.

Przywykłam do wykorzystywania zdolności Innej na każdym kroku, nawet gdy wystarczyłaby zwykła rozmowa czy prośba. Dziwne byłoby, gdybym nie przywykła. Ale skoro tak się złożyło, że na jakiś czas zostałam pozbawiona nadnaturalnych sił, dlaczego nie miałabym sprawdzić się jako człowiek?

Potrafię cokolwiek bez magii czy nie?

Choćby poderwać mężczyznę, który mi się spodobał?

Przecież jestem młoda, ładna, mądra… Morze, letni wieczór, ognisko… Dzieci, które tak mi obrzydły, poszłyby wreszcie spać… Czy rzeczy wiście nie umiem obejść się bez magii?

Wobec tego jako kobieta nie jestem warta złamanego grosza!

Obiecałam, że nie będę nosić miniówki, ale szorty, które wyjęłam z torby, były jeszcze bardziej wyzywające. Obróciłam się przed lustrem. W porządku. Lepsza byłaby bardziej odsłonięta bluzka, ale w końcu to obóz pionierski, a nie kurort.

Zaabsorbowana przygotowaniami, nie usłyszałam pukania do drzwi. Odwróciłam się dopiero, słysząc skrzypienie – do mojego pokoiku wsunęła się Oleczka i od razu zaczęła trajkotać:

– Alicjo, a myśmy się już zebrały… Ojej!

Wpatrywała się we mnie z takim zachwytem, że nawet nie upomniałam jej, że weszła bez pukania.

– Alicjo, jak pani ślicznie wygląda!

Uśmiechnęłam się z dumą. Pochwała od zahukanej dziewczynki, która starannie ozdobiła chude nadgarstki bransoletkami z perełek, a chudą szyjkę dziurawym kamyczkiem na sznurku (znowu e dziurawe kamienie, co za jakaś plaga!). Mała rzecz, a cieszy…

– Jak myślisz – zapytałam – można się we mnie zakochać?

– Na pewno się w pani zakocha! Jak tylko panią zobaczy, od razu się zakocha!

– To będzie nasza mała tajemnica! – powiedziałam szeptem. – Dobrze?

Oleczka pokiwała głową.

– Pędź do dziewczynek, ja już wychodzę – powiedziałam. Oleczka rzuciła mi pełne uwielbienia spojrzenie i wybiegła z pokoju.

Dobrze. Teraz odrobina makijażu. Jak się człowiek spieszy, to wszystko leci z rąk, ale…

Szybko pomalowałam usta stonowaną pomadką. Brwi pociągnęłam wodoodpornym tuszem – byłam pewna, że właśnie taki będzie potrzebny. Wystarczy.

Nie idę na koncert, tylko na małe ognisko!

* * *

Przed każdym letnim domkiem było miejsce na ognisko. Widocznie to jedna z tradycji Arteku. Drewno porąbane na zbyt równe kawałki odrobinę psuło efekt. Wyobraziłam sobie, jak opiekunowie przychodzą do działu gospodarczego i wypisują zamówienie: „Drewno na rozpalenie niewielkiego ogniska, które będzie trwało dwie godziny…”

Zresztą, nie było w tym nic śmiesznego. Może ja też będę musiała zorganizować coś takiego – wypisać zamówienie, dostarczyć drewno, a może przynoszą je robotnicy? Nieważne, dowiem się w swoim czasie.

Wszystko było już przygotowane, drewno ułożone, chłopcy z czwartego zastępu i dziewczęta z siódmego już się usadowili. Ale dla moich podopiecznych pozostawiono miejsce.

Łaskawcy…

Igor siedział przy ognisku, oblepiony swoimi chłopcami. Cichutko przebierał palcami po strunach gitary. Omal nie jęknęłam, przypominając sobie, że piosenki to niezbędny atrybut podobnych nasiadówek. Co za nieszczęsny instrument ta gitara! Szlachetny, prawdziwy król muzyki ograniczony do roli żałosnego drewienka z sześcioma strunami dla grajków pozbawionych słuchu i głosu!

No trudno, jakoś wytrzymam…

Szkoda tylko, że taki sympatyczny egzemplarz człowieka może okazać się śpiewakiem bez krzty talentu.

O rany! A jeśli zacznie śpiewać własne piosenki?

Koszmar. Napisze taki kiepski wiersz, nauczy się trzech akordów i dochodzi do wniosku, że minus i minus dają plus, więc zostaje autorem – wykonawcą. Ilu już takich widziałam! Zaczynają śpiewać, oczy zachodzą im mgiełką, a w głosie słychać romantyzm… I już po nich. Głusi i ślepi na wszystko, niczym tokujące głuszce! No, może zamiast podobnej twórczości zaprezentuje znane piosenki, zmienione nie do poznania. Coś z zespołu „Kino”, albo „Alicji”… Albo co tam się podoba obecnej młodzieży…

Wszystko jedno!

Na nasz widok Igor wstał. Od razu złe przeczucia gdzieś się zapodziały… Co za przystojniak!

– Witaj. – Od razu przeszedł na „ty”. – Nie zaczynaliśmy, czekaliśmy na was.

– Dziękuję – powiedziałam, tracąc cały rezon i tupet. Moje dziewczynki już siadały, odsuwały chłopców, trochę bocząc się na starsze dziewczyny, a ja nadal stałam jak głupia, mimo woli przyciągając spojrzenia.

– Świetnie pływasz. – Igor uśmiechnął się.

Aha! Jednak udało mu się wtedy trochę rozejrzeć!

– Dziękuję – powtórzyłam. Co się ze mną dzieje, stoję jak słup, jak niedoświadczona dziewczynka! Nawet nie muszę udawać!

Złość na siebie dodała mi sił. Szybko usiadłam na trawie między Oleczką i Nataszą. Moja mała gwardia, szpieg i doradca… Ale one, podekscytowane ogniskiem, nie zwracały na mnie uwagi.

– Aloszka, zaczynaj! – zawołał wesoło Igor, rzucając mocnemu, jasnowłosemu chłopcu pudełko zapałek. Ten zręcznie chwycił je w powietrzu, na czworakach podszedł do ogniska, usiadł po turecku. Najwyraźniej szykował się jakiś rytuał.

Chłopiec przyjrzał się badawczo zapałkom, wybrał jedną i zapalił, składając dłonie jak wytrawny palacz, chroniący płomyk przed wiatrem. Pochylił się nad ogniskiem. Nie było tam chyba papieru do rozpalenia, tylko igliwie i drobne szczapki. Wszyscy wstrzymali oddech.

Ale cyrk.

Mimo wszystko ja też byłam ciekawa, czy małemu piromanowi uda się zapalić ognisko jedną zapałką.

Udało się. W gęstniejącym mroku zatrzepotał pierwszy języczek płomienia. Powitano go takim wyciem, krzykami i piskiem, jakby przy ognisku zebrali się drżący z zimna ludzie pierwotni.

– Brawo! – Igor wyciągnął do chłopca rękę, mocno uścisnął jego dłoń i z uśmiechem zwichrzył mu włosy. – Mianuję cię strażnikiem ognia!

Twarz Aloszki wyrażała dumę.

Pięć minut później ognisko rozpaliło się na dobre. Dzieci rozmawiały, śmiały się, szeptały, odbiegały na bok i wracały, dorzucając do ognia jakieś gałązki i szyszki, próbowały przypiec nabite na patyki kawałki kiełbasy. Radość i zabawa. Igor siadał pomiędzy dziećmi, wtrącał do rozmów jakieś błyskotliwe powiedzonka, wywołując wybuchy śmiechu, degustował na wpół spalone kiełbaski, powstrzymywał tych, którzy ze zbytnią gorliwością pchali się do ogniska. Dusza towarzystwa… Galina też była oblepiona swoimi dziewczętami. I tylko ja siedziałam wśród weselącego się tłumu jak idiotka, odpowiadając bez sensu na pytania dziewczynek, zbyt późno wybuchając śmiechem i odrywając wzrok od Igora tylko wtedy, gdy on spojrzał na mnie.

Idiotka! Co za idiotka! Jeszcze tylko tego brakowało, żebym zakochała się w człowieku!

Gdy po raz kolejny nie zdążyłam w porę odwrócić wzroku, Igor uśmiechnął się do mnie, wyciągnął rękę i podniósł z trawy gitarę. Od razu zapanowała cisza – dzieci szturchały się i cichły, szykowały do słuchania.

Nagle rozpaczliwie zapragnęłam, żeby on zaśpiewał coś głupiego i bez sensu, coś starego, pionierskiego, o pieczonych w ognisku ziemniakach, o morzu, obozie, trwałej przyjaźni oraz gotowości do wypoczynku i nauki. Żeby tylko prysło to głupie oczarowanie, żebym przestała wymyślać nie wiadomo co i wypatrywać pod ładną powłoką nieistniejące zalety!

Igor zaczął grać i zrozumiałam, że przepadłam. Umiał grać. Melodia była nieskomplikowana, ale przyjemna, a on wcale nie fałszował. W końcu zaśpiewał:

Dwaj chłopcy przypadkiem widzieli

Jak anioł na strych wleciał, skrzydło się bieli

Ukradkiem po schodach na górę się wspięli,

Już niemal skrzydła widzieli.

Powoli weszli do środka

Myśleli – na strychu sam anioł ich spotka,

Lecz patrzą – wśród kurzu pajęczyn pod oknem

Bieleją dwa skrzydła samotne.

Tak, chłopcy, tak właśnie

Aniołem nie jesteś na zawsze

Kradzieżą sumienie obarczysz

Skrzydeł dla wszystkich nie starczy

Chcieliby wzbić się do nieba

Założyć dwa skrzydła – jedyne, co trzeba

Lecz się nie ważyli, nie darmo uczyli

Istnieje pojęcie „nie wolno”.

To nie była piosenka dla dzieci. Wprawdzie słuchały uważnie, ale teraz Igor mógłby równie dobrze odśpiewać przy akompaniamencie gitary kilka twierdzeń matematycznych i też by uszło. Wieczór, ognisko, gitara, ulubiony opiekun – w takiej sytuacji wszystko się podoba.

A ja wiedziałam, że Igor śpiewa dla mnie. Chociaż patrzył w ognisko, chociaż nie śpiewał o miłości, chociaż zamieniliśmy tylko kilka słów. Jakby wyczuł mój nastrój. Może tak właśnie było. Wielu ludzi posiada silną intuicję, choć nie należą do Innych.

Dwaj chłopcy wkrótce dorośli

Różnymi drogami przez życie swe poszli.

Ten został bandytą, a tamten gliniarzem,

Lecz nie są to drogi ich marzeń

Tak, chłopcy, tak właśnie!

Aniołem się nie jest na zawsze

Kradzieżą sumienie obarczysz

Skrzydeł dla wszystkich nie starczy.

Popatrzył na mnie i uśmiechnął się. Jego palce znowu przebiegły po strunach, cicho powtórzył:

Skrzydeł dla wszystkich nie starczy…

Wybuchła wrzawa.

Piosenka się spodobała, choć nie mam pojęcia, co dzieciaki mogły z niej zrozumieć. Może rozbawił je zwrot „nie wolno”, a może swoim malutkim rozumkiem wyobraziły sobie prawdziwą przygodę – wejść potajemnie na strych, dokąd przyleciał anioł…

Ja myślałam o tym, jak bardzo ta piosenka pasuje do Innych. Do Ciemnych i Jasnych.

Ładna piosenka. Tylko w treści trochę nieprawdziwa. Ten z chłopców, który przyjdzie do nas, założyłby skrzydła. Albo przynajmniej przymierzył.

Dla nas nie istnieje „nie wolno”.

– Ładna piosenka. Tylko bardzo poważna – powiedziała Galina. – To twoja?

Igor uśmiechnął się, pokręcił głową.

– Nie, coś ty. To Julij Burkin. Niezbyt znany wykonawca, niestety [*].

– A może by tak coś naszego? – Galina kokietowała go ze wszystkich sił. Głupia…

– Proszę bardzo! – zgodził się bez oporu Igor.

I uderzył w struny, z miejsca nadając rytm i zaczynając opowieść o „najlepszym obozie na świecie, obozie pieśni i przyjaźni”. o to im chodziło! Już od drugiej zwrotki zaczęli śpiewać chórem, nietrudno było odgadnąć następne słowo. Refren o morzu, do którego trzeba biec z opiekunem, bo on też lubi bryzgi wody i piasek, śpiewali pełną piersią.

Wszyscy byli zadowoleni, nawet Galina i jej nastolatki. A gdy Igor zaśpiewał o znalezionym na brzegu kamieniu z dziurką w środku (tak jakby można było wyobrazić sobie kamień z dziurką na zewnątrz!), zauważyłam, że wiele dziewcząt sięgnęło do wiszących na rzemykach kamyków.

No nie! Wyznawcy kurzego boga! A może w Arteku jest specjalny etat dla producenta kamyków z dziurkami? Siedzi sobie nieogolony, podpity facet w swojej pracowni, od rana do nocy wierci dziurki w kamyczkach, a wieczorem rozrzuca je po plaży ku uciesze dzieciarni…

Brak takiego stanowiska byłby strasznym niedopatrzeniem!

Można by pomyśleć, że Igor bawi się równie świetnie jak dzieciaki. Owszem, śpiewał z entuzjazmem, ale… To był entuzjazm na pokaz. On ich zabawiał. Rozweselał. Jego ta piosenka ani ziębiła, ani grzała.

Rozluźniłam się.

Podobałam mu się.

I on mnie też.

Igor zaśpiewał jeszcze kilka piosenek. Potem gitarę przejęła Galina. Zawładnęła nią siłą, instrument stawiał opór, nie chciał wydawać właściwych dźwięków, a ona mimo wszystko odśpiewała „Weźmy się za ręce, przyjaciele” i jeszcze jedną pionierską piosenkę. Nawet chłopiec z czwartego zastępu, któremu ledwie starczyło sił, żeby przyciskać metalowe struny, grał bardziej przyzwoicie.

W końcu Igor klasnął w dłonie.

– Kończymy! Gasimy ognisko i idziemy na kolację!

Przyniesiono skądś dwa wiadra z wodą i zaczęto polewać dogasające drewno.

Stałam, patrząc na jego oszczędne, precyzyjne ruchy. Można było pomyśleć, że Igor nic innego w życiu nie robił, tylko gasił ogniska. Pewnie wszystko tak robi – gra na gitarze, gasi ogniska, pracuje przy komputerze i pieści kobiety. Starannie, stosownie, pewnie, dokładnie.

Od węgli buchała gorąca, biała para, dzieci rozbiegły się na boki. I nagle, nie przestając gasić ognia, Igor zapytał:

– Lubisz kąpać się nocą, Alicjo?

Drgnęłam.

– Tak.

– Ja też. Za godzinę, jak dzieci już zasną, pójdę na plażę, tam gdzie byliśmy rano. Przyjdź jeśli chcesz.

Speszyłam się. Jakie zapomniane wrażenie… Nie ja podrywam faceta, tylko on mnie!

Igor wylał resztkę wody na ognisko i popatrzył na mnie. Uśmiechnął się.

– Będzie mi bardzo miło, jeśli przyjdziesz. Tylko… nie zrozum mnie źle.

– Wydaje mi się, że dobrze cię rozumiem.

– Przyjdziesz?

Tak bardzo chciałam powiedzieć: nie. Tylko po to, żeby się podroczyć. Ale głupio byłoby odmawiać sobie przyjemności dla chwilowego żartu.

– Być może.

– Będę czekał – powiedział spokojnie Igor. – Idziemy? Szklanka maślanki to świetna rzecz dla zmęczonych opiekunów. Zapewnia mocny i zdrowy sen.

Miał piękny uśmiech.

* * *

Cisza nocna w Arteku zapada o wpół do jedenastej.

Triumfalnie zagrały trąbki w głośnikach i łagodny, kobiecy głos życzył wszystkim dobrej nocy. Stałam przed lustrem, patrząc na własne odbicie, i próbując zrozumieć, co się ze mną dzieje.

Zakochałam się?

Niemożliwe! Przecież kocham Zawulona. Kocham największego Ciemności maga Moskwy! Jednego z tych nielicznych Innych, którzy naprawdę kierują losami świata. Kim w porównaniu z nim był zwykły człowiek? Niechby nawet sympatyczny, o ładnej figurze, z tą idiotyczną czułością, którą widać w każdym geście? Zwykły samiec rodu ludzkiego. Ze zwykłymi myślami samców. Nieźle jak na wakacyjną przygodę, ale nic poza tym!

Przecież nie mogłam się w nim naprawdę zakochać?

W torebce brzęknął telefon i drgnęłam. Mama? Nie sądzę. Jest nieprawdopodobnie skąpa i nigdy nie dzwoni na komórkę.

Wyjęłam telefon i odebrałam.

– Witaj, Alicjo.

Głos Zawulona był zmęczony. Łagodny i zmęczony, jakby zadzwonił do mnie resztką sił, jakby nie mógł nie zadzwonić…

– Witaj – szepnęłam.

– Czuję, że się denerwujesz. Co się stało, dziewczynko? Nic się przed nim nie ukryje. Wie o wszystkim – przynajmniej o tym, o czym chce wiedzieć.

– Mam zamiar poderwać sobie kogoś na ten miesiąc – wykrztusiłam w słuchawkę.

– No i cóż z tego? – Zawulon wydawał się zdumiony. – Alicjo… Nie jestem zazdrosny o twojego psa, więc o człowieczka, który będzie dla ciebie rozrywką, też nie mam zamiaru być zazdrosny.

– Nie mam psa – przypomniałam posępnie.

Zawulon roześmiał się i wszystkie idiotyczne myśli wyleciały mi z głowy.

– Doskonale! Nie przejmuję się tym, czy masz psa. Nie martwię się też, czy masz kochanka – człowieka. Uspokój się, maleńka. Wypoczywaj. Nabieraj siły. Baw się, jak tylko chcesz. Zbałamuć cały Artek, razem z pionierami i dziadkami hydraulikami. Głuptasku…

– Zachowuję się jak człowiek, tak? – Poczułam wstyd.

– To nic. To nie potrwa długo. Zbieraj siły… tylko… – Zawulon zamilkł. – Dobrze, nic takiego.

– Powiedz! – Znowu się spięłam.

– Wierzę w twój zdrowy rozsądek. – Zawulon zawahał się. – Nie wpadaj w przesadę, dobrze? Twój wypoczynek odbywa się w ramach porozumienia obu Patroli. Masz prawo brać siłę, ale tylko drobinki. Nie stań się trywialnym wampirem energetycznym, jesteś na urlopie, nie na łowach. Jeśli przekroczysz określone granice, stracimy ten kurort na zawsze.

– Rozumiem – powiedziałam.

Długo jeszcze będzie mi się odbijała ta wpadka z piramidką mocy…

Nie obiecywałam, nie przysięgałam na Ciemność i własną Siłę. Obietnice są puste, Ciemność nie zniża się do takich drobiazgów, a Siły teraz nie mam. Po prostu obiecałam sobie, że za nic nie przekroczę określonych granic, nie zawiodę Zawulona i całego Dziennego Patrolu.

– W takim razie odpoczywaj, kochanie. – W głosie Zawulona dał się słyszeć leciutki smutek. – Wypoczywaj.

– Nie mógłbyś przyjechać na jeden dzień? – rzuciłam niedbale.

– Nie. Jestem bardzo zajęty, Alicjo. Obawiam się, że przez najbliższe kilka dni w ogóle nie będę miał czasu, żeby do ciebie zadzwonić. Ale nie martw się. Stary, nudny, zajęty światowymi problemami łajdak nie jest odpowiednim partnerem dla młodej wiedźmy, prawda?

Zaśmiał się.

Zazwyczaj staramy się nie mówić takich rzeczy przez telefon, zwłaszcza komórkowy, bo wiadomo, że rozmowy są podsłuchiwane i rejestrowane. Niby to tylko zabawna, żartobliwa rozmowa, ale zawsze istnieje pewne ryzyko. A nuż któryś z człowieczków zacznie rozplątywać nitkę i dojdzie do kłębka? Potem trzeba będzie tracić na niego siły i czas.

– Kocham cię – wyszeptałam. – Dziękuję.

– Powodzenia, malutka – powiedział czule Zawulon. – Całuję. Rozłączyłam się i uśmiechnęłam do siebie.

Wszystko jest w porządku. Skąd wziął się ten idiotyczny niepokój? Skąd ten szalony pomysł z zakochaniem w Igorze? Miłość to co innego, miłość to przyjemność, fontanna emocji, seksualnych doznań i wspólne spędzanie czasu. A to, co czuję teraz, moja dziwna nieśmiałość i niepokój, to tylko konsekwencja choroby. Dziwne uczucie, kontaktować się z mężczyzną i nie móc go kontrolować… Nie zagrożę mu przecież pistoletem, jak tamtym bandytom…

– Alicjo? – W drzwiach pojawiła się ciekawska buzia Oleczki. – Przyjdzie pani do nas na minutkę?

Dziewczynka była boso, w samych majteczkach i koszulce. Już się położyła, ale nie wytrzymała.

– Zaraz przyjdę – powiedziałam. – Opowiedzieć wam bajkę?

Twarz Oleczki rozjaśniła się.

– Aha!

– Wesołą czy straszną?

Dziewczynka zmarszczyła czółko i oczywiście ciekawość zwyciężyła.

– Straszną!

Wszystkie dzieci lubią straszne historie.

– Biegnij do łóżka – powiedziałam. – Zaraz przyjdę.

* * *

Dziesięć minut później siedziałam na łóżku Oleczki i opowiadałam półgłosem:

– …Rano dziewczynka obudziła się, przegląda się w lustrze, patrzy, a wszystkie zęby ma we krwi! Wyczyściła je pastą do zębów, umyła mydłem, ale zęby nadal były czerwone. Nie mogła odzywać się do rodziców, żeby czegoś nie zauważyli. Na szczęście młodszy braciszek dziewczynki zachorował i rodzice w ogóle nie zwracali na nią uwagi. Zawsze się tak dzieje, że na małych dzieciach skupia się cała uwaga, a na starsze wcale się nie patrzy, nawet jeśli mają czerwone zęby…

Co to za wspaniała rzecz te straszne historyjki! Zwłaszcza, jeśli opowiada się je stadku głupich dziewczynek, w tajemniczym świetle zapadającego zmroku…

– A ja już wiem… – powiedziała znudzonym głosem Natasza.

Bardzo rozsądna dziewczynka, trudno ją byle czym przestraszyć. Oburzone dziewczynki zaczęły syczeć i Natasza zamilkła. A ja mówiłam dalej, czując, jak wali serduszko przytulonej do mnie Oleczki… Oto, gdzie należy spodziewać się plonów…

– Na trzecią noc dziewczynka przywiązała sznurkiem swój prawy warkoczyk do łóżka – ciągnęłam szeptem – i dokładnie o północy obudziła się, bo sznurek się naciągnął i zabolała ją głowa. I dziewczynka zobaczyła, że stoi nad łóżeczkiem braciszka, a jej zęby szczękają!

Larysa pisnęła cicho. Ale raczej nie ze strachu, tylko dla podtrzymania atmosfery. Któraś z dziewczynek zaczęła radośnie szczękać zębami.

– Wtedy dziewczynka poszła do kuchni, wyjęła z szuflady młotek i obcęgi, które tam trzymał tata, i zaczęła powoli wyrywać sobie wszystkie zęby. Bardzo ją bolało, ale poradziła sobie, bo była dzielna i silna. I następnego ranka braciszek wyzdrowiał. A dziewczynce wyrosły nowe zęby, jeszcze ładniejsze, bo poprzednie to były mleczaki!

Zniżyłam głos do szeptu i triumfalnie dodałam:

– Ale nowe zęby też były różowe!

Któraś z dziewczynek, już nastawiona na szczęśliwe zakończenie, pisnęła przestraszona. A ja dokończyłam uroczyście:

– A rodzice i tak bardziej kochali braciszka dziewczynki niż ją, ponieważ on wtedy bardzo chorował i bardzo się o niego bali.

No i po wszystkim. Ciekawe, ile dziewczynek ma młodszych braci? Wprawdzie przyrost naturalny w kraju jest niski, ale z drugiej strony, jeśli pierwsza urodzi się córka, ludzie zazwyczaj starają się o drugie dziecko.

Moja mama też chciała mieć drugie. Na stare lata, po trzydziestce… Głupota. Ale ja miałam wtedy dwanaście lat i już byłam Inną. Szybko poradziłam sobie z tym nieoczekiwanym problemem. Teraz myślę, że niepotrzebnie. Miałabym brata… Co w tym złego? Niechby nawet przyrodniego… Tylko ja o tym wiedziałam, nawet mama miała wątpliwości… A przecież on mógł być Innym. Zawsze to jakiś sojusznik…

– A teraz spać! – zakomenderowałam wesoło.

Oczywiście, zaczęły mnie prosić, żebym opowiedziała coś jeszcze. Odmówiłam. Już wpół do dwunastej, a ja jeszcze muszę dojść do plaży… Zresztą, głosy dziewczynek były senne. Po moim wyjściu Gulnara zaczęła opowiadać jakąś straszną historię, ale, sądząc po przerwach i zająknięciach, narratorka zaśnie w połowie opowieści.

Wróciłam do swojego pokoju, wyciągnęłam się na łóżku i zaczęłam rozmyślać.

Ciekawe, co teraz robi Igor?

Opowiada coś swoim chłopcom?

Pije wódkę z jakimś opiekunem? Uprawia seks z opiekunką?

A może spokojnie śpi, zapomniawszy o wyprawie na nocną plażę?

Pokręciłam głową. Wszystko, tylko nie to ostatnie.

Jest pewny. Taki jak… jak Zawulon. Śmieszne porównanie. Niewielu Ciemnych Innych mogłoby określić Zawulona mianem „pewnego”. Ale ja mogę. Ja mam do tego pełne prawo. Miłość to taka wielka, straszna siła…

A jeśli Igor okaże się potencjalnym Innym?

Zamknęłam oczy, czując jednocześnie słodką nadzieję i panikę. Co wtedy? To już nie byłaby zabawa z człowiekiem, na którą dał swoje pozwolenie Zawulon. To byłby najprawdziwszy trójkąt…

Co się ze mną dzieje?

Jaki znowu trójkąt? Jeśli nawet Igor okaże się niezainicjowanym Innym, to na wieść o Zawulonie podkuli ogon pod siebie i będzie bał się wspominać, że miał romans z jego kochanką!

I ja też zapomnę.

Czas wlókł się w nieskończoność. Wskazówki zegarka pełzły w zadumie, bez pośpiechu, jakby nie były pewne upływu czasu. Chciałam odczekać pół godziny, ale poddałam się po dwudziestu minutach. Nie miałam już sił…

Wstałam i cichutko weszłam do sypialni dziewczynek.

Cisza. Dobra, spokojna cisza dużej dziecięcej sypialni. Słychać jedynie ciche dźwięki – oddech, sapanie, senne cmokanie…

– Dziewczynki! – zawołałam szeptem.

Odpowiedzi nie było.

Ruszyłam wzdłuż rzędów łóżek, leciutko dotykając ramion, rąk, włosów… pusto… pusto… pusto…

Jest.

To była Oleczka.

Przykucnęłam przy jej łóżku, położyłam dłonie na mokrym od potu czole. I „usłyszałam” jej sen – sączącą się Siłę.

Sen był bezładny, chaotyczny, nie mający nic wspólnego z moją wieczorną bajką. Oleczce śniło się, że wchodzi na wieżę, starą, przekrzywioną wieżę, z niemal rozwalonymi kamiennymi poręczami, w których zieją ogromne dziury. W dole, pod wieżą, widać panoramę jakiegoś średniowiecznego miasta albo starodawnego klasztoru. I chociaż wieża tonęła w półmroku, w dole pod nią lśniło słońce. I pośród starych, zniszczonych domów chodzili ludzie, weseli, radośni, w letnich ubraniach, z aparatami fotograficznymi i kolorowymi czasopismami w rękach. I nawet do głowy im nie przyszło, żeby spojrzeć w górę – i zobaczyć malutką dziewczynkę, która jak w transie, zahipnotyzowana podchodzi do dziury w poręczy…

Powinnam była jeszcze chwilę popatrzeć. Poczekać, aż Oleczka spadnie w dół – musiała spaść, jej sen właśnie do tego zmierzał. Nie rozumiejąc, co się ze mną dzieje, skoncentrowałam się i wyssałam jej sen. Do czysta.

Ciemną wieżę nad wesołym tłumem, dziury w poręczach, zimną obojętność i kuszącą wysokość. Wszystko, co mogło dać mi Siłę.

Oleczka na chwilę wstrzymała oddech. Aż się przestraszyłam, że wpadnie w śpiączkę – to się czasem zdarza, gdy zabiera się Siłę zbyt gwałtownie.

Ale ona znowu zaczęła oddychać.

Wstałam z kolan. Sama byłam zlana potem, czułam, jak w jamę na miejscu mojej poprzedniej siły wpadła wiązka energii. Daleko mi jeszcze do pełnej regeneracji… Pospieszyłam się… dlaczego?…

Ale już wracam do zdrowia.

I znowu delikatne muśnięcia – miękkie włosy, uchylone we śnie usta, rozluźnione palce…

Pusto… pusto… Jest.

To Natasza. Jej sen został zainicjowany przeze mnie.

Natasza stała w łazience, całkiem naga, miała namydlone ciało. Trzymała mocno pięcioletniego chłopca i uderzała jego głową o kafelki na ścianie, powtarzając: „Będziesz podglądał? Będziesz jeszcze podglądał?” Chłopiec wisiał w jej rękach jak szmaciana lalka. Oczy miał rozszerzone przerażeniem, ale usta zaciśnięte. Chyba bardziej niż gniewu siostry bał się kary rodziców…

A z Nataszą wyraźnie było coś nie w porządku. W jej duszy przemieszała się złość na brata i strach, że uderzy zbyt mocno, i wstyd, chociaż tak niedawno kąpali się razem, i wina… Specjalnie zostawiła otwarte drzwi, licząc, że braciszek kierowany naturalnym dziecięcym odruchem łamania wszelkich zakazów będzie chciał zajrzeć…

Co za namiętności w wieku dwunastu lat!

Natasza odetchnęła głęboko na jawie i we śnie bardzo mocno uderzyła chłopca o ścianę. Popłynęła krew. Nie wiadomo nawet skąd, ale zalała całą głowę.

Wessałam jej sen.

Do czysta. Złość, strach, wstyd, winę i słabą, budzącą się dopiero seksualność.

Ale sen wcale się nie skończył!

Natasza, która już prawie wypuściła swoją ofiarę, znowu chwyciła brata za ramiona i z zimnym wyrachowaniem oprawcy wsunęła jego głowę do wody w wannie. Woda poróżowiała. Nawet pokrywająca wodę piana stała się różowa. Chłopiec szarpnął się, próbując wyrwać głowę spod wody.

Osłupiałam. Zabójstwo, popełnione we śnie, daje niemal taką samą eksplozję siły jak prawdziwe. Za jednym zamachem zapełnię całą jamę w swojej duszy.

Muszę tylko wyciągnąć z Nataszy budzący się na nowo strach i…

Nic nie zrobiłam. Stałam, pochylona nisko nad łóżkiem i patrzyłam na cudzy sen – oglądając go niczym horror, który nieoczekiwanie puszczono w telewizji zamiast kreskówki.

Natasza szarpnięciem wyciągnęła brata z wody. Dzieciak łapczywie wciągnął powietrze. Krwi już nie było, tylko malutki siniak nad okiem. Każdy sen ma swoje reguły.

„Powiesz, że pośliznąłeś się w wannie i uderzyłeś, jasne?” – zasyczała Natasza. Przestraszony chłopiec szybko pokiwał głową. Natasza gwałtownie wypchnęła go z łazienki, zamknęła drzwi i powoli weszła do wody. Do różowej wody…

Odczekałam jeszcze kilka sekund, a potem wypiłam resztki snu. Triumf, podniecenie, uspokojenie…

Rana w mojej duszy zapełniła się do połowy.

Trzeba było pozwolić Nataszy zabić brata. Wystarczyło zabrać jej strach i ona utopiłaby braciszka jak kociaka.

Byłam zlana potem. Trzęsły mi się ręce. Kto by się spodziewał po tej rozsądnej mądrali takich koszmarów?

Dobrze. Wolniej jedziesz, dalej zajedziesz.

Poszłam dalej.

* * *

Do wpół do pierwszej w nocy wessałam jeszcze trzy sny. Już nie takie rozkoszne, ale z wyraźnymi przebłyskami Siły. Dobrze się tu wypoczywa, skoro dziewczynki akumulują tyle energii…

Niemal całkowicie odzyskałam utraconą Siłę. Lwią część ofiarowała mi Natasza. Miałam wrażenie, że jeśli wchłonę jeszcze jeden sen, zregeneruję się całkowicie, stanę się pełnowartościową Inną. Ale nie było już odpowiednich snów. Od jednego aż odskoczyłam: Gulnarze śniło się, że dba o swojego starego dziadka, krząta się po kuchni, dolewa mu herbaty, nieustannie o coś z troską wypytuje… Ta ich wschodnia kultura… rachatłukum przyprawione cyjankiem.

Gdyby nie Igor…

Wystarczyło odczekać jeszcze z pół godziny i któremuś z osiemnastu dawców przyśniłby się straszny sen…

Ale…

Nie wahałam się długo.

Następnej nocy wchłonę wszystko, czego potrzebuję. A dzisiaj mogę się rozluźnić. Spróbować swoich sił w roli zwyczajnej kobiety.

Dokładnie zamknęłam drzwi i wyśliznęłam się w letnią noc. Obóz spał. Świeciły nieliczne latarnie na ścieżkach, na niebie wisiał księżyc… Prawie pełnia…

W takie noce najlepiej czują się wilkołaki. Są wtedy u szczytu sił, lekko i swobodnie zmieniają postać, ogarnia je wesoła żądza życia, pragnienie łowów, rozszarpywania żywego ciała, podkradania się do ofiary i dopadania jej. Wampiry i wilkołaki to najniższa kasta Ciemnych, zazwyczaj faktycznie są tępe i prymitywne. Ale w takie właśnie noce odrobinę im zazdroszczę tej prymitywnej, płynącej z najbardziej zwierzęcych głębin jestestwa Siły. Zdolności przemiany w zwierzę i odcięcia się od głupich, ludzkich emocji.

Roześmiałam się. Biegłam teraz ścieżką z rozrzuconymi rękami, odrzuconą do tylu głową. Nie miałam jeszcze zdolności Innej, ale świeża Siła kipiała we krwi, ani razu nie zmyliłam drogi, nie zawahałam się w wyborze kierunku. To było jak przed Inicjacją, gdy do naszego domu nieoczekiwanie przyszła „stara przyjaciółka mamy” Irina Andriejewna. Czułam, że rodzice zachowują się dziwnie i nienaturalnie, czułam ukradkowe spojrzenia Iriny Andriejewny. Dziwne, oceniające spojrzenia i lekki, pobłażliwy uśmiech. Potem rodzice nagle w pośpiechu wyszli, zostawiając mnie pod opieką „starej przyjaciółki” na cały wieczór. I moja przyszła nauczycielka opowiedziała mi o wszystkim. O tym, że moich rodziców widzi pierwszy raz w życiu i że po prostu ich zaczarowała. O Innych, o Zmroku, dającym cudowne zdolności, i o tym, że od mojego pierwszego wejścia w Zmrok zależy, kim zostanę, Jasną czy Ciemną… O tym, że jestem przyszłą Inną. I że zauważył mnie jeden bardzo, bardzo silny mag… Potem często zastanawiałam się, czy nie był to czasem Zawulon, ale nie odważyłam się zapytać.

Wtedy długo się wahałam. Głuptas. Nie podobało mi się słowo „Ciemni”. W bajkach i filmach Ciemni zawsze byli źli. Panowali nad światem, kierowali państwami i armiami, ale jedli przy tym różne świństwa, mówili nieprzyjemnymi głosami i zdradzali wszystkich na prawo i lewo. W dodatku na końcu zawsze przegrywali.

Irina Andriejewna długo się śmiała, gdy jej o tym powiedziałam. I wyznała, że wszystkie te bajki wymyślają Jaśni. Ciemni zazwyczaj nie mają głowy do takich głupstw. I że tak naprawdę Ciemni są wolni i niezależni, nie dążą do władzy i nie narzucają otoczeniu swoich idiotycznych pragnień. Zademonstrowała część swojej mocy – i dowiedziałam się, że moja mama od dawna zdradza ojca, że tata wcale nie jest taki odważny i silny, jak myślałam, i że moja najlepsza przyjaciółka Wika opowiada o mnie różne świństwa…

O mamie i tak wiedziałam. Dowiedziałam się, jak miałam dziesięć lat. Ale długo starałam się nie myśleć o niej i wujku Witku. Z powodu taty strasznie się zdenerwowałam. A gdy dowiedziałam się o Wice, ogarnęła mnie złość. Chciałam się na niej jakoś zemścić. Teraz to wspomnienie mnie śmieszy, ale gdy ma się dziesięć lat, wszystko wygląda inaczej. I gdy usłyszałam, że moją najstraszniejszą tajemnicę – jak do ośmiu lat moczyłam się w łóżku – moja przyjaciółka opowiedziała naszemu koledze z klasy Romkowi… To było okropne! A ja zachodziłam w głowę, dlaczego on się tak paskudnie uśmiechał, gdy na Walentynki podarowałam mu pocztówkę i flamastry…

Irina pomogła mi po raz pierwszy wejść w Zmrok. Powiedziała, że tam rozstrzygnie się, kim chcę zostać. Zmrok zobaczy moją duszę na wylot i sam wybierze to, co dla mnie najodpowiedniejsze.

A jakiś czas później moja przyjaciółka Wika zjechała na dwóje, zaczęła kląć przy nauczycielach i odzywać się niegrzecznie do samego dyrektora. Zabrano ją z naszej szkoły i długo leczono w dziecięcym szpitalu psychiatrycznym z rzadkiej choroby: „syndromu Gillesa de la Tourette ’a”. Śliczny Romek popuścił w spodnie w czasie dyktanda i jeszcze przez dwa lata przezywano go siusiak, dopóki nie wyprowadził się z rodzicami do innej dzielnicy.

Wujek Witek utonął podczas kąpieli w płytkim stawie na działce dopiero trzy lata później. To mimo wszystko zbyt trudne zadanie dla dziecka. Niedobrze mi się robi, gdy sobie przypomnę, jak zdobyłam kosmyk jego włosów…

Nie żałuję swojego wyboru.

Niektórzy uważają, że my, Ciemni, jesteśmy źli. To nieprawda. Jesteśmy tylko sprawiedliwi. Dumni, niezależni i sprawiedliwi.

I sami o sobie decydujemy.

* * *

Plaża nocą pełna jest smutnego uroku. Niczym jesienny park albo sala koncertowa po premierze. Zmęczony tłum odchodzi, by nabrać sił przed nowymi szaleństwami; morze liże rany, wyrzucając na brzeg łupiny od arbuza, papierki od czekoladek, ogryzione kolby kukurydzy i inne ludzkie świństwa. Mokry, zimny piasek pokrywają ślady mew.

Igora usłyszałam, dochodząc do plaży. Najpierw gitarę, potem jego głos.

Śpiewał. I nagle, z przenikliwą jasnością zrozumiałam, że nic z tego nie będzie. Tam pewnie siedzi wesołe towarzystwo, zjedna czy dwiema butelkami oraz bułką z kolacji na zakąskę… A ja, głupia, myślałam… Jedyne, na co mogę liczyć, to propozycja spędzenia reszty nocy w jego pokoju…

Ale mimo wszystko poszłam – żeby się upewnić.

Mówisz, że nie ma miłości

Jest tylko marchewka i bat

Ja twierdzę, że nie wierząc w śmierć

Rozkwita każdej wiosny kwiat.

Mówisz, że nie pozwolisz

By ktoś cię uczuciem niewoli!

Ja mówię, to właśnie znaczy

Ten ktoś będzie w twojej niewoli…

Nie lubię tej piosenki. W ogóle nie przepadam za grupą „Nautilius Pampilius”. Ich piosenki są niby nasze, a jednak nie do końca. Nic dziwnego, że Jaśni tak je cenią.

A tej piosenki po prostu nie znoszę!

Gdy od Igora dzieliło mnie już kilka kroków, zrozumiałam, że jest na plaży sam. Igor też mnie zauważył – podniósł głowę i uśmiechnął się, nie przerywając śpiewu:

Być może ja się mylę

Być może ty rację masz

Ale widziałem na własne oczy

Rosną ku niebu trawy źdźbła

Czy warto się spierać do rana

Nie lepiej w nocy spać

Być może ja się mylę

Być może ty rację masz

Nastanie dzień, więc nie kłóćmy się nocą

Wtedy przekonasz się sama

Czy niebo miewa dno i po co

Rośnie ku niebu trawa…

Przysiadłam obok niego na rozłożonym na piasku frotowym ręczniku, cierpliwie czekając, aż skończy śpiewać. Dopiero gdy Igor odłożył gitarę, zapytałam:

– Koncert dla fal i piasku?

– Dla gwiazd i wiatru – poprawił mnie. – Pomyślałem, że trudno ci będzie odnaleźć mnie w ciemności. A dźwiganie magnetofonu nie miało sensu.

– Dlaczego?

Wzruszył ramionami.

– Nie czujesz? To pora żywych dźwięków.

Miał rację. Nie zgadzałam się wprawdzie z wyborem piosenki ale nie miałam nic przeciwko żywym dźwiękom.

Przyglądałam mu się w milczeniu – a raczej próbowałam mu się przyjrzeć w ciemności. Był w samych szortach, boso. Włosy połyskiwały wilgocią, pewnie już zdążył się wykąpać. Kogoś mi przypominał… może wesołego trubadura z dziecięcych bajek, a może księcia… przebranego za trubadura.

– Woda jest ciepła – powiedział Igor. – Idziemy?

Wtedy do mnie dotarło, że za bardzo spieszyłam się na plażę.

– Igorze… tylko się nie śmiej… nie mogę się wykąpać. Zapomniałam założyć kostium.

Milczał przez chwilę, potem sprecyzował:

– Wstydzisz się? Czy boisz się, że pomyślę, że zrobiłaś to specjalnie?

– Nie boję się, ale nie chcę, żebyś tak pomyślał.

– Nie myślę tak – Igor wstał. – Idę do wody. Przyłącz się.

Rozebrał się nad samą wodą, wbiegł w fale i niemal od razu zanurkował. Nie wahałam się długo. Naprawdę nie miałam zamiaru uwodzić Igora w tak prymitywny sposób, rzeczywiście zapomniałam kostiumu. Ale wstydzić się, w dodatku człowieka? Za nic!

Woda faktycznie była ciepła, a fale delikatne jak dotyk rąk kochanka. Płynęłam za Igorem, brzeg oddalał się, tracił zarysy, tylko światła latarni wydobywały Artek z nocy. Wypłynęliśmy daleko za boje, pewnie kilometr od brzegu. Dogoniłam Igora i teraz płynęliśmy obok siebie w milczeniu. Niby nie rywalizując, ale jednym tempem.

W końcu on się zatrzymał, popatrzył na mnie i powiedział:

– Wystarczy.

– Zmęczyłeś się? – spytałam z lekkim zdumieniem. Wydawało mi się, że mógłby tak płynąć bez końca, a ja… a ja mogłabym przepłynąć całe Morze Czarne i wyjść na brzegu Turcji.

– Nie. Ale noc jest złudna, Alicjo. To maksymalna odległość, z której zdołam doholować cię do brzegu, jeśli coś się stanie.

Znowu przypomniałam sobie słowa Nataszy o pewności. Patrzyłam na jego twarz i rozumiałam, że on się nie chwali i nie żartuje. Rzeczywiście kontroluje sytuację. I jest gotów mnie uratować.

Śmieszny człowieczku… Dziś rano albo jutro w nocy, gdy zdobędę jeszcze trochę Siły, będę mogła z tobą zrobić, co zechcę. I to nie ty będziesz mnie ratować, „jeśli coś się stanie”, lecz ja ciebie – takiego dużego, silnego, pewnego siebie… Ale teraz jesteś gotowy ochraniać mnie i ratować niczym chłopiec, który idzie obok mamy ciemną ulicą i mówi: „Nie bój się, mamo, jestem z tobą…”

To styl Jasnych, ale mimo wszystko było mi przyjemnie…

Powoli podpłynęłam do Igora. Bardzo blisko. Objęłam go i wyszeptałam:

– Ratuj.

Woda była ciepła, a jego ciało gorące. On też był nagi. Całowaliśmy się, niekiedy nurkując pod wodę, znowu wypływając, wciągając powietrze i znowu szukając swoich warg.

– Chcę na brzeg – wyszeptałam i popłynęliśmy z powrotem, czasem dotykając swoich ciał, czasem zatrzymując się, żeby wymienić jeszcze jeden pocałunek. Na wargach czułam sól i smak jego ust, ciało płonęło, krew tętniła w skroniach. W ten sposób można utonąć… z podniecenia, niecierpliwości, pragnienia bliskości…

Pięć metrów od brzegu, już na płyciźnie, Igor wziął mnie na ręce, zaniósł i położył na ręczniku. Nad głową kołysały się gwiazdy.

– Teraz… – szepnęłam rozchylając nogi. Niczym rozpustna dziewczynka, niczym dziwka… I to ja, wiedźma Dziennego Patrolu, kochanka samego Zawulona!

Teraz nic mnie to nie obchodziło.

Była tylko noc, gwiazdy i Igor…

Pochylił się nade mną, jego prawa dłoń zanurkowała pod moje plecy, zacisnęła się między łopatkami; lewa przesuwała się po piersi. Przez chwilę patrzył mi w oczy, jakby wątpił, wahał się, jakby nie czuł tej palącej żądzy bliskości, którą czułam ja. Wygięłam się ku jego ciału, poczułam biodrami jego podniecenie, poruszyłam się i dopiero wtedy wszedł we mnie.

Jak bardzo go pragnęłam…

Zupełnie nowe doznania. Nie przypominało to seksu z Zawulonem, który zawsze w czasie stosunku przyjmował postać demona. Z nim odczuwałam dziką, bolesną rozkosz i towarzyszące jej uczucie poniżenia – słodkiego, podniecającego, ale poniżenia. Nie przypominało to seksu ze zwykłymi ludźmi – z niedoświadczonymi, acz pełnymi wigoru młodzieńcami, z umięśnionymi buhajami czy doświadczonymi lowelasami. Wszystkiego spróbowałam, wszystko znałam i z każdym mężczyzną potrafiłabym spędzić interesujący wieczór.

Ale to było coś innego.

To było tak, jakbyśmy stali się jednością, jakbym ja odczuwała jego pragnienia, a on moje. Czułam w sobie jego męskość, wiedziałam, że w każdej chwili może skończyć, ale odsuwa tę chwilę; balansowałam na krawędzi rozkoszy, w słodkim upojeniu poza czasem…

Jakby znał mnie od wielu lat i czytał niczym w otwartej księdze… Jego ręce odpowiadały na pragnienia mojego ciała, nim zdążyłam je poczuć; jego dłonie wiedziały, kiedy mają być czułe, a kiedy brutalne; jego usta przesuwały się po mojej twarzy, nie zatrzymując się nawet na chwilę; jego ruchy stawały się coraz silniejsze, a ja pędziłam za nim na wzlatującej w niebo huśtawce i szeptałam coś, szeptałam, nie rozumiejąc słów…

A potem świat zastygł i jęknęłam, wbijające palce w jego ramiona, drapiąc, nie chcąc go wypuścić. Rozkosz była krótka niczym rozbłysk błyskawicy i tak samo oślepiająca. Ale on się nie zatrzymywał i znowu zaczęłam wznosić się na fali rozkoszy, i w tym momencie, gdy jego oczy rozszerzyły się, a ciało napięło, znowu miałam orgazm. Ale tym razem inaczej, rozkosz nie była już tak dojmująca, za to dłuższa, pulsująca w rytm jego nasienia wlewającego się w moje ciało.

Nie mogłam nawet jęczeć. Leżeliśmy obok siebie, ja na ręczniku, Igor na piasku, dotykając się, pieszcząc, jakby nasze ręce żyły własnym życiem i ja przytulałam się policzkiem do jego piersi, czując słony zapach morza i cierpki potu, a jego ciało drgało pod moją ręką. Nawet nie zauważyłam, kiedy zaczęłam go całować, schodząc coraz niżej i niżej, wtulając twarz w jego twarde włosy, pieszcząc ustami, językiem i czując rosnące w nim podniecenie. Igor leżał nieruchomo, tylko jego dłonie dotykały moich ramion i to było właściwe, i tak było trzeba… I gdy on znowu skończył, nie mogąc powstrzymać jęku, poczułam takie szczęście, jakby pieszczono mnie.

Wszystko było tak, jak trzeba.

Wszystko było tak, jak nigdy przedtem.

Żadna, nawet najweselsza orgia nie dała mi tyle przyjemności. Ani sam na sam z mężczyzną, ani z dwoma czy trzema, nie czułam takiego szczęścia, takiego wyzwolenia, takiego… takiego… zaspokojenia? Właśnie zaspokojenia. Nikt inny nie był mi teraz potrzebny.

– Kocham cię – wyszeptałam. – Igorze… Kocham cię…

Mógł odpowiedzieć, że też mnie kocha – i zepsułby wszystko, albo prawie wszystko. Ale on powiedział tylko:

– Wiem.

Gdy wstał i wyjął coś spod rzuconych na stertę ubrań, nie wierzyłam własnym oczom.

Butelka i kieliszek. Kryształowy kieliszek. Jeden.

– Jesteś czarodziejem – powiedziałam.

Igor uśmiechnął się, korek wyskoczył z trzaskiem, a pieniący się szampan pociekł na kieliszek. Napiłam się. Brut, w dodatku zimny.

– Dobry czy zły? – zapytał.

– Zły! – Podałam mu kieliszek. – Ukrywałeś taki skarb!

Igor uśmiechał się i pił wino. Potem w zadumie powiedział:

– Wiesz, ja chyba znowu…

Drgnął, zamilkł i gwałtownie wstał. Zerwałam się – w samą porę, żeby zobaczyć, jak zza plażowego kosza spiesznie wślizguje się w noc jakiś cień.

– Niedobrze się stało – wyszeptał Igor.

– Kto to był? – zapytałam. Świadomość, że ktoś nas obserwował, tym razem nie podniecała. Igor wystarczał mi absolutnie i całkowicie. Nawet łyk szampana był teraz przyjemnym, acz nie obowiązkowym dopełnieniem seksu. Tym bardziej nie potrzebowaliśmy żadnych obserwatorów.

– Nie wiem… chyba któreś z dzieci. – Igor był wyraźnie zmieszany. – Jak niedobrze… jak głupio.

– Nic takiego się nie stało. – Objęłam go. – Maluchy już śpią, a starszym to tylko wyjdzie na zdrowie… to również część wychowania.

Uśmiechnął się, ale był nieswój. Ci ludzie… Przydawać znaczenie takim drobiazgom…

– Pójdziemy do ciebie? – zaproponowałam.

– Chodźmy. – Igor potrząsnął głową i popatrzył na mnie. – Ale weź to pod uwagę, że dzisiaj już nie zaśniesz.

– Właśnie chciałam ostrzec cię przed tym samym.

ROZDZIAŁ 6

Gdy byłam pełnowartościową Inną, mogłam nie spać przez pięć, sześć dni z rzędu. Ale nawet teraz nie czułam się senna. Przeciwnie, w żyłach kipiała energia. Zwykła, ludzka energia.

Do naszego domku wróciłam na godzinę przed pobudką. Zajrzałam do dziewczynek, niektóre już się kręciły. Wszystko w porządku. Nikt nie poleciał, żeby utonąć w morzu, nikogo nie porwali terroryści, nikt nie wpadł na pomysł poszukiwania zastępowej w środku nocy.

Z cielęcym uśmiechem weszłam do swojego pokoju. Rozebrałam się leniwie, stojąc przed lustrem. Z rozkoszą przesunęłam dłońmi po biodrach, wygięłam się niczym najedzona kotka.

Szalona noc. Magiczna noc. Chyba wyczyniałam wszystkie szaleństwa, jakie tylko może wyczyniać kobieta z ukochanym mężczyzną. Nawet to, co kiedyś mi się nie podobało, tej nocy sprawiało drażniącą radość.

Czyżbym się zakochała?

W człowieku? W zwykłym człowieku? Nawet jeśli rozumie mnie jak nikt na świecie?

To niemożliwe!

– Ciemności, niech on będzie Innym – wyszeptałam. – Błagam cię, wielka Ciemności…

Niebezpieczna to gra prosić pierwotną siłę o takie drobiazgi… Chociaż… Nie wierzę, żeby Ciemność mogła usłyszeć zwykłą wiedźmę. O, Zawulon, ten to pewnie umiałby się do niej dowołać…

Zawulon.

Usiadłam na łóżku, ukryłam twarz w dłoniach.

Kilka dni temu nic nie sprawiało mi większej radości niż jego miłość. A teraz?

No dobrze, ale przecież sam kazał mi się bawić. I miał gdzieś banalne ludzkie dogmaty z repertuaru Jasnych. Czym jest dla niego zdrada? Czym jest zazdrość? Na pewno nie miałby nic przeciwko temu, żebym ja i Igor…

Stop! Dokąd mnie to zaprowadzi?

– Alicjo, zwariowałaś… – wyszeptałam.

Czy naprawdę tak niedaleko odeszłam od ludzi? Czy mogłabym – aż strach powiedzieć! – wyjść za mąż za człowieka? Gotować mu obiadki, prać skarpetki, rodzić i niańczyć dzieci?

Jak mówią – za dnia w Patrolu, nocą bez honoru…

Mogłabym.

Pokręciłam głową, wyobrażając sobie reakcję dziewczyn. W samym fakcie małżeństwa nie było nic niezwykłego. Większość wiedźm wyszła za mąż, i to przeważnie za ludzi. Ale…

Co innego oczarować bogatego faceta, jakiegoś ważniaka, w ostateczności deputowanego do Dumy albo wpływowego bandytę. Ale zwykłego młodego chłopaka, studenta bez pieniędzy i wpływów? Będą się sypać takie żarty… I to nie bez podstaw!

A przecież nie dostaję bzika na jego punkcie z powodu seksu!

Co się ze mną dzieje?

Jakby mnie ktoś zaczarował…

Drgnęłam od strasznej myśli. A jeśli Igor jest zwykłym inkubem? Kolegą po fachu… W dodatku z prymitywnych Ciemnych!

Nie. To niemożliwe.

Inkub wyczułby we mnie Inną. Ciemną Inną, chwilowo pozbawioną Siły. I nigdy nie praktykowałby na wiedźmie – wie, jaka za to czeka zapłata. Starłabym go na proszek, gdy tylko wróciłaby mi Siła, gdybym się dowiedziała, że miłość była narzucona…

Miłość? Więc jednak miłość?

– Oj, Alicjo, Alicjo – wyszeptałam. – Aleś ty głupia…

No i dobrze!

Wyjęłam z torby czyste figi i poszłam pod prysznic.

* * *

Aż do wieczora latałam jak poparzona. Wszystko szło nieskładnie, ale to mnie nie martwiło. Nawet trochę posprzeczałam się z kierowniczką obozu, zdobywając dla swoich dziewczynek najlepsze miejsca na festiwal filmów. I zdobyłam je! Chyba przy tym nawet zyskałam w oczach kierowniczki. Potem rozdzielali przywiezione z Nikołajewa ciemne szkła do oglądania jutrzejszego zaćmienia słońca. Każdy zastęp otrzymał pięć szkieł, a mnie udało się zdobyć sześć. Nie przypuszczałam, że komuś przyjdzie do głowy, by je produkować, ale skoro już przyszło…

Potem była plaża i pech chciał, że chłopięce zastępy wysłano na jakąś głupią wycieczkę… Nawet morze mnie nie cieszyło. W pewnym momencie zerknęłam na Nataszkę, pochwyciłam jej smutne spojrzenie i dotarł do mnie cały komizm sytuacji. Nie tylko ja byłam głupia, były nas dwie. Dziewczynka, tęskniąca za swoim chłopcem i dochodząca w swoich fantazjach do pocałunków, i ja, wyrabiająca tej nocy takie rzeczy, jakich próżno by szukać w pornosach sprzedawanych na Gorbuszce [*]. Przeciwieństwa się przyciągają.

– Tęsknisz? – spytałam cichutko. Nataszka na sekundę zjeżyła się, popatrzyła na mnie nieprzyjaźnie i nagle westchnęła szczerze.

– Aha… Pani też tęskni?

Skinęłam głową. Po chwili wahania dziewczynka spytała:

– Była z nim pani do rana?

Nie zaprzeczyłam. Czemu miałabym kłamać, tym bardziej że nikt nas nie słyszał? Spytałam tylko:

– Podglądałaś?

– Bałam się w nocy – powiedziała cichutko. – Obudziłam się… śnił mi się taki koszmar… I poszłam do pani, a pani nie było w pokoju.

– Do rana – przyznałam się. – On mi się bardzo podoba, Nataszko.

– Kochaliście się? – spytała rzeczowo.

Pogroziłam jej palcem.

– Natasza!

Wcale się nie zmieszała. Przeciwnie, zniżyła głos i wyznała, jakby zwierzała się przyjaciółce:

– A mnie z moim nic nie wychodzi. Powiedziałam mu, że jak będzie chciał mnie pocałować, to mu podbiję oko, a on na to: „Akurat mi to całowanie potrzebne!” Dlaczego chłopcy są tacy głupi?

– Pocałuje – obiecałam. A w myślach dodałam: „Już ja się o to postaram”.

No bo co w tym trudnego? Jutro odzyskam swoje zdolności i rudy piegus będzie chodzić za Nataszą krok w krok, wodząc za nią zakochanymi oczami. Dlaczego nie miałabym sprawić przyjemności swojemu dawcy?

– A co ci się śniło?

– Koszmar – odparła krótko dziewczynka. – Nie pamiętam. Ale coś strasznie okropnego!

– O twoim młodszym braciszku?

Nataszka zmarszczyła czoło:

– Nie pamiętam… A skąd pani wie, że mam braciszka?

Uśmiechnęłam się zagadkowo i wyciągnęłam na piasku. Wszystko w porządku. Sen został wypity do czysta.

* * *

Wieczorem nie wytrzymałam.

Zrozumiałam, że już dłużej nie mogę. Odszukałam Galinę i poprosiłam, żeby popilnowała moich dziewczynek przez dwie godziny.

Popatrzyła na mnie dziwnie. Nie z urazą, chociaż wszystko zrozumiała, a przecież miała własne plany wobec Igora. I nie ze złością. Raczej ze smutkiem, jak niesprawiedliwie skarcony pies.

– Oczywiście, Alicjo – powiedziała tylko.

Ech, ci tak zwani dobrzy ludzie… Napluj im w twarz, pokrzyżuj szyki, podepcz butami, a oni wszystko cierpliwie zniosą.

Chociaż z drugiej strony, bardzo to wygodne.

Ruszyłam do domku drugiego zastępu. Po drodze wystraszyłam w krzakach dwóch chłopców, którzy przydymiali kawałki szkieł nad malutkim ogniskiem rozpalonym z jednorazowych plastikowych kubeczków. Zresztą, „wystraszyłam” to za dużo powiedziane. Chłopcy zmarszczyli brwi, spięli się, ale zajęcia nie przerwali.

– Jutro wszystkim dadzą specjalne szkła – powiedziałam pokojowo. – Tymi możecie się najwyżej pokaleczyć.

– Specjalnych jest za mało – odpowiedział rezolutnie jeden. – Sami sobie okopcimy, kubeczki się superowo dymią!

– A brzegi zakleimy plastrami – dodał drugi. – I po krzyku. Uśmiechnęłam się, skinęłam im głową i poszłam dalej. Prawidłowe zachowanie. Niezależne i pewne siebie.

Już podchodząc do letniego domku i słysząc dźwięki gitary, zobaczyłam Makara.

Chłopak stał przy drzewie, niby się nie chowając, ale tak, żeby od strony domku nie było go widać. Stał i patrzył na Igora. Słysząc moje kroki, odwrócił się gwałtownie, drgnął i opuścił wzrok. Wszystko zrozumiałam.

– To nieładnie podglądać, Makarze.

Chłopiec stał, zagryzając wargę. Ciekawe, co miał zamiar zrobić. Spłatać Igorowi głupiego figla? Wyzwać na pojedynek? A może po prostu w bezsilnej złości zaciskał pięści i patrzył na dorosłego mężczyznę, który wczoraj kochał się z kobietą, co mu się spodobała? Głupi chłopczyku… Powinieneś oglądać się za rówieśniczkami, a nie za dorosłymi, urokliwymi wiedźmami o długich nogach.

– Wszystko jeszcze przed tobą, Makarze – powiedziałam półgłosem. – Wszystko będzie – i dziewczyny, i noc na plaży, i…

Podniósł głowę i popatrzył na mnie – drwiąco? Pobłażliwie? „Nie będzie” – mówiły jego oczy. Nie będzie morza, nie będzie nagiej piękności na brzegu. Wszystko będzie inaczej – tanie wino w brudnym pokoju akademika, dziewczyna dostępna dla każdego po drugiej szklance, spocone ciało i przepalony, ochrypły szept: „Gdzie pchasz, młody?”

Cyniczna i doświadczona wiedźma o tym wiedziała. I on też to wiedział – ten przypadkowy gość Arteka, chwilowo przebywający na terytorium miłości i przyjaźni. Nie musieliśmy niczego udawać.

– Wybacz, Makarze – powiedziałam i delikatnie poklepałam go po policzku. – On mi się bardzo podoba. A ty rośnij silny, mądry i wszystko ci się…

Odwrócił się i zaczął biec. Niemal dorosły chłopiec, który nie chce tracić ani minuty ze swojego długiego, słonecznego lata, który nie śpi po nocach i wymyśla sobie inne, szczęśliwsze życie.

Ale co ja mogę zrobić? Dzienny Patrol nie potrzebuje ludzi – sług. Wystarczą wilkołaki, wampiry i inna drobnica. Pewnie, że potem sprawdzę Makara. Mógłby z niego wyjść wspaniały Ciemny. Ale marne szanse, że w chłopcu są zadatki Innego.

I moje dziewczynki to prawdopodobnie jedynie zwykli ludzie.

Równie niewiele jest szans, że zadatki na Innego ma Igor…

Może to i lepiej… Jeśli jest człowiekiem, będziemy mogli być razem. Zawulonowi nie będzie wadził mąż – człowiek. Ale męża – Innego nie zniesie…

W zadumie patrząc pod nogi, podeszłam do domku. Igor siedział na tarasie, strojąc gitarę. Obok niego było dwóch chłopców – strażnik ognia Aloszka i pulchny chłopiec, wyglądający na chorego, którego nie było na ognisku.

Igor patrzył na mnie i uśmiechał się. Chłopcy coś powiedzieli, przywitali się, a my nie powiedzieliśmy nic – wszystko można było przeczytać w spojrzeniu. I wspomnienie tej nocy, i obietnicę następnej… i jeszcze następnej…

Miał też w oczach lekkie zmieszanie i smutek. Jakby coś go bardzo martwiło. Kochany, gdybyś znał mój smutek… Gdybyś wiedział, jak mnie trudno się uśmiechać…

Niech nie będzie w tobie zadatków na Innego, Igorze. Niech koleżanki się ze mnie śmieją. Zniosę to. A o Zawulonie nigdy się nie dowiesz. O Patrolu też nie. Będziesz się tylko dziwił, że tak ci się wiedzie w życiu, że robisz karierę, cieszysz się idealnym zdrowiem – dam ci to wszystko!

Igor przesunął palcami po strunach i popatrzył łagodnie na swoich chłopców. Zaśpiewał:

Boję się trupów i lęk budzi niemowlę

Obmacuję palcami swoją własną głowę

Zlany zimnym potem w środku nocy się budzę

Czy naprawdę jestem taki jak ci wszyscy ludzie?

Ludzie, którzy mieszkają pode mną

Ludzie, którzy mieszkają nade mną

Ludzie, którzy chrapią za ścianą

Ludzie, którzy żyją pod ziemią…

Oddałbym wiele za parę skrzydeł

Oddałbym wiele za trzecie oko

Oddałbym wiele za czternaście palców

Całkiem innym gazem oddycham głęboko!

Słone są ich Izy a śmiech w gardle kłuje

Zawsze wszystkim wszystkiego brakuje

Lubią, gdy ich twarze pojawiają się w gazetach

Potem te gazety lądują w klozetach.

Ludzie, którzy dzieci kochają

Ludzie, którzy ludzi zabijają

Ludzie, którzy cierpią czując ból

Do swego żarcia wciąż dodają sól!

Oddaliby wiele za parę skrzydeł

Oddaliby wiele za trzecie oko

Za rękę z czternastoma palcami

Całkiem innym gazem oddychają głęboko!

Wewnątrz mnie poruszyło się coś zimnego. Wstrętne, smętne, beznadziejne uczucie.

Ta piosenka była nasza. Zbyt nasza… zbyt nasza… Inna.

Czułam emocje siedzących obok chłopców. Teraz byłam już prawie Inną, miałam wrażenie, że jeszcze chwila i będę mogła wezwać Zmrok. To było jak wtedy, gdy się kochaliśmy, upajające kołysanie się na huśtawce, balansowanie na ostrzu brzytwy, oczekiwanie na eksplozję, na przepaść pod nogami… Wokół płynęły strumyczki Siły ciągle zbyt topornej dla mnie, to nie bulion nocnych dziecięcych koszmarów, lecz tęsknota chłopca za rodzicami: chyba choruje na serce, rzadko bawi się z innymi dziećmi, chodzi za Igorem jak mały piesek, prawie tak jak Oleczka za mną.

To nie bulion…

Ale mimo wszystko to prawie to, czego potrzebuję.

Nie mogę dłużej czekać!

Pochyliłam się, wyciągnęłam rękę, dotknęłam ramienia chłopca, wchłaniając jego smutek. Omal nie skręciłam się od napływającej energii, ale świat wokół wypełnił się szarym chłodem, mój cień niczym czarna dziura spoczął na deskach werandy i ja upadłam w niego, upadłam w Zmrok, właśnie w tym momencie, gdy…

…gdy Igor wchłaniał w siebie siłę z przytulonego do niego Aloszy, cienki liliowy strumyczek energii: oczekiwanie na figle i przygody, zachwyty i odkrycia, radości i podniecenie – cały bukiet emocji i uczuć zdrowego, wesołego, zadowolonego z siebie i świata dziecka…

Jasny bukiet.

Jasna Siła.

Ciemnym to, co ciemne.

Jasnym to, co jasne.

Wstałam – do połowy w rzeczywistym świecie, do połowy już w Zmroku – na spotkanie wstającemu Igorowi, na spotkanie swojemu kochankowi i ukochanemu, na spotkanie Magowi Światła Nocnego Patrolu Moskwy.

Na spotkanie wrogowi.

I usłyszałam jego krzyk:

„Nie!!!”

I usłyszałam własny głos:

„Nie trzeba!”

Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, okazała się niesłuszna. Nie, Igor nie pracował przeciwko mnie, wykonując chytre plany Nocnego Patrolu. On był pozbawiony Siły – tak samo jak ja. Regenerował się, odpoczywając w Arteku – podobnie jak ja. Nie widział mojej aury i nie przyszło mu do głowy, że ma przed sobą wiedźmę.

Pokochał. Z zamkniętymi oczami. Tak samo jak ja.

Świat był szary i smętny, zimny świat Zmroku, czyniący nas takimi, jakimi jesteśmy, wyciągający Siłę i jednocześnie pomagający ją odnaleźć. Ani dźwięków, ani kolorów. Zastygłe liście na drzewach, zamarłe figurki chłopców, zawisła w powietrzu gitara – Igor wypuścił ją, wchodząc w Zmrok. Tysiące lodowatych igiełek kłuło skórę, wyciągając ze mnie niedawno odzyskaną energię, ale ja znowu byłam Inną, znów mogłam czerpać Siłę z otaczającego mnie świata. Wyciągnęłam rękę i wyjęłam wszystkie ciemne uczucia, które były w pulchnym chłopcu – już nie czując problemów z wchłanianiem Siły. Już nie zwracając uwagi, co i jak robię. Lekko. Jak zwykle.

To samo robił Igor z Aloszką, może mniej umiejętnie, Jaśni bardzo rzadko bezpośrednio wyciągają Siłę, spętani idiotycznymi ograniczeniami, ale on wypił jego wesołość do dna, a ja poczułam nienaturalną radość z powodu swojego ukochanego, swojego wroga, Jasnego Innego, który znowu odzyskał siłę…

– Alicjo…

– Igorze…

Było mu ciężko. Było mu znacznie trudniej niż mnie. Jaśni przez całe życie gonią za iluzjami, pełni fałszywych nadziei. Nie umieją przyjąć ciosu. Ale on przyjął i wytrzymał. I ja też się trzymałam… trzymałam… trzymałam…

– Jak głupio – wyszeptał. Potrząsnął głową. Dziwny gest w tej szarej mgle, w Zmroku… – Jesteś… jesteś wiedźmą…

Poczułam, jak sięga do mojej świadomości – nie w głąb, jedynie powierzchownie, po prostu chcąc się przekonać… albo w nadziei, że się rozczaruje. Nie sprzeciwiałam się. Też sięgnęłam.

I zaśmiałam się – od nieznośnego bólu.

Południowe Butowo.

Edgar – dający odpór magom Światła.

My zasilamy siłą Edgara, Jasnych wspomagają magowie drugiego rzutu…

Wśród nich jest Igor.

Poznałam jego aurę, przypomniałam sobie profil Siły. Czegoś takiego się nie zapomina.

On też mnie rozpoznał…

Oczywiście, nie znałam jego twarzy, rzecz jasna, nie słyszałam imienia. Skąd patrolująca wiedźma miałaby znać tysiąc pracowników Nocnego Patrolu Moskwy? Wszystkich magów, czarodziejów, odmieńców… W razie potrzeby dostawaliśmy konkretny plan sytuacyjny. Jak w przypadku Antoniego Gorodeckiego, którego obserwowaliśmy na tajne polecenie Zawulona półtora roku temu i przyłapaliśmy na niedozwolonej ingerencji… Inni mimo woli zapadali w pamięć… jak na przykład Tygrysek.

Igora nie znałam.

Mag Światła trzeciej rangi. Pewnie silniejszy ode mnie, choć trudno porównywać siły naturalnego maga i wiedźmy.

Mój ukochany, mój kochanek, mój wróg…

Mój los…

– Za co? – zapytał Igor. – Alicjo… Dlaczego ty… tak?

„Co – za co?” – chciałam krzyknąć. Ale powstrzymałam się, ponieważ wiedziałam, że on nie uwierzy. Nigdy nie uwierzy, że to, co się stało, to tylko przypadek, zbieg okoliczności, głupi i tragiczny, że nie ma tu niczyjej złej woli, że to bezwzględna ironia losu połączyła nas w chwili naszej słabości, gdy nie mogliśmy się rozpoznać, poczuć wroga… W chwili, gdy mogliśmy tylko jedno i pragnęliśmy tylko jednego – kochać.

Co w tym świecie zdarza się „po coś”? Dlaczego jestem Ciemna, dlaczego on jest Jasny? W każdym z nas przemieszane są Ciemność i Światło…

I tylko łańcuszek wydarzeń doprowadza do tego, że stajemy się tym, kim się stajemy…

Igor mógłby być moim kolegą, Ciemnym, przyjacielem…

A ja?… Zapewne mogłabym zostać Jasną. Wtedy uczyłaby mnie nie mądra wiedźma, lecz mądra czarodziejka… I nie odpłacałabym moim wrogom tą samą monetą, lecz nadstawiała drugi policzek… Kierowała na słuszną drogę… I cieszyła się z każdej bzdury… Własne łzy spostrzegłam dopiero wtedy, gdy świat wokół mnie zawirował. Nie wolno płakać w Zmroku, wszyscy to wiedzą. Zmrok czerpie z ciebie Siły tym chętniej, na im więcej emocji sobie pozwalasz.

Stracić siłę w Zmroku oznacza pozostać w nim na zawsze.

Próbowałam wziąć siłę od swojego pulchnego dawcy, ale już go opustoszyłam; sięgnęłam do Aloszki, ale on był absolutnie neutralny, wyżęty przez Igora… Z Igora nie mogłam i nie chciałam ciągnąć energii… A cała reszta była zbyt daleko… A świat wirował… Jak głupio…

Ziemia uderzyła mnie w kolana – nawet zdążyłam pomyśleć, że wybrudzę sobie spódnicę błotem, chociaż żadne błoto rzeczywistego świata nie przechodzi do Zmroku.

W chwilę później Igor cisnął we mnie ładunek energii.

Nie dobijał. Pomagał.

To była obca, Jasna Siła. Ale przefiltrowana przez niego. Oddana mnie.

A Siła to mimo wszystko Siła.

Wstałam, ciężko dysząc, wymęczona jak w nocy, nocy szalonej, nieprawdopodobnej miłości. Igor pomógł mi utrzymać się w Zmroku – ale nie podał mi ręki.

Płakał tak samo jak ja. Było mu tak samo źle.

– Jak mogłaś… – wyszeptał.

– To przypadek! – Zrobiłam krok w jego stronę, wyciągnęłam ręce, jakbym mogła jeszcze mieć jakąś nadzieję. – Igorze, to przypadek!

Odskoczył ode mnie niczym od trędowatej. Lekkim, eleganckim ruchem maga, który przywykł do pracy w Zmroku. Walki w Zmroku. Zabijania w Zmroku.

– Nie ma takich przypadków – powiedział. – Ty… ciemna istoto… ty wiedźmo… ty…

Zamarł, wchłaniając ślady ostatecznej magii.

– Odbierasz dzieciom siłę!

– A czym ty się tu zajmujesz, Jasny? – wypaliłam. Język nie chciał mnie słuchać, nie mogłam, nie potrafiłam tak go nazywać, ale on naprawdę był Jasnym i wyzwisko zabrzmiało jak zwykłe słowo. – Co ty tu robisz, przecież też odbierasz siłę ludzkim dzieciom!

– Światła nie można odebrać – pokręcił głową Igor. – To, co raz wzięte, powraca z nawiązką. Ty zabierasz Ciemność i Ciemność rośnie. Ja biorę Światło i ono przychodzi na nowo.

– Powiedz to Aloszce, któremu zepsułeś cały wieczór! – wykrzyknęłam. – Pociesz go, że radość powróci!

– Będę miał inne zajęcia, wiedźmo! Będę musiał ratować dzieci, które wpędziłaś w Ciemność!

– Ratuj i pocieszaj – powiedziałam obojętnie. Cały świat jakby pokrył się skorupką lodu. – To twoja praca… kochanie!

Co ja robię?

W ten sposób tylko go upewnię, że z góry o wszystkim wiedziałam, że Dzienny Patrol zaplanował sprytną operację, że okrutnie z niego zakpiono, że wszystko, co było między nami, to tylko gra…

– Wiedźma – powiedział z pogardą Igor. – Wyniesiesz się stąd. Rozumiesz?

„Z przyjemnością!” – omal nie krzyknęłam. Co mi teraz po tym lecie, tym morzu, tej obfitości Siły? Zregeneruję się spokojnie w Moskwie, to, co najważniejsze, już zostało zrobione.

– Możesz się sam wynieść – powiedziałam. – Mam pozwolenie na odpoczynek i wykorzystywanie ludzkich sił. Zapytaj swoich… A czy ty masz pozwolenie… najdroższy?

Co ty wyprawiasz, głupi? Co robisz, ukochany mój? Co ja robię…

Co ja robię? Jestem Ciemną. Jestem wiedźmą. Stoję ponad ludzką moralnością i nie mam zamiaru grać w koci – łapci z prymitywnymi organizmami o nazwie „ludzie”. Przyjechałam tu wypoczywać i wypoczywam! Ale co ty, co ty robisz? Jeśli naprawdę mnie kochasz? A przecież kochasz, wiem o tym! Nawet teraz to widzę i ty mógłbyś zobaczyć… Gdybyś zechciał…

Bo miłość stoi ponad Ciemnością i Światłem.

Bo miłość to nie seks, nie wspólna religia, nie wspólne „prowadzenie gospodarstwa domowego i wychowywanie dzieci”.

Miłość to również Siła.

Światło i Ciemność, ludzie i Inni, moralność i prawo, dziesięć przykazań i Wielki Traktat nie mają z nią nic wspólnego.

Ja też cię kocham, ty Jasny draniu, dobroduszny tępaku, pewny kretynie! Mimo wszystko cię kocham! Mimo że trzy dni temu staliśmy przeciwko sobie i marzyliśmy tylko o jednym – żeby się nawzajem zniszczyć. Kocham cię. Choć między nami jest przepaść, której nikt nigdy nie pokona.

Zrozum, że cię kocham!

I wszystkie moje słowa to tylko maska, to też łzy, tylko ty ich nie widzisz, nie chcesz zobaczyć…

Podejdź do mnie, wszystko jedno gdzie, w Zmroku, gdzie nikt nas nie zobaczy, albo na tej werandzie, na oczach zdumionych dzieci, obejmij mnie i rozpłaczemy się oboje, i słowa nie będą potrzebne, a ja wyniosę się stąd do diabla, do Zawulona i Moskwy, pod skrzydła zadowolonej Lemieszowej… Chcesz, to odejdę z Dziennego Patrolu? Chcesz? Nie przestanę być Ciemną, to nie w mojej mocy, nie chcę tego, ale usunę się z odwiecznej wojny Ciemności i Światła, będę po prostu żyć, nie będę nic brać z człowieczków, a jeśli mimo to nie zechcesz być ze mną – bo nawet o to nie proszę – zostaw mi tylko pamięć o naszej miłości!

Po prostu podejdź.

Nie odpowiadaj na moje słowa!

Jestem Ciemną.

Nie umiem być inna.

Kocham tylko siebie!

Ale teraz ty jesteś częścią mnie. Dużą częścią. Najważniejszą częścią. I jeśli będzie trzeba – zabiję część siebie, a to znaczy, że zabiję całą siebie.

Ale nie rób tego!

Jesteś Jasny!

Składacie swoje życie na ołtarzu, strzeżecie ludzi i bronicie siebie… Spróbuj popatrzeć w ten sposób na mnie, chociaż jestem wiedźmą, chociaż jestem wrogiem! Przecież czasem potraficie zrozumieć. Tak jak zrozumiał Antoni Gorodecki, zabierając potworną Siłę tylko po to, by jej nie użyć. Ale Antoniego mogę jedynie podziwiać jak prawdziwego wroga, a ciebie kocham, kocham, kocham! Zrozum to, podejdź do mnie, bydlaku ty mój ukochany, gnido ty moja, wrogu mój jedyny, kretynie mój piękny!

– Głupi! – krzyknęłam.

I twarz Igora wykrzywiła tak potworna męka, że zrozumiałam – to już koniec.

Światło i Ciemność.

Dobro i zło.

To tylko słowa.

Mówimy różnymi językami i nie zrozumiemy się – nawet jeśli chcemy powiedzieć to samo.

– Odejdź albo cię zniszczę.

Wypowiedział te słowa i wyszedł ze Zmroku. Jego ciało utraciło zarysy, rozmyło się, żeby od razu pojawić się w ludzkim świecie obok chłopców. A ja pobiegłam za nim, wyskakując ze swojego cienia – gdybyż można było wyjść z samej siebie, ze swojej istoty, ze swojego losu!

Nawet zdążyłam zobaczyć, jak pojawiający się w ludzkiej rzeczywistości Igor chwyta gitarę, która już niemal dotknęła podłogi, jak narzuca na swoją wykrzywioną bólem twarz parandżę – nie wiem, jak nazywają ją Jaśni – i jak wyprowadza chłopców z transu. Okazuje się, że wchodząc w Zmrok, pogrążył ich w otępienie. Żeby się nie przestraszyli zastępowych, którzy nagle zniknęli.

Jak to było, Nataszo?

Pewność?

Pewność.

– Czas na ciebie, Alicjo – powiedział Igor martwym głosem. – Chłopcy, co się mówi?

Tylko ja widziałam jego prawdziwą twarz. Tylko rozpacz i nic prócz rozpaczy…

– Do widzenia – powiedział gruby chłopczyk.

– Cześć – rzucił Aloszka.

Nogi się pode mną uginały. Oderwałam się od poręczy werandy, o którą się opierałam… Zrobiłam krok.

– Żegnaj – powiedział Igor.

* * *

Ciemno.

To dobrze, że jest ciemno.

Nie muszę tracić sił na parandżę. Nie muszę udawać wesołości. Muszę tylko kontrolować swój głos. Słabe światełko w oknie to drobiazg.

– …I wtedy podzielili się na Jasnych i Ciemnych – mówiłam. – Jaśni uważali, że trzeba oddać swoje życie na rozszarpanie innym. Że najważniejsze jest dawanie, nawet jeśli biorący na to nie zasługuje. A Ciemni twierdzili, że trzeba po prostu żyć. Że każdy zasługuje tylko na to, co sam zdobył w życiu, i na nic więcej.

Moje głupie dziewczynki milczały… Ludzkie dzieci, wśród których nie było ani jednej Innej. Ani Ciemnej, ani Jasnej. Ani czarownicy, ani wiedźmy, ani nawet wampira…

– Dobranoc, dziewczynki – powiedziałam. – Życzę wam dobrych snów, a jeszcze lepiej – żadnych snów.

– Dobranoc, Alicjo…

Ile głosów. Aż dziwne. To przecież nie bajka, to przypowieść, którą zna każdy Inny, Ciemny i Jasny. A jednak nie spały. Słuchały. Byłam już w drzwiach, gdy głosik Nataszy zapytał:

– Czy zaćmienie jest straszne?

– Nie – powiedziałam. – Wcale nie. Tylko trochę smutne. W swoim pokoju po raz kolejny wybrałam numer Zawulona. Abonent czasowo niedostępny…

Gdzie możesz być, Zawulonie, jeśli twój słynny „Irydium” nie działa? Gdzie jesteś? Gdzie?

Nie kocham cię, Zawulonie. I pewnie nigdy cię nie kochałam. Chyba dopiero teraz zrozumiałam, co znaczy miłość. Ale przecież ty mnie kochasz! Przecież byliśmy tak blisko, było nam tak dobrze, podarowałeś mi cały świat… i łyżwy na dodatek… Odbierz telefon! Jesteś moim naczelnikiem, moim nauczycielem, moim kochankiem, powiedz, co mam teraz robić? Gdy zostałam sam na sam ze swoim wrogiem? Ze swoim ukochanym? Uciekać? Walczyć? Umrzeć? Co mam zrobić? Zawulon!

Weszłam w Zmrok.

Cienie dziecięcych snów kołysały się wokół mnie. Uczta… Strumienie energii. Jasnej i Ciemnej. Lęki i smutki, tęsknoty i urazy. Teraz widzę cały „Lazurowy” na wylot. We śnie obraża się chłopiec Dimka, bo koledzy nie zawołali go na lemoniadę. Malej wiercipięcie o przezwisku „Energizer” ktoś zwędził nadmuchiwane koło i teraz ona cicho chlipie w poduszkę. Mój wierny energetyczny dawca, Nataszka, zgubiła w ciemnych zakamarkach snu małego brata i teraz biega, szuka, płacze…

Nie chcę zbierać siły, nie chcę szykować się do walki. Nic nie chcę.

– Zawulonie! – krzyknęłam w kołyszącą się mgłę. – Wzywam cię! Zawulonie…

Bez odpowiedzi. Łatwiej było cioteczce Polly dowołać się Tomka Sawyera, wyjadającego konfitury, niż mnie dowołać się Zawulona.

– Zawulonie… – powtórzyłam.

Nie tak wyobrażałam sobie tę noc… Nie tak.

Igor, Igor…

Co teraz robisz? Zbierasz Siłę? Prosisz o radę mądrego Hesera? A może siedzisz, wpatrując się w lustro… jak ja…

Lustereczko, lustereczko… Może powinnam sobie powróżyć?

Nie jestem zbyt mocna we wróżbach, ale czasem udawało mi się zobaczyć przyszłość…

Nie.

Nie chcę.

I tak wiem, że nic dobrego tam nie zobaczę.

* * *

Przyszliśmy na plażę, gdy zaćmienie już się zaczęło. Moje dziewczynki piszczały, wyrywając sobie nawzajem szkiełka. Nie rozumiały, dlaczego nie biorę udziału w tych przepychankach. Oj, dziewczynki, dziewczynki… Co mi tam oślepiające światło słońca? Mogę patrzeć na niknącą tarczę gołym okiem.

Chłopcy z czwartego zastępu skakali wokół Igora, ponaglając go. Nie rozumieli, dlaczego ukochany zastępowy wcale się nie spieszy. Nie wiedzieli, dlaczego prowadzi ich na plażę tak długą i okrężną drogą.

Ja wiedziałam.

Widziałam przez Zmrok rozbłyski odbieranej Siły.

Co ty robisz, Igorze… Ukochany mój…

Jeden krok i gaśnie uśmiech na kolejnej twarzy. Dziesięcioletni łobuziak przestał się cieszyć z pogodzenia z przyjacielem. Jedenastoletnia wiercipięta zapomniała o znalezionej na brzegu czarnej muszelce. Poważny, piętnastoletni mężczyzna już nie myślał o obiecanym wieczornym spotkaniu.

Igor szedł przez Artek jak niegdyś Antoni Gorodecki przez Moskwę.

A ja, jego odwieczna przeciwniczka, chciałam zawołać: – co ty robisz?

Antoni ograł Zawulona nie dlatego, że zebrał najwięcej Siły. Zawulon i tak był silniejszy.

Antoni umiał ją właściwie użyć…

Czy ty zdołasz?

Nie chcę twojego zwycięstwa. Kocham tylko siebie. Ale co mam zrobić, jeśli stałeś się większą częścią mnie? I przebiłeś moje życie jak uderzenie gromu?

Igor zbierał wszystko. Każdą kroplę energii Światła, jaka była wokół. Łamał wszystkie prawa i porozumienia, stawiał wszystko na jedną kartę – przede wszystkim swoje życie. Nie tylko dlatego, że pragnął ochronić ludzkie dzieci przed złą wiedźmą.

On też nie chciał żyć. Ale w przeciwieństwie do mnie, gotów był żyć dla innych. Skoro tak…

Na końcu wziął siłę od Makara.

Od dawna czułam na sobie spojrzenie tego dzieciaka. Spojrzenie chłopca, który pokochał dorosłą kobietę – spojrzenie pełne pożegnalnego smutku.

To nie ten smutek, który możemy wykorzystać my, Ciemni. To Jasny smutek.

Igor wypił go do dna.

Przekroczył wszystkie granice. A ja nie mogłam odpowiedzieć mu tym samym, mnie powstrzymywała obietnica dana Zawulonowi, mnie hamował dawny postępek.

I szalona nadzieja, że on postąpi słusznie. Ze mój wróg zwycięży, a to znaczy, że ja też nie przegram.

Na niebie powoli umierała tarcza słońca. Dzieciom już znudziło się patrzenie przez szkiełka, pluskały się teraz w morzu w dziwnym widmowym świetle, który dwojgu Innym przypominał Zmrok.

Odwróciłam się do Igora i pochwyciłam jego spojrzenie.

– Odejdź – szepnęły bezdźwięcznie jego wargi. – Odejdź albo cię zabiję.

– Zabij – odparłam bezgłośnie. Jestem Ciemną.

Nie odejdę.

Co chcesz zrobić, mój wrogu? Zaatakować? Mimo że mam prawo tu przebywać? Wciągnąć do sprawy jałtański wydział Nocnego Patrolu? I tak się już pewnie z nimi konsultowałeś… I wiesz, że nie ma mnie o co oskarżyć.

Igor zrobił krok do przodu.

– Wyzywam cię Światłem i Ciemnością… – wyszeptały jego wargi.

Zadrżałam.

Tego się nie spodziewałam.

– Poza Światłem i Ciemnością, ty i ja, jeden na jednego. Do końca.

Wyzywał mnie na pojedynek.

Stary zwyczaj, zrodzony wraz z Wielkim Patrolem. Niemal nie wykorzystywany. Dlatego, że zwycięzca odpowiada przed Inkwizycją. Dlatego, że pojedynek jest wtedy, gdy nie ma prawnych podstaw do walki, gdy Patrole nie mogą się wtrącić, gdy do głosu dochodzą emocje.

– Niech Światło będzie moim świadkiem.

Nie sądzę, by ktoś prócz nas dostrzegł płatek białego ognia, który na moment zapłonął na dłoni Igora. Igor drgnął. Wyższe Siły rzadko odpowiadają na wezwanie zwykłych patrolujących…

– Igorze… Ja cię kocham…

Jego twarz drgnęła jak od uderzenia. Nie wierzył mi. Nie mógł uwierzyć.

– Przyjmujesz moje wyzwanie, wiedźmo?

Owszem, mogę odmówić. Wrócić do Moskwy, poniżona i pozbawiona czci, z piętnem tej, która uchyliła się przed pojedynkiem. I każdy zawszony wilkołak będzie spluwał na mój widok.

Mogę też spróbować zabić Igora. Zebrać tyle Siły, by dać odpór.

– Niech Ciemność będzie moim świadkiem – powiedziałam, wyciągając rękę. I wiązka Ciemności drgnęła na mojej dłoni.

– Wybieraj – powiedział Igor.

Pokręciłam głową. Nie będę wybierać miejsca, czasu ani rodzaju pojedynku.

Zrozum mnie wreszcie, zrozum!

– Więc ja wybiorę. Teraz. W morzu. Prasa.

Jego oczy pociemniały. Zaćmienie jest wtedy, gdy coś zasłania światło.

* * *

Morze było nienaturalnie cieple. Może dlatego, że powietrze stało się chłodne, wieczorne? Ze słońca został tylko wąski sierp w górnej części tarczy, teraz nawet człowiek mógł patrzeć na nie gołym okiem.

Płynęłam w ciepłej wodzie, nie oglądając się na brzeg, na którym nikt nie zauważył, jak para zastępowych weszła do morza; nie zwracając uwagi na meduzy, które pospiesznie schodziły nam z drogi.

Przypomniałam sobie, jak pierwszy raz weszłam do morza. Mała dziewczynka, jeszcze nieświadoma tego, że nie należy do rodu ludzkiego, że jest jej sądzone zostać Inną. Mieszkaliśmy z tatą w Ałuszcie i on uczył mnie pływać… Pamiętam ten zachwyt, gdy woda po raz pierwszy była mi posłuszna…

I jeszcze pamiętam, że na morzu były fale. Bardzo duże. A może wtedy wszystkie fale wydawały się duże? Tata mnie trzyma, śmiesznie podskakuje na falach, oblewa nas piana, jest tak dobrze, tak wesoło… Krzyczę, że mogę przepłynąć całe morze, a tata odpowiada: „Oczywiście, że możesz”…

Będzie ci bardzo ciężko, tato.

Mamie też nie będzie łatwo.

Brzeg został daleko w tyle, brzeg pełen zachwyconych dzieci i zadowolonych dorosłych, prawdziwie radosny i szczęśliwy brzeg.

Nawet nie od razu poczułam prasę. Po prostu nagle trudniej mi było płynąć. Po prostu przestałam utrzymywać się na wodzie. Po prostu coś spoczęło na moich ramionach.

Zwykłe zaklęcie. Żadnych eleganckich chwytów. Siła przeciwko Sile.

Tato, ja naprawdę wierzyłam, że mogę przepłynąć morze…

Rozpostarłam nad sobą osłonę, zrzucając z ramion niewidoczny ciężar. I wyszeptałam, znowu, który to już raz…

– Zawulonie, wzywam cię…

Siły, które zdążyłam zebrać, szybko nikły. Igor atakował bezlitośnie, niszcząc moją ochronę.

„Tak, Alicjo”.

Jednak odpowiedział! Odezwał się! W samą porę, jak zwykle!

– Zawulonie, nieszczęście! „Wiedziałem o tym. Bardzo mi przykro”.

Nie od razu zrozumiałam, co znaczy to zimne „wiedziałem”. Ten bezosobowy ton i brak wrażenia Siły… Zawsze dzielił się ze mną Siłą, nawet gdy nie była mi potrzebna…

– Zawulonie, czyja umrę? „Przykro mi”.

Moja osłona topniała, a do mnie ciągle nie docierało, co się dzieje.

Przecież może ingerować! Nawet na odległość! Minimum jego Siły wystarczy, żebym wytrzymała nacisk, doprowadziła pojedynek do remisu.

– Zawulonie, mówiłeś, że Miłość to wielka Siła!

„Czyż nie przekonałaś się o tym sama? Żegnaj, maleńka”. Dopiero teraz wszystko zrozumiałam.

Moje siły stopniały. Niewidoczna prasa spadła na mnie znowu, wciskając w ciepłą, mroczną głębię.

– Igor! – krzyknęłam, ale fala stłumiła mój głos.

Igor płynął pięćdziesiąt metrów ode mnie. Nawet nie patrzył w moją stronę. Płakał. W morzu nie ma miejsca na łzy.

A mnie wciągało, wciągało, wciągało w ciemną otchłań.

Jak to tak… jak to tak…

Próbowałam czerpać Siłę z brzegu. Ale tam prawie nie było Ciemności, którą mogłabym wziąć. Radosny zachwyt, radosne krzyki – to nie dla mnie.

Jedynie sto metrów za mną i Igorem był Makar, daremnie próbujący położyć się na falach i rozmasować nogę, którą chwycił skurcz. Pechowo zakochany chłopiec, który jakimś cudem zauważył, że weszliśmy do wody, i próbował płynąć za nami. Dumny chłopiec o śmiesznym imieniu Makar, już rozumiejący, że nie zdoła wrócić do plaży.

Miłość to wielka Siła. Chłopcy, jacy wy się robicie głupi, gdy się zakochacie…

Szamoczący się w panice Makar… Mogę wziąć jego strach i przedłużyć swoją agonię o kilka minut…

Płynący z przodu Igor, który nie widzi, nie słyszy, nie czuje nic wokół siebie i myśli tylko o tym, że zabiłam jego miłość. Głupi mag Światła, który nie wie, że w pojedynkach nie ma zwycięzców, zwłaszcza gdy pojedynek został starannie przygotowany przez Zawulona…

– Igor… – wyszeptałam nurkując i czując, jak dławi, dławi, dławi mnie ciemne niebo, spycha ku ciemnemu, ciemnemu, ciemnemu dnu.

Wybacz mi, tato… Nie zdołam przepłynąć tego morza…

CZĘŚĆ DRUGA. OBCY DLA INNYCH

PROLOG

Z przodu widać już było światła dworca, ale obrzeża posępnego, zapuszczonego parku nieopodal fabryki „Zorza” nadal zalewała gęsta, zimowa ciemność. Pod nogami chrzęścił zmarznięty śnieg, który do południa pewnie znowu stopnieje. Odległe gwizdy lokomotyw, niezrozumiałe informacje podawane przez głośnik i chrzęst pod nogami – to wszystko, co mógłby usłyszeć spóźniony spacerowicz, gdyby przypadkiem zapuścił się o tej porze do parku.

Ale od dawna nikt nie przychodził tu nocą, wieczorem też zresztą nie. Nawet właściciele ogromnych i zębatych milusińskich.

Psy nie mogły ochronić przed tym, co pojawiało się nocą wśród dębów, które wyrosły tu w ciągu ostatniego czterdziestolecia.

Samotny przechodzień z torbą na ramieniu wyraźnie spieszył się na pociąg, pewnie dlatego postanowił ściąć róg i przejść przez park, po żwirowanej ścieżce. Gwiazdy spoglądały na śmiałka ze zdumieniem. Przez wygięcia nagich gałęzi przeświecała żółta jak kałuża likieru „Adwokat” tarcza księżyca. Wymyślne zarysy księżycowych mórz wydawały się cieniami ludzkich strachów.

Błysk pary oczu przechodzień zauważył, gdy do wyjścia z parku zostało jakieś trzydzieści metrów. Spoglądano na niego zza krzaków ciągnących się wzdłuż drogi – o tej porze roku krzaki wyglądały jak szkielety. W zaroślach czaiło się coś ciemnego, może nawet nie coś, tylko ktoś – ta wiązka mroku była żywa. A przynajmniej ruchoma.

Głuchy warkot, nie ryk, lecz cichy, dobiegający z głębi trzewi pomruk był jedynym odgłosem towarzyszącym błyskawicznemu atakowi. W świetle księżyca rozbłysły zęby – cały komplet.

Księżyc już przygotował się do widoku nowej krwi. Do przyjęcia nowej ofiary.

Ale atakujący nieoczekiwanie zamarł na chwilę, jakby natknął się na niewidoczną przegrodę, a potem upadł na ścieżkę ze śmiesznym piskiem.

Przechodzień zatrzymał się na chwilę.

– Co robisz, głupku? – syknął do napastnika. – Mam wezwać Nocny Patrol?

Wiązka ciemności pod nogami mężczyzny warknęła z urazą.

– Masz szczęście, że się spieszę… – Przechodzień poprawił torbę na ramieniu. – A tośmy czasów dożyli, Inni napadają na Innych… – Szybko pokonał ostatnie metry parku i nie odwracając się, pospieszył do dworca.

Napastnik odczołgał się ze ścieżki pod drzewa i dopiero wtedy dokonał transformacji, przemieniając się w nagiego, dwudziestoletniego chłopaka, wysokiego i barczystego. Szreń z oburzeniem zaskrzypiała pod bosymi nogami. Chłopak chyba nie czul zimna.

– Cholera! – wytchnął szeptem i dopiero potem się skulił. – Co za licho?

Był głodny i zły, ale dziwna, niedoszła ofiara sprawiła, że stracił ochotę na dalsze polowanie. Przestraszył się, choć jeszcze kilka minut temu był przekonany, że bać należy się właśnie jego – wilkołaka, który wyruszył na łowy. Na upajające, odurzające łowy na człowieka. Polowanie bez licencji sprawiało, że uczucie ryzyka i własnej odwagi stawały się jeszcze ostrzejsze.

Dwie rzeczy ostatecznie ostudziły łowcę. Po pierwsze, słowa o Nocnym Patrolu – wilkołak nie miał licencji. Po drugie, fakt, że nie zdołał rozpoznać w niedoszłej ofierze Innego, takiego samego jak on.

Jeszcze niedawno sam wilkołak i każdy z jego znajomków Innych stwierdziłby, że to niemożliwe.

W postaci nagiego młodego człowieka wilkołak pomknął przez zarośla do miejsca, w którym zostawił ubranie. Teraz przez wiele dni, zamiast włóczyć się po nocnym parku w poszukiwaniu ofiary, będzie się musiał ukrywać, siedzieć w zamknięciu i czekać na sankcje Nocnego Patrolu. A może również swoich.

Jedyna nadzieja, że samotny wędrowiec, który nie boi się w nocy przejść przez park, ten dziwny Inny albo ktoś udający Innego, rzeczywiście spieszył się na pociąg. Że zdąży i wyjedzie z miasta. A to znaczy, że nie powiadomi Nocnego Patrolu.

Inni też potrafią mieć nadzieję.

ROZDZIAŁ 1

Dopiero słuchając miarowego stukotu kół, wreszcie się uspokoiłem. Chociaż z drugiej strony, spróbuj tu się uspokoić… Zdolności logicznego myślenia w każdym razie nie odzyskałem.

Gdy istota z parku skoczyła na mnie, łamiąc krzaki, nie balem się – sam nie wiem, dlaczego. Tak samo jak nie mam pojęcia, skąd wziąłem odpowiednie słowa. Za to później, na placu przed dworcem, na którym parkowały nocujące mikrobusy, niejednego Przypadkowego przechodnia mógłby zastanowić mój chwiejny krok. Niełatwo stąpać twardo i pewnie, gdy nogi się pod człowiekiem uginają…

Co to za jakieś głupoty… Nocny Patrol… Co chciałem przez to powiedzieć? A ten zębaty od razu zaskowyczał i odczołgał się w krzaki.

Napiłem się piwa i po raz kolejny spróbowałem odtworzyć bieg wydarzeń.

A więc, wyszedłem z domu…

Stop.

Zdezorientowany, postawiłem butelkę na stoliczku. Pewnie miałem minę idioty, ale nie było żadnych obserwatorów, w przedziale jechałem sam.

Stop.

Nagle uświadomiłem sobie, że nie pamiętam własnego domu.

W ogóle nic nie pamiętam z minionego życia. Wspomnienia zaczynały się tam, w zimowym parku, na kilka sekund przed atakiem. Wszystko, co wydarzyło się wcześniej, było okryte mrokiem – szarą zasłoną, grząską i lepką, niemal nieprzeniknioną. Szary kłębiący się zmrok.

Nic nie pamiętam.

Stropiony i przestraszony, rozejrzałem się po przedziale. Nic nadzwyczajnego. Stoliczek, cztery kuszetki, brązowy plastik, czerwona derma. Za oknem pełzną rzadkie światełka. Na sąsiedniej kuszetce leży moja torba…

Torba!

Uświadomiłem sobie, że nie wiem, co mam we własnej torbie. Pewnie jakieś rzeczy. A na podstawie rzeczy można wiele zrozumieć. Albo sobie przypomnieć. Na przykład, po co jadę do Moskwy. Byłem przekonany, że zawartość torby pomoże obudzić pamięć. Chyba gdzieś o tym czytałem, albo od kogoś słyszałem.

Wsunąłem rękę pod sweter – w lewej kieszeni na piersi powinienem mieć paszport. Zacznijmy od prostych pytań – jak się nazywam. Może potem przypomnę sobie resztę.

Z mieszanymi uczuciami zerknąłem na pożółkłą stroniczke, ozdobioną wymyślnymi zawijasami. Na zdjęcie. Na twarz, którą od zawsze – może od trzydziestu lat, a może od tej chwili – przywykłem utożsamiać z jednym i niepowtarzalnym „ja”.

Twarz była znajoma do najmniejszej zmarszczki. Od blizny na policzku do wczesnej siwizny na włosach. Ale do licha z twarzą – Teraz interesowało mnie co innego.

Imię.

„Witalij Siergiejewicz Rogoża, urodzony 28 sierpnia 1965 roku”.

„Miejsce urodzenia – Nikołajew”.

Odwróciłem stronę i przeczytałem to samo po ukraińsku, jednocześnie upewniając się, że jestem płci męskiej, a paszport został wydany przez organizację o wyjątkowo długiej abrewiaturze – RO NGU UMWD Ukrainy. Rubryka „Stan cywilny” była dziewiczo czysta. Westchnąłem – trochę z ulgą, a trochę z rozczarowaniem.

Dalej było odwieczne brzemię i przekleństwo każdego mieszkańca byłego ZSRR: „Adres zameldowania”. „Miasto Nikołajew, ulica Czajkowskiego 28 m. 28”.

No proszę, znowu dwadzieścia osiem, i to dwukrotnie.

Adres uruchomił ciąg skojarzeń. Przypomniałem sobie, że dom stoi na rogu Czajkowskiego i Młodogwardyjskiej i że obok niego znajduje się szkoła numer dwadzieścia osiem (znowu ta liczba!). Przypomniałem sobie wszystko jasno i wyraźnie, aż do nadpalonej topoli pod własnym oknem – ofiary eksperymentów chemicznych mieszkającego piętro wyżej chłopaczka. Ciągle wylewał przez okno jakieś świństwa na to nieszczęsne drzewo! Przypomniałem też sobie, jak piliśmy pięć lat temu w sąsiednim domu u Docenta, jak lekkomyślnie posłałem do diabła sąsiadkę z dołu, która skarżyła się, że jest za głośno, a potem okazało się, że to Ormianka, żona jakiegoś miejscowego bonzy. Nazlatywało się tych Ormian do diabła i trochę, obili nam mordy, a ja wydostałem się z odległego pokoju przez lufcik, bo okno nie chciało się otworzyć, i zjechałem po rynnie. Widząc, że jeden z nieszczęsnych pijaków ulotnił się z zablokowanego mieszkania, Ormianie trochę ochłonęli i ostatecznie udało nam się z nimi dogadać. Przypomniałem sobie też gorzkie zdumienie, gdy wolałem na pomoc miejscowych kumpli, z którymi nie raz piliśmy piwo w pobliskich budkach, a żaden z nich ze mną nie poszedł.

Oderwałem się od nieoczekiwanie barwnych wspomnień.

Więc jednak miałem jakąś przeszłość? A może to tylko nagie wspomnienia, nie niosące żadnej treści?

Zobaczymy.

Z paszportu zaczerpnąłem jeszcze jedną, absolutnie zbędną informację, że wykorzystałem prawo do bezpłatnego przejęcia prawa własności mieszkania o powierzchni (metrażu nie wpisano) przy normie 24,3 metry.

To wszystko.

W zadumie schowałem dokument na powrót do kieszeni i bacznie przyjrzałem się torbie. Jakie wspomnienia przywołasz ty, moja czarno – zielona towarzyszko z zamorskim napisem FUJI na wypukłym boku?

Może pomożesz mi sobie coś przypomnieć…

Cicho zaśpiewał suwak. Odchyliłem klapę i zajrzałem do środka.

Na wierzchu, w plastikowej torebce była szczoteczka do zębów, tubka pasty blend – a – med, kilka tanich jednorazowych maszynek do golenia i czarna buteleczka wody kolońskiej. Dobra. Na półkę.

W następnej torebce znalazłem ciepły wełniany sweter, zrobiony na drutach. Na bok.

Przez kilka minut grzebałem wśród torebek – bielizna, podkoszulki, skarpetki, flanelowa koszula w kratę…

Aha, wreszcie coś ciekawego.

Komórka. Niewielki telefonik z wysuwaną antenką w skórzanym pokrowcu. Pamięć zareagowała natychmiast: „Po przyjeździe do Moskwy kupić kartę…”

Ładowarka.

I wreszcie, na samym dole, leżała jeszcze jedna torebka.

Zajrzałem do środka i osłupiałem. W zwykłej foliowej reklamówce z na wpół startym i niemal nierozpoznawalnym rysunkiem leżały w dwóch warstwach paczki pieniędzy. Amerykańskie dolary. Dziesięć paczek. Setkami. Sto tysięcy dolców.

Ręka sama sięgnęła do drzwi i przekręciła zamek.

Matko kochana, skąd ja mam tyle forsy? I jak przewiozę taką górę szmalu przez granicę? Zresztą, co za problem, celnikom można wcisnąć po setce w zęby, niech się udławią.

To znalezisko przywołało jedynie myśl o drożyźnie moskiewskich hoteli.

Ciągle oszołomiony włożyłem rzeczy do torby, zasunąłem zamek i rzuciłem ją na dolną kuszetkę. Trochę się ucieszyłem, że obok otwartej butelki piwa, stoi jeszcze jedna, nie napoczęta.

Czułem, że muszę te nieoczekiwane wiadomości zalać środkiem uspokajającym.

Nie wiedzieć czemu „środek uspokajający” podziałał jak nasenny. Myślałem, że będę długo leżał, wsłuchując się w stukot kół, mrużąc oczy przed nieoczekiwanie napływającym światłem i oddając się dręczącym rozmyślaniom.

Nic podobnego. Nie dopiwszy drugiej butelki piwa, zwaliłem się w ubraniu na pościel i wyłączyłem się.

Może zbyt blisko podszedłem do tego czegoś, co zamknięto w moich wspomnieniach?

Nie wiem.

Obudziłem się, gdy w okno zaglądało chłodne zimowe słońce. Pociąg stał. Z korytarza dobiegały znudzone oficjalne głosy: „Dzień dobry, rosyjska służba celna. Broń, narkotyki, waluta?…” Odpowiedzi były nie mniej znudzone i przeważnie niezrozumiałe.

Potem zastukano do drzwi. Wyciągnąłem rękę i otworzyłem.

Celnik okazał się dorodnym mężczyzną o czerwonej twarzy. Tłuszcz zaczynał zalewać mu oczy. Zwracając się do mnie zrezygnował z rutyny i zapytał po prostu:

– Co wieziemy? Proszę pokazać torbę.

I rozejrzał się po przedziale. Wszedł na drabinkę, zajrzał na miejsce na bagaż pod sufitem i dopiero potem skoncentrował spojrzenie na torbie spoczywającej samotnie na środku dolnej kuszetki.

Opuściłem półkę i usiadłem. Nadal bez słowa.

– Proszę otworzyć torbę – zażądał celnik.

„Ale ma nosa!” – pomyślałem ponuro i posłusznie odsunąłem suwak.

Plastikowe torebki po kolei wędrowały na kuszetkę. Gdy przyszła kolej na tę z pieniędzmi, celnik ożywił się i odruchowo zamknął drzwi do przedziału.

– Tak, tak, tak…

Przygotowałem się do wysłuchania obłudnego zdania o prawach i do odczytania akapitu z regulaminu, który, jak każde zapisane prawo, składał się ze zrozumiałych słów, nie niosących żadnego sensu. Wysłucham, odczytam i z miną skazańca zapytam: „Ile?”

Ale zamiast tego w myślach wyciągnąłem rękę do głowy celnika, dotknąłem jego umysłu i wyszeptałem:

– Idź… idź dalej. Tu wszystko w porządku.

Oczy celnika stały się nagle równie tępe i bezmyślne jak prawa celne.

– Taak… Szczęśliwej podróży…

Odwrócił się niczym drewniany pajacyk, przekręcił zamek i wypadł na korytarz bez słowa. Przypominał marionetkę. Posłusznego drewnianego pajacyka we władzy sprawnego lalkarza.

Skąd u mnie zdolności lalkarza?

Pociąg ruszył dziesięć minut później, a ja przez cały ten czas myślałem: co się ze mną dzieje?

Nie wiem, co robię, ale robię to, co trzeba. Najpierw istota w fabrycznym parku, potem ten otępiały celnik…

I po co, do licha ciężkiego, w ogóle jadę do Moskwy? Co zrobię, gdy już wysiądę z pociągu? Dokąd pójdę?

Z jakiegoś powodu poczułem pewność, że wszystko wyjaśni się we właściwym czasie. Nie wcześniej.

Szkoda, że ta pewność nie była absolutna.

Większą część dnia przespałem. Może była to reakcja organizmu – zapłata za przychodzące nieoczekiwanie odpowiedzi i zdolności. Jakim cudem udało mi się spławić celnika? Wyciągnąłem do niego rękę, wymacałem malinową aurę z zielenią w kształcie znaczków $… i zdołałem skorygować jego pragnienia.

Moim zdaniem, ludzie tego nie potrafią. Kim więc jestem, jeśli nie człowiekiem?

Ach, no tak. Jestem Innym. Sam to powiedziałem wilkołakowi w parku… Dokładnie w tej chwili uświadomiłem sobie, że w parku zaatakował mnie właśnie wilkołak. Przypomniałem sobie jego aurę, żółtopurpurowy płomień Łowów i Głodu.

Chyba powoli wychodzę z czerni niepamięci. Z przepaści. Wilkołak to pierwszy stopień. Celnik drugi. Ciekawe, jak długie są te schody. I co zobaczę na szczycie.

Na razie pytań było znacznie więcej niż odpowiedzi…

Obudziłem się dopiero za Tułą. Przedział nadal był pusty, ale teraz już wiedziałem, że sam tego pragnąłem. Zrozumiałem też, że moje życzenia w tym świecie zazwyczaj się spełniają.

* * *

Peron Dworca Kurskiego powoli przesuwał się za oknem. Już ubrany i spakowany, stałem w przedziale i czekałem, aż pociąg się zatrzyma. Niewyraźny głos oznajmiał przybycie sześćdziesiątego szóstego na jakiś tam peron i tor.

Jestem w Moskwie. I nadal nie wiem, co mam robić.

Przejście zdążyli już zastawić niecierpliwi pasażerowie. To nic, nie ma pośpiechu. I tak muszę poczekać, aż ożywająca pamięć coś podszepnie, smagnie mnie jak poganiacz leniwego muła.

Pociąg szarpnął po raz ostatni i stanął. Wagon wypełnił się gwarem. Szereg ożywionych ludzi drgnął i zaczął się powoli wylewać z pociągu. Jak zwykle zatroskane okrzyki, powitania, próby wciśnięcia się z powrotem do przedziału po rzeczy, których nie udało się wynieść od razu…

Ale wagonowa krzątanina szybko mija. Ludzie już wysiedli, juz otrzymali należną im porcję pocałunków i powitalnych uścisków. Albo nie otrzymali, jeśli witających nie było. Ktoś wyciągając szyję, rozglądał się po peronie, ktoś inny kulił się na przenikliwym moskiewskim wietrze. W wagonie zostali tylko ci, którzy przyszli odebrać przesyłki od konduktora.

Wziąłem torbę i wyszedłem do wyjścia, nadal nie wiedząc, co będę tu robił.

Przede wszystkim, rozmyślałem, trzeba będzie wymienić pieniądze. Przecież nie mam ani jednej rosyjskiej kopiejki. Tylko nasze, ukraińskie, „niezależne”, których, niestety, nie ma w obiegu. Tuż przed Moskwą przezornie rozerwałem jedną paczkę z torebki i część banknotów rozmieściłem po kieszeniach.

Zawsze czułem niechęć do portfeli…

Zresztą, czy to ja? Zawsze… moje „zawsze” zaczęło się minionej nocy.

Kuląc się w objęciach zimy, ruszyłem w stronę zejścia do tunelu. Chyba na dworcu musi być jakiś kantor?

Grzebiąc w pamięci, zdołałem odnaleźć dwie rzeczy: po pierwsze – nie pamiętałem, kiedy ostatni raz byłem w Moskwie, ale – po drugie – miałem ogólne pojęcie o tym, jak wygląda dworzec w środku, gdzie szukać kantoru i jak trafić do metra.

Tunel… podziemna poczekalnia… krótkie ruchome schody… kasy. Mój tymczasowy cel znajduje się tam, na pierwszym piętrze, przy kolejnych ruchomych schodach.

Niestety. Ten kantor wyglądał na zamknięty, i to od dawna. Ani światła, ani obowiązkowej tabliczki z aktualnym kursem.

Dobrze. W takim razie do wyjścia, na lewo, po łagodnej pochylni do stacji Czkałowska… Ale nie na stację, tylko obok.

Biały pawilon handlowy, schody na pierwsze piętro, zalane światłem puste boksy handlowe, zakręt… Ochroniarz obrzucił mnie szybkim spojrzeniem i od razu rozluźnił się, rozpoznając przyjezdnego.

– Proszę wejść – zezwolił wielkodusznie.

Wszedłem do malutkiego pokoiku, którego wyposażenie składało się z kosza na śmieci w rogu i malutkiego okienka z wysuwaną szufladką, która zawsze kojarzyła mi się z nienasyconą paszczą.

„Hej!” – upomniałem sam siebie. – „Nie zapominaj o młodości swojego»zawsze«…”

Ale z drugiej strony, skoro myślę jak człowiek urodzony trzydzieści pięć lat temu, to chyba jest ku temu jakiś powód?

Dobrze, potem się nad tym zastanowię.

Paszcza pochłonęła pięć studolarowych banknotów i mój paszport. Nie widziałem, kto kryje się za szczelną przegrodą, i niezbyt mnie to interesowało. Zauważyłem tylko pałce z pomalowanymi na perłowo paznokciami. Czyli kobieta. Niechętnie wysuwająca się paszcza wypluła spory stosik sturublówek i kilka papierków o mniejszych nominałach. Było nawet kilka drobnych monet. Bez liczenia wsunąłem pieniądze pod sweter, do kieszeni na piersi, drobniejsze banknoty wraz z monetami – do kieszeni spodni. Paszport – do drugiej kieszeni na piersi. Zielony prostokąt pokwitowania – do kosza.

Dobra. Teraz jestem człowiekiem. Nawet w tym obłąkanym mieście, może jednym z najdroższych na planecie. Chociaż nie. Chyba już jakiś czas temu Moskwa utraciła swoje niezbyt zaszczytne pierwszeństwo.

Zima znowu powitała mnie lodowatym oddechem. Wiatr przeganiał drobinki lodu przypominające kaszę manną. Taki niedorozwinięty grad.

Metro po lewej stronie. Ale ja idę do innego wyjścia.

Znowu przedefilowałem przed budynkiem dworca i zszedłem tam, gdzie coś mnie pchało – na okrężną linię metra.

Chyba zaczynałem rozumieć, dokąd chcę jechać. Cóż, cieszmy się z postępów, skoro nie udaje nam się cieszyć z nieokreśloności. I miejmy nadzieję, że do Moskwy przywiodły mnie jedynie dobre sprawy. Czułem, że nie mam sił, by służyć Złu.

Tylko rdzenni moskwianie wyjeżdżają z dworców taksówkami – jeśli pozwala im na to budżet. Każdy prowincjusz, nawet gdy ma forsy nie mniej niż ja w tej chwili, pojedzie metrem. Jest coś hipnotyzującego w tym labiryncie przejść i systemie tuneli. W huku przejeżdżających pociągów, w zamierających i ożywających strumieniach powietrza. W wiecznym ruchu. Tutaj, pod sklepieniami sal kipi nie zużyta darmowa energia – bierz, ile chcesz.

Poza tym, tu jest osłona. Chyba jest to jakoś związane z warstwą ziemi nad głową… I z tym, co w tej ziemi pogrzebano w ciągu minionych lat – czy wieków.

Wszedłem w rozsuwające się drzwi pociągu. Natrętne wycie z głośników, a potem modulowany męski głos: „Uwaga, drzwi się zamykają. Następna stacja – Komsomolska”.

Jadę obwodnicą. W stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara, ale na Komsomolskiej nie wychodzę na pewno. Na następnej? Być może. To będzie Prospekt Mira. Właśnie, powinienem był wsiąść do pierwszego wagonu. Miałbym bliżej do przejścia.

Czyli muszę przesiąść się na pomarańczową linię. Przy czym raczej na północ, inaczej po linii obwodowej jechałbym w przeciwną stronę, do stacji Oktiabrska.

Wagonem trzęsło, z nudów zacząłem oglądać porozklejane reklamy. Długowłosy mężczyzna, stojąc na palcach, reklamował damskie pończochy. Czyjaś uzbrojona we flamaster ręka nie omieszkała dorysować długowłosemu imponującego fallusa. Sąsiednia naklejka proponowała, żeby pędzić po mieście za barwnym dżipem, ale jakoś nie uchwyciłem sensu tej pogoni. Pewnie nagroda. Cudowny środek na większość chorób, a wszystko w jednej buteleczce; biura nieruchomości; najzdrowszy jogurt, autentyczne borżomi z barankiem na butelce… I wreszcie stacja Komsomolska.

Znudziło mi się czytanie reklam, postawiłem torbę przy wyjściu i zacząłem studiować plan metra. Moje spojrzenie od razu spoczęło na pomarańczowym kółku z napisem: WDNCh.

Właśnie tam muszę dojechać. Bez dwóch zdań. Potężny, wygięty w podkowę gmach. Hotel „Kosmos”.

Nie ma co, od razu łatwiej się człowiekowi żyje, gdy pozna swój cel. Odetchnąłem z ulgą i nawet uśmiechnąłem się do swojego mętnego odbicia w szybie drzwi. Szyba też nosiła ślady nadmiernej aktywności miejskich neandertalczyków – napis „nie opierać się” został lekko przerobiony na „nie opier…ać się”.

Interesujące wezwanie.

Dobrze, że nie jestem człowiekiem, tylko Innym.

Oto i Prospekt Mira – schody, zakręt w prawo, ruchome schody i nadjeżdżający pociąg. Ryska. Aleksiejewska. WDNCh. Z wagonu na prawo.

Bardzo wysokie ruchome schody, na których nie myśli się o niczym. Znowu natrętna reklama. Przejście podziemne. Hotel. Kolos w kształcie podkowy, architektura francuska. Zresztą, hotel bardzo się zmienił. Więcej podświetlonych szyldów, jasnych świateł kasyno i zachodni samochód na postumencie – główna wygrana. Jakieś dziewczyny mimo mrozu palą papierosy obok wejścia. Wewnątrz – szwajcar. Jego dłoń wchłonęła sto rubli – portier natychmiast odebrał mi torbę i zaprowadził do recepcji.

Nie było zbyt późno i w holu nadal kręciło się sporo ludzi. Ktoś rozmawiał przez komórkę, na cały hol wyszczekując zdania po arabsku, z kilku stron jednocześnie dobiegała muzyka.

– Apartament – rzuciłem niedbale. – Jednoosobowy. I bardzo proszę: żadnych telefonów z propozycjami dostarczenia dziewczyn. Przyjechałem tu pracować.

Pieniądze to wielka rzecz. Pokój znalazł się od razu, kolację zaproponowano mi z dostawą do pokoju, obiecano nawet, że nikt nie będzie dzwonił. W to akurat nie uwierzyłem. Od razu poproszono, żebym się zarejestrował, ponieważ mam ukraiński paszport. Wypełniłem formularze i następnie, zamiast spokojnie podejść do windy, dokąd mnie troskliwie skierowano, podszedłem do niepozornych drzwi w ciemnym i pustym rogu holu.

Na tych drzwiach nie było żadnych tabliczek.

Portier patrzył na mnie ze szczerym szacunkiem, a pozostali chyba w ogóle przestali mnie zauważać.

Za drzwiami był zapuszczony gabinet, zapewne jedyne pomieszczenie hotelu, które nie nabrało europejskiego wyglądu, lecz przeniosło się tu bezpośrednio z nieprzebytego socjalizmu lat siedemdziesiątych.

Zwykłe biurko – niezbyt zniszczone, ale wyraźnie po przejściach, zwykłe krzesło i stary polski telefon „Aster” na środku biurka. Na krześle siedział szczupły chłopak w mundurze sierżanta milicji. Rzucił mi pytające spojrzenie.

Sierżant był Innym. I to Jasnym – zrozumiałem to od razu. Jasny… Hm… A kim ja byłem? Chyba jednak nie Jasnym. Na pewno nie Jasnym.

Dobrze. Na razie kwestia została wyczerpana.

– Dzień dobry – przywitałem się. – Chciałbym zarejestrować się w Moskwie.

Milicjant popatrzył na mnie z rozdrażnieniem i wycedził:

– Rejestracja w recepcji… przy wynajmowaniu pokoju.

I zaszeleścił gazetą, którą przed moim wejściem studiował z ołówkiem w ręku. Chyba zakreślał interesujące go ogłoszenia z jakieś długiej listy.

– Zwykłą rejestrację mam już za sobą – wyjaśniłem. – Potrzebuję innej rejestracji. Przy okazji, nie przedstawiłem się. Witalij Rogoża, Inny.

Milicjant od razu się skoncentrował i teraz patrzył na mnie zaskoczony i stropiony. Chyba nie mógł rozpoznać we mnie Innego. Pomogłem mu.

– Ciemny – mruknął sierżant chwilę potem, jak mi się wydawało z ulgą, i też się przedstawił: – Zachary Zieliński, Inny. Najemny pracownik Nocnego Patrolu. Chodźmy…

W jego tonie wyraźnie słychać było standardowe: „Nazjeżdżało się hołoty do naszej Moskwy…” Inni mimo woli przejmowali od ludzi stereotypy i modele zachowań. Ten Jasny chyba był niezadowolony, że z powodu jakiegoś tam prowincjusza musi oderwać tyłek od krzesła, a wzrok od gazety, leźć do komputera, grzebać się w rejestracji…

Na środku ściany widniały jeszcze jedne drzwi, zwykły człowiek nie mógłby ich zobaczyć. Ale nie było potrzeby otwierania ich – przeszliśmy przez ścianę i szary Zmrok, który wypełnił wszystko wokół. Ruchy stały się miękkie i spowolnione, a lampa pod sufitem zaczęła wyraźnie migotać.

Drugi pokój wyglądał znacznie bardziej reprezentacyjnie niż pierwszy. Sierżant od razu usiadł przy komputerze, a mnie zaproponował miejsce na miękkiej kanapie.

– Na długo do Moskwy?

– Jeszcze nie wiem. Myślę, że co najmniej na miesiąc.

– Proszę okazać stałą rejestracje.

I tak mógłby ją zobaczyć wzrokiem Innych, ale chyba reguły zmuszały do użycia prostszej metody.

Kurtkę miałem już rozpiętą, więc tylko podciągnąłem sweter, koszulę i podkoszulek. Na piersi zalśnił niebieski stempel ukraińskiej stałej rejestracji. Sierżant sczytał ją ruchem dłoni i zaczął wystukiwać coś na klawiaturze. Przez jakiś czas porównywał dane, potem znowu stukał w klawisze, otworzył masywny sejf, zamknięty nie tylko na zamki, coś z niego wyciągnął, dokonał koniecznych procedur i w końcu rzucił we mnie wiązką światła. Górna część mojego ciała zapłonęła ogniem, a sekundę później na piersi miałem już dwie pieczęcie. Druga była tymczasową rejestracją moskiewską.

– Rejestracja jest tymczasowa, ale w zasadzie bezterminowa – wyjaśnił sierżant bez entuzjazmu. – Ponieważ w naszej bazie jest pan określony jako prawomyślny Ciemny, możemy pójść panu na rękę i pozwolić na bezterminową. Mam nadzieję, że Nocny Patrol nie będzie musiał zmieniać o panu zdania. Jeśli opuści pan Moskwę i będzie przebywał poza granicami miasta dłużej niż dobę, pieczęć dokona autodestrukcji. Jeśli zostanie pan zmuszony do opuszczenia Moskwy na czas dłuższy niż dwadzieścia cztery godziny, konieczna będzie powtórna rejestracja.

– Zrozumiałem – powiedziałem. – Dziękuję. Czy mogę już iść?

– Niech pan idzie… Ciemny.

Sierżant przez kilka chwil milczał, potem zamknął sejf (nie tylko na zamki), komputer zostawił bez zmian i wskazał dłonią wyjście.

I dopiero w zapuszczonym pokoju zapytał niezdecydowanie:

– Przepraszam… kim pan właściwie jest? Nie wampirem, nie wilkołakiem, nie inkubem, nie wiedźminem, to sam widzę. I chyba nie magiem. Czegoś tu nie rozumiem…

Sam sierżant był magiem Światła czwartej rangi. Niezbyt dużo, ale też niemało.

Faktycznie – kim jestem?

– To skomplikowana kwestia – odparłem. – Chyba jednak magiem. Do widzenia.

Wziąłem torbę i wróciłem do holu.

Kilka minut później już urządzałem się w pokoju.

Słusznie uczyniłem, nie wierząc recepcjoniście – pierwszy telefon z propozycją zorganizowania mi wypoczynku zastał mnie przy goleniu. Ponuro, acz grzecznie poprosiłem, by więcej tu nie dzwonić. Za drugim razem nieco ubyło uprzejmości w moim tonie, a za trzecim po prostu wlałem w Bogu ducha winną słuchawkę tyle grząskiej siły, że rozmówca zakrztusił się i zamilkł w pół słowa. Potem już nikt mnie nie niepokoił.

„Uczę się” – pomyślałem. – „To w końcu jestem magiem czy nie?”

Szczerze mówiąc, wcale nie zdumiały mnie słowa Jasnego sierżanta. Wampiry, wilkołaki, inkuby… One istnieją. Naprawdę istnieją. Ale tylko dla swoich, dla Innych. Dla zwykłych ludzi ich nie ma. Za to ludzie są dla Innych źródłem istnienia. Korzenie i pożywienie. Zarówno dla Jasnych, jak i dla Ciemnych, bez względu na to, jakie gadki wstawiają Jaśni na każdym kroku. Oni też czerpią swoją energię z ludzkiego życia. A cel… cel jest zawsze ten sam. Po prostu zarówno my, jak i Jaśni staramy się wyprzedzić konkurencję i pierwsi osiągnąć cel.

Z napływających objawień wyrwało mnie pukanie do drzwi – przyniesiono kolację. Dałem obsłudze sturublówkę (skąd ten wielkopański nawyk dawania tak wysokich napiwków?) i ponownie spróbowałem się skupić, jednak nastrój prysł. Szkoda.

Ale i tak byłem już na kolejnym stopniu. Wiem przynajmniej, że Inni mogą być różni. Jaśni i Ciemni. Ja jestem Ciemny. Za Jasnymi nie przepadam, ale nie powiem, żebym ich nienawidził. Przecież oni też są Innymi, tylko kierują się własnymi zasadami.

Chyba już zrozumiałem, co właściwie kryło się za moją groźbą rzuconą wilkołakowi w parku. To Nocny Patrol obserwuje Ciemnych nocą, ponieważ porą Ciemnych jest właśnie noc. Naturalnie, istnieje również Dzienny Patrol. To nasi, ale z nimi również trzeba się liczyć – jak zrobisz coś nie tak, to też możesz oberwać. Cały ten system znajduje się w chwiejnej równowadze, ponieważ każda ze stron stale szuka nowych dróg i sposobów rozgromienia konkurentów, żeby zapanować nad światem ludzi ostatecznie i niepodzielnie.

Ot i cała zabawa. Z tego schodka, na którym obecnie stoję, nic więcej nie widać…

Zew usłyszałem, gdy skończyłem kolację.

Nie cichy, nie głośny, nie żałosny i nie władczy. Ten, dla kogo był przeznaczony, też go usłyszał. I nie potrafił się oprzeć.

Zew nie był przeznaczony dla mnie. Dziwne, że go słyszę…

To znaczy, że trzeba działać.

Coś we mnie już wydawało komendy. Ubrać się! Torbę do szafy! Zamknąć okna i drzwi! Nie tylko na klucz i zasuwki, durniu!

Czerpiąc siłę zewsząd, dokąd tylko mogłem sięgnąć, sprawiłem, by ludzie nie interesowali się moim pokojem. Inni i tak nie mają tu nic do roboty.

W sąsiednim pokoju nieoczekiwanie wytrzeźwiał pijany jak bela Syryjczyk. Pietro niżej zwymiotował wreszcie chory na żołądek Czech i zastygł z ulgą, obejmując muszlę. W pokoju naprzeciwko biznesmen w podeszłym wieku z Uralu po raz pierwszy w życiu uderzył żonę w twarz, kładąc tym samym kres starej małżeńskiej kłótni. Za godzinę małżeńska para powinna świętować pogodzenie w restauracji na parterze. Jeśli w pobliżu znajdzie się Jasny – stół już będzie nakryty…

Ale to mnie nie interesowało. Ja szedłem na Zew. Na Zew, który nie był przeznaczony dla mnie.

Wieczór płynnie przechodził w noc, huczała ulica, wył wiatr na trolejbusowych drutach. Naturalne dźwięki wypierały głosy cywilizacji – może dlatego, że czujnie nasłuchiwałem?

Na prawo, wzdłuż ulicy. O, właśnie.

Mocniej naciągnąłem czapkę na uszy i ruszyłem chodnikiem.

Gdy doszedłem do długiego domu, którego parter zajmowała witryna sklepu z idiotyczną makietą samowara, zew umilkł. Ale ja i tak wiedziałem, dokąd mam iść.

Następny dom, o tam, prawie przy skrzyżowaniu, wąska, mroczna brama – tunel – tym razem wypełniona prawdziwym gęstym mrokiem.

Wiatr jak na złość nasilił się, chłostał twarz, przepychał się jak utalentowany rugbista, i musiałem pochylić się do przodu, żeby w ogóle się posuwać.

Oto i brama. Chyba się spóźniłem. Na tle nieco jaśniejszej plamy – przeciwległego wejścia do bramy, na chwilę zastygła niewyraźna sylwetka. Dostrzegłem bladą, nieludzką twarz i dwa słabe błyski oczu. I chyba zęby.

To wszystko. Ten, który tu był, uciekł, a ten, który pozostał, już nie istniał.

Wytężyłem wzrok, pochyliłem się nad nieruchomym ciałem. Dziewczyna, bardzo młodziutka, szesnastoletnia. Dziwne połączenie rozkoszy i męki w zastygłych oczach. Obok leży wełniany szalik i czapeczka. Kurtka jest rozpięta, szyja obnażona. Na szyi cztery wyraźne ślady.

Nawet się nie zdziwiłem, że tak dokładnie widzę wszystko w niemal całkowitej ciemności.

Przykucnąłem nad dziewczyną. Razem z niewielką ilością krwi, najwyżej ćwierć litra, wypito z niej życie. Wyssano całą energię, aż do ostatniej kropli. Parszywcy.

I wtedy jednocześnie ze wszystkich stron wpadli ludzie. A raczej Inni.

– Stać! Nocny Patrol! Wyjść ze Zmroku!

Wyprostowałem się, nie od razu rozumiejąc, czego ode mnie chcą, i od razu oberwałem. Cios nie został zadany ani ręką, ani nogą. Nie bolało, czułem jedynie urazę. Jeden z patrolujących wycelował we mnie krótki pręt z czerwonym kamieniem na końcu i chyba miał zamiar uderzyć powtórnie.

Wtedy od razu podrzuciło mnie na kolejny stopień. Może nawet na dwa.

Wyszedłem ze Zmroku. Teraz już rozumiałem, co to znaczy, gdy wszystko wokół zwalnia swój bieg, gdy pojawia się zdolność widzenia w absolutnej ciemności. To świat Innych. A teraz wydano mi rozkaz – bo raczej nie była to propozycja – bym powrócił do świata ludzi.

I ja wróciłem, posłusznie i bez stawiania oporu. Ponieważ tak było trzeba.

– Przedstaw się! – padło żądanie. Nie widziałem, kto mówi, ponieważ oślepiało mnie białe światło latarki. Mogłem próbować zobaczyć, ale na razie nie było mi to potrzebne.

– Witalij Rogoża, Inny, Ciemny.

– Andriej Tiunnikow, Inny, pracownik Nocnego Patrolu – przedstawił się z wyraźną przyjemnością ten, który walił do mnie z bojowej buławy.

Teraz już wiedziałem, że tamten cios był na pół gwizdka, profilaktyczny. W razie potrzeby ładunek buławy pozwalał walnąć mocniej.

– A więc, Ciemny, co my tu mamy? Świeżego trupa i ciebie obok niego. Będą wyjaśnienia? A może masz licencję? Co?

– Andriej, daj spokój – powstrzymał go ktoś z mroku. Ale Andriej nie słuchał, tylko z irytacją machnął ręką.

– Poczekaj!

I znowu do mnie:

– No, co jest? Milczysz, Ciemny? Nie masz nic do powiedzenia?

Milczałem.

Andriucha Tiunnikow był magiem, naturalnie Światła, zaledwie piątej rangi.

Taki byłem jeszcze wczoraj.

To nie on ładował amulet – czuło się robotę silniejszego maga. Ci dwaj, którzy stali za jego plecami, też byli silniejsi.

Z przeciwnej strony podwórko zamykała dziewczyna, niewysoka i młodziutka, ale wbrew pozorom to właśnie ona była najbardziej doświadczona i najgroźniejsza w grupie. Była bojowym magiem – transformem. Kimś w rodzaju wilkołaka Światła.

– No co tam, Ciemny? – nie poddawał się Andriucha. – Nic nam nie powiesz? Jasna sprawa. Pokaż rejestrację! Dajcie znać komuś z Dziennego Patrolu, że mamy tu Ciemnego kłusownika.

– Aleś ty głupi, Andriej – powiedziałem drwiąco. – A to ci gratka! Złapał kłusownika! Rzuciłeś chociaż okiem na ofiarę? Kto ją tak załatwił twoim zdaniem?

Andriej przygryzł wargę i zerknął na martwą dziewczynę. Chyba zaczynał rozumieć.

– Wa… waampir – wydukał. – A kim ja jestem?

– Maagiem – stropiony Andriej zaczął się jąkać. Odwróciłem się do dziewczyny – stwierdziłem, że rozmawiać należy właśnie z nią.

– Gdy tu przyszedłem, było po wszystkim. Wampira widziałem, ale poza bramą, uciekł na podwórko. Dziewczyna już była martwa, wyczyścił ją do zera, krew tylko łyknął. Jestem przyjezdny, kilka godzin temu wysiadłem z pociągu, zatrzymałem się w hotelu „Kosmos”.

Nie wytrzymałem i dodałem jeszcze:

– Nie pierwszy raz wampiry kłusują w tej bramie, co? Teraz, gdy skoczyłem kilka stopni wyżej, mogłem zobaczyć ślady przeszłości na asfalcie i ścianach.

– Tylko poprzednim razem mieliście więcej szczęścia, Jaśni. Ale ślady wyczyściliście niezbyt starannie, nadal je widać.

– Nie wyobrażaj sobie, że jesteśmy ci wdzięczni – wycedziła ponuro dziewczyna. – Poza tym chciałabym jednak zerknąć na twoją rejestrację.

– Ależ proszę – pokornie zademonstrowałem pieczęcie. – Mam nadzieję, że nie będę więcej potrzebny? Nie śmiałbym marnować czasu niezrównanym detektywom w poszukiwaniach kłusownika.

– Znajdą cię jutro – oznajmiła sucho dziewczyna. – Jeśli będziesz potrzebny.

– Nie mam nic przeciwko temu – prychnąłem, odsunąłem z drogi jednego z patrolujących i wyszedłem na ulicę.

Maskę zwykłego Ciemnego zrzuciłem sto metrów dalej.

ROZDZIAŁ 2

W ciągu kolejnych dwóch dni nie wydarzyło się nic ciekawego. Włóczyłem się po Moskwie, robiłem nieoczekiwane zakupy, trenowałem nowe umiejętności, starając się, by nie rzucało się to w oczy. Włączyłem swoją komórkę, nie wiadomo po co, skoro i tak nie miałem do kogo dzwonić. Kupiłem sobie odtwarzacz i przez dwie godziny kompletowałem do niego składankę, wyszukując w katalogu stare i nowe piosenki, które budziły jakieś wspomnienia w mojej nieustępliwej pamięci. Przywykałem do zmienionej Moskwy, która pod skrzącą się pozłotą świątecznych neonów była brudna i zniszczona. W hotelu witał mnie cały personel, chyba nawet zrobiono zapisy do obsługiwania mnie – nadal prowadziłem życie człowieka, który nie uznawał nominałów niższych niż sturublowe. Jednocześnie starannie brałem resztę w sklepach. Nie gardziłem nawet drobnymi niklowymi monetami, nadającymi się najwyżej na pamiątki dla obcokrajowców…

W ciągu tych dwóch dni spotkałem Innych tylko trzy razy – nocą natknąłem się na pijaniutką wiedźmę, która bez powodzenia próbowała wzlecieć na balkon trzeciego piętra, ponieważ zgubiła klucze od bramy i mieszkania, a nie miała siły, żeby przejść przez Zmrok. Pomogłem jej. W dzień wziął mnie za niezainicjowanego Innego dość silny mag Światła – nawet zapamiętałem Jego nazwisko – Gorodecki. Wszedł do sklepu w tej samej sprawie co ja – zamówić sobie kolejną składankę do odtwarzacza, widząc oficjalne pieczęcie, mag zdumiał się, ale zostawił mnie w spokoju. Nawet chyba miał zamiar wyjść, że niby taki dumny, ale właśnie skończyli mi nagrywanie dysku, więc to ja wyszedłem.

I tylko przez jakiś czas zastanawiałem się – za co on tak nienawidzi Ciemnych?

Zresztą, wszyscy Jaśni nas nienawidzą. No, prawie wszyscy. Nie chcą uwierzyć, że nam są co najwyżej obojętni. Ciągle stają nam na drodze. A my nie pozostajemy im dłużni.

Nikt z Nocnego Patrolu mnie nie niepokoił, podejrzewam, że nawet nie podjęli próby odnalezienia mnie i przesłuchania. Chyba do nich dotarło, że mag Ciemności nie potrzebuje ludzkiej krwi. Oczywiście, mógłbym zabawić się w wampira, skazując siebie na długotrwały rozstrój żołądka – gdyby nie mdliło mnie z obrzydzenia…

Czekałem na kolejny stopień, ale widocznie mogło się to wydarzyć jedynie w dramatycznych i niejednoznacznych sytuacjach, gdy coś zmuszało mnie do użycia magii. Nie drobne ingerencje, w rodzaju opędzania się od mordziastych kontrolerów w autobusie czy rzucania uspokajającej zasłony na nerwową kolejkę po karty w metrze, w której nie chciało mi się stać. Ten poziom był dla mnie – dosłownie i w przenośni – dniem wczorajszym. Żeby nauczyć się czegoś nowego, żeby odsłonić kolejną warstwę zamkniętej pamięci, zbudzić drzemiącą wiedzę, potrzebowałem znacznie silniejszych bodźców.

Ale nie musiałem długo czekać.

Podobnie jak wielu Ciemnych, okazałem się „sową”, nocnym markiem. Żyjąc pośród zwykłych ludzi, nie mogłem do końca ignorować istnienia dnia, ale mamiącemu wezwaniu nocy też nie mogłem się oprzeć. Wstawałem koło południa, może nawet później, do hotelu wracałem nad ranem.

Gdy moja czwarta noc w Moskwie zaczęła powoli przeradzać się w świt, gdy czerń wpuściła pierwsze odcienie ciemnoszarego dnia, byłem bardzo blisko następnego stopnia. Spacerowałem po pustym bulwarze Izmaiłowskim i nieoczekiwanie poczułem, że gdzieś, na jakimś podwórku, zapłonęła potężna magiczna eksplozja.

Nie chcę przez to powiedzieć, że na wolność wyrwała się niekontrolowana energia. Energia wydzieliła się i została wchłonięta, w przeciwnym razie doszłoby do banalnego wybuchu. Inni modyfikują siebie, świat i energię, ale bilans wydzielania i pochłaniania jest zawsze zerowy, inaczej świat przestałby istnieć. A my razem z nim.

Poczułem silne pchnięcie – idź tam! Idź!

Poszedłem.

Szedłem tak dwadzieścia minut, bez zastanowienia skręcając na skrzyżowaniach, przechodząc przez podwórka i ulice, aż wreszcie wyczułem Innych – pospiesznie zbliżali się z dwóch stron. Jednocześnie usłyszałem szum kilku samochodów. Niemal od razu z częstokołu wieżowców wyodrębniłem dom i mieszkanie, gdzie niedawno stało się coś, co zainteresowało tego mnie, który ciągle ukrywał się gdzieś w głębi mojej zwykłej istoty.

Standardowy czteropiętrowy blok z czasów chruszczowowskich. Kubły na śmieci przed domem i najmniejszego śladu tych ławeczek, do których tak przywykłem na południu.

Przed klatką ujrzałem trzy samochody. Ziguli, starą bezmarkową furgonetkę i wymuskane bmw. Stało tam sporo wozów, ale wszystkie były starannie zaparkowane na noc, a te przyjechały dosłownie przed chwilą i postawiono je byle jak. Silniki niechętnie oddawały zimie swoje ciepło.

Czwarte piętra. Jeszcze przed wejściem na klatkę (żelazne drzwi otwarte na oścież) wyczułem potężne bloki magiczne. Właśnie one sprawiły, że wyszarpnąłem z podłogi własny cień i wszedłem w Zmrok.

Zmrok wyciąga z Innych siły, jeśli, oczywiście, Inni nie wiedzą, jak mu się przeciwstawić. Nikt mnie tego nie uczył, robiłem to intuicyjnie, jakbym umiał to od zawsze. Może rzeczywiście umiałem?

Na ścianach i schodach, nawet na poręczy, było mnóstwo żerującego sobie spokojnie sinego mchu, mieszkańca pierwszej warstwy Zmroku. Widocznie musieli tu mieszkać pełni emocji ludzie.

Nareszcie znalazłem mieszkanie. Jeszcze mocniej zablokowane, drzwi zamknięto nawet w Zmroku.

Wtedy właśnie podrzuciło mnie o kilka stopni w górę. Pokonując chwilową słabość, powtórnie podniosłem z podłogi własny cień i wszedłem głębiej.

Od razu zrozumiałem, że niewielu Innych tu się pojawia.

Domu nie było. Nie było prawie nic, prócz gęstej, ciemnoszarej mgły i słabo widocznych przez nią trzech księżyców. Szalałby tu wiatr, gdyby czas nie płynął tak wolno, że nawet wiatr, nie uznający różnic między zwykłym światem i Zmrokiem, był ledwie wyczuwalny.

Zacząłem powoli spadać, zanurzać się w tę mgłę, ale podtrzymałem się. Okazało się, że to też umiem. Trochę wysiłku, jak zawsze trudnego do opisania, raczej intuicyjnego niż świadomego, i ruszyłem do przodu. Kolejny wysiłek… I mogłem już zajrzeć w poprzednią warstwę Zmroku.

Wydarzenia toczyły się bardzo powoli, jakby świat zanurzył się w szarej, a jednocześnie przezroczystej smole, dźwięki wydawały mi się odległymi basowymi łoskotami gromu. Ale po chwili dostosowałem się do tej powolności. Najprawdopodobniej sprowadziłem swój odbiór do tego samego tempa, odsunąłem się od realności i od tej pory wszystkie wydarzenia zaczęły przypominać zwykły świat – świat ludzi.

Złudzenie.

Wąski – jak zawsze w takich domach – przedpokój. Po lewej stronie dwoje drzwi – do toalety i łazienki, nieco dalej kuchnia, na lewo jeden pokój, na prawo drugi. Pokój po prawej był teraz pusty, w pokoju po lewej znajdowało się pięciu Innych i trup wśród rozrzuconej pościeli. Ciało trzydziestoletniego faceta, który w okolicy krocza i brzucha miał kilka rozerwanych ran, wykluczających wszelką myśl o ewentualnym ratunku. Rany przykryto pomiętym, zakrwawionym prześcieradłem.

Trzech Jasnych i dwóch Ciemnych. Jaśni – szczupły chłopak o nieco asymetrycznej twarzy i dwoje znajomych – meloman Gorodecki i dziewczyna – transform. Ciemni – mag przy tuszy, skupiony i czujny, oraz posępny typ, który wydawał się nieudaną parodią jaszczurki – był w ubraniu, a jego ręce i twarz były zielone i pokryte łuską. Inni spierali się.

– To już drugi przypadek w tym tygodniu, Szargonie. I znowu zabójstwo. Mam wrażenie, że położyliście laskę na Traktat.

Mówił nieznany mi Jasny.

Mag Ciemności zerknął na nieboszczyka.

– Nie możemy upilnować wszystkich i doskonale o tym wiecie – burknął. Nie uchwyciłem w jego głosie ani winy, ani żalu.

– Ale zobowiązaliście się, że uprzedzicie wszystkich Ciemnych o czystym tygodniu! Wasz szef obiecał to oficjalnie.

– Uprzedziliśmy.

– Wielkie dzięki! – Jasny zaczął bić brawo. – Efekt doprawdy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Powtarzam: my, pracownicy Nocnego Patrolu, zwracamy się z oficjalnym żądaniem współpracy. Wezwijcie szefa!

– Szefa nie ma teraz w Moskwie – powiedział ponuro mag. – I wasz szef doskonale o tym wie. Nie wiem, po co dał wam pełnomocnictwo do żądania współdziałania.

– To znaczy – zapytał z lekką groźbą w głosie Gorodecki – że odmawiacie współdziałania?

Ciemny pokręcił głową – nieco szybciej, niż należało.

– Dlaczego mielibyśmy odmawiać? Nie odmawiamy. Po prostu nie rozumiem, jak moglibyśmy wam pomóc.

Jaśni chyba zapłonęli sprawiedliwym gniewem. Znowu odezwał się nieznany mi mag:

– Co to znaczy – jak pomóc? Dziwka – wilkołak urywa jaja klientowi, w dodatku – niezainicjowanemu Innemu, i szczęśliwie ucieka! Kto lepiej zna waszą hałastrę – wy czy my?

– Czasem mam wrażenie, że wy – odgryzł się Ciemny i zerknął na dziewczynę. – Pamiętasz naszą rozmowę w „Siódmym niebie”, gdy łapali Inkwizytora i – skinął w stronę Gorodeckiego – jego?…

Ciemny zamilkł, jakby zastanawiając się.

– Najprawdopodobniej był to niezarejestrowany wilkołak. Może klienta za bardzo poniosło… i… ee… ujmijmy to tak – zażądał czegoś, czego dziwka nie zaakceptowała. Oto efekt.

– Szargonie, nie zrzucisz tej sprawy na ludzkie mendy – dziwka zabiła go w Zmroku. To już sprawa Patroli! Mów jasno, będziecie przeprowadzać dochodzenie, czy my się mamy tym zająć? Nie licz na to, że uda wam się grać na czas. Żądamy obecności w trybunale sobotniego wampira i tej kotki, i to jeszcze przed najbliższym weekendem. Rozumiesz nasze żądania? – Szczupły mag naciskał na Szargona, żądał i domagał się, i robił to z wyraźną przyjemnością Innego, który niezbyt często zajmuje się podobnymi rozprawami. Jego żądania były prawdopodobnie w pełni uzasadnione…

– Cholerne pożądliwe kotki – zamruczał nagle łuskowaty. – Bezmózgie kretynki, suki…

– Zamknij się – zaproponowała zimno Jasna. – Przerośnięty jaszczur…

No tak, przecież ona też jest kotką, tyle że Jasną…

– Tygrysku, spokojnie – zwrócił się do niej Gorodecki i znowu przełączył się na Ciemnego.

– Zrozumieliście nasze żądania?

Wtedy wróciłem w pierwszą warstwę Zmroku. Gdybym powiedział, że nastąpiła niema scena – byłoby to za wiele.

– Ty? – wykrzyknęła dziewczyna. – Znowu ty?

– Buenos nochas, panie i panowie. Wybaczcie, wpadłem tylko na chwileczkę.

– Antoni, Tolik – powiedziała Tygrysek dźwięcznym i nieco drżącym głosem, po dziecięcemu wskazując mnie palcem. – W sobotę nad ofiarą wampira znaleźliśmy właśnie jego. Tego Ciemnego z Ukrainy!

Cała piątka wpatrywała się we mnie.

– Mam nadzieję – powiedziałem z ironią – że dziwkę – wilkołaka przypominam nie bardziej niż stukniętego wampira?

– Kim jesteś? – zapytał nieprzyjaźnie Ciemny, którego nazywano Szargonem.

– Magiem, kolego. Magiem Ciemności. Przyjezdnym.

Próbował mnie wymacać i poczułem, że jeśli nawet nie wszedłem schodek wyżej, to w każdym razie byłem bardzo blisko niego. Nie zdołał mnie wymacać. Przy okazji zauważyłem, że ochrona Szargona nie jest do końca jego własnym dziełem – wyczuwało się pracę maga ekstraklasy. Pewnie słynnego nieobecnego szefa.

– Drugie zabójstwo i ty znowu na miejscu zbrodni – powiedział z niedowierzaniem Tolik, też próbując mnie wysondować. Bez powodzenia. Zarejestrowałem ten fakt z niejaką przyjemnością. – Nie podoba mi się to. Może byś nam to wyjaśnił?

Tolik rzeczywiście wyglądał na niezadowolonego, ale zachowywał się przyzwoicie. Natomiast reakcje Gorodeckiego budziły pewne obawy. Najwyraźniej był w tej trójce najważniejszy i teraz zastanawiał się nad ewentualnymi krokami. Możliwości było sporo.

– Proszę uprzejmie – powiedziałem. – Właśnie się przechadzałem po okolicy. Poczułem, że dzieje się coś niedobrego i przyszedłem – a nuż będę mógł jakoś pomóc?

– Pracujesz w Patrolu na Ukrainie? – zapytał nieoczekiwanie łuskowaty.

– Nie.

– No to jak chciałeś pomóc?

– Różnie to bywa – wzruszyłem ramionami.

Język łuskowatego był oczywiście długi i rozdwojony. No cóż, ludzie nie mają zbyt wybujałej wyobraźni… W przeciwieństwie do Jasnych, Ciemni w Zmroku mogą przybrać dowolną postać, co daje im ogromne pole do popisu. Jaśni mają standardowy zestaw – albo aureola, albo jasne stroje. Szczególnie sentymentalni, przeważnie kobiety, noszą wianek. A Ciemnym, mimo niewątpliwych możliwości, wystarcza fantazji zaledwie na łuskowatego demona z rogami i rozdwojonym językiem.

– Z tymi zabójstwami nie masz, rzecz jasna, nic wspólnego? – spytała dziewczyna ze źle ukrywanym sarkazmem.

– Rzecz jasna.

– Nie wierzę mu. – Dziewczyna odwróciła się. – Antoni, trzeba go wymacać.

– Wymacamy – obiecał Antoni. – Po powrocie osobiście zażądam jego danych.

Uśmiechnąłem się ironicznie.

– Dobrze. Nie chcecie pomocy, to trudno. Nie będę się narzucał. W takim razie do zobaczenia…

Ruszyłem do wyjścia.

– Hej, Ciemny – rzucił Tolik. – Nie radzę ci wyjeżdżać z Moskwy. To oficjalny zakaz Nocnego Patrolu.

– Wezmę to pod uwagę – odparłem chłodno. I tak nie miałem zamiaru wyjeżdżać.

* * *

– Pojadę z wami – powiedział Tolik do Antoniego i Tygryska. – Mamy kilka spraw do omówienia.

Antoni pomyślał, że znowu źle zatarł ślady – z jakiegoś powodu słowa dziwnego Ciemnego rozjątrzyły go. Tygrysek przekazała opinię tego Ukraińca bardzo wiernie, doskonale naśladując intonację, i Antoni po raz kolejny pomyślał, że byłaby świetną aktorką. Kto wie, kim by została, gdyby nie była Inną…

Szargon z kumplem dawno wsiedli do swojego szpanerskiego bmw. Tolik wyciągnął rękę i Antoni posłusznie oddał mu klucze od służbowego żiguli. Tygrysek w milczeniu usiadła z tyłu. Antoni obok Tolika.

Tolik szybko wyjechał na bulwar Sirieniewyj i pognał na wschód.

– Kim jest ten Ciemny? – zapytał Antoni, żeby przerwać ciszę. Wszyscy byli w parszywym nastroju. Znowu trup, i to niezainicjowany Jasny!

– To bardzo silny mag – powiedział Tolik przeciągając słowa.

– Silniejszy ode mnie. Chciałem go wymacać, ale nie dało rady, od razu się zamknął.

– Zamknął? – ożywiła się siedząca z tyłu Tygrysek. – A co, przyszedł bez tarczy?

– W tym rzecz! – wyjaśnił ponuro Tolik. – Gdy wszedł, wyglądał jak średni mag, mniej więcej trzeciej albo czwartej rangi. Jak ja albo Antoni.

Antoni nic nie powiedział – Tolik miał w zasadzie rację. Heser nazywał Antoniego magiem drugiej rangi, ale na ten poziom siły Antoni wszedł zaledwie kilka razy. Teraz prezentował raczej trzecią rangę.

– Ale gdy spróbowałem go wymacać – koniec – kontynuował Tolik. – Mur. Jest znacznie silniejszy ode mnie. Antoni, obmacywałeś go?

– Nie.

– Chyba pierwsza ranga… – zasugerował z westchnieniem Tolik. – Jak przyjdzie co do czego, trzeba będzie poprosić Ilję o pomoc…

– Obawiam się, że trzeba będzie również poprosić szefa, Olgę i Swietę – zauważył Antoni. Nikt mu nie odpowiedział – nikogo nie bawiła perspektywa korzystania z pomocy wyższych magów.

Tygrysek zakręciła się, siadając wygodniej.

– To niemożliwe, żeby nie miał nic wspólnego z tymi zabójstwami. Tamto w sobotę to jeszcze rozumiem, przyjechał, wyszedł się przejść i przypadkiem wpadł na kłusownika. Ale teraz? Jakim cudem zaniosło go na Pierwszomajową?

– Na pewno przyjechał w sobotę? – zapytał Tolik.

– Na pewno – potwierdziła Tygrysek. – Od razu mi się nie spodobał, rozumiesz? Nawet wyłapałam jego pociąg, zeskanowałam wspomnienia konduktorki. Prawie nie wychodził z przedziału, ale na pewno jechał w tym pociągu.

– Co na niego mamy? – Antoni odniósł wrażenie, że Tolik pyta z cichą nadzieją.

– W sensie materiału kompromitującego? Nic. Żadnego złamania prawa. Licencje nie są mu potrzebne, nie jest wampirem ani wilkołakiem. Zresztą zainicjowano go niedawno, siedem lat temu… tak jak mnie.

Tolik kiwał w zadumie głową.

– W Nikołajewie jest niewielu Innych, Patrole też są małe, ze dwudziestu pracowników… Dobra, jak przyjedziemy do biura, pogrzebiemy głębiej – obiecał Antoni. – Zamknąłeś furgonetkę?

– A co, stanie jej się coś? – Tolik wzruszył ramionami. – Zamknąłem. I tak chyba trzeba będzie zadzwonić do szefa. Chociaż…

Tolik wyraźnie czuł się nieswojo. Kierował wydziałem systemowców od ponad roku, od czasu, gdy Antoni przeszedł do pracy operacyjnej. Ponieważ jednak żaden pracownik Nocnego Patrolu nie może tracić kwalifikacji, musiał odpracować miesiąc jako agent operacyjny. I od razu pierwszego dnia taki nieprzyjemny incydent…

– Pewnie będzie trzeba – zdecydował Antoni.

– W takim razie nie ma co tego odkładać – westchnął Tolik.

Tygrysek ochoczo podała mu telefon, ale Tolik nawet nie zdążył wziąć go do ręki, gdy telefon zagrał „Podmoskiewskie wieczory”.

Antoni już miał zabrać mu słuchawkę, ale powstrzymał się. Dzwonił wyraźnie ktoś ze swoich, ale nie czuło się energii dzwonka służbowego. Może po prostu któryś z patrolujących dzwonił do Tygryska? Każdy ma swoje życie osobiste, nawet patrolujący.

Tygrysek odebrała. Słuchała w milczeniu, raz tylko powiedziała: „Nie wiem”.

– To Garik – oznajmiła cicho, z niepokojem. – Andriuszka zaginął.

– Tiunnikow?

– Tak. Garik myślał, że jest z nami.

– Ostatni raz widziałem go w dzień – oznajmił Tolik. – Chciał jechać do domu, żeby się przespać.

– Telefon nie odpowiada, a Garik nie może go wyczuć. A przecież jest opiekunem Andriuszki…

Antoni odwrócił się do Tygryska.

– Od soboty zachowywał się, jakby go coś opętało. Co mu wtedy powiedział ten Ciemny w bramie?

Tygrysek wzruszyła ramionami.

– Nic szczególnego, sto razy ci opowiadałam. Ze niby jest detektywem. Andriej rzeczywiście się wygłupił – od razu było widać, że Ciemny nie jest żadnym wampirem. Sama mu to powiedziałam.

– Niekoniecznie od razu trzeba być wampirem – oznajmił Tolik mentorskim tonem. – Ten Ciemny mógł się okazać organizatorem całej akcji. Trzeba przyznać, że ma nieprzeciętne talenty organizatorskie.

– Pionek Zawulona? – zasugerował Antoni. – Bardzo możliwe.

– Mierz wyżej! To nie pionek. I nawet nie skoczek. To wieża. A może goniec. Potężna figura… Może nawet hetman…

– Nie przesadzaj. Bez Zawulona Ciemni przegrają z kretesem. A Zawulona nie ma w Moskwie.

– To Ciemni tak mówią. Kto ich tam wie…

– W ostatnim czasie Zawulon faktycznie się nie pokazywał… – rzucił Antoni.

– Właśnie. Siedział cicho i przygotowywał operację… Najgorzej, że nie mam pojęcia, co on chce osiągnąć… Zresztą, na razie mamy dwa wątpliwe zabójstwa, które nie wiadomo, jak się ze sobą łączą.

– Jeśli w ogóle się łączą. – Antoni chyba sam nie wierzył w to, co mówił.

– Daj spokój, na pewno – upierał się Tolik. – Czuję to. A ogniwem łączącym jest właśnie ten parszywy mag.

– Nad czym się tu zastanawiać? – wzruszyła ramionami Tygrysek. – Wraz z pojawieniem się Swietłany zdobyliśmy poważną przewagę. Ciemni zaczęli oddawać pozycję za pozycją, przypomnij sobie, jak szef naciskał Zawulona podczas ostatnich negocjacji. A Zawulon się wycofywał – no bo co mógł zrobić? Chyba Ciemni zaczęli operację zmierzającą do odzyskania równowagi sil. I to tak pechowo, tuż przed czystym tygodniem.

– Dla Ciemnych to idealny moment – warknął Antoni. – Przecież wiedzą, że my nie zaczniemy starcia bez poważnego powodu. A powodu chyba na razie nie ma.

– Żebyś tylko czegoś nie wykrakał – mruknął Tolik.

Żiguli mknęło po Leningradzkim Prospekcie, wyprzedzając nadchodzący świt.

Do biura dojechali w milczeniu…

Przed wejściem czekał na nich Garik, nerwowo przestępując z nogi na nogę. Obok tkwił Ilja, mrużąc oczy z niewyspania.

– Tak – powiedział Tolik niewesoło. – Doczekaliśmy się…

Ilja i Garik szybko wsiedli do samochodu, jeden z jednej strony Tygryska, drugi z drugiej. Antoni od razu zrozumiał, dlaczego tak usiedli i co zaraz powie wściekły i dlatego tak opanowany Garik…

– Do hotelu „Kosmos”. Andriej nie żyje…

Tolik wdusił pedał gazu, ale śmierci nie zdoła dogonić nawet najpotężniejszy samochód. Tygrysek szarpnęła się, mocno ściśnięta przez przyjaciół, i zastygła.

– Jak to się stało? – zapytał głucho Antoni.

– Przed chwilą dzwonił Ciemny – Witalij Rogoża. Mówi, że znalazł w swoim pokoju ciało Innego.

– Osobiście przegryzę mu gardło – obiecała ochryple Tygrysek. – Spróbujcie mnie tylko powstrzymać!

– Na wszelki wypadek zadzwoniłem do Niedźwiadka – powiedział Ilja neutralnie. – Pewnie już jest pod „Kosmosem”.

Antoniemu zdawało się, że koledzy od razu zrozumieli, iż walka jest nieunikniona. Pogładził pistolet w kaburze pod pachą – broń, której nie miał jeszcze okazji użyć.

* * *

Miałem nieodparte wrażenie, że ta noc jeszcze się nie skończyła. Chyba powoli zacząłem przewidywać najbliższe wydarzenia. Nie widziałem szczegółów, jedynie splątany kłębek nici prawdopodobieństwa. Zacząłem wyczuwać, dokąd prowadzą najgrubsze z nich.

Nieszczęście, niepokój, niebezpieczeństwo, zagrożenie – oto, co szykowała dzisiejsza noc. Początkowo chciałem poczekać na Ciemnych przy bmw na dole. Potem zrozumiałem, że nie warto. Nie należy ich wprowadzać w moją niewiedzę. Niech myślą, że naprawdę prowadzę jakąś grę. Szefa Dziennego Patrolu w Moskwie nie ma, a pozostali chyba nie są dla mnie konkurencją…

O co mi chodzi? Czy nie za wysoko podskakuję? Czy w Moskwie mało jest silnych magów – nawet nie pracujących w Patrolach? Przecież nie będzie mnie wiecznie wciągało w górę po moich „schodkach”, nie ma nieskończonych schodów. Znajdzie się sposób i na mnie, moskwianie to doświadczeni magowie, wielu z nich działa od wieków. A ja nawet nie wiem, co umiem, a czego nie. Zresztą, kto powiedział, że moja siła nie ulotni się w tak samo cudowny sposób, w jaki się pojawiła?

Więc, Witaliju, nie działaj pochopnie i nie szukaj przygód. Zastanów się, co złego może przynieść ci umierająca noc. I raczej przyspiesz kroku…

Doszedłem do szosy Szczełkowskiej, zanurkowałem w przejście podziemne i na przeciwległej stronie drogi zacząłem łapać okazję.

Najbardziej lubię w Moskwie to, że nawet w środku nocy, nawet o świcie wystarczy podnieść rękę i do pobocza od razu przytuli się samochód. W Nikołajewie można tak sterczeć pół godziny i żadnemu kierowcy nawet nie przyjdzie do głowy, żeby się zatrzymać. Tutaj o wszystkim decydują pieniądze. Wszyscy ich potrzebują.

WDNCh, pięćdziesiąt rubli. Standardowa stawka.

Wsiadłem do odmłodzonego volkswagena i ruszyłem na spotkanie niemal wyczuwalnych kłopotów.

Już przed hotelem poczułem, że ochrona mojego pokoju została naruszona. Zadziałała, i to zadziałała jak należy, i właśnie na tym polega mój największy problem. Szybko podszedłem do windy, wjechałem na piąte piętro, doszedłem do pokoju, wsunąłem klucz w zamek i na chwilę zastygłem.

Dobra. Co ma być, to będzie.

Leżał na środku pokoju z rozrzuconymi rękami. Jego twarz zastygła w wyrazie dziecięcej urazy i zdumienia, jakby zamiast upragnionego cukierka w torebce znalazł się zły szerszeń, który wbił żądło w nieostrożnie podstawiony palec.

Natknął się na Pierścień Saaby – niezbyt skomplikowana magia, ale potężna – i oczywiście nie znał odpowiedniego słowa. Biedny, młody detektyw Andriej Tiunnikow, który próbował mnie oskarżyć o zabójstwo dziewczyny, Jasny z Nocnego Patrolu.

Gdyby miał więcej doświadczenia, nie pchałby się do zamkniętego Pierścieniem miejsca. Przecież nie opasałem w nim całego pokoju, tylko szafę z torbą!

Jeszcze mi tego brakowało. Jeśli śmierć zwykłych ludzi Jaśni traktują jak kłusownictwo, to zabójstwo Innego było przestępstwem na zupełnie innym poziomie. To już pachniało Trybunałem.

A ja tylko zamknąłem własny teren – i to w sposób zrozumiały dla Innych! To było jak okrzyk: „To moje! Nie pchajcie się tu, bo to moje! Nie wolno!”

Ale nie, wepchał się. I teraz uspokoił się w Zmroku… Cholerny, nadgorliwy małolat!

Trzeba będzie się przyznać – inaczej załatwią mnie na cacy.

Sięgnąłem po telefon – nie komórkę, lecz zwykły, stojący na stoliku. Numer usłużnie wychynął z pamięci.

– Nocny Patrol? Witalij Rogoża, Inny, Ciemny. Jest tu u mnie wasz pracownik, Andriej Tiunnikow, jeśli się nie mylę. Nie żyje. Może przyjedziecie? Hotel „Kosmos”, pokój pięćset dwanaście.

O dziwo, pierwsi zjawili się wcale nie Jaśni. Gdy tylko na piętro weszli Inni – było ich dwóch – poczułem, jak zalewa mnie czyjaś energia. Obaj byli magami Ciemności, obaj byli pełni mrocznej siły, przypominającej Zmrok, ale bardziej szczelnej i ciemniejszej. Długi, stopniowo zwężający się język Zmroku płynął przez dach hotelu ku ziemi. Może nawet niżej. Pod ziemię.

Rozległo się delikatne pukanie do drzwi.

– Proszę – odezwałem się, wstając fotela. – Otwarte, wejdźcie.

Weszli. Mój znajomy z mieszkania na Pierwszomajowej, Szargon. I jeszcze jeden, też mag, o ile mogłem zrozumieć. Brunet, również dość gruby. Bardzo silny, silniejszy od swojego towarzysza. Ale rozmowę zaczął Szargon – widocznie taki był zwyczaj, najważniejszy milczy – Antoni też przede wszystkim słuchał.

– Dobry wieczór, kolego.

Prychnąłem.

– Dobry? Żartujecie, kolego. Powiedziałem to dokładnie takim tonem jak Szargon. Ale niełatwo było go zdenerwować i dzięki temu miał nade mną sporą przewagę. Był doświadczonym magiem, a ja mogłem liczyć tylko na tanie kawaleryjskie wypady, nieoczekiwane olśnienia i swoje mistyczne schody, które usłużnie podstawiały mi stopień za stopniem i organizowały odpowiedni kopniak w odpowiednie miejsce.

– Nie żartuję, kolego, witam się. Szkoda, że nie poczekał pan tam na nas. Bardzo liczyłem na rozmowę.

– Nie chciałem przeszkadzać – wyznałem, co było prawdą w ponad pięćdziesięciu procentach. Normalne zachowanie Innego, wszystko jedno, Ciemnego czy Jasnego.

– Liczyłem na pomoc. Pomoc ziomka. A pan wolał zniknąć. To „ja” było charakterystyczne dla Ciemnych. Każdy Jasny na miejscu Szargona powiedziałby „my” – i w dodatku absolutnie szczerze. I miałby na myśli dokładnie to samo, co Szargon.

– Dobrze. Poznajcie się. To jest Edgarze, nasz kolega z Estonii, od niedawna w Nocnym Patrolu Moskwy. Co tu mamy?

– Mamy kolejnego trupa – przyznałem się. – Jasny, Inny, patrolujący. Zresztą, przecież jest pan doskonale zorientowany, kolego Edgarze, nieprawdaż?

– A czasu mamy niewiele, bo zaraz będą tu Jaśni – to chciałeś powiedzieć? – odezwał się po cichu Edgar, odrzucając dyplomację i przechodząc na „ty”. Zrozumiałem, że z tym czarnym Estończykiem nie warto krzyżować szpad.

– W zeszłą sobotę, wieczorem, w dniu mojego przyjazdu ten Jasny kierował operacją schwytania wampira kłusownika…

– Wampirzycy – sprecyzował Edgar i skrzywił się. – Dalej.

– Przypadkiem znalazłem się w pobliżu. Zastali mnie obok trupa i rozpoznali we mnie Ciemnego. Widocznie na skutek niedoświadczenia, bo innych przyczyn nie widzę, Tiunnikow oskarżył mnie o to, czego dokonał wampir… wampirzyca. Osadziłem go, przyznaję, dość ostro. Sam się o to prosił. To właściwie wszystko… wychodząc dzisiaj z pokoju, zostawiłem zaklęcie ochronne. Wracam, a on tu leży. Nie mogłem mu już pomóc.

Ostatnie zdanie wyrwało się samo, nie miałem zamiaru go wypowiadać. Chyba znowu zaczynało mnie ponosić…

– Taki szczeniak kierował operacją? – zapytał zdumiony Szargon. – Przecież byli tam znacznie bardziej doświadczeni Jaśni. Tygrysica, magowie…

– Tiunnikow miał staż, zwykła sprawa – burknął Edgar i znowu popatrzył na mnie. – Postawiłeś Pierścień Saaby o takiej mocy, że zabił stażystę Jasnych na miejscu?

Pytanie było czysto retoryczne. Wychodziło na to, że postawiłem nieskomplikowane zaklęcie, ale włożyłem w nie zbyt wiele Siły… Chyba…

Nadchodzących Jasnych poczułem w tej samej chwili co Edgar – właśnie podjeżdżali pod hotel. Kilka sekund później wykrył ich również Szargon.

– Co im powiedziałeś? – spytał pospiesznie Edgar – Tylko szybko.

Chyba osłonił nas niewidocznym kloszem. Nim zdążyłem powiedzieć choć słowo, odruchowo dodałem do „klosza” swoją moc, częściowo pochodzącą z mojej świadomości, a częściowo z otoczenia. W oczach Edgara wyczytałem nieme zdumienie.

– Zadzwoniłem i powiedziałem, że w moim pokoju jest martwy Jasny. Podałem jego imię. To wszystko.

Edgar skinął głową i popatrzył znacząco na Szargona. Ten lekko wzruszył ramionami.

Na pukanie do drzwi czekaliśmy już w milczeniu.

Jaśni nie czekali na sakramentalne „proszę”. Po prostu weszli.

Było ich pięcioro. Tolik, Antoni i dziewczyna – odmieniec chyba ledwie zdążyli dojechać z Pierwszomajowej do biura. Prócz nich zjawiło się jeszcze dwóch – inteligentny chłopak w okularach z oprawką za osiemset dolców i jeszcze jeden, o opalonej twarzy, jakby za oknem było lato.

Ci dwaj oraz Tolik starannie obmacali i zeskanowali każdy centymetr pokoju. Tak intensywnego oddziaływania magicznego tutejsze ściany chyba jeszcze nie widziały.

Antoni i dziewczyna nie wtrącali się, ale wyraźnie czuło się płynącą od nich antypatię. To nie była nienawiść, Jaśni nie umieją porządnie nienawidzić. Raczej pragnienie przyciśnięcia mnie, osądzenia, ukarania. A może po prostu chcieli się ze mną rozprawić, na zawsze wpędzić do Zmroku.

Poza granicami pokoju wyczułem jeszcze jednego Jasnego, chyba na piętrze albo przy windzie. Widocznie służył jako osłona. Był przy tym tak dobrze zamaskowany, że znalazłem go zupełnie przypadkiem. Szargon i Edgar pewnie nawet nie domyślali się jego obecności.

Spochmurniałem. Jaśni mieli przewagę liczebną. Nie mówiąc już o tym, że ci dwaj, których widziałem po raz pierwszy, byli bardzo silnymi magami, chyba pierwszego stopnia. W każdym razie, obaj byli silniejsi od Szargona i Edgara. Antoni też był silny i zostawała jeszcze dziewczyna – bojowy transform. I ten niewiadomy tuż obok. Nieciekawy układ. Zetrą nas na proszek.

Tymczasem Jaśni skończyli skanowanie. Okularnik zbliżył się do mnie i z udawaną obojętnością zapytał:

– Czy pańskim zdaniem stawianie zaklęcia ochronnego o takiej mocy było konieczne?

– Czy sądzi pan, że w przeciwnym razie traciłbym tyle Siły?

Okularnik i nieznajomy wymienili szybkie spojrzenia.

– Żądamy rewizji pańskich rzeczy.

– Stop, stop – zaprotestował natychmiast Edgar. – Na jakiej, jeśli można zapytać, podstawie?

Okularnik uśmiechnął się nieładnie – samymi wargami:

– Nocny Patrol podejrzewa, że na terytorium Moskwy wwieziono zakazany artefakt o wyjątkowej mocy. Powinniście wiedzieć, że podobne działania są sprzeczne z Traktatem.

Moi koledzy Ciemni popatrzyli na mnie wyczekująco. Chyba spodziewali się jakiejś jednoznacznej reakcji. Ale jakiej? Moja wewnętrzna czarodziejska różdżka tym razem nie dawała znać o sobie. Ale z drugiej strony, doskonale wiedziałem, że żadnych zakazanych artefaktów nie mam. Dlatego obojętnie machnąłem ręką.

– Niech sobie patrzą, choćby do rana!

– Protestuję – powiedział Edgar cicho i chyba bez szczególnej nadziei. – Nie macie sankcji zwierzchnictwa.

– Protest został odrzucony – odparował spokojnie okularnik. – Ja jestem tu zwierzchnictwem. Proszę pokazać rzeczy, Ciemny.

Nie trzeba było prosić mnie o to dwa razy. Jednym ruchem neutralizując ochronę, otworzyłem szafę, gdzie w całkowitej samotności, obok dwóch szczotek do ubrań spoczywała moja torba. Część napisu spoglądała na nas jakby z pretensją „FUJ…” Wyobraziłem sobie nudny, skrzypiący glos, wymawiający to „fuj”…

Wziąłem torbę i wysypałem na łóżko zawartość. Rzeczy osobiste nie wzbudziły zainteresowania, natomiast ostatnia paczka owszem. Drugi nieznajomy dotknął ręką amuletu w kieszeni kurtki.

Gdy wytrząsnąłem pieniądze, gapili się na mnie wszyscy: i Ciemni, i Jaśni. Patrzyli jak na nieuleczalnego psychopatę.

– Proszę – powiedziałem. – To wszystko, co mam. Sto tysięcy. Zresztą, teraz już trochę mniej.

Okularnik zrobił krok do przodu, podszedł do łóżka, pogrzebał w rzeczach, zajrzał do torebek. Zrozumiałem, że potrzebował kontaktu osobistego – nie wystarczało mu skanowanie na odległość!

Rany, o co oni mnie podejrzewają? Prawdopodobnie jakiś kretyn rzeczywiście próbował wwieźć do Moskwy coś zakazanego i ponieważ ja odrobinę przesadziłem z ochroną swoich nieszczęsnych dolców, zaczęli podejrzewać mnie. Ha. Im dalej, tym weselej.

Okularnik obwąchiwał mój bagaż przez minutę, w końcu się poddał.

– Dobrze. Rzeczywiście nic tu nie ma. Pokój zostaje uznany za teren zamknięty. Proszę przenieść się do innego.

Dziewczyna – odmieniec drgnęła, ze zdumieniem popatrzyła na okularnika. Ten ledwie zauważalnie wzruszył ramionami. Zrozumiałem sens tego gestu. Nie ma się do czego przyczepić. Brak podstaw. Dziewczyna była spięta, ale drugi mag położył dłoń na jej ramieniu, jakby ostrzegając przed nieprzemyślanymi postępkami.

– Taak? – powiedział przeciągle Edgar i w tym „taaak” zabrzmiał estoński akcent. – Przenieść się? Wobec tego żądamy oficjalnego zezwolenia na ingerencję siódmego stopnia w celu uniknięcia zbędnych pytań ze strony administracji.

Jaśni byli niezadowoleni.

– Po co? Oddziaływać na personel można bez korekcji psychiki.

– Ha, a potem najmniejszą ingerencję uznacie za naruszenie! – odparował Edgar niewinnym tonem.

– Zezwa… – zaczął Ilja i urwał. – Nie. Nie zezwalam. Antoni, idź z nimi i zrób wszystko sam. Postaraj się, żeby tego tu ulokowali daleko stąd, żeby nie… Zresztą, wykonaj.

Edgar westchnął, rozczarowany.

– No cóż… nie to nie. Proszę mi tylko powiedzieć, czy macie jeszcze jakieś pytania do naszego kolegi?

W głosie Edgara było tyle uprzedzającej grzeczności, że aż się przestraszyłem, czy Jaśni nie pomyślą, że Estończyk się zgrywa. Ale chyba go tu nieźle znali. A może ta zjadliwa uprzejmość była normą w kontaktach Patroli?

– Nie śmielibyśmy dłużej go zatrzymywać. Ale pozwolimy sobie przypomnieć, że aż do zakończenia dochodzenia w trzech sprawach, zabrania mu się opuszczać Moskwę.

– Pamiętam – powiedziałem.

– W takim razie pożegnamy się. Kolego Witaliju, spakujcie się…

Wrzuciłem rzeczy do reklamówek, reklamówki do torby, podniosłem z fotela kurtkę i wstałem. Edgar zapraszającym gestem wskazał drzwi.

Wyszliśmy na korytarz i zjechaliśmy windą do westybulu, gdy Edgar nieoczekiwanie zwrócił się do Jasnego:

– Antoni! Nasz kolega nie będzie dłużej mieszkał w tym hotelu. Zabieramy go ze sobą. Jeśli będzie wam potrzebny, pytajcie w biurze Dziennego Patrolu.

Jasny chyba się stropił, zerknął na drzemiącego w recepcji mężczyznę i niepewnie skinął głową. Poszliśmy do wyjścia.

Nawet nie zakładałem kurtki – spostrzegłem znajome bmw przed wejściem do hotelu. Zauważyłem je tylko dlatego, że byłem Innym.

Wewnątrz samochodu było ciepło, przytulnie i przestronnie – kolana nie wbijały się w oparcie przedniego fotela. Usiadłem wygodnie i zapytałem:

– Gdzie mam teraz mieszkać?

– W biurze Dziennego Patrolu, kolego. A raczej w hotelu przy biurze. Trzeba było od razu tam jechać.

– Gdybym tylko wiedział, dokąd… – wymamrotałem.

Samochód ruszył, podjechał do wyjścia z parkingu i zanurkował pod szlabanem, który właśnie zdążył się podnieść, i od razu włączył się w rzadki strumień samochodów na Prospekcie Mira.

Jeśli nawet Szargon nie był bardzo silnym magiem, to na pewno był świetnym kierowcą. Prospekt Mira znikł za tylną szybą równie szybko jak łuk Sadowego Kolca. Twerska sprawiała wrażenie ciągu witryn, który wkrótce się skończył.

Wysiedliśmy z samochodu w pobliżu Kremla. Magowie porzucili swoje bmw na poboczu, nawet go nie zamykając. Chciałem spojrzeć na nie przez Zmrok, byłem ciekaw, jakich zaklęć ochronnych użyli – żeby już więcej nie robić z siebie głupka.

Osłupiałem. Nie z powodu samochodu, lecz z powodu wyglądu budynku, który w zwykłym świecie nie robił większego wrażenia.

W Zmroku budynek miał trzy piętra więcej. Jedno z nich wklinowało się między parter i pierwsze piętro, pozostałe narosły na i tak już sporym gmachu. Zmrokowe piętra wykonano z czarnego, wypolerowanego granitu, niemal wszystkie okna były ciemne, zasłonięte roletami, jedynie na białych pudełkach klimatyzatorów połyskiwały pierwsze promienie słońca.

Natychmiast zapomniałem o wszelkich zaklęciach ochronnych.

Niewielki portal wychodził bezpośrednio na Twerską, za szklanymi drzwiami można było dostrzec sylwetkę Innego.

– No, no… – powiedziałem. Głos zabrzmiał głucho, jak każdy dźwięk w Zmroku. Moi koledzy jak na komendę odwrócili głowy.

– Nie widział pan tego wcześniej? – Nie.

– Za pierwszym razem na każdym robi wrażenie. Chodźmy, jeszcze się pan napatrzy.

Minęliśmy kilka stopni i znaleźliśmy się w malutkiej dyżurce. Niewyraźna postać za drzwiami przemieniła się w chudego, smętnego chłopaka, chyba wilkołaka. Czytał Pielewina Problem wilkołaka w pasie środkowym i uśmiechał się radośnie.

Wystarczyło, by do dyżurki wszedł Edgar, i chłopak się przeobraził. Oczy mu zapłonęły, książka upadła na blat stołu.

– Czeeść, Oleeg – przywitał się Edgar, nagle z estońskim akcentem.

Szargon tylko skinął głową.

Ja też postanowiłem się przywitać.

– Dzień dobry.

– To nasz kolega z Ukrainy – przedstawił mnie Edgar. – Jakby co, do sektora dla gości wpuszczajcie go bez kontroli.

– Zrozumiałem – powiedział Oleg. – Wprowadzić do bazy?

– Wprowadzić.

Oleg popatrzył mi w oczy, uśmiechnął się serdecznie, z pewnym wysiłkiem odczytał rejestracje, usiadł przy biurku i wyjął z szuflady notebooka.

– Gdzie twój partner? – zainteresował się Edgar.

Oleg uśmiechnął się przepraszająco.

– Wyskoczył po papierosy… na minutkę.

– Chodźmy – westchnął Edgar, wziął mnie za rękaw i pociągnął do wind. Szargon już zdążył wcisnąć przycisk wezwania.

Jechaliśmy długo, w każdym razie dłużej, niż się spodziewałem. To pewnie przez te dodatkowe piętra…

– Sektor gościnny mieści się na ósmym piętrze – wyjaśnił Edgar. – To też hotel, tylko bezpłatny. Chyba nawet ktoś tam teraz mieszka.

Drzwi windy rozsunęły się bezgłośnie i znaleźliśmy się w kwadratowym holu, który stanowił rozsądne połączenie wyszukanej elegancji i oszczędnej funkcjonalności. Skórzane kanapy i fotele, żywa palma, grafiki, dywany, boazeria. Przypominało to hotelową recepcję, z tą różnicą, że tu stał zamknięty sekretarzyk, z eleganckim metalowym kluczem w zamku.

Edgar otworzył biurko, w środku były haczyki z numerami, na każdym wisiał klucz.

Tylko przy numerze drugim i czwartym nie było kluczy.

– Wybierz sobie. Jeśli klucz wisi tutaj, to znaczy, że mieszkanie jest wolne.

Powiedział „mieszkanie”, a nie „pokój”, jakby możliwość bezpłatnego mieszkania była dla Innych granicą, która oddziela bezosobowe pokoje hotelowe od miejsca, które można nazwać domem.

Wziąłem klucz numer osiem. Pierwszy z prawej strony w drugim rzędzie.

– Potem sobie obejrzysz – uprzedził Edgar. – Zostaw rzeczy i od razu wracaj.

Skinąłem głową. Ciekawe, co planują moi Ciemni koledzy? Pewnie uprzejme, acz upierdliwe przesłuchanie.

Dobra. Dam sobie radę. W końcu to swoi.

Mieszkanie rzeczywiście było mieszkaniem. Z kuchnią, oddzielną toaletą, trzema przestronnymi pokojami i ogromnym przed – pokojem. Typowe mieszkanie z czasów stalinowskich po gruntownym remoncie. Wysokość – trzy i pół metra, może nawet więcej.

Powiesiłem kurtkę na wieszaku, torbę rzuciłem w przedpokoju. Wyszedłem na korytarz i zatrzasnąłem drzwi.

Z mieszkania numer cztery dobiegała cicha muzyka. Gdy przechodziłem minutę temu, leciał jakiś zachodni pop. Teraz była już inna piosenka. Raczej odgadywałem, niż słyszałem słowa, niemal całkowicie zagłuszone ostrą muzyką:

Strącony przez los w dół, na stos

Poniżony i zmiażdżony

Zapomnieć pora, kim byłeś wczoraj

Pamiętaj, kim jesteś teraz

Zrzucony na dno, gdzie wszystko jedno

Za co cię sława ukochała

Ognistą ręką podłość stawia piętno

Twoja dusza opustoszała

Ludzie na dnie w mroku grzebią się

Pragną przedłużyć swe dzikie życie

Gotowi pożreć bliźniego swego

Oderwać choćby strzęp kłami…

Zły pośród nich, żałosnych i złych

Razem ze stadem biegniesz w koło

Czołgasz się już do koryta pod nóż

Z prorokami i niewolnikami…

Nie wiem, dlaczego, ale zamarłem przed obcymi drzwiami. To było coś więcej niż tylko słowa. Wchłaniałem je wszystkimi porami skóry, całym ciałem. Zapomniałem, kim byłem, ale jak mam sobie przypomnieć, kim jestem? I czy przypadkiem nie wyszedłem na nowy krąg wraz z nieznanym mi stadem?

Gdybyś mógł słyszeć tylko ciszę

Kłamstw, pochlebstw

Południa, mroku nie słyszeć

Topnieć jak śnieg od słońca

Nie zdradzać i kochać bez końca

Umarłbyś z tęsknoty!

Na ciszę w najbliższym czasie nie ma co liczyć. Zbyt wiele osób interesowało się moją skromną osobą.

Głos śpiewaka okrzepł, stał się triumfujący i bezczelny.

Hej, mieszkańcy nieba!

Kto nie był z was na dnie

I kto nie przeszedł piekła

Nie wie, jak raj buduje się!

Hej, mieszkańcy dna!

Grom śmieje się z was

I żeby mu dorównać

Jest tylko jedna droga w górę

Jest tylko jedna droga w górę!

A więc to tak… W górę. Jak się okazuje, nie osiągniemy raju, jeśli uprzednio nie przejdziemy przez piekło. Ale każdy ma swój raj i swoje piekło. O tym właśnie śpiewa Kipielow.

Dziwne. Słyszałem już tę piosenkę, nazwisko wykonawcy zapadło mi w pamięć, nawet miałem ją na swojej składance na dysku. Ale teraz zabrzmiała na nowo, nieoczekiwanie zapłonęła w mózgu, uderzyła w świadomość kawałkiem niewidocznego szkła.

– Kolego! Szybciej! – ponaglił mnie Edgar.

Z żalem odszedłem od drzwi.

Trzeba będzie potem posłuchać… kupić cały album… i posłuchać…

Głos śpiewaka zamierał za moimi plecami:

Lecz jeśli płomień w mózgu zapłonie Wybije klinem pokorę i strach Ożyją w duszy dni minione Dokona się nowy grzech. Krew na rękach, na stercie kamieni Po ciałach i żałosnych grzbietach Gotowych zdechnąć w zniewoleniu Znowu w górę wspinasz się!

Pomyślałem nagle, że Kipielow śpiewa ze zbyt dużą znajomością rzeczy. O krwi. O dnie. O niebie. Bardzo możliwe, że ten długowłosy idol rosyjskich metalowców jest Innym…

Razem z Edgarem i Szargonem wszedłem piętro wyżej i znalazłem się w małym biurze. Przestronna sala podzielona na niewielkie, odgrodzone parawanami kabinki, z osobnym gabinetem nieco dalej, z holem oddzielonym od Twerskiej wielką zaciemnioną szybą. Zauważyłem, że Ciemni prawie nie korzystali z komputerów stacjonarnych, w każdym razie trzej pracownicy – nocne marki albo ranne ptaszki – wpatrywali się w matryce notebooków.

– Hellemar! – zawołał Edgar i jeden z nich, również wilkołak, niechętnie oderwał się od jakiejś doomopodobnej gry.

– Tak, szefie?

– Wiadomości operacyjne! Przemieszczenie się reagentów i artefaktów dużej mocy. Zaginięcia, zniknięcia, kontrabanda. Najświeższe wiadomości!

– A co? – ożywił się Hellemar. – Coś się szykuje?

– Jaśni są w posiadaniu informacji, jakoby do Moskwy przywieziono artefakt. Ruchy, Hellemar!

Hellemar odwrócił się do pozostałych graczy:

– Hej, nicponie! Do roboty!

„Nicponie” szybko się przełączyli, sekundę później już słyszałem ciche klikanie klawiszy, a bezkresne, pełne potworów korytarze na ekranach zostały zastąpione okienkami Netscape’a.

Edgar zaciągnął mnie do gabinetu oddzielonego od sali ogólnej szybą i żaluzjami. Szargon uciekł na chwilę i szybko wrócił z puszką „Tchibo” i butelką wody mineralnej. Wodę wlał do czajnika, nacisnął przycisk. Niemal od razu czajnik zaszumiał pracowicie.

– Cukier jest, mam nadzieję – mruknął Szargon.

– Znajdzie się. – Edgar usadowił się w fotelu i zaproponował: – Proszę siadać, kolego. Nie ma pan nic przeciwko, że będę zwracał się do pana po prostu per Witalij?

– Oczywiście, że nie.

– Znakomicie. A więc, Witaliju, będę mówił, a pan poprawi mnie, jeśli wkradną się jakieś nieścisłości. Umowa stoi?

– Stoi – zgodziłem się ochoczo i zacząłem się zastanawiać, jakież to kity przyjdzie mi wciskać tym rzeczowym pracownikom Dziennego Patrolu.

– Czy dobrze zrozumiałem, że o wspomnianym artefakcie nie ma pan żadnych wiadomości?

– Dobrze.

– Szkoda – zmartwił się szczerze Edgar. – To by nam bardzo ułatwiło zadanie…

Szczerze mówiąc, nie miałem też bladego pojęcia o żadnym innym artefakcie, który mógłby zainteresować Edgara. Na dziedzinie, w której doświadczeni Inni mogli uchodzić za znawców, ja na razie znałem się jak kura na pieprzu.

– W takim razie przejdźmy do następnego punktu. Przybył pan z Ukrainy, dobrze zrozumiałem?

– Dobrze. Z Nikołajewa.

– W jakim celu?

Zastanawiałem się przez pół minuty. Nikt mnie nie poganiał.

– Trudno powiedzieć – wyznałem szczerze. – Raczej bez konkretnego celu. Po prostu znudziło mi się siedzenie w domu.

– Zainicjowano pana niedawno, prawda?

– Prawda.

– Nabrał pan chęci, żeby obejrzeć kawałek świata?

– Chyba tak.

– W takim razie dlaczego Moskwa, a nie wyspy Bahama?

Wzruszyłem ramionami. No właśnie, dlaczego? Chyba nie dlatego, że nie mam do tej pory paszportu zagranicznego?

– Nie wiem. Na Bahamy należałoby lecieć latem.

– Na półkuli południowej jest teraz lato. I mnóstwo miejsc wartych zobaczenia.

Faktycznie, o tym nie pomyślałem.

– Nie wiem – odparłem. – Może kiedyś…

Wydawało mi się, że Edgar chce jeszcze o coś zapytać, ale wtedy do gabinetu wpadł Hellemar. Oczy miał okrągłe niczym myszka Jerry, która spostrzega nieoczekiwanie swojego wiecznego prześladowcę Toma.

– Szefie! Berno! Pazur Fafnira! Wyciągnęli go z magazynu Inkwizycji! Cała Europa stoi na rzęsach!

Szargon zerwał się z fotela. Edgar zdołał się opanować, oczy mu zabłysły i nawet nie zanurzając się w Zmroku, dostrzegłem pomarańczowe strumienie, które zrodziły się w jego aurze. Szybko jednak wziął się w garść.

– To jawna informacja?

– Nie. Tajna. Inkwizycja nie składała jeszcze oficjalnych oświadczeń.

– Źródło informacji?

Wilkołak zawahał się.

– Źródło też jest nieoficjalne. Ale wiarygodne.

– Hellemarze – w głosie Edgara zabrzmiał wyrzut. – Źródło?

– Mój człowiek w praskiej agencji informacyjnej – przyznał się Hellemar. – Inny, Ciemny. Wyłapałem go na prywatnym czacie.

– Tak, tak, tak…

Bardzo chciałem o coś zapytać, ale oczywiście mogłem tylko mrugać i milczeć, wchłaniając istotne, acz kompletnie niezrozumiałe informacje.

– A skąd Jaśni wiedzą? – spytał zdumiony Szargon.

– Też zadajesz pytania… – Edgar śmiesznie poruszył brwiami. – Oni mają szeroką sieć informatorów.

– Stan „Aleph” – oznajmił Edgar. – Hellemarze, wezwij personel…

Pół godziny później w biurze zrobiło się tłoczno. Rzecz jasna, wszyscy obecni byli Innymi. Rzecz jasna, Ciemnymi. A ja nadal nic nie rozumiałem.

Gdy Anton wrócił do pokoju numer pięćset dwanaście, Ilja siedział w fotelu i masował skronie, a Garik nerwowo chodził po dywanie – od okna do kanapy. Tolik z Tygryskiem przysiedli na kanapie, w drzwiach sypialni majaczył Niedźwiadek.

– Zauważył mnie – powiedział. – Twoja zasłona nie pomogła.

– A Estończyk?

– Estończyk nie. Szargon oczywiście też nie. A ten – niemal do razu.

– Wychodzi jakiś melanż, chłopaki. Przecież on nie może być silniejszy od Estończyka! – powiedział Garik.

– Dlaczego nie może? – zapytał Ilja, nie podnosząc głowy. – Jeszcze kilka godzin temu wydawało mi się, że znam wszystkich czterech Ciemnych Moskwy, z którymi nie poradzę sobie w pojedynkę. Teraz nie jestem już niczego pewien.

Antoni oparł się o lodówkę. Pytanie, które już miał zadać, zawisło w powietrzu. Rozmowa stawała się coraz bardziej interesująca.

Uprzedziła go Tygrysek.

– Ilja! Nie chciałbyś nam czegoś wyjaśnić? W kwestii artefaktu?

Ilja szybko wstał.

– Z magazynu Inkwizycji w Bernie wyniesiono Pazur Fafnira. Dwie… – spojrzał na zegarek – a właściwie już trzy godziny temu. Oddział szwajcarski jest spanikowany. Inkwizycja ciska gromy, ale na razie nie wydała oficjalnego oświadczenia. Szczegóły nieznane, wiadomo tylko, że Pazur znajduje się w sezonowym szczycie siły. W Ciemnej fazie, oczywiście. Konsekwencją uwolnienia na terenie Rosji Centralnej choćby części siły zakumulowanej w Pazurze będą potężne wyrzuty, aż do lokalnego inferno. Tak się sprawy mają…

– A Zawulona nie ma w Moskwie – powiedział znacząco Tolik.

– To znaczy, że za tym stoją Ciemni.

– No, przecież nie my – Ilja poruszył ramionami, jakby nieoczekiwanie poczuł dreszcz.

– Ignatiewicz o tym wie?

– Oczywiście. To on mnie poinformował. Powiedział, żeby nie panikować, tylko pracować, pracować…

Ilja znowu usiadł.

– Nie wiem, co o tym myśleć – powiedział twardo i jednocześnie bezradnie. – Jeśli mam być szczery, to na wieść o Pierścieniu Saaby, który zabił Andrieja, zacząłem podejrzewać, że Pazur już tu jest. No bo po co stawiać Pierścień o tak ogromnej mocy? Przecież to bezsensowne marnotrawstwo. Ochronę Pazura jeszcze bym zrozumiał, ale parszywe dolce? Kompletny idiotyzm.

– Ciemny nie zostawiłby Pazura w pokoju – rzucił Garik.

– Oczywiście. To byłaby głupota.

– Głupota – przyznał Ilja. – Ale musieliśmy sprawdzić.

– I co teraz? – spytała ponuro Tygrysek. – Wychodzi na to, że Andriuszka zginął, a my nie możemy nawet ukarać zabójcy?

– Katiu – Ilja popatrzył na nią ze współczuciem. – Ja wiem, że to przykre, ale tak właśnie jest. Tym bardziej że teraz zwalił się na nas problem, wobec którego śmierć Andrieja schodzi na dalszy plan. Analitycy od czwartej rano oceniają przybliżoną równowagę sił globalnych ognisk. Jeśli Pazur przemieści się, równowaga zostanie zakłócona.

– Są już wyniki?

– Są. Godzinę temu stało się jasne, że Pazur albo już jest w Moskwie, albo zaraz się w niej pojawi.

– Poczekaj – odezwał się Tolik – to znaczy, że przypadki kłusownictwa i nieumotywowanej agresji Ciemnych to wpływ Pazura?

– Prawdopodobnie.

– Ale przecież pierwszy przypadek zdarzył się w sobotę! – zdumiała się Tygrysek.

Ilja pomasował skronie. Widać było, jaki jest zmęczony.

– Pazur to bardzo silny artefakt, Tygrysku. Nici prawdopodobieństwa ciągną się daleko w przyszłość. A Ciemni są bardziej podatni na wpływ Ciemnych artefaktów niż my. Szczególnie tak starożytnych. I dlatego drobnica już zaczęła się biesić…

– Skoro to taki silny przedmiot, jak Inkwizycja mogła to przegapić?

– Nie wiem – uciął Ilja. – Nie było mnie tam. Ale jestem przekonany, że wszystko, co można zrobić, wcześniej czy później zostanie zrobione.

– Nasi idą – zauważył ni w pięć, ni w dziewięć Garik. Rzeczywiście przyjechał ktoś z wydziału administracyjnego, żeby zabrać ciało Andrieja Tiunnikowa, który pechowo wcisnął się między siły, do jakich nie dorósł.

– A tamten Ciemny? – zapytał w końcu Antoni. – Myślisz, że jest jakoś związany ze złodziejami?

– Niekoniecznie. – Ilja posępnie patrzył, jak wkładają Tiunnikowa do czarnego worka i zasuwają suwak. – Możliwe, że on odwraca naszą uwagę. A może sam nie zdaje sobie sprawy z tego, co robi. Kieruje nim Pazur albo aktualny posiadacz Pazura. Od sobotniego starcia w bramie na WDNCh Ciemny stał się znacznie silniejszy.

– Czyli musimy go obserwować? – zasugerował Tolik. – Jeśli jest związany z Pazurem, to naprowadzi nas na złodziei?

– Jeśli jest związany – naprowadzi.

– A jeśli nie? Ilja westchnął.

– Nastawcie się na różne niespodzianki i wyjątkowe sytuacje. Ten Ciemny będzie zamieszany w jeszcze inne sprawy.

– Chwila – sposępniał Garik. – A jeśli on jest przeznaczony Pazurowi?

– Tego właśnie się boję…

Antoni potrząsnął głową. Po wydarzeniach sprzed półtora roku przez jakiś czas miał wrażenie, że może się uważać za doświadczonego patrolującego. A teraz znowu był czeladnikiem wśród wirtuozów. Uczucie nie było przyjemne.

Zadzwonił telefon – miejscowy, hotelowy. Dzwonek zwykłego telefonu po trelach komórek brzmiał dziwnie.

– Halo? – Tolik podniósł słuchawkę i odwrócił się do Ilji. – Do ciebie, to Siemion.

Ilja wziął słuchawkę, posłuchał chwilę i obrzucił wszystkich badawczym spojrzeniem.

– Na koń, chłopaki. Szef jest już w biurze.

Antoni, znużony, pomyślał, że zaraz zobaczy Swietłanę. I znowu poczuje, jak dzieląca ich przepaść rozszerza się z każdą sekundą.

Nie wysiedziałem długo w biurze Dziennego Patrolu. Zacząłem drzemać na siedząco i odesłali mnie, żebym się przespał. Nie miałem nic przeciwko temu – nie spałem ponad dobę i oczy same mi się zamykały.

Zasnąłem, słuchając dobiegającego skądś śpiewu Kipielowa:

Hej, mieszkańcy nieba!

Kto nie był z was na dnie…

ROZDZIAŁ 3

Obudziło mnie wyraźne uczucie – słyszę Zew. Słyszę Zew, jakim wampiry przywołują ofiarę. Nie do końca obudzony, wstałem i po omacku zacząłem szukać ubrania na krześle.

Zew był słodki i mamiący, pieścił, popychał i nie można go było nie usłuchać, brzmiał jak muzyka, jak śpiew, jak szept i w każdej swej postaci był doskonałością, odbiciem mojej własnej duszy.

I jak uderzenie pod kolana – pchnięcie na następny stopień.

Zew przestał mieć nade mną władzę, choć nie przestał rozbrzmiewać. Upuściłem spodnie i potrząsnąłem głową.

Boli…

Hipnotyczna melasa powoli ze mnie wyciekała i spadała gdzieś pod podłogę. Jasna energia, mroczna Siła.

Teraz już wiedziałem, dlaczego ofiary podstawiają szyje pod wampirze kły z uśmiechem na ustach. Gdy brzmi Zew, są szczęśliwi. Jakby przez całe życie dążyli do tego słodkiego momentu, jakby w porównaniu z nim całe życie było puste i szare jak świat Zmroku.

Zew to jakby prezent. Wyzwolenie.

Ale ja mam jeszcze trochę czasu do wyzwolenia.

Nie wiem, dlaczego moja nowa umiejętność polegała na odporności na magiczny Zew. Słyszałem go, rozumiałem, a jednocześnie w pełni się kontrolowałem. I oczywiście odgrodziłem świadomość od wzywającego, żeby ten nie zaczął podejrzewać, iż ofiara z somnambulika przemieniła się w łowcę.

„Łowcę?” – zapytałem w myślach sam siebie. – „Hmm…”

A więc będę musiał polować. Interesujące.

Zew brzmiał nadal.

„No, no” – pomyślałem. – „Przecież to rezydencja Dziennego Patrolu, gdzie wszystko jest przesiąknięte magią. Zrobili tu taką ochronę, że hej. A jednak Zew działa… działał?”

Jaśni nieźle się wykosztowali na ten trick. I na to, żeby skryć swój postępek przed obcym wzrokiem. Mają szczęście, że szefa Dziennego Patrolu nie ma w Moskwie – jego by nie oszukali.

Ubierałem się spokojnie, myśląc smętnie, że marzenie o kolacji w restauracji, gorącej solance i kaczce w wiśniowym sosie znowu się odsuwa. Postawiłem trzy słabe zaklęcia ochronne i wyszedłem z poko… ach tak, z mieszkania. Nie będziemy łamać tradycji. Płaski jak naleśnik odtwarzacz przypiąłem do paska, małe guziki słuchawek wsunąłem do uszu. Naciągnąłem czapkę.

„Ustawmy losowe wybieranie” – pomyślałem, manipulując przyciskami sterowania. – „Zabawmy się z losem”.

Podszedłem do wind, czekając, co wybierze dla mnie los. Los znowu wybrał piosenkę z albumu Kipielowa i Mawrina, ale tym razem inną.

Głucha cisza nade mną

Niebo wody pełne

Deszcz przepływa przeze mnie

Ale bólu już nie ma

W lodowatym szepcie gwiazd

Płonącego mostu trzask

Wszystko w przepaść spadło wraz

Wolny stanę się

Ucieknę przed dobrem i złem

Duszę mą rozetną cienkim ostrzem

Taak. Ponure proroctwo. I kiedyż to zdążyłem spalić most? Może właśnie po to wyszedłem z pokoju? Zamiast wejść piętro wyżej i zainteresować się losem jakiegoś tam potężnego Pazura? Ale coś pchało mnie na ten Zew, to samo „coś”, co od niedawna kryło się we mnie.

Jestem wolny – niczym ptaki na niebie

Jestem wolny – zapomniałem strach i ciebie

Jestem wolny – z dzikim wiatrem się bawię

Jestem wolny – nie we śnie, lecz na jawie!

Głos Kipielowa hipnotyzował nie gorzej niż Zew. Był przekonujący, pewny siebie, niczym sama prawda. Nagle pojąłem, że słyszę hymn Ciemnych. Ucieleśnienie ideału ich miotających się, nie znających granic i zasad dusz.

Głucha cisza nade mną

Niebo ognia pełne

Światło bije przeze mnie

I wolny jestem znów

Jestem wolny od miłości

Jestem wolny od wrogości

Plotek i nieuchronności

Od ziemskich oków

Wolny od dobra i od zła

W mojej duszy nie ma już dla ciebie miejsca

Wolność. Jedyne, co nas naprawdę interesuje. Wolność od wszystkiego. Nawet od panowania nad światem. Szkoda, że Jaśni nie potrafią tego zrozumieć, nie mogą w to uwierzyć, szkoda, że plotą swoje niekończące się intrygi, i zamiast po prostu być wolni, jesteśmy zmuszeni stawać do walki.

Winda zjechała na dół, mijając piętra – zwykłe i zmrokowe. Jestem wolny.

Jeśli Kipielow jest Innym, to na pewno Ciemnym. Nikt inny nie mógłby TAK śpiewać o wolności. I nikt, prócz Ciemnych, nie usłyszy w tej piosence jej prawdziwego, głębszego sensu…

Dwóch milczących wiedźminów w dyżurce na dole wypuściło mnie bez przeszkód. Nie na darmo Edgar kazał wprowadzić obraz mojego znaku rejestracyjnego do bazy roboczej. Wyszedłem na Twerską, w rodzący się zmierzch kolejnego moskiewskiego wieczoru. Szedłem ku wezwaniu, ale już wolny. Wolny od wszystkiego na świecie.

Komu byłem potrzebny? Wśród Jasnych nie ma wampirów – mam na myśli typowych wampirów. Wszyscy Inni są energetycznymi wampirami, wszyscy czerpią siłę z ludzi. Z ich strachów i lęków, z ich przeżyć i radości. W sumie od zmrokowego mchu różni nas tylko zdolność przemieszczania się i myślenia. I fakt, że skupioną siłę wykorzystujemy nie tylko jako pożywienie.

Zew prowadził mnie Twerską w stronę Dworca Białoruskiego. Szedłem przez wieczorny tłum niczym napiętnowany. Tak zresztą było – zostałem naznaczony przez Zew. Nikt mnie nie widział, nikt nie zauważał. Nikomu nie byłem potrzebny. Ani grzejącym się w samochodach dziewczynom, ani sutenerom, ani posępnym kolesiom w zachodnich brykach na poboczu. Nikomu.

W prawo. Na Strastny Bulwar.

Zew nasilił się. To oznaczało, że wkrótce dojdzie do spotkania.

Po grząskim, mokrym śniegu mknęły stada samochodów. Drobne śnieżynki wodziły w świetle reflektorów wymyślne korowody.

Zimno i ciemno. Zimowa Moskwa.

Śnieg kładł się równą warstwą na ścieżkach bulwaru, na ławeczkach, pustych o tej porze roku, na krzakach, na płotkach oddzielających jezdnię od chodnika.

Spróbowali mnie wziąć w połowie drogi do Karetnego Riada.

Zaklęcie spadło jakby z nieba, wszystko, co miało wydarzyć się na bulwarze, nie dotyczyło zwykłych ludzi. Samochody mknęły dalej w swoich sprawach, a nieliczni przechodnie przystawali na chwilę i z obojętną miną zawracali.

Jaśni wyskakiwali ze Zmroku jeden po drugim. Czworo. Dwóch magów i dwa transformy, już w stanie bojowym. Potężny, biały jak śnieg niedźwiedź i ruda tygrysica.

Omal mnie nie rozpłaszczyło – magowie zaatakowali z dwóch stron, ale nie docenili zdobyczy – uderzenie było obliczone na tego mnie, który podporządkowałby się wezwaniu.

Ale teraz byłem już inny.

W myślach rozkładając ręce, zatrzymałem dwie gotowe zetknąć się i uwięzić mnie ściany. Zatrzymałem się, zaczerpnąłem siłę i odepchnąłem je od siebie. Niezbyt mocno.

Nigdy nie widziałem tsunami. Ale to było pierwsze, co przyszło mi do głowy, gdy oceniłem konsekwencje.

Ściany magów Światła, jeszcze przed chwilą sprawiające wrażenie monolitów, zostały zmiecione jak przegródki z papieru ryżowego. Obu magów odrzuciło do tyłu – przejechali po śniegu z dziesięć metrów i tylko barierki odgradzające jezdnię od bulwaru nie pozwoliły im wpaść pod koła samochodów. W powietrzu zawirował śnieżny pył.

Jaśni zrozumieli, że czystą magią mnie nie wezmą. Wtedy do przodu skoczyły transformy. Odmieńcy w postaci zwierząt.

Pospiesznie zaczerpnąłem siłę, skąd tylko mogłem – i na jezdni rozległ się huk, brzęk szkła, kolejny huk i natrętne wycie.

Niedźwiedzia przyjąłem na wklęsłą „tarczę” i odrzuciłem w głąb bulwaru. Przekoziołkował. Przed tygrysicą po prostu się uchyliłem.

Nie podobała mi się od samego początku…

Nie wiem, skąd magowie – odmieńcy biorą masę do transformacji. Ta dziewczyna w ludzkiej postaci ważyła najwyżej pięćdziesiąt pięć kilo. Teraz to było półtora cetnara mięśni, żył, pazurów i zębów. Prawdziwa bojowa maszyna śmierci.

Jaśni to uwielbiają.

– Hej! – krzyknąłem. – Zaczekajcie! Może najpierw pogadamy? Magowie zdążyli wstać i znowu spróbowali się za mnie wziąć, ale ja bez zbędnych wysiłków związałem kołyszące się nici w węzeł i odrzuciłem właścicielom. Obaj znowu upadli, ale teraz obeszło się bez jazdy na plecach – przecież zwróciłem im jedynie ich energię. Niedźwiedź stał z boku, groźnie przestępując z nogi na nogę. Wyglądał, jakby miał zamiar stanąć na tylnych łapach.

– Nie radzę – powiedziałem mu i uderzyłem atakującą tygrysicę.

Niezbyt mocno. Nie chciałem zabijać.

– O co wam, do licha, chodzi? – krzyknąłem ze złością. – To taka moskiewska tradycja?

Nie mogłem nawet wezwać Nocnego Patrolu, przecież napastnicy właśnie tam pracowali. No to może powinienem wezwać Dzienny? Tym bardziej że biuro jest całkiem blisko. Przylecą błyskawicznie. Ale co mi to da?

Magowie nie mieli zamiaru kapitulować. W rękach jednego z nich płonęła załadowana buława. Drugi miał jakiś dość potężny amulet unieruchamiający.

Na amulet straciłem aż dwie sekundy – rzuconą na mnie sieć musiałem pruć „potrójnym kindżałem”, zaklęcie było proste, ale zużyłem na nie tyle Siły, że mógłbym spalić całe centrum Moskwy – A tu jeszcze drugi zdążył zaczepić mnie „ogniem betlejemskim”. Ten atak Jasnego tylko mnie rozzłościł, chyba znowu stałem się silniejszy.

Buławę zamroziłem – przemieniłem w długi sopel lodu i posłałem zaklęcie odrzucenia. Kawałeczki lodu trysnęły z dłoni Jasnego niczym szalony biały fajerwerk. Jednocześnie uderzyła w górę uwolniona energia.

Przecież nie będę jej zrzucać na ludzi, do licha! Wystarczy tych kilku stłuczek na pobliskich skrzyżowaniach…

Niedźwiedź nie ruszył się z miejsca. Chyba zrozumiał, że mimo przewagi liczebnej siły są nierówne. Za to tygrysica nie miała zamiaru się poddać. Rzucała się na mnie z furią oszalałej samicy, której dzieci zaatakował nieprzyjaciel. Oczy, żółte jak płomyki świec w cerkwi, płonęły nienawiścią.

Tygrysica się mściła. Mściła się na mnie, Ciemnym, za wszystkie swoje krzywdy i straty. Za zabitego przeze mnie Andrieja. Za wiele innych rzeczy. Nic nie mogło jej powstrzymać.

Być może, rzeczywiście miała powody do zemsty, w końcu Patrole walczyły od dawna, ja też nieźle dałem się jej we znaki… Ale dlaczego ja mam z tego powodu umierać?

Jestem wolny. Wolny, bo mogę ukarać tego, kto stanął na mojej drodze, kto nie chce zakończyć sprawy pokojowo. Czy nie o tym chciała powiedzieć piosenka?

Uderzyłem „Mgłą Transylwanii”.

Tygrysicę rozciągnęło na ziemi. Nawet przez huk silników i przenikliwe wycie systemów alarmowych słychać było chrzęst kości. Zaklęcie zmięło odmieńca jak dziecko zgniata plastelinowego człowieczka. Połamane żebra rozpruły skórę i niczym zakrwawiona brona wbiły się w śnieg. Głowa przemieniła się w płaski pasiasty placek. Piękne zwierzę było teraz kłębkiem zakrwawionego ciała.

Ostatnim wyrachowanym ciosem cisnąłem duszę tygrysicy w Zmrok.

Nie miałem prawa się zatrzymać. Jaśni zastygli. Nawet niedźwiedź przestał dreptać. „No i co dalej?” – pomyślałem ze znużeniem. Być może, musiałbym zabić ich wszystkich. Ale chwała niebu czy też piekłu, do tego nie doszło.

– Dzienny Patrol! – usłyszałem znajomy głos. – Stwierdzono atak na Ciemnego. Wyjść ze Zmroku!

Edgar mówił twardo i bez żadnego akcentu. Zdanie o Zmroku było niepotrzebne. Żywi nie walczyli w Zmroku, a tygrysica nie miała dokąd wrócić.

– Dzienny Patrol żąda natychmiastowego zwołania Trybunału – powiedział złowieszczo Edgar. – A na razie bądźcie uprzejmi wezwać szefa Nocnego Patrolu.

– Rozgoni was jak kocięta – rzekł poważnie jeden z magów Światła.

– Nie rozgoni – uciął Edgar i wskazał na mnie. – Dopóki mamy jego. Jeszcze tego nie zrozumiałeś?

W tym momencie ktoś umiejętnie przetasował siły w przestrzeni i obok mnie pojawił się smagły mężczyzna o ostrych rysach twarzy. Jego kolorowy wschodni chałat pośród zaśnieżonego bulwaru wyglądał wyjątkowo głupio.

– Jestem – burknął przybyły, spoglądając ponuro na pole niedawnej bitwy.

– Heser! – ożywił się Edgar. – Dzień dobry. Pod nieobecność naszego szefa będziesz się tłumaczył przede mną.

– Przed tobą? – Heser zerknął koso na Estończyka. – Chciałbyś.

– W takim razie przed nim. – Edgar wzruszył ramionami i zjeżył się, jakby zamarzł. – A może to też zbyt wielki honor?

– Przed nim się wytłumaczę – rzekł sucho Heser i odwrócił się do mnie. Jego spojrzenie było bezdenne jak wieczność. – Wynoś się z Moskwy – powiedział niemal bez emocji. – I to zaraz. Wsiadaj do pociągu i wynoś się do diabła. Zabiłeś już dwoje naszych.

– Mam wrażenie – zauważyłem bardzo spokojnie – że właśnie próbowano zabić mnie. Ja się tylko broniłem.

Heser odwrócił się do mnie plecami. Nie miał ochoty mnie słuchać. Nie miał ochoty rozmawiać z Ciemnym, który na zawsze wysłał do Zmroku jednego z jego najlepszych bojowników. A właściwie – jedną.

– Chodźmy – powiedział do swoich.

– Hola, hola! – rozzłościł się Edgar. – To przestępcy! Nigdzie nie pójdą! W imieniu Patrolu!

Heser znowu odwrócił się do Estończyka.

– Pójdą i nic na to nie poradzisz. Są pod moją ochroną.

Czekałem, aż podrzuci mnie na kolejny schodek. Moich obecnych zdolności wystarczało jedynie na to, by zrozumieć, że nie mogę startować do Hesera. Zetrze mnie na proszek. Nie bez trudu, bo mimo wszystko zdążyłem wspiąć się po swoich „schodach” dość wysoko. Ale zetrze.

Jednak nic się nie stało. Widocznie czas starcia z Heserem jeszcze nie nadszedł.

Edgar popatrzył na mnie żałośnie. Chyba bardzo na mnie liczył.

Jaśni wśliznęli się w Zmrok, zabrali zwłoki bojowniczki i zeszli niżej, w głębszą warstwę.

Koniec.

– Naprawdę nie mogę go powstrzymać – wyznałem przepraszająco. – Wybacz, Edgarze.

– Szkoda – powiedział Estończyk samymi wargami.

Do biura Dziennego Patrolu zawieziono mnie tym samym bmw. Po raz pierwszy od przybycia do Moskwy poczułem się zmęczony.

Ale nadal wolny.

Nie pamiętam, którędy mnie wieziono, jak wepchnięto do windy, a potem zaprowadzono do gabinetu, posadzono w fotelu, wciśnięto w rękę filiżankę kawy. Oto zapłata za zmęczenie. Czułem ból mięśni, czułem ból całej mojej istoty, która całkiem nie – dawno władała silami Zmroku. Nieźle ich załatwiłem, Jaśni na długo zapamiętają to starcie. A przecież nie napadły na mnie przedszkolaki. Obu Jasnych oceniałem na pierwszy poziom siły.

– Popędź analityków – polecił Edgar jakiemuś chłopakowi. – Chcę wreszcie wiedzieć, co się dzieje.

Zerknąłem na niego i Edgar zrozumiał, że dochodzę do siebie.

– Opowiadaj – polecił.

– Zew – powiedziałem ochryple i zakasłałem. Spróbowałem napić się kawy, sparzyłem się i syknąłem z bólu. – Zew – powtórzyłem, gdy już byłem w stanie mówić. – Nakryli mnie we śnie.

– Zew? – zdumiał się Szargon, siedzący w fotelu przy sąsiednim biurku. – Jaśni nie używali go ze trzydzieści lat!

– Nakryli cię w budynku Dziennego Patrolu? – zapytał z niedowierzaniem Edgar. – No nie! I nikt niczego nie zauważył?

– To był starannie, wirtuozersko wycelowany Zew. Chyba wtopili go w naturalne tło zamieszkanych pięter.

– Posłuchałeś wezwania?

– Oczywiście, że nie. – Znowu spróbowałem napić się kawy, tym razem z powodzeniem. – Ale chciałem się dowiedzieć, co oni właściwie kombinują.

– I nikomu nie powiedziałeś? – zdumienie Edgara mieszało się z niezadowoleniem. – Amator przygód…

– Gdybym poszedł na Zew z wami, rozwaliliby mnie w ciągu sekundy – wyjaśniłem. – Musiałem iść sam i bez osłony. Poszedłem. Na Strastnym Bulwarze spróbowali mnie wziąć, musiałem się bronić. Trzy razy odrzucałem tygrysicę, żeby się uspokoiła, dopiero potem uderzyłem na poważnie.

Edgar patrzył na mnie.

– Ciemna z ciebie osoba, Witaliju – powiedział.

– Ciemna – przyznałem z zadowoleniem. – I to jeszcze jak.

– Jesteś magiem poza kategorią? – zapytał.

– Niestety, nie – rozłożyłem ręce – ostrożnie, żeby nie rozlać kawy. – W przeciwnym razie nie puściłbym Hesera.

Edgar zabębnił palcami po stole i niecierpliwie zerknął na drzwi.

– Co tam u analityków? – burknął.

Drzwi otworzyły się. Na progu stanęła wiedźma w średnim wieku i dwóch magów.

– Dzień dobry, Anno Tichonowna – przywitał się pospiesznie Szargon. Był od niej silniejszy, ale bał się jej. Nic dziwnego. Siła wiedźm ma nieco inną naturę niż siła magów. Wiedźma może bez większego trudu narobić przykrości nawet bardzo silnemu magowi.

Edgar tylko skinął głową.

– To on? – spytał jeden z magów, patrząc na mnie.

– Tak, Jura.

Zrozumiałem od razu, że Jura jest starym i silnym magiem. Zrozumiałem też, że „Jura” nie jest jego imieniem. Prawdziwe imię chronione było w nieprawdopodobnej głębi – nie sposób się do niego dokopać.

Słuszna decyzja – jeśli naprawdę ceni się wolność.

– Niech pani siada, Anno Tichonowna. – Szargon ustąpił wiedźmie fotel i podszedł do magów, którzy obsiedli szeroki parapet.

– Edgarze – zaczęła wiedźma – Jaśni zagrali va banque. Takiego skandalu nie urządzali od czterdziestego dziewiątego roku. Muszą mieć bardzo poważne powody, żeby złamać Traktat!

Edgar wzruszył ramionami i krótko wyjaśnił:

– Pazur Fafnira.

– Ale my go nie mamy! – powiedziała z naciskiem wiedźma i znaczącym spojrzeniem obrzuciła wszystkich obecnych. – A może jest inaczej? Szargon?

Szargon pospiesznie pokręcił głową. Chyba miał jakieś stare zatargi z wiedźmą, z których wyszedł nie do końca zwycięsko. Ciotka wyglądała na ostrą babkę.

– Kola?

Drugi z przybyłych magów spokojnie odparł:

– Nie. I nie sądzę, by w ogóle był nam potrzebny…

– Was nie pytam – rzuciła wiedźma w stronę Edgara i Jury. Dopiero wtedy popatrzyła na mnie.

– Anno Tichonowna – powiedziałem z uczuciem – o istnieniu Pazura dowiedziałem się wczoraj i większość czasu od tamtej pory przespałem.

– Po co przybyłeś do Moskwy? – zaatakowała ostro.

– Nie wiem. Coś mnie pchało, żeby przyjechać, więc przyjechałem. Ledwie wysiadłem z pociągu, wdepnąłem w historię z wampirzycą i Nocnym Patrolem. Z deszczu pod rynnę, można powiedzieć…

– Jeśli cokolwiek rozumiem – odezwał się mag Jura – to było to przeznaczenie. To wyjaśniałoby wszystko – Silę, historię ze zniknięciem Pazura i zachowanie Jasnych. Oni po prostu próbują go usunąć, albo przynajmniej odizolować, dopóki Pazur nie wpadł nam jeszcze w ręce. Potem będzie już za późno.

– To dlaaczego nie użyyli swojej czarodzieejki? – zapytał Edgar, znowu rozciągając samogłoski. Widocznie jego akcent pojawiał się jedynie w chwilach zdenerwowania i koncentracji na czymś innym niż własna mowa.

– Heser też włączył się dopiero w krytycznym momencie – odezwał się Szargon. – I przecież… On tylko ich osłaniał!

– Kto wie. – Wiedźma świdrowała mnie spojrzeniem. – Może po prostu za nim nie nadążają?

– Nazywam się Witalij. Bardzo mi przyjemnie. Kto lubi, żeby mówiono o nim per „ten” albo „on”? Rozmówcy puścili moją uwagę mimo uszu.

Jura spojrzał mi w oczy i błyskawicznie obmacał. Nie zasłaniałem się – po co?

– Porządny pierwszy poziom – oznajmił. – Co prawda, z dziurami. Jeszcze wczoraj ucieszyłbym się z pojawienia się takiego maga.

– Dzisiaj się zmartwiłeś? – prychnęła wiedźma.

– Dzisiaj powstrzymuję się od jakichkolwiek ocen. Jaśni zerwali się z łańcucha, a my zostaliśmy bez Zawulona. Heser plus tamta czarodziejka, plus Olga, nawet jeśli nie jest w pełni sil, Igor, Ilja, Garik, Siemion… Nie damy rady.

– My mamy Pazur i tego… Witalija – sparowała wiedźma. – Nie gorączkuj się. Poza tym Zawulon zazwyczaj pojawia się w odpowiednim momencie.

– Pazura jeszcze nie mamy – zauważył Jura. – Ani gwarancji, że będziemy mieć. Poza tym, Kola ma rację, co mielibyśmy z nim zrobić? Owszem, to starożytna i potężna Siła. Ale jeśli się ją niepotrzebnie obudzi… żebyśmy się potem nie dziwili…

– Popracujemy nad tym – powiedziała serdecznie wiedźma. – Edgarze, co z tymi analitykami?

Jakby na zamówienie, w progu stanął niedawny władca notebooków o imieniu Hellemar.

– Jest! – wykrzyknął triumfalnie. – Wnukowo! Lot piętnaście zero pięć z Odessy. Dwa razy odwoływany z powodu złej pogody, niedawno wyleciał. Wyląduje na lotnisku Wnukowo w Moskwie za dwadzieścia minut. Pazur jest na pokładzie.

– Sztab operacyjny na lotnisko! – zerwał się Edgar. – Kontrolować pogodę! Odciąć Jasnych! Figę będą mieli, a nie obserwatora!

– Szefie – odezwał się Hellemar z kwaśną miną. – Sztab Jasnych jest we Wnukowie od piętnastu minut. Niech pan to weźmie pod uwagę.

– Weźmiemy – obiecała wiedźma. – Ruszamy… Wszyscy wstali, ktoś chwycił za telefon, ktoś pospiesznie wyciągnął z sejfu załadowane amulety, ktoś głośno wydawał rozkazy personelowi…

I tylko ja ze znużeniem postawiłem na stole pustą filiżankę.

– Czy w waszym sztabie dają jeść? – rzuciłem w przestrzeń. – Od kilkudziesięciu godzin łykam tylko ślinę.

– Wytrzymasz – pocieszyli mnie. – Ruszaj na dół. I nawet nie myśl o samodzielnych akcjach…

Nie miałem najmniejszej ochoty na samodzielne akcje…

Do Wnukowa przemknęliśmy zdumiewająco szybko. Za kierownicą mikrobusu siedział młody, rezolutny chłopak, którego nazywali Deniską. Był magiem i jeszcze lepszym kierowcą niż Szargon. Nabrzeża, Ordynka, Leninski Prospekt, Południowy – Zachód, obwodnica. Nawet nie zdążyłem się rozejrzeć. Szargon z Edgarem gdzieś się zapodziali, Jura i Kostia też znikli, zostałem z Anną Tichonowną i trójką dziewczyn – wiedźm, które od czasu do czasu rzucały mi ciekawe spojrzenia. Pewnie Anna Tichonowną kazała zostawić mnie w spokoju, bo żadna nie próbowała się do mnie odezwać. Z tyłu siedział gruby wilkołak. Opony piszczały na wirażach, skrzynia biegów jęczała, silnik huczał równo jak pracowity majowy trzmiel.

Na lotnisko przybyliśmy pierwsi. Deniską podjechał do służbowego wejścia. W chwilę po nas podjechało bmw Szargona i jeszcze jeden mikrobus z technikami. Patrolowi działali wyjątkowo sprawnie – rzucili zaklęcie, które sprawiło, że dla zwykłych ludzi byliśmy pustym miejscem. Grupa techników z notebookami ruszyła do wejścia, ktoś już wybrał miejsce dla sztabu – obszerne pomieszczenie z tabliczką „Dział księgowości” na drzwiach. Pracowników – ludzi zagonili chyba do sąsiedniego gabinetu albo do sali konferencyjnej i pogrążyli w radosnym oszołomieniu. Osobiście wybrałbym dla sztabu właśnie salę konferencyjną, ale Helle – mar powiedział, że w księgowości jest więcej linii telefonicznych.

Zjawił się Jura. Ciekawe, dlaczego obowiązki szefa pełni Edgar, mimo że osiągnął dopiero drugi poziom siły. Jura wydawał mi się silniejszy. Ale w końcu były to sprawy Dziennego Patrolu. Wcisnąłem się w kąt i zacząłem myśleć, czy uda mi się skoczyć na dziesięć minut do restauracji. Tymczasem technicy wzięli się za swoje notebooki.

– Samolot nadlatuje. Czas do lądowania – plus minus pięć minut.

– Znaleźliście Jasnych? – spytała Anna Tichonowną.

– Znaleźliśmy. W salach odpoczynku, obok poczekalni. W sąsiednim budynku.

– Co robią?

– Pewnie czarują pogodę – podpowiedział ktoś.

– Po co? Żeby nie pozwolić samolotowi wylądować?

– Chyba nie pozwolą pasażerom zginąć – prychnęła Anna Tichonowna.

Też mi się wydawało, że najprościej byłoby spowodować katastrofę samolotu. Ale Jaśni to Jaśni. Nawet w takiej sytuacji martwią się o zwykłych ludzi. Zresztą, nie wiadomo, czy awaria samolotu zaszkodziłaby artefaktowi z Berna. Możliwe, że nie. To przecież Siła.

– Kto u nas jest specjalistą od pogody? – spytała Anna Tichonowna.

– Ja – odpowiedziały chórem dwie wiedźmy.

– No to już, bierzcie się do roboty…

Wiedźmy zaczęły obmacywać, czyli skanować okolicę pod kątem zaklęć zmieniających pogodę. Poczułem szczelne wachlarze energetycznych przesyłek, nieodczuwalne i niewidoczne nawet dla wielu Innych. Nie dlatego, że Inni nie mogą ich zarejestrować – większość po prostu tego nie umiała. Meteomagia zawsze była specjalnością wiedźm i niektórych czarodziejek, wymagała subtelności i wyczucia.

– Spędzają chmury – oznajmiła jedna z wiedźm. – Potrzebna jest siła…

Mag z rezerwy od razu wziął do ręki amulet, drugą dłonią wymacał rękę wiedźmy. Koncentrowali się przez jakiś czas, w efekcie cała trójka zapadła w niezbyt głęboki trans.

– Wszyscy, którzy mogą, niech pomagają – poleciła Anna Tichonowna.

Na razie nie mógłbym pomóc – energia, którą dysponowałem, nie dorównywała sile amuletu. Nieźle się wyprztykałem na Strastnym Bulwarze…

Patrol zajmował się swoimi sprawami. W sztabie wrzało – niby nikt nie biega, nie krząta się, ale napięcie wisi w powietrzu. Poczułem się nieswojo – byłem jedynym człowiekiem, który próżnował, i coś mi mówiło, że w najbliższym czasie i tak nie zdołam pomóc.

Dlatego postanowiłem się wyśliznąć. Wstałem i wszedłem w Zmrok. A potem jeszcze głębiej, na drugi poziom.

Zejście zajęło mi trzy minuty, spieszyłem się, jak mogłem. Myślałem, że Zmrok wyciągnie ze mnie resztkę sił, ale przeciwnie, poczułem orzeźwienie jakbym wziął prysznic i strzelił setkę. Dziwne.

Z tą setką to wcale nie był taki głupi pomysł…

Wynurzyłem się ze Zmroku i skierowałem do sąsiedniego gmachu – wydłużonej sztabki ze szkła i betonu, nie wyglądającej na budynek administracji, zwieńczonej iglicą – wspomnieniem po pompatycznej architekturze lat pięćdziesiątych.

Kurtkę zostawiłem w sztabie i do wejścia musiałem zrobić przebieżkę. Wiatr niósł drobną śnieżną kaszę, a ja zastanawiałem się, jak ten samolot z Odessy ma zamiar lądować. Śnieg, ciemno, pogoda, że psa by z domu nie wygonił. A tu jeszcze Jaśni robią, co mogą, żeby ją bardziej zepsuć. No dobrze, załóżmy, że samolot nie wyląduje – co wtedy? Skierują go na inne lotnisko – Bykowo albo Domodiedowo?

Trzeba będzie wspomnieć o tym Edgarowi albo Annie Tichonownie. Żeby na wszelki wypadek wysłali patrolujących…

Równie dobrze mogą zawrócić samolot do Kaługi albo Tuły, jeśli oczywiście tam jest lepsza pogoda. Bardzo możliwe, że tutejsza aura jest zasługą meteomagów Jasnych.

W budynku lotniska było ciepło i przytulnie – w porównaniu z tym, co działo się na ulicy. Od razu wszedłem na pierwsze piętro, do baru, gdzie kiedyś, czekając na samolot z Boriańskim, piliśmy piwo, jedliśmy orzeszki i słuchaliśmy prześladującej nas w tej podróży piosenki, że „lato dobiegło końca, wszystko zostało za nami”.

Uświadomiłem sobie, że to jedno z nielicznych wspomnień, jakie mi zostały. Skąd się wynurzyło, z jakich głębin świadomości?

Próbowałem sobie przypomnieć, kim jest Boriański, ale nie pamiętałem nawet jego twarzy. Po co i gdzie lecieliśmy?… Nagle pojawiło się natrętne wspomnienie, że w jego mieszkaniu w dawnych latach ZSRR był ogromny, nieczynny bidet. No bo po co człowiekowi radzieckiemu bidet?

Ale bar wyglądał dokładnie tak samo, jak go zapamiętałem. Wysokie stołki, lśniące krany do piwa i telewizor w rogu. Tylko teraz leciał inny klip. Chłopak o podejrzanie czerwonych oczach całował w deszczu rękę dziewczyny w czerwonej sukience. Dalej – jak w każdym szanującym się thrillerze – pojawiły się wilcze szczęki itd. Szczególnie spodobał mi się moment, gdy po jakimś czasie chłopak, nie wiadomo, dlaczego ubrany w czerwoną sukienkę dziewczyny, wszedł do sali balowej i rozpadł się na kilka wilków.

Oj, ludzie, ponosi was wyobraźnia… Podobnie było zresztą z Pielewinem, który przedstawił wilkołaki jako chciwe, żarłoczne i niechlujne stworzenia. Ale trzeba przyznać, że klip robi wrażenie. Niewykluczone, że wilkołaki się zrzuciły, zapłaciły producentowi, wpłynęły na muzyków – i otrzymały romantyczny klip o sobie. Kiedyś tak właśnie zrobiły rosyjskie wampiry.

Na wszelki wypadek zapamiętałem nazwę grupy – Rammstein. Potem poszukam nagrania i uważnie posłucham.

Zamówiłem piwo i dwa hamburgery, usiadłem bokiem do telewizora, tyłem do sali. Kiszki grały mi marsza od dłuższego czasu, najwyższa pora z tym skończyć.

Gdy zabrałem się za drugiego hamburgera, za plecami wyczułem Jasnych. Zamknąłem się, nim zdążyli mnie zarejestrować.

Trzeba przyznać, że mimo braku doświadczenia jestem silnym Innym. Ci dwaj w najlepszym razie byli czeladnikami. Słabiutki dwudziestoletni mag i początkujący jasnowidz. Wydawało mi się, że potrafię zobaczyć przyszłość znacznie lepiej od tego jasnowidza – cały ogrom możliwości i wariantów – i przepowiedzieć najbardziej prawdopodobne z nich.

Jaśni rozmawiali półgłosem. Na obu leżało zaklęcie odwracania uwagi, rzucone przez kogoś bardzo silnego. Wytężyłem słuch.

– …już tu są. Szef mówi, że może dojść do starcia – powiedział cicho mag.

– Nas i tak wyślą do kordonu – zauważył smętnie jasnowidz.

– Zwłaszcza po tym, co się stało z Tygryskiem i Andriejem.

– Potrzebna będzie cała siła, rozumiesz? Cała! Pazur nie może trafić do Ciemnych, to byłby koniec wszystkiego. Koniec światła…

– Ale… – wyraził wątpliwość jasnowidz. – Zaraz tam koniec.

Mag poprawił się:

– Koniec naszej przewagi. Nie zdołamy w najbliższym czasie przycisnąć Ciemnych.

– A czy to w ogóle możliwe? – w słowach jasnowidza zabrzmiał zdrowy sceptycyzm. – Od tysięcy lat Jaśni i Ciemni istnieją obok siebie. Od tysięcy lat ze sobą walczą. Od wielu lat trwa współzawodnictwo Patroli. A przecież jest jeszcze Inkwizycja, która nie dopuszcza do zakłócenia równowagi…

Jaśni na moment przerwali rozmowę, poszli na początek kolejki składającej się z trzech osób, i lekko zamroczyli wszystkich, nie wyłączając barmana.

– Dwadzieścia hamburgerów i karton soku – polecił mag i znowu odwrócił się do swojego rozmówcy.

Ja też udałem zamroczonego. Czasem Inni są bardzo beztroscy. Zwłaszcza młodzi. Poczucie przewagi nad zwykłymi ludźmi może zawrócić w głowie. Dopiero z upływem czasu zaczyna się rozumieć, że znacznie łatwiej być człowiekiem niż Innym.

– I tak będzie walka. Antoni powiedział, że pojawił się jakiś przyjezdny czarownik – Farida i Danilę załatwił na Strastnym jedną ręką. To on zabił Tygryska. Sukinsyn…

„Nie trzeba było startować z łapami do spokojnego Ciemnego – pomyślałem z rozdrażnieniem. – To nie ja na nią polowałem, tylko ona na mnie…”

A jeśli chodzi o „jedną rękę” – to już były wymysły Jasnych. Tamto starcie drogo mnie kosztowało.

I wtedy zrozumiałem – coś się zaczęło. Jaśni jak na komendę odwrócili głowy w stronę pasów startowych i weszli w Zmrok. Ja zrobiłem to sekundę później.

Na pasach już ktoś był. Ciemny stał przed zaśnieżonym pasem, wyciągając przed siebie buławę, długi język płomienia liznął raz i drugi zimny beton. Mag suszył pas przed lądowaniem samolotu z Odessy. Z budynku, grzęznąc w zaspach, spieszyli Jaśni.

Wypuszczając jeszcze kilka języków płomieni, mag wszedł głębiej w Zmrok.

To chyba był Kola.

Gaduły z restauracji wrzuciły żarcie do biało – zielonych reklamówek i ruszyły biegiem, depcząc dywan sinego mchu.

Dobrze mu się tu żyje. Tyle ludzi, tyle emocji… Jeden pasażer, który spóźnił się na samolot, zapewnia dobową rację dla tego nienasyconego, płożącego się żarłoka.

Zsunąłem się ze stołka, zostawiając na barze nie dopite piwo. Przez ścianę budynku widać było tylko cienie Innych z kolorowymi plamami aur nad głową i wiązkami uwolnionej siły. Nadal widziałem wnętrze sali i ludzi, cierpliwie czekających w plastikowych fotelach na swoje samoloty.

W Zmroku rozległy się basowe pomruki – to spikerka informowała, że „samolot piętnaście zero pięć z Odessy wylądował”. Rzuciłem się w dół po schodkach, lawirując pomiędzy snującymi się ludźmi.

Na dół, prosto, na prawo…

Przeskoczyłem przez bramkę i znalazłem się przy wyjściu na pas startowy.

Tam już trwała poważna walka – czułem energetyczne wyładowania, moc amuletów i umiejętności magów, wszystko to, czego można było użyć do tylu celów innych niż rzeź. Jakże Jaśni skostnieli w swoim sprawiedliwym gniewie! Nawet nie przyszło im do głowy, żeby po prostu pogadać – od razu rzucali się do walki.

Jeden z wikingów powiedział coś ze złością po angielsku, He – ser mu odpowiedział. Pożałowałem, że nie rozumiem ani słowa. Następnie wikingowie wstali i posłusznie podeszli do portalu. Mnie udało się stanąć na czworakach.

Gdy trzeci z wikingów zrównał się ze mną, czwarty nagle gwałtownie wszedł głęboko w Zmrok.

Heser zareagował od razu – zarzucił Sieć i znikł. Czarodziejka została.

Pozostałych wikingów przygwoździło do podłogi. Byłem teraz rozpłaszczony na podłodze, tym razem twarzą do ziemi. Czułem się jak żaba na autostradzie, miałem wrażenie, że spadła na mnie betonowa płyta z przejeżdżającej wywrotki – nie mogłem się ani ruszyć, ani nabrać powietrza. I coś zaczęło mnie cisnąć w pierś, coś długiego i lekko zagiętego.

Leżenie z nosem w podłodze było mało przyjemne, napiąłem się i udało mi się odwrócić głowę.

Napotkałem spojrzenie leżącego obok wikinga.

Poczułem taki chłód, jakiego nie czuje się w czasie moskiewskich zim.

„Ty!”

„Ja…”

„Ty – Inny!”

„Tak…”

„Służysz Ciemności…”

„Zapewne…”

„Przechowaj to!”

„Co?”

Wiking już zamknął oczy. Bezgłośny dialog trwał sekundy.

Co mam przechować? To cholerstwo, które wbija mi się w żebra?

Czarodziejka na wszelki wypadek zrzuciła na nas jeszcze jedną płytę – wikingowie zachrypieli, a z mojej piersi wyrwało się coś w rodzaju jęku.

A potem pomyślałem: „Do cholery z tym!”

Zamknąłem oczy, skoncentrowałem się w poszukiwaniu siły i poczułem tuż obok praktycznie niewyczerpane źródło – otwarty portal.

Jakie to proste… Regeneracja utraconej na Strastnym siły była kwestią sekund. Co z tego, że to portal Jasnych? Natura Siły jest podobna…

Zacząłem wchłaniać moc portalu. Powoli, żeby Swietłana nie od razu poczuła, co się dzieje.

Na początek leciutko zsunąłem ciężar z siebie. Potem ukryłem w kokonie powierzony mi przedmiot i schowałem go za pazuchę, nadal leżąc na podłodze. Czarodziejka chyba zaczęła się denerwować.

Już miałem wstać, ale wrócił Heser – promieniujący białym blaskiem niczym anioł. Jedną ręką trzymał za ramię bezwolnego, pokornego uciekiniera. Dwa kroki i wiking leży obok swoich towarzyszy. Ale na twarzy Hesera nie było radości.

– Gdzie Pazur?

Zerknął na czarodziejkę – wciągnęła głowę w ramiona, poczułem, jak skanuje wszystkich jednocześnie.

O nie, kochana. Mojego kokonu nie przebijesz.

Heserowi też się to nie uda. Mówię to wam z wysokości kolejnego schodka.

Nie tracąc czasu, Heser podszedł do mnie.

– To znowu ty… – W jego głosie nie było nienawiści. Tylko bezgraniczne zmęczenie.

Wstałem i z jakiegoś powodu otrzepałem ubranie.

– Ja.

– Zdumiewasz mnie – przyznał, przewiercając spojrzeniem moją skromną osobę. – Zadziw mnie jeszcze raz. Oddaj Pazur.

– Pazur? – uniosłem brwi. – Co masz na myśli, kolego?

Heser zacisnął usta. Widziałem, jak poruszyły się mięśnie jego szczęk.

– Dość tej komedii, Ciemny. Musisz mieć Pazur, bo nie ma innej możliwości. Przestałem go czuć, ale to niczego nie zmienia. Oddasz mi Pazur i wyniesiesz się z Moskwy na zawsze. Weź pod uwagę, że jesteś pierwszym, któremu po raz drugi proponuję opuszczenie miasta w pokoju. Pierwszym od wielu lat. Czy wyrażam się jasno?

– Aż za bardzo – warknąłem, oceniłem swoje siły i zdecydowałem, że gra jest warta świeczki.

W myślach sięgnąłem do niczego nie podejrzewającej czarodziejki, błyskawicznie zabrałem jej tyle Siły, ile tylko zdołałem, i wyciągnąłem jeszcze trochę z portalu.

I otworzyłem portal pod swoimi nogami, jednocześnie wychodząc ze Zmroku.

Gdybym stał na klapie studzienki kanalizacyjnej i klapa nagle by znikła, efekt byłby podobny. Po prostu się zapadłem.

Nie ryzykowałem czerpania Siły z Hesera, coś mi podpowiadało, że na razie nie warto się z nim ścierać. Mogłeś stworzyć kokon, do którego Heser nie mógł zajrzeć nieprzygotowany, mogłeś ściągnąć energię z czarodziejki, która miała zostać Wielką – to jednorazowe sztuczki. Ale otwarta konfrontacja z szefem Nocnego Patrolu – na to dla ciebie za wcześnie, Witaliju Rogoża, Inny, Ciemny.

Ciesz się, że udało ci się ujść cało.

Ucieszyłem się i spadłem w zaspę z wysokości kilku metrów. Wokół panowała niemal absolutna ciemność. Nad moją głową świecił księżyc. Wokół mnie był las.

Znajdowałem się na przesiece, prostej jak strzelił, niczym Prospekt Lenina w Nikołajewie, o szerokości piętnastu metrów. Z lewej strony ściana lasu, z prawej strony ściana lasu, nad srebrzystym pasem nietkniętego śniegu – księżyc. Prawie pełnia.

To było piękne aż do bólu – zalana światłem księżyca przesieka, noc, śnieg… mógłbym podziwiać ten widok bez końca.

Gdybym nie zaczął marznąć.

Wydostałem się z zaspy i rozejrzałem. Śnieg wydawał się nietknięty, ale gdzieś w oddali usłyszałem charakterystyczny stukot kół podmiejskiego pociągu.

Cholerny mag! Władca Ciemnych portali! Portal otworzyłem, ale o punkt docelowy już się nie zatroszczyłem. Oto rezultat – w samym sweterku w zimowym lesie.

Zły na siebie, wymacałem za pazuchą podłużny przedmiot w kokonie i poszedłem ku księżycowi, po dziwnym śnieżnym ugorze księżycowej przesieki.

Szybko zrozumiałem, że przechadzka po zaspach to wątpliwa przyjemność, i wszedłem do lasu, zakładając, że pod drzewami śniegu powinno być mniej.

Miałem rację w dwustu procentach. Po pierwsze, na brzegu lasu rzeczywiście nie było zasp, po drugie, znalazłem ścieżkę. W cieniu drzew po prostu jej nie dostrzegłem.

Któryś ze starożytnych powiedział, że drogi prowadzą do tych, którzy je budowali. Ale nie miałem innego wyjścia. Szedłem drogą, a wkrótce zacząłem biec, żeby się rozgrzać.

„Będę biegł, dopóki się nie zmęczę” – pomyślałem. – „Potem wejdę w Zmrok, żeby się ogrzać”.

Miałem nadzieję, że wystarczy mi sił zarówno na bieg, jak i na Zmrok.

Biegłem tak z piętnaście minut. Wiatru prawie nie było, nawet udało mi się odrobinę rozgrzać. Przesieka ciągnęła się bez końca, śnieg srebrzył się tajemniczo. Pomyślałem, że tędy powinien biec witeź w kurtce z futrem na wierzchu i zaczarowanym mieczem przy pasie. I wiernym, oswojonym wilkiem kilka kroków przed sobą…

Ledwie zdążyłem pomyśleć o wilku, gdy z lewej strony rozległo się szczekanie psa – wilk wydawałby inny dźwięk.

Przystanąłem i obejrzałem się. Pomiędzy drzewami migotało ciepłe, pomarańczowe światło, prócz szczekania psów usłyszałem również głosy ludzi.

Nie zastanawiałem się długo. Doszedłem do rozwidlającej się w stronę ogniska ścieżki i skręciłem.

Wyskoczyły na mnie dwa psy – biała, niemal niewidoczna na śniegu karelska łajka i czarny jak smoła, kudłaty nowofundlandczyk. Łajka szczekała dźwięcznie jak dzwoneczek, nowofundlandczyk szczekał głucho: „bauff, bauff”!

– Pietro! To ty? – dobiegło od ogniska.

– Nie – powiedziałem z żalem. – Nie jestem Pietro. Można się ogrzać?

Szczerze mówiąc, nie tyle chciałem się ogrzać, ile dowiedzieć, gdzie jestem. Żeby nie lecieć bez sensu przez las, lecz wyjść prosto na pociąg.

– Chodź tutaj, psów się nie bój, nie ruszą!

Psy rzeczywiście nie atakowały, łajka biegała w stałej odległości czterech metrów, zaś nowofundlandczyk podbiegł do moich nóg, obwąchał buty, prychnął i wrócił do ogniska.

Przy ognisku było kilkanaście osób. Na długim łańcuchu, przerzuconym przez grubą, poziomą gałąź sosny, wisiał kociołek, w którym coś obiecująco bulgotało. Ludzie siedzieli na bierwionach, prawie wszyscy trzymali metalowe kubki, ktoś właśnie otwierał kolejną butelkę wódki.

– Ożeż ty! – powiedział brodaty, przypominający geologa chłopak, gdy wyszedłem z ciemności. – W sweterku!

– Przepraszam – westchnąłem. – Miałem małe problemy.

– Siadaj. – Ktoś się przesunął, robiąc mi miejsce. Posadzili mnie niemal siłą i dali do ręki kubek z wódką.

– No!

Wolałem się nie sprzeciwiać. Wódka spaliła gardło, ale kilka sekund później już zapomniałem, że na dworze mamy zimę.

– Stiopa! Chyba miałeś jakąś kurtkę? – dyrygował dalej brodaty.

– Miałem – potwierdził ktoś z przeciwległego bierwiona i żwawo pomknął w bok. Pomiędzy drzewami czerniały rozbite namioty.

– A ja mam czapkę! – oznajmiła pulchna dziewczyna z warkoczykami jak uczennica. – Chwilę…

– Długo tak marzniesz? – zapytał brodaty.

– Nie. Ze dwadzieścia minut. Tylko błagam, nie pytajcie, jak się tu znalazłem.

– Nie będziemy – obiecał brodaty. – Pilaw zaraz będzie gotowy. Jesteśmy tu do jutra. Możesz przenocować, jakiś śpiwór się znajdzie. Jutro wracamy do Moskwy, chcesz, to wracaj z nami, nie chcesz – zostań.

– Dziękuję – powiedziałem. – Z przyjemnością wrócę.

– Właśnie świętujemy urodziny – wyjaśnił Stiopa, podchodząc z niebiesko – zieloną kurtką w ręku. – Trzymaj.

– Wielkie dzięki – powiedziałem szczerze, dziękując nie tyle za serdeczne przyjęcie i gościnność, ile za brak pytań.

Kurtka była ciepła. Cieplejsza niż mogłoby się wydawać.

– Czyje to urodziny? – zapytałem.

Jedna z dziewcząt przestała całować się z kolejnym brodaczem.

– Moje – oznajmiła. – Nazywam się Tamara.

– Wszystkiego najlepszego! – powiedziałem. Zabrzmiało to dość smętnie. Szczerze pożałowałem, że nie mam nic do podarowania, a głupio było dać sto dolców. Przypominałoby to moje hojne napiwki w hotelu, zmieniłaby się tylko waluta…

– Jak się nazywasz? – zapytał brodacz numer jeden. – Bo ja Mateusz.

– Witalij – uścisnąłem wyciągniętą dłoń. – Urodziny w zimowym lesie – pierwszy raz biorę udział w takiej uroczystości.

– Zawsze musi być ten pierwszy raz – zauważył filozoficznie Mateusz.

Psy znowu zaszczekały i pobiegły w ciemność.

– Może tym razem to już Pietro? – spytała jubilatka z nadzieją.

– Pietro, to ty? – wrzasnął Stiopa nieoczekiwanie dźwięcznym barytonem, zupełnie nie przypominającym głosu, którym normalnie rozmawiał.

– Ja! – dobiegło z lasu.

– Masz szampana? – krzyknęła Tamara.

– Mam! – oznajmił radośnie Pietro.

– Huraa! – wykrzyknęły chórem wszystkie obecne dziewczyny. – Hura, niech żyje Pietro, nasz zbawca!

Ukradkiem pomacałem kokon za pazuchą, najwidoczniej kryjący w sobie tajemniczy Pazur Fafnira. I pomyślałem, że do rana mogę się rozluźnić i zanurzyć w cudzym świecie. Ludzie przy ognisku nie zwracali na mnie szczególnej uwagi, po prostu dolewali mi do kubka wódki, a potem dali talerz z parującym pilawem. Zachowywali się tak, jakby co noc przyłączał się do ich kompanii na wpół rozebrany wędrowiec.

Szkoda, że wśród nich nie było żadnego Innego, choćby niezainicjowanego.

ROZDZIAŁ 4

Siemion wszedł do gabinetu Hesera, na sekundę zamarł przed drzwiami i ledwie zauważalnie pokręcił głową.

– Nie ma go w Moskwie.

– Głupio wyszło – prychnął z fotela Ignat. – Przecież powinien zrobić coś z Pazurem w Moskwie! Po co w takim razie otwierał portal sięgający poza granice Moskwy?

Heser popatrzył na Ignata spode łba. W jego spojrzeniu było coś zagadkowego, coś, co można by nazwać wyższą wiedzą.

– Daj spokój – rzekł cicho. – Ciemny nie miał wyjścia. Mógł albo zostać w Moskwie i stracić Pazur, albo wynieść się razem z nim i później spróbować przedrzeć się jeszcze raz. Niedobrze, że Braciom mimo wszystko udało się przekazać pazur temu Ciemnemu z Ukrainy. I że on zdołał nas oszukać.

Heser westchnął, na chwilę przymknął oczy i poprawił się:

– Zresztą, dlaczego zaraz nas… mnie zdołał oszukać. Mnie. Świetlana, która przycupnęła na kanapie przy oknie, znowu chlipnęła.

– Przepraszam, Borysie Ignatiewiczu…

Antoni, który siedział wyprostowany jakby połknął kij od szczotki, teraz przysiadł się do niej i objął ją w milczeniu.

– Nie płacz, Swietłano – rzekł Heser. – Nie jesteś niczemu winna. Jeśli nawet ja nie zdołałem przewidzieć posunięć Ciemnego, ciebie tym bardziej nie można obwiniać.

Głos Hesera był oschły, ale neutralny. Szef Nocnego Patrolu faktycznie nie mógł nic zarzucić Swietłanie. To, co się stało, wykraczało poza jej obecną wiedzę i nawyki.

– Nie rozumiem tylko jednego – powiedziała gwałtownie Olga. Siedziała na pufie pomiędzy biurkiem Hesera i oknem i nerwowo paliła. – Jeśli faktycznie nie dało się zawczasu przewidzieć działań Ciemnego, czy to znaczy, że działał intuicyjnie? Niczego nie planując i nie przemyśliwując?

– Na to wychodzi – przyznał Heser. – Widocznie woli tworzyć linie prawdopodobieństwa, niż wybierać jedną z już istniejących. Dość śmiałe podejście, ale niebezpieczne. Intuicja może go zawieść. Wtedy go dopadniemy.

Na jakiś czas zapadła cisza. Siemion bezgłośnie przeciął gabinet i przysiadł na kanapie, w pewnej odległości od Antoniego i Swietłany.

– Jeśli mam być szczery, zastanowiło mnie co innego – Heser wyjął z kieszeni paczkę pall mali. Popatrzył na nią ze zdumieniem, wsunął z powrotem do kieszeni i wyciągnął cygaro w metalowym opakowaniu, nożyczki dla obcięcia końcówki i ogromną zapalniczkę. – Zupełnie co innego.

– Że Ciemny wykorzystał energię portalu i częściowo Swietłany? – domyślił się od razu Siemion. – Należało się tego spodziewać.

– Dlaczego należało? – Heser stał się czujny.

Siemion wzruszył ramionami.

– Moim zdaniem on jest silniejszy, niż nam się wydaje. Po prostu się maskuje. W zasadzie ja, Ilja, a nawet Garik moglibyśmy wykorzystać siłę Ciemnych – w określonej sytuacji. Z określonymi konsekwencjami dla siebie.

– Ale nie tak bezczelnie i nie tak szybko – pokręcił głową Heser. – Przypomnij sobie Hiszpanię, gdy Awwakum próbował skorzystać z portalu Ciemności. Pamiętasz, czym się to skończyło?

– Pamiętam. – Siemion nie wyglądał na speszonego. – To świadczy jedynie o tym, że nasz Ciemny jest znacznie silniejszy od Awwakuma. O niczym więcej.

Heser przez kilka sekund patrzył na Siemiona, w końcu z powątpiewaniem pokręcił głową i spojrzał na Swietłanę.

– Swieta – powiedział łagodnie – spróbuj jeszcze raz przypomnieć sobie wszystko, co wtedy poczułaś. Tylko się nie spiesz. I bardzo cię proszę, nie denerwuj się. Wszystko zrobiłaś tak jak trzeba, rzecz w tym, że to było za mało.

Siemion ze zdumieniem popatrzył na Swietłanę – z miną człowieka, który przegapił najciekawszy moment filmu.

– Jak to: „spróbuj”? Stwórz obraz i po krzyku.

– Obraz nie chce powstać – warknął Heser. – Na tym polega problem. Niby głupstwo, ale obraz nie chce się uformować.

– A próbowaliście stworzyć inny obraz? – zainteresował się żywo Siemion. – Abstrakcyjny, nie związany z Ciemnym?

– Próbowała – odpowiedział za Swietłanę Heser. – Inny można. Tego nie.

– Taak – wymamrotał Siemion. – Może to przez zbyt gwałtowne i przytłaczające przeżycia? Pamiętam, że przez dwadzieścia lat próbowałem odtworzyć obraz wiru inferno nad Reichstagiem w chwili dojścia Hitlera do władzy i nie mogłem osiągnąć żadnego prawdopodobieństwa…

– Nie mówimy o prawdopodobieństwie – rzekł Heser. – Nie ma w ogóle żadnego obrazu. Szara mgła, jakby Świetlana próbowała przypomnieć sobie świat Zmroku.

Antoni, nadal bez słowa, popatrzył z nadzieją na Swietłanę.

– A więc tak – zaczęła. – Najpierw w ogóle nic nie zauważyłam. Gdy pan, Borysie Ignatiewiczu, ruszył za zbiegłym Bratem, zostałam przy portalu. Zauważyłam, że Ciemni na podłodze poruszyli się, więc podładowałam pańską Sieć. Ciemnych znowu przygniotło do podłogi i wtedy pan wrócił. I niemal od razu, niczym utrata przytomności – ciemność przed oczami, słabość… i przepaść. Ocknęłam się na podłodze, gdy Antoni spryskiwał mi wodą twarz. Ani śladu Siły… Nic więcej nie pamiętam. – Czarodziejka zagryzła wargi, walcząc z płaczem. Antoni popatrzył na nią, jakby wierzył, że zdoła uspokoić ją jednym spojrzeniem.

– Nie widzę żadnego logicznego wytłumaczenia – odezwał się Ilja. – Zwyczajnie nie ma punktu oparcia. Za mało danych.

– Danych jest pod dostatkiem – prychnął Heser. – Ale i ja nie widzę żadnego wytłumaczenia… to znaczy, żadnego stuprocentowo pewnego. Mam tylko domysły, które należy jeszcze sprawdzić. Olga?

Olga wzruszyła ramionami:

– Jeśli ty nie masz nic do powiedzenia, ja nawet nie będę próbować. Albo to mag wyższej rangi, z nieznanych przyczyn nigdzie nie zarejestrowany, albo ktoś nam tu robi wodę z mózgu. Ja nadal nie mogę pojąć, dlaczego nie wtrącił się Zawulon. Wydawałoby się, że wwiezienie Pazura to operacja o wyjątkowym znaczeniu. A on nawet nie kiwnął palcem, żeby pomóc swojej hałastrze.

– Otóż to – powiedział w zadumie Heser. W końcu wyciągnął cygaro, obejrzał je uważnie, z rozkoszą wciągnął aromat tytoniu i wsunął z powrotem do futerału. – Dzienny Patrol Moskwy może w ogóle nie mieć nic wspólnego z operacją wwozu Pazura Fafnira. Całkiem możliwe, że Bracia Regina działali na własną rękę. W takiej sytuacji nie moglibyśmy mieć pretensji do Zawulona. Jego hałastra prawdopodobnie działała z własnej inicjatywy – gdyby było inaczej, nie udałoby się nam przechwycić Braci.

– Co tam Bracia, szefie. – Ignat wstał. – Jeśli Ciemny z Ukrainy był przeznaczony Pazurowi, starcie na lotnisku wygrali Ciemni.

– Gdyby Ciemny z Ukrainy był przeznaczony Pazurowi – odezwał się cicho Heser – powoli przywykalibyśmy do wiecznego przebywania w Zmroku. Nawet ja nie mógłbym uratować nikogo z was. Nikogo. Rozumiecie?

– Aż tak? – zapytał spokojnie Siemion. – Tak poważnie?

– Tak, Siemionie. Liczę tylko na to, że Ciemny sam nie zdaje sobie sprawy z własnej roli. Dlatego się miota. Nasza jedyna szansa to uprzedzić go i pozbawić Pazura. Wtedy szanse się wyrównają.

– Ale jak go uprzedzić? – Ignat nie mógł się uspokoić. – Może należałoby z nim pogadać, przekonać go? Umiem dobrze przekonywać. Musimy go tylko znaleźć…

– Nie będzie siedział z założonymi rękami, bo Pazur parzy go w ręce. Na pewno pojawi się w Moskwie. – Heser wstał, popatrzył na podwładnych, ze zmęczeniem przesunął ręką po policzku. – Koniec. Odpoczywajcie. Wszyscy mają odpocząć.

I odwrócił się do Antoniego.

– Antoni… Nie zostawiaj Swiety samej. Nie spuszczaj jej z oczu. Nie jedźcie ani do ciebie, ani do niej – zostańcie tutaj.

– Dobrze, Borysie Ignatiewiczu – odezwał się po raz pierwszy Antoni Gorodecki. Nadal obejmował Swietłanę.

Dziesięć minut później w przytulnym pokoju, w którym zazwyczaj wypoczywali dyżurni, a obecnie pustym, Antoni podał wyczerpanej czarodziejce odtwarzacz i słuchawki.

– Wiesz – powiedział – mam taką grę. Na dysku są różne piosenki różnych zespołów. Ustawiam losowe wybieranie i zawsze wychodzi odpowiednia piosenka. Chcesz spróbować?

Swietłana uśmiechnęła się leciutko i wzięła słuchawki.

– Naciśnij tutaj.

Nacisnęła, odtwarzacz mignął zielonym okiem wprawiając dysk w ruch, laser prześliznął się po ścieżkach i zatrzymał na jednej z nich.

Śnią mi się stwory, śnią mi sfory

Dzikie stworzenia o oczach jak lampy

Wbiły się w me skrzydła pod samym niebem

Runąłem w dół jak upadły anioł…

– „Nautilius” – powiedziała Swietłana, wyjmując słuchawki. – „Upadły anioł”. Faktycznie, pasuje do nastroju…

– Wiesz – powiedział poważnie Antoni – możesz mnie uznać za przesądnego, ale byłem pewien, że wyjdzie „Nautilius”. Bardzo lubię tę piosenkę.

– Posłuchajmy razem – poprosiła Swietłana, siadając na kanapie.

– Dobrze – zgodził się Anton, w myślach dziękując człowiekowi, który wymyślił słuchawki – guziki.

Nie pamiętam upadku, pamiętam tylko

Głuche uderzenie o zimne kamienie

Czy naprawdę wzbiłem się tak wysoko

I spadłem tak nisko jak upadły anioł?

Prosto w dół – tam, dokąd my

W nadziei na nowe życie wyszliśmy

Prosto w dół, tam skąd właśnie my

Na błękit nieba chciwie patrzyliśmy

Prosto w dół…

Długo tak siedzieli objęci, i każdemu w uchu dźwięczał mały „Nautilius”. Było im gorzko i dobrze we trójkę – jej, jemu i „Upadłemu aniołowi”.

* * *

– Gdy wszedłem do budynku lotniska – mówił Szargon – nikogo już nie było. Prawie przy samym wejściu, po prawej, tam gdzie jest sala bagażowa, właśnie zamknięto portal. Jaśni już zwinęli sztab, wyczułem ich na samych obrzeżach. Albo wsiadali do samochodów, albo już odjechali.

– A Bracia? – zapytał Edgar.

– O nich w ogóle nic nie wiadomo. Chyba któryś zginął. Pozostałych Jaśni unieruchomili i zabrali ze sobą.

– Po co? – Deniska tak się zdumiał, że aż oderwał się od kawy. – Czemu nie załatwili ich na miejscu?

– No coś ty, przecież to Jaśni! – zdumiał się z kolei Jura. – Bracia się poddali, więc po prostu ich aresztowali. Pewnie oddadzą Inkwizycji… Sadyści. Lepiej by było, gdyby od razu ich zabili.

– A ja myślę, że on jednak uciekł – powiedział Mikołaj, bezmyślnie bawiąc się rozładowaną buławą, której moc w jednej chwili roztopiła śnieg na pasie startowym i wysuszyła beton. – Jak myślisz, Jura?

– Nie czuję Pazura. W Moskwie go nie ma.

– Ale jak on mógł uciec? – Anna Tichonowna ściągnęła wargi, co upodobniło ją do surowej nauczycielki. – Wyrwał się z łap Hesera? Coś mi się nie chce wierzyć.

– Nie wiem – uciął Jura. – Widocznie jakoś…

– A nie mógł skorzystać z portalu? – zapytał ostrożnie Edgar.

– Z portalu? – prychnął Jura. – A ty możesz skorzystać z portalu?

– Z trudem – przyznał Edgar. – Za mało sił.

– Właśnie! – Jura znacząco wskazał palcem sufit. – Nie mówiąc już o tym, że po starciu na bulwarze nasz bohater przypominał wyciśniętą cytrynę.

– Za to po starciu na lotnisku wyciśniętą cytrynę przypominała czarodziejka Jasnych – zauważył niewinnie Mikołaj. – I niech ktoś spróbuje mnie przekonać, że oddała siłę dobrowolnie.

– Faktycznie! – ożywił się Szargon. – Jak się dobrze zastanowić, to energetyczny obraz wydarzeń na Wnukowie bardzo przypomina wulgarny wampiryzm. Wszystko było takie liliowe…

Jura sceptycznie pokręcił głową.

– Przyznaję, że początkowo nie doceniłem tego Ukraińca. Ale żeby ściągnąć siłę ze Swietłany, w dodatku na oczach Hesera, to trzeba być co najmniej Zawulonem. I mieć prawo do ingerencji pierwszego stopnia…

– Jakie znowu prawo! – wybuchła Anna Tichonowna. – W ciągu ostatniej doby ze strony Jasnych zarejestrowano trzy poważne naruszenia Traktatu, włączając atak z użyciem Siły! Jaśni zapomnieli, co to znaczy prawo!

– Anno Tichonowna – powiedział z emfazą Edgar. – Inkwizycja dała Jasnym kolejną indulgencję. Póki ich działania mają na celu zwrot skradzionego artefaktu, Traktat został zawieszony – aż do chwili, gdy Pazur Fafnira zostanie przekazany Inkwizycji, Nocny Patrol ma prawo robić wszystko. Faktycznie jesteśmy w stanie wojny. Jak w czterdziestym dziewiątym – powinniście pamiętać.

W pokoju zrobiło się cicho jak w kosmosie.

– I ty milczałeś? – zapytała z wyrzutem Anna Tichonowna.

– Po co miałem denerwować młodzież? Wybacz, Deniska. I tak jesteśmy na przegranej pozycji. Szefa nie ma, to raz, Pazur przypisują nam – to dwa, plus jeszcze te dwa niezbyt udane lata… Ile razy w ciągu dwóch ostatnich lat byliśmy zmuszeni ustępować Jasnym? Pięć, dziesięć?

– Unikamy nastrojów defetystycznych? – zapytał złośliwie Jura. – Milczymy? Chronimy młodzież przed zgubnymi wpływami? No, no…

– Co „no, no”? – warknął Edgar. – Lepiej byś wymyślił, co robić dalej.

– Szef ciebie mianował swoim zastępcą – powiedział obojętnie Jura – więc ty myśl.

– Ty i Kola odmówiliście, to wyznaczył mnie. – Edgar był ponury i nieprzyjazny. – Bojownicy się znaleźli…

– Hej, chłopcy, spokój mi tu! – Anna Tichonowna aż poczerwieniała z oburzenia. – Znaleźliście sobie porę na kłótnie! Nawet moje wiedźmy działają w większej zgodzie!

– Dobrze, dobrze – machnął ręką Jura. – Co robimy? Nic. Ukrainiec nie mógł wynieść się daleko. Pazur ma pewnie przy sobie. Skoro nic nie zrobił, to znaczy, że nie nadszedł czas. Poczekamy, aż wróci. Nie może nie wrócić – Pazur musi trafić do Moskwy w ciągu najbliższych dwóch dni. W przeciwnym razie minie szczyt prawdopodobieństwa i Pazur stanie się jedynie silnym artefaktem, niczym więcej.

Mikołaj pokiwał głową, Edgar uważnie patrzył na magów.

– W takim razie czekamy – westchnął. – Nasz Ukrainiec okazał się bardzo sprytny. Sprytniejszy od Hesera.

– Nie mów hop – poradził Koła. – Tak się mówi na Ukrainie…

– Anno Tichonowna – zaczął Szargon nieśmiało. – Czy może pani poprosić dziewczyny, żeby zaparzyły kawy? Nie mamy po tym wszystkim siły się ruszać…

– Leniuch z ciebie, Szargonie – pokręciła głową Anna Tichonowna. – Ale dobrze, wezmę pod uwagę, że się wyróżniłeś. Będziesz przykładem dla pozostałych.

Szargon wyszczerzył się w uśmiechu.

* * *

Ku mojemu niepomiernemu zdumieniu w namiocie było ciepło. Spaliśmy oczywiście w ubraniach, zdjąłem tylko kurtkę i buty i wcisnąłem się do pożyczonego śpiwora. Namiot należący do brodatego Mateusza mógł pomieścić ze cztery osoby, ale było nas tylko dwóch. W sąsiednim namiocie, oddalonym o dwadzieścia metrów, przez jakiś czas jubilatka jęczała słodko w czyichś mocnych objęciach. Ciepło było nie tylko mnie. Dziwne. Mnie, człowiekowi południa, zawsze wydawało się, że w zimowym lesie jest zimno i nieprzyjemnie.

Chociaż, w lesie mogło być zimno i nieprzyjemnie. Ale przytulność i ciepło człowiek niesie w sobie i zanosi wszędzie, dokąd idzie. Natura musi wówczas trochę ustąpić, ale to już zupełnie inna historia…

Mateusz obudził się pierwszy. Wyszedł ze śpiwora, przy wejściu do namiotu włożył swoje alpinistyczne buty (nie to, co moje pantofle), rozsznurował wejście i wydostał się na zewnątrz. Poczułem liźnięcie mrozu i jednocześnie jakiś podłużny przedmiot na piersi, ten sam, który podrzucili mi wikingowie na lotnisku. Do tej pory nawet nie miałem czasu go obejrzeć.

Jednocześnie uświadomiłem sobie, że w ciągu nocy nie podładowany kokon ochronny nieco stajał. Od przedmiotu płynęła Siła – a raczej SIŁA. Gdyby był tu choć jeden Inny, na pewno wyczułby Pazur.

Wyciągnąłem zza pazuchy podłużny, lekko zagięty… futerał? Jakby pochwa kindżału, tylko otwierająca się jak morska muszla. Jeśli oczywiście w morzu zdarzają się takie muszle – wąskie i długie na trzydzieści kilka centymetrów.

Futerał był zamknięty w Zmroku, zwykły człowiek nie zdołałby go otworzyć. Mrużąc oczy, przysunąłem się do wyjścia i odchyliłem połę namiotu, żeby wpadło trochę światła.

Na wiśniowym aksamicie rzeczywiście leżał czarno – granatowy pazur jakiegoś ogromnego stworzenia. Od wklęsłej strony wydawał się ostry jak kindżał czerkieski. Długie wyżłobienie ciągnęło się przez całą jego długość. Szeroka krawędź sprawiała wrażenie, że pazur wyrąbano z czyjejś łapy dość bezceremonialnie. Być może, tak właśnie było.

Jakież to musiało być zwierzę z takim pazurem! Może legendarny smok? Ale czy smoki w ogóle istniały? Pogrzebałem w pamięci, w nadziei, że znajdę jakąś odpowiedź, i z powątpiewaniem pokręciłem głową. Wiedźmy i wampiry istniały na pewno, to przecież Inni. Ale smoki?…

Od strumienia po skrzypiącym śniegu szedł Mateusz. Westchnąłem z żalem, na chwilę wśliznąłem się w Zmrok, zamknąłem futerał i wsunąłem go za pazuchę.

– Obudziłeś się? – stwierdził Mateusz podchodząc bliżej.

– Aha.

– Nie zmarzłeś?

– Nie. Dziwne, myślałem, że jak las i zima to będzie zimno. A było ciepło…

– Dziwni z was ludzie, południowcy! – prychnął Mateusz. – To mają być mrozy? Na Syberii, o, tam to są mrozy! Wiesz, jak mówią? Sybirak to nie ten, kto nie boi się zimna, lecz ten, kto jest ciepło ubrany.

Zaśmiałem się. Dobrze powiedziane! Będę musiał zapamiętać.

Mateusz uśmiechnął się w brodę.

– Tam jest strumień, możesz się umyć.

– Dzięki. – Wyszedłem z namiotu i przespacerowałem się do zamarzniętego strumienia. W tym miejscu, w którym podchodził do brzegu, ktoś starannie wyrąbał przerębel. Przez noc przerębel pokrył się cienkim, niemal przezroczystym lodem, który Mateusz znowu rozbił. Woda była zimna, ale nie na tyle, żeby moja ciepłolubna dusza nie odważyła się chlapnąć kilka razy na twarz. Poczułem się rześko, zapragnąłem coś robić, gdzieś biec…

A może to nie była zasługa wody? Wczoraj przed lotniskiem wyłożyłem się niemal całkowicie i czułem się odpowiednio do tego stanu. Potem zaczerpnąłem siłę z portalu i czarodziejki, i znowu niemal wszystko straciłem. W ciągu nocy chyba podładowałem się od Pazura.

Jego Siła była prawidłowa, Ciemna. Energia Jasnych nie dawała radości, to była niepokorna, obca Siła. A moc Pazura była niczym dotyk ciała matki dla niemowlęcia. Jego tchnienie wydawało się czymś do bólu znajomym.

Wydawało mi się, że mogę przenosić góry.

– Kiedy planujecie zwinąć obóz? – zapytałem Mateusza po powrocie do namiotu. A raczej do ogniska, gdzie brodacz już rąbał drewno. Obok kręciły się oba psy, zerkając na wiszący nad ogniskiem kociołek.

– Ludzie się obudzą, zagrzejemy pilaw, chlapniemy jeszcze dla rozgrzewki po parędziesiąt gramów i zwijamy się. A co? Spieszy ci się?

– Powiedzmy, że pośpiech byłby wskazany – powiedziałem ogólnikowo.

– Cóż… Jak się spieszysz, to idź. Zatrzymaj kurtkę. Dam ci adres Stiepana, oddasz mu przy okazji.

Gdybyś wiedział, komu pomagasz, człowiecze…

– Mateuszu – powiedziałem półgłosem – poważnie wątpię, czy będę miał okazję odszukać Stiopę. Dzięki, nie zamarznę.

– Nie wygłupiaj się. – Mateusz wyprostował się, trzymając siekierę w wyciągniętej ręce. – Nie oddasz, to nie oddasz. Zdrowie ważniejsze.

Postarałem się, aby mój uśmiech wydal się mądry i smutny.

– Mateuszu… Dobrze, że nikogo nie ma. Ja nie jestem człowiekiem.

Brodacz wyglądał teraz na znudzonego. Pewnie pomyślał, że jestem jakimś tam jasnowidzem czy innym szarlatanem. Udowodnijmy mu…

Psy od razu przestały poszczekiwać i skamląc żałośnie, rzuciły się do nóg Mateusza. Podniosłem ze śniegu swój ledwie widoczny poranny cień i wszedłem w Zmrok.

Wytrzeszczający oczy, kompletnie zbity z tropu Mateusz wyglądał zabawnie. Upuszczony topór uderzył nowofundlandczyka w łapę, biedny pies zawył ogłuszająco.

Mateusz nie widział mnie. Nie mógł widzieć.

Ściągnąłem kurtkę – brodacz zobaczy ją dopiero wtedy, gdy wyrzucę ją ze Zmroku. Wymacałem w kieszeni koszuli pieniądze, wsunąłem do kurtki dwie studolarówki i rzuciłem Mateuszowi.

Mateusz drgnął, niezgrabnie łapiąc kurtkę, która nagle wyłoniła się z powietrza, i obejrzał się. Szczerze mówiąc, wyglądał trochę żałośnie, ale czułem, że tylko taka demonstracja może go przekonać.

Nie chciałem zabierać ze sobą nic cudzego, nawet tej parszywej kurtki. Od ludzi, bez pytania pomagających na wpół rozebranemu nieznajomemu, który w nocy wyszedł do ich ogniska, nie wolno brać tego, bez czego możesz się obyć. Kurtka była porządna i na pewno dość droga. Nie chcę. Jestem Ciemnym. Nie potrzebuję nic cudzego.

Wyłoniłem się ze Zmroku i stałem za plecami Mateusza, który nadal wpatrywał się w pustkę.

– Jestem tutaj – powiedziałem.

Brodacz odwrócił się gwałtownie. W oczach miał obłęd.

– Aa… – wybełkotał i zamilkł.

– Dziękuję. Naprawdę poradzę sobie bez kurtki.

Mateusz skinął głową, wyraźnie stracił ochotę do przekonywania mnie. Chyba właśnie intensywnie myślał o tym, że spędził noc w namiocie z potworem, który potrafi znikać ludziom z oczu. I pewnie nie jest to jego jedyna umiejętność.

– Powiedz mi, jak się stąd wydostać?

– Tam – Mateusz machnął ręką w kierunku ścieżki, którą tu przyszedłem. – Pociąg. Już chodzi.

– A szosy tam nie ma? Wolałbym okazję.

– Jest. Zaraz za torami.

– Super! – ucieszyłem się. – No, bywaj! I jeszcze raz dziękuję. Przekaż jubilatce moje najlepsze życzenia i… i jeszcze to…

Ku mojemu własnemu zdumieniu z łatwością poradziłem sobie z nieskomplikowanym, acz nieznajomym zaklęciem. Wsunąłem rękę za plecy, dotknąłem uwięzionej w lodzie gałęzi, odłamałem i podałem Mateuszowi żywą, ściętą z krzaka różę. Na zielonych listkach drżały krople rosy, płatki płonęły czerwienią. Jak ładnie wyglądała świeża róża w zaśnieżonym lesie…

– Aa… – wyszeptał Mateusz, odruchowo przyjmując kwiatek. Ciekawe, czy przekaże go jubilatce, czy zakopie w zaspie, żeby nie wdawać się w zawiłe wyjaśnienia. O to już nie pytałem. Wszedłem w Zmrok – nie miałem ochoty grzęznąć w zaspach. Co było dobre wczoraj, gdy uciekałem przed Heserem, nie pasowało do mnie dzisiaj, gdy byłem wypoczęty i pełen sił.

Jeszcze coś… Ach tak! Czapka! Przecież nie jest moja, a nadal mam ją na sobie. Rzucę na kurtkę… W drogę.

Przemieszczałem się susami po sto, dwieście metrów. Otwierałem słabe portaliki w granicach wzroku i kroczyłem niczym wielkolud, połykając odległość.

W dzień przesieka wyglądała całkiem zwyczajnie, tracąc bezpowrotnie swój magiczny urok. Nic dziwnego, że prawdziwi romantycy i miłośnicy wolności wybrali noc. Noc, a nie dzień, gdy nędza i śmieci skaczą do oczu, gdy widać, jak brudne i brzydkie są nasze miasta, gdy na ulicach pełno jest głupich ludzi, a na drogach – śmierdzących samochodów. Dzień to czas więzów i pęt, obowiązków i zasad. Noc to czas wolności.

Wolności, której prawdziwy Inny na nic nie zamieni. Ani na efemeryczny obowiązek, ani na służbę tanim, zmiennym ideałom, wymyślonym przez kogoś na długo przed tobą. Wszystko to mit, fikcja, „ucho od śledzia”, jak mawiali bracia Polacy. Jest tylko wolność, dla wszystkich i dla każdego, jest tylko jedno ograniczenie – nikt nie ma prawa ograniczać wolności innych. Niech spryciarze i obłudnicy Jaśni doszukują się na każdym kroku paradoksów i sprzeczności! Wszyscy, którzy są wolni, dojdą do ładu z innymi równie wolnymi jak oni i nie będą sobie nawzajem przeszkadzać.

Samochód musiałem zatrzymać jako Inny – nikt nie chciał zabrać człowieka bez kurtki. Lekko musnąłem świadomość kierowcy podrasowanej łady w kolorze „mokry asfalt”.

Rzecz jasna, samochód zatrzymał się.

Za kierownicą siedział krótko obcięty, dwudziestopięcioletni chłopak, kompletnie pozbawiony szyi. Głowa łączyła się bezpośrednio z tułowiem, oczy, całkowicie puste, „tęskniły za rozumem”. Za to refleks godny pozazdroszczenia. Niewykluczone, że mógłby prowadzić samochód nawet po utracie przytomności.

– Co? – zapytał, gdy usiadłem z tyłu, obok jego ogromnej skórzanej kurtki.

– Jedź, jedź. Do Moskwy. Wysadzisz mnie na Twerskiej.

I znowu musnąłem go przez Zmrok.

– A… – powiedział chłopak i ruszył. Mimo śliskiej drogi i narzuconego przeze mnie lekkiego otępienia leciał setką. Samochód trzymał się drogi idealnie, jakieś specjalne opony czy co?

Do Moskwy wjechaliśmy od północnego zachodu, wykręcając na szosę Wołokołamską. Dzięki temu niemal cały czas jechaliśmy prosto i przez połowę stolicy przemknęliśmy błyskawicznie. Aż do biura Dziennego Patrolu na Twerskiej.

Kierowca był naprawdę dobry, a trasa pozwalała nie zdejmować nogi z gazu. W dodatku trafiliśmy na falę zielonych świateł.

Gdy przejeżdżaliśmy obok parku Sokolniki, zrozumiałem, że Jaśni mnie zarejestrowali.

Mnie i Pazur.

Ale dogonienie samochodu w porannej Moskwie graniczy z cudem.

Na Twerskiej wysiadłem, wciskając pozbawionemu szyi kierowcy setkę. Rubli.

– A? – wytchnął i zaczął się rozglądać. Oczywiście nic nie pamiętał i teraz za pomocą skąpego intelektu próbował rozwiązać nierozwiązywalne zadanie: jak z podmoskiewskiej trasy przeniósł się do centrum Moskwy?

Nie przeszkadzałem mu w tym.

Kierowca znowu zaskoczył mnie refleksem – łada ruszyła z miejsca niemal od razu. Twarz chłopaka z opadniętą szczęką zwrócona była w stronę bocznej szyby.

Przeciąłem ulicę i skierowałem się ku wejściu do biura.

W poczekalni wisiał papierosowy dym. Z magnetofonu Philipsa leciała jakaś piosenka. Muzyka była potężna, a głos śpiewaka tak ochrypły i niski, że nie od razu poznałem Butusowa:

W otwartym oknie zimny wiatr

Na stole długi spoczął cień

Gość w progu, na nim srebrny płaszcz

Wiesz, czemu odwiedziłem cię

By dać ci siłę

Władzę ci dać

Całować cię w szyję

Całować cię w kark!

Młody wampir, który mrużąc oczy, bezgłośnie śpiewał refren, na mój widok zaniemówił. Drugi dyżurny, równie młody mag – alchemik, już meldował coś przez telefon.

– Czekają na pana – oznajmił. – Na ósmym.

Oniemiały wampir ściągnął windę.

I nagle poczułem, że nie mogę wejść do windy, a tym bardziej wjechać nią na górę. Nie mogę i koniec.

– Przekażcie, że żyję i wszystko ze mną w porządku. Spieszę się – powiedział ktoś wewnątrz mnie.

Wyszedłem z powrotem na Twerską.

Znowu mnie niosło. Bez zastanowienia skręciłem w lewo. Na plac Czerwony.

Jeszcze nie wiedziałem, co mnie tu gnało i po co. Ale musiałem posłuchać tej wewnętrznej siły.

Jednocześnie poczułem, że ożył Pazur Fafnira.

Każda piędź ziemi, każdy centymetr kwadratowy asfaltu były tu przeniknięte magią. Starą, wbitą w kamienie budynków i kurz drogi.

Z prawej strony wznosiła się czerwona bryła Muzeum Historycznego. Nawet nie wiedziałem, czy nadal jest otwarte, czy może w wyniku kolejnej zmiany historii Rosji zostało zamienione na kasyno. Zresztą, nie było czasu na zastanowienie. Szedłem dalej.

Bruk placu Czerwonego – pamiętającego krew Miejsca Kaźni i niespieszny krok carów, buty żołnierzy rewolucji i gąsienice radzieckich samochodów opancerzonych oraz kolumny pierwszomajowych defilad – wydawał się ucieleśnieniem moskiewskiej niewzruszoności. To miasto stało, stoi i stać będzie. I nic, ani walki zwykłych ludzi, ani odwieczne starcia Patroli, nie jest w stanie nim zachwiać.

Wyszedłem na plac i rozejrzałem się. Nieco z lewej stał GUM [*]. Z prawej strony widać było mury Kremla, przed nimi piramidkę Mauzoleum Lenina. Czy nie tam mnie przypadkiem ciągnie?

Nie, nie tam. Chwała Bogu. Bez względu na mój stosunek do byłego wodza Rosji, zakłócanie spokoju zmarłych to grzech. Przy czym – zmarłych na zawsze i bezpowrotnie. On nie był Innym… Dobrze, że nie był.

Szedłem przez plac, nie przyspieszając kroku. Kilka rządowych limuzyn wyjechało zza murów Kremla i zanurzyło się w zaułkach. Bezgłośnie powitało mnie Miejsce Kaźni. Odprowadzili mnie wzrokiem obywatel Minin i książę Pożarski [*]*. Pomachała kolorowymi kopułami świątynia Wasyla Błogosławionego.

Siła. Siła. Siła.

Było jej tu tyle, że wyczerpany Inny mógłby zregenerować się w ciągu kilku chwil.

Ale nikt nigdy nie zrobi nic podobnego. To obca siła. Niczyja. Niepokorna i niepodległa. Siła minionych stuleci. Siła obalonych carów i sekretarzy generalnych. Wystarczy dotknąć, by się rozwiała.

Obejrzałem się.

I wtedy go dostrzegłem.

Inkwizytora.

Inkwizytora nie sposób pomylić z nikim – ani z Jasnym, ani z Ciemnym, ani tym bardziej ze zwykłym człowiekiem.

Inkwizytor popatrzył na mnie. Nie wiem, dlaczego zauważyłem go dopiero teraz.

Był sam, absolutnie sam, poza wszelkimi układami sił, poza aliansami i traktatami. Uosabiał sprawiedliwość i Inkwizycję. Strzegł równowagi. Wiedziałem, po co przybył.

Podszedłem bardzo blisko.

– Dobrze zrobiłeś, że posłuchałeś – powiedział inkwizytor. Znałem go skądś – nazywali go Maksym.

Podał mi rękę i polecił:

– Pazur.

W jego głosie nie było nawet odrobiny władczości, nawet cienia nacisku. Ale nie miałem wątpliwości, że temu głosowi podporządkowałby się każdy, z szefami obu Patroli włącznie.

Powoli, z nieukrywanym żalem, wsunąłem rękę za pazuchę.

Pazur wrzał, przemielając okoliczną siłę. Gdy znalazł się w moim ręku, zalała mnie fala siły, w każdą komórkę ciała wlała się podarowana przez Pazur moc, miałem wrażenie, że cały świat padnie przede mną na kolana i będzie mi posłuszny. Mnie, posiadaczowi Pazura Fafnira.

– Pazur – powtórzył inkwizytor.

W jego głosie pojawiła się nutka prośby, bym powstrzymał się od robienia głupstw. Inkwizycja jest ponad dawaniem bezmyślnych rad.

Nadal się wahałem. Czy można dobrowolnie oddać skupisko niewyczerpanej siły? Taki artefakt to marzenie każdego Innego!

Odruchowo zarejestrowałem podrozdzielnie energii – nieopodal otworzył się jasny portal. No tak. Zjawił się Heser, szef Nocnego Patrolu.

Inkwizytor nie zareagował na pojawienie się nieoczekiwanego świadka. Jakby nie otwierał się żaden portal, jakby nikt nie wychodził ze Zmroku.

– Pazur – powiedział inkwizytor po raz trzeci. Trzeci – i ostatni. Więcej nie powie ani słowa. Wiedziałem o tym.

Wiedziałem też, że nawet gdyby obok mnie stanęli wszyscy Ciemni Moskwy i tak nie ma co się szarpać – nie pomogą mi. Przeciwnie, staną po stronie inkwizytora. Intrygi wokół Pazura mogły ciągnąć się jedynie dopóty, dopóki na scenie nie pojawił się stróż Traktatu we własnej osobie.

Zmrużyłem oczy i zaczerpnąłem tyle siły, ile tylko mogłem w sobie utrzymać, omal się nie zachłystując, i drżącą ręką podałem inkwizytorowi futerał z artefaktem. Jednocześnie odczytałem niejasne, z trudem hamowane pragnienie Hesera, by skoczyć do przodu i przechwycić Pazur. Ale, oczywiście, szef Nocnego Patrolu nawet się nie ruszył. Doświadczenie to przede wszystkim umiejętność powściągania porywów.

Inkwizytor zerknął na mnie. Myślałem, że zobaczę w jego spojrzeniu satysfakcję i aprobatę – brawo, Ciemny, zuch z ciebie, nie szarpałeś się niepotrzebnie, posłuchałeś. Zuch.

Ale w oczach inkwizytora nie było nic.

Heser patrzył na nas z niekłamanym zainteresowaniem.

Niespiesznie chowając futerał z Pazurem do wewnętrznej kieszeni marynarki, inkwizytor bez pożegnania wszedł w Zmrok. I od razu przestałem go czuć – Inkwizycja ma swoje własne drogi.

– Ha – powiedział Heser, patrząc gdzieś w bok. – Głupiś, Ciemny.

Potem zatrzymał wzrok na mnie, westchnął i dodał:

– Głupiś. Ale mądry.

I też odszedł, tym razem zwyczajnie, bez portalu. Jeszcze przez chwilę czułem go w głębszych warstwach Zmroku.

A ja zostałem na placu Czerwonym, na przenikliwym wietrze, sam, bez Pazura, do którego mocy zdążyłem się już przyzwyczaić, bez ciepłego ubrania, w samym swetrze, spodniach i butach. Brakowało tylko widzów, którzy mogliby zachwycić się tym obrazkiem. Nawet Heser już sobie poszedł.

– Rzeczywiście jesteś głupcem, Witaliju Rogoża – wyszeptałem. – Mądrym i posłusznym głupcem. Może właśnie dlatego jeszcze żyjesz?

Ale ten ktoś wewnątrz mnie nieoczekiwanie poruszył się i uspokoił: wszystko idzie zgodnie z planem. Postąpiłeś słusznie, pozbywając się Pazura Fafnira. Ogarnęło mnie tak spokojne, tak niezachwiane przekonanie o własnej słuszności, że nawet wiatr przestał być zimny i przenikliwy.

Wszystko idzie dobrze. Wszystko jest w porządku. Dzieci nie powinny bawić się bombami atomowymi.

Wzruszyłem ramionami, odwróciłem się i ruszyłem w stronę Twerskiej.

Dopiero po zrobieniu kilku kroków dostrzegłem „górkę” Dziennego Patrolu w niemal pełnym składzie (brakowało tylko maga Koli i oczywiście szefa), plus kilkunastu wykonawców niższej rangi, nie wyłączając wiedźmy Anny Tichonowny, braci wampirów i wilkołaka. I całe to towarzystwo gapiło się na mnie niczym ludziska na zbiegłego z zoo pingwina.

– Witam – powiedziałem nieoczekiwanie wesoło. – A co wy tu wszyscy robicie, hę?

„Znowu mnie ponosi” – pomyślałem ze znużeniem. – „O ho ho…”

– Powiedz nam, Witaliju – rzekł Edgar dziwnie zdławionym głosem. – Czemu to zrobiłeś?

Oderwał się ode mnie na sekundę i odwrócił uwagę nadgorliwego milicjanta, który już zmierzał w stronę podejrzanego – jego zdaniem – towarzystwa. Po czym znowu popatrzył na mnie:

– Czemu?

– Czy Ciemni potrzebują bezmyślnej jatki? Potrzebują bezsensownych ofiar? – odpowiedziałem pytaniem.

– Moim zdaniem on kłamie – powiedziała agresywnie Anna Tichonowna. – Wymacać go?

Edgar skrzywił się. Jakby chciał powiedzieć: akurat go wymacasz…

Bali się mnie w Dziennym Patrolu! Niech to!

– Anno Tichonowna – zwróciłem się z szacunkiem do starej wiedźmy. – Pazur Fafnira to nieprawdopodobnie silny element destabilizujący. Naruszyciel równowagi numer jeden. Gdyby pozostał Moskwie, rzeź byłaby nieunikniona. Inkwizycja podjęła odpowiednie kroki, żeby do tej rzezi nie dopuścić. Jako prawomyślny Inny podporządkowałem się werdyktowi Inkwizycji i oddałem Pazur. To wszystko, co mam do powiedzenia.

O sile, która wlała się we mnie po kontakcie z Pazurem, nie wspominałem.

– Czy postąpilibyście inaczej? – zapytałem, doskonale wiedząc, że nikt nie zaprzeczy. Wszyscy chcieliby dotknąć artefaktu… wyciągnąć z niego siłę… i wszyscy obawiali się konsekwencji tego czynu.

– Może wrócimy do biura? – warknął mag Jura. – Sterczymy na wietrze bez sensu…

W jego słowach było sporo logiki – znowu poczułem zimne dreszcze. Niepotrzebna strata świeżo nabytej siły byłaby karygodnym niedbalstwem.

Jura z pomocą Edgara stworzył ekonomiczny portal (nie mogę nie zauważyć, że ja zrobiłbym to lepiej) i po kilku minutach Patrol grupami wjechał windą do biura.

Miałem wrażenie, że oddając Pazur Fafnira, pokonałem kolejny stopień na schodach donikąd i teraz jestem silniejszy niż wszyscy tu obecni razem wzięci. Ale nadal byłem niedoświadczony i naiwny, a najważniejszą rzeczą, jakiej się jeszcze musiałem nauczyć, było rozsądne używanie własnej siły.

Technicy z niestrudzonym Hellemarem na czele pastwili się nad sztabowymi notebookami. Czy oni w ogóle odpoczywają? Czy to już była inna zmiana, tylko ja nie potrafiłem ich rozróżnić?

– No i co tam, Hellemarze? – zapytał Edgar.

– Jaśni likwidują posterunki – zameldował dziarsko wilkołak. – Jeden po drugim. Nie zmieniają, tylko zwijają. Zdjęli też kordony na wyjazdach z miasta i dworcach.

– Uspokoili się – westchnęła Anna Tichonowna.

– Pewnie, że się uspokoili – burknął Jura. – Pazur wybył. Założę się, że jest już w Bernie.

Miał rację. Kilka minut temu poczułem, jak źródło mojej siły nagle wpadło w Zmrok i przemieściło się gdzieś daleko. Ciekawe, czy uda mi się jeszcze kiedyś wziąć je do rąk?

– Zabijcie mnie, ale nie rozumiem – po co ta cała kołomyja z Pazurem? Co chcieli osiągnąć Bracia Regina? Dlaczego działali na własną rękę, nie informując nas? Przecież to jakaś bzdura.

– Skąd pewność, że Bracia Regina nie osiągnęli swego celu? – zapytałem niewinnie.

Popatrzyli na mnie jak na dziecko, które zadało dorosłym niezręczne pytanie.

– Jesteś innego zdania? – zapytał ostrożnie Jura, rzucając szybkie spojrzenie Edgarowi.

– Tak – wyznałem uczciwie. – Ale nie pytajcie mnie o szczegóły, bo ich nie znam. W Moskwie dojrzewało poważne zakłócenie równowagi na korzyść Jasnych, na tyle poważne, że zaniepokoiło Europę. Zostały podjęte odpowiednie kroki. Akcja Braci Regina to tylko element mozaiki, z której w efekcie ułoży się nowa równowaga.

– Twoje pojawienie się to również element mozaiki? – domyślił się Edgar.

– Najwidoczniej.

– A nieobecność Zawulona w Moskwie? Naszego szefa?

– Prawdopodobnie.

Ciemni przez jakiś czas spoglądali na siebie pytająco.

– Nie wiem – powiedziała Anna Tichonowna z pewnym niezadowoleniem. – Dziwnie mi to wszystko wygląda. Gdybyśmy mieli Pazur, po prostu przycisnęlibyśmy Jasnych.

– Pytanie tylko, czy umielibyśmy nim kierować… – zauważył Jura.

Anna Tichonowna znowu westchnęła.

– W każdym razie – odezwał się po chwili Edgar – mamy prawo żądać od Jasnych satysfakcji. Kilku poważnych ingerencji. Niedawne zabójstwa to pikuś w porównaniu z ich ostatnimi wyczynami! Śmierć Tiunnikowa należałoby raczej uznać za nieszczęśliwy wypadek. Niech no tylko Heser spróbuje to zakwestionować! Trybunał rozniesie w pył jego argumenty. A wampirzyca – kłusownik i dziwka – wilkołak to przestępstwo najwyżej piątego poziomu. Zresztą, one działały na własną rękę, Dzienny Patrol nie miał z tym nic wspólnego… Mamy więc prawo żądać kilku ingerencji drugiego stopnia. Czyli w ostatecznym rozrachunku wygrał Dzienny Patrol. I to mimo nieobecności szefa i jego potężnego wsparcia.

– Poczekaj z tym dęciem w fanfary – przyhamował go sceptycznie Jura.

Edgar rozłożył ręce z miną człowieka, który zdania nie zmieni. On naprawdę wierzył w to, co powiedział. Nietrudno było go zrozumieć.

Nie wiadomo, czym zakończyłby się ten spór, gdyby na pasie Edgara nie zadzwoniła komórka – wszyscy zwrócili się w jego stronę.

To mógł być prywatny telefon albo telefon od służby technicznej. Ale w biurze znajdowali się teraz wystarczająco silni Inni, by wyliczyć prawdopodobieństwo i konsekwencje prostych wydarzeń.

Ten telefon niósł w sobie grubą i wyraźną nić – nić prowadzącą do wydarzeń szczególnej wagi.

Edgar odebrał telefon i przez jakiś czas słuchał.

– Przyprowadź – powiedział w końcu, nacisnął guzik i umieścił telefon na pasie. – Inkwizytor – oznajmił z kamienną twarzą.

– Przybył z oficjalnym oświadczeniem.

Nie minęło nawet pół minuty, gdy wiedźmin z dyżurki otworzył drzwi do głównego biura Dziennego Patrolu. Sekundę potem do pokoju wszedł nieustraszony inkwizytor Maksym.

– W imieniu Traktatu – powiedział, a jego głos był pozbawiony jakiejkolwiek intonacji. Ton był czysto informacyjny, głupio byłoby podejrzewać inkwizytora o sympatyzowanie z którąś ze stron. – Jutro o świcie odbędzie się rozszerzone posiedzenie miejscowego kolegium Trybunału pod patronatem Inkwizycji. Temat – szereg działań Innych Jasnych i szereg działań Innych Ciemnych, sprzecznych z postanowieniami Traktatu. Obecność wszystkich powiadomionych jest obowiązkowa. Nieobecność powiadomionego, podobnie jak spóźnienie, zostanie potraktowana jako magiczna ingerencja powyżej piątego poziomu siły włącznie. Niech zatriumfuje równowaga.

Wypowiedziawszy te słowa, inkwizytor pospiesznie odwrócił się i wyszedł.

Wiedźmin przelotnie zerknął na szefostwo i zamknął drzwi. Widocznie uważał za swój obowiązek odprowadzenie inkwizytora do wyjścia.

W pomieszczeniu przez jakiś czas panowało milczenie, nawet technicy przy notebookach przycichli.

– Jak w czterdziestym dziewiątym – zauważyła Anna Tichonowna. – Dokładnie tak samo.

– Będziemy wierzyć – powiedział głucho Jura. – Będziemy wierzyć, Anno Tichonowna. Ze wszystkich sił.

ROZDZIAŁ 5

Każdy człowiek miał, przynajmniej raz w życiu, wrażenie, że to, co się właśnie dzieje, już się kiedyś wydarzyło. Istnieje nawet specjalny termin – déjà vu. Fałszywa pamięć.

Inni też ją mają.

Pracownik Nocnego Patrolu Antoni Gorodecki stał przed drzwiami swojego mieszkania i walczył z natrętnymi wspomnieniami. Kiedyś dokładnie tak samo dreptał przed nie zamkniętymi drzwiami swojego mieszkania i zastanawiał się, kto mógł do niego przeniknąć. Wchodząc, w charakterze nieproszonego gościa rozpoznał swego zaprzysięgłego wroga, szefa Dziennego Patrolu, znanego Jasnym pod imieniem Zawulon.

– Déjà vu – wyszeptał Antoni i przekroczył próg. Ochrona znowu się nie odezwała, ale w pokoju ktoś był. Kto tym razem?

Ściskając w ręku medalion – talizman, Antoni wszedł do pokoju.

W fotelu siedział Zawulon i czytał „Argumenty i Fakty”. Ubrany był w elegancki czarny garnitur, jasnoszarą koszulę, na nogach miał wyczyszczone do połysku sznurowane pantofle z kwadratowymi noskami. Gość zdjął okulary i przywitał się:

– Witaj, Antoni.

– Deja vu… – powtórzył Antoni. – Witaj.

O dziwo, tym razem nie bał się Zawulona. Może dlatego, że poprzednio Zawulon wyjątkowo starannie zaaranżował swoją wizytę?

– Możesz wziąć mój amulet. Jest na biurku, czuję go. Antoni wypuścił talizman, który miał na szyi, zdjął kurtkę i posłusznie podszedł do stołu. Amulet Zawulona krył się wśród papierów i innych kancelaryjnych drobiazgów, które zazwyczaj pojawiają się same z fatalną nieuchronnością.

– Nie masz nade mną władzy, Zawulonie – powiedział obcym głosem Antoni.

Mag Ciemności skinął głową z zadowoleniem.

– Doskonałe. Muszę to przyznać: wtedy trzęsłeś się jak galareta. Dziś jesteś spokojny. Dorastasz, Antoni.

– Spodziewasz się podziękowań? – zapytał sucho Antoni. Zawulon odchylił głowę i zaśmiał się bezgłośnie.

– Dobrze – powiedział po kilku sekundach. – Widzę, że nie masz ochoty tracić czasu. Ja również. Przyszedłem, by zaproponować ci zdradę, Antoni. Drobną, wyrachowaną zdradę, na której wygrają wszyscy, ty również. Brzmi paradoksalnie, nieprawdaż?

– Prawdaż.

Antoni patrzył w szare oczy Zawulona, próbując zrozumieć, jaką pułapkę zastawia on tym razem. Człowiekowi można wierzyć w połowie, Jasnemu w jednej czwartej, Ciemnemu – wcale.

Zawulon był najsilniejszym, a co za tym idzie, najbardziej niebezpiecznym Ciemnym w Moskwie. Może nawet w Rosji.

– Wyjaśniam – rzekł Zawulon spokojnie. – Zapewne wiesz już o jutrzejszym posiedzeniu trybunału, prawda?

– Wiem.

– Nie idź na nie.

Antoni w końcu zdecydował się usiąść na kanapie pod ścianą. Teraz Zawulon był po jego prawej stronie.

– A czemuż to? – zainteresował się Antoni.

– Jeśli nie pójdziesz – zostaniesz ze Świetlaną. Jeśli pójdziesz – stracisz ją.

W piersi Gorodeckiego pojawił się gorący kłąb. Nie chodziło o to, czy wierzy Zawulonowi czy nie. Chciał wierzyć. Bardzo chciał.

Ale nie zapominał, że Ciemnym wierzyć nie można.

– Zwierzchnictwo Nocnego Patrolu planuje kolejny globalny eksperyment społeczny. Na pewno o tym wiesz. Swietłana ma odegrać w tym eksperymencie dość ważną rolę. Nie będę próbował cię przekonać ani skłonić ku Ciemności – obaj wiemy, że to beznadziejna sprawa. Po prostu opowiem ci, czym grozi zrealizowanie podobnego eksperymentu. Otóż grozi to zakłóceniem równowagi – rzeczą banalną i tak upragnioną dla tej silniejszej strony. W ostatnim czasie Światło stało się silniejsze i, szczerze mówiąc, niezbyt mnie to cieszy. W interesie Dziennego Patrolu leży przywrócenie równowagi. Jesteś tym, który może nam pomóc.

– Dziwne – powiedział w zadumie Antoni. – Szef Dziennego Patrolu zwraca się o pomoc do pracownika Nocnego Patrolu. Bardzo dziwne.

– W zasadzie twoja pomoc nie jest nam niezbędna. Poradzimy sobie sami. Ale jeśli pomożesz sobie – przede wszystkim sobie – pomożesz również nam. A także Swietłanie oraz wszystkim, którzy ucierpią od kolejnego globalnego eksperymentu.

– Nie rozumiem, jak mogę pomóc sobie i Swietłanie.

– Czego nie rozumiesz? Świetlana to potencjalnie bardzo silna czarodziejka. W miarę wzrostu jej siły, rośnie również dzieląca was przepaść. Jej moc to ten czynnik, który przesuwa równowagę na korzyść Światła. Jeśli Swietłana na jakiś czas zostanie pozbawiona swojej mocy, równowaga powróci. I nic nie będzie was dzielić, Antoni. Ona cię kocha, to przecież widać! I tyją kochasz. Czy poświęcisz dla sprawy Światła swoje szczęście i szczęście ukochanej kobiety? A przecież to poświęcenie będzie absolutnie bezcelowe! Dlatego właśnie proponuję ci malutką i bezbolesną zdradę.

– Zdrada nie może być mała.

– Może, Antoni. I to jeszcze jak. Wierność składa się z szeregu małych, wyrachowanych zdrad. Możesz mi wierzyć, żyję na tym świecie wystarczająco długo, żeby zdążyć się o tym przekonać.

Antoni milczał przez jakiś czas.

– Jestem Jasnym Innym i nie mogę zdradzić Światła. Z samej swojej istoty nie mogę. Powinieneś to rozumieć.

– Nikt cię nie zmusza, byś postępował wbrew Światłu. Swoim czynem pomożesz wielu ludziom. Bardzo wielu, Antoni. Czyż nie to jest właśnie celem maga Światła – pomagać ludziom?

– Jak potem spojrzę w oczy swoim? – uśmiechnął się niewesoło Antoni.

– Oni zrozumieją – powiedział Zawulon z dziwną pewnością w głosie. – Zrozumieją i wybaczą. A jeśli nie – to jacy z nich wówczas Jaśni?

– Niezły jesteś w sofistyce, Zawulonie. Na pewno lepszy ode mnie. Ale nazywając rzeczy cudzymi imionami, nie zmienisz ich istoty. Zdrada pozostanie zdradą.

– Dobrze – zgodził się nieoczekiwanie Zawulon. – W takim razie zdradź miłość. Możesz wybrać pomiędzy dwiema zdradami – nie rozumiesz tego? Zdradzić siebie albo nie dopuścić do kolejnego krwawego cyklu. Nie dopuścić do nieuniknionych walk pomiędzy Patrolami albo pozwolić im się toczyć. Czy za mało ci śmierci? Nieraz chodziłeś w patrolu z Andriejem Tiunnikowem, przyjaźniłeś się z Tygryskiem, dziewczyną – odmieńcem. Gdzie oni teraz są? Kogo jeszcze gotów jesteś poświęcić w imię Światła? Nie idź jutro na posiedzenie Trybunału, a twoi przyjaciele będą żyć. Nie potrzebujemy nowych śmierci, Antoni. Jesteśmy gotowi uniknąć walki i odejść w pokoju. Dlatego proponuję ci możliwość udzielenia pomocy wszystkim. Wszystkim! Ciemnym i Jasnym. A także zwykłym ludziom. Rozumiesz?

– Nie rozumiem, jak moja nieobecność na posiedzeniu pomoże w odzyskaniu równowagi.

– Nie? A przecież stykałeś się już z Ciemnym, który przyjechał z Ukrainy, prawda? Z Witalijem Rogozą?

– Stykałem – odparł niechętnie Antoni.

– On nie jest Innym.

Antoni speszył się.

– Jak to – nie jest Innym?

– A raczej niezupełnie nim jest. To tylko zwierciadło. I zostało mu już niewiele życia.

– Czym… kim jest zwierciadło?

– Czym. – Zawulon westchnął. – Niestety – czym. Nieważne, Antoni. Lepiej będzie, jak dowiesz się czegoś innego. Jeśli nie Przyjdziesz na posiedzenie Inkwizycji, przelewu krwi nie będzie. Jeśli przyjdziesz – dojdzie do rzezi.

– Niestawienie się na posiedzeniu podlega karze…

– Twoją niechęć do udziału w pojedynku z Rogozą Inkwizycja uzna za uzasadnioną. Zdarzały się już precedensy, jeśli chcesz, mogę zdobyć odpowiednie dokumenty. Ale możesz wierzyć mi na słowo. Jeszcze cię nie okłamałem.

– Podoba mi się to „jeszcze”…

Zawulon uśmiechnął się kącikiem ust.

– Cóż zrobić, przecież jestem Ciemnym. Nie kłamię bez potrzeby.

Zawulon wstał, Antoni też się podniósł.

– Myśl, Antoni. Myśl, Jasny. I pamiętaj – od twojej decyzji zależy twoja miłość i życie twoich przyjaciół. Tak się czasem zdarza – żeby pomóc przyjaciołom, trzeba najpierw pomóc wrogom. Przyzwyczajaj się.

Zawulon opuścił pokój, następnie wyszedł z mieszkania. W tym samym czasie w Zmroku rozległo się wycie Znaku ochronnego, a maska Dżo – Hena na ścianie zrobiła straszną minę. Antoni zaprowadził porządek i spróbował zebrać myśli.

Wierzyć Zawulonowi czy nie wierzyć?

Być ze Świetlaną czy nie być?

Wezwać Hesera i opowiedzieć mu o wszystkim czy milczeć?

Każda walka, od banalnego mordobicia począwszy, a na intrygach państwowych i patrolowych skończywszy, to pojedynek informacji. Kto dokładniej wyobrazi sobie siły i cele przeciwnika, ten wygrywa.

Cele Zawulona i cele Antoniego nie mogły być takie same. To było absolutnie wykluczone. Jeśli szef Dziennego Patrolu powiedział to wszystko, licząc, że Antoni odrzuci myśl opuszczenia posiedzenia trybunału?

Gdzie jest prawda, a gdzie kłamstwo? Słowa Zawulona to klatka, w środku klatki jest zasadzka, w zasadzce pułapka, a w pułapce zatruty przysmak… Ile warstw kłamstwa trzeba zdjąć, żeby odnaleźć prawdę?

Antoni wyjął z kieszeni monetę. Podrzucił… i uśmiechnął się, chowając ją i nie patrząc nawet, co wypadło – orzeł czy reszka.

To nie metoda.

Jeśli jedno z dwóch wyjść jest pułapką, należy poszukać trzeciego.

* * *

Żeby zdążyć na posiedzenie trybunału o świcie, trzeba bardzo wcześnie wstać, albo w ogóle się nie kłaść. Wybrałem to drugie. Wyśpię się innym razem.

Koledzy Ciemni przez jakiś czas usilnie próbowali wyciągnąć ze mnie motywy, ale ponieważ sam nie bardzo rozumiałem, dlaczego postępuję tak a nie inaczej, niewiele się dowiedzieli.

Do wieczora nie wydarzyło się nic szczególnego. Pojechałem do sklepu, w którym nagrywałem minidyski, i zapytałem, czy przypadkiem nie mają matryc składanek zamawianych przez klientów. Okazało się, że mają. Zamówiłem kopię składanek Antoniego Gorodeckiego, maga Światła. Czy próbowałem w ten sposób wyobrazić sobie jego muzyczne pasje, zrozumieć jego spojrzenie na świat? Nie wiem… Ostatnio przestałem zadawać sobie pytania – zbyt rzadko znajdowałem odpowiedzi. A jeszcze rzadziej – słuszne odpowiedzi.

Jeszcze jedno wydarzenie tego wieczoru utkwiło mi w pamięci: spotkanie w metrze. Ze sklepu muzycznego wracałem metrem, siedziałem z rękami w kieszeniach kurtki (na szczęście koledzy Ciemni zabrali moje rzeczy z lotniska) i przesłuchiwałem kupiony dysk. Nikolski z grupy „Woskriesienije” śpiewał „Zwierciadło świata”. Było mi dobrze i spokojnie.

Istota zjawisk i szeregi lat

Twarze przyjaciół i maski wrogów

Zostawią bardzo wyraźny ślad

W duszy poety – władcy wieków.

Światło gwiazd i początek świtu

Tajniki miłości i życia sekrety

W chwili natchnienia ogrzany słońcem

Wszystko odbija się w duszy poety

W zwierciadle świata

I nagle coś się nieuchwytnie zmieniło. Przez głośnik padło ostrzeżenie, że drzwi się zamykają. Nacisnąłem pauzę i uniosłem głowę, rozglądając się.

Zobaczyłem go. Czternasto -, może piętnastoletni chłopiec. Na pewno był Innym. Na pewno inicjowanym, ponieważ jak zahipnotyzowany patrzył na mnie przez Zmrok, od którego osłaniał się umiejętnie. Jego aura była dziewiczo czysta. Czysta jak świeży śnieg, równie daleka od Światła, jak i od Ciemności. On był Innym, ale nie Jasnym i nie Ciemnym.

Patrzyliśmy na siebie bardzo długo, całą drogę do następnej stacji. Zapewne patrzylibyśmy dalej, ale chłopcem potrząsnęła stateczna kobieta – może matka.

– Igor! Zasnąłeś? Wychodzimy.

Chłopiec pokręcił głową, rzucił mi ostatnie, pełne niejasnego smutku spojrzenie i wyszedł na peron. Ja zostałem w wagonie.

Jeszcze przez minutę nie mogłem dojść do siebie, nadal nie rozumiejąc, co właściwie poruszyło mnie, gdy patrzyłem na tego chłopca. Jakby o czymś mi przypomniał. O czymś bardzo ważnym, ale nieuchwytnym.

Dopiero Nikolski i jego „Zwierciadło świata” pomogło mi trochę ochłonąć.

W zwierciadle widać, kto i jak żył

Widać, kto pieśń fałszywą stworzył

Widać, kto pragnie wiecznej nocy

Widać, że ludzie potrzebują pomocy

Zwierciadło świata mam właśnie ja

Chcesz zajrzeć, więc nie lękaj się ognia

Ów ogień opiewać będzie moja lira

Niech ludzie wiedzą, że jest dobra siła

W zwierciadle świata!

Dziwne. Ta piosenka bardziej pasowałaby do Jasnych. Więc dlaczego tak chwyta za serce mnie, Ciemnego?

Z tym niejasnym uczuciem wróciłem do biura Dziennego Patrolu. Starszawy wujaszek wampir odskoczył ode mnie jak świętoszek od pokusy. Otrząsnąłem się i wtedy zrozumiałem, że w mojej własnej aurze płonie kilka błękitno – białych pasów.

– Przepraszam. – Szybko doprowadziłem aurę do porządku. – To maskowanie.

Wampir popatrzył na mnie podejrzliwie, a z dyżurki wychynęła wampirzyca – pewnie żona.

Sprawdzili moje pieczęcie bardzo starannie i chyba mieli zamiar trzymać mnie tu, jak długo się da, ale do biura wszedł Edgar z młodziutką wiedźmą. Zrozumiał wszystko od razu. Nadgorliwym wartownikom wystarczył jeden ruch brwiami. Edgar skinął mi głową i poszedł do wind. Wiedźma pożerała mnie wzrokiem, ale dopiero w windzie odważyła się zadać pytanie:

– Jest pan nowy?

Jej głos wyrażał całą gamę emocji, na których analizę nie miałem ani ochoty, ani możliwości. Przy Edgarze i pozostałych Innych nie chciałem demonstrować swojej siły.

Edgar wyglądał na zaciekawionego, przy czym odniosłem wrażenie, że naprawdę interesuje go moja odpowiedź.

– W pewnym sensie tak.

Wiedźma uśmiechnęła się.

– Czy to prawda, że sam jeden rozgonił pan czterech bojowników Jasnych i zabił tygrysicę?

Edgar ledwie zauważalnie wykrzywił usta w sarkastycznym uśmiechu, ale nawet w jego milczeniu wyczuwało się ciekawość.

– Prawda.

Wiedźma nie zdążyła zadać kolejnego pytania, bo dojechaliśmy na miejsce.

– Alita – powiedział Edgar głębokim basem Szalapina [*]. – Potem będziesz dręczyć naszego gościa. Teraz zamelduj się u Anny Tichonowny…

Alita z entuzjazmem skinęła głową i zwróciła się do mnie:

– Mogłabym wpaść do pana za godzinkę na kawę?

– Proszę bardzo – pozwoliłem. – Tylko ja nie mam kawy.

– To nic, przyniosę – obiecała wiedźma i skierowała się do biura.

Nie spytała, gdzie mieszkam. Widocznie wiedziała.

Przez kilka chwil patrzyłem na plecy odchodzącej. Modna srebrzysta puchowa kurtka (od razu przypomniałem sobie leśnych znajomych) ozdobiona była kolorowym rysunkiem: wielkooka dziewczynka z wyciągniętą do ciosu nogą i napis „Battle Angel Alita”. Rysunek i napis zasłaniały częściowo rozsypane na kurtce długie włosy.

Edgar też patrzył na Alitę. Było na co, nawet mimo zimowego stroju.

– Przyjdzie, przyjdzie – zapewnił Edgar. – Już wcześniej o ciebie pytała.

– Jutro trybunał – zmieniłem temat. – A co ze mną? Mam sobie pójść na spacer czy iść ze wszystkimi?

– Ze wszystkimi, przecież jesteś świadkiem. – Edgar rozejrzał się. – Może przejdziemy do gabinetu?

– Dobrze.

Byłem przekonany, że z tego gabinetu nigdy nie korzystał prawdziwy szef Dziennego Patrolu, teraz nieobecny w Moskwie. Prawdopodobnie był to gabinet Edgara albo któregoś z wyższych Ciemnych. Z przyjemnością zwaliłem się na fotel, odruchowo rejestrując, że jest on znacznie wygodniejszy od zapadniętych kanap w wagonach metra. Edgar wyjął spod biurka napoczętą butelkę koniaku.

– Napijemy się?

– Napijemy.

Dlaczego miałbym odmawiać lampki starego dobrego koktebela?

– Dobrze, że przyjechałeś – powiedział Edgar, nalewając koniak. – Inaczej musielibyśmy cię szukać.

– Żeby omówić taktykę i strategię zachowania na jutrzejszym posiedzeniu trybunału? – spróbowałem odgadnąć.

– Właśnie.

Koniak był dobry, delikatny i aromatyczny. Może nie była to znana i uznana marka, ale mnie smakował.

– Nie będę pytał, czemu się tak dziwnie zachowujesz. Szczerze mówiąc, zabroniono mi o to pytać. Stamtąd – Edgar znacząco wskazał wzrokiem sufit. – Tym bardziej nie będę próbował wyciągnąć z ciebie, kim właściwie jesteś. Chcę tylko zapytać: czy jesteś z nami, z Dziennym Patrolem, z Ciemnymi? Możemy jutro liczyć na ciebie jak na swojego?

– Bez wątpienia – odparłem, nie namyślając się długo. – To odpowiedź na wszystkie pytania.

– To dobrze – westchnął Edgar nieco smętnie i jednym haustem osuszył kielich.

Chyba mi nie wierzył.

Koniak wypiliśmy w absolutnym milczeniu. Nie omawialiśmy nawet mojego zachowania na posiedzeniu. Widocznie Edgar doszedł do wniosku, że i tak postąpię po swojemu. Było w tym sporo racji.

Noc spędziłem z Alitą – przy rozmowie i kawie; wiedźmie udało się zdobyć zapomnianą obecnie „Casa Grandę”. Siedząc w fotelach, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Dawno już nie zdarzyło mi się tak po prostu siedzieć i rozmawiać. O muzyce, na której, jak się okazało, znałem się całkiem nieźle. O literaturze, na której znałem się nieco gorzej. O filmie, na którym nie znałem się wcale. Alita od czasu do czasu próbowała skierować rozmowę na moją osobę, ale tak nieumiejętnie, że nawet przestałem podejrzewać, iż nasłała ją czujna Anna Tichonowna.

Godzinę przed świtem rozległo się stukanie do drzwi.

– Otwarte! – krzyknąłem. Weszli Edgar i Anna Tichonowna.

– Gotów? – zapytał Edgar.

– Jak pionier – zapewniłem. – Ruszamy całą gromadą? W samochodzie opancerzonym czy pieszo?

– Nie wygłupiaj się. – Anna Ticłionowna zacisnęła usta i surowo popatrzyła na Alitę. Młoda wiedźma niewinnie mrugała oczami.

– Dobrze, nie będę – obiecałem. – Dokąd jedziemy, bo nawet nie wiem?

Nie wątpiłem, że kierunek i miejsce przeznaczenia podpowie mi moja niezawodna, ukryta w głębiach świadomości gwiazda przewodnia, ale wolałem zapytać.

– Główny budynek MGU [*] – oznajmił Edgar. – Na górze. Szargon siedzi w samochodzie przed biurem, możesz pojechać z nim.

– Chętnie.

– Powodzenia – powiedziała Alita, idąc do wyjścia. – Przyjdę jutro, dobrze, Witaliju?

– Nie – powiedziałem posępnie. – Nie przyjdziesz. Wiedziałem, że tak właśnie będzie. Ale nie wiedziałem jeszcze, dlaczego.

Alita wzruszyła ramionami i wyszła. W ślad za nią wyśliznęła się Anna Tichonowna. Hmm… Może jednak stara podesłała mi dziewczynę? A ta dała sobie spokój i o nic nie wypytywała. Jeśli tak było, Anna Tichonowna nie da jej żyć.

Sięgnąłem po komórkę i wybrałem numer Szargona. Nawet nie zdążyłem się zdziwić, że go znam.

– Szargon? Mówi gość z południa. Podrzucisz mnie? Aha… Dobra, już wychodzę.

– Ja też ruszam – powiedział Edgar. – Tylko nie grzebcie się tam, Inkwizycja bardzo nie lubi, gdy ktoś się spóźnia.

Ubrałem się, zamknąłem drzwi i zjechałem na dół. Wampiry – wartownicy patrzyli na mnie bez szczególnego zainteresowania. Albo bezpośredni zwierzchnicy przeprowadzili z nimi serdeczną rozmowę, albo sami dokopali się prawdy. Zresztą, jakiej prawdy? Prawda nie chce się odkryć nawet przede mną. Od czasu do czasu wyłania się kawałek mozaiki, zasłona unosi się na chwilę i znowu opada. Auto Szargona stało dwadzieścia metrów od wejścia, pod znakiem zakazu postoju. Usiadłem obok kierowcy.

– Dzień dobry.

– Miejmy nadzieję – burknął Szargon. – Jedziemy?

– Jeśli na nikogo więcej nie czekamy…

Szargon w milczeniu włączył się w strumień samochodów.

Jazda po zaśnieżonej Moskwie w godzinach szczytu to oddzielna opowieść. Szargon co chwila uspokajał przez Zmrok zbyt wyrywnych kierowców. W przeciwnym razie ciągle przyciskaliby nas do sąsiedniego pasa, odsuwając od otwierających się nieoczekiwanie „przejść”. Na wszelki wypadek zapiąłem pasy. Szargon syczał coś przez zęby. Pewnie klął.

Po bezsennej nocy strasznie chciało mi się spać, a wygodny fotel porządnej niemieckiej bryki wyraźnie do tego zachęcał. Gdybym słuchał muzyki, już by mnie ukołysało. Ale teraz nie miałem ochoty na muzykę i tkwiłem w świecie, wypełnionym hukiem dziesiątków silników, cichym szumem włączonego klimatyzatora, ostrymi ruladami klaksonów i szmerem brudnoszarej kaszy śniegu pod oponami.

Metrem dojechalibyśmy znacznie szybciej, samochodem wlekliśmy się niemiłosiernie. Pół godziny później nadal pełzliśmy po zakorkowanej Ostożence w stronę Prospektu Wernadzkiego. Korek przybrał niebotyczne rozmiary, jego „ogon” sięgał aż do centrum Moskwy.

– Psiakrew – warknął Szargon. – Jeszcze tu utkniemy…

– Otwórzmy portal – wzruszyłem ramionami.

Szargon popatrzył na mnie dziwnie.

– Jedziemy na posiedzenie trybunału pod patronatem Inkwizycji! Twój portal zdechnie dwa kilometry od celu!

– Aha – powiedziałem beztrosko. – Faktycznie. Zapomniałem.

Właściwie mogłem się tego domyślić. Magiczna ingerencja oraz używanie magii podczas pracy trybunału są zabronione. Coś we mnie podpowiedziało usłużnie, że zdarzały się już przypadki łamania tego zakazu, ale jedynie w latach okrutnych przemian bezpośrednio związanych z tymi właśnie naruszeniami.

Teraz też był czas zmian. Koniec tysiąclecia. Przełom. Latem ludzie z przerażeniem czekali na zaćmienie, drżeli przed tureckim trzęsieniem ziemi… Ale jakoś przeżyli.

Po tych przeżyciach coś się w nas zmieniło. Zarówno w Innych, jak i w ludziach.

– Kurwa! – wrzasnął Szargon, wyrywając mnie z zadumy.

Nie zdążyłem spojrzeć na przednią szybę. Coś z ogłuszającym hukiem rzuciło mnie do przodu, pasy do bólu wbiły się w pierś. Na kierownicy z cienkim świstem wyrosła poduszka, Szargon przejechał po niej twarzą i piersią i grzmotnął głową w miejsce, gdzie szyba łączy się z dachem. Na zewnątrz rozległ się nieprzyjemny brzęk, posypało się szkło, bezgłośnie spadając na śnieg i bębniąc po karoserii sąsiednich samochodów.

Kolejny ułamek sekundy i huk z tyłu. Ktoś trzasnął nas w bagażnik.

Wreszcie poczułem, że przestało nas rzucać i zgniatać. Nastąpił błogosławiony moment dynamicznego spokoju.

Szargon zsunął się po kierownicy na fotel, zostawiając krwawy ślad na poduszce. Chyba miał w dodatku złamaną rękę. Nie zapiął pasów, głupek… Ile czasu zajmie mu regeneracja?

Wokół nas wyły klaksony.

Z mieszanymi uczuciami odpiąłem pas, pchnąłem drzwi i stanąłem na zrytym śniegu przemieszanym z potłuczonym szkłem.

Z przodu bmw został staranowany przez czerwoną ładę niwę. W pognieciony, jakby nadgryziony bagażnik wbił się wymuskany japoński dżip… niegdyś wymuskany. Zresztą, dżip specjalnie nie ucierpiał, miał rozbity reflektor a zderzak lekko wgięty. Widocznie zdążył zahamować.

– Ty co, kurwa? – zaatakował mnie typ z dżipa. Składał się z ciemnych okularów, ogolonego łba, beczkowatego torsu, obciągniętego w malinowo – czarne coś oraz butów numer czterdzieści.

Oczy miał białe jak aura niemowlęcia… albo tego chłopca z metra.

Co on, nie widzi, że staranowała nas niwa?

I wtedy malinowy strój typa zapłonął delikatnym błękitnym światłem. Buc zawył jak zarzynane prosię.

Bezbłędnie rozpoznałem zaoceaniczne zaklęcie zwane przez ludzi „spiderflame” – pajęczy płomień. Nie zdążyłem się jeszcze otrząsnąć z szoku, gdy ktoś wziął mnie za kołnierz i gwałtownie odwrócił.

Mógłbym się spodziewać każdego, tylko nie jego, nie Jasnego maga – melomana, Antoniego Gorodeckiego.

– Kim jesteś? – zapytał wściekły. – Kim jesteś, niech cię Ciemność pochłonie? Tylko nie kłam!

Oczy miał białe jak ten wijący się typ z dżipa. W mojej głowie coś szczęknęło, wargi same wyszeptały dwa słowa:

– Zwierciadłem świata…

– Zwierciadłem – powtórzył jak echo Jasny. – Bądź przeklęty! Niech to wszystko szlag trafi!

Chciałem złośliwie skomentować, że przeklęcia to specjalność Ciemnych, ale powstrzymałem się. Aura Antoniego płonęła purpurą i fioletem. Wprawdzie byłem silniejszy od niego, ale… Miałem wrażenie, że teraz Gorodeckiego wspiera jakaś niezrozumiała siła, nie mająca nic wspólnego ani z Ciemnością, ani ze Światłem, ale nie mniej potężna. Wynik ewentualnego pojedynku stał pod znakiem zapytania.

Puszczając kołnierz mojej kurtki, Antoni odwrócił się i zaczął przeciskać między samochodami, nie zwracając uwagi na klaksony i bluzgi lecące zza opuszczonych szyb. W pobliżu rozległo się wycie syreny pomocy drogowej. Cała Ostożenka była już bezpowrotnie zakorkowana, jedynie na przeciwnym pasie została wąska szczelina, w którą pospiesznie wciskali się pojedynczo nieliczni szczęśliwcy.

Spojrzałem na zegarek. Na dojazd do uniwersytetu zostało piętnaście… czternaście minut, a magia transportowa była wykluczona.

Dobra. Najpierw zobaczmy, co z Szargonem.

Ominąłem niwę i podszedłem do bmw od strony kierowcy. Szargon był nieprzytomny, ale, na szczęście, nim stracił przytomność, zdążył wygenerować zasłonę ochronną i wsunął się w Zmrok. I teraz po prostu regenerował się – chciwy Zmrok nie mógł mu nic zrobić.

Przeżyje. Dojdzie do siebie. Prawdopodobnie już w karetce pogotowia, jeśli pogotowie zdoła przebić się przez korek. Szargon jest zbyt silnym magiem, by taki drobiazg jak wypadek samochodowy mógł mu poważnie zaszkodzić.

Trzymaj się, Szargonie. Myślę, że Inkwizycja nie będzie miała pretensji. W końcu to siła wyższa.

I wtedy zobaczyłem swój ratunek – zręcznie lawirującego samym brzegiem jezdni chłopaka na pomarańczowym skuterze. Takiemu korki niestraszne…

Wprawdzie nie był to sezon na skuter, ale co tam…

Wśliznąłem się w Zmrok.

W Zmroku skuter wyglądał jak baśniowy Konik Garbusek. Malutki, z różkami – kierownicą i oczkiem – reflektorem.

– Złaź – rzuciłem chłopakowi.

Posłusznie zszedł.

Przeskoczyłem przez maskę beżowego opla i chwyciłem kierownicę. Skuter parskał i prychał na jałowym biegu.

Naprzód!

Chłopak stał na chodniku jak manekin, ściskając w ręku dolary, które mu wcisnąłem, a ja przekręciłem gaz i omal nie rysując wypolerowanego boku najbliższego samochodu, zacząłem przeciskać się do granicy korka. Do Sadowego.

Malutka honda, przywykła do japońskiego ciepłego asfaltu, a nie pokrytych lodem moskiewskich ulic, szybko się zaadaptowała. Nawet mnie udawało się lawirować zręcznie między samochodami. Zręcznie, ale niezbyt szybko – skuter wyciągał zaledwie trzydzieści kilometrów.

Zrozumiałem, że nie zdążę.

Jeśli nawet porzucę biedną hondę na chodniku i skoczę do najbliższej stacji metra, od stacji Uniwersytet do głównego budynku i tak jest kawał drogi. Mógłbym oczywiście zahipnotyzować kolejnego kierowcę, ale gdzie gwarancja, że unikniemy porannych korków? Kojarzyłem, że w okolicy uniwersytetu ulice są bardzo szerokie, ale pewności nie miałem. Jeśli dalej pojadę hondą, zachowam mobilność praktycznie do samego celu. Z drugiej strony – drogę pamiętałem jedynie w zarysach, w końcu nie jestem moskwianinem. Liczyć na wewnętrznego pomocnika, który jeszcze mnie nie zawiódł? A jeśli zawiedzie właśnie teraz, w najmniej odpowiedniej chwili? Przecież zazwyczaj tak się właśnie dzieje…

Wsłuchałem się w siebie. Cisza. Twarz chłostał zimny, przesiąknięty spalinami wiatr. Moskwa oddycha dwutlenkiem węgla…

Mój wierny pomocnik najwyraźniej spał.

Sadowe Kolco i metro Park Kultury jakoś przeskoczyłem. Ale gdy zamajaczył budynek stacji Frunzeńska, postanowiłem zjechać pod ziemię. Czas naglił.

Nie zdążyłem nawet dojść do schodów przed wejściem do metra, gdy silnik skutera zachrumkał – jakiś spryciarz podwędził niezawodny japoński mechanizm, by czym prędzej zanurkować w boczne zaułki. Ech, ludzie, ludzie… Jaśni się o was troszczą, chronią was, strzegą, a wy jak byliście bydłem, tak bydłem zostaniecie. Zwierzęta bez czci i wiary. Rozpychać się łokciami, ukraść, sprzedać, nabić kabzę, a po mnie choćby potop. Co za ohyda…

Przeskoczyłem przez bramki – w Zmroku, jako niepozorny cień. Nie było czasu na kupowanie biletu i wsuwanie go do szczeliny czytnika. To nic, kraj nie zbiednieje.

Po ruchomych schodach ześliznąłem się, nie wychodząc ze Zmroku. Wyskoczyłem na pełznącą powoli taśmę poręczy i runąłem w dół, ledwie nadążając z przestawianiem nóg w grząskim, szarym kisielu. Do peronu właśnie podjechał pociąg, nim się zorientowałem, czy jedzie do centrum czy w przeciwną stronę, drzwi zdążyły się zamknąć. To nic. Zamknięte drzwi nie są dla mnie przeszkodą.

Wskoczyłem przez drzwi, przez Zmrok. Leciutko rozsunąłem zdumionych pasażerów i pojawiłem się jakby znikąd.

– Ojej – powiedział ktoś.

– Przepraszam, czy to Moskwa? – palnąłem z głupia frant. Stary kawał.

Nikt nie zareagował. Nie, to nie. Za to wokół mnie zrobiło się jakby więcej przestrzeni. Złapałem za poręcz i zamknąłem oczy.

Sportowa. Zamknięte Worobiowe Wzgórza – pociąg sunie powoli, przez szczeliny między metalowymi płytami drzwi widać światło elektryczne, potem szary półmrok nadchodzącego ranka. Już świta…

I wreszcie Uniwersytet. Ruchome schody – długie i wypełnione ludźmi. Znowu będę musiał czekać. Spóźnienie rosło.

Uświadamiając sobie wreszcie, że na otwarcie posiedzenia już i tak nie zdążę, uspokoiłem się i przestałem się spieszyć. Całkowicie. Wyjąłem z kieszeni guziki słuchawek, ożywiłem odtwarzacz z dyskiem Antoniego Gorodeckiego i poszedłem łapać okazję.

* * *

– Już pora – powiedział cicho inkwizytor. – Ci, którzy nie zdążyli, zostaną za to później ukarani z całą surowością Traktatu.

Wszyscy obecni wstali. Ciemni i Jaśni. Pracownicy Patroli i sędziowie. Heser i Zawulon, o którym myślano, że nie będzie go w Moskwie. Inkwizytor Maksym i dwóch inkwizytorów – obserwatorów w szarych płaszczach. Wszyscy, którzy zebrali się na wieży głównego budynku uniwersytetu. Małe pięciokątne pomieszczenie niewidocznym zmrokowym piętrem nakrywało Muzeum Ziemi i służyło wyłącznie rzadkim posiedzeniom trybunału Inkwizycji. W latach powojennych zmrokowe pomieszczenia budowano dość często, było to tańsze niż ciągłe przeciwdziałanie bezpiece i milicji, stale wtykającym nos w nie swoje sprawy.

Na wschodzie zza linii horyzontu wysuwała się czerwona tarcza słońca, z każdą minutą bladły feeryczne rozbłyski, tańczące nad budynkiem MGU od czasu koncertu Jean Michela Jarre’a na jubileuszu Moskwy. Ślady laserowego przedstawienia Inni będą widzieli jeszcze długo, nawet bez wchodzenia w Zmrok, gdzie kolory blakną i nikną. Zbyt wielu ludzi patrzyło z zachwytem na piękne przedstawienie, wylewając swoje emocje w Zmrok.

Maksym, ubrany w zwykły garnitur, rozwinął w Zmroku szare płótno z płonącymi czerwonymi literami. Trzydzieści głosów zaczęło czytać chórem:

– „Jesteśmy Inni. Służymy różnym siłom. Ale w Zmroku nie ma różnicy między brakiem Ciemności i brakiem Światła…”

Ani wielkie miasto, ani wielki kraj nie wiedzieli, że niemal wszyscy decydujący o losach Rosji zebrali się teraz tutaj, nie na Kremlu, lecz w MGU. W zapuszczonej, ciasnej klitce pod iglicą uniwersytetu, gdzie na zakurzonej podłodze ustawiono krzesła, lekkie wiklinowe fotele, a nawet leżaki. O stół nikt się nie zatroszczył – więc stołu nie było.

Inni nie są czuli na tanie rytuały. Sąd to nie przedstawienie. Dlatego nie było żadnych tóg ani peruk, jedynie szare płaszcze obserwatorów. Nikt już chyba nie pamięta, dlaczego czasem inkwizytorzy noszą takie stroje…

– „…Ograniczamy swoje prawa i swoje reguły. Jesteśmy Inni…”

Czerwone litery płonęły w półmroku, uosabiając prawdę i sprawiedliwość.

– „Jesteśmy Inni…”

Trzydzieści głosów:

– „Czas zadecyduje za nas.”

Traktat został odczytany, rozpoczęło się posiedzenie trybunału. Zgodnie z tradycją, na pierwszy ogień poszły najmniej ważne sprawy.

Sędzia, jeden z ubranych w płaszcz inkwizytorów, nie wstając z obrotowego taboretu, głosem wypranym z emocji oznajmił:

– Sprawa pierwsza: kłusownictwo ze strony Ciemnych. Proszę wprowadzić winną.

Nie podejrzaną, lecz winną – wina już została udowodniona. Świadkowie mogą jedynie sprecyzować okoliczności i stopień winy. Sąd wyda wyrok. Bezlitosny i sprawiedliwy.

– Niestety, nie przybyli wszyscy świadkowie. Brakuje Witalija Rogoży, Innego, zarejestrowanego w Nikołajewie, Ukraina, i tymczasowo zarejestrowanego w Moskwie, nieobecnego z nieznanych powodów, oraz Andrieja Tiunnikowa i Jekateriny Sorokinej, którzy zginęli w efekcie spraw, które zostaną rozpatrzone później…

Sprawa nie trwała długo:

– Wiktoria Manguzowa, Inna, Ciemna, zarejestrowana w Moskwie, winna nielicencjonowanych łowów. Skazana na odejście w Zmrok. Czy są sprzeciwy albo uzupełnienia wyroku ze strony Patroli?

Sprzeciwów nie mieli ani Ciemni, ani tym bardziej Jaśni.

– Wyrok wykonać natychmiast – rzekł inkwizytor i popatrzył na Jasnych. Zgodnie z tradycją wyrok wykonywali pracownicy Patroli.

Ilja wstał, poprawił okulary i uważnie popatrzył na wampirzycę. Zaczęła wyć, zrozumiała, że nie ma już dla niej ratunku. W spojrzeniu maga nie było nienawiści ani radości, jedynie skupienie. Wyciągnął rękę i przez Zmrok dotknął pieczęci rejestracyjnej na piersi wampirzycy.

Po chwili Wiktoria osunęła się na podłogę. Nie znikła, co stałoby się zapewne ze znacznie starszą wampirzycą, jej ciało nadal istniało. Ale to, co zastępuje wampirom siły witalne, to, co latami odbierają ludziom, rozwiało się w Zmroku. W pokoju powiało chłodem. Ilja skrzywił się i kolejnym oszczędnym gestem odesłał jej ciało w Zmrok.

Na zawsze.

Tak odbywa się sąd Innych.

– Sprawa druga. Zabójstwo niezainicjowanego Innego przez Inną wilkołaka, Ciemną. Wprowadzić winną…

Pytania. Odpowiedzi. Krótka narada inkwizytorów.

– Oksana Daciuk, Inna, Ciemna, zarejestrowana w Moskwie. Uznana za niewinną popełnienia zabójstwa z premedytacją. Jej działanie zostaje zaklasyfikowane jako obrona. Uznana za winną przekroczenia obrony koniecznej, zostaje pozbawiona licencji myśliwego na dziesięć lat. W wypadku recydywy bądź jakiegokolwiek innego naruszenia do piątego poziomu siły włącznie zostanie poddana natychmiastowemu odesłaniu w Zmrok. Czy są jakieś sprzeciwy bądź uzupełnienia ze strony Patroli?

Ilja popatrzył na Hesera i wstał.

– Chcieliśmy zgłosić sprzeciw. Życiu Innej nie zagrażało niebezpieczeństwo. Zabójstwo człowieka nie było konieczne. Żądamy podwyższenia okresu pozbawienia licencji do lat pięćdziesięciu.

– Trzydziestu – odparł Maksym, który najprawdopodobniej spodziewał się takiego żądania.

– Czterdziestu – powiedział zimno Heser, nie wstając. – Czy mamy przedstawić wszystkie niezbędne argumenty?

– Do czterdziestu – zgodził się Maksym. Popatrzył na Ciemnych. Nie wtrącali się, wychodząc z założenia, że los wilkołaka nie jest wart sporu.

– Wypuścić winną…

Przed bladą, przerażoną dziewczyną otworzono drzwi. I ona wybiegła, nie wierząc własnemu szczęściu i jeszcze nie rozumiejąc, że została skazana. Czterdzieści lat to bardzo dużo dla wilkołaka, który ciągnie siłę z ludzkich żyć. Zdąży się zestarzeć, a może nawet umrzeć, niezdolna do obrony przed nadchodzącą starością.

– Sprawa trzecia. Atak pracowników Nocnego Patrolu na Innego, Ciemnego. Ponieważ pokrzywdzony nie stawił się, sąd uważa za uzasadnione przesłuchanie ocalałych Innych oraz kierownictwa Nocnego Patrolu, które dopuściło się nieuzasadnionego użycia siły przeciwko Innemu, Ciemnemu. Wszystkie protesty ze strony Jasnych zostają z góry odrzucone.

Heser skrzywił się, Zawulon pozwolił sobie na uśmiech.

Swietłana Nazarowa, czarodziejka Światła, zerknęła z niepokojem na zegarek. Denerwowała się spóźnieniem Antoniego Gorodeckiego, maga Światła.

– Być może, byłoby celowe stwierdzenie przyczyny nieobecności trojga zaproszonych? – zapytał ostrożnie Heser, mimo woli naśladując oficjalny styl sędziów. – Proszę mi wierzyć, bynajmniej nie staram się grać na czas. Niepokoi mnie nieobecność pracownika Nocnego Patrolu i jednego z głównych burzycieli spokoju ostatnich dni.

Inkwizytorzy popatrzyli na siebie, jakby bezgłośnie podejmowali wspólną decyzję.

– Inkwizycja nie ma nic przeciwko – powiedział spokojnie Maksym. – Zezwala się na niezbędne oddziaływanie magiczne.

Obserwatorzy Inkwizycji poruszyli płaszczami, przemieszczając amulety ochronne. Może właśnie dlatego noszą te stroje, żeby nikt nie mógł zobaczyć, jak używają tych (jakich właściwie?) amuletów? Inkwizycja ma swoje metody, swoje prawa i broń…

W powietrzu pojawiła się kula obserwacyjna – szara mgła, poprzecinana liniami. Po chwili większość linii znikła, zostały jedynie trzy.

Trzy nici losów, które zetknęły się niedawno w jednym punkcie. Jedna z nich zblakła, ledwie się tli. Inny jest ranny…

– To Szargon – powiedział mag Ciemności Edgar, który zdjął z siebie pełnomocnictwa zastępcy szefa.

Dwie inne nici rozeszły się, by już niedługo spotkać się przed budynkiem uniwersytetu.

Kolejne starcie Ciemnych i Jasnych i kolejna ofiara. Na razie nie śmiertelna.

– Nocny Patrol prosi Inkwizycję o ingerencję! – zawołał Heser. – Maksym, Oskar, Raul, przecież oni się pozabijają!

Obok szefa Nocnego Patrolu stanęła kobieta – Inna, Olga, która niedawno odzyskała zdolności czarodziejki, i to bardzo silnej. Już straciła prawo do nazwiska, a jeszcze nie otrzymała prawa do zmrokowego imienia. Dotknęła łokcia Hesera i popatrzyła pytająco na sędziów.

Swietłana pobladła.

Ciemni milczeli. Zawulon w zadumie podrapał koniec nosa.

– Trybunał zakazuje ingerencji – oznajmił sucho jeden z sędziów.

– Dlaczego? – zapytała bezradnie Swietłana. Próbowała wstać z wiklinowego fotela, ale nie starczyło jej fizycznych sił. Prawdziwa magiczna Siła, siła Innej, czarodziejki Światła, powoli zaczęła tworzyć wokół Swietłany spiralę.

W gniewie czy sytuacjach ekstremalnych Inni, podobnie jak ludzie, stają się często silniejsi od samych siebie w chwili spokoju.

– Dlaczego? – w głosie Swietłany dźwięczała stal. – Wszędzie, gdzie pojawia się ten Ciemny, giną Inni albo umierają ludzie. To zabójca! Czy pozwolicie mu dalej zabijać?

Sędziowie byli niewzruszeni.

– Witalij Rogoża, Inny, Ciemny, podczas swojego pobytu w Moskwie nie złamał żadnego z postanowień Traktatu. Ani razu nie przekroczył obrony koniecznej. Jest czysty wobec Inkwizycji. Nie mam żadnych podstaw do ingerencji.

– Gdy pojawią się podstawy, będzie już za późno – zauważył ostro Heser.

Inkwizytor wzruszył ramionami.

– Będzie chciał pomścić Szargona – powiedział półgłosem któryś z Jasnych i zakasłał.

Dwóch magów – Światła i Ciemności – podchodziło do budynku MGU. Im bardziej zmniejszał się dystans między nimi, tym bardziej rosło przekonanie, że na wieżę wjedzie już tylko jeden.

Który?

* * *

Z podwożącego mnie samochodu wysiadłem trzysta metrów od wejścia do kompleksu uniwersyteckiego. Widziałem wiszące nad budynkiem rozbłyski kolorowych plam, promieni i figur, czułem, że jakaś niezrozumiała siła powstrzymuje zwykłą wyższą magię, nie pozwala się nią posłużyć. I czułem, jak tam, na samej górze, skąd wyrasta ostra szpica moskiewskiego wieżowca, powstaje jasnoszary obłok przypominający bombę o opóźnionym zapłonie.

Rozejrzałem się i ruszyłem chodnikiem. Powinienem biec, ale szedłem dość swobodnym krokiem. Pewnie tak było trzeba.

Pytanie tylko, komu to potrzebne…

Odtwarzacz sączył kolejną melodię. Nie spodobała mi się, przeskoczyłem do następnej. Co tym razem?

Me imię brzmi – wytarty hieroglif

Moje ubranie połatane wiatrem

Co niosę w zaciśniętych dłoniach

Nikt nie zapyta i ja nie odpowiem…

„Piknik”, utwór „Hieroglif. W sam raz – niespieszna melodia dla kogoś, kto i tak jest już spóźniony, kto może jedynie skoncentrować się i osiągnąć wszechogarniający spokój wschodnich mędrców.

Ciekawe, czy wśród wschodnich mędrców zdarzali się Inni. A może należałoby zapytać – czy wśród wschodnich mędrców zdarzali się ludzie?

Udało mi się zamroczyć wartowników – widocznie zwyczajne, codzienne zaklęcia nie były zakazane.

Podszedłem do wind – westybul był dziwnie pusty. Może ludzie podświadomie wyczuwali obecność potężnych Innych Moskwy i starali się omijać to miejsce? Nacisnąłem przycisk, drzwi jednej z wind otworzyły się natychmiast. Wszedłem i odwróciłem się odruchowo, by zobaczyć, czy czasem ktoś nie biegnie do tej windy…

I zobaczyłem Antoniego. Właśnie przeszedł obok „wyłączonych” ochroniarzy.

Jakim cudem mnie dogonił? Też zarekwirował skuter albo motocykl?

Stałem, czekając. Antoni patrzył na mnie, jakby się zastanawiał, i też czekał.

Po krótkim wahaniu nacisnąłem guzik i drzwi windy zamknęły się. Zacząłem wjeżdżać na górę, mniej więcej na dwie trzecie wysokości budynku. Wyżej trzeba wjechać inną windą, działającą wyłącznie na górnych piętrach. A tam, dokąd zmierzałem, prowadziły już tylko szerokie marmurowe schody, ze starymi plamami wapienia na stopniach. Schody biegły do drzwi, otwartych w Zmroku i na głucho zamkniętych w zwykłym świecie.

Tuż przed schodami zakończyła się celebracja „Piknika” i odtwarzacz na chybił trafił wybrał kolejny utwór:

Śnią mi się stwory, śnią mi sfory

Dzikie stworzenia o oczach jak lampy

Wbiły się w me skrzydła pod samym niebem

Runąłem w dół jak upadły anioł…

Słyszałem już kiedyś tę piosenkę „Nautiliusa”, ale tylko przelotnie. Dopiero teraz znalazła ona odzew w mojej duszy. Podchodząc do zamkniętych drzwi i wkraczając w Zmrok, śpiewałem razem z Butusowem:

Nie pamiętam upadku, pamiętam tylko

Głuche uderzenie o zimne kamienie

Czy naprawdę wzbiłem się tak wysoko

I spadłem tak nisko jak upadły anioł?

Prosto w dół, tam właśnie, dokąd my

W nadziei na nowe życie wyszliśmy

Prosto w dół, tam skąd właśnie my

Na błękit nieba chciwie patrzyliśmy

Prosto w dół…

Butusowa i mnie mógł słyszeć dowolny Inny, mimo iż rzeczywisty dźwięk rodził się w malutkich guzikach słuchawek i niknął krok ode mnie.

Do pomieszczenia, w którym odbywał się trybunał, weszliśmy razem – ja i upadły anioł.

Próbowałem myśleć sprawiedliwie i dobrze

Nie sądziłem, by było to dziwne czy złe

Że na dole, na ziemi, gromadzą się tłumy

Ludzie przyszli popatrzeć, jak upada anioł

Heser. Zawulon. Inkwizytor Maksym. Ciemni – z którymi w ostatnich dniach piłem kawę i rozmawiałem: Edgar, Jurij, Kola, Anna Tichonowna… Jaśni – z którymi w ostatnich dniach walczyłem i ścierałem się na granicy faulu: Ilja, Garik, Tolik, Niedźwiedź… Nieznajomi Inni, Ciemni i Jaśni, niektórzy w żaden sposób nie związani z patrolami. Dwóch mężczyzn w płaszczach – chyba inkwizytorzy.

I czarodziejka Światła o wykrzywionej twarzy. Tak wyglądają ludzie oraz Inni, gdy tracą swoich bliskich.

W uchylone usta wiatr sypie biały pył

Może to zimny śnieg, może słodka manna

A może białe pióra spadające na dół

Za lecącym ku ziemi, jak upadły anioł…

I w tym momencie coś pociągnęło mnie w górę po widmowych schodach, na szczyt niewidzialnej piramidy, po której przez cały czas wchodziłem. Niemal jednocześnie dwóch inkwizytorów w płaszczach zdjęło zakaz używania wyższej magii i Świetlana cisnęła we mnie jasnoszary obłok, który mógł w każdej chwili rozerwać się i runąć. Siłę, wobec której megatonowe bomby są zabawką.

Czas się zatrzymał.

A ja wszystko zrozumiałem. To, co się wydarzyło, to, co dzieje się teraz, i to, co wydarzy się w najbliższym czasie. Zrozumiałem i przełknąłem kulę, która nagle pojawiła się gardle.

Stałem się najsilniejszym magiem na Ziemi. Magiem poza kategoriami. Jednodniowym władcą… gdzie tam jednodniowym – jednominutowym. Jedynym Innym w tej małej sali, który nie miał przyszłości.

Niektórzy Inni nie mają przyszłości.

Zwierciadło! Jestem tylko zwierciadłem! Zwierciadłem świata. Odważnikiem, rzucanym przez Zmrok na szalę, gdy równowaga sił Światła i Ciemności zostaje zakłócona.

Światło miało Wielką Czarodziejkę. Ciemność nie posiadała tak silnego adepta. Światło zdobyło możliwość rozprawienia się z Ciemnością – raz na zawsze.

Ale Światło nie może istnieć bez Ciemności. I dlatego Zmrok zrodził mnie. Znalazł dziwnego Innego, nie skłaniającego się do żadnej ze stron, Innego z dziewiczo czystą aurą i pokolorował go na czarno. Odebrał poprzednią pamięć, podarował umiejętność odbijania i wchłaniania cudzej siły. Im mocniej mnie biją, tym silniejszy się staję. Wskakuję na następny stopień. A gdy nie ma już dokąd skakać, gdy jest już tylko szczyt, a ponad nim wieczność i Zmrok, zwierciadło przestaje być potrzebne. Bo wówczas to zwierciadło mogłoby zakłócić równowagę.

Czeka mnie Zmrok. Zmrok na zawsze. Nie wiem, co stanie się z ciałem Witalija Rogoży, do niedawna jeszcze Innego bez przeznaczenia. Nie wiem, co będzie z jego pamięcią i osobowością. Za każdym przyjściem zwierciadła wszystko układa się inaczej. Wiem tylko, że ten ja, który uświadomił sobie siebie w zimowym parku w Nikołajewie, zmierzając na dworzec, zniknie na zawsze, przemieni się w bezcielesny cień, w widmowego mieszkańca Zmroku.

Albo stanie się częścią Zmroku… Nie tak znowu biernego, jak by się mogło wydawać…

Zrozumiałem to wszystko w jednej krótkiej chwili, nim wypiłem całą siłę Swietłany, która myślała, że straciła Antoniego Gorodeckiego. A pomyślała tak z powodu dziwnego kaprysu rzeczywistości – wszedłem do sali trybunału z takim samym odtwarzaczem jak jego, z kopią jego składanki w odtwarzaczu, z jego ulubioną piosenką na ustach i w duszy. Zrozumiałem, że Inkwizycja zna prawdę. Że nikt z nich nie powie ani słowa, żeby uspokoić Innych Moskwy, którzy uwierzyli w moją hipotetyczną walkę z Antonim i w to, że w tej walce Antoni zginął.

Jaśni znali jego ulubione piosenki…

– Umrzyj!

Nie umrę, Swietłano. A raczej umrę, ale nie teraz. Jestem zwierciadłem. Próbując mnie zniszczyć, słabniesz, a ja staję się silniejszy. Widzę, co cię czeka – powolna, rozciągnięta na kilkadziesiąt lat regeneracja sił. Po kawałeczku, okruchami, będziesz zbierała to, co utraciłaś. Trzydzieści, a może nawet więcej lat to czas całkowicie satysfakcjonujący Ciemność, czas, który pozwoli przygotować się do następnej próby zakłócenia równowagi, nie wiadomo tylko, która strona ją podejmie. Czekają cię lata, w ciągu których możesz osiągnąć – albo nie – szczęście z Antonim.

Tak czy inaczej, w ciągu tych lat będziecie sobie równi.

Ja daję ci szansę… Szansę, której sam nie mam.

Ucichła muzyka, odtwarzacz nie wytrzymał magicznego ciosu – technika w ogóle kiepsko znosi silną magię – i trysnął drobnymi plastikowymi odłamkami. Czapka poleciała gdzieś ku wyjściu, kurtka pękła w kilku miejscach.

Ale ja utrzymałem się na nogach.

– Zwierciadło! – wykrzyknął Heser z całą gamą intonacji i nieprzekazywalnych uczuć w głosie. – Po raz trzeci i po raz trzeci Ciemnym!

– My nie urządzamy globalnych eksperymentów społecznych, kolego – Zawulon, szef Dziennego Patrolu, nie krył triumfu.

Dziś on jest zwycięzcą. Jaśni zostali pokonani. Ile razy było tak samo, ile razy na odwrót? Swietłana, pozbawiona sil i oszołomiona, jeszcze chwilę temu zdławiona rozpaczą, teraz nie umiejąc ukryć radości, krzyknęła:

– Antoni!

Mag Światła stał przy wejściu, cały i zdrowy.

– Dziękuję, Antoni – zwrócił się do niego zadowolony Zawulon. – Doskonale wykonałeś moje polecenie. Mam nadzieję, że nagroda ci odpowiada?

– Polecenie? – wykrzyknął Heser. – Antoni?

Zawulon roześmiał się, wstając. Szef Nocnego Patrolu rzucił przelotne spojrzenie na upajającego się zwycięstwem przeciwnika i znowu popatrzył na Antoniego.

A ten podszedł do Swietłany, szczęśliwej i niczego nie rozumiejącej, objął ją, coś wyszeptał i podszedł do mnie.

Przez kilka sekund patrzyliśmy sobie w oczy. Jak przyjaciel na przyjaciela, wróg na wroga. Inny na nie – Innego. Nie wiem, jak to powiedzieć, by zabrzmiało prawdziwie. Przecież prawdy są zwykle co najmniej dwie.

– Weź – powiedział Antoni.

I podał mi swój odtwarzacz.

– Dziękuję – szepnąłem. Zdjąłem z pasa szczątki własnego, w milczeniu wyjąłem swoją składankę i włożyłem do podarowanego odtwarzacza, jakby obecnie była to najważniejsza rzecz na świecie. I pomyślałem: a teraz inkwizytor wstanie i powie, że mogę odejść.

Zgadłem. Magowie mojej rangi nie mylą się, nawet jeśli są nie – Innymi.

– W imieniu Traktatu – rzekł Maksym jak zawsze sucho i obojętnie. – Ponieważ zostało stwierdzone, że Witalij Rogoża nie jest Innym w zwykłym rozumieniu tego słowa, działania Nocnego Patrolu w stosunku do Witalija Rogoży nie podlegają rozpatrzeniu Inkwizycji. Witalij Rogoża nie podlega również Traktatowi. Pozostawiamy go jego własnemu losowi.

Tak jakbym kiedykolwiek miał własny los! Ja, zwierciadła, które przychodziły przede mną, chłopiec Igor, którego czas jeszcze nie nadszedł…

– Inkwizycja zakończyła posiedzenie. – Maksym obrzucił magów uważnym spojrzeniem. – Czy Patrole mają jeszcze jakieś wnioski albo uwagi?

Nacisnąłem play, odwróciłem się i poszedłem do wyjścia. Rozerwana kurtka upodobniała mnie do bezdomnego włóczęgi albo stracha na wróble. Ale kto by się tym przejmował?

Odtwarzacz Antoniego działał w trybie wyboru losowego i znowu wybrał z dziesiątków ścieżek tę właściwą. Kipielow i Mawrin, – „Niepewny czas”. Jedyne, co mi pozostało, to śpiew.

Więc zaśpiewałem:

Niepewny czas

Widmo wolności na koniu mknie

Krwi aż po pas

Niczym w jakimś obłąkanym śnie

Cieszy się lud

Niszczy starych bogów

Modli się lud

Czeka nowych słów

Na niebie kometa

Widomy znak klęsk i ciosów

Żołnierze światła

Rozpalili tysiące stosów

Ciemności żołnierze

Otoczyli świat

Wrzaskliwym deszczem

Spada z nieba ptak

Niepewny czas, ty, który nie masz prawa nazywać się Witalijem Rogozą. Niepewny czas dla ciebie, który wzbiłeś się, aby spaść. Dla upadłego anioła… Ciemnego anioła. Niepewny czas dla ciebie i Innych. Koniec tysiąclecia. Czas, gdy nie sposób odróżnić ciemności od światła. Czas śmierci i walk. Niepewny czas.

Kim my jesteśmy

Dzieci czerwonej gwiazdy

Dzieci czarnej gwiazdy

Albo nowych grobów

Taniec śmierci jest prosty i straszny

Lecz na razie nie wybiła godzina

I za grzechy wszystkich żyć naszych

Niepewny czas ukarze winnych

Ja również nie wiem, kim jestem. Wiem tylko jedno: za cudze grzechy niepewny czas najczęściej karze tych, którzy nie grzeszyli. Albo grzeszyli, ale i tak zostają ukarani za inne grzechy. Mnie nie dano wyboru. Mnie nie dano losu.

Jeszcze żyjemy

Ktoś uratuje się, ktoś nie

Dzikością wzniesieni

W twierdzy światło nie pali się

Zerwany sztandar -

Hańba!

Nie poddamy się wrogom!

Ty nas nie weźmiesz

Łżesz,

Wziąć nas nie mogą!

Jeszcze żyję i śpiewam. Śpiewam, choć dokładnie wiem, że w innej piosence Kipielowa i Mawrina są również takie słowa:

Nie proś mnie, nie zabiorę cię ze sobą

Nie patrz tak, wszak ja nie znam sensu życia

Już nie pragnij poznać cudzej tajemnicy

Oto koniec, jestem duchem, a więc znikam

Jestem tylko duchem. Tylko zwierciadłem. Zwierciadłem, które odbiło wszystko, co miało odbić. Ale nie mogę nie prosić i nie wierzyć. Odchodzę, żeby zniknąć, ale proszę, mam nadzieję, chcę wierzyć – zabierzcie mnie ze sobą! Zabierzcie!

Wierzę.

Mam nadzieję.

Wierzę.

Mam nadzie…

CZĘŚĆ TRZECIA. INNA SIŁA

PROLOG

Samochód złapał Juha Mustajoki, on teraz był szefem ich małej grupy. Jari Kuusinen i Raiwo Nikkila wcisnęli się na tylne siedzenie starego żiguli. Juha usiadł z przodu.

– Proszę nas zawieźć na Sze – re – mie – tie – wo – wyskandował. Dla Mustajokiego rosyjski był językiem dzieciństwa, później zapomnianym, ale Juha zawsze wyróżniał się zdolnościami lingwistycznymi, mieszkał gdzieś przy rosyjskiej granicy i regularnie jeździł na pijatyki do Petersburga. Inni woleli prom do Szwecji. Nocą w drodze można się nieźle zaprawić alkoholem zakupionym w strefie wolnocłowej, w dzień odespać, nie opuszczając promu (komu tam potrzebny ten Sztokholm!), a w drodze powrotnej znowu oddać się ulubionej rozrywce. A Mustajoki z uporem jeździł do Petersburga. – Niech pan nas wiezie szybko i bezpiecznie.

Kierowca wiózł ich „szybko i bezpiecznie”. Wożenie cudzoziemców na lotnisko to sama przyjemność, nieczęsto zdarza się taka okazja bezrobotnemu inżynierowi. Zwłaszcza teraz, przed Nowym Rokiem, w dodatku dwutysięcznym, gdy wszyscy wykosztowują się najedzenie i biegają po sklepach w pogoni za prezentami.

Trzech Innych, siedzących w samochodzie, nie podsłuchiwało myśli kierowcy. Choć, oczywiście, mogli.

Już za obwodnicą Juha odwrócił się do kolegów i powiedział:

– Czy my naprawdę wyjeżdżamy, bracia?

Jari i Raiwo zgodnie pokiwali głowami. Rzeczywiście, trudno było uwierzyć, że skończyły się przesłuchania Nocnego Patrolu, wizyty ponurych współpracowników Inkwizycji, krzątanina zręcznego wampira – adwokata Dziennego Patrolu, doskonale znanego zarówno wśród ludzi, jak i wśród Innych.

Wyrwali się. Wyrwali się z przykrej, zimnej, niegościnnej Moskwy. Na razie jeszcze nie do domu, lecz do Pragi, gdzie od niedawna mieści się Europejskie Biuro Inkwizycji. Ale jednak ich wypuszczono. Mieli ograniczone prawa i obowiązek zarejestrowania się w miejscu przyjazdu, ale mimo wszystko…

– Biedny Olykkainen – westchnął Raiwo. – Tak lubił czeskie piwo… Mówił, że to najlepsze piwo na świecie po lapin kulcie. Nigdy więcej nie napije się piwa…

– Wypijemy za niego kufelek – zasugerował Jari.

– Trzy kufle – podsumował Juha. – To był najgodniejszy z Braci Regina.

– A my? – zapytał po chwili zastanowienia Jari.

– My też jesteśmy godni. Spełniliśmy swój obowiązek. Po tych słowach wszyscy trzej spuścili oczy.

Niewielka sekta Innych, nazywająca się Braćmi Regina, istniała w Helsinkach od ponad pięciuset lat. Bracia byli tymi nielicznymi Innymi, którzy oficjalnie nie przyjęli Traktatu, ale ponieważ nigdy i w niczym go nie łamali, Patrole patrzyły na ich istnienie przez palce. Jaśni natomiast byli chyba zadowoleni, że dwudziestu czy trzydziestu Ciemnych zajmuje się nieszkodliwymi rytuałami, śpiewaniem pieśni i wykopaliskami archeologicznymi. Ciemni, którzy w ciągu minionych stuleci wielokrotnie próbowali wciągnąć Braci Regina do pracy w Dziennym Patrolu, również machnęli na nich ręką.

Do niedawna Juha, Jari, Raiwo oraz ich nieżyjący towarzysz Pasi Olykkainen traktowali swoją działalność w sekcie jako interesującą, a nawet wesołą zabawę. Ich dziadowie i pradziadowie spędzili całe życie w szeregach sekty, ich dzieci również będą Braćmi Regina… oczywiście, przybrane dzieci. Rzadko się zdarza, by dziecko Innego rodziło się ze zdolnościami Innego. To tylko u niższych Ciemnych, wampirów i wilkołaków, podobne dziedzictwo jest rzeczą normalną…

Magom z małej fińskiej sekty było jeszcze trudniej. Musieli wędrować po całym świecie, szukając dzieci – Innych, które można byłoby zaadoptować, wychować i włączyć do wielkiej sprawy służenia Fafnirowi. Zazwyczaj takie dzieci znajdowano w krajach słabo rozwiniętych i egzotycznych.

Raiwo na przykład pochodził z Burkina Faso. Nieduży, o wypukłych oczach, z krzywymi rachitycznymi nóżkami i wiszącym brzuszkiem, został wykupiony od cierpiących nędzę rodziców za czternaście dolarów. Wyleczono go, wychowano, nauczono fińskiego. Kto mógłby pomyśleć, patrząc na tego dobrze zbudowanego, przystojnego czarnoskórego chłopaka, że czekał go zupełnie inny los?

Jariego znaleziono w slumsach Makao. Już jako czteroletnie dziecko wspaniale kradł – wykorzystując w tym celu magiczne zdolności. To właśnie zwróciło uwagę jego przyszłych przybranych rodziców. Nie trzeba było nawet za niego płacić. Jari nie był wysoki, ale bystry umysł i talenty maga bardzo cieszyły Braci Regina.

Juha pochodził z Rosji, a dokładniej – z południa Ukrainy. Od dzieciństwa cechowała go skłonność do włóczęgostwa, już w wieku siedmiu lat przejechał cały kraj pociągami towarowymi i autostopem, pieszo przekroczył granicę, by któregoś dnia zastukać do malutkiego domku małżeństwa Mustajokich, wiernych członków sekty. Nie sposób było wyjaśnić tego niczym innym jak tylko magicznym przeznaczeniem.

Jedynie zmarły Olykkainen – o ironio losu! – był z pochodzenia Finem.

Kierowca jeszcze nigdy nie podwoził tak dziwacznego towarzystwa – biały chłopak o twarzy Ukraińca, czarny jak smoła Murzyn i mały, skośnooki Azjata. A przy tym wszyscy trzej rozmawiali swobodnie po fińsku albo szwedzku. Zycie jest niesamowite…

Na lotnisku Bracia przede wszystkim przestudiowali rozkład lotów, ale przebiegła, obłąkana Moskwa również tutaj spłatała im figla: okazało się, że lot do Pragi przekładany jest już po raz czwarty. Był jeszcze tranzyt do Duisburga z międzylądowaniem w Pradze. Tranzytu w rozkładzie oczywiście nie było, a samolot do Madrytu, również z międzylądowaniem w Pradze, wylatywał za późno. Bracia zmienili plany spontanicznie, już przy kasie, doprowadzając do wściekłości mięśniaka w dresie, z łańcuchem grubości palca na szyi i komórką we włochatej łapie. Chłopak już miał odepchnąć niskiego Jariego, ale Raiwo szybko rzucił zaklęcie szacunku, które sprawiło, że zniecierpliwieni kolejkowicze uspokoili się i przestali mieć pretensje do naradzających się Finów.

– Lecimy do Duisburga – zdecydował w końcu Juha. – To wygodniejszy lot i nie będziemy musieli tyle czekać. Praski przełożą jeszcze trzy razy, widzicie?

Widzieli. Nici rzeczywistości zwinęły się w niewielki supełek i nieszczęsny samolot miał wylecieć dopiero późnym wieczorem.

Niemal zapomniane już uczucie wolności upajało nie gorzej niż ojczysty lapin kult. Gdy Juha rozmawiał z sympatyczną, nieco zmęczoną kasjerką, Jari i Raiwo z przyjemnością gapili się na salę – na przechodzących pasażerów, na sprzedawców w oświetlonych akwariach sklepików, na obowiązkowe na każdym lotnisku przedstawicielstwa światowych linii lotniczych…

Innego zauważył Jari.

– Patrzcie!

Nieopodal wyjścia, przy barze, stał mag Światła i pił kawę z ciemnozielonej filiżanki. Obok wysokiego stołka przyczaiła się niemal pusta torba podróżna.

Przez chwilę Jari i Raiwo badali aurę Innego – był spokojny, powściągliwy i doskonale panował nad swoimi emocjami. Na pewno ich zauważył, ale nie dał tego po sobie poznać.

– Czy już nigdy nie zostawią nas w spokoju? – westchnął Raiwo.

– Myślisz, że on nas śledzi?

– Oczywiście. – Raiwo był o tym przekonany. – Przecież mamy obowiązek przybyć na posiedzenie trybunału. A Nocny Patrol Moskwy ma obowiązek upewnić się, że zwolnieni świadkowie wyruszyli do Pragi. Zobaczysz, że odprowadzi nas do samego trapu.

– Ale do odlotu jest jeszcze pięć godzin!

– Myślisz, że mu się spieszy? Przecież jest w pracy. Podszedł Juha z biletami. Czuło się od niego slaby powiew magii – biletów na dziś już nie było, musiał wydostać je z rezerwacji, oddziałując zarówno na kasjerkę, jak i na kierownictwo lotniska.

– Trzymajcie… – powiedział i urwał. Przyjrzał się uważnie Braciom i najeżył się:

– Co jest?

– Szpicel. Siedzi przy barze, pije kawę. Juha już go widział.

W tym samym momencie w szmaragdowej aurze szpicla pojawił się słaby bordowy pas.

– Denerwuje się – zauważył Jari.

– Jeszcze jeden Inny! – wykrzyknął cicho Raiwo. – Przy wyjściu!

Rzeczywiście, przed szklanymi drzwiami stał czarniawy mężczyzna po trzydziestce. Jedną ręką ocierał czoło chusteczką, drugą, z komórką, trzymał przy uchu. Milczał, najwyraźniej słuchając. Obok niego stalą nieduża dyplomatka.

Ten Inny był magiem Ciemności.

– Ci też nas śledzą – wymamrotał Raiwo.

– Nie mieliby co robić… – wątpił Juha. – Mało to Inni mają spraw na międzynarodowym lotnisku Moskwy?

– Nie trać czujności, bracie! – przypomniał Jari. – Beztroska martwi i niepokoi Fafnira.

Juha ponuro pomyślał, że po totalnej wpadce podczas wwożenia Pazura do Moskwy, odrodzony Fafnir powinien był spopielić wszystkich czterech. A raczej ocalałą trójkę. Rzecz jasna, Juha nie podzielił się swoimi myślami z towarzyszami.

Tymczasem mag Światła dopił kawę, rzucił Ciemnemu niezadowolone spojrzenie i udał się w stronę restauracji. Jego aura znowu miała jednolity szmaragdowy kolor z niknącym wiśniowym śladem niedawnego pasa.

Ciemny nadal rozmawiał przez telefon. A raczej słuchał.

– Chcą się przekonać, że odlecimy! – powtórzył przenikliwy Raiwo. – Przecież sami chcemy wylecieć, co mielibyśmy tu robić!

Mag Światła pospacerował po lotnisku i znowu rozsiadł się w barze, czytając jakąś książkę i pijąc kolejną kawę. Ciemny skończył rozmowę i podszedł do kasy. Bracia zauważyli ślad magii. Dość silnej, mniej więcej czwartego stopnia.

– Co on tam robi? – zaniepokoił się Raiwo. – Też kupuje bilet? Co? Juha, czy on nam nie przeszkodzi?

– Po co miałby to robić? – zdumiał się Juha. – Patrzcie… Mag Ciemności odszedł od kasy z biletem w ręku.

– Komuś anulowano sprzedany bilet! – zrozumiał Raiwo. – Ładne rzeczy! Ale będzie draka…

„Draka” rzeczywiście nastąpiła cztery godziny później, gdy wszyscy Inni – włączając Jasnego – znaleźli się w jednej kolejce. Jednemu z pasażerów nagle uprzejmie wyjaśniono, że bilet sprzedano mu przez pomyłkę, że linie lotnicze uprzejmie przepraszają, i proponują bilet w klasie biznes na następny lot…

Mag Ciemności bez mrugnięcia obserwował awanturującego się pasażera i chyba nawet się uśmiechał. Braciom Regina było nie do śmiechu, gdy zrozumieli, że zarówno Ciemny, jak i Jasny lecą z nimi.

– Wymyślili sobie, że odprowadzą nas do samej Pragi – zawyrokował w końcu Raiwo. – Poważnie traktują swoją pracę…

Juha pokręcił głową.

– Nie, bracie. To nie tak. Zobaczycie, że oni jeszcze do nas podejdą…

ROZDZIAŁ 1

Heser wezwał Antoniego wieczorem, gdy analitycy i pracownicy techniczni już się rozchodzili, a agenci operacyjni, którym wypadł dyżur tej nocy, dopiero zaczęli ściągać do sztabu. Na korytarzach pierwszego piętra pachniało świeżo zaparzoną kawą, gorącymi bułeczkami z cynamonem i delikatnym, aromatycznym tytoniem – w tym roku cały Nocny Patrol ogarnął szał palenia fajki. Nawet kobiety mu uległy. Antoni od roku nie pracował w centrum informacyjnym, zamiast niego komputerami i operatorkami zawiadywał Tolik. Mag drugiej rangi (drugą rangę Antoni otrzymał na początku roku) był zbyt dużą szychą, żeby przesiadywać w fotelu, stukając w klawisze.

– Napijesz się kawy? – zapytał Siemion. Antoni skinął głową i w tym samym momencie zadzwonił telefon. W pokoju, w którym siedziała cała czwórka operacyjniaków – Antoni, Siemion, Garik i Niedźwiadek, od razu zapadła cisza. Telefony od szefa umiał wyczuć każdy z nich.

Wiedzieli też, kto powinien odebrać.

Pod bacznymi spojrzeniami towarzyszy Antoni podniósł słuchawkę.

– Wstąp do mnie, jak będziesz miał chwilę – polecił Heser, nie witając się. – Dopij kawę i przyjdź.

– Tak jest – odpowiedział spokojnie Antoni. – Robi się, Borysie Ignatiewiczu.

Po chwili wahania mimo wszystko zapalił fajkę. Skoro Heser nie kazał mu być natychmiast, to znaczy, że faktycznie można się było nie spieszyć.

– Ochrzan? – zainteresował się Garik. Antoni wzruszył ramionami. Mógł się spodziewać wszystkiego, od zarzutów o zdradę sprawy Nocnego Patrolu począwszy, a na awansie skończywszy. Od żądania siedzenia w biurze do rozkazu szturmowania sztabu Ciemnych. Gdy mag wyższej rangi coś zamyśla, odgadywanie jego planów nie ma sensu. Zwłaszcza, gdy ów mag ma tak kiepski nastrój jak Heser w ciągu ostatnich miesięcy.

Wszyscy mieli paskudny humor. W tym roku niepowodzenie goniło niepowodzenie. Zła passa zaczęła się latem, gdy rutynowe aresztowanie nielegalnie praktykującej wiedźmy przemieniło się w starcie z Ciemnymi. Potem ten świetny chłopak Igor Ciepło w, który wyłożył w tej walce wszystkie siły i został wysłany do Arteku, żeby się zregenerować, dał się złapać na prowokację Ciemnych. Wiedźma Alicja Donnikowa, ścierwa i kochanka Zawulona, która już nieraz wtrącała się do najbardziej wymyślnych intryg Nocnego Patrolu, zdołała chłopaka oczarować i rozkochać w sobie. Tym razem jednak Alicja poniosła karę – Igorowi udało się ją zlikwidować. Przekroczył jednak granice obrony koniecznej i teraz jego los wisiał na włosku.

A miesiąc temu pojawił się Witalij Rogoża i to już było prawdziwe nieszczęście. Najpierw wzięli go za zwykłego Innego, potem zaczęli podejrzewać w tym ukraińskim chłopaku emisariusza, który przybył na pomoc Dziennemu Patrolowi. A Rogoża okazał się zwierciadłem – niezwykle rzadki przypadek, w całej historii Patroli zarejestrowany jedynie kilka razy. Zwierciadło było w zasadzie bezpośrednim tworem Zmroku, który przemieniał niepozornego człowieka, może nawet nie – Innego, w potworną maszynę bojową. Gdybyż zrozumieli to od razu… Ale nie zrozumieli. W walce ze zwierciadłem zginęła Tygrysek, straciła siły Świetlana, w różnym stopniu ucierpieli inni magowie.

Niedobrze…

Antoni nie raz i nie dwa przeklinał się za to, że nie domyślił się, nie przeprowadził szczegółowej analizy wydarzeń związanych z pojawieniem się zwierciadła. Przecież w tajnych archiwach były już podobne wypadki – pojawienie się maga poza klasyfikacją, szybkie narastanie jego siły, decydujące starcie i wreszcie zniknięcie. Wszystko się zgadzało. Aż do ostatniej chwili, gdy Witalij Rogoża rozpłynął się w powietrzu, zniknął w głębiach Zmroku, który go zrodził.

Załóżmy nawet, że Antoniego, Garika czy Siemiona można było jeszcze usprawiedliwić. Dla nich zwierciadło było jednym z licznych egzotycznych przypadków, znanych jedynie z wykładów i archiwów. Ale dlaczego Heser albo Olga z ich doświadczeniem nie zrozumieli od razu całej prawdy? Przecież stykali się już ze zwierciadłami…

Źle. Ciągłe niepowodzenia. Jakby Ciemność, rozzłoszczona niedawnymi sukcesami Nocnego Patrolu, przeszła do kontrataku – i to z dużym powodzeniem.

Antoni pokręcił głową, odmówił drugiej filiżanki kawy, zaproponowanej przez Siemiona i dokładnie wyczyścił fajkę, zerkając na Niedźwiadka.

Ten również czyścił fajkę. Malutką, długą, cienką fajkę należącą przedtem do Tygryska. Dziewczyna paliła ją od przypadku do przypadku, raczej dla towarzystwa niż z prawdziwej potrzeby. Teraz zaś, gdy Tygryska nie było, Niedźwiedź palił na przemian to jej fajkę, to swoją. Chyba był to dla niego jedyny sposób okazywania emocji. Troskliwe dotknięcie fajki… i jeszcze to nieruchome spojrzenie, gdy Witalij Rogoża zaczął się rozpływać w powietrzu. Spojrzenie pełne smętnego żalu… Nie dopadł Rogoży, nie zdołał zaspokoić pragnienia zemsty…

Podobnie jak Aliszer Jasny z Uzbekistanu, którego ojca rok temu zabiła Alicja.

Antoni też miał swoje porachunki z Dziennym Patrolem i jego szefem. Rachunki, które do tej pory nie zostały uregulowane. Traktat ogranicza oba Patrole, Inkwizycja pilnuje, by przestrzegano jego postanowień, jedyne wyjście to pójść na całość i wyzwać wroga na pojedynek… co zresztą zrobił Igor. No i jaki mamy efekt? Wiedźma jest martwa, mag znalazł się na granicy odejścia w Zmrok i czeka na decyzję Europejskiego Biura Inkwizycji. Nietrudno się domyślić, jaki będzie wyrok…

Antoni wstał, skinął przyjaciołom głową i wszedł do szefa na drugie piętro.

Na duszy było mu ciężko, nie cieszyły ani nadchodzące święta, ani Nowy Rok, na który czekali ludzie na całej ziemi, jakby liczba 2000 mogła coś zmienić. Co to za różnica?

Dopiero pod drzwiami gabinetu Antoni poczuł pewne zainteresowanie.

Bardzo potężna ochrona magiczna. Budynek Nocnego Patrolu jest osłonięty przed obserwacją, gabinety pracowników i sale konferencyjne są dodatkowo ekranowane. Ale dziś Heser bardzo się postarał o dodatkową ochronę: powietrze na korytarzu było stęchłe, nieruchome, przesycone energią. Ta niewidoczna ściana biegła w Zmrok, sięgając znacznie głębiej niż dwie pierwsze warstwy, dostępne Antoniemu.

Wszedł do gabinetu i szczelnie zamknął za sobą drzwi. Poczuł lekki ruch za plecami, gdy zamykała się rozerwana na chwilę osłona.

– Siadaj, Antoni – rzekł Heser i serdecznie zapytał: – Kawy, herbaty?

– Dziękuję, Borysie Ignatiewiczu – odpowiedział Antoni, nazywając go jego ludzkim imieniem. – Przed chwilą piłem.

– Kufelek piwa? – zaproponował nieoczekiwanie Heser. Antoni z trudem stłumił pragnienie przetarcia oczu, a jeszcze lepiej – uszczypnięcia się w ramię. Heser nigdy nie stronił od radości życia. Lubił skoczyć na dyskotekę z młodzieżą, poflirtować z dziewczynami czy nawet spędzić z którąś noc. Lubił posiedzieć w restauracji, zamawiając egzotyczne dania, ganiając kelnerów tam i z powrotem, wywołując niepokój kucharzy znajomością tajników gastronomii. Mógł pojechać ze współpracownikami na piwo pod wędzonego leszcza, wódkę pod ogórki małosolne czy na wino i owoce.

Ale jednego Heser nie robił absolutnie nigdy – nie urządzał takich rozrywek w miejscu pracy. Za butelkę koniaku, wypitą przez dziesięciu pracowników działu analiz z okazji urodzin Juleczki, najmłodszej czarodziejki Patrolu, ulubienicy wszystkich, imprezowicze zostali ukarani z zaiste genialną wymyślnością. Nie uratowało ich nawet wstawiennictwo Olgi, uczestniczącej w przestępstwie wraz ze wszystkimi. Każdy został ukarany indywidualnie, w maksymalnie nieprzyjemny dla niego sposób. Juleczka na przykład przez tydzień nie mogła przekraczać progu biura Patrolu, musiała uczyć się w szkole razem z rówieśnikami, chodzić z koleżankami do cukierni, a z kolegami do kina i na dyskoteki. Po tygodniu męki Julka wróciła gotując się ze złości i przez długi czas powtarzała: „Rany, gdybyście tylko wiedzieli, jacy oni są tępi! Och! Nienawidzę!”

Za to „nienawidzę” czekał ją jeszcze jeden karny dzień i długa rozmowa z Heserem na temat: „Czy czarodziejka Światła może odczuwać wobec ludzi uczucia negatywne?”.

Nic więc dziwnego, że Antoni stał jak wmurowany, kompletnie zapominając, że właśnie miał usiąść w fotelu.

– Siadaj, siadaj – przypomniał mu Heser. – Nie przyszedłeś prosić na wesele. Napijesz się piwa?

– Trunek nie bardzo pasuje do pogody – odparł Antoni, wskazując okno. Na dworze padały wielkie, ciężkie płatki śniegu. Prawdziwa przedświąteczna zamieć. – Nie pasuje ani do pogody, ani chyba do miejsca…

Nieoczekiwanie dla niego samego, ostatnie zdanie zabrzmiało pytająco.

Heser zastanowił się.

– Faktycznie, moglibyśmy skoczyć do jakiejś sympatycznej knajpki – powiedział z nutką ożywienia. – Na przykład do kawiarenki na Południowym – Zachodzie, w której zbierają się stomatolodzy. Wyobrażasz sobie? Ulubiona knajpa moskiewskich wyrwizębów! Jest też taka jedna pizzeria na Dworcu Białoruskim, mówię ci, kompletny odlot…

– Borysie Ignatiewiczu – nie wytrzymał Antoni. – Skąd pan bierze te knajpki? Restauracja narciarzy, bar lesbijek, cafe hydraulików, bar mleczny filatelistów…

Heser rozłożył ręce.

– Antoni, mój drogi, pozwól, że ci przypomnę, z kim pracujemy. Otóż pracujemy…

– Z Ciemnymi – burknął Gorodecki i usiadł w fotelu.

– Nie, mój chłopcze. Mylisz się. Pracujemy z ludźmi. A ludzie to nie stado sklonowanych owiec, żujących bezustannie trawę i jednocześnie puszczających gazy. Każdy człowiek to indywidualność. To dobrze, ponieważ utrudnia pracę Ciemnym. To źle, ponieważ utrudnia pracę nam. Żeby choć trochę zrozumieć ludzi – bo w końcu to o ich dusze trwa nie kończąca się wojna Patroli – musimy poznać ich wszystkich. Nie tylko ja, rozumiesz? My! Powinniśmy zrozumieć każdego – od pryszczatego chłopaka, który żre extasy na dyskotece, do starego profesora – arystokraty, poświęcającego swój wolny czas hodowli kaktusów… A właśnie, bar, w którym zbierają się hodowcy kaktusów, ma szalenie interesującą kuchnię i wyjątkowy wystrój. Ale dzisiaj nigdzie nie wyskoczymy. Poczułeś ochronę?

Antoni skinął głową.

– Możesz mi wierzyć, że nie postawiłem jej bez powodu. A zapewnienie bezpieczeństwa w ludnym miejscu byłoby znacznie trudniejsze. Nie mogę pozwolić sobie teraz na takie marnotrawstwo sił… – Heser potarł twarz dłonią i westchnął. Rzeczywiście wyglądał na zmęczonego. – Przy okazji… Proszę. Mały prezent.

Antoni ze zdumieniem przyjął malutki przedmiot. Coś w rodzaju globusa: kula składająca się z cienkich kościanych igieł, zagiętych w łuki południków i wetkniętych w dwa małe drewniane dyski – bieguny. Kula była w środku pusta… błąd. Była pełna. Pełna siły. Drzemiącej, spętanej siły…

– Co to? – zapytał lekko spanikowany Antoni.

– Nie bój się. To nie skroplona łaska.

– A… co to takiego ta skroplona łaska? Heser westchnął.

– A skąd mam wiedzieć? To był żart. Metafora. Wcale nie jestem pewien, czy istnieje coś takiego jak łaska, a już tym bardziej, czy można ją skroplić. Masz w ręku coś w rodzaju magicznego generatora białego szumu. Jeśli będziesz musiał przeprowadzić absolutnie, powtarzam, absolutnie poufną rozmowę, po prostu ściśnij kulkę w ręku. Pewnie poranisz sobie dłoń, ale to nieuchronna zapłata. Za to w ciągu dwunastu godzin krąg o promieniu dziesięciu metrów nie będzie podlegał żadnej kontroli – ani technicznej, ani magicznej. Będą rejestrowane… ee… całkiem niewinne obrazy, rozmowy i wydarzenia. Amulet nie zostanie wykryty przez żadne magiczne środki.

– Dziękuję – rzekł posępnie Antoni. – Ten twój prezent jakoś niezbyt mnie cieszy.

– Jeszcze będziesz miał okazję zmienić zdanie. To w końcu napijesz się piwa czy nie?

– Napiję. Tylko dlaczego właśnie piwa?

– Żeby nie za bardzo łamać własne zasady – uśmiechnął się z zadowoleniem Heser. – W końcu jesteśmy w pracy.

Nacisnął guzik na centralce i niegłośno powiedział:

– Olu, przynieś nam piwo.

Antoni już się niczemu nie dziwił. Ale Heser, przerywając łączność, mimo wszystko wyjaśnił:

– Gala jest wspaniałą sekretarką. Ale jest również czarodziejką czwartej rangi i może, nawet tego nie zauważając, zdradzić tajemnicę wrogowi. Więc zmieniłem sekretarkę na jeden dzień.

Minutę później weszła Olga z tacą, na której stały dwa ogromne kufle pełne jasnego piwa, chyba dwulitrowa kryształowa karafka z tym samym napojem i deska serów.

– Witaj, Antoni – powiedziała serdecznie Olga. – Chyba lubisz budweisera?

– Który Jasny mag nie lubiłby jasnego czeskiego piwa? – spróbował zażartować Antoni. Wypadło to średnio zabawnie, ale już sama chęć układania podobnych kalamburów była zaskakująca. Dawno nie miał na to ochoty.

– Jak się czuje Swieta? – zapytała Olga.

Antoni zacisnął zęby. Ciężar, o którym na chwilę zapomniał, znowu powrócił.

– Tak samo…

– Zero?

Antoni skinął głową.

– Wpadnę do niej wieczorem – oznajmiła Olga. – Mam wrażenie, że jest już gotowa do przyjmowania wizyt. A ja zdołam ją odrobinę pocieszyć… Możesz mi wierzyć.

To była prawda. Któż inny mógłby pocieszyć jedną Wielką Czarodziejkę, która na długi czas utraciła magiczne zdolności, jak nie druga Wielka Czarodziejka, przez długie dziesięciolecia pozbawiona mocy w ramach kary za swój czyn?

– Przyjdź, Olu – poprosił Antoni. – Swieta bardzo się ucieszy.

Heser lekko chrząknął.

– Zdążycie – ucięła zimno Olga. – Antoni… Życzę ci szczęścia. Naprawdę szczerze życzę ci szczęścia.

– Jakiego szczęścia? – zapytał Gorodecki, nic nie rozumiejąc. W odpowiedzi Olga pochyliła się nad nim i czule pocałowała w usta.

– No no! – powiedział Heser.

– Po tym, jak ja i Antoni wymienialiśmy się ciałami – zauważyła niedbale Olga – nie masz raczej podstaw do zazdrości – tym bardziej o takie głupstwa. Dobrze, chłopcy. Nie szalejcie za bardzo, nie pijcie za dużo i w razie czego mnie wezwijcie.

– W razie jakiego czego? – zapytał posępnie Heser, ale Olga już wychodziła. Wielki mag odprowadził ją wzrokiem, a gdy drzwi się zamknęły, westchnął i powiedział: – Zycie z Wielką to nieustająca próba. Nawet dla mnie. Jak ty sobie radzisz, Antoni?

– Swietłana przecież nie zdążyła zostać prawdziwą Wielką Czarodziejką – zauważył Antoni. Wziął kufel i napił się. Piwo było znakomite. Dokładnie takie, jakie powinno być prawdziwe piwo.

– Chyba jesteś z tego zadowolony? – zauważył Heser.

– Nie. – Antoni wziął kawałek ostrego koziego sera. – Nie jestem.

– Dlaczego? – zapytał Heser z lekkim zainteresowaniem. – Przecież teraz macie przed sobą kilka dziesięcioleci szczęśliwego, równoprawnego życia. W najlepszym razie nawet pół wieku.

– Heserze, jak można być szczęśliwym, jeśli kobieta, którą kochasz, czuje się jak kaleka? – zapytał ostro Antoni. – Tym bardziej, jeśli to moja wina, choćby tylko częściowo?

– Czy na pewno częściowo?

Antoni skinął głową:

– Właśnie częściowo.

Heser nie skomentował. A potem zadał pytanie, którego Antoni spodziewał się trzy tygodnie temu i na które przestał już czekać.

– Opowiedz, co wydarzyło się między tobą i Zawulonem.

– Przyszedł do mnie do domu. Tak jak wtedy.

– Znowu skorzystał z pomocy twojego przyjaciela wampira? – zainteresował się Heser.

– Nie. Po tamtym wypadku zamknąłem dla niego swój dom. Nie mam pojęcia, jak Zawulon zdołał wejść tym razem.

Heser skinął głową i napił się piwa.

– Potem zaproponował mi… zdradę. Powiedział, że Witalij Rogoża to mag – zwierciadło, zrodzony przez Zmrok w odpowiedzi na wzmocnienie się Nocnego Patrolu. Że jego zasadniczym celem jest zniszczenie lub pozbawienie sił Swietłany. I jeśli spóźnię się na posiedzenie Inkwizycji, Rogoża pozbawi Swietłanę sił i odejdzie w Zmrok.

– Zgodziłeś się?

Antoni zastanowił się nad sformułowaniem odpowiedzi. Tyle razy prowadził już tę rozmowę w myślach i ciągle nie mógł znaleźć właściwych słów…

– Heserze, jedynym wyjściem było przeciwstawienie się. A co za tym idzie – śmierć Swietłany albo…

– Albo? – ożywił się Heser.

– Albo śmierć wielu szeregowych pracowników Patrolu. W efekcie bylibyśmy osłabieni w tym samym stopniu.

Heser skinął głową.

– Sam to zrozumiałeś?

– Nie całkiem. Pogrzebałem w archiwach, znalazłem kilka analogicznych przypadków. Jeden z nich zakończył się pogromem całego kijowskiego wydziału Nocnego Patrolu – wyłączając jedynie jego szefa Aleksandra von Kissela. Wówczas celem zwierciadła był prawdopodobnie baron von Kissel, ale on zdołał się obronić. W efekcie zginęli prości agenci operacyjni i magowie.

– Dlaczego nie skontaktowałeś się ze mną? – zapytał z wyrzutem Heser. – Czemu nie powiedziałeś o wizycie Zawulona?

– Skąd miałem wiedzieć, czego on się spodziewa? Może właśnie tego, że polecę do pana po radę. Zawulon wyraźnie próbował mnie przechytrzyć, a ja nie potrafiłem zrozumieć, na czym polega pułapka. Błędem mogła okazać się zarówno moja próba skontaktowania się z panem, jak i milczenie. Dlatego wybrałem trzecie wyjście. Próbowałem nie dopuścić zwierciadła do Świetlany w najbardziej prymitywny sposób – staranowałem jego samochód.

– Brawo – głos Hesera zabrzmiał obco, skrzypiąco. – Brawo, Antoni. Nie wyszło ci, ale pomysł był dobry. Ale dlaczego nikogo nie poinformowałeś, kim jest Rogoża?

– A czemu pan tego nie zrobił, Borysie Ignatiewiczu? – Antoni podniósł głowę. – A może chce pan powiedzieć, że to nie pan prowadził dochodzenie w sprawie kijowskich wydarzeń w październiku tysiąc dziewięćset szóstego roku? A może pańska pamięć nie potrafi przechować wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat? Przecież to była analogiczna sytuacja! Niejaki Władimir Sobolew przyjechał do Kijowa z Połtawy, zarejestrował się w Nocnym Patrolu, następnie został zauważony na miejscu zabójstwa pewnej dziwki z wyraźnymi oznakami wampiryzmu, potem znalazł się obok rozgonionego sabatu…

– Po co ja cię właściwie wezwałem? – zastanowił się z udawanym oburzeniem Heser. – Żeby przesłuchać z powodu budzących nieufność kontaktów z Ciemnym czy po to, by wysłuchiwać zarzutów?

– Wezwał mnie pan, Borysie Ignatiewiczu, żeby napić się ze mną piwa. I o coś poprosić.

Heser odetchnął ciężko i pokręcił głową.

– Nie mam zamiaru prosić cię o cokolwiek – dopóki mam prawo rozkazywać.

– Proszę spróbować – rzekł z uśmiechem Antoni. – Rozkaz wykonam bez szemrania. Od – do. Ale chyba nie tego pan potrzebuje? Nie posłusznego, nie przejawiającego inicjatywy wykonawcy?

Heser rozłożył ręce.

– Dobrze. Przekonałeś mnie. Chciałbym cię o coś poprosić, Antoni…

– Najpierw niech pan odpowie… Co z tym zwierciadłem.

– Posłuchaj. Zwierciadła pojawiały się dziewięć razy – mówię o przypadkach udowodnionych i zarejestrowanych w dokumentach, a z tego tylko dwa po naszej stronie. Ostatnie trzy pojawienia się zwierciadeł – po stronie Ciemnych, za każdym razem tam, gdzie widać było znaczącą przewagę sił Światła i planowano… taką czy inną operację na wielką skalę. Jak wiadomo, ze zwierciadłem nie można walczyć, odbija ono dowolny atak magiczny, podnosząc się do poziomu przeciwnika, przed zwykłymi atakami chroni się za pomocą magii. Jedyne, co można zrobić, to dokonać wyboru, kogo się poświęci – któregoś z Wielkich czy dwudziestu drobnych magów.

– I wtedy postanowił pan poświęcić Tygryska i Swietłanę.

– Nic nie postanawiałem! Po pierwsze, aż do śmierci Tygryska nie byłem pewien, że mamy do czynienia ze zwierciadłem! – Heser trzasnął pięścią w stół, rozlewając piwo. – Nie powinno być żadnych ofiar, wszystko miało się skończyć albo pojmaniem Rogoży, co by znaczyło, że to nie żadne zwierciadło, tylko zwykły przyjezdny emisariusz, albo naszym odwrotem. Nie sądziłem, że Tygrysek wybuchnie!

– Zawsze była bardzo impulsywna.

– Nie masz racji. To była energiczna, żywiołowa, ale doskonale nad sobą panująca Inna. I ten jej wybuch… – Heser zamilkł. – Chyba nie doceniłem jej sympatii do Andrieja Tiunnikowa…

– Często się ostatnio spotykali – przyznał Antoni. – Nawet jeździł do niej za miasto, a przecież pan wie, jak Tygrysek ceniła sobie prywatność. I gdy Andriej… Po co on właściwie polazł do tego Rogoży?

– Żeby popisać się przed Tygryskiem. – Heser westchnął. – Ech, chłopcy, dziewczęta, zielono w głowie, popisujecie się przed sobą magią, bojowymi szramami, talizmanami i zaklęciami… Skąd w was tyle ludzkiej głupoty?

– Przecież jesteśmy ludźmi. Innymi ludźmi, ale jednak ludźmi. Nie od razu stajemy się prawdziwymi Innymi.

Heser skinął głową.

– Znowu masz rację, Antoni. Trzeba przeżyć choćby jedno ludzkie życie, pełnowartościowe, trwające osiemdziesiąt albo sto lat. Stracić ludzkich krewnych i bliskich, zobaczyć, jak śmieszni są politycy, budujący nietrwale tysiącletnie imperia, i filozofowie, tworzący wieczne prawdy dla jednego czy dwóch pokoleń. Wtedy stajesz się Innym. A dopóki żyjesz swoim pierwszym, zwykłym ludzkim życiem, pozostajesz człowiekiem. Nawet jeśli umiesz wchodzić w Zmrok, wypowiadać zaklęcia i śledzić linie rzeczywistości. Ty również jesteś człowiekiem, Antoni. I Świetlana jest człowiekiem. I Tygrysek… i Andriej… byli ludźmi. I właśnie na tych ludzkich cechach łapie was Ciemność. Na słabościach, na emocjach…

– Czy miłość jest słabością?

– Jeśli miłość jest w tobie, jest siłą. Jeśli ty jesteś w miłości – jest słabością.

– Nie umiemy inaczej.

– Umiecie, Antoni. Choć to jest trudne, ale umiecie… – Heser popatrzył mu oczy. – No? Nadal się na mnie boczysz?

– Nie. Wierzę, że się pan starał… chciał jak najlepiej.

– Starałem się. I, o dziwo, udało mi się.

– Śmierć Tygryska i bezsilność Swietłany to właśnie ten sukces? – wykrzyknął oburzony Antoni.

– Tak. Ponieważ wszystkie inne układy byłyby znacznie gorsze. A to, co się stało, jest na rękę nie tylko Zawulonowi i jego sforze.

Heser uśmiechnął się. Zimno, ironicznie.

– Swietlanie to już i tak nie pomoże… – zaczął Antoni. I zamilkł, ponieważ Heser pokręcił głową.

– Wszystko dopiero przed nami, Antoni. Wszystko się dopiero zaczęło.

Szef Nocnego Patrolu nalał po drugim kuflu piwa, upił łyk i odchylił się w fotelu.

– Borysie Ignatiewiczu…

– Antoni, ja wszystko rozumiem. Jesteś zmęczony. Ja również. Wszyscy jesteśmy zmęczeni, pełni bólu, rozpaczy, smutku. Ale to wojna, i to jeszcze daleka od zakończenia. Chcesz z niej wyjść – wyjdź. Żyj jak zwykły Jasny. Ale dopóki jesteś w Patrolu… Jesteś w Patrolu, Antoni?

– Tak!

– Doskonale. Piwo ci smakuje?

– Smakuje – burknął Antoni.

– Znakomicie. Dlatego polecisz do ojczyzny tego boskiego napoju. Do Pragi.

– Dokąd? – zapytał tępo Antoni.

– Jutro rano, a raczej w dzień. Poranny lot zostanie przeniesiony na osiemnastą, więc polecisz tranzytowym.

– Ale po co?

– Wiesz zapewne, że Europejskie Biuro Inkwizycji przeniosło się z Berna do Pragi?

– Oczywiście. Z powodu Pazura Fafnira, ukradzionego przez tamtych durni.

– Właśnie. I tak zgodnie z tradycją Inkwizycja raz na pięćdziesiąt czy sto lat zmienia siedzibę, a tu jeszcze taki pstryczek w nos berneńskich Patroli… W końcu, jak już się urządzili, przyjęli naszą sprawę do rozpatrzenia.

– Więc ten prezent… Chodzi o Igora?

– Tak. On już tam jest. Złożyliśmy oficjalną skargę, oznajmiając, że Ciemni urządzili prowokację, Alicja Donnikowa oczarowała Igora, powodując jego załamanie nerwowe, czego efektem było nadmierne odebranie ludziom siły… no i jeszcze ten przykry incydent z chłopcem, który utonął. Ciemni oczywiście oznajmili, że to Igor oczarował Alicję, próbując ją zwerbować…

Antoni prychnął. Co za szaleństwo! Zwerbować! Jakby Ciemny mógł przestać być Ciemnym. Zastraszyć, zmusić do współpracy, przekupić czy zaszantażować – proszę bardzo. Ale zwerbować?…

– Trybunał rozstrzygnie, kto jest winien i jaki był stopień odpowiedzialności Igora. Ale jeśli Inkwizycja zarzuci mu przekroczenie obrony koniecznej albo świadomą prowokację, pozostanie mu już tylko jedna droga – w Zmrok. On i tak ledwie żyje… i chyba nawet nie chce walczyć. A Igor jest nam potrzebny, Antoni. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo!

– Borysie Ignatiewiczu, co tam się właściwie wydarzyło? Tak naprawdę? – zapytał Antoni.

– Tak naprawdę? Nie wiem. Możesz mi wierzyć, że nie urządzaliśmy tam prowokacji. Wysłałem Igora na wypoczynek, ponieważ chłopak stracił wszystkie siły. Wiesz, jak wspaniale regeneruje praca w obozie pionierskim? Radosne twarze dzieci, wesoły śmiech… – głos Hesera złagodniał.

Antoni miał wrażenie, że jeszcze chwila i poważny szef Nocnego Patrolu obliże się i zacznie mruczeć. Ale Heser przerwał sam sobie:

– Albo nasz zarzut jest słuszny i wtedy mamy szansę uratować Igora, albo to, co się wydarzyło, to tragiczny zbieg okoliczności… Wtedy Inkwizycja nie może nas oskarżyć, ale Igor tego nie przeżyje. Sam ukarze siebie za śmierć tego dziecka… i Alicji.

– Co tu ma do rzeczy Alicja?

– On się naprawdę zakochał… Jeszcze jeden niedorobiony Inny. – Heser obserwował zmieniającą się twarz Antoniego i pokiwał głową. – Zakochał się, zakochał. Pojedziesz do Pragi, Antoni. Będziesz naszym przedstawicielem w trybunale. Obrońcą i oskarżycielem w jednej osobie. Dostaniesz wszystkie potrzebne materiały.

– A… ale… – Antoni zmieszał się. – Ja nie mam doświadczenia!

– Początkowo nikt nie ma doświadczenia. Właśnie będziesz miał okazję je zdobyć. Coś mi mówi, że im dalej, tym więcej będzie takich właśnie prawnych potyczek – zamiast uczciwej walki i otwartej wojny. Nie denerwuj się tak, przyjadę do Pragi na posiedzenie. Możliwe, że razem z Olgą i Swietłaną.

– Po co ze Swietłaną?

– Być może, zdołamy udowodnić, że Świetlane pozbawiono sił w wyniku prowokacji Ciemnych, i uda nam się otrzymać pozwolenie na jej leczenie.

– Jak?

– Tak samo jak z Igorem. Problem nie polega na tym, że Świetlana nie może zregenerować się w ciągu kilku miesięcy. Może! Problem polega na tym, że jestem w stanie zdobyć pozwolenie na leczenie wyczerpanego maga drugiego i trzeciego stopnia, zaś regeneracja sił Wielkiej Czarodziejki to już przypadek nadzwyczajny. Tutaj może nam pomóc jedynie bezpośrednie zezwolenie Inkwizycji. I to nie biura moskiewskiego, ale co najmniej europejskiego.

Heser podniósł kufel i uśmiechnął się:

– Prosit, Antoni. Wypijmy za sukces.

– Borysie Ignatiewiczu, nawet teraz nie mówi mi pan wszystkiego! – Antoni niemal krzyczał.

– Owszem. Ale i tak powiedziałem więcej, niż należało. A jeśli tak bardzo chcesz cierpieć na bezsenność… – Heser zamyślił się. – Połącz wszystkie wydarzenia ostatniego roku. Kreda Przeznaczenia, śmierć Alicji Donnikowej, pojawienie się zwierciadła, karykaturalni Bracia Regina z Pazurem Fafnira… Histeria spowodowana końcem drugiego tysiąclecia.

– Ależ nic ich nie łączy! – palnął Antoni.

– W takim razie śpij spokojnie – uśmiechnął się Heser.

* * *

Koniec grudnia to czas krzątaniny i przedświątecznych zakupów, czas prezentów i szampana z pracownikami, czas kolorowych iluminacji i straganów z ozdobami choinkowymi. W okolicy Bożego Narodzenia i Nowego Roku cichnie nawet odwieczna walka Innych. Zarówno Ciemnych, jak i Jasnych ogarnia rozmarzenie, co sprawia, że są bardziej skłonni do wybaczania przeciwnikom dawnych uraz – tych niedużych i niezbyt głębokich.

Edgar, mag Ciemności, pracownik Dziennego Patrolu, po raz pierwszy od chwili przeniesienia się z Estonii do stolicy Rosji spóźnił się na zebranie operacyjne. Przyczyna była tak banalna, że żaden szanujący mag nie przyznałby się do niej.

Edgar karmił kaczki na bulwarze Czyste Prudy. Pogrążył się nieoczekiwanie w napływających wspomnieniach i kompletnie zapomniał o upływie czasu. Rozmarzył się jak smarkacz po butelce piwa. A gdy w końcu spojrzał na zegarek, zrozumiał, że zebranie już się zaczęło.

Jeśli wiek może czegokolwiek nauczyć, to chyba umiejętności niespieszenia się wtedy, gdy i tak jesteś spóźniony. Dlatego Edgar nie rzucił się, żeby łapać okazję, nie pomknął na złamanie karku do metra, tylko spokojnie pokruszył resztę bułki pływającym na nie zamarzniętej części stawu albo chodzącym po lodzie kaczkom, i dopiero wtedy skierował się do stacji metra Czyste Prudy. Grudniowy śnieg skrzypiał raźnie pod jego nogami.

Dwadzieścia minut później Edgar wszedł do biura Dziennego Patrolu. Para starszawych wampirów na warcie ubierała choinkę. Powitali Edgara tak jak należało – z należytym szacunkiem i bez namolności.

– Szef już o pana pytał – oznajmił wampir – mąż. – Prosił, żeby pan do niego zajrzał.

– Dziękuję, Filipie – rzekł Edgar. – Szef jest u siebie?

– Teraz już tak.

– Aha. Wesołych świąt!

– Wesołych świąt, panie Edgarze.

Edgar wjechał na górne piętro i rzucił Zawulonowi przez Zmrok znak przybycia.

„Wejdź” – odpowiedział Zawulon.

Szef Dziennego Patrolu żądał od podwładnych surowego przestrzegania hierarchii i dyscypliny, a jednocześnie szanował swobodę jednostki nawet najniżej stojącego wampira – dozorcy i ufał magom z szefostwa Dziennego Patrolu. Nie zapytał obcesowo Edgara, czemu opuścił zebranie. Skoro opuścił, to znaczy, że miał ważny powód.

Ponieważ jednak taki powód nie istniał, Edgar uznał za stosowne opowiedzieć wszystko, jak było. Na dziś nie planowano żadnych poważnych akcji, w sytuacji krytycznej Zawulon sięgnąłby do niego przez Zmrok albo, ostatecznie, zadzwonił na komórkę, i Edgar nie czuł się specjalnie winny.

– Dobry wieczór, szefie.

– Dobry wieczór, Edgarze. Jak pogoda?

– Śnieg. Dobrze, że nie ma wiatru. Przepraszam, że opuściłem zebranie. Nie było nic pilnego?

– Nie. Ale teraz będzie.

Zawulon jak zwykle miał na sobie swój ulubiony szary garnitur i szarą koszulę. Edgar pomyślał, że jeszcze nigdy nie widział szefa w innym ubraniu. W garniturze i koszuli w zwykłym świecie. Bez ubrania w Zmroku.

– Proszę sobie wyobrazić, szefie, że się rozmarzyłem. Spacerowałem po Czystych Prudach i wspominałem Samarę z dwunastego roku.

Zawulon uśmiechnął się kącikami ust i cicho zanucił:

– „Fotograficzne atelier, w tej parze znowu, miasto Samara, dwunasty rok…”

Szef Dziennego Patrolu miał dźwięczny baryton. Edgar po raz pierwszy usłyszał śpiew Zawulona.

– Karmiłeś kaczki? – zainteresował się Zawulon.

– Tak.

Zawulon westchnął, na krótko oddając się wspomnieniom. Na bardzo krótko. Dosłownie na pół minuty.

– Dobrze, Edgarze. Przejdźmy do rzeczy. Polecisz jutro do Pragi.

– Na trybunał?

– Tak. Będą omawiać kilka spraw, między innymi zabójstwo Alicji i akcję Braci Regina.

– Przecież Jaśni mieli ich wypuścić? – zdumiał się Edgar. – Czyżby się rozmyślili?

– Nie. Sprawę przekazano europejskiemu wydziałowi trybunału. Podejrzewam, że odpowiedzialność za tę akcję Heser postara się przerzucić na nas. Że niby to myją zaplanowaliśmy, czy też sprowokowaliśmy.

– Przecież nie mają żadnych dowodów!

– Właśnie dlatego wysyłam cię do Pragi. Zorientujesz się w sytuacji. I żadnych taryf ulgowych, wystarczy, że przez ostatnie dwa lata się naginaliśmy. Najwyższa pora podnieść głowę.

– Naginaliśmy się, bo tak było trzeba – powiedział Edgar. Perspektywa spędzenia gwiazdki oraz Nowego Roku w gotyckiej Pradze bardzo mu odpowiadała. Edgar lubił to posępne miasto, uosabiające europejskiego ducha. Miasto, w którym Ciemni czują się wolni.

– Przy okazji. Najprawdopodobniej polecisz jednym samolotem z Braćmi. Znajdź odpowiednią chwilę i szepnij im słówko, że Dzienny Patrol Moskwy nie ma zamiaru zostawić na pastwę losu Ciemnych, którzy ucierpieli na jego terenie. Niech nie zwieszają nosa na kwintę.

– Naprawdę będziemy ich bronić?

– Naprawdę. Wiążę z tą trójką pewne plany. Ta międzynarodówka będzie mi jeszcze potrzebna… Więc się o nich zatroszczę. Prawdopodobnie Jaśni też podczepią im obserwatora. Postaraj się, żeby za bardzo nie mieszał. Ale nie walcz z nim z byle powodu, trzymaj go po prostu na dystans, to wszystko.

– Zrozumiałem, szefie.

– Weź to – Zawulon otworzył stojący obok biurka sejf, podał Edgarowi dwa amulety oraz naładowaną buławę. – Nie sądzę, byś musiał używać mgły Transylwanii. Ale na wszelki wypadek weź. Wiesz, gdzie podładować buławę?

– W kostnicy? W tej wieży z kości? – zorientował się błyskawicznie Edgar.

Zawulon skinął głową.

– Na Ciemność! – zawołał Edgar, teraz zazdroszcząc sam sobie. – Nie byłem tam z siedemdziesiąt lat!

– Przy okazji oczyścisz siebie – poradził Zawulon. – Potrafisz?

Edgar skrzywił się. Sympatia sympatią, ale Zawulon był magiem poza kategoriami, a Edgar, mimo wyraźnych zadatków, nie dociągnął jeszcze do pierwszej rangi, nadal posługiwał się zwykłym ludzkim imieniem, choć jego nazwisko utonęło w mrokach niepamięci.

– Technikę znam… w zarysach. – Edgar nie miał ochoty o tym mówić.

– Będziesz miał okazję potrenować – zakończył temat Zawulon. – To wszystko, idź się spakować. Jeśli masz jakieś sprawy, przekaż Szargonowi albo Biełaszowiczowi.

– Zrozumiałem, szefie. Przekażę.

– Powodzenia.

Edgar wyszedł, zajrzał na chwilę do swojego gabinetu, napisał list do Szargona, powiesił go w Zmroku i skierował się do domu.

Na dole spotkał Alitę.

– Cześć, ślicznotko!

– Cześć, Edgarze. Nie masz ochoty pójść na lodowisko?

– Nie mam czasu.

– Daj spokój – machnęła ręką wiedźma. – Za chwilę święta, jak możesz nie mieć czasu? Jaśni są teraz bardziej zajęci jakością szampana niż swoimi zwykłymi wygłupami. W święta trzeba się bawić, a nie pracować.

– Zgadzam się – westchnął Edgar. – Ale i tak nie mam czasu. Wyjeżdżam.

– Dokąd?

– Do Pragi.

– Uu! – pozazdrościła Alita. – Na długo?

– Jeszcze nie wiem. Może na tydzień…

– Nowy Rok w Pradze! – westchnęła Alita. – I to nie jakiś tam, tylko dwutysięczny… Może by tak polecieć z tobą?

– Śmiało – nie zniechęcał jej Edgar. – Tylko nie ze mną. Nie jadę tam dla rozrywki…

On też jej trochę zazdrościł. Jeśli wiedźma poleci do Pragi, będzie mogła tam odpoczywać z czystym sumieniem. Edgar zbyt często jeździł w podobne delegacje, by mieć jakieś wątpliwości co do ilości czekającej go pracy.

Pracy zawsze jest dużo. A szczególnie dużo jest jej w czasie świąt – jak na złość. A w czasie dużych świąt (może zmiana pierwszej cyfry w numerze roku nie jest wielkim świętem?!) pracy jest zazwyczaj więcej niż przewidują najbardziej mroczne prognozy.

Po drodze do domu Edgar obejrzał linie prawdopodobieństwa. Okazało się, że poranny lot do Pragi zostanie przełożony na wieczór i trzeba będzie lecieć dziennym tranzytowym. Biletów oczywiście nie było, na rezerwację też nie mógł liczyć. Ale to Edgara nie martwiło. Stary sprawdzony trick z podwójnym biletem, czy może być coś łatwiejszego? Rzecz jasna, prawidłowy okaże się bilet nabyty przez Innego, mimo że ów nabędzie go na minutę przed wejściem na pokład samolotu.

Pakowanie nie trwało długo. Po co miałby dźwigać walizy z rzeczami, skoro łatwiej kupić je na miejscu? Jedynym bagażem były amulety, buława oraz dyplomatka z czasopismem i kilkoma paczkami zielonej zamorskiej waluty.

Wszystko, co można nabyć za pieniądze, Inny może zdobyć również w inny sposób. Ale po pierwsze, nie warto tracić niepotrzebnie siły, a po drugie, oddziaływanie oddziaływaniu nierówne. Wyłudzisz od człowieka – sprzedawcy ciastko, a Nocny Patrol przywali ci nieusankcjonowaną ingerencję. Po Jasnych można się wszystkiego spodziewać.

Poza tym, Edgarowi było zwyczajnie szkoda potencjalnego sprzedawcy. Nie chodziło oczywiście o ciastko. Ale a nuż trzeba będzie ukraść dżipa z salonu? Ludzie to podstawa. Baza pokarmowa. Substrat. Trzeba się o nich troszczyć. To nic, że taka ideologia trochę przypomina ideologię Jasnych.

Ciemni wyczuwają różnicę pomiędzy „troszczyć się” i „trząść się nad”.

Doskonale wyczuwają.

Noc Edgar przeznaczył na sen, chociaż zasnąć o tej niezwykłej porze było mu trudniej, niż przypuszczał. Już zapadając w drzemkę, Edgar pomyślał, że mimo wszystko powinien był pójść z Alitą na ślizgawkę.

Rano stwierdził, że nad jego własną magiczną „skorupą” ktoś porządnie popracował, wzmacniając ją pancernymi nitkami. Zawulon oczywiście, bo któż by? Hm… Czyżby zadanie miało być trudne i niebezpieczne? A może Zawulon chce się zabezpieczyć?

Po coraz częstszych starciach z Jasnymi Zawulon dał osobistą osłonę wielu pracownikom Dziennego Patrolu. Skąd on czerpie energię na podtrzymanie tych niezliczonych tarcz?

Pewnie wiedzą o tym tylko dwie osoby w Moskwie. Sam Zawulon i jego odwieczny oponent Heser. No i jeszcze Inkwizycja.

Szargon z własnej inicjatywy podrzucił Edgara na lotnisko. Chyba świeżo odremontowany mag lubił jeździć swoim świeżo odremontowanym bmw po przedświątecznej Moskwie. Pretekst był wyjątkowo prosty i przekonujący: przejąć bieżące sprawy Edgara. Spraw było tyle co kot napłakał: histeria trzynastoletniej dziewczynki, która stwierdziła, że umie wchodzić w Zmrok i niechcący spojrzała tam na siebie w lustrze. Oswoić, nauczyć, dać wsparcie… Zadanie dla dyletanta. I jeszcze szalony sukub – gerontofil, z którego śmiała się połowa Birulewa.

To nawet nie były „sprawy”. To jakieś śmieci.

Przed wejściem do budynku lotniska Edgara dosięgnął telefon maga z szefostwa Dziennego Patrolu – znanego jako Jurij, mimo że już dawno zdobył prawo do noszenia zmrokowego imienia. Szargon przecież nosił swoje „za szczególne zasługi wobec Patrolu”. A Jurij był silniejszy od Szargona i znacznie starszy.

– Cześć, Edgar. Lecisz do Pragi?

– A co? – odpowiedział Edgar pytaniem.

– Słuchaj i nie przerywaj. Wiem trochę o planach szefa. I o tym, po co cię tam wysłał. Wszystko nie jest tak proste i nieskomplikowane, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Dziś albo jutro do Pragi wybywa kilku Jasnych, nie zdziwiłbym się, gdyby ruszył się sam Heser. Są pewne znaki, że Jaśni planują jakąś bardzo poważną operację. I oczywiście, Zawulon zamierza dać godną odpowiedź. Uważaj na siebie. Zwłaszcza po drodze.

Jurij umilkł, jakby czekając na odpowiedź Edgara, ale ten, pamiętając, że ma nie przerywać, milczał. Sięgnął tylko w Zmrok, próbując wymacać Zawulona, ale nie zdołał znaleźć najmniejszych śladów szefa. Gdzie on błądził, w jakich tajemnych zaułkach, w jak głębokich warstwach Zmroku? Nie wiadomo. Potężni magowie chadzają własnymi drogami, kierując się własnymi motywami, niezbyt zrozumiałymi dla otoczenia.

– Pamiętasz, jak szef wysłał na wypoczynek Alicję Donnikową? – ciągnął Jurij. – Przypomnij sobie, jak to się skończyło. Chciałbyś pewnie zapytać, po co ci o tym mówię? Odpowiem. Ponieważ jestem Ciemny. I jeszcze dlatego, że zdążyliśmy razem popracować. Możesz to potraktować jak chcesz, ale wolałbym cię widzieć wśród żyjących Innych niż wśród cieni Zmroku. Na razie, Edgarze.

Jurij wyłączył się.

Przez chwilę Edgar stał, w zadumie ściskając telefon w dłoni. Potem przyczepił go do paska, podniósł dyplomatkę i ruszył do kas.

„Na Ciemność” – myślał. – „Co to było? Uprzedzenie? Ostrzeżenie? I to wyraźnie ponad głową Zawulona. Przypomnij sobie Alicję…”

Wiedźmę Alicję Zawulon zwyczajnie poświęcił. Z zimną krwią i bez zbędnego żalu. Jak pionka w partii szachów. To śmieszne, darzyć sympatią bezosobową figurkę na desce… Niemniej, Inni również umieją czuć i kochać. Edgarowi było zwyczajnie szkoda Alicji, ale nie kiwnąłby palcem, nawet gdyby wiedział, co się święci. Przecież każda gra ma swoje własne, raz na zawsze ustalone zasady. I wszyscy, którzy kiedyś weszli do gry, nie mogą ani z niej wyjść, ani złamać reguł. Odeszła wiedźma Alicja, przyszła wiedźma Alita. Praktyczne zastosowanie prawa zachowania. Alita jest chyba nawet bardziej sympatyczna…

Kasjerkę Edgar załatwił automatycznie, pogrążony w rozmyślaniach. Dostał niebieską książeczkę biletu, przez co anulował bilet jakiegoś nieszczęsnego pasażera. Pechowiec będzie musiał polecieć później. Cóż, w świecie ludzi i Innych reguły dyktują ci ostatni.

„Dlaczego Jurij mnie ostrzegał?” – zastanawiał się Edgar, siedząc przy barze nad kuflem piwa, drogiego i niesmacznego. – „Czy czasem nie z altruizmu? To nie łamałoby zasad gry…”

Przemknęło mu przez głowę, że znikając w swoim czasie z Moskwy, Zawulon wyznaczył na swojego zastępcę nie Jurę czy Kolę, najsilniejszych po Zawulonie magów Ciemności, lecz jego, Edgara, który wyraźnie ustępował im obu. Jura został uznany za maga poza kategoriami jeszcze w zeszłym stuleciu, Mikołaj nie tak dawno, po wojnie. A Edgar jeszcze nie osiągnął pierwszego stopnia mocy. Oczywiście, że był silnym magiem. Oczywiście, że był silniejszy niż większość Innych Moskwy – zarówno Ciemnych, jak i Jasnych. Ale i tak ustępował Jurijowi i Mikołajowi.

Skąd to posunięcie Zawulona? Czy czasem Jura nie chce się teraz zemścić? Czy nie kieruje nim zwyczajna zawiść? Nastraszyć albo (wszystko się może zdarzyć) zwyczajnie zakpić z nieoczekiwanie awansującego kolegi?

Z Estonii odwołano Edgara w pośpiechu i bez większego sensu. Żył sobie spokojnie w małym bałtyckim kraju, kierował nielicznym, sennym patrolem i nagle: trach! bach! pilne wezwanie do Moskwy, pospieszne szukanie następcy – klasycznego, gorącego, estońskiego chłopaka, maga zaledwie czwartej rangi… Właśnie, trzeba by do niego zadzwonić. No, a co było potem w Moskwie? Najpierw włączono Edgara do dwutygodniowej operacji, a nieco później uczestniczył w kawaleryjskim ataku w celu odbicia praktykującej bez licencji wiedźmy. To wszystko. Potem trzymiesięczna rutyna, a w połowie listopada niespodziewane wyróżnienie tytułem pełniącego obowiązki szefa Dziennego Patrolu w czasie nieobecności Zawulona, wizyta zwierciadła i trybunał w MGU.

Po głębszym zastanowieniu Edgar doszedł do wniosku, że starsi magowie Dziennego Patrolu Moskwy mieliby pełne prawo utrzeć nosa robiącemu szybką karierę Estończykowi. Utrzeć nosa, bo słowo „wygryźć” nie miałoby tu zastosowania. Przecież Zawulon rzadko opuszcza Moskwę, a w czasie jego obecności Edgar jest tylko jednym z agentów operacyjnych. Silnym agentem, można nawet powiedzieć, elitarnym. Ale niczym więcej.

Dopijając piwo, Edgar postanowił: dość zastanawiania się nad przyczynami. Lepiej spróbować wypracować linie z uwzględnieniem… z uwzględnieniem wszystkiego. Nawet najbardziej szalonych wariantów.

Dobra. Zaczynamy.

Na czym powinęła się noga Alicji? Nie zdążyła do końca zregenerować sił. Nie rozpoznała Innego Jasnego w najbliższym otoczeniu. Nie zdołała uniknąć z góry przegranej walki. I, co najważniejsze, uległa emocjom. Próbowała odwołać się do uczuć Jasnego.

Z siłą Edgara wszystko było w najlepszym porządku. Oba amulety, które dostał od Zawulona, to studnia niemal bez dna, zwłaszcza ten załadowany „mgłą Transylwanii”. Gdyby Edgar skorzystał z tego amuletu, wszyscy Inni Europy odczuliby potworny wyrzut magicznej energii. Plus buława bojowa, rzecz szybka i niezawodna. Bicz Saaby to nie byle co!

Czyli Edgar będzie musiał uważnie pilnować Jasnego. A właśnie… W Szeremietiewie obecnie znajdowało się jednocześnie trzech Jasnych. Znany z poprzednich operacji Antoni Gorodecki, przezwany przez Ciemnych niższego szczebla „pupilkiem Zawulona”. Niedawno dał się poprowadzić Zawulonowi jak na smyczy, co bardzo pomogło Ciemnym… A może jedynie wmówił wszystkim, że pomaga Ciemnym? Raczej to ostatnie, w przeciwnym razie jakim cudem utrzymałby się w swoim Nocnym Patrolu?

Po drugie, w sklepie wolnocłowym wąchała perfumy uzdrowicielka w średnim wieku, nie związana z Nocnym Patrolem. Pewnie przypadkowa pasażerka.

Po trzecie, w punkcie rejestracyjnym dyżurował Inny milicjant. Podobnie jak na każdym lotnisku.

Ciemnych w Szeremietiewie, prócz samego Edgara, było czterech. Trójka Braci Regina, czujnie zerkająca to na Antoniego, który siedział w barze na drugim końcu sali, to na Edgara, plus nie zwracający na nic uwagi słabiutki mag przy automatach do gry. Chyba chciał sobie zarobić, próbując zmusić mechanizm, by dał mu maksymalną wygraną. Takich jak on doskonale charakteryzuje określenie „partacz”.

Prosty rozkład sił.

Rejestracja i kontrola paszportowa poszła szybko, Czechy nie wymagały wizy. Zresztą, na wszelki wypadek Edgar miał przygotowane dwa paszporty: estoński i argentyński. Absolutnie legalne – Argentyna to wspaniały kraj, otwarcie kupczący swoim obywatelstwem.

Pozostały do odprawy czas Edgar spędził w jednym z barów. Oczywiście nie w tym, w którym siedział „pupilek Zawulona”, mag Światła Gorodecki. Ich spojrzenia spotkały się jeden jedyny raz. Ja wiem, kim ty jesteś, ty wiesz, kim ja jestem, obaj wiemy, że o sobie wiemy… Mamy podobne zadania: bronić swoich na rozprawie i załatwić przeciwnika.

Trzeba przyznać, że Gorodecki wyraźnie dał do zrozumienia: gdy zacznie się posiedzenie, to wtedy się zetrzemy. A na razie nie przeszkadzajmy sobie.

Edgar przypomniał sobie czasy, gdy Inni nie dzielili się na Jasnych i Ciemnych, gdy po prostu razem dawali odpór losowi i przeciwnościom życia. Wtedy oczywiście dowolny uzdrowiciel był bliższy dowolnemu wampirowi niż zwyczajny człowiek z bezosobowej masy sobie podobnych. Zmrok umie zbliżać.

Zmrok umie też dzielić. Trudno dziś o bardziej nieprzejednanych wrogów niż Ciemni i Jaśni. Nawet konfrontacja Stanów Zjednoczonych i świata islamskiego z Iranem i Irakiem na czele, nawet dawna zimna wojna miedzy USA a ZSRR, nie przypomina wojny Patroli. To była dziecinada. Dziecięce zabawy nierozumnych ludzi.

Edgar pił czarną, niezbyt smaczną kawę, rozmyślając o wszystkim i o niczym. Na przykład o tym, że wszystkie lotniskowe bary, potwornie drogie i chyba nie kantujące klientów, przyrządzają niesmaczną kawę, serwują niedobre piwo i podają niejadalne kanapki. Wiele problemów ludzkiego życia można zwalić na walkę Patroli, ale z jakością barowych posiłków nie miała ona akurat nic wspólnego!

„Podopieczni”, Bracia Regina, gapili się na niego z niezadowoleniem. Cała ta pstrokata trójka traktowała go jak zwykłego szpicla. Nieważne. W końcu to nicponie. Nierozumni i beztroscy nicponie, których można wykorzystać w sprawie Ciemności. Bardzo słusznie, że Zawulon postanowił ich wykorzystać. Trzeba przyznać, że historia z Pazurem Fafnira w czasie wizyty Rogozy – zwierciadła zabiła Jasnym niezłego ćwieka! Bracia Regina, nawet tego nie podejrzewając, przyjęli na siebie jeden z ciosów, przeznaczony dla Dziennego Patrolu, i w dodatku pozwolili zwierciadłu nabrać sił. To właśnie zaważyło na tym, że kolejna potyczka z Jasnymi została wygrana przez Zawulona i jego gwardię.

Bez cienia współczucia Edgar obserwował, jak rozwścieczonego mężczyznę w drogim płaszczu wzięli pod ręce celnicy. Zamiast niego do Pragi poleci Edgar.

Już po starcie, gdy jeden z Braci Regina opuścił swoje miejsce, Edgar przysiadł się do – jak mu się wydawało – najrozsądniejszego z nich, do „białego”.

– Witaj, bracie – powiedział serdecznie.

„Fin” patrzył na niego czujnie okrągłymi oczami.

– Jesteśmy Ciemni – kontynuował cicho Edgar. – Nie porzucamy swoich. Wysłano mnie, bym w razie potrzeby was chronił -

Na trybunale zdołamy was wybronić, zaufajcie mi. Więc głowa do góry, słudzy Ciemności. Nasza godzina wybije już wkrótce.

Edgar powiedział to, wstał i wrócił na swoje miejsce.

Niech sobie teraz chłopaki łamią głowę…

Ależ był patetyczny! Nawet udało mu się zachować uroczystą twarz i powstrzymać się od uśmiechu, choć kosztowało go to sporo wysiłku. W okrągłych oczach Fina było tylko jedno uczucie – strach.

– Niepotrzebnie to zrobiłem – mruknął Edgar pod nosem. – Przecież oni są jak dzieci, po co ja się wygłupiam…

Westchnął i z miną winowajcy otworzył czasopismo. Dobrze, że lot do Pragi trwa krócej niż, na przykład, do południowej części Sachalina. Raz – dwa i jesteś na miejscu. Żadnych tam międzylądowań i takich koszmarów jak drzemka w fotelu. Szkoda, że portal z Moskwy do Pragi byłby nieuzasadnionym marnotrawstwem sił i że musi lecieć jak zwykły człowiek…

Zresztą, nie do końca. Inni nie mają przynajmniej problemów z biletami…

ROZDZIAŁ 2

Antoni lubił Pragę. Nawet więcej, nie rozumiał, jak można jej nie lubić. Są miasta od pierwszej chwili budzące niechęć, które dławią i przygniatają, a są takie, które umieją łagodnie i niezauważalnie oczarować. Moskwa niestety nie należy do żadnej z wymienionych kategorii, Praga zaś przypomina starą i mądrą czarodziejkę, która mogłaby sprawiać wrażenie młodej, ale nie widzi takiej potrzeby – piękna i urokliwa w każdym wieku.

A przecież Praga powinna być przystanią Ciemnych. Miasto, wypełnione gotyckimi budowlami, miasto pełne morowych słupów – pomników średniowiecznej epidemii dżumy, miasto, w którym było getto podczas drugiej wojny światowej, miasto – scena zmagań supermocarstw w czasie zimnej wojny… Gdzie podziały się te emanacje ciemności, odżywczy substrat Ciemnych? Czemu się rozwiały, czemu przemieniły się w pamięć, a nie w złość?

Oto zagadka…

Antoni nie znał nikogo z praskiego Nocnego Patrolu. Czasem, gdy trzeba było wyciągnąć coś z archiwów, korespondowano z kurierami przez internet. Przed Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem, gdy tradycyjnie wysyłano życzenia wszystkim Nocnym Patrolom, traktowano równorzędnie Nocny Patrol Pragi (skład aktywny: stu trzydziestu Innych, rezerwa operacyjna: siedemdziesięciu sześciu) i Nocny Patrol jakiegoś amerykańskiego miasteczka (skład aktywny: jeden Inny, brak rezerwy operacyjnej).

W Pradze Antoni był dwa razy, na urlopie. Spacerował po mieście od piwiarni do piwiarni, kupował pamiątki na moście Karola, jeździł do Karłowych Warów, żeby popływać w basenie z gorącą wodą mineralną i skosztować gorących wafli w kawiarni.

A teraz leciał do Pragi pracować. I to jeszcze jak pracować.

Rozwalony w fotelu na tyle, na ile pozwalała klasa ekonomiczna Boeinga 737, pod względem wygody niezbyt różniącego się od starego radzieckiego tupolewa, Antoni patrzył na karki Braci Regina. Karki były napięte, aury Ciemnych wypełniał strach i niecierpliwość. Świadomi jego obecności, marzyli tylko o tym, żeby jak najszybciej uwolnić się od Antoniego…

Gdyby nie ta historia na lotnisku, Antoni zapewne współczułby pechowym magom. Ale wróg, z którym choć raz się starłeś, pozostaje wrogiem na zawsze.

Jakby czytając w jego myślach, co oczywiście było niemożliwe, jeden z Braci Regina, wysoki, potężny Murzyn, odwrócił się. Zerknął lękliwie na Antoniego i pospiesznie odwrócił wzrok. „Raiwo” – Antoni przypomniał sobie jego imię. Pochodzi z Senegalu… Nie, z Burkina Faso, adoptowany przez jakąś rodzinę Braci Regina, wychowany w wierności Wielkiemu Fafnirowi…

Swoją drogą, co to za głupota z tymi Braćmi Regina…

Dawno, dawno temu wydarzyła się pewna banalna historia. Na śmierć i życie starli się dwaj magowie – Ciemności i Światła. Jasnego zwali Sygurdem… albo z niemiecka – Zygfrydem. Ciemny zginął w swojej zmrokowej postaci smoka. Zwali go Fafnirem. Następnie zginął Zygfryd. Ciekawe, czy Heser go znał.

Później sytuacja potoczyła się dość nieoczekiwanie. Uczniowie maga Ciemności nie rozbiegli się, jak to zazwyczaj bywa, i nie pożarli między sobą – co zdarza się jeszcze częściej, lecz postanowili wskrzesić swojego pana. Połączyli się, tworząc sektę pod nazwą Braci Regina, niemal całkowicie rezygnując ze zwykłej walki Ciemności i Światła… Co Jasnym, oczywiście, bardzo odpowiadało. Troskliwie przechowywali Pazur, wyrwany ze zmrokowego ciała maga Ciemności. Później Pazur Fafnira skonfiskowała Inkwizycja – przed drugą wojną światową Jasnym udało się skutecznie zaprotestować przeciwko zbyt potężnemu artefaktowi, znajdującemu się w posiadaniu Ciemnych. Bracia Regina chyba nawet nie oponowali, oddając Pazur ze słowami: „Czas Fafnira jeszcze nie nastał…” A tu nagle – nalot na Europejskie Biuro Inkwizycji! Walka, w której polegli niemal wszyscy magowie malej sekty i poważna liczba rozleniwionych ochroniarzy Inkwizycji. I jeszcze ten bezsensowny lot do Moskwy…

Jak wiadomo, idioci zdarzają się nie tylko wśród ludzi.

Zresztą… czy rzeczywiście idioci?

Antoni przypomniał sobie, jak potężną siłą emanował Pazur. Częściowo była to siła, zakumulowana w Pazurze w ciągu długich stuleci dzięki staraniom Braci Regina. Częściowo – siła maga Ciemności.

Inni nie umierają tak jak zwykli ludzie. Odchodzą w Zmrok, tracąc swą materialną powłokę, zostają pozbawieni możliwości powrotu do świata ludzi. Coś jednak zostaje… Antoni nieraz widział niejasne cienie, drżące zjawy, pojawiające się w Zmroku, wskazujące drogę nieżyjących Innych. Kiedyś nawet zdarzyło mu się kontaktować z martwym Innym… nieprzyjemne wspomnienie.

Ciekawe, jak można ożywić Innego?

Odpowiedź na pewno gdzieś była – może w opasłych tomach w głębiach archiwów, opatrzonych napisami „ściśle tajne” i pieczęciami Nocnego i Dziennego Patrolu, zakazanych przez Inkwizycję? Wyżsi magowie na pewno zadawali sobie to pytanie – dokąd odchodzą Inni po śmierci, gdzie sami kiedyś wyruszą…

Antoni nie musi znać tej odpowiedzi.

Popatrzył przez iluminator na ciągnące się w dole obłoki, na słabe rozbłyski zlewających się tysięcy aur, wyróżniających miasta. Samolot leciał teraz nad Polską.

Załóżmy, że Fafnira można ożywić…

Co z tego? Nawet jeśli był silnym magiem, nawet jeśli był Wyższym magiem, magiem poza kategoriami… Jego zmartwychwstanie nie zmieni globalnego bilansu sił. Mag oderwany od ludzkiego życia, bez pojęcia o realiach… Gdyby przeleciał nad Europą w swojej zmrokowej postaci, roznieśliby go w pył rakietami, rozstrzelali laserami ze sputników, nie poskąpiliby taktycznej broni atomowej… A w tle rozlegałyby się okrzyki Japończyków o ożywionej i powtórnie zabitej Godzilli…

Czego chcieli Ciemni? Zamętu, paniki, apokaliptycznej histerii?

Antoni poprawił się w fotelu, przyjmując od uśmiechniętej stewardesy plastikowy kubeczek i małą, dwustugramową buteleczkę węgierskiego wytrawnego wina. Edgarowi to dobrze… Jak każdy Ciemny, podróżuje klasą biznes, popijając wino z kryształowego kieliszka…

Gorodecki poczuł, że wpadł na jakiś trop… Fafnir… Apokalipsa… Przynajmniej aluzja Hesera do masowej histerii w związku z rokiem dwutysięcznym znajduje jakieś potwierdzenie. Tylko w jakim celu Ciemni mieliby urządzać koniec świata? I całą resztę? Wiedźma Alicja… Kreda Przeznaczenia…

Antoni pożałował, że nie ma notebooka. Stworzyłby schemat na ekranie, przetasował warianty, zorientował się, co i jak się łączy. Standardowy program wyliczenia intryg „Mazarini” pomógłby mu coś zrozumieć.

Kreda Przeznaczenia…

Napił się zaskakująco dobrego wina i zmarszczył brwi. Heser i Zawulon. Dwa zasadnicze czynniki, od których zależy cała historia. Znacznie bardziej zagadkowi i skomplikowani niż starożytne artefakty w rodzaju zwierciadła i Alicji. Oni rozumieją, co tu się dzieje… I jeden próbuje ograć drugiego. Jak zwykle.

Heser.

Zawulon.

Chyba rzeczywiście trzeba będzie zacząć od Kredy Przeznaczenia…

Gdy w szeregach Nocnego Patrolu pojawiła się Świetlana, nowa Wielka Czarodziejka, Heser spróbował przeprowadzić kolejny globalny wpływ na świat. Swietłana otrzymała Kredę Przeznaczenia, potężny, starożytny artefakt, pozwalający zmienić Księgę Przeznaczenia, zmienić ludzkie życie. Wydawało się oczywiste, że Swietłana przepisze los Igora, Innego z nieokreśloną aurą, jednakowo skłaniającego się ku Ciemności, jak i ku Światłu, pomoże mu zostać przyszłym prorokiem. Ale Swietłana nie zrobiła tego. Ona jedynie zaprowadziła w losie Igora równowagę, usunęła wpływy Patroli.

Plan Hesera był jednak wielowarstwowy i w drugiej warstwie znajdowała się jego dawna przyjaciółka, również Wielka Czarodziejka, Olga. Niegdyś ukarana przez kierownictwo Jasnych, później zrehabilitowana, odzyskała swe magiczne zdolności. Połówką tejże Kredy Przeznaczenia zmieniła czyjś los, w czasie gdy wszyscy Ciemni Moskwy obserwowali Swietłanę.

To była ta prawda, którą Antoni znał. Druga warstwa prawdy.

Ale czy nie było czasem trzeciej?

Dobrze, zostawmy to na razie. Co dalej? Alicja Donnikowa, utalentowana wiedźma Dziennego Patrolu. Po starciu Ciemnych i Jasnych, zorganizowanym z inicjatywy Zawulona, całkowicie pozbawiona magicznych sił, została wysłana na wypoczynek do Arteku, czyli tam, gdzie Heser wysłał Igora, który doznał analogicznej traumy. Pomiędzy Igorem i Alicją wybuchła miłość – straszna, zabójcza miłość maga Światła i wiedźmy Ciemności. Efekt był do przewidzenia – Alicja nie żyje, a Igor stoi na krawędzi odejścia w Zmrok, oskarżony o złamanie postanowień Traktatu, przygnieciony ciężarem własnej winy. I jeszcze ten chłopiec, który utonął przez niego…

To już nie była intryga Hesera. Tu widać pociągnięcia Dziennego Patrolu, okrutny i cyniczny styl Ciemnych. Zawulon poświęcił swoją przyjaciółkę, złożył ją w ofierze. Ale po co? Żeby usunąć ze sceny Igora? Dziwne. Czy to mu się opłacało? Przecież Alicja Donnikowa była silną wiedźmą…

Intryga w odpowiedzi na intrygę…

Dalej. Pojawienie się zwierciadła. Heser twierdzi, że nie dało się tego przewidzieć, czyli pojawienie się Rogoży było dziełem przypadku. Ale zarówno Heser, jak i Zawulon natychmiast postanowili to wykorzystać… Każdy na swój sposób.

Antoni zaklął w myślach. Brak danych! Same domysły, białe plamy, przypuszczenia…

Nawet z Braćmi Regina nie wszystko było jasne. Po co Zawulon przyciągnął ich do Moskwy? Żeby zasiać panikę w Nocnym Patrolu? Doładować zwierciadło siłą? Do szalonego wypadu przeciwko Inkwizycji mogło ich skłonić tylko jedno – obietnica wskrzeszenia Fafnira. Nic dziwnego, że przystali na to starsi magowie, którzy widzieli Fafnira żywego. Teraz byłaby to dla nich niemal ostatnia szansa na zwycięstwo. Nic dziwnego, że poszli na to młodzi magowie… wszyscy ci niby – Finowie azjatyckiego i afrykańskiego pochodzenia… Oni traktowali to, co się działo, jak rozgrywkę, a nie skandaliczne przestępstwo.

Ale czego chciał Zawulon?

Antoni pokręcił głową, godząc się z niemożnością dogłębnego zrozumienia wydarzeń. Cóż… To znaczy, że trzeba wykonać powierzone zadanie. Spróbować uratować Igora.

Spróbować oskarżyć Dzienny Patrol.

Tymczasem samolot podchodził do lądowania…

Świeży numer „National Geographic” nie pomógł Edgarowi. Mag Ciemności nie mógł skoncentrować się na artykule o włoskim noworocznym zwyczaju wyrzucania przez okno starych rzeczy i innych frapujących tradycjach. Jedyne, co Edgar wyniósł z lektury tego tekstu, to głębokie przekonanie, że w Sylwestra nie należy spacerować we Włoszech po wąskich zaułkach.

Miarowy huk turbin wprawiał myśli w rezonans. Edgar po raz kolejny pogrążył się w rozmyślaniach o swoim zadaniu i obecnym stanie odwiecznej rozgrywki między Światłem a Ciemnością.

Zacznijmy od początku.

W ostatnim czasie Dzienny Patrol poważnie umocnił swoje pozycje, zadając Jasnym kilka bolesnych ciosów – tym bardziej że ich następstw nie da się tak od razu naprawić. Na to potrzeba czasu – całych dziesięcioleci. Aż się prosi, by właśnie teraz, nim Jaśni okrzepną, zadać im ostateczny cios i wykorzystując oszołomienie przeciwnika, pomknąć ku zwycięstwu…

Co mogłoby definitywnie osłabić Jasnych i umocnić Ciemnych? Po tym, jak Nocny Patrol został pozbawiony bardzo silnej czarodziejki? Próba wyrzucenia z siodła kogoś jeszcze?

Edgar zamyślił się, żałował, że nie wziął notebooka. Można było szybko ocenić warianty, przejrzeć wszystkich zdolnych magów Światła i spróbować odnaleźć ich słabe punkty… Istniał nawet specjalny program – „Richelieu”. Dzienny Patrol nigdy nie narzekał na brak wykwalifikowanych programistów.

Ale teraz musiał polegać na własnym naturalnym komputerze – potężnym i zarazem tak niedoskonałym.

Heser? Odpada w przedbiegach, dawno przekroczył tę granicę, poza którą Inni stają się niemal nietykalni dla wrogów.

Jeszcze niedawno numerem drugim w Nocnym Patrolu byłaby Swietłana Nazarowa, ale zwierciadło na długo wykluczyło ją z gry. Teraz na zaszczytnym drugim miejscu Edgar postawiłby albo intrygantkę Olgę, starą wyjadaczkę i speca od akcji siłowych, która niedawno wróciła do gry, albo Ilję, maga pierwszego stopnia. Edgar podejrzewał, że to wcale nie była granica umiejętności Ilji. W przyszłości Ilja mógłby nawet osiągnąć poziom Wielkiego, ale taka przemiana wymaga czasu i kolosalnych wysiłków, przede wszystkim samego maga. A z drugiej strony, Ilja jest jeszcze zbyt miody, by rezygnować z wielu prostych, niemal ludzkich radości życia.

Olga czy Ilja? Które z nich jest teraz na celowniku?

Niczym Stirlitz z kultowego filmu lat siedemdziesiątych [*], Edgar odchylił stoliczek i niespiesznie nakreślił na serwetkach umowne portrety – kobieca sylwetka i wąska twarz w okularach. Olga czy Ilja?

Olga. Mądra i doświadczona, przenikliwa i cyniczna. Edgar nie znał jej prawdziwego wieku, ale podejrzewał, że Olga jest znacznie starsza od niego. Nie znał jej rzeczywistej siły – nie było okazji, by sprawdzić i przekonać się. Zresztą, jeśli miał być szczery, wcale nie miał na to ochoty… Ponowne pozbawienie jej zdolności byłoby na pewno bardzo trudne. Ci, którzy niedawno wyszli z więzienia, zazwyczaj szalenie cenią sobie wolność. Olga tysiąc razy się zastanowi, nim znowu zaryzykuje i stanie przed trybunałem. Poza tym to stara miłość Hesera i szef Nocnego Patrolu na pewno broniłby jej ze szczególnym zapałem. Na miejscu Zawulona Edgar zostawiłby Olgę w spokoju – rozgniewany Heser to znacznie groźniejszy przeciwnik niż zwykły Heser.

W zadumie drapiąc się w nos końcem flamastra, Edgar przekreślił kobiecą sylwetkę na serwetce.

Ilja. Bardzo silny mag o twarzy inteligenta, nosi okulary, choć bez problemu mógłby skorygować wadę wzroku. Obecnie nie ma go w Moskwie, ani, najprawdopodobniej, w Europie. Chyba jest na Cejlonie… Właśnie… W ciągu ostatnich pięciu lat Jaśni z Nocnego Patrolu Moskwy podejrzanie często jeżdżą na Cejlon. Co oni tam knują?

Edgar pomyślał, że po powrocie trzeba będzie tę informację podrzucić działowi analiz, niech pogłówkują… Niewykluczone wprawdzie, że analitycy od dawna wiedzą o Cejlonie i mają go na oku. Ale Edgar wolał zrobić z siebie głupka i dmuchać na zimne, niż się potem sparzyć, jeśli o Cejlonie nikt nie pomyślał…

Dobrze. Jeśli nawet Zawulon planuje coś przeciwko Ilji, to raczej nie będzie wprowadzał swoich planów w życie w przedświątecznej Pradze. Chyba że ma nadzieję zwabić tam Ilję…

Edgar odsunął serwetkę, nie przekreślając sylwetki okularnika, i wziął czystą. Ostatnią. Przedzielił ją dwoma liniami na cztery sektory i w każdym z nich narysował jeden portret. Oszczędnymi kreskami, ale z zachowaniem niezwykłego podobieństwa.

Być może, w Edgarze nadal żył utalentowany karykaturzysta…

Ilja, Siemion… Igor. Oskarżony. Liczyć go? Chyba tak, w końcu jest najbardziej wystawiony na ciosy.

Po chwili zastanowienia w czwartym sektorze Edgar narysował Antoniego Gorodeckiego. Jedynego, który ciągle jeszcze używa swojego nazwiska, chociaż osiągnął drugi poziom, co znaczyło, że choć mniej doświadczony, dorównał Edgarowi.

Które z nich? Oczywiście, najprościej byłoby pokonać Igora. On i tak jest jedną nogą wśród cieni Zmroku.

Gorodecki natomiast leci do Pragi. Ale to tylko najprostszy z wariantów. Ile ich jest w sumie?

Na samą myśl o liczbie teoretycznie możliwych wariantów i układów Edgara rozbolały zęby. Ech, dajcie mi notebooka i „Richelieu”…

Stop, powiedział sobie Edgar. Stajesz się nużąco monotematyczny, Ciemny!

Myśl, która teraz przyszła mu do głowy, była prosta i niespodziewana.

Wzmocnić Ciemnych można nie tylko wysadzając z siodła któregoś z przeciwników. Może dobrym wariantem byłoby wprowadzenie do walki silnego Ciemnego?

Ale kto miałby wejść w niezbyt liczne szeregi magów Dziennego Patrolu? Witalij Rogoża, z którego przyjazdu Edgar cieszył się jak dziecko, był jedynie zwierciadłem. Zrobił wszystko, w imię czego został zrodzony przez Zmrok, i przepadł na wieki. Szukać wśród młodzieży? Szukamy, szukamy i nawet znajdujemy… Ale młody Inny nie będzie od razu Wielkim Innym, takie klejnoty jak Świetlana Nazarowa nie trafiają się codziennie.

Niemniej, myślał Edgar, najwyraźniej jestem na dobrej drodze. Lecę do Pragi, stolicy europejskiej nekromancji. I to w dodatku przed Bożym Narodzeniem, w przededniu dwutysięcznego roku. W czasie, gdy niezliczeni prorocy i jasnowidze straszą świat różnorodnymi koszmarami, z końcem świata włącznie…

Otóż to! Czy przypadkiem Zawulon nie planuje wskrzeszenia któregoś z magów przeszłości? Praga! I to w takim okresie! Na Ciemność! Zawulon jak zawsze umiejętnie ukrył to, co leżało na samym wierzchu!

Edgar wziął głęboki oddech, zgniótł serwetki i wcisnął do kieszeni.

A więc w mieście nekromantów, w czasie energetycznej destabilizacji, Zawulon miałby doskonałą okazję, by spróbować wyciągnąć z niebytu… kogo?

Myśl, Edgarze, myśl! Odpowiedź też powinna leżeć na wierzchu…

Zobaczmy, co my tu mamy… Praga, trybunał, sprawa pojedynku Ciepłowa i Donnikowej, oddelegowani Gorodecki i Edgar… Być może, przyleci Alita. Kto jeszcze? Ach tak, Bracia Regina…

Stop, stop i jeszcze raz stop! Cała wstecz!

Bracia Regina! Słudzy Fafnira! „Będę ich potrzebował” – mówił Zawulon – „wiążę z tą trójką pewne plany…”

Fafnir!

Edgar, siląc się na spokój, złożył stoliczek i usiadł wygodniej w fotelu.

Fafnir. Oto, kto byłby tu bardzo na miejscu. Potężny Fafnir, Wielki Mag, zmrokowy smok…

Echo jego siły, wchłonięte przez zwierciadło – Rogozę, pozwoliło osłabić tak silną czarodziejkę jak Swietłana…

„Jeśli Zawulon naprawdę ma zamiar ożywić Fafnira, to lepszego miejsca i czasu nie mógłby wybrać” – myślał Edgar, błądząc wzrokiem po obiciach ścian. – „Po prostu nie mógł…”

Posłuszny spojrzeniu stewardesy, zapiął pas. Samolot schodził do lądowania.

Witaj, Prago…

Zatkane uszy nie przeszkadzały Edgarowi myśleć.

Czyli wskrzeszenie. Akcja, której Ciemni nie przeprowadzali od pięćdziesięciu lat – od czasów Stalina. Zresztą, nie było takiej możliwości – ostatnie wystarczająco potężne zaburzenia energetyczne wystąpiły w trzydziestym trzecim, a potem czterdziestym siódmym roku.

Dlaczego w takim razie Zawulon nic Edgarowi nie powiedział? Jeszcze nie czas? Jak w takim razie traktować ostrzeżenie Jury? Jak z tym wszystkim wiąże się letnia historia w Arteku? Bo przecież się wiąże! Zawulon poświęcił pionka, a teraz przyszła kolej na wyższą figurę. Laufra albo konia. Kim był Edgar? Dwie wieże to na pewno Jurij i Kola, hetman to sam Zawulon, a król to nic innego niż sprawa Ciemności.

Wieża napomknęła Edgarowi, że jest szansa, by powtórzyć krymski gambit. Edgar nie miał ochoty być koniem. Niech sobie Anna Tichonowna, ta wiedźma i ścierwo, będzie koniem, rola w sam raz dla niej…

Wstrząs, gdy koła dotknęły lądowiska. Raz, drugi, i lot przeszedł w szybki, ale z każdą sekundą coraz wolniejszy pęd po betonie.

Czy Zawulon wymyślił kolejną wymianę, tymczasem po cichutku przepychając do przodu kilka pionków Braci Regina w nadziei, że na szachownicy pojawi się wkrótce – jeśli nie kolejny czarny hetman, to w każdym razie czarna wieża?

Przykro być pionkiem.

„A jeśli to jednocześnie egzamin?” – zastanawiał się Edgar. – „Sprawdzian?” Alicja pozwoliła się pożreć, takie figury nie są Zawulonowi potrzebne. A jeśli Edgar zdoła ocaleć, i jeszcze przy tym nie zepsuje planów szefa… To byłby optymalny rezultat!

Ale jak go osiągnąć?

Obiektem wymiany był zapewne Antoni Gorodecki, „pupilek Zawulona”. Nie można wykorzystywać go bez końca, szef Dziennego Patrolu doskonale to rozumie. Zresztą, wcale nie jest takie pewne, że udaje się go wykorzystywać… Zawulon zawsze gotów jest robić dobrą minę do złej gry, udawać, że zdołał oszukać maga Światła…

Pasażerowie wstawali i szli do wyjścia, do niezwykłej dla mieszkańców byłego ZSRR karbowanej kiszki. Edgar wyjął i zarzucił płaszcz, czasopismo zostawił w kieszonce przedniego fotela, wziął dyplomatkę i skierował się do wyjścia. Natychmiast ogarnęło go przemożne wrażenie, że nie jest już w Rosji, lecz w Europie. W sumie trudno było stwierdzić, w czym się ono przejawiało – twarzach ludzi, ich ubraniach, ogólnej czystości, wyposażeniu lotniska? Składały się na to tysiące drobiazgów. Informacje podawane po czesku i angielsku bez riazańskiego akcentu. Więcej uśmiechów. Brak obrzydłych Cyganów na placu przed budynkiem i nie mniej obrzydłych prywatnych kierowców.

Za to na postoju taksówek stały sympatyczne żółte ople.

Taksówkarz równie swobodnie mówił po rosyjsku i angielsku oraz, rzecz jasna, po czesku. Dokąd? Do hotelu, do „Hiltona”. O! Nieczęsto Rosjanie jadą do „Hiltona”. A jeśli już jadą, to inni – obwieszeni złotem, z ochroną, drogimi limuzynami… Nie jestem Rosjaninem, lecz Estończykiem. No tak, teraz to już nie to samo. To nigdy nie było to samo. Ech, wcześniej to nawet Czech był prawie Rosjaninem… Wątpię. Może i racja.

Taksówkarz zabawiał go rozmową i Edgar postanowił odpocząć od dręczących myśli. Przecież pierwszego dnia w Pradze i tak nie rzuci się na robotę. Można się odprężyć, oczywiście przy kuflu piwa. Kto o zdrowych zmysłach i zdrowym (a nawet chorym!) żołądku zrezygnowałby z kufla prawdziwego czeskiego piwa?

Tylko nieboszczyk.

Pokój w „Hiltonie” można było dostać bez szczególnych problemów nawet w przepełnionej turystami bożonarodzeniowej Pradze. Ale podobnie jak w każdym innym kraju, który nie do końca pozbył się oków niedawnego socjalizmu, taki pokój kosztował nieprawdopodobne, nawet dla Innego, pieniądze. Edgar zapłacił bez okrzyków oburzenia, choć pewnie takiej właśnie reakcji się po nim spodziewano. Było nie było Rosjanin, a nie przypomina bandyty – nuworysza… Sto lat temu młokos Edgar nie mógłby się powstrzymać i podsunąłby recepcjoniście argentyński paszport, ale teraz Edgar był starszy o te sto lat.

Dlatego ograniczył się do rosyjskiego.

W rejestracji – tej nie dla wszystkich – siedział Ciemny, beskud. Zerknął na Edgara, oblizał wąskie wargi, rozszerzył źrenice i dopiero potem się uśmiechnął. Zęby miał małe, ostre i trójkątne.

– Witam. Na trybunał?

– Tak.

– Trzymaj…

Rzucił Edgarowi wiązkę niebieskiego płomienia, tymczasową rejestrację. Wiązka lekko przeszyła ubranie i osiadła Edgarowi na piersi – owalna, świecąca w Zmroku pieczęć.

– Dziękuję.

– Dowalcie im tam na trybunale – poprosił beskud. – To nasz czas…

– Spróbuję – obiecał Edgar z westchnieniem.

Do pokoju wszedł tylko po to, żeby się odświeżyć i zostawić dyplomatkę.

„No – myślał, zjeżdżając windą. – „A teraz do»Czarnego orła«! Na»peczene weprzowe koleno«”!

* * *

Oczekując na zamówione danie, Edgar małymi łykami osuszał drugi kufel piwa (pierwszy rosyjskim zwyczajem wyżłopał jednym haustem, co spotkało się z aprobatą kelnera) i próbował wrócić do rozmyślań. Ale coś – lub ktoś mu w tym przeszkadzał.

Podniósł wzrok i zobaczył Antoniego Gorodeckiego, stojącego przy jego stoliku.

Edgar drgnął, pomyślał, że jest śledzony. Ale w oczach Gorodeckiego także dostrzegł wyraz zaskoczenia i Edgar odetchnął z ulgą. Przypadek… To tylko przypadek…

Po prostu nie było już wolnych miejsc. Tylko to przy stoliku Edgara.

Kierując się odruchem, Edgar skinął Jasnemu głową, jakby chciał powiedzieć: „Siadaj. Właśnie wypoczywam i tobie życzę tego samego. Do licha z tą robotą!”

Antoni zawahał się i gdy Edgar zdążył pomyśleć, że Jasny odejdzie, ten w końcu się zdecydował i usiadł naprzeciwko, patrząc ponuro. Nie wierzył, że jego odwieczny wróg ma zamiar wyłącznie wypoczywać. Jak to mówią Jaśni? Ten, z którym choć raz się starłeś, jest twoim wrogiem na zawsze.

Głupota. Fanatyzm. Edgar wolał być elastyczny. Jeśli teraz korzystny jest sojusz z tym, którego wczoraj chłostałeś Biczem Saaby, dlaczego nie miałbyś zawrzeć sojuszu? Chociaż, z drugiej strony, trudno zawierać sojusz z tym, co zostaje po użyciu Bicza Saaby…

– Ani słowa o Patrolach? – zapytał ironicznie Antoni.

– Ani słowa – zgodził się Edgar. – Po prostu dwóch ziomków w Pradze przed gwiazdką. Zamówiłem peczene weprzowe koleno. Polecam!

– Dziękuję, jestem zorientowany – rzekł bez cienia uśmiechu Antoni i odwrócił się do podchodzącego kelnera.

* * *

Europejczycy nigdy nie zrozumieją, co to znaczy prawdziwy mróz i prawdziwa zima… Antoni wyszedł ze stacji metra Mała Strana, zawahał się, czy zapiąć kołnierz kurtki, w końcu postanowił tego nie robić.

Leciutki śnieżek. Najwyżej dwa stopnie mrozu.

Powoli szedł starą brukowaną ulicą. Od czasu do czasu zaglądał do sklepików z pamiątkami – drewniane zabawki, ceramiczne naczynia o wymyślnych kształtach, widokówki, koszulki z zabawnymi napisami. Pewnie trzeba będzie coś kupić. Na przykład koszulkę z napisem „Born to be wild” i śmieszną mordą.

Do spotkania z przedstawicielem Inkwizycji pozostały prawie trzy godziny. Nie warto brać taksówki ani jechać metrem – można spokojnie zjeść obiad i przespacerować się do wyznaczonego miejsca. Spotkanie pod zegarem, czy może być coś bardziej romantycznego? A może przedstawiciel Inkwizycji będzie kobietą, w dodatku sympatyczną, w dodatku Jasną? To by dopiero była romantyka…

Antoni uśmiechnął się do swoich myśli. Nie zamierzał ani się bawić, ani snuć intryg. Zresztą, do inkwizytorów nie miały zastosowania pojęcia Ciemny – Jasny. Oni byli poza wszelkimi układami sił.

Czy pojęcie płci również nie miało do nich zastosowania? Antoni wiedział, że gdy Maksym, mag Światła Moskwy, znany jako „Dzikus”, został inkwizytorem, rozwiódł się z żoną. Takie drobne ludzkie głupstwa jak seks, miłość i zazdrość przestawały być interesujące…

„Czarny orzeł” był ulubioną praską restauracją Gorodeckiego. Może dlatego, że był w niej kilka razy w czasie swojej pierwszej bytności w Pradze? Rosjaninowi niewiele potrzeba do szczęścia – porządna, niezbyt nachalna obsługa, smaczne jedzenie, oszałamiające piwo, przystępne ceny. Zwłaszcza ostatni punkt był dość ważny. To tylko Ciemni mogą sobie pozwolić na szastanie forsą. Nawet zrodzony przez Zmrok Rogoża, nawet on zjawił się w Moskwie z torbą dolarów. Zarobić pieniądze można również uczciwie, ale zarobić dużo pieniędzy – o, tu już nie obejdzie się bez małej gierki z własnym sumieniem. W tej kwestii Nocny Patrol zawsze przegrywał z Dziennym.

Ulica rozdzieliła się niczym rzeka, opływając wąską i długą wysepkę starych, niewysokich budynków – restauracyjek i sklepików. „Czarny orzeł” był pierwszy.

Wchodząc na podwórko, Antoni zauważył Jasnego Innego.

Nie był pracownikiem Patroli. To był po prostu Inny, który mając do wyboru magiczną wojnę na pierwszej linii i zwykłe, niemal ludzkie życie, wybrał to drugie. Wysoki, dobrze zbudowany, przystojny mężczyzna w średnim wieku, w mundurze oficera sił powietrznych właśnie wychodził z restauracji – wyraźnie zadowolony ze spędzonego czasu, ze swojej przyjaciółki, sympatycznej Czeszki, i z samego siebie.

Pochłonięty rozmową, mężczyzna nie od razu spostrzegł Antoniego. A gdy już go zobaczył, rozpłynął się w uśmiechu.

Co było robić – Antoni podniósł z zaśnieżonych kamieni swój cień i wszedł w Zmrok. Zapanowała cisza. Świat wyhamował, tracąc barwy. Niczym migotliwe tęcze zapłonęły ludzkie aury – przeważnie spokojne, nie przeciążone zbędnymi myślami. Tego można było się spodziewać w takim miejscu.

– Witaj, patrolujący – uśmiechnął się radośnie Amerykanin. Tutaj, w świecie Zmroku nie istniały bariery językowe.

– Witaj, Jasny – rzekł Antoni. – „Cieszę się, że cię widzę”.

– Praski patrol? – zasugerował Amerykanin. Aurę patrolującego umiał rozróżnić, ale szczegółów już nie, był zbyt słabym magiem. Mniej więcej szósta ranga, silny związek z naturalną magią, w Patrolu nie byłoby z niego żadnego pożytku. Mógłby najwyżej siedzieć na prowincji i kierować takimi samymi jak on słabiutkimi czarodziejkami i odmieńcami.

– Moskiewski.

– O! Moskiewski patrol! – w głosie Amerykanina pojawił się szacunek. – Potężny patrol. Pozwól, że uścisnę ci dłoń.

Wymienili uściski. Amerykański lotnik najwidoczniej uznał to spotkanie za kolejny sympatyczny element przyjemnego wieczoru.

– Kapitan Christian Vanover junior. Mag szóstej rangi. Czy moja pomoc nie jest potrzebna? – formalna propozycja została złożona z odpowiednią dozą powagi.

– Dziękuję, Jasny. Pomoc nie jest mi potrzebna – odpowiedział równie uprzejmie Antoni.

– Urlop? – zapytał Christian.

– Nie. Delegacja. Ale pomoc nie jest potrzebna.

Amerykanin skinął głową.

– Dostałem urlop z okazji gwiazdki. Mój oddział został przeniesiony do Kosowa i przy okazji postanowiłem zwiedzić Pragę.

– Dobry wybór – skinął głową Antoni. – To piękne miasto.

Nie miał ochoty na kontynuowanie rozmowy. Ale Amerykanin był uosobieniem dobroduszności.

– Tak, piękne! Jak to dobrze, że uratowaliśmy je w czasie drugiej wojny światowej…

– Owszem – skinął głową Antoni.

– Walczył pan wówczas, patrolujący?

Antoni zaczął wątpić, czy rzeczywiście ma przed sobą maga. Żeby nie umieć określić prawdziwego wieku, choćby w przybliżeniu…

– Nie.

– Ja również jestem zbyt młody – westchnął Amerykanin. – Marzyłem, żeby dostać się do wojska, ale wtedy miałem jedynie piętnaście lat. Szkoda, miałbym szansę znaleźć się tutaj pół wieku wcześniej…

Antoni już miał zauważyć, że amerykańskie wojska nie wchodziły do Pragi, ale ugryzł się w język i zawstydził swoich myśli.

– Powodzenia – Amerykanin w końcu postanowił się pożegnać. – Muszę kiedyś przylecieć do Moskwy, patrolujący!

– Byle nie tak jak do Kosowa – palnął Antoni. Ale kapitan Christian Vanover junior nie obraził się. Przeciwnie, rozpłynął się w uśmiechu i powiedział:

– Nie sądzę, żeby kiedykolwiek do tego doszło… Niech Światło będzie zawsze z tobą, patrolujący.

Antoni wyszedł ze Zmroku w ślad za Amerykaninem. Ten wziął pod rękę dziewczynę, która niczego nie zauważyła, i mrugnął do Antoniego.

– Niech Szmoc będzie zawsze z tobą – wymamrotał Antoni po rosyjsku.

Co za pech… Dobry nastrój rozpłynął się niczym kawałek lodu na gorącej patelni.

Można sobie tysiąc razy powtarzać, że spory i waśnie pomiędzy państwami nie mają nic wspólnego ze sprawami Światła i Ciemności. Można sobie wmawiać, że uczestniczący w nalotach mag nie zrzuci bomb na ludność cywilną. I mimo to…

Jak on może dokonywać nalotów, sypać bomby na ludzi i pozostać przy tym Jasnym? A przecież to na pewno Jasny, co do tego nie było wątpliwości! I przy tym musiał mieć na swoim sumieniu zabójstwa! Jak może uchronić się przed upadkiem w Zmrok? Jaki trzeba mieć zapas wiary we własną słuszność, żeby pogodzić udział w ludzkich walkach i sprawę Światła!

Antoni, posępny i przybity, wszedł do „Czarnego orła”.

I od razu zobaczył kolegów Christiana Vanovera. Kilkunastu mężczyzn, wyłącznie zwykli ludzie. Siedzieli przy długim stole, jedli gulasz i pili sprite’a.

Słowo honoru! Sprite’a!

W czeskiej piwiarni! Na urlopie!

Nie dlatego, że byli abstynentami – na stole stało również kilka pustych butelek po piwie. Amerykańskim, które Antoni wypiłby, jedynie umierając z pragnienia na pustyni.

Gorodecki ominął Amerykanów. Nie ma wolnych stolików, znowu pech… Ale tam siedzi tylko jeden facet, może się do niego przysiąść…

Siedzący mężczyzna podniósł głowę i drgnął. Antoni drgnął również.

To był Edgar.

ROZDZIAŁ 3

Trzeba przyznać, że Ciemni wiedzą, co to znaczy cieszyć się życiem. Antoni nie miał co do tego żadnych wątpliwości. Wystarczyło popatrzeć, z jakim apetytem Edgar zajada na pewno smaczną, wyklętą przez wszystkich dietetyków świata golonkę, szczodrze przyprawioną chrzanem i musztardą, słodkawą, ale mimo wszystko ostrą, i popija ogromną ilością piwa.

Zawsze szokowało to Antoniego. Nawet jego sąsiedzi wampiry, z którymi był w niezłych stosunkach, wyglądali radośniej niż magowie Światła. Mowa oczywiście o wyższych magach. Ci, którzy pod względem siły dorównywali Antoniemu, jeszcze „nie nabawili się” w ludzi. Szkoda tylko, że wampirze umiłowanie życia dotyczyło wyłącznie ich samych.

Antoni podniósł ciężki kufel jasnego budweisera i wymamrotał:

– Prosit.

Dobrze, że czeski zwyczaj nie każe się stukać. Antoni nie miał ochoty stuknąć się kuflem z Ciemnym.

– Prosit – powtórzył Edgar. Dwoma łykami osuszył połowę kufla, otarł pianę z ust. – Dobre.

– Dobre – przyznał Antoni. Napięcie nadal go nie opuszczało, choć przecież w tym wspólnym piciu piwa nie było nic złego… Zasady Nocnego Patrolu nie zakazywały kontaktów z Ciemnymi, przeciwnie, jeśli pracownik nie miał wątpliwości co do swojego bezpieczeństwa, podobne kontakty były nawet zalecane. Może uda się czegoś dowiedzieć, może nawet wpłynąć na Ciemnego? Oczywiście, o zwróceniu ku Światłu nie mogło być mowy… ale może przynajmniej uda się zapobiec kolejnemu łajdactwu? Nieoczekiwanie dla samego siebie Antoni powiedział:

– To miło, że istnieje choć jeden punkt, w którym się ze sobą zgadzamy.

– Tak – Edgar starał się mówić spokojnie i życzliwie, żeby Jasny nie oburzył się nagle z powodu kolejnej wymyślonej przykrości czy wydumanego podejrzenia. – Czeskie piwo sprzedawane w Moskwie i czeskie piwo podawane w Pradze to dwie różne rzeczy.

Gorodecki skinął głową.

– Tak. Zwłaszcza, jeśli porównać je z butelkowym. Czeskie piwo w butelkach to trup prawdziwego piwa w szklanym grobie.

Edgar uśmiechnął się, aprobując porównanie.

– Ciekawe, że w pozostałej część Europy Wschodniej talenty piwowarów znikają bez śladu – zauważył.

– Nawet w Estonii?

Edgar wzruszył ramionami. Jaśni nigdy nie przegapią okazji, żeby sobie z niego zakpić.

– Mamy niezłe piwo. Ale nie doskonałe. Podobnie jak w Rosji.

Antoni skrzywił się na samo wspomnienie smaku ojczystego piwa.

– Latem byłem na Węgrzech. Piłem węgierskie. Dreher… Chyba ich jedyny gatunek.

– I?

– Już wolałbym skiśnięty bałtyk [*]!

Edgar uśmiechnął się. Wytężył pamięć, ale nie zdołał sobie przypomnieć ani jednej marki węgierskiego piwa. Zresztą, jeśli Antoni miał o nim takie zdanie, to znaczy, że nie warto zaprzątać sobie nim głowy. Gorodecki znał się na piwie. Trzeba przyznać, że Jaśni w ogóle lubią cielesne przyjemności.

– A ci… dzielni bojownicy… piją swoje ojczyste pomyje – Antoni skinął głową w stronę Amerykanów. – Siły pokojowe… Asy Góringa…

Golonkę skonsumowali już obaj magowie. Piwo lało się strumieniem, oczy obu Innych błyszczały, głosy stały się głośniejsze i nieskrępowane.

– Dlaczego Góringa? – zdumiał się Edgar. – To przecież nie Szwaby, tylko Amerykańcy.

Antoni cierpliwie, niczym dziecku wyjaśnił:

– Asy sił powietrznych USA – to nie brzmi. Znasz jakąś krótką i dźwięczną nazwę amerykańskich sił powietrznych?

– Nie znam.

– No widzisz. Dobra, niech będą asy Clintona. Niemcy przynajmniej wiedzieli, że przeciwko nim walczą tacy sami lotnicy, a ci sypią bomby na wsie, miasta, gdzie ludzie do obrony mają jedno działo z czasów drugiej wojny światowej… I jeszcze dostają za to odznaczenia. A spróbuj ich zapytać, czy w ich życiu w ogóle jest coś świętego. Do tej pory myślą, że w czterdziestym piątym to oni oswobodzili Pragę.

– Świętego? – uśmiechnął się Edgar. – Po co im świętości! To przecież żołnierze.

– Wiesz, Inny, czasem mam wrażenie, że żołnierze powinni być przede wszystkim ludźmi. A każdy człowiek powinien mieć w duszy coś świętego.

– Na początek wystarczy, żeby była dusza. Potem dopiero świętość. O! Zaraz się dowiemy!

Obok ich stolika przechodził rumiany lotnik zza oceanu, połyskując naszywkami i odznaczeniami. Krew z mlekiem, chluba Teksasu czy innej Oklahomy. Lotnik chyba wracał z toalety.

– Przepraszam, oficerze! Czy mogę zadać panu jedno pytanie? – zwrócił się do niego Edgar w dobrej angielszczyźnie. – Czy ma pan w życiu coś świętego? Coś drogiego sercu?

Amerykanin stanął jak wmurowany. Instynkt podpowiadał mu, że żołnierz najlepszego państwa na ziemi musi trzymać fason i dać godną odpowiedź. Twarz wyrażała ciężki wysiłek umysłowy i nagle… rozbłysk! Olśnienie! Amerykanin zrozumiał, że ma jednak coś świętego! Na jego twarzy pojawił się uśmiech dumy.

– Świętego? Oczywiście! Chicago Bulls!

Nawet magowie nie wiedzieli, czy żartuje, czy mówi poważnie.

* * *

– To jak partia szachów, rozumiesz? – tłumaczył Edgar. – Kierownictwo po prostu przesuwa nieupersonifikowane figury – nas.

Twarz kelnera wyciągała się wprost proporcjonalnie do ilości wypitego przez Antoniego i Edgara piwa. Do tego stolika kelner przyniósł już tyle szklanych kufli, że wystarczyłoby do upicia całego amerykańskiego pułku lotników i drużyny Chicago Bulls na dodatek. A tych dwóch Rosjan siedziało i siedziało, chociaż było słychać, że języki powoli odmawiają im posłuszeństwa.

– Weźmy na przykład ciebie i mnie – ciągnął Edgar. – Ty będziesz na tym procesie obrońcą. Ja będę oskarżycielem. Co wcale nie znaczy, że odegramy jakąkolwiek znaczącą rolę. Nadal pozostajemy figurami na szachownicy. Jak będzie trzeba – rzucą nas w wir walki. Albo odsuną na bok, na lepsze czasy. Jak zechcą, to nas wymienią. Czym w końcu jest ten proces? To rytualne tańce wokół trywialnej wymiany. Waszego Igora zamieniono na naszą Alicję. To wszystko. Usunięto ich z planszy – w imię wyższych celów, których nie jesteśmy w stanie ogarnąć.

– Nie masz racji. – Antoni surowo pogroził mu palcem. – Heser nie przypuszczał, że Igor zetknie się z Alicją. To intryga Zawulona.

– Skąd ta pewność? – spytał drwiąco Edgar. – Taki jesteś dobry, że czytasz w duszy Hesera jak w otwartej księdze? O ile wiem, kierownictwo Jasnych też nie lubi wtajemniczać pracowników w swoje plany. Wyższa polityka, wyższa siła! – rzekł głośno mentorskim tonem.

Antoni bardzo chciałby zaprzeczyć. Ale, niestety, nie miał żadnych przekonujących dowodów.

– Weźmy na przykład ostatnią walkę w MGU. Zawulon wykorzystał cię – wybacz, pewnie nie jest ci miło tego słuchać, ale skoro już zaczęliśmy… Więc Zawulon cię wykorzystał. Zawulon! Twój zaprzysięgły wróg!

– Nie wykorzystał mnie – rzekł Antoni po chwili wahania. – Próbował wykorzystać. A ja próbowałem wykorzystać sytuację w naszych interesach. Sam rozumiesz – to przecież wojna.

– Załóżmy, że próbowałeś – przyznał wzgardliwie Edgar. – Załóżmy… A Heser? Nie zrobił nic – nic! – żeby cię ochronić. Po co miałby ubezpieczać pionki? Bezsensowna strata sil.

– Wy swoje pionki traktujecie jeszcze gorzej – zauważył ponuro Antoni. – Niższych Innych, wampirów i wilkołaków nie uważacie nawet za równych sobie. Po prostu mięso armatnie.

– Bo tym właśnie są – mięsem armatnim. Tańszym i mniej wartościowym niż my, magowie. Zresztą, wszystkie nasze argumenty i przemowy nie mają sensu. Jesteśmy marionetkami. Nie możemy nawet zostać lalkarzami – do tego potrzebne są zdolności Hesera albo Zawulona, a takie zdarzają się niezwykle rzadko. Miejsca przy stoliku do gry już zajęte. Nikt z szachistów nie ustąpi figurze – nawet królowi czy hetmanowi.

Antoni, słuchając, osuszył kufel i postawił go na podstawce z emblematem restauracji.

Nie był już tym młodym magiem, który po raz pierwszy wyszedł w teren i śledził wampirzycę – kłusowniczkę. A przecież to wcale nie było tak dawno… Od tamtej pory miał wystarczająco dużo okazji, by przekonać się, ile ciemności jest w świetle. I mroczne stanowisko Ciemnego, że wszyscy jesteśmy ziarnkami piasku między żarnami spraw Wielkich Panów i najlepszym wyjściem jest picie piwa i siedzenie cicho, nawet mu imponowało. Który to już raz Antoni pomyślał, że Ciemni w swej pozornej prostocie są czasem bardziej ludzcy niż wojownicy Światła bijący się o szczytne ideały.

– Mimo wszystko nie masz racji, Edgarze – powiedział w końcu. – Między nami jest pewna poważna różnica. My żyjemy dla ludzi. My służymy, a nie panujemy.

– Wszyscy ludzcy wodzowie mówili to samo. – Edgar ochoczo dał się wciągnąć w pułapkę. – Partia w służbie narodu. Pamiętasz?

– Jest jedna różnica między nami i ludzkimi wodzami. – Antoni popatrzył Edgarowi w oczy. – Odejście w Zmrok. Pamiętasz? Mag Światła nie może wkroczyć na drogę zła. Jeśli zrozumie, że pomnożył ilość zła na świecie, odchodzi w Zmrok. Znika. Nieraz już tak było. Wystarczyło, by Jasny popełnił błąd, by choć trochę poddał się Ciemności…

Edgar zachichotał cicho.

– Antoni… sam sobie odpowiedziałeś. Jeśli zrozumie… A jeśli nie zrozumie? Pamiętasz sprawę tego uzdrowiciela – psychopaty sprzed dwudziestu lat?

Antoni pamiętał. Nie był jeszcze wtedy zainicjowany, ale ten niesłychany przypadek przerabiano z każdym pracownikiem Patrolu, z każdym Jasnym.

Uzdrowiciel Światła o silnych zdolnościach jasnowidza. Żył pod Moskwą, w Nocnym Patrolu aktywnie nie działał, ale był w czynnej rezerwie. Pracował jako lekarz, w swojej praktyce używał magii Światła. Pacjenci go uwielbiali, przecież dosłownie czynił cuda…

…oraz zabijał swoje pacjentki, przeważnie młode dziewczęta. I bynajmniej nie jakimś magicznym sposobem – zazwyczaj truł, czasem używał akupunktury. Przecież doskonale znał wszystkie energetyczne punkty ludzkiego ciała…

Nocny Patrol trafił na niego przypadkiem. Któryś z analityków zainteresował się gwałtownym wzrostem przypadków śmiertelnych wśród młodych kobiet w niedużym podmoskiewskim miasteczku. Szczególną uwagę zwracał fakt, że większość kobiet była w ciąży. Stwierdzono również nieprawdopodobną liczbę poronień, aborcji, martwych noworodków. Zaczęto podejrzewać wampiry, wilkołaki, satanistów, wiedźmy. Sprawdzono wszystkich.

W końcu sprawą zainteresował się sam Heser i zabójca został pojmany. Zabójcą był mag Światła…

Ten pełen uroku, inteligentny uzdrowiciel zbyt dobrze widział przyszłość i czasem, przyjmując pacjentkę, widział los jej nie narodzonego dziecka, które – prawie na pewno – wyrośnie na zabójcę, psychopatę, przestępcę. Czasem widział, że sama pacjentka popełni jakąś potworną zbrodnię albo przypadkiem spowoduje śmierć dużej grupy ludzi. Dlatego postanowił z tym walczyć – tak jak umiał.

Na rozprawie uzdrowiciel z żarem tłumaczył, że Jasna magiczna ingerencja nic by nie dała – przecież wtedy Ciemni otrzymaliby prawo do analogicznego wpływu… a ilość zła na świecie wcale by się nie zmniejszyła. Działając swoimi metodami, on po prostu „wyrywał chwasty”. Od upadku w Zmrok powstrzymywało go właśnie twarde przekonanie, że wyrządzone przez niego zło jest niczym w porównaniu z dobrem, które daje światu.

Heser odesłał go w Zmrok osobiście.

– To był psychopata – wyjaśnił Antoni. – Odosobniony przypadek. Takie rzeczy, niestety, się zdarzają.

– Podobnie jak ten giermek Joanny d’Arc, markiz Gilles de Rais – podsunął ochoczo Edgar. – Też był Jasnym, prawda? A potem zaczął zabijać dzieci i kobiety, żeby wyciągnąć z ich ciał eliksir młodości. Pokonać śmierć i uszczęśliwić całą ludzkość.

– Edgarze… nie sposób ubezpieczyć się od szaleństwa. Nawet Inni nie mogą tego zrobić. Ale weźmy najzwyklejszą wiedźmę… – zaczął Antoni.

– Nie kłócę się. – Edgar pojednawczo uniósł ręce. – Ale nie mówimy o skrajnościach, lecz o ewentualnościach! Wasz słynny mechanizm ochronny… nazwijmy go po prostu sumieniem… może nie zadziałać. A teraz zastanów się nad czym innym – co się stanie, jeśli Heser zdecyduje, że w przyszłości twoja śmierć przyniesie ogromną korzyść sprawie Światła? Gdy na jednej szali wagi znajdzie się Antoni Gorodecki, a na drugiej miliony ludzkich istnień?

– Nie będzie musiał mnie okłamywać – powiedział twardo Antoni. – Jeśli dojdzie do takiej sytuacji, jestem gotów się poświęcić. Każdy z nas jest gotów.

– A jeśli Heser nie zechce ci nic powiedzieć? – uśmiechnął się Edgar. – Żeby wróg się nie dowiedział, żebyś zachowywał się naturalnie, żebyś się niepotrzebnie nie denerwował… Przecież troska o spokój twojej duszy również należy do obowiązków Hesera! – zakończył, triumfalnie podniósł kolejny kufel i głośno wciągnął pianę.

– Jesteś Ciemny – rzekł Antoni. – Dlatego we wszystkim widzisz tylko zło, zdradę i podłość.

– Ja jedynie nie zamykam na nie oczu – odparował Edgar. – Dlatego nie dowierzam Zawulonowi, prawie tak samo jak Heserowi. Nawet do ciebie mam większe zaufanie – w końcu jesteś tylko taką samą nieszczęsną figurą, przypadkowo pomalowaną na inny kolor. Czy czarny pionek nienawidzi białego? Nie. Zwłaszcza gdy oba spokojnie piją sobie piwo.

– Wiesz – powiedział ze zdumieniem Antoni – nigdy nie zrozumiem, jakim cudem możesz żyć z takimi poglądami. Ja bym się od razu powiesił.

– Brak ci argumentów w dyskusji?

Antoni też napił się piwa. Zdumiewająca cecha czeskiego piwa kuflowego – nie pozostawia ciężaru ani w głowie, ani w ciele, nawet gdy wypiło się go dużo… A może to tylko złudzenie?

– Brak – przyznał Antoni. – Teraz brak. Ale jestem pewien, że nie masz racji. Po prostu trudno rozmawiać ze ślepcem o kolorach tęczy. Nie masz… nie wiem, czego dokładnie nie masz. Ale czegoś bardzo ważnego, bez czego jesteś bardziej bezradny niż ślepiec.

– Dlaczego bezradny? – Edgar był urażony. – To wy, Jaśni, jesteście bezradni. Spętaliście sobie ręce i nogi swoimi etycznymi dogmatami. Dlatego ci, którzy weszli na wyższy etap rozwoju, jak na przykład Heser, wami rządzą.

– Spróbuję ci odpowiedzieć – powiedział Antoni. – Ale nie teraz. Jeszcze się spotkamy.

– Uchylasz się od odpowiedzi? – uśmiechnął się złośliwie Edgar.

– Nie. Po prostu mieliśmy nie rozmawiać o pracy, pamiętasz? Edgar zamilkł. Faktycznie, Jasny miał rację. Po co w ogóle zaczął ten beznadziejny spór? Jak to mówią w Dziennym Patrolu, białego psa nie przefarbujesz na czarno.

– Tak – przyznał. – Moja wina. Ale…

– Ale bardzo trudno nie mówić o tym, co dzieli – skinął głową Antoni. – Rozumiem. To nie wina… To przeznaczenie.

Pogrzebał w kieszeniach i wyciągnął paczkę papierosów. Edgar odruchowo zarejestrował, że to tanie rosyjskie papierosy, „XXI wiek”. No proszę. Mag Ciemności jego rangi może sobie pozwolić na dowolne radości życia. A Antoni pali rosyjskie papierosy… Czy to przypadek, że wstąpił właśnie do tej przytulnej, ale dość taniej restauracji?

– Gdzie się zatrzymałeś? – zapytał.

– Hotel „Kafka” – odpowiedział Antoni. – Na Zykowce, ulica Krzemencowa.

Wszystko się zgadza. Taniutki hotel w kiepskim punkcie. Edgar skinął głową, patrząc, jak Jasny przypala papierosa. Jakoś tak niezręcznie, jakby palił od niedawna albo bardzo rzadko.

– A ty pewnie w „Hiltonie” – stwierdził Antoni. – Albo w „Radisson SAS”.

– Siedzicie? – Edgar stał się czujny.

– Skądże. Tylko wszyscy Ciemni mają pociąg do głośnych nazw i drogich miejsc. Wy też jesteście przewidywalni.

– No i co z tego? – rzucił wyzywająco Edgar. – Czy ty jesteś zwolennikiem ascezy i nędzy?

Antoni obrzucił ironicznym spojrzeniem restaurację, resztki golonki na pociętej nożami drewnianej desce, nie wiadomo który już kufel piwa… Ten obrazek nie wymagał komentarza, ale Gorodecki mimo wszystko powiedział:

– Oczywiście, że nie. Ale to nie ilość apartamentów czy obsługi jest najważniejszą cechą hotelu. Podobnie jak nie jest nią cena dań w menu. Ja również mógłbym zatrzymać się w „Hiltonie” i pić piwo w najdroższej knajpie Pragi. Tylko po co? Dlaczego ty przyszedłeś właśnie tutaj? Przecież to nie jest ekskluzywny lokal?

– Tutaj jest przytulnie – przyznał Edgar. – I smacznie gotują.

– O tym właśnie mówię.

W jakimś nagłym porywie pijackiej wielkoduszności Edgar wykrzyknął:

– Już rozumiem! Chyba już wiem, na czym polega różnica między nami. Wy staracie się ograniczać swoje naturalne potrzeby. Ze skromności… A my jesteśmy bardziej rozrzutni… mamy inne podejście do siły, pieniędzy, materialnych i ludzkich rezerw…

– Ludzie nie są rezerwami! – Spojrzenie Antoniego stało się nagle świdrujące i złe. – Rozumiesz? Nie są rezerwami!

Zawsze to samo… Wystarczy tylko dojść do punktów stycznych… Edgar westchnął. Namieszali wam w głowach, Jaśni. I to jeszcze jak namieszali…

– Dobrze. Zapamiętam. – Napił się piwa i dorzucił: – Siedział tu jeden amerykański lotnik… Przy tym mag Światła… Kompletna niedojda, nawet mnie nie wyczuł… Założymy się, że on traktuje ludzi jak rezerwy? Albo jak niższą kastę, głupią i nierozumną, którą można hodować i karać. Czyli robi to samo co my.

– Nasz problem polega na tym, że jesteśmy produktem ludzkiego społeczeństwa – odparł ponuro Antoni. – Ze wszystkimi jego wadami. I nawet Jaśni, jeśli nie przeżyli kilkuset lat, niosą w sobie stereotypy i mity własnego kraju: Rosji, Ameryki albo Burkina Faso, wszystko jedno. Do licha, co ja mam z tym Burkina?

– Jeden z tych przyglupków, Braci Regina, pochodzi z Burkina Faso – przypomniał Edgar. – Poza tym to zabawna nazwa.

– Bracia Regina… – Antoni skinął głową. – Co to był za pomysł z tymi Braćmi? Przecież wezwał ich ktoś z moskiewskiego Dziennego Patrolu! Obiecał pomoc, obiecał aktywacje Pazura Fafnira… Po co?

– Oficjalnie informuję, że nie jestem w posiadaniu podobnej informacji – odpowiedział szybko Edgar. Wystarczy dać Jasnym pretekst formalnego naruszenia…

– Nie musisz mi nic mówić! – machnął ręką Antoni. – Nie jestem dzieckiem. Ale pojawienie się szalonego maga Ciemności o strasznej sile nie jest nam potrzebne.

– Nam również – oświadczył Edgar. – To oznaczałoby wojnę totalną. Apokalipsę.

– Czyli Braci Regina zwyczajnie okłamano – zgodził się Antoni. – Namówiono, żeby zaatakowali biuro w Bernie, zabrali Pazur, przewieźli go do Moskwy… Ale po co? Żeby podładować zwierciadło?

„Bystrzacha” – zauważył w myślach Edgar i szybko pokręcił głową, naprędce znajdując wspaniały kontrargument:

– No coś ty! O tym, kim jest Witalij Rogoża, dowiedzieliśmy się dopiero wtedy, gdy czwórka ocalałych bojowników była już w drodze do Moskwy.

– Faktycznie! – wykrzyknął nagle Antoni. – Masz rację, Ciemny! Nie można przewidzieć pojawienia się zwierciadła, ono jest spontanicznym tworem Zmroku, a w oficjalnym oświadczeniu Inkwizycja informuje, że sekta zaczęła przygotowywać się do szturmu na magazyn artefaktów na dwa tygodnie przed tym incydentem. Rogoża jeszcze wtedy nie istniał… To znaczy istniał, ale jako zwykły człowiek, któremu Zmrok zmienił tożsamość…

Edgar przygryzł wargę. Czuł się tak, jakby podsunął Jasnemu rozwiązanie, podzielił się informacją albo nakierował jego myśli na słuszny tor. Niedobrze… Chociaż, z drugiej strony, dlaczego niedobrze? On też nie miałby nic przeciwko temu, żeby odrobinę zorientować się w sytuacji.

– Może ktoś chciał usunąć biuro Inkwizycji z Berna? – zastanawiał się Edgar.

– Albo sprowokować Inkwizycję do przeniesienia się do Pragi…

Popatrzyli na siebie w zadumie – magowie Ciemności i Światła, jednakowo pragnący zrozumieć, co tu się właściwie dzieje. Kelner już szedł w ich stronę, ale widząc, że piwo jeszcze nie zostało wypite, zajął się Amerykanami.

– To możliwe – przyznał Edgar. – Ale sama operacja z Pazurem nie była nam potrzebna! Nawet nie próbujcie oskarżać nas o taką bzdurę!

– Być może – myślał na głos Antoni – chcieliście pokrzyżować jakąś operację… naszą operację… I tutaj już Pazur Fafnira doskonale się nadal?

Edgar przeklął się w myślach za zbyt długi język. Oczywiście, przekleństwo było czysto metaforyczne. Żaden mag Ciemności nie posadzi sobie na głowie wiru inferno.

– Jaką tam znowu operację – zaczął szybko, jednocześnie uświadamiając sobie, że stając w obronie Nocnego Patrolu, faktycznie potwierdził domysły Antoniego.

– Dziękuję, Inny – rzekł Antoni.

Nie przestając przeklinać się w myślach, Edgar wstał. Słusznie mówią: usiadłeś przy stole z Jasnym – utnij sobie język i zadrutuj usta!

– Pora na mnie – oznajmił. – Miło było… pogadać.

– Wzajemnie – rzekł Antoni. I nawet wyciągnął rękę. Edgar nie mógł udać, że nie dostrzega tego gestu. Uścisnął dłoń Jasnego, rzucił na stół pięćset koron i pospiesznie wyszedł.

– Witeslaw – przedstawił się inkwizytor. – Witesław Grubin. Chodźmy.

Wyszli z tłumu – ludzie rozstępowali się przed inkwizytorem, choć ten nie uciekał się do zdolności Innego. Szli wąską uliczką, stopniowo oddalając się od turystów.

– Jak podróż, Antoni? – zapytał Witesław. – Wypoczął pan już? Jadł pan obiad?

– Dziękuję, wszystko w porządku.

Uprzejmość – nawet formalna – inkwizytora była przyjemnym zaskoczeniem.

– Potrzebuje pan jakiejkolwiek pomocy ze strony biura? Antoni pokręcił głową, nie wątpiąc, że idący przed nim Witesław wyczuje ruch.

– To dobrze – tak samo obojętnie, acz szczerze odparł inkwizytor. – Mamy tyle pracy… Przeprowadzka Europejskiego Biura do Pragi to dla nas wielkie wydarzenie. Jesteśmy z tego bardzo dumni. Praskie biuro jest bardzo małe, a pracy dużo.

– Jak rozumiem, praska Inkwizycja niezbyt często miała okazję interweniować? – zapytał Antoni.

– Tak. U nas Patrole przestrzegają prawa, niezbyt często zdarza się łamanie postanowień Traktatu.

„Zgadza się” – pomyślał Antoni. – „Inkwizycja zawsze zajmowała się starciami między Patrolami, kwestie przestępstw samych Innych Patrole rozwiązują we własnym zakresie. Nie sądzę, by na Ciemnych Pragi wpływała uspokajająco atmosfera normalnego europejskiego kraju. Po prostu nauczyli się przestrzegać prawa w ramach organizacji”.

Albo przynajmniej łamać je mniej ostentacyjnie.

– Posiedzenie trybunału w sprawie Igora Ciepłowa, maga drugiej rangi, pracownika Nocnego Patrolu Moskwy, rozpocznie się jutro wieczorem – oznajmił Witesław. Antoni docenił fakt, że Igor został nazwany pełnym imieniem z podaniem statusu, oraz to, że posiedzenie się „rozpocznie”, a nie „odbędzie”. To znaczy, że Inkwizycja nie doszła jeszcze do żadnych wniosków i szykuje się do długiej rozprawy. – Życzy pan sobie spotkać się z nim?

– Oczywiście – skinął głową Antoni. – Mam dla niego listy od przyjaciół, prezenty…

Urwał. Zdanie o listach i prezentach zabrzmiało nieoczekiwanie smętnie, jakby przyniósł paczkę więźniowi. Albo odwiedzał ciężko chorego przyjaciela w szpitalu…

– Mam samochód – rzekł inkwizytor. – Możemy wstąpić do pana do hotelu po paczki i wyruszyć do zatrzymanego.

– Czy Igor… jest w biurze Inkwizycji?

– Nie, po co? – odpowiedział pytaniem Witesław, przystając obok zaparkowanej na poboczu skody felicii. – Być może, zatrzymanego Ciemnego umieścilibyśmy pod obserwacją, ale pański współpracownik przebywa w zwykłym hotelu. Zobowiązał się, że nie opuści Pragi.

Antoni skinął głową, uznając swoje pytanie za niedorzeczne. Rzeczywiście, po co trzymać w celi maga Światła?

– Przepraszam, Witesławie… – rzekł. – Wiem, że nie ma to żadnego wpływu na pańską obecną pracę, ale chciałbym wiedzieć… to po prostu zwykła ciekawość… pewnie mógłbym pana wymacać, ale to nie jest przyjęte…

– Interesuje pana, kim byłem? – domyślił się Witesław. – Tak.

Inkwizytor wyjął klucz, nacisnął guzik na breloczku, wyłączając alarm, i otworzył drzwiczki.

– Jestem… byłem wampirem.

– Wyższym? – uściślił nie wiadomo po co Antoni. – Tak.

Gorodecki usiadł na przednim siedzeniu i zapiął pasy. Wampir Witesław włączył silnik, ale nie ruszał, pozwalając mu się zagrzać.

– Przepraszam. To było idiotyczne pytanie – stropił się Antoni.

– Fakt, idiotyczne. – Inkwizytor nie odznaczał się delikatnością. – Z tego co wiem, Antoni, jest pan jeszcze bardzo młody…

Antoni uśmiechnął się. Przyjemnie jest nastraszyć maga Ciemności, w dodatku należącego do pierwszej dziesiątki Dziennego Patrolu. Ten patrolujący wyraźnie myślał, że zdradził mu jakąś straszną tajemnicę. A przecież wcale tak nie było. Wersja zasugerowana przez Antoniego była średnio prawdopodobna, a jeśli nawet przypadkiem słuszna, Gorodeckiemu niewiele to dawało…

Poszukał wzrokiem kelnera, zrobił gest, jakby pisał palcem na otwartej dłoni. Po minucie dostał rachunek.

Z napiwkiem wyszło tysiąc dwadzieścia koron.

Ech, ci Ciemni…

Niby drobiazg, a jednak zaoszczędził. I to po kpinach pod adresem niebogatego Nocnego Patrolu…

Antoni uregulował rachunek, wstał (piwo mimo wszystko dawało o sobie znać – ciało rozluźniło się przyjemnie i jednocześnie niepokojąco) i wyszedł z „Czarnego orła”. Do spotkania z pracownikiem Europejskiego Biura Inkwizycji na placu Staromestskim zostało niewiele czasu.

* * *

Zawsze było tu wielu turystów.

Zwłaszcza o pełnej godzinie, gdy na wieży zaczynał bić stary astronomiczny zegar, gdy otwierały się okienka i pojawiały się w nich figurki apostołów, wysuwające się do przodu, jakby oglądając plac, i cofające w głąb mechanizmu. Niestrudzony patrol placu Staromestskiego…

Antoni stał w tłumie turystów, wsunąwszy ręce do kieszeni – palce marzły, a rękawiczek nigdy nie lubił. Nagle cicho zaszumiały kamery, zaczęły trzaskać migawki aparatów fotograficznych, wielojęzyczny tłum dzielił się wrażeniami z zaliczenia kolejnej obowiązkowej atrakcji. Gorodecki miał wrażenie, że słyszy skrzypienie szarych komórek, stawiających ptaszka w przewodniku: obejrzeć zegar – wykonano.

Dlaczego on tkwi w tym bezosobowym tłumie, dokładnie tak samo odfajkowując punkty programu?

Inercja myślenia? Lenistwo? A może poczucie stada? Ciemni na pewno nie chodzą tabunami…

– Nie, nie rozumiem – zabrzmiało po rosyjsku kilka kroków dalej. – Jestem na urlopie, jasne? Nie możesz sam zdecydować?

Antoni zerknął bez entuzjazmu. „Rodak” był mocny, barczysty, obwieszony złotem. Już nauczył się nosić drogie garnitury, ale jeszcze nie umiał wiązać krawatów od Hermesa. Krawat zawiązany był takim kolchoźniczym węzłem, że aż wstyd było patrzeć. Spod rozpiętego kaszmirowego palta wystawał pomięty szalik.

„Nowy Rosjanin” pochwycił jego spojrzenie, skrzywił się, chowając komórkę, i znowu popatrzył na zegar. Antoni odwrócił wzrok.

Trzecie pokolenie. Tak obiecują analitycy. Trzeba poczekać na trzecie pokolenie. Wnuk tego nowobogackiego bandyty, któremu udało się przeżyć, będzie już porządnym człowiekiem. Trzeba tylko poczekać. W odróżnieniu od ludzi, Inni mogą czekać całymi pokoleniami. Ich praca ciągnie się wiekami… W każdym razie praca Jasnych.

To Ciemni mogą szybko, bez problemu wprowadzić do świadomości ludzi niezbędne zmiany. Droga Ciemności zawsze była krótsza niż droga Światła. Krótsza, łatwiejsza i przyjemniejsza.

– Antoni Gorodecki – powiedział ktoś z tyłu po rosyjsku. Rosyjski nie był dla mówiącego językiem ojczystym, ale trudno było oprzeć się wrażeniu, że opanował go do perfekcji.

Za to intonacji nie dało się z niczym pomylić. Obojętny, nieco znudzony głos inkwizytora.

Antoni odwrócił się, skinął głową i wyciągnął rękę.

Inkwizytor był chyba Czechem. Wysoki człowiek w nieokreślonym wieku, w ciepłym szarym płaszczu, wełnianym berecie z zabawną zapinką: rogi, strzelba i głowa jelenia. Idealnie wpisywałby się w krajobraz jesiennego parku: kroczący powoli po grubym dywanie pożółkłych liści, zadumany i smutny, przypominający pogrążonego w rozmyślaniach szpiega.

Płynnie wyjechał na ulicę. Nie pytał, w jakim hotelu zatrzymał się Antoni. Po co?

– Ma pan zapewne określone wyobrażenie o tym, czym jest Inkwizycja i kim są pracujący w niej Inni. Spróbuję wyjaśnić panu pewne rzeczy. Inkwizycja nie jest trzecią siłą, jak myśli wielu szeregowych pracowników Patroli. Nie jesteśmy także jakimś szczególnym rodzajem Innych, nie mających nic wspólnego ze Światłem i Ciemnością… Jesteśmy inkwizytorami, wybranymi spośród tych Ciemnych i Jasnych, którzy w wyniku takich czy innych okoliczności zrozumieli okrutną konieczność Traktatu i rozejmu między Patrolami. Owszem, mamy pewne informacje, którymi wy, patrolujący, nie dysponujecie… prócz, powiedzmy, najwyższych magów. I proszę mi wierzyć, nasza wiedza wcale nie przynosi nam radości. Po prostu jesteśmy zmuszeni stać na straży Traktatu. Rozumie pan?

– Próbuję zrozumieć – powiedział Antoni.

– Jestem wampirem – powtórzył półgłosem Witesław. – Prawdziwym wyższym wampirem, który niejednokrotnie zabijał młode dziewczyny… jest to najbardziej korzystne ze względów energetycznych…

– Proszę mi oszczędzić wykładu o fizjologii wampirów – przerwał Antoni. – Niech mi pan wierzy, to dla mnie mało przyjemne.

Witesław skinął głową, w skupieniu patrząc na drogę. Antoni nagle pomyślał, że samochód jest nowy, zadbany, że inkwizytor wyraźnie się o niego trzęsie i jest z niego dumny…

– Nie mam duszy czy choćby życia w rozumieniu Jasnych – mówił dalej Witesław. – Sprawę Światła uważam za naiwną, niebezpieczną, a nawet przestępczą doktrynę. Sympatyzuję ze sprawą Ciemności. Ale…

Na chwilę zamilkł, jakby budując złożone konstrukcje myślowe.

– Ale potrafię zobaczyć alternatywę naszej obecnej sytuacji i dlatego wchodzę w skład Inkwizycji. Dlatego karzę tych, którzy złamali Traktat. Niech pan zwróci uwagę, Antoni – nie tych, którzy nie mają racji – prawdy są zazwyczaj co najmniej dwie. Nie tych, którzy wyrywają się do przodu – bywało, że to Światło zdobywało przewagę, zdarzało się, że zwyciężała Ciemność. Inkwizycja stoi jedynie na straży Traktatu.

– Rozumiem – powiedział Antoni. – Oczywiście. Ale zawsze interesowało mnie, czy może dojść do sytuacji, gdy Inkwizycja zacznie popierać tę czy inną stronę. Opierając się nie na literze Traktatu, lecz na prawdzie…

– Prawdy są co najmniej dwie… – powtórzył wampir. – Taka sytuacja…

Zamyślił się.

– Nigdy nie zetknąłem się z inkwizytorem Światła, który poparłby swój Patrol – sprecyzował Antoni. – Ale czy wygląda to tak samo z inkwizytorem Ciemności? Bez względu na wszystko, wy macie swoje siły i swoją tajemną wiedzę. Już nie mówię o skonfiskowanych artefaktach…

– Wszystko jest możliwe – powiedział nieoczekiwanie wampir. – Cóż… dopuszczam taką ewentualność. Jeśli dojdzie do otwartej wojny Ciemności i Światła – nie mówię o zwykłych starciach Patroli, lecz prawdziwej wojnie; jeśli każdy Inny stanie po swojej stronie barykady… Czy Inkwizycja będzie wówczas potrzebna? Wtedy my staniemy się po prostu Innymi… – Pokiwał głową i dodał: – Ale do tego czasu Inkwizycja prawdopodobnie zginie, usiłując nie dopuścić do takiej sytuacji. Nie jest nas wielu i czyny kilku ocalałych Innych, noszących niegdyś płaszcze inkwizytorów, niczego nie zmienią.

– Rozumiem, co zmusza Nocny Patrol do przestrzegania Traktatu – powiedział Antoni. – My boimy się o ludzi. Wiem, co kieruje Dziennym Patrolem – strach o siebie. Ale co zmusza was, inkwizytorów, byście postępowali wbrew własnej istocie?

Witesław odwrócił głowę i powiedział cicho:

– Was powstrzymuje strach, Antoni Gorodecki. O siebie czy o ludzi, to nieistotne. A nas, nas powstrzymuje przerażenie. To dlatego strzeżemy Traktatu. Może pan być spokojny o rezultat posiedzenia – wszystko odbędzie się uczciwie. Jeśli wasz współpracownik nie złamał Traktatu, opuści Pragę cały i zdrowy.

* * *

Pod wieczór Edgar nareszcie przestał się przejmować. Może pomogła dobra kolacja w drogiej restauracji, z butelką czeskiego wina (wprawdzie nie była to Francja czy Hiszpania, ale wino mieli całkiem całkiem), a może to kojące działanie atmosfery przedświątecznej Pragi? Rzecz jasna, Edgar nie wierzył w Boga – niewielu Innych, zwłaszcza Ciemnych, wierzy w takie zabobony – ale Boże Narodzenie uważał za sympatyczne święto i zawsze je celebrował.

Może to przez wspomnienia z dzieciństwa, gdy był jeszcze zwykłym wiejskim chłopcem o imieniu Edgar, który pomagał ojcu w obejściu, chodził do cerkwi i z zapartym tchem czekał na każde święto? A może wypływały nieproszone wspomnienia z czasów, gdy był już Innym, a jeszcze nie pracował aktywnie w Patrolu? Mieszkał w Tallinie, miał praktykę adwokacką, wspaniałą żonę i czwórkę dzieci… Rodzice zmarli dawno temu, żonę również pochował, a dwóch żyjących synów – staruszków, z których jeden mieszka w Kanadzie, a drugi w Parnawie, nie widział od czterdziestu lat. Cóż, trudno byłoby im uwierzyć, że ten młody, krzepki mężczyzna to ich ojciec…

„Tak, to chyba wspomnienia” – pomyślał Edgar, zapalając cygaro. Mimo wszystko w jego zwykłym ludzkim życiu było wiele dobrego. A może by tak znowu pobawić się w człowieka? Ożenić się, założyć rodzinę… wziąć w Patrolu urlop na trzydzieści lat…

Zaśmiał się głucho. Wiedział, że to bez sensu. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Żył już jako człowiek, był szeregowym Innym, teraz jego miejsce jest w Dziennym Patrolu. Antoniemu, z jego zapałem i żywymi uczuciami, można wiele wybaczyć, ale Edgarowi nie uchodzi taka emocjonalna szarpanina… Edgar pochwycił spojrzenie dziewczyny nudzącej się przy sąsiednim stoliku i uśmiechnął się, leciutko muskając jej świadomość.

To nie prostytutka, zwykła młodziutka amatorka przygód. Bardzo dobrze. Nie lubił profesjonalistek, które i tak nie potrafiły go niczym zadziwić.

Zawołał kelnera i zamówił butelkę szampana.

ROZDZIAŁ 4

Jak się okazało, Inkwizycja była hojna wobec zatrzymanych. Hotel sprawiał dobre wrażenie, a pokój – choć nie apartament – był całkiem porządny, z częścią sypialną i salonikiem.

Antoni zawahał się, nim podszedł do Igora.

Jak on się zmienił…

Igor pracował w Patrolu jako agent operacyjny. Przyszedł tuż po wojnie – wtedy Patrole miały bardzo dużo pracy. Z jednej strony, ogromna eksplozja ludzkich emocji, z drugiej – w czasie ciężkich wojennych lat namnożyło się tyle drobnej hołoty… No i jeszcze ta powszechna ateistyczna tendencja w kraju… Ludziom trudno było uświadomić sobie, że są Innymi. A Igor przyjął wieść o tym lekko, z radością. Można by pomyśleć, że nie sprawia mu szczególnej różnicy, czy skacze na spadochronie na tyły wojsk faszystowskich i wysadza mosty, czy wyłapuje na ulicach Moskwy wampiry i wilkołaki. Porządny trzeci stopień siły z pewnymi szansami wzrostu. Zresztą, trzecia ranga to i tak bardzo dobry wynik, zwłaszcza, jeśli jest wzmocniona doświadczeniem, odwagą i dobrą reakcją.

Igorowi niczego nie brakowało. No, może doświadczenia, ale niektóre lata jego pracy w Patrolu można było śmiało liczyć podwójnie czy nawet potrójnie. Może nie był takim erudytą jak Uja czy Garik, może nie uczestniczył w tak niesamowitych operacjach jak Siemion, ale w terenie nie miał sobie równych. Była też jeszcze jedna cecha, którą szczególnie cenił w nim Antoni: Igor pozostawał młody. Nie tylko ciałem – to akurat żaden problem dla maga jego rangi – ale także duchem. Kto z radością towarzyszył piętnastoletniej Julii z działu analiz na koncercie modnego zespołu „Tequila Jazz”, prezentującego nowy album „Sto pięćdziesiąt miliardów kroków”? Kto zajmował się zakompleksionym nastolatkiem, który uświadomił sobie, że jest Innym? Kto przez pięć lat pasjonował się ekstremalnymi skokami na spadochronie wyłącznie po to, by sprawdzić teorię o dużej liczbie Innych wśród miłośników sportów ekstremalnych? Kto pierwszy zgłaszał się na ochotnika, by zastąpić towarzysza na dyżurze, albo wyruszał na najnudniejsze zadania (na zadania niebezpieczne ochotników nie brakowało)? Może to był błąd, ale od jakiegoś czasu Antoni myślał, że woli, gdy tyłek osłania mu partner wesoły i godny zaufania niż silny, rozsądny i bardzo doświadczony. Silny i rozsądny zawsze może przerzucić się na ważniejsze zadanie niż ochranianie czyjegoś tyłka… Inny, stojący teraz przed Antonim, nie wyglądał ani na silnego, ani na wesołego. Igor bardzo schudł, w oczach miał głuchy, nieprzenikniony smutek. Nie wiedział, co ma zrobić z dłońmi, na przemian chował je za plecami albo splatał.

– Antoni… – powiedział w końcu bez uśmiechu, z bladym cieniem dawnej radości. – Witaj, Antoni.

Antoni, nieoczekiwanie dla samego siebie, zrobił krok do przodu i serdecznie objął Igora.

– Witaj… – wyszeptał. – Co się z tobą stało… Jak ty wyglądasz…

Stojący w drzwiach Witesław rzucił półgłosem:

– Nie będę wygłaszał oficjalnych ostrzeżeń w kwestii kontaktów z podejrzanym… W końcu obaj jesteście Jasnymi. Poczekać na pana, Gorodecki?

– Nie, dziękuję. – Antoni odsunął się od Igora, nadal trzymając rękę na jego ramieniu. – Wrócę sam.

– Igorze Ciepłow, posiedzenie trybunału w pańskiej sprawie odbędzie się jutro, o godzinie dziewiętnastej czasu miejscowego. Samochód przyjedzie po pana o wpół do siódmej, niech pan będzie gotowy.

– Jestem gotowy od dawna – powiedział cicho Igor. – Proszę się nie niepokoić.

– Wszystkiego dobrego – rzekł uprzejmie wampir i wyszedł, zostawiając dwóch Jasnych samych.

– Źle wyglądam? – zapytał Igor.

Antoni postanowił nie kłamać:

– Widywałem przystojniejszych nieboszczyków. Można by pomyśleć, że trzymają cię tu o chlebie i wodzie.

Igor z powagą pokręcił głową.

– Coś ty… Warunki pobytu są normalne.

W jego słowach dało się słyszeć nutkę ironii. Jakby mówił o zwierzęciu siedzącym w zoo.

– Mam tu dla ciebie przesyłki. – Antoni dostosował się do jego tonu, próbując uchwycić tę słabą nić życia. – Karmienia nie zabraniają?

– Nie – pokręcił głową Igor. – Po prostu… Nie chce mi się jeść. Wszystko staje w gardle. Nie mogę czytać książek, nie mam ochoty ani na alkohol, ani na rozmowy. Włączam telewizję i oglądam do trzeciej w nocy… Wstaję rano i włączam znowu. Możesz mi nie wierzyć, ale nauczyłem się perfekt czeskiego. Bardzo łatwy język.

– Nie jest dobrze – skinął głową Antoni. – Ale, jak sam rozumiesz, otrzymałem pewne zadania oraz polecenie przywrócenia ci woli życia.

Igor jednak się uśmiechnął.

– Rozumiem. Co zrobić. Dawaj.

Antoni położył na biurku stos listów. Na każdej kopercie było napisane tylko jedno imię – nadawcy.

– To od wszystkich naszych. Olga powiedziała, żebyś koniecznie przeczytał jej list jako pierwszy. To samo powiedziała Juleczka i Lena. Musisz sam zdecydować…

Igor w zadumie popatrzył na listy i skinął głową:

– Rzucę kostką. Dobra, dawaj dalej. Nie mam na myśli listów.

Antoni uśmiechnął się i wyciągnął zawinięta w papier butelkę.

– Smirnowska N o 21 – powiedział Igor. – Zgadza się?

– Tak jest.

– Wiedziałem. Dawaj dalej.

Antoni, lekko speszony, wyjął z torby bochenek chleba borodinowskiego, pęto kiełbasy, ogórki kiszone w foliowym woreczku, kilka główek czerwonej cebuli i kawałek słoniny.

– Niech to licho. – Igor pokręcił głową. – Wszystko tak jak lubię. Konsultowałeś się z Siemionem?

– Tak.

– Pewnie celnicy patrzyli na ciebie jak na świra.

– Odwróciłem ich uwagę. Jestem w delegacji, mam prawo.

– Rozumiem. Dobrze, zaraz wszystko przygotuję. A ty opowiadaj, co się tam u was wydarzyło. Poinformowali mnie już… Ale chciałbym usłyszeć od ciebie. O Andrieju… o Tygrysku. O całym tym koszmarze.

Gdy Igor kroił zakąskę, gdy płukał i starannie wycierał kieliszki i otwierał butelkę, Antoni w skrócie opowiedział mu niedawne moskiewskie wydarzenia.

Igor w milczeniu nalał wódkę do czterech kieliszków. Dwa przykrył kromkami chleba, jeden podsunął Antoniemu, ostatni wziął sam.

– Za naszych – powiedział. – Niech Światłość będzie im łaskawa… Za Tygryska… Za Andriuszkę…

Wypili, nie stukając się. Antoni popatrzył na Igora z ciekawością. Ten zakasłał, stropiony wpatrując się w kieliszek.

– Antoni… czekaj… przecież to dorabiana wódka!

– Ha! No jasne! – potwierdził radośnie Antoni. – Najprawdziwsza dorabiana wódka, spirytus z kranówką. Specjalnie wybierałem! Nie uwierzysz, jak trudno teraz o dorabianą wódkę!

– Dlaczego? – wykrzyknął Igor.

– Jak to: dlaczego? A po co wiozłem ci chleb borodinowski? W każdej czeskiej piekarni mogłem kupić smaczny i świeży chleb razowy! To samo z kiełbasą i słoniną. Najwyżej z cebulą miałbym problemy…

– Ze niby pozdrowienia z ojczyzny? – zorientował się Igor, nie przestając się krzywić.

– Otóż to.

– O, nie… Swój ostatni poranek wolałbym powitać bez bólu głowy – powiedział poważnie Igor. Ściągnął brwi, przesunął ręką nad butelką i dwoma pełnymi kieliszkami. Płyn zamigotał żółto. Igor wyjaśnił:

– Mam zezwolenie na niższą magię.

– W takim razie nalewaj.

– Spieszysz się gdzieś? – Igor zerknął na Antoniego i nalał zmienioną wódkę.

– No coś ty, dokąd miałbym się śpieszyć? – wzruszył ramionami Antoni. – Przeciwnie, chcę z tobą posiedzieć i pogadać. Wiesz, dlaczego zamieniłem butelki?

– Więc to twoja inicjatywa?

– Moja, moja. Siemion przyniósł dobrą. A ja chciałem ci przypomnieć… że nie zawsze w pięknym opakowaniu jest piękna zawartość.

Igor westchnął, jego twarz pociemniała.

– Gorodecki… nie musisz prawić mi kazań. Byłem w Patrolu jeszcze przed twoim urodzeniem. Wszystko rozumiem, ale jestem winien i przyjmę swoją karę.

– Nic nie rozumiesz! – wykrzyknął ze złością Antoni. – Widzicie go, jaki mądry… „Jestem winien, przyjmę karę…” – przedrzeźniał Igora. – A co my mamy zrobić? Zwłaszcza teraz, bez Tygryska i Andrieja? Wiesz, że Heser postanowił podciągnąć nasze dziewczynki programistki?

– Daj spokój, Antoni! Nie ma niezastąpionych Innych. W rezerwie moskiewskiego Patrolu są setki magów i czarodziejek.

– Oczywiście. Wystarczy gwizdnąć i przybiegną. Porzucą rodziny, pracę, swoje zwykłe sprawy. Staną z bronią w ręku, no bo co mają zrobić? Skoro aktywny skład Patrolu zhańbił się, poddał, załamał ręce…

Igor wciągnął powietrze i zaczął mówić – gwałtownie, z pasją, na chwilę stając się dawnym agentem operacyjnym:

– Antoni, ja to wszystko rozumiem. Jesteś mądrym chłopakiem i słusznie się na mnie złościsz. Próbujesz tchnąć we mnie wolę życia. Próbujesz zmusić mnie do walki… Ale zrozum – ja naprawdę nie chcę walczyć i rzeczywiście uważam się za winnego. Postanowiłem odejść. W nicość. W Zmrok.

– Dlaczego, Igorze? Wszystko rozumiem, śmierć człowieka to zawsze tragedia, zwłaszcza jeśli doszło do niej z twojej winy, ale przecież nie mogłeś przewidzieć…

Igor podniósł na niego ciężkie spojrzenie. Pokręcił głową:

– Nic nie rozumiesz, Antoni. Myślisz, że ja tak z powodu śmierci tego chłopca? Nie.

Antoni wziął kieliszek i wypił wódkę.

– Żal mi tego chłopca – ciągnął Igor. – Bardzo mi go żal. Ale widziałem w życiu różne rzeczy… Musiałeś wiedzieć, że z mojej winy ginęli ludzie. Dzieci, kobiety, starcy. Zdarzało ci się kiedyś dokonywać wyboru, kogo ratować: niezainicjowanego Innego czy zwykłego człowieka? A ja dokonywałem. Zdarzyło ci się kiedyś wyciągać siłę z tłumu, wiedząc, że niemal na pewno dwóch ludzi w tym tłumie nie wytrzyma i skończy ze sobą? A ja musiałem.

– Ja również niejedno robiłem, Igorze.

– Wiem… pamiętam tamten huragan… No to czemu gadasz głupoty? Nie możesz uwierzyć, że nie chodzi o tego nieszczęsnego chłopca? Że pokochałem Ciemną?

– Nie mogę – westchnął Antoni. – Nie mogę! Heser też mi to powiedział, aleja…

– No to uwierz Heserowi. – Igor uśmiechnął się gorzko. – Kocham ją, Antoni. Nadal ją kocham. I będę kochać, na tym właśnie polega tragedia.

Wziął kieliszek.

– Dzięki choć za to, że nie postawiłeś kieliszka dla niej… – Antoni poczuł, że zaczyna się w nim gotować. – Dziękuję, że…

Urwał, widząc spojrzenie Igora. W szafce za szybą, pośród szkła, stał pełen kieliszek, przykryty czerstwą kromką chleba.

– Oszalałeś – wymamrotał Antoni. – Kompletnie ci odbiło, Igor! To przecież wiedźma!

– Była wiedźma – poprawił Igor ze smutnym uśmiechem.

– Sprowokowała cię… może nie zaczarowała, ale mimo wszystko specjalnie rozkochała w sobie…

– Nie. Ona też się zakochała. Nawet nie podejrzewając, kim jestem.

– Dobrze. Załóżmy, że masz rację. Ale to i tak była prowokacja – ze strony Zawulona, który o wszystkim doskonałe wiedział…

Igor skinął głową:

– Najprawdopodobniej tak właśnie było. Dużo o tym myślałem, Antoni. Zapewne nawet ta walka w Butowie została przygotowana przez Ciemnych. Przez Zawulona i jeszcze dwóch Wyższych. Prawdopodobnie wiedziała o tym Lemieszowa. Edgar i wiedźmy nie miały o niczym pojęcia…

Wampirów i wilkołaka nie uważał za godnych wzmianki.

– Jeśli się z tym zgadzasz… – zaczął Antoni.

– Poczekaj. Owszem, była to świadoma operacja Ciemnych. Intryga Zawulona. I to udana intryga… – Igor opuścił głowę i powiedział głucho: – Tylko co to zmienia w moim stosunku do Alicji?

Antoni zapragnął głośno zakląć – co też zrobił, po czym powiedział:

– Igorze, chyba obejrzałeś sobie dossier Alicji Donnikowej, prawda?

– Tak.

– Więc musiałeś zrozumieć, ile krwi było na jej rękach! Ile zła na jej koncie! Stykałem się z nią kilka razy, przez nią załamywały się nasze operacje, ona… ona na pewno przysłużyła się Zawulonowi…

– Zapomniałeś jeszcze dodać, że z nim spała – powiedział martwym głosem Igor. – I że przywódca moskiewskich Ciemnych bardzo lubił ją pieprzyć, pod postacią demona. Oraz że Alicja uczestniczyła w sabatach ze składaniem ofiar, a także w orgiach. No coś tak ucichł, nie krepuj się… Ja i tak o tym wiem. Heser dał mi kompletne dossier… Postarał się na całego.

– I nadal ją kochasz? – zapytał tępo Antoni.

Igor podniósł głowę. Popatrzyli sobie w oczy. Potem Igor wyciągnął rękę i ostrożnie dotknął dłoni Antoniego.

– Nie złość się na mnie, Jasny bracie. Nie pogardzaj mną. A jeśli nie potrafisz zrozumieć, lepiej odejdź. Pospaceruj po Pradze…

– Staram się zrozumieć – wyszeptał Antoni. – Słowo honoru, staram się. Alicja Donnikowa była najzwyklejszą wiedźmą. Nie lepszą, ale i nie gorszą od innych. Mądrą, piękną i okrutną wiedźmą, która pozostawiała za sobą zło i ból. Jak możesz ją kochać?

– Gdy ją zobaczyłem, była inna – odparł Igor. – Zamotana, nieszczęsna dziewczynka, która bardzo chce kogoś pokochać. Która po raz pierwszy sama pokochała. Dziewczynka, którą na nasze nieszczęście jako pierwsi dostrzegli Ciemni. I wybrali dla inicjacji chwilę, gdy w jej duszy więcej było Ciemności niż Światła. Z nastolatkami to nie jest trudne, sam wiesz. A potem poszło jak po maśle. Zmrok wypił z niej całą dobroć. Zmrok przemienił ją w to, kim się stała.

– Ty nie kochasz Alicji. – Antoni nawet nie zauważył, że mówi o Donnikowej w czasie teraźniejszym. – Kochasz jej wyidealizowany… nie, alternatywny obraz. Kochasz Alicję, której nie było i nie ma.

– I teraz już na pewno nie będzie. To nie do końca tak, Antoni. Kocham ją taką, jaką się stała, tracąc zdolności Innej, uwalniając się, choć na chwilę, z tej szarej pajęczyny. Powiedz, czy nigdy nie zdarzało ci się przebaczać?

– Zdarzało – odparł Antoni. – Owszem. Ale nie coś takiego.

– Miałeś szczęście.

Igor znowu napełnił kieliszki.

– W takim razie powiedz… – Antoni nie miał zamiaru oszczędzać Igora, ale i tak słowa przychodziły mu z trudem – dlaczego ją zabiłeś?

– Ponieważ była wiedźmą – odpowiedział bardzo spokojnie Igor. – Ponieważ niosła zło i ból. Ponieważ pracownik Nocnego Patrolu chroni ludzi przed Ciemnymi zawsze i wszędzie, w każdym wypadku, mimo osobistego stosunku do danej sytuacji. Nigdy nie zastanawiałeś się nad tym, skąd to sformułowanie o osobistym stosunku do sytuacji? Należałoby raczej powiedzieć „mimo osobistego stosunku do Ciemnych”, ale to jakoś tak żałośnie brzmi. Więc posłużyli się emfe… eufe…

– Eufemizmem – podpowiedział jak zahipnotyzowany Antoni.

– Eufemizmem – Igor uśmiechnął się. – Właśnie. Pamiętasz, gdy braliśmy wampirzycę na dachu, już miałeś ją zastrzelić, ale wtedy pojawił się twój sąsiad wampir. I ty opuściłeś pistolet.

– Nie miałem racji – wzruszył ramionami Antoni. – Powstrzymałem się dlatego, że należało ją oddać pod sąd…

– Akurat! Zastrzeliłbyś ją bez zastanowienia. Tak samo jak każdego innego wampira, który próbowałby ją zasłonić. Ale przed tobą stanął nie zwykły wampir, lecz twój przyjaciel… No dobra, kumpel. I tylko to cię powstrzymało. A wyobraź sobie, że miałbyś wybrać, czy opuścić pistolet, czy wypuścić przestępcę na wolność.

– Strzeliłbym – powiedział ostro Antoni. – Do Kosti też. Byłoby mi bardzo ciężko, przyznaję, ale…

– A gdyby to nie był twój dobry znajomy, lecz ukochana? Ludzka kobieta albo Inna, nieważne, Jasna czy Ciemna?

– Strzeliłbym – wyszeptał Antoni. – Strzeliłbym i tak.

– A co potem?

– Nie dopuściłbym do takiej sytuacji. Po prostu bym nie dopuścił.

– Oczywiście. Nie przychodzi nam do głowy, żeby się zakochać, jeśli widzimy aurę Ciemności. Ciemni nie zakochają się, widząc aurę Światła. Ale nas to uczucie zaskoczyło. My byliśmy pozbawieni sił. Nie pozostawiono nam wyboru…

– Powiedz mi, Igorze… – Antoni wciągnął powietrze. Wódka nie upijała, a rozmowa, nawet tak serdeczna, nie przynosiła ulgi. -

Powiedz, dlaczego po prostu nie wygoniłeś jej z obozu? Dlaczego nie poprosiłeś Hesera o pomoc i radę? Ochroniłbyś ludzi, a przy tym…

– Nie odeszłaby – powiedział ostro Igor. – Przecież jej pobyt w Arteku był legalny. Wiesz, co jest najstraszniejsze, Antoni? To, że prawo do jej regeneracji Zawulon wytargował od Hesera w ramach wymiany na prawo zregenerowania siły maga trzeciej rangi. Mnie! Rozumiesz, jak się wszystko splątało?

– Jesteś pewien, że nie odeszłaby? – zapytał Antoni.

Igor w milczeniu podniósł kieliszek. Stuknęli się, po raz pierwszy tego wieczoru, ale nie wygłosili żadnego toastu.

– Nie jestem pewien. Na tym właśnie polega problem. Powiedziałem jej. Kazałem się wynosić. Ale to było zaraz potem, jak zrozumieliśmy, kim jesteśmy. Gdy nie było żadnych myśli, wyłącznie adrenalina…

– Gdyby cię kochała – powiedział Antoni – odeszłaby. Gdybyś znalazł odpowiednie słowa…

– Być może. Kto wie?

– Igorze, bardzo mi żal… – wyszeptał Antoni. – Nie wiedźmy Alicji, oczywiście, na to się nie zdobędę. Nie zdołam nad nią zapłakać. Strasznie mi ciebie szkoda. I bardzo chcę, żebyś został z nami. Żebyś wytrzymał, nie załamał się.

– Nie mam już po co żyć. – Igor rozłożył ręce. – Zrozum! Nie mam po co! Wiesz… Ja też pokochałem po raz pierwszy w życiu. Miałem kiedyś żonę… Zostałem Innym w czterdziestym piątym roku… Wróciłem z frontu – młody kapitan, pierś w orderach, ani jednego draśnięcia… Przez całą wojnę nie opuszczało mnie szczęście, dopiero potem zrozumiałem, że to dzięki zdolnościom Innego. I wtedy ta prawda o Patrolach… Nowa wojna, rozumiesz? I to tak sprawiedliwa! A ja umiałem tylko walczyć! Wtedy zrozumiałem, że znalazłem pracę na całe życie – na bardzo, bardzo długie życie. Zrozumiałem też, że ominą mnie wszystkie ludzkie problemy, smutki, dolegliwości… Żadnych kolejek w sklepach… Przecież ty nawet nie wiesz, co znaczy najzwyklejszy głód, jak wygląda prawdziwy czarny chleb, jak smakuje prawdziwa chrzczona wódka… Co to znaczy po raz pierwszy uśmiechnąć się prosto w spasioną mordę osobisty [*] ze SMIERSZ – a [*]* i leniwie ziewnąć w odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego przebywaliście na terytorium wroga przez dwa miesiące, skoro most został wysadzony na trzeci dzień po desancie?”

Wódka zrobiła swoje – Igor mówił szybko, ze złością… nie przypominał już tego wesołego młodego maga z Nocnego Patrolu…

– Wróciłem i popatrzyłem na Wilenę, na swoją Lenkę – Wilenkę, piękną i młodą, która codziennie – codziennie! – pisała do mnie list! Gdybyś wiedział, jakie to były listy! Zobaczyłem, jak się cieszy z mojego powrotu, przecież byłem cały i zdrowy, w dodatku bohater! Rzadko która baba miała wtedy takie szczęście. Ale zrozumiałem też, jak bardzo się boi, że zawistne ścierwy sąsiadki opowiedzą mi o tych wszystkich chłopach, którzy bywali u niej w ciągu tych czterech lat… A ja wtedy zobaczyłem – nagle, wszystko, od razu. Im dłużej na nią patrzyłem, tym więcej widziałem. Najdrobniejsze szczegóły. Nie tylko wszystkich jej mężczyzn – od gnid spekulantów do takich samych wojaków jak ja, którzy przez płot wojskowego szpitala wyskakiwali na samowolkę… Usłyszałem, jak szeptała jednemu pułkownikowi: „On to już pewnie gryzie ziemię…” Ale pułkownik okazał się człowiekiem. Prawdziwym człowiekiem. Wstał z łóżka, ubrał się, dał jej w twarz i wyszedł.

Igor nalał wódki; szybko, nie czekając na Antona, wypił i znowu napełnił kieliszki.

– I wtedy taki się właśnie stałem – powiedział. – Wyszedłem ze swojego domu, mając w uszach brzęk medali i zawodzenie Wileny: „Nałgały, suki, byłam ci wierna!”, szedłem ulicą i czułem, że coś się we mnie wypaliło. Był maj, Antoni. Maj czterdziestego piątego, zaraz po kapitulacji Niemiec Heser odwołał mnie z frontu i powiedział: „Teraz twój front jest tutaj, kapitanie Ciepłow”. Wtedy ludzie byli inni, Antoni. Wszystkim promieniały twarze. Ciemnych bydlaków oczywiście nie brakowało, ale i Światła było dużo. Gdy tak szedłem ulicą, obskakiwały mnie dzieciaki, patrzyły na rzędy orderów na mojej piersi i sprzeczały się, jaki medal za co. Mężczyźni ściskali mi ręce, zapraszali, żeby się z nimi napić. Podbiegały do mnie dziewczyny… i całowały. Tak zwyczajnie, tak po prostu. Całowały mnie tak, jak całowałyby swoich chłopców, którzy jeszcze nie wrócili albo już zginęli. Jak swoich ojców czy braci. Czasem płakały… A potem szły dalej. Rozumiesz… nie, pewnie nie rozumiesz. Myślisz sobie teraz o Rosji, jak jest ciężko, w jakim kanale się znaleźliśmy… Martwisz się, dlaczego Jaśni nie udzielą Rosji pomocy w skali globalnej. A przecież nie wiesz, co to znaczy prawdziwa tragedia. A my wiemy!

Igor znowu się napił. Antoni w milczeniu podniósł kieliszek i skinął głową, podtrzymując niewypowiedziany, ale zrozumiały toast.

– Właśnie wtedy taki się stałem – powtórzył Igor. – Zostałem magiem. Agentem operacyjnym. Wiecznie młodym – który kocha wszystkich – i nikogo. Postanowiłem sobie, że już nikogo nie pokocham. Nigdy. Że przyjaciółki to jedno, a miłość to co innego. Człowieka nie można kochać, bo jest za słaby. Innego nie można kochać, bo Inny to albo wróg, albo towarzysz. Taką sobie stworzyłem zasadę życiową, Antoni. I trzymałem się jej, jak mogłem. Czułem się tak, jakbym ciągle był tym młodym chłopakiem, który wrócił z frontu, który ma jeszcze czas na miłość. Można się pokręcić z dziewczyną na tańcach – zaśmiał się cicho – albo poskakać w dyskotece pod ultrafioletem… Co za różnica czy to jazz, rock czy trash; jakie znaczenie ma długość spódnicy albo z czego zrobione są pończochy… Wszystko jest okej. Wszystko w porządku. Widziałeś film o Piotrusiu Panu? Tak się właśnie czułem. Tylko nie głupi chłopczyk, ale głupi młodzieniec. Było mi dobrze… przez długi czas było mi dobrze. Przeżyłem jedno ludzkie życie. Grzechem byłoby się skarżyć, skoro nie doznałem ani starczej niemocy, ani żadnych innych problemów. Nie przejmuj się tak, Antoni.

Antoni siedział, trzymając się za głowę. Milczał.

Czuł się tak, jakby otworzył drzwi i zobaczył tam coś… nie zakazanego… i nie wstydliwego… Coś zupełnie obcego. I zrozumiał, że za każdymi takimi „drzwiami”, jeśli – nie daj Światło! – uda sieje otworzyć, jest coś takiego. Obcego… osobistego.

– Ja już przeszedłem swoją drogę, Antoni… – powiedział łagodnie Igor. – Nie martw się o mnie. Wiem, że jechałeś tu w nadziei, że mnie rozruszasz, sprawisz, że wyrzucę z głowy głupie myśli, będę posłuszny poleceniom. Nic z tego. Ja naprawdę zakochałem się w Ciemnej. I zabiłem ją. Siebie, jak widzimy, również.

Antoni milczał. Wszystko było bez sensu. Zalał go cudzy smutek, cudza rozpacz. Miał teraz wrażenie, że nie przyszedł w odwiedziny do ciężko chorego przyjaciela, lecz siedzi razem z nim na jego własnej stypie…

– Antoni… Nie idź nigdzie – poprosił Igor. – Ja i tak nie będę spał. Już wkrótce wyśpię się za wszystkie czasy. Mam jeszcze trzy butelki wódki w lodówce… A restauracja jest pięć pięter niżej.

– Zaśniemy przy stole.

– To nic. Przecież jesteśmy Innymi. Wytrzymamy. Chcę pogadać. Chcę się komuś wypłakać w rękaw. Zacząłem się bać ciemności. Wierzysz?

– Wierzę.

– Dziękuję – Igor skinął głową. – Mam gitarę, pośpiewamy sobie. Albo ja sam zaśpiewam. Wiesz, śpiewać dla samego siebie to tak jakby… No, sam rozumiesz. I jeszcze jedno…

Antoni popatrzył na Igora – jego głos stał się teraz bardziej rzeczowy, mocniejszy.

– Mimo wszystko nadal jestem patrolującym. Nie zapomniałem o tym. I mam wrażenie, że w całej tej historii jestem tylko pionkiem. A może nie pionkiem… Może laufrem, który zbił cudzą figurę i stanął na ostrzeliwanym polu. Tylko w odróżnieniu od figury ja umiem myśleć. I mam nadzieję, że ty też się nie oduczyłeś. Mój los jest mi już obojętny, Antoni. Ale to nie znaczy, że jest mi wszystko jedno, kto wygra partię! Zastanówmy się razem.

– Od czego zaczniemy? – zapyta! Antoni, wewnętrznie wstrząśnięty swoim zachowaniem. Czyżby zgodził się uznać Igora za zbitą figurę?… No dobrze, jeszcze nie zbitą, ale już skazaną, bo wyciąga się do niej dłoń niewidocznego gracza…

– Od Świetlany. Od Kredy Przeznaczenia. – Igor patrzył, jak zmienia się twarz Antoniego, i roześmiał się zadowolony. – Co, oczywiście, odgadłeś. Myślałeś o tym samym?

– Heser też… – wyszeptał Antoni.

– Heser ma łeb – przyznał Igor. – A my? Cóż, my spróbujmy choć raz myśleć nie rękami, lecz głową…

– Spróbujmy – zgodził się Antoni. – Tylko…

Wymacał w kieszeni amulet, otrzymany od Hesera. Ścisnął kulkę, poczuł ukłucie cienkich kościanych igieł. Nic nie przychodzi bez bólu…

– Przez najbliższych dwanaście godzin nikt nas nie usłyszy i nie zobaczy.

– Jesteś pewien? – zmrużył oczy Igor. – A czy brak informacji nie wzbudzi czujności Inkwizycji?

– Nie będzie braku – wyjaśnił Antoni. – O ile zrozumiałem, nawet jeśli zainstalowali tu jakieś przyrządy, albo rzucili zaklęcia śledzące, pójdzie fałszywka. Lipa wysokiej jakości.

– Heser ma łeb – powtórzył z uśmiechem Igor.

* * *

Edgar siedział przy oknie, palii papierosa i powoli pociągał ze szklanki zwietrzałego szampana. I tak był smaczny…

Dziewczyna, zaspokojona i usatysfakcjonowana, spała spokojnie w sąsiednim pokoju. Świetna dziewczyna. Niemiecka studentka, z jakimiś skandynawskimi korzeniami, w miarę wesoła, w miarę namiętna. Jak na gust Edgara nieco zbyt pomysłowa w seksie. W odróżnieniu od większości swoich kolegów, Edgar był bardzo konserwatywny pod tym względem. Nie uczestniczył w orgiach, nie miał młodziutkich kochanek, a ze wszystkich pozycji najbardziej lubił klasyczną.

Za to, trzeba przyznać, doprowadził ją do perfekcji.

Edgar przeciągnął się i ostrożnie uchylił okno. Wstał, wdychając zimne, mroźne powietrze. Budził się nowy dzień… Być może, już dziś wieczorem Inkwizycja ogłosi wyrok. Wtedy będzie można spokojnie spędzić święta, nie zawracając sobie głowy intrygami.

Pytanie tylko – czyja to intryga… Dziennego czy Nocnego Patrolu?

I, co najważniejsze – jaką rolę wyznaczono w niej jemu?

Czy naprawdę jest to taka sama rola, jaką odegrała w swoim czasie Alicja Donnikowa?

* * *

– Patrz. – Igor rozłożył na stole ogromny arkusz papieru, wyjął z kieszeni komplet flamastrów. – Zrobiłem już taki schemat… Pewne rzeczy pasują. To jest Świetlana.

Antoni popatrzył w zadumie na krąg, narysowany grubą, żółtą linią.

– Niezbyt podobna.

– Bardzo śmieszne – uśmiechnął się krzywo Igor. – Patrz, jaki układ wychodzi. Między nami i Ciemnymi panowała równowaga, wprawdzie chwiejna, ale zawsze. To magowie od pierwszej do trzeciej rangi z naszej strony… To równoznaczni Ciemni… Aktywni i ci, których można w każdej chwili zmobilizować.

Arkusz pokrywał się drobnymi kółkami. Zamaszystym ruchem Igor podzielił go na pół. Na jednej połowie napisał – „Heser”, na drugiej – „Zawulon”.

– Tak naprawdę oni są poza grą – wyjaśnił. – To szachiści, a nas interesują figury. Popatrz – co się zmieniło wraz z pojawieniem się Świetlany?

– Zależy, za jaką figurę ją uznamy… – powiedział ostrożnie Antoni. – Teraz jest czarodziejką pierwszej rangi… a raczej – była nią.

– No i? Zobaczmy, ilu magów mogłoby się z nią równać…

– Ona jest pionkiem – powiedział Antoni, dziwiąc się własnym słowom. – Teraz Świetlana jest tylko pionkiem. Będzie przez długie lata nabierać sił, uczyć się kierować swoimi umiejętnościami, zdobywać doświadczenie… Jest… była… silniejsza ode mnie… Ale teraz poradziłbym sobie z nią, gdybym stał po drugiej stronie barykady.

– No właśnie. – Igor zręcznie nalał wódki z drugiej butelki (pierwsza od dawna stała pod stołem). – Otóż to! Swietłana w znacznym stopniu wzmocniła Nocny Patrol! A w przyszłości może stanąć ramię w ramię z Heserem. Ale to jest kwestia dziesiątków, może nawet setek lat!

– W takim razie po co ta aktywność Ciemnych? Omal nie złamali Traktatu, chcąc załatwić Swietę.

– Zastanów się – Igor zajrzał mu w oczy. – Doprowadźmy do końca szachowe porównania…

– Pionek, który doszedł do końca planszy…

– …staje się dowolną figurą…

Antoni rozłożył ręce.

– Igor! To i tak jest oczywiste. Wszyscy jesteśmy pionkami, ale tylko niektórzy mają szansę zostać hetmanami. Swietłana ją ma. Ty nie, ja nie, Siemion nie… Ale droga do końca szachownicy jest długa, Ciemni nie muszą usuwać Swietłany w takim popłochu!

– Kreda Przeznaczenia – powiedział Igor.

– Co – Kreda Przeznaczenia? Heser miał zamiar wykorzystać tego chłopca bez losu, Igora, żeby stworzyć z niego…

– Kogo?

Antoni wzruszył ramionami:

– Proroka, filozofa, poetę, maga… Nie wiem. Kogoś, kto poprowadzi za sobą ludzkość ku Światłu. A może zwierciadło? Takie samo zwierciadło jak Witalij Rogoża, ale po naszej stronie…

– Ale Swietłana nie chciała ingerować – pokiwał głową Igor. – I chłopiec został pozostawiony własnemu losowi.

– Za to… – Antoni urwał. Nie wiedział, czy ma prawo wyjawić Igorowi – nawet pod osłoną amuletu – tę prawdę, którą mu odkryto.

– Za to drugą połową Kredy Przeznaczenia Olga zmieniła czyjś los – uśmiechnął się Igor. – To już tajemnica poliszyneli…

– Poliszynela – poprawił odruchowo Antoni.

– Wszystko jedno. Tak czy inaczej, operacja mimo wszystko się udała. Nie wyszło Swietłanie, wyszło Oldze. I przy okazji He – ser zdołał zrehabilitować Olgę…

– Przy okazji? – Antoni pokręcił głową. – Dobrze, załóżmy, że przy okazji… Ale to tylko druga warstwa prawdy. Jestem pewien, że jest również trzecia.

– Trzecia to odpowiedź na pytanie – czyj los zmieniła Olga. Gdy Zawulon dowiedział się o jej rehabilitacji, zrozumiał, że wpuszczono go w maliny. Że dał się złapać na zwykły manewr odwracający uwagę. Ciemni zaczęli szukać, biednego Igora sprawdzali kilkanaście razy – podejrzewali, że jednak zmieniono mu Księgę Przeznaczenia…

– Skąd to wiesz?

– Pilnowałem chłopca na polecenie Hesera, było jasne, że Ciemni zaczną szukać podpuchy.

– No i?

– Z Igorem wszystko było uczciwie. To nie jemu zmieniono przeznaczenie.

– W takim razie komu?

Igor milczał, patrząc Antoniemu w oczy. Czekał. Jakby nie miał prawa wypowiedzieć tych słów sam.

– Swietłanie? – zawołał Antoni, doznając olśnienia. Jednocześnie pomyślał, że każdy Ciemny na jego miejscu zakrzyknąłby: „Mnie?!”

– Chyba tak. Genialny, elegancki ruch. Wokół niej szalał ocean sił, nie dało się zauważyć operacji z jej Księgą Przeznaczenia. A Ciemni nie mogą sprawdzić tej Księgi – oznaczałoby to wypowiedzenie wojny.

– Heser chce przyśpieszyć przemianę Świetlany w Wielką Czarodziejkę?

– Wykluczone. To byłoby złamanie Traktatu. Kop głębiej.

Antoni popatrzył na kółka. Wziął flamaster i poprowadził purpurową linię w górę od Świetlany, kończąc ją kolejnym kółeczkiem. Pustym.

– Tak – powiedział Igor. – Właśnie tak. Wiesz, jaki mamy teraz czas?

– Koniec tysiąclecia…

– Dwa tysiące lat od narodzin Chrystusa… – uśmiechnął się Igor.

– Jezus był Wielkim Magiem Światła – rzekł Antoni. – Nawet nie wiem, czy można użyć tego określenia… był samym Światłem… Ale… czy Heser chce przyjścia nowego mesjasza?

– Ty to powiedziałeś – odparł Igor. – Wypijmy… za Światło. W kompletnym osłupieniu Antoni wychylił cały kieliszek i pokręcił głową.

– No nie, to przecież… Igorze, to przecież gra z czystymi siłami! Z podstawą świata! Jak można tak ryzykować?

– Antoni, jestem przekonany, że wszystko zostało zaplanowane w ten właśnie sposób. Zastanów się – na świecie mamy eksplozję wierzeń religijnych, wszyscy w takim czy innym stopniu spodziewają się końca świata i ponownego przyjścia… Co zresztą jest równoznaczne.

– Nie wszyscy – machnął ręką Antoni. – Nie przesadzaj!

– Nie wszyscy, ale wystarczająco duża grupa, by strumień ludzkich oczekiwań zaczął zmieniać rzeczywistość. I jeśli odrobinę się pomoże, jeśli zmieni się czyjeś przeznaczenie… Heser zagrał va banque. Chce, by w naszych szeregach pojawił się Inny, z którego siłą nie poradzi sobie żaden Ciemny. Ani Zawulon, ani skromny kalifornijski farmer, ani właścicielka malutkiego hotelu w Hiszpanii, ani popularna japońska śpiewaczka… Nikt.

– To nie jest wykluczone – przyznał Antoni – ale Swietłana została pozbawiona sił, i to na długo.

– No to co? Czy to przeszkadza w urodzeniu dziecka?

– Stop – Antoni ostrzegawczo uniósł ręce. – Zaczynamy się sami nakręcać… Nie sztuka uwierzyć w dowolną hipotezę, ale przyjrzyjmy się pozostałym wydarzeniom! Na przykład, zwierciadło…

– Zwierciadło… – Igor skrzywił się. – Zwierciadło zostało zrodzone przez Zmrok. Zawulon nie mógł wykorzystać go bezpośrednio, ale mógł ściągnąć do Moskwy głupich sekciarzy z artefaktem i podładować Rogozę siłą. Cel podładowania jest oczywisty – zniszczyć Swietłanę.

– Rogoża jej nie zniszczył! Jedynie opustoszył…

– Ktoś z nas zagrał inaczej, niż zaplanował to sobie Zawulon – wzruszył ramionami Igor. – Ktoś nie zrobił tego kroku, po którym zwierciadło zniszczyłoby Swietłanę. Może uratowało ją to, że zginął już Tygrysek i Andriej? Zwierciadło to nie do końca Ciemny Inny, ono nie uczestniczy bezpośrednio w walce Patroli. Może Witalij spodziewał się jeszcze jakiegoś ciosu? Z twojej strony na przykład. Albo ze strony Hesera. Ciosu nie było, więc on nie uderzył z całej siły…

– W takim razie wyjaśnij mi, dlaczego Zawulon wystawił Alicję i ciebie?

– To przypadek – burknął Igor. – Przecież ci mówię, Alicja…

– Tak, tak, nie wiedziała. Ale Zawulon wiedział na pewno! I rzucił ją na śmierć, zamienił na dwie figury! Po co?

– Żebym to ja wiedział… – Igor rozłożył ręce.

ROZDZIAŁ 5

Raiwo przeszedł się po pokoju, gestykulując z niezwykłą dla niego gwałtownością.

– A ja nadal spodziewam się nieprzyjemności! Nie mamy prawa liczyć na pomoc Dziennego Patrolu – z Moskwy, Pragi, z Helsinek – znikąd.

– Ale przecież tamten Ciemny obiecał… – zauważył Jari.

Raiwo skrzywił się i malowniczo machnął rękami.

– Obiecał! Jasne! A kto obiecał naszym braciom, że Fafnir zostanie wskrzeszony?

– Moim zdaniem – zauważył półgłosem Juha – znacznie rozsądniej było służyć wielkiemu dziełu wskrzeszenia Fafnira niż rzeczywiście wskrzesić starożytnego maga…

Zapadła cisza.

– Juha… – powiedział z wyrzutem Jari. – Nie można tak wprost…

– Dlaczego nie można? Czasy magów, którzy grali bez żadnych zasad, już dawno minęły. Potrzebny ci globalny kataklizm?

– Ale nasi…

– Nasi starzy przywódcy poszaleli! Dlatego ulegli cudzym obietnicom, dlatego polegli w Bernie… Nikt nam nie pomoże, Raiwo ma rację! Ci, którzy odeszli, nie powrócą. Pasi też wierzył – i gdzie jest teraz Pasi? W Zmroku!

Na stole zadźwięczał telefon. Juha z wyraźną niechęcią przerwał natchnioną przemowę i podniósł słuchawkę.

– Tak?

W chwilę później zerwał się, wypuszczając szklankę z czeskim piwem i krzyknął:

– Ty?! Ty?… Skąd ty? Co?

Słuchał, a jego twarz stawała się coraz bardziej stropiona i zmieszana. Wyglądał jak człowiek, który już pogodził się ze złymi nowinami, już zdążył zarazić wszystkich swoim pesymizmem, a teraz słyszy dobrą wiadomość. W końcu położył słuchawkę na widełki i wyszeptał:

– Bracia…

* * *

Antoni nie mógł się zdecydować, czy dobrze zrobili, otwierając kolejną butelkę wódki. Z jednej strony, chyba zaczęli wreszcie rozumieć, co się dzieje… Ale z drugiej, coraz trudniej było omawiać problem. Igor stał się nadzwyczaj sceptyczny i w żaden sposób nie mógł zrozumieć tego, co udowadniał mu Antoni.

– Igorze, jeśli w tak złożonym schemacie nie pasuje choć jeden epizod, wszystko się wali! Musi być jakiś powód. Może byłeś przeszkodą w planach Zawulona?

– Ja? – Igor uśmiechnął się gorzko. – Daj spokój. Jestem zwykłym agentem operacyjnym. Trzecia ranga… Maksimum druga. I żadnych specjalnych zdolności, żadnych perspektyw. Nie oparłbym się zwierciadłu. Nie wiem, Antoni.

– Mimo wszystko coś wymyśliłeś – upierał się Antoni. Nalał wódki, zamilkł na chwilę, a potem zapytał: – Igorze, czy między tobą i Swietłaną coś było?

– Nie – zaprzeczył gwałtownie Igor. – Nie i nawet o tym nie myśl. Między nami nic nie było, nie ma i nie będzie. I jeśli przypuszczasz, że ja miałbym zostać ojcem przyszłego mesjasza…

Roześmiał się nagle.

– Tak mi tylko przyszło do głowy – mruknął Antoni. Czul się jak kompletny idiota.

– No coś ty, Antoni… Przemawia przez ciebie zazdrość, a nie rozum… Zwykły ludzki proces rozmnażania się nie ma tu żadnego znaczenia! Jeśli Świetlana ma zmienioną Księgę Przeznaczenia, jeśli ma zostać matką nowego mesjasza, to jest to proces na poziomie delikatnych materii, energetyki Światła i Ciemności, samej podstawy wszechświata! Co za różnica, kto przy tym… – zająknął się – zostanie biologicznym rodzicem? Nawet od Świetlany zależy to tylko w minimalnym stopniu! Nie, to głupota. Zawulon boi się wyłącznie Swietłany.

– W takim razie nie widzę sensu usuwania ciebie… Wypili w milczeniu, nie stukając się. I jak na komendę popatrzyli na kartkę papieru.

– Wypijmy za podstawę! – powiedział Antoni, czując, że jego głos brzmi trochę niewyraźnie. – Czyli tak… Półtora roku temu Heser i Olga zmienili los Świetlany. I teraz ona ma zostać matką mesjasza, tak?

– Wychodzi na to, że tak.

– Zawulon, wykorzystując pojawienie się zwierciadła, próbował ją zniszczyć, ale to mu się nie udało…

– Zgadza się.

– Dobrze. Zostawmy na razie twoją rolę… Jaki może być następny krok Zawulona? Teraz, gdy pozbawiona magii Świetlana jest bezbronna?

– Nie jest bezbronna – Igor pogroził mu palcem. – Idę o zakład, że jej ochrona stoi na najwyższym poziomie. Atak na nią to złamanie Traktatu. Ciemni dbają o swoją skórę, nikt nie chce zostać odesłany w Zmrok!

– Jakie może być następne posunięcie Zawulona? Tylko jedno…

– Pojawienie się antychrysta. Jedynego, który zdoła przeciwstawić się mesjaszowi…

– Przy czym pojawienia się antychrysta ludzie spodziewają się tak samo jak końca świata – wykrzyknął Antoni. – A wszystko przez kulturę masową!

– Masz Biblię? – zapytał nieoczekiwanie Igor.

– Przy sobie? Coś ty…

– Zaraz… – Igor szybkim, choć niezbyt pewnym krokiem wyszedł do drugiego pokoju, wrócił z opasłym tomem. Nieco speszony zerknął na Antoniego. – Oczywiście jestem ateistą, ale Biblia… Sam rozumiesz. Tak tylko…

– Igorze – Antoni położył rękę na księdze – Biblia nam nie pomoże. Pomyślmy logicznie…

– Zastanówmy się – zgodził się szybko Igor, z ulgą odkładając Pismo Święte.

– Zawulon też chce żyć. Nie potrzebuje apokalipsy… mam nadzieję. Potrzebuje figury, która dorównałaby siłą mesjaszowi Światła.

– Fafnir… – powiedział w zadumie Igor. – Fafnir!

– Silny mag Ciemności… – przyznał Antoni. – Ale to przecież nie antychryst!

– Sześćset sześćdziesiąt sześć! – Igor zakręcił się w fotelu. – Dalej, policzmy sumę liter w imieniu „Fafnir”!

– Nie pamiętam, jak się je pisze w oryginale. A po rosyjsku… – Antoni zamyślił się na chwilę. – Osiemdziesiąt osiem! Żadne tam sześćset sześćdziesiąt sześć.

– Ale osiemdziesiąt osiem też mi wygląda podejrzanie! – Igor patrzył na Antoniego płonącymi oczami. – Zastanów się tylko! Nie osiemdziesiąt siedem! Nie osiemdziesiąt dziewięć, tylko właśnie osiemdziesiąt osiem! Podejrzane?

– Podejrzane – przyznał Antoni. Liczba rzeczywiście wydała mu się podejrzana. – Pewnie Fafnira rzeczywiście można wskrzesić, wyciągnąć ze Zmroku. Ale…

– Nie chodzi o zwyczajne wskrzeszenie – sprecyzował Igor. – Tutaj wszystko opiera się na ludziach! Na ich oczekiwaniu, gotowości uwierzenia! Jeśli ożywienie Fafnira zostanie przeprowadzone w określonych warunkach, to z szalonego maga otrzymamy szalonego antymesjasza!

– W jaki sposób?

– No, te wszystkie cztery konie apokalipsy… wyjście bestii z morza…

Oczy Igora zaszkliły się.

– Antoni… Przecież sugerowane miejsce pochowania Fafnira to morze! A jeśli śmierć Alicji i tego chłopca Makara w morzu były swego rodzaju ofiarą… Wówczas wyrzut sił Ciemności…

Antoni potrząsnął głową i wytarł spocone czoło.

– Igor, czy myśmy czasem nie za dużo wypili? Owszem, przyznaję, że Heser ma zamiar wykorzystać… może wykorzystać Świetlane jako matkę nowego mesjasza… W jakimś stopniu będzie to nowe wcielenie Chrystusa… albo po prostu maga o niebywałej sile… Wszystko pasuje. Zgadzam się, że Zawulon w ramach przeciwdziałania może spróbować zorganizować figurę o podobnej sile, ale łączyć to wszystko z Armageddonem, z Biblią i religią – to już za duża śmiałość!

– Ale to przecież dwutysięczny rok! – niemal krzyknął Igor. – Rozumiesz? Magowie mogą sobie coś wymyślić, ale ludzie, ich marzenia i lęki tworzą rzeczywistość po swojemu! I pojawiające się figury będą mieć wszystkie potrzebne cechy! Idziemy!

– Dokąd?

– Do restauracji. Po wódkę.

Antoni westchnął, patrząc na butelkę. Faktycznie, koniec.

– Lepiej zamówmy przez telefon.

– Daj spokój, chcę się przejść.

Antoni wstał, chowając amulet do kieszeni. Przy windach nikogo nie było, ale nie musieli długo czekać. Igor, opierając się o ścianę, perorował:

– Popatrz, co Zawulon może zrobić. Wyciąga z magazynu Inkwizycji Pazur Fafnira…

– W jaki sposób?

– Co za różnica? Raz porwali, to drugi raz też im się uda! Następnie przeprowadzane są różne magiczne działania oraz inscenizowane mitologiczne wyobrażenia o apokalipsie. Jakaś tam szarańcza… cztery konie…

– Już widzę, jak Zawulon prowadzi cztery konie…

– Nie bierz tego tak dosłownie… – skrzywił się Igor. – Przecież doskonale wiesz, czym jest magia podobieństw. Bierzemy, na przykład, czterech ludzi, a jeszcze lepiej czterech Ciemnych Innych. Azjata to koń ognisty, Murzyn to koń kary, Europejczyk to koń biały, a na przykład Skandynaw to koń siwy… Sadzamy ich na drewnianych koniach na biegunach…

Antoni zamarł, patrząc na rozsuwające się drzwi windy.

W lustrzanym pudełku, z przerażeniem wpatrując się w magów Światła, stali Bracia Regina, przybrane dzieci sekty: Murzyn, Chińczyk i Ukrainiec. Faktycznie, gdzie mieliby być jak nie w tym hotelu? Przecież przybyli na trybunał Inkwizycji. Antoni w zwolnionym tempie pomyślał, że czwarty z bojowników był właśnie Skandynawem.

Całe szczęście, że właśnie był…

Chyba Igor pomyślał o tym samym, bo powiedział:

– Trzech…

W martwej ciszy drzwi windy zaczęły się zamykać. Ale Juha Mustajoki nagle zrobił krok do przodu, wsunął nogę w szczelinę pod fotokomórką. Drzwi rozsunęły się niechętnie.

– Chciałem podziękować Nocnemu Patrolowi Moskwy – powiedział nieoczekiwanie. Wyraźnie czuł się nieswojo, ale trzymał dzielnie. – To było bardzo humanitarne.

– Co było humanitarne? – zapytał Antoni.

– Darowanie życia Pasi Olykkainenowi. My… jesteśmy bardzo wdzięczni.

– Gdzie on jest? – wykrzyknął Antoni.

– Na dole… w barze… – Juha popatrzył na magów ze zdumieniem.

– Cztery konie… – powiedział martwym głosem Igor. – Cztery konie! Cztery konie!

Mustajoki cofnął się, zerknął stropiony na towarzyszy. Magowie zostali sami.

– Wszystko pasuje. – Igor odwrócił się do Antoniego. – Widzisz? Wszystko pasuje!

– Poczekaj…

Antoni skupił się, przypominając sobie odpowiednie gesty. Podniósł prawą rękę, przesunął przed twarzą Igora, gwałtownie opuścił w dół i natychmiast podniósł do góry, układając palce w dzbanek.

– Żeby cię… – zajęczał stłumionym głosem Igor i skoczył do pokoju. Antoni powoli ruszył za nim. Popatrzył na zgarbione plecy Igora, sterczące z otwartych drzwi toalety i sięgnął do niego przez Zmrok. Igor jęknął.

Zaklęcie wytrzeźwienia nie jest zbyt trudne – tylko nieprzyjemne dla obiektu oddziaływania.

Kilka minut później Igor wyszedł z toalety. Włosy miał mokre, oczy wytrzeszczone, był blady jak śmierć.

– Koń siwy… – wymamrotał Antoni. – Dobra… teraz ty mnie. Igor ochoczo powtórzył gesty Antoniego i teraz Gorodecki pochylał się nad muszlą. Gdy po kilku minutach wrócił do pokoju (zdążył nawet umyć twarz i przełknąć kilka łyków wody z kranu – pragnienie nie dało na siebie długo czekać), Igor zacierał ślady popijawy. Popatrzył na Antoniego i kpiąco powiedział:

– Koń kary…

Antoni dowlókł się do lodówki, wyjął dwie butelki wody mineralnej, podważył palcami kapsel i zwalił się na fotel. Igor zabrał mu drugą butelkę. Przez jakiś czas z przyjemnością pili wodę, w końcu Igor przepraszająco powiedział:

– Nieźle się zaprawiliśmy…

– Niech to cholera… – zaklął Antoni, uderzając pięścią w stół. – Aż wstyd powiedzieć, cośmy tu nawymyślali.

– A takie się wszystko wydawało logiczne… – mruknął zakłopotany Igor. – Przeklęci Bracia… I co teraz? Wygląda na to, że czwarty jednak żyje?

– Wygląda na to, że tak – Antoni rozłożył ręce. – Wiedziałem tylko, że Heser gonił go w Zmroku i dogonił.

– No i dobrze… Po co miałby zabijać podejrzanego? Przekazał go Inkwizycji i po krzyku. Pewnie nawet od razu w Zmroku. Antoni… może jednak mieliśmy rację?…

– Jeszcze nie wytrzeźwiałeś? Igor pokręcił głową:

– Wytrzeźwiałem… Cholera, nawet nie można się normalnie upić… Faktycznie, to wszystko bzdury. Zawulon nie będzie wyciągał ze Zmroku szalonego starożytnego maga. Po co mu to? A już urządzać koniec świata, tworzyć antychrysta…

– Zresztą, Fafnir i tak jest za cienki na to stanowisko – podsumował Antoni.

– Czy naprawdę wszystko, cośmy tu wymyślili, to bzdury?

Antoni popatrzył na arkusz papieru pokryty tłustymi plamami i mokrymi krążkami od kieliszków. Kiedy zdążyli go tak zaświnić?

– Obawiam się, że jeśli chodzi o Swietłanę, to jednak nie bzdury. Ale cała reszta… Czemu się tak zapaliliśmy na to osiemdziesiąt osiem? Co w nim mistycznego?

– A bo to taka okrągła liczba, z obu stron czyta się jednakowo… – Igor machnął ręką i zaśmiał się. – Masz rację… Bredzenie w malignie.

Antoni podniósł z podłogi marker i przekreślił kółko z napisem „Bracia Regina”.

– Oni są poza grą. Już chyba wykonali swoją misję – napełnili zwierciadło Siłą. Wiesz, na czym powinniśmy się skupić, Igorze?

Igor popatrzył na kółko z własnym imieniem.

– Chętnie uwierzyłbym w swoją szczególną misję. W to, że poważnie zaszkodziłem Zawulonowi i Dziennemu Patrolowi. Ale…

Rozłożył bezradnie ręce.

– Igorze, ty jesteś kluczem – powiedział Antoni. – Rozumiesz? Jeśli zrozumiemy, dlaczego jako przeciwwagę Świetlany Zawulon próbuje usunąć ciebie, zwyciężymy. Nie zrozumiemy – to on wygra partię.

– Jest jeszcze Heser. O ile zrozumiałem, przyjedzie tu dzisiaj.

– Wolałbym poradzić sobie bez niego. – Antoni ze zdumieniem usłyszał nutkę rozdrażnienia we własnym głosie. – On preferuje zbyt… zbyt globalne rozwiązania.

* * *

Edgar nalał sobie zwietrzałego szampana z wczorajszych zapasów, napił się, skrzywił i pomyślał: szampana o poranku piją albo arystokraci, albo degeneraci. No cóż, mój drogi, arystokraty nie przypominasz…

Stare przyzwyczajenie patrolującego: myśleć w każdej życiowej sytuacji, nie opuszczało Edgara nawet w czasie nocnych igraszek. Poprzedniej nocy Edgar nadal zastanawiał się nad planami przywódców moskiewskich Patroli na nadchodzące Boże Narodzenie… Co zresztą nie przeszkadzało mu doznawać rozkoszy.

„A więc” – myślał Edgar – „zastanówmy się, co my tu mamy… Trzeba ułożyć wszystko po kolei… wszystko, aż do ostatniego szczegółu…”

Co Zawulon może wycisnąć z obecnej sytuacji? Trzeba stworzyć model…

Trybunał, na który odciągnięte zostały pewne zasoby Innych. Przede wszystkim Edgar i Antoni, dwaj magowie z pierwszej dziesiątki. Na pewno będą też obserwatorzy. I na pewno w czasie posiedzenia trybunału żadna ze stron nie podejmie działań magicznych – wszyscy będą chcieli wytargować coś dla siebie od obojętnej i niewzruszonej Inkwizycji.

Czy na pewno obojętnej? Edgar zbyt długo żył na świecie jako Inny, by wątpić w neutralność inkwizytorów. Ani razu – ani razu nie pojawił się w nim cień wątpliwości co do działań Inkwizycji. Słudzy Traktatu zawsze pozostawali chłodni i obojętni. Ktoś słusznie zauważył, że Inkwizycja nie dzieli oskarżonych na tych, którzy mieli rację, i tych, którzy jej nie mieli, lecz na tych, którzy złamali Traktat bądź nie. W tym kryła się istota odbioru świata przez dowolnego inkwizytora. Edgar, który dorósł już do tego wniosku, nadal nie mógł zrozumieć, co zmusza Inkwizycję do takiego, a nie innego postępowania.

Ciekawe, czy wyżsi magowie – Heser i Zawulon – to rozumieją?

A więc trybunał. Maga Światła Igora Ciepłowa mogą albo uniewinnić (co nie byłoby wskazane), albo skazać. W pierwszym wypadku – Nocny Patrol Moskwy zachowa tymczasowo niezdolnego do walki, ale mimo wszystko silnego i doświadczonego maga trzeciej rangi. Edgar stykał się już z Ciepłowem przed pojedynkiem w północnym Butowie – zaraz po wojnie, w pamiętnej sprawie „popiołowy Biełoziersk”. Wtedy Patrole moskiewski i talliński często współdziałały w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, na przykład w okręgu wołogodzkim. Brakowało ludzi… to znaczy Innych. Zarówno Ciemnym, jak i Jasnym.

W drugim wypadku – Nocny Patrol traci Ciepłowa nieodwracalnie. Pytanie brzmi – co z tego? Odpowiedź: Igor Ciepłow nie jest tym, za kogo się go bierze. A raczej – z nim wiąże się coś niedostrzegalnego dla wszystkich, prócz magów ekstraklasy. Wychodzi na to, że Zawulon konsekwentnie i z uporem napiera na dwa cele wroga: Igora Ciepłowa i Swietłanę Nazarową, nie szczędząc przy tym nawet swojej Alicji. Edgar nie uchwycił jeszcze logicznego związku pomiędzy starciem na Butowie, pojedynkiem w Arteku oraz szalonymi wypadkami, towarzyszącymi wizycie zwierciadła Ciemności, ale wyraźnie go czuł. Te starcia i intrygi łączyła mocna nić, której początek Zawulon trzymał w dłoni.

Próby usunięcia przyszłej Wielkiej Czarodziejki są oczywiste i absolutnie usprawiedliwione. Ale dlaczego Zawulon zaczął kopać pod Igorem? Dlaczego właśnie pod nim? I dlaczego właśnie teraz, a nie wtedy, gdy był słabszy i bardziej beztroski?

Wniosek mógł być tylko jeden. Igor zaczął być niebezpieczny dopiero wtedy, gdy w szeregach Nocnego Patrolu pojawiła się Świetlana.

Dobrze. Jedźmy dalej.

Wskrzeszenie Fafnira. Czas i miejsce wybrano doskonale: przeddzień dwutysięcznego roku, centrum europejskiej nekromancji. Jak się to wiąże z trybunałem oraz sprawą Ciepłowa i Donnikowej?

Oto jest pytanie!

Edgar w milczeniu napił się szampana, pomyślał, że kilka godzin do wieczora to mimo wszystko niewiele, i podjął jedyną słuszną decyzję – uda się natychmiast do miejscowego biura Dziennego Patrolu i zażąda wszystkich danych dotyczących pojedynku Zygfryda i Fafnira oraz przestudiuje odpowiedni rozdział Nekronomikona.

Edgar był wystarczająco silnym magiem, by orientować się w mechanizmach wskrzeszenia Wielkiego Ciemnego i zrozumieć, które z koniecznych warunków są obecnie do spełnienia, a które nie.

Niemka nadal spokojnie spała. Edgar popatrzył na nią z czułością i postanowił jej nie budzić. Umył się, ogolił, ubrał, musnął śpiącej świadomości dziewczyny i wyszedł na poranny praski śnieżek.

Biuro Dziennego Patrolu mieściło się w Wyszehradzie, prawie nad samą Wełtawą, w ceglanej dwupiętrowej kamienicy ze starą, ale najwyraźniej czynną pompą. Ramię pompy przypominało palec wskazujący. Zgodnie z tradycją, Edgar wyszedł z tak – sówki w pewnym oddaleniu od biura, żeby koledzy zdążyli go zarejestrować i podjąć decyzję.

Koledzy nie zawiedli – wyśledzili Edgara trzysta metrów od wejścia. Czując, że ktoś szybko dotknął jego aury, uchylił się, dokładnie na tyle, by skanujący go mag zrozumiał: idzie Ciemny, idzie mag Ciemności, idzie mag Ciemności drugiej rangi, idzie w konkretnej sprawie. Właśnie tak, dozując informację.

Mimo wszystko Praga, z całą jej europejskością, to jednak nie Moskwa. Wartownik (tylko jeden, w dodatku beskud) uśmiechnął się do Edgara.

„Znowu beskud” – pomyślał Edgar z lekkim zdumieniem. – „Czy w Pradze występuje ich więcej? To już drugi…”

Na terytorium całego byłego ZSRR zarejestrowano zaledwie sześciu beskudów: dwóch w Turkmenii, po jednym na Krymie, na Białorusi, w Jakucji i na Kamczatce. Edgar wiedział o tym najlepiej, ponieważ piętnaście lat temu zajmował się sprawą na wyjeździe i cała ta szóstka była świadkami.

Zmrokowa postać beskuda była niemal klasyczna.

– Witam, kolego!

– Dzień dobry.

W Zmroku nie było barier językowych.

– Co sprowadza pana do naszego bastionu? Jakaś konkretna sprawa? Czy tylko wizyta?

– Sprawa. Gdzie macie archiwum?

– Minus drugie piętro, dalej zrozumie pan sam.

„Minus drugie” – pomyślał Edgar. – „Czyli mają tu wielopoziomowe podziemia…”

– Dziękuję. Mogę tam pójść?

– Oczywiście. Ciemny może pójść, dokąd chce, nieprawdaż? Edgar westchnął: załóżmy…

– Winda jest tam – podpowiedział beskud.

– Dziękuję – powtórzył Edgar i ruszył we wskazanym kierunku. Stara winda opuściła go dwa poziomy poniżej jezdni. Pod ziemią kryło się jeszcze pięć niższych. Nieźle się urządzili!

Westybul przed windą był malutki – cztery na cztery. Po prawej i lewej stronie były drzwi, na jednych widniała tabliczka „Biblioteka”, na drugiej: „Maszynownia”.

„Zacznijmy od biblioteki” – pomyślał Edgar. – „W czasach Fafnira i Al – Chazreda nie było komputerów… A przynajmniej komputerów w dzisiejszym sensie tego słowa…”

Edgar podszedł do lewych drzwi. Nie były zamknięte.

Biblioteka wyglądała typowo – duża sala, kilka stolików i długie rzędy stelaży z książkami. Wystarczyło rzucić jedno spojrzenie na grzbiety, by zrozumieć, że te szacowne foliały pamiętają jeszcze najbardziej innych Innych…

Edgar stanął i w tym samym czasie spoza stelaży wyszedł nieprawdopodobnie chudy Ciemny. Wampir. Przy czym, jak ocenił Edgar od razu, wyższy wampir.

Zwykłe wampiry, jakich w Moskwie jest całe mrowie, są niższym ogniwem, tym mięsem armatnim, o którym wspominał Gorodeckiemu. Niemal nie posługują się magią, zwykły mag Ciemności jest od nich silniejszy. Co innego wyższe wampiry, których w Moskwie i całej Europie Wschodniej – z wyjątkiem Czech i Rumunii – w ogóle nie ma.

– Dzień dobry. Czy mogę jakoś pomóc?

– Dzień dobry. Interesują mnie materiały dotyczące jednego z magów przeszłości.

– Którego właściwie? – zainteresował się wampir.

– Fafnir. Zmrokowy smok.

– Oho! – powiedział z szacunkiem wampir. – To bardzo potężny mag. Jeden z najsilniejszych Ciemnych w całej historii ludzkości. Co konkretnie pana interesuje?

– Okoliczności jego śmierci. Przyczyny pojedynku z Zygfrydem, szczegóły… Jednym słowem, chcę wszechstronnie poznać tę historię. Problem polega na tym, że mam jedynie kilka godzin, a chciałbym jeszcze stworzyć model akcji wyciągnięcia go ze Zmroku…

Wampir uśmiechnął się ze smutkiem:

– Niestety, zrealizowanie takiej akcji jest prawie niemożliwe. Konieczne byłyby działania o takiej mocy i intensywności, że nie zarobilibyśmy na nie nawet prawem wprowadzenia wszystkich, podkreślam: wszystkich!, Ciemnych na ziemi w stuletnią śpiączkę.

– Niemniej – Edgar zrobił nieznaczny gest ręką – chciałbym rozwiązać to zadanie choćby na papierze.

– Wobec tego musi pan zajrzeć do Nekronomikonu Al – Chazreda – poradził wampir. – W tym dziele wszystkie niezbędne działania zostały szczegółowo opisane. Jest pan nekromantą, teoretykiem?

Edgar uśmiechnął się szeroko.

– Co też pan! Nigdy nie zajmowałem się nekromancją. Ale ostatnio tak się jakoś zainteresowałem…

– W takim razie dobrze pan zrobił, przyjeżdżając do Pragi. My się znamy na nekromancji, mamy wielu specjalistów… Niestety, jak zapewne sam pan rozumie, wszyscy oni poprzestają na teorii.

Edgar rzeczywiście doskonale rozumiał, dlaczego.

Od czasu podpisania Traktatu Inkwizycja dała sankcję na wskrzeszenie jedynie dwukrotnie i za każdym razem tymczasowo. Trybunał był zmuszony przesłuchać świadków, których należało w tym celu ściągnąć ze Zmroku – wyłącznie na czas przesłuchania.

Edgar nie wierzył, że mag rangi Fafnira nie przygotował sobie zawczasu furtki powrotu. Powinien był to zrobić po osiągnięciu określonego poziomu – Edgar miał nadzieję, że kiedyś uda mu się osiągnąć taki poziom. Zresztą, miał nie mniejszą nadzieję, że uda mu się nie dopuścić do odejścia w Zmrok. Ale życie niesie ze sobą tyle niespodzianek… zwłaszcza w warunkach ciągłej wojny.

– Proszę przejść tutaj – wampir wskazał stoliki. – Zaraz przyniosę panu książki. Jak sądzę, interesuje pana nie tyle ludzki epos, ile latopisy Innych, czy tak?

– Oczywiście, mój drogi. Oczywiście.

– Natychmiast.

Wampir rzeczywiście wrócił bardzo szybko. Widocznie stanowisko bibliotekarza piastował nie pierwsze dziesięciolecie i doskonale znał swój księgozbiór.

– Proszę – powiedział, kładąc na stole dwa tomy. Pierwszy ogromny, w starych okładkach z pociemniałej brązowej skóry – Nekronomikon w przekładzie Gerarda Kuchelsteina; drugi nieco skromniejszy, z wymyślnym tytułem na pół okładki: Żywot i interpretacja słynnych działań oraz proroctw i wielu bezprzykładnych odkryć Wielkiego Maga Ciemności, znanego wśród Innych pod imieniem Fafnir albo Zmrokowy Smok. Johann Jetzter – Urmongomod. Chyba oryginał.

Zapewne księga Jetztera – Urmongomoda nosiła znacznie bardziej archaiczny tytuł, ale ponieważ Edgar nie znał starogermańskiego, tekst tracił osad wiekowości, ale za to stawał się bardziej zrozumiały.

Żywot Fafnira Edgar przejrzał po łebkach. Jak można się było spodziewać, ów foliał przedstawiał wydarzenia nieco inaczej niż Eddy i Pieśń o Nibelungach. Po pierwsze, było jasne, że Sygurd (czyli Zygfryd, czyli Siwrit), Regin i Hreidmar oraz Fafnir byli Innymi. Oczywiście Hreidmar nie był biologicznym ojcem Fafnira, zaś Regin – jego biologicznym bratem. W wyniku skomplikowanej i starannie obmyślonej intrygi Sygurd skłócił magów Ciemności i zniszczył ich, jednych cudzymi rękami, innych osobiście. Celem Sygurda nie były skarby, bezsensowne żelastwo czy błyszczące kamyczki. Sygurd i reszta polowali na spadek po karzełku Andwarim, ale czym właściwie był ten spadek – o tym praca Urmongomoda milczy. Może były to jakieś starożytne i potężne artefakty, może po prostu wiedza – na przykład księgi. W każdym razie Sygurd załatwił wszystkich, zagarnął spadek, a co działo się dalej, Edgar nie miał czasu się dowiadywać. Fafnir został pokonany jako ostatni przed Reginem. Chyba mimo wszystko udało mu się zabrać jakieś tajemnice do Zmroku, ale magowie tamtych czasów, nie związani żadnymi traktatami czy postanowieniami, działający bez oglądania się na Inkwizycję (gdyż jej po prostu nie było) nieszczególnie się tym przejmowali.

Najważniejszą rzeczą, jakiej dowiedział się Edgar, było to, że Fafnir posiadł pewną zapomnianą wiedzę z dziedziny wyższej magii bojowej (co, powiedzmy sobie szczerze, niewiele mu dało w pojedynku z przebiegłym Sigurdem) i zabrał tę wiedzę ze sobą do Zmroku. Niewykluczone, że teraz Zawulon będzie się starał ją posiąść.

Doszedłszy do tego oczywistego wniosku, Edgar wziął się za Nekronomikon.

Przede wszystkim dowiedział się, że ściągnięcie Innego ze Zmroku wcale nie oznacza wskrzeszenia tegoż Innego. Wszystko okazało się znacznie prostsze i znacznie bardziej banalne.

Było to coś w rodzaju roszady. Ktoś odchodzi w Zmrok, ktoś inny przychodzi stamtąd na jego miejsce. Im wyższy poziom siły „ściąganego”, tym silniejszy powinien być „odsyłany”. Mimo to poziomy nie muszą być równe – dopuszczalny jest pewien margines. Jeśli to, co napisał Urmongomod o Fafnirze było prawdą, Zmrokowego Smoka można było zamienić na maga Ciemności drugiej lub trzeciej rangi, ale tylko przy odpowiednim globalnym podładowaniu energetycznym.

Jakie podładowanie mogłaby zapewnić inscenizacja apokalipsy? Emocje tysięcy ludzi wywołają taką burzę, taki szkwał uczuć, że odrodzony Fafnir wyjdzie ze Zmroku w pełni sił, jako potężny mag Ciemności, łaknący zemsty i spragniony dawno utraconej wolności.

I co zrobi tenże wielki mag przeszłości, nie mający pojęcia o Traktacie czy Inkwizycji? Jak Zawulon chce nad nim zapanować i czy w ogóle ma taki zamiar? Zmrokowy Smok na niebie bożonarodzeniowej Europy – czy może być coś bardziej szalonego?

Jeśli Fafnir zacznie siać zamęt i spustoszenie, zacznie palić miasta i przejawiać swoją moc w inny, równie prymitywny sposób, nawet ludzie zdołają go uspokoić – choćby rakietami. Lotnik – wyznawca Chicago Bulls trzaśnie ze swojego fantoma czymś zabójczo rozrywającym… Zabić nie zabiją, ale poskromią na pewno. Tylko co to da Europie? Czy ona potrzebuje grzybów jądrowych i wypalonych płomieniem Fafnira miast?

A jeśli Zmrokowy Smok użyje nie siły, lecz magii, doświadczenia i sprytu… O, wtedy strzeż się, nieszczęsna Europo! Wtedy zniszczeń i ofiar będzie znacznie więcej.

Ale co to da Zawulonowi?

Edgar nie mógł tego zrozumieć.

Co jeszcze jest potrzebne do wskrzeszenia Zmrokowego Smoka? Mag drugiej, trzeciej rangi w odpowiednim miejscu… W jakim?

Dziesięć minut zajęły Edgarowi obliczenia pozycji gwiazd i ruchomych ognisk energetycznych. Zadanie nie było trudne – Fafnira wrzucono do Zmroku na północy Europy, a więc wskrzesić go na przełomie dziewięćdziesiątego dziewiątego i dwutysięcznego roku najlepiej byłoby… Gotowe.

Rezultat bynajmniej nie zdziwił Edgara.

Czechy. Praga.

W tym momencie Edgara ogarnęło złe przeczucie. Mag Ciemności drugiej lub trzeciej rangi, w odpowiednim miejscu… W Pradze…

To przecież on sam! Edgar Estończyk!

Edgar otarł z czoła zimny pot i wrócił do lektury.

Do zaplanowanej przez Zawulona akcji nie każdy się nadawał. Obiekt roszady powinien urodzić się w konkretnym miejscu. Dość ogólnikowe sformułowanie… Jakie konkretne miejsce mamy na myśli?

Skandynawia, północne Niemcy i kraje bałtyckie.

Kraje nadbałtyckie…

Estończyka nieoczekiwanie wezwał do pracy w stolicy Rosji szef Dziennego Patrolu Moskwy… i to bez jakiejś szczególnej konieczności…

Kto jeszcze, urodzony w Skandynawii, północnych Niemczech czy krajach nadbałtyckich przebywa teraz w Pradze?

Nikt. Tylko Edgar.

Więc przed tym właśnie ostrzegał go Jurij!

Dobrze. Spokojnie. Spokojnie. Tylko bez paniki. Kto uprzedzony, ten uzbrojony. Co jeszcze podpowie nam Nekronomikon!

Potrzebni są również czterej Ciemni do utworzenia kręgu wskrzeszenia. No tak, to oczywiste. Krąg to rodzaj portalu, oparty na energii owej, którą tak elegancko mieni się tu „jeźdźcami Ciemności”.

Jeźdźcy nosili swoje nazwy: ognisty, kary, biały i siwy. Wypisz wymaluj scenariusz apokalipsy.

Byli nawet odpowiedni magowie. Co prawda tylko trzech – owi Bracia Regina… Ognisty – Azjata, kary – Murzyn, biały – Słowianin… I jeszcze siwy – zabity przez Hesera Skandynaw…

Przecież Zawułon sam mówił, że wiąże z tą trójką konkretne plany… Teraz już można śmiało powiedzieć, jakie to właściwie plany. Brak czwartego jeźdźca nie będzie, niestety, przeszkodą…

Edgar przestudiował rozdział Nekronomikona do końca i dowiedział się jeszcze o dwóch dość istotnych szczegółach.

Ponieważ Fafnir był smokiem, zgodnie z wszelkimi zasadami wskrzeszenie go powinno być wyjściem z morza. Nie było to jednak konieczne. Natomiast konieczne było uprzednie złożenie morzu ofiary. Wszystko jedno, gdzie. W Chinach albo na Falklandach.

Albo na Krymie…

W ofierze należało złożyć chłopca lub dziewczynę, już nie dziecko, ale jeszcze nie dorosłego.

„Artek” – zrozumiał od razu Edgar. – „Chłopiec, który utonął w efekcie pojedynku”.

I jeszcze jedno. Jeśli rolę drugiej figury w roszadzie Zawułon przydzielił właśnie Edgarowi, w ciągu ostatniej doby Zawułon musi zdobyć zdjęcie bądź portret Edgara i nosić przy sobie aż do momentu roszady.

Koniec. W niczym więcej biblioteka nie mogła pomóc. Mag pospiesznie podziękował bibliotekarzowi i udał się do komputera.

Oczywiście mógłby zadzwonić do Moskwy. Ale telefon dałoby się łatwo wyśledzić, a Edgar wolał się za wcześnie nie ujawniać. Poza tym miał absolutną pewność, że Alita siedzi właśnie na jednym z kanałów IRC – a.

Młody operator, może słaby mag, a może czarownik, ochoczo pokazał mu, skąd można wejść do internetu. Edgar podziękował i chłopak natychmiast utkwił wzrok w ekranie swojego notebooka, upstrzonym kodami maszynowymi. Programował po staremu, bez żadnych tam nowomodnych Delphi.

Edgar włączył mIRC, z przyzwyczajenia przyczepił się do serwera w Góteborgu – DALnet, z symbolem śmiesznej krowy (krowa była narysowana cyframi i literami), pozwolił się zidentyfikować, ale nie wchodził na kanały. Wybrał menu poszukiwań i wstawił interesujący go nick: Alita.

Otworzyło się nowe okienko.

Edgar spodziewał się oschłej informacji: „No such nick or channel”, ale Ciemność zmiłowała się nad nim – i odpowiedź przyszła niemal natychmiast. W dodatku z właściwego adresu.

„Edgar! Cześć! Jesteś w Pradze?”

„Tak. Alita, mam pilną sprawę… trochę dziwną. I nie dla wszystkich. Pomożesz mi?”

„Jasne, Edgarze! Oczywiście”.

„Byłaś może u szefa w ciągu kilku ostatnich dni?”

Cóż, prawdopodobieństwo, że sam Zawulon wezwie do siebie jakąś tam wiedźmę, było niewielkie, ale od czegoś trzeba zacząć…

„Byłam, a co?”

„No, no, co za intuicja…” – pomyślał Edgar i wystukał: „Nie zauważyłaś przypadkiem, czy w jego gabinecie nie ma mojego zdjęcia albo portretu? Na biurku, na przykład?”

„Skąd wiedziałeś?” – Alita sypnęła hojnie:))))) symbolizującymi jej dobry humor. – „Po twoim wyjeździe szef zamówił dwa rysunki – twój portret i wizerunek smoka. Oba stoją w ramkach na jego biurku. Latałam po te ramki do grafików na Twerskiej. Szef w nagrodę dał mi butelkę cliquot”.

Edgar przymknął oczy.

To koniec. Ostatnie pociągnięcie w przyszłej roszadzie. Oto twój wyrok, Edgarze Estończyku.

Co teraz zrobisz?

„Dziękuję, Alito” – wystukał sztywnymi palcami. – „Dobra, spadam, roboty po uszy…”

„Na razie, Edgarze. Trzymaj się”.

Nie miał ochoty patrzeć na liczne:). Zamknął okno i wstał zza komputera.

Chłopak rzucił mu mętne spojrzenie znad swojego notebooka.

– Już? – zapytał nieszczególnie zdumiony.

– Tak – odpowiedział Edgar. – Dziękuję.

Do wyjścia doszedł, nie myśląc o niczym – w głowie miał dźwięczącą pustkę.

Wybrano go niczym krowę na szaszłyki. Wystarczająco silny mag z krajów nadbałtyckich. Omamili, zajęli się, zagłaskali. Pozwolili trochę porządzić w moskiewskim Patrolu. A tak naprawdę był tylko krową, którą należy we właściwej chwili zaszlachtować. Wykorzystać jak rzecz. Zbić jak pionka.

Gra toczy się bez przerwy, figury znajdują się na planszy jedynie tymczasowo.

Cóż z tego? Jeśli nawet nadszedł czas pojawienia się kolejnego czarnego hetmana, czy to znaczy, że pospiesznie ściągnięty z peryferii laufer nie ma po co machać łapkami i czepiać się śliskiej powierzchni deski?

„O nie! Może nie jestem hetmanem – myślał Edgar, wściekając się – ale na pewno nie jestem pionkiem. I nie mam zamiaru tak po prostu zejść z szachownicy. Jeszcze trochę powalczę. A jak się uda – uratuję połowę Europy przed nieprzyjemnościami”.

Poza tym, istnieje przecież Inkwizycja! Coś mówiło Edgarowi, że posiadaczy szarych płaszczy nie ucieszy kolejna wizyta Zmrokowego Smoka.

Przedświąteczna Praga znikła, odsunęła się, przygasła. Edgar złapał taksówkę, dojechał do hotelu, patrząc tępo w jeden punkt przed sobą, automatycznie zapłacił i wszedł do westybulu, rzucając szwajcarowi takie spojrzenie, że ten z przyjemnością zapadłby się pod granitową podłogę.

Edgar szedł do wind tak szybko, że za jego plecami rozwiewał się rozpięty płaszcz. Kierował się do pokoju, który wyczuł intuicją Innych…

…i nagle stanął jak wmurowany. Przełknął ślinę.

Z baru właśnie wyszli „Finowie”: Bracia Regina. Cała czwórka. Czwórka, a nie trójka – do Chińczyka, Afrykańczyka i Słowianina dołączył autentyczny Fin, którego wszyscy uznali za martwego.

Fin był cały i zdrowy.

No bo niby dlaczego Heser miałby zabijać świadka?

Być może, twórca odczuwa nieprzekazywalną gamę uczuć, wstawiając ostatni kawałeczek szkła w perfekcyjny witraż. Ale co mają zrobić ci, dla których szkiełka witrażu układają się w suche słowa wyroku?

– Bracie! – zwrócił się do Edgara jeden z „Finów”. – Chcemy podziękować Dziennemu Patrolowi Moskwy za wsparcie! Pójdzie pan z nami? Świętujemy ocalenie naszego brata, Pasiego – wszyscy uważaliśmy go za zmarłego.

Prawdziwy Fin uśmiechał się speszony, całym sobą pokazując, jak bardzo wzruszony jest troską towarzyszy.

– Gratuluję – powiedział głucho Edgar. Właściwie nie miał im czego gratulować, w momencie wskrzeszenia Fafnira cała ta czwórka na pewno zginie.

– Bracie Ciemny – widząc jego wahanie, mag przestał nalegać. – Nie wiesz, dlaczego ten Jasny, który również jest oskarżony, nazwał nas czterema końmi?

Jego towarzysze z oburzeniem pokiwali głowami.

– Czy nie należałoby potraktować tego jak nieuzasadnionej obrazy? – zapytał z nadzieją przywódca Braci Regina.

– Niestety – odparł Edgar. – To gorzej niż obraza. To prawda.

Wszedł do windy.

ROZDZIAŁ 6

Antoni poddał się przed południem.

Wódki już nie pili, mimo że alkohol tak doskonale stymulował wyobraźnię. Sama myśl o kawie budziła mdłości. Na wspaniałe czeskie piwo też nie mieli ochoty.

Igor stał przy oknie z kubeczkiem jogurtu Danone, słuchał kolejnej sugestii Antoniego i kręcił głową.

– No, coś ty? Jaki tam ze mnie pogromca smoków? Poza tym odrzuciliśmy chyba wersję z Fafnirem?

– A może?

– Wszystko jedno. To jest walka magii, a nie pojedynek z potworem ziejącym ogniem… – Igor uśmiechnął się i dodał cynicznie: – Poza tym, w starciu smoka Fafnira i pary współczesnych helikopterów bojowych postawiłbym raczej na helikoptery. Dość tych zgadywanek, Antoni. Nic nie znajdziemy.

– Ale i tak to ty jesteś kluczem.

– Co z tego? Kluczy zazwyczaj nie informuje się, jakie drzwi przyjdzie im otworzyć. Antoni, ja jestem najzwyklejszym Innym. Tylko Zawulon wie, na czym polega moje… znaczenie. No i pewnie Heser. Zresztą, zaraz tu przyjdzie, będziemy mogli go zapytać.

Antoni zerknął przez Zmrok i powiedział z zawiścią:

– Poważnie? Już tu jest? Ja go nie czuję…

– Ja też nie. Widziałem przez okno, jak wszedł do hotelu. Rozległo się delikatne pukanie do drzwi i już po chwili goście weszli przez Zmrok. Heser, jego milczący cień Aliszer oraz Świetlana. Swietłanę przez Zmrok prowadzili magowie. Antoniego zobaczyła dopiero wtedy, gdy cała trójka wyszła ze Zmroku w ludzki świat. Uśmiechnęła się, rozłożyła ręce, jakby chciała powiedzieć: sam widzisz, jaka się stałam. Antoni znowu poczuł smutną, pełną winy czułość, przemieszaną ze wstydem i złością na siebie. A przecież nie miał innego wyjścia, mógł tylko pozwolić zwierciadłu odebrać Swietłanie Siłę… W końcu najważniejsze było to, że Swietłana żyje… Ale co można zrobić z przeklętym uczuciem przegranej partii?

Czyżby Igor czuł coś podobnego, wspominając Alicję? Tylko było to znacznie bardziej gorzkie uczucie.

W takim razie należy się dziwić – i cieszyć – że Igor jeszcze żyje…

– Dzień dobry, chłopaki – powiedział łagodnie Heser.

Był w skromnym, niedrogim garniturze i pastelowym krawacie. Biznesmen średniej klasy, ubierający się u „Marksa i Spencera” i rokrocznie wysyłający swoim pracownikom skromne prezenty z okazji Bożego Narodzenia. Chyba w obecnej sytuacji za najlepszy prezent Heser uznał siebie…

– Witam, Borysie Ignatiewiczu – odpowiedział Antoni. Nie potrafił nazwać tego dnia dobrym. – Cześć, Aliszer.

Ze Swietą po prostu wymienili spojrzenia. Wziął ją za rękę i poprowadził do fotela. Jakby była chora. Co się dzieje…

– Dzień dobry, szefie – powiedział spokojnie Igor. – Cieszę się, że pana widzę. Witaj, Swieta. Sie masz, Aliszer.

Ochroniarz (jeśli oczywiście maga trzeciej rangi można nazywać ochroniarzem Wielkiego Maga) czy raczej ordynans Hesera, syn ifryta i ludzkiej kobiety, w milczeniu skinął magom i poszedł w róg pokoju. Tam zamarł – skrzyżował ręce na piersi i częściowo wszedł w Zmrok. Antoni poczuł, że Aliszer ma dość wyostrzoną zdolność do obserwacji w Zmroku, co prawdopodobnie było zasługą szefa. Zauważył też, że ten młody mag stara się nie patrzeć na Igora. Jeszcze jeden szalony splot zbiegów okoliczności – ojciec Aliszera został zabity przez Alicję Donnikową. I chociaż nie był ani człowiekiem, ani Innym… Trudno powiedzieć, kim jest ifryt, wierny pomocnik Wielkich Magów. Sam nie pretendując do miana bohatera, ifryt służy bohaterom, usuwając z ich dróg drobne przeszkody, umacniając więzy rodzinne… przyczyniając się do narodzin wielkich bohaterów…

Antoni wstrzymał oddech.

Dzieci wilkołaków zazwyczaj dziedziczą wilkołacze zdolności. Dzieci magów niezwykle rzadko stają się Innymi. A jak się ma sprawa z dziećmi ifryta?

Kim jest Aliszer – tylko magiem czy ifrytem, jak jego ojciec, który przez wiele stuleci był pomocnikiem Hesera w Azji Środkowej?

Czemu szef trzyma przy sobie tego młodego uzbeckiego maga? Czy sentyment i poczucie obowiązku były jedynym powodem przyjęcia Aliszera do moskiewskiego patrolu?

– Antoni…

Popatrzył na Swietłanę i dopiero wtedy zrozumiał, że zbyt mocno ścisnął jej rękę.

– Przepraszam…

Heser stał przed Igorem i patrzył mu w oczy. Długo, w milczeniu. Potem westchnął, przygarbił się, oklapł i podszedł do fotela. Usiadł i schował twarz w dłoniach.

– Borysie Ignatiewiczu… – odezwał się Igor. – Niechże mi pan wybaczy…

– Nie – warknął Heser, nie odrywając dłoni od twarzy. – Nie wybaczę! Zakochałeś się w wiedźmie? Dobrze! Tego ci nie wyrzucam, to przeznaczenie. Ale że postawiłeś krzyżyk na sobie – tego nie wybaczę ci nigdy!

Igor wyraźnie czuł się nieswojo. Antoni patrzył na niego i nagle zrozumiał, że mimo wszystko wykonał swoje zadanie. Nie bezpośrednio, oczywiście – nie można było liczyć, że banalną popijawą i rozmowami o przyjaciołach przywróci wolę życia doświadczonemu magowi. Gorodecki nie miał też wątpliwości, że nie uda mu się przekonać Igora, iż jego ukochana to pożądliwa suka.

Ale ich długa nocna rozmowa, ich próby rozeznania się w wydarzeniach, w tym kolejnym etapie wojny Patroli, zrobiły swoje. Igor oderwał się od swoich myśli. Znowu poczuł, że stoi w szeregu.

Czy na to właśnie liczył Heser?

W takim razie całe jego zachowanie, włączając tę scenę, było starannie przemyślane i wyreżyserowane…

Ale przecież to szef ma rację, a Igor cierpi na zamroczenie umysłu…

– Heserze, są rzeczy, których nawet ty nie masz prawa żądać – powiedział ostro Igor. W jego głosie była teraz wściekłość. Tętniło życie.

– Naturalnie, kapitanie Ciepłow – głos Hesera był zimny jak lód. – Nie mam! A kto miał prawo żądać od ciebie w listopadzie czterdziestego drugiego, byś przepłynął Dniepr pod ostrzałem? A kto miał prawo…

– To było co innego!

– O, a dlaczegóż to? – Heser wstał, podszedł do Igora i zastygł przed nim – niewysoki, niższy o głowę, suchy i absolutnie nieheroiczny. – To ja ci mam wyjaśniać, Ciepłow, czego wymaga wojna? Wojna nie pożera ciał, lecz dusze! I gdy w pięknym mieście Berlinie kroiłeś nożem tego gnojka z Hitlerjugend, żeby wydał swoich przyjaciół, doskonale o tym wiedziałeś!

Igor szarpnął się.

– Sumienie… miłość… honor… – powiedział w zadumie Heser. – Nikt nie ma prawa zmuszać nas, byśmy postępowali wbrew własnemu sumieniu. Nikt nie może zmusić nas do zdradzenia miłości. Nikt nie może namawiać nas, byśmy zdradzili swój honor. Nikt. Masz rację. A jednak robimy to! Z własnej inicjatywy! Gdy na jednej szali jest nasza miłość, sumienie, honor, a na drugiej milion zakochanych, sumiennych i uczciwych… Nie jesteśmy aniołami. Wierz mi, ja rozumiem twój ból! Ale spójrz na Aliszera i spróbuj zrozumieć jego ból! Zapytaj Antoniego, co myśli o twojej ukochanej! Zapytaj Świetlane!

– Nie mogę osądzać Igora – powiedziała cicho Świetlana. – Przepraszam, szefie. Ciebie również przepraszam, Aliszerze. Może jestem głupia, może nie powinnam pracować w Patrolu. Ale potrafię zrozumieć was wszystkich.

Powiedziała to półgłosem, a mimo to Heser zamilkł, odsunął się od Igora i rozłożył ręce:

– Czy ja go nie rozumiem…

W pokoju zawisła ciężka, grząska cisza.

– Heserze, gdy trzeba było, wykonywałem rozkazy – odezwał się nagle Igor. – Uczciwie i sumiennie. Wbrew… wbrew swoim myślom i uczuciom. Ale ja spełniłem już swój obowiązek. Do końca.

– I tu się mylisz, Igorze. – Heser przeszedł się po pokoju, wyjął z kieszeni cygaro. Popatrzył na nie krytycznie, wsunął z powrotem i wyciągnął paczkę demokratycznych pall maili. Zgniótł, machnął z irytacją ręką. – Jesteś potrzebny Patrolowi. Jesteś potrzebny nam wszystkim. Jesteś potrzebny mnie.

– Jestem potrzebny Swietłanie?… – rzucił niedbale Igor.

– Swietłanie, Aliszerowi, Ilji, Siemionowi, Niedźwiadkowi, nam wszystkim – dorzucił szybko Heser. – Oczywiście.

Igor uśmiechnął się, jakby godząc się z koniecznością niedomówień. I nagle zapytał rzeczowym, poważnym tonem:

– Na długo?

– Maksymalnie na dwadzieścia lat – Heser odpowiedział bardzo spokojnie, jakby spodziewał się tego pytania.

– Masz nadzieję, że w tym czasie przestanę kochać Alicję? – zapytał Igor.

– To również – przyznał Heser. – Ale jesteś potrzebny Patrolowi właśnie teraz. W najbliższych latach.

– Czego ty ode mnie chcesz, Heserze?

– Chcę, żebyś nam nie przeszkadzał! Spróbujemy cię wyciągnąć. I wyciągniemy, uwierz mi, jeśli tylko nam pozwolisz i nie będziesz przeszkadzał… A jeszcze lepiej – odrobinę pomożesz.

Igor zamyślił się.

– Nie oskarżę Alicji Donnikowej, że mnie oczarowała. To nieprawda.

– Ale możesz powiedzieć, że wasze spotkanie zostało zainscenizowane przez moskiewski Dzienny Patrol.

– Mogę – skinął głową Igor. – Prawdopodobnie tak właśnie było.

– To wszystko. – Heser rozłożył ręce. – O nic więcej nie proszę. Rzeczywiście wyglądał na usatysfakcjonowanego.

Antoni chrząknął. Poczekał, aż Heser spojrzy na niego, i powiedział:

– Borysie Ignatiewiczu, ja również chciałbym prosić pana o pewną przysługę. Proszę nam wyjaśnić, jaką rolę w naszej nowej intrydze odegra Igor?

– Tylko Igor?

– Tak. W jakim celu potrzebna panu Świetlana, ja oraz ifryt Aliszer – to i tak oczywiste.

Zastygły w kącie młody uzbecki mag drgnął.

– Dobra zmiana rośnie… – powiedział ze zmęczeniem Heser. – Domyślna… Szkoda tylko, że taka głupia…

Zawahał się, popatrzył na zebranych, pokręcił głową. Antoni poczuł, jak wokół nich rozprzestrzenia się Siła. Jak wypełnia pokój. Jak wypiera na zewnątrz coś…

– Nie mogę wam powiedzieć – przyznał się nieoczekiwanie Heser. – Nie mogę z jednej prostej przyczyny…

– Boisz się, że odmówimy współpracy? – zapytał gwałtownie Antoni.

Heser pokręcił głową.

– Przeciwnie. Przysięgam na Światło, że wydarzenia, które nastąpią, nie wyrządzą nikomu zła. Ani w swej magicznej, ani w ludzkiej istocie… Przeciwnie, zaczęlibyście współpracować z prawdziwym, szczerym zapałem, ale…

Teraz ważył każde słowo.

– Faktycznie trwa finałowa operacja Nocnego Patrolu Moskwy. Niestety, jest to również finałowa operacja Dziennego Patrolu. Od czynów każdego z tu obecnych oraz postępków naszych przeciwników zależy bardzo wiele. Zarówno my, jak i nasi wrogowie robimy określone kroki. Mogą być niesłuszne, fałszywe, błędne. Ale zwycięstwo odniesie ten, kto jako ostatni zrobi krok prawidłowy!

– Zwycięzców się nie sądzi… – przyznał Antoni. – I nikt nie pozwoli figurom na samowolne spacery po szachownicy…

– Ruch każdego z was Zawulon obliczy bez problemu! – warknął Heser. – Nie wyobrażaj sobie, Antoni, że staranowanie przez ciebie samochodu ze zwierciadłem było nieprzewidzianym krokiem! Owszem, udanym! Owszem, mniejszym złem! Ale spodziewał się go zarówno Zawulon… jak i ja.

Złapał oddech i już spokojniej dokończył:

– Posłuchajcie… Nie jesteście dla mnie figurami szachowymi. Nie jesteście narzędziami.

– Ale jedna z nas – Swietłana uśmiechnęła się, świadoma tego, jak drwiąco brzmi to „jedna” w męskim towarzystwie – jest warsztatem do wykonania narzędzia?

Antoni nie pytał, jak do tego doszła. Może również kreśliła schematy? A może zdążyła wyczuć, gdy jeszcze miała Siłę?

Heser zamilkł, zmarszczył brwi. Wyglądał, jakby się zamyślił, ale jednocześnie Antoni poczuł, że otaczający ich kokon ochronny nasila się do nieprawdopodobnych granic. Czy Wielcy Magowie mają jakieś granice sił? Czy w ogóle istnieją dla nich jakieś granice?

– Dobrze – Heser skinął głową. – Masz rację, Swietłano… Ale tylko częściowo… Ach, na Światło i Ciemność!

Opadł na fotel. Mimo wszystko wyjął papierosy i zapalił. Zaciągnął się dwa razy i powiedział:

– Swietłano, jesteś Wielką Czarodziejką. Takie jak ty rodzą się raz na kilka stuleci. Potencjalnie jesteś nawet silniejsza od Olgi. Ale twoja wartość dla Jasnych – mam na myśli nie tylko Nocny Patrol Moskwy, ale Jasnych w ogóle, polega na tym, że możesz stać się matką mesjasza.

– Po tym, jak Olga zmieniła moją Księgę Przeznaczenia – sprecyzowała Swietłana.

– Nie. Nie po tym. To było zdeterminowane od samego początku. Zmiana losu Innego nie jest taka prosta jak zmiana losu człowieka. My jedynie skorygowaliśmy pewne szczegóły. Minimalne… nie znaczące… Bez większego znaczenia i dla ciebie, i dla twojego przyszłego… ewentualnego dziecka.

– Jakie? – w głosie Swietłany słychać było wściekłość. Długo tłumioną wściekłość i teraz to Antoni miał ochotę krzyknąć – z taką siłą jej palce wbiły się w jego dłoń.

– Jedynie datę – Heser nie miał zamiaru ulegać naporowi Świetlany. – Nic więcej! Dwa tysiące lat od narodzin Chrystusa to szczyt ludzkiej wiary w przyjście mesjasza.

– Wielkie dzięki – głos Swietłany dźwięczał wściekłością. – To znaczy, że zdecydowaliście sobie, z kim będę miała dziecko i kiedy wam go urodzę?

– Przede wszystkim – dlaczego „jego”? – zapytał Heser.

Antoni, który właśnie miał się wtrącić do rozmowy, by ustalić kwestię ojcostwa, zakrztusił się przygotowanymi słowami. Ręka Swietłany opadła.

– Za jednych decydują rodzice, za drugich pijana akuszerka, za trzecich – kolejny kieliszek wódki – zauważył melancholijnie Heser.

– Swietłano, kochanie, nie igra się z takimi siłami, z takimi determinantami! Nawet ja nie próbuję! Powiedziane jest, że urodzisz córkę, która stanie się wielką postacią w wojnie Światła i Ciemności, jej słowo zdoła zmienić podstawę świata, zmusi grzeszników do pokajania się, a na jej widok Wielcy Magowie Ciemności padną na kolana!

– To tylko prawdopodobieństwo… – wyszeptała Świetlana.

– Oczywiście. Przeznaczenia nie ma – na szczęście i niestety – ale możesz mi wierzyć, że stary, zmęczony mag zrobi wszystko, żeby wcielić to prawdopodobieństwo w życie.

– Dlaczego nie pozostałam człowiekiem… – wyszeptała Świetlana. – Dlaczego…

– Kiedy ostatnio patrzyłaś na ikony? – zapytał cicho Heser. – Spójrz w oczy Marii i zastanów się, czemu są takie smutne.

Było bardzo cicho.

– I tak już powiedziałem wam więcej niż powinienem. – Heser rozłożył ręce w przepraszającym geście, a Antoni po raz pierwszy odniósł wrażenie, że tym razem on nie gra. – Powiedziałem, wychodząc poza granice dostępności. Sami zdecydujecie. Sami uznacie, kto z was jest figurą na szachownicy, a kto… istotą rozumną, potrafiącą wznieść się ponad urojone krzywdy!

– Urojone? – spytała gorzko Swietłana.

– Gdy tłumaczono ci, dlaczego trzeba myć ręce po zabawie w piaskownicy, albo zmuszano do wiązania kokardki na warkoczyku, to również była ingerencja w twój los – rzekł Heser. – I, jak mniemam, w pełni uzasadniona.

– Nie jest pan moim ojcem, Borysie Ignatiewiczu! – zauważyła Świetlana.

– Naturalnie. Ale wszyscy jesteście dla mnie jak dzieci – Heser westchnął. – Poczekam na was w holu… To znaczy – ja i Aliszer. Przyjdźcie, jeśli zechcecie.

Wyszedł. Za nim, niczym cień, wyśliznął się ifryt. Pierwszy odezwał się Igor:

– Najgorsze, że on ma sporo racji.

– Gdyby tobie oznajmiono, że masz urodzić mesjasza, od razu byś inaczej śpiewał! – warknęła Świetlana.

– To byłby jednak spory problem – przyznał speszony Igor. Antoni uśmiechnął się. Popatrzył na Swietłanę i powiedział:

– Słuchaj… Pamiętasz, jak się oburzałaś na niesprawiedliwość losu – że Innym rodzą się zwykłe dzieci?

– Ale to było abstrakcyjne oburzenie… – Swietłana klasnęła w ręce. – Chłopaki, skoro i tak tu u was napalone…

Igor w milczeniu podał jej papierosa.

– Dlaczego wszystko dzieje się za naszymi plecami, w tajemnicy? – spytała żałośnie Swietłana, przypalając papierosa. – Zresztą, jaka ze mnie matka mesjasza? W dodatku mesjasza płci żeńskiej!

– Mesjasz to tylko taki termin – powiedział Igor. – Wyluzuj się…

– Nie jestem dziewicą – oznajmiła ponuro Swietłana. – I w ogóle… nie uważam siebie za wzór cnót…

– Nie rób żadnych porównań – uciął Igor. Teraz jakby się uspokoił i skoncentrował.

– Antoni! Powiedz coś! – nie wytrzymała Swietłana. – Ciebie to nie dotyczy?

– Mam gorącą nadzieję, że dotyczy, i to bezpośrednio – odparł Antoni. – I moim zdaniem powinniśmy teraz pójść do Hesera. Pewnie mu tam ciężko tak siedzieć i czekać.

– On i tak wszystko wie… z góry. – Swietłana odwróciła się.

– Nie. Nie wie. Jeśli rzeczywiście nie jesteśmy pionkami, to nie wie.

Brzęknęły struny gitary. Igor oparty o ścianę trzymał instrument w rękach. Zaśpiewał tak cicho, że Świetlana i Antoni umilkli.

Biesy chcą, bym im służył

Lecz ja nie służę nikomu

Ani tobie, ani sobie

Ani temu, kto ma władzę

Nawet gdyby on żył

Nie służyłbym również jemu

Ukradłem już dosyć ognia

Bez kradzieży sobie poradzę…

Igor troskliwie położył gitarę na fotelu. Tak muzyk zostawia instrument, gdy jest pewien, że zaraz do niego wróci. – Idziemy?

* * *

Edgar wszedł do sali posiedzeń trybunału jako pierwszy z Ciemnych. Tak być powinno. W tym samym momencie przez przeciwległe drzwi wszedł Antoni. Uprzejmie skinęli sobie głowami. Edgar nie czuł jakiejś specjalnej urazy do Jasnego i liczył na pewną wzajemność.

Nie ma co, w porównaniu z zapuszczonym pokoikiem w MGU ta sala robiła znacznie lepsze wrażenie. Europa!

Kamienne sklepienie, ciężkie i przytłaczające, a jednocześnie dające wrażenie bezpieczeństwa i spokoju. Prosty metalowy świecznik, a w nim ze dwieście świec. Edgar gotów był przysiąc, że te świece palą się tu nie pierwszą setkę lat. Berneński wydział Inkwizycji mieścił się podobno w ultranowoczesnym budynku, praski, przeciwnie, w starodawnym.

Ten drugi wariant bardziej odpowiadał Edgarowi.

Okrągła sala była podzielona na dwie części. Jedna wyłożona jasnym marmurem, druga ciemnym. W tej prostej demonstracji dwóch sił było coś naiwnego i wzniosłego jednocześnie. Malutkie miejsca dla oskarżycieli stały na środku, przy okrągłej kracie, zasłaniającej ciemną dziurę w podłodze.

Trójkątny klin szarego marmuru rozcinał salę niemal do połowy. To było miejsce dla inkwizytorów, którzy oczywiście już byli na miejscu. Siedmiu. Inkwizycja nie była siłą dorównującą Patrolom, ale Edgar wiedział, że wśród tej siódemki jest dwóch Wielkich – Ciemności i Światła. Chyba w razie czego Europejskie Biuro mogłoby walczyć z Heserem i Zawulonem jak równy z równym.

Co za krzepiąca myśl.

Za Antonim weszło jeszcze trzech Jasnych z Moskwy. Heser… Oczywiście, co oni by zrobili bez Hesera! Swietłana… I jeszcze ten Uzbek, sekretarz – a może ordynans? – Hesera.

Za Edgarem już wchodzili Ciemni. Zawulon… Edgar wyczuł zbliżającego się szefa, mimo woli odwrócił się i pochwycił serdeczne skinienie przywódcy moskiewskich Ciemnych. Uśmiechaj się, Judaszu… Jesteś nawet gorszy od Judasza, tamten zdradził nauczyciela, a ty ucznia…

Za Zawulonem weszło jeszcze dwoje. I jeśli na spotkanie z Anną Lemieszową Edgar był przygotowany, to Jurij, w dodatku mrugający do niego kpiąco, był ostatnią osobą, której się tu spodziewał!

Edgar zmusił się, by oderwać wzrok od kolegów. Teraz patrzył przed siebie.

Igora wprowadzono na końcu. Dwóch inkwizytorów w milczeniu towarzyszyło mu do zakratowanego kręgu pośrodku sali.

W tym kręgu nie było żadnej szczególnej magii – w każdym razie Edgar jej nie czuł. Nawet mechanizm pozwalający niegdyś błyskawicznie obrócić kratę i zrzucić oskarżonego do podziemnej studni robił wrażenie zardzewiałego i nieużywanego. Niemniej stojący w tym kręgu Inny miał pełne prawo czuć się nieswojo.

Igor nie zwracał uwagi na takie głupstwa. Stanął pośrodku, krzyżując ręce na piersi.

– W imieniu Traktatu…

Z grupy inkwizytorów wyszedł jedyny, który nie nosił szarego płaszcza. Witesław, wyższy wampir.

– Jesteśmy Inni. Służymy różnym siłom…

Edgar automatycznie powtarzał słowa Traktatu, zastanawiając się jednocześnie, od czego zacznie Witesław. I jak on ma się z tego wyplątać…

– W dniu dzisiejszym Europejski Trybunał Inkwizycji ma zająć się sprawą z powództwa Nocnego Patrolu miasta Moskwa, Rosja, przeciw Dziennemu Patrolowi miasta Moskwy, Rosja – oznajmił wampir po odczytaniu Traktatu. – Obejmuje ona również sprawę z powództwa Dziennego Patrolu Moskwy przeciwko Nocnemu Patrolowi Moskwy. Przedmiotem powództwa Jasnych jest pojedynek maga Światła Igora Ciepłowa i wiedźmy Ciemności Alicji Donnikowej…

Na razie wszystko przebiegało bez niespodzianek… Edgar poczuł, że ściska palcami ciemne, chłodne drewno pulpitu, siłą woli zmuszając się do zachowania spokoju. Jest w końcu doświadczonym prawnikiem czy nie? Czym rozprawa w sądzie ludzi różni się od sądu Innych?

Najwyżej formą wyroku…

– Jednak porządek rozprawy zostanie nieco zmieniony – oświadczył Witesław. – Trybunał ma do rozpatrzenia dwie sprawy, związane z zasadniczym powództwem. Pierwsza dotyczy sekty Ciemnych, mieniących się Braćmi Regina, winnych ataku na magazyn Inkwizycji, kradzieży artefaktu Pazur Fafnira, nielegalnego wwozu artefaktu do Rosji oraz stawiania oporu Nocnemu Patrolowi Moskwy. Proszę wprowadzić oskarżonych.

Dwóch młodych inkwizytorów wprowadziło czterech Finów. Na twarzach Innych pojawiły się nikłe uśmiechy – cokolwiek mówić, trudno wyobrazić sobie bardziej karykaturalne towarzystwo.

– Nie ma chyba potrzeby ponownego omawiania okoliczności tego godnego pożałowania incydentu – powiedział wampir. – Wszyscy zapoznali się z materiałami zebranymi przez Inkwizycję. Zadaniem Inkwizycji jest wydanie wyroku – sprawiedliwego, neutralnego i surowego.

Po minach czwórki Braci było widać, że nie liczą na łaskę.

– Przestępstwo tej wagi co atak na pracowników Inkwizycji i kradzież z magazynu bardzo niebezpiecznego artefaktu musi zostać ukarane odesłaniem w Zmrok – rzekł wampir i dodał, sprawiając, że Finowie podnieśli głowy: – Ale… ale oskarżeni nie brali bezpośredniego udziału w incydencie w Bernie. Jak wynika z akt sprawy, kierownictwo sekty, które poległo w czasie próby zatrzymania, zmusiło czterech młodych magów do wystąpienia w roli kurierów. Dlatego Inkwizycja zmienia klasyfikację ich działań na kontrabandę i stawianie oporu Nocnemu Patrolowi Moskwy. Okolicznościami łagodzącymi są również: głęboka i szczera skrucha, pomoc w śledztwie po zatrzymaniu, miody wiek zatrzymanych oraz niekaralność w przeszłości. Jeśli Nocny Patrol może podać jeszcze jakieś okoliczności łagodzące, bądź też chciałby wycofać osobiste zarzuty wobec magów Ciemności – Inkwizycja będzie mogła złagodzić wyrok.

Po stronie Jasnych wstał Heser. Rozłożył ręce:

– Nocny Patrol Moskwy nie ma… osobistych zarzutów wobec oskarżonych. Ponadto uważamy, że kierownictwo sekty Braci Regina zostało sprowokowane do przestępstwa przez pewnego nieujawnionego maga Ciemności.

– To nie zostało dowiedzione – powiedział Witesław.

– Nie ustalono jedynie osoby prowokatora – uśmiechnął się Heser. – Jego istnienie nie ulega kwestii.

Witesław skinął głową i odwrócił się do swoich towarzyszy. Przez kilka chwil trwała bezgłośna wymiana myśli pomiędzy inkwizytorami, następnie Witesław odwrócił się do czterech znieruchomiałych Finów.

– W imieniu Traktatu! Biorąc pod uwagę pobłażliwość Nocnego Patrolu, brak poważniejszych konsekwencji oraz inne okoliczności łagodzące, Inkwizycja daje wam prawo do wyboru kary. Wariant pierwszy – zostajecie skazani na śmierć przez powieszenie bez ograniczenia praw obywatelskich…

Potężny Murzyn głośno westchnął, Chińczyk i Fin podtrzymali go pod łokcie.

– Wariant drugi – począwszy od dnia dzisiejszego aż do końca waszych dni zostajecie pozbawieni prawa do korzystania z magii. Macie prawo przeżyć zwykłe ludzkie życie, nie przedłużając go w magiczny sposób i nie podnosząc jakości danego życia.

Finowie patrzyli na inkwizytora w osłupieniu. Zawulon zachichotał, ale szybko przybrał poważny wyraz twarzy.

– Drugie… drugie! – powiedział zdławionym głosem Juha Olykkainen. Pozostali pokiwali głowami.

– Czy są jakieś sprzeciwy ze strony obecnych? – zapytał Witesław.

Znowu wstał Heser. Westchnął.

– My… w charakterze drobnego gestu dobrej woli… uważamy za celowe zezwolić oskarżonym na prawo do magii… małej magii z przedmiotami nieożywionymi.

Wyglądało na to, że każde słowo przychodzi Heserowi z trudem, że on zmusza się, by przejawić łaskę.

– Powiedzmy, żeby znaleźć jakiś zgubiony przedmiot… klucz albo monetę… wygonić muchy z pokoju… muchy, o ile pamiętam, są zaliczone do kategorii „nieożywiony”… przeczyścić gaźnik w samochodzie…

Na twarzy wampira pojawiło się lekkie zdumienie. „Nie rozumie” – pomyślał Edgar.

– Inkwizycja nie ma nic przeciwko… – rzekł wreszcie Witesław. – Nałożyć pieczęcie na oskarżonych!

Dwóch inkwizytorów podniosło prawe ręce – i do czwórki oskarżonych wyciągnęły się cztery migotliwe nici energii. Pieczęcie były nieodwracalne – winni mogli korzystać jedynie z najsłabszej magii. Chyba inkwizytorzy rzeczywiście nie rozumieli, że nieoczekiwana „łaska” Hesera jedynie wzmocniła karę. Co innego zostać całkowicie pozbawionym magicznych zdolności, powoli przywykać do zwykłego ludzkiego bytu, a co innego – każdego dnia czuć się jak kaleka, zadowalając się cieniem dawnych umiejętności.

Ale teraz Finowie o tym nie myśleli. Oszalałych ze szczęścia Braci Regina wyprowadzano właśnie z sali trybunału. Juha ciągle próbował wyrwać się i ściskać wszystkim ręce, ale czujni strażnicy kuksańcami i poszturchiwaniem zmusili ich do wyjścia.

Edgar pokręcił głową. W zasadzie cieszył się, że bracia Ciemności zostali uratowani. Ale za taką cenę?… Już chyba wolałby szybką śmierć.

– Kolejna sprawa nie została wcześniej ogłoszona – powiedział Witesław. – Inkwizycja prosi, by do kręgu dla oskarżonych wszedł przywódca moskiewskiego Nocnego Patrolu, znany jako Heser…

Zawulon uśmiechnął się triumfalnie.

– I przywódca moskiewskiego Dziennego Patrolu, znany jako Zawulon…

Wyraz zaskoczenia na twarzy Zawulona bardzo ucieszył Edgara. Tylko… czy nie była to czasem gra?

– Pierwsze pytanie Inkwizycji do Wielkiego Maga Hesera – Witesław mówił uprzejmie, ale twardo. – Heserze, czy oddziaływał pan na Księgę Przeznaczenia obecnej tu Wielkiej Czarodziejki Świetlany Nazarowej, by wyżej wspomniana Wielka Czarodziejka została matką mesjasza Światła?

W sali zapanowała martwa cisza.

– Proszę o bardziej precyzyjne sformułowanie – poprosił łagodnie Heser. – W przeciwnym razie uznam je za obrazę.

Wampir wyszczerzył się w uśmiechu.

– Proszę odpowiedzieć, Wielki Magu Heserze.

– Dobrze – Heser skinął głową. – Nie spodziewałem się podobnych zarzutów… ale wyjaśnię… trybunałowi.

„Spodziewałeś się…” – pomyślał Edgar. – „Wszystkiego się spodziewałeś, stary intrygancie…”

– Podobne oddziaływanie jest niemożliwe z samej definicji. Nawet dla mnie – oznajmił skromnie Heser.

Witesław chyba się stropił.

– Magu Światła Heserze, Księga Przeznaczenia Świetlany Nazarowej…

– …pokazuje, że zostanie ona matką największej z czarodziejek Światła, bądź, uciekając się do bardziej poetyckiego określenia – mesjasza Światła. – Heser uśmiechnął się. – To wielka radość dla Nocnego Patrolu Moskwy… dla wszystkich Jasnych! Ale wielce szanowna Inkwizycja powinna rozumieć, że takich rzeczy nie można tak po prostu wpisać do Księgi Przeznaczenia. To niemożliwe. Nawet przy użyciu znanego wam artefaktu, prawnie należącego do Nocnego Patrolu.

– A jednak przyznaje pan, że dokonano ingerencji w Księgę Przeznaczenia Świetlany Nazarowej? – nie poddawał się wampir.

– Owszem – skinął głową Heser. – Jak wiedzą wszyscy, albo prawie wszyscy… można dokonać zupełnie nowego zapisu w Księdze Przeznaczenia, ale to bezpośrednio naruszy równowagę Światła i Ciemności. Można z łatwością przeprowadzić drobne zmiany w losie dowolnego człowieka. Nieco trudniej – nieznaczne zmiany w losie Innego. Im silniejszy jest Inny, im poważniejsza zmiana, tym większy ma wpływ na Światło i Ciemność. Spróbujcie zastanowić się, szanowni inkwizytorzy, członkowie trybunału, nad konsekwencjami wprowadzenia do Księgi Przeznaczenia Wielkiej Czarodziejki zapisu o tym, że zostanie ona matką mesjasza.

Cisza.

– Każdy z nas… i wszyscy Inni razem wzięci zostaliby zlikwidowani w czasie próby takiego szachrajstwa! – wykrzyknął Heser. – Starci na pył! Świat by runął! A wy oskarżacie mnie o podobne działania!

– Magu Światła, jakie więc zmiany zostały wprowadzone do Księgi Przeznaczenia Swietłany Nazarowej?

Heser rozłożył ręce.

– Różne drobiazgi. Moim obowiązkiem jest przecież troska o współpracowników, prawda? Wycieczka do kurortu we Włoszech… kurs prawa jazdy… coś tam jeszcze… Na życzenie Inkwizycji mogę przedstawić dokładną listę. Nic poważnego. Drobne radości ludzkiego życia.

Po chwili namysłu Witesław zapytał:

– Kiedy zostały wprowadzone te zmiany? Przed zapisem czy po zapisie o narodzinach Wielkiej Jasnej?

– Zdaje się, że przed… – uśmiechnął się Heser.

– W ten sposób skorygowaliście czas tego wydarzenia – Wite – sław nie pytał, myślał na glos. – Stworzyliście maksymalne prawdopodobieństwo, że przyszła córka Świetlany zostanie mesjaszem Światła…

– To możliwe – przyznał Heser. – Cóż z tego? Ja jedynie polepszałem warunki bytowe mojej pracowniczki!

– Czy w celu poprawy tychże warunków nie mógł pan wykorzystać innych metod? Bezpłatnej wycieczki zagranicznej, premii pieniężnej, przyjacielskiej porady?

Heser wyglądał na szczerze zdumionego:

– Wykorzystałem to, co miałem pod ręką. Inkwizycja ma prawo się dziwić, dlaczego wbijam gwoździe mikroskopem… Ale nie może mnie o to oskarżać!

Inkwizytorzy popatrzyli na siebie. Tym razem milcząca narada trwała około minuty. Edgar poczuł, że po plecach płynie mu cienki strumyczek zimnego potu. No, teraz się zacznie! Jeśli Inkwizycja oskarży Hesera – odesłanie w Zmrok Wielkiego Maga to nie to samo co wyprowadzenie z sali czwórki Finów…

– Sprawa nie podlega orzecznictwu Inkwizycji – oznajmił wreszcie Witesław. – Wielki Magu Heserze, po wysłuchaniu pańskich wyjaśnień Inkwizycja przyznaje, że nie naruszył pan litery Traktatu…

– Litery i ducha! – sprecyzował ostro Heser.

– Litery i ducha – przyznał wampir z nagłym rozdrażnieniem. – Niemniej pańskie działania wydają się wątpliwe i niebezpieczne…

– Nie bardziej niż usiłowania Dziennego Patrolu Moskwy, by zlikwidować Swietłanę Nazarową na krótko przed jej inicjacją – uciął Heser. – Są do mnie jeszcze jakieś pytania?

– Nie – przyznał Witesław. – Może pan wrócić na swoje miejsce.

W czasie przesłuchania Hesera Zawulon stał spokojnie na brzegu zakratowanego kręgu. Skromny, szary, niepozorny cień. Chyba nie zmartwił się, że Heserowi nie przedstawiono zarzutu. Edgara to niepokoiło.

– Magu Ciemności Zawulonie, Inkwizycja ma do pana kilka pytań – powiedział Witesław. – Czy atak sekty Bracia Regina został sprowokowany przez pana?

– Nikt nie ma obowiązku świadczyć przeciwko sobie – rzekł głucho Zawulon.

– Czy to przyznanie się do winy? – ożywił się wampir.

– Nie. To przypomnienie kodeksu. Nie macie prawa zadać podobnego pytania. Dlatego nie odpowiem.

– Dobrze. Sprzeciw został przyjęty. Wielki Magu Zawulonie, czy w celu przeciwdziałania narodzinom przyszłego mesjasza Światła planował pan wskrzeszenie Wielkiego Maga Fafnira, wtrąconego do Zmroku ponad tysiąc lat temu?

Zawulon zaczął mrugać. W końcu wykrzyknął:

– Skąd taki pomysł?

– Czy przeciwdziałał pan inicjacji Swietłany Nazarowej, przeprowadzał działania przeciwko niej?

– Owszem, w ramach dozwolonych Traktatem – odpowiedział szybko Zawulon.

– A Fafnir?

– Co Fafnir? – odpowiedział pytaniem Zawulon. Popatrzył na Edgara i mrugnął.

– Dlaczego wysłał pan do Pragi pewnego pracownika Dziennego Patrolu, idealnie pasującego do procesu wskrzeszenia Fafnira?

– Nie mam pojęcia, o czym mowa!

– Czy planował pan przeprowadzenie następujących paraleli: Fafnir – Antychryst, czterej członkowie sekty Braci Regina – cztery konie apokalipsy…

Zawulon zaczął się śmiać. Śmiał się długo i radośnie, jak tylko może śmiać się Inny, któremu udał się bardzo ryzykowny, ale szalenie śmieszny kawał. Otarł łzy i już spokojniej powiedział:

– Jestem zachwycony poczuciem humoru przedstawicieli Inkwizycji. Fafnir to szalony psychopata, którego znałem osobiście, i ostatnią rzeczą, jakiej bym sobie życzył, to ponowne spotkanie… Na mesjasza Ciemności nie nadaje się absolutnie! Nie ta ranga. Żeby zniszczyć Swietłanę… – Zawulon uśmiechnął się. – O, to tak… Ale za taką cenę?… Wykluczone. A już ci niedorobieni fińscy magowie… Jak pan powiedział? Konie apokalipsy?…

Edgar poczuł się jak kompletny kretyn. Popatrzył błagalnie na Witesława, ale ten się jeszcze nie poddał:

– Po co przeprowadzał pan następujące działania: doprowadzenie do śmierci Alicji Donnikowej, rozumianej jako rytualna ofiara w procesie wskrzeszenia, oraz zamówienie u znanego moskiewskiego artysty dwóch portretów: maga Ciemności Edgara i smoka Fafnira?

Zawulon spoważniał:

– Jeśli chodzi o okoliczności śmierci Alicji Donnikowej, ja również chciałbym poznać prawdę. Jak rozumiem, będzie to przedmiotem następnego dochodzenia? Co się zaś tyczy portretów…

Przywódca moskiewskich Ciemnych wsunął rękę za połę marynarki i wyjął dwa niewielkie obrazki w ramkach. Na jednym portrecie był Edgar, na drugim wił się smok.

– Taki mały gwiazdkowy upominek dla jednego z moich najlepszych pracowników. Proszę mi wybaczyć sentymentalizm…

Z tymi słowami Zawulon zrobił krok i podał Edgarowi jego portret. Nie ma co, dobrze zrobiony! Szept Zawulona zmroził Edgara: – Mądryś… Zawulon wrócił do kręgu.

– A druga podobizna?

– Sentymentalizm – powtórzył Zawulon. – Bracia Regina obudzili dawne wspomnienia… przypomniałem sobie Fafnira… i postanowiłem zamówić na pamiątkę jego portret…

– A więc nie planował pan jego ożywienia? – sprecyzował Witesław.

Tym razem Zawulon odpowiedział z całą powagą:

– Nawet przez chwilę. Istnieją znacznie bezpieczniejsze drogi do wytyczonego celu.

Inkwizytorzy popatrzyli na siebie.

– Wielki Magu Zawulonie – rzekł Witeslaw – Inkwizycja nie ma do pana pretensji, może pan wrócić na miejsce. Pragniemy jednak zauważyć, że wszystkie pańskie działania wyglądają szalenie dwuznacznie i wyjątkowo groźnie…

– Zrozumiałem – mruknął Zawulon, wychodząc z kręgu. – Niedługo nie wolno będzie podłubać w nosie bez zezwolenia.

Edgar popatrzył na Hesera. Pewnie stary intrygant się złości?

Heser nie był zły. Chyba nawet słuchał słów Zawulona z nieudawanym zaciekawieniem. Nie miał wątpliwości, że przywódca Ciemnych się wykręci, ale interesowały go szczegóły.

Wiedzieli o tym wszystkim od dawna!

Edgar rozpaczliwie zbierał myśli. Czyli Świetlana naprawdę ma zostać matką mesjasza… i to płci żeńskiej! To dopiero niespodzianka! Zawulon nie chciał do tego dopuścić, ale… ale nie w drodze wskrzeszenia antychrysta… To był tylko manewr odwracający uwagę… I on, Edgar, niegłupi mag Ciemności, dał się na niego złapać jak dziecko!

Co w takim razie było tu najważniejsze?

– Inkwizycja przystępuje do rozpatrzenia zasadniczej sprawy dzisiejszego posiedzenia, sprawy o wyjątkowym znaczeniu dla Światła i Ciemności – oświadczył Witesław, jakby odpowiadając na nie zadane pytanie Edgara. – Sprawa Igora Ciepłowa, maga trzeciej rangi z Nocnego Patrolu Moskwy. Czy wszyscy zapoznali się z aktami sprawy?

Nikt nic nie powiedział. Wszyscy znali je od dawna…

– Oddajemy głos przedstawicielowi oskarżenia Antoniemu Gorodeckiemu.

Stojący naprzeciwko Edgara Jasny podniósł głowę i krótko skinął Witesławowi.

– Będę mówił krótko. Sens naszych zarzutów jest prosty – obecny tutaj szanowny mag Zawulon celowo wysiał Alicję Donnikową do Arteku, wiedząc, że będzie tam regenerował siły Igor Ciepłow. Prawdopodobnie wyliczył linie rzeczywistości i zrozumiał, że w danych warunkach pomiędzy Igorem i Alicją pojawi się… pojawi się miłość. Miłość tragiczna i beznadziejna – młodzi ludzie należą do różnych sił. Miłość, która zakończy się pojedynkiem. W jego rezultacie zginie Igor albo Alicja, a ocalały przeciwnik zostanie oskarżony przez Inkwizycję. Zarzucamy Zawulonowi świadome i cyniczne usunięcie… próbę usunięcia… – poprawił się szybko – pracownika Nocnego Patrolu Moskwy Igora Ciepłowa. W związku z tym prosimy zdjąć z Igora Ciepłowa zarzut złamania Traktatu i zabójstwa Alicji Donnikowej.

– Czy to wszystko? – zapytał Witesław po chwili milczenia.

– Nie. Prosimy również rozważyć kwestię przypadkowej śmierci młodego człowieka, nie należącego do Innych. Ponieważ pojedynek został zainscenizowany przez Zawulona…

– Protestuję! – powiedział skrzypiącym głosem Zawulon.

– Protest został przyjęty – oznajmił wampir.

– Ponieważ my uważamy, że pojedynek został zainscenizowany przez Zawulona, twierdzimy, że to właśnie on winien jest śmierci chłopca, a więc nie można oskarżać o to Igora Ciepłowa. To wszystko.

Witesław popatrzył na Zawulona.

– Chce pan coś powiedzieć?

– Odpowiedzi nie będzie, przyczynę już wyjaśniłem – rzekł zimno Zawulon.

– Oddaję głos przedstawicielowi obrony. Edgar odetchnął głęboko.

– Wszystkie wywody mojego szanownego kolegi są bardzo interesujące. Obserwujemy próbę wybronienia przestępcy…

– Protest! – wtrącił szybko Antoni.

– Wybronienia oskarżonego – poprawił się Edgar. – Igor Ciepłow jest winien zabójstwa młodej wiedźmy Alicji Donnikowej, kochającej go z całego serca. Mało tego! Igor Ciepłow, ogarnięty swoją maniakalną namiętnością, doprowadził do śmierci chłopca Makara Kaniewskiego. Zabił dziecko! Ludzkie dziecko, które również miało prawo żyć! Mało tego! W rezultacie masowego odebrania sił odpoczywającym w Arteku dzieciom, siedmioro z nich przez trzy miesiące dręczyły koszmary nocne! Zarejestrowano dwa przypadki stabilnej enurezji! Dziewięcioletni Jurik Siemiecki, zamieszkały w Moskwie, miesiąc po powrocie z Arteku zmarł na skutek asfiksji, zachłystując się w wannie. Nie wiadomo jeszcze, czy ta śmierć nie jest powiązana z działaniami Igora Ciepłowa! Maga Światła Igora Ciepłowa!»

Popatrzył na oskarżonego. Twarz Igora była kamienna. Nieprzenikniona. Martwa.

– Jaśni mogą do woli wysuwać swoje bezpodstawne oskarżenia – kontynuował Edgar. – Bez dowodów, bez jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia – po co Dzienny Patrol Moskwy miałby poświęcać młodą utalentowaną pracownicę, która zdążyła już otrzymać wiele pochwał i wyróżnień? W imię usunięcia byle maga Światła trzeciego stopnia? Ale to sprawa ich sumienia. My jedynie prosimy Inkwizycję o neutralne spojrzenie na sytuację i ukaranie winnego złamania Traktatu.

Edgar wziął głęboki wdech i rzucił ostatnie, decydujące zdanie:

– Nieraz słyszeliśmy już o tym, że magowie Światła, popełniając czyn moralnie naganny, sami odchodzą w Zmrok. Odchodzą w Zmrok pod brzemieniem wstydu… Słyszeliśmy nie raz, ale ja osobiście jeszcze nigdy nie miałem okazji tego oglądać. Widocznie Igor Ciepłow uważa zabójstwo kochającej go dziewczyny oraz śmierć i cierpienia niewinnych ludzkich dzieci za czyn etycznie bez zarzutu!

Zamilkł.

Inkwizytorzy popatrzyli na siebie i Witesław powiedział:

– Czy strony mają dowody na poparcie swoich racji? Heser milczał. Zawulon zapytał ze zdumieniem:

– Przepraszam bardzo, jakie mogę mieć dowody, że nie jestem wielbłądem? Niech swoje brednie udowadniają ci, którzy je wygłosili.

– Inkwizycja wysłuchała opinii stron – powiedział wampir. – Oskarżony, czy chciałby pan coś dodać?

Igor skinął głową:

– Tak. Przyznaję, że moje działania nie były do końca usprawiedliwione… I naprawdę szczerze żałuję ich konsekwencji. Ja… ja bardzo… – urwał, i po chwili zaczął mówić szybko: – bardzo lubiłem Alicję Donnikową. Ale to, że okazała się wiedźmą Ciemności, sprawiło, że działałem w afekcie. Nie proszę o łaskę i sam wymierzę sobie karę. Ale…

Odwrócił się gwałtownie do Zawulona:

– To ty jesteś zabójcą! Ty posłałeś Alicję na śmierć! I właśnie dlatego muszę żyć… by twoja podłość nic ci nie dała!

Zawulon tylko rozłożył ręce i ciężko westchnął.

– Ma pan dowody? – zapytał wampir.

Igor pokręcił głową.

– Trybunał rozumie wagę tej sprawy – powiedział Witesław. – I mimo że żadna ze stron nie przedstawiła dowodów, Inkwizycja uważa wskazanie prawdziwego winnego za niezwykle istotne. Dlatego też…

Edgar zobaczył, że Zawulon zmienia się na twarzy – jego smutny uśmiech zgasł.

– Dlatego też Inkwizycja kontynuuje przesłuchanie świadków. Alicja Donnikową zostanie poddana tymczasowemu wskrzeszeniu.

– Protestuję! – Zawulon zerwał się z miejsca. – Ta sprawa nie jest na tyle ważna, by zakłócać spokój tych, którzy odeszli.

– Protest został oddalony. Inkwizycja prosi Annę Lemieszową, która przybyła tu na polecenie Inkwizycji, o przejście na środek sali. Jej ciało zostanie wykorzystane do tymczasowego ściągnięcia ze Zmroku Alicji Donnikowej.

Lemieszowa zaczęła wrzeszczeć, ale już po chwili dwóch młodszych inkwizytorów – konwojentów zaciągnęło protestującą wiedźmę na środek sali.

– Wszystkie energetyczne koszty tego procesu pokrywa Nocny Patrol Moskwy. Nie podlegają one zwrotowi bez względu na wynik procesu – ciągnął Witesław. – Wielki Magu Heserze, czy ma pan wymagane rezerwy Siły?

– Tak. – Heser wstał. – Mam.

Edgar poczuł, że się gubi. Co takiego ważnego było w tym Igorze Ciepłowie, że Zawulon poświęca swoją kochankę, a Heser oddaje potworną ilość sił?

– Zaczynamy – rzekł Witesław. – Każda próba przeciwdziałania zostanie ukarana natychmiastową i nieodwracalną śmiercią.

Kilku magów – inkwizytorów wyszło do przodu. Heser westchnął, zrobił krok w stronę Lemieszowej. Ta wrzasnęła i zamilkła, szklanym wzrokiem wpatrując się w maga Światła.

Edgar musiał zmrużyć oczy.

Na środku sali szalała tak potworna energia, że zwyczajnie nie mógł patrzeć. Czuł, jak inkwizytorzy jeden po drugim tworzą magiczne bariery wokół Hesera i Lemieszowej. Czuł, jak bariery padają pod naporem nieprawdopodobnej mocy. Czuł drgający Zmrok, rozdzierany przez te wszystkie siły, które Edgar znał, i te, których istnienia nawet nie podejrzewał. Jeśli tak wygląda tymczasowe wskrzeszenie, co działoby się przy stałym?

Burza ucichła. Heser odsunął się do tyłu.

Na środku sali stał teraz inkwizytor Witesław, mag Światła Igor Ciepłow i wiedźma Ciemności Alicja Donnikowa.

Szarpiąca się, zachłystująca, chwytająca się za gardło Alicja…

Edgar wzdrygnął się. Nie wiedział, co dzieje się z Innymi w Zmroku. I, szczerze mówiąc, nie chciał wiedzieć. Ale teraz Alicja wracała do świadomości w momencie, w którym skończyło się jej ludzkie istnienie. Ożywała z rozdzieranymi bólem płucami, jeszcze zachłystując się morską wodą, nadal rozpaczliwie próbując wydostać się spod prasy, rzuconej na nią przez Ciepłowa.

– Alicjo Donnikowa – powiedział wampir. Nawet jemu drgnął głos. Tymczasowe wskrzeszenie nie należy do zbyt częstych procedur… – Została pani poddana tymczasowemu ściągnięciu ze Zmroku i znajduje się pani w pomieszczeniu Europejskiego Trybunału Inkwizycji w Pradze. Rozumie pani moje słowa?

Alicja Donnikowa wyprostowała się i teraz patrzyła już tylko na Igora Ciepłowa.

– Rozumie pani moje słowa? – powtórzył Witesław.

– Dlaczego… w Pradze? – zapytała Alicja. Oddychała szybko i głęboko, jakby nie mogła nacieszyć się powietrzem – nawet tym wilgotnym powietrzem podziemia…

– To nieistotne, Alicjo Donnikowa. Została pani wezwana do naszego świata jako świadek. Od pani słów zależy bardzo wiele.

– Czy… czy mogę tu zostać? Znowu? Na zawsze? – pytała dalej Alicja.

Nadal patrzyła wyłącznie na Igora.

– Nie – odpowiedział szczerze inkwizytor. – Czy będzie pani odpowiadać na pytania dobrowolnie?

Alicja potrząsnęła głową z determinacją i dumą.

– Tak. Będę, inkwizytorze. Będę. Proszę pytać.

Patrzyła tylko na Igora.

– Pytania dotyczą pani pojedynku z obecnym tu magiem Światła Igorem Ciepłowem. Czy wezwanie na pojedynek zostało przeprowadzone według wszelkich zasad?

– Tak.

– Czy dano pani możliwość odmówienia udziału w pojedynku i odejścia?

– Tak.

– Proszę mi powiedzieć, Alicjo, czy obwinia pani Igora Ciepłowa o swoją śmierć?

Alicja uśmiechnęła się. Podniosła rękę i nie odwracając się, nieomylnie wskazała Zawulona.

– Nie.

Nadal patrzyła jedynie na Igora.

– Nie ma pani pretensji do swojego… przeciwnika?

Pokręciła głową.

– Alicjo Donnikowa, czy może pani oskarżyć kogokolwiek z tu obecnych o sprowokowanie tych smutnych wydarzeń, które w efekcie doprowadziły do pani śmierci?

– Zawulona – powiedziała absolutnie obojętnie Alicja. – To jego operacja.

– Ty tchórzliwa kretynko! – krzyknął Zawulon. – I tak cię nie wskrzeszą! Co ty robisz, wiedźmo!

Dopiero wtedy Alicja Donnikowa odwróciła się do Zawulona. Na chwilę. Pod jej spojrzeniem przywódca Ciemnych zamilkł.

– Zawulonie, pamiętasz, co powiedziałeś, gdy wzywałam cię, zachłystując się wodą?

– Mściwa idiotka – powiedział już spokojniej Zawulon. Alicja pokręciła głową. Znowu patrzyła na Igora.

– Co tu ma do rzeczy zemsta… Miłość to też wielka siła, Zawulonie.

– Inkwizycja nie ma więcej pytań – powiedział szybko Witesław. – Drodzy państwo… przedłużanie tej sceny uważam za niegodne Innych. Z Igora Ciepłowa zostają zdjęte zarzuty złamania Traktatu. Alicja Donnikowa może… może powrócić do Zmroku.

Edgar jak we śnie patrzył na wstającego Hesera. Triumfującego, zwycięskiego Hesera i zgarbionego, pokonanego Zawulona.

Dopiero gdy twarze Wielkich Magów drgnęły stropione, popatrzył na środek sali.

Alicja Donnikowa znikała. Jej ciało zmieniało się, niczym bezcielesny cień zanurzając w Zmroku. Lemieszowa na kolanach odpełzała do nóg Zawulona.

Znikał również Igor Ciepłow.

Odchodził w Zmrok.

Edgar nie kłamał – rzeczywiście pierwszy raz widział, jak odchodzi mag Światła. Dobrowolnie. Bez walki, krzyków, bez strumieni Siły.

Igor Ciepłow, już niemal przemieniony w cień, na chwilę odwrócił się do swoich towarzyszy. Chyba w jego spojrzeniu były przeprosiny. Przez cały pozostały czas patrzył wyłącznie na Alicję.

W końcu znikł.

Zmrok zamknął się. Powietrze w sali było mroźne, na ścianach osiadły białe szczoteczki szronu, żałobną wstęgą opasując pomieszczenie. Na twarz Zawulona powoli wracał uśmiech triumfu. Heser patrzył ze smutkiem na opustoszały krąg.

– No? – krzyknął Zawulon. – No? I co teraz? Gdzie twój piastun? Gdzie ten jedyny, który zdołałby wychować mesjasza Światła?

Zaśmiał się, poklepał po głowie klęczącą przed nim Lemieszową i powiedział, zwracając się do Inkwizycji:

– Tak, to rzeczywiście była operacja Dziennego Patrolu – nie wychodząca poza ramy Traktatu. Wymiana dwóch równowartościowych figur – Alicja Donnikowa za Igora Ciepłowa. Nie ma do mnie więcej pretensji?

– Nie ma do pana pretensji ze strony Inkwizycji… – powiedział powoli wampir. Potarł twarz dłonią. – Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności… Inkwizycja rozpatrzy kwestię przedterminowej regeneracji sił Świetlany Nazarowej. Ale to… to potem. Wszyscy… wszyscy mogą opuścić salę.

Jako pierwsza ze swojego miejsca wstała Swietłana. Podeszła do Zawulona, stała chwilę, patrząc mu w oczy. Edgar pomyślał, że czarodziejka uderzy maga.

Ale ona tylko coś powiedziała, odwróciła się gwałtownie i wyszła.

Edgar na sztywnych nogach odszedł od pulpitu, omal nie wpadając na Hesera – zamyślonego i przygnębionego. Wtedy, odpychając go, do Hesera podskoczył Antoni i zawołał:

– Czy to znaczy… czy córka Swietłany może być Inną i przy tym nie zostać mesjaszem Światła?

Heser skinął głową.

– Dlaczego? – zapytał tępo Antoni. – Przecież Swietłana…

– Być Wielką Czarodziejką i wychować Wielką Czarodziejkę to dwie zupełnie różne rzeczy – wyjaśnił ze zmęczeniem Heser. – Niestety. Na razie… na razie nie widzę figury dorównującej Igorowi. Ja… nie przypuszczałem, że on tak kocha tę wiedźmę! Poszukałbym innego rozwiązania.

– Czyja to będzie córka? – zapytał nagle Antoni. – Swietłany i…

Heser popatrzył na niego z rozdrażnieniem.

– Czyja? Jeśli nie będziesz tu stał jak kołek, gapiąc się na starego idiotę, tylko dogonisz swoją kobietę – to twoja!

Antoni lekko skinął głową i wybiegł z sali. Edgar też chciał zadać Heserowi kilka pytań… ale pochwycił spojrzenie Jasnego i wolał nie ryzykować. Odwrócił się, wszedł na szary marmur podłogi, na wąski klin zajmowany przez Inkwizycję, który rozcinał salę na dwie połowy – czarną i białą.

Inkwizytorzy już zdejmowali płaszcze. Jeden z nich niedbale rzucił swój na ręce Witesława, otworzył portal i znikł. Pozostali odchodzili zwykłą drogą – przez drzwi.

Wampir popatrzył na Edgara.

– Chcesz przymierzyć? – zapytał.

– Nie wiem, czy będzie na mnie dobry – odpowiedział cicho Edgar.

– Kto wie? Warto spróbować. Chyba że wolisz wrócić do Moskwy…

Edgar ostrożnie przyjął z jego rąk pomiętą szarą tkaninę.

– Przepraszam… – powiedział. – Co powiedziała Swietłana Zawulonowi?

– Inkwizytor powinien mieć dobry słuch. – Na twarzy wampira pojawił się krzywy uśmiech. – Nic takiego. Nazwałbym to przekleństwem, ale Jaśni nie umieją porządnie przeklinać. Powiedziała: „Oby nigdy nikt cię nie pokochał”.

Edgar skinął głową i wzruszył ramionami:

– Jemu to niepotrzebne.

Siergiej Łukianienko, Władimir Wasiliew

***

* Piosenka „Wybór” (Wybór) autorstwa Julija Burkina (pisarza s – f, barda i przyjaciela Siergieja Lukjanienki, który często wykorzystuje utwory Burkina w swoich powieściach) została napisana w grudniu 2000 roku, specjalnie dla filmu, którego scenariusz ma powstać na podstawie dylogii Nocny Patrol, Dzienny Patrol (wszystkie przypisy tłumaczki).

* „Priwiet” – ros.: cześć, witam.

* Parandża – tradycyjny długi płaszcz noszony przez kobiety muzułmańskie w Afganistanie, od niedawna również w Tadżykistanie i Uzbekistanie.

* Ulica Twerska (jedna z największych i najbardziej znanych ulic w centrum Moskwy, biegnąca od placu Maneżowego do placu Triumfalnego) jest promenadą prostytutek, pojawiających się tam o określonej porze i na określonym odcinku.

* Oktiabrionok – uczeń od lat siedmiu do dziesięciu, przygotowujący się do wstąpienia do organizacji pionierskiej. Prawdopodobnie odpowiednik polskiego zucha.

* Mowa o Nataszy Gusiewej, odtwórczyni roli Alicji Sielezniewej (bohaterki książek Kira Bułyczowa) w pięcioodcinkowym filmie telewizyjnym Gość z przyszłości. Scenariusz powstał na motywach utworów Bułyczowa.

* Autorem piosenki „Dwaj chłopcy” (Dwa malczika) rzeczywiście jest Julij Burkin.

* Gorbuszka – park im. Gorbunowa w Moskwie, w którym odbywa się masowa sprzedaż oryginalnych i pirackich kaset, kompaktów, CD – ROM – ów, programów komputerowych, filmów wideo i DVD.

* GUM (Gosudarstwiennyj Uniwiersalnyj Magazin) - piękny zabytkowy budynek po lewej strome placu Czerwonego (naprzeciwko Mauzoleum), mieści ekskluzywne sklepy.

** Książę Pożarski (1578 – 1642), rosyjski dowódca wojskowy, podczas okresu smuty w państwie moskiewskim dowodził pospolitym ruszeniem i wraz z kupcem Kuźmą Mininem kierował walką zbrojną z wojskiem polskim i szwedzkim. Latem 1612 roku, po bitwie z wojskami hetmana Chodkiewicza, opanował zajętą przez Polaków Moskwę.

* Fiodor Szalapin (1873 – 1938), rosyjski śpiewak (bas), jeden z największych w historii opery; łączył walory głosowe z wybitnymi zdolnościami aktorskimi.

* MGU (Moskowskij Gosudarstwiennyj Uniwiersitiet) - Moskiewski Uniwersytet Państwowy, najwyższy (240 m) drapacz chmur w mieście, jeden z siedmiu moskiewskich „tortów ślubnych” (w Polsce przykładem tego typu budowli jest warszawski PKiN).

* Mowa o filmie Siedemnaście mgnień wiosny, nakręconym na podstawie powieści Juliana Siemionowa.

* Bałtyk – nazwa popularnego rosyjskiego piwa Baltika. W sprzedaży jest kilkanaście rodzajów baltyku.

* Osobista – pracownik wydziału specjalnego (ros. osobyj otdieł) w wojsku lub organach bezpieczeństwa.

** SMIERSZ – abrewiatura utworzona od hasła „Smiert’ szpionam!” (śmierć szpiegom), kontrwywiad wojskowy w latach 1943 – 1946.

Content

Siergiej Łukianienko, Władimir Wasiliew
Dzienny Patrol

CZĘŚĆ PIERWSZA. NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

CZĘŚĆ DRUGA. OBCY DLA INNYCH

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

CZĘŚĆ TRZECIA. INNA SIŁA

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

Siergiej Łukianienko, Władimir Wasiliew