Marina Diaczenko, Siergiej Diaczenko

Następca

Tom 3 cyklu Tułacze

Przełożył Witold Jabłoński

Tyt. oryginału: Преемник

Prolog

Chłopczyk siedział ukryty za kufrem, gdzie czuć było kurzem. Zasłaniające okno kotary wznosiły się nad nim jak masywne, zapylone kolumny. W słonecznych promieniach trzepotał się chaotycznie białawy mol.

Za oknem brzęczało żelazo i tętniły kopyta. Mówiono tam: „wrogowie” i jeszcze: „wojna”, lecz tutaj, w domu byli przecież ojciec i matka, bliscy i niezawodni, jak owe słoneczne łuki, podpierające sufit…

Bał się jednak starca. Był dla niego obcy i niepojęty. W jego obecności nawet swoi wydawali się inni niż dotychczas. Rodzice nie zwracali uwagi na syna, tak jakby starzec był chmurą, która przesłoniła chłopcu słońce. Na pewno też bali się starego. Inaczej, dlaczego mieliby mu to oddawać?

Chłopczyk płakał, oblizując łzy. Ta rzecz… Ta niezwykła rzecz. Czyżby miało jej zabraknąć? Nie będzie więcej tych świątecznych dni, gdy mama wydobywała ją ze szkatułki i pozwalała mu, zazwyczaj w nagrodę, dotknąć tego choć jednym palcem? Pozwalała napatrzeć się do syta i śledzić wzrokiem świetlisty zajączek, tańczący na suficie…

Mówili coś o plamie rdzy, której naturalnie nie było. I jeszcze o wojnie. Chłopiec wyobraził sobie las kopii z wąskimi proporcami, rozdwojonymi jak żmijowe języki… Całe mnóstwo dorodnych jeźdźców i przyjemną woń prochu… Jego ojciec i tak wszystkich pokona.

Dlaczego jednak starzec tylko kiwa milcząco głową?

Mokrym od łez palcem chłopczyk rysował na kufrze paskudne gęby. Krzyczeli na niego, kiedy rysował złe mordy. W tej chwili z osobliwą satysfakcją wykreślał usta wykrzywione kącikami w dół, groźnie zmarszczone brwi… A niech go ukarzą…

Potem złoty przedmiot błysnął na obcej dłoni, znalazł się między długimi palcami starca. Chłopczyk nie wytrzymał, wyskoczył z wrzaskiem ze swojej kryjówki, chcąc wyrwać tamtemu zabawkę, nie mogąc uwierzyć, że tym razem jego zachcianka pozostanie niezaspokojona…

– Luarze!

Na policzkach matki pojawiły się czerwone plamy. Ojciec mówił coś surowo. Chłopiec sam już tymczasem pożałował swego wyskoku. Starzec patrzył nań uporczywie, przenikliwie, badawczo. Dziwne, że dzieciak nie zmoczył od tego spodenek.

Na dnie przejrzystych, jakby szklanych oczu przebiegł jakiś cień. Obwisłe, bezrzęse powieki zadrgały. Chłopak najeżył się. Starzec przeniósł wzrok na jego matkę.

– Nazwała go pani tak na cześć Łujana?

Zza okna dobiegał tupot podkutych butów. Donośny głos wykrzykiwał coś groźnym, rozkazującym tonem. Starzec westchnął.

– Kiedy mały kamyk obrusza się ze szczytu… pozostaje nadzieja, że wpadnie w jakiś dołek i nie spowoduje lawiny.

Zawsze trzeba mieć nadzieję.

Chłopczyk pochlipywał, trąc kułakami oczy i czepiając się rękawa ojcowej kurty. Nie zauważył, jak dziwnie spojrzeli na siebie rodzice.

Starzec uśmiechnął się smutnie.

– Los od dawna naznaczył twoją rodzinę, panie Soll.

Matka przewróciła trwożnie oczyma. Ojciec milczał, trzymając się za policzek, jakby poczuł nagły ból zęba. Staruszek skinął głową.

– W zasadzie… to głupstwo. Zapomnijcie o tym, co powiedziałem.

Kiedy zamknęły się za nim drzwi, poczucie straty zastąpiła ulga.

Ciepła dłoń, w której całkiem niknęła jego drobna rączka. Będziesz miał dużo innych zabawek. Nie płacz, Dzionku.

Rozdział pierwszy

A jednak zdążyliśmy! Szczęśliwie brama miejska zatrzasnęła się za naszymi plecami, a mogła przed nosem. Nie bez powodu Flobaster wrzeszczał na nas całą drogę. Spóźnialiśmy się, ponieważ o świcie złamaliśmy oś, a stało się tak dlatego, że senny Mucha przegapił wybój na drodze. Był senny, gdyż Flobaster, nie żałując pochodni, męczył nas próbą prawie do rana… Musieliśmy odwiedzić kuźnię. Flobaster ochrypł, targując się z kowalem, potem splunął, zapłacił i raz jeszcze zbił Muchę.

Oczywiście wieczorem byliśmy zbyt zmęczeni, by się radować, że jednak zdążyliśmy wjechać do miasta, przepełnionego rozbawionymi tłumami. A cóż dopiero będzie jutro… Nikt z nas nie podniósł nawet głowy, żeby nacieszyć wzrok wysokimi dachami i złotymi chorągiewkami. Tylko Mucha, któremu wszystko było obojętne, słysząc wiwaty rozdziawił w ziewnięciu swoje małe usteczka.

Główny plac okazał się całkowicie zapchany wozami i namiotami rozsądniejszych konkurentów. Udało się w końcu ciężko wywalczyć kąt, w którym ledwie zmieściły się nasze trzy wozy. Po naszej lewej stronie znajdował się cyrk wędrowny, gdzie w klatce pod gołym niebem smętnie ziewał zagłodzony niedźwiedź. Po prawej był teatrzyk kukiełkowy: z otwartych skrzyń sterczały drewniane nogi wielkich marionetek. Naprzeciwko rozłożyli się obozem nasi starzy znajomi, komedianci z wybrzeża. Zdarzało się nam spotykać ich na niezliczonych jarmarkach i często ujmowali nam sporą część zarobku. Właśnie sprawnie zbijali podesty. Flobaster nachmurzył się. Odeszłam na bok, żeby cichutko parsknąć: cha, cha, czyżby staruszek miał nadzieję być tutaj pierwszym i jedynym? To przecież oczywiste, że na tutejszy Dzień Wszelkiej Radości przyjeżdżają wszyscy, nawet z bardzo dalekich stron, tylko pod jednym warunkiem. Warunek był bardzo prosty. Pierwszy numer programu powinien zawierać ścinanie głowy, wszystko jedno czyjej. Dziwny gust mają ci mieszczanie. Weźmy chociażby tę zabawną kukłę wisielca, przyozdabiającą gmach sądu…

Święto rozpoczęło się o świcie.

Nawet my daliśmy się lekko zwariować, chociaż byliśmy doświadczonymi aktorami, nie zgrają wiejskich amatorów. Zdarzały się nam po drodze różne świąteczne parady i karnawały. Miasto było bogate i bardzo z siebie zadowolone. Lokaje w liberiach niemal pękali z dumy, stojąc na tylnych resorach złocistych karet. Kramy uginały się pod stosami drogich, wyborowych towarów. Mieszczanie, odziani w swoje najlepsze szaty, pląsali na placu w takt bębnów i skrzypiec. Nawet bezpańskie psy wydawały się szacowne i pełne wysokiego mniemania o sobie. Żonglerzy przerzucali się płonącymi łuczywami. Linoskoczkowie tańczyli na linach rozpiętych wysoko nad głowami widzów. Było ich tylu, że gdyby zeszli na dół, spokojnie mogliby zapełnić niewielką wioskę. Ktoś w opiętym, czarnym trykocie miotał się w gęstej sznurowej sieci, podobny jednocześnie do muchy i pająka. Nawiasem mówiąc, Mucha nie omieszkał ściągnąć czegoś z najbliższego straganu i pochwalić się tym Flobasterowi, ten zaś długo targał go za ucho, wskazując migające tu i ówdzie czerwono-białe uniformy straży.

Czekaliśmy na naszą chwilę.

Na pierwszy ogień poszły marionetki, za pomocą których znacznie łatwiej przedstawić ścinanie głowy. Zagrali jakąś krótką, głupawą farsę. Głowa głównego bohatera spadła na deski jak korek od butelki musującego wina. Chudziutka, wygłodniała dziewczynka obeszła publiczność z nadstawioną czapeczką. Mało dawali. Widocznie spektakl się nie spodobał.

Potem zaryczał niedźwiedź. Potężnie zbudowany pogromca w jaskrawoczerwonym trykocie przerzucał w powietrzu malutkiego chłopaczka, jak ofiarne jagniątko, a na koniec numeru udał, że urywa mu główkę. W odpowiedniej chwili dzieciak zwinął się w pół. Przez moment czułam strach. Kto ich tam wie, tych cyrkowców…

Po chwili jednak chłopaczek wyprostował się, jak gdyby nigdy nic. Niedźwiedź, podobny trochę do starego, wysłużonego psa, przeszedł się niechętnie na tylnych łapach i w nadstawioną czapkę niezwłocznie posypały się monety.

Południowcy z wybrzeża ustąpili nam kolejkę. Ich szef machnął do Flobastera: zaczynaj!

Przygotowaliśmy na Dzień Wszelkiej Radości Opowieść o dzielnym Ollalu i nieszczęsnej Róży. Nieszczęsną Różę grała naturalnie Gezina, oczywiście nie ja. Wygłaszała wielki monolog do zakochanego w niej bez pamięci Ollala i zaraz potem opłakiwała go, kiedy na scenie zjawił się kat w czerwieni i odrąbał amantowi głowę. Sztukę napisał Flobaster. Nigdy nie miałam odwagi go zapytać, za co konkretnie cierpiał urodziwy Ollal?

Zagrał go Barian, tradycyjnie grywający w naszej trupie wszystkich bohaterskich amantów, chociaż niekoniecznie było to jego emploi. Nie był już taki młody… Flobaster przewidywał dla niego w niedalekiej przyszłości role szacownych ojców. Któż jednak, warto spytać, miałby w kolejnych spektaklach wzdychać do Geziny? Mucha zapowiadał się dobrze, lecz na razie miał tylko piętnaście lat i sięgał naszej heroinie do ramienia…

Podglądałam zza kurtyny, jak przepiękna Róża, efektownie rozpościerając fałdy sukni i rozpuszczone włosy na scenicznych deskach, użalała się Ollalowi i publiczności na okrucieństwo swego losu. Śliczna Gezina, szczupła, z pysznym biustem, gładką, różową twarzyczką i niebieskimi oczętami porcelanowej lalki, zawsze mogła liczyć na uznanie widzów. Toteż całe jej aktorstwo składało się z romantycznych okrzyków i żałosnych westchnień. No cóż, więcej nie było trzeba, zwłaszcza, gdy przy scenie śmierci ukochanego udało się jej uronić parę łez.

Właśnie ze dwie łezki błyszczały na rzęsach aktorki. Widzowie przycichli.

Za kulisami rozległy się ciężkie kroki oprawcy. Flobaster w czerwonym kostiumie starał się tupać jak najgłośniej. Urodziwy Ollal położył głowę na pieńku. Kat popisywał się chwilę, strasząc piękną Różę wielkim, ostrym toporem, potem zamachnął się szeroko i opuścił swój oręż na szyję Bariana.

Zgodnie z pomysłem Flobastera, pieniek był ukryty za zasłonką, tak więc widzowie mogli zobaczyć tylko plecy ofiary i zamach topora. Potem ktoś – tym kimś byłam oczywiście ja – podawał za kurtyną odrąbaną głowę.

Ach, cóż to była za głowa! Flobaster długo i starannie lepił ją z masy papierowej, zmiękczonej wodą i klejem. Wyszła całkiem podobna do Bariana, była jednak sinawa i spływająca potokami krwi z przeciętej szyi. Strach było na nią patrzeć. Kiedy kat zrywał chustę z leżącego na tacy przedmiotu, chwytał głowę za włosy z pakuł i pokazywał publice, niejedna dama mogłaby omdleć. Flobaster był niezmiernie dumny ze swego dzieła.

Tak więc zamachnął się toporem, ja zaś przygotowałam dla niego tacę z głową nieszczęsnego Ollala. W tej właśnie chwili wpadł mi w oko rekwizyt, przeznaczony do farsy o chciwej pastuszce.

Spora główka kapusty.

Wielkie nieba, czemu to zrobiłam?!

Jakby mnie coś opętało. Odłożyłam na bok straszną głowę z papieru, umieściłam na tacy kapuściany czerep i przykryłam chustą. Piękna Róża łkała, kryjąc w dłoniach twarzyczkę. Widoczny dla widzów korpus Bariana ostatni raz drgnął i znieruchomiał.

Kat schylił się nad pieńkiem. Ujrzałam wyciągniętą dłoń Flobastera. Za późno już było coś zmienić. Podałam tacę…

Cóż to była za chwila! Miotały mną dwa równorzędne uczucia: strach przed razami Flobastera i żarliwa ciekawość, co stanie się za chwilę na scenie… Drugie z tych uczuć było chyba silniejsze. Trzęsąc się, przylgnęłam do kurtyny…

Piękna Róża wciąż łkała. Kat zademonstrował jej tacę, spojrzał srogo na publiczność i zerwał przykrycie.

Wielkie nieba!

Takiej ciszy nie było na tym placu chyba od dnia, kiedy został wytyczony. Po chwili rozległ się jednak taki ryk śmiechu, że stada gołębi poderwały się z dachów i chorągiewek.

Nikt nie widział twarzy Flobastera, ukrytej za czerwoną katowską maską. Wyznaję, że na to liczyłam.

Przecudna Róża rozwarła swoje cudne usteczka tak szeroko, że mogłaby wlecieć przez nie sporej wielkości wrona. Na jej twarzy zastygło szczere zdumienie, jakiego drugorzędna aktorka Gezina nigdy w życiu nie zdołałaby odegrać. Tłum zanosił się śmiechem. Ze wszystkich bud jarmarcznych wysunęły się zaciekawione głowy konkurentów. Cóż tak bardzo poruszyło zblazowanych widzów, którzy niejedno widzieli?

Wobec tego Flobaster zrobił jedyne, co było możliwe: chwycił za głąb kapuściany i uniósł patetycznym gestem nad głową…

Gezina wpadła za kurtynę i wczepiła mi się pazurami we włosy.

– Ty to zrobiłaś? Ty zrobiłaś? Ty?!

Flobaster powoli zdjął z siebie katowski kostium. Jego twarz wyrażała całkowity spokój.

– Mistrzu Flo, ona to zrobiła! Zepsuła mi najlepszą scenę! Zepsuła nam przedstawienie! Ona…

– Cicho, Gezino – rzucił Flobaster.

Pojawił się jak zawsze zaspany Mucha. Tacka na datki była przepełniona, monety ułożyły się w stosik, przebłyskujący tu i ówdzie srebrem.

– Cicho, Gezino – powtórzył szef. – To ja jej kazałem.

Tym razem to ja szeroko rozdziawiłam gębę.

– Naprawdę? – podchwycił, wcale nie zaskoczony, Barian.

– To mi się całkiem spodobało… Niespodziewany efekt. Publice także się spodobało, co, Mucha?

Gezina spurpurowiała na twarzy, zalała się łzami, prychnęła i odeszła. Zrobiło mi się jej żal. Chyba nie powinnam była jej tego robić. Była całkiem pozbawiona poczucia humoru i na pewno teraz będzie długo nad tym boleć.

– Chodźmy – rzekł do mnie Flobaster.

Kiedy zapadła za nami płachta wozu, chwycił mnie mocno za ucho i wykręcił je z całej siły.

Biedny Mucha, skoro codziennie doświadczał czegoś takiego! Pociemniało mi w oczach z bólu, a kiedy znów mogłam zobaczyć mego dręczyciela, okazało się, że patrzę na niego przez zasłonę łez.

– Myślisz, że wszystko ci wolno? – zapytał i znowu wyciągnął dłoń w stronę obolałego ucha.

Odskoczyłam jak mogłam najdalej.

– Tylko spróbuj – zagroził przez zaciśnięte zęby – spróbuj raz jeszcze… Skórę zedrę!

– Widzom się spodobało! – zajęczałam, łykając łzy. – I datki były większe niż…

Podskoczył do mnie. Zamilkłam, przywierając plecami do brezentowej ścianki.

Chwycił mnie za drugie ucho. Przymknęłam powieki. Przytrzymał je, jakby się namyślając, potem puścił.

– Jak będziesz dalej tak psocić, sprzedam cię do cyrku.

Odszedł. Pomyślałam: i tak mi uszło na sucho. Za coś takiego powinnam była dostać batem. Swoją drogą, Flobaster nigdy by mi pewnie nie wybaczył tego wyczynu, gdyby nie miał na scenie maski, skrywającej jego wybałuszone ze zdumienia oczy.

Właściciel oberży „Pod Ryjówką” był z natury milkliwy.

Był także pamiętliwy. Dobrze wiedział, jakie wino podać swemu dzisiejszemu gościowi. Może nie zawsze było to dlań oczywiste, lecz ten klient był ważną i powszechnie szanowaną w mieście osobistością…

Dobrze także rozumiał, że tego dnia gość pragnie pozostać niezauważony. Od rana czekał na niego stolik odgrodzony parawanem od świętującej ciżby.

Od kilku lat ten znakomity gość przychodził tutaj i siadał przy odosobnionym stoliku, by niespiesznie spełnić puchar swego wytrawnego napoju.

Karczmarz, obserwujący od dawna ten prywatny rytuał, wiedział też, co stanie się później.

Kiedy szklanica specjalnego gościa w połowie pustoszała, w drzwiach pojawiała się wysoka, tykowata postać. Nieznajomy musiał pochylić głowę pod niską framugą, inaczej nie zdołałby wejść. Ogarniał wnętrze lokalu obojętnym spojrzeniem. Przybysz był suchym jak szczapa, jasnookim starcem. Skinąwszy karczmarzowi, za każdym razem kierował się prosto do stolika za parawanem. Oberżysta pamiętał, jakie wino preferuje nieznajomy. Smak przybysza nieco różnił się od gustu jego współbiesiadnika.

Oberżysta byłby gotów przysiąc, że ci dwaj nigdy ze sobą nie rozmawiali. Szacowny obywatel dopijał w milczeniu swą połowę szklanicy. Starzec odchodził potem, ledwie skosztowawszy trunku. Osamotniony gość zamawiał wtedy jeszcze jeden pucharek z dobrą zakąską. Jeśli wcześniej skrywał napięcie pod maską wesołości, teraz karczmarz widział w jego oczach ulgę, a także jakby rozczarowanie. Płacąc hojnie, szanowny mieszczanin opuszczał karczmę, żegnając gospodarza skinieniem głowy.

Ten dobrze wiedział, jaką niesamowitą ciekawość wywołałby u sąsiadów, gdyby opowiedział im o tych niezwykłych zachowaniach, powtarzających się co roku, zawsze w Dzień Wszelkiej Radości. Nie wątpił, że plotkarskie kumoszki rozniosłyby to po całym mieście, lecz był z natury milczkiem.

Być może także coś, co wyczuwał swym bystrym umysłem, nakazywało mu zachować milczenie.

Tymczasem świąteczne zabawy toczyły się swoim torem.

Nasi rywale południowcy przedstawili szanownej publiczności monumentalne i pompatyczne dzieło. Na początku obwieszczono, że wszyscy zobaczą Historię Zakonu Łaszą. Tłum przed naszym podestem powoli zwracał się w przeciwną stronę. My również poszliśmy oglądać.

Historia zaczynała się odrąbaniem głowy wielkiej szmacianej kukły. Nawiasem mówiąc, głowa była przypięta guzikami do kołnierza. Potem pojawiło się Święte Widziadło Łaszą. Był nim rosły chłopak na szczudłach, zakutany po same oczy w szara opończę. Skraj peleryny, zgodnie z zamysłem autora, był obwieszony robakami. Aby widzowie skojarzyli ją z głęboką mogiłą, nie zaś z kufrem pełnym moli, ktoś przyszył do podszewki kilka tłustych gąsienic. Wielkie nieba! Wciąż żywych, wijących się, jakby Widziadło wybierało się właśnie na połów ryb.

Publiczność była poruszona. Dzieci zapiszczały ze strachu, Święte Widziadło zawyło, jak marcowy kot… To się właśnie nazywa chwyt pod publiczkę! Gdyby Łasz wyglądał tak rzeczywiście, czy znalazłby wyznawców?

Nie zdążyłam się nad tym zastanowić, bo nagle pojawili się na scenie również słudzy Zakonu! Było ich aż czterech, jako że południowcy stanowili trupę liczniejszą od naszej. Z przodu wyglądali jak zakapturzone kukły, z tyłu zaś każdy miał namalowany szkielet, co miało alegorycznie wyrażać, że bracia Łaszą rozsiewali śmierć. Publiczność klaskała. Jak słyszałam, wśród mieszczan zostało jeszcze sporo pamiętających Czarny Mór, który dziewiętnaście lat temu pochłonął połowę mieszkańców okręgu. Powiadano, że sprowadzili go właśnie słudzy Łaszą…

Na szczęście nie było mnie jeszcze wtedy na świecie. Moja chuderlawa, blada matka lubiła opowiadać, jaki potężny, bogaty i wspaniały był kiedyś nasz ród. Zaraza zniszczyła go w ciągu paru dni: dziadek, babcia, wujek, ciotki i kuzyni spoczęli we wspólnej mogile, dom został spalony, majątek rozgrabiony. Z całej rodziny ocaleli tylko moja matka z młodszym bratem. Resztki fortuny stopniały w ciągu bez mała dziesięciu lat. Spędzałam dzieciństwo w ogromnej komnacie, pełnej rasowych psów i nieporządnie porozrzucanych cennych ksiąg. Po śmierci matki wujaszek oddał mnie do przytułku, z którego wykupił mnie Flobaster.

W tej chwili właśnie dyszał ciężko nad moim uchem. Jasne było, że południowcy odniosą sukces i będziemy musieli zdrowo się napocić, żeby przyciągnąć z powrotem głupią publikę.

Historia Zakonu zakończyła się ku ogólnemu zadowoleniu: rumiana damulka, wyobrażająca Sprawiedliwość, zapędziła „braci Łaszą” do otwartej w porę zapadni, gdzie długo jeszcze jęczeli i narzekali. Widzowie klaskali jak szaleni. Flobaster miał kwaśną minę. Syknął wściekle na Muchę, który także chciał klaskać.

Nie zaczynaliśmy swego występu jeszcze przez pół godziny, ponieważ tymczasem zdarzył się pojedynek doboszów. Obaj byli obwieszeni swymi instrumentami. Na ziemi stał jeszcze jeden, wyglądający jak monstrualny pień, ogromny taraban. Werble dudniły aż uszy puchły. Tłum przyklaskiwał i gwizdał do rytmu. Biedacy wyłazili wprost ze skóry, ich bębenki wyły i płakały, lecz nie mogli się wzajemnie pokonać. W końcu właściciel tego wielkiego wskoczył nań i zatupał ze wszystkich sił, podskakując i wywołując tym burzę oklasków. W tym momencie skóra pękła z trzaskiem i dobosz wpadł do środka. Taki był koniec pojedynku.

Przyszedł czas na nas. Na żer publiczności została rzucona Baśń o księżniczce i jednorożcu.

Bardzo lubiłam tę sztukę. Flobaster kupił ją od jakiegoś wędrownego pismaka. Opowiadała o księżniczce (Gezina), która pokochała ubogiego młodzieńca (Barian). Zły czarownik zamienił go w jednorożca. Co prawda, według mnie, skoro był to zły mag, nie powinien zamieniać go akurat w tak piękne stworzenie! Mógł wybrać coś brzydszego: wiadro pomyj albo dziurawy kaftan… Spróbujcie jednak wystawić spektakl, w którym bohater występuje pod postacią brudnego wiadra…

Maga grał Fantin, nasz etatowy czarny charakter. Jak nikt umiał groźnie marszczyć brwi, wykrzywiać usta i cedzić złowieszczo każde słowo. Prawdę mówiąc, nie potrafił niczego innego. W rzeczywistości był poczciwy i głupawy. Tacy są również potrzebni.

Barian i Gezina śpiewali w duecie. Srebrzysty sopran solistki wywoływał zawrót głowy nie tylko u kupców na jarmarkach, lecz nawet u wielkich panów. Artystka jednak nie pozwalała sobie z nikim na całusy bez „prawdziwej miłości”. Z tego co pamiętam, przeżyła co najmniej sześć, może siedem takich miłości.

Spektakl szedł dosyć monotonnie, pod koniec widzowie zaczęli się nudzić. Trochę poprawiła sytuację scena przeistoczenia. Mucha walił ze wszystkich sił w miedzianą tarczę, Flobaster potrząsał arkuszem blachy, a Barian wił się w kłębach dymu (podłożyłam pod sceną kiść wilgotnej, tlącej się słomy). A jednak im bliżej finału, tłumek przed naszym teatrzykiem zastanawiająco rzedniał.

Południowcy szczerzyli białe zęby. Trzeba było ratować sprawę.

Mucha szybciutko obiegł publiczność z tacką, która nie zapełniła się nawet do połowy i zapowiedział Farsę o rogaczu. Przybyło nam paru zaciekawionych widzów i w tym momencie zauważyłam Jasnowłosego Pana.

To było nieuniknione. Przewyższał otoczenie o głowę, jaśniał niczym morska latarnia nad rozkołysanymi falami. Miał niesamowicie błękitne oczy, błyszczące jak bryłki lodu w słonecznych promieniach. Nie był już młody, lecz nie wypadało go też nazwać starym. Nigdy jeszcze nie widziałam tak przystojnego oblicza. Wyglądał jak żywy posąg wielkiego wojownika. Spoglądał w naszą stronę, wyraźnie zastanawiając się: zostać, czy odejść.

Nie odchodź, Jasnowłosy!

Ledwie doczekałam, aż Flobaster przebrany za kancelistę skończy swój monolog. Grał surowego męża, którego żona miała być wcieloną cnotą.

Dopowiadał jeszcze ostatnie słowa, gdy wybiegłam na scenę z wypchanym biustem i takimże zadkiem. Wyleciałam jak z procy. Wśród publiczności liczył się dla mnie w tej chwili tylko jeden widz.

Ach, jestem znudzoną żoneczką, jakże cnotliwą: może by tak dobry małżonek pozwolił mi wyszywać z przyjaciółeczką?

Przyjaciółka wyszła zza kulis, kołysząc się na wysokich obcasach. Dzierżyła tamborek wielkości obrusa. Podczas, gdy śpiewałam: „Ach, przyjaciółeczko, jaki to trudny ścieg, jaki dziwny wzór… „ z tejże opadały kolejno kapelusik, pantofelki, woalka, suknia i gorset…

Mucha został w samych kalesonkach. Z przodu sterczała wielka, gruba marchew. Dwoje spiskowców schowało się po chwili za wiszącym prześcieradłem, zarówno przed „mężem”, jak i publicznością.

Tę scenę można grać do oporu.

Stykając się czołami, ja i Mucha jęczeliśmy i wyli, dysząc chrapliwie i kręcąc biodrami. Co pewien czas wystawiałam zza zasłony gołe kolano, a chłopak rytmicznie wstrząsał materiał chudym zadkiem. Udawaliśmy rozkosz, jak umieliśmy. Jego czarne oczy płonęły, na górnej wardze pojawiły się krople potu. Podejrzewałam, że w tym momencie odniósłby sukces nawet bez marchewki…

Flobaster wygłaszał tymczasem monolog. W jego głosie dźwięczało tak szczere samozadowolenie, że widzowie pokładali się ze śmiechu.

Wznosząc ręce, deklamował:

O, czasy! O, obyczaje! O, biada!

Wszędzie zgubne przykłady…

Niech będę psem łańcuchowym,

Lecz nigdy wzrok rozpustnika,

Nie tknie mej żonki uczciwej…

Za jego plecami rozwinęła się dyskretnie zasłona. Niewidoczny dla widzów Barian skrył się za plecami „męża” i po chwili, ku zadziwieniu publiki, z głowy Flobastera zaczęły wyrastać, najpierw ostre koniuszki, potem pierwsze rozwidlenia, aż wreszcie ukazało się potężne, rozłożyste poroże!

Tłum gruchnął śmiechem, trzymając się za brzuchy. Rogi wyrastały wciąż wyżej i wyżej, dopóki nie wczepiły się w potylicę Flobastera. Barian zniknął za kotarą.

Flobaster uniósł znacząco palec.

Może pójdę do lubej mej, spojrzeć,

Jak razem z poczciwe druhną

Udatnie hafty wyszywa;

Niewinna niczym gołąbek,

Bielsza niż biały króliczek…

Owym „króliczkiem” ostatecznie załatwił publikę.

– Idź! – zawył ktoś z tłumu. – Idź, poczciwino, zobaczyć swego króliczka!

Flobaster wygiął sceptycznie usta i wskazał na swe rachunki.

– Ciężka praca nie pozwoli mi się oderwać nawet na chwilę…

Jego oblicze, zwieńczone imponującym porożem, było tak przepełnione powagą i dostojeństwem, że nawet ja, choć widziałam to już ze dwieście razy, nie wytrzymałam i parsknęłam śmiechem. Flobaster mógł sobie być samolubem, tyranem i skąpiradłem, był jednak wielkim aktorem. I wiele mu za to można było wybaczyć…

Farsa zbliżała się do finału. Przez dziurkę w naciągniętym na stelażu płótnie dostrzegłam w końcu swego Jasnowłosego Pana.

Wielkie nieba, nie śmiał się, tylko rżał niczym rozhukany źrebak. Jego twarz utraciła arystokratyczną bladość i zrobiła się czerwona jak burak. Rechotał do rozpuku, spoglądając na rogi Flobastera. Miałam ochotę wyskoczyć i zawołać na cały plac: to ja wymyśliłam ten trik! Śmiejecie się z tego, co wymyśliłam! Nikt inny, tylko ja!

Oczywiście nie zrobiłam tego. Mucha wypełzł na czworakach zza zasłonki w przekrzywionym gorsecie i niedbale naciągniętej sukni. „Mąż” doszedł do wniosku, że wyszywałyśmy nie oszczędzając rąk. Tłum szaleńczo klaskał.

Trzykrotnie wychodziliśmy do ukłonów. Dygając niezgrabnie, panicznie szukałam wzrokiem… Zgubiłam go, zgubiłam!

Po chwili ujrzałam go tuż przed podestem. Jakby mnie ktoś oblał wrzątkiem! Flobaster i Mucha dawno zniknęli za kulisami, ja zaś kłaniałam się jak nakręcona lalka, dopóki Jasnowłosy nie przywołał mnie zgiętym palcem.

W mojej garści niewiadomym sposobem pojawiła się ciepła, złota moneta. Jego pełne usta poruszyły się. Mówił coś do mnie (do mnie!), lecz nie rozróżniałam słów.

Cudowna chwila trwała tak długo, dopóki bezlitosna dłoń Flobastera nie wywlokła mnie za kotarę…

Obnosiłam się ze złotą monetą pół dnia. Było oczywiste, że stanie się dla mnie talizmanem na całe życie. Jednak następnego dnia zdrowy rozsądek wziął górę nad romantycznym porywem. Talizman zamienił się w garść srebrników oraz kapelusz z kokardą, sznurowaną suknię i wesołą ucztę dla całej naszej kompanii.

Ciężki stół obiadowy, otoczony kręgiem wystraszonych krzeseł, wbił się w kąt i stamtąd był świadkiem pojedynku.

Luar atakował, wyskakiwał w dalekich wypadach, całą duszę wkładając w końcówkę przytępionej klingi. Jego przeciwnik prawie nie ruszał się z miejsca. Luar rzucał się na niego z różnych stron jak szczeniak na kamienny słup.

Zwabiona hałasem kucharka, zajrzała przez drzwi strachliwie. Na jej widok przeciwnik Luara ożywił się i dalej parując oraz uchylając się przed ciosami, przypomniał sobie o śniadaniu. Kucharka niepewnie pokiwała głową, wymamrotała parę zachęcająco brzmiących słów, po czym zniknęła.

– Nogi, nogi, nogi! – krzyczał partner, zwracając się znów do chłopaka. – Nie ruszasz nimi jak trzeba!

Luar zwiększył tempo. Strugi potu ściekały mu na kołnierz.

Przeciwnik cofnął się o krok i opuścił szpadę.

– Odpocznijmy.

– Nie jestem zmęczony! – sprzeciwił się zadyszany młodzieniec.

– Mimo wszystko odpocznijmy… Ja odpocznę.

– Nie musisz.

– Ach tak?!

Szpady znowu się skrzyżowały. Tym razem Luar przeszedł do obrony. Wciąż spadała na niego stalowa klinga, siekąc powietrze. Odbijając parę ciosów, trochę się wystraszył, jak w dzieciństwie, gdy ojciec ruszał na niego, udając niedźwiedzia. Wiedział, że to jego tatuś, nie groźny zwierz, a jednak w danej chwili dawał się ponieść zabawie i krzyczał ze strachu, jakby na widok leśnej bestii.

Przytępione ostrze zatrzymało się tuż przed twarzą młodzieńca. Przeciwnik cofnął je, gotów do kolejnego ataku. Wszystko znowu się powtórzyło: parę panicznych blokad Luara, żelazne smugi przed jego nosem i ostrze zatrzymujące się na wysokości jego piersi.

Partner ślizgał się zręcznie po deskach podłogi jak łyżwiarz na lodowej tafli. Każdy jego gest był szeroki i zarazem przemyślny. Luar zagapił się chwilę i otrzymał niegroźne ukłucie w bok.

– Uważaj! – upomniał go przeciwnik. – Zdążyłbym tymczasem położyć setkę trupów… Ot co!

Luar z uśmiechem odrzucił broń na podłogę. Partner zastygł na chwilę, potem powoli opuścił ostrze.

– Powtarzamy?

– To bezcelowe – przyznał Luar z westchnieniem.

– Poddajesz się?

– Nie… Nie chcę więcej widzieć tej szpady.

Przypływ rozdrażnienia był zaskakujący dla niego samego. Zawstydzony, odwrócił się i podszedł do stołu.

– Na kogo się złościsz? – usłyszał za plecami. – Na mnie?

– Na siebie – wyznał, znowu wzdychając. – Ja… tak… To bez sensu. Czy warto tracić… I tak nigdy nie będę… jak ty.

Uśmiechnął się z przymusem.

– Cały nasz wiosenny dzionek…

Na stół upadły skórzane rękawice i chwilę potem chłopak poczuł ciężkie dłonie na ramionach.

– Słoneczko, deszczyk, mgiełka, wiaterek, słoneczko… Bardzo dobrze się dziś starałeś, dzieciaku.

– Zależy z kim się porównuje.

Luar na moment musnął policzkiem ciepłą, szorstką dłoń.

– Chyba z pijaną, ciężarną staruchą…

– Tak. Pijana starucha w ciąży.

Rozmówca chrząknął znacząco.

– Tak… Chwyć ten swój nieszczęsny oręż. Nauczę cię pewnej sztuczki…

Powtórzyli pod rząd parę kombinacji, aż w końcu drzwi od jadalni rozwarły się i stanęła w nich ciemnooka, sympatyczna kobieta. Partner Luara natychmiast opuścił klingę, dając znak, że lekcja skończona. Chłopak wiedział od zawsze, że ojciec nigdy nie fechtował w obecności matki, jakby w takich chwilach rękojeść parzyła mu dłoń.

Podczas śniadania Alana długo i uporczywie wyjaśniała, dlaczego skoro wilka i tygrysa nazywamy bestiami, czemu nie nazywamy tak konia? Albo krowę lub świnię?

Usługiwała nowa dziewczyna, Dalla. Luar obserwował, jak czerwieni się za każdym razem, pochylając się nad ramieniem jego ojca, rumieniąc się aż po nasadę włosów. Próbował spojrzeć na pana domu tymi naiwnymi dziewczęcymi oczyma: przystojniak, bohater, pułkownik o stalowym spojrzeniu i ciepłym głosie, żywa legenda, ucieleśnienie sennego marzenia, prowokujący strugi łez wylewane w poduszkę, ponieważ nie usłyszy odeń niczego więcej prócz prośby o podanie serwetki. Na pewno to dobry pan, który nie wyśmieje dziewczyny i może nawet łaskawie pogładzi po plecach…

Śmiejąc się w duchu, Luar sam z sobą poszedł o zakład, że Dalla, zaraz po opuszczeniu jadalni, wgryzie się łakomie w niedojedzoną przez ojca piętkę chleba. Jeszcze mocniej bawiło go, że tak zawsze bystra mama tym razem niczego nie zauważa. Zanadto jest ponad zwykłe, ludzkie problemy i wcale jej one nie bawią. Cóż dla niej znaczyła głupiutka służąca, skoro była świadkiem, jak jej męża atakowali liczni wrogowie, uzbrojeni w sieci podłych intryg, lecz pani Toria Soll ignorowała takich, jakby ich wcale nie było…

Uśmiechając się mimowolnie, Luar zdołał trącić pod stołem nogę swego ojca. Gdy tamten spojrzał nań pytająco, wskazał oczami rozpaloną Dalię. Ojciec zmrużył ironicznie powieki. Widzę to, dzieciaku. Cóż począć, synku, nie będę przecież jej beształ, skoro tak bardzo się stara.

Luar westchnął i wbił oczy w talerz. Dalla przeszła obok, zahaczając oparcie jego krzesła i dygając przepraszająco.

Wygląda na to, że zawsze będzie niewidzialny dla Dalli i wszystkich innych dziewcząt. Przy ojcu wyglądał jak wątły krzaczek w cieniu ogromnego, kwitnącego drzewa. Służąca, czy księżniczka… cóż im po takim niezgrabnym, nieciekawym chłopaku?…

– Czemu niczego nie jesz, Dzionku? – spytała cicho matka.

W chaosie myśli, wypełniających głowę Luara, jej głos zabrzmiał czystą, ożywczą nutą.

– Dzionku, czemu się chmurzysz? – rzeczowo wypytywała Alana.

Swoje przezwisko otrzymał niemal razem z imieniem. Matka powiadała, że ten dzieciak ma charakter wiosennego dnia: raz słońce, a raz deszcz…

Uśmiechnął się i mrugnął porozumiewawczo do Alany. Siostra ubóstwiała go tak samo, jak on czcił ojca. Kto wie, jak ułożyłyby się ich stosunki, gdyby była trochę starsza. Było jednak między nimi trzynaście lat różnicy, tak więc osiemnastoletni brat dla pięciolatki był kimś wspaniałym, niemal drugim ojcem.

– Myślałeś o mojej prośbie, Luarze?

Matka potarła bezwiednie skroń. Nazywała go pełnym imieniem tylko w szczególnych chwilach.

Prawdę mówiąc, wcale o tym nie myślał. Skoro matka życzy sobie, by wstąpił na uniwersytet, zrobi to, chociaż według niego to bezsensowne. Od dziecka chciał być wojskowym, jak ojciec, choć nigdy mu nie dorówna sławą ni walecznością. A co do matki… Nigdy nie stanie się tak uczonym jak ona. Głowa mu pęknie.

– Nie wiem – odparł szczerze, ledwie się powstrzymując, aby nie dodać: dzieci wybitnych rodziców zawsze żyją w ich cieniu.

Czuł przez skórę, że zasmucił tym matkę, chociaż tego nie okazała.

– No cóż… Jeśli zdecydujesz się na coś innego…

Spojrzała na męża, jakby oczekując wsparcia.

– W każdym razie koń nie jest bestią – zauważyła z namysłem Alana – tylko zwierzątkiem…

– Czy mi się zdaje, że jesteś smutny? – zapytał ojciec.

Luar znowu się uśmiechnął z przymusem. Ojciec zdążył powstrzymać dłoń zakochanej Dalli, gotowej napełnić jego kielich. Biedna dziewczyna prawie zemdlała, czując dotknięcie swego idola.

– Musimy porozmawiać, Dzionku – oznajmił rodzic.

Luar zadrżał.

– Przejdziemy się po śniadaniu?

– Oczywiście – odpowiedział pospiesznie młodzik, równocześnie uradowany i zaniepokojony.

Dalla potknęła się w drzwiach, upuszczając sosjerkę.

Na ulicach pozostały ślady niedawnej fety. Choć nie było już zbyt wcześnie, miasto trwało w sennym otępieniu, a ciszę mąciło tylko monotonne szuranie mioteł.

Ojciec i syn wyszli na niezwykłe opustoszały plac. Przyciągające gapiów w ciągu paru ostatnich dni jarmarczne budy i teatrzyki zniknęły zgodnie z poleceniem burmistrza. Tam, gdzie jeszcze niedawno stały podesty, zalegały stosy śmieci. W kącie leżał ogromny, pęknięty taraban.

Przed gmachem uniwersytetu dostojnie stały żelazna żmija i drewniana małpa. Jakiś dowcipniś przyozdobił małpi łeb błazeńską czapką. Pułkownik Soll wszedł milcząc na szerokie schody, żeby zerwać kołpak z rzeźbionej głowy.

– Wiem, o czym myślisz – powiedział Luar. – Uważasz, że… powinienem spełnić życzenie matki i zostać studentem?

Ojciec obracał w zamyśleniu pstrokatą czapeczkę i uśmiechał się.

– Oglądałem wczoraj przedstawienie wędrownego teatrzyku. Zabawną farsę. Co ciekawe, dokładnie odtwarzała historię, której byłem sprawcą wiele lat temu w moim mieście Kawarrenie. Nie znałem jeszcze wtedy twej mamy.

Luar nadstawił uszu. Jak dotąd tylko dwa razy był w rodzinnym mieście ojca. Mgliście wspominał ładne miasteczko nad brzegiem rzeki, wielki dom z herbem nad bramą i zasuszonego staruszka w wąskiej, prostej trumnie… Jego matka nigdy nie odwiedzała tego miasta, przynajmniej za pamięci syna. Ojciec nigdy nie wspominał przy niej o swoim tamtejszym życiu, za to synowi opowiadał chętnie i ciekawie o groźnych bojowych odyńcach, wielkich, długonogich rumakach, słynnym pułku gwardzistów, paradach i patrolach, polowaniach i czasem… pojedynkach. Chłopak zazdrościł rodzicowi, uważając, że nie dane mu będzie przeżyć niczego takiego.

Luar westchnął. Ojciec obserwował go uważnie, nawijając czapeczkę na palec.

Przed nimi pojawiła się grupka studentów. Któryś z nich zauważył pułkownika Solla. Uczeni młodzieńcy zaczęli się trącać łokciami i powitali ojca Luara z niezwyczajną wśród tych wartogłowów czołobitnością. Czarne czapki w ich dłoniach zamiotły jezdnię pióropuszami. Soll skinął głową w odpowiedzi. Studenci zaśmiali się radośnie. Prawie nie zauważyli Luara, lecz nie przejął się tym.

Lubił milczące spacery z ojcem, odkąd pamiętał. Początkowo był prowadzony za rękę, jego głowa ledwie dosięgała ojcowskiego pasa, a na jeden krok dorosłego potrzeba było paru dziecięcych kroczków. Nawet i teraz musiał mocniej przebierać nogami, by dorównać krokom znakomitego towarzysza. Nadal lubił się razem przechadzać, milczeć i odczuwać głęboki szacunek, jaki okazywali ojcowi przechodnie…

Szczególnie lubili gmach sądu, przed którym znajdował się czarny, okrągły słup, na nim zaś kukiełka wisielca na miniaturowej szubienicy. Luar zerknął na nią obojętnym spojrzeniem. Obok wznosiła się zawarta na głucho baszta, którą zwano Wieżą Łaszą. Na jej ścianach widniały napisane węglem przekleństwa. Luar nie miał pojęcia, kto mógłby je wypisywać. Wieża miała złą sławę. Strażnicy odganiali ciekawskich od solidnie zaryglowanych, zatarasowanych cegłami wrót.

W owej chwili dwóch czerwono-białych stróżów porządku odpychało od nich rozhisteryzowanego, brudnego, okrytego łachmanami starca. Luar wyczuł napięcie ze strony ojca. Staruszek był miejscowym wariatem. Zdarzało mu się znikać na długo, potem zaś pojawiał się znowu w mieście, miotał się po ulicach, wykrzykując niezrozumiałe brednie i ciągnąc za sobą sznur złośliwie rozradowanych uliczników. Okrywszy głowę resztkami podartego kaptura, coś bełkotał do strażników, ci zaś śmiali się, kłując go w brzuch drzewcami włóczni…

– Łasz… sza! – wrzasnął starzec.

Ojciec Luara zadrżał. Pochwyciwszy jego spojrzenie, syn również zadygotał. Był to obcy, ciężki jak ołów wzrok, jakiego chłopak jeszcze nigdy nie widział w oczach rodzica.

Prawie nigdy.

Strażnicy nie omieszkali zasalutować pułkownikowi, na chwilkę zostawiając starego. Ojciec Luara pozdrowił ich i przyspieszył kroku. Wkrótce zostawili całą trójkę daleko z tyłu.

Luar nie podnosił głowy, gdy szli przez rozciągającą się za placem dzielnicę. Jakby słodkie wino zamieniło się w ocet, psując atmosferę. Młodzieniec był zaskoczony nie tyle niemiłym spotkaniem, lecz raczej gwałtowną reakcją ojca. Ciężkie spojrzenie rodzica odebrał prawie tak, jakby było skierowane do niego. Ojciec w milczeniu i jakby w poczuciu winy, położył mu dłoń na ramieniu.

Luar domyślał się, dlaczego widok szalonego starca mógł wywołać u ojca gniewne rozdrażnienie. Egerta Solla wiązała ze zlikwidowanym Zakonem jakaś dawna tragedia. Zgadywał, że sam widok zamkniętej baszty jest dla niego ciężkim przeżyciem. Gdyby tylko mógł, wróciłby do Kawarrenu, lecz matka nie mogła żyć bez uniwersytetu, bez gabinetu jej ojca, dziadka Luara, imieniem Łujan, który był magiem i na cześć którego chłopak otrzymał podobnie brzmiące imię.

W dodatku matka nie cierpiała Kawarrenu.

Młodzik westchnął i chcąc okazać solidarność z ojcem, lekko uścisnął jego łokieć.

Miał dwanaście lat, kiedy rozgrzany zabawą i namówiony przez złych kolegów, cisnął w starca kamieniem. Fatalny traf sprawił, że kamień ugodził nieszczęśnika w czoło, rozcinając brew. Krzyknął i zachwiał się, a jego łachmany zaplamiła krew.

Na domiar złego naocznymi świadkami tego wyczynu byli jego rodzice.

Luar był absolutnie przekonany, że jego ojciec sam najchętniej rzuciłby kamieniem we wstrętnego starucha, lecz jego reakcja okazała się całkowicie przeciwna od oczekiwanej. Pułkownik milczał, nachmurzony, twarz matki też pociemniała jak chmura gradowa. Wyjaśniono mu dogłębnie, jak nieładnie jest sprawiać ból starym, a do tego chorym ludziom, jak brzydko postąpił i co mu się za to należy. Widząc reakcję ojca, sam się przekonał, że zrobił coś bardzo złego. Matka, zaciskając zęby, kazała przynieść rózgi. Luar, którego nigdy jeszcze dotychczas tak nie karano, dobrze wiedział, że nie zadrży jej przy tym ręka.

Ujął więc ojca za łokieć i poprosił szeptem, żeby on go ukarał. Nie wiedział, jak po tym ułożą się jego stosunki z matką, lecz od ojca gotów był znieść wszystko. Tym bardziej, że w głębi duszy odczuwał wciąż tę samą pewność: ojciec sam by najchętniej…

Przeszli parę ulic i stanęli na wygiętym mostku nad kanałem. Luar czuł, że ojciec zbiera myśli, a być może także stara zapanować nad sobą. Milczał więc, bojąc się wyskoczyć z czymś głupim. Miał jednak irracjonalną pewność, że dzisiejsza przechadzka odkryje przed nim coś ważnego, co zbliży go bardziej do ojca, choć wydawało się to dotychczas niemożliwe.

– Synku – odezwał się w końcu pułkownik Soll.

Niewielki kamyk wyfrunął z jego dłoni i wpadł do wody, pozostawiając na powierzchni rozchodzące się kręgi.

– Bardzo dobrze dzisiaj ćwiczyłeś.

Luar drgnął. Oczekiwał wszystkiego, tylko nie tego. Nie zdołał powstrzymać mimowolnego uśmiechu, choć dobrze pojmował, że pochwała jest tylko wstępem do czegoś ważniejszego.

– Bardzo dobrze ćwiczyłeś – podjął ojciec, rzucając drugi kamyk – ale wiesz co, równie dobrze mógłbyś wcale nie uczyć się fechtunku… skoro nie masz na to ochoty… Nie będziesz przez to mniej kochany.

Zbity z tropu młodzik obserwował ciemne kręgi na wodzie. Ojciec uśmiechnął się.

– Możesz nie wstępować na uniwersytet i nie przeczytać więcej ani jednej książki… Będzie nam przykro, ale i tak nie przestaniemy cię kochać. Rozumiesz?

– Nie – wyznał szczerze chłopak.

Ojciec westchnął.

– Cielak tarza się w trawie i szuka wymiona… lecz wyobraź sobie, że tak zachowywałby się dorosły byk.

Milczeli chwilę.

– Zrobiłem coś nie tak? – zapytał szeptem Luar.

Ojciec przesunął dłonią po gęstwinie jasnych, jak u syna, włosów, poprawiając niesforne kosmyki.

– Może się źle wyraziłem. Nie można, chłopcze, być wiecznym dzieckiem. Hm… Daleko ci jeszcze do starości, lecz nadszedł czas wyboru…

Luar wciągnął głęboko powietrze. Spuścił głowę, skupiając uwagę na zachlapanej rozbryzgami wody balustradzie.

Ojcowska dłoń znowu wylądowała na jego ramieniu.

– Dzionku…

– Zdecyduj za mnie – poprosił żarliwie Luar. – Na pewno wiesz najlepiej.

Palce się zacisnęły.

– Tak nie można! Jesteś mężczyzną i sam musisz wybrać swój los!

Luar znowu westchnął. Tego się właśnie obawiał: nieznanej przyszłości, nieodwracalnych zmian. Wolałby mieć znowu czternaście lat albo i dwanaście, bez względu na tamtą chłostę… Potem było jednak znów wszystko dobrze. Nawet lepiej niż dawniej. Zdawało się, że tamto cierpienie bardziej związało go z ojcem, zamiast odepchnąć…

– Twój wybór będzie słuszniejszy – oświadczył głucho. – Jesteś bardziej doświadczony… a w dodatku…

Zaciął się.

Ojciec smutno wygiął usta.

– Co: w dodatku?

Luar milczał. Mógłby odpowiedzieć, że ojciec jest mądrzejszy i lepszy, że syn nigdy mu w niczym nie dorówna, wołał jednak milczeć, obawiając się drwiny.

Jego towarzysz też milczał, patrząc nań bez uśmiechu. Wzdychając, przeniósł spojrzenie na wodę kanału. Potarł ucho palcem, jakby znowu zbierając myśli.

– Synku… Kiedy byłem w twoim wieku… może trochę starszy… w Kawarrenie…

Egert Soll nabrał powietrza w płuca.

– Zrobiłem coś bardzo złego. Zostałem za to straszliwie ukarany. Klątwa tchórzostwa uczyniła ze mnie żałosną i odrażającą istotę. Nigdy ci o tym nie mówiłem, lecz mama dobrze zna tę historię.

Luar poczuł ciarki na plecach. Ojciec mówił o czymś nieznanym i właśnie rozpoczął opowieść…

– Stałem się tchórzem, Luarze, najbojaźliwszym z bojaźliwych. Bałem się mroku, wysokości, nie mogłem nawet spojrzeć na obnażoną klingę… Musiałem znosić bicie i poniżenie, nie mogąc się bronić, chociaż byłem silniejszy. Nie stanąłem w obronie kobiety, ponieważ…

Zamilkł, jakby ktoś zatkał mu usta. Znowu głęboko odetchnął.

– Widzisz, mały… Długo się zastanawiałem, czy ci o tym powiedzieć… czy zostawić wszystko, jak jest.

„To egzamin – uznał Luar – ojciec chce mnie wypróbować”.

Ojciec oderwał wzrok od wody i zajrzał synowi w oczy.

– Nie wierzysz mi, Dzionku?

W tym momencie chłopak pojął, że wszystko to prawda. Ojciec wcale nie żartuje ani go nie wypróbowuje, każde słowo przychodzi mu z trudem, ponieważ niszczy bohaterski wizerunek w synowskiej wyobraźni i ryzykuje utratę szacunku ze strony jedynego męskiego potomka…

Luar zamrugał powiekami.

– Mama o tym wie – podjął ojciec. – Ona… widziała mnie… takim, że… lepiej nie mówić. Ale ty… Dzisiaj znowu zauważyłem, jak kryjesz się w cieniu. Dlatego się zdecydowałem o tym opowiedzieć. Ostatecznie… zrzuciłem z siebie klątwę, a potem nastąpiły lata, podczas których stałem się taki, jak teraz. Jesteś jeszcze chłopcem. Nie życzę ci nawet cząstki tego… co sam przeżyłem. Bądź szczęśliwy, bądź tym, kim chcesz być. Nie dręcz się ciągłym porównywaniem. Wiesz już, dlaczego?

Luar patrzył w dół, mając zamęt w głowie. Mokre dłonie jakby przymarzły do kamiennej balustrady. Ojciec stał obok i oczekiwał odpowiedzi. Jak przesłuchujący sędzia.

Na powierzchni wody płynęły zwiędłe jesienne liście. Chłopak nie mógł się skoncentrować. Było tego zbyt wiele naraz. Wszystko było dobrze, dopóki szli w milczeniu…

Wtedy sobie przypomniał.

Wtedy też były liście na wodzie i na brzegu. Miał trzynaście lat. Pachniało siano. Czując ból, nie zrozumiał w pierwszej chwili, co się stało. Spuścił oczy i zobaczył żmiję w zwiędłej trawie.

Nogi zmiękły. Świat zniknął w mroku. Luar chciał uciekać, lecz nie mógł ruszyć się z miejsca. Ludzie na brzegu usłyszeli jego rozpaczliwy krzyk.

Mroczna zasłona. Strach, wywracający wnętrzności. Pobladła twarz ojca. „Nie bój się!”.

Ostrze noża w ognisku. Rzemień, ściskający zdrętwiałą nogę. Jakieś wystraszone kobiety. Ojciec przerwał ich wypytywanie jednym ostrym słowem. Matki tam nie było. Wkrótce miała urodzić Alanę…

Mokre siano. Zapach zwiędłej trawy. Obojętność wobec swego wyglądu, brak sił, by udawać odwagę. Ojciec mówi spokojnie: „Teraz będzie bolało”.

Krzyczał i miotał się. Bał się rozpalonego żelaza gorzej od śmierci. Niech lepiej jad go zabije…

Ojciec był mocny i bez trudu obezwładnił go jak trzepoczącego się kurczaka.

Skraj ojcowskiej kurtki w kurczowo zaciśniętych palcach. Przenikliwy ból. Ognisko. Szeroka dłoń zatykająca usta. Potem nagła ulga. Blada, beznamiętna twarz z krwią Luara na ustach. Woda. Chłodna woda.

„No i po wszystkim”.

Spokój spływa z twarzy jak maska…

Podrostek leżał na wózku i patrzył w niebo. Rozmyślał ze zdziwieniem o niezwykłych kolejach losu i długim życiu przed nim… a jednak…

Nie wiedział, jak się w owej chwili czuł jego ojciec. Zapewne miał na wardze jakąś rankę. Jad wyssany z ciała syna zaatakował ratującego, lecz silny organizm Solla dał sobie z nim radę.

Wyprawiwszy chłopca do domu, Soll padł nieprzytomny. Luar wtedy o tym nie wiedział…

Chwila wielkiego szczęścia. Trzęsący się wózek, ciche okrzyki woźnicy, wieczorne, złoto-zielonkawe niebo nad światem…

Liście płynące pod mostem. Powolna jesienna parada.

– Chciałem jak najlepiej, Dzionku – rzekł ojciec zmęczonym głosem. – Chciałem cię uwolnić… od brzemienia ideału. Może nie powinienem.

Luar wstrzymał oddech i z całych sił uścisnął ramię stojącego obok starszego mężczyzny.

Powinien go może objąć. A może lepiej nie. Nie jest już małym chłopcem.

Nocą w szczelnie osłoniętym furgonie było ciepło i duszno od naszych oddechów. Rankiem ostry jak igła lodowaty powiew przeniknął jednak przez jakąś szczelinę i ukąsił mnie w nogę. Drżąc, mrużąc powieki, przecierając oczy i rozciągając usta w ziewaniu, wyszłam na zewnątrz.

Na dworze było szaro i zimno. Trzy nasze wozy, ciasno postawione, stały na dziedzińcu pewnej kamienicy. Flobaster umówił się z właścicielem tydzień wcześniej. Pod nogami wałęsały się kury. Senna Morda, przyczepiona łańcuchem do koła, obserwowała je spode łba jednym półprzymkniętym okiem. Rozglądałam się, by zorientować się, gdzie można tutaj spokojnie załatwić potrzebę.

W Dzień Wszelkiej Radości zarobiliśmy tyle, ile nie udało nam się podczas trwającego tydzień jarmarku. Występowaliśmy przy pochodniach do późnej nocy. Spocony Mucha biegał z tacką, a monety ciągle brzęczały wesoło. Flobaster poganiał: jeszcze, jeszcze!

Barian ochrypł. Gezina śpiewała, akompaniując sobie na lutni. Flobaster czytał sonety swego pióra. Gdzieś tam waliły armaty, kręciły się koła ogniste, pachniało dymem, prochem i drogimi perfumami. Słanialiśmy się na nogach jak pijani marynarze. W końcu kurtyna opadła i Flobaster wziął na łańcuch naszą wierną towarzyszkę, ostrą sukę, zwaną Morda. Mucha zasnął jak stał. Z prawdziwym trudem wdrapaliśmy się na furgon, gdzie padliśmy pokotem z twarzą wtuloną w wilgotne płótno. Słyszałam jak zgrzytają struny skrzypiec, przygrywających chóralnym śpiewom pijaków…

Pracowaliśmy jak szaleni do końca święta, dopóki za kurtynę nie zajrzał strażnik w czerwonym uniformie z białymi wyłogami, z piką w dłoni i krótkim mieczykiem u pasa. Gezina próbowała go kokietować, lecz z równym powodzeniem mogłaby uwodzić kukłę przed gmachem sądu. Oczyściliśmy plac tak szybko, jak mogliśmy, chociaż Flobaster nie spieszył się opuszczać miasto, uważając, że w kieszeniach mieszkańców pozostało jeszcze sporo pieniędzy…

Obciągając sukienkę, zastanawiałam się jakiś czas, czy wrócić na furgon, czy też znaleźć sobie ciekawsze zajęcie. Z sąsiedniego wozu dochodziło potężne chrapanie Flobastera. Morda zaskomlała cicho i ułożyła się wygodniej. Trzęsąc się z zimna, zakradłam się z powrotem, otworzyłam kuferek i wydobyłam pierwszy z brzegu płaszcz.

Pochodził z farsy o prostaku Trirusie. Zorientowałam się dopiero na ulicy, lecz nie miałam zamiaru wracać, tak więc owinęłam się szczelniej i ruszyłam szybciej, żeby się rozgrzać.

Prawdę mówiąc, przeszedłszy ileś tam ulic, pożałowałam swej decyzji. Miasto jak miasto, ładne, ale co to ja, miasta nie widziałam? Minione święto przypominało o sobie stosami śmieci, w których dzielnie buszowały pasiaste koty, wszystkie jakby z jednego miotu. Karczmy były w większości zamknięte, a zresztą nie miałam przy sobie pieniędzy. Parę razy mnie zaczepiano okrzykiem: najpierw jakiś chłystek wyglądający na lokaja, potem kominiarz. Ten ostatni szczególnie mnie zdenerwował. Gęba i łapy czarne od sadzy, a chce podrywać! Odcięłam się mu tak, że biedaczek omal nie zwalił się z dachu!

Krótko mówiąc, nastrój miałam całkiem zepsuty, tym bardziej, że bałam się zabłądzić. Miałam już zamiar zawrócić, gdy nagle ujrzałam Jego.

Bez wątpienia spotkała mnie łaska niebios. Jasnowłosy Pan szedł mi naprzeciw z jakimś trochę ode mnie starszym chłopakiem. Młodzik błyszczał jak świeżo wypolerowany czajniczek. Ustąpiłam im z drogi. Mój idol nawet na mnie nie spojrzał. W ogóle mnie nie zauważył, jakbym była przydrożnym kamieniem. Stłumiłam w sobie urazę, gdyż, po pierwsze, mógł już o mnie zapomnieć, a po wtóre, obaj byli zajęci rozmową.

Grzecznie przepuszczając rozmawiających panów, długo spoglądałam za nimi w zamyśleniu. Przebierałam bezmyślnie nogami, w końcu ruszyłam odruchowo ich śladem, a gdy wreszcie się opamiętałam, za późno było już się wycofać.

Takim sposobem przeszliśmy parę kwartałów. Jasnowłosy Pan i jego towarzysz zatrzymali się na skrzyżowaniu i zaczęli się żegnać ze sobą. Potem mój ideał machnął dłonią na nadjeżdżającą dorożkę i tyle go widziałam.

Młodzik został na ulicy. Był chuderlawy, trochę przygarbiony, ale całkiem sympatyczny. Odprowadził wzrokiem dorożkę, potem odwrócił się i poszedł powoli w przeciwną stronę.

Poczułam przypływ natchnienia. Spadło na mnie jak grom z jasnego nieba. Miałam na ramionach płaszcz, w którym grałam Skąpą Staruchę w farsie o prostaku Trirusie. Peleryna była wystarczająco gruba, by uchronić przed porannym chłodem, a do kaptura miała przyszyte długie, siwe kosmyki.

Niedawny rozmówca Jasnowłosego Pana maszerował niespiesznie. Wyuczonym ruchem naciągnęłam kraj płaszcza na głowę, zgięłam nogi w kolanach i ukryłam pod fałdami skurczoną, zgarbioną figurę. Siwe kłaki powiewały na wietrze. Co chwila musiałam je odgarniać, żeby mi nie przeszkadzały w obserwacji.

Z niezwykłą dla staruszki szybkością dogoniłam chłopaka i zrównałam się z nim krokiem. Bez wątpienia pochodził z bogatego domu. Od razu widać, że nie lokaj ani kominiarz. Szedł powoli, lecz słabe stare nogi z trudem za nim nadążały. Zdyszana, nie wytrzymałam i zakaszlałam.

Obejrzał się. Wydawał się ciągle tak samo zmieszany, jak podczas rozmowy z Jasnowłosym Panem. Na mój widok twarz mu się zmieniła. Zaskoczyła go postać pokracznej staruchy z rozwianym siwym włosem, która wyskoczyła jak spod ziemi! Szybko jednak się opanował i spojrzał na mnie z uwagą.

– Dobry chłopcze – zaskrzeczałam drżącym głosem – powiedz niemądrej staruszce, kim był ten piękny pan, z którym przed chwilą rozmawiałeś?

Jego usta drgnęły dumnie, lecz były w tym grymasie również nieśmiałość, satysfakcja a także swego rodzaju poczucie przewagi.

– Moim ojcem, szanowna pani.

Poczułam pokusę, by osłabić jego pewność siebie. Choć starał się to ukryć, widać było, że pęcznieje z dumy. Uznawszy, że zaspokoił ciekawość staruszki, odwrócił się i zaczął odchodzić. Ruszyłam za nim truchtem.

– Hej… syneczku… a jak go zwą?

Zatrzymał się znów, nieco rozdrażniony.

– Pani nietutejsza?

Ochoczo pokiwałam głową, trzęsąc siwymi kudłami i świdrując wzrokiem rozmówcę przez wąską szparę samodziałowego kaptura. Jak widać młodzikowi nie mieściło się w głowie, że ktokolwiek z miejscowych mógłby nie znać jego taty.

– Pułkownik Egert Soll – oświadczył.

Powiedział to takim tonem, jakby mówił: władca obłoków, mieszkaniec śnieżnych szczytów, zaklinacz słońca.

– Wielkie nieba! – wrzasnęłam, niemal przysiadając na ziemi. – Egert Soll! Tylko pomyśleć! Toć widzę: znajoma gęba!

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Malutki Egert – czule zaszeptałam. – Jak wyrósł!…

Zmarszczył brwi, jakby pragnąc coś sobie przypomnieć.

– Pani chyba z Kawarrenu? – wymamrotał niepewnie.

Kochany chłopcze, pomyślałam, ależ z tobą łatwo… Z Kawarrenu…

– Z Kawarrenu! – przytaknęłam gorliwie. – Tam dorastał twój rodziciel pod moim okiem, bez majteczek biegał, pod stołem się chował…

Nachmurzył się. Chyba przesadziłam z tymi majteczkami.

– Maleńki Egert!

Trzęsłam się cała od przepełniających mnie uczuć.

– Twego rodzica, chłopcze, na kolanach piastowałam, po jasnej główce głaskałam, smarki ocierałam, a on zawsze, łobuziak, umiał ściągnąć z komody landrynkę…

Chłopak cofnął się, wytrzeszczając oczy. Ja zaś dalej wylewałam z głębi starczego serca słodkie, sentymentalne wspominki.

– Oczka miał bystre… Bywało, smyrgnie przez płot sąsiada i dawaj, jabłka kraść…

Głośno przełknął ślinę, poruszając grdyką, niezdolny wykrztusić słowa.

– A stary ojciec, nieboszczyk, wziął raz rózgi…

– Co pani plecie – wydusił w końcu – jaki znowu nieboszczyk?

Nieźle namieszałam biedakowi w głowie. Naciskałam dalej.

– A jak podrósł nasz orlik… Dwanaście latek miał… Ucieknę, gadał, z aktorami, będę skakał po scenie… W trupie pana Flobastera… No to jego ojczulek, a twój dziadek, zaraz chwycił za rózgi…

– Pani jest zapewne szalona – stwierdził ostrożnie – albo pomyliła osoby.

Cofał się coraz bardziej, zastanawiając się najwyraźniej, czemu trafiła mu się ta męcząca, nachalna starucha.

– Ja?! Daj spokój, chłopcze, mam osiemdziesiąt lat, a wszystko pamiętam! Aktorka go omamiła i oskubała…

Spurpurowiał, odskoczył i szybko odszedł. Goniłam go, biegnąc obok. Po drodze trafiła się kałuża. Przeskoczyłam ją tak, że na jej powierzchni przebiegły zmarszczki. Zwolnił krok i zerknął na mnie podejrzliwie. Chcąc naprawić swój błąd, zaskrzeczałam ze zdwojoną siłą. Siwe kłaki plątały mi się w ustach.

– Tfu… synku… tfu… Nie biegnij tak… zaczekaj na staruszkę… Wredna była ta aktorka, jak już mówi…

Rozległ się niespodziewany turkot kół. Tuż przed moim nosem pojawił się czarny koński zad. Jeszcze chwila, a kopyta wdeptałyby mnie w jezdnię. Stangret wrzasnął. W potoku jego słów zrozumiałam tylko: „stara suka!” Koń uskoczył i wielka, złocista kareta przetoczyła się bokiem, ochlapując mnie błotem i oślepiając migotaniem szprych. Stojący na tylnej osi lokaj w liberii też mnie obrugał…

Moje wyzwiska goniły go za plecami. Obejrzał się i zdążyłam jeszcze zobaczyć jego poczerwieniałe z gniewu oblicze. Kareta dawno zniknęła za rogiem, a ja stałam pośrodku ulicy i wrzeszczałam jak przekupka, nie bacząc na oczy przepełnione łzami. Cofnęłam się w końcu, próbując krzykiem przegnać wielki strach. O włos, a by mnie przejechali…

Po chwili uświadomiłam sobie, że mam odkrytą głowę, a włosy rozsypały mi się na ramiona. Słynny kostium z farsy o Trirusie prostaku trzymałam zaciśnięty w opuszczonej dłoni, nurzając w kałuży kaptur obszyty siwymi kłakami.

Mój niedawny rozmówca stał opodal, a na jego twarzy jawiły się mieszane odczucia. Nagłe przeobrażenie zgarbionej staruszki w młodą awanturnicę musiało niewątpliwie na nim zrobić wrażenie.

– Przyjdź na przedstawienie, wnuczku – powiedziałam oschle. – Trupa pana Flobastera, najzabawniejsze farsy na świecie…

Okręciłam się na pięcie i uciekłam, wlokąc płaszcz po brukach i przeklinając swoją głupią, bezsensowną brawurę.

Trochę się błąkając, trafiłam w końcu na miejsce naszego postoju. Wysłuchałam reprymendy Flobastera i uprałam płaszcz w kadzi z lodowatą wodą. Żona naszego gospodarza, młoda i wesoła, kręciła się przy mnie, widać ciekawili ją wędrowni komedianci.

– Kochana – zwróciłam się do niej – słyszała pani kiedyś o Egercie Sollu?

Tamta aż podskoczyła.

– Pułkownik Soll? Jakże, moja droga, to przecież bohater… Gdyby nie on, całe miasto poszłoby z dymem. Dwanaście lat temu był najazd. Za młoda jesteś, by to pamiętać, ale na pewno słyszałaś. Kto ich tam wie, skąd przybyli, niczym szarańcza. Wielka horda dzikusów, złych i wygłodniałych… Nie gadali po naszemu. Zabijali wszystkich, od małego do starego.

Strach padł na miasto, burmistrz postradał zmysły, naczelnik straży uciekł… Pułkownik Soll, oby żył długo, wtedy jeszcze nie pułkownik… ale co wojskowy, to wojskowy… zwołał straż i cywilów, także mojego męża… Przegnali te bestie, z murów zrzucili, do lasu zapędzili, w rzece potopili… Naszych też trochę zginęło, ale mniej niż w czasie Moru, a miasto ocalało. Gdyby nie Soll, to nie wiem, dziewczyno, co by było. Spaliliby nas, ograbili, wymordowali i tyle.

Podziękowałam gadatliwej niewieście. Płaszcz zwisał na sznurze, ociekając potokami wody na ziemię.

Wstydziłam się tak, że aż piekły mnie uszy.

Pomieszczenie wciąż zwano gabinetem dziekana Łujana, chociaż on sam umarł dwadzieścia lat temu i żaden z obecnych studentów nigdy go nie widział. Pamiętali go niektórzy wykładowcy. Rektor, schorowany staruszek, lubił czasem przerwać wykład, by opowiedzieć o wielkim człowieku, przemawiającym niegdyś z tej katedry. Żywą pamiątką po dziekanie była jego córka, Toria Soll, która zarządzała biblioteką, wykładała i kontynuowała pracę naukową w dawnym gabinecie ojca. Po raz pierwszy w historii tej znamienitej świątyni nauki dopuszczona została do niej kobieta. Toria cieszyła się szacunkiem, a przede wszystkim wydawała się bardzo szczęśliwa w małżeństwie z miejscowym bohaterem, pułkownikiem Sollem.

Egert z uszanowaniem zastukał w znajome do znudzenia drzwi. Toria siedziała za ogromnym ojcowym biurkiem, rozpościerającym się przed nią jak pobojowisko usiane foliałami. Z drewnianych foteli z wysokimi oparciami poderwali się na widok nowo przybyłego dwaj stosunkowo młodzi wykładowcy. Skłonili się ceremonialnie, po czym zaraz wynieśli, usprawiedliwiając to pilnymi pracami.

– Przerwałeś naukową naradę – oznajmiła Toria.

Egert odpowiedział szerokim, drapieżnym uśmiechem, jakby sama myśl o nagłej ucieczce uczonych mężów sprawiała mu przyjemność. Omiótłszy uważnym spojrzeniem opustoszały pokój, zamknął dokładnie drzwi za uciekinierami.

– Stało się coś? – zapytała nieufnie żona.

Egert ruszył ku niej jak rączy jeleń, który wypatrzył pośród zarośli nakrapiany grzbiet łani. Toria na wszelki wypadek cofnęła się od biurka.

– Pułkowniku, to świątynia nauki!

Mimochodem przeskoczył niewysoki wózek biblioteczny. Rozłożona na nim księga zatrzepotała trwożliwie białymi kartkami.

– Zmykaj, pułkowniku!

Soll zręcznie ominął biurko i znalazł się tam, gdzie jeszcze przed chwilą stała pani profesor. Ona jednak, szybka, mimo prawie czterdziestki, zdążyła ukryć się za fotelem.

– Straże! Napad na spokojnych mieszkańców!

Egert akurat odstawił na bok drugi fotel, żeby jego ofiara nie miała gdzie się ukryć. Toria zakrzyczała z oburzeniem. Jakiś czas trwał bezlitosny pościg za wymykającą się zdobyczą. Pułkownik Soll bez trudu wypłaszał ją zza regałów i zasłon, aż w końcu dopadł.

Fryzura Torii nieco się przy tym potargała.

– To bezprawie – broniła się jeszcze. – Proszę natychmiast puścić nieszczęśliwą niewiastę.

– Dzięki mnie będzie szczęśliwa.

– Tutaj?!

– Gdzie się da.

– Pułkowniku, co ro… Wariat z ciebie, Soll, daj mi spokój, przecież wykłady…

– Wykłady? – zdziwił się.

– Zostaną przerwane – wydyszała błagalnie prosto w jego roześmiane oczy.

– Przerwane wykłady! – zaszeptał przerażony rozkosznie. – Zerwane…

Zamknęła oczy, aby nie widzieć jego twarzy, a tylko czuć jego wargi na swoich ustach, policzkach i powiekach. Nozdrza rozdymały się od zapachu Egerta, zapachu domu, wolności i stabilizacji, syna i córki. Zarówno Luar, jak i Alana odziedziczyli cząstkę zapachu jego skóry. Był to dla niej najbardziej upajająco znajomy aromat.

– No to zerwijmy wykłady – usłyszała jego szept w ciemności.

– Miejże sumienie! – zaprotestowała, przydeptując pantofelkiem jego oficerski but. – To przecież… gabinet!

Jego dłonie rozwarły się z lekka. Musiała podjąć ten wysiłek. Jeszcze jeden podczas dwudziestu bez mała lat małżeństwa. Toria walczyła sama z sobą: krucha maska dostojnej wykładowczyni topniała jak śnieg w promieniach słońca, gdy tylko zjawiał się on, jej pułkownik, jej Egert, jej mąż, obnażając na dnie jej natury rozpaloną, marcową kotkę…

Wstrzymała oddech. Nie wolno. To gabinet jej ojca. Nigdy.

W tym momencie wyczuła nowy zapach: świeżo wypieczonej, słodkiej bułeczki. Zdziwiona otworzyła oczy. Zobaczyła okrągłą, rumianą bułę, pokrytą ziarenkami maku.

– Zaspokój głód – poprosił poważnie Egert. – Masz pusty żołądek, bo nie zjadłaś śniadania. Przyniosłem ci to, ponieważ wiem, że należy dobrze karmić żonę, gdy ona…

Toria rozłamała pieczywo i zatkała połówką jego usta. Przypomniała sobie w tej chwili, jak wiele lat temu nakarmiła podobną bułką Egerta, wówczas śmiertelnego wroga. Był głodny i nieszczęśliwy. Wolała nie wspominać tamtych chwil. Wiele rzeczy chciała wymazać z pamięci.

Egert prędko rozprawił się z bułką. Dokładnie starł z ust białe okruszki i czarne ziarenka. Uśmiechnął się.

– Idź na swoje dzisiejsze wykłady. Niech twoi studenci nie zielenieją z zawiści z powodu twojego męża… Idę, Tor.

W drzwiach się odwrócił.

– Pamiętasz o naszym jesiennym pikniku?

Skinęła głową.

– Luar chce zaprosić komediantów. Może?

Znowu kiwnęła głową, nie zważając na jego słowa. Patrzyła, jak przekracza próg, jak jasne kosmyki układają się na kołnierzu kurtki, jak ciężkie drzwi zamykają się za jego plecami.

Wielkie nieba, do licha z wykładami.

Flobaster wymyślił sobie, że uprosi władze miasta, aby pozwoliły nam występować całą zimę. Podsłuchałam, jak szeptał z Barianem komu dać jaką łapówkę. W sprawach finansowych konsultował się zawsze tylko z nim.

Ucieszyłam się w duchu. Kto chciałby wędrować zaśnieżonym drogami w towarzystwie wygłodniałych wilków, marzyć o ognisku przy pustym żołądku i wymachiwać wachlarzem, kiedy nos sinieje z zimna. Zimą każda trupa poszukuje przystani. Lepiej, żeby nie była to stodoła w zapadłej wiosce, lecz solidna kamieniczka w dużym mieście.

A jednak Flobaster chmurzył się i marszczył czoło, z czego wywnioskowałam, że sprawa nie jest prosta i trzeba będzie sporo posmarować. Rano założył swój najlepszy kostium (z Opowieści o czarodzieju), Brian zaś przypasał szpadę, po czym obaj oddalili się w nieznanym kierunku, zostawiając nas w niepewności i płonnej nadziei.

Negocjatorzy wrócili w porze obiadu. Starczyło spojrzeć na ich ponure oblicza, by stracić wszelką nadzieję. Rozdrażniony Flobaster przeklinał, Barian milczał. Po naszych długich i natarczywych prośbach wydusił wreszcie, że ubiegli nas południowcy. Widocznie poparła ich jakaś wysoko postawiona osoba, gdyż burmistrz pozwolił im postawić namiot na rynku i występować aż do wiosny. Naszych nie chciano nawet wysłuchać: po co miastu aż dwa wędrowne teatry?

– Nawet pieniędzy nie wzięli – kończył Barian z goryczą. – Na co im nasze grosze… Widocznie tamci komuś odpowiednio dogodzili, że to załatwił. A my się spóźniliśmy…

W milczeniu uciekłam do swego wozu, siadłam na kufrze i przygryzłam palce. Nikt z naszej trupy nie wiedział, że najważniejszy człowiek w mieście śmiał się jak szalony z naszej Farsy o rogaczu, a nawet podarował mi monetę! Mogłabym stać się bohaterką, idąc do Egerta Solla z prośbą o wsparcie i sądzę, że by nie odmówił. Zamiast tego siedzę tutaj w czterech cienkich ściankach, gryząc zziębnięte dłonie. Sama jestem sobie winna! Co mnie podkusiło, żeby wygłupiać się przed Sollem juniorem?! Nawarzyłam piwa, to teraz spijam!

W pewnej chwili chciałam opowiedzieć wszystko Flobasterowi, lecz coś mnie powstrzymało. Sama sobie mogę powiedzieć to, co usłyszałabym od niego.

Wszystko na nic. Przynajmniej będę wiedziała za co cierpię, trzęsąc się w szczerym polu lub dusząc w wioskowej karczmie. Póki co został nam jeszcze tydzień miejskiego życia. Wstałam z westchnieniem i zaczęłam przeglądać kostiumy.

Tuż przed wieczornym spektaklem zdarzył się jeszcze jeden przykry incydent. Przed podestem, rozstawionym naprędce wprost na ulicy, zbierali się pierwsi gapie. Jeden z nich, chuderlawy kupiec galanteryjny, zwrócił uwagę na Muchę.

Chłopak przybijał zasłony z młotkiem w dłoni i gwoździami w ustach. Kupiec długo stał obok niego i o coś wypytywał. Przygotowywałam rekwizyty za kulisami, toteż widziałam tylko, jak policzki Muchy zalewają się rumieńcem. Mężczyzna wyciągnął długą, cienką dłoń i pogładził nią chudy zadek chłopaka. Na to młodzik odwrócił się i walnął go młotkiem.

Dzięki niebiosom, że w ostatniej chwili ręka mu zadrżała. Tamten i tak upadł jak podcięty, zalewając się krwią. Ktoś wrzasnął przenikliwie: „Mordują!” i nagle jak spod ziemi wyskoczyło dwóch strażników.

Pobladły Mucha nie bronił się, gdy dwaj czerwono-biali funkcjonariusze chwycili go za ramiona. Zjawił się Flobaster i zamarł z otwartymi ustami. W przeciwieństwie do mnie nie widział, co się stało.

Dopiero teraz pojęłam, jak wyglądają bliskie kontakty ze stróżami porządku. Czuć było od nich żelazem, czosnkiem i koszarami. Mieli dziwacznie wystrzyżone brwi. Nie chcieli z nikim gadać, jakby byli głusi.

Nie pamiętam, jakimi słowami się do nich zwróciłam. Zdaje mi się, że czepiałam się sztywnych rękawów mundurów, chyba się uśmiechałam. Ktoś stanął po mojej stronie, kto inny dowodził, że miejsce wszystkich chuliganów jest za kratkami. W końcu kupiec wstał z martwych i odszedł, jęcząc. Flobaster zadźwięczał znacząco monetami w sakiewce. Strażnicy nastroszyli resztki brwi, lecz w końcu odeszli niechętnie, unosząc nasz kilkudniowy utarg…

Spektakl wyszedł fatalnie. Mucha wciąż się zacinał, zapominając tekstu, a wszyscy musieli mu kolejno suflować. Czułam przez skórę, jak uwaga widzów topnieje niczym śnieg w promieniach słońca. Odbijało się to naturalnie na naszej grze.

Kolacja przeszła w milczeniu. Zaraz po niej podszedł do Flobastera okrągły jak księżyc w pełni chłopaczek, który za drobną monetę obwieścił nam, że cech kupców galanteryjnych zamierza złożyć na nas skargę. Domagają się ukarania nas i zabrania nam wozów. Właściwie, dodał malec, kupcy nic do nas osobiście nie mają, szukają po prostu zysku gdzie się da.

Flobaster oddalił się, mroczny jak chmura gradowa, tym razem w towarzystwie Fantina. Wrócili późnym wieczorem. Niemądry Fantin radował się szczęśliwym, w jego mniemaniu, obrotem sprawy. Flobaster był załamany, ponieważ prawie nic nie zostało z naszych zarobków…

Nad ranem przyśnił mi się przytułek. Był ciągle ten sam, powtarzający się sen: szary sufit nad rzędami łóżeczek. Wąskie, żółtawe jak księżyc w nowiu oblicze starej wychowawczyni. „Podejdź no tutaj, moja panno!” Rózga podrygująca w kościstych palcach…

W nocy spadł deszcz. Płócienne ścianki wozu łopotały jak zmokłe żagle. Wzdrygając się od kropel kapiących na twarz, leżałam z otwartymi oczami i czekałam aż zejdzie mi z piersi gniotąca ją nocna zmora.

Przez kilka dni Luar zastanawiał się, na ile może uważać za obraźliwy dziwaczny wygłup nieznajomej komediantki. Ponieważ nie doszedł do żadnego sensownego wniosku, postanowił opowiedzieć o wszystkim ojcu.

Pułkownik Soll śmiał się bardzo długo. Okazało się, że sam całkiem niedawno obdarował monetą sympatyczną aktoreczkę. Rzeczywiście jakaś trupa ustawiła teatrzyk na rynku i jeśli Luar ma na to ochotę, może sam wręczyć swojej „staruszce” pieniążek, doceniając jej niezwykły talent.

Budę na rynku zdobiły kolorowe chorągiewki na daszku. Przy wejściu stał nawoływacz. Luar czuł się niepewny i skrępowany w tłumie gapiów. Przedstawienie wydało mu się banalne i smutne zarazem, jakkolwiek wśród aktorów znajdowała się prawdziwa pomarszczona starucha. Nigdzie jednak nie dostrzegł przygodnej znajomej, toteż nie użył swej złotej monety.

Miał ochotę opuścić spektakl na długo przed końcem. Ostatecznie postanowił wypytać zachwalacza, czy to rzeczywiście zespół mistrza Flobastera.

Chłopak zrobił urażoną minę, jakby pytający naruszył największą świętość.

– Oczywiście, że nie! To trupa mistrza Haara! Najlepszy teatr od Podgórza do Wybrzeża, młodzieńcze!

Nabrał powietrza w płuca, zamierzając nadal wychwalać swój sławny zespół, lecz Luar przerwał mu pytaniem.

– A gdzie mogę znaleźć trupę Flobastera?

Nawoływacz skrzywił się, jakby kazano mu łykać żywą żabę, – O… Oni pewnie już odjechali.

Luar poczuł nie tyle zawód, co raczej rozczarowanie. Jakby placek z wiśniami okazał się nagle kapuścianą zapiekanką.

Wałęsał się ulicami, usiłując wyjaśnić sam sobie, z jakiej właściwie racji przyszła mu ochota obdarować monetą tę kłamczuchę i udawaczkę. Chyba najbardziej dlatego, by swoją konfuzję (cóż za hipokryzja!) zamienić w spektakl, który należało opłacić…

Szalony starzec w podartym habicie zakonnika Łaszą stał nieruchomo w centrum czaszy wyschłej fontanny, w miejscu, gdzie podobno kiedyś stał posąg Świętego Widziadła. Ktoś litościwy położył przed nieszczęśnikiem kawałek chleba, lecz Luar zobaczył po chwili, jak starsza niewiasta rozdeptała go umyślnie. Staruszek przyjął to obojętnie.

Dziwne, że do tej pory go nie ukamienowali, pomyślał Luar. W dzieciństwie oberwał od ojca za jeden niebaczny rzut. Tak mądry i opanowany człowiek, jak jego tata, sam cierpnie z nienawiści na widok tego bezsilnego, wychudłego, szalonego starca… Tajemnica. Tak bardzo głęboka, jak rozkopana mogiła, z której dwadzieścia lat temu słudzy Zakonu Łaszą wezwali Czarny Mór. Nie ma sensu wypytywać o to wszystko ojca. Robi się wtedy zamknięty, jak owa zabarykadowana wieża na głównym placu…

Luar zwolnił krok. Nieczęsto nawiedzały go podobne myśli, a kiedy pierzchały, pozostawiały za sobą smutek i niepokój, rodzaj bolesnego wzburzenia. Tak samo właśnie teraz ni z tego, ni z owego, poruszyło go natarczywe spojrzenie nieznajomego człowieka.

Przez chwilę młodzik złościł się na siebie za dziwną nadwrażliwość i przysięgał sobie, że się nie obejrzy. W końcu to jednak uczynił. Nieznajomy był niemłody. Obojętnie spoglądał na witrynę sklepu jubilera, nie zwracając uwagi na Luara. Być może chciał wycenić jakiś kosztowny drobiazg, gdyż z jego dłoni zwisał złoty łańcuszek…

Chłopak zadumał się chwilę. Wydało mu się, że widział już kiedyś tego człowieka, trzymającego w dłoni ten sam łańcuszek, nie mógł sobie jednak przypomnieć, gdzie i kiedy…

W tym samym momencie przeszły obok dwie radośnie ożywione mieszczki. Wesoło plotły na całą ulicę i Luar usłyszał wyraźnie słowo „komedianci”. Drgnął i natychmiast zapomniał o złotym łańcuszku. W ślad za parą niewiast pędziła gromada uliczników, dalej szedł jakiś poważny pan, idący, jakby zażywał spaceru. Ulica zapełniła się nieoczekiwanie. Luar zdumiał się, widząc tłumy na najbliższym skrzyżowaniu. W samym środku tłumu wznosił się podest, obstawiony po bokach krytymi wozami. Ze sceny dochodził dźwięczny głos.

A jeśli czarodziej bez serca

Zechce mnie nawet zadusić,

Niczym bezbronne pisklę,

Niech wie, że nawet zza grobu

Będę pamiętać, mój miły,

W ciemnościach mojej mogiły,

O tobie, którego kochałam…

Deklamowała cieniutka jak trzcinka dziewczyna z rozpuszczonymi na ramiona jasnymi włosami. Delikatny głosik oddawał w pełni rozdzierające jej duszę uczucia. Luar poczuł, jak duszę przepełnia mu niewypowiedziany smutek.

Chciał odejść, ale stał nadal, zastanawiając się i rozglądając wokół. Spektakl zbliżał się do końca. Jakaś tłustawa damulka ocierała łzy. Aktorzy kłaniali się, a z podestu zeskoczył szesnastoletni wyrostek i obiegł krąg widzów z blaszaną tacką. Dał się słyszeć brzęk miedziaków. Na twarzy chłopca objawiło się zdumienie, gdy Luar nie wytrzymał i rzucił srebrnik. Poweselawszy, aktor wskoczył znowu na scenkę i oznajmił szanownej publiczności, że zobaczy teraz farsę o Trirusie prostaku.

Luar uśmiechnął się. Dawno temu, kiedy ojciec po raz pierwszy zabrał go ze sobą… na polowanie? A może było to coś w rodzaju ćwiczeń wojskowych? Luar pamiętał tylko słoneczny dzień, mnóstwo koni, ich ciężki odór, błękitne niebo i kwitnące kasztanowce przy drodze. Chłopak siedział na siodle za plecami ojca, cały świat znalazł się daleko w dole, maleńki i barwny jak obrazek na wieczku szkatułki. W powrotnej drodze kawalkada przejeżdżała przez jarmark. Luar doskonale pamiętał, że wtedy także wędrowny teatrzyk grał właśnie ową farsę. Prostak, wracając z bazaru, gdzie sprzedał krowę, spotykał po drodze rozmaitych wydrwigroszy, którzy wyłudzali od niego zarobione pieniądze…

Nad głowami publiki wzniósł się przenikliwy dziecięcy krzyk. Surowa niania odciągała od okna jakiegoś malca, który tak się wychylał, że omal nie wypadł. Kolorowa doniczka zsunęła się z parapetu i spadła z hałasem na jezdnię. Żebrak, siedzący pod oknem, uskoczył ze zręcznością nieoczekiwaną u kaleki i zagrzmiał gromkimi wyzwiskami. Ochrypły głos na chwilę przytłumił wypowiedź Trirusa prostaka, tęgiego mężczyzny około pięćdziesiątki. Rozeźlony aktor zaczął ryczeć jak zarzynany bawół. Publiczność nagrodziła go oklaskami. Luar odwrócił się na pięcie, chcąc odejść.

– Jakie pięć monet, toć cztery! – usłyszał głos staruszki.

Luar obrócił się ponownie wokół własnej osi, jak rybka złapana na haczyk.

Staruszka okryta była szeroką, fałdzistą opończą, spod kaptura sterczały siwe kosmyki. Kręcąc się i przysiadając, osaczała nieszczęsnego prostaka, starając się wyłudzić od niego kolejne monety. Luar natychmiast ujrzał jej prawdziwe oblicze: wyrachowanej szachrajki.

– Jakże cztery, jak tylko trzy monetki! Licz porządnie, ofermo!

Trirus prostak starał się skupić ze wszystkich sił, mrugając nerwowo powiekami. Luar złapał się na tym, że mu współczuje. Chłopina stał się na tę chwilę jego współbratem niedoli. Zwiodła go przecież ta sama starucha i to on, Luar, okazał się ofermą…

Poczucie jedności z postacią farsy rozbawiło go i uśmiechnął się pierwszy raz od początku spektaklu.

Tymczasem publiczność od dawna trzymała się za brzuchy. Szacowny pan całkiem zapomniał o swym dostojeństwie do tego stopnia, że niechcący puścił bąka. Zaczerwienił się natychmiast i czujnie rozejrzał, lecz na jego szczęście prawie nikt tego nie zauważył.

– Ej, chłopcze, dziurawą masz kieszeń!… Zobacz, tylko jeden grosik ci został!

W oczach Trirusa pojawiły się autentyczne łzy. Widzowie znowu zatrzęśli się ze śmiechu. Tylko Luar stał z nieruchomą twarzą, jak kamień pośród wzburzonych fal. Zrobiło mu się żal prostaczka.

Wystawiono jeszcze parę, jedną po drugiej, króciutkich fars. Luar nadal się nie śmiał, a jednak stał jak wryty. Na scence skakali na przemian spryciarze i głupcy, złoczyńcy i ofiary, a od czasu do czasu pojawiała się dziewczyna, wrzaskliwa jak czerwony kur. Wciąż odmieniała twarze wraz z kostiumami. Szaleńczo śmiała figlarka, nieposkromiona jak wystrzelająca z butelki struga szampana. Jej partnerzy zmieniali się niczym karciane figury w szybko tasowanej talii. Chwilami zdawało się Luarowi, że ogląda jakiś ogromny, wielobarwny pasjans.

W końcu chudy wyrostek, nie zdążywszy nawet odetchnąć po wyczerpujących scenicznych ekscesach, zeskoczył z podestu, trzymając tackę w dłoni. Tym razem monety zadźwięczały liczniej i bardziej ochoczo. W stosiku miedziaków przebłyskiwało srebro. Luar zmieszał się, czując się znowu niezręcznie. Rzucił na tacę złotą monetę, skinął osłupiałemu chłopakowi i odszedł.

Mucha trącał mnie łokciem za zasłonką.

– Patrz na tego paniczyka ze szpadą… Żeby choć raz się uśmiechnął, co nie?

Nie odpowiedziałam. Zauważyłam „paniczyka” już wcześniej. Mucha, w odróżnieniu ode mnie, nie podejrzewał, że nadchodzą, być może, kolejne kłopoty. Jedno mnie uspokajało: w pobliżu nie widać było sławnego ojca, a w końcu pułkownik Soll to nie igła w stogu siana i trudno byłoby go nie zauważyć.

– Poszedłby sobie, skoro mu się nie podoba – burczał Mucha pod nosem.

Przebierałam się, szeleszcząc sukniami, gorączkowo wpinając szpilki i sycząc przez zęby. Mucha nawet nie raczył na mnie spojrzeć. Nie widział we mnie dziewczyny, lecz towarzysza tournee.

– Mało dali za Jednorożca - mamrotał dalej – ale teraz wyją, to może sypną groszem… Chociaż trochę więcej, żeby pokryć… wydatki…

Wiedziałam, że ciągle przeżywa niefortunną historię z kupcem galanteryjnym i wynikłe z niej konsekwencje. Byłoby dobrze, gdyby wizyta Solla juniora nie okazała się kolejnym problemem.

Zacisnęłam zęby i najlepiej jak umiałam odgrywałam farsę za farsą. Mój znajomy dalej się nie śmiał, ale też nie odchodził. Z każdą chwilą robiło mi się coraz ciężej na sercu.

W końcu mokry od potu Flobaster kazał Musze zebrać datki. Patrzyłam zza kotary, jak młody Soll rzuca coś na tackę. Kiedy Mucha wrócił do nas, oczy miał okrągłe jak spodki.

– Coś takiego! A cały czas nawet się nie zaśmiał!

Triumfalnym gestem uniósł nad głową nowiuteńką, złotą monetę.

W mgnieniu oka podjęłam decyzję.

– Au! – zawołał Mucha. – Co ty wyprawiasz?!

Ściskając w dłoni zdobyczną monetę, odchyliłam zasłonę i zeskoczyłam na ziemię. W ślad za mną biegły wyrzekania Muchy i stanowczy głos Flobastera: „Zamknij się!”.

Tłumek rozchodził się. Patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Ktoś się roześmiał i próbował do mnie zagadać. Nie zaszczyciwszy odpowiedzią biedaka, w jednej chwili znalazłam się w miejscu, skąd młody Soll obserwował spektakl. Teraz było puste. Tylko żebrak siedzący pod ścianą ochoczo wyciągnął rękę. „Daj!” Rozejrzałam się niepewnie i dostrzegłam oddalające się plecy młodzieńca.

Moje trzewiki zatupotały po jezdni. Najszybciej biegnie ten, kto ma cel przed oczami.

Wzdrygnął się na mój widok. Dzięki Niebiosom, był to naprawdę on. Dygnęłam wdzięcznie, usiłując złapać oddech. Najwyraźniej nie wiedział, czego tym razem ma się po mnie spodziewać i spoglądał na mnie z obawą.

– Paniczu… – wyszeptałam, skromnie spuszczając oczy – - ubodzy komedianci nie zasługują na tak hojny dar. Z pewnością pomylił pan monety.

Wyciągnęłam w jego stronę dłoń ze złociszem.

Długo milczał, zdumiony, spoglądając to na mnie, to na monetę. Potem odezwał się ostrożnie, powoli, jakby delektował się każdym słowem.

– Nie… dlaczego? Myślałem… że ten datek jest… w sam raz odpowiedni.

Był zmieszany. Nie wiedział, co jeszcze powiedzieć, pożegnać się, czy też odejść bez słowa. Dygnęłam jeszcze głębiej i patrząc od dołu na jego twarz, doszłam ostatecznie do wniosku, że nie miał złych intencji.

Wyczułam także intuicyjnie, że zezwolenie burmistrza mamy już praktycznie w kieszeni.

Jechaliśmy weseli. Flobaster jak nigdy rozprawiał z ożywieniem, powożąc pierwszym zaprzęgiem. Siedziałam za jego plecami, okrywając się płachtą od jesiennego wiatru. Na zewnątrz wystawała tylko moja głowa. Rozglądałam się wokół z dumą i samozadowoleniem. Owe uczucia nie schodziły z mego oblicza od paru dni i nic na to nie można było poradzić.

Panicz Luar Soll szepnął w naszej sprawie słówko swemu ojcu, pułkownikowi, który, jak się okazało, oceniał wysoko nasze talenty i bez tego. Burmistrz podpisał zezwolenie bez słowa sprzeciwu, a nawet z uśmiechem. Tak więc mogliśmy przezimować w mieście, otoczeni opieką ważnej persony i zwolnieni z połowy podatków. Mało tego: otrzymaliśmy wczoraj zaproszenie, by zagrać w podmiejskiej posiadłości Solla z okazji jakiegoś rodzinnego święta. Sam panicz Luar wyjechał nam na spotkanie, żebyśmy nie zabłądzili i dotarli na czas.

Pstrokaty konik, zaprzężony do naszego wozu, smutno zerkał na wysokiego, cienkonogiego źrebca, dosiadanego przez młodego Solla. Luar to wyrywał się do przodu, pozwalając nam rozkoszować się swą wyszkoloną, prostą postawą, to znowu jechał obok nas. Czuł się niepewnie: z jednej strony nie chciał zanadto się spoufalać, z drugiej urażać nas wyniosłością.

Flobaster, dla odmiany, nie miał pojęcia, o czym należy rozmawiać z młodzieńcem niewiele starszym od Muchy, lecz będącym jednak naszym dobroczyńcą. Wymuszona rozmowa kulała, jak chroma suka, dopóki się nad nim nie użaliłam i nie zadałam najważniejszego pytania:

– Proszę wybaczyć, paniczu Luarze… Jak to się stało, że imię pańskiego ojca jest tak głośne w tym mieście?

Drgnął i wyprostował się w siodle jak najlepszy uczeń w klasie. Nabrał powietrza w płuca i od tej chwili mnie i Flobasterowi pozostawało słuchać i wzdychać.

Znał doskonale całą historię oblężenia, chociaż miał wtedy tylko sześć lat. Podawał imiona i nazwiska wszystkich komendantów i dowódców, nie zaniedbując dodać, który z nich okazał się tchórzem, który był dzielny i ograniczony odwagą wygubił powierzonych mu ludzi. Drobnostkowo wyjaśniał, na czym polegała misja jego ojca. Niestety, Flobaster ani ja nie rozumieliśmy nawet połowy wojskowych terminów, nazw ani zwrotów. Samych armat było na murach pięć rodzajów i od tego, jak zrozumiałam, która pierwsza wystrzeliła, zależał los całej bitwy…

A jednak pewną scenę z opowieści Luara ujrzałam jakby własnymi oczami.

Zdarzyło się to najgorszego dnia oblężenia, gdy siły obrońców były osłabione, najeźdźcy natomiast doczekali posiłków i ruszyli zdobywać mury. Widząc atakującą gród hordę mieszczanie stracili ducha. Nie wypaliło ani jedno działo i ani jedno wiadro z wrzącą smołą nie zostało wylane na głowy obiegających. Miasto mogło zostać zalane falą atakujących. Wtedy Egert Soll pojawił się na wieży, trzymając w rękach zamiast flagi kolorową dziecięcą koszulkę.

Trudno powiedzieć, o czym myślał w owym momencie młody jeszcze Egert i kto osłaniał pozostałą w mieście żonę i malutkiego synka. Na pewno sam dziś nie pamięta, co mu wtedy chodziło po głowie. Wołał coś niezrozumiale, a zamarli w zdumieniu ludzie rozumieli jedynie, że wydaje szaleńczo rozkazy. Nowy, samozwańczy przywódca zdążył od razu zachrypnąć. Dziecinna koszulka łopotała z wiatrem, błagalnie wyciągając rękawy. Każdy z obserwatorów pomyślał w tym momencie o bliskich, pozostawionych w mieście, których żaden prawdziwy mężczyzna nie powinien wydawać na pastwę wroga.

Niepojęta siła, bijąca od rozwścieczonego Egerta, smagnęła obrońców jak bicz. Najeźdźcy musieli odstąpić od murów w trwodze i zdumieniu, pozostawiając stosy poległych.

Podobno Egert milczał podczas kolejnych dni oblężenia. W milczeniu dokonywał wycieczek za mury na czele niewielkich oddziałów. Otaczająca gród horda miotała się niczym lew, zaatakowany przez szerszenie, ponieważ podjazdy pojawiały się znikąd, cicho szarpały przeciwnika i natychmiast znikały. W milczeniu zmieniał rozstawienie armat i katapult. Dowodzenie obroną z rąk nieudolnych lub zwyczajnie słabych dowódców przechodziło na niego jak nici, przechodząc przez czółenko, stają się płótnem. Zadawszy wrogom sporo nieoczekiwanych strat, w jeden dzień zaprowadził porządek w twierdzy. Zabezpieczył zapasy żywności i posłał karnie na mury dwudziestu drobnych złodziejaszków, ci zaś, którzy nie tylko grabili, ale i mordowali, korzystając z ogólnej paniki, zawiśli na szubienicy u głównej bramy… Wiele lat później Soll przyznał się przed swoim synem, że łatwiej mu było zrobić dziesięć wypadów, niż choć jeden raz powstrzymać się przed okazaniem litości.

Oblężenie trwało wiele dni. Najeźdźcy znaleźli się w sytuacji lisa, który zagnał w kąt królika i nagle okazało się, że bezbronna rzekomo ofiara ma ostre kły i pazury. Jakkolwiek by było, pewnego dnia mieszkańcy miasta spojrzeli z murów i nie zobaczyli nikogo, tylko czarne ślady po ogniskach, porzucone maszyny oblężnicze i stosy trupów…

Wstrzymałam oddech, zdając sobie sprawę, że spoglądam ze strzelnicy na opuszczone pole boju, lecz trzęsę się na wozie, jadącym zabłoconym, jesiennym traktem. Coś mnie ściskało za gardło. Cóż począć, aktorka powinna być trochę uczuciowa… Luar zamilkł, policzki mu płonęły, oczy błyszczały. Pomyślałam mimochodem, że młodzieniec mógłby być niezłym aktorem, a w ostateczności znakomitym gawędziarzem.

Flobaster z zakłopotania strzelił batem nad głową naszej pstrokatej szkapiny. Uśmiechnęłam się do wzruszonego młodzika.

– Takim ojcem… można się chlubić. Pańska matka jest na pewno najszczęśliwszą z kobiet, prawda?

Zaciął się, dumając zapewne, czy wypada powiedzieć nam o tym, co mu się cisnęło na usta. Walczył ze sobą i zdawało się, że zwycięży, w końcu jednak nie wytrzymał.

Jego matka, jak się okazało, miała za młodu poważne kłopoty. Była aresztowana i nieomal skazana na śmierć za nie swoje winy. Oliwy do ognia dolewali słudzy Zakonu Łaszą, zwłaszcza pewien zakonnik, Fagirra. Egert wystąpił jako świadek na procesie. Zdołał dowieść niewinności przyszłej matki Luara, potem zaś zabił w walce Fagirrę. Wszystko to wydarzyło się niedługo po Czarnym Morze. Kiedy ludzie zrozumieli, że mnisi wywołali zarazę, nastąpił pogrom, którego tenże mnich padł pierwszą ofiarą.

W trakcie opowieści Luara w mojej głowie zrodził się szalony na pozór, lecz niezwykle pociągający plan.

Nawet Flobaster osłupiał, kiedy, zacinając się z lekka, wyłożyłam swą propozycję. Luar omal nie wypadł z siodła. W pierwszej chwili wystraszyłam się, że się obraził.

– Ale – wydusił z niedowierzaniem – pani to tak… na poważnie?

Poczułam przypływ odwagi. Im bardziej będzie to serio, tym lepiej, stanie się gwoździem programu i pamiątką na wiele lat. Powinno uradować pana Egerta, jeśli tylko panicz Luar uzna, w co głęboko wierzę, że w scenicznej sztuce nie ma niczego uwłaczającego, nawet dla takiego wielmoży. To przecież tylko gra, zabawa, udawanie, które ma rozweselić panicza.

Wyraźnie miał wątpliwości. Wtedy przyszedł mi w sukurs Flobaster. Pamiętał mnóstwo spektakli, w których role heroiczne grali prawdziwi arystokraci, książęta i baronowie… Panicz Luar jest obdarzony wrodzonym wdziękiem, trzeba tylko znaleźć odpowiedni temat… Wtedy zaproponowałam temat. Młodzieniec zamrugał powiekami, próbując powstrzymać usta rozciągające się w szerokim uśmiechu, jeszcze trochę się wahał, w końcu wyraził zgodę.

Podmiejska rezydencja Sollów okazała się rozległym domostwem przyjemnie umieszczonym na brzegu wąskiej rzeczułki. Wynajęci służący przypiekali mięso na rożnie pod gołym niebem. Mucha, czując jego zapach, nie był w stanie myśleć o niczym innym oprócz jedzenia. Flobaster musiał mu przypominać, że nie zapracowaliśmy jeszcze nawet na kęs chleba, więc trzeba najpierw ustawić scenkę, rozwiesić zasłony i przygotować się do przedstawienia.

Jednakże dobry pan Egert sam pomyślał o tym, bez podpowiedzi Muchy, że aktorów trzeba nakarmić. Uśmiechnięta służąca przyniosła nam dwa spore kosze. Flobaster pozwolił nam zjeść tylko połowę smakołyków, ponieważ „z pełnym brzuchem źle się pracuje”.

Mieliśmy sporo widzów. Dzięki Luarowi dowiedziałam się, że byli wśród nich dwaj wykładowcy uniwersyteccy z żonami, staruszek rektor, a także grupa mieszczan, zapewne weteranów oblężenia. Goście bawili się jak umieli. Soll był duszą towarzystwa i wszystkie obecne kobiety, damy i służące, wprost pożerały go oczami.

Złapałam się na tym, że spoglądam na Jasnowłosego Pana już innym okiem. Gdy dostałam od niego monetę, widziałam w nim tylko przystojniaka, łakomy kąsek z cudzego stołu, a teraz stał przede mną człowiek zrywający głos na zamkowej wieży, powiewający zamiast flagi koszulką swego małego synka…

Ponownie uradowałam się swym szczęśliwym pomysłem. Niech nawet pozostanę dla Solla tylko zabawną dziewczyną, aktorką jakich wiele, ale w każdym razie podaruję mu Sztukę o Egercie i Torii.

Matkę Luara widziałam tylko z daleka. Wydała mi się bardzo piękna i dumna zarazem. Jedno spojrzenie, rzucone przez Egerta na żonę, świadczyło o tym, że wszystkie nadskakujące mu damy nie mają żadnych szans.

Hałaśliwa dziewczynka pod opieką niani okazała się młodszą siostrą Luara. Zdumiałam się różnicą wieku pomiędzy nimi. Małą nazywano Alaną. Niesamowicie ciekawiły ją nasze wozy, konie, kufry i suczka. Najchętniej spędziłaby z nami cały wieczór, lecz stara opiekunka zabrała ją na kolację, a potem zaprowadziła spać.

Podwórzec, otoczony kamiennym murem, okazał się idealnym miejscem dla naszych podestów. Mucha walił młotkiem, jak kowal. Ja i Gezina przebierałyśmy w kostiumach, przygotowując stroje do nowej pantomimy. Luar zaglądał co chwila za kurtynę. Po twarzy błąkał się mu niepewny uśmieszek, w którym czaiła się ciekawość.

W nowej pantomimie chciał odegrać, naturalnie, rolę swego ojca. Długo musiałam mu wyjaśniać, że pozytywni bohaterowie spektaklu mają twarze zakryte maskami, a z odkrytą twarzą występuje tylko złoczyńca. Niech więc sam wybiera: wystąpi w masce, żeby rodzice nie poznali go od razu, czy też zaryzykuje zagrać rolę złego Fagirry?

Długo i ciężko nad tym się zastanawiał, lecz tak, jak podejrzewałam, nie chciał kryć twarzy pod maską. To przecież tylko zabawa, stwierdził, jakby się tłumacząc. W sztuce Fagirra nie jest aż takim łotrem, jakim był w realnym życiu. To tylko zabawny żarcik… Wszyscy byli usatysfakcjonowani jego wyborem, oprócz Fantina, któremu odebrał chleb.

Goście powoli przechodzili zza stołu na podwórze. Ukłoniliśmy się w odpowiedzi na grzecznościowe oklaski i zagraliśmy Farsę o rogaczu, Trirusa prostaka i Chciwą pastuszkę.

Setny raz przyszło mi obserwować, jak obca, obojętna publiczność staje się wesoła i oswojona. Tego wieczoru owa metamorfoza dokonała się bardzo szybko.

Nawet stareńki rektor wplatał w ogólne śmiechy swoje dźwięczne „hi, hi”. Grupa mieszczan prędko okazała się gromadą naszych wielbicieli. Zaróżowiły się policzki żon profesorów, a ich mężowie pohukiwali nie gorzej od swych studentów. Dawało nam to impuls do większych starań, jakbyśmy pracowali nie dla pieniędzy, lecz jedynie dla powszechnego zadowolenia. Nawet Gezina wzniosła się na szczyty swoich możliwości, a Flobaster dosłownie przechodził samego siebie.

Egert Soll śmiał się jak szalony, jego małżonka także się uśmiechała. Siedzący w pierwszym rzędzie Luar nerwowo skubał brzeg kurtki, męcząc się w oczekiwaniu pantomimy.

W końcu Mucha ogłosił krótką przerwę. Widzowie pozostali na miejscach, radośnie popijając wino. Za kulisami natomiast nastąpiły gorączkowe przygotowania do występu mającego być gwoździem programu.

Gezina i Mucha pomogli Luarowi założyć fałdzistą szarą opończę z kapturem, która na szczęście znalazła się w naszych zbiorach. Nikt z nas nie wiedział, czy rzeczywiście tak się nosili mnisi z Zakonu Łaszą, lecz w końcu chodziło o symbol, nie o realizm. Najważniejsze, żeby widzowie zrozumieli, o co chodzi.

Barian i Gezina włożyli maski, bardzo drogie i piękne, chociaż wcale niepodobne do twarzy państwa Sollów. Mucha przygotował arkusz blachy, by wywoływać efekt gromów i błyskawic, niezbędnych w każdej opowieści heroicznej. Flobaster i ja setny raz szeptaliśmy Luarowi do uszu treść nowego przedstawienia, tak szczegółowo, że nawet dzieciak by zapamiętał.

Fabuła była prosta, lecz atrakcyjna: panienka Toria kocha pana Egerta, zły Fagirra rozdziela zakochanych i usiłuje zgubić dziewczynę, lecz dzielny młodzieniec odbija pannę i poślubiają…

– I zabija Fagirrę – szeptał Luar jakby w ekstazie. – Dajcie kindżał Bananowi…

Czerwieniał i bladł na przemian. Wciąż mu przypominałam, że to jedynie gra, zabawa i nie powinien się tak przejmować… I tak się denerwował. W końcu sceniczny debiut ma swoje prawa.

Flobaster nastroił lutnię, zacisnął usta i dał znak, by zaczynać.

– Sztuka o Egercie i Torii! - oznajmił Mucha.

Widzowie spojrzeli po sobie i zaczęli szemrać, powtarzając wielce intrygujący tytuł. Toria drgnęła i spojrzała pytająco na męża, który tylko żartobliwie przymrużył powieki.

Ukryłam się za kotarą w taki sposób, żeby widzieć, co się dzieje na scenie, a równocześnie móc obserwować reakcje Egerta. Flobaster dotknął strun lutni i pantomima się rozpoczęła.

Od razu stało się jasne, że choć nasz szef zdecydował się na wielce ryzykowną improwizację, ewentualny sukces może nam przynieść spore korzyści. Nie dbałam jednak w tej chwili o nasze zyski, zainteresowana bardziej, jak pan Soll przyjmie ofiarowany mu podarunek.

Barian i Gezina tańczyli powolny miłosny pląs. Jasna sprawa, bez takiego tańca nie obejdzie się żadna dramatyczna historia, a owa para odgrywała już takich mnóstwo… Publiczność o tym nie wiedziała, dla nich owe pląsy przedstawiały dokładnie miłość Egerta i Torii. Aplauz rozpoczął się już w drugiej minucie występu.

Wstrzymałam oddech. Oby tak dalej! Lutnia zadźwięczała złowieszczo i na scenie natychmiast zjawił się Luar. Dobrze wiedziałam, co czuje: nogi jak z waty, dłonie potnieją, wargi sztywnieją… Młody Soll jednak, na szczęście, szybko opanował tremę. Znowu pożałowałam, że chłopak nigdy nie zostanie aktorem. Każda trupa przyjęłaby go z otwartymi ramionami.

Publiczność zamarła. Wszyscy oczywiście znali historię Sollów i nie trzeba było wyjaśniać kim jest łotr w habicie z kapturem, dlaczego jest taki wściekły i dokąd wlecze nieszczęsną bohaterkę. (W tym momencie, nawiasem mówiąc, zdarzyło się niewielkie potknięcie: po pierwsze, Luar nie miał odwagi chwycić jak należało Geziny, a po drugie nie wiedział, co z nią począć. Nastąpiła dłużyzna: „Fagirra” ciągnął po prostu „Torię” za kulisy, ona się opierała, a biednemu „Egertowi” pozostawało tylko stać i załamywać ręce).

Pełni dobrej woli widzowie nie dostrzegli jednak tego mankamentu. Rodzice Luara ściskali sobie dłonie, nie zważając na otaczających ich ludzi. Torię rozbawiło pojawienie się syna na scence wędrownego teatru. Miałam też wrażenie, że Egert najchętniej włączyłby się do przedstawienia. Oboje wydawali się na pierwszy rzut oka weseli i podnieceni.

Rozległ się mocny akord lutni. „Egert” wydobył kindżał. Luar, jak prawdziwy łajdak, próbował się zasłonić „Torią”. Naprawdę wczuł się w rolę! Barian zręcznie wbił mu ostrze pod pachę. Nie od razu zorientował się, że został zabity, lecz w końcu padł na deski w konwulsjach. Barian i Gezina nie zdążyli jeszcze rozpocząć finałowego tańca, gdy widzowie zerwali się z miejsc, objawiając hucznie entuzjazm.

Aktorzy ukłonili się. Para amantów zdjęła maski, lecz głównym bohaterem wieczoru okazał się, oczywiście, Luar, który przestał tymczasem udawać złoczyńcę i kłaniał się, zamiatając scenę połą habitu. Widać było, że ta improwizacja stała się dla niego niemałym wyzwaniem. Pomyślałam mimowolnie, że jakby wydoroślał, być może na skutek nowych dla siebie przeżyć…

Kiedy już oderwałam wzrok od młodzieńca, przeniosłam go znowu na Solla seniora. Ujrzałam na jego twarzy ślad niedawnego uśmiechu, igrającego w kącikach warg. A jednak przeniknął mnie chłodny dreszcz.

Goście wciąż się śmiali, spocony Luar ciągle się kłaniał, pani Toria coś mówiła… Na moich oczach z twarzy Egerta, doskonale widocznej ponad głowami innych, spłynęły szczęście i wiara w siebie. Jakby płaty ciała z niej odpadały, obnażając wyszczerzoną czaszkę. Patrzył na syna uporczywie. Nigdy jeszcze nie widziałam aż tak badawczego, przewiercającego na wskroś spojrzenia. Zdawało się, że Egert spogląda prosto w oblicze Czarnego Moru.

Poczułam się fatalnie. Śmiech gasł stopniowo, jak gasnące jedna po drugiej świece. Goście kolejno odwracali głowy w stronę gospodarza i słowa więzły im w gardłach. Toria ściskała mu dłoń i zaglądała w oczy.

– Egercie… Co z tobą? Źle się czujesz?…

Wargi mu drgnęły, jakby chciał odpowiedzieć, lecz w końcu znowu zastygły w dziwnym grymasie, Luar zeskoczył ze sceny i podbiegł, zamiatając ziemię połami opończy. Chwycił drugą dłoń ojca. Wydało mi się, że Egert szarpnął się, jak pod dotykiem rozpalonego żelaza.\

Wszyscy nagle zaczęli mówić naraz, współczująco, bagatelizująco, trwożnie zniżając głosy. Służąca przyniosła szklankę wody, lecz gospodarz odepchnął podsunięte naczynie. Ktoś zawołał, że na zawrót głowy najlepszy będzie kielich mocnego wina. W kręgu zaniepokojonych twarzy co rusz traciłam z oczu pobladłe oblicze Egerta. Wszyscy skupili się wokół niego: Mucha, Flobaster, Fantin, jakieś kucharki, stangret… Zdawało się, że służba go bardzo kochała. Stałam samotnie na boku przy kurtynie, mnąc bezwiednie dłońmi materiał. Miałam wrażenie, że stało się coś złego. I strasznego.

W końcu Soll wyswobodził się z rąk żony i syna. Tłumek rozstąpił się nieco. Nie oglądając się na nikogo, Egert ruszył niepewnym krokiem w stronę domu.

Ocknął się. Deszcz bezlitośnie chłostał mu twarz, koń ledwie się trzymał na nogach, wokół rozciągały się puste pola z grudami brązowej gleby, głębokie zmarszczki pod niskim niebem: ponury, jesienny świat, przesycony beznadzieją. Najgorsze było, że nie mógł się zorientować, co kryje się za gęstą zasłoną chmur, świt, czy też zachód słońca.

Uniósł głowę, nadstawiając na deszcz zapadnięte policzki. Przyniosło mu to chwilową ulgę. Czuł tylko chłodne krople, spływające po skórze, lodowate podmuchy wiatru i tępy ból w plecach. Zatopił się w zimnie i bólu, delektując się nimi, jak smakosz próbujący nowego dania. Pozwalało mu to nie myśleć o niczym innym. Jeszcze jedną chwilę spokoju.

Potem się zbudził, gdy nieszczęsny koń zarżał boleśnie, roniąc pianę i krew z poranionych boków. Rumak rzucił się naprzód, nie pilnując drogi i powierzając losowi siedzącego w siodle jeźdźca.

Egert krzyczał. Nikt go nie słyszał w deszczu spływającym z szarego nieba.

Nie miał przy sobie broni, żeby skończyć ze sobą.

Luar naskoczył na mnie, przewracając oczami.

– To miała być… zabawa! To… przez ciebie!… Czymś go uraziłem, chyba nie powinienem był…

– Nie mów głupstw – wtrąciła pani Toria, zdająca się być żywym wcieleniem beznamiętności. – Spektakl nie ma nic do tego. Podobał się ojcu. Po prostu zakręciło mu się w głowie, zdarzało mu się to już dawniej, trzeba pozwolić mu dojść do siebie i nie drażnić go dodatkowo… Weź się w garść, Luarze!

Podziwiałam ją w milczeniu. Kobieta twarda jak diament! Luar zacisnął usta, spojrzał na mnie z wyrzutem i poszedł z matką do domu.

Impreza na tym się skończyła. Goście próbowali zmyć nieprzyjemne wrażenia resztkami wina, więc słudzy pijaniuteńkich ułożyli do snu. Na szczęście w rezydencji nie brakowało pokojów. Nas także chcieli zaprosić do środka, lecz Flobaster uprzejmie odmówił.

Nie zmrużyłam oka tej nocy, miałam więc mnóstwo czasu na rozmyślania. Zastanawiałam się, czym zawiniłam wobec pana Solla.

O północy z domostwa wyszedł człowiek, którego twarzy nie można było rozpoznać w ciemności. Wyprowadził osiodłanego konia, wskoczył na niego i pogalopował. Wystraszony, zaspany sługa ledwie zdążył na czas otworzyć wrota. Potem pojawiła się kobieta, która odesłała sługę. Wiatr kołysał lampą w dłoniach kobiety. Długo stała, wpatrzona w drogę, a po całym podwórzu tańczyły rozkołysane światła.

Przestała tak do rana. Lampa się wypaliła. Jeździec nie wrócił. Przed świtem lunął deszcz.

Toria okłamała syna chyba pierwszy raz w życiu. Egert nigdy nie miewał zawrotów głowy.

Nigdy też wcześniej nie zdarzyło się, by jej mąż odjechał bez słowa. Zawsze uciekał do niej ze swymi bolączkami i problemami. Do niej, nie od niej.

Płomień lampy miotał się w szklanych ściankach. Torii zadawało się, że nastała wieczna noc i skończył sen o szczęściu…

Zdawało się jej, że jest uschłym drzewem na skraju drogi.

W domu spała Alana, spali stara niania i goście, przyjaciele, jeszcze wczoraj tak mili, a teraz całkiem bezużyteczni. Skoro Egert uciekł, Toria nie będzie już miała przyjaciół. Nie czuła się tak osamotniona nawet po śmierci ojca.

Nie mogła przebywać teraz pod dachem. Najchętniej nie byłaby nigdzie.

Wyjechaliśmy o świcie. Podczas jazdy nikt nie rzekł ani słowa.

Mokre, płócienne ścianki ciężko drgały. Flobaster poganiał pstrego konika, który pracowicie międlił błoto kopytami. Deszcz zalewał koński grzbiet. Warto było pomyśleć o jakimś schronieniu, lecz Flobaster ciągle poganiał zwierzę z tak zaciętym wyrazem twarzy, że chwilami wolałabym się znaleźć na miejscu konia.

Włóczyć nogi w rozmokłej glinie. Ciągnąć wóz, czując uderzenia bata. Nie mieć tego okropnego poczucia winy wobec Luara i jego ojca.

Poruszyły go wspomnienia? Nie mógł znieść widoku Fagirry nawet na scenie? Przecież wciąż się uśmiechał, ściskając dłoń małżonki, kiedy aktorzy wyszli do ukłonów…

Odważny człowiek, który wspiąwszy się na zamkową wieżę, porwał za sobą obrońców… Ten, który nie wahał się kazać powiesić dziesięciu bandytów. I nagle ta przerażona twarz…

Świsnął bat Flobastera. Drgnęłam, jakbym rzeczywiście nim oberwała.

Bij. Potem dojdziemy, dlaczego…

Poryw wiatru przywrócił mu świadomość.

Puste, szare niebo i puste pola. Na świecie nie ma już ludzi. Pozostał tylko syn, jego duma, chluba i nadzieja, owoc wielkiej miłości. Twarz Luara obramowana brzegami płóciennego kaptura… na jej miejscu pojawia się inne oblicze… Niebiosa!… Takie samo! Wyraz dobrodusznego zmęczenia, wąskie wargi, szaroniebieskie oczy, podobne do Egertowych…

Dwadzieścia lat temu zabił owego człeka. Nie wbił mu w pierś kindżału, jak głosiła fama. Przebił Fagirrę żelaznymi kleszczami oprawcy…

Koń zatrzymał się. Egert zeskoczył z siodła, padł na ziemię z twarzą w lodowatej kałuży. Deszcz bił go po plecach…

Kleszcze oprawcy. Toria w celi przesłuchań. Blizny… dotychczas nie zniknęły. Wiedzą o tym tylko Egert i para zaufanych pokojówek. Zabił tamtego człowieka, święcie wierząc, że wraz z nim pogrzebał wszystko najgorsze, co wydarzyło się Torii i jemu.

A przecież widział to już wcześniej. Widział, lecz nie chciał przyjąć do wiadomości, skąd biorą się nagłe przypływy niepokoju, dławione pod powierzchnią beztroskiego, zasłużonego szczęścia.

Dzień za dniem. Prawie dwadzieścia lat…

Okrwawione pręty sterczące z pleców. Agonia… Następnego dnia zbrodnia Zakonu Łaszą stała się jawna, mieszczanie zaczęli pogrom… Jak słyszał, Fagirrę zakopali razem z katowskimi cęgami.

Zakopali. A jednak wstał z grobu, by się zemścić. W taki sposób, jak czynili to zawsze perfekcyjni oprawcy…

Przed oczami Solla migały kopyta przestępującego z nogi na nogę zgonionego wierzchowca. Przymknął powieki i znów ujrzał natychmiast twarz syna w cieniu kaptura. Luar miał oczy Fagirry.

– Tak, Egercie, wiedziałem, że prędzej, czy później, zechcesz się znaleźć tam, gdzie jestem teraz. Powinieneś był dać się zabić. Nie trzeba było sprzeciwiać się nieuniknionemu, walczyć w obronie kobiety, która już wtedy… tak!… niosła w sobie moją… pamiątkę. Oto mój dar zza grobu: umiłowany syn. Owoc czystej miłości, hi, hi. Uprzedzałem cię, Soll, że lepiej mieć we mnie sojusznika niż wroga. Teraz już za późno. Płacz, płacz, Egercie…

Płakał.

Rozdział drugi

Człowiek był bardzo stary, lecz jego dom zdawał się jeszcze starszy.

Budynek stał samotnie na wzgórzu, lecz nie był zrujnowany. Właściciel ani sługa nie przestąpili jego progu od wielu lat, a okoliczni mieszkańcy unikali zarośniętej ścieżki, wijącej się ku ciężkim drzwiom wejściowym. Choć był opuszczony, ani jedna drobinka kurzu nie śmiała osiąść na deskach podłogi, szerokim blacie stołu w jadalni, klawiszach otwartego klawesynu. Z pociemniałych portretów spoglądały zimno dumne oblicza.

Na okrągłym stoliku stał lichtarz bez świec. Obok zasiadał starzec w głębokim fotelu. Wydawał się jeszcze bardziej samotny niż jego dom.

Okrągły blat zdobiły tajemnicze symbole. Leżał na nim złoty medalion na długim łańcuchu. Cienka płytka z wymyślnym wycięciem.

Na złotej krawędzi wystąpiła ciemna plama rdzy.

Stary człowiek milczał.

Dom nie śmiał przerywać mu rozmyślań, poddawał się wiernopoddańczo woli swego pana.

Staruszek nie chciał jednak, by ktoś mu służył.

Leżała przed nim na stole zardzewiała złota płytka.

Znowu.

Pokojówka Dalla wydawała się niepewna i zakłopotana. Tak, pan Soll jest w domu… Wrócił wczoraj wieczorem… Nie opuszczał sypialni. Nie zjadł śniadania… A… jak się udało… święto?

Toria skinęła w milczeniu. Skoro mąż wrócił do domu, wszystko można naprawić. Nie potłukł się, spadając z konia, nie padł ofiarą nocnych włóczęgów i nie postradał zmysłów, jak wydawało jej się podczas mrocznych godzin czekania. Skoro wrócił, zaraz go zobaczy.

Zaspana, rozkapryszona Alana weszła wraz z nianią do dziecinnego pokoju. Luar stał w drzwiach wpatrzony w podłogę i próbował ukręcić guzik od skórzanej rękawiczki.

– Nie chmurz się, Dzionku.

Prawie się uśmiechnęła, tak wielka była jej ulga.

– Niepotrzebnie się martwisz, będziesz miał jeszcze dość czasu zanim ojciec… wezwie cię do siebie.

Mówiła spokojnym, pewnym siebie głosem. Jej ton zazwyczaj miał na niego zbawienny wpływ. Także i teraz nieco się rozluźnił i przestał szarpać rękawiczkę.

– Tak…

Toria przenikała go wzrokiem. Musiała sama się przymusić, żeby od razu nie biec do Egerta. Nie powinien zobaczyć na jej twarzy śladów, jakie zostawiły dwie nieprzespane noce, gorycz i strach, a szczególnie maska kamiennego spokoju, jaką nosiła już dwie doby.

Umyła się i przebrała. Zwykłe, codzienne czynności, wydały się jej trochę męczące, niemniej szczególnie ważne. Nie zdając sobie z tego sprawy, cały czas odkładała chwilę spotkania z mężem, chociaż zdawało się, że każda stracona minuta przysparza jej siwizny.

Parę razy zdawało się jej, że Egert otworzył drzwi i stanął na progu. Ogarnięta tą wizją, prędko się odwracała i widziała tylko zamknięte drzwi, a wiszące nad nimi obrazy wcale się nie kołysały. Soll nie mógł nie wiedzieć, że żona i dzieci wróciły. Toria w żaden sposób nie mogła pojąć przyczyny, dla której w żaden sposób nie zareagował na ich przyjazd. Dom stał milczący, jakby strwożony. Nawet kucharka bała się szczękać naczyniami.

Może śpi, zmęczony nocną jazdą? Nie chciała go budzić, najwyżej posiedziałaby obok niego, aby się przekonać, że świat się jeszcze nie zawalił, a Soll nigdzie nie zniknął. Skoro jest tutaj, żywy, wszystko można naprawić…

Stała przed lustrem, patrząc w swoje jasne, pozornie spokojne, a w istocie zrozpaczone i zbolałe oczy. Przypomniał się jej chłodny dzień, śnieg na grobowcu Pierwszego Wieszczbiarza, jej chłodna dłoń w dłoni młodego Egerta… Wspomniała gorącą, duszną noc przy żarzącym się kominku, potem pierwszy uśmiech Luara, później szeroko rozlaną kałużę na leśnej drodze, w której Alana utopiła klamerkę od trzewiczka. Kałuża była niebiesko-zielona od nieba i listowia, a po jej powierzchni pływał jakiś żuczek, niezdarnie uczepiony gałązki…

Toria podniosła głowę, wyprostowała się, poruszyła ramionami i ruszyła prosto do pokoju męża.

Zastukała cicho, by nie zbudzić śpiącego. Nie spał jednak. Po dłuższej chwili zza drzwi dobiegło przytłumione „tak”.

Weszła do środka.

Egert nie odwrócił się w jej stronę. Stał obok niskiego, trój nożnego stolika, na którym walały się bezładnie książki, strzępki kartek, pas z sakiewką, pochwa od kindżału, chustki do nosa, szpada, rękawice, brązowa statuetka, przybory do pisania, złamana ostroga, pognieciona koszula. Przedmioty codziennego użytku, pomieszane z pamiątkami. Toria zdążyła to zauważyć machinalnie, mimochodem, pragnąc odnaleźć wzrok męża.

Soll stał wciąż tyłem, przygarbiony, ze spuszczoną głową. Nie musiał się odwracać, żeby rozpoznać żonę, w końcu jednak obejrzał się czujnie.

Stała ciągle w drzwiach bez słowa. Oboje milczeli. Egert przebierał w palcach bezmyślnie perłowe guziczki rzuconej na stolik koszuli. Patrzyła na jego plecy. Kolejne minuty upływały bezpowrotnie, a Toria coraz mocniej przeczuwała nadchodzącą katastrofę.

Nabrała powietrza w płuca. Wszystko jedno, co się powie, byle tylko usłyszeć swój głos. Przerwać wreszcie tę dręczącą ciszę. Nie powinna dłużej milczeć, musi sprawić swymi słowami, by ten obcy człowiek stał się znowu Egertem Sollem…

Nadal milczała. Milczenie zalewało cały dom, gęste i ciężkie jak smoła.

Soll poruszył się. Napięte ramiona opadły i mężczyzna obrócił się powoli, z wysiłkiem, nie na wprost żony, lecz bokiem.

Wystraszyła się, ujrzawszy jego profil. Egert, jakiego znała, był dziesięć lat młodszy.

Zmiął koszulę, potem ostrożnie odłożył na stolik i przycisnął rękojeścią szpady.

– Ty…

Głos był chrapliwy i obcy. Mrużył boleśnie powieki odwróconych od niej oczu, szczęki drgały nerwowo. Nagły przypływ żalu dopomógł jej wyrwać się z letargu. Zrobiła krok ku niemu.

– Egercie… Co ty…

Wyciągnięta ręka zawisła w powietrzu. Soll odskoczył, jak od zakażonej. Brązowy posążek spadł z hałasem na podłogę.

Teraz on patrzył prosto na nią. Zapominając opuścić wyciągniętą rękę, cofnęła się, jakby unikając uderzenia.

– Ty… – wycedził powoli. – Pamiętasz? Jak on był… z tobą?

Milczała. Jej oczy zdawały się zionąć nieprzeniknioną czernią, jakby składały się z samych źrenic.

Soll uśmiechnął się krzywo.

– Spłodził z tobą syna, Tor. Wtedy, w lochu… Nie pamiętasz?

Wargi Torii drgnęły. Nie wydały żadnego dźwięku, lecz Egert zauważył to i znowu się uśmiechnął.

– Spójrz tylko… twój syn i… jego…

Zabrakło mu odwagi wymienić przeklęte miano Fagirry, a jeszcze trudniej przyszłoby mu wymienić imię Luara.

Wydało się jej, że głębokie otchłanie jej duszy, o których pragnęła zapomnieć, żeby nie popaść w obłęd, wezbrały na nowo niebezpiecznym nurtem, gotowym w każdej chwili zerwać tamę. Ze wszystkich sił starała się wyprzeć to, o czym mówił Egert. Cofała się powoli, aż przywarła plecami do drzwi.

Soll westchnął głęboko.

– Ja… nie chciałem… Ja…

Twarz drgała mu konwulsyjnie.

*

Z trudem wytrzymywała napływ złych wspomnień, cały czas starając się utwierdzić, że niczego nie rozumie i nie wierzy w to, co się stało. Odwróciła się, otworzyła drzwi i wyszła z pokoju. Zdawało się jej, że zemdlała i upadła na dywan do stóp męża. W rzeczywistości schodziła po schodach, czepiając się na ślepo poręczy i oglądając bezcelowo, próbując dostrzec małe światełko w mrocznym tunelu.

Pokojówka pisnęła, jakby ujrzała zjawę. U dołu schodów stał Luar. Przebrany i odświeżony czekał, aż ojciec go zawoła… Toria zatrzymała się, wczepiając kurczowo w poręcz, jakby gładkie drewniane stopnie uciekały jej spod nóg…

Stopnie. Śliskie, kamienne stopnie, wyślizgane stopami katów i ofiar… Loch pod gmachem sądu, ohydny cień na wilgotnej ścianie, mdły odór przypalonego mięsa…

Kąpała go w głębokiej wanience. Różowiutka rączka chwyta drewnianą łódeczkę i pakuje do buzi z jedynym ząbkiem… Słoneczne promienie lśniące na powierzchni wody zmiennymi błyskami, krążkami… Nad wodą unoszą się jej dłonie, jak szczeble, których się można uchwycić… W dnie jest dziurka, którą zaraz wypłynie woda…

– Mamo – odezwał się szeptem Luar.

Oprzytomniała. Wyciągnęła dłoń i ujęła go za podbródek.

– Nie… Nie.

Skinąwszy osłupiałemu synowi, odeszła, wodząc dłonią po ścianie. Pokojówka skryła się w kącie.

Chyba pierwszy raz w życiu było mi tak ciężko wyjść na scenę.

Gezina zerkała na mnie podejrzliwie. Mucha spoglądał także, nie pojmując, czemu zawalam kolejne wesołe scenki, grając tak kiepsko? Flobaster milczał zachmurzony, zgrzytając zębami.

Nasz szef dawno już przestał się przejmować nieudanym występem u Sollów, zwłaszcza gdy okazało się, że rozporządzenie burmistrza pozostało w mocy i nie zostaniemy wygnani z miasta. Wszystko, co się wcześniej zdarzyło, uznał za kaprysy znudzonych bogaczy i tylko pamięć o moim ostatnim sukcesie powstrzymywała go, aby mnie nie „sprowadzić na ziemię”.

Deszcz dopełnił złego. Rozgonił publiczność prędzej, niż mógłby to uczynić najbardziej nieudany spektakl. Płócienny dach wozu okazał się dziurawy. Krople spadały za kołnierz Muchy, który usiłował załatać otwór.

– Zagrałaś dzisiaj jak nigdy – oznajmiła Gezina. – Wszystkim bardzo się podobało.

Mucha uśmiechnął się z przekąsem. Siedziałam na swym kuferku, żując piętkę czarnego chleba i marzyłam o gorącym lecie, tacy pełnej monet i roześmianym Egercie Sollu.

Drugi raz w życiu Luara ojciec wyjechał bez pożegnania. Matka zamknęła się w swoim pokoju i w ciągu trzech dni widział ją tylko dwa razy.

Po raz pierwszy do jego pokoju zapukała wystraszona pokojówka Dalla.

– Paniczu Luarze… pańska matka…

Poczuł, jak twarz mu drętwieje.

– Co?!

Dalla westchnęła ciężko.

– Życzy… sobie… widzieć… panicza.

Poszedł do pokoju matki z nadzieją, że coś się wreszcie wyjaśni i może znajdzie się sposób, by odwrócić dziwne i niepokojące wydarzenia ostatnich dni.

Matka stała, wsparta dłonią o biurko. Włosy miała gładko zaczesane, zbyt gładko, ze sztuczną akuratnością, twarz zaś była martwo spokojna.

– Podejdź… Luarze.

Podszedł do niej zaniepokojony. Matka przyglądała się jego twarzy badawczo, przenikliwie, pochylając się jak krótkowzroczna. Luar poczuł się bardzo nieswojo.

– Nie – powiedziała słabym głosem. – Nie, chłopcze… Odejdź.

Nie miał odwagi o nic zapytać. Wrócił do siebie, zamknął drzwi i przyłożył głowę do poduszki, szlochając bez łez.

Kolejnym gońcom z uniwersytetu zakłopotana pokojówka wyjaśniała, że pani Toria jest chora i nikogo nie przyjmuje. Rektor przysłał osobistego służącego, by dowiedział się, czy przysłać odpowiedniego lekarza. A może aptekarza albo znachora?

Luar przespał dzień i noc, aż do południa dnia następnego. Pragnął ucieczki od jawy. W zapomnienie. Wieczorem ktoś zapukał do drzwi jego pokoju. Oświadczył ochryple Dalli, że nie jest głodny i nie zje kolacji.

– Dzionku… – usłyszał cichą odpowiedź.

Zerwał się, rozrzucając poduszki. Narzucił szlafrok i otworzył matce drzwi.

Jej twarz była mocno zapadnięta, ale wciąż jeszcze piękna. Spokojna spokojem drewnianej lalki. Luar pomyślał z lękiem, że nawet gdyby jego matka włożyła dłoń do ognia i tak nie objawiłoby się na tej twarzy żadne uczucie.

– Mamo…

Ujęła go lodowatą dłonią za podbródek i obróciła ku światłu. Przewiercała go wzrokiem. Luar miał wrażenie, że nie tylko go ogląda, ale przenika do samych trzewi. Znowu się wystraszył. Nie wiedział dlaczego, lecz żołądek podjechał mu do gardła.

– Mamo!…

Jej oczy trochę ożyły i pocieplały.

– Nie… Nie, nie…

Wyszła, powłócząc nogami jak staruszka. Luar pozostał osłupiały, z dłońmi przywartymi do policzków, skomląc cichutko.

Minął kolejny dzień. Ojciec nie wracał, a Luar prawie przestał na niego czekać. Skończyło się błogosławione zapomnienie. Miewał obecnie sny. Rzucał we śnie kamieniem w zgarbioną postać okrytą podartą opończą, czuł na sobie karcący wzrok ojca, a krew okazywała się niesamowicie jaskrawoczerwona… We śnie fechtował z ojcem, lecz szpada w dłoni przeciwnika zamieniała się w rózgę, tę przeklętą rózgę, zapamiętaną z dzieciństwa…

Wyszedł w końcu z pokoju, nie mogąc dłużej znieść niemocy i bezczynności. Przeszedł się do jadalni, dotknął rękojeści swej szpady wiszącej na ścianie, popatrzył na portrety ojca i matki…

Artysta był dobrze płatny i zarozumiały. Luarowi zdarzało się siadywać za jego plecami podczas seansów. Pewnego razu wsadził rękę do słoika z ostro woniejącą, chłodną, lejącą się jak miód i na pewno smaczną farbą… Na zawsze zapamiętał swoje rozczarowanie. Musiał długo spluwać, barwnik miał wstrętny smak i kleił się do języka. Malarz wznosił oczy ku niebu, pokojówki chichotały, niańka go ostro skrzyczała i chciała przetrzepać skórę…

Drgnął, czując czyjeś spojrzenie. Matka stała na szczycie schodów i przyglądała mu się badawczo, natrętnie, jakby właśnie zadała ważne pytanie i czekała na odpowiedź. Dwie świece w kandelabrze rzucały żółtawy poblask na zapadłe policzki.

Luar milczał. Nie wiedzieć czemu miał ochotę uciekać. Usta matki poruszyły się.

– Podejdź.

Wszedł na górę, jakby szedł na ścięcie.

Toria stała wyprostowana jak struna, spoglądając na zbliżającego się syna. Lękliwe, smutne, pełne winy spojrzenie. Toria uniosła świecznik i przysunęła dwa płomienne języki bliżej jego twarzy.

– Nie…

Słowo zamarło na wargach. Dręczące myśli, od kilku dni rozdzierające jej duszę, skupiły się wreszcie na jedynym wniosku.

Zachwiała się, niemal parząc twarz syna płomieniami świec. Odskoczył.

– Mamo?…

Z jej oczu spadła zasłona, tyle lat kryjąca prawdę. Opadła jak zetlały łachman. Spoglądał na nią smutno młody Fagirra. Kat, który nie zamęczył jej wtedy na śmierć, lecz uczynił męką całe jej życie.

Dwa podobne oblicza, ojca i syna, stały się jednym. Wyszczerzyła zęby, jak szalona wiedźma, po czym cisnęła kandelabrem w nienawistną twarz oprawcy.

Luar odchylił się, krzycząc z bólu. Dymiące świece potoczyły się po schodach. Młodzik przycisnął dłoń do zranionej twarzy. Spod okrwawionych palców patrzyły oczy skatowanego niesłusznie szczeniaka.

– Mamo! Mamo!!!

– Przeklinam cię – wychrypiała Toria.

Z wypartych głębin pamięci wypłynął uśmiech Fagirry, oświetlony przez gorejące węgle.

– Przeklinam… na wieki… Precz mi z oczu… wyrodny… Przeklinam!!!

Alana zaniosła się dziecinnym płaczem w swoim pokoju.

Mucha założył się z właścicielem winiarni, że zdejmie z półki, odkorkuje i wypije butelkę wina bez pomocy rąk. Znaleźli się wątpiący widzowie. Czapka chłopaka wypełniła się miedziakami. W razie przegranej miały przypaść karczmarzowi.

Siedziałam w kącie, przeżuwając niesamowicie ościstą rybę i patrzyłam obojętnie, jak staje zakład. Ta sztuczka była znacznie starsza niż Mucha i dziwne, że nie była tutaj znana. Chłopak nauczył się jej niedawno, lecz nie obawiałam się, że mu się nie uda.

Rybi łeb, żałośnie kończący całkiem objedzony szkielet, gapił się na mnie z pustego poza tym talerza. Mucha założył ręce za plecami, a gospodarz je skrępował. Obserwatorzy wymieniali się przypuszczeniami, nie całkiem gorączkowo, ale też nie obojętnie.

– Wypije.

– Ja też bym wypił, ale jak odkorkować?

– Wypije, wypije, darmozjad…

– Ach ty, szczeniaku, warto by cię sprać rzemieniem…

Dumnie uśmiechnięty Mucha podszedł do szafki z butelkami. Zębami szarpnął za klamkę i otworzył drzwiczki. Bezbłędnie wybrał największą i omszałą ze starości butlę. Karczmarz zawołał ostrzegawczo:

– Hej, tylko nie ta! Ta będzie za ciężka, figlarzu!

Widzowie go zakrzyczeli, zmuszając do milczenia.

Okrzyk gospodarza ostatecznie upewnił Muchę w trafności wyboru. Odchrząknął, pochylił się do przodu i objął wargami krótką, szeroką szyjkę. Obecni ryknęli zachęcająco.

Z pewnym opóźnieniem zdałam sobie sprawę, że Fantin dawno poszedł spać, Flobaster w ogóle nie zjawił się w winiarni, Bariana boli ząb, a Gezina wieczerza na mieście z nowym wielbicielem, co oznaczało, że mnie przypadnie zaszczyt taszczyć pijanego Muchę do domu.

Za późno było przeciwdziałać. Mucha wyniósł butelkę na pusty stół pośrodku izby, podczas gdy widzowie podbechtywali go tłustymi żarcikami. Spoglądałam z rezygnacją, jak chłopak walczy z korkiem, wije się pracowicie, ściskając butlę kolanami i zręcznie posługując się korkociągiem trzymanym w zębach. Na miejscu Flobastera dawno już zrobiłabym z tego atrakcyjny przerywnik między farsami. Inaczej wina nie starczy dla wszystkich, a komu potrzebny Mucha pijany jak bela?

Korek wyleciał na koniec, widzowie oklaskali ten fakt, a Mucha wypluł korkociąg. Teraz miało być to najlepsze: szyjka do połowy skryła się w gardle chłopaka. Zadarł głowę, unosząc butlę z widocznym wysiłkiem. Widzowie zamarli. Później chuda grdyka młodzika zaczęła się poruszać rytmicznie z charakterystycznym dźwiękiem, pochłaniając smakowity trunek. W trakcie owych nieprzyzwoitych „ugl, ugl” w mętnej cieczy pojawiły się bąbelki, a po brodzie cudaka spłynęły cienkie strużki.

W winiarni nastała kompletna cisza, przerywana jedynie odgłosami dobywającymi się z gardła Muchy. Ponuro odtwarzałam w myślach drogę od winiarni do miejsca, gdzie stały nasze wozy. Chłopak nie był zbyt ciężki, lecz tak subtelna panienka, jak ja, nie przywykła taszczyć na plecach pijanych młodzieńców…

Karczmarz jęknął cicho. Mucha chrząknął i przesadnie ostrożnie odstawił butlę na stół. Z trudem rozwarł usta. Widzowie pochylili się z ciekawością, jakiś bystrzak chwyci! butelkę i obrócił denkiem do góry. Na podłogę spadła tylko jedna kropla.

Wszyscy obecni zaklaskali ze śmiechem. Mucha dokładnie wytrząsnął z czapki zdobyte pieniądze i schował do kieszeni, po czym ruszył w moją stronę.

O dwa kroki od mego stolika nogi mu się rozjechały, oblicze rozpłynęło w bezmyślnym uśmiechu i zwalił się na mnie bezwładnie, jak wór kamieni.

No i masz ci los, pomyślałam przez zęby (jak się okazało, można też myśleć przez zęby). Odsunęłam z odrazą talerz z rybim szkieletem i chwyciłam Muchę pod pachami.

Wszyscy widzieli, jak chował pieniądze. Siedzący przy sąsiednim stoliku pomarszczony staruszek już zerkał na nas złodziejsko. Garstka miedziaków to niewiele, ale piechotą nie chodzi. Zebrałam wszystkie siły i powlokłam chłopaka do drzwi.

Od kilku dni padał gęsty, dokuczliwy deszcz. Mucha beztrosko pociągał nosem jak smarkacz, chwilami nogi mu się plątały, a nawet usiłował się lekko wyrywać. Milczałam, oszczędzając siły. Na szczęście ulica należała do tych lepszych, toteż świeciło sporo latarni.

Z trudem przeszliśmy połowę drogi. Mucha śmiał się, prosił, żeby urwać mu głowę, kłuł niepewnie palcem słupki latarniane.

– Czego mi wchodzisz w drogę… W drogę wchodzisz, łaaajdaku…

Dobierałam słowa, jakie powiem mu jutrzejszego dnia i tylko to podtrzymywało mnie na duchu. Nie odrywałam oczu od spękanego bruku, starając się nie wchodzić w kałuże. Właśnie dlatego Mucha jako pierwszy zauważył leżącego człowieka.

– O!… Tutaj wszyscy śpią…

Wlokłam go dalej, zaciskając zęby. Tamten drugi pijak leżał na wznak z rozłożonymi rękami, jakby zamierzał polecieć. Zerknąwszy nań kątem oka, nieco się zdumiałam. Leżący przypominał z wyglądu Luara Solla. W każdym razie był w tym samym wieku, nieco starszy od Muchy.

Co za koszmarny wieczór, pomyślałam. Jutro zabiorę Musze połowę wygranej, w końcu na nią zapracowałam, psiakrew! Następnym razem za żadne skarby nie zgodzę się ciągnąć ze sobą niegodziwych wyrostków…

Człowiek leżący pod płotem spróbował się poruszyć i znowu znieruchomiał. Chyba wypił pierwszy raz w życiu, stwierdziłam z niechęcią. Nigdy nie zrozumiem, co to za przyjemność płacić za wino, które sprowadza na nas takie kłopoty… Mucha czuje się dobrze, wesoło mu. Zobaczymy, jak jutro zaśpiewa, przeklęty szczeniak.

Minęliśmy leżącego. Do naszego przytuliska było już niedaleko. Nagle się zatrzymałam, nieomal wypuszczając czkającego Muchę. Deszcz nie ustawał, gęste strugi spływały wokół połyskującej w mroku latarni.

– Zaczekaj.

Oparłam Muchę o ścianę. Natychmiast opadł na ziemię, siadając prosto w błoto i nie przestając się głupkowato uśmiechać. Zostawiłam go w spokoju i wróciłam biegiem do leżącego młodzieńca.

Nie próbował się podnieść. Pochylał się nad nim dziesięcioletni oberwaniec i obszukiwał go w poszukiwaniu sakiewki. „Straże!” – wrzasnęłam strasznym głosem. Złodziejaszek rozpłynął się w ciemnościach, ja zaś dopiero teraz pomyślałam o jego starszych kolegach, krążących zapewne w pobliżu.

Młodzik leżał z niewygodnie odwróconą głową. Wpatrywałam się w jego twarz w mętnym świetle latarni. Ulewa nie zgasiła mocnego odoru alkoholu.

Prędzej mały kieszonkowiec okazałby się porwanym księciem niż potomek rodu Sollów znalazłby się leżący w kałuży pośrodku miasta. Prędzej Flobaster kupi dla mnie posiadłość, niż stracę na tego pijaka choćby sekundę drogocennego czasu. Prędzej Gezina napisze traktat filozoficzny…

Zgrzytając zębami, mocno chwyciłam leżącego pod pachami. Wielkie nieba, co za dzień! Pociągnęłam go bliżej światła. Jego nogi bezwolnie przesunęły się w głębokiej kałuży. Zdawało mi się, że złowiłam i wyciągam z wody ogromną rybę. Młodzieniec nie bronił się. Kiedy jednak jasna plama światła padła na jego twarz, skrzywił się, jakby spoglądał prosto w rozjarzone słońce.

Stałam nad nim z opuszczonymi rękami. Moje żebra wznosiły się i opadały jak wiosła katorżniczej galery.

Co robić?! Pobiec do pana Egerta? „Szybciej, panie Soll, sama nie dam rady unieść pańskiego syna, który padł właśnie pod płotem… „. A może by zwrócić się do burmistrza? Niech zawiadomi naczelnika straży i patrol odniesie panicza do ojcowskiego domu…

Przeszył mnie dreszcz. Na świecie istnieją nie tylko drobne złodziejaszki i ich starsi koledzy, ale także bezwzględni strażnicy, których nie przekupisz wygraną przez Muchę garstką miedziaków…

Wielkie nieba, jeszcze ten Mucha! Leży opodal pod ścianą z głupkowatym uśmieszkiem… Żeby was pokręciło!

Luar poruszył się i uniósł opuchnięte powieki. Miał jasne, szare oczy, lecz obecnie były mętne i rozpaczliwie puste. Zmroziło mnie to spojrzenie. Co takiego mogło się wydarzyć w rodzinie Sollów, skoro dziwaczne zachowanie ojca sprawiło, że jego syn znalazł się w tak żałosnym stanie?

– Co robić? – zapytałam z rozpaczą.

Luar nie odpowiedział. Znów zamknął oczy.

Barian nie spał, nękany bólem zęba. Z twarzą okręconą szalikiem wcale nie wyglądał na bohaterskiego amanta, raczej na chorego wieśniaka.

– Hm – zamruczał, chwytając za kołnierz mego towarzysza, którego prawidłowo byłoby określić jako martwe ciało. – To się, łobuz, nawalił…

Oczy wyszły mu z orbit, gdyż pijak okazał się znacznie cięższy i bardziej bezwładny od chudego Muchy.

Nie miałam sił niczego mu wyjaśniać. Przemokłam do nitki, ubłociłam się cała, język zaś był w stanie miotać same przekleństwa. Mucha leżał dziesięć kroków dalej. Nie będąc w stanie wlec obu naraz, czyniłam to po kolei, etapami.

Zjawił się Flobaster, zbudzony naszymi hałasami. Wesoły Mucha został wrzucony do wozu, by odespał. Potem Barian i Flobaster kręcili zafrasowani głowami, wpatrując się w ziemiste oblicze Solla juniora. Po kilku nieudanych próbach doprowadzenia go do przytomności, Flobaster zawlókł półmartwego młodzika na tylne podwórze, „żeby się dobrze oczyścił”. Barian, trzymając się za obolały policzek, oświadczył, że i tak nie da się nic więcej zrobić do rana. Kiedy chłopak dojdzie jutro do siebie, niech sam zdecyduje, jak się wytłumaczy mamusi…

Nie odpowiedziałam. Miałam w sercu sporą zadrę, jeśli chodziło o mamusię, a zwłaszcza już tatusia niefrasobliwego Luara.

Brutalna operacja, zaaplikowana przez Flobastera, sprawiła, że Luar trochę oprzytomniał, choć nadal nie mógł się utrzymać na nogach. Położyli go na miejscu Bariana, który i tak nie mógł usnąć i zamierzał skoro świt udać się do cyrulika, aby mu wyrwał ząb…

Spędziłam bezsenną noc samotnie. Dzieląca ze mną wóz Gezina nie wróciła do rana z kolacji z nowym przyjacielem.

Najgorsze ze wszystkiego było to, że nie mogła sobie tego przypomnieć. Chroniący przed szaleństwem rozum uczynił wszystko, by zniweczyć pamięć o tamtych dniach. Inaczej nie mogłaby żyć dalej i dać życia przeklętemu potomkowi…

Siedząc przy płonących świecach, od rana do wieczora zwijała nici, bezużyteczne kłębki wełny, cudem ocalałe na dnie starego kufra. Przewijała je z kłębka do kłębka, jak zwariowana pajęczyca. Wpatrywała się w płomienie świec i usiłowała sobie przypomnieć.

Najlepiej pamiętała rozżarzone węgle. Dziwne uczucie obcości: to nie ona, to nie jej się przydarza, ona tylko obserwuje… Najwyraźniej nie mogła do końca uwierzyć w tę okropność, nawet gdy przypiekali jej ciało rozpalonymi szczypcami i kiedy…

Zbawienna luka w pamięci.

Pytali ją o coś? Właściwie nie. O nic jej nie pytali, po prostu oczekiwali wyznania winy… winy bliżej nieokreślonej. Przyznawała się do wszystkiego, lecz oprawcy nie ustawali, oczekując jeszcze czegoś. Luka w pamięci…

Kłębek wypadł ze zdrętwiałych palców i potoczył się bezszelestnie po dywanie.

Mucha spał do południa, dlatego też nie było komu chlapać ozorem i wypytywać, co takiego sprowadziło do nas młodego Solla?

Flobaster trzymał się najlepiej. Patrząc na niego z boku, można było pomyśleć, że nasza trupa bezustannie daje schronienie latoroślom bogatych rodów. Barian pobiegł do cyrulika, Fantin nie okazywał ciekawości, ja sama zaś dobitnie wyjaśniłam Gezinie, że jeśli ośmieli się zadać chociaż jedno pytanie, własnymi rękami wyrwę jej z głowy wszystkie kudły. Nadęła się swoim zwyczajem, lecz po romantycznej randce nie była skora do kłótni.

Luar siedział na wozie Flobastera. Był sinoblady, wychudły, wyglądał jak zbity pies. Flobaster niemal przemocą wlał weń pół kieliszka wina. Naturalnie odmówił jakiegokolwiek jedzenia. Flobaster kiwał głową wyrozumiale i okrywał go pledem. Nasz szef nie był głupi. Podobnie jak ja, dobrze wiedział, że nie tylko kac dręczy panicza. W końcu trzeba było jednak zapytać, czy pani Soll nie będzie się niepokoić? Nie zacznie dowiadywać się, gdzie się podział jej syn?

Reakcja Luara na to pozornie niewinne pytanie potwierdziła nasze najgorsze obawy. Zwinął się jak od fizycznego bólu. Odwrócił się do ściany i zamamrotał coś niewyraźnie. Porozumieliśmy się wzrokiem z Flobasterem. Szef zorientował się, że za parę godzin musimy dać spektakl i poszedł wydać rozporządzenia. Zostaliśmy we dwoje.

Luar siedział do mnie bokiem z niewygodnie podkurczonymi nogami, wpatrzony w jeden punkt. Wyglądało, że jest mu na duszy ciężko i wstydzi się. Być może powinnam była zostawić go samego, a jednak nie odeszłam.

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że na dnie mej duszy nie kryła się zwykła ludzka ciekawość. Owszem, byłam ciekawa, jak uliczny gap, ale dręczyło mnie też całkiem co innego. Czułam się winna wobec niego. To uczucie towarzyszyło mi od kilku ostatnich dni, a obecnie wróciło z nową siłą, lecz pozostawało mgliste. Winna, ale czego?

Luar milczał. Światło słoneczne wydobyło liczne sińce na jego twarzy. Paznokcie brudnych rąk były obgryzione do żywego mięsa. Wytężyłam pamięć i nie przypomniałam sobie, żeby wcześniej miał taki nawyk. Był na to zbyt dobrze wychowany.

Nie mogę powiedzieć, żebym do tej pory kogoś szczególnie pożałowała, lecz w tym momencie serce ścisnęło mi się boleśnie. Ten biedny chłopak musiał przeżyć prawdziwą katastrofę. Oczko w głowie tatusia… Poczułam chęć, by napoić go czymś gorącym, obmyć go, utulić, powiedzieć na koniec jakąś pocieszającą głupotę…

Zapewne coś z tego wyraziła moja twarz, ponieważ młodzik, zerknąwszy na mnie z ukosa, nagle zaszlochał. Kto jak kto, aleja dobrze wiem, że ktoś zraniony trzyma fason dopóki czuje wokół siebie obojętność. Gdy tylko jednak pojawi się chociaż cień współczucia i zrozumienia, wtedy bardzo trudno powstrzymać łzy…

Westchnął spazmatycznie i znowu spojrzał na mnie. Zrozumiałam, że zaraz pęknie. Przez chwilę poczułam strach: są rzeczy, których lepiej nie wiedzieć…

Nie mógł się już powstrzymać. Słowa płynęły zeń razem z potokami łez.

Nie pierwszy raz wysłuchiwałam czyichś zwierzeń. Mam w sobie coś takiego, że niejedna rozżalona dziewczyna przychodziła wypłakać się na mej piersi. Jednak ich żałosne problemy były w zasadzie podobne, natomiast opowieść Luara sprawiła, że włosy stanęły mi dęba.

Nie mogłam uwierzyć. Z pewnym wysiłkiem można było wyobrazić sobie Egerta Solla wyjeżdżającego bez słowa z wykrzywioną twarzą, w końcu byłam świadkiem czegoś podobnego. Ale pani Toria katująca jedynego syna? Traktująca go jak „wyrodka”, waląca świecznikiem po twarzy i wypędzająca z domu?!

Zamilkł. Z pewnym niepokojem skonstatowałam, że po wysłuchaniu opowieści ten młody człowiek przestał być dla mnie przygodnym znajomym. Nie należy przygarniać bezpańskich psów, by je pogłaskać i nakarmić, a potem przepędzić bez sumienia: „Wrócił na swoje miejsce i co z tego?”

Wielkie nieba, on przecież rzeczywiście nie ma więcej nikogo na świecie! Dziadka ani babci, ani nawet ciotki. Cóż za ironia losu! Wczoraj byłam dla niego niewiele lepsza od byle służącej, a teraz wypłakuje się przede mną, choć bardzo się tego wstydzi!

Usiadłam obok niego i objęłam go mocno, jakby był sierotą z przytułku. Drżał lekko, był brudny i wynędzniały. Poczułam, jak jego ramiona trochę się rozluźniają pod moimi palcami. Nie pamiętam, co mu mówiłam. Najlepiej, gdy słowa pocieszenia nasuwają się same, prawie bezmyślnie, wtedy są najbardziej skuteczne. Przycichł i coraz rzadziej pochlipywał. Szeptałam coś w rodzaju „wszystko będzie dobrze”, głaskałam mokre włosy, dyszałam do ucha, myśląc tymczasem: ale wpadłam. Mam nowe zmartwienie. Kiedy już pogodzi się z rodzicami, na pewno znienawidzi mnie za te swoje łzy. A jeśli się nie pogodzi, nie ma rady, trzeba go będzie przyjąć do zespołu na amanta…

A swoich łez i tak mi nie wybaczy. Wielkie nieba, jestem młodsza od niego o rok, lecz w środku starsza o sto lat…

Odsunęłam go ostrożnie od siebie. Opadł bezwładnie na kufer Flobastera. Podłożyłam mu pod głowę jakieś szmaty, wymamrotałam ostatnie pocieszenia i przekonawszy się, że zapadł w półsen, wyszłam na zewnątrz. Flobaster siedział opodal na wąskim pieńku i pilnował, by nasza intymna rozmowa nie dotarła do niepowołanych uszu.

Krótko, nie wdając się w zbędne szczegóły, zreferowałam mu sytuację. Długo kiwał się z palców na pięty i na odwrót, pogwizdywał i przeczesywał dłonią włosy.

– To znaczy, że także go wydziedziczyła? – zainteresował się na koniec.

Wzruszyłam ramionami. Zapewne problem spadku zajmował młodego, niedoświadczonego Solla w najmniejszym stopniu.

– Może by tak wybrać się do notariusza – mruczał tymczasem Flobaster – albo przekupić jakiegoś pisarza sądowego, czy jak… Pani Soll wzywała notariusza, czy nie?

Rozzłościłam się w duchu. Oto jak pracują głowy ludzi praktycznych. Wyszło na to, że jestem takim samym niewinnym motylkiem jak Luar, żal mi było nieszczęsnej rodziny i nawet nie pomyślałam o spadku…

– A pułkownik dokąd wyjechał? – wypytywał szef troskliwie.

Znowu wzruszyłam ramionami. Jedynym prawdopodobnym miejscem, jakie kojarzyło mi się dodatkowo z Sollami był gród Kawarren.

– No, dobrze – podjął. – Niech spędzi z nami parę dni, jakoś się pomieścimy. Potem niech najmie się na strażnika, czy jak… A teraz bierz się do roboty, zaraz się zbierze publiczność, a Mucha ledwie łazi z przepicia…

Spoglądałam ze smutkiem na jego oddalającą się postać.

Nad ranem Toria zapragnęła umrzeć.

Podobne pragnienie nawiedzało ją już nie po raz pierwszy, za każdym razem niewyraźne, smutne i histeryczne. Obecnie myśl o śmierci objawiła się jasno, otwarcie i bez upiększeń. Wspaniała, poważna myśl. Toria usiadła na zmiętej podczas snu pościeli i uśmiechnęła się szeroko, spokojnie.

W schowku biurka znajdowała się szkatułka z ziołami. Pękaty flakon z ciemnego szkła spoczywał na wacie pośród rozrzuconych pigułek, których właścicielka dawno zapomniała, na co przepisał je znakomity lekarz uniwersytecki. Mikstura we flakonie likwidowała ból zębów. Rzadka i cenna, rzeczywiście okazała się skuteczna. Całkiem niedawno Toria wyzwoliła od tego rodzaju cierpień łakomą pokojówkę. Aptekarz, który sporządził miksturę, znał się dobrze na ziołach. Wręczając Torii flakonik, dziesięć razy powtarzał, że nie wolno użyć więcej niż pięć kropli! Gdyby nastąpiła omyłka, należało odmierzyć dawkę od nowa. Niech przepadnie nawet część lekarstwa, niż miałoby się okazać, że wydał komuś truciznę…

Toria uśmiechnęła się blado. Aptekarz bał się przede wszystkim posądzenia o sprzedawanie trucizny, miejmy zatem nadzieję, że nikt nie skojarzy go z niespodziewaną śmiercią pani Soll.

Wydobyła flakonik. W ciemnym szkle ciężko bełtała się gęsta, lepka ciecz. Niebiosa, jest więcej niż połowa…

Ciemna woda na dnie stawu. Muliste dno. Malutkie, bose nóżki wzbijają cienkie strugi burego mułu. Ciepła breja przelewa się między różowymi paluszkami, ochlapuje nogi do kolan. Słoneczne błyski na powierzchni i mokry skraj dziecięcej koszulki… Dno jest pełne węzłowatych korzeni. Tak łatwo się skaleczyć i zmącić i tak już mętną wodę dziewczęcą krwią…

Drgnęła. Przeciągnęła dłonią po czole, by powstrzymać wspomnienia i nieco oprzytomniała. Co za bzdury. Nie ma żadnego stawu. To było latem, gdy roześmiany Egert…

Nie ma stawu. Jest Alana, o której nie pomyślała w ciągu ostatnich dni. Jej córeczka…

Ubrała się po cichu z przyzwyczajenia, chociaż nie było kogo budzić. Wzięła świecę i weszła w półmrok pogrążonego we śnie domu.

Niania chrapała w pierwszym pokoju. Toria ogarnęła wzrokiem wzdymającą się równomiernie kołdrę, potem, stąpając bezszelestnie, uniosła ciężką zasłonę i weszła do ciepłego pokoju dziecinnego. Łóżeczko stało pod szarzejącym już oknem. Zakrywszy dłonią płomień świecy, Toria patrzyła na spoczywającą na poduszce ciemnowłosą głowę wraz z leżącą obok główką porcelanowej lalki z szeroko otwartymi oczami.

W sypialni pozostała jeszcze ponad połowa flakonu… Niech przeklęta będzie jej słabość.

Westchnęła głęboko, ze szlochem. Alana wzdrygnęła się i jeszcze na wpół senna, uniosła się na łokciu. Otworzyła usteczka, gotowa zapłakać. Wytrzeszczyła zdumione oczy.

– Mama?!

Toria przysiadła na łóżeczku, przygryzając wargę. Chwyciła córkę w objęcia, przycisnęła do piersi ze wszystkich sił, wdychając jej zapach, woń włosów, koszulki i dziecięcej skóry. Czuła na wargach łaskotanie rzęs i szczoteczki brwi. Lalka spadła na podłogę. Alana jęknęła cicho. Toria odsunęła się i zobaczyła wystraszone oczy, pełne łez.

– Mamusiu… Kiedy wrócą… tata i Luar?

W drzwiach stanęła piastunka. Skraj jej koszuli niemal dotykał podłogi.

Gezina pokłóciła się z Flobasterem. Stwierdził, nie bez przyczyny, że jej nowa znajomość, zamieniona w namiętny romans, przeszkadza w pracy. Rzeczywiście, ostatnio pojawiała się tuż przed spektaklem i znikała zaraz po przedstawieniu. Nie podobało się to naszemu szefowi, zagniewanemu, że utracił cząstkę swej władzy. Mnie również się to nie podobało, bo kto lubi wykonywać cudzą robotę i nosić kostiumy za dwie?

Kłótnia była głośna. Gezina, ośmielona najwyraźniej przez swego bogatego wielbiciela, nie wahała się zagrozić, że całkiem porzuci zespół, wyjdzie za mąż i plunie na to wszystko. Flobaster zaniemówił wobec takiej bezczelności, po chwili jednak stał się słodszy od cukrowej waty i miodowym tonem poprosił dziewczynę, by zaraz się wynosiła. Boska blondynka ceniła się wysoko, zepsuta powodzeniem, toteż łatwość, z jaką Flobaster zdecydował się z nią rozstać, wywołała pewien szok. Pogróżki zamieniły się w szloch, potem histeryczny płacz. Flobaster obserwował to bezdusznie, bez cienia współczucia, bezwzględnie przywołując ją do porządku. Dla dobra sztuki, oczywiście.

Przygaszona heroina rzetelnie odegrała spektakl, pomogła mi zmienić kostium, a wieczorem, przewracając oczami, zwróciła się do Flobastera z uniżoną prośbą: tylko tę jedną noc… ostatni raz…

Szef odczekał stosownie długą chwilę. Prawdziwy mistrz pauzowania, dręczyciel serc publiczności! W końcu pozwolił.

Znowu do rana byłam jedyną panią naszego wozu. Być może dlatego późnym wieczorem czuwaliśmy już tylko ja i Luar. Płócienne wejście było starannie zasznurowane, by chronić nas przed powiewami lodowatego wiatru, zapowiadającego nadejście zimy. Płonęła jedna świeczka, stojąca na pudełku do charakteryzacji.

Przez pierwszą połowę naszej długiej i jałowej rozmowy, ponury młodzieniec wypytywał nerwowo, co też wyprawiał poprzedniego wieczora. Z miłym uśmiechem usiłowałam go odwieść od tego bezpłodnego samobiczowania. Ale z tępym, samobójczym uporem powracał do bolesnych pytań. Na koniec spytał z niepewnym uśmieszkiem:

– A może się rozpłakałem?

To przypuszczenie zmusiło mnie najpierw do zaprzeczenia, a potem oburzyło. Łzy? Panicz Luar najwidoczniej wciąż nie przyszedł do siebie, inaczej skąd wzięłoby się takie dziwne pytanie? Nie było żadnych łez, przecież nie mogło być… Ostrożnie starał się wybadać, czy kłamię. W końcu uwierzył i odpuścił z ciężkim westchnieniem.

Jego szaroniebieskie oczy wydawały się ciemne w świetle płomyka jedynej świeczki. Suche, zbolałe oczy. Wychudła twarz nie tyle zmężniała, lecz wydawała się ściągnięta, naprężona i skoncentrowana jakby na ważnej odpowiedzi… Zapomniał jednak pytania… Dłonie z ogryzionymi paznokciami spoczywały na kolanach. Na grzbiecie prawej widniał półokrągły siniak, ślad zaciśniętych zębów. Intuicyjnie wyczuwając moje spojrzenie, schował prawicę.

Wysłuchał mnie uważnie. Pomilczał, patrząc w płomyk świecy. Oblizał suche wargi.

– Tak, ja… myślałem o tym… ale czy dam radę?

Naprawdę się oburzyłam. Co to znaczy: czy dam radę? Nie porozmawiał przecież z rodzonym ojcem, niczego nie wyjaśnił, a skoro pani Soll nie czuje się dobrze, tym bardziej trzeba się spotkać z nim i…

Spuścił głowę w trakcie mojej namiętnej tyrady i smutno potrząsnął gęstwą splątanych włosów. Pani Toria… Wydaje mu się, że jest całkiem zdrowa. Nie ma co mówić o… rozstroju nerwowym… Oczywiście, łatwiej uznać, że tak jest, ale…

Znowu pokręcił głową. Na zewnątrz wył wicher, płomień świecy się zakołysał.

– Nawet nie wiem, gdzie teraz jest – powiedział bezradnie.

Miałam ochotę przymknąć powieki, lecz się opanowałam. Pan Egert jest oczywiście w Kawarrenie, swym rodowym gnieździe. Gdzie indziej miałby być?

Twarz mu się rozjaśniła. Kąciki ust uniosły się nieco. W jego obecnym stanie ducha mogło to oznaczać uśmiech.

– Więc myśli pani, że…

Zdumiewający chłopak. Wypłakawszy się na mej piersi (sza! Nie było żadnych łez!), ciągle mówił do mnie per „pani”.

Pokiwałam energicznie głową. Luar powinien pojechać do Kawarrenu i porozmawiać szczerze z rodzicem. Im szybciej, tym lepiej.

Wahał się. Jak się okazało, uważał, że ojciec swym nagłym, szalonym odjazdem uniemożliwił chociażby myśl o jakimkolwiek spotkaniu, przynajmniej do czasu, aż sam nie wróci i nie wyjaśni wszystkiego. Próbując zmienić jego przekonanie o sytuacji i wybić mu z głowy wątpliwości, spociłam się jak koń pociągowy.

Dopełnił dzieła stworzony przeze mnie obrazek. Oto pan Egert znajduje się w swym rodowym zamku (czy co tam ma w Kawarrenie), siedzi z głową opartą na rękach, ciężko żałuje i pragnie zobaczyć syna, lecz nie chce zrobić pierwszego kroku, obawia się odrzucenia i niezrozumienia, dręczy się w samotności i żywi nadzieję, że za chwilę zaskrzypią drzwi i stanie na progu…

Policzki chłopca pokryły się rumieńcem, po raz pierwszy od wielu dni. Wyraźnie się ożywił, wsłuchując w moje słowa. Przeżywał w myślach spotkanie z ojcem i powrót do rodziny. Obserwując tę jego metamorfozę, pomyślałam z lekkim smutkiem, że być może odkupiłam część swojej nienazwanej winy… A może zwiększyłam. Kto może wiedzieć, czym okaże się dla niego nadzieja, jaką mu zaszczepiłam…

Chłopak jednak nie miał sił ani czasu na tak skomplikowane rozważania. Nowy, ucieszony Luar objawiał swą wdzięczność i z niejakim zdziwieniem ujrzałam jego dłoń na swym kolanie.

– Tantalo… Jesteś… pani jest… jak życie. Przywracasz mi życie… Jesteś… piękna. Piękna. Pani jest piękna.

Patrząc w jego rozjaśnione oczy, zrozumiałam, że nie kpi ze mnie ani trochę. W tej chwili widział przed sobą bóstwo. Co z tego, że zmęczone, ze śladami źle startej charakteryzacji.

– Tantalo…

Uśmiechnął się naprawdę od wielu dni.

– Czy… mogę…

Pochylił się ku mnie. W połowie tego ruchu odwaga go opuściła, za późno było jednak się cofać i zdumiewając samego siebie, dotknął wargami mej skroni.

Zaraz tego pożałował. Zapewne ten dziecinny cmok wydał mu się szczytem rozpusty. Tak się zaczerwienił, że jego twarz w wątłym świetle wydawała się brązowa. Przylgnęłam plecami do ścianki. Moja skóra pamiętała drapiące dotknięcie spierzchniętych warg. Obok mnie siedział chłopak, czysty jak pierwszy śnieg, zawstydzony swoim porywem. Wydawało się, że dosyć już ma życiowych problemów, lecz akurat jego uwagę zajęła blisko siedząca dziewczyna…

Poczułam smętne rozbawienie. Prawie bez namysłu ujęłam jego dłoń i przycisnęłam ją do swej piersi mocno, jak do przysięgi.

Osłupiał. Chyba byłoby mu lżej, gdybym wsadziła jego dłoń do rozpalonego pieca. Jego palce były zimne jak małe rybki. Zrobiło mi się go żal.

– To nic takiego – oznajmiłam zmęczonym głosem, wypuszczając jego dłoń. – To zwykła rzecz. Wszyscy ludzie pożywiają się parę razy dziennie, lecz nikomu nie przyjdzie do głowy rumienić się i drżeć z tego powodu. Dzisiaj pierwszy raz spróbuję… zakazanego owocu. Ciekawe, jaki ma smak.

Zdaje się, że mnie nie zrozumiał. Nie wytrzymałam i zaśmiałam się.

– No… wszystko to bardzo proste, Luarze. Znacznie prostsze niż sobie wyobrażają dziewice. Chcesz spróbować?

Wytrzeszczył na mnie szeroko otwarte oczy. Brakowało jeszcze tylko, żeby wziął mnie za zwykłą dziwkę.

– No, dobrze – powiedziałam, odwracając wzrok – lepiej mnie nie słuchaj. Zapomnij, co powiedziałam. Musisz się wyspać. Jutro wyjeżdżasz…

– Tak – potwierdził ledwie dosłyszalnie.

– Gezina wróci dopiero rano, więc możesz spać spokojnie.

– Tak…

– Z tym że… nocą może być bardzo zimno. Flobaster to straszny skąpiec. Ciągle obiecuje, że znajdzie nam lepsze lokum… Dam ci ciepłą pościel i gruby płaszcz.

Pochylona nad kufrem, skryłam za tonem pewności siebie zaistniałą wcześniej niezręczność. Luar stał za mną i wciąż powtarzał głuche „tak”. Potem przestał. Ostrożnie, obawiając się, że wystraszy mnie coś nieoczekiwanego, wyprostowałam się i odwróciłam do niego.

Nie spuszczał ze mnie napiętych, błagalnych, nieco wystraszonych oczu. Na pewno nie pożądliwych. Co, jak co, ale żądzę wyczuwam na milę.

– Tantalo…

Teraz pojęłam, co nim trzęsie. To był nerwowy dreszcz. Nieźle go wystraszyłam.

– Tantalo…

Westchnęłam. Uśmiechnęłam się, by mu dodać otuchy. Znów ujęłam jego chłodną dłoń i zgasiłam świeczkę.

Otwarte na chwilę i wpuszczające do środka obłok białej pary, ciężkie drzwi pospiesznie zamykano. W przydrożnej karczmie nie było bardzo ludno, lecz z każdym białym obłokiem zjawiał się nowy gość, wzbudzając ożywienie. Stały bywalec pozdrawiał radośnie starych znajomych. Przygodni wędrowcy rozglądali się ostrożnie dookoła. Każdy jednak najpierw ruszał w stronę komina, by ogrzać przy nim zgrabiałe dłonie.

Luar także napawał się ciepłem. Tuż obok, w kamiennym piecu trzaskały płonące drwa. Na ogniu bulgotały kociołki. Zadowolony z siebie kucharz podśpiewywał coś pod nosem. Młodzik jadł, niespiesznie i elegancko, jak w jadalni własnego domu. Z drugiego końca stołu obserwowała go odpychająca starucha z podwójnym podbródkiem.

Był w drodze już pięć dni, zatrzymując się tylko na noc. Jechałby nawet nocą, lecz nieszczęsna klacz, pełnokrwisty egzemplarz stajni Sollów, musiała czasem wypocząć, nie podzielała bowiem niecierpliwości jeźdźca. Źle także znosiła zimno, a tymczasem dopadł ich po drodze mróz, wyjątkowo silny o tej porze. Drogi opustoszały, wilki zbiły się w sfory, a leśni rozbójnicy udali się na zimowe leża. Tylko szaleńcy podróżowali w taką pogodę. Luar jednak nie uważał siebie za szalonego.

Po raz pierwszy od wielu dni wiedział, czego dokładnie chce. Jeśli wyjedzie o świcie i dobrze się postara, to może już wieczorem…

Opuścił zaognione powieki. Objawiła mu się pusta droga, z kępkami wyschłej trawy na poboczach, stadami wron, krążącymi nad głową jak kłęby sadzy. Nawet we śnie na twardym karczemnym sienniku wciąż trząsł się w siodle, wypatrując kolejnych drogowskazów…

Chwilami wspominał także to, co zostawił za sobą. Oczywiście nie matkę. Nie miał sił jej wspominać, brakowało mu odwagi. Wspominał dom na kołach wędrownego teatru, jego płócienne ściany, topniejącą świeczkę, błyszczące czarne oczy, fragmenty dziwnego snu… Rozmowa dała Luarowi nadzieję, choć na poły zatarła się w pamięci. Pamiętał rozmowę, ale czy wszystko, co stało się potem, nie było tylko snem?

Naprzeciwko popijała kompania trzech silnie zbudowanych brodaczy. Starucha o podwójnym podbródku cedziła coś od niechcenia z kielicha. Luar wzruszył ramionami, czując lekkie obrzydzenie dla tego hałaśliwego, tłocznego i zadymionego miejsca.

Już jutro, powiedział sobie w myślach. Ani jednego postoju więcej… Jutro zobaczy ojca. Jutro wieczorem… Jutro.

Karczmarz podszedł doń bezszelestnie, by zapytać, czy młodzieńcowi potrzebna sypialna izba. Luar zapłacił wymienioną sumę i zorientował się w tej chwili, że jego kiesa mocno wychudła. Na dnie pobrzękiwały już tylko dwa miedziaki. To nic, powiedział do siebie. Jutro…

Karczmarz ukłonił się. Luar schował sakiewkę i oparł na ręce zmęczoną skroń. Spać… Ciekawe, dlaczego jest tak obojętny wobec tego, co się wtedy stało, jeśli zdarzyło się naprawdę? Odebrał to jako drobnostkę… swą pierwszą noc z kobietą… Chyba tak być nie powinno. Może nie jest takim mężczyzną, jak inni?

W innej sytuacji wystraszyłby się takiej myśli. Teraz przyglądał się spokojnie, jak wyliniały rudy kot ociera się o nogi oberżysty i mówił sobie, że zaraz trzeba wstać, pójść na piętro i spać, spać…

– Chłopcze!

Drgnął. Starucha z podwójnym podbródkiem przysiadła się do niego.

– Chłopcze… co ty… przecież zdarł z ciebie podwójnie!

Luar patrzył na nią, nie rozumiejąc.

– Ograbił cię podwójnie, jak nic! To ci karczmarz! Zrobił cię w konia, jak dzieciaka, a ty nic…

Luar potrząsnął głową i spróbował się uśmiechnąć. Słowa staruszki docierały do niego jak z księżyca lub zwrócone do kogoś innego.

– Ech…

Zmarszczyła się jakby z ubolewaniem. Omiotła chłopca uważnym, współczującym spojrzeniem. Obejrzała się, potem zasyczała przez zęby:

– Widzisz tych brodaczy? Dybią na ciebie. Łakomy kąsek: chłopak samotny, ubrany jak się patrzy, zapłacił bez gadania… Widać bogaty. Jutro pojedziesz, a oni zaczają się na ciebie w lesie… Zabiorą wszystko: konia, sakiewkę, ciuchy… Najstarszego z nich nazywają Sowa. Mówią, że lubi dać się pożywić wilkom… Przywiążą gołego do drzewa… Masz tutaj podarek, Matko Wilczyco… Nie powinieneś jechać sam, dołącz do jakiejś karawany. Tylko skąd karawana w taki mróz…

Luar słuchał niechętnie. W jego duszy kłębiły się sprzeczne uczucia, z których najbardziej wybijało się tępe rozdrażnienie. Jutro powinien być w Kawarrenie. Musi spotkać się z ojcem. Co ona plecie, jacy znów rozbójnicy, jaka karawana…

Podniósł głowę. Ci trzej, siedzący naprzeciwko, rzeczywiście zerkali na niego z chłodną złośliwością.

Rozdrażnienie zastąpiła wściekłość. Ci syci, rozbestwieni bezkarnością prowincjonalni zbóje ośmielają się stawać mu na drodze do ojca, właśnie teraz, gdy do Kawarrenu został tylko dzień drogi! I on miałby wyczekiwać i szukać ochrony? On, potomek Egerta Solla, bohatera oblężenia?!

Wstał, wywracając krzesło. Staruszka zaświszczała ostrzegawczo. Luar przeszedł przez izbę, wydobywając zza paska niemal pusty trzos.

Zdziwieni brodacze przerwali rozmowę. Luar stanął wprost przed najsilniejszym z wyglądu i wpił się oczyma w okrągłe ślepia tamtego.

– Ty jesteś Sowa?

Brodacz zapomniał języka w gębie. Wokół zrobiło się cicho.

– Pytam – podjął chłodno młodzik. – Ty jesteś Sowa?

– E… To ty…

Jeden z towarzyszy sowiookiego chciał odpowiedzieć, lecz nie znalazł odpowiednich słów.

– A bo co? – odpowiedział w końcu Sowa pytaniem.

Luar rzucił przed nim na stół chudą sakiewkę z dwoma miedziakami.

– Masz, trzymaj. Tylko…

Pochylił się, wspierając o stół knykciami.

– Tylko że kiedyś mój ojciec…

Przed oczyma duszy pojawiło się niespodziewane wspomnienie z dzieciństwa: oblężenie, matka chce go osłonić przed czymś strasznym i niebezpiecznym, zły i wygłodzony lud biegnie dokądś, słychać werble bębnów, nad niskim daszkiem drgają naprężone jak struny czarne sznury… Wieszają, wieszają!…

Pociemniało mu w oczach, a kiedy odzyskał zdolność widzenia, Sowa wciąż siedział przed nim nasrożony, a twarze jego towarzyszy zdawały się dziwnie blade.

– Rzekłem – rzucił Luar.

Odwrócił się i w zupełnej ciszy udał do swojej izby, padł na pościel i spał do pierwszego piania kogutów.

Nikt za nim nie poszedł.

Ledwie się uwolniłam od tej głupiutkiej pokojówki Dalli. Luar stanowczo nie chciał pokazywać się w swoim domu, nie zwracając uwagi na wszystkie jej zapewnienia w stylu: „Jeśli panicz nie chce, pani go nie zobaczy”. Potrzebne mu jednak były pieniądze, podróżna odzież i koń. Musiałam więc wdać się w konszachty ze sługą, która koniecznie chciała wiedzieć, co stało się z rodem Sollów. Wielkie nieba, jakbym mogła na to odpowiedzieć!

Luar nie zniżył się do choć odrobinę cieplejszego pożegnania. Miałam ochotę zdzielić go po twarzy, lecz tylko zagryzłam wargi. Po tym wszystkim, co zaszło w nocy!…

Nie wiedziałam, czy mam się cieszyć, czy też przeklinać los, który zawiódł wysoko urodzonego młodzieńca do mego posłania na twardym kuferku. Do tej chwili moje życie było, jeśli nie stabilne, to w pewnej mierze uporządkowane, a doświadczenia miłosne może niezbyt bogate, lecz w każdym razie różnorodne. Dobrze wiedziałam, że farsowe postacie, przyprawiające rogi mężom, postępują tak zgodnie z wolą autora, a miłość aż po grób jest takim samym wymysłem, jak wszystkie te Róże, Ollale i jednorożce. Gezina wielokrotnie opowiadała z przymkniętymi oczyma o swoich romantycznych przygodach… ale to przecież wyjątkowa idiotka!

Luar odjechał natychmiast, gdy był do tego gotowy. Bardzo uprzejmie podziękował mi za opiekę i pomoc. I tyle! Być może niezbyt dobrze pamiętał ubiegłą noc. Skupiony był na podsuniętej mu przeze mnie idei: zobaczyć ojca. Wszystko inne zostało podporządkowane tej jednej, najważniejszej sprawie. Odprowadzałam go dwie przecznice i nie mogłam się zdobyć na żaden czuły gest, jakbym czuła wewnętrzną przeszkodę.

Miałam ochotę pogłaskać jego policzek. Dłoń mi spotniała, tak silna była ta chęć, lecz kiedy patrzyłam na odpychająco chłodną twarz, zrozumiałam głupotę owej zachcianki.

W moim wozie był całkiem inny. Niebiosa, jak bardzo obawiałam się tego nieznanego uczucia! Prędko zamieniliśmy się rolami: to ja, mimo swego doświadczenia, okazałam się chętną i posłuszną uczennicą, a debiutant, początkowo niepewny i zakłopotany, nagle poczuł pewność i siłę. Poddając się rytmowi krwi, powiódł mnie w rejony, których istnienia nie podejrzewałam, o jakich nawet nie marzyłam… To tak jakby człowiek przechodził od dawna znanym mostkiem, aż tu nagle deski się pod nim rozpadły i wpadł do ciepłej wody, która, jak wiadomo, nie ma nic wspólnego z suchymi deskami…

Dlaczego? Dlaczego właśnie on? Zdarzało mi się kochać z bardziej doświadczonymi osobnikami, wytrawnymi znawcami kobiecych dusz i ciał. Wyobrażałam sobie, że tym razem będzie tak samo, a tymczasem było jak nigdy…

Luar niczego nie rozumiał. Uważał, że tak być powinno. Gdzieś w głębi jego świadomości musiały zaistnieć moje słowa: „wszystko to bardzo proste” i tak dalej. Miałam ochotę gryźć palce na myśl, że wziął je sobie do serca.

Tłumiąc złość, szłam wiernie przy jego strzemieniu. W końcu spochmurniał i oznajmił, że ruszy teraz co koń wyskoczy. Daleka jest droga do Kawarrenu…

Natychmiast pomyślałam o nadchodzących mrozach, wilczych sforach, nocnych grabieżcach… Może oglądam go ostatni raz?!

– Żegnaj – powiedział. – Dziękuję… Myślę, że wszystko będzie jak powiedziałaś.

– Wracaj szybko – odparłam, wpatrując się w miedziane gwiazdki, zdobiące uzdę.

– Tak.

Spiął końskie boki i ruszył galopem. Musiał tak uczynić, przecież: „Daleka jest droga do Kawarrenu… „. Ale nie ma zapasowego rumaka…

Zostałam sama jak kołek sterczący pośrodku ulicy.

W ciągu niespełna tygodnia podróży wierzchowiec Luara upodobnił się do zabiedzonej, starej szkapy. Nieustannie poganiając klacz, młodzieniec jednocześnie pocieszał ją na głos, że jeszcze trochę, a odpocznie i wieczorem dostanie dobrą paszę.

Słońce zaczęła zachodzić wcześniej, niż oczekiwał. Czerwona łuna zapowiadała mroźną, wietrzną pogodę następnego dnia. Luar zagłębił się samotnie w las. U zbiegu dwóch wąskich dróg napotkał, ku swej radości, grupę podróżników.

Składała się z czterech lekko podchmielonych jeźdźców. Połączył ich w podróży przypadek, gdyż wszyscy pochodzili z Kawarrenu. Jadąc cały dzień, podobnie jak chłopak, spodziewali się dotrzeć do miasta przed nocą. Spotkał nowych opiekunów w momencie, kiedy jeden z nich, szczupły, krzykliwy wesołek, namówił innych, by udali się drogą na skróty.

Ucieszyli się na widok Luara i zaprosili do siebie. Słońce zaszło za horyzontem i od razu zrobiło się nieznośnie zimno, ale rozgrzana winem kompania nie narzekała i ruszyła w ślad za chudym przewodnikiem. Luar jechał z boku. Bardzo spodobał mu się pomysł ze skrótem. Im krócej, tym lepiej.

Wkrótce las zamienił się w rzadki zagajnik. Przewodnik uniósł triumfalnie dłoń. Cała grupa wyjechała na brzeg dosyć szerokiej rzeki. Lód połyskiwał na niej matowo pod szarym, ciemniejącym niebem. Mostu nie było.

Wędrowcy zbili się w grupkę. Przewodnik wyjaśniał mętnie, że w ten sposób zaoszczędzili połowę drogi. Most jest godzinę drogi stąd… Jeźdźcy spieszyli się jednak, toteż przymusili konie, ciągnąc je za uzdy ku rzece. W tym momencie wybuchła awantura.

Lód był mocny przy brzegu, lecz dosyć kruchy pośrodku nurtu. Największy śmiałek zbliżył się do tego miejsca i oświadczył tonem autorytetu, że szczupły wesołek jest durniem i bydlakiem, ponieważ w tym miejscu warstwa lodu nie utrzyma nie tylko jeźdźca, ale nawet pieszego. Będą musieli iść brzegiem do mostu i zamiast smacznej kolacji w mieście, doczekają się prędzej, że sami staną się ucztą dla wilków. Robi się coraz ciemniej… Wspaniały skrót!

Zaczęli na siebie wrzeszczeć, potem się pobili. Zapomnieli o Luarze. Nie schodząc z siodła, wpatrywał się tępo w ciemną linię przeciwległego brzegu. Wydawało mu się, że rozpoznaje to miejsce. Nieco dalej powinien być pagórek, z którego widać już wieże Kawarrenu…

Znowu ogarnęło go rozdrażnienie, jak wtedy w tawernie. Stają mu na drodze jacyś głupi ludzie i wstęga zamarzniętej wody…

A ojciec jest na wyciągnięcie ręki.

– Hej, chłopcze!

Koń nie chciał wejść na lód, lecz w końcu usłuchał swego pana. Zadźwięczały ślizgające się podkowy. Klacz zarżała dziko, na brzegu ktoś wrzasnął. Przeciwny brzeg przybliżał się coraz bardziej.

W dole coś zatrzeszczało. Luar nie zwracał uwagi na pogłębiające się pęknięcia, lecz wciąż poganiał klacz, pojmując, że tylko szybkość może ich uratować. W końcu trzask lodu ustąpił miejsca szelestowi tratowanych gałązek. Chłopak wolał się nie oglądać na taflę spękaną jak zwierciadło.

Pół godziny później ujrzał Kawarren.

Ktoś cichutko poskrobał drzwi.

– Jaśnie pani…

Z trudem oderwała policzek od blatu biurka. Ostatnio często morzył ją niespodziewany sen, czasem w najmniej odpowiedniej chwili. Właśnie śnił się jej ubłocony pies z resztkami obroży na szyi. Chciała chwycić za obróżkę, lecz ta pękła w dłoni…

W szczelinę półotwartych drzwi zajrzała bystro pokojówka Dalla.

– Jaśnie pani… On… wyjechał…

Egert wyjechał, pomyślała Toria. Dawno temu. Jaka szkoda.

– Panicz Luar…

Toria zadrżała. Otrząsnęła się z resztek snu. Potrząsając głową, usiłowała sobie przypomnieć: czy nie zakazywała wymieniać przy sobie tego imienia? A może tylko miała taki zamiar?

– Zabrał konia ze stajni i pieniądze ze szkatuły… Ubranie podróżne… Pojechał do Kawarrenu, jaśnie pani.

Kawarren. Wczesna wiosna. Młody Egert, beztroski i bystry jak strumyk… Naprawdę był kiedyś taki? Jej Egert?

– Chce rozmówić się z ojcem.

Toria poczuła nową falę bólu. Rozmówić się z ojcem… Twarz Fagirry. Okopcone palenisko. Dotknięcie zimnych dłoni… Naprawdę tak było? A może tylko się jej zdawało…

– Jego ojciec… – zaczęła ochryple.

Chciała powiedzieć, że ojca Luara wiele lat temu pochowano z kleszczami wbitymi w pierś pod cmentarnym płotem… Potem uznała, że nie należy nadwyrężać gardła i mówić wszystkiego głośno.

– Dobrze – ucięła beznamiętnie.

Dalla dygnęła i zamknęła drzwi.

Początkowo nie chciano go wpuścić za mury miasta. Dopiero gdy oznajmił, kim jest, po krótkiej naradzie zdecydowano otworzyć bramę. Dwaj strażnicy przywitali Luara z szacunkiem, w końcu Kawarren był gniazdem sławnego rodu, a młodzik jego potomkiem.

Młody potomek niezbyt dobrze pamiętał, jak w plątaninie ulic odnaleźć dom dziadka. Miasto pogrążone było w ciemnościach, rozproszonych tylko gdzieniegdzie mętnym światłem, sączącym się z wąskich okienek, nielicznych latarni i pochodni w dłoniach patrolu…

Odprowadzili Luara do samego wejścia. Wielkie domostwo Sollów jaśniało światłami niczym tort urodzinowy.

Luar długo stał na ulicy, obok zaś przestępowała z nogi na nogę zmęczona klacz. Nieliczni przechodnie spoglądali ze zdziwieniem na stojącego nieruchomo w ciemności człowieka i chrapiącą kobyłkę. Próbował przywołać obraz wymyślony przez Tantale, którym skłoniła go do podróży: ojciec siedzi za stołem z głową wspartą na ręce i czeka, aż stanie w progu…

Z domu dobiegał na ulicę wielogłosy harmider. Rozświetlone okna i obce głosy nie miały nic wspólnego z wyidealizowanym obrazkiem. Luar po raz pierwszy pomyślał ze strachem, że może nie ma tu wcale jego ojca, a w środku bawią się jacyś nieznajomi goście i nikt nie wie, gdzie się podział gospodarz, nie wiadomo nawet, czy jeszcze żyje…

Miał ochotę się rozpłakać, lecz oczy pozostały suche, chociaż w mroku nie miał przed kim się wstydzić. Z trudem powłócząc nogami ruszył do przodu, pchnął bramę i wszedł do środka.

Nad głównym wejściem powiewała ciemna płachta rodowego proporca. Z przybudówki wyskoczył jakiś sługa, chyba stajenny. Luar nie musiał niczego wyjaśniać. Wykończonego rumaka odprowadzono do stajni, zapewniając, że „pan Soll oczekuje, wszyscy się już zjechali”. Lokaj otworzył drzwi. Luar wszedł do ciepłego wnętrza, pełnego znajomych zapachów z dzieciństwa i rozwieszonych wszędzie mokrych płaszczy.

Służący pomógł mu zdjąć wierzchnie okrycie. Na jego dobrodusznym obliczu jawiły się na przemian lęk i zmieszanie. Luar zobaczył siebie w wielkim lustrze: osmagana wiatrem twarz, czarne, spieczone wargi, oczy płonące gorączkowo. Od razu zrozumiał niepokój służącego.

Płomienie świec rozpraszały półmrok. Luar wszedł po schodach, pamiętających pierwsze kroki jego ojca i pogrzeb dziadka. W uszach narastał nieskładny, pijacki gwar. Chłopak miał ochotę się cofnąć, szedł jednak dalej za lokajem, wyobrażając sobie, że jest figurką z zegarowej pozytywki, postępującą w ślad za poprzednią i dlatego nie może się wycofać…

Znalazł się w wielkiej sali bankietowej. Ze ścian spoglądały dumnie twarze przodków. W dwóch kominkach buzował ogień. Zaraz od wejścia ciągnął się niesamowicie długi stół, wokół którego tłoczyła się masa wytrzeszczonych oczu, rękojeści szpad, zatłuszczonych warg, błyszczących epoletów, byczych karków, gestykulujących rąk, mundurów. Kilkudziesięciu hałaśliwych nieznajomych. Towarzystwo piło i śmiało się, przechwalało się i kłóciło. W odległym krańcu stołu, niemal na granicy widzenia, zasiadał gospodarz, nieruchomy jak kukła i zapatrzony w obrus.

Stół oświecały liczne świece, których płomienie trzepotały w takt śmiechów i wrzasków. Niebiosa, pomyślał skonfundowany Luar. Po co to wszystko? Gdzie jestem? I co tutaj robię?

Do uszu napływały nieskładne wołania:

– Gadaj zdrów! Moje wieprze są jak grom z jasnego nieba… rozbiją w puch twoje prosiaki…

– Nie ma co spekulować… Pożyjemy, zobaczymy…

– I nagle wytoczył beczkę prochu…

– Chwała pułku, duma pułku, honor pułku…

W tej chwili ojciec drgnął i uniósł głowę.

Zachybotały się płomienie świec.

Patrzyli sobie w oczy przez stół, ponad głowami perorujących. Wszystkie nadzieje Luara ożyły na chwilę, aby zaraz bezpowrotnie zniknąć. Jeszcze łowił spojrzenie obcego człowieka siedzącego u szczytu stołu, lecz twarz jego ojca pozostała trupio zimna w rozmigotanych światełkach. Chłopak cofnął się, jak przed uderzeniem mroźnego wichru.

Rodzic spoglądał nań takim samym spojrzeniem, jakie przeraziło młodzika u matki: badawczym, przewiercającym na wskroś, tak że miał ochotę zakryć dłońmi twarz.

Cofnął się, niemal przewracając sługę z półmiskiem. Sala zakołysała się w jego oczach i w tym momencie ktoś mocno chwycił go za ramię.

– Co z tobą?

Zaszeleściła odsuwana kotara. Zapachniało ciepłym, domowym zaduchem, jak ze starego kufra. Luar zobaczył wąskie marmurowe schodki z miedzianymi poręczami, potem szczeliny w deskach podłogi, wreszcie miękki jak trawa, wzorzysty dywan.

Za jego plecami zamknęły się bezszelestnie drzwi. Szum uczty oddalił się, jak huk morskiego przyboju w uszach topielca, który spoczął właśnie na dnie.

Luar uniósł głowę. Na ścianach pyszniły się groźne dziki bojowe, wyszyte na starych gobelinach. Z portretu w masywnej ramie spoglądały dwa nieznajome oblicza, kobiety i chłopczyka.

Ojciec stał za nim. Luar widział jego nieruchomy cień na dywanie, który nagle zniknął, gdy rodzic odstawił świecznik.

Szyby w oknach dzwoniły żałośnie pod uderzeniami mroźnego wiatru. Luar przypomniał sobie swą szaloną jazdę: lodowaty wiatr prosto w twarz, przydrożne gospody… I oto dotarł do celu.

Zapewne powinien się odwrócić, stał jednak ze spuszczoną głową, mając wciąż przed oczami kolejne etapy drogi, kępy uschłej trawy, nagie drzewa i pola, powtarzające się monotonnie, jakby namalowane na ściankach kręcącego się bębna…

– Jak matka? – usłyszał za plecami.

Luar miał ochotę krzyczeć. Zamiast tego podszedł do miękkiego fotela i przysiadł na brzeżku.

– Zdrowa?

Luar siedział, obserwując ślady swych zabłoconych butów na drogim dywanie. Dopiero teraz poczuł, że bolą go plecy, pali ogorzała twarz, sztywnieją spieczone wargi. Wciąż miał przed oczami przebytą drogę.

– Synku…

W głosie ojca pojawiło się coś takiego, że wyrwało chłopca z bolesnego otępienia. Podniósł głowę.

Rodzic stał pośrodku pokoju, pocierając bezmyślnie dłonie. Luar pomyślał, że chciałby zetrzeć ślad dotknięcia do jego ramienia.

– Synku… – powtórzył ojciec głucho.

Twarz Luara wykrzywił ponury uśmiech.

– Zdrowa – oznajmił. – Ona…

Nagle zobaczył sam siebie jakby z boku, chłodnym okiem. Przygarbiony chłopak na brzeżku fotela. Z takim samym chłodem słuchał słów zlatujących ze spękanych warg. Ojciec milczał. Jego oczy stawały się coraz większe w pobladłym, kościstym obliczu, aż w końcu chłopak ujrzał w nich swoje odbicie. Wtedy przestał mówić.

Rodzic wyprostował się. Przeszedł się po pokoju, zataczając jak pijany, zatrzymał przy stole, przechylił głowę na ramię i wraził czubek palca w płomień świecy.

– Toria – szepnął – Toria…

Płomień oblizał jego palec z dwóch stron, żeby się ponownie połączyć i wystrzelić do sufitu.

– Toria.

Płomyk odbijał się w oczach Egerta nieruchomą, czerwoną plamką.

– Tato – powiedział również szeptem Luar.

– Przebacz jej.

Ojciec nakrył dłonią płomień i zgasił świecę.

– Przebaczyłeś?

Luar milczał zdziwiony. Nie przyszło mu do głowy, że mógłby komuś przebaczać.

– Ona… To moja wina… Jej…

Tarł dłoń, rozmazując ciemną plamę.

– Jest jej jeszcze ciężej niż mnie… choć trudno to sobie wyobrazić…

– A co ze mną? – zapytał Luar.

Z sali bankietowej doleciała biesiadna pieśń, śpiewana nieskładnie, lecz gromko.

– Wybacz nam – wykrztusił w końcu ojciec.

Luar patrzył na jego szerokie plecy. Sponad ramienia wyglądał kędzierzawy chłopczyk z portretu.

– Wybacz. Ona nie jest w stanie… znieść twego widoku. Z każdym dniem… stajesz się coraz bardziej podobny do ojca.

Biesiadna pieśń zatonęła w rykach śmiechu. Za oknem rozległ się dźwięk rogu, drugi odpowiedział z oddali. Były to sygnały objeżdżającego ulice patrolu.

Chłopczyk z obrazu uśmiechał się wesoło i nieco figlarnie.

– Do kogo? – spytał cicho młodzieniec.

Egert syknął przez zęby i odwrócił się. Ich spojrzenia spotkały się. Luar pierwszy uciekł wzrokiem.

– Swego ojca… Do Fagirry, mnicha Zakonu Łaszą, który… torturował twoją matkę.

Gdzieś w dole ciężko trzasnęły drzwi. Goście się rozjeżdżali, nie doczekawszy gospodarza, lecz najwidoczniej się tym nie przejmując. Czyjś koń zarżał, ktoś obrugał lokaja, znowu śmiech i pijackie przechwałki…

Luar obserwował, jak rozprostowują się włókna dywanu w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą stał Egert Soll. Od razu wszystko zrozumiał i uwierzył. Miał w pamięci szalone oczy matki, swoją pijaną noc i beznadziejną pogoń za nikłą nadzieją.

Włókna prostowały się jak przydeptana trawa. Jak na zielonej łące, gdzie fruwają ważki, po łodygach wędrują w górę i w dół czerwono-czarne żuki, gdzie tak miło leżeć na plecach z rozpostartymi ramionami, patrząc na obłoki…

Leżał na plecach z rozpostartymi ramionami, obok zaś, za ścianą trawy, bawili się jego rodzice. Zielone miotełki ścieliły się ku ziemi, aby potem się powoli rozprostować.

Czarne włosy matki splatały się z łodygami, długimi, ostrymi liśćmi, złotymi plamami kwiatów. Ojciec śmiał się, chwytając jej nadgarstki, przewracał w trawę, sam padając na ziemię i mieszając z łodygami swe jasne włosy, takie same, jak u Luara…

Uśmiechnięty beztrosko chłopiec patrzył, jak tuż przed jego twarzą wirują, niczym na niewidzialnych nitkach dwa czerwono-czarne motyle o atłasowych skrzydłach.

Ojciec i matka tańczyli w gęstym, niemal namacalnym obłoku. Małemu Luarowi zdawało się, że ta chmurka ma zapach pyłków kwiatowych. Leżał, spoglądając w błękit nieba, przyozdobiony zgiętą trawą i żółto-zieloną gąsienicą na jej czubku. Wydawało mu się, że robaczek jest broszką na niebieskiej sukni.

Później przez gęstwę trawy przebiło się dwoje rąk: jedna z nich cienka, biała z cienkimi nitkami żył, a druga twarda, silna, ogorzała. Pierwsza spoczęła na czole chłopca, druga żartobliwie zburzyła mu włosy.

Rodzice trzymali w ustach źdźbła trawy. Luar bez namysłu także zerwał trawkę i wsunął sobie do ust…

Jasna chmurka przykryła go także, jak prześcieradło.

Leżeli w trawie. Ramię matki było poduszką dla Luara, łożem plecy ojca.

Nieustanny śpiew świerszczy i jakiś zabłąkany prosiak na skraju polany…

I niebo…

Uniósł powieki. Zamiast obłoków ujrzał wysoki, spadzisty sufit. Majaczyły na nim cienie jego i ojca.

Ojca? Tamten świat skończył się, odszedł dziś bezpowrotnie. Luar nie chciał skończyć się razem z nim. Znów spojrzał na siebie z boku. I pomyślał, że najlepiej jednak byłoby teraz umrzeć. Paść twarzą na dywan… Zaraz jednak chłodny rozsądek podpowiedział mu, że nie umrze. Od tego się nie umiera.

– Jak się dowiedziałeś? – usłyszał swój obcy, martwy głos.

Rozmówca nie odpowiadał. Właściwie, pomyślał trzeźwo Luar, jak się powinienem teraz do niego zwracać? Po prostu: Egercie? Czy: panie Egercie?

– Jestem podobny do… niego? Tak?

– Wybacz mi – odparł głucho ten, który dotychczas był mu ojcem – lecz nie mogę na ciebie patrzeć, mój mały. Nie mogę… Dzionku.

Gdy nadeszły mrozy, przenieśliśmy się do gospody, do izdebek na poddaszu, gdzie za okienkiem skrzypiała chorągiewka od wiatru na dachu sąsiedniego domostwa, trzeszczały rozeschnięte deski podłogi i słychać było głośne kłótnie kucharki z pokojówką. Miejscowy stajenny zaraz pierwszego wieczoru sięgnął Gezinie pod spódnicę. Flobaster wyprowadził go na tylny dziedziniec. Obecny przy tym Mucha oznajmił z zadowoloną miną, że tamten „na długo to zapamięta”.

Stajenny rzeczywiście znikł całkiem z naszych oczu, ale kto by się nim przejmował.

Ja miałam o wiele gorzej, bo zwróciłam uwagę właściciela oberży.

Niewysoki, chudy, z kolanami spiczastymi jak u pasikonika, łysawy i przebiegły oberżysta nie zwracał uwagi na uroki naszej amantki. Coraz częściej czułam na sobie natarczywe spojrzenie maleńkich, chytrych oczek. Flobaster milczał ponuro. Wiedziałam, że jesteśmy zobowiązani wobec gospodarza, który wynajął nam lokum za pół ceny i oczekuje od nas wdzięczności.

Starałam się jak najrzadziej przebywać w jego towarzystwie. Dostrzegając cienką postać w końcu korytarza, garbiłam się i zaczynałam utykać. Na próżno. Mucha przyniósł mi same złe wieści. Tamten wypytywał go, dokąd wychodzę i kiedy wracam. Dwukrotnie, rzecz niebywała, obejrzał pod rząd przedstawienia, jakie dawaliśmy na głównym dziedzińcu.

Całymi dniami błądziłam po zaśnieżonych ulicach, przepełniona najczarniejszymi myślami.

Ile dni potrzebował Luar, by dotrzeć do Kawarrenu? Według mej orientacji, powinien być już po rozmowie z ojcem… Jeśli, oczywiście, chłopak dotarł tam cały i zdrowy i jeśli rzeczywiście zastał Egerta…

Starałam się nie myśleć o innych możliwościach. Wałęsałam się ulicami, czasem wyczekiwałam u miejskiej bramy i żałowałam tylko, że nie umówiliśmy się na kolejne spotkanie. Jak Luar mnie odnajdzie? Jeśli, oczywiście, zechce mnie szukać…

Oberżysta dość szybko pojął, że go unikam. Pewnego ranka Flobaster wezwał mnie na rozmowę, mroczny jak chmura gradowa. Najwyraźniej właściciel odbył z nim długą, męską rozmowę. Zgrzytając zębami i uciekając wzrokiem, nasz szef oznajmił mi oschle, że zanim zacznę obrażać przyjaznego nam człeka, powinnam bliżej go poznać.

W izdebce czekał na mnie podarek: papierowa róża i talerz ciasteczek. Gezina oświadczyła z niewinną minką, że zjadła trochę i ma nadzieję, że nie mam do niej o to żalu.

Obróciłam w palcach sztuczny kwiatek. Szeleszczące, sztywne płatki niosły zapach różanego olejku. Gezina przymknęła powieki…

Oberżysta siedział w głębokim fotelu pośrodku głównej izby. Nawet mysz nie mogła się przemknąć niezauważona. Na szczęście wypatrzyłam w porę chudy cień przez ażurową poręcz kręconych schodów i zawróciłam do góry. Nie zwracając uwagi na docinki rozhisteryzowanej Geziny, wyszłam okienkiem na sąsiedni dach.

Czarny kot, wdychający zapachy z kuchennego komina, spojrzał na mnie jak na wariatkę. Schodząc szybko na dół jakimś cudem nie złamałam ręki ani nogi. Owinęłam się szczelnie opończą i poszłam dokąd oczy poniosą.

Nad miastem wiły się kapryśnie dymy z kominów. Zmarznięta, weszłam do pierwszego z brzegu sklepu, gdzie długo się targowałam o cenę pięknie wykonanych szczypiec do kominka. W końcu sprzedawca zgodził się na moją cenę. Westchnąwszy z rozczarowaniem, wzruszyłam ramionami i wyszłam.

Akurat wyjrzało słabo świecące słońce. Końskie kopyta dźwięcznie stukały na zamarzniętej jezdni. Para buchała z nozdrzy zwierząt. Szłam, myśląc o Flobasterze.

Wydobył mnie z zaścianka, z przytułku dla zubożałych panienek. Zrobił to bezinteresownie, nie mógł przecież już wtedy przewidywać, że kiedyś wyjdę na scenę, przynosząc mu niemałe dochody! Nigdy mnie do niczego nie zmuszał i zawsze pozwalał być sobą. Na tę jedyną, spędzoną z nim noc sama się zdecydowałam z ciekawości… Jego jednego nie omamiły moje histeryczne krzyki. Właściwie ocenił mój aktorski talent i tyle. Znał moje filozoficzne porównanie miłości do jedzenia. Widział mnie na wylot i wiedział o mnie wszystko… do chwili, kiedy w mym życiu pojawił się Luar Soll.

Nie sądziłam, by Flobaster postanowił mnie sprzedać oberżyście. Zbyt wiele nas ze sobą wiązało… A jednak nie wypadało urazić naszego dobrodzieja. Domyślałam się, że dał mu nadzieję… Ale dlaczego?!

Zwolniłam krok, czując łzy w oczach. Zamiast się wyprowadzić… Dla pieniędzy? Za te nędzne klitki? Poczułam się jednak sprzedana. Zobaczyłam na jezdni zamarzniętą kałużę pomyj. Nie podnosiłam głowy, dlatego początkowo ujrzałam tylko wysokie buty podróżne.

Potem coś mnie tknęło i podniosłam oczy. Tuż przede mną kroczył Luar Soll. Jego ogorzała twarz zdawała się beznamiętna, jakby bezustannie odbywał dalekie, pełne nadziei podróże.

– Luarze!

Obejrzał się bez zdziwienia, jakby co chwila ktoś za nim wołał. Jego brwi nieco zbiegły się nad oczami o nieobecnym spojrzeniu.

– Ach… Tantala…

Mogłabym przysiąc, że z trudem przypomniał sobie moje imię.

Nie czas był jednak na unoszenie się honorem. Z całej siły się powstrzymywałam, by go nie złapać za rękę.

– Witaj…

Skinął głową w odpowiedzi. Zdawało się, że jego umysł zajęty jest czymś innym, na przykład ważnymi rachubami.

Poszliśmy razem. Nie miał zamiaru dostosowywać do mnie swych szerokich kroków, dlatego musiałam niemal biec.

– Luarze…

Odwrócił lekko głowę i w kąciku jego ust dojrzałam coś w rodzaju uśmiechu. To straszne, lecz w głowie kołatała mi tylko jedna idea: połączyć się z nim, mieszkać we wspólnym domu i sypiać w jednym łóżku… Dlaczego nie? Odwrócił się. To jednak nie był uśmiech, po prostu wargi miał spierzchnięte, a przez to nieco krzywe.

– Luarze… ty…

Należało zapytać, czy był w Kawarrenie i czy rozmawiał z ojcem, lecz język stanął mi kołkiem. Nie wypada pytać tak nachalnie… Dobrze przecież wie, czego od niego oczekuję…

Nie wiedział. Żył w swoim świecie, oddzielony ode mnie grubą szybą. Ode mnie i tamtej nocy w wozie pod płóciennym dachem, szarpanym jesiennym wiatrem…

Zamarłam na chwilę od nagłego lęku. Czy to prawdziwy Luar? A może tylko zjawa chłopaka zabitego na trakcie? Zimne, beznamiętne widmo?

– Wybacz – powiedział wciąż tym samym, nieobecnym tonem – nic z tego.

Tak się zdumiałam, że przystanęłam na moment.

– Nic… z czego?

– Później, Tantalo.

Ruszył szybciej. Było to jednoznacznym sygnałem, abym go zostawiła. Chwilę jeszcze bezwiednie biegłam za nim, jak na smyczy, potem wreszcie się zatrzymałam i zawołałam za nim:

– „Słomiana Tarcza”! Gospoda „Słomiana Tarcza”!

Nawet się nie obejrzał.

Chwilę się wahałam, nie wiedząc, co czynić: zanieść się płaczem, oddać oberżyście, czy zrobić coś jeszcze głupszego. Plecy Luara niknęły w oddali. Zacisnęłam zęby i postanowiłam odłożyć histerię na później.

To jasne, że nie wałęsał się bezsensownie, tylko szedł gdzieś w konkretnym celu. Miał dwa razy dłuższe nogi niż ja, miałam jednak w sobie upór, o jakim jemu się nawet nie śniło.

Poszłam za nim. Nie czułam zimna. Plecy miałam mokre od potu, policzki płonęły, usta wydychały równomiernie obłoczki pary. Ktoś niezorientowany mógłby pomyśleć, że biegnie ulicą dyszący ogniem smok, zamieniony dla niepoznaki w dziewczynę. Nie spuszczając z oczu Luara, powinnam była jednak patrzeć pod nogi, aby się nie pośliznąć na zamarzniętych nieczystościach. Luar podszedł do głównej bramy, zszedł z drogi i ruszył wzdłuż murów.

Nigdy wcześniej tutaj nie byłam. Ścieżka była wąska, lecz dobrze wydeptana. Wkrótce ujrzałam przed sobą żelazny płot i zrozumiałam, że zbliżamy się do cmentarza.

Luar stanął, rozglądając się. Ukryłam się szybko za załomem muru. Sądzę, że i tak by mnie zresztą nie zauważył.

Z małej, krzywej chatki wyszedł stróż. Już z daleka Luar zadzwonił nań mieszkiem z monetami, czym sprawił, że oblicze staruszka zaraz się rozjaśniło.

– Szukam pewnego grobu – oświadczył chłopak.

Nadstawiłam uszu.

Staruszek nisko się pokłonił.

– Zaraz coś na to poradzimy… Kogo młodzieniec szuka?

– Ojca – rzucił Luar.

Wtopiłam się niemal w ścianę. Egert… Wielkie nieba, Egert… Jak i kiedy to się mogło stać?!

– O, o! – rzekł przeciągle staruszek z szacunkiem. – Rozumiem, że pan nietutejszy… Jak się nazywał ojczulek panicza?

Załamałam ręce. Biedny Luar… Teraz wszystko rozumiem. To puste, nieobecne spojrzenie… Wierzbowe gałązki miotały się na wietrze nagimi, żółtymi wiązkami. Spod cienkiej warstwy śniegu przebijała bura trawa, jak przypalona sierść.

– E, e – znowu przeciągnął starzec – jak nazywał się szanowny ojciec?

– Fagirra. Far Fagirra.

Miałam wrażenie, że się przesłyszałam. Staruszek chyba także.

– E… – zamamrotał lękliwie. – Jak?…

– Fagirra – beznamiętnie powtórzył Luar. – Sługa Zakonu Łaszą. Wie pan…

Staruszek cofnął się odruchowo. Widziałam z daleka, jak trzęsą mu się ręce.

– Ten?!…

Luar wydobył z sakiewki kolejną monetę. Stary znowu się cofnął.

– Właśnie… ten… Fagirra?

Z trudem wymawiał to imię, jakby było jakimś zakazanym przekleństwem.

– Tak – odparł Luar, nieco już rozdrażniony. – Gdzie został pochowany?

– Za płotem – odparł głucho stróż. Dodał jeszcze coś, czego nie dosłyszałam.

Luar zabrzęczał trzosem.

– Pokaż.

Staruszek wahał się chwilę, w końcu wziął monetę i sunąc bokiem, jak krab, ruszył w stronę ogrodzenia.

Luar szedł za nim.

Staruszek dreptał przed nim, wciąż coś mamrocząc i oglądając się co chwila. Otępienie, władające duszą Luara od kilku dni, powoli zamieniło się w smętny spokój, może nawet nie wolny od oczekiwania na coś. Nie analizował swoich uczuć, nie szukał dla nich nazw, szedł po prostu za stróżem, mając wrażenie, że każdy krok wbija nową igłę w zbolałą głowę.

Dozorca bał się, a może tylko sprawiał takie wrażenie. Nie podchodząc do wzgórka ledwie wystającego z ziemi, trochę się zachwiał na osłabionych nogach.

– Tam… go zakopali… pod płotem… i kamieniem przywalili. Jak należało. Tylko, jak było oblężenie, cmentarz ograbili… Kamień zabrali, chyba do katapulty, czy jak…

Luar kiwnął głową. Miejsce spoczynku jego ojca porastała szara trawa, nieco przysypana śniegiem.

Stróż poszedł sobie. Luar przeszedł między nagrobkami ku jedynej, nieoznakowanej mogile.

Nagie drzewa, wieczny pogrzebowy kondukt, wzdrygały się pod podmuchami wiatru i wymachiwały bezsilnie gałęziami. Mały wzgórek przywitał Luara szelestem suchej trawy. Leżał w niej zwinięty dębowy liść. Wyglądał jak garść, w której przesypywał się miękki śnieg.

Luar bezradnie opuścił ramiona. „Powinienem położyć coś na mogile, kawałek chleba albo chociaż kwiatek… Niczego nie przyniosłem. Nie wiem, czego potrzebujesz. Czego potrzebujesz ode mnie… Przyszedłem, widzisz?!”.

Nic się nie wydarzyło. Nikt nie wstał z grobu. W suchej garści dębowego liścia wciąż przesypywał się śnieg i wciąż miotały się nagie gałęzie nad schyloną głową Luara.

Pomyślał, że powinien uklęknąć. Tak chyba powinien zachować się syn, po raz pierwszy odwiedzający ojcowską mogiłę…

Zrobiło mu się słabo.

Miał wrażenie, jakby zimny wiatr, hulający po cmentarzu, przebił mu pierś. Serce zabiło gwałtownie, twarz zdrętwiała. Wystraszony, chwycił się za gardło. Zatoczył się, ledwie trzymając na nogach. Przed oczami miał barwne flagi, ogromny, kolorowy plac, gdzieś daleko, w dole, skrawek szarej tkaniny, spływający po wytartych stopniach, dymiący knot zgaszonej świecy, potem szalone oczy wyklinającej go matki, zielonkawy tatuaż na nadgarstku wąskiej, męskiej ręki, chrząkający groźnie dzik bojowy, martwa żmija na dnie wyschniętego strumienia, żelazne pręty, podobne do wyciągniętych jak struna zdechłych żmij, błękitne niebo, kolorowe flagi…

Zdołał złapać oddech. Nogi się wyprostowały.

W garści dębowego liścia spoczywała złota płytka z wymyślnym wycięciem. Zwinięty łańcuszek błyszczał jaskrawo. Medalion znany z dzieciństwa.

Jakby pod czyimś nakazem Luar wyciągnął drżącą dłoń.

Złapał tylko śnieg. Sypki śnieg, błyszczący złotawymi iskierkami.

Rozdział trzeci

Pierwszą sensowną myślą było stwierdzenie, że Egert Soll nadal żyje.

Dalsze myśli okazały się boleśnie i chaotycznie splątane jak kołtun: Fagirra, Soll… Luar, Fagirra… Fragmenty jakichś rozmów, szary kaptur, blada twarz Egerta, dumna kobieta niezwykłej urody…

Luar spędził przy zaniedbanym grobie ponad godzinę. Zresztą, straciłam poczucie czasu. Drżałam, ukryta w załomie murów, nie mając odwagi podejść bliżej ani odejść. Kto wie, o czym myślał młodzieniec. Ja zastanawiałam się nad zagadką mojej przewiny wobec niego.

Nieznana wina wyszła obecnie na jaw. Przebrawszy Luara w opończę z kapturem, tradycyjny strój sług Łaszą, sprowokowałam niechcący rozpoznanie. Egert ujrzał w synu znienawidzonego Fagirrę. Na próżno przekonywałam samą siebie, że prędzej, czy później stałoby się to bez mojego udziału. Nawet, gdyby stało się to tajemnicą Poliszynela, wina leżała po mojej stronie, jakkolwiek bym się nie usprawiedliwiała. Utorowałam drogę dla złego losu…

Luar wrócił do miasta, nie zauważając mnie, choć szłam za nim jak na smyczy, niespecjalnie się ukrywając.

Nagle, jakby ktoś zdzielił mnie w głowę obuchem: Flobaster! Przedstawienie!

Uszłam jeszcze bezwiednie dwa kroki i zamarłam. Co mnie właściwie obchodzą, pomyślałam z kwaśnym uśmiechem, sprawy Solla i Fagirry, martwych ojców i cudzych synów? Czeka na mnie codzienne życie: trzeszczące deski sceniczne, tacka na monety i oberżysta, będący panem naszego losu…

Sylwetka Luara rozpłynęła się w gęstniejącym tłumie…

*

Parę przecznic od gospody wyczułam, że stało się coś niedobrego.

Nasze dwa wozy stały pośrodku ulicy, tamując przejazd. Jakiś przekupień usiłował przecisnąć się swoją furmanką. Trzeci wózek wydobywał się niezgrabnie z bramy, a pstrokata kobyłka spoglądała na mnie z wyrzutem.

Paszcza złego losu wyszczerzyła na mnie swe kły.

Brezentowa płachta uchyliła się i zła, potargana Gezina oskarżycielsko wskazała mnie palcem.

– To ona! Powitać!

Mucha, gramolący się właśnie na kozioł, zerknął na mnie, milcząc ponuro.

– Wielkie dzięki! – wrzeszczała amantka, a jej dźwięczny głos zagłuszał nawet wyrzekania zaklinowanego między naszymi wozami przekupnia. – Wielkie dzięki, Tantalo! Za twoją sprawą wywalili nas na ulicę! Cudownie!

Powoli docierało do mnie, co się stało. Mucha spoglądał gdzieś w bok. Stajenny zatrzasnął wrota ze złośliwą uciechą.

– Patrzcie, jacy ważni…

Idący na końcu Flobaster, splunął pod nogi. Uniósł na mnie lodowate oczy o zwężonych powiekach.

– Wsiadaj do wozu. Szybko.

Potulnie usłuchałam.

Spektakl się nie odbył. Pod wieczór zrobiło się znacznie zimniej. Gezina trzęsła się, zakutana we wszystkie swoje kostiumy. Ostentacyjnie omijała mnie wzrokiem. Flobaster obszedł pięć gospód. Wszyscy oberżyści, jakby się zmówili, podawali niesamowicie wygórowaną cenę, zwalając winę na mróz i duży napływ gości. Prędko stało się jasne, że nie znajdziemy dziś przytuliska.

Wszyscy mnie unikali. Nawet Mucha milczał i odwracał wzrok. Poczciwy Fantin chmurzył się, przez co jego oblicze etatowego złoczyńcy zdawało się jeszcze straszniejsze. Wiatr hulał szaleńczo i nic nas nie chroniło przed mrozem.

Na placu u bramy miejskiej płonęły ogniska. Flobaster dogadał się z rozleniwionymi, sennymi strażnikami i pozwolono nam tutaj doczekać świtu. Ustawiliśmy trzy wozy blisko siebie, żeby uniknąć przeciągów. Wzięte z ogniska węgle żarzyły się na żelaznym trójnogu, zastępującym nam piecyk.

Wszyscy zebrali się w jednym wozie, starannie zaciągając płachty. Nad gorejącymi węglami drżało pięć par dłoni. Ja jedna tylko siedziałam w kącie z dłońmi pod pachami, smutna i okropnie samotna. Zimno. Wszystkim zimno i wszyscy wiedzą, dlaczego. Tylko resztki przyzwoitości nie pozwalają Flobasterowi nazwać rzeczy po imieniu i oznajmić przy wszystkich, kim jestem. Barian być może wstawiłby się za mną, gdyby tylko trochę się ogrzał. Mucha może by mi współczuł… lecz chłód przenika nas do kości, a moglibyśmy teraz odpoczywać w cieple… Jak temu sprostać?

Już zapomnieli, komu zawdzięczają zgodę na pozostanie w mieście. Siedziałam cicho w kącie, czekając, kto pierwszy nie wytrzyma. Oczywiście, nie myliłam się. Węgle na trójnogu płonęły sinymi płomykami. Szczękająca zębami Gezina zaczęła mamrotać, coraz głośniej i głośniej.

– Niedotykalska… Ach, ty… Panna na wydaniu… Jakby to był pierwszy raz… Drogocenne cacko… Ech!… Nieprzystępna dama w koronkach… Błękitna krew… Teraz zdechniemy pod płotem…

Wszyscy milczeli, jakby tego nie słysząc. Srebrzysty głos Geziny, mimo postępującej chrypki, brzmiał coraz mocniej.

– Wszyscy dla niej to śmieci… Znalazła się księżniczka… Szlachetnie urodzona… Nie dla psa kiełbasa… Ona nie z tych… Nietykalna… Kto by się spodziewał, że stanie okoniem… Byle suka królową będzie udawać!… Byle su…

Mój siny z zimna kułak wylądował na jej podbródku.

Dymiące węgielki rozsypały się po podłodze. Na szczęście zdążyłam je zadeptać. Palce mej lewej dłoni zręcznie wczepiły się w złote włosy, prawa zaś z rozkoszą policzkowała porcelanową twarzyczkę. Trwało to tylko chwilę, gdyż zaraz oderwali mnie od ofiary i odciągnęli na bok.

Gezina ryczała, a z jej delikatnych usteczek wydobywały się słowa, które zawstydziłyby nawet starego wiarusa. Barian przycisnął mnie do kufra. Wyrywałam się, ciesząc w duchu, że bójka trochę mnie rozgrzała. Flobaster także ryknął, uciszając łkającą Gezinę. Mucha siedział w kącie, spoglądając na nas z ukosa, jak nastroszony ptak. Fantin melancholijnie zadeptywał resztki gasnącego żaru.

– Dlaczego wszyscy milczycie?! – zajęczała, łykając łzy, Gezina.

Zapadła cisza. Tylko posępny Fantin wzdychał żałośnie pod nosem i pochlipywała upadła heroina.

– Nadchodzi ranek – obwieścił ochryple Mucha. – Słychać nawoływania mleczarzy. Zaraz będzie świtać.

Barian ciągle mnie przytrzymywał, ściskając boleśnie nadgarstki.

– Puszczaj mnie wreszcie – syknęłam gniewnie.

Tak uczynił.

Gezina skomlała cichutko. Znowu wszyscy mnie ignorowali. Ogarnięta rozpaczą, pomyślałam, że na zawsze skończyło się spokojne życie i nie będę potrafiła być z nimi dalej, tak swobodnie i beztrosko jak dawniej. Coś się nieodwracalnie popsuło… Przez szczelinę w okryciu przebiło się szare światło świtu. Dał się słyszeć zgrzyt otwieranej bramy. Pstrokata kobyłka smutno zarżała.

– Konie przemarzły – rzekł cicho Mucha. – Trzeba jechać…

– Hej! – zawołał ktoś z zewnątrz.

O burtę wozu zadzwonił metal.

Wszyscy drgnęli i obejrzeli się. Wyczerpana, przymknęłam powieki. Zwariowałam… To przecież niemożliwe…

Przy wozie stał Luar Soll. Szpada wojowniczo unosiła skraj jego opończy.

– Hej! Jest z wami Tantala?

Rozstąpili się: ponury Barian, zły Flobaster, nastroszony Mucha. Gezina coś tam wymamrotała. Luar podał mi rękę. Wsparta na niej, zeskoczyłam na ziemię, o mało nie skręcając nogi w kostce.

– Chodźmy – powiedział, patrząc bez zdziwienia na moją zsiniałą z zimna twarz.

Na pewno należało zapytać, dokąd, ale tego nie zrobiłam. Zdawało mi się, że to sen… We śnie było mi wszystko jedno, dokąd z nim pójdę.

Od wielu dni żył wyobcowany, z dystansu obserwując własne dotychczasowe myśli i postępki. Tego dystansu nie zdołał przełamać nawet dziwny niepokój, który zrodził się nad mogiłą ojca. Patrzył z boku zimno na młodzieńca, idącego ulicami miasta z czarnowłosą dziewczyną.

Kominek, mówił do siebie, nie odrywając wzroku od oblodzonej jezdni. Miasto, kominek i lód. Zaraz po prawej stronie pojawi się oberża „Miedziana Brama”.

Dziewczyna mówiła coś do niego. To Tantala, pomyślał Luar. Jest mu do czegoś potrzebna. Może w gospodzie przypomni sobie, do czego. Dziewczyna miała błyszczące oczy i zakręcone loki na skroniach. Luar nie był pewien, czyjego towarzyszka jest piękna.

Wiatr poruszał przyczepione nad wejściem dekoracyjne miedziane skrzydła. „Brama” wydawała się przyzwoitą gospodą. Jakiś czas Luar obserwował z zainteresowaniem pochyloną głowę lokaja w liberii. Nie potrzebuje pokojówki… Śniadanie? Później.

Lokaj znów się ukłonił, jak nakręcana lalka. Luar miał ochotę się roześmiać, a raczej miał na to ochotę jego obcy obserwator. Młody panicz udał się z nieporuszoną, lodowatą twarzą do swego pokoju.

Kręcone schody. Oddech Tantali za plecami.

Obserwator spoglądał na jej poruszające się usta. Szamotała się przy kominku, uśmiechała się i kichała. Znowu coś opowiadała. Luar zdjął płaszcz, kurtkę i pas ze szpadą. Podszedł bliżej i siadł przy kominku na drewnianej podłodze.

Rozdwojenie jaźni postępowało, lecz obserwator przestał być obojętny. Miotał się w duszy młodzieńca, nie mogąc znaleźć dla siebie miejsca. Szary półmrok świtu rozproszył blask płomieni. Tantala śmiała się, wyciągając ku ogniu drobne, białe rączki. Luar pomyślał beznamiętnie, że te dłonie nigdy nie zaznały ciężkiej pracy. Ani drogocennych pierścieni. Przestała się uśmiechać. Siedziała obok na podłodze z podwiniętymi bosymi nogami. Przemoknięte trzewiki stały przy kracie kominka, wydobywały się z nich kłęby pary.

Przypomniał sobie dawny poranek, wielkie jezioro o porośniętych zielenią brzegach i gęste, wonne opary, unoszące się nad stojącą wodą. Zaraz wzejdzie słońce…

Patrzyła na niego bez uśmiechu.

Luar wyciągnął dłoń i musnął kącik jej warg, tak samo spierzchniętych jak jego. Odciągnął kącik w dół. Jej twarz stała się urażona, tragiczna i śmieszna zarazem.

W kominku trzasnęło grube polano.

Nagle przestał ją widzieć. Okazało się, że pochyliła się i przywarła do niego, kryjąc twarz. Gdzieś daleko pozostał wóz, z wiatrem hulającym między płóciennymi ściankami, ledwie odczuwalna woń dymu ze zgaszonej świeczki. Luar jednak pamiętał ten drażniący nozdrza zapach. Wtedy dziewczyna była bardziej śmiała. Teraz starczyło jej tylko odwagi na nieśmiałe, błagalne przytulenie.

Pachniała dymem.

Zdziwiony obserwator zdążył zauważyć, jak przed oczami młodzieńca żółty otwór kominka rozpłynął się ciepłą plamą. Potem obcy zniknął, gdyż obojętność zatonęła w potoku nieoczekiwanych, gorących odczuć.

Wydało mu się, że widzi, jak ciemny knot zgaszonej świeczki wysnuwa nitkę siwego dymu, że jakiś odległy, stugłosowy chór wyciąga jedną długą, wysoką nutę, a całe jego ciało stało się naprężoną struną. Zdejmując z Tantali obcisłą suknię, miał wrażenie, że porywa go jakaś nieznana siła, która go za chwilę rozerwie…

Oderwany guziczek potoczył się po podłodze.

Na poboczu drogi, za zakrętem rzeki stał kiedyś młyn. Zgodnie ze starą tradycją matki zabraniały chodzić tam małym dzieciom. Nikt nie wiedział, dlaczego i nikt nie pytał. Powyginane pale same w sobie były niebezpieczne, można się było o nie pokaleczyć albo spaść z nich i utonąć…

Lód przy brzegu trochę odtajał pod ostrymi promieniami słońca. Przechodzień wybrał suchszy kamień i usiadł na nim, wyciągając zmęczone nogi.

Pamiętał czasy, gdy kręciło się tutaj koło młyńskie, uwijali się biali od mąki pracownicy, popędzani surowo przez młynarza. Wędrowiec uśmiechnął się krzywo, uświadamiając sobie swój sędziwy wiek.

Na dłoni spoczywała złota płytka z ciemnym, rdzawym piętnem.

Nie jest tylko stary. Wedle człowieczej miary jest nieprawdopodobnie wiekowy, lecz akurat tym, prawdę mówiąc, nie powinien się specjalnie przejmować. Rdza na złotym medalionie jako znak nadchodzącej katastrofy… To wszystko już było. Jest zmęczony i nie ma ochoty zaczynać wszystkiego od początku.

Na poszarzałym lodzie siedziało stado czarnych wron. Wcześniej by ich nie zauważył, teraz zdziwił się, odczuwając w stosunku do ptaków chęć działania.

Skoncentrował się. Odczuwał pokusę podnieść kamień i cisnąć go w sam środek stada, żeby zerwały się do lotu, kracząc ochryple i łopocząc skrzydłami…

Amulet Wieszczbiarza na jego dłoni. Może by tak rzucić we wrony tą cenną rzeczą, dającą wielką moc?

Co prawda, moc Amuletu nie była przeznaczona dla niego, przybysza z daleka. Amulet szuka nowego Wieszczbiarza… długo to już trwa, siedem dziesiątek lat… Amulet ma dużo czasu, może czekać całe stulecia. I tak przetrzyma swych właścicieli. A także obecnego, tymczasowego powiernika.

Nad światem zawisło niebezpieczeństwo. Zło, które kiedyś już się jawiło, znów czyha za progiem i czeka, by je wpuścić… Samo nie może wejść. Potrzebuje Odźwiernego…

Westchnął. Ktoś niechcący wezwał Trzecią Siłę. On sam, siedzący w tej chwili na kamieniu u rzeki, nieomal stał się jej panem i ofiarą zarazem. Od tamtej chwili czuł w stosunku do niej uczucie niejakiego pokrewieństwa. Zapewne tak właśnie zahukana synowa znosi tyranię teściów…

Czy ktoś wie, oprócz niego?… Czy ktoś wie, co się stanie, skoro się Ją wpuści?

Wrony same odleciały, uciekając przed jego spojrzeniem, byle dalej od grzesznika.

Luar spał. Ja nie zmrużyłam oka nawet na chwilę.

Niemożliwe było powiedzieć: „kocham”. Zaraz zjawiały się w mej pamięci owi wszyscy Róże i Ollalowie, księżniczki i jednorożce. Tylekroć powtarzane słowo straciło dla mnie sens i teraz nie wiedziałam, co myśleć o Luarze.

Moja głowa spoczywała na jego bezwładnej dłoni. Bałam się nie tylko poruszyć, ale nawet westchnąć. Cała zdrętwiałam, a on się nie budził. Minuta za minutą obserwowałam spod przymrużonych powiek jego spokojną twarz.

Wielkie nieba, ileż to czasu straciłam, będąc bez niego. Ilu egoistycznych lowelasów nazywałam swymi mężczyznami. Jak bardzo stałam się podobna do Geziny…

Wciąż spał. Można było dostrzec w jego rysach cząstkę urody jego matki, nadzwyczajnej piękności. On jednak nie był piękny. Podczas ostatnich ciężkich tygodni zniknęła dziecięca naiwność, jakby starto pozłotę. Objawiona twarz dorosłego w żaden sposób nie łączyła się z pojęciem piękna. Jakby na złość Egertowi, pomyślałam półprzytomnie. Te same jasne włosy i szaroniebieskie oczy, lecz twarz inna. Zdumiewające, że nikt dotychczas tego nie zauważył… Może ostatnie dni tak go zmieniły?

Ma okrutne usta, chociaż wydawał się samą czułością i całował tak słodko, tak mile… Tfu, do licha, to chyba z jakiejś sztuki!… Straszne, jak można wszystko zepsuć jednym fałszywym słowem…

Długie, wywinięte rzęsy po matce. Skuły ma po ojcu, lecz linie podbródka i czoła…

Złapałam się na tym, że próbuję wyobrazić sobie, jak wyglądał ten straszny Fagirra, o którym tyle mówiono. Wygląda na to, że mógł być mi teściem…

Uśmiechnęłam się. Ktoś zastukał delikatnie do drzwi, jakby w odpowiedzi.

– Czy młody pan życzy sobie obiad?

„Która godzina?”, pomyślałam w popłochu.

Luar poruszył się. Z radością zmieniłam pozycję, pozwalając jego dłoni wydostać się spod mojej głowy.

– Czy młody pan życzy sobie…

– Życzy – powiedział Luar ochryple, lecz bez cienia senności i nieoczekiwanie władczo. – Obiad dla dwojga.

Nie oglądając się na mnie, wysunął się spod prześcieradła, które zabrał ze sobą. Spoglądałam na kołyszące się ciężko nad moją głową aksamitne frędzle i wsłuchiwałam się, jak pluszcze woda w porcelanowej misie. Goście „Miedzianej Bramy” mieli zapewnione wszelkie luksusy.

– Kiedy miałem pięć lat – powiedział, skończywszy ablucje – wpadłem do kadzi z deszczówką. Gorący dzień, świeża woda, lecz wcale nie zimna…

Zamilkł.

– I co? – zapytałam, odczekawszy minutę.

Cicho brzęknęła klamerka u pasa.

– Potem się zanurzyłem i zacząłem tonąć – wymamrotał niewyraźnie.

Znowu nastąpiła przerwa. Obserwowałam przez dziurkę w zasłonie, jak wciąga buty.

– I co dalej? – znowu spytałam.

– Nic – odparł lekko zniecierpliwiony. – Jak widzisz, nie utonąłem.

Miałam wrażenie, że zamiast „jak widzisz” miał ochotę powiedzieć „niestety”. Tak samo, jak ja, ukradł złemu losowi kilka godzin. Podobnie jak mnie, trudno było mu wracać do rzeczywistości. Przez chwilę wydawało mi się, że staliśmy się jednością.

– Luarze – powiedziałam, zwracając wzrok ku aksamitnym frędzlom – ja wszystko wiem.

Nie zdziwił się. Milczał chwilę, potem odezwał się z rodzajem ulgi.

– Cóż… tym lepiej. Nie będziesz o nic pytać, prawda?

Ugryzłam się w język. Nie będę o nic pytać. Sama się dowiem.

Oczy pokojówki Dalli zrobiły się okrągłe jak spodki. Lodowatym tonem przekazałam jej żądania pana Luara. Służąca słuchała z niedowierzaniem, wreszcie stwierdziła, że musi zapytać jaśnie pani…

Wrzasnęłam na nią, jak wrzeszczałam na scenie na prostaka Trirusa. Pan Luar jest pełnoletni, nikt nie kwestionuje jego dziedzictwa, nie wspominając o tym, że potrzebne mu rzeczy należą tylko do niego.

Dalla spuściła oczy i wyniosła dla mnie kuferek. Nie spodziewałam się, że po odjeździe syna pani Toria zgromadzi w nim wszystkie niezbędne drobiazgi.

W drodze powrotnej weszłam do najlepszego i najdroższego sklepu z bronią pod krzykliwym szyldem „Niepokonany Smok”. Dwaj klienci, wystrojeni jak arystokraci, przywitali mnie takim spojrzeniem, jakby ujrzeli małpę ogoloną do gołej skóry. Kupiec za ladą spochmurniał, zamierzając mnie chyba wyrzucić.

– Od pana Luara Solla – powiedziałam niedbale i położyłam na wypolerowanych deskach niewielki kindżał w bogato zdobionej pochwie.

Arystokraci wyciągnęli szyje. Broń była tak piękna, że przykuwała nawet wzrok dyletanta. Kupiec, obejrzawszy inkrustowaną klingę i przeciąwszy w locie wyrwany włosek, zamruczał z satysfakcją.

– Cena pana Solla? – przymilnie spytał jeden z klientów.

Podałam ją. Kupiec się naburmuszył.

– Przesadzasz, spryciaro! Chcesz zrujnować uczciwego handlowca?

Wzruszyłam ramionami.

– Dobrze pan zna prawdziwą wartość tej rzeczy… Zrobiona została na zamówienie u najlepszego płatnerza w Kawarrenie, znanym ze swych wojskowych tradycji… Jeśli nie chce pan nabyć tej zabawki, to cóż…

Wyciągnęłam dłoń, jakbym chciała zabrać kindżał. Klient szepnął coś do ucha swemu towarzyszowi. Kupiec zauważył jego spojrzenie i chwycił mnie za nadgarstek.

– No dobrze, zgadzam się.

Teraz jego dłoń wyciągnęła się w stronę broni, lecz zwinnie przykryłam ją rękawem.

– Najpierw pieniądze, szanowny panie.

Przeklinając moją chciwość, kupiec skrył się na zapleczu. Poczułam na ramieniu dłoń w rękawiczce. Och, jak dobrze znałam tego rodzaju dotknięcia, porozumiewawcze i jak gdyby przypadkowe, zaczepne, demonstracyjnie zmysłowe, pewne swej bezkarności: zwykła aktoreczka, dlaczego jej nie podszczypnąć…

Bardziej aktywny z klientów pochylił się nad mym uchem. Pachniał jak cała perfumeria i zarazem mokra, zaniedbana psiarnia.

– Dodałbym parę monet, spryciaro – zaoferował figlarnym szeptem. – Cacko jest tego warte…

Na potwierdzenie swych dwuznacznych chęci uszczypnął mnie dosyć boleśnie.

– Sprzedaję w cenie wyznaczonej przez pana Luara – odparłam głośno i bardzo chłodno.

Klient cofnął dłoń.

Kupiec, powracający z zaplecza z pękatym mieszkiem, wyszczerzył się złowrogo.

– Nieładnie, panowie… Licytacja zakończona, trzeba respektować zasady…

Masz je wypisane na swojej gębie, pomyślałam, przeliczając uważnie, powoli, pieniądze. W życiu nie widziałam tylu złociszów.

Klient obraził się na kupca, na mnie i cały świat. Wyszłam z hardo zadartą głową, pozostawiając za sobą niemiłą, jarmarczną awanturę.

Przekazałam Luarowi kuferek i pieniądze, dodając od siebie, że może szkoda sprzedawać tak piękną rzecz… Luar słuchał z roztargnieniem, nie zwracając uwagi na me narzekania.

– Jest jeszcze jedna sprawa – wymamrotał, kiedy wygrzewaliśmy się u kominka po obfitej kolacji. – Muszę jak najszybciej wyjechać.

Nieomal się zakrztusiłam.

– Wyjechać? Dokąd?

Długo milczał ponuro, z głową przechyloną na ramię.

– Muszę odzyskać pewną rzecz, która należy do mnie. Jest mi potrzebna.

Jego głos zadrżał niemile przy słowie „potrzebna”. Tak zacina się pijak, próbujący wyłudzić od karczmarza kolejny kieliszek na kredyt. Wszystkie moje kontrargumenty umarły, nim się zdążyły narodzić. Oczywiście, miałam mnóstwo pytań na końcu języka. Powstrzymałam się jednak dzielnie, pamiętając, że zaufanie Luara jest kapryśne jak kot. Może i podejdzie do ciebie, pod warunkiem, że siedzisz cicho i udajesz obojętną.

Patrzyłam więc obojętnie w ogień. Płomienie pochłaniały moje nadzieje, by żyć długo i szczęśliwie z Luarem.

– Wkrótce wyjadę – mówił dalej takim tonem, jakby się usprawiedliwiał. – Muszę…

Milczałam.

– Mam prośbę do ciebie – zaczął znowu ostrożnie. – To trudna sprawa. Delikatna…

Prychnęłam z urazą. Trudne sprawy i delikatne zadania to moja specjalność.

– Moja siostra… – Westchnął. – Przecież jest nadal moją siostrą, prawda? Chcę ją zobaczyć… przed wyjazdem.

– A jej niańka? – spytałam rzeczowo. – Ile jej trzeba zapłacić?

Poderwał się.

– Nawet nie próbuj! Urazisz ją… Jest oddana naszej rodzinie nie dla pieniędzy… Trzeba jej wyjaśnić sytuację…

Skinęłam głową. Jakiś czas milczeliśmy, patrząc w ogień.

– Luarze – szepnęłam – mogę pojechać z tobą?

Jego ramiona opadły, jakby przygniecione wielkim ciężarem.

– Nie rozumiesz. Muszę sam… tę rzecz znaleźć.

– Co to za cudo? – krzyknęłam, nie bacząc na pozory.

– Co za cudo, którego trzeba szukać?! Czy może przywrócić wszystko tak, jak było?

– Co było, nie wróci – odparł głosem doświadczonego, zmęczonego życiem starca. – Nigdy nie wróci. Ale ja muszę… Potrzebuję tego jak wody, jedzenia, snu… i całowania…

Usnęłam wtulona w jego szczupłe, nagie ramię.

Dziewczynce nie powiedziano dokąd i po co idą. Rozkapryszona, nadąsana, z usteczkami w podkówkę, Alana co chwila próbowała wyrwać dłoń z dłoni niani. Mamrocząc coś pod noskiem, co jakiś czas próbowała kopnąć sople, które spadły z dachu. Nie chciała słuchać łagodnych napomnień piastunki. Gospoda „Miedziana Brama” zaciekawiła ją tylko na chwilę.

– Dokąd mnie zaciągnęłaś? – zapytała z przekornym grymasem. – Będzie tu jakiś teatrzyk, czy co?

W jej małej główce mój widok kojarzył się przede wszystkim ze słowem „teatrzyk”.

Sapiąc i potykając się, wspinała się w ślad za mną po wysokich stopniach. Zapukałam trzy razy do drzwi, jak było umówione. Minęła krótka chwila. Alana stała obok mnie. Widziałam policzek pod ciepłą chustką, gniewnie wygiętą brew i odęte usteczka.

Drzwi się otworzyły.

Wydaje się, że w pierwszej chwili nie poznała brata.

Zaraz potem nastąpił rwetes, pełen śmiechu i płaczu, czyniony przez machającą w powietrzu nóżkami dziewczynkę, uwieszoną na szyi Luara. Niania za mymi plecami rzewnie pochlipywała. Zakręcił ją wokół siebie. Fruwały stopy i poły szubki, chusta przekrzywiła się na głowie. Alana chichotała, odchylając głowę. Na jej zaróżowionej twarzyczce nie zostało ani śladu ponurego rozdrażnienia, które od rana mnie tak denerwowało.

Pomyślałam, że przy tak znaczącej różnicy wieku, Luar stał się dla niej kimś w rodzaju trzeciego rodzica. Na pewno tak właśnie było. Można sobie wyobrazić, kim był dla dziewczynki starszy brat, już dorosły, będący symbolem wszelkiej przewagi, a zarazem opiekunem i przewodnikiem.

Usiedli w kącie, Alana wdzięcznie usadowiona na kolanach brata. Wczepiona dłońmi w jego kołnierz, pożerająca rozkochanymi oczyma, szeptała mu coś poważnie o skarbie, jaki chłopcy z sąsiedztwa wykopali spod krzewu bzu, on zaś równie poważnie pocieszał ją, że nowy skarb można ukryć tak, że nikt go nie odnajdzie…

Potem poszli we dwójkę na spacer. Luar odsunął niańkę i sam pomógł Alanie doprowadzić do porządku chustkę i szubkę. Poczciwa niewiasta długo wzdychała, patrząc za nimi, potem zwróciła się do mnie.

– Może ty coś wiesz, moje dziecko… Co się z nimi dzieje, byli przecież taką zgodną rodziną… Może pan Egert przeżywa, jak to mówią, drugą młodość, czy coś takiego?…

Pokręciłam głową w milczeniu. Przestańcie podejrzewać Egerta… zresztą, on sobie z tego na pewno niewiele robi.

Hulanka przeciągnęła się do świtu. Wciąż tak bywało. Każda nowa popijawa okazywała się wstępem do następnej. Ta ostatnia jednak okazała się zbyt niepohamowana.

Egert uśmiechnął się. Parę dni temu kapitan gwardzistów zainteresował się jakby mimochodem, kiedy Soll zamierza wyjechać? W całym Kawarrenie mężatki ciężko narzekały. Oczywiście, wypitka ze starym przyjacielem z wojska jest rzeczą godziwą i naturalną, ale trzydzieści hulanek, jedna za drugą?! Wielkie nieba, nie każdy ma tak żelazne zdrowie, jak pułkownik Egert…

Nie był w stanie się upić. Skonstatował to ze smutkiem i rozdrażnieniem. Żadnej ulgi, żadnego ukojenia, tylko trzeźwy umysł do końca i tępy ból głowy nad ranem…

Mijały dni. Służący padali z nóg, próbując doprowadzić do porządku jadalnię. Pijani biesiadnicy wypadali z siodeł i zaniepokojeni domownicy przysyłali po nich karety. Egert wiedział, że miasto trzęsie się od plotek. Wśród nich pojawiła się i taka, że sławny bohater zalewa robaka wywołanego zdradą pięknej żony. Inni znowu bajali, że Soll zawarł pakt ze złym czarodziejem i odzyska utraconą moc, jeśli obróci w ruinę dziedzictwo swoich przodków.

Egert potarł skroń. Do tej „ruiny” jeszcze daleko, ale gdyby się postarać…

Na szczęście nie był jedynym tematem plotek w spokojnym, bezpiecznym Kawarrenie. Ostatnimi czasy dużo mówiło się o rozbójnikach, krwawych napadach, niebezpieczeństwie podróżowania głównymi traktami… Weterani nieraz chwytali za szpadę, słysząc o tym, a krew w nich wrzała niczym kipiąca smoła.

Oficer uśmiechnął się kwaśno. Kawarren nigdy nie przeżył oblężenia. Jego mieszkańcy nie wiedzieli, co to znaczy codziennie rozdzielać między zgłodniałych resztki jedzenia, czuwać na murach, wieszać grasantów i każdej nocy oczekiwać na szturm.

A zresztą, skoro horda raz już się zjawiła, dlaczego nie miałaby przybyć znowu?

Odczuł nagły niepokój. Toria została sama… Kobieta, którą opuścił.

Zgarbił się nad biurkiem i zaciskając zęby, przeczekał kolejny przypływ chęci, by natychmiast ruszyć w drogę i wrócić do najbliższej, niewinnie skrzywdzonej osoby…

Poczuł żar, rozlewający się po całym ciele. Jęknął i zakrył oczy dłonią. Setki razy widział to w snach: Fagirra obejmuje Torię…

A Toria bezwolnie poddaje się temu, co nieuniknione. Trwa to krótko…

Opadł twarzą na blat. Zza okna słychać było nawoływanie mleczarki.

Ciężki oddech. Skóra mokra od potu. Skrzypiące, drewniane łóżko… Jej odchylona głowa…

Egert wymierzył sobie siarczysty policzek. Wizja zniknęła.

*

Alana dochowała sekretu całe pół dnia.

Kiedy przybiegła wieczorem do pokoju matki i złożyła główkę na jej podołku, zaczęła prosić uporczywie, by wezwać Luara do powrotu. Ona go bardzo prosiła, ale nie posłuchał… Na pewno posłucha mamy, trzeba go zawołać, przecież mu smutno samemu…

Zorientowawszy się, o co chodzi, Toria wezwała do siebie nianię i lodowatym tonem kazała jej się wynosić.

Stara kobieta zapłakała.

– Wielkie nieba… Jaśnie pani… tyle lat… mała jest dla mnie jak własna… Nie wiem, czym zawinił ten biedny chłopak… ale dziewczynka nic nie winna… Wiem to… To przecie nie pies, jeno człowiek… Za co to, jaśnie pani?

Toria milczała. Po raz pierwszy zobaczyła, jak w lustrze, siebie i swoje postępki. Bezduszna matka…

Zmieniła polecenie z krzywym uśmiechem. Wróciła do siebie, wyprostowana jak struna. Wydało się jej, że jest przekupką z rynku i niesie na głowie ciężar. Nie można nawet odwrócić głowy. Ciężar ją dławi, wbija w podłogę, próbując zamienić w mokrą plamę…

Nocą miała wrażenie, że sobie przypomniała.

Wystraszona Dalla przybiegła w pogniecionej koszulce, słysząc jej krzyk. Toria stała pośrodku sypialni. W kurczowo zaciśniętej dłoni trzęsła się zapalona świeca, a stopiony wosk zalewał zbielałe palce. Jego dłonie były miękkie, jakby pozbawione kości. Miękkie i wypielęgnowane. Takimi właśnie dłońmi zadawał jej wyrafinowane tortury. Nie wiedziała, czy za moment dotknie jej ciała delikatna dłoń, czy też rozpalony purpurowo, dymiący pręt.

W jego oczach błyszczała rozkosz. Ręce…

Nie, jednak jej nie dotykał. Całe przesłuchanie przesiedział w wysokim fotelu z wygodnymi podłokietnikami i tylko jednego razu, odesławszy oprawcę…

Toria zachłysnęła się wodą z czarki podsuniętej przez pokojówkę.

Wcale nie odesłał siepacza. On…

Pamięć zacierała obraz. Nie chciała wpuścić rozumu za zakazane wrota. Fagirra jest martwy, krzyczała. I to była prawda.

Szczęk narzędzi na żelaznej tacy. Bezkostne dłonie na jej biodrach…

Dalla zapiszczała rozpaczliwie. Czarka potoczyła się po podłodze, rozlewając wodę. Na oczach pokojówki pani Toria Soll zbladła jak nieżywa i straciła przytomność.

Wędrowny teatr to nie igła w stogu siana, w mieście da się odszukać. Na rynku występują tylko południowcy, ale kto w takim razie rozstawił nową scenę w dzielnicy targowej? O tym, że na dziedzińcu gospody „Słomiana Tarcza” występują komedianci opowiadali różni gapie na kilka mil wokoło. Z daleka usłyszałam żale prześlicznej Róży, rozpaczającej po utraconym bezpowrotnie Ollalu.

Wokół wozów stał gęsty tłumek. Widzowie przestępowali z nogi na nogę, gryźli pestki słonecznika, ktoś odchodził obojętnie, ktoś inny podchodził zaciekawiony, a Flobaster w czerwonym stroju kata pokazywał wszystkim odciętą głowę Bariana…

Zwolniłam kroku. Poczułam dziwny i bolesny ucisk w piersi. Dopiero teraz pojęłam ze zdziwieniem, jak bardzo drogi mi jest ten wymyślony świat na drewnianej scence, niezgrabnie sklecony i śmieszny światek, w którym tkwiłam, niczym orzech w skorupie, aż do chwili, gdy spotkałam Luara…

Wystraszyłam się, zdając sobie sprawę, jak daleko odeń przebywałam przez tyle dni. Tak długo. Prawie tydzień bez spektakli. Każda ryba, wyciągnięta na brzeg, dawno by już zdechła. Ja zaś stoję tutaj, przełykając ślinę i próbuję ułowić spojrzenie Flobastera w otworach katowskiej maski…

Nikt nie rzekł mi ani słowa. Widocznie tak być powinno.

Milcząc weszłam do swojego wozu. Przebrałam się, zakładając sztuczny biust. Mocno uróżowałam policzki. Flobaster mający, jak zawsze, oczy dookoła głowy, dał znak Musze, a ten zapowiedział Farsę o rogaczu.

Zrobiło mi się lżej na duszy. Prawie całkiem lekko, jak przedtem, gdy w mym świecie nie było jeszcze Luara, syna Fagirry, i nigdy nie było nocy wśród lodowatych podmuchów…

„Słomiana Tarcza” była znowu przystanią naszej trupy. Przeliczając zarobione pieniądze, Flobaster mruczał z zadowoleniem.

Długo wahałam się, czy podejść do niego i oznajmić, że znowu odejdę i nie będzie mnie ani jutro, ani pojutrze… Łatwo było mi odejść po gwałtownej kłótni. Teraz, gdy wszystko niemal się uładziło, gdy wybaczono mi wielkodusznie, należało zastanowić się dziesięć razy, nim się zrobi podobny krok. Być może nie należy odchodzić już dziś…

Tak podpowiadał rozsądek, ja jednak nie mogłam uciec przed przeznaczeniem nawet na jedną noc, godzinę ani sekundę. On wyjedzie… Przecież twardo postanowił! Będę miała dość czasu, by płakać i wspominać.

Moje wahanie zakończyło się bardzo prosto. Flobaster podszedł do mnie pierwszy i zaprosił na kolację w najbliższej tawernie.

Poczułam chłodną kulę w żołądku. Ta propozycja całkowicie nie wiązała się z charakterem naszych stosunków. Wolałabym, żeby pociągnął mnie za ucho i pogroził batem. Cóż jednak było robić. Zgodziłam się pokornie.

Zapadał wieczór. Jezdnia, rozmokła w ciągu dnia, pokryła się cienką skorupą śliskiego lodu. Nie ośmieliłam się więc odtrącić podanego mi ramienia. Wydawało się dwukrotnie silniejsze niż u Luara. Uniknąwszy szczęśliwie poślizgu, dotarliśmy do najbliższej, przytulnej knajpki i zajęliśmy milcząco miejsca przy wolnym stoliku.

Dolna warga Flobastera sterczała sztywno, jak wykrochmalona, zaprasowana plisa, co oznaczało, że jest zdecydowany i zebrany w sobie. Usiłowałam sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz siedzieliśmy tak twarzą w twarz, lecz nie byłam w stanie.

Służąca przyniosła gotowane mięso w miseczkach i butelczynę wytrawnego wina. Flobaster skinął głową i rzucił się łakomie najedzenie. Chciałam wierzyć przez chwilę, że spokojnie zjemy, otrzemy wargi i wrócimy z powrotem. Był to, oczywiście, głupi pomysł. Flobaster nigdy nie odstąpił od tego, co zamyślał, a tym razem zamierzał coś więcej, niż tylko spożyć swoją porcję w moim uroczym towarzystwie.

Rzecz jasna, nie omyliłam się.

Odczekał, aż dokończę obgryzać swoje żeberka (swoją drogą, byłam straszliwie głodna). Wciąż milcząc, nalał wina. Zmarszczył brew. Czekałam cierpliwie.

– Przecież nie jesteś głupia, Tantalo – powiedział w końcu, jeszcze bardziej wystawiając dolną wargę.

Zgodziłam się bez słowa. Nie był to dobry początek. Skrzywił się, jakby wino było zbyt kwaśne.

– Dlatego mnie to dziwi. Co ty widzisz w owym szlachetnie urodzonym szczeniaku?

Zakrztusiłam się winem. Przycisnął wielką pięścią moją bezbronną dłoń.

– Przecież nie jesteś głupia… nie byłaś do tej pory. Przypomnij sobie, jak kiedyś przysięgłaś przede mną, że nigdy nie wyjdziesz za mąż ani nie zrobisz podobnego głupstwa. Wiedziałem wprawdzie już wtedy, że takie przysięgi tracą wartość, gdy nadejdzie pora. No dobrze, Tantalo. Możesz mi nie wierzyć, lecz uwolniłbym cię z czystym sumieniem, gdybym tylko widział, że rozumiesz, jakie to wszystko nieludzkie.

Wciągnął głęboko powietrze. Pochylił się, przewiercając mnie spojrzeniem.

– To, co dzieje się teraz… jest zwykłą głupotą. To obłęd. Otumanienie. Nie wiąż się z nim. Nie wiem dlaczego, ale uważam, że ten chłopak nie da ci niczego, oprócz bólu… Jesteś potrzebna w zespole!

Zdenerwował się, może dlatego, że nie mógł znaleźć odpowiednich słów. Puścił moją rękę, spoglądając na mnie surowo spode łba.

– Jesteś potrzebna…

Wychylił duszkiem swoją szklankę, odstawił z brzękiem na blat i odwrócił się.

Flobastera trudno omamić. Ma psi węch. Na nic zdadzą się wyjaśnienia. Przyjmie je do wiadomości, ale zrozumie po swojemu.

– Będę w zespole – odparłam beznamiętnie. – Nigdzie się nie wybieram…

Nie wytrzymałam i prychnęłam. Niekoniecznie pogardliwie, lecz jego omal krew nie zalała.

– Smarkata… Ty… chyba pamiętasz…

Zamierzał mi coś wypomnieć. Na przykład, z jakiego bagna mnie wyciągnął i co później dla mnie zrobił. To prawda, byłam mu za to zobowiązana, toteż nie oponowałam. Chciał mnie zawstydzić, dopiec do żywego i wdeptać w podłogę. Nagle się zaciął. Zamilkł, nalał sobie wina i znów wypił duszkiem. Lepiej już, żeby zawstydzał mnie, wypominając. Jego łaskawość pozbawiała mnie siły, aby się mu sprzeciwić.

– Kocham go – wyszeptałam ledwie dosłyszalnie.

Wzniósł oczy ku niebu, a raczej sufitowi. Dla niego „miłość” była tylko tematem scenicznego dramatu: tragedii albo farsy. Rozumiałam go, bo niemal całe dotychczasowe życie egzystowałam w podobnym przeświadczeniu.

– Przecież nie jesteś głupia – powtórzył tym razem niemal czule.

– Kocham go – powtórzyłam z uporem.

W głębi jego oczu zabłysły niedobre ogniki.

Jest zazdrosny, stwierdziłam ze zdziwieniem. Rości sobie do mnie prawa, skoro był dotąd jedynym mężczyzną w mym życiu, który miał nade mną władzę. Był moim panem… i ojcem. A także kochankiem. Ma zatem powody do zazdrości. Zdaje się, że podążał za tokiem moich myśli. Zaklął bezdźwięcznie i odwrócił się do ściany.

– Niepotrzebnie… Chcę dla ciebie jak najlepiej.

– Więc co mam robić? – zapytałam zmęczonym głosem.

– Nic.

Westchnął.

– Przestań się z nim spotykać.

– Nie mogę – odpowiedziałam ze skruchą.

Podskoczył na siedzeniu i walnął pięścią w stół.

– Głupia! Głupia jak wszystkie…

Wcisnęłam głowę w ramiona.

– On wkrótce wyjedzie. Ja…

– Jak uważasz – rzucił oschle.

Wstał i wyszedł, płacąc po drodze.

Odprowadziłam go wzrokiem. Szerokie drzwi zatrzasnęły się za jego plecami i nie miałam już po co patrzeć. Nadal jednak patrzyłam, dopóki nie usłyszałam za plecami delikatnego kaszlnięcia.

– Droga Tantalo…

Obejrzałam się. W pobliżu stał długi, jak noc zimowa, czarnowłosy Haar z sinawym podbródkiem. Tak go nazywano w konkurencyjnej trupie południowców.

Zaskoczenie pozbawiło mnie mowy. Haar patrzył na mnie hipnotycznie, jak gadzina. Posługaczka szybko zebrała ze stołu puste naczynia. Szef południowców przysiadł się, zakładając niedbale nogę na nogę.

Nie był jeszcze stary, można by go było nawet uznać za wciąż młodego. Spod kołnierza kurtki wystawał koronkowy kołnierzyk koszuli. Na jednym z palców błyszczał gruby złoty pierścień, będący na południu oznaką bogactwa.

– Pokłóciliście się? – zapytał łagodnie.

Duże usta, naciągnięte jak na sznurku, nieco się uniosły w kącikach.

– O co?

Nawet nie próbował usprawiedliwić swojej bezczelności. Miałam ochotę rzucić mu prosto w oczy: A co ci do tego?! Śledzisz nas?

– Ile ci płaci, kochana?

Długi Haar wyraźnie lubił krótkie rozmowy.

– Mała, uboga trupa to nie najlepsze miejsce dla rozkwitającego talentu, nieprawdaż? Na jałowym piasku uschnie kwiatuszek… trzeba go przesadzić na żyzną glebę.

Cóż za przepiękne, kwieciste wyrażenia, pomyślałam i miałam ochotę wyładować na intruzie całą nagromadzoną we mnie złość.

Pokiwał głową przymilnie, jakby czytając w moich myślach.

– A zresztą… bez urazy. Nie mam prawa wtrącać się w wasze sprawy. Wiedz jednak, że nie każdemu proponuję pięć srebrników. Decyzja należy do ciebie. Twoja sprawa, jeśli nie zechcesz…

Tracąc nagle rezerwę, wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Na pewno wiesz, gdzie mnie szukać?

Ukłonił się z wdziękiem i odszedł. Nadal tępo wpatrywałam się w zamknięte drzwi, zbita z tropu, zła i rozdrażniona, a jednak mile połechtana. Taki ważny i sławny człowiek, jak Haar, a jednak zniżył się do prośby. To było miłe…

Cmentarz w Kawarrenie znany był ze swojej prastarej tradycji: niemal wszystkie pomniki nagrobne wyobrażały ptaki, które przysiadły zmęczone na mogile.

Egert zatrzymał się nad grobem rodziców. Nagrobek ojca zwieńczony był potężnym wizerunkiem orła, nieco przygarbionego przeżytymi latami, nad mogiłą zaś jego małżonki opuszczał znużoną głowę bocian. Egert długo zgarniał śnieg z kamiennych płyt, ze skrzydeł i zimnych marmurowych grzbietów.

Cmentarz zastygł pod cienką warstwą śniegu. Egert krążył po nim, wiele razy mijając kamienne gołębie, nastroszone jaskółki i bliżej nieokreślone pisklę, które schylało główkę nad wykutymi w granicie literami: „Jeszcze pofrunę… „.

Dawniej grób bez pomnika znajdował się na samym skraju cmentarza. Teraz miał ze wszystkich stron nowe sąsiedztwo, lecz figury i tak nikt nie zamówił, więc gładka, pusta płyta była ze wszystkich stron obrośnięta suchą trawą, wystającą spod śniegu żółtymi wiechciami.

Egert zatrzymał się. Nie sposób było odczytać napisu na kamieniu, należało wpierw odgarnąć śnieg. Oficer dobrze jednak wiedział, co tu napisano. Trudno zapomnieć imię niewinnego, zabitego przez ciebie człowieka.

„Dinar Darran” – oznajmiał napis. Był narzeczonym młodej Torii. Egert zabił go w pojedynku. Ciężko potem odpokutował ten grzech. Być może Dinar jednak przebaczył swemu zabójcy i pozwolił mu żyć szczęśliwie z Torią.

Śmierć Dinara obciążyła Egerta na zawsze. Natomiast śmierć Fagirry była sprawiedliwą koniecznością. Nie żałował tego zabójstwa ani jednej sekundy. Fagirra jednak nie wybaczył niczego. I doczekał się zemsty.

Nad płytą kołysała się sucha trawa…

Niewielki, śnieżny wir. Sucho zaszeleściła zżółkła trawa.

Luar stał wsparty plecami o pień. Stróż nie chciał zajmować się mogiłą za żadne skarby, Luar więc sam oczyścił z zeszłorocznego listowia zapomniany, nieogrodzony wzgórek.

Bał się przychodzić tutaj. Nie potrafił jednak nie przychodzić. Tym bardziej dziś, przed odjazdem.

Nie chciał wyruszać. Bał się tej drogi. Wiedział, że coś go oczekuje na jej końcu, coś, czego nie chciał spotkać. Niepotrzebny mu stary medalion z dziecięcych wspomnień…

Potrzebny. Jak powietrze. Jak światło.

Tak samo pijak zdąża do karczmy podczas zamieci, ryzykując zamarznięcie. Zakochany, wiedziony pożądaniem, wspina się po parapecie, nie bojąc się skręcić kark. Luar odkładał podróż z dnia na dzień, lecz przyciągająca moc medalionu była większa niż strach.

Leżeliśmy w dusznych ciemnościach, w szczęśliwym rozleniwieniu, jak dwa syte, wygrzewające się na słońcu kocury. Gdzieś w kącie cicho chrobotała myszka. Przez szczelinę kotary przebijał się mętny odblask gasnącego kominka. W otwartym oku Luara odbijała się czerwona iskierka. Drugiego nie widziałam. W tej chwili widziałam jego twarz, jakby była namalowanym krajobrazem, pełnym wzgórków i dolin, a także jedynym bezsennym jeziorem. Czerwony poblask zastępował w tym pejzażu zachodzące słońce. Zapewne podobne myśli zjawiają się tylko na progu snu.

Poruszył się nieco. Jedyne widoczne oko spojrzało na mnie.

– Chce ci się spać?

– Nie – odpowiedziałam szeptem.

Nie chciałam zamieniać błogosławionej ciemności na szary świt. Ostrożnie przyciągnął mnie do siebie.

– Posłuchaj… Dawno, dawno temu żył na świecie pewien czarodziej… mag. Był potężny i potrafił patrzeć w przyszłość. Nazywano go Wieszczbiarzem.

Uśmiechnęłam się lekko. „Pewna kobieta potrafiła bielić płótno… Dlatego nazywano ją praczką”.

– Nie śmiej się – powiedział z urazą.

Przywarłam się do niego policzkiem. Westchnął i kontynuował opowieść, nieco śpiewnie, jak winno się opowiadać baśnie.

– Ten właśnie człowiek zawładnął niezwykle cenną rzeczą: Amuletem Wieszczbiarza. To taki medalion z wycięciem, przez które prorok widział rzeczy niedostępne dla innych. Miał wielką moc i żył bardzo długo. W końcu jednak zmarł. Medalion, czyli Amulet, przekazał swemu następcy, który również był magiem i stał się Wieszczbiarzem. Owego zmarłego starca zwano od tamtych czasów Pierwszym Wieszczbiarzem… Długo tak trwało. Wieszczbiarz umierał, a wtedy Amulet sam znajdował nowego właściciela…

– Na wyczucie? – chciałam wiedzieć.

Nie roześmiał się.

– Być może… Amulet ma specjalne wyczucie. To bardzo skomplikowany artefakt. Daje moc właścicielowi, lecz może nawet zabić samozwańca. Jest bardzo silny. Niebezpieczny. W księgach zapisano, że za pomocą medalionu Wieszczbiarz przekraczał… A może to tylko wymysł. Mijały wieki i Amulet przechodził od jednego do następnego.

Zamilkł. Mysz, która przycichła podczas opowieści, od nowa wzięła się z pasją do roboty.

– I co było potem? – spytałam.

Westchnął.

– Potem… Zmarł ostatni Wieszczbiarz. Był wielkim magiem i dobrym człowiekiem. Zwał się Orwin. Podobno zginął i Amulet pozostał bezpański. Szuka od wielu dziesięcioleci…

– Kogo? – zapytałam głucho.

– Wieszczbiarza – odparł z irytacją.

Znowu zapadła długa cisza ku zadowoleniu myszki.

– Skąd o tym wszystkim wiesz? – zapytałam ze szczyptą ironii.

Podniósł się na łokciu i zobaczyłam wreszcie tuż przed sobą dwoje jego oczu.

– Ten medalion długo był ukryty u mego dziadka, dziekana Łujana. Także był magiem…

– Twój dziadek był magiem?!

Ja także usiadłam na pościeli. Można zmyślać przeróżne rzeczy, lecz coś takiego nie pasowało do Luara. Wpatrzyłam się weń przenikliwie, na ile pozwalały ciemności.

– Twój dziadek był magiem?!

W jego głosie pojawiło się zdziwienie, widocznie uważał, że wiem o wszystkim.

– No tak… Dziekan Łujan był znany w tym mieście, a w uniwersytecie niemal bogiem… To on powstrzymał Czarny Mór, wezwany przez bractwo Łaszą. Mało kto dziś o tym pamięta.

Teraz jego głos zadrgał goryczą.

– Napisał traktat O magach, zbiór żywotów… Nie przeczytałem go w całości. Czytałem jednak o Wieszczbiarzach i Amulecie…

– Zaraz, zaraz – wtrąciłam, obejmując dłońmi kolana – - czytałeś księgę, napisaną przez czarodzieja? Żywoty magów?

Zobaczyłam go w całkiem nowym świetle. W życiu jeszcze nie spotkałam nikogo, kto spotkał prawdziwego maga.

– Tak.

Znowu westchnął.

– Ale nie o to chodzi… Sprawa jest bardziej interesująca. Dziadek chronił Amulet wiele lat, a po jego śmierci…

Zaciął się na chwilę, potem rzekł uroczyście i niemal oschle:

– Po śmierci dziadka Amulet przeszedł do rąk mojej matki.

Podskoczyłam, zaplątana w kołdrę.

– Nie żartujesz? Więc teraz jest u niej?

Zdawało mi się, że pokręcił głową.

– Nie.

Rozczarowana opadłam znowu na pościel. Podciągnęłam kołdrę do samego podbródka.

– Więc gdzie?

– Chciałbym to wiedzieć – odparł ze szczególnym akcentem.

– Ktoś go ukradł?

Objął mnie pod kołdrą, jakby chcąc zwrócić moje myśli w inna stronę, co mu się częściowo udało.

– Nie ukradł – zaszeptał w moje rozpalone ucho. – Otrzymał na przechowanie. Lepiej nie pytaj, kim jest. Sam nie wiem zbyt dokładnie…

Jego dłoń stała się bardzo frywolna. Natrafiła na czuły punkt. Wystraszona myszka zrejterowała, gdy z pierzyny poleciały na wszystkie strony kłęby białego puchu.

Kominek wygasł do końca.

Słyszałam jego oddech w kompletnej ciemności. Był to spokojny oddech zmęczonego, lecz szczęśliwego człowieka. Przez chwilę poczułam dumę: to ja go uratowałam! Wtedy… i obecnie.

– Luarze – powiedziałam szeptem.

– Tak – mruknął sennie.

– Dasz mi przeczytać tę książkę z żywotami magów.

– Naturalnie – odparł ziewając – możesz…

Całą noc śnili mi się czarodzieje w długich, czarnych szatach.

*

Następnego dnia kupiłam dla niego jabłko.

Po prostu poszłam na rynek i długo po nim chodziłam, przebierając w towarach, targowałam się zawzięcie, odchodziłam, wracałam, licząc na łut szczęścia. Wzgardliwie ignorując niechętne spojrzenia białogłów, kupiłam w końcu jedno jabłko.

– Dla narzeczonego – obwieściłam wszem i wobec.

Służący w „Miedzianej Tarczy” znali mnie od dawna i kłaniali się na powitanie. Tym razem w przedsionku zasiadał właściciel. Przywitałam go, kolebiąc owoc w dłoniach, potem jak zwykle wbiegłam po schodach. Usłyszałam zdziwiony okrzyk:

– Hej, panienko!

Obejrzałam się. Właściciel miał wymuszony uśmiech.

– On wyjechał…

W pierwszej chwili nie zrozumiałam. Jabłko pachniało cierpką, odurzającą wonią, jak pod koniec zimy pachnie zagrzebany w słomie ostatni jesienny owoc.

– Pan Luar wyjechał. Nie wiedziała pani?

Kręcone schody zakołysały się pod mymi nogami. Wciąż miałam nadzieję, że głupi oberżysta drwi sobie z bezbronnej dziewczyny.

– Jak to? – zapytałam ledwie dosłyszalnie.

Przestał się uśmiechać.

– Po prostu… nie powiedział o tym pani, ot co. Byłem pewien, że pani wie… No cóż…

W jego oczach pojawiło się zrozumienie. Ohydne, nieprzyjemne zrozumienie. Tłumiąc uczucie upokorzenia, starając się opanować ze wszystkich sił, zapytałam najspokojniej jak potrafiłam:

– Niczego nie kazał przekazać? Listu ani pamiątki? Może zostawił w pokoju?

Pokręcił głową.

– Już wysprzątany. Ma nowego lokatora. Ani chwili przestoju… minęły dwie godziny i zjawił się nowy podróżny…

Zacisnęłam zęby.

– Dwie godziny?

Uśmiechnął się cierpko.

– To wcale niemało… ale jeśli komuś się spieszy…

Nie pamiętam, jak znalazłam się na ulicy. „Jeśli komuś się spieszy… „ Znudziła się wielkiemu panu zabaweczka, więc się jej pozbył, szybko i prosto…

Bydlak. Straszny bydlak z tego oberżysty, że ma takie podłe myśli.

Stanęłam pośrodku ulicy. Wyjechał, jak zamierzał. Wiem z grubsza dokąd i po co…

Mucha obrządzał konie. Dałam mu jabłko.

– Weź.

Wziął zdumiony. Prędko ugryzł, jakby się bał, że mu ktoś zabierze. Uśmiechnął się błogo.

– Słodkie…

– Za każdą słodycz trzeba zapłacić – gniewnie warknęłam.

Wytrzeszczył na mnie gały, jakby próbując dociec, czy ostatecznie już upadłam.

Pstra kobyłka była nieosiodłana. Chwyciłam jej uzdę.

– Hej, co robisz! – zawołał wystraszony chłopak, niemal dławiąc się jabłkiem.

Wskoczyłam na gładki, niewygodny koński grzbiet.

– Z drogi!

– Wariatka! – zawył z przerażeniem. – Flobaster cię zabije!

Klacz była zaskoczona i rozdrażniona. Dźgnęłam jej boki piętami, żeby od razu wyjaśnić, kto tu rządzi. Zarżała niepewnie. Mucha uskoczył na bok. Wypadłam za wrota stajni, rozkładając szeroką jubkę na końskim grzebiecie.

Na ulicy oglądano się za mną. Patrzcie, dziewczyna! Jedzie wierzchem jak chłopak! Bez siodła! Coś takiego! Waliłam klacz po bokach. Prawdę mówiąc, byłam kiepską amazonką, kierowały mną jednak wściekłość i rozpacz. Wczepiłam się w końską grzywę jak kleszcz, który rozewrze szczypce dopiero po śmierci. Do śmierci było mi jeszcze daleko. Kobyłka to wyczuwała i uznała, że lepiej się mi nie sprzeciwiać.

Przypadkowi jeźdźcy zjeżdżali na boki, ledwie zobaczyli mnie na końcu ulicy. Jedna z karet omal się nie wywaliła. Wypadłam za miejską bramę, prawie zbijając z nóg zaspanego strażnika. Wiatr porwał jego przekleństwa. Deski mostku zahuczały pod kopytami. Znalazłam się na głównym trakcie. Ktoś tam majaczył przede mną w oddali, ale to nie był Luar. Zwykły mieszczuch, który postanowił odwiedzić rodzinę pod miastem.

Jak daleko odjechał? Ile minął rozstajów, gdzie mógł skręcić?

Pstra kobyłka nie była rumakiem wyścigowym. Zwolniła bieg, a na kolejne uderzenia odpowiadała jedynie gorzkim, pełnym wyrzutów rżeniem: za co?! Służyła zespołowi dłużej ode mnie… i taka wdzięczność?!

Rozejrzałam się. Po bokach ciągnęły się zaśnieżone pola z czarnymi plamami przetainy, droga była pusta i tylko na skraju lasu…

Wydało mi się albo nie, lecz ścisnęłam klaczkę tak, że nieomal zrzuciła mnie ze swego umęczonego grzbietu.

Na skraju lasu majaczyła postać jeźdźca. Klacz znowu galopowała, spod kopyt wystrzelały grudy błota i mokrego śniegu, ja zaś podskakiwałam na grzbiecie, z każdym skokiem czując się coraz gorzej. Tymczasem horyzont wcale się nie przybliżał i tamten ciągle daleko…

Zrozumiałam, że się nie omyliłam. Jeździec mi się nie przywidział. Kiedy miotający się pod mym obolałym zadkiem rumak wyjechał na rozwidlenie dróg, zatrzymał się akurat, by zdecydować w którą stronę skręcić.

– Luarze!!!

Nie poznałam swojego głosu. Zachrypiałam jak schorzała, rozhisteryzowana i wściekła wrona. Luar odwrócił się do mnie. Wyciągnięta ku szpadzie dłoń zaraz opadła.

– To ty?!

Zeskoczyłam, a raczej zleciałam z nieszczęsnej kobyłki. Podniosłam się, jęcząc z bólu. Chwyciłam za uzdę jego konia.

– Byłam twoją dziwką?! Chwilową zabaweczką? Wykorzystałeś i wyrzuciłeś, tak?

Miałam chęć go uderzyć. Siedział jednak w siodle, był nieosiągalny, mogłam więc tylko syczeć i bryzgać jadem, patrząc w jego coraz bardziej okrąglejące oczy.

– Ty szczeniaku! A ja ciebie… Wynoś się! Wynoś się jak najdalej…

Wymachiwałam pięściami.

Zachowywałam się, jakby to on ścigał mnie i prześladował na bitej drodze.

– Idź precz! Bydlaku! Nie pokazuj mi się więcej na oczy!

Puściłam uzdę, odwróciłam się i poszłam, dokąd oczy poniosą. Z coraz większym trudem powstrzymywałam łzy. Ból w nogach i plecach jeszcze pogłębiał fatalne samopoczucie. Nieszczęsna klacz patrzyła na mnie ze strachem. W jej oczach musiałam być potworem, dręczącym bezsensownie wszystko, co żyje.

Dogonił mnie na poboczu. Chwycił w ramiona, odwrócił do siebie.

– Ależ ja… muszę jechać! Nie władam już sobą… Ja…

Dobił mnie jego błagalny wzrok. Nigdy w życiu tak jeszcze nie płakałam.

Staliśmy tak na poboczu chyba pół godziny. Obejmował mnie, ja zaś to wyrywałam się, to rzucałam mu na szyję. Postronny obserwator miałby niezłą zabawę. Nie było na szczęście żadnych świadków, oprócz dorodnego źrebca Luara i mojej kobyłki, która nie uciekła tylko dlatego, że ledwie się trzymała na nogach.

Luar drżał. Przygryzał wargi, powtarzając, że mnie kocha i do mnie wróci. W głowie miał jednak coś zupełnie innego, a ja trochę się zmuszałam, by poznać jego tajemnice. Twierdził, że nie panuje nad sobą, że źle się czuje, że przyciąga go tamta rzecz. Słowo „Amulet” nie padło. Oboje go unikaliśmy.

Słowo to całkiem znikło w mej pamięci, kiedy oboje wróciliśmy za miejską bramę tuż przed jej zamknięciem: zgoniona klacz i posiniaczona amazonka.

Żadnych innych wyjaśnień. Tylko to dziwne słowo: „Amulet”.

Flobaster chwycił za bat.

Bezwolnie poszłam za nim na tylne podwórze. Wystraszony Mucha gładził po mokrej szyi wymęczoną klacz. Z kuchennego okna gapiła się ciekawska posługaczka. W beczce pomyj ucztował wyliniały kot. Barian strofował o coś Gezinę. Gdzieś w głębi mej świadomości miotała się paniczna myśl: Nie! Flobaster nigdy mnie nie chłostał!… Moja panika była jednak jakby nieprawdziwa, leniwa, odległa i niewyraźna. Luar wyjechał. Amulet.

Flobaster tak spojrzał na służącą, że okienko zaraz opustoszało. Potem tak samo srogo popatrzył na mnie. Dzielnie zniosłam to spojrzenie. Zerwał ze mnie płaszcz. Milcząc i posapując zadarł do góry połę mokrej sukienki.

Szeroko otworzył oczy. Zachował groźny wyraz twarzy, lecz wpatrywał się w moje gołe nogi oczami wielkimi jak spodki.

Przeginając się niezgrabnie, podążyłam za jego wzrokiem. Na podwórzu było ciemno. Jedyna latarnia i rozświetlone okna rozpraszały zgęszczający się zmierzch. W tym półmroku dostrzegłam na mym ciele czarne siniaki osobliwego kształtu. Efekt amatorskiej jazdy bez siodła.

Flobaster milczał. Ja również. Czekałam na karę.

Puścił mnie. Wzdychając, zarzucił mi płaszcza na ramiona i odszedł, wlokąc koniuszek bata po rozmiękłej ziemi.

Gońcy zjawili się o świcie. Właściwie mówiąc tylko jeden młodzik w czerwono-białym, zbryzganym błotem mundurze był pełnoprawnym przedstawicielem kapitana straży. Pozostali dwaj byli jego przewodnikami i ochroniarzami.

Otworzył im służący z oczami czerwonymi z niewyspania. Młodzieniec, jak się okazało, w stopniu porucznika, zaprowadzony został prosto do pana Solla, a raczej pułkownika Solla, jak go utytułował czerwono-biały młodzieniec.

Spustoszony salon zrobił na poruczniku silne wrażenie.

Prowadzący go służący słaniał się ze zmęczenia. Kto wie, co młodzian spodziewał się zobaczyć w gabinecie Solla. Jednakże na powitanie wstał zza biurka całkowicie trzeźwy, wychudły człowiek, wpatrujący się w gościa z niechętnym napięciem. Posłaniec wystraszył się.

Egert odebrał od niego list, zapieczętowany znaną mu pieczęcią kapitana straży Jasta. Odczekał chwilę, spodziewając się u siebie oznak przejęcia. Nie doczekawszy się, rozłamał pieczęć i zaczął czytać.

Pułkownikowi Sollowi z życzeniami szczęścia i zwycięstwa. Niech jego dni…

Egert przebiegł oczami zwyczajowe pozdrowienia.

Informuję Pana Pułkownika, że po jego niespodziewanym wyjeździe garnizon stal się bezpański i nie pozostawało mi nic innego, jak przejąć komendę…

Soll skinął obojętnie głową. Dobrze. I tak uważał Jasta za swego następcę… Wszystko układa się jak najlepiej.

Jednakże coraz gorsze wieści nie pozwalają mi spać spokojnie. Niewielkie szajki rozbójników, ukrywające się dotychczas w okolicach, połączyły się w jedną silną bandę pod przewodem niejakiego Sowy. Złoczyńcy ośmielają się napadać nie tylko na samotnych podróżnych, ale też na duże karawany. Mieszkańcy okolicznych wiosek i chutorów boją się i przysyłają do nas błagalne delegacje… Nikt jednak nie ośmiela się wyruszyć z karną ekspedycją pod Pańską nieobecność… Z każdym dniem coraz gorzej. Błagam, Pułkowniku, aby wrócił Pan do garnizonu i przejął ponownie komendę…

Młody posłaniec niecierpliwie przestępował z nogi na nogę, brzęcząc ostrogami. Egert podniósł oczy. Młodzieniec patrzył nań z czcią, lecz także wyczekująco, a nawet jakby z wyrzutem.

– Przekaż kapitanowi Jastowi…

Egert westchnął, szukając odpowiednich słów.

– Przekaż kapitanowi, że wkrótce przybędę… kiedy tylko zakończę tutaj różne ważne sprawy. Niech kapitan działa na własną rękę, wierzę w jego przywódcze talenty.

Westchnął ponownie, tłumiąc mimowolne ziewnięcie.

Wstrząśnięty posłaniec patrzył na niego szeroko otwartymi oczami.

Kiedyś, w dzieciństwie ciężko zachorował. Miał wtedy siedem lat i zapamiętał na całe życie gorączkowy majak, podczas którego wydało się mu, że zamiast poduszki ma worek rozgrzanych kamieni.

Potem, wraz z poceniem się przyszła ulga. W ciemności jawiły mu się dalekie zamki wśród morza, gwiazdy nad masztami statków, ryby o wielu odnóżach i ptaki z gorejącymi jak węgle ślepiami.

Obecna podróż przypominała Luarowi tamten majak. Zdawało mu się, że widzi czerwone, błyszczące jabłko z długim ogonkiem, płynące powoli z rzecznym nurtem na powierzchni wody. Chwilami wydawało się młodzieńcowi, że droga jest rzeką, unoszącą go jak owo jabłko.

Nie sprzeciwiał się nurtowi. Początkowo podróż z zamkniętymi oczyma była nawet przyjemna. O niczym nie myślał, spoglądając od czasu do czasu na śnieg topniejący na polach, cienie przepływających obłoków i stada ptaków gromadzące się na odkrytych fragmentach ziemi. Czuł w sercu spokojną pustkę. Niczego nie robił, niczego nie pragnął. Los został wyznaczony dawno i ostatecznie, choć nie wiadomo przez kogo. Luar przysiągł sobie, że kiedyś o to zapyta. Nie teraz. Teraz był pozbawiony woli. Jego zależność jest tak wielka, że niemal graniczy z całkowitą swobodą.

Dni jednak mijały jeden za drugim i z każdym kolejnym noclegiem lub rozwidleniem dróg, jego spokój topniał coraz bardziej.

Bez wątpienia cel był coraz bliżej, lecz z godziny na godzinę duszę młodzika zaczęła przepełniać niejasna pokusa. Przypominała nieco głód albo pragnienie. Czuł się jak dziecko, któremu pokazano, a potem zabrano zabawkę, trzeba więc rzucać się na ziemię, walić piąstkami i żądać… żądać…

Poganiał ciągle konia. Źrebiec chrypiał, pokryty pianą, lecz Luarowi i tak wydawało się, że jedzie zbyt wolno.

Pewnego razu, nocując w stogu siana w czyimś obejściu, poczuł pod palcami krawędź złotej płytki. Było to jak łyk wody pośrodku pustyni. Łańcuszek chłodzi szyję… Nareszcie!

Otworzył oczy. Czuł jeszcze w palcach ciężar medalionu, lecz dłonie były puste. Poczuł skurcz w żołądku.

Tarzał się po sianie, krzycząc niezrozumiale. Zbiegli się ludzie z latarniami. Słyszał poprzez szum w uszach: padaczka, padaczka… To koniec!… Rzeczywiście miotał się z pianą na wargach. Zdawał się sobie pustym workiem, przebitym przez środek szydłem. Miał ochotę wyskoczyć ze skóry.

Nad ranem oprzytomniał. Spokój jednak całkiem go opuścił, zastąpiony nieodpartym pragnieniem zdobycia medalionu. Widział go w gęstwie obłoków. Złoto błyskało na dnie potoku. Każdy napotkany człowiek zdawał się uzurpatorem, nieuprawnionym właścicielem świętości. Szukając wzrokiem złotego łańcuszka, Luar przede wszystkim przyglądał się uważnie szyi każdego człeka. Ludzie ustępowali mu z drogi, mamrocząc obronne zaklęcia, jakby mieli do czynienia z wampirem, gotowym zatopić kły w ich szyjach…

Atmosfera strachu zagęszczała się wokół niego coraz bardziej. Gdyby Luar, jak próżna kokietka, miał przy sobie małe lusterko i zerknął w nie czasem, zrozumiałby zaraz, dlaczego najpierw odmawiają mu noclegu, a w końcu wpuszczają z lękiem… Żądza medalionu, zżerająca go od środka, coraz mocniej jawiła się w jego chłodnych, przenikliwych oczach.

Zdarzało mu się płakać po nocach. Amulet wzywał go, jak zagubione dziecko matkę. Stało się to prawdziwą torturą, natrętną obsesją. Nie widząc wokół niczego innego, młodzieniec rwał się do przodu, wiedząc, że nadchodzi kres tej szalonej podróży.

W dodatku rozumiał, że wraz z medalionem zjawi się ktoś, z kim koniecznie trzeba się będzie spotkać.

Wiosna przyszła od razu. Jakiś czas trwała zgniła odwilż, aż pewnego ranka zabłysło słońce i wszyscy zrozumieli, że zima wreszcie przepadła.

Kosmate miotły rozmazywały po jezdniach nawóz i glinę, a na witkach wykwitały pączki. Mieszczki czym prędzej starały się o jakiś wiosenny dodatek do swych sukien, toteż u kupców galanteryjnych zwiększył się popyt na kolorowe kokardki, sprzączki i chusty. W niektórych ogródkach zakwitły żółte kwiatki. Zakochani wyrywali je z korzeniami, by potem ofiarować szarmancko jakiejś modystce lub szwaczce.

Publiczność dopisywała, przy czym zwiększył się popyt na tragiczną lirykę. Farsy grywaliśmy rzadziej, co było dla mnie istotne, gdyż dość długo chromałam. Publika klaskała, a tymczasem coraz bardziej przybliżał się koniec naszych gościnnych występów.

Było zrozumiałe, że z pierwszym naprawdę ciepłym dniem nasza trupa opuści gościnny gród i życie wróci do normy: wędrówka, spektakle po wsiach i na jarmarkach, w zamkach bogatych i pyszałkowatych arystokratów, chutorach naiwnych i przyziemnych chłopów, na bazarach pełnych sprytnych złodziejaszków… Wyboje, deszcze i słońce… Zebrawszy się wieczorem w tawernie, Barian i Flobaster dyskutowali, dokąd mamy się udać. Rozleniwiony podczas zimy Fantin kiwał głową, zgadzając się na wszystko. Gezina twierdziła, że dobrze byłoby pojechać na morskie wybrzeże. Ja jedna milczałam ponuro. Ciekawe, czy Luar zmartwi się, jeśli po powrocie nie zastanie mnie w mieście? Ile czasu zajmie mu poszukiwanie tego dziwnego Amuletu?

Kto wie, kiedy tu znowu zawitam. Nasza wędrówka była w znacznym stopniu nieprzewidywalna. To tak jakby snuła plany na przyszłość gałązka unoszona przez wzburzony nurt potoku…

Brudna woda wzbierała w ulicznych rynsztokach, a w kanale podniosła swój poziom niemal do samego garbatego mostku. Wróble ćwierkały radośnie. Flobaster coraz częściej spoglądał z nadzieją w niebo, a Mucha głośno odliczał dni, tak bardzo wyrywał się w drogę.

Za każdym razem, gdy spotkałam na ulicy studenta, lustrowałam go wzrokiem od trzewików po czarny kapelusik z frędzlami. Słowo „Amulet” sprzęgło się w mej pamięci na stałe ze słowem „księga”. Księga dziadka Luara… Maga o imieniu Łujan. Dopiero teraz do mnie dotarło, że chłopaka nazwali na jego cześć podobnie brzmiącym mianem. Dziadek był lubiany i szanowany, stworzył także dzieło, żywoty magów. Luar nie zdołał doczytać do końca, lecz czytał o Amulecie. A przede wszystkim, pozwolił i mnie przeczytać.

A skoro pozwolił, rozważałam, byłoby głupio i niewdzięcznie z tego nie skorzystać. Pozostał jeden szkopuł: książka zapewne znajduje się w bibliotece uniwersyteckiej. Gdzie jeszcze? Pani Toria z pewnością trzyma ją w sypialni, skoro jest następczynią ojca czarownika. Jakkolwiekbym się starała, brak szans, by się tam przekraść. A do uniwersytetu?

Dwóch studentów często przychodziło na nasze spektakle. Obaj robili prezenty Gezinie w rodzaju lodów na patyku, srebrnych monet i żółtych kwiatków zerwanych w ogródku. Mało ich obchodziłam i trudno byłoby zresztą oczarować kogoś w kostiumie staruchy z Trirusa prostaka.

Pierwszy z nich był krzepkim gospodarskim synem, który uciekł ze swojej wioski w objęcia rozwiązłego miejskiego życia i przypadkiem wpadł w szpony profesorów. Drugi wyglądał mi na syna piekarza, okrągły, jak biało-różowe ciasteczko, obsypany piegami jak rodzynkami. Znając gusta Geziny, wróżyłam większe powodzenie pierwszemu z nich, a druzgoczącą klęskę drugiemu.

Tak się też stało. Pewnego pięknego dnia Gezina i osiłek poszli na spacer po mieście, a piegowaty został sam, przeżuwając gorycz porażki.

Postanowiłam umilić mu samotność.

Był niezmiernie uradowany. Uśmiechał się i czerwienił, gładząc mą dłoń. Natychmiast zapomniał o Gezinie, gdyż, prawdę mówiąc, było mu wszystko jedno, jedna aktoreczka, czy druga. Kolor włosów też nie miał znaczenia. Byle się przechadzać pod rękę, spoglądając z góry na przechodniów, a potem chwalić się przed koleżkami: ach, te komediantki!

Nazywał się Jakon. Jego ojciec nie był piekarzem, jak wcześniej sądziłam, lecz medykiem. Praktykował w mieście, trzymając syna w karbach. Biedaczek bardzo się skarżył. Nadal dostawał w domu lanie, w uniwersytecie był pośmiewiskiem, kobiety nim gardziły, dlatego szukał czasem dowartościowania.

Z tego, co zrozumiałam, częścią tego dowartościowania była przyjaźń z największym osiłkiem na uniwersytecie (nie mam pojęcia w jaki sposób syn lekarza pozyskał tego tępawego byczka), a także uganianie się za aktorkami. W owej chwili nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Spadłam mu prosto w ręce jak dojrzały owoc, a jedyną przeszkodą dla pełnego zbliżenia był kaprys aktoreczki: chciałam zwiedzić gmach uniwersytetu. Jeśli nie cały, to przynajmniej bibliotekę.

Jakon wytrwale tłumaczył, że nie jest przyjęte wpuszczać na teren uczelni osoby postronne. Trwałam przy swoim. No cóż, trudno. Łatwiejsze zadania mogę wypełniać bez pomocy zakochanego studenta.

W końcu młodzik się poddał. Nie mógł przecież zrezygnować z nadarzającego się szczęścia ani wycofać się w żaden sposób! Umówiliśmy się wieczorem, po zmroku, kiedy to ślęczą przy świeczce nad książką tylko najpilniejsi studenci, a ich lekkomyślni koledzy zabawiają się w miejscowych tawernach, w budynku akademickim panują mrok i pustka, pilnuje go tylko jeden stróż, a w bibliotece buszuje tylko kot łowiący myszy. O takiej właśnie porze roztrzęsiony i spocony Jakon poprowadził mnie pomiędzy strzegącymi wejścia żelazną żmiją i drewnianą małpą.

Człapał przodem, głośno dysząc. Osłaniając dłonią płomyk świecy, wynajdywał kolejne korytarze z niszami, potężne kolumny, czyjeś oblicza na kamiennych płaskorzeźbach. Czuć było kurzem. Zadrżałam. Zapach przypomniał mi zburzony dom mojej babci, w którym spędziłam dzieciństwo.

Jakon obejrzał się.

– To tutaj… Tylko na pięć minut, jasne? Popatrzysz i zaraz pójdziemy…

Cały się trząsł, pewnie ze strachu, a może także z oskomy. Biedak wyobrażał sobie, że zaspokoiwszy ciekawość, odpowiednio wynagrodzę go za wyświadczoną mi grzeczność.

Rozwarły się powoli wielkie drzwi. W ciemności bielały trzy wysokie okna, za którymi noc błyszczała nielicznymi, mętnymi gwiazdkami. Student sapał nad moim uchem.

Książki pokrywał kurz. Całe lata, dziesięciolecia… Uchwyciłam się najbliższego regału, gdyż zakręciło mi się w głowie. Dzieciństwo, mama…

Tam także było pełno kurzu i nikt go nie wycierał. Od czasu do czasu część bezcennych zbiorów szła na podpałkę. Całymi godzinami siedziałam na podłodze, oglądając złocenia na skórzanych oprawach, wytłaczane grzbiety. Szczególnie fascynowały mnie zameczki, niektóre księgi były oplecione łańcuchem, jakby ukrytą w nich mądrość można było skraść i wynieść, pozostawiając puste, pożółkłe stronice…

Nauczyłam się czytać ze starego elementarza. Na każdej stronie były obrazki, które mogłam oglądać bez końca. Elementarz przepadł pewnej zimy w piecu. Nie płakałam, ponieważ na jakiś czas zrobiło się trochę cieplej. Do tego dokuczały nam myszy. Kiedyś złapałam na ulicy wychudłego, zapchlonego kociaka, lecz para naszych kudłatych psów myśliwskich natychmiast go przegoniła, dobrze, że nie zjadła.

Psy były ciągle głodne. Tak samo jak ja. Jedynym bogactwem mego dzieciństwa był stosy starych książek…

Oprzytomniałam. Jakon naturalnie się niecierpliwił, skoro wyznaczył mi na zwiedzanie biblioteki tylko pięć minut. W każdym razie miałam mało czasu i nie zamierzałam tu siedzieć do rana.

Na niewielkim stoliku stał lichtarz. Zapaliłam dwie grube świece, ku przerażeniu studenta i zaczęłam przeglądać zawartość półek.

– Zwariowałaś?! – wydusił. – Ktoś zobaczy światło!…

– Nie widzę w ciemności – oznajmiłam.

– Co chcesz zobaczyć? To książki naukowe, na pewno takich nie czytasz…

Nie odpowiedziałam. Książek było rzeczywiście bardzo dużo, a czasu mało. Zrozumiałam, że nie poradzę sobie bez cudzej pomocy w osobie wystraszonego Jakona. Odwróciłam się do niego, z zachwyconym i zarazem z lekka zmieszanym wyrazem twarzy.

– Tak, widzę, że naukowe… Wszystkie je przeczytałeś? – spytałam z podziwem.

Studencik stropił się. Wątpię, czy wyróżniał się spośród kolegów szczególną pilnością i głęboką wiedzą.

– Bo wiesz – naciskałam dalej – zawsze marzyłam, by poznać bliżej uczonego. Są inni niż wszyscy. Ty przecież wiesz na pewno, gdzie stoi każda książka?

Na jego twarzy zjawiło się wahanie. Zgrzytnęłam zębami. Ależ mi się trafił idiota!

Dalszy ciąg planu komplikował się coraz bardziej. Należało wymienić tytuł książki, a tym samym zdradzić mą tajemnicę. Kto wie, kto jeszcze, oprócz grubawego Jakona, dowie się potem, że pewna komediantka poszukiwała konkretnego dzieła…

Zresztą, chyba miał gdzieś moje tajemnice. Chwycił mnie mocno za rękę.

– Chodźmy już… Popatrzyłaś… Wystarczy…

Wyrwałam dłoń. Wydęłam zimne usta.

– Łapy przy sobie. Jeszcze nie zasłużyłeś.

Jęknął cichutko. Skinęłam głową z satysfakcją.

– A teraz znajdź dla mnie, Jakonie, dzieło dziekana Łujana O magach.

Zdaje się, że nim wstrząsnęłam.

Z wytrzeszczonymi oczami zagłębił się w zakurzony mrok biblioteki. Długo dobiegały do mnie jego przeciągłe westchnienia i stłumione przekleństwa. Kiedy znów się pojawił, ręce miał puste.

– Nie wiem… Była tutaj kopia… Oryginał jest w gabinecie pani Torii. Kopia była tutaj…

Skoczyłam ku niemu tak, że biedak się cofnął.

– Posłuchaj, Jakonie… Jeśli zaraz nie znajdziesz tej książki, zacznę krzyczeć i powiem strażnikom, że zwabiłeś mnie tutaj, żeby…

– Nie!!!

Pobladł tak, że nawet piegi zniknęły.

– Szukaj – rzuciłam lodowato.

Długo szukał. Kot myszołów wychynął z ciemności, żeby otrzeć się o moją spódnicę.

Młodzieniec zjawił się znowu, niemal płacząc.

– Nigdzie nie ma… Może pani Toria zabrała… do gabinetu dziekana.

– Chodźmy do gabinetu – powiedziałam spokojnie.

Prawie padł.

– Coś ty… Nie wolno! Tam można wchodzić tylko z panią Torią. Drzwi są zamknięte!

Znów zazgrzytałam zębami. Zdaje się, że wszystkie moje starania poszły na marne. Pozostaje tylko cmoknąć w policzek syna lekarza, żeby tak bardzo nie cierpiał.

Uniosłam świecznik nad głową, żeby oświetlić jak najwięcej, gdy rzucałam ostatnie spojrzenie na księgozbiór.

Stała tuż przed mym nosem. Wytłaczany grzbiet pobłyskiwał złoceniami. Starczyło wyciągnąć dłoń.

Zrobiłam to.

Łujan. O magach. Żywoty wielkich mężów, którzy…

– To ta? – zapytałam Jakona.

Przełknął ślinę i kiwnął głową z udręką.

Księga była ciężka, lecz stosunkowo nowa, miała najwyżej parę dziesiątków lat. Okładki pachniały skórą. Światło dwóch świec padło na gładkie, niezniszczone stronice. Zawartość księgi zaparła mi dech w piersiach.

Co za nazwiska. Sam ich dźwięk zdawał się przepełniony magią. Baltazar Est. Lart Legiar. Orlan Pustelnik. Raul Ilmarranien, zwany Marran, a dalej również Odźwierny…

Drgnęłam mimowolnie. Może dlatego, że Raul to Luar, tylko na odwrót. Tak bywa…

Jakon pojękiwał za mymi plecami. Właściwie skomlał cieniutko i cichuteńko.

Przewróciłam stronice do samego początku. Drżałam coraz silniej. Otóż i on, Pierwszy Wieszczbiarz… Niewyobrażalnie dawno… A obok…

Cicho westchnęłam. Obok widniało: Starzec Łasz, wielki szaleniec…

Dłonie mi spotniały. Ostrożnie, aby, strzeżcie niebiosa, nie pobrudzić strony, zaczęłam szukać rozdziału o wielkim, szalonym starcu. To nie mógł być zbieg okoliczności. Jakie mogły być związki tego szaleńca ze Świętym Widziadłem Łaszą, które czcił zakon, co dwadzieścia lat wstecz sprowadził na miasto zarazę i należał do niego ojciec Luara, Fagirra…

Wspaniała książka. Miało się ochotę wpijać wzrokiem w każdą stronicę i nie odrywać się już. Nie miałam jednak czasu. Gdzie ten rozdział na temat Łaszą?

Jakon zapiszczał jak spłoszony zając. W bibliotece zrobiło się jaśniej. Nie zwróciłabym na to uwagi, gdyby student nie rzucił się, jakby chciał zakryć sobą księgę przed oczami kogoś stojącego w drzwiach.

– To nie ja… to ona!…

Gnojek, pomyślałam ze złością. Mam w nosie stróża i Jakona, zabiorę tę księgę, nawet ukradnę, bo jest mi potrzebna. Jeśli to konieczne, będę o nią walczyć.

– To nie ja… – bełkotał dalej syn lekarza.

Zacisnęłam zęby i odwróciłam się z zimnym obliczem.

W drzwiach stała Toria Soll z takim samym świecznikiem jak mój. Jej piękna twarz była maską wściekłości.

Cały mój animusz bojowy natychmiast przygasł, jakby spryskany wodą. Zapewne Toria miała podobny wyraz oczu, kiedy waliła swego syna po twarzy kandelabrem. Wzrok był zabójczy.

– Ciekawska aktoreczka? – upewniała się matka Luara.

Mówiła bardzo cicho. W jej szemrzącym głosie dał się słyszeć szelest żmii pełznącej po kamieniach.

– Komediantka, której nie wystarcza teatrzyk?

Oczywiście poznała mnie. Naturalnie z moim obliczem wiązało się w jej myślach niemiłe wspomnienie o Luarze, kapturze Łaszą i objawieniu Egerta Solla.

– Ona… – zachrypiał Jakon.

Został bezlitośnie usunięty z drogi. Toria podskoczyła ku mnie z płonącymi oczyma.

– Czego tutaj szukasz, dziwko?!

Obraza, niczym policzek, przywróciła mi wszystkie siły. Wyprostowałam się dumnie.

– Jakim prawem pani uważa…

Jej źrenice rozszerzyły się, kiedy zobaczyła na stole za moimi plecami otwarte dzieło jej ojca.

– Ach, ty!

Zostałam odrzucona na bok jak kotka. Toria zatrzasnęła księgę tak, że płomyki świec zakołysały się, omal nie gasnąc. Z ciężkim tomem przed sobą, jakby chciała mnie nim walnąć, pani Soll ruszyła na oślep przed siebie, zapędzając mnie w róg między półkami.

– Jak śmiałaś!

– Wszystko mi opowiedział! – krzyknęłam prosto w twarz wykrzywioną wściekłością. – Luar mi opowiedział, miał prawo, to także jego książka!

Zachwiała się, słysząc imię syna, jak od uderzenia. Opanowawszy się, znów mnie zaatakowała.

– Oduczę ciebie wtykać nos w nieswoje sprawy!… Podła gadzina…

Różnie mnie już wyzywano i nauczyłam się puszczać obelgi mimo uszu. Ta jednak wycisnęła mi Izy z oczu.

– Gadzina? – wrzasnęłam przez łzy. – Nie wygnałam własnego syna!

Chwyciła się jedną dłonią za serce, a drugą za regał, żeby nie upaść. Jej wzrok spłynął po mnie bezsilnie, jak woda po kaczce. A jednak dalej się bałam.

– Ty… – wykrztusiła.

Zaszlochałam.

– A czym on zawinił?! Nie kochał pani jak matki? Nie ufał? Dlaczego ma odpowiadać za…

Zacięłam się. Nie powinnam była tego mówić. Na pewno nie.

Kręcąc się jak niewidoma, odwróciła się ode mnie plecami. Odeszła w stronę stołu, przytrzymując się półek, zgarbiona i kuśtykająca jak staruszka. Wzięła świecznik i ruszyła do wyjścia. Zapomniany Jakon płakał gdzieś w kącie. Nie dbałam już o niego.

Jego pokój był nienaturalnie czysty. Dalla sprzątała tutaj codziennie. Nie miał kto gnieść pościeli, brudzić podłogi i rozrzucać gdzie popadło ubrania i książki. Toria stanęła w progu, nie mając odwagi wejść. W dzieciństwie tak samo bała się wejść do pokoju, gdzie spoczywała martwa matka…

Cicho i czysto. Jak u nieboszczyka.

Pokój jej martwego syna.

Cofnęła się i zamknęła drzwi. Luar…

Imię smagnęło ją niby batem.

Przebudziła się w środku nocy, ponieważ wydało się jej, że ktoś jeszcze jest w sypialni. Milczący i zimny jak odbicie w lodowej tafli.

– Odejdź – błagała, naciągając kołdrę na głowę. – Odejdź… Za co…

Wtedy w lochach także płakała i pytała za co. Tłumaczył jej, nie żałując czasu, że potworna zbrodnia winna być ukarana. Sprowadzić Czarny Mór to potworna zbrodnia, nieprawdaż? Jęczała: Przecież ja… jestem niewinna… Nie zaprzeczał, kiwał głową ze zrozumieniem. Czasem skazują niewinnych. Ofiara powinna być niewinna. Inaczej, cóż by to była za ofiara?

Chciał także wiedzieć, gdzie jest medalion. Bardzo chciał wiedzieć. Toria by powiedziała, pragnąc przerwać tortury, lecz ból i szok sprawiły, że zapomniała…

Pośrodku sypialni nikogo już nie było. Pozostał tylko zapach przypalanego mięsa. Ohydny odór.

Ręce przywiązane rzemieniami do drewnianej ławy. Nacieszywszy się jej krzykami, rozluźnił nieco więzy w kostkach… Potem całkiem zdjął. Chciała go kopnąć, lecz nie starczyło jej sił, jedynie szarpnęła się lekko, kiedy dłonie w rękawicach rozchyliły jej kolana…

W rękawicach? Rzeczywiście miał rękawice? Przecież pamiętała odrażający dotyk ciepłych, bezkostnych, nagich dłoni…

Była głęboka noc. Toria wstała, zapaliła lampkę, ubrała się i siadła przy oknie.

Przesiedziała tak do świtu.

Chłopak wszedł do gabinetu przyprowadzony przez starego sługę.

– Student Jakon? – upewniła się chłodno.

Chłopak chlipnął. Jasna główka, wysyp piegów na pulchnej, dziecięcej wciąż fizjonomii.

– Były student.

Machnęła mu przed nosem zarządzeniem rektora. Jego wciąż rozszerzające się oczy wypełniły się łzami żalu.

– Pani… Przysięgam… Tak nie można… Za co… Przecież nie chciałem…

Skinęła na służącego, który wyprowadził studenta za ramię. Z korytarza dobiegły po chwili odgłosy histerycznego płaczu.

Toria nie czuła niczego. Może odrobinę ulgi. Można będzie teraz zapomnieć o wszystkim…

Co z oczu, to z serca.

*

Niebieskozielona rzeka wiła się w licznych zakrętach. Niebo odbijało się w wodzie, trawa zieleniła mokrymi kępami przy brzegach.

Luar zatrzymał konia. Droga była prosta, lecz na jej końcu nie było widać medalionu. Na pochyłym brzegu natomiast przechadzał się jakiś człowiek. Niewielka z tej odległości figurka czasem pochylała się, zamiatając ziemię połami płaszcza, chwilami dziwnie wymachiwała ręką, przysiadając jak w tańcu. Jeden jedyny człowiek na tym brzegu, poza tym ani żywej duszy.

Luarowi zaparło dech w piersiach. Nadszedł koniec jego szalonej podróży. Teraz był pewien, że Amulet znajdzie się w jego rękach przed zachodem słońca. Nawet jeśli będzie musiał kogoś zabić.

Pod nogami chlupotała woda, gromadząca się między kępkami na pół zgniłej i świeżo wyrosłej trawy. Luar patrzył uważnie pod nogi, na razie tracąc z oczu tamtego człowieka. Wkładał wszystkie siły w zachowanie równowagi. Powinien stąpać jak prawdziwy władca.

Poczuł silniejszy zapach od rzeki. Buty miał zabłocone po kostki. Podniósł głowę dopiero, gdy stanął na mokrym piasku.

Tamten nie zwracał na niego uwagi. Puszczał kamyki na wodzie.

Długo przymierzał starannie wybrany spośród leżących na brzegu płaski, okrągły kamień, obracając go w palcach. Potem zamachiwał się wprawnie, rzucał i kamyczek skakał po powierzchni wody, leciał niezwykle daleko jak prawdziwa kaczka. Nieznajomy uważnie obserwował te skoki, jakby to było jego najważniejsze życiowe dzieło. Jakby oglądał czyjąś koronację lub pogrzeb.

Luar stał milczący. Zapewne tak się czuje zdeterminowany rycerz, który odnalazł w kamiennym labiryncie zamiast skarbu przerażającego smoka. Beznamiętnego, jak wszyscy strażnicy.

– Dwadzieścia pięć, dwadzieścia, sześć, dwadzieścia siedem…

Rzucający kaczki skrzywił się. Dwudziesty siódmy wydał się nieudany. Pochylił się, szukając. Płaski, niewielki kamyk leżał w zasięgu cienia rzucanego przez Luara.

Nieznajomy zatrzymał się i podniósł głowę. Luar naprężył się, gotów spotkać się z wzrokiem tamtego, tamten jednak odwrócił się, rezygnując z kamyka. Stał plecami do młodzieńca, patrząc na rzekę. Był wysoki, chudy, wyprostowany jak tyka. Luar do tej pory nie ujrzał jego twarzy.

– Przyszedłem po swoją własność – rzekł głucho Luar. – Ma pan coś, co należy do mnie.

Nieznajomy obejrzał się powoli.

Wcale się nie zmienił od czasu, gdy pięcioletni Luar łykał łzy za kufrem, ponieważ jego ulubiona zabawka znalazła się w obcych rękach. W długich, wysuszonych dłoniach tego właśnie starca. Ojciec i matka, przecież dorośli, a drżeli pod spojrzeniem obcego. Teraz zrozumiał częściowo, dlaczego. Starzec był jakby nie z tego świata. Kto wie, co kryło się w głębiach jego umysłu.

– Wyrosłeś – odparł powoli starzec. – Jesteś podobny do ojca.

Kąciki jego ust drgnęły ironicznie. To jasne, że nie miał na myśli Egerta Solla. Luar zachwiał się jak spoliczkowany, przypomniawszy sobie, że kiedy czternaście lat temu odciągali go od tegoż staruszka, jego wąskie wargi podobnie zadrgały, a jasne oczy bez rzęs wpiły się w chłopca, przenikając na wskroś. Widocznie już wtedy znał całą prawdę.

– Niech pan odda, co moje – powiedział Luar poprzednim tonem. – Niczego mi więcej nie trzeba.

– Czegóż chcieć więcej – odparł z uśmiechem stary.

Luar milczał, zastanawiając się, co zrobi w razie odmowy. Myśli płynęły powolnie, ale na pewno wiedział, że będzie walczył do końca. Nawet jeśli będzie trzeba utopić starucha w ślad za jego kamykami.

– Czasem zdaje mi się, że już mi wszystko jedno…

Starzec uniósł głowę ku nieustannie biegnącym po niebie obłokom.

– Wszystko już widziałem… A teraz ty się zjawiłeś. Prosisz o rzecz, która… umiera. Razem z nami. Razem ze światem. Jeszcze nie zdecydowałem, czy mnie to obchodzi…

Luar patrzył badawczo na pociągłą, pomarszczoną twarz, próbując doszukać się w niej śladów obłędu. Tamten złowił to spojrzenie i chrząknął.

– Tak… chłopcze. Dziecię izby tortur… Jesteś Wieszczbiarzem? Następcą Orwina?

Zachichotał z krzywym uśmieszkiem. Pochylił się, wybrał odpowiedni kamyk i cisnął na gładką powierzchnię.

– Oddaj! – nieoczekiwanie dla samego siebie krzyknął Luar.

Staruszek milczał. Kamyk wciąż podskakiwał, był już blisko drugiego brzegu.

– Jestem Wieszczbiarzem – oświadczył Luar.

Wypowiedziawszy to, język stanął mu kołkiem.

– Naprawdę przyszedłeś po niego?

Staruszek patrzył na przeciwległy brzeg. Sięgnął dłonią za pazuchę.

Luar skoczył do przodu jak pijak popchnięty w plecy. Na szorstkiej dłoni starego leżała złota płytka ze skomplikowanym wycięciem.

– Rdzewieje – szepnął tamten. – Jak widzisz pokrywa się rdzą.

Luar nie słyszał. Cały świat skurczył się dla niego do rozmiarów klejnotu w starczej dłoni.

Tamten uśmiechnął się lekko.

– Nie czytałeś Testamentu Pierwszego Wieszczbiarza. Dlatego nie rozumiesz…

Luar wyciągnął drżącą dłoń.

– Do czego jest ci potrzebny? – pytał starzec pozornie niewinnie. – Rzeczywiście jest ci niezbędny?

Nieuchwytny ruch dłoni.

– Nie!!! – zachłysnął się krzykiem młodzieniec.

Złoty łańcuszek błysnął w słońcu. Upragniony Amulet Wieszczbiarza frunął, podskakując, po zielonkawej powierzchni wody…

Woda go parzyła, jakby rzucił się w ogień. Muliste dno uciekło spod nóg i przez chwilę widział wodną gładź od środka: świetlista piana z kulkami pęcherzyków powietrza. A przed nim maleńka złota kometa, opadająca na dno, wlokąc za sobą błyszczący ogon.

Jego dłonie wbijały się w mętną, lodowatą ciecz. Widział tylko ich trupio blady zarys, zieloną wodę i biały piasek na dnie. Nagle zląkł się, że przeoczył miejsce, lecz medalion go wzywał. Cienka płytka sterczała na sztorc, zanurzona do połowy w mule.

Wreszcie jego wyciągnięte palce dotknęły Amuletu Wieszczbiarza.

Rozdział czwarty

Pewnego jasnego, słonecznego dnia Flobaster oświadczył, że jutro – już jutro! – opuszczamy miasto i ruszamy w drogę.

Fantin cieszył się jak dzieciak. Barian wiedział o wszystkim wcześniej, Mucha chrząknął z zadowolenia, Gezina uśmiechnęła się zagadkowo. Tylko ja pozostałam z kamiennym obliczem, jak wieśniaczka, której pokazano pana młodego dopiero na ślubie.

Wieczorem wszyscy wybrali się do tawerny pić i radować się z okazji wiosny i nadchodzących wydarzeń. Siedziałam w kącie, sącząc kwaśne wino i patrząc w stół. Tawerna była jeszcze pełna, gdy Flobaster twardo nakazał nam iść spać. Bramę miejską otwierają o samym świcie, a w daleką drogę najlepiej wybrać się w porze jutrzni.

Wlokłam się z tyłu. Flobaster także trochę zwolnił kroku. Zawołałam:

– Mistrzu Flo!

Najwyraźniej tego oczekiwał, gdyż natychmiast niespokojnie zwrócił się ku mnie. – Tak?

– Nie pojadę – oznajmiłam.

Cały wieczór miałam na końcu języka to krótkie zdanie. I cały wieczór bałam się sobie wyobrazić, jak zmieni się twarz szefa teatru. W zaułku było jednak ciemno, tak więc niczego nie zobaczyłam.

Nastąpiła długa chwila milczenia. Zmieszane razem śmiech Geziny i ochrypły bas Muchy oddalały się coraz bardziej.

– On cię porzuci – powiedział spokojnie Flobaster. – Porzuci i zapomni. Zostaniesz posługaczką w jakimś sklepie, całe życie będziesz zmywać zaplute podłogi i wysłuchiwać wyzwisk. A kiedy tłusty właściciel dopadnie cię w ciemnym składziku, będziesz wspominać swego szlachetnego rycerza i zalewać się łzami…

Zrobiło mi się zimno. Przemawiał tonem obojętnym, a zarazem z przekonaniem, niczym prorok.

– Być może wspomnisz wtedy i mnie. I wyszlochasz w mokry siennik, że stary miał jednak rację. I rzucisz się za nami w pogoń. Na próżno, Tantalo. Ponieważ czegoś takiego nigdy się nie wybacza.

Westchnął. Stałam jak skamieniała.

– Bo widzisz – dodał z uśmiechem – dwadzieścia lat temu sam mogłem zostać kupcem, obarczonym kupą dzieciaków… Talent to jednak nie byle gałgan, by uzależniać go od czyjejś łaski. Znalazł się dobry człek, który mi to wyjaśnił… Do dzisiaj jestem mu wdzięczny. Rozumiesz?

Milczałam. Wciągnął powietrze przez zaciśnięte zęby.

– Powiedz teraz, że żartowałaś i na tym skończymy rozmowę.

Gdzieś nad naszymi głowami poskrzypywała w ciemnościach chorągiewka od wiatru. Przeraźliwie zaskrzeczał marcowy kot, drugi mu odpowiedział. Trzasnęła okiennica i na hałaśliwe zwierzę wychluśnięto pomyje wraz z wiązką przekleństw. Potem znowu nastała cisza, przerywana tylko odgłosem strużek ściekających z dachu.

Miałam chęć zapaść się pod ziemię. Odpowiedź mogła być tylko jedna. Musiałam jednak wyobrazić sobie, jak zdołam żyć bez sceny i mojej trupy. Tak samo jednak nie mogłabym żyć bez Luara. Flobaster tego nie zrozumie. Jestem w jego oczach… wolałam o tym nie myśleć. Lepiej już umrzeć z nędzy w przytułku.

Kocia muzyka rozpoczęła się na nowo na sąsiednim dachu. Flobaster dyszał ciężko w mroku.

– Nie pojadę – powiedziałam ledwie dosłyszalnie.

Żelazna chorągiewka zaskrzypiała rozdzierająco.

– Jak chcesz – rzekł głucho Flobaster. – Żegnaj.

Odwrócił się i zniknął w ciemności.

Luar stał pośrodku placu, a wiosenny wiatr kołysał nim jak trzciną.

Czuł się jak człowiek, który wyzdrowiał po długiej chorobie. Źle wspominał drogę: towarzyszyły jej odurzenie i szał, zakończone w lodowatej wodzie. Zaraz potem znalazł się na placu z zamkniętą na głucho Wieżą Łaszą, kukłą wisielca przed gmachem sądu i z lochami pod nim, gdzie chłopak został poczęty.

Skonstatował ze zdziwieniem, że cieszy go powrót. Pogoń za medalionem wydawała mu się teraz baśnią, opowiadaną dzieciom na dobranoc.

Owa myśl wywołała drgnienie niepokoju. Sięgnął dłonią za pazuchę. Na szczęście medalion był na miejscu. Dobrze byłoby teraz położyć go sobie na dłoni i drobiazgowo obejrzeć… Nie powinien. Z jakiegoś powodu bał się oglądać publicznie swą zdobycz.

Puścił z żalem złoty łańcuszek, zwieszający się z jego szyi. Szybko otulił się płaszczem, chociaż plac wokół żył własnym życiem i nikogo nie interesowały tajemnice Luara. Ludzie handlowali i zabawiali się. Czterech lokajów w liberiach taszczyło, ciężko dysząc, niegustownie pstrokaty palankin. Wychylająca się zza zasłonki tłusta rączka skinęła na rumianą kwiaciarkę. U podnóża baszty błąkał się szalony starzec w wystrzępionych łachmanach. Dwóch gapiów, chyba ze wsi, patrzyło na niego jak na dziwowisko. Obok straganiarz przywabiał klientów, zręcznie podrzucając makowe bułeczki. Sprytny ulicznik podbił mu łokieć, chwycił lecącą na ziemię bułkę i ruszy! biegiem prosto w dziobiące okruchy stadko gołębi. Ptaki wzleciały ku niebu, łopocząc skrzydłami i masowo defekując. Mieszczanie krzywili się, oczyszczając odzież z ptasich odchodów. Luar uśmiechnął się ponuro.

Do radosnego uczucia powrotu wmieszała się swego rodzaju przykrość. Miał za sobą długą drogę, lecz teraz był znowu na jej początku. Znów znalazł się w punkcie wyjścia, jak wskazówka zegara albo szczur biegający po obwodzie drewnianego koła…

Stał teraz przed budynkiem uniwersytetu. Któryś z przechodzących studentów poznał go i pozdrowił, lecz na próżno, ponieważ Luar nie zwrócił na niego uwagi. Nie odrywał wzroku od okien biblioteki, dwóch sporych witraży, z których jeden był lekko uchylony.

Bezwiednie wsunął znów dłoń za pazuchę. Wydało mu się, że medalion pulsuje pod palcami, chociaż raczej tak pulsowała jego krew.

Nie można wciąż się oszukiwać. Nie można przestać myśleć o kobiecie… Tej, która często otwierała od środka witrażowe okno i śmiejąc się, machała ręką do chłopca, siedzącego na ojcowskich ramionach… A raczej na ramionach całkiem obcego człowieka, którego później zły los zranił do głębi serca…

Luar uśmiechnął się krzywo. Co począć. Trudno utrzymać pod koszulą rozżarzony węgielek…

Dłoń ściskająca medalion drgnęła, jak oparzona. Gorejący węgielek za pazuchą na złotym łańcuszku. Kto by pomyślał.

W gospodzie zamknął pokój na klucz, zasłonił okno, zdjął Amulet i położył na biurku pośrodku przetartego aksamitnego obicia. Płytka leżała spokojnie, połyskując mętnie złotą krawędzią. Luar uważnie obserwował zawiłe wycięcie, starając się nie zauważać przy tym ciemnych plam rdzy na powierzchni.

Rzecz, która umiera. Tak powiedział starzec, rzucający kaczki na wodzie. Dokładnie tak: „Rzecz, która… umiera. Razem z nami. Razem ze światem”.

Coś dużo tych szalonych staruszków, pomyślał młodzieniec. Ten, co wałęsa się wokół baszty w obszarpanym habicie sługi Lasza, też lubi straszyć końcem świata. Czego to nie usłyszysz od obłąkanego starucha… Lecz zardzewiałe złoto? Luar wiedział przecież, że kruszec ten nie rdzewieje.

Przykrył dłonią medalion. Wyobraził go sobie czystym, bez zanieczyszczeń. Uniósł rękę. Rdza nie zniknęła, przeciwnie, jakby się powiększyła.

Nad rzeką, w szaleńczym odurzeniu było powiedziane coś, czemu sam się potem dziwił. Coś w rodzaju: „Jestem Wieszczbiarzem… „. Jeśli to prawda, jeśli rzeczywiście tak powiedział, no cóż, wygląda na to, że jest bardziej szalony od wszystkich starych wariatów na tym zwariowanym świecie.

Złoty łańcuszek połyskiwał na przetartym zielonym aksamicie jak błyszczący strumyczek pośród traw. Z każdą chwilą coraz bardziej narastał niepokój Luara. Amulet zbyt długo był bez niego i coraz mocniej pragnął poczuć go znów na swej piersi.

Niepojęty lęk zniknął, gdy artefakt wrócił na swoje miejsce. Luar znowu uśmiechnął się krzywo. Trudno powiedzieć, kto tutaj kim włada. Nie wiedząc niczego o właściwościach złotej płytki, domyślał się jedynie, że medalion jest silniejszy od nowego właściciela, miał jednak cichą nadzieję, że kiedyś mu dorówna.

Nie ma kogo spytać. Nagromadziło się dużo pytań, lecz oszalały powiernik Amuletu, który rzucił go do wody, nie zniżył się do jakichkolwiek wyjaśnień. Luar pozostał sam ze swoim problemem. Jedynym człowiekiem, który mógłby mu pomóc, był dziekan Łujan, jego dziadek, który poświęcił sporą część długiego żywota, by napisać grubą i mądrą księgę.

Gabinet ojca przynosił Torii ukojenie.

Całymi dniami przesiadywała za ogromnym biurkiem, patrząc bezmyślnie przed siebie. Każdy, kto przechodził w tym czasie pod drzwiami pomieszczenia, zniżał głos mimowolnie i stąpał na palcach, bez względu, czy był to student żółtodziób, czy sam rektor. Ciszej, pani Toria pracuje.

Istotnie pracowała. Często zostawała na noc, zginając kark nad księgami, robiąc starannie notatki, przygotowując wykłady, które się w końcu nie odbywały. Dobrze wiedziała, jak trudno będzie jej wyjść na katedrę i spojrzeć wszystkim w oczy…

Nie zastanawiała się, kim są owi „wszyscy”. Wszyscy wiedzą, że wyrzekła się syna. Być może wiedzą też, dlaczego to uczyniła. Ta mała aktoreczka, która niewiadomym sposobem pojawiła się na jej drodze, z pewnością wie o wszystkim. A zresztą już wcześniej Toria niespecjalnie przejmowała się cudzym mniemaniem o sobie. Wystarczał jej osobisty sędzia, jaki od niedawna zagnieździł się w jej duszy.

Gabinet był niedostępny dla ludzkiego osądu. Nie przenikały tutaj obce myśli. Toria przekonała samą siebie, że można tutaj rozmyślać tylko o wielkich historycznych wydarzeniach, dawnych wojnach i imperiach, magach i wodzach… A także o ojcu, dziekanie Łujanie.

Obchodziła wnętrze, szukając wszystkiego, czego mógł dotykać jej zmarły rodzic. Zabrała z biblioteki jego wszystkie rękopisy i godzinami przeglądała stronice, ciesząc się kształtem liter. Znała na pamięć, z dokładnością do każdego przecinka, całe rozdziały dzieła O magach.

Stworzyła wokół siebie niewidzialny, lecz absolutnie nieprzenikniony mur. Nie osiągnęła całkowitego spokoju, lecz swoistą iluzję. Wszystko się zawaliło, kiedy pewnego dnia zajrzał do gabinetu poruszony służący.

– Pani moja! – zawołał radośnie. – Jak to miło, że odwiedził nas wreszcie panicz Luar. Jest w bibliotece, może pani sama…

Cofnął się, widząc jak zmieniła się na twarzy.

Podziękowała mu sztywno. Zamknęła za nim drzwi. Rozłożyła pierwszą z brzegu księgę i zasiadła do pracy. Z trudem zbudowana warstwa ochronna kruszyła się jednak. Pióro w dłoni drżało, oczy patrzyły nie widząc, a w uszach dźwięczały na przemian przymilny śmiech Fagirry i ostry okrzyk tamtej dziewczyny: „Nie wygnałam własnego syna!”.

Zerwała się, omal nie wywracając fotela. Wczepiona palcami w brzeg ojcowskiego biurka, jakby błagała o pomoc i ochronę. Nie doczekawszy się ani jednego, ani drugiego, otworzyła drzwi i wyszła na zewnątrz.

Ktoś uskoczył jej z drogi i lękliwie przywitał zza pleców. Biegła korytarzami z beznamiętną twarzą, lecz w jej duszy kłębiły się panika, wstyd, tchórzliwe pragnienie ucieczki, małoduszna obawa przykrości i szczególne uczucie, którego długo nie mogła rozpoznać, a rozpoznawszy wreszcie, nie przyjęła do wiadomości.

Chciała go zobaczyć. Powinna była go zobaczyć, ponieważ podczas długich bezsennych nocy nieraz prześladowała ją myśl o jego śmierci. W malignie początkowo jej sobie życzyła, lecz teraz cieszyło ją, że jednak żyje…

Podeszła do drzwi biblioteki. Cofnęła się, znowu zawróciła. Kamienne oblicza płaskorzeźb patrzyły w przestrzeń takim samym nieobecnym wzrokiem. Przechodzący student zatrzymał się chwilę, jakby chciał o coś spytać, lecz prędko zrezygnował. Znów pusto. Nikogo.

Drzwi otwarły się bezszelestnie.

Zdawało się jej, że w środku też nie ma nikogo. Pod oknem wylizywał sierść tłustawy kot, niezrównany łowca myszy. Zerknął na Torię żółtym ślepkiem, potem wrócił do swego zajęcia.

Odczuła momentalną ulgę i w tej samej chwili ktoś poruszył się i westchnął za najbliższym regałem.

Opanowała chęć ucieczki. Stąpając delikatnie, jak po kruchym lodzie, zrobiła dwa kroki.

Siedział obok drabinki wprost na podłodze. Przed sobą miał stos książek. Toria dostrzegła tylko wyciągniętą nogę, startą podeszwę trzewika, pochylone plecy i jasne włosy, zakrywające twarz.

Jęknęła bezdźwięcznie. Egert! Siedział tak, jak zwykle siadywał Egert: identyczna poza, te same jasne kosmyki na twarzy…

Zdradził ją przyspieszony oddech. Siedzący wyczuł obecność drugiej osoby i podniósł głowę.

Spod białej grzywki spojrzał prosto w twarz Torii swymi nieludzko błyszczącymi oczami młody Fagirra.

Potrącone książki spadły na podłogę. W niemym krzyku, zaciskając usta dłonią, przebiła się przez labirynt szaf bibliotecznych i wybiegła z uniwersytetu, pędząc w stronę domu. Krew kapała z przygryzionych palców. Tego samego dnia pani Toria Soll wraz z córką Alaną i niczego niepojmującą niańką wyjechała do podmiejskiej rezydencji.

Nad scenką teatrzyku południowców wydymał się spłowiały okap. Widzowie stali półokręgiem, co pewien czas rozlegał się głuchy śmiech. Stojąc w gęstym tłumie, oglądałam jeden spektakl za drugim.

Haar trochę przeginał. Pragnąc zadowolić wszystkich, stosował chwyty pod publiczkę. W jednej z fars wyniesiono na scenę prawdziwy kał na łopacie, potem zaś, po groteskowo patetycznym dialogu, wywalono przykro woniejącą kupkę na łysinę przygłupiego komika.

Tłum rechotał na całego. Tu i ówdzie przemykali się kieszonkowcy, tak więc trzeba było uważać na sakiewkę. Czerwieniłam się ze wstydu po uszy, lecz nie za siebie, a za Haara i w pewnym stopniu łysego klauna. To tylko na krótko, mówiłam sobie. Wkrótce wróci Luar…

Prawie nie miałam już pieniędzy. Mówiąc szczerze, lepiej byłoby się nająć na posługaczkę w karczmie. Nikogo nie obchodziło, że po odjeździe Flobastera zostałam z niczym, nikogo też nie obejdzie, że przystałam do grupy Haara nie dla lepszego życia… Powiedzą: przeniosła się. Haar pomyśli to samo. Co mnie to zresztą obchodzi. Zostałam sama i to było najgorsze. Przeniosła się…

Podwójna zdrada. Lepiej już zostać posługaczką…

A jednak myśl o karczmie wywoływała we mnie rodzaj mistycznego lęku. Od razu przypomniałam sobie słowa Flobastera: „Całe życie będziesz zmywać zaplute podłogi i wysłuchiwać wyzwisk”…

Zadrżałam, jak od chłodu. Tłumek wokół przerzedził się znacznie. Zamiast farsy grano teraz jakiś niezmiernie ponury dramat. Haar nie potrafi wystawiać tragedii, dlatego ich tak nie lubi…

Potem zrozumiałam, że zostałam zauważona. Za kurtyną, w miejscu, gdzie zazwyczaj jest mała dziurka, nastąpiło lekkie poruszenie. Wydało mi się, że dojrzałam w dziurze błysk oka. Ktoś obserwował mnie także zza tekturowego drzewa pośrodku sceny, a nawet aktorzy w pauzach między kwestiami rzucali mi krzywe, zawistne spojrzenia. Umazany nawozem komik, starucha o nieoczekiwanie dźwięcznym, dziecięcym głosie, bohaterski amant z brzuchem jak wielki bęben, okrągłym licem i zamglonymi oczami, heroina, niczego sobie damulka z kapryśnie wygiętymi usteczkami…

Moi przyszli koledzy. Będę z nimi żyła pod jednym dachem, dzieliła się chlebem i winem, pieniędzmi i wyzwiskami…

Zespół południowców był dosyć duży, składał się co najmniej z dziesięciorga ludzi. Wątpię, czy ucieszą się, gdy dołączy nowa, obca konkurentka.

Przedstawienie skończyło się. Monety zadzwoniły na miseczce. Mimowolnie wyciągnęłam szyję, by sprawdzić ich dochody. Nie miseczka, lecz spory półmisek był wypełniony po brzegi. Mój były zespół nigdy tyle nie zgarniał. Haar wie, jak utrafić w gusta głupiej publiki.

Widzowie rozeszli się. Miałam także ochotę odejść. Zrobiłam parę kroków, gdy szponiasta dłoń Haara zacisnęła się na mym ramieniu.

– Ach, nasza wspaniała artystka! Rozkwitający talent znalazł w końcu odpowiednie dla siebie miejsce… Tak, moja droga? Czy tylko się zabawiasz?

Uśmiechał się szeroko, lecz oczy pozostały poważne, przenikliwe i pełne nadziei. Gładko wygolony podbródek pokryty był tajemniczymi czarnymi kropkami. Pachniało od niego pudrem i drogimi perfumami. Sugestia, że się zabawiam, była czystej wody obłudą. Od dawna wiedział, że trupa Flobastera wyjechała z miasta.

– Jak ci się spodobał spektakl?

W jego głosie brzmiała triumfalna nuta, jakby radował się za mnie, że nareszcie przyszłam zobaczyć prawdziwą sztukę.

Nie miałam sił chwalić nieszczerze widowiska, lecz bałam się krytykować.

– Panie Haar, czy teatr wkrótce rusza w drogę? – odpowiedziałam pytaniem.

Odchrząknął.

– Martwi cię to? Nie obawiaj się, ta trupa nie doświadcza w podróży nędzy ni znoju… A zresztą zamierzam pozostać w tym mieście jeszcze parę tygodni.

Z przyzwyczajenia mówił „ja” zamiast „my”. Delektował się swą władzą. Wspomniałam czule Flobastera, chociaż był tyranem, skąpcem, wariatem…

Haar znacząco trącił mą pustawą sakiewkę i wziął mnie pod łokieć.

– Chodźmy – rzekł takim tonem, jakim klient zwraca się do sprzedawcy: proszę to zapakować.

Poszłam.

Nowy zespół powitał mnie dokładnie tak, jak przypuszczałam.

Od razu przypomniałam sobie przytułek: krzywe uśmieszki za plecami, ciche obgadywanie, ciągła chęć poszturchiwania albo podszczypywania, choćby złym słowem lub wymownym spojrzeniem. Wszyscy byli marionetkami Haara, lecz w odróżnieniu od kukiełek gryźli się między sobą o pierwszeństwo.

Pierwszej nocy, leżąc bezsennie na przydzielonym mi wąskim materacu, cały czas próbowałam wyobrazić sobie, jakimi drogami jadą teraz nasze wozy, co robi Flobaster, co mówią o mym odejściu Barian i Mucha… Ciężko było o tym myśleć i zamknąwszy oczy usiłowałam wyobrazić sobie Luara.

Kiedy wróci, powiem mu prawdę. Powiem, że nic więcej nas nie rozdzieli, nawet jego przeklęta matka i rzekomy ojciec. Zdobyłam się dla niego na niesłychaną zdradę. Czy to nie oznacza, że nie mogę bez niego żyć?!

I jeszcze coś. Poproszę go, by zdobył dla mnie księgę O magach. Nie zdążyłam przeczytać o Pierwszym Wieszczbiarzu ani o szaleństwie Łaszą, a obecnie uważałam, że to bardzo ważne dowiedzieć się o tym i zapamiętać…

Bladym świtem Haar zajął się swą nową własnością, czyli mną. Z mego powodu postanowił wznowić starą, dawno zgraną farsę.

Mój nowy szef był święcie przekonany, że nie ma niczego śmieszniejszego, niż kiedy na scenie zadzierają komuś spódnicę, kopią w tyłek i obsypują się mąką, wszystko jedno kogo, byle obficie. W żaden sposób nie mogłam pojąć sensu swojej roli. Haar irytował się, wyzywając mnie od tępych, bezmózgich krów, bębniąc palcami i zaczynając wszystko od początku. Trupa szczerzyła zęby z satysfakcją.

Za trzecią lub czwartą powtórką przestałam się złościć i denerwować. Było mi wszystko jedno. Niech tylko powróci Luar…

Wyczuwając zmianę w moim nastroju, Haar obwieścił koniec próby, pocieszająco poklepał mnie po plecach i stwierdził, że chociaż mam słabe zadatki i tak zrobi ze mnie aktorkę.

Milczałam.

Zajmująca się w zespole gospodarstwem starucha wydobyła skądś kłąb brudnych szmat i zapragnęła je wyprać. Nosiłam wodę, wyciskałam sztywne płótno i wylewałam pomyje. Tymczasem miejscowa amantka z kapryśnie wygiętymi usteczkami i jej koleżanka o krągłym licu siedziały obok na ławeczce, pogryzały orzeszki i co pewien czas wypluwały łupiny, popatrując na mnie i szepcząc między sobą.

Ścierpiałam to.

Wieczorem było przedstawienie. Wysłali mnie, bym zbierała datki na tacę. Chciwie patrzyłam w twarze widzów. Może Luar już wrócił i szuka mnie… Lecz publiczność była w stylu Haarowych fars: głupawa i prymitywna. A może przesadzałam. W owej chwili każdy człowiek, który nie był Luarem, wydawał mi się głupi i prymitywny.

Czas jakby się zatrzymał. Kolejne dni zlewały się w szarą jedność.

Po dwóch, może trzech próbach Haar stwierdził, że pora wyjść na scenę i zarobić na siebie. Miał koszmarny zwyczaj obserwować spektakl zza kurtyny i w trakcie gry robić uwagi, wśród których najbardziej bolesna była „tępa, bezmózga krowa”. Po przedstawieniu tradycyjnie zbierał zespół, żeby zbesztać jednych i pochwalić innych. W ślad za tym zaczynało się wzajemne podgryzanie, ponieważ obrugani starali się podstawić nogę chwalonym, intrygując przeciwko nim. Do pewnego czasu obserwowałam z boku tę menażerię. Do czasu, ponieważ pewnego dnia Haar także mnie pochwalił.

Ledwie się oddalił, dowiedziałam się na swój temat wielu interesujących rzeczy. Jako „bezdomna suka” starałam się jak najbardziej „podlizać szefowi” i dlatego znalazłam się w najlepszym zespole. Jestem jednak głupia, skoro nie rozumiem, że dostać się do teatru wcale nie oznacza w nim pozostać. A w dodatku mam krzywe nogi…

Tylko absurd tej sytuacji pozwolił mi wszystkiego wysłuchać z zimną krwią. Zbywałam ich początkowo pogardliwym milczeniem, potem otworzyłam usta, by posłać swym nowym koleżankom soczystą wiązankę. Sama się zdziwiłam, skąd mam w zapasie tyle przekleństw i jakim cudem mój język wypluwał je w takim tempie.

Kapryśna heroina i jej grubawa satelita, a także stojąca w pobliżu starucha miały bardzo głupie miny. Opuściłam triumfalnie plac boju, czując, że zwyciężyłam.

W nocy znalazłam wbitą w materac ostrą, masywną szpilę.

Zaprzyjaźniłam się z pokojówką z „Miedzianej Bramy”, która codziennie donosiła mi o nowo przybyłych gościach. Sądziłam, że Luar wróci do znanej sobie gospody, jakby do domu. Przeżyliśmy tam oboje tyle szczęśliwych chwil. Dni mijały, podczas gdy przekupywałam służącą miodowymi piernikami, czytując od A do Z księgę gości. Wciąż nie było Luara.

Pewnego razu zobaczyłam z daleka Torię Soll. Chociaż wyglądała na znużoną i postarzałą, dziwnym sposobem chroniła swą urodę, lecz obecnie zdawała się emanować pięknością leżącej w trumnie nieboszczki. Szła w stronę uniwersytetu, sztywno wyprostowana, jakby skuta żelaznym gorsetem. Na szczęście nie zauważyła mnie, choć byłam całkiem blisko. Wystawałam pod uniwersytetem, wykorzystując każdą wolną chwilę. Czekałam na Luara.

I doczekałam się.

Wyszedł z budynku za grupką studentów. Nogi wrosły mi w jezdnię. Tyle razy wyobrażałam sobie to spotkanie, że prawie przestałam w nie wierzyć.

Szedł prosto na mnie, niedbale wymachując trzymaną w dłoni książką. Zdawało się bardziej rosły i dojrzały. Miał czysto obojętną twarz i lekkie zmarszczki w kącikach warg, gorzkie bruzdki, jakich wcześniej nie było… Szedł pewnie, jakby chodził tą drogą codziennie. Nie wyglądał na kogoś, kto właśnie powrócił z wędrówki, raczej na wolnego słuchacza, wracającego z wykładów. Był zatopiony we własnych myślach, nie widział ulicy ani przechodniów. Mnie także nie zauważył, gdy zastąpiłam mu drogę.

– Witaj!

Jakiś czas usiłował przypomnieć sobie, kogo ma przed sobą, w końcu skinął głową niezbyt radośnie.

– Tak… dobrze.

Nie wytrzymałam i rzuciłam się mu na szyję. Wtulając się w jego policzek, poczułam zapach, budzący pamięć ciemnej izby z gasnącym kominkiem i tajemniczy pejzaż młodzieńczej twarzy…

Ostrożnie wyswobodził się z moich objęć. I westchnął.

– Wybacz, lecz jestem bardzo zajęty.

– Ja także – odpowiedziałam poważnie. – Szykuję się do ślubu. Wychodzę za ciebie.

Nie podjął żartu.

– Wybacz… Nie teraz.

Ruszył swoją drogą. Poszłam za nim jak wierna psina.

– Luarze… Odeszłam z zespołu, żeby czekać na ciebie. Kiedy przyjechałeś?

Myślał o swoich sprawach.

– Nieważne – burknął z roztargnieniem.

Stanęłam jak wryta, potem go dogoniłam.

– Nieważne?!

Spojrzał na mnie zniecierpliwiony.

– Są ważniejsze rzeczy. Proszę, nie zatrzymuj mnie.

Przeszliśmy w milczeniu kolejną przecznicę. Próbowałam dorównać jego szerokim krokom, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co się dzieje. Znowu… Raz już tak było… Gdy wrócił z Kawarrenu obcy i zły. Wtedy jednak nie byliśmy jeszcze parą. Wtedy łączyła nas tylko jedna szalona, wietrzna noc pod daszkiem teatralnego wózka. Obecnie wyrzekłam się dlań wszystkiego…

– Luarze… Nie jestem ci już potrzebna?

Skrzywił się.

– Nie teraz.

„Porzuci cię i zapomni”.

Cienka wiosenna trawa przebijała się między brukami jezdni. Zostałam sama.

Siedział na samym brzegu. Pieniste bryzgi fal oblewały czasem czubki jego butów. Siedział, opuściwszy ramiona, patrząc nieruchomo w miejsce, gdzie linia widnokręgu zamieniała się z ciemnosinej w bladoniebieską.

Za plecami miał górę, która kiedyś była wulkanem. Obecnie nikt już tego nie pamiętał. Pozostała zimna, wyniosła skała, nadgryziona zębem czasu i spękana od wiatru. Jednak, kiedy wysilił pamięć, był w stanie sobie przypomnieć, jak to jest być rozpaloną lawą, spływającą powoli jałowym zboczem.

Przed nim rozpościerało się morze jak wielka czara goryczy. To nic, zdarzały mu się już gorsze chwile, niewiele zaznał w życiu szczęścia. Pamiętał jakieś rozbłyski na powierzchni rzeki, bitwy mrówek na rozgrzanym, białym piasku, czyjeś dłonie na oczach, czyjeś usta… Dalej nie sięgał pamięcią, chociaż wiedział, że mógłby się do tego zmusić. Wszystko można wydobyć na siłę z głębiny wspomnień, tylko po co?

Był kiedyś rozżarzonym czerwonym potokiem i drewno trzaskało pod jego dotykiem, obracając się w popiół. Potem znowu stał się człowiekiem i pił wino w portowej knajpie… I teraz mógłby napić się wina. Nie będzie już nigdy lawą. Najgorsze, że nie chciało mu się już ani jednego, ani drugiego. Tylko siedzieć nad morzem, patrzeć na cofające się w stronę horyzontu białe grzywy fal i o niczym nie myśleć.

Całe życie był nagradzany i karany za nic… Oczekiwali odeń nie tego, co się potem okazywało. Po tamtych gwałtownych przeżyciach dni płynęły jeden za drugim, bez niespodzianek, jednostajnie niczym bieżąca woda… Poprzednie życie, a nawet kilka żyć, wymazał całkiem, od razu, gdy się skończyły.

Teraz być może nadszedł koniec. Droga jego życia zatoczyła wielki krąg. Nie bez powodu wszystkie te rozbłyski, olśnienia, przedwieczne wspomnienia dawno nieistniejącego chłopca budziły już tylko niechęć…

Chłopak o podobnym imieniu zamknął krąg, sam o tym nie wiedząc… do czasu. Wkrótce wszystko zrozumie, a wtedy, być może, odmieni drogę, krąg zmieni kształt i świat się zmieni lub zginie…

Męczyły go już strasznie takie patetyczne zdania. Otchłań świata… Nie będzie mógł wtedy spokojnie siedzieć i patrzeć na morze. I tak wkrótce nie będzie mógł, przecież nie jest nieśmiertelny.

Poczuł niemiły chłód w okolicy serca. Kto wie? A może jednak?…

O brzeg uderzyła niezwykle silna fala. Zobaczył na kamieniach u stóp rozpłaszczoną meduzę. Śliską grudę z fioletowymi piętnami na grzbiecie, jakby oczami…

Cóż to za głupia myśl o nieśmiertelności? Żył bardzo długo. I co z tego? W końcu nie był zwyczajnym człowiekiem… Wybranym, można by rzec. Naznaczonym…

Kolejna fala nie dotarła do meduzy, tylko oblała pianą szklistą krawędź.

Krąg życia, pomyślał z dziwnym uczuciem. Krąg się zamyka… Tylko ja nie jestem już tym samym, kim byłem. Lepiej nie myśleć, dlaczego…

Meduza ociekała wodą. Mokra gruda na zalanej słońcem plaży.

Dziwna sprawa… Nigdy nie oczekiwał od samego siebie tego, co się potem okazywało. Wszystko działo się jakby samo.

Ruszył do przodu i wziął w ręce zimne, galaretowate stworzenie. Zaczekał na nową falę i cisnął meduzę do wody.

– Wracaj do domu.

Kolejne poselstwo zastało Egerta przy kielichu rubinowo-krwistego wina.

Soll doskonale pamiętał człowieka, który wręczył mu zapieczętowaną kopertę. Strażnik weteran, instruktor młodzieży, stary wyga z niewielką blizną nad prawą brwią. W lepszych czasach dobrze się trzymał, lecz teraz jego surowe oblicze wydawało się bardzo ponure.

Pułkownikowi Sollowi z życzeniami szczęścia i zwycięstwa…

Egert bez namysłu przeleciał wzrokiem tradycyjne grzeczności. W końcu spojrzenie zatrzymało się, lecz starannie wypisane litery zdawały się rozpływać.

Mam, niestety, do przekazania smutne nowinę… Kapitana Jasta, na którego barki spadł obowiązek dowodzenia garnizonem po Pańskim nagłym wyjeździe, nie ma już wśród żywych…

Egert zamknął oczy. Kapitan Jast miał niewiele ponad dwadzieścia lat. Zdolny młodzieniec… Nadzieja na przyszłość.

Z pięciu kupców ocalał tylko jeden, który, ociekając krwią, zjawił się u burmistrza, ze łzami w oczach błagając o sprawiedliwość… To przecież na miejskim garnizonie spoczywa obowiązek dbania o bezpieczeństwo na drogach! Kapitan Jast uniósł się gniewem, zebrał oddział i wyruszył, aby pokarać przeklętych rozbójników… Stało się jednak inaczej. Rozbójnicy pokonali kapitana, a wraz z nim honor i cześć naszego garnizonu. Złoczyńcy ci byli kiedyś rozproszeni, lecz obecnie zjednoczyli się w jedną wielką bandę. Oddział Jasta wpadł w zasadzkę i został wycięty w pień. Opłakawszy zabitych, władze miejskie zwracają się do Pana, Pułkowniku Soll: proszę wrócić i stanąć na czele oddanych mu żołnierzy. Inaczej łotry poczują się jeszcze bardziej bezkarne, a bezpieczeństwo całej okolicy…

Egert uniósł głowę. Cały list był jednym pasmem wyrzutów.

Posłaniec czekał. Egert długo wpatrywał się w jego zmęczone, pochmurne oblicze z posiwiałymi brwiami i gorzkimi bruzdami w kącikach warg. Przybysz znał treść listu. I sam był żywym wyrzutem.

Egert westchnął. Odrzucił głowę do tyłu. Wsłuchał się w siebie. Nic. Ani wstydu, ani irytacji, tylko tępa gorycz. W każdym razie, żal Jasta. Chociaż, w czym był lepszy od innych?

Posłaniec wciąż czekał, nie okazując otwarcie zniecierpliwienia.

– Pamiętam o swym obowiązku – powiedział Egert powoli. – I przyjadę do garnizonu tak szybko, jak…

Uśmiechnął się krzywo.

– Jak tylko pozwoli mi na to… sprawa niezwykłej wagi.

W drzwiach kichnął potężnie zaspany lokaj. Starszawy porucznik patrzył z uporem na Egerta. Jego oczy przewiercały na wskroś, żądając odpowiedzi.

– Niezwykłej wagi – powtórzył zimno Soll.

W oknie tłukła się bzycząca, wiosenna mucha.

Wizyta matki w bibliotece wytrąciła Luara na chwilę z równowagi, lecz nie trwało to długo. Powoli uczył się panować nad swymi myślami, udało mu się położyć tamę niektórym. Musiał myśleć o najważniejszym, o medalionie i jego historii.

Oprócz kopii dzieła dziekana Łujana, którą Luar pozwolił sobie przywłaszczyć, znalazł w bibliotece jeszcze jeden ważny podręcznik: O proroctwach, autorstwa starodawnego maga o trudnym do zapamiętania imieniu. Na pożółkłych kartach znalazł imiona największych wieszczbiarzy wraz z opisami ich działań. Wszyscy bez wyjątku byli bardziej lub mniej wybitnymi magami, tak jakby rozumiało się to samo przez się i nie wymagało dodatkowych wyjaśnień. Nie znalazł wśród nich kogoś, kto nie byłby czarodziejem. Zbity z tropu młodzieniec przygryzał wargi i postanowił tę sprawę odłożyć na później. Co do Amuletu, autor ciężkiego tomiszcza nie wyjaśnił jego znaczenia, tylko wspomniał kilka razy, że medalion jest niezbędny Wieszczbiarzowi.

Nie znalazł w starej księdze imienia ostatniego właściciela Amuletu, Orwina, natomiast pisał o nim szeroko i ciepło dziekan Łujan. Luar przeczytał szybko odpowiedni rozdział, zatrzymując się na dłużej tylko nad akapitem opowiadającym o jego śmierci.

Świadkami śmierci Wieszczbiarza Orwina – pisał dziekan – byli dwaj wielcy magowie owych czasów: hart Legiar i Baltazar Est. Obaj chronili tajemnicę, milczeć o tym, co się stało. Udało się jednak dowiedzieć z pogłosek, iż Orwin zdobył się na ryzykowny gest. Próbował wykorzystać Amulet, by dotrzeć do Wrót Wszechświata w momencie, gdy nastąpiło coś, co później nazwano Odmową Odźwiernego… Próba skończyła się dla Orwina tragicznie: zginął, pozostawiając Amulet nieznanemu następcy…

Luar poczuł ciarki na plecach. Poczuł wbrew woli więź z owymi mrocznymi, niejasnymi i przerażającymi sprawami… Wrota Wszechświata. To brzmiało niepokojąco. Co ważniejsze, Orwin „próbował wykorzystać Amulet, by dotrzeć do… „. W jaki sposób? Na czym polegało ryzyko? Czym była Odmowa Odźwiernego?

Odruchowo sięgnął po wiszący na piersi Amulet. Artefakt pochodził z głębi wieków i przyszedł do niego poprzez długi łańcuch bohaterskich magów. Czuł się jak bezbronny szczeniak.

Zacisnął zęby. Ma jeszcze czas.

Odwiedziwszy parę razy bibliotekę, przeczytał wszystko na temat magów i proroków. Nie znalazł zbyt wiele, skoro najważniejsza magiczna literatura znajdowała się w gabinecie Łujana, drzwi do którego były przed nim zamknięte. W dziele napisanym przez dziadka przejrzał na razie tylko rozdział o Orwinie, głównie dlatego, że w innych księgach nie było o nim ani słowa. Zabierając ze sobą spuściznę po dziadku, wrócił do gospody i zamknął się w izbie, by poszukać odpowiedzi na swe pytania.

Po drodze spotkał Tantale. Spotkanie nie było udane. Cały czas myślał intensywnie, że natrafił wreszcie na poszukiwany trop i bał się go utracić. Niósł w sobie pamięć o tym, jak przepełnioną wazę, której zawartość bardzo łatwo było rozbryzgać. Oczywiście postrzelona dziewczyna niczego nie rozumiała. Zresztą szybko zrezygnowała z nagabywania go. Luar miał zarazem poczucie ulgi, jak i utraty.

Zamknął zasuwę na drzwiach, siadł u okna i zabrał się do lektury.

O pierwszym Wieszczbiarzu… Następny rozdział zatytułowany był: Starzec Łasz, wielki szaleniec.

Luar poczuł na karku krople zimnego potu. Szorstka tkanina kaptura… Tajemnica, trzepocząca jak płomień na wietrze. Tajemnica… Łasz… Fagirra…

Przymknął powieki. Daleki, stłumiony, smętny śpiew rytualny… Cierpka woń kadzidła. Przenikliwy dźwięk, smutny i silny, jak wycie pradawnego potwora…

Tekst był bardzo trudny w lekturze. Najbardziej przeszkadzały liczne odsyłacze do innych książek, których Luar nie czytał i wspomnienia ludzi, których nie znał. Dziekan Łujan przedstawiał dość pobieżnie historię sprzed tysiąca lat, co pewien czas zastrzegając możliwość omyłki: ktoś tam pisał to i owo w takiej a takiej książce, lecz być może się mylił z jakiejś przyczyny…

Luar zważył tom na dłoni i dopiero w tej chwili zdał sobie sprawę, ile trudu kosztowało jego dziadka napisanie tej księgi. Jeśli każdy rozdział nastręczał podobne trudności, odsyłając do innych, czasem przypadkowych zapisków lub opowieści…

Jak widać, Łasz był rzeczywiście potężnym magiem. Jego gwiazda jaśniała tysiąc lat temu, a jej blask był tak mocny, że świecił i później. Z pewną dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że był on bliskim współpracownikiem, a może nawet przyjacielem legendarnego Pierwszego Wieszczbiarza. Wspominali o tym wiarygodni świadkowie, jak…

Luar przeskoczył wzrokiem przydługi przypis.

W każdym razie Pierwszy Wieszczbiarz i Łasz bez wątpienia byli niemal rówieśnikami. W drugiej połowie życia stosunki między nimi pogorszyły się, co można wywnioskować chociażby z…

Luar przetarł oczy.

Dzieje życia tak niejednoznacznej postaci jak Starzec Łasz…

Luar zerknął na długą tabelę z przybliżonymi datami i kolejną listą nieznanych imion.

Jednakże najważniejszym dziełem Łaszą było to, co miało w przyszłości następstwa w postaci tak zwanego…

Serce Luara zabiło rozpaczliwie. Przykrył dłonią stronicę i na chwilę zapatrzył się tępo w okno.

…w postaci tak zwanego Zakonu Łaszą, czyli Świętego Widziadła Łaszą. Najwyraźniej pod koniec życia umysł szalonego Starca pogrążał się w mroku, toteż po śmierci wielokrotnie objawiał się swoim uczniom w widmowej postaci. Istnieje przesłanka, że właśnie pod taką postacią przekazał następcom jakąś tajemnicę, która stała się fundamentem zakonu…

Luar drżał na całym ciele. Objął się mocno ramionami, pragnąc to opanować. Za oknem zapadał zmierzch, młodzieniec zapalił więc świecę, obawiając się nadchodzącej ciemności.

Zakon Łaszą. Dwa wyklęte słowa. Dla Luara powinny znaczyć coś więcej, niż tylko stygmat grupy fanatyków. Jego ojciec, Fagirra, znał jakąś potężną tajemnicę. Czy ten szaleńczy krok z rozgrzebaniem kurhanu Czarnego Moru nie był świadomym samobójstwem? Luar domyślał się zresztą, że nie był to pomysł jego ojca, lecz samego Mistrza Zakonu. Może Fagirra był przeciw… Może niesprawiedliwie został osądzony…

Luar najeżył się. W tym właśnie punkcie dozwolone myśli stykały się z zabronionymi. Aresztowanie i torturowanie jego matki w żaden sposób nie dawało się złożyć na karb ludzkich płotek. Sam był tego żywym dowodem…

Zabronił sobie myśleć o tym dalej, zmuszając swe myśli, by powróciły na poprzednią ścieżkę. Zakon Łaszą… Szalony Starzec Łasz wadzący się tysiąc lat temu z Pierwszym Wieszczbiarzem. Dziekan Łujan nie zawsze zdawał się być całkiem obiektywny, dawało się wyczuć chwilami jego emocjonalny stosunek do opisywanych osób i zdarzeń. To zapewne niegodne uczonego…

Luar przysunął się bliżej światła.

Świadectwa poważnych historyków pozwalają sądzić, że w ostatnich latach swego długiego życia (ponieważ był długowieczny, pozostał w naszej pamięci jako Starzec) sięgnął po coś, co miało potwierdzić jego wielkość, lecz doprowadziło go do szaleństwa… Żyjący sto lat później kronikarz, którego imię się nie zachowało, twierdził w swej Księdze Nieskończonych Nocy, że tuż przed śmiercią Łasz stanął przed Wrotami Wszechświata, gdzie rozmawiał z kimś po drugiej stronie. Inaczej mówiąc, za Wrotami ktoś stał, pragnący wejść do naszego świata, lecz potrzebujący do tego Odźwiernego, by otworzył drzwi…

Luar przerwał lekturę. Potarł nasadę nosa, usiłując skojarzyć zasłyszane gdzieś tam strzępy opowieści. Miał dziwne odczucie, że trafił niechcący w sam środek tarczy, lecz nie miał pojęcia, jaką za to dostanie nagrodę.

Przebiegał wzrokiem kolejne zdania, wciąż dalej i dalej. Irytował się na autora, zajmującego się z jego punktu widzenia nieistotnymi drobiazgami, odwodzącymi czytelnika od głównego tematu…

Tak więc ostatni wyczyn wielkiego szaleńca Łaszą nie zyskał spełnienia. Ten, kto czekał za drzwiami i tak nie mógł wejść… Swoją drogą, sukces Starca byłby straszną zbrodnią, ponieważ nikt nie wie, dlaczego obca siła pragnie zawładnąć naszym światem. Dosyć niejasne wzmianki zachowały się w Testamencie Pierwszego Wieszczbiarza, najcenniejszej ze znanych ksiąg. Niestety, do dzisiejszego dnia nie zachowała się ani jedna z nielicznych kopii. Straciliśmy źródło wiedzy nieocenionej wartości… Możemy teraz tylko opierać się na słowach ludzi, którzy kiedyś czytali Testament. Na relacjach Wieszczbiarza Orwina, a także Larta Legiara i Orlana Pustelnika, stanowiących jedyne źródła. Jedną niewzruszoną zasadą jest reakcja Amuletu na tego, który staje za Wrotami, zwanego też Trzecią Siłą… Złoty medalion… rdzewieje.

Luar nie odrywał wzroku od tekstu, lecz starannie wypisane litery zaczęły tańczyć mu przed oczyma i wić się jak żmije. Kłębowisko żmij…

Dłoń znowu spoczęła na medalionie. Dobrze wiedząc, co zobaczy i zarazem nie chcąc w to uwierzyć, wydobył Amulet zza pazuchy i położył na dłoni.

Ten, kto stał za Wrotami, zwany też Trzecią Siłą, czynił to niejeden raz. I kto wie…

Luar odsunął księgę. Nowa wiedza kładła się zbyt ciężkim brzemieniem na jego umyśle. Schował Amulet pod koszulą, usilnie nakazując samemu sobie nie myśleć. Najlepiej o niczym, ponieważ lista tematów tabu znacznie się wydłużyła. W każdym razie nie teraz. Do rana… Powinien odpocząć. Powinien…

Słaniając się, dotarł do łóżka. Po drodze zdmuchnął świeczkę. W ciemności rozszedł się zapach, przypominający młodzieńcowi osmagany wiatrami wóz, długie, jedwabiste włosy, dłonie, wargi, śmiech… A potem…

Drgnął i usiadł na łóżku. Niesamowite. W takiej chwili, gdy dowiedział się… Za progiem potworna otchłań, on zaś ma tylko jedno, nieodparte pragnienie. Tantala…

Wiercił się w pościeli do północy, wreszcie zasnął zmęczony.

Stałam się marionetką Haara.

Dni płynęły jeden za drugim. Czułam się, jakbym brnęła błotnistą drogą, pozostawiwszy za sobą wszystko, co było ważne w mym życiu. Przed sobą nie widziałam niczego.

Wychodziłam na scenę jak nakręcana lalka. Haar czasem mnie chwalił, innym razem ganił, lecz i bez tego wiedziałam, że gram kiepsko, podobnie jak reszta jego aktorów, po prostu średnio. Dlatego też koledzy przestali mnie nienawidzić. Łysy komik w ogóle nic do mnie nie miał, częstował mnie cukierkami i nie wiedzieć czemu wyobraził sobie, że jest mężczyzną o nieodpartym uroku, toteż łapczywie chwytał mnie wszędzie, gdzie mógł dosięgnąć. Opędzałam się przed nim, jak od natrętnej muchy. Nie zauważał mej niechęci i wciąż był przekonany, że zaszczyca mnie swą uwagą.

Było mi wszystko jedno. Oduczyłam się bać, cieszyć, czy złościć.

Słowa Flobastera wisiały nade mną jak wyrok losu: „Porzuci cię i zapomni”. Pierwsza część przepowiedni spełniła się bardzo prędko.

Powinnam była nienawidzić zdradliwego młodzieńca, lecz uczucie, że po części sama jestem sobie winna, nieco osłabiło wolę i przygasiło silniejsze emocje, z wyjątkiem poczucia wstydu i skruchy. Nie powinnam była mieszać się w jego sprawy. Nasz gościnny występ zniszczył rodzinne szczęście i był to niestety mój pomysł. Luar, Egert i Toria mieli prawo mnie nie lubić. A zresztą, nie byłam w stanie myśleć więcej o Luarze.

Równie trudno było myśleć o Flobasterze: oto, kogo zdradziłam i dlaczego mnie zostawili…

Niejeden raz miałam ochotę rzucić się w pogoń. Śniło mi się, że widzę trzy nasze wozy pośrodku pustego pola i biegnę, potykając się, lecz nie mogę dobiec. Wozy powoli znikają za horyzontem, ja zaś zostaję we łzach i rozpaczy.

Śnił mi się także Luar, jak podnoszę go, leżącego pijanego pośrodku ulicy. Nie jest jednak pijany, lecz martwy i na próżno staram się ożywić go własnym oddechem. Luar był narzędziem przeznaczenia. Ta myśl wywoływała na mej twarzy krzywy uśmieszek. W pewnym stopniu rozkoszowałam się swym całkowitym upadkiem. Być może tak być powinno.

Nie wiem, do czego bym doszła w owym samobiczowaniu, gdyby nie zdarzyło się tak, że po kolejnym przedstawieniu Haar nie pochwalił mnie ani też nie skrytykował, lecz z uśmieszkiem w kącikach szerokich ust objął w talii i szepnął wprost do ucha:

– No cóż… nareszcie dojrzałaś…

Serce stanęło na chwilę. Okrutny los postanowił mnie jeszcze bardziej pognębić. Oczywiście seria niefortunnych wydarzeń musiała zawierać jeszcze i to.

Czarne, wyniosłe oczy Haara napawały się mym zmieszaniem. Mocna, uperfumowana dłoń ujęła mnie władczo za podbródek.

– Dobra jesteś… Prostacka, lecz dobra w swoim rodzaju, pikantna… Chodźmy.

Zupełnie go nie obchodziło, że zaproszenie, czy raczej rozkaz został wydany w obecności całej trupy. Amantka poczerwieniała jak pomidor, jej koleżanka na chwilę wstrzymała oddech, klaun wzniósł oczy ku niebu, gruby amant zachichotał, a starucha rozwarła bezzębne usta. Widocznie było to u nich normalne.

Trudno powiedzieć, o czym myślałam, gdy Haar prowadził mnie przez podwórzec kamienicy, w której wynajął pokój. Nogi miałam jak z waty i wata wypełniała mi głowę. Myśli migały urywkowo, w strzępkach.

Nie ucieszyła mnie wcale myśl, że tym sposobem pomszczę zdradę tamtego. Haar starannie zamknął skobel, przeszedł się po pokoju, zapraszając mnie, bym oceniła jego piękne, bogate urządzenie. Rzucił się na łoże, nie zdejmując butów.

– No tak… Obróć się, o tak…

Władczy gest szczupłej dłoni dał znać, jak się mam obrócić. Przywykł kierować ludźmi, jak kukiełkami, pomyślałam, okręcając się jak fryga.

Haar skinął głową z zadowoleniem. Cmoknął.

– Tak, biedaczko… Jeśli będziesz rozsądna, podaruję ci nową suknię, kamizelkę i płaszczyk… Czego sobie życzysz?

Milczałam tępo, wiedząc, że to źle. Nachmurzył się.

– Zapomniałaś języka? No dobrze… Podaruję ci wszystko po kolei, zależnie od tego, którą szmatkę najpierw zdejmiesz. Zaczynaj!

Wszystko we mnie skurczyło się ze wstydu. Pomyślałam ponuro, że jak wielka by moja wina nie była, zbyt dużą muszę za nią zapłacić cenę. Widzisz, do czego doszło, Luarze?

Moje palce zmagały się z zapięciem płaszcza. Żeby go tylko nie ubrudzić, pomyślałam błędnie i rzuciłam go na oparcie fotela.

– Dobrze – orzekł Haar, oblizując wargi. – Dostaniesz nowy płaszcz. Co jeszcze?

A może Flobaster zechce mnie przeprosić? Może zechce, ale tego nie zrobi. Też bym tak postąpiła na jego miejscu… Najlepiej byłoby cofnąć czas do momentu w zaułku, kiedy prosił mnie, bym się przyznała, że tylko żartowałam…

A jednak wszystko znowu by się powtórzyło, ponieważ nie wyobrażałam sobie dalszego życia bez Luara. Byłoby to okropne.

Rozsznurowałam serdak i rzuciłam na wierzch płaszcza. Haar zmrużył z satysfakcją powieki.

– Tak, tak… No, no…

Niech się to szybciej skończy, pomyślałam z udręką. Chciałam się zagrzebać w jakiejś norce, zamknąć oczy i zapomnieć o wszystkim. Nie widzieć tej tłustej, zadowolonej gęby. Zapomnieć słowa Flobastera…

Ściągnęłam przez głowę sukienkę i rozsznurowałam gorset. Spódnica rozpłaszczyła się na podłodze jak martwy motyl. Podniosłam ją i strząsnąwszy machinalnie, starannie ułożyłam na fotelu. Było mi zimno w cienkiej koszulce, lecz przyczyna tego, że wstrząsały mną dreszcze, była całkiem inna…

Razem z pięcioma innymi dziewczynkami z przytułku zlekceważyłam zakazy i uciekłam na przedstawienie wędrownego teatru. Gezina była wtedy jeszcze kościstym podlotkiem i grywała epizody, Muchy jeszcze nie było, Fantin był dwa razy chudszy, a sceny miłosne w duecie z Barianem grała Dora, wspaniale zbudowana, uwodzicielska damulka. Kilka miesięcy później została utrzymanką bogatego arystokraty, u którego gościliśmy przez tydzień. Tamtego dnia jednak niczego jeszcze nie wiedziałam. Pławiłam się we własnym zachwycie, rozdziawiając usta i oczy, zapominając o całym świecie, czując się wyzwolona od wszelkiej złości i zawiści, podziwiając owo niezwykłe dzieło, tak piękne, scenę, ludzi, którzy zdawali się wybrańcami, niemal magami.

Po spektaklu, chociaż zrobiło się późno i koleżanki przynaglały mnie do powrotu, bojąc się, że ktoś zauważy naszą nieobecność, przedarłam się do głównego wozu i odnalazłam Flobastera wśród spoconych, pół rozebranych aktorów.

Padłam przed nim na kolana. Płakałam i błagałam go, obiecywałam wykonywać najgorszą robotę, byle tylko wziął mnie ze sobą i żebym nie musiała wracać do przytułku.

Wzruszył ramionami. Po co mu to, zespół ledwie jest w stanie wyżywić… A co będzie, jeśli właścicielom sierocińca to się nie spodoba i wyślą za nimi pogoń? Biedni aktorzy nie powinni naruszać miejscowego prawa. Coś ty, dziewczynko…

Koleżanki odeszły, nie doczekawszy się na mnie. Pośpiech im w niczym nie pomógł, bo ich absencja została zauważona. Wszystkie jednomyślnie wskazały na mnie, jako na prowodyrkę eskapady, co zresztą było prawdą. Zostałyśmy wychłostane za udział w zakazanych zabawach, godnych jarmarcznej budy. Roniłam łzy z powodu doznanej niesprawiedliwości, a nawet usiłowałam protestować, za co zostałam zbita jeszcze mocniej. Wymęczywszy całą piątkę długim wypytywaniem, przygotowali nas do publicznej kary.

Nie wiem, jak zniosłabym coś takiego. Na szczęście nie dane mi było tego sprawdzać.

Nie wiem do tej pory, dlaczego Flobaster zmienił zdanie i czym przekupił przełożoną przytułku. Pieniędzmi? Nie sądzę. Spędził cały wieczór w jej gabinecie. Wiecznie skwaszona szefowa zjawiła się w naszej sypialni w środku nocy i podniósłszy wszystkie dziewczęta z łóżek, zabrała mnie stamtąd. Nie wierząc początkowo swemu szczęściu, powoli zdałam sobie sprawę, że nareszcie zaczęło się dla mnie prawdziwe życie…

Haar leżał na łóżku, nie zdjąwszy butów. Stałam przed nim w samej koszuli. Mrużył powieki, jak syty kot, który każdego dnia mógł schrupać smakowitą myszkę…

A co miałam robić?! Mysz sama weszła w kocie łapy. To teraz mój świat, trzeba się będzie przyzwyczaić. Dokąd mam iść? Na ulicę? Albo na służącą? Zmywać zaplute podłogi…

Haar odsłonił białe zęby w uśmiechu.

– No, dalej… Zasłużyłaś na wiele podarków, a jednym z nich będzie cienka koszulka z delikatnego płótna… Tak delikatnego, jak twoja skóra! No!

Zacisnęłam zęby. Jego twarz zniknęła na chwilę, zasłonięta przez biały materiał. Potem znów zobaczyłam jego zadowolony uśmiech. Trzymałam koszulę w rękach.

Przeciągnął się z trzaskiem stawów. Noskiem jednego z butów zaczepił o piętę drugiego i powoli, leniwie, ściągnął go, potem drugi. Rozpiął kurtkę i koszulę, odsłaniając zarośniętą pierś. Niespiesznie poklepał się we wrażliwe miejsce. Miałam wrażenie, że w jego spodniach wąż pręży się do ataku. Wezwał mnie zgiętym palcem.

– Chodź tu…

Pod moimi bosymi nogami skrzypiały deski podłogi. Nie czułam zimna. Haar dyszał ciężko, aż falowały gęste włoski wystające mu z nosa.

– Wspaniała dziewczyna… Będziesz szczęśliwa, jeśli będziesz posłuszna. Opływać we wszystko, jak pączek w maśle… Podejdź.

Nieco drżącymi palcami rozpinał klamrę skórzanego, nabitego blaszkami pasa.

Stałam przy łóżku, wdychając woń jego perfum. Chwycił mnie za bezwolnie opuszczoną rękę dłonią gorącą jak żelazko.

– Wierz mi… Będziesz szczęśliwa…

Poddałam się mu potulnie. W tym samym jednak momencie wzburzył się mój umysł. Otępiona mą bezwstydną pokorą pamięć szarpała się teraz jak pojmany zwierz. Podsuwała mi jeden obraz za drugim: oczy Luara, jego włosy, głos ochrypły ze snu:

– Kiedy miałem pięć lat, wpadłem do beczki z deszczówką…

Ciepłe dłonie na moich biodrach. Mój władca i słodki dręczyciel… Niewinny i czysty jak deszczówka… Opieram tył głowy na jego bezwładnej ręce, bojąc się poruszyć, nawet westchnąć. Zdrętwiałam na całym ciele. Luar jeszcze się nie obudził. Kątem oka obserwuję jego twarz…

Nade mną zawisło okrągłe oblicze, z wypielęgnowanym, ciemniejszym podbródkiem. Jęknęłam jak zarzynana.

Wymknąwszy się mu z rąk, wyplątałam ze zmiętej pościeli i schwyciłam w pośpiechu swą odzież. Ruszyłam ku drzwiom na oślep, jak ćma ku zapalonej latarni. Ból od zderzenia z nimi kazał mi pomyśleć o skoblu. Łamiąc paznokcie, otworzyłam go i wybiegłam z pokoju. Tłusta gospodyni, zasiadająca w przedsionku, na mój widok prychnęła i zakaszlała. Zapewne nie co dzień widziała biegające po korytarzach jej kamienicy gołe dziewczyny z obłędem w oczach.

Burmistrz okazał się zarówno uradowany, jak i zaniepokojony. Od razu poprosił Luara, by usiadł i zasypał go pytaniami o zdrowie rodziców. Luar był na to przygotowany i odpowiedział bez wahania: ojciec przebywa w sanatorium, a mama jeszcze nie do końca pozbyła się trapiącej ją dolegliwości, lecz wszystko zmierza ku dobremu. Doktorzy, kontynuował, zalecili jej przede wszystkim spokój i Toria całkowicie się zastosowała.

Burmistrz uspokoił się trochę i po kilku nic nieznaczących zdaniach ostrożnie zapytał, kiedy pułkownik Soll wróci pełnić obowiązki komendanta garnizonu. Luar był i na to przygotowany: ojciec wróci tak prędko, jak tylko pozwolą mu na to ważne sprawy, dotyczące rodowej siedziby. Owe dwa słowa, „rodowa siedziba”, były subtelną aluzją do starożytności rodu Sollów, arystokratycznego pochodzenia i bogatej tradycji. Burmistrz słuchał z uwagą i zapytał uprzejmie, jaka sprawa przywiodła młodego panicza do gabinetu skromnego urzędnika.

– Ekscelencja oczywiście pamięta, jaką rolę odegrał mój ojciec w wykryciu zbrodni Zakonu Łaszą – zaczął młodzieniec po chwili milczenia.

Burmistrz skinął głową ze zdziwieniem.

– Ekscelencja wie także, iż moja matka, Toria Soll, zajmuje się badaniami naukowymi. Wykłada historię, kontynuując dzieło swego ojca, a mego dziadka, dziekana Łujana.

Luar znów zrobił znaczącą pauzę. Imię dziekana również było dla niego bronią, której trudno było się oprzeć.

– Ostatnio okazało się, że do tych badań niezbędne są pewne dokumenty, znajdujące się w gestii waszej ekscelencji.

Pochylił się do przodu, uprzedzając kolejne pytanie urzędnika.

– Chodzi o… Chodzi o to, że moja matka spędza czas w odosobnieniu i nie może sama…

Luar był zły na siebie, że zaczął się plątać. Co prawda, nieźle się trzymał do tej pory, aż tu nagle zaplątał się jak niedouczony student. Nie miał jeszcze nigdy okazji kłamać tak długo i słodko. Czy jednak był inny sposób? Wysiłkiem woli zdobył się na spokojny uśmiech.

– Niestety, moja matka nie ma możliwości zwrócić się do pana osobiście. Spełniając jej polecenie, zwracam się z prośbą do waszej ekscelencji o wydanie zgody na odszukanie ważnych historycznych dokumentów w Wieży Łaszą.

Burmistrz był raczej skłonny odpowiedzieć przychylnie na prośbę Torii. Już rozciągał wargi w uśmiechu, gdy ostatnie słowa Luara zmusiły go, by odchylił się na oparcie fotela z wytrzeszczonymi oczami. Nastąpiła dłuższa chwila milczenia. Luar czekał, obserwując, jak na twarzy urzędnika walczą o prymat na zmianę rozterka i wzburzenie.

– Hm – powiedział w końcu burmistrz – przypuszczam, że pani Toria… Hmm… Młody człowieku, czy jest pan? Pańska matka, naturalnie, dała panu pisemne upoważnienie?

Luar uniósł brwi.

– Pisemne?

Burmistrz zmarszczył się z niezadowoleniem.

– Zaświadczenie, że zleciła panu… i tak dalej.

Młodzieniec zamrugał powiekami z urazą.

– Nigdy w życiu nie nosiłem ze sobą zaświadczeń, że nie jestem kłamcą.

Znów nastąpiło milczenie. Rozmówcy spoglądali na siebie ponad rozległym, zawalonym papierami biurkiem.

– To niemożliwe – rzekł burmistrz z westchnieniem. – Wie pan przecież, że Wieża Łaszą jest od dawna zamknięta i nikt tam nie wchodzi. Pozostały tam magiczne instrumenty, które wciąż mogą być niebezpieczne, a także pisma nieprzeznaczone dla ludzkich oczu… A w dodatku mogą tam być pozostałości Moru!

Luar przymknął powieki.

– Mór nigdy nie występuje po trosze. Zaraza pojawia się albo nie. Dwadzieścia lat temu mój dziadek, dziekan Łujan, przegnał Mór, płacąc za to życiem…

W tym momencie burmistrz nie emanował już uprzejmością. Brwi miał srogo ściągnięte.

– Młody człowieku… żąda pan niemożliwego. Niestety, muszę odmówić spełnienia prośby pani Torii.

– Bardzo ją to zasmuci – odparł zadumany młodzieniec.

Burmistrz potarł obwisły policzek.

– To dziwne, że nie pojmuje… że w tej baszcie mogły pozostać… na pewno pozostały… rzeczy przynoszące nieszczęście. Niewskazana jest dziecinna ciekawość…

Potok myśli w głowie Luara nagle zmienił kurs, niczym rzeka, natrafiająca na skałę. Coś w tonie głosu burmistrza i wyrazie jego oczu kazało mu myśleć z podwójną szybkością.

On się boi! Naprawdę się boi, lecz nie mitycznych instrumentów magicznych, tylko czegoś konkretnego i namacalnego, sprowadzającego nieprzyjemności nie na mieszkańców miasta, ale właśnie na niego, opasłego burmistrza, w sumie nie najgorszego stróża porządku… Luar zrozumiał, że nie ma wyjścia: albo za chwilę zdoła odgadnąć tego przyczynę, albo przegra.

– Nauka – zaczął powoli, pragnąc zyskać na czasie – istnieje dla ludzkiego dobra. Historia opisuje ludzkie czyny jakimi naprawdę były, lub jakimi się wydawały…

Burmistrz zgrzytnął zębami. Wyciągnął dłoń w stronę dzwonka na służbę, najwidoczniej pragnąc zakończyć audiencję.

Wieża Łaszą, Zakon Łaszą. Dwadzieścia lat temu burmistrz był niewiele starszy niż dzisiaj Luar. Przeżył zarazę… Znał zakon nie tylko ze słyszenia, może nawet osobiście znał jakiegoś kapturnika… Bano się ich i szanowano…

– Panie burmistrzu!

Głos Luara poraził jego własne uszy. Burmistrz drgnął, nie słysząc zwyczajowej „ekscelencji”, lecz dłoń zastygła nad dzwonkiem.

– Niestety, przyczyna, dla której tak bardzo broni pan wejścia do baszty, nie jest do końca poważna.

Urzędnik zbladł. Jego brwi zbiegły się ponownie nad nosem, w oczach błysnął strach.

– Pan się zapomina!

– Niewiele miejskich rodzin może pochwalić się pokrewieństwem z zakonnikami – rzucił Luar, niczym kamieniem w legowisko zwierza: albo jest puste, albo bestia wyskoczy stamtąd i go zje.

Burmistrz siedział wciąż nieruchomo, wytrzeszczając przekrwione oczy. Potem odchylił się do tyłu, krztusząc się kaszlem i łapiąc rozpaczliwie powietrze rozwartymi ustami. Luar wiedział już, że zwyciężył.

– Pańska tajemnica pozostanie ukryta – obiecał słodko. – Jest bezpieczna… Oczywiście w Wieży pozostała z pewnością lista mnichów. Nie dowiem się z niej niczego nowego. Chociaż, naturalnie…

Zrobił małą przerwę, pragnąc nieco postraszyć urzędnika.

– Naturalnie najprościej byłoby ją spalić, aby nie wpadła w niepowołane ręce…

– Czy pański ojciec wie? – spytał ochryple burmistrz.

Luar uznał, że pora zadbać o własne bezpieczeństwo.

– Oczywiście – odparł ze zdziwioną miną. – Wie, lecz w jego oczach to nie stanowi problemu. Nie może pan przecież odpowiadać za swoich krewnych.

Odczekał znów chwilę, potem wzruszył ramionami.

– Choć, naturalnie, dla większości mieszkańców… nienawiść do zakonu była tak silna, że…

Burmistrz zacisnął zęby i spojrzał przenikliwie na rozmówcę.

– Zamierzasz mnie szantażować, młodziku?

Luar zatrzepotał powiekami.

– Wasza ekscelencjo… Wie pan przecież, że nasza rodzina ma wiele ciepłych uczuć… Proszę mi wierzyć, że nigdy nie ośmieliłbym się przemawiać tak zuchwale i mówić tak nieprzyjemne rzeczy. Chodzi jednak o wejście do baszty. To dla nas bardzo ważne, lecz całkiem bezpieczne dla pana. Ponadto – podjął z uciechą – mógłbym usunąć dokumenty… rzucające cień na pańską rodzinę. Jeśli tam ciągle są. Mogę je panu dostarczyć jako wyraz wdzięczności za pomoc…

Burmistrz był wciąż nachmurzony, lecz Luar nie wątpił, jaka będzie odpowiedź.

– Niech będzie przeklęty mój teść – szepnął głucho. – Przez tego fanatyka… A zresztą – dodał, zerkając na Luara – proszę się nie łudzić. Ta wiedza nic panu nie da, nie zdoła pan tego ze mną powiązać…

Luar wstał z lekkim ukłonem.

– Zezwolenie otrzyma pan w kancelarii – mówił dalej urzędnik przez zęby. – Pójdzie z panem porucznik straży, który zaczeka przy wejściu.

Sapnął z irytacją.

– I kamieniarz, żeby rozwalić blokadę, a potem postawić ją od nowa. Nikt nie powinien wiedzieć… Myślę, że to jasne.

Nagle uśmiechnął się, odsłaniając krzywe zęby.

– Nie boisz się, młodziku, że cię tam zamurują?

Luar wyszczerzył się w odpowiedzi.

– Pan raczy żartować, wasza ekscelencjo… Wyobrażam sobie, jak rozbawiłoby to moją matkę!

Uśmiech burmistrza zgasł. Potrząsnął dzwonkiem, wzywając służącego.

– Niech pan idzie – rzekł w odpowiedzi na ukłon Luara. – Mam nadzieję, że Święte Widziadło pozostawi panicza przy życiu.

Proroctwo Flobastera spełniało się bardzo szybko. Zostałam pozostawiona sama sobie i jedyne, co mi pozostało, to usługiwać w gospodzie i „myć zaplute podłogi”.

Nie miałam ani grosza. Moja torba z dobytkiem została u Haara, zapewne ku jego radości. Sama myśl o powrocie do niego napawała mnie lękiem. Jakiś czas napawałam się myślą, że szef teatru musiał być na swój sposób wstrząśnięty moją ucieczką.

Pierwszą bezdomną noc przepędziłam u ogniska pod miejską bramą. Strażnicy, co prawda, pilnowali, by przy ogniu grzali się przede wszystkim „wędrowcy”, a nie „włóczędzy”. Powinnam była opuścić miasto o świcie albo szukać dla siebie innego schronienia. Nie byłoby dobrze zjawić się ponownie u bramy.

Dzień zszedł mi na wałęsaniu się po ulicach. Piłam wodę z napotkanych studni, przy czym strasznie chciało mi się jeść. Wieczorem dotarłam do spelunki „Ukojenie” i zgodziłam się zmywać za miskę kaszy.

Zasypiając na szorstkiej słomie, czułam jak zjedzona kasza przewraca się w wygłodzonym żołądku. Byłam niemal syta i prawie szczęśliwa.

W środku nocy przyśnił mi się nieznajomy, podobny trochę do Luara. W jego twarzy nie było niczego strasznego, lecz wystraszyłam się mocno, widząc żelazne kleszcze sterczące z okrwawionej piersi.

– Nie dla wszystkich – oznajmił głucho. – Dla nielicznych… Dla jednego.

Obudziłam się, cała drżąc. Długo leżałam z otwartymi oczami, prosząc niebo, by następny sen dotyczył matki, starej biblioteki albo scenki u Flobastera, a najlepiej Luara.

Przyśnił mi się Luar.

Stał w ogniu po kolana, a z jego piersi sterczały żelazne szczypce.

Ciężki młot był owinięty płótnem, lecz i tak jego uderzenia o kamień roznosiły się echem po całym, pogrążonym w nocnych ciemnościach placu, strasząc dachowe koty i naruszając spokój okolicznych mieszkańców. Porucznik straży denerwował się. Luar stał opodal, owinięty szczelnie opończą i patrzył obojętnie w czarne niebiosa, jakby to go nie dotyczyło.

Kamieniarz dyszał, co pewien czas pocierając lewe ramię. Mur poddawał się niechętnie, był doprawdy solidny. Szalony wyznawca Łaszą w podartym habicie leżał niedaleko wprost na jezdni z głową w dłoniach i cicho jęczał.

Ludzie, którzy ośmielili się podejść do baszty i próbowali usunąć blokadę zwrócili baczną uwagę szaleńca. Podbiegł do oficera i przedkładał mu coś bełkotliwie, wykrzykując słowa bez związku i próbując go chwycić za rękę. Porucznik odsunął się ze wstrętem, starzec więc rzucił się na kamieniarza i w milczeniu ukąsił go w ramię.

Dalej wszystko potoczyło się błyskawicznie. Głuche uderzenie. Starzec odleciał parę kroków, pojękując. Oficer odepchnął go dalej, trącając mieczem i obsypując obelgami. Nędznik odpełznął na bok, ale nie uciekł. Luar spoglądał na niego beznamiętnie. Palce dłoni spoczywającej na piersi wyczuwały wycięcie medalionu.

On wie, a oni nie. Burmistrz martwi się tylko o swą reputację, a tymczasem za Wrotami Wszechświata, z których istnienia nieszczęsny urzędnik nawet nie zdaje sobie sprawy, czeka ktoś, pragnący wejść. Chcący zjawić się tu z wizytą u burmistrzów tysięcy miast i coś uczynić. Nie tylko z burmistrzami. Z całym światem…

Luar wiedział, że tajemnica związana z jego urodzeniem to przy tym drobnostka. Gdyby ktoś mu to powiedział miesiąc temu, pewnie by kogoś takiego pobił. Teraz wpatruje się, milcząc, w mroczne niebo, próbując zrozumieć, w czym ten świat jest tak wspaniały, że do tej pory ocalał…

– Ej – zachrypiał kamieniarz, bezustannie pocierając kontuzjowane ramię – może już wystarczy?

Luar obejrzał się. Część kamiennego muru wpadła do wnętrza i w ścianie ziała czarna szczerba.

– Wystarczy dla młodego pana? – upewniał się porucznik.

Podoficer uważał młodego Solla za wariata, mającego chorobliwe pomysły, a zarazem okazywał szacunek synowi swego uwielbianego komendanta.

Luar podszedł do szczerby. Szczupły młodzieniec, jakim był, bez trudu przeciśnie się przez nią, ktoś potężniej zbudowany miałby z tym problem.

– Wystarczy – rzekł obojętnie. – Nie będziemy się z tym męczyć do rana.

Kamieniarz zasapał urażony, zezując wymownie na pokąsane ramię. Szalony starzec podniósł się na czworaki, lecz oficer spojrzał nań takim wzrokiem, że znów odpełznął, mamrocząc coś żałośnie.

– Dam panu tylko jedną pochodnię – poinformował porucznik. – Lepiej dla pana, by zdążył wrócić zanim się dopali.

Luar wzruszył ramionami.

– Jak pan uważa… Tyle hałasu o jedną pochodnię?

Porucznik nie zaszczycił go odpowiedzią. Kamieniarz starał się trzymać jak najdalej od wykutej szczeliny. Luar prędko zrozumiał, dlaczego.

Odór. Trwał tutaj latami, tak gęsty, że można się było w nim pławić, niczym w smole. Zapach zgnilizny i śmierci, zatęchłej wilgoci, spalenizny i jeszcze czegoś, co przypominało woń kadzidła. Porucznik cofnął się i spojrzał z lękiem na Luara. Być może oczekiwał, że szaleniec odstąpi od swego zamiaru.

– Cóż – oznajmił spokojnie młodzieniec – przynajmniej nie ma niebezpieczeństwa pożaru.

Wsunął w szczelinę zapalone łuczywo.

Oświetliło ściany pokryte pleśnią, pułap z wapiennymi soplami, długi, kiszkowaty korytarz. Płomień trochę przygasł, lecz nie zgasł całkiem. Luar pokiwał głową z zadowoleniem.

Pierwszy krok okazał się dosyć trudny, lecz porucznik, kamieniarz ani szalony starzec nie mogli dostrzec jego wahania. Luar prędko doszedł do siebie. Nawet dziekan Łujan nie miał możliwości poznania tajemnicy zakonu z pierwszej ręki. Luara nie tylko interesowały Święte Widziadło, Pierwszy Wieszczbiarz i rdza na medalionie. Syn Fagirry miał szansę dowiedzieć się, jaki był sens życia i śmierci jego rodzica. Być może mroczne lochy to nie otwarta mogiła, lecz jego dziedzictwo, dom ojca?

Uśmiechnął się ponuro, pochylił się i trzymając pochodnię przed sobą, przekroczył szczelinę.

Na wszystkie świętości!

Zakrywając twarz rękawem, brnął w gęstych oparach stęchlizny, omijając tłuste kałuże i plamy pleśni. Korytarze dwoiły się i troiły, oślizgłe stopnie rozkładały się jak wachlarz, zapraszając do dalszej wędrówki. Szedł jak zaczarowany, nie bojąc się, że zabłądzi i nie odnajdzie drogi powrotnej. Bał się tylko zatrzymać, ponieważ dość szybko zaczęło mu się wydawać, że ktoś niewidzialny depcze mu po piętach.

Nie wybierał drogi, to ona go wiodła. Niezbyt się zdziwił, gdy stanął przed masywnymi drzwiami z pozieleniałego brązu. Zasuwa była pęknięta. Luar nie znalazł przyczyny, dla której miałby tam nie wejść.

Wszedł.

Światło pochodni przestało sięgać pułapu i ścian. Powiew niemal świeżego powietrza pozwolił mu oderwać dłoń od twarzy i ostrożnie odetchnąć. W tym momencie zachwiał się, ponieważ ogromna mroczna przestrzeń rozjarzyła się wokół niego licznymi ogniami.

Poczuł się jakby z nagła wrzucony w gwiaździste niebo lub otoczony gromadą wrogów z pochodniami. Poruszył się i ognie również się poruszyły. Gdy opanował strach, pojął tego przyczynę.

Liczne, ostre i cienkie jak igły płomyki w mrocznej pustce, niezmiernie odległe, nieprzeliczone jak pyłki. Wszystkie były odbiciem jego łuczywa. Uszedłszy niespełna dziesięć kroków spotkał samego siebie twarzą w twarz. Ponury młodzieniec z zapadłymi policzkami, trzymający w dłoni dymiącą pochodnię. Mętne odbicie w wielkim, zapylonym i osnutym pajęczynami Zwierciadle.

Sala Zwierciadlana. Czarna, bezgraniczna przestrzeń, powielająca się w nieskończoność w odbiciach zakurzonych ścian. Migocące w niej ogniki. Luar stał jakiś czas, kiwając łuczywem i wdychając niezwykle silny w tym miejscu, kadzidlany zapach. Znalazł się w sercu baszty… Czuł to przez skórę. Potrzebował jednak nie serca, lecz mózgu. Pochodnia wkrótce się dopali, trzeba iść dalej.

Okna w korytarzu były zamurowane od wewnątrz. Tu i ówdzie trafiały się zrujnowane nisze, zapewne służące niegdyś za skrytki. W jednej z nich znajdował się siedzący szkielet z resztkami kaptura na kościanym czerepie. Luar cofnął się, natrafiwszy spojrzenie pustych oczodołów. Strażnik? Więzień? Ofiara Moru?

Następne drzwi były półotwarte. Wystarczyło, że Luar pchnął je mocno czubkiem buta.

Panował tu nieco inny zapach wilgotnego kadzidła. Pośrodku komnaty stało ogromne biurko, zawalone oślizgłymi, pozieleniałymi, zmiętymi papierami, które walały się także wokół na podłodze jak spadłe liście. Nikt nie wiedział, czy archiwum zostało rozgrzebane podczas miejskich rozruchów, czy uczynili to sami zakonnicy. W każdym razie burmistrz może spać spokojnie: z tych przegniłych strzępów nie zdoła się niczego odcyfrować, w tym również imienia jego niepoczciwego teścia.

Pochodnia zatrzeszczała ostrzegawczo. Miał coraz mniej czasu.

Brodząc ostrożnie w tych śmieciach, okrążył biurko. Uniósł wyżej łuczywo i obejrzał gładkie ściany, bez jednego pęknięcia.

– Muszę to znaleźć – rzekł ochryple do skaczących wokół cieni. – Jestem jego synem i mam prawo… Jestem jedynym następcą.

Cisza. Niemiły zapach, dymiąca pochodnia i stos zniszczonych papierów.

Dotknął ścianę koniuszkami palców, ostrożnie przesunął, jakby badając wewnętrzną skórę baszty. Podniósł wyżej rękę, przesunął dłoń ponownie, niemal bez nadziei.

Trzask rozległ się w ciszy jak strzał z bata. Luar odskoczył, pośliznął się i ledwie utrzymał na nogach. Na gładkiej ścianie pojawiła się najpierw jedna szczelina, potem druga, później wyżłobienie, wreszcie kwadratowe drzwiczki, które otworzyły się bezszelestnie.

Luar drżał na całym ciele.

Trudniej było mu podejść do skrytki, niż wcześniej wskoczyć w śmierdzący otwór. Tym razem nikt nie był świadkiem jego lęku, a jednak młodzieniec przygryzł wargę do krwi.

Skrytka pozostała nietknięta. Przetrwała Mór i upadek Zakonu Łaszą, przetrwałaby także bez wątpienia wiele kolejnych lat, gdyby nie zjawił się tu syn Fagirry, by przejąć posłannictwo zakonu.

Z zewnątrz drzwiczki były osmalone. Luar pobłogosławił w duchu konstruktora za przemyślność, gdyż znajdujących się w środku dokumentów nie tknęły wilgoć ani zgnilizna. Wetknął pochodnię w pierścień na drzwiach i trzęsącymi się dłońmi wydobył zawartość skrytki. Siadł na podłodze i rozłożył cenne dokumenty na kolanach.

Wielkie nieba… Pełna lista zakonników z krótkimi notkami przy każdym imieniu. Jeśli autorem notek był Mistrz, z pewnością odznaczał się starannością, wręcz pedanterią. Być może część owych zapisków pozwalała utrzymywać żelazną dyscyplinę w zakonie… Ciekawe, jak wielu mieszkańców miasta i okolic dałoby wszystko, by rzucić te papiery w ogień?

Fragmenty donosów, zapewne bardzo ważnych, skoro znalazły się w tajnym archiwum. Wielka karta ze złoconymi brzegami: Wykaz najgorszych zbrodni przeciwko Zakonowi Łasza… Luar gwizdnął cicho. Na pierwszym miejscu znajdowało się: „niedozwolone przyswojenie daru magicznego przez osobę, która takowego nie posiadała… „.

Dalej. Pospieszna, niewyraźna notatka: „… ten właśnie człek, będący blisko interesującej nas osoby, okazał się niezwykle uległy we współpracy. Jest tchórzem, bojącym się silniejszych, nieszczęsnym mięczakiem… Zrobi, co każemy. Nazywa się Egert Soll”.

Luarowi zaschło w gardle. Spojrzał prędko na koniec notatki i zobaczył zamaszysty podpis, z którego dały się wyłowić trzy litery: F… A… R…

Grób zasypany śniegiem. Wiatr miotający nagimi gałęziami. Donos… Wszystko, co zostało po jego prawdziwym ojcu.

Egert Soll tchórzem?! Ach, tak… W owym czasie był pod działaniem klątwy. Jego przybrany ojciec był, cokolwiek by mówić, przeklęty… Ukarany za zabójstwo w pojedynku.

Ręce Luara opadły bezsilnie. Poczuł nieoczekiwany ciężar na kolanach. Księga wśród dokumentów archiwalnych?

Wydobył ją spod warstwy papierów. Okładka była nadpalona, widocznie książka wpadła kiedyś w ogień, być może sto lat temu… Trudno powiedzieć, ile miała lat. Z trudem rozkleił karty i odsłonił pierwszą stronę. Ogień strawił połowę, lecz tytuł był doskonale widoczny.

Testament Pierwszego Wieszczbiarza…

Pochodnia zatrzeszczała…

Gdybyś to mógł zobaczyć, dziekanie Łujanie! A pisałeś, dziadku, że dzieło się nie zachowało!

Łuczywo znów zatrzeszczało, ostrzegając po raz ostatni: Nie znajdziesz powrotnej drogi w ciemnościach!

Luar poderwał się.

Schował księgę za koszulą, pod paskiem. Nie pozwoli, by cudem znalezione dzieło strawiła tutaj pleśń. Zabierze też dokumenty. Powinien zdążyć…

Prędko się okazało, że nie zdoła wynieść całego archiwum. U podnóża baszty czekają na niego świadkowie: podejrzliwy porucznik, specjalnie wyznaczony przez burmistrza, by go szpiegował, ponury kamieniarz i na dodatek szalony starzec… Któż wie, do czego się może posunąć… Młodzieniec zdecydował, że zabierze tylko najważniejsze dokumenty.

Najważniejszy był spis zakonników. Wyrzucił Wykaz najgorszych zbrodni. Garść pogniecionych kartek z donosami wystawała ze spodni, trzeba było zostawić połowę.

Pochodnia zgasła zanim zdołał dotrzeć do wyjścia, lecz przewidujący porucznik, niechcący narażać się burmistrzowi ani pułkownikowi Egertowi, ani tym bardziej Torii Soll, ustawił w wyrwie płonącą świecę.

Udało mi się wyśledzić go w ciągu tygodnia.

Wynajmował pokój niedaleko głównego placu. Rzadko wychodził na ulicę, zdołałam zobaczyć go tylko dwa razy, chociaż czatowałam w bramie naprzeciwko kilka długich dni.

Dokarmiali mnie w karczmie „Ukojenie” w zamian za różne brudne prace. Zapewne nie tylko moja odzież, ale także wyraz oczu świadczyły o beznadziejnej sytuacji, skoro pewnego razu zatrzymał mnie czerwono-biały patrol, który się zainteresował, czy przypadkiem nie jestem włóczęgą. Na szczęście umiałam się opowiedzieć na tyle wiarygodnie, że strażnicy po chwili wahania zostawili mnie w spokoju. Kryjąc się w jakiejś norze, długo przeżywałam tę chwilę strachu. Nie cackano się w mieście z włóczęgami, byle żebrak był w lepszej sytuacji ode mnie. Wciąż jednak unikałam nieuchronnego losu zostania służącą.

Czas działał na moją niekorzyść. Spotkanie z patrolem kazało mi poważnie zastanowić się nad przyszłością. Jawiła się w trzech barwnych obrazkach: po pierwsze, mogłam spełnić zapowiedź Flobastera i pójść na posługaczkę w pierwszej z brzegu spelunce i ta droga była w gruncie rzeczy wcale nie najgorsza, gdyż każda służąca prędzej czy później zarobi na nową koszulę, trzewiki, sukienkę z falbankami, a potem można spróbować szczęścia zostać pokojówką w porządnym domu i wyjść za lokaja, aby żyć z nim długo i szczęśliwie; po drugie, zbliżało się lato i w okolicznych wioskach potrzebna była każda para młodych i zdrowych rąk, nawet niewprawnych, lecz należących do człeka głodującego, gotowego więc pracować całą dobę, jesienią zaś odprawiają się śluby i wesela, toteż hoża robotnica może zdoła zauroczyć jakiegoś przystojnego wieśniaka…

Wstrzymałam oddech. Trzecia droga była najbardziej wątpliwa i wiodła raczej donikąd, związana zaś była z bólem i upokorzeniem. Nazywała się: „walka o Luara”.

Wiele razy walczyłam z sobą, tłumacząc, że mój ukochany nie miał zamiaru mnie obrażać. Nie odepchnął, nie rzekł złego słowa… Odpędzałam inne myśli, cały czas powtarzając sobie: nie przegnał mnie, po prostu nie zauważył. Lepiej już, gdyby uderzył mnie w twarz, przynajmniej wymagałoby to od niego jakiegoś wysiłku. Za każdym razem wewnętrzny spór kończył się wyklinaniem samego imienia Luara, lecz po kilku godzinach sekretna rozmowa zaczynała się od początku.

Wspominałam minutę po minucie nasze noce i dni. Okazało się, że nie było ich wcale tak dużo. Wspominałam każde wypowiedziane słowo, napawając się nimi kolejno, jak skąpiec, przeglądający zawartość swego kufra. Próbowałam wyobrazić sobie scenę, której świadkiem nie byłam, jak Toria przeklina i wyrzuca z domu własnego syna. Za każdym razem widziałam ją inaczej, lecz zawsze kończyła się dla mnie wyrzutami sumienia.

W końcu zaczęłam rozmyślać o pani Soll, dziwnej, przerażającej kobiecie, która odepchnęła i utraciła jednocześnie męża i syna. Wszystko z powodu strasznych doświadczeń w młodości. Los był dla niej wyjątkowo bezlitosny. Podwójnie okrutny.

Przypomniałam sobie jej reakcję na me słowa, że ja syna nie wygnałam. Ciekawe, co by powiedziała, gdyby się dowiedziała, że nasze dziecko z Luarem w rzeczywistości jest dziełem, powiedzmy, Haara?

Zadrżałam. Wyjątkowo niesmaczny żart. Nie należy porównywać mojej niemiłej przygody z historią z Fagirrą… W końcu nikt mnie nie torturował. Nikt nie zawlókł do lochu, nie kazał oglądać rozpalonych kleszczy, nie przykuwał łańcuchem do ściany i nie zrywał ze mnie odzieży…

Zanadto rozbudziła się moja wyobraźnia. Zamknęłam powieki i ukryłam twarz w dłoniach, starając się odgonić straszne myśli. Nie mam prawa osądzać Torii Soll. Niech ją Niebo sądzi.

Egert. Utracił syna bezpowrotnie. Jakby nie było tych dziewiętnastu lat, podczas których kochał Luara i hołubił, ryzykując nawet życie dla niego… Na murach podczas Oblężenia… Wszystkie te lata miały pójść na marne?

A czym zawiniła jego żona? Że nie umarła podczas tortur? Że dożyła tego dnia, kiedy przypadkowa, niemądra dziewczyna otworzyła oczy jej mężowi na prawdziwe pochodzenie Luara?

Wszyscy zawinili. A najbardziej ze wszystkich Luar, tym, że przyszedł na świat, zamiast udusić się pępowiną, nie zachorował śmiertelnie w dzieciństwie ani nie utonął… Opłakaliby go, pochowali razem z tajemnicą i żyli sobie dalej w miłości i spokoju, pielęgnując piękne wspomnienia.

Zgrzytnęłam zębami. Być może trzeba wybaczyć głupcowi. Jest szalony, nie odpowiada za siebie, sama bym zwariowała na jego miejscu.

A może już zwariowałam. Gdybym była przy zdrowych zmysłach, nie odeszłabym z teatru Flobastera za żadne skarby.

Wypłakałam już wszystkie łzy. Jeśli nie chcę zostać żoną lokaja i być rumianą służącą, jeśli naprawdę chcę walczyć z losem o tego chłopaka… Być u jego boku bez względu na przeciwności… Albo sama przeciw wszystkim… Zobaczymy. W każdym razie nie ma co spekulować.

Wiedziona wewnętrznym nakazem, prędko poderwałam się z przegniłej beczki, wytoczonej przez kogoś na środek podwórka. Poprawiłam ubranie i bystro ruszyłam przed siebie. Dopiero minąwszy dwie przecznice zdałam sobie sprawę, dokąd idę.

Szłam do sławnego grodu Kawarren, choć nie miałam pojęcia, gdzie się znajduje. Chciałam jak najszybciej spotkać się z panem Egertem Sollem.

Właścicielka, wynajmująca stancję młodemu studentowi, nie mogła się nadziwić pilności młodzieńca. Codziennie chodził na wykłady, a pewnego razu spędził noc w bibliotece. Wkrótce po tym zmienił się sposób zachowania. Zamknął się w pokoju, ślęcząc całe dnie nad księgami, robiąc tylko przerwy na posiłek.

Luar strawił wiele długich godzin nad skarbami wyniesionymi z baszty. Testament Pierwszego Wieszczbiarza wstrząsnął go swym hermetyzmem, zaszyfrowaną treścią i zarazem wspaniałym rozmachem. Ocalały z ognia tekst zmuszał do myślenia o olbrzymie, układającym szaradę z czasu i przestrzeni, z całych pokoleń i dynastii. Luar czytał, czując jak włosy stają mu dęba pod wpływem prastarych tajemnic, wyłaniających się z osmalonych stron: „Woda zgęstnieje i sczernieje jak krew… Pęknie zasłona niebios… Godni by spłonąć w ogniu… I będzie jej sługą i namiestnikiem”.

Niektóre rozdziały pisane były runami. Luar nie rozumiał z nich ani słowa. Trafiały się też ryciny, w większości strawione ogniem, tak więc trudno było je odcyfrować. Księga była naprawdę magiczna. Luar czytał ją tylko za dnia, przy świetle słonecznym, w żadnym wypadku nocą przy świecy.

Lista sług Świętego Widziadła Łaszą okazała się prostsza w czytaniu i przyniosła mu większe korzyści.

Far Fagirra był jednym z pierwszych, tak zwanych wtajemniczonych. Krótki życiorys informował, że ojciec Luara był wcześniej fechmistrzem i miał sporą rodzinę na przedmieściu: matkę, brata, dwie siostry i dwóch siostrzeńców. Luar wzdrygnął się na myśl, że jego ciotki i bracia cioteczni wciąż żyją i należałoby ich odwiedzić…

Trzecią osobą w zakonie, po Mistrzu i Fagirrze, był niejaki Kaara, „strażnik świątyni”. Przy jego imieniu znajdowało się tylko jedno zdanie: „wierny do szaleństwa”. Ciekawe, pomyślał Luar, komu lub czemu właściwie był wierny: Mistrzowi? Zakonowi? Świątyni? Cóż to za człowiek, którego określa tylko jedno słowo: „wierny”. Czy Fagirra był także szaleńczo wierny i czy Mistrz obawiał się go jako potencjalnego uzurpatora? Jakie były relacje między przełożonym zakonu a żądnym władzy Fagirrą?

Doczytawszy listę do końca, Luar wziął czystą kartkę papieru, by dokładnie odpisać imiona i możliwe punkty orientacyjne, jak i gdzie szukać. Dwadzieścia lat to nie dwieście. Ktoś przecież mógł przeżyć.

Gdy skończył notować, wziął się za tajne donosy i natychmiast się przygarbił, ściskając medalion w spotniałej dłoni.

Imię dziekana Łujana. Wielokrotnie powtarzające się nazwisko wolnego słuchacza Solla. W tamtych odległych latach co najmniej dwóch studentów było szpiegami Zakonu Łaszą. Zakon interesował się dziekanem, a dokładniej pewną „złotą rzeczą”, ukrytą w jego gabinecie. Mnisi pragnęli zawładnąć ową „rzeczą”, do tego zaś potrzebowali Solla, młodzieńca mającego bliski związek z rodziną dziekana i znajdującego się w owym czasie w szponach bezmiernego strachu, jako że był pod działaniem klątwy.

Luar wyciągnął medalion spod koszuli. Rdzawa plama zwiększyła się. Młodzian przymknął powieki i przycisnął złotą płytkę do policzka.

Co wiedzieli? Do czego był im potrzebny Amulet Wieszczbiarza? Skoro nie wahali się przyspieszyć Dni Ostatnich, wzywając Czarny Mór? Luar zadrżał. Ojciec torturował w lochu jego matkę, żeby zdobyć medalion. Nie wiadomo, co by się stało, gdyby Toria nie wytrzymała cierpień i oddała Amulet Fagirrze. Nie zrobiła tego jednak.

Opanował się ogromnym wysiłkiem woli. Matka nie oddała medalionu mnichowi, lecz i tak dostał się w jego ręce, tyle że w następnym pokoleniu. Nie unikniesz przeznaczenia. Trzeba w porę zrozumieć wyroki losu i poddać się im…

Luar usiłował bezskutecznie zdrapać paznokciem rdzawe piętno ze złotej płytki. Westchnął. Wsunął medalion za pazuchę, zebrał kartki z imionami byłych zakonników, ubrał się i wyszedł z gospody. Powiedział gospodyni, że idzie na wieczerzę z kolegami, czym wielce uradował dobroduszną niewiastę.

– Nie – powiedziała ze zdziwieniem młoda kobieta – nie ma tu nikogo takiego… Chociaż gdzieś słyszałam takie nazwisko…

Jej spódnicy trzymał się uroczy malec z błyszczącymi, czarnymi oczkami. Kosmaty pies u bramy nie ujadał tylko szczerzył kły, lecz smycz była naciągnięta jak struna.

Twarz kobiety nagle spochmurniała. Najwidoczniej skojarzyła, kim był Fagirra, o którego wypytywał nieznajomy chłopak. Skinęła oschle głową i weszła do domu, ciągnąc za rączkę dzieciaka.

– Nie wspominałbym o nim – poradził życzliwie mężczyzna, ostrzący szpadel osełką. – Nie wymawiałbym głośno tego imienia. Tylko sobie biedy napytasz…

– Tam mieszkali!

Krągła starucha wychynęła z piwnicy, pocierając krzyże.

– Tam…

Machnęła ręką w stronę płotu.

– Byłeś wtedy mały – zwróciła się do mężczyzny. – Wszyscy sąsiedzi zmarli od zarazy: ich matka, zamężna córka z dziećmi i druga, panienka, i młody chłopak, jeszcze smarkacz… Jednego dnia pomarli, a ten w habicie przyszedł potem i sam ich zakopał…

– Co pleciesz – odezwał się nieprzyjaźnie mężczyzna. – On przecież…

Wskazał na Luara.

– …Pyta o Fagirrę. Według ciebie, jak w habicie, to zaraz musiał być Fagirra? A może samo Święte Widziadło Łaszą?

– Dziękuję – powiedział Luar i odszedł, czując na plecach ich natarczywe spojrzenia.

Przechodząc przez plac koło miejskiej bramy, przypomniał sobie, jak całkiem niedawno napotkał tutaj ustawione rzędem trzy wozy, a w jednym z nich była Tantala… Jak podał jej dłoń, ona zaś rozpłynęła się niczym wodospad, a potem w oberży „Miedziana Brama” wodospad buchnął płomieniem…

Szalony starzec w habicie sługi Łaszą siedział pod łukowatym mostkiem, spoglądając nieruchomo w mętne wody kanału. Nie wierząc własnemu szczęściu i nie słuchając rozumu, lecz poddając się niejasnej intuicji, Luar stanął nad nim i zapytał cicho:

– Brat Kaara?…

Nie był przygotowany na to, co zdarzyło się później.

Starzec zadrżał na całym ciele. Obejrzał się bardzo powoli na struchlałego chłopaka. Jego załzawione oczy rozszerzyły się jakby pod wpływem bólu.

– Jesteś… Nareszcie…

Luar cofnął się. „Wierny do szaleństwa”. Jakie trafne określenie. Do szaleństwa.

– Ty… – zachrypiał stary.

Na jego czole bielała blizna, ślad uderzenia kamieniem.

– Wróciłeś…

Młodzieniec wystraszył się nie na żarty. Nadludzkim wysiłkiem woli powstrzymywał się, by pozostać na miejscu.

– Fagirro – zapłakał staruszek. – Niewielu nas… lecz wkrótce… Zaufaj mi.

– Tak – odparł Luar, czując lodowatą dłoń na karku. – Wkrótce.

– Przysięgam!

Starzec uniósł dłoń.

– Masz rację, on jest niegodny, bezrozumny… Nie każdy jest godzien… Kaara godzien… Masz rację, Fagirro, jak zawsze… Zaufaj mi!

– W czym? – wyrwało się Luarowi mimowolnie.

Staruszek uśmiechnął się strasznym grymasem, bezradnym i zarazem przypochlebnym, obnażającym bezzębne dziąsła.

– Dobrze to… przewidziałeś, Far. Lecz inni… Kaara jest godzien, tak?

– Tak! – wrzasnął Luar i rzucił się do ucieczki.

Tego wieczoru długo stał przed lustrem, oświetlając twarz dwiema świecami.

Chciał zobaczyć w niej to, co zobaczył starzec. Chciał się dowiedzieć, jak wyglądał Fagirra.

Stara niania, zajmująca się maleńką Alaną, przez wiele dni nie mogła znaleźć sobie miejsca.

Wielka i wygodna podmiejska rezydencja Sollów opustoszała bez służby. Teraz przebywali tutaj tylko pani Toria z córką i piastunką. Posiadłość popadała w ruinę. Niania padała ze zmęczenia, starając się wszystko ogarnąć: gotowała i sprzątała, karmiła konie, czyściła żłoby i jednocześnie doglądała wychowanki, która coraz bardziej wymykała się jej z rąk.

Uroczy świat dziewczynki rozpadł się całkowicie. Straciła ojca i brata, a także dom, ponieważ jej obecne życie różniło się od poprzedniego niczym bagno od czystej wody. Stała się smutna i kapryśna, ponura jak skrzywdzone zwierzątko. Coraz częściej reagowała na troskliwość niańki opryskliwością. Poczciwa niewiasta nie karała jej za to, wiedząc, że dziewczynka straciła także ostatnio matkę.

Toria zamknęła się w swym pokoju i nie życzyła sobie nikogo widywać. Niania czasem wystawała pod drzwiami, namawiając panią, by coś zjadła, chociażby jabłko lub kęs mięsa. Samo wspomnienie o jedzeniu wywoływało u Torii odrazę. Nie postanowiła głodować, po prostu nie mogła jeść, tylko z rzadka piła wodę, przyniesioną przez sługę. Ujrzawszy ją przez szczelinę w drzwiach, stara kobieta długo potem płakała i lamentowała. Toria postarzała się o dwadzieścia lat, sama skóra i kości, a w sinobiałej twarzy oczy płonęły niezdrowym blaskiem.

Pewnego wieczoru, gdy niania karmiła w kuchni Alanę resztką kaszy, pani zeszła do nich. Przeszła chwiejnym krokiem obok znieruchomiałej sługi, wzięła córkę na ręce i gwałtownie przytuliła, tak mocno, że oczy dziewczynki rozszerzyły się bólem. Toria trzęsła nią i ściskała, całując histerycznie, wplatając palce w rozpuszczone włosy, wzdychając i szepcząc ledwie dosłyszalnie:

– Mój mały… Mój chłopiec… Mały… Synek.

Po chwili Alana zdała sobie sprawę z tego, co się dzieje i rozkrzyczała się na całe gardło, a łzy popłynęły jej z oczu obfitą strugą. Nieco opamiętawszy się pod wpływem owego krzyku, Toria opuściła bezwładnie ręce, pozwalając, by dziewczynka stanęła na podłodze. Odwróciła się i odeszła bez słowa.

Stara niewiasta i roztrzęsiona Alana płakały całą noc, mocno przytulone.

Rozdział piąty

Poranek spędził samotnie, podobnie jak dzień poprzedni. Pijatyki w domu Solla z czasem ustały. Mieszkańcy Kawarrenu dowiedzieli się o dziwnej niechęci Egerta do wypełnienia żołnierskiego obowiązku, by odpowiedział na wezwanie i objął z powrotem dowództwo nad garnizonem w walce z rozbójnikami, o których okrucieństwie doszły wieści i tutaj. Miasto żyło plotkami, lecz i te się skończyły. Ktoś stracił dla nich zainteresowanie, ktoś inny wzruszył ramionami, a niektórzy wręcz uznali Egerta za tchórza i zdrajcę…

Uśmiechnął się. Mieszkańcy miasta nawet nie podejrzewali, jak mało go obchodziły ich opinie. Siedział przy oknie i patrzył obojętnie na kałuże tworzące się od deszczu, wałęsające się zmokłe psy i przejeżdżające od czasu do czasu karety z pstrokatymi herbami.

Ktoś niepewnie zapukał do drzwi. Stroskany lokaj wsunął w szparę perkaty nos.

– Jaśnie panie… ktoś przyszedł…

Egert machnął niechętnie dłonią. Nie życzył sobie wizyt.

Lokaj odszedł, lecz wrócił po chwili, odrobinę wzburzony.

– Jaśnie panie… Ona mówi, że to bardzo ważne… Ona…

– Jaka ona? – zdziwił się Egert.

Nie zdarzało mu się tutaj przyjmować dam.

Lokaj zmieszał się i westchnął cicho.

– Dziewczyna, jaśnie panie. Taka… jednym słowem, dziewczyna.

Egert zastanawiał się chwilę, zapatrzony w strugi deszczu. Pogoda nie sprzyjała wizytom i doszedł do wniosku, że tajemnicza nowo przybyła rzeczywiście musi mieć ważną sprawę.

– Proś – rzucił lokajowi.

Tamten znowu się zmieszał.

– Jest… cała mokra, panie. Pomoczy dywan…

– Czy nie powinieneś mnie chronić przed wizytami brudnych dziewek? – zapytał chłodno jego pan.

Lokaj zaniepokoił się.

– Więc… wyrzucić?

Egert wstał z westchnieniem.

Dziewczyna czekała za drzwiami. Rzeczywiście wyglądała jak zmokła kura, czarne włosy zlepiły się w strąki, pod podeszwami sfatygowanych trzewików utworzyła się spora kałuża. Gospodarz nie poznał jej w pierwszej chwili, dopiero, gdy ruszyła wprost ku niemu i zachrypiała:

– Panie Soll… Przyjechałam w sprawie… Luara.

Nie musiała wypowiadać tego imienia. I bez tego Egert doskonale pamiętał jesienną uroczystość z udziałem wędrownego teatru, ognistą komediantkę, wywołującą ogólny śmiech, i swego syna w habicie zakonnika Łaszą. Dziewczyna imieniem Tantala w jego świadomości wiązała się z przykrym szokiem odkrycia prawdy, toteż zmarszczył się boleśnie.

– Co z Luarem?

Zatrzepotała rzęsami z zaskoczoną miną. Zdaje się, że nieprzyjazne powitanie było dla niej problemem. Szukała słów, by udobruchać gospodarza.

– Luar… Chcę z panem porozmawiać, panie Soll. To przeze mnie tak wyszło. Nie moja wina, że wszystkiego się dowiedziałam…

Lokaj stojący za plecami Egerta nadstawił ciekawie uszu. Soll stłumił w sobie małoduszne pragnienie, by odesłać tamtego.

– Czego wszystkiego? – zapytał nazbyt głośno, żeby okazać sobie i służącemu na ile nieistotne są dlań wszystkie sekrety świata.

W głębi duszy był zresztą przekonany, że dziewczyna nie wie najważniejszego.

Zaczerpnęła powietrza. Zezując na lokaja poprosiła cicho, ze smutkiem.

– Proszę się schylić… Powiem panu.

Wzruszył ramionami i pochylił głowę. Przybliżyła zsiniałe z zimna wargi do jego ucha i zaszeptała ledwie słyszalnie.

– Ma medalion… Chodził na grób… Ale nie jest niczemu winien. Był w Wieży Łaszą… Może się stać taki jak Fagirra, choć nie powinien. Dlaczego pan go zostawił?

Lokaj sapnął z oburzeniem, niczego nie dosłyszawszy. Egert stał wciąż przygarbiony, mając tuż przed oczyma rozpalone źrenice dziewczyny, błagalne, mokre od łez, wystraszone własną śmiałością.

– Panie Soll… Ja, oczywiście, nie mam prawa… ale nikt oprócz mnie by panu tego nie powiedział. Przepraszam.

Z trudem rozprostował plecy. Odwrócił się i ruszył do siebie ciężkim, powolnym krokiem. Obejrzał się u podnóża schodków.

– Na pewno jesteś głodna?

Milczała, wpatrując się w niego intensywnie. Nie rozumiała, czego od niej chce.

Uśmiechnął się z przymusem.

– No, dobrze. Dostaniesz jeść. Potem porozmawiamy.

Pospiesznie skinęła głową. Miał wrażenie, że dziewczyna nie ma odwagi poprosić o coś jeszcze.

– Tak? – spytał przez ramię.

Westchnęła nerwowo.

– Jeśli można… chciałabym się umyć.

Droga do Kawarrenu zajęła, wedle jej relacji, wiele dni. Jak wiele, nie umiała powiedzieć, straciła w trakcie rachubę. Bardzo się zmieniła od czasu, gdy Egert widział ją poprzednio: wychudła, dojrzała i straciła sporo ze zwykłej wesołości. Gorąca kąpiel i obfity obiad przywróciły jej żywotność. Egert zauważył kątem oka, jak zarzuciła serwetkę na przedramię posągu ozdabiającego jadalnię, dzięki czemu pastuszek z brązu upodobnił się do kelnera.

Egert zaprowadził ją do gabinetu i pozwolił podziwiać bojowe dziki na gobelinach i portret kobiety z synkiem. Usiadła w tym samym fotelu, w którym parę miesięcy temu siedział Luar. Soll stłumił w sobie uczucie goryczy,

Zaczęła opowiadać z wysiłkiem, przezwyciężając nieśmiałość, potem mówiła coraz szybciej i swobodniej, przy czym jej głos zdumiewająco zmieniał się zależnie od tego, kto był w danej chwili bohaterem opowieści. Egert poczuł ciarki na plecach, słysząc w ustach słabo znanej dziewczyny znajomą intonację Luara. Przemawiała, umiejętnie podtrzymując uwagę słuchacza, naśladując kolejne postacie. Patrzył w jej błyszczące, czarne oczy, dostrzegając pewne podobieństwo do Torii, gdy była całkiem młoda i nie przeżyła jeszcze śmierci narzeczonego, kompletnie poświęcona nauce i miłości… Oczywiście, dziewczyna nie przypominała z twarzy jego żony, ale ten blask w oczach…

Pozwolił sobie lekko rozluźnić pancerz ochronny, odgradzający go od świata i pomyśleć o młodej Torii, o pieprzykach na jej szyi i o pierwszej miłości dojrzewającego, lekkomyślnego Luara.

Całe szczęście, że w ciągu tych okropnych miesięcy chłopak nie był sam.

Opowiedziałam mu wszystko. To znaczy wszystko, co uznałam za ważne, czego według mnie powinien dowiedzieć się o Luarze. Pominęłam drobiazgi i na tym się właśnie potknęłam, ponieważ Egert Soll nie był głupcem.

Wstał i podszedł do okna. Patrząc na jego szerokie plecy, znowu poczułam zamęt w głowie, że jednak tu jestem, że rozmawia ze mną jak z kimś równym sobie, że siedzę w fotelu i grzeję się przy jego ogniu, że rozmawiamy sam na sam, a przecież wydawał mi się zawsze kimś niedostępnym, jak posąg na wysokim cokole.

Przymknęłam powieki. Najlepiej bywało, kiedy wędrowałam krytym wozem, gdy miałam przyjaciół, z którymi zjadłam obfitą kolację. Co innego wędrować samotnie na piechotę, niebezpiecznymi drogami, nocując pod płotem…

Uśmiechnęłam się. Wiejskie dzieciaki dawały mi drobne pieniążki za „prychnięcie”. Podchodziłam do pierwszego lepszego, proponując „prychnąć” za miedziaka. Każdy się namyślał, lecz zwyciężała ciekawość. Pokazywałam prostą sztuczkę, jakiej nauczył mnie Flobaster: nadymałam policzki, ruszałam uszami i w końcu zabawnie „prychałam”. Mały cyrkowy numer.

Dzieciaki i wyrostki, chciwe widowiska, zbierali się całymi grupkami, wołali kolegów. Zdarzało się zebrać sporą garść monet. Zdarzało się jednak i tak, że później doganiał mnie rosły młodzik i wszystko zabierał, nawet to, co zarobiłam gdzie indziej.

Uśmiech zgasł. Nie mogłam powstrzymać westchnienia. Soll odwrócił się od okna, za którym wciąż spływały strugi deszczu. Nasze oczy spotkały się. Zrozumiałam, że to, co przemilczałam, jest dla niego absolutnie jasne.

– Tak – powiedziałam zbyt głośno, pragnąc zagłuszyć arogancją swoją lękliwą niepewność. – Tak. Kocham go. No i co z tego?

Przyjął moje wyznanie w sposób całkiem nieoczekiwany. Uśmiechnął się krzywo.

– A ja nie kocham. Matka też nie.

Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Znowu się odwrócił.

– Miałem tutaj ostatnio same nieprzyjemności. Nie wypełniłem wojskowego obowiązku, odepchnąłem syna… To znaczy, nie syna, a… W każdym razie to karygodne. Rzuciłem go na pastwę losu. Tak?

Wstałam. Podeszłam do niego i padłam na kolana.

– Tak. Niech mnie pan zabije albo wygoni. Wszystko rozumiem. Zachowanie pani Torii i pańskie… W ogóle to nie moja sprawa. Lecz Luar niczym nie zawinił. Za co go tak… Nie jest winien, że się urodził… A jeśli teraz coś się z nim stanie… to będzie pańska wina. Teraz może mnie pan uderzyć… i wygnać.

Długo spoglądał na mnie z góry. Potem schylił się, złapał mnie wpół, aż dech mi zaparło, podniósł z kolan i uniósł nad podłogą jak kociaka. Znaleźliśmy się twarzą w twarz. Minęło parę długich minut, podczas których starałam się nie oddychać.

– No dobrze.

Westchnął i postawił mnie na podłodze.

– Wykazałaś wiele odwagi, mówiąc mi to. Teraz ja wykażę odwagę. Siadaj.

Idąc za jego gestem, opadłam z powrotem na fotel. Przeszedł się po pokoju, zatopiony w myślach. W końcu zatrzymał się przede mną. Wstałam znów, drżąca.

– Ależ siedź…

Energicznie tknął moje ramię. Postał chwilę, zastanawiając się, potem westchnął.

– Kiedy Toria miała niespełna dwadzieścia lat… przyjechała z narzeczonym do Kawarrenu. To nie byłem ja. Student zwący się Dinar Darran.

Znowu zamilkł, obserwując moją reakcję. Naturalnie zdziwiłam się, ale nie zamierzałam tego okazać. Zdaje się, że zadowolił go mój spokój. Chrząknął i kontynuował opowieść.

– Przyjechali do Kawarrenu w celach naukowych. Niestety, stanąłem na ich drodze. Ja, pierwszy zabijaka w mieście. Uroda Torii nie pozostawiła mnie obojętnym. Zachowałem się brutalnie, prowokując studenta Dinara do pojedynku. I zabiłem go.

Znowu przeszedł się po pokoju, zerkając kątem oka, jak przyjęłam owo wyznanie. Siedziałam jak skamieniała. Coś mi mówiło, że nikt przede mną nie słuchał tak szczerej spowiedzi z jego strony. Prawie się wystraszyłam. Czy to zaszczyt, czy kara?

– Zabiłem go – powtórzył, patrząc w podłogę. – Biedak, prawie nie potrafił fechtować… Sprawa zapewne na tym by się zakończyła, lecz tego samego dnia pojawił się w mieście pewien ważny świadek pojedynku. Uznał mnie winnym morderstwa. Swoją drogą, miał rację.

Skrzywił się mimo woli.

– Ten ktoś wyzwał mnie do walki…

Znowu zamilkł. Przyglądałam się, jak przywołuje wspomnienia i przeżywa od nowa straszne chwile, które potem nadeszły.

– Rzucił na mnie klątwę – podjął ponuro. – Zostawił mi szramę na policzku.

Przesunął palcem wskazującym od skroni do podbródka, zostawiając czerwoną smugę na skórze.

– Długą bliznę… wraz z klątwą tchórzostwa. Stałem się nieznośnie, bezmiernie strachliwy. Zgubiłem się, zżerany przez wewnętrznego tchórza. Bałem się mroku, wysokości, bólu, krwi… Obawiałem się hańby, która deptała mi po piętach, ponieważ gardzi się tchórzami.

Głęboko odetchnął.

– Panie Egert – szepnęłam – może nie trzeba…

Zrozumiał, co chciałam rzec. Uśmiechnął się chmurnie.

– Trzeba, Tantalo. Chcę, żebyś zrozumiała.

Usiadł wreszcie, zakładając nogę na nogę i splatając dłonie na kolanie.

– Tak… Musiałem rozstać się z dotychczasowym życiem i uciekać z miasta. Przeżyłem ból, bagno i wstyd, dopóki los nie przywiódł mnie do miasta, gdzie Łujan był dziekanem uniwersytetu, a… Toria okazała się jego córką. Chciałem znowu uciekać, lecz dziekan mnie zatrzymał. Zasiał w mej duszy nadzieję, że kiedy spotkam się z tym, kto mnie przeklął, zdołam może wybłagać przebaczenie…

Deszcz za oknem z ulewnego zamienił się w drobną, lepką mżawkę. Gdy Egert znowu zamilkł, poniewczasie zrozumiałam, że więcej póki co nie opowie.

Znowu się uśmiechnął.

– Więc Luar stał się prawdziwym mężczyzną? I należycie go oceniłaś?

Wzdrygnęłam się od nieoczekiwanej urazy i natychmiast straciłam panowanie nad sobą. Poczułam ciepło rozlewające się po twarzy, uszach i szyi. Spuściłam nisko głowę, pragnąc skryć się przed wzrokiem gospodarza.

Jego dłoń spoczęła na mym karku.

– Nie ma się co mnie wstydzić…

Zamarłam, bojąc się wstrząsnąć gwałtownie głową i zrzucić jego dłoń. Westchnął, delikatnie pogładził mnie i znowu odszedł ku oknu.

Zaczął znów mówić. Przed mymi oczami jawiły się i rozpływały kolejne obrazy cudzego życia. Widziałam dwudziestoletniego Egerta, po raz pierwszy wchodzącego do gmachu uniwersytetu, dumne oblicze Torii, zatopionej we własnym bólu… Ogromnym bólu. Oboje przeszli drogę przez mękę, by odnaleźć szczęście, które następnie próbował zniszczyć Zakon Łaszą. „Koniec Czasu”, rozkopany kurhan, Czarny Mór, wezwany przez szalonych fanatyków. Nie wiadomo czemu wspomniałam akurat mego starego dziadunia, pomarszczonego i schorowanego, bez przerwy zrzędzącego na moją biedną mamę. Nagle poczułam ciarki na skórze, ponieważ słuchając Egerta, ujrzałam dziekana Łujana jakby własnymi oczami, maga, zwyciężającego zarazę za cenę własnego życia.

Egert zamilkł na chwilę. Posmutniał, przygryzając wargi. Odwrócił się do mnie gwałtownie.

– Fagirra. Tak go zwali. Próbował nakłonić mnie do zdrady. Byłem tchórzem, nie byłem w stanie sprzeciwić się siłą. Spisek mnichów sprawił, że obwiniono Łujana o wywołanie czarami zarazy. Torię uwięziono…

Zadrżałam. Mroczna izba tortur. I ten człowiek, będący prawdziwym ojcem Luara, pytający: „Gdzie to jest? Gdzie Amulet?!”.

– Amulet? – powtórzyłam machinalnie.

Soll chyba nie dosłyszał.

– Byłem świadkiem oskarżenia. A raczej mój strach. Oczekiwali, że powiem to, czego żądał Fagirra, ponieważ strach był silniejszy ode mnie. Uczynił mnie ich niewolnikiem. Fagirra dobrze o tym wiedział…

Znowu usiadł, splatając dłonie. Westchnął z wysiłkiem.

– Ale gdy ona weszła na salę sądową…

Zmrużyłam powieki. Każdy krok sprawiał ból ciała udręczonego torturami. Tłum gęsty jak błoto, nienawistne spojrzenia… Najpierw gwar, potem grobowa cisza. Podest dla świadków. Sędzia za wielkim stołem i ława oskarżonych.

Soll wciągnął głęboko powietrze.

– Ona także wiedziała. Wiedziała, że powiem „tak”. Tak, wysoki sądzie i wy, dobrzy ludzie, Łujan i jego córka wezwali Czarny Mór, byłem przy tym. Ona mi pozwoliła. Tak. Tak…

W jego oczach błysnął groźny ognik. Wstrzymałam oddech.

– Nie wiem, jak to się stało – podjął po chwili – ale powiedziałem „nie”. Nie! To kłamstwo! Nie…

Odchylił się na oparcie fotela. Potarł palcami policzek.

– W tym momencie zaklęcie ustało, Tantalo. Szrama znikła. Wszystko skończyło się… dobrze. Ponieważ… Kleszcze o ostrych szczypcach… prosto w jego pierś. Nie miałem pod ręką innej broni, on zaś miał zatruty sztylet… Zakopaliśmy go. Zapomnieliśmy.

Rozplótł dłonie. W szaroniebieskich oczach widniało zmęczenie.

– To wszystko, Tantalo. Po urodzeniu Luara… Toria długo chorowała. Długo nie mogła urodzić kolejnego dziecka, jakby konający Fagirra ją przeklął. Niemal straciliśmy nadzieję, gdy przyszła na świat Alana. Teraz już wiesz…

Odwrócił się i mówił dalej, patrząc na dzika wyszytego na gobelinie.

– Miałem dużo szczęścia w życiu, tak wiele, że obecny wyrok losu wydaje mi się niemal sprawiedliwy. Toria stała się częścią mnie i jej strata najbardziej boli. Jest jak zbezczeszczona świętość, do której nie sposób wrócić. Nikomu tego nie mówiłem, tylko teraz tobie. Nie wiesz, dlaczego?

Miałam ochotę znowu paść na kolana.

– Jest jeszcze jeden człowiek – dodał, przesuwając bezmyślnie pakami po pysku dzika – któremu mógłbym… ale to byłoby coś innego. On wie wszystko. To właśnie on naznaczył mnie szramą i rzucił klątwę… Złamał mi życie. Potem zwrócił mnie samemu.

Westchnienie.

– Boję się go jednak. Nie potrafiłbym rozmawiać z nim tak, jak dzisiaj z tobą.

– Kim on jest? – spytałam cicho.

– Nazywają go Tułaczem – odparł niechętnie Egert. – Nikt nie zna prawdziwego imienia. Jest stary. Nie jest magiem, ale…

– Potrafi rzucić klątwę?

– Tak. Nikt nie wie, kim jest. Dziekan Łujan uważał, że to on był Odźwiernym, który nie wpuścił na świat stojącej za progiem Trzeciej Siły. Kontakt z ową siłą go jednak odmienił… Ach, prawda, nie wiesz, o co chodzi… Odźwierny, Wrota… Nie wiesz nic. Ja także nie wiem wszystkiego. Raz do roku, w Dzień Wszelkiej Radości, Tułacz zjawia się w mieście. Spotykamy się w karczmie „Pod Ryjówką”. Ani razu nie odważyłem się zacząć rozmowy. Patrzymy na siebie, wypijamy po szklance wina i on wychodzi, zostawiając mnie.

Zamknął oczy, wspominając. Kąciki jego ust nieco się uniosły.

– Nie zmienił się w ciągu dwudziestu lat. Jest taki sam, odkąd go znam. Dziwne… W przypadku zwykłego człowieka. Kto go tam wie… Te jego obojętne oczy, jakby odbijała się w nich obojętność całego świata. Bezrzęse powieki. Dziwne, że interesują go jeszcze nasze, ludzkie sprawy. Zdaje się, że wszystko mu jedno. A jednak zjawia się w Dzień Radości i nigdy się jeszcze nie spóźnił.

Długą chwilę wsłuchiwaliśmy się w szum deszczu.

– Amulet – powiedział, pocierając czoło z westchnieniem. – Luar zdobył Amulet, którego tak pragnął Fagirra. Medalion był ukryty w gabinecie dziekana. Po jego śmierci Toria schowała tę rzecz bez mojej wiedzy, bym nie wygadał się podczas przesłuchania. Sama… nie wydała… tamtemu. A podczas Oblężenia… oddaliśmy medalion. Oddaliśmy Tułaczowi, bo wiedzieliśmy, że zdoła go uchronić. Widocznie Luar spotkał Tułacza, który mu oddał Amulet. To znaczy, że Luar jest nowym Wieszczbiarzem…

Mnie także przychodziła wcześniej do głowy podobna myśl, lecz dopiero wypowiedziana głośno przez Egerta, zamieniła się z domysłu w pewnik.

– I co teraz będzie? – spytałam szeptem. – On… Zdaje mi się, że coś zamierza. Postanowił: „Skoro wszyscy uważają mnie za syna Fagirry, stanę się taki, jak on… „. Co teraz będzie, panie Egercie?

Uśmiechnął się.

– Panienko, nie jestem magiem. Nie umiem przepowiadać przyszłości. Czego oczekujesz?

Zebrałam myśli.

– Chcę, żeby pan wrócił i spotkał się z Luarem. I żeby poprosił pan o wybaczenie panią Torię. Ona bardzo cierpi.

– Niczego nie zrozumiałaś – oświadczył smutno. – Według ciebie zrąbane drzewo wystarczy na powrót postawić na pniu i samo odrośnie.

Rozzłościłam się. Zdrowy rozum podpowiadał mi, że nie powinnam, lecz gniew zapanował nade mną i słowa popłynęły same.

– Pan… jest po prostu… Porzucił pan rannego. Być może śmiertelnie. Upaja się pan własnym cierpieniem… a zostawił tamtych samym sobie. Nic tego nie usprawiedliwia. Porzucił pan Torię akurat wtedy, gdy potrzebowała…

– Zamilcz – powiedział tak zimnym tonem, że dalsze słowa uwięzły mi w gardle.

Zapomniałam, z kim rozmawiam. Kogo ośmielam się pouczać. Strzeżcie Niebiosa przed wszelkimi związkami z pułkownikiem Sollem.

Wcisnęłam głowę w ramiona, patrząc w podłogę i smętnie dumając, że nadszedł koniec mojej misji, która się pozornie powiodła. Będę teraz musiała udać się w drogę powrotną z „prychaniem”, deszczami i nocnym chłodem, by zamiast Luara spotkać młodego Fagirrę, a wtedy pozostanie już tylko milcząc zejść mu z drogi.

Za oknem zaczął się zmierzch. W półmroku pokoju dostrzegałam tylko nieruchomą sylwetkę Egerta. Tak nam minęła co najmniej godzina. Siedział jak posąg, ja zaś nie wstałam i nie odeszłam.

– A co z twoim teatrem? – spytał nagle z cicha. – Nie wyobrażam go sobie bez ciebie.

Nie odpowiedziałam. Zaschło mi w gardle.

– To z powodu Luara? – zapytał wciąż cicho.

Kiwnęłam głową, z nadzieją, że w ciemności tego nie zauważy. Zauważył.

– Na zawsze?

– Panie Egercie – szepnęłam – pójdę już sobie. Proszę wybaczyć… Pójdę.

Wstał, podszedł do biurka i zapalił świecę. Płomień oświetlił najpierw dłonie, potem twarz, zdumiewająco spokojną, niemal obojętną. Zerwałam się, obciągając suknię.

– To już pójdę?

– Siadaj – rzucił, nie odwracając się.

Wystraszyłam się.

– Tantalo – poprosił, wpatrując się w płomyk – opowiedz teraz o sobie.

Długo się męczyłam, próbując oddzielić bajki od faktów. Co chwila mamrotałam: „To wszystko”. Nie mogłam pojąć, że mogło go interesować wszystko, co mnie dotyczy. W końcu coś we mnie pękło i w całej pełni odpłaciłam mu za szczerość, przeżywając od nowa dzieciństwo, przytułek, spotkanie z Flobasterem, potem z Luarem… Opowiedziałam mu o naszej pierwszej nocy na wozie i o gospodzie „Miedziana Brama”, żeby wszystko zrozumiał. Tym razem nie pomijałam niczego, mówiłam o rzeczach najbardziej wstydliwych i ukrytych, upajałam się własną spowiedzią jak podróżnik na pustyni wodą z oazy. Pierwszy raz w życiu zrozumiałam dziewczynki z sierocińca, które tak lubiły opowiadać mi z płaczem historię swego życia…

– Tak – powiedział, gdy skończyłam. – A mnie się zdawało, że minęło tak mało czasu… od chwili, gdy wyjaśniłem Luarowi na czym polega różnica między mężczyzną a kobietą.

Uśmiechnął się i długo spoglądał wyczekująco w me oczy, aż do chwili, kiedy także się uśmiechnęłam.

– Jesteś wspaniałą dziewczyną, Tantalo. Jaka szkoda, że wszystko tak źle poszło. Szkoda…

Gdzieś na dole trzasnęły drzwi i rozległy się liczne głosy. Drgnęłam mimo woli. Służący zastukał cicho.

– Jaśnie panie… Posłańcy… Znowu strażnicy domagają się…

Uśmiech zgasł na twarzy Egerta, w jednej chwili jakby się postarzał i przygarbił. Odwrócił się do ciemnego okna.

– Panie Egercie – rzekłam tak przekonująco, jak umiałam – proszę jechać… Boję się wracać sama…

Ten argument przyszedł mi do głowy w ostatniej chwili. Uradowana, powtórzyłam z naciskiem:

– Tak, boję się! Na drogach pełno zbójców. Panie Egercie…

Lokaj wsunął w szparę drzwi oblicze i dłoń ze świecą.

– Prosić, jaśnie panie?

Egert odwrócił się do mnie powoli.

– Zaczekaj chwilę, Tantalo… Wyjdź, proszę.

Odprowadzana przez sługę, słyszałam wzburzone głosy gońców, czekających w przedsionku. Potem usłyszałam kroki na schodach i brzęk ostróg. Znalazłam się w małym pokoju gościnnym, gdzie służący przyniósł kolację.

Nad wejściem piekarni wisiał gliniany bochenek z wbitym weń wielkim drewnianym nożem. Luar odczekał, aż opuszczą sklep klienci, po czym wszedł do środka. Za ladą stał mały chłopiec, około dwunastoletni. Ujrzawszy Luara uśmiechnął się profesjonalnie i szczerze zarazem.

– Czego pan sobie życzy? Bułki, precle, ciepły chleb…

Luar zawahał się, nie zamierzał bowiem kupować wcale pieczywa. Już chciał wyjść, lecz przemożne uczucie, które kazało mu zaczepić szalonego starca pod mostem, wciąż miało nad nim władzę.

– Chcę rozmawiać z panem Traktanem – oznajmił.

Chłopczyk zmieszał się, zmierzył wzrokiem młodzieńca i wzruszył ramionami.

– Tutaj jest tylko pan Aktan… Może pan pomylił nazwisko?

– Tak – odparł Luar po chwili namysłu – pomyliłem się.

Chłopiec wymamrotał przeprosiny i pobiegł do piekarni na zapleczu.

– Dziadku! – dobiegł jego głos. – Tam… ktoś do ciebie… nie wiem, kto…

Do sklepu weszła kolejna klientka, wyglądająca na stałą. Chłopczyk zaraz ją obsłużył. Tymczasem w drzwiach na zapleczu stanął potężnie zbudowany, rumiany jak kołacz starszy mężczyzna w umączonym fartuchu.

– E… Kto, chłopcze?

Malec wskazał na Luara. Piekarz spojrzał ze zdziwieniem na nieznajomego młodzieńca.

– E… Przepraszam, młody człowieku. Ciasto nam rośnie i nie będzie czekać… Czym mogę…

Luara nagle olśniło.

– Witaj, bracie Traktanie – powiedział szeptem, obserwując potem, jak rumieńce znikają z policzków tamtego i bieleją jak posypane mąką.

Klientka wyszła tymczasem z pełnym koszykiem, a chłopczyk spojrzał na dziadka ze zdziwieniem i niepokojem. Luar czekał. W końcu piekarz zdołał zaczerpnąć powietrza, niczym złowiona ryba.

– Ja…

– Nie jestem wrogiem – oznajmił chłodno Luar. – Chcę tylko porozmawiać.

Tamten otarł nerwowo dłonie o fartuch. Zrobił to dwa razy, jakby chciał zetrzeć dowody zbrodni. Opamiętawszy się, rozejrzał się nerwowo po sklepie i skinął na intruza, mamrocząc pod nosem.

– Tak… Proszę za mną.

Wąski korytarzyk wypełniony był gęstym, upajającym aromatem chleba. Nad krawędzią wielkiej kadzi unosiło się białe jak pierzyna chlebowe ciasto. Piekarz zatrzymał się, najwidoczniej nie wiedząc, dokąd iść dalej. Znów wytarł dłonie w fartuch.

– Skąd pan…

– Nieważne – osadził go młodzieniec. – Chociaż… niech mi się pan przyjrzy uważnie.

Tamten przymrużył powieki, przybliżając załzawione oczy do twarzy młodzieńca. W korytarzu było ciemnawo, toteż upłynęła dłuższa chwila, nim piekarz odskoczył drżący. Na jego czole pojawiły się grube krople potu. Luar poczuł coś na kształt rozczarowania. Tak jakby w głębi duszy żywił nadzieję, że były brat Traktan jednak go nie rozpozna.

– Kim… pan jest? – wykrztusił z trudem tamten.

– Jego synem – oświadczył obojętnie. – Mam parę pytań.

Piekarz zgarbił się. Fartuch już dawno zamienił się w jego dłoniach w zmiętą, brudną szmatę.

– Myślałem… że nigdy więcej… Jestem starym człowiekiem. Mam rodzinę! Dzieci, wnuki… Dawno zmieniłem nazwisko. Myślałem, że wszystko skończone… Czym zawiniłem?

– Niczym.

Piekarz drżał nadal.

– Przez te wszystkie lata… Tak, ocalałem. Chociaż chodziłem z braćmi na wzgórze… Nie wiedziałem, o co chodziło… Myślałem, że Łasz…

Zatkał sobie usta i rozejrzał lękliwie na boki. Ze sklepu słychać było głosik malca, witającego nowego klienta.

– Kto wydał rozkaz? – łagodnie spytał Luar. – Kto wam kazał rozkopać kurhan? Mistrz? Czy Fagirra?

Tamten zatrząsł się na całym ciele.

– Nie było rozkazu… tylko wola Łaszą. Nie dopuścili mnie do sekretu… Nie byłem wtajemniczony. Po co panu to wiedzieć?!

– Tylu ludzi umarło – stwierdził w zadumie młodzieniec.

Piekarz znów się rozejrzał, załamując prosząco ręce.

– Niech pan posłucha… Proszę iść. Ja niczego nie wiem, chciałem o tym zapomnieć. Nie jestem winien, rozumie pan? W baszcie też umierali… Ja też mogłem umrzeć, lecz Niebo zrządziło inaczej. Moje wnuki nie wiedzą… Kim pan jest, żeby przychodzić tutaj i…

Zaciął się. Luar uśmiechnął się cierpko.

– Jestem jego synem, pamięta pan?

Piekarz zmiękł jak balon, z którego wypuszczono powietrze. Zaszeptał błagalnie:

– Niech pan odejdzie. Niczego nie wiem.

Luar stał jeszcze chwilę, lustrując wzrokiem postarzałe, pomarszczone oblicze. Potem pożegnał się z westchnieniem i wyszedł, skinąwszy po drodze głową zdziwionemu chłopczykowi.

Idąc niespiesznie ulicą, nie zdążył dotrzeć do gospody, gdy tłuste ciało piekarza zadyndało na rzemiennej pętli w zamkniętej komórce.

Przebywałam już pięć dni w domu Solla i przez cały ten czas nie powiedział mi „tak” ani „nie”. Nie zgodził się wracać ze mną do Luara, ale też nie odmówił. Straciłam wiarę.

Pułkownik znajdował się w stanie sennego otępienia. Jego zewnętrzna powłoka wyglądała przez okno, błądząc wzrokiem po ulicach, lecz dusza przebywała gdzieś na niedostępnych wyżynach, tam zaś panowały głucha cisza, spokój i obojętność. Jak to powiedział o Tułaczu? „Obojętność całego świata”. Zrozumiałam, słuchając jego roztargnionych odpowiedzi, że któryś z kolejnych posłańców (bo wiedziałam, że nie było to pierwsze poselstwo) nazwał go w oczy tchórzem, czym tylko go rozbawił. Tak się wyraził: „rozbawił mnie”. Wiedziałam, że niczego nie udaje i nie pozuje.

Odeszłam szóstego dnia, zostawiając nabazgrany liścik i zabrawszy do węzełka trochę jedzenia. Nie mogłam dłużej żyć w tej mglistej niepewności, nie miałam sił ani ochoty.

Byłam w fatalnym nastroju, lecz późna wiosna, przechodząca właśnie we wczesne lato, powoli przegnała z mej głowy przykre myśli. Szłam jak mrówka po klombie. Wszystko wokół pachniało i rozkwitało, sypiąc pyłki, świętowało czas godów, brzęczało i zapylało, ja zaś wdychałam głęboko kwietne wonie, oszołomiona od stóp do głów.

W pierwszej wiosce, gdzie zatrzymałam się, by odpocząć, rozmawiano tylko o rozbójnikach.

Nieopodal spalili chutor i zagrabili zapas chleba, zmuszając mieszkańców, by żywili się pokrzywami aż do następnych plonów. Kto się próbował sprzeciwić, tego powiesili i nie pozwolili zdjąć ciała przez tydzień, a jeśli krewni zdjęli wisielca mimo zakazu, w ciągu doby zbóje wracali i wieszali krewniaków…

Młody chłopak ze strzechą płowych włosów spierał się z innymi, aż ochrypł:

– Sowa jest głupcem, powinien wspierać chłopską biedotę, bo jak wszystkich rozgniewa, wydadzą go w końcu strażom…

Odpowiadali mu ponuro:

– Trzymaj język za zębami. Znalazł się wojewoda… Zdarzyło się, że ubili chłopi dziesięciu zbójów, a teraz z tej wsi zostały tylko osmalone kikuty… Straż jest daleko, mało się nami przejmuje, a jakby co i tak Sowy nie złapie. Las jest wielki…

Zgryźliwy staruszek z włosami przewiązanymi rzemykiem wyraził powątpiewanie:

– A na pewno wszyscy zbóje są od Sowy? Tu i tam pojawiają się różne szajki, a wy wciąż: Sowa?…

Też go wnet osadzili.

– Wszyscy od Sowy! A kto zanadto miele językiem, ten potem dynda na stryczku. Kiedyś zbójcy byli po naszej stronie, ale teraz… mają jednego, srogiego herszta. Ma władzę, by nas karać, więc lepiej się zamknąć i milczeć.

Nie ukrywam, że te pogawędki mocno mnie zniechęciły do samotnej wędrówki. Po krótkim wahaniu zwróciłam się do właściciela najbliższej gospody z pytaniem, czy nie wie, gdzie jest najbliższe miasto z garnizonem wojskowym? A może przebywa u niego ktoś ruszający w dalszą drogę? W odpowiedzi oberżysta tylko pokręcił głową: ciężkie czasy, interes źle idzie, niedobra wiosna… nijakich podróżnych…

Upadłam na duchu. Noc, spędzona na rogoży pod czyimś wozem, nie przyniosła ukojenia. Ranek wstał jednak słoneczny i postanowiłam jednak wędrować dalej. W końcu żadna ze mnie bogaczka, żeby rozbójnicy podnieśli dla mnie swe zadki z niedźwiedzich skór… Szkoda zachodu.

Tak właśnie rozumowałam, próbując się uspokoić, kiedy spotkałam drugiego podróżnika na pustej dotychczas drodze.

Był wysokim starcem i szedł w tę samą stronę, tylko wyszedł na trakt z innego kierunku. Przystanęłam i pozdrowiłam go, jak każe obyczaj. Kiwnął głową w odpowiedzi. Poraziły mnie jego oczy. Okrągłe, przezroczyste, bezrzęse i obojętne, jakby wyrażały „obojętność całego świata”…

Osadziłam się zaraz: czy gdyby Soll opowiedział mi o ziejącym ogniem smoku, pierwszy napotkany podróżny objawiłby mi się od razu w ogniu i dymie?

Starzec nie spieszył się zbytnio. Przystanął i obserwował mnie uważnie, jakbym była owadem na szpilce. Dokładnie tak się poczułam, jak przyszpilony motyl. Nieco zirytowana, zaczęłam również mu się przyglądać.

Nie wiadomo, ile miał lat. Twarz, pokryta siecią zmarszczek, przypominała starą, drewnianą maskę. Nozdrza rozdymały się szeroko, jakby łowiąc trop, oczy przypominały kule lodu. Najdziwniejsze jednak, że u pasa miał długą szpadę w ozdobnej pochwie, rzadki, kosztowny oręż. Zrugawszy się za podejrzliwość, w jednej chwili pojęłam, że wszystko to nie jest wytworem mojej fantazji. Naprawdę może być tym z opowieści Solla, który odmienił życie Egerta, tajemniczym Tułaczem…

A może nie. Może to zwykły surowy starzec, idący do syna w sąsiedniej wsi, sterany podagrą i nieprzepadający za synową…

Uśmiechnęłam się lekko. Poprzednie przeżycia pozwoliły mi przezwyciężyć nieśmiałość. Rozciągnęłam szerzej usta, by podkreślić owo zwycięstwo.

– Proszę wybaczyć, szanowny panie… jeśli nam razem po drodze, czy nie mógłby pan odprowadzić biedną dziewczynę, bo sama się boję…

Wargi mu lekko drgnęły.

– Mylisz się. Najstraszniejsze rzeczy dzieją się, gdy spotka się dwoje ludzi. Najbezpieczniej w samotności.

Zatrzepotałam powiekami, usiłując zrozumieć, co chciał powiedzieć. Tymczasem jego twarz nieco się odmieniła i ze zdziwieniem stwierdziłam, że zjawił się na niej uśmiech.

– Chociaż właściwie… Nie sądzę, żeby nam było po drodze…

Kiedy próbowałam zrozumieć, zgadza się, czy odmawia, podał mi ramię naturalnym i rycerskim zarazem gestem. Nie pozostało mi nic innego, jak wesprzeć się na nim. W duchu zganiłam się za pochopność i bezczelność.

Jeden jego krok składał się na dwa moje.

Pola cuchnęły nawozem, skądś także dochodził zapach dymu. Chłopi wypalają pod zasiew albo rozbójnicy palą następny chutor. Podskakiwałam, próbując zrównać krok z nieznajomym, a moje myśli także skakały jak szalone, niczym koła na wyboistej drodze. Nim uszłam dziesięć kroków, zdążyłam upewnić się co do głupoty swoich domysłów… To na pewno nie on… Potem znowu zlustrowałam kątem oka beznamiętne, sterane wiekiem oblicze i poczułam, jak uginają się pode mną kolana. „Nikt nie wie, kim jest… Rzucił na mnie klątwę”.

Wielkie nieba, jeszcze tylko mi brakowało wędrowania pod rękę ze starcem potrafiącym rzucać zaklęcia! A nawet jeśli to tylko surowy starzec, idący do syna, sterany podagrą i nielubiący synowej. Strzeż mnie, Niebo, czymkolwiek urazić go lub rozgniewać. Mało mi jeszcze…

– Jak myślisz… – zaczął.

Przyzwyczajona już do jego milczenia, tak się zatrzęsłam, że mało nie puściłam jego łokcia. Skarciłam się w myślach: jak można tak otwarcie okazywać strach!

– Jak myślisz – podjął po chwili jak gdyby nigdy nic – po co człowiekowi imię? Nadają komuś imię, by móc go wołać? Hej ty, jak ci tam… Żeby nie było wątpliwości, gdy ktoś zawoła „hej!” na ulicy?

Podobne pytania nigdy mi nie przychodziły do głowy. Milczałam, z nadzieją, że pytanie nie wymaga odpowiedzi. Westchnął.

– A jeśli nie ma komu zawołać? Nie ma komu wzywać… Po co imię? Jak go zwą… ale nikt nie zwie. Nie ma imienia. Zapomniane.

Dalej milczałam, beznadziejnie usiłując zdobyć się na jakąś uprzejmą, nic nieznaczącą odpowiedź.

– Każdy pies nosi imię – kontynuował w zadumie – lecz wilki są bezimienne.

Wreszcie znalazłam odpowiedź.

– A jeśli jeden wilk zechce nazwać drugiego? Jakoś go przecież nazwie?

Moje nogi, wyrażając głupotę mego umysłu, trzykrotnie się tymczasem potknęły. Mój towarzysz podróży chrząknął niejasno. Kroczyliśmy traktem, a świat wokół nas był zalany słońcem. Rozgrzana ziemia parowała. Koniec szpady miarowo uderzał o łydkę starca. Pomyślałam, że uzbrojeni panowie powinni wędrować konno.

Prędko się okazało, że pieszy wędrowiec jest bardziej wytrzymały niż ja. Próbując dotrzymać mu kroku, zalałam się potem, zadyszałam, wreszcie okulałam. Poczułam nieznośne kłucie w boku. Tamten szedł dalej, lekkim, równomiernym krokiem, nie zważając na piękno przyrody, zielone poła i barwne kwiaty. Łapałam powietrze szeroko otwartymi ustami, powstrzymując, jak mogłam, ochrypłe dyszenie, bojąc się nawet pisnąć, on zaś szedł dalej. Przeklinałam chwilę, w której zdecydowałam się zagadać do niego.

Zapytał o coś. Zrozumiałam z intonacji, że to pytanie, lecz nie rozróżniałam słów przez szum w uszach. Nie doczekawszy się odpowiedzi, obejrzał się na mnie i zaraz zatrzymał, mierząc mnie spojrzeniem pozbawionym zdziwienia, raczej trochę smutnym.

Od dawna zaschło mi w gardle, mogłam więc tylko zdobyć się na żałosną parodię uśmiechu.

– Także tego nie wiem – oznajmił i z westchnieniem puścił moją dłoń.

Odszedł na pobocze i siadł na kamieniu wrośniętym do połowy w ziemię.

Umęczone nogi drżały. Ledwie idąc, także zeszłam na bok i usiadłam opodal na swym podróżnym węzełku.

– Wątpię, czy go powstrzymasz – powiedział wciąż zadumany – ale warto spróbować.

Poczułam zimny dreszcz na plecach. Wpiłam się w niego oczami i napotkałam zimne, przezroczyste źrenice.

– Ja nie zdołałem – kontynuował powoli. – Ty, to co innego… Spróbuj…

Żółtawy motyl, który zjawił się nie wiadomo skąd, okrążył jego ostre kolano i usiadł na gardzie szpady. Starzec patrzył w niebo, rozdymając nozdrza.

– Nie podróżuję w towarzystwie. Nikt mnie nie wzywa. Na co mi imię, skoro nikt nie woła…

Zaczekał, aż motyl sfrunie z rękojeści, wstał sprężyście i poszedł w dalszą drogę. Siedziałam na swym węzełku i wstrząśnięta spoglądałam w ślad za nim.

Przestał się dziwić swojemu szczęściu. W końcu, czyż tylko łut szczęścia sprawił, że znalazł w zamurowanej baszcie najważniejszą dla niego komnatę i w zasadzie przypadkiem otworzył skrytkę? Czy szczęście kazało mu rozmawiać ze starym wariatem? Tylko przypadek sprowadził go do piekarni, by spotkał tam byłego braciszka Traktana? Tak samo nie przypadkiem odszukał na innej ulicy sklep rzeźniczy, którego właściciel nazywał się identycznie, jak kolejny współbrat Fagirry.

Tak zwane powodzenie nie towarzyszyło mu jednak nigdy do końca. Szaleniec ani piekarz nie zdołali wyjaśnić Luarowi, dlaczego dwadzieścia lat wcześniej Zakon Łaszą wyzwolił z kurhanu powszechną plagę, zwaną Czarnym Morem i do czego Fagirrze potrzebny był Amulet Wieszczbiarza. Luar nie mógł pojąć motywów sług Świętego Widziadła, a szczególnie samego Mistrza… albo też Fagirry, który bardzo pragnął zdobyć medalion. A może był to pomysł jeszcze kogoś, o kim Luar nie wiedział.

Nad wejściem do sklepu mięsnego wymalowana był ponura, różowa świnka. Luar wszedł do środka, z trudem odmykając wykoślawione drzwi. W środku nie było nikogo, tylko na hakach krwawiły tusze mięsne, a z żelaznej półki spoglądała ślepo odrąbana głowa cielaka.

Luar od dziecka nie cierpiał rzeźników i kramów z mięsem. Obecnie złapał się na tym, że jest mu całkiem obojętny. Odcięty łeb, który dawniej wywołałby w nim strach i obrzydzenie, teraz stał się naturalnym elementem wyposażenia sklepu, jak pusta beczułka w kącie lub fragment łańcucha od studni, walający się pod ławką.

– Sklepikarzu! – zawołał Luar.

Długi czas nie było odpowiedzi. Wreszcie w drzwiach na zaplecze dało się słyszeć stłumione przekleństwo i w ciemnym otworze pojawił się krępy, barczysty, szeroki jak szafa rzeźnik.

– Czego sobie życzy?

Luar przyglądał mu się w milczeniu. Mężczyzna był około pięćdziesięcioletni. Szerokie dłonie nosiły ślady ciężkiej pracy fizycznej, oblicze jednak nie wydawało się tępe ani bezmyślne, jakim, wedle wyobrażeń młodzieńca, winno być typowe oblicze rzeźnika. Miał gniewną, zirytowaną twarz silnego, lecz ciężko doświadczonego człowieka.

– No? – zapytał znowu ze złością.

– Witaj, bracie Kow – odparł z westchnieniem Luar. – Jestem synem pańskiego starego druha, który, niestety, zmarł. Chciałbym porozmawiać z panem o moim ojcu.

Rzeźnik drgnął i sapnął gniewnie.

– Ślepy pan? Nie umie czytać? Nad drzwiami wyraźnie napisano: „Mięso”! Sprzedaję mięso i nie strzępię języka po próżnicy. Kup pan połeć albo zabieraj się stąd…

– To pan jest ślepy – rzucił chłodno młodzieniec. – Proszę mi się przyjrzeć uważnie, trzymając język za zębami, inaczej całe pańskie „Mięso” sczeźnie wraz z nim.

Tamten raz-dwa wyskoczył zza lady. Okazał się wyższy o głowę od Luara, dwa razy obszerniejszy, z pięściami jak bochny.

– Ty szczeniaku, won zaraz na ulicę albo… wylecisz tam bez jednego zęba! Ja ciebie…!

Wrzask umilkł, jakby rzeźnika nagle zatkało. Luar patrzył zimno w jego zwężone powieki. Dojrzał w oczach tamtego rozpoznanie i uznał to za oczywiste. Co począć, skoro wszyscy oni go rozpoznają?!

Wielki mężczyzna ciężko dyszał. Skleił cienkie wargi w czymś na kształt uśmieszku i wrócił za ladę. Zapytał spokojnie:

– Podać mostek? Czy polędwiczkę?

– Jestem jego synem – oznajmił ponuro Luar.

– Widzę – syknął tamten, wspierając się wielkimi łapami o blat zalany zakrzepłą krwią. – Widzę, że nie córką… Nie wzywałem cię tutaj, smarkaczu. Nie masz mnie co straszyć. Możesz o tym wrzeszczeć na całą dzielnicę… Wyjdź i krzycz: „Stary Kow to zakonnik Łaszą!”. I tak wszyscy wiedzą. Nie mam się czego wstydzić!

Splunął na podłogę.

– Zakon był opoką! I stałby się… tronem! Stałby się… Gdyby nie ten łajdak, twój ojciec. To on nas zdradził. Zachciało mu się władzy! Chciał ją kupić jak sprzedajną dziewkę! A świątynia dla niego… Tfu!

Znów splunął z patetycznym, złym grymasem.

– Czego chcesz? Trzeba było wtedy… doprowadzić rzecz do końca! Do końca zabijać, jak należy, lecz on… Łotrowski mistrz szermierki… Sam bym… A co potem? Potem wszystko się skończyło. A wrzeszcz o mnie choćby i na całe miasto… Pluję na to!

Splunął po raz trzeci.

– Nasyłali na niego skrytobójców?

Luar pochylił się w przód, nie odrywając wzroku od przekrwionych oczu rzeźnika. Tamten dyszał ciężko.

– Skrytobójców?… Zabiliby go… Trzeba było. Żeby zdechł, przeklęty fechmistrz!…

Luar nie wierzył własnym uszom.

– Kto nasyłał? Mistrz?

Rzeźnik drgnął i znów zaryczał, chwytając koszulę młodzieńca.

– Wynoś się! Żywo!… Ja się nie boję. Choćby i sam… wstał z mogiły, nie boję się! Powiem mu… To wszystko przez niego! Przez niego upadł Zakon!

– Dlaczego rozkopaliście kurhan? – zapytał szeptem Luar, przenikliwie wpatrując się w wiszące nad nim potężne lico. – Dlaczego wezwaliście Mór?

Rzeźnik odepchnął go. W jego oczach pierwszy raz błysnął strach.

– Jesteś wyrodkiem… potworkiem. Powtarzam: zjeżdżaj!

– Kto szukał medalionu?

Młodzieniec uśmiechnął się niemal pogodnie.

– Fagirra, czy sam Mistrz?

Tamten odwrócił się. Luar usłyszał jego stłumiony bas.

– Niczego nie wiem… Nie dla mnie… Chcesz się dowiedzieć, to idź do Sowy… Teraz tak go zwą. Dawniej braciszek Tfim. Rozbójnik Sowa… bo ja nic nie wiem.

Znów się odwrócił i Luar ze zdumieniem zobaczył łzy w oczach tamtego.

– Gdyby nie Fagirra… Tobym teraz nie mięso sprzedawał, lecz… Bydlę!!!

Luar wzruszył ramionami i odszedł. Martwy cielak patrzył w ślad za nim, niemy świadek dziwnej rozmowy.

Jarmark wydawał się biedny i niezbyt ludny. Sprzedawano na nim przede wszystkim drewniane łopaty i koryta, rzemienną uprząż, szczeniaki i cięte deski. Wszystko to kompletnie mnie nie interesowało. Kupiłam w kramie z żywnością kawałek chleba i kawałek starego boczku, wydając ostatnie miedziaki zarobione „prychaniem”. Dawno przejadłam jedzenie z kuchni Solla, toteż czym prędzej wgryzłam się w chleb i słoninę, nie szukając ustronnego miejsca.

Nagle, poprzez zgiełk ciżby usłyszałam:

O, czasy! O, obyczaje! O, biada!

Wszędzie zgubne przykłady…

Niech będę psem łańcuchowym,

Lecz nigdy wzrok rozpustnika,

Nie tknie mej żonki uczciwej…

Stanęłam jak wryta, kęs chleba utknął mi w gardle, wywołując gwałtowny kaszel. Poznałam ten głos. Żaden inny teatrzyk nie odgrywał Farsy o rogaczu wierszem i żaden inny aktor nie miał tak aksamitnego tonu, niezwykłej pewności siebie, dotyczącej niewiernej małżonki…

Miałam ochotę uciekać, gdzie pieprz rośnie. Najpierw tak zrobiłam, lecz zatrzymałam się, zrobiwszy dziesięć kroków. Tylko popatrzę ukradkiem z daleka. Nie zauważą mnie…

Oszukiwałam sama siebie. Gdzieś w głębi duszy tliła się jeszcze nadzieja: a może serce Flobastera zadrży, jeśli mu padnę do nóg? Może Barian mnie uściska? Mucha udzieli poparcia? Przyspieszyłam kroku i ruszyłam w stronę niewielkiego placyku, gdzie zebrała się niewielka grupa ludzi. Po drodze olśniła mnie myśl: to przecież była „moja” sztuka! Kto gra żoneczkę, czyżby Gezina?!

W tym momencie, zamiast głosu Flobastera usłyszałam całkiem inny, cienki i dźwięczny: „Ach, przyjaciółeczko, jaki to trudny ścieg, jaki dziwny wzór!”

Potknęłam się raz, potem drugi. Najprostsza w świecie myśl jakoś mi dotychczas nie przychodziła do głowy. Byłam święcie przekonana, że będą beze mnie biedować… Czekając w cichości, aż do nich wrócę…

Powinnam była zawrócić i odejść jak najdalej, lecz tłumek wypchnął mnie na placyk, gdzie stały trzy kryte wozy: jeden odkryty i dwa po bokach. Nad sceną falowała kurtyna.

Flobaster nieco się postarzał. Od razu to zauważyłam. Wciąż jednak dobrze się trzymał i grał, jak dawniej, znakomicie. Widzowie śmiali się na całego, chociaż nie wykrzywiał się i nie błaznował jak aktorzy od Haara. Wiarygodnie odgrywał przekonanie o ciężkich czasach, mówił z wzruszającą powagą o wierności małżonki z surowym, prawie patetycznym wyrazem twarzy.

Może pójdę do lubej mej, spojrzeć,

Jak razem z poczciwą druhnę

Udatnie hafty wyszywa…

A za jego plecami kotłowało się pod prześcieradłem dwoje aktorów: Mucha, który przez kilka miesięcy zdążył bardziej wyciągnąć się do góry i piętnastoletnia dziewuszka, piegowata i niebieskooka, z perkatym noskiem i strzechą rudych włosów. Dziewczyna starała się, jak umiała. Stałam wśród roześmianej gawiedzi, jako jedyna, która się nawet nie uśmiechnęła.

Potem Mucha wyleciał zza prześcieradła w przekrzywionym gorsecie i opadającej spódnicy. Natężyłam uwagę, gdyż za nim wyszła nowa koleżanka i teraz miał być jej tekst…

Pamiętała słowa. Była nawet utalentowana. Taki talent trzeba zauważyć i wydobyć, potem sam się rozwija. Ruszała się jak drewniana kukła, lecz można to było złożyć na karb niezgrabności podlotka. Za rok albo półtora…

Mucha zeskoczył z podestu, trzymając miseczkę na datki. Nie zwracając uwagi na niego, wpatrywałam się dalej w scenę, na której kłaniali się Flobaster i ta, która zajęła moje miejsce. Miseczka podjechała mi pod nos, odskoczyłam więc, opamiętawszy się i spotkałam wzrokiem okrągłe ze zdumienia oczy chłopaka.

Jak najdalej…

Ktoś wrzasnął gniewnie, ktoś uskoczył mi z drogi, ktoś inny obrzucił przekleństwami i walnął mnie w plecy. Przepychałam się przez tłum z całej siły i w końcu z niego wyrwałam, ściskając kurczowo węzełek i lejąc gorzkie łzy.

I po cóż się okłamywałam. Nie trzeba było wierzyć… Na tej drodze nie można zawrócić, by odnaleźć zgubę. Niczego się nie da naprawić. Co było, nie wróci…

– Panienko…

Ktoś położył mi dłoń na ramieniu. Odwróciłam się gwałtownie. Zwyczajny, płowowłosy, wiejski chłopak. Cofnął się z lekką obawą.

– Coś ty, nie płacz… Co z tobą? Jesteś głodna?

Szczęśliwy i nieszczęsny zarazem. Myślał, że ludzie płaczą tylko z głodu…

Nazywał się Mihar. Przywiózł na jarmark pięć worków mąki, lecz sprzedał tylko dwa. Miał furmankę z zaprzężoną do niej melancholijną klaczą. Okazało się, że nam razem po drodze. Uznałam, że prostoduszny wieśniak będzie lepszym towarzyszem podróży niż przemawiający tajemniczo staruszek ze szpadą.

Pół godziny później siedziałam na słomie, wsparta plecami o jeden z niesprzedanych worków i wsłuchiwałam w skrzypienie kół, wyciągając zmęczone nogi. Chwilami także słuchałam poważnych wywodów Mihara.

Gadał o wszystkim i o niczym, ale przede wszystkim o przyszłej żeniaczce. Chłopak z niego postawny i niebiedny, jedyny gospodarski syn, więc wszystkie dziewki… Nadszedł właściwy czas. Jesienią mus było się żenić, tylko jeszcze nie wybrał narzeczonej, te zaś, które raiła mamuśka nie były mu po sercu. Stać go nawet, by wziął żonę bez posagu, w końcu jedyny gospodarski syn…

Patrzyłam w popołudniowe niebo i dumałam ospale, że to z pewnością wyrok losu. Najlepiej, gdy wyląduję na weselu Mihara… Co jednak oznaczały słowa starca: „Wątpię, czy go powstrzymasz, ale warto spróbować”?

– A zbójców się nie boisz? – zapytałam, gdy skończyły się pola i zaczęły lasy.

Mihar westchnął.

– A jakże… Sowa srogo łupi… A co tam, oddam mu jeden worek. Zawsze trzymam jeden dla chłopaków… jako myto…

Coś mnie zakłuło w sercu. Wyprostowałam się czujnie.

– A jak zechcą wziąć oba worki?

Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Coś ty… Oni jak wszyscy… Tak się nie zdarza… Zawsze byli zbójcy… i zawsze się można było wykupić jednym workiem albo prosiakiem… Tak to już jest.

Znowu opadłam plecami na worek i przymknęłam bezsilnie powieki. Znów miałam przed oczami kostycznego starca ze szpadą. „Wątpię, czy go powstrzymasz, ale warto spróbować”.

Kogo powstrzymasz? Może wszystko to było brednią i niepotrzebnie szukam rozwiązania zagadki? A może?…

No dobrze. Załóżmy, że jest Tułaczem. Tak więc nosił ten przeklęty Amulet Wieszczbiarza, który teraz ma Luar. Oddał medalion po dobroci. Nie potrafiłam wyobrazić sobie Luara wyrywającego siłą Amulet temu potężnemu, władającemu zaklęciami starcowi, który jednak nie jest magiem. A jednak spotkał mnie na drodze i wiedział, kim jestem. I powiedział, że należy powstrzymać… Luara?!

„Mylisz się. Najstraszniejsze rzeczy dzieją się, gdy spotka się dwoje ludzi”…

Luar… Twarz wtopiona w poduszkę. Jak czule potrafią całować jego spierzchnięte wargi… Jak czule. To nie było fantazją, iluzją ani zabawą, czy też nawykiem. Naprawdę był dla mnie czuły. Jak prawdziwy kochanek…

„Ale warto spróbować”… Warto spróbować. Spróbować…

Przenikliwy gwizd zranił uszy. Kobyłka spłoszyła się, ja podskoczyłam, w jednej chwili spocona jak mysz. Pobladły Mihar ściągnął wodze. Zza pni drzew niespiesznie wyszło pięciu mężczyzn w skórzanych kaftanach bez rękawów.

– Co tam masz, szczeniaku? Nie za ciężko konikowi?

– Bierzcie, chłopaki – bełkotał Mihar, chwytając pierwszy z brzegu worek. – Bierzcie… Podzielę się po sąsiedzku…

Milczałam, przyciskając do piersi węzełek. Oblicza „chłopaków” zdawały się jednocześnie pospolite i odpychające, jak twarz Haara. Moment grabieży nie był tylko okazją do wzbogacenia się, lecz dawał im też na chwilę poczucie władzy. Wesołe chłopaki…

Najstarszy z nich z oburzeniem trącił nogą worek zrzucony z furmanki.

– Co ty, szczeniaku? Na własnym grzbiecie mam targać, czy jak?

Widziałam zmieszanie Mihara. Jedyny gospodarski syn chyba nie przywykł, by tak się do niego zwracano. Tymczasem rozbójnicy okrążyli furmankę, przetrząsnęli słomę. Czyjaś zimna dłoń ucapiła mnie za nogę. Zadrżałam.

Starszy zaśmiał się.

– Nic to… Cały dzień tutaj zmitrężyliśmy, to chociaż się zabawimy… Niezła ptaszyna… fiu, fiu…

Na wpół zemdlona, zwinęłam się w kłębek.

– No więc tak – zarządził starszy, zwracając się do wieśniaka – wyręczysz nas… Wyprzęgaj klacz i zarzuć worki na jej grzbiet, bo my nie będziemy dźwigać. Zeskakuj z kozła, dzieciaku. Dziewczyna jest nasza.

Mihar wstał powoli i zeskoczył z furmanki. Jego twarz wydawała się zastygłą maską i w jednej chwili zrozumiałam, że gotów mnie wydać zbójom.

– Jak to: worki? – zapytał drżącym głosem. – Przynależy wam jeden worek, a klaczka jest moja… Co ja zrobię bez konia? Mam robotę…

– Pluję na twoją robotę – odparł zbój rozbawiony. – Podziękuj, że cało uchodzisz. A ty – zwrócił się do mnie – złaź do nas.

Rozwiązałam zawiniątko z żałosnym uśmiechem.

– Chłopcy… Ja nic nie mam.

– Masz, co potrzeba – uspokoił mnie przymilnie jeden z chłopaków o pyzatym licu. – Z daleka widać, że masz…

Jego towarzysze mrugnęli do siebie porozumiewawczo, chichocząc z zadowoleniem.

– Jeden worek! – zapiszczał Mihar. – Dam tylko jeden!

Czyjeś ręce złapały mnie wpół i silnie szarpnęły, ściągając z furmanki. Upuściłam węzełek, obracając głowę i próbując ze wszystkich sił znaleźć w twarzach otaczających mnie zbójów choć odrobinę współczucia.

Mihar skoczył na starszego, wymachując pięściami. Był tak wstrząśnięty spotykającą go niesprawiedliwością, że całkiem zapomniał o strachu. Wrzeszczał, przeklinał i wygrażał, jakby sam był rozbójnikiem, straszącym piątkę spokojnych chłopków.

– Ruszaj…

Powlekli mnie ze sobą. Nie miałam sił się opierać, sparaliżowana strachem. Posłusznie przebierałam nogami. Tymczasem za mymi plecami przekleństwa wieśniaka zamieniły się w rozpaczliwy krzyk, coraz cieńsze:

– Nie… e…!!!

Obejrzałam się.

Mihara nie było widać zza gałęzi drzew. Widziałam tylko nogi młócące powietrze niewysoko nad ziemią. Chwilę nimi jeszcze machał, potem znieruchomiał.

Pociemniało mi w oczach.

Nie pamiętam zbyt dobrze drogi przez las. Zatrzymawszy się u źródełka, zbóje dość długo polewali mnie i poili wodą. Potem ten pyzaty, dziwacznie ruszając brwiami, mrugnął kolejno do swych towarzyszy i zerknął wymownie za klamrę swego paska.

– Chcesz na gałąź? – osadził go starszy. – Pokażemy Sowie naszą zdobycz… Jak powie „nie”, możesz ją używać do woli. Jak powie „tak”, nie waż się jej tknąć, dostaniesz ją potem, nie ubędzie jej…

– Po Sowie nie ubędzie?! – oburzył się pyzaty. – Zgniecie ją na placek! Po nim wszystkie umierają…

Żołądek zwinął mi się w bolesny kłębek.

Starszy zmrużył powieki.

– Sowa ci się nie podoba? Zazdrościsz mu dziewki?

Cała czwórka spuściła oczy, głośno wzdychając.

– Sowa by nie poznał – burknął niepokornie pyzaty. – Niczego nie zauważył…

– Wszystko mu powiem – rzekłam, otrząsając wodę z twarzy i włosów. – Powiem o tobie.

Wskazałam na pyzatego.

– O tobie też…

Pokazałam palcem najmłodszego z barwną chustką na szyi.

– A mnie za co? – słusznie oburzył się tamten. – Za co?

– Jeszcze słowo – wycedził starszy, groźnie zwężając powieki – a przywiążemy cię do drzewa. Wilki będą nam wdzięczne. Nikt nie rozpozna, co to była za dziewka…

– Dowie się – odcięłam się z rozpaczliwym tupetem. – Nie zawiążesz pięciu języków… Ktoś się wygada i polecą głowy.

Starszy wyszczerzył się i walnął pięścią w twarz. Opadłam, zachłystując się łkaniem, zdążyłam jednak zauważyć, jak cała piątka mierzy się wzajem złymi, niemiłymi spojrzeniami.

Nie przywiązali mnie do drzewa, lecz za ręce do końskiego ogona. Stara klacz, nieprzyzwyczajona do ciężaru na grzbiecie człapała powoli, ja za nią, wielekroć przeklinając drogę przez szeleszczący wiosennie las.

Już o zmierzchu doszliśmy do skrytej w kniejach osady, czasowej zbójnickiej kwatery. Właściwie mówiąc, kwatery głównej.

Egert Soll zbudził się w środku nocy, czując ból szramy na policzku.

Oblany zimnym potem, wczepił się dłońmi w twarz. Szramy nie było, zniknęła dwadzieścia lat temu, kiedy zdjęto klątwę tchórzostwa…

Skąd jednak wzięło się to niemiłe pieczenie i przekonanie, że choć niewidzialna, blizna znowu się pojawiła?

„Porzucił pan rannego… Upaja się pan własnym cierpieniem… Nic tego nie usprawiedliwia… „

Uśmiechnął się krzywo. Jego usta przypominały niezabliźnioną ranę. Biedna, głupia dziewczyna.

Teraz to już nie był ból. To, co było gnuśnością jego duszy, czymś najbardziej odrażającym, podsuwało mu przed oczy wciąż jedną, jedyną scenę: podniecony Fagirra, podniecony kat, dziesiątki zakonników Łaszą nagich pod długimi habitami… Wstydliwe, ohydne fantazje…

Wymierzył sam sobie policzek na odlew. Wizja zniknęła, pozostawiając uczucie własnej nikczemności i zgniły posmak w ustach.

Niebiosa, wszystkie te conocne sny, które zapominał rankiem. Oto skąd brał się ów tępy, nieodparty smutek…

Uderzył się ponownie. Zwinął się w kłębek, drgając w spazmach odrazy do samego siebie. Zazdrość, ta podstępna gadzina, skrywająca się na samym dnie jego świadomości. Czyżby przestał być sobą, Egertem Sollem?

Krzyknął i kolejnym uderzeniem rozciął sobie wargę.

Sługa poskrobał lękliwie drzwi.

– Panie Egercie… Co z panem? Co tam?…

– Konia – wydyszał ochryple. – I jeszcze zapasowego… Dwa zapasowe… Natychmiast!

Za drzwiami rozległo się głośne westchnienie.

W jednej chwili mroczny dom Sollów rozjarzył się dziesiątkami ogników. Służący biegali z pochodniami, a zbudzeni sąsiedzi rzucili się do okien. Nieco wystraszone konie zostały wyprowadzone ze stajni.

Rano całym Kawarrenem wstrząsnęła wieść, że pułkownik Soll, do którego bezczynności wszyscy już zdążyli przywyknąć, opuścił miasto w środku nocy.

W kryjówce rozbójników panowało ponure wzburzenie. Rankiem grupa dowodzona przez Sowę dokonała napadu na chutor, gdzie to i owo zrabowała, jednakże wieśniak, broniąc córki przed całą sforą ochotników, sprzeciwił się szaleńczo. Powalony na ziemię, zdołał zranić nożem w udo samego Sowę. Natychmiast zarżnęli chłopa, lecz herszt okulał i był przez to wielce rozdrażniony.

Dotarło to wszystko do mnie dzięki podsłuchanym rozmowom, gdy przywiązana do końskiego ogona, czekałam na swój los przed ziemianką, na dachu której powiewał dumnie pęk piór drapieżnego ptaka. Zapewne sowie, pomyślałam z odrazą.

Nie jestem w stanie stwierdzić z całą pewnością, ilu rozbójników przebywało w owej chwili w obozie. Miałam wrażenie, że jest ich cała ćma, okropnie dużo, a wszyscy spoglądają na mnie łakomie, jak żmija na wróbelka. Te spojrzenia nie wywoływały zresztą już u mnie lękliwego dygotu, skoro przed nimi wszystkimi miał mnie zaszczycić Sowa, po którym „wszystkie umierają”. Wolałabym umrzeć przed owym spotkaniem, nie zaś po, lecz moja wola kompletnie nie miała znaczenia.

Stałam z opuszczonymi rękami, przestępując z jednej umęczonej nogi na drugą. Otaczały mnie ze wszystkich stron szałasy i ziemianki, a w samym centrum, jak na osi koła, płonęło wielkie ognisko. Kucharz, bo jak się okazało, mieli także kucharza, mieszał wielką chochlą w trzech kotłach, warząc kaszę. Czując zapach strawy, przełknęłam nerwowo ślinę, dziwiąc się zarazem, że strach wcale nie odebrał mi apetytu.

Nieopodal stały dwa wbite w ziemię, gładko ostrugane pale, na przytwierdzonej zaś u góry kładce bujał się kawałek sznura. Znowu poczułam skurcz w żołądku, zgięłam się w pół, patrząc w zdeptaną trawę i roniąc łzy.

Wejście do ziemianki Sowy przesłaniała kotara. Na grubej tkaninie chodziła wiosenna mucha, co jakiś czas zacierając łapki. Jakby należała do bandy i radowała się zdobyczą…

Miałam ochotę trzepnąć ją dłonią, lecz w tym właśnie momencie zasłona drgnęła i z ziemianki wyszedł starszy z tych, którzy mnie tutaj przywiedli, przesunął po mnie obojętnym spojrzeniem i gromko zawołał stojącego w pobliżu młodzika. Rzucił mu krótkie polecenie. Tamten gdzieś pobiegł i zaraz wrócił w towarzystwie pyzatego, tego samego, który namawiał kolegów, by zlekceważyli rozkazy herszta względem zdobycznych kobiet. Teraz jego twarz zdawała się znacznie mniej krągła i rumiana.

Po krótkim pobycie w ziemiance jego oblicze wyglądało jeszcze gorzej z obwisłą dolną szczęką. Prowadzony przez obojętnego młodzika, podszedł do drewnianej konstrukcji. Wystraszyłam się, że zaraz go powieszą. Pyzaty ściągnął koszulę i stanął między palami, pokornie dając sobie przywiązać ręce. Młodzian odpiął pejcz od paska, energicznie splunął w dłonie i zarówno zbójnik jak i ja otrzymaliśmy lekcję, że hersztowi nie należy się sprzeciwiać. Pyzaty wył i zalewał się krwią, ja zaś gryzłam palce, skurczona we dwoje.

Chłosta wciąż trwała, gdy zasłona w wejściu została ponownie odchylona. Najstarszy z piątki rozwiązał w milczeniu więzy na moich nadgarstkach, chwycił za ramię i wepchnął w głąb jamy.

Jeden krok w ciemności trwał dla mnie wiele długich sekund. Nigdy jeszcze nie byłam tak bliska śmierci. Oderwane obrazy wspomnień o domu i matce, przytułku i Flobasterze, a między nimi migała wciąż twarz Luara, wtopiona w poduszkę, wyglądająca w moich oczach jak oświetlony słońcem krajobraz…

W środku było duszno i szaro. Płonęła tylko jedna pochodnia. Pachniało ziemią, dymem i niemytym męskim ciałem. Na okrytej grubym, barwnym kobiercem leżance siedział ktoś brodaty i osowiały. Oczy miał okrągłe jak sowa i ciemne w półmroku. Na zewnątrz wciąż wrzeszczał karany winowajca. Patrzyłam na Sowę jak mysz schwytana w pułapkę.

– No tak – wymamrotał raczej nie do mnie, lecz do stojącego za mymi plecami starszego. – No tak… Idź już…

Tamten wyszedł bez słowa, szczelnie zaciągając zasłonę. Sowa przechylił głowę na ramię. Światło pochodni padło mu na twarz. Dojrzałam oczy pełne bólu.

– Podejdź tutaj.

Wskazał palcem leżankę. Podeszłam na miękkich nogach. Dałam się oglądać przez wiele długich minut.

– Ty jesteś… taka…

W jego głosie pojawiło się coś na kształt zdziwienia.

– Gdzieś już ciebie widziałem?

Milczałam, usiłując powstrzymać płacz.

– A zresztą…

Podłubał zadumany w nosie.

– Może była podobna. I tak wcześniej zdążyłaś przyprawić rogi mężowi…

Dokładnie określił moją rolę, która przyniosła mi sukces. Nie wytrzymałam i zaszlochałam. Zbój Sowa okazał się teatromanem.

– No, coś ty – rzekł z uśmiechem – sporo miałaś chłopaków, bo skąd inaczej wzięłyby się takie wielkie rogi? Z powietrza?

– Ale to przecież fikcja – zaszeptałam żałośnie. – To tylko teatr… Fantazja… Naprawdę taka nie jestem.

Odniosłam wrażenie, że raczej mi nie uwierzył. Uśmiechnął się chytrze, przeciągnął, potem klepnął krzepką prawicą. Zacisnęłam zęby, powstrzymując krzyk bólu. Z łatwością mógłby mnie udusić jak kotkę, więc gest, który był w zamyśle łaskawy, zostawił na mym ciele pięć siniaków.

– Nieźle go nabrałaś – stwierdził z satysfakcją.

Spróbował wstać. Leżanka zaskrzypiała pod jego wielkim i ciężkim ciałem, a twarz Sowy wykrzywiła się w grymasie cierpienia.

– Ach, ty…

W tym miejscu rzucił dosyć plugawe słówko.

– Trochę mnie poranili.

Wyszczerzył się paskudnie.

– Jeden gnojek mnie zranił… Tak to bym ciebie, mała… A tak…

Zacisnął w pięść swą ogromną, włochatą dłoń, pokazując, co ze mną by zrobił. Przycisnąwszy dłoń do obolałego ramienia, przypomniałam sobie z przerażeniem słowa pyzatego: „Zgniecie ją na placek! Po nim wszystkie umierają… „

Łatwo było w to uwierzyć. Również w to, że umierały. Podziękowałam w duchu bezimiennemu biedakowi, który pchnął herszta nożem. Jakby czytając w mych myślach, zadumany Sowa przywołał mnie palcem.

I tak stałam tuż przed nim, ale zbliżyłam się jeszcze bardziej. Zdawało mi się, że słyszę, jak coraz żywiej pulsuje krew w jego byczym karku. Dychanie zbója stało się urywane i ochrypłe, widocznie nawet boląca rana nie mogła poskromić jego zwierzęcej żądzy.

– Zdradliwa – zaszeptał niemal czule – podstępna suka…

W jego ustach znaczyło to zapewne: „słodka kotka”, czy coś podobnego. Zadrżałam. Spoczywająca na mych plecach ciężka jak łopata dłoń wyczuła to.

– Nie bój się…

Woniał potem i krwią. Dyszał gorączkowo. Postanowił rozerwać moją suknię, zamiast rozpinać. Gryzłam wargi, czując, jak moja własna krew ścieka po podbródku. Opadł na leżankę, ciągnąc mnie za sobą i przywalił swym nieznośnie ciężkim cielskiem, aż zatrzeszczały mi wszystkie żebra. Tuż nad moją twarzą zabłysły w świetle pochodni jego okrągłe, ptasie oczy. Przymknęłam powieki, błagając w duchu o szybką śmierć. Sama nie wiedząc, co robię, dźgnęłam kolanem na oślep.

Przerażające sapanie zamieniło się w przytłumiony okrzyk. Sowa odsunął się, dając mi możliwość odetchnąć. Nie skorzystałam z okazji. Wczepiłam się palcami w jego tęgi kark i wybełkotałam:

– No!… No… zaczynaj… jestem taka rozpalona… rozgrzana…

Oczywiście znowu uraziłam „niechcący” jego ranę. Zawył i oderwał obejmujące go ręce. Prychnęłam oburzona.

– Co? Źle ci?

Światło pochodni padało mi na twarz, mógł więc na niej bez trudu wyczytać gorące pragnienie i równie gorącą urazę.

– E… ech… – przeciągnął gorzko. – Co za dziewka… E… ech…

Wkrótce wiedziano już w całym obozie, że jestem wyjątkową osobą, że mam męża rogacza i zakochałam się w herszcie bez pamięci. Najbardziej zdumiewająca była dziecinna łatwowierność rannego Sowy. Przyzwyczajony brać siłą wszystkie napotkane dziewczyny, niezmiernie uradował się na niespodziewaną, gorącą miłość. Mężczyźni to duże dzieci, rozmyślałam ponuro, siedząc u zbójeckiego ogniska, otoczona brodatymi gębami. Niedojrzałe sukinsyny…

Rana Sowy mogła zabliźnić się w ciągu kilku dni, nie spodziewałam się jednak, że zagoi się szybko jak na psie. Nie było możliwości uciec z kryjówki ani tym bardziej wydostać się z ziemianki, gdzie spotkało mnie tak niezwykłe szczęście. Wygłaszałam do Sowy z pamięci miłosne monologi z licznych tragedii, on zaś, sentymentalny, jak większość katów, ronił obfite łzy. Obserwowałam krwawy ślad na jego udzie i nóż za pasem, prędko jednak odrzucałam wszelkie głupie pomysły. Nie zdołałabym poważnie zranić herszta. Wszyscy pamiętali, co stało się z biedakiem, który ośmielił się go ostatnio skaleczyć…

Miłość ma jest jak burza,

Jak wicher gnący konary

I miotający liście,

Obnażający korzenie…

Deklamowałam znudzona, a Sowa słuchał, podpierając policzek dłonią. Miałam ochotę go zabić.

Tymczasem jego platoniczne zauroczenie w żaden sposób nie zmieniło zwykłych zbójeckich zajęć. Ktoś tam urządzał zasadzki, by wrócić potem z łupem. Tych, co wracali z pustymi rękoma, bezlitośnie karano chłostą. Ukrycie części zdobyczy groziło stryczkiem. Sowa utrzymywał ciągle nad bandą srogi reżim. Bez trudu w razie czego napuszczał jednych na drugich, w czym bardzo przypominał mi Haara. Nikt nie czuł się bezpieczny, a wczorajsze bogactwo w jednej chwili mogło zamienić się w nędzę biczowania lub śmierci. Zrozumiałam, dlaczego zbójcy byli tak bezlitośni wobec ofiar. Każdy z nich żył jak na ostrzu noża, nie bojąc się więzienia, czy kaźni, lecz znacznie bardziej tego, jak rozprawią się z nim swoi na rozkaz Sowy.

Sowa należał do tych władców, którzy potrafią zedrzeć ze swego stada trzy skóry. Była w nim jakaś instynktowna potrzeba wiecznego niszczenia. W myślach porównywałam go do ogrodnika, ścinającego wszystkie kwiaty lub do rybaka rwącego sieci. Nie zastanawiał się, co będzie jutro. Zdumiewało mnie, że tak długo zdołał utrzymać władzę absolutną. Opierała się na jego niezłomnej woli psychopaty, spajającej całą drużynę.

Bali się go i szanowali. Największą zasługą było wychłostać na jego rozkaz wspólnika. Niewolnicy Sowy zachowywali się jak panowie wobec napadniętych kupców, chłopów i pechowych podróżników. We własnym mniemaniu ci niedomyci dranie, w dziurawych portkach, lecz obwieszeni zrabowanymi kosztownościami, uważali się za namiestników wszechpotężnego władcy. Przebywając wśród nich dwa dni, omal sama nie straciłam rozsądku.

Panował nieustanny strach. Za każdym razem, gdy Sowa wołał mnie do ziemianki, gotowa byłam na śmierć. Zadufany w sobie jak dzieciak, brał moje dygotanie za objaw niespełnionej żądzy i pocieszająco klepał po ramieniu. Zaczekaj jeszcze trochę. Już niedługo.

Rana się goiła. Męczyłam się jak skazaniec czekający na egzekucję.

Nocą, wsłuchana w sowie pohukiwania z głębi boru, całkiem serio rozważałam samobójstwo. Mając świadomość, że prędzej czy później ten potwór rzuci się na mnie, odechciewało się żyć. Leżałam wpatrzona w gwiazdy, przebłyskujące w dziurach daszku z jodłowych gałęzi. Gwiazdy mrugały wesoło, obojętne na moje łzy.

Wypłakawszy się, szeptałam przez zaciśnięte zęby, ledwie poruszając wargami. Wszystkie modlitwy kończyły się tak samo: „Luarze”.

Wybaw mnie, Luarze, powtarzałam niedosłyszalnie, ratuj, Luarze… Sama się nie wypłaczę… Dopuścisz, by to się stało?! Umrę z obrzydzenia, zanim tamten rozpocznie swoje ohydne dzieło. A jeśli przeżyję, przeklnę siebie i powieszę się na pierwszej gałęzi… skoro zabraknie odwagi zrobić to wcześniej. Boję się, Luarze, nie chcę tak umierać… ani żyć dla przyjemności Sowy. Słyszysz mnie, Luarze?…

Trzeciego dnia Sowa poczuł się na tyle dobrze, że w gronie dziesięciu swoich zbirów wyruszył do jakiejś oddalonej wsi. Udał się tam konno, toteż nocą ucałowałam łeb jego zmordowanego wierzchowca, gdyż podczas długiej jazdy rana ponownie się otworzyła. Sowa wrócił zsiniały z bólu, wściekły, rozdrażniony. Zerknął na mnie ponuro i zdzielił po gębie najbliżej stojącego chłopaka. Moja śmierć została odroczona znowu o kilka dni. Jakby zbudzona z otumanienia, ponownie rozważyłam w duchu wszystkie ewentualności ucieczki, kręcąc się na granicy obozu. Wywołałam tym podejrzliwe spojrzenia jednego ze strażników, który jednak wolał nie donosić na mnie groźnemu szefowi.

Pozostało mi tylko oczekiwać nieuniknionego z opuszczonymi rękami. Siedząc przed ziemianką i grzejąc się na słońcu, wodziłam bezmyślnie gałązka po piasku, mącąc drogę szarych mrówek, wielkich jak szczury. Przed oczami przewijały mi się urywki wspomnień.

We śnie nawiedzał mnie Luar. Płonący kominek… Rozumiałam czułość ukochanego. W owej chwili należałam tylko do niego. Dorastał otoczony miłością… Egert i Toria kochali się. Luar tym żył… Wielkie nieba! Kominek pełen czerwonych płomieni. Dotknięcie. Delikatniejsze niż aksamit. Matka, kochanka, córka, żona… Kryształowa waza, nowo narodzone zwierzątko… Zdążymy, Luarze, tu jest tak ciepło, zdążymy… Spletliśmy się ze sobą jak dwa korzenie… Długo będziemy przebijać się w wilgotnym mroku, dopóki nie strącimy z wysokiego brzegu grudy ziemi i nie zobaczymy rzeki…

Pamiętasz, Luarze, jak polewałam wodą twoje plecy? Myłeś się… Widziałam w miednicy odbicie twej roześmianej twarzy. Woda spadała z pluskiem i odbicie zmąciło się, a po chwili znów pojawiło. Z twarzy skapywały krople, jak wiosenny sok z pnia młodej brzozy… Którego nie piłam wiele lat… Ścieżka mrówek i słodki sok na białym pniu…

Gdy otwierałam oczy, nie było nikogo obok mnie. Opodal wygrzewał się na słońcu kucharz, nadstawiając ku słońcu obnażony brzuch i co jakiś czas drapał się weń, mrużąc oczy z zadowoleniem.

Znowu wracałam do swoich majaków. Luar stał przy mnie, a jego obecność była tak realna jak słońce, gałązka i mrówki. Kiedy się budziłam z rozmarzenia słońce i mrówki pozostawały, lecz ukochanego nie było i być nie mogło. Tylko jego głos dźwięczał w pamięci…

Cała pokryłam się potem, nurzając dłonie w trawie. Głos… Niebiosa, już tak mi się wszystko zwiduje?!

Głos Luara. Niedaleko, po drugiej stronie ziemianki. Patrzyłam tępo na swoje dłonie, zafarbowane na zielono. Nonsens…

– Ktoś to w końcu zrobi – powiedział Luar jasno i wyraźnie. – Później zobaczymy…

Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Sowa ryknął wściekle w ziemiance. U wejścia dały się słyszeć kroki i głos, który mógł być tylko głosem Luara, oznajmił z chłodną ironią:

– Nie potrzeba nam świadków.

Wargi mi drżały. Oczywiście, że to był Luar. W żadnym innym głosie nie zmieściłoby się naraz tyle lodu i żółci.

Nie zastanawiając się nad tym, że czając się w pobliżu ziemianki wyglądam na szpiega, przymknęłam zmęczone oczy. Wszystko jedno.

– Kim jesteś, bydlaku? – wrzasnął Sowa.

Drgnęłam mimo woli.

Ten, kogo wzięłam za Luara, odpowiedział coś szeptem i w ziemiance nastała chwilowo cisza.

– Ty… – wychrypiał w końcu herszt. – No tak…

Nieznajomy znowu odpowiedział coś niedosłyszalnie.

Znów nastąpiło długie milczenie, przerywane tylko ciężkim dyszeniem Sowy, które słyszałam bardzo wyraźnie.

– Nie – odezwał się wreszcie Sowa nieswoim głosem.

Był najwyraźniej wstrząśnięty do głębi serca i wystraszony, co było tak niesamowite, jakby pojawił się nagle wilk w koronkowym czepku.

– Spójrz na mnie – powiedział nieco głośniej nieznajomy tonem jak ze stali. – Przyjrzyj się mi, a sam się przekonasz. Przyszedłem po twoją duszę, Tfimie.

– Nie nazywaj mnie tym imieniem – zachrypiał złowieszczo zbój. – Kimkolwiek byś był. Wystarczy, że zagwiżdżę, a zaraz cię powieszą lub spalą żywcem!

Nieznajomy zaśmiał się. Od jego śmieszku przeszły mi ciarki po plecach. Zapewne nie spodobał się także Sowie. Zmieszany, mamrotał niewyraźne obelgi.

– No cóż, pogawędźmy – zaproponował ze śmiechem nieznajomy.

Znowu poczułam lodowaty dotyk na karku. Jaki podobny głos! Nieznośnie podobny!

Sowa milczał, dysząc.

– Porozmawiajmy, Tfimie… Bracie Tfimie – podjął tamten lodowato. – Pomówmy o moim nieboszczyku ojcu. Nie słyszałeś o przesądzie, że dusze ojców, którzy zmarli przed narodzeniem syna, przenoszą się w ciało potomka? Nie wiesz o tym?

Po mojej nodze wspinały się dwie wielkie szare mrówki. Cień od pobliskiej jodły deptał mi po piętach. Siedziałam dalej, słuchając poprzez szum w uszach. W myślach powtarzałam: dzięki ci, wszystkowidzące Niebo. Nieważne, kim teraz jest. Ważne, że przyszedł. Dzięki…

Rozmowa w ziemiance toczyła się teraz przytłumionymi głosami. Dochodziły głównie przekleństwa, którymi Sowa przyozdabiał z nawyku co drugie zdanie. Mamrocząc wciąż „dziękuję”, nadstawiałam uszu ze wszystkich sił. W tym momencie obok cienia jodły pojawił się jeszcze jeden. Nieruchomy cień pyzatego zbója, tego samego, co został wychłostany za samą myśl o nieposłuszeństwie, a prawdę mówiąc, z mojego powodu. Nie miał powodu lubić mnie specjalnie. Stał tuż przy mnie, wsparty pod boki.

– Podsłuchiwałaś, ścierwo? Naszego atamana?

Zbyt późno się zorientowałam, lecz starałam się pokazać po sobie, że zdrzemnęłam się na słońcu, z czego przebudził mnie właśnie pewien bezczelny głupek.

Półnagi kucharz przyglądał się nam ciekawie z bezpiecznej odległości. Głosy w ziemiance przycichły i znowu się rozległy, nieco szybciej, niż należało oczekiwać. Pyzaty zwęził powieki.

– Ach, ty suko!… Prawdę o tobie gadają… Wiesz, jak kończą ciekawscy?

Splunęłam mu pod nogi. Moje myśli miotały się jak szczury w pułapce. Jeśli to naprawdę Luar… Co mam zrobić, żeby go uratować?! Nie wątpiłam, że trzeba go ratować, bez względu na to, co powiedział Sowie… Sowa to bestia. Swoje problemy rozwiązuje zabijając. Być może los zgotował mi właśnie największe szczęście: umrzeć razem z Luarem… albo i nie. Powinnam wymyślić, czym odwrócić uwagę Sowy i umrzeć później, kiedy Luar będzie już bezpieczny.

Zrobiło mi się trochę głupio od własnych, naiwnych i patetycznych pomysłów. Pyzaty chrząkał znacząco, nie spuszczając ze mnie oczu. Wetknął sobie do gęby grudkę żywicy i zaczął żuć ją powoli. Kucharz tak mocno podrapał swe brzuszysko, że na brudnej skórze pozostał ślad pięciu palców.

Nieodparta rozpacz sprawiła, że nogi ugięły się pode mną.

Drgnęła zasłona w wejściu do ziemianki. Pierwszy wyszedł Sowa, najwyraźniej rozeźlony. W ślad za nim szedł jego gość. W pierwszej chwili pociemniało mi w oczach, ponieważ wydało mi się, że to nie Luar. Przez zasłonę łez widziałam jak idzie za kulejącym hersztem, nie zwracając na mnie uwagi. Szli w stronę drewnianych słupów. W następnej chwili pojęłam, że to naprawdę On i że chcą go powiesić.

Czułam się jak we śnie, kiedy trzeba uciekać, lecz nogi nie chcą ruszyć. Wciągnęłam spazmatycznie powietrze. Zauważyłam, że koń Luara przywiązany został do jednego ze słupów i że Sowa żegna gościa, pozwalając mu swobodnie odjechać.

Patrzyłam w osłupieniu, jak odwiązuje lejce, wskakuje w siodło, mówi coś Sowie mimochodem, ten zaś nadyma się, grając rolę groźnego herszta z uwagi na swoich ludzi. Wiedziałam już jednak, co się stało: Sowa przegrał coś ważnego i teraz stał się bezbronny…

I za to odegra się na mnie.

Próbowałam krzyknąć, ale nie dałam rady. Luar zmuszał konia do jazdy.

Zawyłam jak zraniona suka i runęłam do przodu. Nogi miałam ciężkie jak z ołowiu. Luar chlasnął konia po zadzie, spod kopyt wzbiły się fontanny piachu.

Mój krzyk wreszcie się ze mnie wydobył, długi i rozpaczliwy. Nigdy w życiu tak nie krzyczałam. Mój wrzask uderzył Luara między łopatki niczym zdradziecka strzała.

Biały koń stanął dęba. Stałam przy ognisku, patrząc, jak koń wraz z jeźdźcem bardzo powoli zawracają. Przenikliwy, badawczy wzrok Luara zatrzymał się na mej twarzy.

Jak strasznie wychudł…

Coś zmieniło się też w jego oczach. Uspokajając spłoszonego konia, zwrócił się do Sowy:

– Kto to?

Sowa milczał ponuro.

Mógł odpowiedzieć: „Moja dziewka”. Lecz w tym momencie zrozumiałam w olśnieniu, że Luar odpowiedziałby na to: „Nie… moja!” W tej sytuacji Sowa musiałby zarżnąć kucharza i pyzatego oraz wszystkich pozostałych świadków swej porażki.

Sowa milczał. Luar uśmiechnął się szeroko.

– Mówiłeś, że masz jej dosyć.

Być może mi się zdawało, lecz poruszony dyplomatycznym wybiegiem gościa, zbity z pantałyku Sowa, jakby się ucieszył. Machnął ręką.

– Bierz…

Pyzaty za moimi plecami wydał zduszony jęk. Chwilę potem siedziałam już wraz z Luarem na koniu.

Toria majaczyła. Wydało jej się, że zaszła w ciążę.

Nosiła go w sobie długich dziewięć miesięcy. Był taki dzień, gdy poczuła rodzące się życie. Teraz miotała się po domu w obłędzie, zaciskając dłonie na płaskim, pustym brzuchu.

Potem wydobył się z ciepłego, bezpiecznego łona i przyszedł na świat innych ludzi. Oglądała z lękiem linie losu we wnętrzu jego dłoni, pulsującą skórę na ciemieniu i długie rzęsy, okalające bezmyślne, niebieskie oczy.

Był jej częścią i długo nią pozostawał. Zawsze czuła wcześniej, gdy był wesoły lub smutny. Starała się opanować smutek, czy rozdrażnienie, wiedząc, że także natychmiast zapłacze…

Błąkała się po domu, wsłuchując w nienarodzonego jeszcze Luara. Nie zważała na zadyszaną, zapracowaną nianię ani na zaszywającą się w kącie osamotnioną córkę, nie dostrzegała ruiny i bałaganu panujących w podmiejskim domostwie Sollów. Nie przyjmując pożywienia, żywiąc się tylko wodą, powoli traciła siły, konając z głodu.

Fagirra więcej jej nie odwiedzał. Zdawało się, że jego grób znajduje się pod oknami. Wychodząc na dwór, szeptała uspokajająco:

– Leż…

Bała się, że jej syn nigdy się nie narodzi.

*

Moje nogi kiwały się w powietrzu, nie napotykając oparcia, koń pędził kłusem, mijając jaskrawozielone gałęzie i brunatne pnie o potężnych korzeniach, muskane słonecznymi promieniami, na zmianę z nikłymi cieniami na szaroniebieskim tle. Wczepiałam palce w szorstką tkaninę i jakieś sznurki albo rzemyki na płaszczu i kurtce Luara. Podtrzymywał mnie swymi ramionami, nie dopuszczając, bym zsunęła się z siodła. Koń skakał na prawo i lewo, omijając krzaki. Przepełniało mnie szczęście, myśli się gubiły, wnętrzności zaś trzęsły się od niemiłosiernych podskoków. Spoglądając na migający po bokach las, rozumiałam jasno jak nigdy dotąd, jak piękne, nieskończenie brutalne i wspaniałe jest ludzkie życie.

Potem koń wyjechał na drogę i zwolnił bieg, ruszając spokojną rysią. Luar milczał.

– Nie dobrał się do mnie – powiedziałam z radosnym śmiechem. – Zranili go, bydlaka. Chciał, lecz niczego nie wskórał, niedorżnięty wieprz…

Obejmujące mnie ramiona jakby się rozluźniły. Może był to wyraz ulgi?

Dalej milczał. Z trudem odwróciłam głowę, by spojrzeć mu w twarz.

– Albo całkiem zgłupiałam, albo tymczasem stałeś się za jednym zamachem Wieszczbiarzem, wielkim magiem i hersztem rozbójników?

Krzyknął nagle ostro. Naturalnie nie do mnie, lecz na konia. Las, którym przed tygodniem przejeżdżałam z nieszczęsnym Miharem, skończył się wreszcie i wzdłuż drogi rozciągały się zieleniejące pola.

– Luarze – szepnęłam, wiedząc, że nie usłyszy poprzez szum wiatru – dziękuję, że się zjawiłeś.

Droga zakręcała. Popołudniowe słońce oślepiło mnie nagle, tworząc jaskrawobiałą ścianę między mną a światem.

– Widziałam się z twoim ojcem, Luarze – szeptałam ledwie dosłyszalnie. – Widziałam Egerta.

Wbił koniowi ostrogę. Nieszczęsne zwierzę, unoszące podwójny ciężar, nie spodziewając się takiego okrucieństwa ze strony jeźdźca, przeszło w galop.

– A! A! – wrzasnęłam, czepiając się rąk Luara, wbijając się weń podbródkiem i kolanami. – Ach!!!

Koń także zarżał z oburzeniem. Luar zacisnął usta i ściągnął wodze. Rumak stanął dęba. Wpadłam na mego towarzysza podróży, widząc tuż przed sobą jego zwężone, zrozpaczone oczy.

Nie rozmawialiśmy aż do wieczora. Luar wypatrzył na skraju drogi dostatnio wyglądającą gospodę i zawrócił utrudzonego konia, wjeżdżając w gościnnie otwartą bramę. Tej nocy zaspokoił mnie w pełni.

Nie był już wyrostkiem, lecz dojrzałym mężczyzną, który potrafił kochać czule i mocno. Nawet złota płytka medalionu, pobłyskująca między nami, wcale mi nie przeszkadzała. Omal nie rozwaliliśmy w drzazgi rozchybotanego łóżka. Najpiękniejsza była jednak chwila, gdy budząc się rankiem, objęliśmy się znowu, nie otwierając oczu.

Za oknem świergotała radośnie sikorka. Dobry znak: ptak śpiewający o świcie…

– Nieprędko to będzie – powiedział nagle.

Odczekałam chwilę i zapytałam ostrożnie:

– A co będzie?

– Nie wiem – odparł z westchnieniem. – Gdybym wiedział…

Sikorka brzmiała jak dzwoneczek. Medalion zsunął się z piersi Luara i spoczywał teraz na jego białym, muskularnym ramieniu. Spoglądałam z zazdrością na Amulet Wieszczbiarza, jako świadka naszej miłości. Nie od razu dotarło do mnie, że ciemne plamy na złotej płytce pochodzą od rdzy.

– Nie patrz – rzekł, nie otwierając oczu. – Nie lubię, gdy tak patrzysz.

Przeniosłam spojrzenie na jego twarz. Na moich oczach czuły nocny kochanek znowu zmienił się w okrutnego potwora, zdolnego sterroryzować nawet Sowę.

– Rdzewieje? – spytałam szeptem.

Otworzył oczy. Przykrył dłonią amulet i ukrył pod kołdrą.

– Tak… Rdza jest znakiem… że Ten, kto przychodzi stamtąd, znów się pojawi.

Sikorka za oknem umilkła. Słychać było kroki w górę i w dół na karczemnych schodach.

– Luarze – powiedziałam cicho – stałeś się magiem?

Spojrzał na mnie prawie ze strachem.

– Nie wiem…

– A Sowa? – spytałam jeszcze ciszej.

Zdziwił się.

– Co: Sowa? Ten na pewno nie jest magiem…

– A kim jest? – nie ustępowałam. – Kim jest Tfim?

Uniósł brwi.

– Wszystko słyszałaś?

Wcisnęłam twarz w jego ramię. Przed oczyma przeleciały mi wszystkie straszne chwile z ostatnich dni. Zaszlochałam i uspokoiłam się dopiero wtedy, kiedy jego dłoń pogłaskała mnie czule za uchem.

– Sowa, czyli brat Tfim. Mnich z Zakonu Łaszą, który był w swoim czasie pomocnikiem mego ojca… Wiesz, którego.

– Więc go zaszantażowałeś! – wreszcie się domyśliłam.

Skrzywił się.

– Na jakie licho miałem go szantażować… Myślałem, że chociaż on wie… po co wezwali Mór. Kto wydał rozkaz: Mistrz, czy Fagirra?

Zza drzwi dobiegały pokrzykiwania służących.

– Dlaczego zawsze nocujemy w gospodach? – spytałam z irytacją. – Ciągle gospody… Chciałabym, żebyśmy mieli dom. I dzieci.

– Stoi za progiem – odparł głucho Luar. – I czeka, żeby ją wpuścić… Ta, która przychodzi stamtąd.

– Więc w końcu jakiej jest płci? – wymamrotałam zamyślona. – Ta, która przyszła, czy Ten, który przyszedł?

Spojrzał na mnie pochmurnie, z wyrzutem. Odwrócił się.

– Luarze…

Podniosłam się na łokciu.

– Jeśli jesteś Wieszczbiarzem, to powinieneś widzieć przyszłość! Spojrzyj, a wtedy… wezwiemy Egerta.

Długo milczał, zapatrzony w sufit.

– Po co nadeszła? – zapytałam w końcu. – Stamtąd?

– Żeby wejść i zapanować nad tym światem – odezwał się ponuro.

– To może ją wpuść? – zaproponowałam niepewnie. – Wątpię, żeby było gorzej niż teraz.

– A Odźwierny stanie się jej sługą i namiestnikiem – wymamrotał.

– Raul Ilmarranien, zwany Odźwiernym – powiedziałam, niespodziewanie dla samej siebie.

Poderwał się i usiadł.

– Skąd o tym wiesz?

Medalion podskoczył na jego piersi. Nie mogłam oderwać wzroku od misternego wycięcia pośrodku.

– Dorwałaś się do księgi? – zapytał już spokojniej. – Specjalnie szukałaś? Coś takiego…

– Luarze – odpowiedziałam szeptem – Egert i Toria kochali się nawet podczas Czarnego Moru. Wiedzieli, że być może nie zostało im wiele czasu, a jednak cieszyli się sobą… Może my także…?

Wstał i podszedł do okna. Obserwując go kątem oka, stwierdziłam z satysfakcją, że mój mąż jest dobrze zbudowany.

– Nie wierzysz mi – stwierdził, wzdychając. – Ja też nie zawsze wierzę… że nad światem naprawdę zawisło… to. Nie wiadomo, co. W każdym razie Testament Pierwszego Wieszczbiarza opisuje nadejście Trzeciej Siły jako coś strasznego: „Płaczcie, żyjący… Pęknie zasłona niebios…”

Zadrżałam, podciągając kołdrę pod brodę. Wraz z zimnym dreszczem na plecach pojawiło się zrozumienie, że Luar na pewno nie żartuje.

– Muszę się kimś z tym podzielić – powiedział rozpaczliwie. – Nie mogę ciągle być sam. Nosić to w sobie… Nie jestem magiem. Nie umiem prorokować. I nie mam kogo zapytać… Nie wiem, co robić… Myślę, że Fagirra wiedział. Wszyscy jednak milczą. Nie rozumieją, nie pamiętają… Nawet Sowa. Posiada jakieś rzeczy Fagirry, schowane w skrytkach. Obiecał mi je dostarczyć. I on jednak nie wie, po co… I do czego to – dodał obejmując dłonią Amulet – było potrzebne Fagirrze. Dlaczego torturował moją matkę, żeby to zdobyć?

Zasłonił twarz rękami. Amulet wysunął się spomiędzy palców i zakołysał na łańcuszku.

– Tantalo… Idź do niej. Ja nie mogę… Proszę cię.

Wozy stały na poboczu z pustymi zaprzęgami. Nie wierząc własnym oczom, z całej siły wczepiłam się w Luara. Bez słowa zatrzymał konia.

– To ty?!

Mucha siedział na ziemi, ocierając kułakiem obolałą, czerwoną twarz. Barian, okropnie postarzały, nie zdziwił się na mój widok ani nie ucieszył. Gezina kurczowo ściskała dłoń rudej dziewczyny. Fantin trzepotał w rozterce jasnymi, długimi rzęsami.

– To ty… Witaj.

Znowu przebiegłam wzrokiem po ich twarzach, przeczuwając coś strasznego. Rozprute boki wozów, wybebeszone kufry, puste dyszle.

– Zabrali wszystko – rzekł Fantin. – Konie… Na szczęście dziewczyny zdążyły się schować…

– Flobaster?! – zawołałam teatralnym szeptem.

Barian odwrócił się. Z widocznym wysiłkiem wskazał na jeden z wozów. Podciągnęłam się i wskoczyłam pod rozdarty płócienny dach.

Ktoś złożył mu dłonie. Leżał na podłodze z dumnie uniesioną głową, nie zamierzając ukrywać rany na poderżniętym gardle. Nie chciał też zamknąć oczu. Patrzył chłodno na prześwitujące przez dziury w brezencie sinawe niebo.

Luar stanął za mną i podtrzymał mnie.

Krzyczałam. Przeklinałam Sowę i siebie, za to, że byłam blisko zabójcy i nie wykończyłam go w porę. Przysięgałam Niebu, że Sowa umrze straszną śmiercią, że podpalę lasy i pola, że zemszczę się, zabiję wszystkich, choćbym na to miała poświęcić całe życie. Luar trzymał mnie mocno za ramiona. Wiłam się w jego rękach, zachłystując płaczem i przekleństwami. Nie wypuścił mnie, aż ugięły się pode mną nogi i opadłam u stóp Flobastera.

Luar rozmawiał półgłosem z Barianem. Dotarło do mnie, jak przez grubą zasłonę: „Nie trzeba było… Psy… Wszystkich związali… Tylko on… Nie wiem jak… Teraz wszystko jedno”.

Spoglądałam bezmyślnie zamglonymi oczyma, jak dłoń Luara kładzie na deskach ciężką sakiewkę.

– Nie odmawiaj, Barianie… Spłacam stary dług. To za tamten spektakl. Pamiętasz. Najważniejszy spektakl mojego życia. Weź to. Kup nowe konie.

– Skąd masz tyle pieniędzy? – zapytał ktoś drżącym głosem.

Zdaje się, że to była Gezina. Nie miało to dla mnie znaczenia. Myślałam tylko o tym, że Flobaster nie wybaczył mi przed śmiercią. A jeśli nawet wybaczył, już nigdy się tego nie dowiem.

Nigdy.

Rozdział szósty

Woda przyciągała go od dawna. Oddawał się teraz ulubionemu zajęciu i wsparty o rozchwianą balustradę garbatego mostka obserwował drgającą, zieloną powierzchnię rzeki oraz krążące nad nią ociężale ważki.

Tak bywało też ongiś. W jego pamięci pojawiła się inna szeroka rzeka z podobnymi ważkami, malcy łowiący ryby na własnoręcznie wykonane wędki z kościanymi haczykami. Owi malcy dawno zmarli ze starości. Podobnie jak niezliczone pokolenia ważek.

Uśmiechnął się. Po raz pierwszy zjawił się tutaj nie w Dzień Wszelakiej Radości. Naruszył tradycję…

Ten, kto nadchodzi stamtąd, także lubi tradycję. Przychodzi, jak w jakimś rytuale i czyha za Wrotami, oczekując zaproszenia. Ten, kto nadchodzi stamtąd…

„I zapanuje nad światem… Płaczcie, żyjący… I stanie się jej sługą i namiestnikiem…”

Skrzywił się. Mnóstwo głupstw nagromadziło się w pamięci w ciągu ostatnich stu lat.

„A jeśli jeden wilk zechce nazwać drugiego? Jakoś go przecież nazwie?”.

Patrzył na swoje ciemne odbicie w płynącej powoli wodzie. Chciał, by ktoś go wezwał. Pochylił się nad wodą, wspierając łokciami o poręcz.

– Raulu – wyszeptały jego usta.

Odbicie milczało, wstrząśnięte brzmieniem własnego imienia.

– Rozumiem – rzekł z krzywym uśmieszkiem. – Ale ty… Dlaczego?

Poryw wiatru zmącił wodę. Wydało mu się, że już raz tak się kiedyś zdarzyło.

W tym momencie wyczuł na plecach czyjś wzrok, ciężki i lepki jak smoła. Jeszcze się nie obejrzawszy, wiedział już, że ma za plecami tylko pustą drogę z zakurzonymi słupami. Wiedział to, lecz jednak się obejrzał.

Obcy wzrok nie zniknął.

Znowu wykrzywił usta, myśląc, że to także kiedyś już było, dawno, dawno temu…

Był przecież Odźwiernym. Kim jest teraz, dlaczego znowu się nim interesuje Ten, który pragnie wejść?

„Raulu” – coś szepnęło na granicy jaźni. Echo, niczym muśnięcie, oddźwięk przeszłego wezwania…

Oczekiwał tego, a jednak zadrżał, w jednej chwili odczuwając od dawna zapomniany mroźny dotyk na skórze.

Wszystko się powtarza.

Czułam się, jakby ktoś wbił igłę w moje serce. Chwilami zapamiętywałam się w nieskończonym bólu, wpatrując się tępo w przesuwającą się drogę. Wbrew woli pojawiały się jednak wspomnienia i wtedy igła kłuła znacznie ostrzej, przeszywając na wskroś. Odczuwałam to dziesiątki razy podczas podróży.

Luar milczał. Przed nami przesuwała się szara linia traktu…

Koń człapał powoli znaną sobie trasą w stronę, gdzie rozchodził się zapach dymu, grzmiał blaszany arkusz, gwarzył ciekawski tłum, zmieniały się dekoracje, drogi, bazary, pałace. Drżałam, dochodząc do siebie. Dwie drogi mego życia splotły się, niczym żmije w czas godów. Zostawiłam za plecami spokojnego ironistę Flobastera, a teraz siedział za mną ten, przez kogo wszystko się popsuło…

Wszystko się popsuło. Flobaster próbował mnie zatrzymać, być może przeczuwając swój żałosny koniec. Nie zabiliby go, gdybym tam była. W każdym razie najpierw ja bym zginęła…

Kim był dla mnie? Tak, czy inaczej?

Nad drogą wisiał obłok przypominający bezsilnie zwieszoną dłoń. Z owej mglistej dłoni wyfrunął w niebo czarny ptak.

A jeśli umarł, nie wybaczając niczego?

W bezludnej okolicy dogonił nas nieznajomy jeździec. Ponury, starszawy, zarośnięty od ucha do ucha ostrą jak szczotka, rzadką brodą. Zamachał do nas prosząco. Drgnęłam, gdyż gest wydał mi się sztuczny. Luar ściągnął wodze i zsadził mnie na ziemię. Stojąc na miękkich nogach, patrzyłam jak konferował o czymś z żylastym staruszkiem i jak tamten po chwili skłonił się, zawrócił konia i ruszył w drogę powrotną.

– Kto to? – zapytałam, odczekawszy około pół godziny.

Luar skrzywił się niechętnie.

– Człowiek Sowy. Stary łotr rozkopał parę skrytek i wydobył z nich to, co jest mi potrzebne. Wyznaczyłem spotkanie.

Słowa docierały do mnie powoli, jak wolno docierają do brzegu koła na wodzie od rzuconego kamienia.

– Zatrzymaj konia – poprosiłam szeptem.

Nie było niczego dziwnego w takiej prośbie, lecz głos drżał mi niezwyczajnie. Luar zatrzymał wierzchowca i przyjrzał mi się uważnie. Wyplątawszy się z jego ramion, niezgrabnie zeskoczyłam na ziemię.

Jakiś czas patrzyliśmy na siebie. On z góry, pytająco, ja z dołu, z gniewną rozpaczą.

– Wyznaczyłeś spotkanie z Sową?

Kiwnął głową, ciągle nie rozumiejąc. Wciągnęłam głęboko powietrze.

– To morderca. Zbój i oprawca. A ty…

Miałam ochotę wygarnąć wszystko od razu. Zachłysnęłam się nadmiarem słów cisnących się na usta, więc zastygłam z otwartą buzią jak ryba wyrzucona na brzeg. Luar westchnął smutno, zeskoczył z konia i stanął obok mnie.

– Przestań już… Uspokój się… Jeśli chcesz, przejdziemy się trochę.

– Coś ty tam robił? – krzyknęłam, odzyskując głos. – Co robiłeś w kryjówce rozbójników?! Stałeś się jednym z nich?! Oni… sam widziałeś…

Znowu zamilkłam, bo szloch zdławił mi gardło, a oczy wypełniły się łzami. Luar wzruszył ramionami.

– Nie mów głupstw. Sowa mnie nie obchodzi. Wie coś, co jest dla mnie ważne i ma to, co jest mi potrzebne… Nieważne, że jest rozbójnikiem…

– Ależ z ciebie łajdak – powiedziałam cicho. – Stałeś się strasznym draniem.

Uderzyłam go, zanim zdołał zrozumieć moje słowa. I jeszcze raz. Paznokcie rozorały skórę i popłynęła krew. Miałam chęć zabić go na miejscu. Wypełniała mnie fala goryczy i nienawiści. Flobaster na podłodze wozu, pochrząkiwanie Sowy, smród niemytego ciała, reszta nędzników, napawających się swą nieprawą przewagą… I znowu Flobaster w kałuży krwi.

W takich chwilach im gorzej, tym lepiej. Chciałam, żeby ktoś także poderżnął mi gardło. Cały świat wydał mi się pełen nikczemnych łajdaków, a winowajca śmierci Flobastera stał przede mną, mrugając powiekami. Miotałam przekleństwa, wyrzekałam, biłam i plułam w twarz, uznając w histerii, że to właśnie on złamał mi życie.

– Precz! – wrzeszczałam, dusząc się wściekłością. – Precz, wyrodku! Wszystkim przynosisz nieszczęście… po coś przyszedł na świat! Precz!

Nie pamiętam, co jeszcze wykrzykiwałam w tę bladą, nieruchomą twarz, która zdawała się w tej chwili maską śmierci…

Potem się okazało, że siedzę na ziemi. Jakiś wieśniak zerkał na mnie strachliwie, przejeżdżając furmanką.

Stukot kopyt dawno ucichł w oddali. Dawno ucichł i opadły tumany kurzu.

Sytuacja w straży miejskiej zmieniła się radykalnie, co przypominało czasy dawnego oblężenia. Pułkownik Soll, który w swoim czasie zniknął z miasta bez uprzedzenia i spędzał czas w dalekim Kawarrenie, naczelnik straży, o którym sądzono, że już nie wróci, bohater i wódz, którego ostatnio wspominano Tylko pogardliwie półgłosem, wpadł do sztabu, jak wygłodniały wilk do owczarni.

Zadyszany porucznik Waor, pełniący wcześniej służbę w przedsionku dowództwa, lecz ostatnimi czasy kaprysem losu pełniący obowiązki dowódcy pułku, przybiegł z domu w wymiętym mundurze, naprędce usiłując zetrzeć z dłoni ślad po wiśniowych konfiturach. Zanim przyszedł, pułkownik Soll, rozdrażniony niczym drapieżna bestia, ze szczególnym błyskiem w przymrużonych oczach, zdążył odesłać na odwach paru niedołęgów, którzy mu się nawinęli pod rękę, stłuc butelkę wina, znalezioną w szafce oficera dyżurnego i zasiąść w fotelu dowódcy, który nieco tymczasem się rozchybotał pod ciężarem porucznika Waora.

Złowróżbne oczy przewiercały na wskroś zmieszanego oficera, gdy nieskładnie meldował niespodziewanie zjawionemu naczelnikowi o bieżącej sytuacji.

A położenie było zaiste niewesołe. Szajka Sowy nie tylko nie została osaczona, lecz, przeciwnie, codziennie atakowała, przez co miasto odczuwało niedostatek najbardziej niezbędnych towarów. Kupcy bali się jeździć zagrożonymi drogami, a okoliczni włościanie nie przywozili na rynek chleba ni masła. Pod drzwiami ratusza dniem i nocą wystawali zagniewani wysłannicy zniszczonych chutorów i wiosek. Skoro tyle lat płacili podatki, oczekiwali teraz pomocy i obrony. Skąd jednak miała nadejść, skoro kapitan Jast, co nigdy orłem nie był, zginął w zbójeckiej zasadzce. Nikt nie chciał wstępować do straży, młodzi ludzie zapomnieli o przysiędze, porzucali broń i dezerterowali. Próbowali ochronić burmistrza przed uciążliwymi petentami. Na nic! I tam nazywają już za plecami strażników tchórzami i darmozjadami.

W tym momencie żałosny meldunek porucznika Waora przerwało uderzenie pięścią w stół. Pułkownik wpijał się weń przekrwionymi oczami, przeklinał pod nosem i obiecywał oficerowi szybką śmierć, jeśli natychmiast wszyscy niepełniący w danej chwili służby strażnicy nie zostaną zwołani na zbiórkę w pełnym rynsztunku i gotowości bojowej.

Porucznik stropił się jeszcze bardziej. Na jego szczęście uwaga pułkownika chwilę potem zwróciła się w inną stronę. Zjawili się posłańcy z ratusza. Burmistrz dowiedział się o powrocie Solla i życzył sobie widzieć go jak najszybciej u siebie.

Podnosząc na nogi całe koszary i wysyłając gońców do domów podoficerów, porucznik Waor gorzko żałował, że skończyły się te dobre czasy, kiedy ich pułkownik przebywał w dalekim Kawarrenie.

Jeśli burmistrz zamierzał czynić jakieś wyrzuty, natychmiast zamarły mu na wargach, gdy spojrzał w złowieszczo świecące oczy Solla. Pułkownika rozpierała energia. Nim usiadł, oznajmił, że jeszcze dzisiaj zbierze oddział i wyruszy w celu pojmania rozbójnika Sowy. Burmistrz wykrzywił się sceptycznie i kręcił głową, ale nic nie powiedział.

Na jego szerokim i pustym jak zimowy step biurku znajdowały się jedynie trzy stalowe ogniwa, fragmenty łańcucha od studni.

– Złe wieści, pułkowniku – wymamrotał urzędnik, trąc w zakłopotaniu podbródek.

Soll podskoczył.

– Sowa to moja sprawa, ekscelencjo. Może pan uznać, że schwytanie go to kwestia paru dni.

Burmistrz wydął kąciki ust do dołu.

– Chciałoby się… uwierzyć w to, Egercie. Nie dlatego jednak pana wezwałem.

Nastała chwila ciszy. Pułkownik Soll, z trudem mogący spokojnie usiedzieć, wstał i przeszedł się parę razy po gabinecie, w końcu spojrzał pytająco na rozmówcę.

Ten pocierał właśnie skroń.

– Hm… Jak czuje się pani Toria?

Egert zdołał się opanować i zachować kamienną twarz. Burmistrz nie wiedział, że oficer spędził noc na ulicy pod oknami własnego domu, patrząc w ciemne otwory. Poruszony widocznym zaniedbaniem, obawiał się przekroczyć próg…

Rankiem służąca Dalla, wstrząśnięta powrotem pana, poinformowała go o wyjeździe pani Torii z córeczką za miasto. Egert zacisnął zęby. Postanowił na razie wyrzucić to z myśli. Po pierwsze, pokonać Sowę, powtarzał sobie w duchu. To jego obowiązek.

– Dobrze – odparł bezbarwnym głosem – całkiem dobrze.

Burmistrz ostrożnie potarł końcem palca obwisłą powiekę.

– Właśnie, Sowa… No tak… Lecz, Egercie, on jest daleko, za murami… A tutaj…

Jego dłoń dotknęła ogniw leżących na blacie. Stalowe kółka zabrzęczały.

– Mamy już dziesięć ofiar – oznajmił głucho. – Powiesz zapewne: to sprawa sędziego. To prawda. Ludzie już szukają. Chcę jednak, żebyś to wiedział.

Egert milczał, przygryzając wargę, starając się nie myśleć o swym niegdyś szczęśliwym domu, obecnie pogrążonym w ciemnościach. Co tamten opowiada… Dziesięć ofiar?

– Dzieci – rzekł burmistrz, wzdychając. – Wybiera tylko dzieci w wieku od pięciu do dwunastu lat. Dusi je studziennym łańcuchem… Widziano go. Sędzia poszukuje owego mordercy. Jest wysoki i nosi opończę z kapturem. Raczej habit… Tak jest, Egercie.

Soll wbił spojrzenie szeroko otwartych oczu w ogniwa na biurku. Burmistrz skinął głową.

– Tak to wygląda… Dusi łańcuchem. Nie w celach rabunkowych. Trzeba raczej uznać, że to szczególna… namiętność, czy coś takiego… do nienaturalnych czynów…

Cóż może być bardziej nienaturalnego od śmierci spowodowanej wbitymi w pierś szczypcami…

Egert wzdrygnął się. Habit. Każda wzmianka o habicie z kapturem uwierała go niczym drzazga. Mało to w mieście opończy z kapturami? Dlaczego wraz ze słowem „kaptur” pojawiało się imię, które pamiętał, lecz nie chciał wymieniać. Burmistrz ma rację: to sprawa sędziego. Jego problemem jest zbój Sowa, a tamten obłąkany morderca…

– To pewnie ten szalony staruch – rzekł ochryple. – On…

Burmistrz westchnął.

– Zabili go. Ukamienowali po trzeciej albo czwartej zbrodni. Wie pan, jak szybko szerzy się panika. Nikogo nie ukaraliśmy. Byłoby to bezcelowe, Egercie… Zakopali starca z rozwaloną głową, a kilka dni później wszystko znowu się powtórzyło. Kolejne dziecko z łańcuchem na szyi… Tamtego wariata zabili niewinnie, Egercie, lecz jakoś nie było mi go żal.

– To sprawa sędziego – powiedział z uporem oficer. – Niech Ansin zajmie się śledztwem, są przecież w tym mieście całkiem dobrzy agenci…

Burmistrz obrócił w palcach kawałek łańcucha, potem odłożył na biurko.

– Czy Luar jest razem z matką?

Solla coś w środku zakłuło, jakby drzazga wbiła się głębiej.

– A co ma do tego Luar?

Urzędnik wzruszył ramionami.

– Nic…

I dodał zaraz:

– Pan przecież także nie kochał Zakonu Łaszą, prawda, pułkowniku?

– Jak pan dobrze wie, burmistrzu – odparł Egert po chwili milczenia. – Wszyscy o tym wiedzą.

Jego rozmówca wahał się, jakby pragnął powiedzieć pułkownikowi coś ważnego, lecz zabrakło mu odwagi. Soll czekał, przygryzając wargę. Na próżno, gdyż burmistrz zdecydował się jednak coś przemilczeć.

– Proszę mi wybaczyć, Egercie. Nie chciałem nikogo obrazić. Więc dni Sowy są policzone, czy tak? – rzekł w końcu z wymuszonym uśmiechem.

Egert kiwnął energicznie głową.

– Tak jest. Wyruszam o świcie. To wszystko.

Jeśli nawet dostojnik pomyślał w tym momencie o pospiesznych i nieopatrznych działaniach, zachował to dla siebie, nie zamierzając pouczać pułkownika.

– Powodzenia – rzekł z powagą. – Dobrze by było… Za dużo tego wszystkiego: Sowa i… to tutaj… W mieście wrze jak w garnku. Jeszcze trochę, a będę musiał złożyć dymisję.

Ostatnie słowa były żartem. Egert uśmiechnął się uprzejmie, uścisnął podaną dłoń i ciągle z tą samą złowieszczą energią wrócił do garnizonu, szukając nieszczęsnego porucznika Waora.

Na placu przed gmachem sądu stał wrogo szemrzący tłum. Wynędzniali oberwańcy patrzyli na wystrojonych mieszczan, spluwali pod nogi lokajom w liberiach, uskakiwali spod kół przejeżdżających karet. Wysłannicy ze splądrowanych wsi przyszli do miasta szukać pomocy i sprawiedliwości, lecz miasto okazało się obojętne, nieczułe i głuche na ich prośby.

Luar jechał stępa. Tłum patrzył nań ponuro i nieprzyjaźnie. Z trudem przezwyciężył pragnienie, by pogonić konia i szybciej wyminąć gawiedź.

Pod koszulą kołysał się medalion. Luar wyczuwał jak złota płytka podskakuje, jakby pulsował, w rytmie końskich ruchów.

Czuł się wzięty w dwa ognie. Pierwszym z nich był palący od środka Amulet, znów ożywiony, męczący swoim żądaniem, od dłuższego czasu będący jakby cząstką jego ciała, częścią schorzałą i obolałą. Drugim było miasto, chłodne i podejrzliwe, jawnie wrogie wobec wszystkich nieznajomych przybyszów. Miasto z zawartymi na głucho okiennicami, pustymi sklepami, pełne wyraźnie niespokojnych, agresywnych strażników. Czuł się obcy we własnym mieście, jakby był jakimś cudakiem, zbierającym po drodze same niechętne i nieufne spojrzenia.

W pewnej chwili poczuł się tak źle, że aż zachwiał się w siodle. Kociak wrzucony do wody albo szmaciana piłka, kopana przez wiele nóg. Jego los zachowywał się jak mały psotnik gotowy wrzucić kociaka do wody…

Och, jak rozzłościła się matka. Jak to przeżywała. Zrobiło mu się naprawdę wstyd, chciał się wytłumaczyć… Matka powiedziała o wszystkim ojcu drżącym głosem:

– Skąd? Jest dobrym dzieckiem… Skąd mu się to wzięło?…

To… Wyciągnął z pułapki jeszcze żywą mysz i przywiązał do nogi stołowej. Szczypcami od kominka odrywał łapkę za łapką.

Dlaczego to zrobił? Może dlatego, że wcześniej odwiedził dom cyrulika, który podobnymi, tylko mniejszymi szczypcami wyrwał Luarowi ząb? Chłopak doszedł do wniosku, że zadawanie innym bólu sprawia cyrulikowi przyjemność, że traktuje to jako konieczną część pracy. Pozazdrościł mu. Chciał być taki jak on. Myszka…

Przez chwilę rzeczywiście sprawiło mu to przyjemność. Strasznie i słodko. Potem jednak płakał i prosił o wybaczenie, kajał się, prosząc o chłostę. Matka jednak tylko się odwróciła i odeszła. Nie odzywała się do niego cały tydzień, chociaż przysięgał, że już nigdy, przenigdy, nawet muchy nie skrzywdzi…

I rzeczywiście: nigdy więcej. Lecz owa straszna słodycz pozostała w jego pamięci, chociaż próbował ją wygnać, jako coś wstydliwego i wstrętnego. Ciężko zeskoczył z siodła. Stanął na okrągłym cokole pręgierza, którego szczyt zdobił szmaciany wisielec. Amulet palił pod koszulą. Naprawdę był rozgrzany do gorąca. Młodzieniec jęknął i sięgnął dłonią, by wydobyć medalion zza pazuchy, lecz ręka opadła bezwolnie.

To jego brzemię. Piętno. Powinien go palić, to kara za coś… Za tamtą myszkę. Wydało mu się, że być zwykłym, naiwnym chłopcem, którego ni stąd, ni zowąd przestali kochać rodzice, było jednak lżej: zawsze pozostawała nadzieja, że wszystko odmieni się jeszcze na lepsze.

A teraz siedzi pod kukiełką wisielca, wpatruje w bezwładnie kołyszące się szmaciane nogi. Krąg się zamknął. Nie ma już cierpienia ani nadziei, nic nie zostało, tylko szare niebo i pustka. Poduszeczka od igieł nie czuje bólu…

Uśmiechnął się krzywo. Jego niania miała taką poduszeczkę w kształcie roześmianej gęby. Igły wbijały się w czerwone policzki i wesołe oczy, lecz usta ciągle się śmiały. Szmaciana kukiełka nad głową także nie czuła bólu, bez względu na to, jak dawno ją powiesili, nie dając lec spokojnie.

Zresztą chyba co jakiś czas ją wymieniają. Nici rozłażą się od deszczu i słońca, szmatki blakną… A ofiara wyroku sądowego winna wyglądać sugestywnie. Niebiosa, niechaj wieszają wszystkie kukły na świecie. Tylko niech go przestaną kłuć igiełkami. Niech będzie, jestem wyrodkiem i przynoszę nieszczęście. Zgadzam się, nie ma rady.

Wysoki, masywny strażnik w czerwono-białym uniformie stanął nad siedzącym młodzieńcem. Nie poznał syna pułkownika Solla.

– Wstań. Tutaj nie wolno.

Luar popatrzył na pochyloną nad nim pochmurną twarz. Przez chwilę oczy stróża porządku wydały mu się niebieskimi guzikami. Dwa guzy, wczepiające się krawędziami w środek głowy funkcjonariusza.

– Dobrze – odparł obojętnie. – Zaraz idę.

Podniósł się. Pociemniało mu w oczach. Wysiłkiem woli utrzymał równowagę, nawet nie podniósł dłoni do twarzy. Postał minutkę, ślepo wpatrując się w nicość, dopóki ciemność nie znikła. Potem poczuł się lepiej. Prowadząc konia za uzdę, szedł wolno przez plac w stronę, gdzie po bokach schodów trwały zastygłe żelazna żmija i drewniana małpa.

– Pan dokąd, młody człowieku? Hej, młodzieńcze, chyba nie masz zaszczytu być studentem? Jakim prawem wchodzisz w te progi…

Luar zmęczonym gestem usunął z drogi starego portiera w zakurzonym kaftanie, tego samego, który tak lubił na uniwersyteckim balkonie otrząsać z pyłu mapy lub czyścić do połysku ludzki szkielet.

Niesłychane. Staruszek nie rozpoznał Luara. Bracia z Zakonu Łaszą poznawali natychmiast. Portier chyba oślepł na starość. Jak mógł nie poznać syna Torii, dzieciaka, który rósł na jego oczach. Widocznie bardzo się zmienił.

– Co za bezczelność!

Stróż chwycił Luara za rękaw.

– Precz stąd! Natychmiast!

Luar zmierzył go ciężkim wzrokiem. Zaciśnięte palce od razu się rozluźniły.

– Jestem Luar Soll – rzekł powoli, delektując się każdą zgłoską swego nazwiska. – Mam prawo wejść.

Szedł korytarzami, bezbłędnie odnajdując właściwą drogę. Mamroczący i posapujący portier szedł za nim. Mijani po drodze studenci zerkali niepewnie na twarz Luara. Ktoś uniósł ze zdziwieniem brwi, ktoś inny odskoczył. Nagle zwidziały mu się te same korytarze piętnaście lat wstecz. Nowe ubranko, z szorstkiego, sztywnego materiału i studenci, wysocy jak wieże, spoglądający z łaskawym zdumieniem na przejętego malca, który po raz pierwszy znalazł się w miejscu, gdzie jest „nauka” i gdzie mama „pracuje”.

Ocknął się. Znowu był sobą, czyli dorosłym banitą, a w oczach napotkanych studentów nie odbijała się już sympatia, tylko mroczny strach. A więc stałem się straszny, pomyślał z satysfakcją.

Medalion podrygiwał na piersi w rytm kroków. Z każdym krokiem pogłębiała się pewność, że stracił dotychczas sporo czasu, że szukał nie tam, gdzie należało, a teraz dopiero ma przed sobą najważniejsze zadanie. Musi tylko przetrzymać ten palący ból…

Za pierwszym razem bardzo wystraszył się kamiennych posągów, rzeźbionych twarzy dawnych uczonych, które wydały mu się srogie i martwe zarazem. Kamienne trupy…

Bał się też, widząc obraz ognia. Obawiał, że ogień wyskoczy z karty i wywoła pożar, którego tak lęka się niania.

– Nie! – krzyknął gromko stróż. – Nie wolno… bez polecenia pani Torii!

Luar uniósł głowę. Okazało się, że stoi przed zamkniętymi drzwiami, które dodatkowo zastawiał sobą portier.

– Gabinet dziekana… to świątynia… Pan wie, że jest zamknięty. Tylko pani Toria może…

– Dziekan był moim dziadkiem – odparł Luar, patrząc w sklepiony sufit. – Myśli pan, że miałby coś przeciwko?

Na twarzy portiera pojawił się na chwilę przebłysk zrozumienia, lecz zaraz znikł.

– Tylko z rozporządzenia pani Torii! Tylko w jej obecności. I tak nie może pan ich otworzyć!

– Więc czego się pan boi? – zdziwił się Luar.

Portier zawahał się. Nachmurzony, spuścił oczy i ustąpił niechętnie.

– No cóż… Mam nadzieję, że nie będzie pan wyważał drzwi, panie… Luarze?

Ostatnie słowo zabrzmiało dziwnie jadowicie w ustach oddanego uniwersytetowi staruszka. Luar uniósł brwi, jakby nie poznawał własnego imienia.

– Nie ma pan klucza?

– Klucz ma pani Toria! – odparł skwapliwie portier. – Wątpię, czy się jej spodoba, gdy opowiem o…

Luar nacisnął z trudem klamkę z brązu. Ciężkie drzwi skrzypnęły i ustąpiły bez dalszego wysiłku, jak we śnie. Stróż zamarł z rozdziawioną gębą.

Z gabinetu dochodziła woń ziół, zakurzonych książek i jeszcze czegoś bliżej nieokreślonego. Luar był pewien, że czuł już kiedyś ten zapach…

Portier wciąż milczał.

Luar przestąpił próg i zatrzasnął drzwi przed samym nosem tamtego.

Uzbrojony po zęby oddział pułkownika Egerta Solla przypominał rozszalałego lwa, rzucającego się w pogoń za szerszeniem.

Egert zostawiał ludzi w tyle, rwał się do przodu, wyzywając niebezpieczeństwo. Za każdym razem znajdował opuszczony obóz, wypalone ogniska, zdeptaną trawę i ogryzione kości. Sowa przeciekał mu przez palce. Wielki oddział strażników nie krył swoich manewrów, każdy więc mógł ustrzec się przed nim w porę.

Rozwścieczony Soll próbował znaleźć sojuszników wśród miejscowych, niemal błagając o pomoc, wszystko na próżno. Chłopi z jednej strony bali się zemsty rozbójników, z drugiej trzęśli portkami przed rozeźlonymi wojskowymi. Sama myśl o mściwym Sowie wywoływała lęk. Nie zanosiło się zatem, że szybko złapią zbójów.

Prowiant skończył się w ciągu tygodnia. Żołnierze zaczęli szemrać. Egert przez wszystkie te dni prawie nie schodził z konia. Twarz mu poczerniała. Obiecując swoim ludziom hojne nagrody i awanse na przemian z grożeniem sądem wojennym i szubienicą, zdołał jednak utrzymać w ryzach umęczony i wygłodniały oddział, by rzucić do ostatniego, rozpaczliwego, a przez to koniecznego ataku…

Pod wieczór zwiadowcy natrafili na ślad Sowy, nieoczekiwanie świeży, jeszcze ciepły. Dzielny żołnierz złapał nawet w lesie jeńca, jednego ze strażników. Tylko jednego, a ilu ich jeszcze zostało?

Zapowiadała się nieunikniona walka. Jej nadciągający zapach sprawił, że nozdrza Solla rozdęły się szeroko.

Rankiem całym miastem wstrząsnęła straszna wieść: pod oknami porządnej kamienicy znaleziono mleczarkę z łańcuchem na szyi. Mleczna struga wypływała z przewróconej bańki, a na jej końcu chłeptał bezpański kocur. Wszystko wskazywało na to, że dziecko zginęło dopiero co. Część przerażonych mieszczan zamknęła się w swoich domach, reszta rozbiegła z wściekłością po okolicznych zaułkach i bramach. Powiadano, że ktoś zdążył zobaczyć niknącą na końcu ulicy wysoką, chudą postać w długiej opończy z kapturem.

Wiadomość rozeszła się w ciągu paru godzin. Wystraszone matki trzymały dzieci pod kluczem. Biedactwa oglądały świat tylko przez szybę. Małoletni służący i roznosiciele straszyli się nawzajem, oglądając się co rusz, jakby usłyszeli złowróżbny brzęk studziennego łańcucha.

Po południu pojawiła się nowa fala plotek, która sprawiła, że na chwilę zapomniano nawet o morderstwach. Z zamkniętej na głucho Wieży Łaszą na głównym placu rozległ się tak straszny dźwięk, że przechodzącym w pobliżu włosy stawały na głowach. Jakiś podpity stróż opowiadał ciekawskim, że podczas nocnego obchodu słyszał dochodzące z baszty hałasy i szmery, jakby zalęgły się w niej ogromne szczury.

Brama miejska została zamknięta wcześniej niż zwykle. W całym mieście trzaskały zamykane okiennice. Strach był wszechogarniający, wypełniał wszystkie pomieszczenia. Składały się nań niepokój, głęboki smutek i oczekiwanie czegoś złego.

W gabinecie dziekana Łujana całą noc paliło się światło. Wnuk starego maga siedział nad stosem dziwnych i strasznych ksiąg, jakich nie ośmieliła się czytać nawet jego matka. Symbole i znaki, jakich nikt nie uczył Luara, układały się nie tyle w słowa, co w niejasne pojęcia. Drżąc na całym ciele, młodzieniec pojął, że oszukiwał sam siebie. To nie było zwykłe czytanie. Nawet jeśli zamknie księgę i zamknie oczy, znaki nie znikną i nadal będzie słyszał oraz wyczuwał nadejście Tamtego.

Kurtka wisiała na wysokim oparciu fotela. Biała koszula była rozchełstana i na obnażonej piersi mętnie połyskiwał medalion. Nadchodził kolejny poranek, być może trzeci z kolei. Stracił poczucie czasu i upływających dni. Zaplątał się w gęstej pajęczynie, nie wiedząc, czy jest pająkiem, czy muchą.

Gabinet dziekana patrzył na niego dziesiątkami oczu. Nie mógł myśleć bez lęku o ludziach, odwiedzających go w swej niewiedzy. Lepiej, żeby pozostali ignorantami. Dziekan był bardzo mądry, skrywając tajemnice i zamykając na trzy spusty, więżąc jak wypchanego szczura w łańcuchach, który stał opodal. Luar nie będzie kalał pamięci dziadka. Potrzebował czegoś innego. Na co mu cudze tajemnice, skoro ma medalion.

Płytka przesłała mu nową falę żaru. Luar zasyczał z bólu i zerwał się z fotela. Omiótł wnętrze spojrzeniem i poszedł w ciemny kąt, zataczając się jak pijany.

Okrągły stolik pokryty był grubą warstwą kurzu. Pod nią majaczyły niewyraźnie wzory jakichś linii i tajemnych symboli.

Młodzieniec cofnął się. Objął się ramionami i znowu usiadł. Siedział tak długo, skurczony, starając się opanować dreszcze, przypomnieć sobie cokolwiek dobrego, na przykład, jak wyrasta pod śniegiem świeża trawa, jak matka tańczyła z nim boso na ciepłym piasku… On i mama…

Był ciepły, uroczy wieczór. Szli razem przez rzadki sosnowy lasek. Nie pamiętał, kto pierwszy pobiegł. Mama dokazywała jak psotny chłopak, lecz była od synka szybsza, zgrabniejsza i bystrzejsza. Próbował ją dogonić, poświstując i próbując schwycić rozwianą niebieską szatę. Obejrzała się, uniosła skraj sukni, odsłaniając nieco białe, delikatne nóżki i śmignęła przez krzewy lekko i zręcznie jak łania… Luarowi zaparło dech. Nie próbując naśladować jej skoku, okrążył krzaki. Zaczerwieniony od biegu, pędził przez las. Sosny oświecał ukośne promienie słońca, a gdzieś tam łopotała na wietrze suknia błękitna jak niebo. Jego mama skacze najlepiej ze wszystkich…

Dogonił ją.

Stała przytulając policzek do pnia sosny, nieruchoma jakby była częścią drzewa, poważna i zagadkowa. Nie miał odwagi chwytać za suknię. Objął stojące obok drzewo. Chłopiec i kobieta długo patrzyli na siebie. Luar czuł zapach żywicy. Jej lepkie krople przyklejały jego policzek do szorstkiej kory. Mama nie była zwykłym towarzyszem zabawy, lecz kimś znacznie wspanialszym.

Dziwne uczucie szybko się ulotniło, lecz pozostała czułość. Wtedy coś sobie przyrzekł. Przysiągł, że będzie chronił swoją matkę do końca, nawet jeśli będzie to musiał okupić cierpieniem gorszym niż doświadczonym od rwącego zęby cyrulika.

Potem ujrzeli na polanie w ostatnich promieniach słońca nieznanego, pstrokatego ptaka z czubkiem na łebku. Usta matki szepnęły: „Dudek”.

Skraju jej sukni uczepił się pęk sosnowych igieł…

Gabinet dziekana trwał w milczeniu.

Medalion na piersi Luara przyczaił się w oczekiwaniu, podobnie jak okrągły, ozdobiony magicznymi znakami stolik. Wstał i zapalił trzy świece. Jego dziadek był magiem. Czyżby to, co teraz zamierzał zrobić było czymś nadprzyrodzonym?

Drżały mu dłonie, gdy wyłuskiwał świece z lichtarza i stawiał na stoliku. Lepiej byłoby najpierw je ustawić, a dopiero później zapalić, lecz młodzian nie działał racjonalnie, owładnięty jakąś potężną, nienazwaną mocą.

Jedna świeczka wywróciła się i zgasła. Luar postawił ją ostrożnie z powrotem. Dym unoszący się wąską strużką ze zgaszonego knota na chwilę zmusił go, by przymknął powieki.

Niebiosa, czy zawsze będzie pamiętał zapach zgaszonej świecy?…

Jędrne, zdrowe ciało. Wszędzie sznurówki: na sukni, na gorsecie. Łopatka na plecach jak małe skrzydełko. Bose stopy, tupoczące po podłodze izby w gospodzie, czysty, jasny poranek, gdy dłonie same się splatają. Chłodny strumień wody na włosach, plusk w miednicy i śmiech. Samotny trzewik przed wygasłym kominkiem…

Tak, był tam kominek. Żółta plama w ciemności. Pogrzebacz brzękający na żelaznej kratce. Chłodna noc. Słoneczna smuga, pełznąca wolno od okna ku łożu i drgającemu ciału młodzieńca. Nieważne, co oświetlą promienie słońca… Nie chciał jej straszyć ani zranić. To ty?! Prosta dziewczyna? Gorąca kochanka tamtych nocy? Jakże to… Niepojęte…

Dłonie, biodra, piersi, szczęśliwe łkanie…

Tumany piachu pod końskimi kopytami… Złota moneta na jezdni… Dłoń zimna jak lód…

Trzy świece płonęły równo, trzy ogniste języki, czerwone topole z czarnymi pniami.

Westchnął głęboko. Płomyki zadrżały. Bliźniaczo się wykrzywiając, pochyliły ku sobie nawzajem, by spotkać się pośrodku stołu. Kiedy się zetknęły, Luar poczuł na karku grube krople potu.

Mimowolnie musnął dłonią Amulet i bardzo powoli uniósł go do góry.

Wysoki starzec, rzucający kamienie do rzeki. Luar rzekł mu: „Jestem Wieszczbiarzem”.

Dłoń zadrżała po raz ostatni, gdy młodzieniec spojrzał przez wycięcie na medalionie. Płonął w nim potrójny ogień. Jego poblask padł na twarz patrzącego.

Milczenie. Z tamtej strony nie było świec. Tam…

To ty?!

Płytka opadła i zawisła na łańcuchu. Luar padł na podłogę bezszelestnie jak szmaciana kukła.

Letni deszczyk okazał się przelotny. Stałam na skrzyżowaniu, mając u stóp kałużę, owalną jak lustro w buduarze.

Długa droga rozciągała się błotnistą smugą. Miałam jej wiele za sobą, a przede mną majaczyły w oddali mury miasta. Wąska i zarośnięta ścieżka zbaczała w bok i wiodła przez pole do zielonego, obmytego deszczem zagajnika, który przetrwał zimę i doczekał lata. Taki sam, jaki znajdował się w pobliżu podmiejskiej rezydencji Sollów. Domu, którego dziedziniec idealnie pasował rozmiarem dla wędrownego teatru…

Miejsce mej dawnej przewiny. Podobno zbrodniarz zawsze wraca na miejsce zbrodni?

Uśmiechnęłam się ponuro. W zwierciadle kałuży odbijał się dolny skraj jubki namokłej od deszczu. Materiał falował jak kurtyna, a wysoko nad nim odbijała się malutka, wymizerowana twarzyczka. Tak, moi państwo, wyglądają młode, głupie włóczęgi.

Właściwie, po co było to wszystko roztrząsać? Co zostawiłam w tym domu? Czy znajdę tam żywego Flobastera? A może wyjdzie mi naprzeciw chłopięcy Luar, niezwykle poważny i beztroski zarazem, który powie na powitanie: nic się nie stało, po prostu żartowałaś, niczego nie pamiętam, zapomnijmy o tym…

Trąciłam noskiem trzewika rdzawe, gliniane obramowanie kałuży. Jak to, zapomnijmy… Skoro w oczy cię nazywają wyrodkiem… Kiedy wyklinają i wypędzają… Wszyscy po kolei: matka, ojciec, a nawet osoba, po której wcale się tego nie można było spodziewać. Co ja bym powiedziała, gdyby ktoś spytał mnie prosto z mostu, dlaczego się urodziłam?

Jest synem Fagirry i szuka jego śladów. Szuka w ciemnych, zatęchłych zakamarkach i za to chcą go osądzać. Ciekawe swoją drogą, czy gdyby mój ojciec, którego niestety nie pamiętałam, okazał się mordercą… w rodzaju Sowy. Naprawdę, ciekawe, jak bym postąpiła, gdybym postanowiła zrozumieć mroczną duszę oprawcy.

Miałam ochotę splunąć w kałużę, lecz w ostatniej chwili pożałowałam odbijającego się w niej błękitnego nieba. Nieładnie spluwać na niebo. I całkiem to bezcelowe. Trzeba się szanować.

Chwilę się wahałam, w końcu same nogi sprowadziły mnie z głównego traktu i lekko kulejąc, poniosły mnie tą samą drogą, którą pół roku temu jechały nasze trzy wozy pod nadzorem Flobastera, obok zaś jechał młody przewodnik, wyprostowany w siodle jak struna, niewinny chłopiec, który nie poznał jeszcze kobiety, uwielbiający swego ojca, bohatera oblężenia.

Cierń w moim sercu odezwał się nowym bólem, dotychczas nieco przytępionym. Tak już będzie do końca życia, pomyślałam, spoglądając obojętnie na przebiegającego przez dróżkę zająca.

Trudno powiedzieć, co spodziewałam się zobaczyć w domu Sollów. Jeśli nie liczyć dziecinnej zabawy, jaką prowadziłam sama z sobą. Jakby boczna droga prowadziła mnie wstecz czasu i znowu miałam ujrzeć zastawione stoły, wesołych gości i gorączkowe przygotowania do spektaklu, oczywiście pod przewodem Flobastera.

Budynek wynurzył się spomiędzy drzew. Na pierwszy rzut oka stało się dla mnie jasne, że nikt tutaj nie mieszka. Czując niemal ulgę, zwolniłam krok. Nagle dostrzegłam cienką smużkę dymu, wijącą się nad kuchennym kominem.

Zapewne ktoś ze służby. Może jakiś stróż, osowiały z nudy i samotności, który nie odmówi gościny zabłąkanej dziewczynie. Albo dziewczynie szukającej pracy lub przynoszącej ważną wieść dla gospodarzy. Nie byłam jeszcze pewna swojej wersji. Sprawdzi się w trakcie rozmowy.

Brama była przymknięta, lecz nie zawarta całkiem. Pomyślałam mimochodem, że w dzisiejszych niespokojnych czasach dozorca powinien być ostrożniejszy.

Rozległy dziedziniec, budzący we mnie tysiące wspomnień, był zanieczyszczony strugami pomyj, zasypany stertami śmieci, zagnojony końskimi odchodami. Na miejscu pani Torii natychmiast przepędziłabym stróża na cztery wiatry.

Dom stał milczący. Główne wejście było zaryglowane, otwarte było wejście dla służby. Dawno niezamiatane schodki prowadziły do półotwartych drzwiczek. Ze środka dochodził zapach pichconej strawy. Chwilę postałam, w końcu odważyłam się wejść.

Wewnątrz wszystko wyglądało jeszcze gorzej niż na zewnątrz. Pomieszczenia dla służby pokrywały kurz i pajęczyny. Coraz bardziej wstrząśnięta, nieśmiało zawołałam na wyimaginowanego stróża. W tej chwili dostrzegłam kątem oka jakiś ruch w bocznym korytarzyku.

Nie ma powodu twierdzić, jakobym się nie wystraszyła. Szczerze mówiąc, w pierwszym odruchu chciałam natychmiast się stamtąd wynosić. Słysząc jak głośno bije moje serce, postanowiłam jednak zrobić mały krok w tamtą stronę i rzucić okiem.

Pokoik kucharki, a może pokojówki, nosiła ślady niedbałego sprzątania. Na podłodze obok łóżka siedziała zwinięta w kłębek mała dziewczynka w łachmanach.

Stałam zmieszana jakiś czas. Skoro jakaś żebraczka przedostała się do źle strzeżonego domu, czego powinnam się spodziewać po jej starszych i niewątpliwie bardziej dojrzałych towarzyszach, czy też rodzicach, którzy na pewno są gdzieś w pobliżu? A może dozorca zlitował się nad biedaczką i wprowadził ją tu bez wiedzy właścicieli?

Dziewczynka patrzyła na mnie okrągłymi, wystraszonymi oczami zaszczutego zwierzątka.

– Nie bój się – powiedziałam uspokajająco. – Nic ci nie zrobię…

Dziewczynka wciągnęła ze świstem powietrze i wcisnęła się głębiej pod łóżko. Musiałam przykucnąć, żeby ją dalej widzieć. Zadrżała, przywierając do ściany, szybko oblizała wargi. Było w jej zachowaniu coś znajomego. Kiedy wreszcie skojarzyłam, cała pokryłam się potem.

Dziewczynka zaskomlała cichutko jak szczeniak.

– Alana – powiedziałam, nie wierząc własnym oczom. – Alana?!

Ucichła, znowu spięta. Patrzyła teraz na mnie ponurym, złym wzrokiem.

– Alano, kochanie – szepnęłam – co się stało?!

Milczała.

Odeszłam.

Szłam zapuszczonymi korytarzami, zaglądając do pustych, zakurzonych pokoi. W przesiąkniętej kwaśnym odorem kuchni stał na stole przykryty pokrywką półmisek z podgrzaną kaszą. Ktoś musi tu być, zamruczałam, zaciskając pięści. Wyobraźnia podsuwała mi same straszne, okrutne obrazy. Ktoś porwał małą i trzyma jako zakładniczkę… Martwa Toria… na pewno umarła, inaczej córeczka nie znalazłaby się w takim stanie. Obłąkany dozorca, porywacz dzieci…

Potem zamarłam. Usłyszałam ciężkie, powolne kroki, jakby ktoś dźwigał worek na plecach. Trzasnęły drzwi wejściowe.

Stąpając jak można najciszej, udałam się ich śladem. W służbówce nikogo już nie było. Myśląc wciąż o Alanie, nie zdając sobie sprawy, co robię, podniosłam leżące w kącie szczypce kominkowe. Jeśli bestia ośmieli się tknąć dziewczynkę…

Przez szczelinę w drzwiach przebijały się promienie słoneczne, oświetlając brudną podłogę. Wychyliłam głowę na zewnątrz i zmrużyłam powieki, by przyzwyczaić oczy do dziennego światła. Gdzieś za stodołą pluskała woda, jakby ktoś prał bieliznę. Chlap, chlap… Szum lejącej się wody i znowu: chlap, chlap…

Podkradłam się bezszelestnie.

Okrągła, przygarbiona osoba zasłaniała sobą blaszaną balię. Spod czerwonych, spracowanych rąk pryskały na ziemię mydliny. Promienie słoneczne błyskały na spienionej wodzie, a starsza kobieta miarowo tarła mokrą szmatą na drewnianej tarze. Chlap, chlap…

Nagle obejrzała się i krzyknęła.

Była to moja stara znajoma, niania Alany. Postarzała i jakby opuchła. Otworzyła szeroko zblakłe, załzawione oczy.

– A… to ty… dziewczyno…

Chwilę potem szlochała na mej piersi, ja zaś gładziłam oniemiała jej zgarbione plecy.

Alana nikogo nie poznawała. Zalewając się łzami, niania skarżyła się, że karmi dziewczynkę jak zwierzątko, że dzieciak od tygodni nie myty, ponieważ Alana wyrywała się jej z rąk i kąsała jak wściekła kotka, ona zaś jest już stara i schorowana, brak więc jej sił, żeby przymusem wsadzić dziecko do balii.

Alana słuchała skarg niani, siedząc na podłodze u drzwi, żeby w razie czego łatwo było się zerwać i uciec. Patrzyła spode łba ponuro i czujnie.

O Torii niania mówiła tylko szeptem, zdławionym głosem. Od dziecka bała się obłąkanych, śmiertelnie zatem lękała się szalonej pani. Głęboko jej żałowała, gdyż zawsze była dobrą i sprawiedliwą panią. Wielkie nieba, lepsza śmierć od takiej męki. Była taka mądra, o czystym sercu, a teraz nic nie zostało z dawnej pani Torii.

Słuchałam, czując jak włosy jeżą mi się na głowie. Z głębin pamięci wypłynęła scena w bibliotece, jej gniewne lico i mój krzyk: „Gadzina?… Nie wygnałam własnego syna!”.

– Usypia go – opowiadała niańka. – Lula, a czasem myje… Przynoszę jej wodę, a potem słyszę, jak myje się cały dzień… Nie zniosę już tego dłużej, dziewczyno… Odeszłabym, gdyby nie mała. Ona za mną nie pójdzie. A zostawić je… Na godzinę pójdę do wsi po chleb… Wracam z bijącym sercem… Jak odejść? A w mieście… Niebo cię nam zesłało, dziewczyno. Musisz sprowadzić pana Egerta. On chyba nie oszalał. Niech chociaż dziecko zabierze…

Milczałam, grzebiąc łyżką w kaszy. Egert… jego wina, moja wina… Czyżbym była winna też tego, co tu się stało?

Luar: „Idź do niej, ja nie mogę”.

Widzisz, Luarze, jak spełniłam twą prośbę.

Alana wgryzała się w pajdę czerstwego chleba. Spoglądała na mnie nieufnie: a nuż jej zechcę odebrać?

– Pan Egert jest teraz daleko – oznajmiłam powoli – ale na pewno przyjedzie.

Niańka westchnęła, kręcąc głową, jakby chciała powiedzieć, że może być za późno. Alana rozprawiła się ze skórką od chleba i siedziała teraz z kolanami pod brodą. Miałam wielką chęć wziąć ją na ręce i przytulić, lecz przy pierwszym moim poruszeniu, dziewczynka sprężyła się, gotowa do ucieczki.

– Tak – rzekła niania zmęczonym głosem – biedne dziecko. Lepiej by jej chyba było w sierocińcu.

Co ty wiesz o sierocińcu, pomyślałam ze smutkiem. Alana zastygła w drzwiach, popatrując na mnie nieprzyjaźnie, choć z odrobiną ciekawości.

– Za co spadła na nich ta klątwa – wyszeptała ledwie słyszalnie niańka. – Byli tacy dobrzy. Tak się kochali, dziewczyno… i tak zostali pokarani. Wielkie nieba…

Niania podniosła się, ciężko stękając i chwyciła rączkę wiadra z wodą, by postawić je na piecu.

Bez słowa przejęłam z jej rąk ciężkie wiadro.

Ludzie siedzieli przy wielkim ognisku. Co pewien czas ktoś wstawał i znikał w ciemności, to znów pojawiał się znikąd. Mały ogień był tylko dla dwóch, tylko specjalnie powołany chłopak co pewien czas dorzucał chrust. Luar pomyślał mimochodem, że Sowa lubi wygodnie się urządzić.

– Więcej nie ma – mówił Sowa, patrząc w ogień. – Rozumiesz, zgniło. Były jeszcze dwa schowki, ale papiery pogniły…

– Papiery drogo kosztują – oświadczył chłodno Luar.

Sowa sapnął z udręką.

– Złoto nie gnije… a papiery tak. Twój ojczulek także… wciąż tylko papiery i papiery…

Zmrużył oczy z rozmarzeniem. Spoglądając na jego surową twarz, Luar próbował wyobrazić go sobie jako młodego chłopca, oddanego na służbę Zakonu… prawie niewolnika.

Młodzieniec spuścił głowę. Na kolanach miał zwinięty, szary habit i osmaloną sakwę.

– Wszyscy się zastanawiają – podjął Sowa – czy kłamiesz, czynie…

Jego groźne pochrząkiwanie niejednokrotnie zapewne wywoływało siódme poty u towarzyszy Sowy, lecz Luar patrzył nań beznamiętnie.

– O czym?

Sowa odwrócił powoli wzrok.

– O tym, że… duch ojca wciela się w syna urodzonego po jego śmierci…

Teraz odchrząknął Luar. Sowa zerknął na niego i przybladł pod gęstym zarostem.

– Ty… o tym…

Uśmiech zniknął z twarzy Luara. Sowa cofnął się, zakręcił, jakby chcąc się usadowić wygodniej, a właściwie jakby chciał zerwać się i stanąć na baczność. Luar westchnął i zapatrzył się w ogień.

Sowa niczego nie powie mu o Fagirrze. To był jego pan. O szefach tej rangi nie rozpowiada się, bojąc się ich potomków i wędrówki dusz. Uświadomił sobie, że jego dłoń zaciska się na ciepłym Amulecie za pazuchą. Znów westchnął, odrobinę się rozluźnił i wydobył dłoń spod koszuli. Obejrzał zawiniątko na kolanach.

Habit jego ojca. Wszystko, co po nim zostało.

Postanowił obejrzeć zawartość osmalonej sakwy dopiero, gdy znajdzie się w mieście. Uznał, że byłoby głupio i nieetycznie czytać w obecności Sowy i jego zbójów coś, co mogło okazać się testamentem. Nagle jednak wydało mu się, że znacznie głupiej będzie zwlekać, nie przejrzawszy natychmiast papierów…

Prędko rozwiązał zetlałe sznurki, odkrywając brzeg grubego pliku papierów w płóciennych okładkach. Było to coś w rodzaju księgi rachunkowej z wydartymi tu i ówdzie stronicami, z plamami pleśni i gęsto zapisanymi arkuszami.

Zapomniawszy o Sowie i zbójcach, Luar przysunął się bliżej ognia. Fagirra pisał drobnym maczkiem, żeby zmieścić jak najwięcej na każdej stronie. Pisał chyba wyłącznie dla siebie. Nie było to przeznaczone dla cudzych oczu, na przykład jego syna, który dwadzieścia lat później będzie z trudem odcyfrowywał jego zapiski: „Koszt: znowu dwadzieścia… Za całą wiosnę: trzydzieści pięć… czternaście… dziewięć… Konieczna druga krowa. Na korzyść pacholęcia: pięć… Opłacić… rzeźnika… W sumie sześć… Na trzewiki dla dzieci: dwa… „

Nerwowo przewracając wiotkie karty, Luar usiłował się przedrzeć poprzez mgłę przesłaniającą dawne zajęcia jego ojca. Początkowo sądził, że chodzi o jakieś zakonne wydatki, szybko jednak pojął, iż są to zapiski dobrego gospodarza, głowy rodziny, klasyczna księga przychodów i rozchodów. Miał rodzinę na przedmieściu: matkę, siostrę z dziećmi i drugą niezamężną… jeszcze młodziutki braciszek. Teraz okazało się, kto zawiadywał ich gospodarstwem i dbał drobiazgowo o wszystko, żeby mieli co do garnka włożyć. I kto pogrzebał wszystkich jednego dnia…

Chociaż siedział blisko ognia, zatrząsł się jak od chłodnego powiewu. Więc po co był Mór? Własnymi rękami wypuścił zarazę. W imię czego? Dla jednej wielkiej mogiły?

Przerzucał kolejne strony, mrużąc oczy i przygryzając wargę. Skąpe gospodarskie zapiski przemieszały się teraz z innymi. Było to, jak się zorientował Luar, coś w rodzaju dziennika, ubarwiające, zależnie od nastroju piszącego, suchy dokument: „Fania zbiła wczoraj małego… jak twierdzi, za jego upór i niegrzeczność… Żal patrzeć na malca… Powiedziałem jej: Jeśli jeszcze raz… Z rózgą na dzieciaka… Wątpię, czy do niej dotarło. Więcej jednak już tak nie zrobi… „.

I znów cyfry i daty. Luar przerzucił kilka stron. „Przyzwoita broń, ale gdzie jej do tamtej szpady… Nie chodzi o balans ostrza, lecz o to, że jest gibka jak żywe zwierzę… jak żmija… Chciałbym nią władać, lecz z woli Łaszą… „. Dalsza część strony była urwana. Następna zaczynała się: „Robi wrażenie nowicjusza… Nie na miejscu będzie tu zbytnia pewność siebie, bo nasz biały kwiatek jest całkiem bystry… Nie ma co nadymać się pewnością, zwycięża, kto umie czekać… Nie wyglądam zbyt imponująco. I nie umiem tak głośno wołać… „.

Luar siedział zgarbiony, zwinięty w kłębek. Nie próbował na razie zrozumieć, po prostu czytał: „I zapewne dobry chłopak. Zwerbuję go następnym razem. Nie chcę używać siły. Dzięki Łaszowi, nie będzie potrzebna”.

Gdzieś w oddali odezwał się ptak nocy. Luar wyczuł napięcie Sowy. Chwilę trwała cisza, którą zaraz przerwały ostre gwizdy rozbójników.

Cały obóz był w ruchu. Sowa uśmiechał się szeroko, burcząc pod nosem srogie przekleństwa pod adresem wyliniałych psów, które w końcu ich dopadły i następowały na pięty. Luar skrzywił się z niezadowoleniem, że mu przeszkadzają.

Z dala dobiegł wystrzał. Między pniami zatańczyły ognie, ktoś wrzasnął dziko. Najlepiej ukryć się pod końskim brzuchem. Luar niespiesznie i starannie poskładał swoją zdobycz i schował do brudnej sakwy.

Nim zbóje zadeptali ogień, zdążył jeszcze zobaczyć Sowę, zadowolonego jak syty kocur, dzierżącego pałasz w jednej dłoni, a w drugiej sznur zakończony potrójnym hakiem. Potem rozległ się w ciemnościach dźwięk metalu uderzającego o metal. Luar stał się, jako bierny obserwator, świadkiem pierwszej w swym życiu prawdziwej bitwy przy świetle półksiężyca…

Jeśli nie liczyć Oblężenia. Tamto w ogóle się nie liczyło, cóż bowiem znaczą ludziki pnące się na mury jak mrówki, widziane oczami maleńkiego chłopca?

Wtedy nie bał się wcale o ojca. Wiedział, że zwycięży.

A przecież prawdziwy ojciec był martwy od kilku lat. Kamień z jego grobu przydał się do katapulty.

Hak okazał się Sowie potrzebny, by ściągać jeźdźców z koni.

Od pierwszej chwili bitwy stało się jasne, że pułkownik Soll pragnie śmierci.

Nie zdawał sobie z tego sprawy, a jednak tylko szaleniec mógł rzucić się naprzód, nie czekając na resztę oddziału, machając szablą na wszystkie strony jak niedoświadczony młokos, nie porównawszy własnych sił z siłami przeciwnika. Na szczęście dla pułkownika, jego wariackie działania zmieszały szyki z obu stron. Strażnicy, początkowo niezamierzający wykazywać się specjalną brawurą, zmuszeni zostali ruszyć w ślad za dowódcą, zbójcy zaś, zaskoczeni ostrym atakiem, nieco spuścili z tonu.

Egert bardzo by się zdziwił, gdyby ktoś powiedział mu w danym momencie, że właśnie popełnia rozciągnięte w czasie samobójstwo. Ze swej strony był przekonany, że spełnia tylko swój obowiązek. Spod kopyt jego rumaka strzeliły iskry zadeptanego ogniska. Spuszczając stalową klingę na czyjś wraży łeb, poczuł, jak w ramię wbijają mu się żelazne szpony.

Jego ciało funkcjonowało oddzielone od rozumu. Mózg jeszcze nie zdążył zadać sobie pytania, co się dzieje, kiedy dłonie schwyciły linę naprężoną jak struna. Wijąc się jak żmija, Soll zeskoczył z siodła, przetoczył się w ciemności pod kopytami i zerwał z ramienia potrójny haczyk, który upadł w trawę. Zobaczył rękę unoszącą tasak. Noga Egerta w ciężkim bucie oficerskim kopnęła nadgarstek przeciwnika. Oświetla! to z nieba niewzruszony księżyc. Egert znów się przetoczył, sprawiając, że czyjś krótki miecz wbił się w miejsce, gdzie dopiero co leżał. Stanął na czworakach i walnął bykiem w czyjś wielki brzuch. Gruby rozbójnik okazał się niewytrzymały i przeraźliwie wrzasnął. Egert szybko obejrzał się na walkę za plecami i znowu uskoczył odruchowo. Tuż przed nim zjawiła się potężnie zbudowana postać. Pułkownik przyjął na swoją klingę uderzenie znanego już sobie tasaka, odepchnął go na bok i sam zaatakował. Przeciwnik ustąpił nadspodziewanie szybko. Zamiast niego wyskoczył z ciemności ktoś inny, również uzbrojony w szpadę.

Egert krzyknął. Był to bojowy sygnał dla jego oddziału, że dowódca wciąż żyje i wyzywa wszystkich tchórzy, a polegli bohaterowie będą pochowani ze wszelkimi honorami. Nowy rywal był waleczny i zręczny. Pułkownik pragnął rozprawić się z nim jak najszybciej, by pospieszyć z pomocą swoim ludziom.

Spiesząc się, popełniał co chwila błędy. W ciemności pod nogami plątały mu się grube korzenie. Soll cofnął się i zaatakował znowu, gniewnie rycząc. Przeciwnik ewidentnie musiał długo uczyć się szermierki. Nie tylko był zdolny, lecz także obeznany z techniką, chociaż brakowało mu swobody i umiejętności improwizowania, którymi tak szczycił się Egert Soll. Poprawił w myślach nieudaną kombinację przeciwnika i skarcił się natychmiast za niestosowne myśli podczas wałki. Trzeba pokonać młodzika i odszukać w tej gęstwinie Sowę… A właściwie, dlaczego uznał, że przeciwnik jest młodzikiem?

Uspokoił się, przyłapał wroga na zbyt szerokim wypadzie i blokując jego szpadę swoją klingą, wytrącił broń z ręki nieprzyjaciela, która upadła mu pod nogi. W tym momencie sztych jego szpady znalazł się na gardle przeciwnika. Zadał sam sobie pytanie: po co? Nie zamierzał w tej walce brać jeńców, należało zranić tamtego, a najlepiej…

– Na jakie licho! – zawołał z rozdrażnieniem jego rozbrojony przeciwnik. – Na jakie…

Szpada zaciążyła nagle w dłoni Egerta, jakby była z ołowiu. Przycichły odgłosy walki, w uszach pułkownik słyszał tylko szum krwi. Księżyc zaświecił niesamowicie jasno. Chłopak stał przed nim. Nie wyglądało, by się przejmował możliwością szybkiej śmierci, raczej złościła go przegrana, jakby obaj znajdowali się w sali ćwiczeń…

– Na jakie licho – powtórzył młodzik ze złością i znużeniem.

Pociemniałe pasmo włosów przykleiło się do spoconego czoła, wyglądając jak opaska żałobna.

Dłoń Egerta opadła w końcu pod ciężarem szpady.

– Oczywiście fechtuje pan lepiej ode mnie, pułkowniku – powiedział Luar z nutką zawiści. – Mnie nigdy tak…

Wzruszył ramionami, schylił się i podniósł swoją broń spod nóg Egerta. Ten ani drgnął.

Młodzieniec znów wzruszył ramionami, odwrócił się i odszedł w mrok. Egert obserwował bezwolnie, jak wskakuje na konia. Zastukały kopyta. Egert wychwycił ten dźwięk spośród innych odgłosów walki, lecz tupot ucichł wkrótce.

Chwilę później ucichł także szum walki. Rozbójnicy wycofali się, pozostawiając na placu boju paru nieszczęśników. Zginęło sześciu strażników, ocalała reszta nie starała się ścigać wroga, tym bardziej, że nie usłyszeli takiego rozkazu.

Pułkownik Soll, jeszcze niedawno rzucający się beztrosko na cudze ostrza, teraz był oszołomiony i jakby oślepiony. Nic nie zostało z poprzedniego animuszu. Nawet gest, jakim nakazał oddziałowi wracać do miasta, był trochę niewyraźny.

Gest był dlatego istotny, że tej nocy, po swej wielkiej porażce pułkownik Soll całkiem stracił głos.

Świat, w jakim żyła Toria Soll, całkowicie różnił się od świata zwykłych ludzi. Przestrzeń, w jakiej żyła, widziana była jakby okiem ważki: w setkach fragmentów. Straciła także poczucie czasu: dni nie następowały jeden po drugim, lecz bezładnie. Po nocy następował od razu wieczór, a w materię teraźniejszości wplatały się przeszłe zdarzenia. Pojawiała się matka, która dawno temu zamarzła w zaspie śnieżnej i zostawiła pięcioletnią Torię pod opieką ojca. Ojciec także się zjawiał, lecz raczej rzadko i krótko, chociaż gorąco prosiła go, by został dłużej. Czasami wszystko zastygało w bezruchu. Oddychając powoli, Toria patrzyła w płomień świecy i wspominała lepsze czasy. Częściej jednak pojawiały się wspomnienia burzliwe i mroczne, w których się pojawiał Fagirra…

W takich razach kobieta wzywała na pomoc nianię. Staruszka była postacią w jej świecie równie niepewną i nieuchwytną jak pozostałe. Żądała od niej kadzi z ciepłą wodą potem zaś myła się długo, do bólu dokładnie. Zdawało się jej, że brud można zmyć wodą. Że można zmyć przeklęte znamiona. Szorowała niemal do krwi swe wychudłe ciało, każdy pieprzyk i włosek. Osłabiona, ledwie wydobywała się z kadzi i wtedy następowała krótka ulga.

Luar nie zjawiał się nigdy. Widziała cudze, nieznajome dzieci z martwymi oczami porcelanowych lalek.

Kiedyś w jej wizji pojawił się Dinar, poważny młodzieniec, jej pierwszy narzeczony, który zginął tragicznie z ręki Solla. Zdziwiła się, gdyż wydał się prawie rówieśnikiem Luara. Jego twarz osnuwała mgiełka. Minęło tyle lat i nie pamiętała zbyt dobrze, jak wyglądał. Dokładnie widziała tylko białe dłonie z długimi, cienkimi palcami wystające z czarnych mankietów…

Dinar zmienił się w kogoś obcego, młodego i nieprzyjaznego, z ironicznym uśmieszkiem na wąskich wargach. Kogoś jej przypominał, ale nie pamiętała imienia. Tułacz spoglądał obojętnie. Na policzku miał szramę. Widzenia wciąż się zmieniały, mieszając się ze sobą, biegnąc bystro jak strugi rtęci. Świat Torii pulsował jak serce wyrwane z piersi: jeszcze krew się rytmicznie przetacza, lecz życie powoli uchodzi…

Nadszedł jednak dzień, że do jej świata wkradł się także błąd.

Kilka dni pod rząd majaczyły się jej gromkie głosy, dochodzące ze środka pustego domu. Słyszała ukradkowe kroki pod drzwiami. Wciąż przypominało jej się to samo: scena na dziedzińcu, blada twarz Egerta… całe poprzednie życie rozpada się, jak rozerwał się podczas Oblężenia antałek z prochem…

Pozytywka. Zestaw trybików i kręcące się na swych podstawkach kukiełki. Ludzie tańczący w maskach na scenie. Toria pragnie zatrzymać rozpędzony mechanizm, który zaraz się rozpadnie. Lepiej cofnąć się do chwili, gdy Luar miał piętnaście lat, może lepiej dziesięć, a najlepiej pięć…

Zielone plamy od trawy na nogawkach zamszowych spodenek. W tym świecie syn nie dorośnie. Nikt się nigdy nie dowie, czyim naprawdę jest synem… Ona także się nie domyśli. I zawsze będzie nosił te same, dziecięce buciki, nigdy z nich nie wyrośnie.

Zamarły świat trzasnął jak szklanka. Niemiły dźwięk, naruszający harmonię. Chociaż jej wizje były chaotyczne, przywykła egzystować w środku szklanej kuli, podobnej oku ważki. Obcy głos. Sprawiał jej drobną przykrość, jak kamyk w trzewiku. Nie miała jednak sił, wytrząsnąć ostry odłamek. Wyjście z pokoju oznaczało naruszenie równowagi, jaką sobie z trudem stworzyła.

Bała się nowego cierpienia. Jej iluzoryczny spokój przypominał bardziej śmierć. Była jak zabalsamowany trup. Balsam przestał działać i zwłoki zaczęły się rozkładać, jak wszystko, co martwe…

Parę dni później usłyszała dawno zapomniany i przez to osobliwie niepokojący dźwięk.

Śmiech. Śmiało się jakieś dziecko.

Nikt nie zatrzymał Luara, gdy późnym wieczorem zjawił się w uniwersytecie. Czyjeś spojrzenie śledziło go, kiedy wędrował ciemnymi korytarzami. Tym razem jednak nikt nie odważył się zastąpić drogi do drzwi gabinetu dziekana Łujana jego wnukowi.

Zamknął drzwi za sobą i długo siedział w ciemności z głową wspartą na rękach. Potrafił zabronić sobie myślenia o człowieku, którego wiele lat uważał za swego ojca. Nauczył się likwidować niewygodne myśli, nie potrafił jednak powstrzymać bezładnej wstęgi obrazów, zapachów, wspominków, dotknięć…

Nie wypada mężczyźnie użalać się nad sobą. Niegodne żołnierza… i maga, bo chyba jest magiem…

Podłoga ze świeżo wymytych, pachnących desek. Rozpływające się białe krople mleka. Wieczór. W słomianym kapeluszu jeż zwinięty w kłębek. Nie wypije podanego mu mleka. Lepiej go wypuść, gdyby tak ciebie pojmali…

Trochę zbyt szeroki wypad, niezręczny i zamazany… W jadalni, gdzie odsunięto do kąta krzesła, stojące na co dzień wokół długiego stołu, nie puszczało się płazem takich wpadek.

Dlaczego on… tamten… nigdy nie chciał trenować szermierki w obecności matki?! Mężczyźni zazwyczaj lubią się pochwalić swymi umiejętnościami w posługiwaniu się bronią…

Fagirra nie chciał, żeby siostra biła synka.

Luar podniósł głowę. Za oknem był ciągle ten sam półksiężyc, choć stał się nieco grubszy. Zmusił się, by wstać, zostawiając zwitek na fotelu. Stanął u okna, muskając szczęką ciepłą zasłonę. Potem zapalił trzy świece.

Strasznie. Pewnie dlatego, że jest początkującym czarodziejem. Magowie, o których czytał, czerpali upojenie z każdego magicznego eksperymentu, a Luara coś dławiło w gardle. A jednak działał dalej, ponieważ nie miał innego wyjścia. Inaczej się udusi.

Co czuł Fagirra, chowając jednego dnia w zbiorowej mogile obie siostry, brata, matkę i innych krewnych?…

Torturował własnoręcznie?…

Trzy płomyki świec nieco się wygięły, jak trzy ogniste języki. Luar westchnął głęboko i wydobył zza pazuchy medalion.

Znowu „to”. Wielkie nieba, wspomóżcie…

Słońce poraziło mu oczy. Promienie na rozpalonych kamieniach w miejscu, którego nie znał. Rdzawe góry o białych szczytach, południowe, krótkie cienie, jak zwały ciemnego aksamitu…

Gorąco. Straszny żar… Słońce w zenicie, palące oko pośrodku błękitnego nieba. Studnia jest daleko, na dole. Jakiś człowiek stał na skalnej półce. Za jego plecami ujrzał niewielki, skąpany w słońcu domek z dziwnie znajomą ozdobą nad drzwiami.

Tamten był czternastoletnim chłopcem. U nóg miał wiadro pełne lodowatej wody, której rozkołysana powierzchnia groziła, że zaraz wychluśnie poza krawędź.

– Pomóż mi – poprosił szeptem Luar przez zaciśnięte usta.

Chłopiec powoli pokręcił głową: „Nie mogę… „.

– Pomóż mi – poprosił znowu Luar. – Jesteś przecież… Łujanem.

Imię mu pomogło, więc powtórzył, delektując się każdą zgłoską.

– Łujan.

Chłopczyk spuścił oczy. Słońce odbijało się na wodzie w wiadrze u jego nóg. „Nie mogę… „

– Dlaczego?! – zawołał Luar z rozpaczą. – Jestem przecież twym wnukiem? Czy i przed tobą zawiniłem, że jestem synem Fagirry?!

Niebo nad chłopcem nagle pękło jak zetłała tkanina i zwinęło się na brzegach firmamentu. „Nie mogę… „

– Dlaczego?!

„Dlatego, że jestem strażnikiem… „

Słońce zgasło, skały znikły, podobnie jak dworek skąpany w słońcu. Luar poczuł zapach ziemi i poczuł na twarzy wilgotne grudki. „Jestem strażnikiem na wieki… „.

Luar zachwiał się. Wydało mu się, że stoi na ziemi przezroczystej jak kryształ i widzi głęboko w jej wnętrzu bezkształtnego stwora, śmierć o wielu mackach, wcielenie Czarnego Moru i strażnika u wejścia do ciemnicy, siwego starca, zakrywającego twarz dłonią. „Nie trzeba, mały, nie patrz… „

Luar odskoczył z krzykiem. Ziemia przestała być przezroczysta, zrobiła się zwyczajnie ciemna, jakby zamknęło się wieko wielkiego kufra. Medalion wypadł z dłoni i zwisł na łańcuchu. Luar zobaczył wysoko nad sobą łukowate sklepienie. Zamknął bezsilnie oczy. Omdlałość…

Niestety, nie stracił świadomości.

Światło świtu coraz śmielej pełgało po podłodze. Słychać było czyjeś kroki na korytarzu, a z placu dochodził dziecięcy głosik: „Mleko!… „.

Po co to wszystko, pomyślał Luar, leżący na podłodze.

Jakby stąpał po rozżarzonych węglach i każdy krok sprawiał nowy ból.

Chłopak przeganiający przez strumień tęgą, ryżawą krowę, zerknął ze zdziwieniem na przechodzącego brodem wysokiego, siwego starca, chociaż niedaleko był mostek.

Starzec podszedł bliżej i chłopiec struchlał. Okrągłe oczy nieznajomego patrzyły w nieznaną dal, wargi zaś poruszały się, jakby rozmawiał sam z sobą.

Starsi ludzie często tak robią. Ten był do tego obłąkany. Malec pospieszył w ślad za swoją krową, urażony przy tym, że nie zwrócił uwagi starego.

Tamten po prostu nie zauważył pastuszka. Jak nie zauważył mostka ani drogi. Nogi same go niosły w konieczną podróż. Jego myśli błądziły gdzie indziej. Malec na swoje szczęście nigdy nie dowie się, gdzie.

Starzec szedł, patrząc prosto przed siebie przenikliwymi, nieruchomymi oczyma.

Dawno już nie czuł strachu. Obecnie, coraz bardziej przyspieszając kroku, czuł się bardziej ludzki niż dawniej. Jest stary, więc nie ma się czego bać, jednak boi się, gdyż jest człowiekiem.

Może także czymś innym jest patrzeć na zardzewiały medalion i teoretycznie rozważać dalsze losy świata, a czymś całkiem odmiennym czuć na sobie cudzą uwagę. Oczekiwaną obecność. I ten znajomy, zjadliwy chichot, rozsadzający głowę od środka…

Masz szczęście, Marranie.

Tak, to jedno z moich imion, pomyślał ze złością. Tak, mam szczęście… ale nigdy nie byłem szczęśliwy. Wkrótce umrę. Stary dureń, który gada sam do siebie…

Nie oszukuj się, upadłeś już dawno, kiedy wyrzekłeś się mnie i swojej misji.

Znowu chichot. Wydało mu się, że niemal biegnąc, nie rusza się prawie z miejsca, wisząc nad ziemią jak meduza w wodnej głębinie, a jego maleńki, czarny cień przykleił się do drogi…

Zmusił się, by zwolnić kroku. Zacisnął zęby i zatrzymał się całkiem. Zobaczył w oddali strumień, pole gryki z chmarą pszczół i chłopczyka z ryżawą krową.

Tak, Raulu, lata przeszły w okamgnieniu. Jesteś stary i nie nadajesz się na Odźwiernego.

Bardzo żałuję, pomyślał uśmiechając się sarkastycznie.

Ja także żałuję, Raulu… Jesteś głupcem. Znowu przegrałeś.

Spojrzenie znikąd ciążyło jak młyński kamień u szyi. Starzec skrzywił się gniewnie.

– Nie gram z tobą! – odparował natychmiast głośno, strasząc biednego pastuszka.

Wszyscy w coś grają, każdy, kto chce żyć, włącza się do gry… i dla wszystkich są jednakowe zasady. Biada przegrywającym. Przegrani wypadają z obiegu… Przegrałeś, lecz dam ci szansę…

– Ach, ty stary, filozoficzny gaduło – wtrącił w zadumie ten, którego zwano Raulem.

Chichot.

Nie mam z kim więcej rozmawiać.

– Cóż za zaufanie!

Tak, ufam ci. Wiem o tobie wszystko. I mogę z tobą zrobić… pamiętasz, co?

Pamiętał i poczuł zimny dreszcz na plecach.

Tak, Raulu… Będę z tobą rozmawiać. Zanim otworzą mi, abym mógł wejść.

– Nie wejdziesz! – rzucił gniewnie.

Wejdę. Nowy Odźwierny będzie od ciebie silniejszy. Nie przestraszy się.

– Więc rozmawiaj z nim – doradził Raul, zaciskając zęby.

W głębi duszy tliła się nadzieja, że wszystko to jedynie chorobliwe, gorączkowe majaki.

Śmieszek tym razem niemal dobroduszny.

Nie chcę go przerazić. Jest młody… Musi dojrzeć.

– Dojrzeje i zniszczysz go – zasugerował ponuro Raul.

Tak. Otworzy przede mną Drzwi.

Wśród obłoków, wiszących nad głową Raula, pojawił się na chwilę zarys kobiecej twarzy. Zniknął zaraz i znowu przewalały się po niebie bezkształtne, burzowe chmury.

– A co – zaczął powoli mag – jeśli go odnajdę i zabiję?

Chwila ciszy. Po ciągnących się wzdłuż drogi polach hulał swobodny wicher.

Spróbuj to zrobić, Raulu. Wielu chce go zabić. Wszystkim przeszkadza. Nie będzie źle, gdy przeszkodzi tobie.

Spomiędzy brudnoszarej gęstwy obłoków wydobyło się słońce. Jego promienie, przypominające masywne kolumny, zalały pola i drogę. Żółte i okrągłe, jak woskowe świece lub silne palce…

– Żal mi go – rzekł powoli mag.

Nie dostaniesz go. Jesteś potężny, ale nie wszechmocny.

– Tak… naprawdę mi go żal. Jest podobny do mnie.

Jest odwrotnością ciebie. Nawet z imienia.

– Wiem… Okazuje się przy tym, że świata także mi szkoda.

Chichot.

Po prostu się boisz.

Obecność znikła tak nagle i bez wysiłku, że starzec na drodze rozejrzał się, jakby pytał sam siebie: a może naprawdę zwariowałem?

Ryżawa krowa flegmatycznie przeżuwała trawę w pobliżu rowu. Ukryty w nim pastuszek czekał, kiedy wreszcie dziwny wędrowiec pójdzie w swoją drogę.

Stary raz jeszcze się obejrzał i ruszył przed siebie, z trudem powłócząc nogami.

Te żółte kwiaty nie wymagają pielęgnacji, jak chwasty zagłuszają inne rośliny. Luar wiedział o tym już wtedy, gdy wiosną posadził tu wątły żółtawy krzaczek. Teraz pomiędzy drzewami jaśniała rdzawa plama, jak lisia kita. Mogiłę przykrywał dywan kwiatów, żółty wzgórek pośrodku zagajnika. Jeśli nawet ktoś to zauważy, cóż z tego. Każdemu wolno zasadzić kwiaty…

Siedział na trawie ze skrzyżowanymi nogami. Obok leżał szary habit.

Dłuższy czas delektował się jeśli nie spokojem, to chociaż jego iluzją. Oprócz niego u mogiły niepojętego ojca były tu jeszcze tylko dziesiątki pasikoników, długa, zielona gąsienica, a w oddali, na terenie cmentarza, gdzie chowano porządnych mieszczan, stała nad jakimś grobem ładna dziewczyna z niebieska chustą na ramionach.

Luar strząsnął mrówkę, która zawędrowała mu pod rękaw. Od tego ruchu medalion zakołysał się pod koszulą. Kolorowy motyl przysiadł na szarym habicie. Nocne ognisko to coś naprawdę wspaniałego, szkoda tylko, że płoną w nim nocne motyle… Za dnia nic nie grozi motylkowi. Gruba tkanina wydaje mu się zapewne ogromną, zapyloną równiną.

Luar przesunął palcami po materiale, rozprostowując fałdki. Motyl odleciał, wyglądając jak kolorowy papierek od cukierka, unoszony wiatrem.

Dawno już chciał to zrobić. Nie odważył się w gabinecie. W wynajętym pokoiku było odpowiednie zwierciadło, krępował się jednak nakładać relikwię przed lustrem, wydało mu się to niesmaczne i śmieszne.

Materiał spływał w dół. Ręce bez problemu weszły w rękawy, pasowała długość i szerokość ramion. Zawahał się chwilę i założył kaptur. Barwny świat był teraz jakby zamknięty w stalowoszarej ramie.

Stanął nieruchomo, czując, jak wiatr kołysze szerokimi połami. Pasuje do jego wzrostu. Gdyby tak zobaczył to Egert Soll.

Żółte kwiaty pachniały trochę zbyt intensywnie. Złote pąki z brązowymi kulkami pszczół. Po bokach, gdzie żółty dywan stykał się z zieloną trawą, mogiła Fagirry przypominała rdzewiejący medalion.

Złota płytka znalazła się w dłoni Luara. Nie wiedział, kiedy zdążył ją wydobyć. Słońce oświetlało wycięcie, tak więc Amulet odbijał się na dłoni młodzieńca z jaśniejszą plamką w centrum. Świetlistą plamką o skomplikowanym kształcie.

Przez chwilę czuł zawrót głowy. Padł na kolana. Wyciągnął rękę, nie patrząc. W dłoń jakby wbiła się ostrym żądłem rozjuszona pszczoła.

„Bolało?”

Po twarzy Luara spłynęła gruba kropla potu.

„Nie stawiaj pytań tam, gdzie ich nie ma”.

Luar zmrużył oczy zbyt późno. W czerwonej ciemności płonęły trzy języki ognia. Piekący ból w dłoni i obecność rozmówcy tak oczywista, jak słońce i pszczoły. Metaliczny posmak w ustach…

„Nie pytaj. Odpowiedzi same się znajdą”.

– Ale ja muszę zapytać – szepnął Luar, ściskając Amulet w dłoni i zwiększając tym samym ból. – Muszę…

„Masz już wszystko, co trzeba. Trzymasz to w dłoni…”.

Rdzewieje…

„Tak. Szepnij za mną słówko”.

Luar pochylił się. Szeroki kaptur spadł mu na oczy, tworząc dla jego wzroku nową linię horyzontalną. W tym nowym, właśnie wyłaniającym się świecie ujrzał wysoki dom z gankiem i siebie na jego schodkach w eleganckim kaftanie nietypowego dlań kroju, w wysokiej czapie bez ronda i ze szpadą u pasa. Obraz przybliżał się szybko, jakby sam Luar był jesiennym liściem, który wiatr rzucił w twarz stojącemu na schodkach młodzieńcowi. Zbliżywszy się i przeniknąwszy przez ową postać, zrozumiał, że jednak to ktoś inny…

Potem zobaczył niski sufit, pod nim zaś okrągłego na twarzy staruszka z kompletem igieł do tatuażu i swoją rękę, leżącą przed tamtym na stole. Rękaw był podwinięty do łokcia. Dłoń spoczywała bezwolnie, lecz obawa bólu dawała o sobie znać gęsią skórką. Całe szczęście, że w piwnicy jest zimno i można zwalić na to swój przejaw słabości. Staruszek uniósł brew. Szlachetnie zarabiać szpadą na życie. Ty, synku, nie jesteś najemnym zabójcą, lecz fechmistrzem. Teraz należysz do cechu. Masz pełnię praw.

Przeobraził się nagle, pokrywając cały siwym włosem, co sprawiło, że głowa przypominała teraz księżyc w pełni. Czarne oczka błyszczały jak dwa świderki, lecz na ich dnie czaił się strach. Luar przestraszył się także, spotkawszy wzrokiem z jasnowłosym i jasnookim człowiekiem w szarym habicie, z tatuażem na przegubie, znakiem przynależności do cechu.

– Odpowiedz mi – zawołał bezdźwięcznie Luar. – Dlaczego?! Dlaczego przyzwałeś Mór, dlaczego szukałeś Amuletu? Czy ty, który spłodziłeś mnie w izbie tortur, także się mnie wyrzekasz?!

Ten, który stał przed nim ze stalowymi szczypcami wbitymi w pierś, bardzo pragnął powrócić do życia. Jego wola działała jak żelazny chwyt. Luar zachwiał się pod jej naciskiem.

„Nie zostawię cię”.

– Więc odpowiedz! – bezdźwięcznie wołał Luar. – Czy też mam ciebie przeklinać jak wszyscy?

Nacisk nieco osłabł. „Nie zrobiłem niczego złego”.

– Ty?! – krzyknął osłupiały młodzian.

„Nie dopuściłem się zła. Zrozumiesz później”.

Poczuł dotknięcie trawy na zdrętwiałym policzku. Kaptur zsunął się do tyłu, odsłaniając jego twarz na słońce i obce spojrzenia…

Zresztą nikogo w pobliżu nie było.

Tylko dalej, pod murami miejskimi, stało w gęstym cieniu kilku ponurych drabów. Przypatrywali się, mrużąc oczy od światła, postaci w szarym habicie, słuchając mętnych wyjaśnień stróża cmentarnego.

Luar nie widział ich.

W ciągu kilku dni doszłam do wniosku, że prędko sama zwariuję na swój sposób.

Trzy osoby, zamieszkujące do mego przybycia ogromny dom: dziewczynka, kobieta i staruszka, wydały mi się w różnym stopniu szalone. Widziałam Torię Soll przez szparę w drzwiach, choć lepiej było tego nie robić. Już wcześniej bałam się z lekka matki Luara. Tym razem naprawdę mnie przeraziła.

Niania uważała, że jej pani straciła kontakt z rzeczywistością, zauważyłam jednak, że moje pojawienie się nie uszło uwagi tamtej. Gdziekolwiek bym przebywała i cokolwiek robiła, widmo Torii obserwowało mnie z zamkniętej sypialni. Wzdrygałam się na najlżejszy szelest i prędko oglądałam, zdążywszy dostrzec kątem oka tylko ulotny cień.

Parę nocy na początku przepłakałam, zwinięta na ofiarowanym mi materacu. Łóżko było bardzo wygodne, jak dla mnie wspaniałe, a jednak nie mogłam na moment zmrużyć oka, wsłuchując się w szmery, wpatrując w ciemność i roniąc łzy. Czy to ma być koniec?! Koniec pięknej i silnej kobiety, która nie przetrzymała tragedii, załamanej, która wciąga w swój obłęd niewinną córeczkę…

Córka. Alana chwilami wydawała mi się jeszcze bardziej nieprzystępną i przerażającą istotą niż Toria. Przed świtem opadały mnie wszystkie strachy: dziewczynka zdziczała i straciła rozum, trzeba więc ją będzie do końca dni trzymać w chlewie na łańcuchu, jak odmieńca, jakiego widziałam kiedyś na jarmarku… Nieforemne, chyba młode stworzenie ze zwierzęcą mordką i jadowicie złymi oczami. Właściciel namiotu brał miedziaka za obejrzenie.

Gryzłam palce. Tak nie może być. Alana wciąż patrzy z sensem, można ją będzie jeszcze przywrócić do ludzkiego świata. Jeśli nie uda się uratować Torii, to chociaż jej dziecko.

Niania też była szalona na swój sposób. Obsesyjnie oddana. Inna dawno by już to wszystko rzuciła lub w lepszym wypadku zawiozłaby dziewczynkę do miasta i tam próbowała coś robić dalej, na przykład szukała jej rodzonego ojca…

W ciągu owych nocy zdążyłam powiedzieć Egertowi Sollowi wszystko, co myślałam na temat jego postępowania. Oczywiście, gdyby się zjawił naprawdę, nie odważyłabym się powtórzyć mu wszystkiego prosto w oczy.

Niestety, nie zjawiał się.

Całe dnie miałam wypełnione pracą. Zdumiewające, jak zanim się zjawiłam, stara, schorowana kobieta zdołała robić to wszystko w pojedynkę. Obecnie niania rozkoszowała się możliwością pozwolenia sobie czasem na odpoczynek. Jedyne, czego nie pozwoliła mi robić, było usługiwanie Torii.

Nosiła jej na tacy wodę i jedzenie. Za każdym razem pełny talerz wracał niemal nietknięty. Niańka ocierała zaczerwienione oczy. Pani nie pociągnie długo… zagłodzi się na śmierć.

– Na pewno umrze, dziewczyno – powiedziała pewnego razu, podpierając policzek opuchłym kułakiem.

Spojrzałam szybko na czającą się w kącie Alanę. Dziewczynka wydawała się obojętna.

– Umrze – powtórzyła drżącym głosem. – A ja… Wybacz mi, głupiej… Czasem myślę: po co się jej dalej męczyć?… Lepiej od razu…

Z trudem przełknęłam ślinę. Z głębi pustego domu nadpłynął strach i pokrył mą skórę wilgotnym meszkiem.

Cały następny dzień spędziłam pod jej zamkniętymi drzwiami. Toria wyczuwała moją obecność. Odchodząc na palcach i powracając, wspominałam jesienną fetę w domu Sollów i nasze spotkanie w bibliotece: „Gadzina? Nie wygnałam własnego syna!”.

To także moja wina. Słowo to nie kamień w wodę. W tamtym przypadku są tylko koła na powierzchni i chmurka mułu na dnie, może parę spłoszonych rybek… Nikt jednak nie wie, co się stanie, gdy rzuci się słowo w nieznaną, mroczną, znękaną duszę.

Wyszłam na dwór, wyszarpnęłam siekierę z pieńka i dosyć lekko uderzyłam nią w polano. Drewno zakołysało się i ostrze topora uwięzło w szczelinie. Świadczyło to o słabości moich rąk. Nieudolnie próbowałam strząsnąć polano z ostrza, zauważyłam w cieniu zapadłe policzki Alany.

Łowiąc moje spojrzenie, dziewczynka czym prędzej się ukryła. Zostawiłam siekierę i podeszłam do suszącego się prześcieradła i ściągnęłam ze sznura kolorową chusteczkę niani.

Stara sztuczka: odpowiednio ustawiłam się za prześcieradłem i wyciągnęłam rękę nad sznurem, tworząc dziwne, długie stworzenie z małą figą zamiast główki, wykonaną z chusteczki. Potem zjawiłam się z drugiej strony, spoglądając na „figę”, która ze zdziwieniem rozglądała się, niuchając dookoła „nosem”.

– Co to takiego? – zapytała w końcu figa trzęsącym się głosem staruszki. – Co to, drewienka się walają, co?

Przez dziurkę w bieliźnie widziałam rozeschniętą beczkę, lecz Alana się nie pokazała.

Figa zatrzęsła głową.

– Ni rozu-u-umiem… Walają się w bała-a-aganie, oj, oj…

Zza beczki doszedł mnie cichy chichot. Figa pokiwała gwałtownie główką.

– Potrzebna mi taczka… Taka żem głodna, zeżrę wasze drwa, chrup, chrup…

Alana wyjrzała, zapominając o ostrożności. Ja zapomniałam tymczasem, jak wygląda jej uśmiech. Brak dwóch przednich zębów. Pewnie się już wymieniają…

– Czego sssię śmiejeszsz? – oburzyła się figa.

Alana zachichotała cienko i dźwięcznie. Na moment ścisnęło mi się gardło.

– Z czego się śmiejesz? – zapytałam swoim głosem, opuszczając rękę. – Stracimy całe drewno. Na czym uwarzymy kaszkę?

– To nie naprawdę – powiedziała ochryple Alana, lecz absolutnie z przekonaniem. – To tylko przedstawienie… Ja wiem.

Od wielu lat Egert Soll nie był w podobnym szoku.

W garnizonie panowały wstyd i przygnębienie. Wdowy po zabitych w ostatniej ekspedycji przeklinały Sowę, lecz w pierwszym rzędzie Solla. Ocaleli strażnicy szemrali. W powietrzu wisiały zarzuty i obwinienia. Za plecami Solla wciąż rozlegały się ponure szepty, pełne rozdrażnienia.

Egert zamknął się w swoim gabinecie, gdzie jadł i spał lub przepędzał bezsenne noce nad zniszczoną mapą. Co pewien czas zjawiali się z meldunkami specjalnie wysłani szpiedzy. Informacje były skąpe i niezbyt pewne. Zwiadowcy bali się zapędzać zbyt daleko i kierować plotkami wiejskich bab. Po wielu trudach udało się w końcu złapać młodego, nieostrożnego rozbójnika, ale w połowie drogi do miasta podczas próby ucieczki zranił jednego z konwojentów, za co został natychmiast zabity przez rozwścieczonych towarzyszy rannego. Przywieziono Egertowi trupa, ale nikt na tej ziemi nie potrafił przesłuchać martwego.

Egert widział samego siebie jako utrudzonego, chorego dzięcioła, który z tępym uporem, dzień i noc próbuje skruszyć kamień sfatygowanym dziobem. Byle tylko zapomnieć tę straszną chwilę, kiedy zobaczył swego syna, teraz już obcego człowieka, sprzymierzonego z bandytami.

W mieście zginęło jeszcze dwoje dzieci. Wśród nocnej ciszy mieszczanie słyszeli złowieszczy brzęk łańcucha. Egert kulił się nad swoim biurkiem, nie chcąc tego słyszeć ani o tym myśleć.

Sowa… Ukazywał mu się w nocy, obejmujący za ramię Luara, śmiejący się i wywijający kawałkiem łańcucha. Wokół płomienia świecy krążyły ogromne, czarne ćmy, wielkookie jak sowy…

Chmara sów wypełniająca niebo.

Egert wcielał się w Sowę i w gorączkowym majaku wiódł swoją bandę po lasach i drogach wyobrażonych na mapie. Zdobywał prowiant i zapasy wody, rozpalał ogniska na postojach, wystawiał wartowników i wysyłał we wszystkie strony obserwatorów. Przestał być pułkownikiem Sollem, stał się ponurym zbójem, opętanym żądzą niszczenia.

W innym śnie uczył Luara szermierki. Luar cofał się i rzucał szpadę. Trzeba go było pocieszać, namawiać i zaczynać od nowa…

Zrywając się w środku nocy, pułkownik chwytał za broń i godzinami powtarzał długie, skomplikowane kombinacje, ścinał klingą knoty świec i same świece aż do podstawy, dopóki nie zostawała na blacie gruda wosku płaska jak moneta.

Nocny patrol widział człowieka w habicie. Nie zatrzymał się na zawołanie i zniknął, jakby się zapadł pod ziemię. Porucznik Waor dostarczył dowódcy w charakterze trofeum kawałek łańcucha. Po mieście rozchodziły się coraz straszniejsze pogłoski, a tymczasem Egert we śnie wytrącał szpadę z rąk swego syna.

Raczej syna Fagirry.

Zdarzało się po nocy spędzonej nad mapą, że doprowadzał się do stanu przytomności wkładając czubek palca w płomień dogasającej świeczki. Zdarzało się mu to także podczas Oblężenia.

Wtedy jednak bronił żony i syna.

Sędzia miejski zjawił się o zachodzie. Być może z wyrachowania, gdyż była to najlepsza pora dla Egerta, kiedy był najspokojniejszy i trzeźwy. Sędzia zjawił się sam, bez zaproszenia. Porucznik Waor zszedł mu z drogi, gdyż sędzia budził lęk w całym mieście.

Egert wstał na powitanie. Wyciągając dłoń, próbował odgadnąć, czy tamten przyszedł jako stary przyjaciel, czy też jest to wizyta oficjalna. Dłoń urzędnika była zimna i twarda.

– Nie masz nad sobą litości…

Sędzia opadł na zaproponowany mu fotel.

– Oby nasi wrogowie wyglądali tak, jak ty w tej chwili… Czyżby plany strategiczne nie dawały żadnej szansy na sen?

– Będę miał czas się wyspać – odparł głucho oficer i dodał z uśmieszkiem – jak wszyscy.

Sędzia kiwnął głową.

– Tak, przyjacielu… ale dla Sowy wieczny odpoczynek nastąpi nieco wcześniej niż dla nas, nieprawdaż?

Uśmiechnął się otwarcie i szczerze. Egertowi zrobiło się lżej na duszy.

Miał z sędzią wieloletnie, skomplikowane relacje. Podczas Oblężenia człowiek imieniem Ansin był niezwykle cennym towarzyszem broni. Egert był dzielnym człowiekiem, lecz stracił ducha, kiedy pojawiła się konieczność egzekucji dziesięciu rabusiów maruderów.

W oczach mieszczan rozprawienie się z grasantami było przejawem waleczności i poczucia władzy, niemal bohaterskim czynem, Soll jednak oblewał się zimnym potem na samą myśl, że po drodze do zwycięstwa trzeba się będzie także nauczyć być katem, nawet jeśli wieszać miałby ktoś inny.

Wtedy właśnie Ansin, będący zawsze pod ręką, w milczeniu postanowił wziąć to na siebie. Sam wydał rozkaz i dopilnował jego wykonania. Egertowi pozostawało tylko zacisnąć zęby i powstrzymać się od okazania łaski. W ten sposób Soll pozostał czysty we własnym mniemaniu i dobry w oczach mieszkańców. Dobrze wiedział, że stało się to dzięki Ansinowi, który został później asystentem sędziego, a w końcu sędzią. Wiedział też, iż Ansin zdaje sobie sprawę z owego zobowiązania, chociaż ani razu żaden z nich nie poruszał tego tematu w rozmowie. Egert próbował odgadnąć, czym dla jego dobrowolnego pomocnika była tamta egzekucja; ofiarą? A może obowiązkiem albo czymś zwykłym, może ekscytującym eksperymentem? Czy zdawał sobie sprawę, że kalając się tym błotem, dopomógł wielkiemu Sollowi wyjść z tego bez jednej plamki? A może czuł się bohaterem, otrzymującym z rąk zwycięzców najbardziej upragnioną cząstkę władzy?

Ansin uśmiechnął się, muskając dłoń Solla.

– Nie obawiaj się, Egercie… Nie zamierzam zbyt długo trzymać cię w niepewności co do celu mojej wizyty. Ciężkie czasy nadeszły, stary druhu. Gorsze niż dawniej. Obawiam się, że przyniosłem ci złe wieści, które sprawią ci ból. Jesteś na to gotowy?

– Jestem do nich przyzwyczajony – odpowiedział po chwili Egert. – Zaczynaj.

Sędzia wsparł się plecami o oparcie fotela.

– Pamiętaj, że masz we mnie przyjaciela. Wiem, że tak nie uważasz… Nie przerywaj mi. Zanim usłyszysz najgorsze rzeczy, uświadom sobie, że jestem twym przyjacielem.

Soll poczuł jak ściska mu gardło oczekiwanie najgorszego.

– Tak… Mów.

Sędzia poruszył ustami i odchrząknął, pocierając blady policzek.

– Hm… Egercie. Nie wiemy dokładnie, ile dzieci zginęło. Zdarzało się, że ktoś znajdujący przypadkiem ciało, ukrywał je, żeby odsunąć od siebie podejrzenia. Około dziesięciorga ofiar. Zginęło też wiele studziennych łańcuchów. Jak dobrze wiesz.

Egert skinął głową, próbując przełknąć kulę narastającą w krtani. Sędzia splótł palce obu dłoni.

– Morderca nosi dokładnie taki sam habit, jakie nosili mnisi Zakonu Łaszą. Pamiętasz o tym.

Egert znowu skinął. Wstrząsnął nim dreszcz.

– Tamten szalony starzec… zginął, płacąc za cudze winy. Po jego śmierci nastąpiły kolejne zabójstwa.

Egert milczał. Długie, białe palce sędziego splotły się ciasno jak pręty wiklinowej kobiałki.

– Tak… Powiedz mi, Egercie, gdzie przebywa obecnie Luar?

Soll obserwował skomplikowaną grę dłoni tamtego. Wszystko musiało się wydać wcześniej, czy później. Tylko nie teraz… Tylko nie Ansin…

Sędzia westchnął.

– Egercie… Rozumiem specyfikę sytuacji… ale muszę się dowiedzieć. Odpowiedz, proszę.

– Nie wiem – odparł ochryple Soll. – Nie wiem, gdzie jest Luar.

„U Sowy – pomyślał z lękiem. – A jeśli u Sowy… Wielkie nieba!”.

Sędzia znów westchnął.

– Nie chcesz powiedzieć?

– Naprawdę nie wiem, Ansinie – oznajmił Soll, wbijając oczy w blat biurka. – Od dawna go nie widziałem.

Palce sędziego przestały się kręcić i sczepiły ciasno.

– Tak… A wiesz, gdzie jest Toria? Jest w podmiejskiej rezydencji z córeczką, a usługuje im tylko stara niańka. Ich sytuacja nie przypomina wakacji… Tak, Soll. Z obowiązku wiem więcej, niżbyś chciał. Nie trzeba być zresztą sędzią miejskim, żeby dostrzec, iż twoją rodzinę spotkała jakaś tragedia. Nawet ślepy by zauważył…

Egert skinął głową powoli. Trudno nie dostrzec oczywistości… Sędzia ma rację.

– Wiesz co, Ansinie – odparł z namysłem – byłbym ci wdzięczny, gdybyśmy odłożyli na później rozmowę o mojej rodzinie. Jak skończę z Sową.

Sędzia pokręcił smutno głową.

– Nie, Egercie. To pilna sprawa… Wiesz o tym, że twój syn regularnie odwiedza grób Fagirry?

Soll podniósł wzrok. Ansin spoglądał na niego jakby z odległej, mrocznej i niebezpiecznej przestrzeni.

– Tak, Egercie. Grób za murem cmentarnym. Nie ma nawet nagrobka. Luar zasadził tam kwiaty.

Palce pułkownika wędrowały po zniszczonej mapie, potem zacisnęły się w pięść, zgniatając pola, lasy, rzeczkę i jedną wioskę.

– Wyklnę go… Świętokradztwo… Wyklnę!

Wargi sędziego drgnęły.

– To jeszcze nie wszystko, Soll. Niedawno twój syn odwiedził naszego wspólnego kolegę, burmistrza. Szantażował go, nawet wiem z jakiego powodu. Doprowadził do tego, że biedak otworzył mu wejście do baszty… domyślasz się, jaką wieżę mam na myśli? Zgodnie z oczekiwaniem, młodzik spędził tam dużo czasu. Nie wiadomo jednak, co robił w środku.

Sędzia pochylił się do przodu i znów musnął koniuszkami palców zaciśniętą dłoń Egerta.

– Czekaj… Tak nie wolno. Wysłuchaj mnie do końca.

Soll wyraził zgodę kiwnięciem głowy. Przed oczami miał półksiężyc, czarne cienie gałęzi, splecionych jak palce sędziego i bladego jak księżyc chłopca, podnoszącego szpadę spod jego nóg…

Kiedyś nosił tego chłopca ma rękach. Zdarzało się, że i w środku nocy…

Sędzia znowu odchylił się na oparcie fotela.

– Tak… Wiemy też, że młody Soll odwiedził paru ludzi, o których mam powody sądzić, że niegdyś także nosili szare habity. Doniesiono mi także, iż widziano Luara u Sowy, tego jednak nie mogę do końca potwierdzić, więc raczej to plotka.

Soll bał się zdradzić słowem lub gestem. Czy Ansin go podpuszcza? Czy wie już o walce u zadeptanego ogniska? Na ile jest teraz z nim szczery?

– Egercie, co stało się z waszą rodziną? – zapytał cicho sędzia.

Nastąpiła chwila ciężkiej ciszy. Egert wpatrywał się w blat, lecz przed oczami miał nie przetarte słoje drewna i wyszyte na jedwabiu przylaszczki, lecz biały w słońcu piasek, w których baraszkowali golutcy, opaleni chłopcy, zastygając co jakiś czas jakby w triumfalnym tańcu, a w czystych wodach rzeki Kawy odbijał się stary, dumny Kawarren…

Czemu milczysz, zapytał Fagirra. Odważny, szlachetny Soll… Wyjaśnij swemu staremu druhowi, co naprawdę zdarzyło się w waszej rodzinie. Podnieś wzrok i powiedz…

– Dlaczego chcesz wiedzieć, Ansinie? – spytał cicho Egert.

Nastąpiła kolejna przerwa w rozmowie. Potem pięść sędziego spadła na biurko, omal przewracając świecznik.

– Nie rozumiesz, o czym mówię, pułkowniku?! Czy udajesz? A może trzeba ci pokazać małego trupa z łańcuchem na szyi?!

Dziwne, lecz ten krzyk sprawił Egertowi ulgę. Pomyślał bystro, że przed końcem rozmowy powinien zrobić coś podobnego, dzięki czemu w kordegardzie nie będą mówić: „sędzia krzyczał na pułkownika”, lecz „kłócili się”.

Sędzia zaczerpnął powietrza. Znowu potarł szczękę i poprosił niemal żałośnie:

– Egercie… Nie okłamuj mnie… Przypominasz chorego, ukrywającego chorobę przed lekarzem.

Soll roześmiał się, odchylając głowę. Zakrył twarz dłońmi.

– Ansinie, przyjacielu… Gdybyś mógł mnie uzdrowić… Gdyby ktokolwiek na świecie mógł to naprawić… Przysięgam, oddałbym temu komuś wszystkie pieniądze, swą sławę, swoje życie do ostatniej kropli krwi. Niczego się jednak nie zmieni, więc nikogo nie powinno obchodzić, co zaszło. Wybacz, nie powiem więcej nawet torturowany. Pytaj o cokolwiek innego. Przysięgam, że odpowiem.

Sędzia obserwował ponuro upartą, prawie natchnioną twarz Solla. Znowu splótł palce, opuszczając w dół kąciki ust.

– Pułkowniku Soll, mam powody uważać, że umysł twojego syna uległ zamąceniu. Dowodem, że twój syn naprawdę zwariował są te okropne wydarzenia, które terroryzują całe miasto.

Egert wstał i poszedł ku oknu. Zmierzchało. Nieopodal stary latarnik wspinał się na drabinkę. Egertowi zdawało się, że nawet on słyszy jego gwałtowny oddech.

Właściwie, co teraz? Jakiej reakcji oczekuje od niego sędzia i czego spodziewa się on sam po sobie? Twierdzić z uśmiechem „nie, nie” albo krzyczeć wściekle „nie! nie!” lub udawać, że się niczego nie rozumie, że to chyba żarty.

Co ten chłopaczek robił w obozie Sowy?! Dlaczego wziął udział w walce. I jak śmie ten szczeniak dbać o grób człowieka, który…

– Egercie – usłyszał za plecami głos sędziego.

Który torturował jego matkę? Oprawcę i gwałciciela… Czyżby odezwał się zew krwi i opętał go tak silnie, że wszystko inne straciło znaczenie?…

A on sam? Egert? Jaka moc kazała mu odtrącić syna, który był jego cząstką, za którego bez namysłu oddałby życie? Czy więzy krwi nie zostały przez niego rozerwane i zniweczone?

– Egercie…

Sędzia podszedł i stanął za jego plecami.

– Wczoraj widziano go nad grobem Fagirry odzianego w habit…

– Więc jest już w mieście? – wyrwało się Sollowi.

– Więc widziałeś go poza miastem? – od razu zainteresował się sędzia.

Latarnik zapalił w końcu latarnię i po ciemnej ulicy rozszedł się krąg mętnego, ciepłego światła. Egert milczał.

– Myślę, że on jest chory – rzekł miękko sędzia – lecz jeśli wszystko, o czym mówiłem, jest prawdą… Przyszedłem do ciebie, Egercie, jak do przyjaciela. Proszę cię, byś aresztował Luara, bo inaczej zabiją go jak tamtego starego wariata. Ludzie nie są ślepi.

W ostatnich słowach sędziego wyczuł Egert nutę pogróżki.

– To nie on – rzekł głucho Soll. – Może trzeba go śledzić, by wykazać jego alibi?

Sędzia westchnął.

– Nie da się go śledzić, Soll. Twój syn zaczął wykazywać niezwykłe umiejętności. Zjawia się jak spod ziemi i znika. Jednakże codziennie przychodzi na uniwersytet do gabinetu dziekana Łujana.

Egert przyjął ten nowy cios, zaciskając zęby. Sędzia pokiwał głową.

– Tak… Nad Luarem gromadzą się ciemne chmury. Miasto żąda odpłaty za tamte zbrodnie. Staruszek był niewinny, a jednak zginął. Myślę, że mieszczanie nie będą zawracać sobie głowy śledztwem. Śledztwo poprowadzę ja, ty zaś natychmiast aresztujesz chłopaka.

– Sowa – wycedził Egert przez zęby. – Jutro chcę pojmać Sowę.

Decyzja była niespodziewana dla niego samego. Natychmiast jednak uwierzył, że zapadła wcześniej i nie ma od niej odwrotu.

Sędzia przeszedł się w półmroku gabinetu. Kiedy się zatrzymał, zmarszczył brwi.

– Jeśli tymczasem dojdzie do nowej zbrodni…

– To nie on! – krzyknął Egert teatralnym szeptem. – Sowa… także zabija codziennie. Luar… nie jest mordercą. Przekonasz się. Aresztuję go, kiedy wrócę.

Sędzia wahał się.

– To nie on – powtórzył Egert z przekonaniem, do jakiego był zdolny w tej chwili. – Wszystko będzie, jak zechcesz… Aresztuję go, zamknę i sam zobaczysz… Tylko nie teraz. Najpierw muszę złapać Sowę. To mój obowiązek, ja muszę, nie potrafię inaczej… Tak długo czekałeś, zaczekaj więc jeszcze parę dni. Nie ruszaj Luara, ja sam…

Na twarzy sędziego malowały się wątpliwości, lecz po dłuższym namyśle i wpatrywaniu się w oczy Egerta, niechętnie przyzwolił skinieniem.

*

Po północy plac przed basztą pustoszał. Mroczne pogłoski i straszne wydarzenia następujące w mieście w ciągu ostatnich miesięcy wypłaszały mieszkańców do domów. Patrole pojawiały się rzadko, stróż ze swoją lagą wolał także utrzymywać bezpieczną odległość, toteż Luar bez wysiłku przedostał się niepostrzeżenie do zamurowanego wejścia.

Kurczowo ściskał medalion w prawej dłoni. Bystrym okiem wypatrzył świeżo położone cegły w miejscu, gdzie w swoim czasie wybito dla niego przejście…

Zmrużył oczy. Medalion boleśnie wpijał się w zaciśniętą dłoń.

Może zdoła przeniknąć tajemnicę…

Zdawało mu się, że za zamurowanym wejściem słychać mnóstwo głosów. Nie były to nocne szmery, lecz ożywione rozmowy jak na miejskim placu w biały dzień.

Nigdy nie miał jeszcze wcześniej takich wizji…

Tajemnica objawi się z czasem…

Teraz przywidziały mu się pociemniałe od deszczów podwoje z jasną plamą w centrum. Znak pozostawiony z rozkazu burmistrza, który…

Nie jest przyjęte wprowadzać nowicjuszy w głębokie tajemnice Łaszą. Czy jednak istnieje na świecie zaszczytniejsza służba?

Luar ruszył do przodu, ponieważ drzwi były otwarte, a ze środka wciąż dochodziły głosy.

Szedł oświetlonymi korytarzami. Postaci w szarych kapturach rozstępowały się przed nim, opuszczając głowy w uniżonym pokłonie. Odpowiadał tym samym i kroczył dalej schodami i ukrytymi przejściami. Majaczył przed nim cień, który go prowadził. Nie należało się zatrzymywać…

Zza zamkniętego okna słychać było odgłosy i zapachy placu targowego. Luar minął je, postępując za swym przewodnikiem. Nagle pojawiła się przed nim ciężka aksamitna zasłona. Zakręciło mu się w głowie od woni kadzidła. Po chwili poczuł też zapach dymu, ponieważ pośrodku grubej kotary pojawił się ogień.

Luar patrzył, jak żółte języki płomieni liżą ciężką tkaninę. Ogień rozchodził się pierścieniem, tworząc okrągłą dziurę, w której pojawił się jakiś dzieciak w czerwieni, trzymający w dłoniach coś na kształt lejka lub fajki, z której uchodził wielkimi kłębami dym kadzidlany.

Potem rozległ się dźwięk, od którego Luara przeszedł dreszcz. Przywodził na myśl ryk prastarego potwora na gruzach wszechświata.

Płonący otwór w aksamitnej kotarze odbił się w złotej płytce. Zasuszony staruszek w szarym habicie pogroził palcem komuś skrywającemu się w cieniu: „Nie dla wszystkich… nie dla wszystkich. Zostaw swoją zardzewiałą zabawkę. Nie zatrzymasz… „.

Luar cofnął się. Płonąca kotara opadła bezszelestnie.

Długie habity, błyszczące oczy spod opuszczonych kapturów, oddalony, przytłumiony śpiew… Nadchodzi, nadchodzi… Pęknie zasłona niebios. Woda sczernieje jak skrzepła krew… Ziemia zakrzyczy rozwartymi ustami mogił… Z zewnątrz… Przychodzi z zewnątrz… Nie otwieraj, głupcze…

Mnisi rozstąpili się. Zasuszony staruszek siedział w kucki, trzymając w dłoniach wypatroszoną do połowy, wielkooką rybę.

„Nie dla wszystkich – rzekła ryba. – Dla wybranych… Znowu. Wszystko od nowa. Spełni się przeznaczenie”.

„Łasz… sza… – zaszeptali mnisi. – Łasz… Oddajmy się tajemnicy… „

Jedno z luster pękło i rozsypało się na tysiąc kawałków. W dziurze pojawił się niewysoki, żółtawy człowieczek z uniesioną pięścią, z której zwisał złoty łańcuszek.

„Prawdziwe jest to, co istnieje – krzyknął cienko i drwiąco. – Czego nie ma: fałszywe… Prawdziwa jest rdza. Twoja zasuwa też zardzewiała… Imię Łaszą stało się przeklęte. Moc… „.

Wypatroszona ryba zamknęła oczy i zdechła.

„Kto położy temu kres? – zapytał staruszek nieoczekiwanie grubym głosem. – Kto powstrzyma tę moc? Wejdzie tu, aby mi służyć”.

Żółtawy osobnik w pękniętym lustrze opuścił dłoń.

„Głupiec. Nie ona. Ty”.

Staruszek, do którego habitu przylgnęła rybia łuska, poderwał się.

„Jedyny władca! – prorokował, wzniecając kłęby kadzidła. – Jedna ręka nad światem… Moja dłoń nad nowym życiem… „

„Głupcze – powtórzył żółtawy. – Jej dłoń. Nie otwieraj”.

„Łasz – zaszemrali zakonnicy. – Łasz… sza… Tajemnica… Moc… Władza… „.

„Władam nią – oznajmił spokojnie staruszek. – Łasz”.

„Nie” – zaprzeczył żółtawy.

Obraz zmętniał w oczach Luara. Sala zniknęła, podobnie jak lustra. Ujrzał siebie jako stworzonko, malusieńkiego owada patrzącego z dołu na ogromne, ciemne drzwi. Zasunięta sztaba przypominała taran do wyważania bram…

Potem tkanina pękła z trzaskiem. Luar zorientował się, że leży na czymś miękkim. Uniósł głowę i omal nie zachłysnął się krzykiem. Pod nim była cała góra trupów w częściowym rozkładzie. Ciepła, gnijąca góra. Jego krzyk złączył się z basowym rykiem staruszka, który rwał włosy z głowy, sterczące spod kaptura.

„Nie, to nie tak… Nie tak… „

„Tak” – powiedział żółtawy.

Tonący w cuchnących zwałach Luar rozpaczliwie chwycił zębami medalion.

Cisza i ciemność. Nadal leżał, tym razem na twardych, wilgotnych deskach. Nie czuł zapachu kadzidła ani zgnilizny, tylko zawilgoconej pustki.

– Gra – powiedział Fagirra. – Wszystko jest grą. Igrają z nami, Luarze.

Stał obok. Zmęczona, niemłoda twarz z zimnymi szparkami przymrużonych, szaroniebieskich oczu, kaptur niedbale odrzucony na plecy.

– Nie bój się… Na początku jest strasznie, ale… będzie nowa gra. Dla ciebie. Nie jest winien ten, kto zgasił świecznik, lecz ten, kto wymyślił noc. Nie jest złodziejem ten, kto odsunął zasuwę, lecz ten, kto ustawił Wrota… Nie pragnąłem zła. Moc… jest dobra. Nie osądzaj mnie. Zrób to… Sam się przekonaj…

Luar zobaczył dłoń wyciągniętą ku niemu. Po chwili wahania wyciągnął swoją, lecz jego palce chwyciły tylko powietrze.

Szmaciana lalka pobrudziła się i wystrzępiła, lecz porcelanowa główka była nienaruszona, nadal biała, wielkooka i śliczna. Gdyby tak było u ludzi, pomyślałam prawie z zawiścią.

– Przydałaby się nowa sukienka – stwierdziła w zadumie Alana.

Pomyślała, odbiegła i wróciła ze strzępkiem brokatu, nie wiadomo z czego urwanym. To mnie zresztą nie obchodziło.

Owinięta w złociście iskrzącą tkaninę lalka wyglądała niemal królewsko. Pokiwałam głową.

– Oto prawdziwa księżniczka. A teraz potrzebny nam szlachetny rycerz, żeby oswobodzić.

– Skąd? – zapytała słusznie Alana.

Potarłam podbródek.

– Dojdziemy i do tego. Przede wszystkim znajdź rycerza.

Znowu gdzieś pobiegła. Słuchając tupotu jej stopek na pustych korytarzach wspomniałam walki między dziewczętami z przytułku o prawo do pluszowego niedźwiadka…

Alana wróciła z drewnianym żołnierzykiem. Wyglądał bardzo dzielnie, lecz był o połowę mniejszy od swej wybranki.

– No nic – szybko stwierdziłam – wzrost nie jest najważniejszy. A teraz patrz. Dawno, dawno temu żyła sobie prześliczna królewna… I porwał ją…

Rozejrzałam się. W kącie kuchni leżały szmatka i szufelka do węgli.

– Porwał ją straszny potwór! – oznajmiłam strasznym głosem.

Szufelka okryła się szmatą jak płaszczem. Alana w przestrachu chwyciła się za policzki.

– Uhu! – zawył stwór wciągając księżniczkę za piec, przy czym brokat się nieco usmolił. Tak należało. W końcu to porwanie…

– I co dalej? – spytała Alana, drżąc jednocześnie ze strachu i zachwytu.

– Ojciec królewny zwołał drużynę.

Znowu się rozejrzałam i natknęłam się wzrokiem na dzbanek do wody.

– On, to znaczy król, obiecał temu, kto uratuje jego córkę: po pierwsze, księżniczkę za żonę, a po drugie Wielki Złoty Dzban na zawsze. Oto on.

Wskazałam naczynie.

– W kraju tym nie było większego skarbu… I wtedy odważny rycerz…

– Więc chodziło mu o dzbanek? – słusznie wzburzyła się Alana. – A królewna?

– I o księżniczkę – uspokoiłam ją. – Przede wszystkim chciał się z nią ożenić. Nie bał się potwora. To znaczy, oczywiście, trochę się bał, lecz przeważała śmiałość. Wyruszył w drogę…

Podróż dzielnego rycerza trwała prawie pół godziny. Wędrował po kuchni, napotykając po drodze różne przeciwieństwa. Alana pomagała mu ze wszystkich sił. Niania, po cichu obserwująca nas zza niedomkniętych drzwi, pochlipywała bezdźwięcznie, ocierając łzy. Obawiałam się, żeby wzruszenie niani nie wystraszyło dziewczynki, lecz Alana, na szczęście, jej nie zauważyła.

W końcu rycerz spotkał potwora. Nastąpiła okrutna walka, w rezultacie której szufelka straciła swój płaszcz ochronny i wróciła do pieca. Alana śmiała się perliście, aż do zachrypnięcia. Niania w końcu nie wytrzymała i pobiegła płakać do swego pokoju.

Jakiś czas siedziałyśmy po prostu z Alaną i nieco zmęczone przypominałyśmy sobie kolejne przygody rycerza. Postanowiłam odegrać wesele żołnierza i ślicznotki, lecz dziewczynka zmarszczyła nosek i stwierdziła, że to nudne. Zdziwiłam się. Dziewczęta zazwyczaj interesują się ślubami i weselami bardziej niż scenami walk. W tym momencie się zreflektowałam. Miała przecież starszego brata. I ojca, bohatera Oblężenia. Sama czuła się bardziej chłopakiem, stąd jej łobuzerski charakter.

Miałam ochotę poklepać ją po karku, lecz się nie odważyłam. Trzeba zważać na każdy gest. Jeden nieostrożny ruch i trzeba będzie wszystko zaczynać od początku. A przeszłyśmy daleką drogę. Wystraszyć Alanę byłoby teraz tym samym, co zlecieć z czubka szklanej góry, na którą z takim trudem się wspięłam.

– Opowiedz jeszcze coś – zażądała szeptem.

– O czym? – spytałam ochoczo.

– O moim bracie.

Patrzyła na mnie uważnie i smutno.

– Jak walczy ze złem.

Zapadła cisza. Rozstaje dróg i milknący w oddali stukot kopyt…

– Nic prostszego – rzekłam po chwili z uśmiechem. – Złych zebrało się całe mrowie, ale nasz Luar wszystkich pokona…

Znowu wzięłam do ręki drewnianego żołnierzyka.

– Idzie sobie Luar drogą… a naprzeciw niego…

– Jesteś jego narzeczoną? – spytała Alana z odrazą. – Ożenisz się z nim?

W szparze za piecem wystawi! długie wąsy karaluch.

– Kobiety wychodzą za mąż – poprawiłam ją machinalnie. – Żenią się mężczyźni.

– Wszystko jedno – stwierdziła, krzywiąc usteczka.

Pomilczałyśmy chwilę. Nie wiedziałam, co robić i co dalej mówić. Drewniany żołnierzyk w mych dłoniach wydał się niepotrzebny.

– I co dalej? – zapytała niecierpliwie Alana.

– Szedł i szedł – odrzekłam głucho – aż spotkał… czarodzieja.

– Złego? – niemal zasugerowała.

– Złego – potwierdziłam ze znużeniem. – Nie ma już na świecie dobrych czarowników. Zamienię ciebie, Luarze, mówi czarodziej, w paskudztwo… Z zewnątrz będziesz wyglądał jak człowiek, ale w środku będzie w tobie okrutny, nienasycony Czarny Mór. Zapomnisz, chłopcze, swoich krewnych i przyjaciół… a oni się ciebie wyrzekną. Przejdziesz po ziemi niczym żelazna miotła…

– A Luar go… mieczem? – przerwała mi Alana.

– Jeszcze nie. Czary były mocne jak stal. Trudno je było rozkuć… Ponieważ ludzie są słabi. Ludzie nie potrafią kochać ani nienawidzić jak trzeba. Za to potrafią zapominać. I ludzie zapomną o tobie, Luarze.

Alana prychnęła.

– Głupek! Luar walnie go mieczem…

– Tak – potwierdziłam z westchnieniem. – Tak go załatwił mieczem, że ani zipnął.

– A Luar?

– Poszedł spać.

Ułożyłam żołnierzyka w poprzek stołu.

– Zmęczył się. Ja także. A ty?

Alana zastanowiła się chwilę.

– I ja też – odparła niepewnie.

– No to chodźmy.

Wzięłam ją za rękę i szybko obejrzałam się, podążając za jej wzrokiem.

Za późno. Cień udręczonej kobiety uskoczył i znikł.

Rozdział siódmy

Przed wyruszeniem w pole Egert zebrał oddział, pragnąc wygłosić krótką mowę.

Chciał podtrzymać na duchu swoich żołnierzy przed trudną i niebezpieczną wyprawą, kiedy jednak zobaczył ponure lub obojętne twarze, rozgniewał się i jego przemowa przyjęła inny kierunek.

Pułkownik Soll nawet w lepszych czasach potrafił być uszczypliwy. Teraz wprost bryzgał jadem, chłostał swych podwładnych gorzkimi wyrzutami, szydził i drwił, a na koniec wyraził głęboki żal, że nie zginął podczas Oblężenia razem z ostatnimi dzielnymi wojownikami garnizonu miejskiego. Szczęśliwi, którzy nie dożyli takiej hańby, a ich potomkowie, noszący dzisiaj broń, wystawili się na kpiny.

W tym momencie pułkownik, tknięty nową myślą, obiecał zwrócić się do władz miasta z inicjatywą, aby wytrzebić najbardziej tchórzliwych i głupich strażników, żeby nie płodzili sobie podobnych. Trzy panienki lekkiego prowadzenia, tradycyjnie odwiedzające garnizon, dlatego też będące świadkami przemowy dowódcy, spojrzały po sobie ze smutnymi uśmieszkami. Strażnicy pocili się, prężyli muskuły, nienawistnie spoglądając na oficera. Woleli to, niż spoglądać po sobie nawzajem.

Na koniec Soll westchnął głęboko, z pogardą przebiegł wzrokiem poczerwieniałych ze wstydu żołnierzy i dał rozkaz wymarszu.

Strażnicy bramowi salutowali wyruszającym w bój towarzyszom. Przymykając oczy, Soll wyobraził sobie smugi plotek idące w ślad za oddziałem, a nawet go wyprzedzające. Sieć pogłosek, jak wodne kręgi, informatorzy i szpiedzy wędrujący od osady do osady i zanoszący meldunki Sowie.

Przygryzł wargę. Jeśli jego oddział był rozjuszonym niedźwiedziem, to banda Sowy przypominała rój rozdrażnionych os. Nie ma innego wyjścia. Trzeba ich pokonać lub zginąć, przy czym to drugie jest lepsze. Martwy Soll nie będzie musiał wracać do miasta, by aresztować jedynego syna. To znaczy tego, który wydawał się takim przez prawie dwadzieścia lat.

Ni z tego, ni z owego pogonił konia. Żołnierze, klnąc pod nosem, ruszyli za nim. Słońce przebiło się wreszcie przez gęste chmury, oświetlając rozciągającą się przed pułkownikiem kolorową mapę taktyczną: w oddali zagajnik, rozstaje dróg, opodal wioska. Nawet nie zamykając oczu, Egert widział teraz, co kryło się za horyzontem: zielony jedwab z wyszytymi na nim laskami i polami, wsiami i chutorami, rzekami i strumieniami, ścianami gęstego boru – odpowiedniej kryjówki dla zbójów.

Znowu wydał się sobie jakby rozdwojony. Rusza właśnie na śmiertelne łowy, a jednocześnie zaszył się w mateczniku, czekając na myśliwego. Krzyknął ochryple i znowu przyspieszył koński bieg. Jadący za nim przeklinali w najgorszych słowach szalonego pułkownika.

Jak się wkrótce wyjaśniło, Sowa nie zamierzał bynajmniej się ukrywać. Na całym świecie znał tylko jednego łowcę: samego siebie. W południe drugiego dnia Egertowi wojacy poczuli zapach dymu.

Nie był to dym ogniska ani tym bardziej fajkowy. Oddział bez trudu znalazł drogę do pożaru, a raczej spopielonych zgliszcz.

Chutor przy rozwidleniu dróg. Parę domów i jedno duże gospodarstwo. Pod końskimi kopytami miotał się ujadając oszalały pies. Kury szukały pożywienia w rozdeptanym ogrodzie, dalej błądził cielak z kawałkiem sznurka na szyi, wielki spichlerz był splądrowany, a wiatr miotał źdźbła brudnej słomy po podłodze pustego dworu.

Dom spłonął do połowy. Ogień z niewiadomych przyczyn wygasł i nie strawił go do końca. Trup właściciela, wiszący na gałęzi drzewa, wyglądał znacznie gorzej. Egert zerknął szybko i natychmiast odwrócił oczy.

Parę dziesiątek ludzi stało zbitych ciasno w milczący tłum. Ocalili domy i życie. Patrząc na spalone zwłoki, myśleli o tym, że utracili pieniądze i bydło, mąkę, zapasy jedzenia i całą resztę dobytku. Tylko jedna kobieta w średnim wieku rozpaczała nad ciałem szesnastoletniej dziewczyny, szczupłej panienki z szeroko otwartymi oczami i plamami krwi na poszarpanej sukience…

Oddział Solla także zbił się ciaśniej, brzękając stalą i żelazem. Miejscowi nadal milczeli, patrząc spode łba, myśląc pewnie, czego mogą spodziewać się od tych nowych najeźdźców.

Jęki kobiety ucichły na moment i wtedy dały się słyszeć świerszcze, grające w wysokich trawach.

Kobieta uniosła twarz. Egertowi wydało się, że ich oczy się spotkały, lecz było to złudzenie, ponieważ tamta nie widziała nikogo ani niczego, a uzbrojony po zęby oddział był jej równie obojętny, jak owe świerszcze…

Wieśniacy patrzyli na strażników, na kobietę, na psa pałętającego się pod kopytami i na zwęglone zwłoki. Pułkownik dał znak ręką, zawrócił konia i poprowadził swój oniemiały oddział świeżym śladem.

Nocą skończył się pościg.

Egert szybko upewnił się, że następuje Sowie na pięty. Herszt zbójców otwarcie z nich szydził. Rozbójnicy uciekali w rozsypce, wlokąc zrabowane bydło, które zacierało ich ślady. Wieśniacy z osad mijanych po drodze przysięgali na wszystkie świętości, że nie widzieli żadnych zbójców. Rozeźlony Egert dał w pysk chłopakowi, który łgał w oczywisty sposób z rozbieganymi oczami. Parobek jęknął, oblał się krwią i zakrzyczał rozpaczliwie o ciężkiej doli chłopa, którego wszyscy biją i wykorzystują…

Wieczorem oddział wjechał jednak do lasu, lecz zapadająca ciemność skryła nawet te ocalałe ślady, jakie udało się wypatrzyć zwiadowcom. Pułkownik zacisnął zęby i zarządził postój.

W gasnącym ognisku podrygiwały w popiele spalone drwa. Egert widział, jak czyjaś dłoń grzebie w nich powoli cienką gałązką z iskrą na czubku. Całkiem jasno mu się zdawało, że Luar siedzi razem z nim przy ogniu. Chłopak uwielbiał w swoim czasie nocne ogniska i zabawy z węgielkami i czerwone linie zawisające na moment w ciemności.

Egert podniósł głowę. Młody strażnik pochwycił jego wzrok, stropił się i rzucił gałązkę w ogień.

Był to wyjątkowo milczący postój, wypełniony tylko nocnymi odgłosami lasu, miarowym krokiem wartowników i trzaskiem ognia. Z pewnością jego odblask widziano z daleka. Sowa miał znowu przewagę nad Sollem i został panem sytuacji. Pewnie dlatego tak triumfalnie pohukują w borze jego wielkookie imienniczki…

Egert umościł sobie siodło pod głową i położył się okryty płaszczem. Wisiała nad nim gęsta ciemność, bezgwiezdne niebo, pokryte chmurami, niewidoczne korony drzew, niewidzialne nocne życie. Głęboko wciągnął zapach ziemi i lasu. W tym momencie jego palce zacisnęły się kurczowo na wilgotnej trawie.

Mrówka na wielkiej mapie, gdzie wyszyto jedwabiem nocny las, bez oznakowanych dróg i ścieżek, gdzie tu i ówdzie sterczą szpilki z czerwonymi główkami ognisk. Korony drzew, nitka strumyka, przemykająca w stronę niebieskiej wstęgi rzeki… Grzbiety jedwabnych mostów: tu i tam… Nitka promu. Zarysy wąwozów. I wiatrołomy, których nie ma na mapie. Gałązki chlaszczą po twarzy. Cudza wola staje się własną. Egert Soll czeka, pochrząkując w swym mateczniku aż ten drugi Egert, uważający się za myśliwego, wykona ostatni, beznadziejny ruch. Beznadziejny, ponieważ…

Egert usiadł. Porucznik Waor, leżący nieopodal, szepnął wystraszony:

– Co?!

Niedźwiedź w pogoni za rojem szerszeni. Odważny i głupi misiek.

Egert skinął porucznikowi i znów się położył. W szczelinie między chmurami błysnęła mętnie jedna gwiazdeczka. Egert zauważył ze zdziwieniem, że nie jest złotawa, lecz zielonkawa jak kocie oko.

Zamknął oczy. W ciemności pod powiekami zobaczył gwiazdozbiór. Konstelację pieprzyków na długiej szyi. Nie teraz… nie powinien wspominać.

Rano oddział zdumiał nowy rozkaz pułkownika. Tracąc najwyraźniej rozsądek, Egert Soll postanowi! porzucić świeży ślad i rozkazał wyruszyć na północ ku rzece.

Strażnicy szemrali, zgrzytali zębami i zerkali na porucznika Waora, bojącego się panicznie dowódcy, który odważył się nieśmiało zaoponować: no jak to… przecież ślady… chutor… Kto to widział, panie pułkowniku?!

Pułkownik wyszczerzył zęby i wyciągnął miecz. Porucznik odskoczył, lecz dowódca zakręcił nim tylko młynka nad głową, oznajmiając, że następny, który sprzeciwi się jego rozkazom, zawiśnie na najbliższej suchej gałęzi.

Waor uciszył się, lecz niezadowolenie narastało. Nikt z uczestniczących w pościgu nie wątpił już, że po powrocie do miasta czeka Solla otwarty bunt. Prężąc mięśnie i przeżuwając zmieszanie, wlekli się za komendantem, który wciąż ich poganiał. Oddział, przedzierając się szybko przez las, pozostawiał na gałęziach strzępy odzieży, nie mając nawet siły pomstować. Wszystkie siły wkładali w to, żeby nie wpaść na pień drzewa i nie okaleczyć konia.

Las wreszcie się przerzedził i obłąkany pułkownik ruszył galopem.

Wkrótce między pniami zajaśniało coś niebieskiego. Kilka minut później oddział wyjechał na odkryte miejsce u brzegu rzeki. Wzdłuż brzegu ciągnęła się droga, opodal widniał bród. Szeroki prom był już w połowie rzeki. Płynął wolno, gdyż był przeciążony. Zapewne ponad dziesięć koni i tyleż samo jeźdźców nie było w smak przewoźnikowi.

Na brzegu kolejni jeźdźcy czekali na powrót promu. Niespełna dziesięciu, przeliczył w myśli Egert. Wydało mu się, że wszystko to się już kiedyś zdarzyło, że widział to we śnie, zarówno prom, jak i zwrócone ku niemu twarze z jednakowym wyrazem, a przynajmniej tak się zdawało z daleka.

Ktoś westchnął za jego plecami. W tym momencie nad rzeką przetoczył się przenikliwy, kłujący w uszy gwizd, a na promie konie zarżały nerwowo.

Wpadł, stwierdził ze zdziwieniem Egert. W dzieciństwie bawił się, rzucając kamyczki z zamkniętymi oczami i nieraz zdarzało mu się, choć nie zawsze, trafić do środka dzbanka… Tak na ślepo… Za każdym razem odczuwał właśnie takie radosne zdziwienie: wpadł!

Tym razem jednak nie był ślepy. Przeczucie wiodące go do promu tego dnia i w tej chwili, okazało się bardziej jasne niż czyjeś bystre oczy. Wiedział, że tak się stanie, a jednak zdołał się jeszcze dziwić.

Prom zakołysał się ciężko pośrodku rzeki. Ludzie biegali, konie szarpały się wystraszone, stary przewoźnik przysiadł, zakrywając głowę rękami. Ci, którzy zostali na brzegu, zbili się w ciasną grupę. Ruszając ku nim, Egert zrozumiał, że nie ma do czynienia z wystraszoną hołotą, lecz z bandą gotową do walki. Świetnie, pomyślał prawie z szacunkiem. Sowa musiał zostać na brzegu. Bez niego by się rozbiegli w rozsypce. Szukaj wiatru w polu. Choć niekoniecznie. Są widoczni jak na dłoni, za późno na ucieczkę.

Myśląc o tym, jednocześnie wykonywał dłonią nad głową rozkazujące gesty, które nie wymagały słów. Za jego plecami żołnierze przegrupowali się, kopyta wzbijały tumany kurzu, grzechotała stal, wydobywana z pochew. Jadąc, zdążył ocenić siły przeciwnika i obrać rodzaj boju, lecz zarówno swoi jak i wrogowie byli mu dziwnie obojętni. Niebiosa, jeśli jest tam Luar…

Soll nie wiedział, jak by się zachował, gdyby wśród tej bandy morderców zobaczył znajomą twarz. Od razu jednak zorientował się, że nie ma tutaj Luara, zresztą domyślał się tego wcześniej. Tak jest, sędzio Ansinie. Nie ma go tu i nigdy nie było. Moją sprawą jest Sowa.

Tylko Sowa, myślał, przeglądając blade twarze jeźdźców przy promie. Tylko Sowa. Sam. Pokonam go osobiście.

Rozbójnicy cofali się częściowo. Część z nich ugrzęzła pośrodku rzeki, pragnąc najwidoczniej przyjść swoim z pomocą albo dać drapaka. Przewoźnik, co Egert zauważył kątem oka, leżał na deskach, a jego bezwładna dłoń muskała wodę. Za co go zabili? – pomyślał Egert. Bydlaki, za co?

W jednym przebłysku zrozumiał za co. Rozbójnicy nie mieli dokąd uciekać. Przyzwyczajeni żyć na krawędzi śmierci, przyzwyczajeni do zabijania, umieli także umierać. Lecz nie na stryczku, a w bitwie, nawet z niespodziewanym przeciwnikiem, aby pociągnąć za sobą jak najwięcej wrogów. Będą zabijać wszystkich po kolei, ocenił Egert. Nawet konie zabiją.

A strażnicy – no cóż… Także nie mogli się cofnąć. Po tym jak zobaczyli martwą dziewczynę przy drodze i zwęglonego gospodarza w pobliżu spalonego domu… Nigdy się nie cofną. Naprzód!…

Dwa oddziały starły się ze sobą ostro i bezlitośnie.

Egert przebijał się coraz bardziej w głąb bitwy, nie bacząc, że może się nadziać na czyjąś klingę. Nadstawiał się wręcz na ostrza i owa samobójcza brawura, wyglądająca z zewnątrz jak niebywała odwaga, przerażała nawet doświadczonych zabójców. Krótki miecz, oręż straży miejskiej, którego Soll nigdy nie lubił, był już czerwony od krwi.

Przed oczami oficera prędko przesuwała się zryta kopytami ziemia, niebo pokryte obłokami, twarz z wybałuszonymi oczami, potem otwarta rana na jego miejscu, później kolejna twarz, usta otwarte do krzyku z przegniłymi pieńkami zębów. Później znowu ziemia z walającą się na niej uciętą dłonią, topór na długim stylisku, spadającym powoli z góry, zdumiona brodata gęba, samotna ręka z mieczem, bitewny ścisk, niemal zwalający z siodła, perłowe obłoki na niebie. Kwik oszalałego konia. Przebicie ciężkiego ciała. Chrzęst. Przekleństwa. W ostatniej chwili sparował dwa silne ciosy. Z prawej w ramię, z lewej w pas. Kolczasta kula na długim łańcuchu, rozmazująca się w kolistym zamachu, przeleciała mu tuż przed nosem, tak iż wydało mu się, że czuje zapach mokrego metalu…

Woń śmierci. Krew i metal. Metaliczny posmak w ustach, słonawy smak krwi. Jakże nienawidzi tego wszystkiego. Jak nienawidzi…

Podczas Oblężenia nie wyzywał śmierci. Wiedział, że musi żyć dalej, by uratować Torię i syna, a wraz z nimi całe miasto. Wtedy wszystko było inaczej. Był w tym jakiś sens. I cel…

Sowa! Owa myśl sprawiła, że szarpnął się jak oparzony. Mimochodem odrzucił na bok czyjś oręż, zawrócił konia, wypatrując wśród walczących tajnego lub jawnego przywództwa. Potyczka rozciągnęła się wzdłuż rzeki. Teraz każdy już bronił siebie. Egert widział jak usiłującego uciekać zbója dopada dwóch strażników z krótkimi mieczami i od razu wracają w bój, pozostawiając na pastwę losu ciało wlokące się za pędzącym koniem…

Uśmiechnął się ponuro. Dobrze wyszkolił swoich ludzi. I nieźle rozzłościł. Zresztą, Sowa także podburzył swoich. Nikt stąd nie ujdzie…

Władztwo śmierci. Trzeba teraz zabijać jak najwięcej, by uniknąć dołączenia do szeregu wisielców na szubienicy.

Zgrzytnął zębami. Wielkie nieba… Tylko on wie, jak obrzydliwie cuchnie owa wściekłość, ta żądza płonąca od stóp do głów. To jeszcze gorsze, niż odór krwi. Cóż za ohydny splot uczuć włada ścierającymi się w boju ludźmi…

Wrzasnął. Krzyk pomógł mu zapanować nad sobą. Jest żołnierzem. Tym gorzej, jeśli czasem zdarza mu się odczuć cudzy ból i gniew.

Znowu rzucił się do walki, wznosząc bojowe okrzyki i szukając Sowy. Ktoś przeciął sznur od promu, łączący oba brzegi. Prom powoli, lecz nieuchronnie znoszony był prądem rzeki. I tak nikt nie ujdzie… Siły rozbójników topniały, piasek pokryły ciemne plamy, a nad samą wodą stał smętnie koń z pustym siodłem, przestępujący z nogi na nogę i patrzący na rzekę.

Egert sparował kolejny cios, nawet nie patrząc na atakującego. Koń bez jeźdźca… Co najmniej dziesięć przerażonych, zlanych krwią zwierząt biega po brzegu. Dobrze utrzymany, wypasiony, piękny rumak…

Znowu wyrwawszy się z walki, Soll zmrużył oczy, jak krótkowidz, przesuwając wzrokiem po tafli wody. Nic? Czyżby mu się przywidziało?

Na przeciwległym brzegu chwiały się wysokie szuwary. Prom znosiło coraz dalej, wzdłuż brzegu pędziła pogoń… Zdawało mu się, czy nie?!

Doczekał się wreszcie. Czarna głowa wynurzająca się na ułamek sekundy i znowu kryjąca pod wodą. Koń bez jeźdźca…

Już wiedział. Intuicja wojownika nagliła go do działania. Każda chwila droga…

Rzeka Kawa. Ciepły nurt Kawy, duma starego Kawarrenu. Egert nieźle pływał już jako dzieciak…

Niebiosa, jak to było dawno!…

Woda okazała się ciepła, jak za dawnych lat.

Od razu przypomniał sobie, co trzeba. Niewygodnie było pływać w spodniach i koszuli. Kurtkę i buty zostawił na brzegu. Tak samo miecz, kolejne obciążenie.

Przeciwległy brzeg był daleko. Raz, czy dwa zdawało mu się, że widzi nad wodą głowę płynącego przed nim człowieka. Potem zachłysnął się wodą, zakaszlał, ledwie łapiąc oddech. Prąd rzeki znosił go wraz z promem.

Ansin, myślał Soll, szybkimi ruchami przesuwając swoje ciało w żółtawej, miodowozłotej wodzie. Sędzia Ansin. Spełnię swój obowiązek. Ty także wypełnisz… Przywiozę ci go w łańcuchach. Ale ty oddaj mi syna… Sam się przekonasz, że tamte oskarżenia są bzdurne. Ja zaś zrobię, co należy…

Ściana szuwarów była całkiem blisko, gdy twarde, mocne dłonie wczepiły się w gardło Egerta.

Zobaczył czerwone plamy przed oczami. Błyszczące iskierki biegały w górę i w dół, powierzchnia wody oddaliła się, stając się podobna do mętnej ścianki rybiego pęcherza. Silne dłonie zaciskały się na jego szyi coraz mocniej. Egert poczuł, że traci świadomość. Szarpnął się ostatnim wysiłkiem. Pierwszy raz widział Sowę z tak bliska: czarne włosy i broda falowały jak wodorosty, przymrużone oczy błyszczały złowrogo, pęcherzyki powietrza wzbijały się z szerokich nozdrzy.

Słabnąca dłoń Solla namacała kindżał za pasem.

Wroga twarz wykrzywiła się wściekłością i bólem. Woda się zmąciła i osłabł chwyt na szyi oficera. Choć ciemniało mu w oczach, zdołał jednak wyrwać się ku słońcu. Wciągnął powietrze ze świstem, chwytając powietrze nosem i ustami, niemal wszystkimi porami skóry.

Sekundę później jego dłoń przechwyciła rękę Sowy z zaciśniętym w niej ostrzem. Soll nie rozpoznawał broni, widział tylko błysk słońca na metalu w żółtawej wodzie. Nad powierzchnią Sowa nie wydawał się już taki złowieszczy. Mokre włosy lepiły się mu do twarzy, przeszkadzając patrzeć.

Jakiś czas szamotali się w milczeniu, zanurzając się i wynurzając. Sowa był silny, wyćwiczony i syty. Jego przeciwnikiem był człowiek, który przebił szczypcami pierś Fagirry, jego ukochanego pana. Herszt rozpoznał go natychmiast. Bardziej go to bolało niż drobna rana zadana kindżałem Egerta. Woda zamąciła się krwią…

Egert także był silny. Zmaganie się stało się jego radością od pierwszych minut walki. Nareszcie. Tyle było pustych dni, tyle bezpłodnej walki z samym sobą i wreszcie ma przed sobą prawdziwego wroga, realnego i potężnego. Nie musi dłużej grzebać we własnej duszy, wystarczy poddać się nakazom ciała. Ciała szkolonego od dziecka wojownika, obdarzonego siłą i wyczuciem. Trzeba mu tylko zaufać…

Egert z trudem oderwał od swego gardła zakleszczoną, włochatą dłoń. Cały sens walki zasadzał się na jednym: chwycić samemu oddech i nie dać odetchnąć przeciwnikowi, udusić go i podtopić, doczekać się, aż wróg osłabnie. Złość albo strach zmniejszają szanse zwycięstwa. Tylko zimna krew i wiara w siebie pozwolą wstrzymać oddech na dłużej. Soll miał przeczucie, że Sowa nie był zbyt zimnokrwisty. Nienawidził, gorączkowo ryzykował, toteż szybciej się męczył. W ostatniej chwili jednak wyrywał się na powierzchnię i Soll nie mógł żadnym sposobem wepchnąć pod siebie tej góry mięsa.

Kindżał Egerta i nóż rzeźnicki Sowy dawno spoczęły na dnie. Wczepieni w siebie, znaleźli się na płyciźnie i teraz szarpali się w czarnej, pełnej iłu cieczy. Sowa próbował stanąć na równe nogi, z całych sił dzierżąc Egerta za ramiona i usiłując go wepchnąć pod wodę swym ciężarem. Soll zanurkował pod nim i zbił go z nóg. Stracił przy tym poczucie kierunku, zapadając znowu w nieprzejrzysty mrok…

Szuwary były tuż obok, wysokie jak dorosły człowiek. W pewnej chwili Egert wypuścił z rąk przeciwnika, zamiotał się w panice i zobaczył go, jak się gramoli na brzeg. Egert uznał, że wróg ucieka, lecz Sowa widział to, czego pułkownik nie zauważył. Wśród trzcin ukryta była łódka, pozostawiona tam przez rybaka. Brnąc po kolana w mulistej kaszy, Sowa dotarł do łodzi i chwycił za leżące na dnie szerokie jak łopata, długie i ciężkie wiosło.

Mieli teraz nierówne siły. Sowa zaatakował Egerta uśmiechnięty od ucha do ucha. Woda spływała strumieniami z czarnej brody, oczy gorzały złośliwą satysfakcją. Nie tylko bronił swego życia i wolności, lecz mścił także swego dawnego patrona.

Nogi obu grzęzły w ile. Tu i ówdzie pluskały do wody wystraszone żaby, nad wodorostami unosiła się chmara muszek. Egert czuł ciepły muł między palcami stóp. Dawno zapomniane uczucie z dzieciństwa.

Sowa roześmiał się i umiejętnie pchnął wiosłem, krótko i mocno. Egert uchylił się zręcznym unikiem zawołanego szermierza. W ostatniej sekundzie Sowa obniżył cios. Egert nie mógł uskoczyć, mając stopy grzęznące w mule. Przewidując ruch przeciwnika, ze wszystkich sił próbował uskoczyć, lecz Sowa i tak go dopadł.

Wiosło ugodziło Egerta powyżej kolana. Pociemniało mu w oczach, a ból go sparaliżował. Chwilę potem uświadomił sobie, że leży na plecach, a gdzieś wysoko nad nim, na tle nieba, zawisła ociekająca wodą, kudłata głowa Sowy z wyszczerzonymi zębami i wiosło opadające w kolejnym ciosie…

Soll przetoczył się. Wiosło plusnęło w wodorostach. Sowa ryknął. Jego twarz nagle zjawiła się całkiem blisko, tak że widoczne były czarne kropki źrenic z brązową obwódką.

– A!… Sza…

Wiosło znalazło się w poprzek gardła Egerta. Chrypiąc i szamocząc się, machał rękami i w tym momencie prawa dłoń natrafiła na coś ostrego i krągłego, jak odłamek lustra. Kurczowo zaciskając palce na znalezisku uderzył na ślepo tam, gdzie powinna być twarz przeciwnika.

Sowa zawył. Egert uderzył jeszcze parę razy. W ręce miał kawałek dużej muszli, naturalny nóż z masy perłowej dziwacznego kształtu. Sowa osłabił nacisk. Z jego szyi lała się krew, czerwone strugi z głęboko rozciętego czoła zalewały oczy i skapywały po brodzie.

Ostatkiem sił Egert odepchnął duszące go wiosło i dźgnął Sowę w wyciągniętą rękę, przetoczył się i stanął na czworakach. Muszla pękła na dwa poczerwieniałe, nieprzydatne kawałki.

Sowa ryczał, przyciskając ranę na ramieniu. Czarne kosmyki spadały mu na twarz, między nimi, jak z leśnej gęstwiny, wyglądały okrągłe ślepia, pełne bólu i nienawiści.

– Poddaj się – rzekł ochryple Egert.

Sowa zerwał się na nogi rozpaczliwym zrywem i uniósł wiosło.

– Asz… sza…

Cios poszedł wyżej, niż należało. Soll skoczył pod wiosłem, chwycił herszta za nogi i obalił na plecy. Rozbójnik zwalił się w gęstą, błotnistą ciecz. Tym razem drąg wiosła przydusił gardło Sowy.

Dalej było już łatwo. Egert dusił do skutku, dopóki wyraz oczu wroga nie przestał być złowrogi i zamienił się w rozpaczliwy. Potem zmętniały i uciekły w głąb głowy. Sowa zacharczał, a jego twarz skryła się pod wodorostami.

Jakiś czas Egert siedział bezmyślnie na ciele pokonanego przeciwnika. Potem wstał z jękiem, chwycił Sowę za brodę i wydobył jego głowę na powierzchnię. Herszt nie dawał oznak życia.

Kulejąc i łapiąc powietrze ze świstem, Soll dotarł do łódki i znalazł na jej dnie rybacką sieć oraz zwój liny. Wrócił do Sowy, z wysiłkiem przewrócił na bok potężne cielsko i związał bezwładne ręce na plecach.

Ściągnął potem koszulę. Niegdyś biała, przypominała teraz flagę piracką. Soll wycisnął ją metodycznie i podarł na równe strzępy.

Wodorosty wokół Sowy zabarwiały się jego krwią. Egert zacisnął zęby i mocno przewiązał jego ranę. Na okaleczonej szyi atamana znajdowała się jedwabna wstążka. Soll przyjrzał się uważnie i wydobył zza pazuchy tamtego niewielki, skórzany woreczek.

Kamyczek z dziurką, starta moneta, okrągły guzik, chyba od płaszcza. Pamiątki? Talizmany? Nosił coś takiego przy sobie jak świętość? Świętości dla Sowy?!

Poryw wiatru zaszeleścił w suchych trzcinach. Egert wzdrygnął się i dopiero teraz spojrzał na przeciwległy brzeg.

Walka dawno się już skończyła. Łąka i droga przybrzeżna przedstawiały niesamowity widok. Strażnicy wrzucali trupy na czyjąś furmankę. Zbóje pozostali przy życiu siedzieli nieopodal plecami w plecy. Obok stał wartownik, malowniczo wsparty na koniu. Zniknął prom zniesiony nurtem rzeki. Egert rozpoznał z daleka porucznika Waora, który wymachiwał rękami, wskazując na trzciny na drugim brzegu, Egerta i Sowę.

Herszt poruszył się. Spojrzał znowu przytomnie i nienawistnie. Gdyby można było zabijać spojrzeniem, Soll padłby już martwy.

– Wstawaj – rozkazał Soll, zaciskając wargi.

Sowa obnażył zęby, nie ruszając się. Soll podszedł, chwytając po drodze wiosło.

– Wstawaj, gadzie!

Sowa szarpnął się, usiłując oswobodzić z więzów i zawył z bólu. Podniósł się ciężko za trzecim razem. Zachwiał się, omal nie padając z powrotem.

– Do łodzi – rzucił Soll.

Sowa patrzył nań znużonym, ponurym wzrokiem. W jego oczach nie było cienia pokory, ani myślał się poddać.

Egert pchnął go wiosłem między łopatki, a potem długo przyglądał się, jak związany zbójnik usiłuje wleźć do łodzi i stanąć na jej rozkołysanym dnie, trącym z grzechotem o przybrzeżne kamienie.

Wreszcie ciężko przewalił się przez burtę, zerknął na Egerta złym okiem, umościł się na dnie. Soll wypchnął łódź na głębszą wodę i sycząc z bólu, usiadł na rufie.

Zraniona noga ciągle krwawiła, była spuchnięta i niesprawna. Egert wiosłował, zaciskając zęby, powoli i nieumiejętnie. Łódkę znosił prąd, aż porucznik Waor przeraził się nie na żarty, tracąc ich na chwilę z oczu. Podoficer krzyczał coś na brzegu, wydając niedosłyszalne rozkazy, nie wiedząc jak pomóc komendantowi. Trzeba go będzie awansować na kapitana, pomyślał ospale Egert.

Miał pokaleczone dłonie, być może od muszli albo noża rzeźnickiego. Sowa siedział naprzeciwko, wsparty plecami o ławeczkę, nie spuszczając z oficera bystrego, przenikliwego spojrzenia. Włosy, broda i wąsy atamana zlepiły się w jedną masę. Egertowi przyszedł na myśl zdechły wilk, jakiego widział kiedyś w lesie kawarreńskim. Zmierzwiona sierść… Mętne oko… To już wszystko, pomyślał. Sprawa zakończona. Ciekawe, co teraz powiesz, Ansinie…

Coś zmieniło się w spojrzeniu Sowy. W oczach pojawiły się dziwne ogniki. Egert naprężył się, czując niebezpieczeństwo.

Sowa odchylił się do tyłu i uderzył Solla nogami.

Łódź zakołysała się gwałtownie, nabierając wody z obu burt. Egert zwinął się z bólu. Sowa zaatakował ponownie, tym razem głową. Trzeci cios mógł się okazać ostatnim dla pułkownika, lecz ataman stracił równowagę i wypadł z krzykiem za burtę.

Łódka, tracąc obciążenie, podskoczyła jak spławik i stanęła niemal pionowo. Tam, gdzie Sowa zniknął pod wodą, wzdymały się wciąż bąble na powierzchni.

Ciekawe, co teraz powiesz, Ansinie, pomyślał półprzytomnie zalany krwią Egert.

Gęsta broda jest odpowiednia, by złapać za nią tonącego. Egert płynął, krztusząc się i zachłystując, dopóki czyjeś dłonie nie chwyciły go i wyciągnęły na brzeg, gdzie znajdował się porucznik Waor, gdzie wytrzeszczali oczy młodzi strażnicy, ponuro zerkali ocaleli zbóje i milcząc leżało pięciu żołnierzy Egerta, nie doczekawszy zwycięstwa.

Podtopionego Sowę czterech strażników z trudem wyciągnęło za nogi. Lały się zeń potoki wody jak z ogromnej beczki. W końcu herszt zakaszlał, zachrypiał i ożył. Strażnicy zakrzyknęli triumfalnie.

Egert siedział na trawie, bezmyślnie obserwując czarno-czerwonego żuka, wędrującego po liściu babki. Prosty, jasny cel zamienił się teraz w zwycięstwo. Usiłując wygodniej ułożyć zranioną nogę, Soll przyznał się przed sobą, że wolałby umrzeć w glorii tego sukcesu. Teraz nie będzie mógł już niczego obronić: ani przed sobą, ani sędzią Ansinem.

I trzeba będzie spojrzeć prawdzie w oczy.

Zbudziły Luara szmery dochodzące zza drzwi gabinetu. „On tam jest?” – usłyszał wyraźnie czyjś zdławiony szept. Z trudem podniósł głowę i potarł w zadumie zdrętwiały policzek. Zasnął przy biurku, a opasła księga magiczna posłużyła mu za poduszkę, pozostawiając ciepły odcisk na twarzy.

Ktoś chodził i szeptał za drzwiami gabinetu dziekana. Nie wstając z fotela, Luar sięgnął do kałamarza, stojącego na krawędzi blatu i strącił go na podłogę.

Odpowiedzią na uczyniony łoskot były szybko oddalające się kroki na korytarzu. Luar przechylił się przez biurko i spojrzał na swoje dzieło.

Miedziany kałamarz leżał przewrócony na bok, a rozlewająca się wokół kałuża atramentu przypominała zarysem tańczącą niewiastę. Luar przetarł oczy. Uniesione ręce, rozwiana suknia…

Podniósł się z trudem. Obszedł wielkie biurko i wyjrzał na korytarz. Wydało mu się, że ktoś czaił się w jednej z nisz. Nie chciało mu się tego sprawdzać. Niech się chowają.

Wrócił do przewróconego kałamarza. Uklęknął obok i powoli, lecz bez wysiłku, wtłoczył z powrotem czarną ciecz przez wąską szyjkę, aż tańcząca sylwetka zniknęła.

Dlaczego, pomyślał ze znużeniem.

Kałamarz wskoczył z powrotem na biurko. Miedziane wieczko na zawiasie zamknęło się z brzękiem. Nie wiedzieć czemu Luar poczuł się źle.

Nieco odsunął ciężką zasłonę i stał długo u okna, nadstawiając twarz gorącym promieniom słonecznym. Uniwersytet dawno opustoszał, studenci rozjechali się na wakacje. Tylko stary woźny uniwersytecki w żaden sposób nie może pogodzić się z tym, że gabinet dziekana stał się miejscem zamieszkania jego wnuka.

Trzeba zjeść śniadanie. Tym razem miał przygotowany chleb i pieczone udko kurczęcia. Kiedy jednak rozwinął węzełek z jedzeniem, stwierdził, że nie jest głodny.

Zachmurzony, długo zastanawiał się, kiedy ostatni raz odczuwał głód albo pragnienie. Nie mógł sobie przypomnieć. To go jednak uspokoiło i skłoniło, by zabrał się do jedzenia.

Spełnienie pragnień dostarcza zadowolenia, pomyślał, wycierając dłonie serwetką. Gorzej, gdy już się niczego nie pragnie. Nie czujesz głodu ani tym bardziej rozkoszy nasycenia, niczego nie chcesz, stępił się nawet głód wiedzy. Jada teraz z przymusem, to samo z czytaniem. Wkrótce dojdzie do wniosku, że żyje także z przymusu, z przyzwyczajenia, wstydząc się przeszłości i obawiając przyszłości.

Pośrodku gabinetu znajdowała się srebrna czara wypełniona wodą. Luar wyciągnął ku niej dłoń w zamyśleniu. Ile trudu kosztowało stworzenie Wodnego Zwierciadła. Dotarł do pięciu źródeł z pięcioma menażkami, dwa dni ćwiczył zaklęcie i zdążył dziesięć razy załamać się, a potem wziąć w garść, nim tafla wody pociemniała i pojawiły się na niej cienie…

Uderzył wtedy dłonią wodę ze wszystkich sił. Teraz czasza jest bezużyteczna, a zwierciadło ślepe.

Podniósł z podłogi kawałek papieru i złożył z niego stateczek. Krawędzie powinny idealnie do siebie pasować, inaczej wyjdzie krzywo. Och, jak matka na niego kiedyś krzyczała: papier nie jest po to, dlaczego zmarnowałeś całą kartkę, więcej tak nie rób…

Dlaczego zniszczył swoje Zwierciadło? Bał się, wstydził, a może nie było na co patrzeć?

Niebiosa, jak chciałby zobaczyć matkę. I Tantale. Siostrę. Naprawdę tego chciał, więc czemu?…

Magiczne księgi straszyły się srogimi grzbietami. Szczerzył się wypchany szczur, skuty łańcuchem. Cały gabinet spoglądał nań pytająco, jak sędzia albo egzaminator.

„Nie pali się – stwierdził Luar. – Myślałem, że magia mi pomoże. Banialuki, jak mawiała moja stara niania. Banialukami okazały się moje nadzieje. Taki ze mnie mag, jak z tego wypchanego szczura. Oczywiście, mógłbym pokazywać sztuczki na jarmarkach: wtłaczać z powrotem do kałamarza rozlany atrament… Stworzyć zwierciadło w zwykłej filiżance, a potem dręczyć się, przedwcześnie bojąc się, co mi pokaże… „

Wyrodku, powiedział z wyrzutem szczur. Nie powinieneś był się narodzić. Zająłeś miejsce ich prawowitego syna, syna Egerta i Torii, który byłby dobrym chłopcem, przynoszącym szczęście. Wygnałeś go z tego świata, zabiłeś samym faktem swego urodzenia. Ciąży na tobie stygmat przekleństwa. Dlatego Tantala cię wyklęła. Nawet rodzona matka się ciebie wyrzekła: a jak miała postąpić z odmieńcem, który zajął miejsce prawowitego potomka?! Fagirra leży w ziemi. Pochowali go z kleszczami wbitymi w pierś. To samo szykują dla ciebie. Dobiorą się jeszcze do ciebie, skarbie, i dobrze zrobią. Uczyni to ten sam dobry wujek, który nauczył cię składać stateczki, nosił cię na barana i uczył szermierki, ten, którego nazywałeś tatą…

Luar wyciągnął powoli rękę.

Palce naprężyły się i zadrżały. Z ich koniuszków wyskoczył biały, ulotny ognik, który uderzył wyszczerzony pysk szczura.

Przez gabinet przeleciał powiew wiatru. Gdzieś trzasnęła okiennica, zadźwięczało szkło, zawył pies. Luarowi wydało się, że wypchany stwór łypnął nań z niesamowitą złością. Zaraz potem zadzwonił łańcuch, a potworek okazał się tylko pustą wyprawioną skórą.

Luar siadł na podłodze. Dłonie mu drżały. Zrozumiał coś znacznie gorszego. Nie rozmawiał przecież z wypchanym szczurem, tylko sam sobie wywalił szczerą prawdę. Przynajmniej większość. Któż wie, ile lat temu zdechło zwierzątko, on zaś zabił je dziś ponownie, tym razem na dobre.

Skóra kukły trzaskała i zwijała się jak od ognia. Po chwili w zwojach łańcucha leżała kupka popiołu. Za oknem zbierało się na burzę, szybciej, niż powinno.

Jesteś mocny, powiedział z szacunkiem Fagirra.

Jestem słaby, pomyślał Luar. Żałosny. Nigdzie nie ma dla mnie miejsca…

„Nie na tym świecie… „.

Za oknem błysnęła sina błyskawica. Grom uderzył głucho z pewnym opóźnieniem, jakby drewniany chodak niezdarnego gospodarza uderzał w to miejsce, gdzie jeszcze przed sekundą był karaluch.

„Nie na tym świecie, lecz może… „.

O szyby zadzwonił deszcz, w jednej chwili zmieniając się w ulewę.

Dlaczego nie chcesz być magiem, zdziwił się Fagirra.

Luar podszedł ku oknu i rozciągnął zasłony. Świat za szybą tonął w szarym odmęcie. Najwyższy czas zasiąść przy ogniu, przytulić się do ciepłego ojcowskiego boku i posłuchać opowieści o wspaniałych zwycięstwach, bojach i wyprawach, zacnym orężu i pokonanych wrogach…

Dłoń Luara odszukała medalion na piersi.

Piorun błysnął jednocześnie z grzmotem i młodzieniec ujrzał na niebie siną siatkę żył. W świetle następnej błyskawicy zobaczył Amulet na swojej dłoni. Niemal całkowicie pokryty rdzą.

Kolejne wyładowanie oglądał przez wycięcie. Grom ogłuszył go jak uderzenie pałką.

Człowiek siedział przy klawesynie. Palce spoczywały nieruchomo na klawiszach, a jednak słychać było muzykę. Stara piosnka pastusza, grana niby triumfalny hymn.

– Odejdź – powiedział z krzywym uśmieszkiem tamten – i zostaw mnie w spokoju.

Jedno jego oko spoglądało z ponurą ironią, drugie, martwe, wydawało się szklane. Muzyka ucichła. Tamten bębnił w klawisze długimi, suchymi palcami, wydając monotonne, jednostajne dźwięki.

– Zapytaj go – wymamrotał przechylając w roztargnieniu głowę na ramię. – Powinien wiedzieć… Ma większą moc, ponieważ ciągle żyje. Chociaż trudno to oceniać… Hm… Za wcześnie, czy zbyt późno… Ja mam to już za sobą.

Uderzył mocno w klawisze, wydobywając dziwaczny akord, pełen dysonansów.

– Kim pan jest? – spytał Luar, nie słysząc własnego głosu.

Człowiek za klawesynem wzruszył ramionami.

– Dlaczego odwrócili jego imię… i dali tobie. Wypowiedz od końca…

Zamknął szybko wieko instrumentu i wsparł się na nim łokciami.

Luar cofnął się przed przenikliwym spojrzeniem jednego oka.

Nieznajomy westchnął.

– Nie gniewaj się… ale jeśli wytarzasz wronę w mące i tak nie stanie się łabędziem, prawda?

– Tak – przyznał Luar.

Nieznajomy uśmiechnął się.

– Czy niebo pokryte jest skórą? Niebieską skórą? Spływa z niej krwawa posoka? Co mówią zakurzone księgi? Wiem, dlaczego… Tamten jednak się nie odważył.

Pokiwał głową ze smutkiem.

– Pójdę – szepnął Luar.

– A kto cię zatrzymuje – mruknął tamten z roztargnieniem, znowu otwierając wieko klawesynu.

Za plecami miał ogromne lustro, sięgające sufitu. Odbijał się w nim poważny, czarnowłosy mężczyzna, ze smutnymi, niemal psimi oczami.

– Tylko zapal świece – przypomniał człowiek za klawesynem.

Znowu zabrzmiała pastusza śpiewka, tym razem grana niczym marsz pogrzebowy.

Luar otworzył oczy.

W gabinecie było ciemno, za oknem padał deszcz. Na biurku płonęła świeca, która wzięła się nie wiadomo skąd.

W połowie dnia wszyscy mieszczanie porzucili swe zwykłe zajęcia, prace i miłostki. Niedojedzone obiady stygły na stołach. Wstrząsająca wieść wygnała na ulice kupców i szwaczki, studentów i rzeźników, plebejuszy i arystokratów, dorosłych, dzieci i staruszków. Ogromny tłum płynął w stronę bramy miejskiej. Strażnicy wiele razy musieli odpychać lud drzewcami kopii, żeby utrzymać względny porządek.

Wieść była oszałamiająca: wiozą Sowę!

Świadkowie historycznego wydarzenia zdawali sobie sprawę, że opowiedzą kiedyś wnukom o wszystkim, co dzisiaj widzieli.

Bramę wypełniała szczelnie gawiedź. Strażnicy wrzeszczeli ochryple, wymachiwali bronią, poszturchując drzewcami czyjeś plecy. Podniecony tłum rozstąpił się wreszcie przed pochodem. Sowa siedział na wozie, dumny jak monarcha, którego witają poddani.

W ciżbie wymieniano uściski.

Ludzie wrzeszczeli i całowali się, pozdrawiali się wzajemnie, podrzucali do góry czapki, zalewając się łzami ulgi. Okazało się, że zbój był głównym problemem mieszczan i mieszkańców przedmieścia. Teraz zaczniemy normalnie żyć, mówili jeden drugiemu. Teraz będzie dobrze, skoro złapali tego łotra…

Sowa miał szyję obwiązaną brudną szmatą. Skuty łańcuchami, rozglądał się chłodno i wyniośle. Ci, którym zdarzyła się przykrość spotkać się z nim wzrokiem, pospiesznie odwracali oczy.

Wokół wozu jechali zwycięzcy, ci, którzy pokonali legendarnego rozbójnika i jego szajkę. Lud wył z zachwytu, kwiaciarki rzucały na nich swój towar, nie bacząc na stratę zarobku.

Na drugim wozie jechało więcej roboty dla kata: schwytani żywcem zbójcy, spętani siecią. Ci patrzyli w dół, nie podnosząc wzroku. Co śmielsi mieszczanie godzili w nich kamykami.

Kiedy tłum ujrzał zamykającego pochód pułkownika Egerta Solla, wszyscy wpadli w prawdziwą ekstazę.

Nawet zmęczony i ranny, Soll pozostawał ujmująco przystojny. Zwycięstwo przydało władczego blasku jego twarzy. Zachwycone damy biły ile sił brawo i zrywały głosy w powitalnych okrzykach. Mężczyźni podrzucali czapki i także wiwatowali, nie przepuszczając okazji, by ucałować ładniutką sąsiadeczkę. Miasto płonęło wdzięcznością. Sporo narodzonych w tym czasie chłopców otrzymało imię Egerta.

Soll po raz kolejny udowodnił, że jest wspaniałym dowódcą. Sporo ludzi wspomniało czas Oblężenia. „Niech żyje! – niosło się nad głowami tłumów. – Niech żyje!”. Dzwoniły szyby i grzmiały bębny, wino lało się strumieniami, jak w Dzień Wszelkiej Radości, a nawet bardziej…

„Wiwat Soll! – krzyczeli rozradowani mieszczanie. – Niech żyje!.

Sowa milczał. Jego dłoń ściskała skórzany woreczek wiszący na obwiązanej szmatami szyi.

Miasto radowało się i biesiadowało trzy dni. Czwartego sędzia miejski zjawił się z wizytą u wyzwoliciela Solla.

Porucznik Waor, składając meldunek, cuchnął winem jak stara beczka. Kiedy Egert spotkał się spojrzeniem ze starym znajomym Ansinem, pożałował, że także nie jest pijany.

Sędzia odpowiedział skinieniem na uśmiech gospodarza.

– Witaj…

Soll zmieszał się jak żaczek.

Sędzia bez słowa położył na biurku kawałek studziennego łańcucha.

Jakiś czas trwała zupełna cisza. Egert patrzył na łańcuch, a jego twarz stawała się coraz bardziej ponuro trzeźwa. Nie doczekawszy się zaproszenia, sędzia zasiadł w fotelu dla gości i splótł dłonie na brzuchu.

– Znowu? – spytał ochryple Soll.

Sędzia potwierdził skinieniem.

– Kiedy?

Sędzia pokręcił splecionymi palcami.

– Ostatniej nocy… Dziewczynka. Dziesięć lat.

Egert wbił oczy w blat. Zdawało mu się, że zbudził się gwałtownie z oszołomienia i stanął oko w oko z czymś wyjątkowo obrzydliwym. Co teraz?

– Co teraz? – zapytał głucho.

Sędzia ustawił palce na kształt daszku.

– Teraz, Soll… Zeznanie sługi…

Egert podskoczył.

– Co?!

Sędzia uśmiechnął się blado.

– Sługi uniwersyteckiego, Egercie. Nie sługi Łaszą… Poczciwy staruszek, oddany swej pracy… Zresztą, po co ci to tłumaczę.

Spojrzał pytająco.

Egert przypomniał sobie. Rzeczywiście, był taki miły staruszek, zawsze usłużny wobec Torii. Imię żony zapiekło żywym ogniem. Przygryzł wargę.

– Więc co?

Sędzia westchnął.

– Staruszek doniósł nam… Syn nie wiedzieć gdzie przepadłej pani Torii zainstalował się w gabinecie dziekana Łujana, nie zwracając uwagi na protesty woźnego. Co więcej, młodzieniec zajmuje się aktywnie magią i sługa obawia się, że owe eksperymenty służą jakiejś złej sprawie. Na własne uszy słyszał grzmoty i widział błyskawice. I tak dalej.

– Sądzę – odparł powoli Egert – że chłopak ma prawo do dziedzictwa po swym dziadku. A co do grzmotów i piorunów. Nie fruwały też ogniste nietoperze? Może zjawił się smok?

Sędzia uśmiechnął się, patrząc długo i natarczywie w oczy rozmówcy.

– Egercie… Moi ludzie przesłuchali po kolei wszystkich, których schwytałeś… Jak na razie oprócz Sowy.

Soll poczuł strach, narastający we wnętrzu i ściskający gardło żelaznymi szponami, graniczący z paniką.

– I co z tego?

Pytanie zabrzmiało bezceremonialnie, choć Egert nie chciał wywoływać konfliktu. Starał się jednak ukryć drżenie głosu. To byłoby jeszcze gorsze. Trzeba wytrzymać do końca.

Sędzia rozplótł palce i pochylił się naprzód. Jego oczy miały dziwny wyraz.

– A to, że wszyscy oni, niezależnie od siebie odpowiedzieli tak samo na jedno pytanie: tak, był. Rozmawiał z atamanem, który zwracał się do młodzieńca: „panie Luarze” i traktował go bardzo uprzejmie, by nie rzec uniżenie. Tak to nimi wstrząsnęło, że świetnie pamiętają… jeden za drugim powtarzają… Zresztą, nieważne. Według niektórych, młody człowiek brał udział w grabieżach, rozbojach i gwałtach… Tu jednak nie ma takiej zgodności w zeznaniach. Za to wszyscy zgodnie twierdzą, że młodzik otrzymał od Sowy w podarku jakieś pakunki, a w nich przedmioty, które Sowa ukrywał w tajemnicy.

Sędzia zamilkł na chwilę, potem musnął ostrożnie dłoń Solla.

– Możesz chodzić? Mocno kulejesz? Więc kogoś poślij. Jeśli chcesz, zrobię wszystko sam, ale trzeba to zrobić, Egercie.

– To nie on – wycedził Egert przez zaciśnięte wargi.

Czuł w boku nowy, nieznany ból. Skurczył się, starając odetchnąć. Pomyśleć o czymś innym… Niebiosa, tyle szczęścia miał w życiu, mały Luar, radosna Toria… Stateczki na wodzie… Wszystko odeszło w dal. Obróciło się na złe. Porzucił maleńką Alanę. A Toria…

Z trudem powstrzymał jęk. Nie teraz, nie przy Ansinie. Już byłoby lepiej… spocząć w glorii… nie czując tego bólu…

– To nie on – powtórzył ochryple. – Mój syn… nie…

Sędzia znowu splótł palce.

– Nie jest twoim synem, Egercie. Cały czas chcę ci wyjaśnić: wiem wszystko. Wiem, kiedy się wydało. Noszę się z tym tak samo jak ty… przez te wszystkie miesiące.

Soll zamknął powieki. Skrzywiona gęba Sowy, nóż wzniesiony do ciosu… Chlupocze przelewająca się woda, daleko do powierzchni, brak tchu…

– To nie on – usłyszał własny głos, jakby z boku. – Cokolwiek by było… Wychowałem go przecież, Ansinie. Niemożliwe…

– Dawno go nie widziałeś – rzekł głucho sędzia. – Jest coraz bardziej podobny… wiesz, do kogo. Sowa go rozpoznał. Ten zbójnik, musisz wiedzieć, był zaufanym sługą Fagirry. Oddanym jak niewolnik.

Egert odniósł wrażenie, że dostrzegł światełko w ciemnym tunelu.

– Przesłucham Sowę. Osobiście przesłucham i…

Sędzia brzęknął kawałkiem łańcucha.

– Soll… Zwlekaliśmy i mamy na sumieniu kolejne stracone życie. Ani dnia dłużej. Zaaresztujesz Luara albo sam to zrobię. Szkoda, że jesteś ranny…

– Ja sam – cicho oznajmił Egert.

Sędzia splótł palce w węzeł.

– Jak chcesz. Wiedz jedno: nie jest już dawnym Luarem. Stał się teraz widmem Fagirry. Bądź więc ostrożny. Sowa to przy nim pestka. Dam ci wsparcie swoich ludzi…

– Nie trzeba – odszepnął Egert. – Dam radę.

Dwadzieścia lat wcześniej oddział straży miejskiej wkroczył do uniwersytetu, by aresztować córkę dziekana, Torię. Egert dobrze pamiętał lęk towarzyszący tamtemu wydarzeniu. Teraz sam kroczył na czele czerwono-białego oddziału, dokładnie powtarzając trasę swoich poprzedników, wiodących Torię na śledztwo. Krok po kroku…

Nie okaże słabości. Mieszczanie rozstępowali się z uszanowaniem, kobiety dygały. Idzie mocny człowiek. Ten, który pojmał Sowę, bohater Oblężenia. Idzie pułkownik Soll. Czapki z głów.

Żelazna żmija i drewniana małpa odwróciły pyski. Przemoc w tych murach?! To przecież świątynia nauki, panowie, tu się nie wchodzi z orężem. Przysięgał sobie, że nie zatrzyma się przed wejściem i nie podniesie głowy, a jednak to uczynił. To samo okno. Tamtego ranka je otworzyła i nieszczęśliwy, przeklęty Soll spotkał się z jej wzrokiem…

Strażnicy za jego plecami czekali cierpliwie. Pułkownik ma prawo do drobnych dziwactw. Skoro patrzy do góry, widocznie wie, co robi.

Woźny czekał na nich. Poprowadził przybyszy. Egert spoglądał nienawistnie na różową łysinę tamtego. Niech będzie przeklęta twoja wierność dla uczelni. Niech przeklęta będzie twoja wierność rodzinie Sollów.

Droga do gabinetu dziekana. Tyle razy nią przechodził: ze strachem, z nadzieją, ze smutkiem, z radosnym przeczuciem. Dopóki żył Łujan… Gabinet stał się ich domem, ale Toria nie pozwalała na jedno… Gabinet był świętością. A on tak lubił właśnie tam całować Torię, pośród zagadkowych, magicznych przedmiotów. Ach, niechby pozwoliła, co tam: świętość… Dwa fotele z wysokimi oparciami… Atrament i kurz książkowy…

Strażnicy stanęli po bokach drzwi, wyciągając miecze. Po co, pomyślał mimowolnie Egert. Przecież nie będzie się im opierał…

Staruszek wiercił się obok, zaglądając w oczy Egertowi. Coś tam mówił. Oficer zaczął się przysłuchiwać. Starego także dziwiła obnażona broń. Szczerze spodziewał się, że z panem Luarem będzie wszystko w porządku, to przecież nie przestępca, chociaż jego działania… trzeba je przerwać dla jego własnego dobra. Dla dobra dawnego pana Luara. Gabinet dziekana jest jak świątynia, więc broń…

– Proszę odejść – rzucił Soll.

Starzec znikł.

Egert zmierzył wzrokiem kolejno wszystkich swoich ludzi. Gotowi byli spełnić swój obowiązek, czekali tylko na rozkaz. Zabić Luara – zabiją. Ratować go – uratują. Wyłamać drzwi – nic prostszego…

– Idźcie na schody – rozkazał głucho Soll – i bądźcie w pogotowiu. Zjawcie się, gdy zawołam.

Posłuchali, nie okazując zdziwienia. Ich kroki ucichły za węgłem korytarza.

Egert z wysiłkiem schylił się do dziurki od klucza. Znowu ma dwadzieścia lat, szramę na policzku, a w gabinecie czeka straszny i niedosiężny mag, dziekan Łujan.

– Luarze – powiedział głucho. – To ja. Proszę cię, otwórz.

Żadnego dźwięku. Może nikogo tam nie ma, pomyślał Egert z nagłą nadzieją. Może gabinet jest pusty…

Nasłuchiwał aż do bólu w uszach. Wydało mu się, że słyszy ciche, powolne kroki za drzwiami. Przypomniał sobie stąpające miękko po posadzce lochów stopy Fagirry. Niepotrzebne wspomnienie.

– Luarze – rzekł ze znużeniem – zdarzało mi się już dawniej wystawać pod tymi drzwiami… Zawsze jednak, gdy odważyłem się zapukać, twój dziadek pozwalał mi wejść. On był… nie umiem tego wyrazić. Mógłby ci pomóc, Luarze. Jesteś jego wnukiem… Nazwaliśmy cię na jego cześć. Masz prawo tutaj być, Luarze. A teraz proszę, wpuść mnie.

Milczenie. Gdzieś na schodach strażnicy sapali i pokasływali, cicho brzękając bronią.

Egert wsparł się plecami o drzwi i powoli siadł na podłodze.

– Wiele lat temu zabiłem w pojedynku człowieka, który był narzeczonym twej matki. To było nieodwracalne. A to, co stało się potem, także okazało się nieodwracalne. To była długa i trudna droga. Na jej końcu urodziłeś się ty. Pomyślałem, że nareszcie odkupiłem… swą straszną winę…

Wstrzymał oddech. Próbował wyobrazić sobie twarz słuchającego uważnie Luara, lecz nie potrafił. Mrużąc oczy, chciał wspominać słoneczny dzień i tańce na ciepłym piasku, lecz nie potrafił. Zaczerpnął głęboko powietrze.

– Okazało się, że moja podróż jeszcze nie dobiegła końca. A twoja… dopiero się zaczęła. Tak już jest, Luarze. W życiu zdarzają się czasem rzeczy straszne. Ale to nic. Wszystko w końcu można przeżyć. Nie przeżyję jednak, jeśli ty… jeśli naśladujesz… osobę i czyny… człowieka, który cię spłodził. Tego, który sprowadził Mór. Torturował twoją matkę…

Zdawało mu się, że usłyszał jakiś ruch po tamtej stronie. Odchylił głowę i wsparł się potylicą o pociemniałe drewno.

– Pamiętasz, Luarze… ten dzień, gdy musiałem cię ukarać. Sam prysłeś, bym ja to zrobił, a nie mama… Nie wiesz, ile mnie to kosztowało. Wolałbym sam się wychłostać. Śniło mi się to później wielekroć. Może trzeba się było obejść bez tego?

Zacisnął usta. Serce tłukło się w piersi. Westchnął parę razy głęboko, żeby się uspokoić i podjął półgłosem:

– Twój dziadek… Nigdy ciebie nie widział. Umarł, żebyśmy żyli. Twoja matka, ja, ty i miasto… Zginął, walcząc z Morem. Nie sądził, że…

Egert walnął pięścią w drzwi.

– Otwieraj! Muszę cię zobaczyć! Czyżbyś mi… nie ufał?!

Egert krzyczał teatralnym szeptem, ze ściśniętym gardłem. Nie chciał być słyszany na schodach.

– Możesz mi zaufać, synku, pozwól, żebym… Nie. Powiedz mi, że to wszystko brednia, tak po starej znajomości, jakbym był kimś obcym, ale życzliwym człowiekiem! Sowa…

To było potworne, Luarze, rozumiesz?! Przestań milczeć. I otwórz drzwi.

W gabinecie wciąż było cicho, natomiast rozległy się głosy na schodach. Ktoś tam warknął, nakazując milczenie. Egert usłyszał zbliżające się kroki na korytarzu. Wstał szybko, wręcz pospiesznie, nie zwracając uwagi na obolałą nogę. Zza rogu wynurzył się zatroskany strażnik, za nim dreptał woźny.

– Kazałem czekać! – krzyknął Soll.

Strażnik zatrzymał się w obawie przed gniewem dowódcy, lecz staruszek nie stropił się wcale i szedł dalej, gwałtownie gestykulując.

– Panie Egercie, w bibliotece… Tam! Idę tam, widzę: leży… Wielkie nieba, jakim cudem?! Wcześniej nie było tam nikogo, a teraz: leży…

– Melduję posłusznie – zaczął ochryple strażnik.

Soll zauważył, że jego podkomendny ściska w dłoni kawałek stalowego łańcucha.

Poczuł, jak podłoga ucieka mu spod nóg. Łódka pośrodku rzeki. Wiosło w zdrętwiałych palcach. Ściana trzcin…

– Skąd to? – usłyszał własny spokojny głos.

Strażnik przełknął ślinę i otworzył usta, lecz stary go wyprzedził.

– W bibliotece, panie Egercie! Coś niesłychanego… Nie było tam nikogo, nie było żadnych łańcuchów. Dopiero co zaglądałem. Nie śmiałbym, ale… Wie pan, dlaczego. Wszyscy wiedzą… Nikt obcy tu nie wchodził. Przysięgam na wszystko! Toć pusty uniwersytet, jak to latem…

Źle się czujesz? – zapytał współczująco Fagirra.

Żadnego objawu słabości. Dwóch świadków i trzeci, najstraszniejszy, bo niewidzialny… Nieistniejący świadek.

Ależ jestem, powiedział Fagirra. Będę zawsze. Związałem się z rodem dziekana nierozerwalnym węzłem. Zapomniałeś o czwartym świadku: twoim tak zwanym sumieniu. Prawda?

Soll obserwował wzory drewnianych słojów, pokrywających wysokie drzwi gabinetu. Wcześniej ich nie zauważył… Jak drogi na mapie albo zmarszczki na twarzy.

Jak możesz je widzieć, przecież tutaj jest ciemno? – zdziwił się Fagirra. Sam siebie oszukujesz, Soll. Wstydź się, nie można całe życie się okłamywać… Teraz uznasz, że łańcuch nie jest żadnym dowodem, habit to przypadek, że u Sowy walczyłeś tylko z kimś podobnym. A kwiaty na grobie… no cóż, miał prawo. Na mogile dobrze rosną, Soll. Dobra pożywka dla długich korzeni…

Egert z trudem powstrzymał się, żeby nie zatkać uszu. Wszyscy strażnicy stali już przed nim, zagradzając korytarz i przesłaniając promyk słońca z odległego okienka.

– Wyłamać drzwi – rozkazał szeptem pułkownik.

Staruszek zachwiał się. Tupot kroków. Soll usunął się na bok, schował się w najbliższej niszy i przywarł policzkiem do zimnego kamienia.

Wszystko jak należało: najpierw głośne kołatanie i gromki okrzyk: „W imieniu prawa!”. Potem miarowe uderzenia silnych ramion. Drzwi są stare, na pewno już pękają od góry do dołu i za chwilę rozleci się zasuwka… Chociaż dosyć jednak mocne, porządne, uniwersyteckie drzwi…

Wybacz, dziekanie, poprosił w myślach Egert. Przebacz bluźnierczą przemoc… Co robić, skoro…

Strażnicy zaprzestali napierać na drewno. Odstąpili, ocierając spocone czoła. Woźny stał na boku. Łańcuch w jego dłoniach wił się jak żmija.

Niebiosa, czy to może być prawda?!

Egert ruszył przed siebie jak ślepy. Usunął z drogi czyjeś ramię. Pozostali sami się rozstąpili, niemal ze strachem. Oficer stanął przed drzwiami. Fagirra uśmiechał się do niego. Tak, Egercie. Naprzód. Działaj. Znów tutaj jestem. Zmierzymy się ze sobą.

Zadrżał z wściekłości, gdy przypomniał sobie Torię po torturach.

– Otworzysz, wyrodku? – zagrzmiał lodowato. – Czy sam się mam wziąć za ciebie?

Z gabinetu dobiegło westchnienie lub może chichot.

Egert zebrał siły i uderzył w drzwi, jakby chciał przełamać własny los i znaleźć się po drugiej stronie bytu.

Drzwi gabinetu dziekana wreszcie się poddały. Wiele przeszły dotychczas, więc teraz wyleciały z zawiasów i wleciały do środka. Obsypany pyłem i drzazgami drewna Egert wpadł do wnętrza, gdzie wcześniej nie ośmieliłby się wejść bez pukania.

W środku czuć było ostrą woń spalenizny. Na fotelu z wysokim oparciem leżał szary habit. Puste rękawy przypominały bezradnie rozłożone ręce: cóż począć…

Na podłodze pośrodku pokoju wymalowane były skomplikowane symbole. W samym centrum stała świeczka z dymiącym knotem. Na biurku leżała sterta ksiąg. Ich pozłacane grzbiety, zdobienia i zameczki wydawały się pokryte rdzą.

Okno było dokładnie zasłonięte. Młodzieniec znikł bez śladu.

Dzieci bawiły się na przestronnym podwórku. Dziwny przybysz, który przysiadł odpocząć obok bramy w cieniu starego drzewa, śledził kątem oka wesołą gromadkę. Dzieciaki szybko przyzwyczaiły się do jego obecności i nie zwracały nań uwagi. Siedział nieruchomo, niemal zlewając się z ciemną, chropowatą korą i wydawał się rzeźbionym w drewnie posążkiem.

Drzewo było młodsze od niego. Pamiętał, jak było tylko cienkim pręcikiem, a może tak mu się tylko zdawało. Mógłby to pamiętać, gdyby za młodu był trochę uważniejszy.

Na dwór wyszła kobieta. Krzyknęła na dokazujące dzieci, zerknęła z ukosa na nieznajomego i zdawało się, że w jej ciemnych, uważnych oczach błysnął niepokój. Dom był stary, a raczej to, co z niego zostało. Wszystkie dodatki i ozdoby pojawiły się później. Zbijały z tropu i przeszkadzały wspominać. Schodki z czerwonej cegły…

– Szuka pan kogoś? – zapytała niewiasta.

Wzdrygnął się, słysząc jej głos.

„Pan” nie ma tu czego szukać. Lepiej szukać w ziemi. Tamta kobieta istnieje teraz tylko w jego pamięci. Tak samo ciepła woda rzeki z pląsającymi rybkami, mrówki na rozgrzanym piasku i dłonie na rozpalonym czole…

Kobieta zmarszczyła brwi.

– Może przynieść panu wody?

Pokręcił głową.

– Nie… Dziękuję. Zaraz idę, tylko trochę odpocznę.

Kiwnęła głową i skryła się we wnętrzu domu. Nie mogła nie zauważyć, że „odpoczywa” już co najmniej godzinę. To zresztą nieważne. Do wieczora zostało dużo czasu. Można spokojnie wesprzeć się o pień, zamknąć oczy i spokojnie powspominać…

Wsłuchiwać się w głosy jej prawnuków. Jedynej kobiety, która…

Oschły śmiech we wnętrzu głowy. I od razu: ciężkie, natarczywe spojrzenie.

Mogłeś nim zawładnąć. Sam tak wybrałeś, głupcze.

Starzec postanowił nie odpowiadać. Dzieciaki zauważą, że gada sam z sobą i mogą się wystraszyć.

Widzisz teraz swą całkowitą klęskę. Chcesz, żebym dał ci ostatnią szansę? Otworzysz mi drzwi? Wpuścisz?

– Po co? – zapytał szeptem. – Co możesz mi ofiarować? Niczego mi już nie potrzeba…

Śmiech.

Ach, tak. Sam sobie jesteś panem. Niczego ci nie trzeba i ty jesteś już niepotrzebny, Raulu. Nowy Odźwierny stanie wkrótce u drzwi.

Tyczkowata panienka ganiała się po podwórku ze swoim bratem, który coś jej odebrał. Zapewne wstążkę.

– Jakże to? – zapytał, ledwie ruszając ustami. – Przecież potrzebny ci jest mag pozbawiony mocy. Mag i nie mag? Taki jak ja?

Patrzący na niego z otchłani ciągle chichotał.

Jesteś niepotrzebny!

–  Więc dlaczego ze mną rozmawiasz? – zdziwił się Raul.

Dziewczyna dogoniła w końcu rabusia i powaliła go na ziemię, próbując wyrwać z jego pięści jasnozielony atłasowy strzępek.

Nie mam z kim rozmawiać.

–  Więc milcz!

Mam wiele do powiedzenia.

–  Ale dlaczego mnie?

Grubawy wyrostek, obserwujący szamotaninę, podniósł w zadumie walające się w trawie jabłko. Wytarł o połę, ugryzł ostrożnie, skrzywił twarz w grymasie niesmaku, po czym rzucił owocem w walczących.

Jesteś mym zbuntowanym sługę, Raulu, dlatego cię nienawidzę. Tylko ty jednak mnie słyszysz. Wszystko, co widzisz tego dnia jest moim darem.

Raul wzruszył ramionami.

– Niczego nie mam.

Twoja długowieczność i moc, wszystko to masz ode mnie. Nosisz mnie w sobie, jesteś mną opętany, jak biały dzień nadciągającym zmierzchem.

Poczuł chłód. Od ziemi ciągnęło zgniłą wilgocią.

– Przynosisz temu światu – zapytał powoli – noc?

Noc jest teraz.

Raul zadrżał pod strasznym naporem, wnikającym w jego świadomość wraz z owymi słowami.

Noc jest teraz. Dzień nadejdzie. Boisz się, głupcze… Kto boi się ciemności, ten nigdy nie zrozumie światła. Co zyskali żywi, że mnie nie wpuściłeś? Kto mnie zdradził i zawiódł nadzieje? Co na tym wygrałeś? To twoje życie… Jesteś tylko mrówką wędrującą po jabłku. Poznam wieczność, myśli robaczek. Jabłko jest okrągłe… Nieskończona wędrówka… Jesteś wciąż mocny i wielki, ponieważ masz w sobie cząstkę mnie.

–  Nieskromny jesteś, Przychodzący Stamtąd.

Śmiech.

Wkrótce się zobaczymy, Raulu. Twarzą w twarz.

Znów przeszył go dreszcz. Jego mózg i ciało pamiętały dawny strach.

Nie bój się. Po prostu bądź gotów.

Dziewczynka w końcu odebrała swoją wstążkę. Byli przeciwnicy rozprawiali teraz zgodnie o prawidłach przy rzucaniu kostkami. Grubawy wyrostek nakreślił w piachu krzywą linię. Najmłodszy dzieciak ssał palec, patrząc jak jego siostra wtyka w ziemię długie, cienkie patyczki.

Raul przezwyciężył słabość.

– A co z twoim Odźwiernym? – zainteresował się z uśmieszkiem.

Wkrótce dojrzeje. Odwrócili się od niego, zdradzili go i przeklęli… Jak kiedyś ciebie.

– Szukasz odtrąconych – wymamrotał z namysłem. – Potrzebni ci są skrzywdzeni.

Nie skrzywdzeni. Wyswobodzeni.

–  Chciałem się zemścić…

To także.

–  Nie rozumiem…

Starzec rozsiadł się wygodniej, zakładając nogę na nogę.

– Na świecie pełno łajdaków, gotowych wpuścić cię bez konkretnego powodu… chociażby z nudów.

Sądzisz, że każdy jest do tego zdolny?

Raul uśmiechnął się, wyczuwając cudze wzburzenie.

– A nie jest?

Ty nie dałeś rady.

Dzieci rzucały po kolei kością w częstokół z patyków. Grubawy rzucał najcelniej, jego brat ciągle przekraczał linię, a dziewczynka wciąż go głośno upominała. Najmłodszy ssał piąstkę w zamyśleniu.

– A on – zapytał szeptem Raul – ten twój nowy Odźwierny… da radę?

Wiatr przeleciał w koronach drzew. Na trawę spadły kolejne jabłka. Dzieci przerwały zabawę, łakomie się oblizując.

Jest silniejszy od ciebie. Jego moc wzrośnie wielokrotnie i spróbuje zmierzyć się z moją… Jest następcą Fagirry i Lujana. Jest wieszczbiarzem. Niewinnie ukarany, zdradzony i wyklęty. Wolny i zły. Stanie się mną i nasze moce staną się jednością.

Na progu domu znowu zjawiła się ciemnooka kobieta. Nieznacznie zerkając na siedzącego pod drzewem staruszka, otarła buzię najmłodszego dzieciaka i zawołała pozostałe na obiad. Tyczkowata dziewuszka sprzeciwiła się i dostała lekkiego, choć soczystego klapsa.

– I co dalej? – powoli zapytał Raul.

A co ci do tego? Pozostaną ci wspomnienia i nic więcej.

– A oni? – znowu zapytał, patrząc na drzwi zamykające się za dzieciakami.

Nie rozumiesz. Przed tobą wspaniała świątynia, a ty myślisz o kałuży pod nogami. Dlatego nie dałeś rady, głupcze.

– Ty jesteś tą wspaniałą świątynią?

Jestem wiodącym. I twórcą.

– A on? Odźwierny?

Stanie się mną.

– A ja?

Będziesz obserwatorem, jak zwykłe.

Kobieta znowu wyszła. Zabrzęczała wiadrem u studni. Hałaśliwie otworzyła klapę i puściła rozkręcający się łańcuch, cały czas nie spuszczając z Raula czujnego, niezbyt życzliwego spojrzenia.

Wszystko się zmieni, Raulu. Tylko ty się nie zmienisz ani twoja pamięć. Choć wątpię, czy cię to uraduje. Ciężko żyć niezmiennym w świecie, który się odmienia.

– Odmienia na twoją modłę?

Chyba odezwał się zbyt głośno. Kobieta usłyszała go poprzez szczękanie łańcucha i wzdrygnęła się.

Śmiech.

Powinieneś się zmienić, bo tamten jest wciąż niedojrzały. Nie jesteś aż tak głupi, Raulu, by go lekceważyć.

–  Ty sprawisz, że dojrzeje?

Nie ma dojrzałości.

–  Więc dlaczego…

Skostniały świat musi się zmienić. Życie jest wieczną zmianą. Gorzej nie będzie. I tak jest już wystarczająco źle. Szczególnie Luarowi, naszemu Odźwiernemu. Najgorzej ze wszystkich.

Kobieta schyliła się i chwytając za rączkę, wyciągnęła pełne wiadro, przypominając Raulowi tę, która była jej babcią. Nawet to spojrzenie: poważne i nieufne…

– Jaszczurka – szepnął.

Wiele straciłeś, Raulu.

Koronami drzew znowu przeleciał nieoczekiwanie świeży wietrzyk. Raul poczuł ciarki na skórze.

– Tak – odparł ledwie słyszalnie – i to jeszcze nie koniec strat.

Egert nie lubił podziemi. Kto je zresztą lubi. Na pewno nie więźniowie, całymi latami gnijący w kamiennych lochach lub regularnie torturowani. Soll bardzo dobrze pamiętał, jak szedł tym korytarzem w towarzystwie Fagirry i miejskiego oprawcy, odór izby tortur i krzyki, przebijające się przez grube mury…

Oprawca wstał na powitanie. Był zdumiewająco podobny do swego poprzednika, rozżarzającego dwadzieścia lat temu węgle na żelaznym trójnogu. Egerta nie tknął wtedy rozpalony metal. Lecz Toria…

W jego duszy zamknęła się jedna z furtek: wstęp wzbroniony. Nie myśleć o tym teraz. Skinął prowadzącemu go nadzorcy. Tamten przekazał swą pochodnię siepaczowi i znikł w bocznym korytarzu. Kat, wyglądający na mistrza w swoim fachu, przechylił pytająco głowę na ramię. Soll odkaszlnął, by oczyścić gardło.

– No?

– Gotów – odparł poważnie oprawca. – Czeka.

Niskie żelazne drzwiczki rozwarły się gościnnie przed pułkownikiem. Pochylając głowę, Soll wkroczył do izby tortur. Tej samej, gdzie wiele lat temu rozmawiał z Fagirrą.

Dwa łuczywa zatknięte w żelaznych pierścieniach dawały więcej światła, niż pragnąłby tego Soll. Żelazny trójnóg żarzył się czerwoną poświatą. Pod ścianą stał fotel z podłokietnikami, obok niski, okrągły taboret. Opodal paleniska znajdowała się szeroka prycza, żałośnie poskrzypująca pod ciężarem wielkiego, obnażonego, włochatego cielska. Smród dymu w lochu mieszał się z odpychającym odorem niemytego chłopa.

Soll przesunął dalej fotel i usiadł, kładąc ręce na poręczach. Oprawca zaczął rozkładać narzędzia. Oficer nie patrzył w jego stronę. Słysząc odrażające zgrzytanie, przypomniał sobie zamyślone oczy sędziego Ansina. „To nie twój fach, Egercie… ale rozumiem, dlaczego chcesz to zrobić”.

Sowa czekał. Jego oczy bardziej niż zazwyczaj przypominały okrągłe ślepia nocnego ptaka. Na czole miał otwartą, długą ranę, efekt uderzenia, które uratowało Sollowi życie. Ręce i nogi herszta były mocno przywiązane do łoża tortur. Oprawca zdążył wcześniej zgolić mu brodę i ostrzyc włosy. Powierzchowna rana na ramieniu zabliźniała się już, lecz szyja wciąż była obwiązana przesiąkniętą krwią szmatą.

Siepacz zakończył przygotowania i stanął za oparciem fotela, czekając na rozkazy. Myśli Egerta były niezwykle ciężkie i niemrawe. Nie mógł wykombinować pierwszego pytania. Swoją drogą, takie milczące siedzenie jest także rodzajem tortury.

Sowa poruszył się lekko i cicho westchnął. Klatka piersiowa uniosła się i opadła. Na piersi widać było starą bliznę, w dole brzucha wiły się włosy nietknięte przez oprawcę, a męski członek niebywałych rozmiarów bezwładnie zwieszał się na bok.

Egert odwrócił wzrok, lecz Sowa zdążył złowić to umykające spojrzenie. Soll dostrzegł ze zdumieniem iskierki satysfakcji w oczach herszta. Kat przestąpił z nogi na nogę.

Sowa patrzył teraz prosto w twarz Egerta. Nie było to spojrzenie ofiary. Ataman spoglądał, jakby sam siedział w fotelu, obserwując przywiązanego Solla. Egert znowu się zdziwił. Na pewno nie można było odmówić Sowie męstwa.

Szczypce na żarowni przybrały malinowy odcień. Soll wyobraził sobie odór przypalonego ciała i zmarszczył się boleśnie. Sowa uznał to za objaw słabości i w jego oczach znowu przemknął cień zadowolenia. Rozgniewał tym Egerta.

Nie tak dawno siedzieli razem: morderca i chłopak, któremu Soll niegdyś nadał imię. O czym rozmawiali? Luar dostał coś od niego. Co takiego? „Pan Luar”… „uprzejmie, by nie rzec uniżenie”. Uniżony Sowa? Kłaniający się przed Luarem?

– No cóż – rzekł głosem spokojnym, zrównoważonym, jak chciał – no cóż, Iszta…

Siepacz zrobił krok do przodu, gotów spełniać polecenia. Egert uniósł kącik ust.

– Wyjdź, Iszta. Pilnuj za drzwiami, żeby mi nikt nie przeszkadzał. Nikt. Rozumiesz?

Oprawca był zmieszany. Najwidoczniej rozkaz pułkownika był sprzeczny z rozporządzeniami sędziego.

Soll nachmurzył się. Jakiś czas patrzyli na siebie z oprawcą, przy czym ten ostatni zastanawiał się, posłuchać, czy się sprzeciwić. Minęła minuta, nim zrezygnował z próby oporu, skłonił głowę, zerknął z żalem na żarownię i znikł bezszelestnie za żelaznymi drzwiczkami.

Egert sprawdził, czy są dobrze zamknięte. Zawrócił i przeszedł wokół łoża tortur, starając się nie patrzeć na Sowę. Zbój przekonał się o jego słabości: pułkownik chce się czegoś dowiedzieć, lecz nie chce, by dowiedzieli się inni. Tajemnica, jaką znał Sowa, była teraz jego jedyną bronią. Alternatywą pozostawały jednak rozżarzone kleszcze, pozostawione przez oprawcę.

Soll doszedł do punktu wyjścia. Jego wzrok spotkał się ze spojrzeniem Sowy i rozbójnik jakby się trochę speszył.

– To prawda, że służyłeś Łaszowi? – rzucił niegłośno Soll.

Sowa odchrząknął z wysiłkiem. Egert nie oczekiwał zresztą szczerych i szybkich odpowiedzi.

– Twój czas nie jest nieskończony – zauważył, lustrując wzrokiem narzędzia oprawcy. – Możesz mieć lekką śmierć. Koniec marzeń. Lekka śmierć. Będziesz mówić?

– Będę – odparł nieoczekiwanie Sowa.

Głos miał ochrypły, lecz mówił całkiem wyraźnie.

– Jeszcze będziesz mnie prosił, żebym zamilkł, pułkowniku. Nie boisz się, że powiem wszystko?

Egert z trudem opanował chęć uderzenia leżącego. Przeszedł się, wsłuchując we własne kroki. Przysiadł na podłokietniku fotela.

– Nie boję się, Sowa. Myśl lepiej o sobie.

– O mnie już pomyśleli.

Więzień głośno przełknął ślinę.

– Wszystko mi jedno. Tylko…

Zamilkł, spoglądając na Egerta z nieskrywanym szyderstwem, czekając na pytanie.

– Nie wszystko jedno.

Egert znowu wstał. Podszedł do paleniska, trącił palcem rękojeść szczypiec i cofnął dłoń.

– Nie wszystko jedno, Sowo. Potnę cię na kawałki, nogi powyrywam z korzeniami… i język. Udławisz się swoim „tylko”…

Sowa zadyszał gwałtownie.

– Spocisz się przy tym i cały ubrudzisz, pułkowniku, po same uszy… Chociaż… – Zachichotał ochryple. – Jesteśmy tacy sami.

Soll zrugał siebie w duchu za niedopuszczalną słabość. Nie powinien irytować się słowami zbója, a tymczasem palą go żywym ogniem, jakby to on był torturowany. Znalazł wśród rzeczy oprawcy spracowane, skórzane rękawice. Na samą myśl, że będzie musiał je włożyć, coś przewróciło mu się w żołądku.

– Mów, gadzie – szepnął przez zaciśnięte zęby. – Mów, czy służyłeś w zakonie?

– Ty także mu służyłeś – odparł zbój z uśmiechem. – Pamiętam cię od szczeniaka. Mój pan igrał tobą jak marionetką. Mógł także obdarować habitem. Wystraszyłeś się, pułkowniku i uciekłeś… Nic to…

Badany przymrużył oczy z dwuznacznym grymasem.

Soll poświęcił parę sekund, by uspokoić oddech. Krew tętniła w skroniach… Niebiosa, jak tu zachować zimną krew?! Po co wyciągnął tego gada z dna rzeki, co chciał od niego usłyszeć?!

– Nic to… – powtórzył za Sową, przeciągając samogłoski. – Pamiętasz, co stało się z twoim panem? Nie wywiniesz się tak łatwo, koleżko… Gadaj!

Przygotowane pytanie nie przeszło mu przez usta. Przewiercał Sowę wzrokiem, z nadzieją, że ten sam zdradzi się z czymś interesującym. Sowa dobrze wiedział, czego dotyczy pytanie. Egert ochłódł, widząc uśmiech atamana. Sowa dokładnie oblizał wargi.

– O czym?

Kpi sobie, pomyślał Egert i chwycił dłońmi w rękawicach uchwyty kleszczy. Czegośmy doczekali: pułkownik Soll stał się katem… Rączki tamtych były nieco dłuższe i bardziej okrągłe. Ostrza wyszły tamtemu plecami… Jak niesamowitą trzeba mieć siłę, żeby przebić nimi kogoś na wylot… Czyżby…

– Gadaj, bydlaku – powtórzył Egert nieswoim, lecz wyraźnym i spokojnym głosem.

Szczypce nie drżały w dłoniach. Dymiły czerwone końce. Mięśnie związanego więźnia naprężyły się, lecz twarz nie zdradzała strachu.

– O czym? – znowu zapytał z ironią. – Powiedz, o czym mam gadać, pułkowniku!

Soll patrzył na Sowę zza malinowych nożyc. Dodało mu to pewności siebie.

– O chłopaku. Wszystko. Kiedy, co i dlaczego…

– O jakim chłopaku?

Oczy Sowy śmiały się.

– Podaj imię, pułkowniku, bo znałem wielu chłopaków…

Uśmiechał się tak ohydnie, że Soll poczuł mdłości.

– Nazywa się Luar Soll – wydusił, patrząc z nienawiścią w żółtawe ślepia. – Jeśli będziesz kłamał, gadzino…

Sowa zachichotał.

Śmiał się, odchylając głowę i waląc potylicą o pryczę. Egert stał nad nim, ściskając kleszcze w dłoniach, chwytając gwałtownie zatęchłe powietrze.

Kiedy zbój się wyśmiał, zajrzał spod zmrużonych powiek niemal w głąb duszy pytającego.

– Tak, pułkowniku… Lepiej, żebyś zapłacił mi za milczenie, bo ten chłopak…

Uciął, tworząc efektowną pauzę. Soll ledwie trzymał coraz cięższe kleszcze, ze strachem odczuwając zalewającą go falę mdłości.

Jeśli okaże się, że Luar… on, Egert nie zdoła żyć ani sekundy dłużej.

Martwa dziewczyna na drodze. Ciemna krew na bosych nogach, dym, zwęglony trup…

Mokre zawiniątko na rękach. Senne oczka i żarłocznie otwarte usteczka. Dziwne, wstydliwe rozczarowanie: więc to jego syn?! Zielona szyszka i wędrujący po niej błyszczący żuk. Chcę być jak ty… ale nigdy nie będę tak fechtować.

– Ten chłopak – podjął Sowa, nabrawszy powietrza w płuca – jeszcze pokaże ci, co jest wart, pułkowniku. On… Spróbuj go złapać i torturować. Wiem, jak to cię dręczy. Gdybyś widział, co on czynił…

Sowa przymknął w rozmarzeniu powieki.

– Wszystkim opowiem, co robił twój syneczek…

Znowu otworzył oczy i zwęził powieki. Próbował podnieść się na łokciu, lecz przeszkodziły mu w tym łańcuchy.

– Jak słyszałem, nie jest naprawdę twój. Śmiałem się do rozpuku, mało gaci nie zmoczyłem… Nie dychaj tak, pułkowniku, każdemu mogło się zdarzyć. Nie dychaj i nie świdruj mnie oczami. Zaszalała twoja baba, aj, aj, z mym panem zaszalała… Możesz teraz ją męczyć. A co do chłopaka: wszystko powiem, czemu nie… Wezwij tylko sędziego i pisarza sądowego, i kogo jeszcze chcesz. Mogę i na placu…

Uciął, próbując przywołać na oblicze nietypowy dla siebie wyraz współczucia.

– Żal mi cię, pułkowniku. Baba kurwa, a syn bękart. Pomści mego pana. I mnie też. Jak poczujesz uścisk na gardle, wspomnij Sowę… A chłopak…

Mlasnął językiem.

– Żelazne pętle, uliczne kąty, studnie, małe dziewczynki. Szkoda, że nie będę mógł zobaczyć, jak dorwie ciebie, pułkowniku. Swego tatusia…

– Kłamiesz – rzekł oschle Egert. – Przyznaj, że kłamiesz, gadzie…

– Bo co? – spytał Sowa z uśmiechem. – No, przypalaj mnie! Pan także mnie przypalał i nauczył mnie… ja także go czegoś nauczyłem…

– Kłamiesz!

Zadrgały ognie pochodni. Głos Solla odbił się wielokrotnie od sklepień piwnicznych i zanikł w ciemnych zakamarkach. Gdzieś za grubymi murami wzdrygnęli się więźniowie i uniosły pyszczki szczury.

Sowa nie odpowiadał. W oczach błyszczało zwycięstwo.

Mętna fala, podnosząca się w duszy Solla, wypełniała go całego, zalewając myśli, uczucia i pamięć.

W tym momencie przez chwilę rozumiał Fagirrę. Zrozumiał wszystkich oprawców świata, jak słodko zgasić czyjś triumfalny uśmiech. Jak miło zburzyć czyjeś brudne zwycięstwo. Skoro nie można sprawy odwrócić, można się chociaż zemścić. Nieważne, co jest prawdą, a co kłamstwem. Są tylko żółtawe oczy we włochatym cielsku, gotowe na ból. Wypróbuje je. Zada morze bólu, oceany cierpień, godzinę za godziną, dzień za dniem. Soll nigdy nie przestanie, mają przed sobą długie życie i długą mękę.

Uderzył go w nozdrza odór przypalonego mięsa. Żółtawe oczy Sowy pociemniały, tak bardzo rozszerzyły się źrenice. W pierwszej chwili zdołał powstrzymać krzyk, udając obojętność, lecz wkrótce murami izby tortur wstrząsnęło dzikie wycie. Stróżujący za drzwiami pokiwał głową z szacunkiem.

Egert opamiętał się. Upuścił kleszcze, krztusząc, niemal dusząc się gęstym dymem. Odszedł w najdalszy kąt lochu, zasłaniając usta dłonią. Na szczęście znalazł tam wiadro z wodą.

Sowa chrypiał. Z każdym jękiem niemal pękały mu płuca. Dlaczego kłamie?! Przecież to wszystko łgarstwo, uświadomił sobie jasno Egert, przecierając twarz mokrymi dłońmi. Kłamstwo i odrażający, duszący odór spalenizny. Jakieś wspomnienie snujące się wokół, nieuchwytne jak przerwany sen…

Koszyczek z wystającą nacią pietruszki. Chmara muszek za oknem… Spadający, jesienny liść, przyklejony do szyby. Dłoń na oczach…

Czarne oczy i gładka, biała skóra. Potworne łoże tortur. Żarownia. Haki. Zwęglona skóra. I…

Zimny dzień. Śnieg… Śnieżki na jej plecach… Iskrzące się grudki niepowtarzalnych kryształków, przejrzyste granie nieskończonego świata…

Niższa odeń o głowę, wydawała się przy nim podlotkiem, niemal dzieckiem… Ośmielił się pierwszy raz ją przytulić. Wąskie ramiona drgnęły… Pragnąc ze wszystkich sił ją pocieszyć i zarazem bojąc urazić, przygarnął Torię do siebie.

Sine cienie na śniegu zastygły, tworząc jeden. Oboje bali się poruszyć, by nie popsuć tej chwili. Miasto za murami było im obojętne i zimne odblaski na zamarzającej rzece, tylko wiatr…

Wiatr.

Soll drżał. Mokry i osłabiony wiedział dobrze, iż jeśli się odwróci, zobaczy rozpiętą na pryczy Torię. Co oni tu z nią robili?! Nigdy nie powiedziała do końca, nie chciała pamiętać… Toria… Gwiazdozbiór pieprzyków na smukłej szyi. I szczypce… Niebiosa, nie obronił jej ani nie wyzwolił. Nie uratował wtedy ani teraz. I to ma być ta wielka miłość?! Wyrzeczenie się tego, co najświętsze, zdrada, brudna plama na bieli. Sine cienie na śniegu. Dziewczynka, nadzieja, radość… Zdradził je obie i samego siebie, wszystkie owe lata miłości i życia zniszczył swoją dziką zazdrością. A przecież to, co zrobił z nią Fagirra, było tylko dodatkową torturą!

Jęknął, przymykając powieki. Świadomość błędu i winy kazała mu wbić zęby we własną dłoń. Poczuł w ustach smak krwi. Zlizując słone krople, odczuwał błogosławiony ból. Jakby na jego sercu wyrósł ropiejący strup, który przywykł uważać za coś naturalnego, a teraz pękł, obnażając gołe nerwy i uwalniając zgniliznę i ohydę…

– Ohyda – szepnął. – Byłem podły, Tor. Idę do ciebie.

Sowa dyszał ochryple. Soll nawet nie spojrzał na niego. Żelazne drzwi zaskrzypiały na zardzewiałych zawiasach.

Kiedy zamknęły się za nim, Sowa, sam nie wiedząc czemu, uznał, że przegrał.

Pewnego pogodnego, ciepłego dnia wybrałam się z Alaną na rynek do najbliższej wioski. Widok ludzi sprawiał jej prawdziwą radość, a zwłaszcza wiejskich dzieciaków, zaciekawionych jej obecnością i wędrujących za nami uparcie. Moja przekorna towarzyszka ośmieliła się pokazać język jakiemuś starszemu chłopakowi, chyba wozakowi. Tamten rozdziawił gębę, lecz nic więcej z tego nie wynikło.

Wszyscy przekazywali sobie z ust do ust najnowsze plotki: Sowa został schwytany, ale w mieście grasuje tajemniczy morderca, duszący małe dzieci studziennym łańcuchem. Pierwsza z tych wieści wydała mi się zbyt piękna, druga nazbyt okrutna, nie uwierzyłam więc ani w jedną, ani drugą.

Rynek nieoczekiwanie mnie zatrwożył. Wszędzie widziałam podesty i mimowolnie wybierałam w myślach najlepsze miejsce dla teatralnych wozów, a także zastanawiałam się, jaki repertuar byłby odpowiedni dla tutejszej publiki. Marzenia prysły, pozostawiając rozczarowanie i tępy ból. Zakończyłam zakupy najszybciej jak mogłam, napełniłam nasze koszyczki i ruszyłam w drogę powrotną.

Po drodze do domu Alana zaproponowała zrobić postój, by pobawić się w Luara i czarownika. Oczywiście ona była Luarem, mnie zaś przypadła rola złego maga.

Odłożyłyśmy koszyki i zaczęłyśmy wybierać dla siebie odpowiednią broń w kupie chrustu. Alana miała całkiem dobre pojęcie o szermierce, w końcu wiedziała na ten temat więcej ode mnie. Rozochocona wykrzykiwała obelgi pod adresem czarodzieja i tak ostro atakowała, że mogłam tylko słabo się bronić i błagać o łaskę.

W końcu upadłam na trawę i skończyłam w konwulsjach. Potem wznowiłyśmy wędrówkę, w pełni zadowolone z zabawy.

Wtedy jednak wróciły ponure myśli. Wchodząc na dziedziniec, boleśnie wspomniałam rozstawienie wozów, śmiech gości, kolejność spektakli i nieudany debiut Luara… Czy zresztą jakikolwiek debiut był udany? Teatr w teatrze: może zagrałybyśmy z Alaną „wygnanie syna” albo „śmierć Flobastera”.

Niańka nie mogła dość się nacieszyć, odbierając zakupy. Odczekałam, póki przygotuje obiad dla Torii i nieoczekiwanie dla samej siebie poprosiłam:

– Daj to mnie.

Mój głos był cieńszy od pisku myszy, lecz staruszka usłyszała i wzdrygnęła się.

– Ach… Tobie?

Kiwnęłam niepewnie głową.

– Spróbuję… Jeśli się nie uda, to… A może jednak?

Niania kręciła głową w zamyśleniu.

– Żeby tylko nie było gorzej.

– Gorzej być nie może – odparłam szeptem.

Niania zawahała się i z niechęcią podała mi tacę.

Droga na górę okazała się niezwykle długa. Stanąwszy przed zamkniętymi drzwiami, przestępowałam z nogi na nogę, wsłuchując się w skrzyp desek. Przerażająca osoba: Toria Soll. Zawsze bałam się obłąkanych…

Więc czemu o to poprosiłam?!

„Idź do niej, ja nie potrafię… Proszę!”

Polewka stygła na tacy. Wszystko jedno, pomyślałam bezwzględnie. Niech stygnie, Toria i tak jej nie zje.

– Wejdź – rozległ się głos za drzwiami.

Omal nie upuściłam tacy.

Drzwi okazały się otwarte. Pchnęłam je czubkiem stopy i niezgrabnie, bokiem, przecisnęłam się do środka.

– Postaw na podłodze.

Toria siedziała u okna. Widziałam jej plecy i czarne włosy, rozsypujące się na ramionach. Szklanka kiwnęła się, omal nie wywracając, talerzyk zabrzęczał. Wstrzymałam oddech.

– Lepiej już idź – powiedziała matowym głosem. – Tutaj niczego nie ma.

– Jest dziecko – odpowiedziałam ostrożnie.

Każde moje słowo mogło wywołać nieobliczalną reakcję. Jakbym stąpała po kruchym lodzie.

– Dziecko ma matkę – odparła tym samym tonem.

Milczałam.

– Zresztą, jak chcesz – rzekła, opuszczając głowę. – Odejdź.

Ruszyłam do wyjścia i już na samym progu dogoniło mnie pytanie:

– On żyje?

Powstrzymałam pragnienie, by się obejrzeć. Chwyciłam dłonią klamkę. – Tak.

– To on prosił, żebyś przyszła?

Rozpaczliwie szukałam w myślach odpowiedzi. Zarówno „tak”, jak i „nie” mogły się okazać jednakowo zgubne, nie mogłam wymyślić niczego mądrego, więc powiedziałam prawdę.

– On także prosił.

– Kto jeszcze?

Miałam wrażenie, że ton jej głosu nieco się zmienił.

– Jeszcze ja sama chciałam.

– To wszystko?

Znowu dramatyczne szukanie odpowiedzi.

– Tak. Nie. Obiecał, że wkrótce się zjawi…

Na próżno czekałam w drzwiach na kolejne pytania. Toria ukryła twarz w dłoniach i tak zastygła.

Parę dni później bawiłyśmy się z Alaną na podwórcu. Tupot końskich kopyt sprawił, że pokryłam się gęsią skórką. Nie mogąc się opanować, wybiegłam przed bramę. W stronę domu galopował niewielki, pięcioosobowy oddziałek.

W głowie miałam zupełną pustkę. Odsunąwszy Alanę, chwyciłam za ciężkie skrzydło wrót i w tym momencie dostrzegłam, że jeźdźcy mają na sobie czerwono-białe mundury. Cała pokryłam się gorącym potem. To nie zbójcy, tylko… Egert?!

– Dziewczyno, pani w domu? – zawołał porucznik, biorąc mnie za służącą.

Kiwnęłam głową. W gardle mi zaschło: ani „tak”, ani „nie”…

– A młody panicz? Nie zjawił się?

– A wam co do tego? – zapytała niania, przychodząc mi w porę z pomocą.

Porucznik zamachał przed naszymi oczami jakimś papierem.

– Rozkaz pana burmistrza, rozporządzenia sędziego i naczelnika straży miejskiej! Wpuścić w imieniu prawa!

Jakbyśmy mogły nie wpuścić…

Żołnierze zsiadali z koni. Moje dłonie spoczywały na ramionach Alany. Dziewczyna kurczowo wczepiła się w moją jubkę.

– Pani nikogo nie przyjmuje – powiedziałam ochryple – - a młody panicz daleko…

Porucznik zmarszczył tradycyjnie wystrzyżone brwi.

– Mam rozkaz. Zameldujcie swej pani… – Przenosił wzrok ze mnie na niańkę i z powrotem, w końcu postanowił dogadać się z młodszą. -…Jak najszybciej o naszym przybyciu. Każda chwila droga!

Przypomniałam sobie, jak dwóch takich wykręcało ręce biednemu Musze.

– Nikogo nie przyjmuje – wycedziłam przez zęby. – Nikogo. Powiedzcie, o co chodzi, a ja przekażę…

Porucznik nasrożył się, zastanawiając się, czy ma mnie ukarać za opór, czy też zgodzić się na tę propozycję.

– Czy pan Soll zezwolił wam na przemoc? – zdziwiłam się, przyspieszając jego decyzję.

Zeskoczył z konia. Zmierzył mnie sceptycznym spojrzeniem, potem wycedził przez zęby:

– Umiesz czytać?

Podetknął mi pod nos dokument z pieczęcią. Jeśli strażnik chciał zawstydzić mnie mym niedouczeniem, tu się przeliczył.

W imieniu prawa… Zatrzymanie… oskarżonego… czyny bezecne… morderstwa… pojmać… doprowadzić w łańcuchach…

– O kim to? – spytałam, zagubiona.

Litery skakały mi przed oczami.

– Powiedz twojej pani – burknął niechętnie strażnik – że mamy rozkaz aresztować Luara Solla jako mordercę. Zabójcę ze studziennym łańcuchem.

Moje usta rozchyliły się same od ucha do ucha z niewiadomej przyczyny.

– Kogo? – spytałam z tym głupawym uśmiechem.

Porucznik przewrócił oczami.

– Powiedz twojej pani! Jej syn, Luar Soll jest poszukiwany jak zbrodniarz!

– Ten sam? – zapytałam wciąż tymi rozciągniętymi idiotycznie wargami.

Obok jęknęła niańka. Porucznik odwrócił wzrok. Półgłosem rozkazał swoim:

– Przeszukać dom.

– Nie pozwalam – rozległ się głos od drzwi wejściowych.

Wszyscy: ja, porucznik, niania, a nawet Alana, odwrócili się w tamtą stronę jak na komendę.

Toria Soll stała w drzwiach. Włosy miała starannie przyczesane, sine cienie na policzkach i lód w oczach.

– Nie pozwalam. Nie ma go tutaj, Warto. Nie mówiąc już o tym, że oskarżenie jest bzdurne.

Porucznik skłonił się.

– Pani, otrzymałem rozkaz…

Toria zmarszczyła brew.

– Nie wierzysz mi? Nie ma tutaj Luara.

Porucznik skłonił się jeszcze niżej. Wzrok Torii działał na niego, jak na niektórych ludzi czyjaś wysokość. Strażnicy milczeli ze spuszczonymi oczami.

Ramiona Alany drżały pod moimi dłońmi. Także czułam na sobie wzrok Torii, który jakby zamykał mnie i dziewczynkę w niewidzialnym kokonie. Porucznik z ponownym ukłonem przedstawił Torii nakaz. Przebiegła go oczami i być może tylko ja zauważyłam, jak rozszerzyły się jej źrenice.

Nagle mnie olśniło.

– On ma alibi! – oznajmiłam zdławionym głosem. – I jest ktoś, kto może je potwierdzić! W czasie kiedy wasz morderca zabijał, Luar Soll był razem ze mną w podróży!

Wszyscy spojrzeli teraz na mnie i chwilę później na Torię. Alana patrzyła z dołu i w jej okrągłych oczach odbijał się błękit nieba.

– A ty kim jesteś? – spytał powoli porucznik.

W ślad za nim pytał dom Sollów, pytała Toria i niebo w obłokach: „Kim jesteś?”

– Jego świadkiem – oświadczyłam, zbierając siły.

Porucznik uśmiechnął się.

– Interesujący świadek…

Specjalnie zaakcentował słowo „interesujący”.

Wargi Alany drgnęły, lecz nie wypowiedziały ani słowa.

– Kiedy się zaczęły zabójstwa?

Zmrużyłam oczy jak doświadczony śledczy.

Porucznik patrzył gdzieś obok mnie.

– W ostatnich dniach wiosny.

– Pójdę do sędziego – oznajmiłam, odsuwając Alanę i robiąc krok naprzód. – Pójdę do burmistrza… Niech mnie przesłuchają. Przysięgnę na własne życie, że człowiek zwany Luar Soll nie popełnił tych strasznych zbrodni, o jakie jest oskarżony. Mało tego, ze swej natury nie jest zabójcą, a w ostatnich dniach wiosny był daleko stąd, mogę na to przysiąc!

Mówiłam coraz głośniej drżącym głosem. Porucznik pomilczał chwilę i odwrócił się.

– Mam rozkaz aresztować przestępcę. Nie moją rzeczą sądzić, jest, czy nie jest winny.

– Weźcie mnie z sobą.

Chwyciłam porucznika za rękaw.

– Natychmiast. Wszystkim udowodnię. Niech mnie nawet torturują. Zeznam to samo pod torturami. No?

Strząsnął moją dłoń.

– To nie moja sprawa. Skoro nawet pułkownik Soll uważa go za winnego…

Strażnicy momentalnie znaleźli się w siodłach. Czułam ciągle wzrok Torii, który dosłownie wisiał w dusznym powietrzu.

– On jest niewinny!

– Muszę panią uprzedzić – zwrócił się porucznik do Torii – że w wypadku, gdyby panicz Luar tutaj się zjawił, należy bez zwłoki dać znać do miasta odpowiednim władzom. Liczę na pani rozsądek.

Toria skinęła powoli głową, jakby zgadzając się na prośbę służącego o dwudniowe wychodne.

– On jest niewinny!

Jeźdźcy wypadli galopem za bramę. Biegłam za koniem porucznika, potknęłam się na grudzie ziemi i oczywiście wywróciłam…

Długo jeszcze wykrzykiwałam na pustą drogę rozmaite przekleństwa, kiedy dotarło do mnie wreszcie, że ktoś stoi za mymi plecami. Zmełłam w ustach ostatnie przekleństwo. Nie odwracając się, wiedziałam kto to.

– To nieprawda. Proszę w to nie wierzyć. To kłamstwo…

Milczenie za plecami. Zaszlochałam.

– Wszyscy go… Nie wierzę, żeby pan Egert… Nie mógł uznać Luara za… Nie. Chyba że całkiem zwariował.

Roztrzęsiona, zapomniałam o kim mówię.

– Własnego syna…

Urwałam. To dopiero niezręczność. Wielkie nieba… Za takie gafy powinno się wyrywać języki rozpalonymi szczypcami.

– Tak – powiedziała powoli Toria – oczywiście, masz rację.

Jej dłoń przesunęła się po mym ramieniu. Obejrzawszy się, zobaczyłam jak odchodzi do domu, przygarbiona niczym staruszka.

Następnego dnia, zatopiona w myślach, chlapałam się na podwórku w mydlinach. Milcząca i skupiona Alana puszczała w korycie drewnianą łódeczkę. Dzięki moim dłoniom natrafiła na pieniste fale sztormu. Łódka podskakiwała na falach, Alana zaś zręcznie prowadziła ją dalej prętem.

Niania krzątała się w kuchni, słyszałam jej westchnienia i szczękanie naczyń. Potem w domu zrobiło się cicho. Minutę później staruszka stanęła w drzwiach dla służby z takim wyrazem twarzy, że przerwałam swą pracę.

– Dziecinko – rzekła niepewnie do Alany – chodź tutaj… Mama cię wzywa.

Alana zostawiła łódkę. Przeniosła wzrok z niani na mnie. Jakiś czas patrzyłyśmy sobie w oczy.

– Boję się – wyznała w końcu.

Stojąca w drzwiach niania głośno chlipnęła.

– To głupstwo – odparłam spokojnie. – Nic się twojej łódce nie stanie. Przypilnuję jej.

Na jej twarzy pojawiło się zmieszanie. Usiłując zrozumieć moje słowa, sama uwierzyła, że jej strach dotyczy łódeczki.

– Biegnij.

Nie dając jej czasu na opamiętanie, popchnęłam ją lekko w plecy. Na sukience pozostał mokry ślad. Machinalnie wycierając ręce o fartuch, patrzyłam, jak biegnie do domu, chociaż czułam, że parę razy miała chęć zawrócić i dać drapaka.

Wargi niani drżały. Drzwi zamknęły się cicho za nimi, ja zaś przysiadłam na lichej deszczułce, dopiero teraz odczuwając zmęczenie.

Łódka kołysała się na spokojnej mydlanej powierzchni. Bańki wypuczały się tęczowymi kloszami, po czym szybko pękały i znikały. Piana w korycie topniała jak śnieg na wiosnę.

– Jesteś zadowolony, Luarze? – spytałam szeptem.

Odpowiedzią był daleki tętent.

Poczułam ciarki na plecach. Nie ruszając się z miejsca, mięłam w palcach mokry fartuch. Znowu? Może tym razem po mnie? Jak rzekłam wczoraj: niech przesłuchują. Nawet torturują.

Zacisnęłam zęby i zmusiłam siebie do wstania. Nie należy przeszkadzać tym dwojgu, skoro w końcu się pojednali. Nie ma jednak komu powitać przyjezdnych oprócz mnie.

Tupot kopyt przybliżał się. Wyglądając przez bramę, zauważyłam, że tym razem jest tylko jeden jeździec. W końcu do mnie wystarczy jeden konwojent.

Byłam gotowa skryć się za węgłem domu, kiedy w szczelinie między niedomkniętym skrzydłami bramy pojawiła się ręka. Zręcznym, wyćwiczonym gestem odsunęła do końca zasuwę. Nie zdążyłam nawet otworzyć ust, gdy jedno skrzydło bramy przesunęło się i w rosnącej szczelinie pojawił się najpierw koński łeb z pianą na pysku, potem szeroka czarna pierś zwierzęcia, a na koniec sam jeździec, tym razem bez czerwono-białego uniformu.

Energicznym gestem odgarnął z czoła zlepione włosy. Omiótł prędkim spojrzeniem dziedziniec, zatrzymując się na zamkniętym głównym wejściu i na wysprzątanym przeze mnie ganku…

Mnie na razie nie zauważył. Stałam za rogiem, przylgnąwszy do ściany, ledwie się trzymając na nogach.

Zeskoczył z konia i puścił lejce. Dwa kroki i już był na ganku.

– Egert!!!

Odwrócił się. Biegłam ku niemu, potykając się co rusz, z głową lekką niczym dmuchawiec.

W domu głośno trzasnęły drzwi i zaskrzypiały schody pod pospiesznymi krokami.

Własna dłoń, rysująca kredowe wzory na podłodze gabinetu dziekana, wydała się Luarowi ptasią łapką.

Spieszył się. Za drzwiami stał Egert Soll. Jego szept oplatał zmysły Luara, chociaż nie mógł rozróżnić słów. Słuch młodzieńca działał dziwnie wybiórczo: doskonale słyszał ruchy strażników na schodach, sapanie starego woźnego, ćwierkanie wróbli pod oknami, a nawet chrobot myszy wędrującej między ścianami. A jednak skierowane wprost do niego słowa pułkownika traciły sens, przelewając się przez umysł młodzika jak woda.

A jednak słuchał. Wystarczały mu znajome intonacje w głosie Egerta. Był bezpieczny, wiedząc, że nie dojdzie do spotkania. Miło jest patrzeć w ogień, lecz nie każdy odważy się w niego wejść. Luar zbyt dobrze pamiętał ostatnie spotkanie z byłym ojcem. Chociaż nie, ostatnie zdarzyło się w leśnej kryjówce Sowy. Niestraszno skrzyżować broń. A tamten dywan na podłodze domu w Kawarrenie z wydeptaną ścieżką… Nie chciał przechodzić tego od nowa. Za żadne skarby.

Teraz ucieknie. Tamci ludzie sądzą, że zapędzili go jak wilka w pułapkę. Wszystkie problemy przyzwyczaili się rozwiązywać za pomocą żelaza. Egert nie jest inny… Prawie taki sam. Mówi coś ważnego. Szkoda, że Luar nie pojmuje. Ale mów, Egercie, mów dalej, twój głos wyzwala wspomnienia.

Czarna kijanka, oślizgła główka z ogonkiem. Przywiera do ścianki koryta, łaskocze dłoń. Śnięta rybka na płyciźnie, zmętniała srebrna łuska… Wyciśnięty na śniegu ślad potężnej łapy… Płozy schnące na słońcu…

Znowu ten wydeptany dywan, niech go licho. Soll przemawia właśnie szczególnie mocno i przejmująco…

Szum wodospadu. Mów dalej, Soll.

Ale jak bardzo chce się zdobyć na takie głupstwo. Nawet bez celu. Wszystkie głupstwa są bezcelowe, a niektóre nawet szkodliwe. Zobaczyć cię, Egercie…

Za drzwiami zrobiło się cicho. Luar, zbity z pantałyku, podniósł głowę ze zdziwieniem. Cicho. Pospieszne kroki. Mamrotanie woźnego. Nowy, nieznany głos i znów cisza. I nagle absolutnie wyraźny, doskonale słyszalny szept:

Wyłamać drzwi.

Pauza. Ochrypły krzyk:

– W imieniu prawa!

Luar przymknął powieki. Poczuł nagły strach, jakby od strony drzwi powiało gęstym trującym gazem. Nienawiść jest kluczem. Nienawiść szukająca wyrazu.

Ależ tak, potwierdził Fagirra. Właśnie doszliśmy do najważniejszego… Nie wystarczy wykląć wyrodka. Trzeba go jeszcze zabić. Zrodzony przez pomyłkę powinien jak najszybciej umrzeć. Jego śmierć naprawia, by tak rzec, porządek świata.

Drzwi zatrzeszczały. Jedno uderzenie i następne. Miernoty od ciężkiej pracy. Buch. Buch.

– Dlaczego? – zapytał w roztargnieniu Luar.

Uderzenia przerwały się. Znowu nastąpiła cisza. Dyszenie, które Luar mógł rozpoznać spośród tysiąca innych. Jego dłoń kurczowo zacisnęła się na medalionie.

Otworzysz, wyrodku? Czy sam się mam wziąć za ciebie?

Czarny pył. Świeczka gaśnie. Cieniutki dymek…

Zapragnął przestać istnieć. Dwie siły, szarpiące jego duszę niczym kleszczami, stały się jedną: cudza, odpychająca wola i własne pragnienie, by zniknąć, uciec gdzieś…

Rzucił się…

Było to bolesne.

Po tym, jak rozpłynęły się ściany gabinetu, jak pokryta symbolami podłoga zamieniła się w wielki lej, po tym, gdy złączone moce wyrzuciły Luara w mrok, nicość… po wszystkim…

Jego ciało spływało bezforemnym ślizgiem po niewidzialnym skłonie. Płonące ciało. Ognista lawa. Słyszał jak załamywały się pod nim kruche gałęzie drzew, topiły się kamienie pod jego ciężarem, wyczuwał zeszklony od żaru piasek. Lśnił krwawą łuną. Czerwony pożar do samych niebios. Zostawiał za sobą zwęgloną pustynię, a jego płomienny krzyk wstrząsał obłokami.

To było jak ugaszenie wielodniowego pragnienia. Był lawą, spływającą ze zbocza góry…

Potem ocknął się i wydało mu się, że leży twarzą w dół, z rozpostartymi rękoma, patrząc na zielony dywan na podłodze. Stary dywan z wydeptanymi frędzlami…

To była daleko przepływająca pod nim ziemia: zielono-szara, osnuta mgłami, z błyskającymi nitkami rzek i równymi kwadratami pól. Wisiał pośrodku nieba, a jego rozpostarte ręce zdawały się drgać konwulsyjnie. Odwróciwszy głowę, ujrzał białą łopatkę gęsto splecionych piór.

Niezgrabny ruch wywołał zachwianie równowagi. Ziemia odskoczyła na bok i zobaczył linię widnokręgu, za którą rozciągała się bezkresna błękitna przestrzeń. Nie czuł strachu ani radości. Po prostu wisiał w niebieskim przestworze z nieruchomo rozpostartymi skrzydłami. Jego cień płynął w kurzu drogi, a potem zobaczył swoje odbicie na powierzchni okrągłej tafli jeziora. Stojąca woda w okrągłej czaszy. Po brzegi. Łakomie upił z niej łyk i zachlapał przy tym koszulę. Zadrżał, zapewne z zimna.

To chyba była sala bankietowa. Obszerne pomieszczenie ze sklepionym sufitem, w którym od jednego końca do drugiego rozciągał się wielki dębowy stół. Luar westchnął spazmatycznie i opadł na brzeg zakurzonego aksamitnego fotela. Ręce mu drżały. Pachniało dymem.

Jego oczy powoli przywykły do półmroku. Ze ścian komnaty spoglądały ponuro ledwie rozpoznawalne oblicza. Nikłe światło przenikało przez szpary w zasłonach. Luar wstał, słaniając się na nogach. Było mu duszno. Szarpnął kotarę, jak szarpie się przyciasny kołnierzyk.

Z zewnątrz wpadł promień słońca. Wzniecony tuman kurzu wydał się Luarowi chmarą świecących muszek. Boleśnie zmrużył oczy. Złote frędzle, zdobiące kotarę, kołysały się ciężko. Spomiędzy fałd wypadło zasuszone truchło karalucha.

Luar cofnął dłoń. Dopiero teraz przyszło mu do głowy, że bez pytania rządzi się w cudzym domu, w którym nigdy jeszcze nie był i do którego spadł prosto z nieba…

Przeszedł go dreszcz. Na podłodze obok fotela leżały dwa białe pióra.

Ech ty, wyrodku.

Czuł się niesamowicie ciężki, jak lawa. Deski podłogowe skrzypiały i uginały się pod jego stopami. Drzwi otworzyły się zanim dotknął brązowej klamki. Idąc dalej, uświadamiał sobie, że zna rozkład pokoi i zawartość szaf bibliotecznych, a także, że właściciel nigdy się już nie zjawi. Twarze z portretów śledziły każdy jego ruch. Nie miał sił obejrzeć się, by napotkać wzrok nieruchomego osobnika w pierwszej z brzegu ramie…

Następne wnętrze okazało się pustym i nasłonecznionym przedpokojem. Pośrodku stał fotel. Luar zatrzymał się, nie spuszczając oczu z jasnowłosej potylicy i odrzuconego na ramiona szarego kaptura.

Należało się przywitać, ale przez usta nie chciało mu przejść zakazane słowo: Ojciec…

Siedzący westchnął i obejrzał się. Luar drgnął, widząc własną, nieco postarzałą twarz.

Rozdział ósmy

Jak długie byłoby życie, czy warto tracić czas na rzucanie kamyczków z mostu? Nawet jeśli garbaty most istnieje tutaj od wieków ze swymi szerokimi balustradami i omszałym podłożem. Ileż to lat minęło, a most się wcale nie zmienił i on, Raul jest wciąż taki sam, a zatem coś ich łączy…

Dostrzegł wśród wodnej rzęsy brązowawą żabkę, dokładnie wycelował… i powstrzymał się. Wstyd. Nie wypada wędrownemu mędrcowi rzucać kamieniem w żabę. Choć właściwie nie jest wszechwiedzący. Czym jest jego wiedza? Pierwszy z brzegu chłopak może to przewidzieć: jeśli rzucisz kamieniem w żabę, ona uskoczy i skryje się pod wodą.

Co się stanie ze wszystkim żabami? Co się stanie, gdy otwarte zostaną Wrota?

Z trudem oderwał oczy od kanału. Mostem przejeżdżała obok kareta. Lokaj, stojący na tylnej osi, zerknął ze zdziwieniem na dziwnego staruszka, którego opończa skrywała pod spodem długą szpadę.

Drzwi otworzyła pokojówka. Nienagannie czysty fartuszek i opuchnięte, choć błyszczące szczęściem oczy.

– Nie… przyjmujemy… nikogo.

– Zaczekam.

Uśmiechnął się tak, że dziewczyna struchlała.

– Zostało jeszcze trochę czasu. Poczekam. Prowadź do salonu.

– Nie przyjmuje! – zawołała, ustępując mu jednak z drogi.

W środku pachniało kroplami nasercowymi.

Wchodząc po schodach, naliczył piętnaście stopni. Ktoś stał na półpiętrze. Najpierw zobaczył trzewiki, częściowo przykryte suknią, potem cienkie palce, szarpiące sznurówkę szaty, a wreszcie na koniec pobladłą, wystraszoną twarzyczkę. Panienka Tantala w domu Sollów. Tym lepiej.

– Nie przyjmuje? – spytał rzeczowo.

Westchnęła ciężko.

– Pana… przyjmie…

Zacięła się. Zostawiła w spokoju sznurówkę i zajęła się guzami na pasku.

– Żyje. Jest na wolności.

Mrugała powiekami, jakby oślepił ją promień słońca. Wziął ją za ramię.

– Chodźmy. Zawiadomisz Egerta.

Tantala szła obok niego, dziwnie się bocząc i nie śmiejąc ruszyć ręką, jakby zdrętwiałą pod jego dotykiem. Czuł gorączkowe pulsowanie jej krwi. W życiu nieraz dotykał kobiet, co prawda było to bardzo dawno. Dziwne jest ludzkie serce. Strach, czy namiętność, zawsze ten sam przyspieszony rytm…

Weszli do salonu. Puścił jej rękę i przysiadł na poręczy fotela. Dziewczyna stała nieruchomo.

– Zawiadom – rzekł, zakładając nogę na nogę – pana Egerta. Szybko.

– Zaraz tutaj przyjdzie – powiedział ktoś za jego plecami, więc się obejrzał.

Toria stała u okna, podtrzymując dłonią kotarę. Jej twarz była całkiem spokojna, lecz oczy miała zapuchnięte jak u pokojówki i strwożone jak u Tantali.

– Z chłopakiem wszystko w porządku – oznajmił oschle Raul. – Gorzej ze wszystkim innym. Sądzę, Torio, że byłoby lepiej, gdybyś nie była obecna przy mojej rozmowie z Sollem.

Westchnęła dziwnie, ni to szlochając, ni to chichocząc.

– Będziecie mówić o moim synu?

Nastąpiła chwila ciszy. Usta Tantali bezdźwięcznie wypowiedziały imię.

Raul nachmurzył się.

– Nie należało tak go nazywać. Chcieliście uczcić dziekana Łujana, a wyszedł Raul tylko na odwrót.

– Jaki Raul? – spytała ponuro Tantala.

Toria drgnęła, posyłając dziewczynie szybkie, ostrzegawcze spojrzenie.

Uśmiechnął się krzywo.

– Ja jestem Raul. Raul Ilmarranien, zwany Odźwiernym.

Wiatr. Przeciąg, pachnący kurzem i starymi księgami. Cień w końcu korytarza. Dźwięk zamykanych drzwi, szybkie kroki. Zaraz nastąpi spotkanie. Nie, znów tylko cień.

Splątane gałęzie. Półotwarte okno, zapach wilgotnej ziemi i przywiędłej trawy.

Mój ojciec spoczywa w ziemi. Stalowe szczypce pozostaną w grobie nawet kiedy kości rozsypią się w pyl.

Tak.

Fotel pośrodku pustego przedpokoju. Pusty fotel i studzienny łańcuch na podłokietniku. Łańcuch spełza z brzękiem i zwija się na podłodze w kłębek, jak żywy…

Co za dziwny dom. Płonąca świeczka wewnątrz szklanej kuli… Milczący klawesyn pod grubą warstwą kurzu. Deski podłogi skrzypiące różnorodnie, a jednak przypominające wciąż to samo słowo…

Długo i namiętnie ścigał uchodzącego. Próbował rozpoznać w nim ojca. Nieznanego i nieoczekiwanie bliskiego, niepokojąco podobnego i zarazem innego, pociągającego, urzekającego… Wsłuchiwał się w jego głos, wyławiając dziwnie znajome nutki, a zarazem z każdą upływającą minutą pojmował, że nie rozmawia z ojcem. Ojciec leży pod ziemią.

Dźwięk zamykanych drzwi.

Stamtąd.

Deski podłogi trzeszczały, powtarzając ze smutkiem i zgrozą wciąż to samo określenie: Wieszczbiarz…

– Nigdy nie wieszczyłem – powiedział Luar do wymykającej się postaci.

Ale widziałeś Wielkiego Starca Łaszą.

– Ale widziałeś Wielkiego Starca Łaszą – powtórzył z wyrzutem głos spod kaptura.

W spokojnym, miękkim głosie nieuchwytnego rozmówcy pojawił się odcień ironii. Nic dziwnego, że Fagirra miał wpływ na ludzkie umysły: cóż za subtelne, delikatne intonacje.

– Szalonego Starca Łaszą – odparł powoli Luar.

Fagirra skinął głową.

– Mógł to zrobić już wtedy.

Już wtedy.

Oddalające się kroki. Klamka porusza się bezdźwięcznie. Na starych schodach leżą zwały piachu. Muszelki i wyschłe wodorosty, jakby po stopniach długo przepływała woda, która potem wyschła.

Wszystko się zmienia.

–  Gdzie będę, kiedy wejdziesz?

Wszędzie.

– A ty gdzie będziesz?

W tobie.

–  Jak w skorupie?

Jak w dłoni.

Luar schodził po schodkach. Po słupku balustrady szła w dół stonoga.

Jesteś Następcę. Moc Łajana i wola Fagirry, twojego ojca.

– Mój ojciec…

Na piasku zaszeleścił skraj długiej szaty. Luar podniósł głowę. Habit okrywał całkowicie postać, kaptur krył twarz, tylko odwinięty rękaw odsłaniał białą dłoń z tatuażem na nadgarstku. Znak przynależności do cechu fechmistrzów.

– Dlaczego? – zapytał szeptem Luar. – Czarny Mór… i ta zbiorowa mogiła… Po co?

Habit zachwiał się, jakby poruszony wiatrem, chociaż nie było wiatru. Stonoga odpadła od słupka i zamieniła się w puste, wyschłe truchełko.

Moc. Wola. Źródło na pustyni. Diament na dnie popiołu… Szczupak goniący okonie. Życie wśród śmierci… Wybrany spośród milionów niegodnych.

– Zrozumiesz – potwierdził głuchy głos spod kaptura. – Zrozumiesz. Ja nie umiałem.

Jesteś spadkobiercą…

– Szaleństwa? – zdumiał się Luar.

Stojąca przed nim postać zrzuciła kaptur. Luar zdrętwiał, spotykając się wzrokiem z szarymi, smutnymi oczami. Opuszczone kąciki ust, jasne pasma włosów na czole.

– Ojcze – szepnął Luar.

Fagirra uśmiechnął się blado. Odwrócił się i zaczął oddalać, zagarniając skrajem habitu strzępy pajęczyny. Znowu odgłos zamykających się drzwi. Luar nie miał sił gonić za nim.

Wpuść mnie.

– A…

Urodziłeś się, aby zostać Odźwiernym.

– A ty…

Nie ja. Ty.

– Przemiana, tak? Świat na opak? Nowy świat, czy tak?

Sam zobaczysz.

– A co będzie z…

Śmiech.

Ujął Amulet. Ściśnięty w mokrej dłoni zardzewiały medalion zapulsował ostrzegawczo lub może zachęcająco. Puścił go i ukrył twarz w dłoniach. Czerwoną ciemność przenikały białe smugi: „Pęknie zasłona niebios… woda zgęstnieje jak zakrzepła krew… mglista pętla na martwej szyi… spójrz, drzewa wyciągają korzenie ku wyrwie, gdzie było słońce… „

– Tak będzie?

Nadchodzę zmiany.

– Takie zmiany?

Zmiany. Wpuść mnie.

– Ale…

Strasznie i miło zarazem. Jak wtedy, gdy myszka… Bał się, że mu ucieknie. Długo przywiązywał ją do nogi stołowej. Serce mu zamierało. Co za rozkosz. Ma nad tym całkowitą władzę… Absolutną. Być może, nacieszywszy się władzą, nie należało brać szczypiec, lecz pragnął tak bardzo zrobić jeszcze i to. Strasznie i miło…

Oczy matki. Jej głos…

To było dawno.

Zrozumiesz i sam ocenisz. To twoje przeznaczenie… Ciężki kandelabr, miażdżący mu twarz. Wszystkim przynosisz nieszczęście…

– I dlatego jestem… wyrodkiem?

Śmiech.

Gorąco jest w głębi wulkanu. Luar zadrżał. Znów zakrył oczy.

– Gorąco…

Jego skóra zamieniła się w zastygłą powierzchnię lawy. Nieznośny żar, wybuch i purpurowa lawina słodko i strasznie lgnąca do drgającego zbocza góry. Całkiem jak tamtej nocy z Tantalą. Bał się wtedy ją zranić, urazić… Lawa nie może nie palić. Musi wszystko obracać w popiół.

Piasek osypujący się ze schodków.

Pamiętasz mrowisko na zboczu?

– Nie – przyznał się szczerze Luar.

Trzysta istnień… pamiętasz?

– Nie.

Rozpalony język, liżący ziemskie ciało. Nieznośnie piękne, jak ugaszenie pragnienia… a raczej szczyt rozkoszy…

Oddalone kroki. Szelest habitu. Natrętne spojrzenie.

Rdzawa płytka Amuletu zakołysała się na łańcuszku. Przykrył ją dłonią, jak złowionego motyla.

– Rozumiem, o czym mówisz. Rozumiem.

Mówił powoli, z wysiłkiem. Trzeba było czekać na każde zdanie. Soll zdążył kolejny raz okrążyć pokój, Toria westchnąć głęboko. Stałam za oparciem jej fotela i widziałam fragment śnieżnobiałej szyi nad ciemnym kołnierzykiem.

Tułacz rozprawiał, a skrzydełka wąskiego nosa rozdymały się mu drapieżnie, jasne oczy obserwowały na przemian Egerta i Torię. Na mnie nie patrzył, z czego się w duchu cieszyłam. Dobrze, że nie wyrzucili mnie za drzwi. Dobrze, że nie zwraca na mnie uwagi.

Mówił coś o Wrotach, o Nadchodzącym Stamtąd, o zbliżającym się końcu świata. Coś podobnego przepowiadali, jak się zdaje, słudzy Łaszą: Koniec Czasów. Słowa Tułacza dźwięczały jak straszna baśń dla niegrzecznych dzieci. Przejmująca dreszczem, ale niewiarygodna.

Luar.

Także opowiadał mi baśń. Pamiętam, że najbardziej poruszyła mnie jedna kwestia: czy owa Moc to Ona, czy też On, Nadchodzący Stamtąd?

Usta rozciągnęły mi się w nerwowym uśmiechu. Nie da się tego powstrzymać: wargi rozchylają się głupawo od ucha do ucha, chociaż po plecach wieje grobowym chłodem od słów Tułacza… Wciąż mówi o Luarze… O nim…

Potem odezwała się Toria. Zdaje się, że płakała. Zdaje się też, że zwalała na siebie całą winę za postępowanie Luara i rychły koniec świata.

Tułacz przerwał jej natychmiast. Idź do kuchni, rzekł, i wsadź rękę w ogień… A kiedy już nacieszysz się samoudręczeniem, wróć do nas.

Zauważył mój uśmiech, chociaż odwracałam twarz. Rozbolały mnie wargi od usiłowań, by zapanować nad sobą. Wciąż się uśmiechałam jak martwa kukła.

Toria zamilkła. Egert próbował spytać o coś, ale się zaciął. Jego dłoń błądziła bezwiednie po policzku.

– Powinno mi być wszystko jedno – stwierdził powoli Tułacz, przymrużając nieco ciężkie powieki. – Sami zdecydujcie… czy ten świat wart jest takich wysiłków? Może Luar powinien stać się tym, kim ma być? Odźwiernym?

Parszywy świat, pomyślałam. Poderżnięte gardło Flobastera…

Smutek przygniótł mnie ciężkim brzemieniem. Gdyby można było zawrócić. Wrócić do tamtego Dnia Wszelkiej Radości, kiedy pełni nadziei przybyliśmy do miasta. Wrócić w czasie i tam pozostać. A Luar…

Kim jest Odźwierny? Dlaczego To przychodzi któryś już raz, a nikt nie chce wpuścić? Co powstrzymuje dłoń Odźwiernego, gdy…

– A dlaczego pan nie otworzył? – spytałam szeptem.

Niepotrzebnie spytałam. Zdrowy rozsądek odezwał się zbyt późno: Głupia! Nie z tobą rozmawia! Ugryź się w język!

Tułacz odwrócił powoli głowę, ale i tak na mnie nie spojrzał. Zatrzymał spojrzenie na Torii.

– Wątpię, byś tego chciała, nadając mu imię. Myślałaś o Łujanie, a wyszedł Raul na odwrót. W odróżnieniu ode mnie doprowadzi rzecz do końca. Stracona szansa… lecz jest wasz. I ten świat jest bardziej wasz, niż mój.

– Nasz syn – powiedział ledwie słyszalnie Egert. – Nasz…

Toria powstała. Na śnieżnobiałą szyję spadł czarny lok.

– Nie boimy się śmierci – oznajmiła niemal radośnie. – Już tyle razy…

– Decydujcie – rzucił Tułacz, także wstając. – Tymczasem, jeśli pozwolicie, chciałbym się czegoś napić.

Powstrzymał gestem sięgającego po dzwonek Egerta. Ruszył ku drzwiom, nacisnął klamkę i obejrzał się na mnie. Potrafił wszystko wyrazić spojrzeniem. Krótko i jasno.

Natychmiast wywiało mnie z pokoju. Mogłam się sama domyślić wcześniej, że należy zostawić małżonków samych.

Zamknąwszy drzwi za sobą, obiema dłońmi wczepiłam się w spazmatycznie rozciągnięte policzki, próbując zmazać kretyński uśmiech. Tułacz nigdzie nie odszedł, stał tuż obok mnie. W półmroku korytarza pobłyskiwała mętnie ozdobna garda szpady. Cofnęłam się.

– Naprawdę chcesz wiedzieć, dlaczego? – spytał, przeszywając mnie spojrzeniem jasnych oczu. – A jak myślisz?… Świat jest rzeczywiście zły?

Nie było dokąd uciec. Wciągnęłam głęboko powietrze.

– Przecież nie ma innego…

– A gdyby był?

Najlepszy świat byłby taki, pomyślałam z goryczą, w którym Flobaster nadal by żył, a Luar mnie kochał…

– Wyobraź sobie – podjął, błyskając w półmroku zębami – że na łące biega dziesięć królików… Wszystkie są szczęśliwe. Wtem nadchodzi lis i przegryza gardło jednemu z nich. Strach, krew na trawie, chrzęst zgniatanych kostek. A co robią pozostałe przy życiu? Cieszą się. Ponieważ tym bardziej cenią życie. Świat bez śmierci nie istnieje. Tak?

– Nie wiem – odparłam głucho.

Dalla przyglądała nam się ze zdziwieniem z dolnego półpiętra. Króliki cieszące się życiem… lecz jeśli pojawił się lis, to następnego dnia może być kolej na następnego. Króliki są jednakowe… Ludzie jakiś czas nie mogą pogodzić się ze stratą bliskiego. I myślą: lepiej, żebym to był ja.

Tułacz patrzył na mnie w milczeniu. Także milczałam. W końcu chwycił mnie powyżej łokcia.

– Chce mi się pić. Chodźmy do kuchni, gdzie opowiesz mi tymczasem… Gdybyś była Odźwiernym… otworzyłabyś?

Patrzyłam pod nogi. Co mnie obchodzi właściwie ten świat? Cmentarzysko dobrych chęci… Szeroka kałuża na rozdrożu, zwężone powieki Luara… Miedziak na dnie tacki. Zgnieciona trawa pod głową Sowy…

Przełknęłam ślinę.

– Nie wiem. Pan jednak nie otworzył?

Brzęknął kubkiem o ściankę wiadra z wodą. Odchylił głowę. Przyjemnie było patrzeć, jak pije. Flobaster rzekłby: „pije artystycznie”. Ze smakiem, godnością, a zarazem chciwie. Poczułam się spragniona od samego patrzenia. Beznamiętny starzec okazał się kochać życie.

– Chciałem ci powiedzieć – rzekł, ocierając usta – i tylko tobie. Jeśli on pójdzie do Wrót i nie zdoła ich otworzyć… czeka go śmierć. Okropna śmierć. Ja zaś nie jestem Lartem Legiarem, lecz magiem, co nie jest magiem… Nie zdołam go uratować. Zdecyduj także: niech otworzy Wrota i połączy się… z Tym, czy lepiej, by tego nie zrobił i umarł. Jak sądzisz, co jest lepsze?

Z opuszczonego kubka kapała woda. Każda kropla rozpryskiwała się na podłodze jak miniaturowe ciemne słońce.

– Nie wiem – wydyszałam przez zaschnięte usta. – Nie wiem.

Trzy świece na niskim okrągłym stoliku. Deski wyginające się pod stopami. Czuł się obciążony niezwykłą mocą, która czyniła go nieruchawym. A nie powinien zwlekać. Ktoś wkradł się do jego świadomości i ciągle poganiał: szybciej, szybciej. Ręce drżą niecierpliwie, jakby idąc pustynią, natrafił na źródło…

Trzy płomienie zlały się w jeden. To jest to: Amulet na mokrej dłoni. Skomplikowane wycięcie, wypełnione ogniem. Świetliste wrota…

Trzeba tylko zrobić pierwszy krok.

Ogień ogarnął go od stóp do głów. Przejrzyste płomienie oplatały go niczym bluszcz, kładły ciężkim brzemieniem na ramionach, opadały, jak warstwy niewidzialnego całunu. Potem ogniste wrota zostały za plecami i Amulet bezwładnie kołysał się na łańcuszku.

Luar stał nad przepaścią. Po obu stronach ciemniały zastygłe wodospady tkanin, nad głową nie było nieba ani sufitu. Pod nogami cztery miedziaki przybite rzędem do starych, wyschniętych desek, przyjmujących bezszelestnie każdy krok.

Szybciej, szybciej. Tak mi pilno.

Dręczący robak w sercu: szybciej! Szybciej ugaś pragnienie. Teraz…

Obejrzał się.

Drzwi. W końcu długiego korytarza wśród pląsających cieni. Tam…

Szybciej. Nie oglądaj się za każdym krokiem, tylko idź naprzód.

Szedł. Deska pod jego ciężarem wygięła się w łuk.

Nie oglądaj się.

Tak było. Żył sobie kiedyś szczęśliwy chłopiec. A na progu jego domu… Miły, sympatyczny szczeniak w środku zimy znalazł w zaspie zesztywniałego kociego trupka. Myślał, że to zabawka, więc się nią bawił… Zobaczyłem to i zapłakałem. Zamarznięta szyba. Ktoś przycisnął do niej dłoń… Szara równina i odcisk dłoni, znikający jak widmo… Co ma do tego dłoń?

Morze miłości. Wyrzuciło cię na kamienie, bo nie jesteś delfinem, lecz szczurem… Schnij. Niech pęka twoja skóra, spływając posoką. Twoje morze znikło.

Sterta śmieci i uschła róża wyglądająca z pudełka. Opadły sczerniały pąk, sterczące suche kolce, z grubą jak łaska łodygą… Co to?

Czerwone słoneczne koło. Matka wracająca do domu z głową rozświetloną jak w aureoli. Delikatne dłonie, cienkie palce, białe i zimne. Świeży, mroźny zapach. „Uważaj, zaziębisz się, cała przemarzłam… „

A tam szczeniak bawi się kocim trupkiem. Długo będzie się bawił… lecz ja tego nie zobaczę. Zamarznięta szyba…

Rozwarty koński pysk. Strach i dłoń na ramieniu. Nie ma cię… Nie ma cię już w moim życiu. Matka pozostanie matką, ale ty…

Zresztą, sam wszystko powiedziałeś. Oderwałeś mnie jak rzep od psiego ogona. Mocno się czepiałem… ale ty byłeś silniejszy.

Zdmuchnij świeczkę… Tak, pamiętam. Będę unosił się nad ziemią i będę Tym, Kto Przyszedł Stamtąd, ale ciebie będę pamiętał, a każda gasnąca świeca przypomni mi twój zapach. Będę je gasił specjalnie, tłumił płomienie ognisk i pożarów… lecz ty także wszystko już powiedziałaś, nieprawdaż? Nie jestem w stanie zmienić tego, czym mnie dotknęłaś. W ogóle niczego.

Drzwi.

Oho, jeszcze jak jestem mocny. Jedna wielka zmiana albo przemiana… Wszystko jedno. Zmieniony… Zmieniający się… Niebo, ochroń mój rozum. Wesprzyj mnie, Mocy…

Drzwi!

Ty nigdy mnie nie zrozumiesz. Jesteś zbyt mała… i taką pozostań. Jak bardzo chciałbym być takim, jak ty… Twoim bratem i bliźnim. Pozostać dzieckiem…

Ostatni krok. Tak blisko… Gigantyczna zardzewiała sztaba aż się prosi, by ją ująć. A tam, za Wrotami…

Tak, czekam na ciebie, jak ty czekasz na objawienie swego prawdziwego ja. Do dzieła!…

Chrobot korników w drewnianych drzwiach.

Chcę usłyszeć, jak zaskrzypią zawiasy.

*

Alana także wyczuwała wszystko, dlatego była niezwyczajnie cicha i potulna. Siedzieliśmy wszyscy razem, tuląc się do siebie.

Tułacz stał odwrócony do nas plecami. Jego obnażona szpada leżała na podłodze, wyglądając jak wskazówka zegara na wieży ratuszowej.

Ostatnie minuty.

Toria westchnęła głęboko.

O czym myśli w tej chwili? O tym, jak stać się potworem? Co wspomina, jeśli w ogóle może wspominać? I o czym pomyślę ja, kiedy świat upadnie jak przewrócona szachownica?

Patrzyłam na jego twarz jakby z lotu ptaka. Łagodne wzgórki, dwa szare jeziora i zapach dymu… Rzuciłam wszystko, co kochałam, lecz nie doczekałam się wybaczenia…

Szpada Tułacza drgnęła, a może mi się tylko zdawało? Rączka Alany drżała w mej dłoni. Tułacz przycisnął klingę stopą.

Toria coś szeptała. Zdawało mi się, że usłyszałam imię Łujana.

Mroczne napięcie. Nieznanym dla mnie sposobem wysoki starzec szukał w pajęczynie czasu i przestrzeni jednego człowieka. Był to ogromny wysiłek. Wszyscy odczuwaliśmy jego trudy. Natężyłam siły, pragnąc mu pomóc i wziąć na siebie część pracy… ciężaru… zjednoczyć się z Egertem i Toria, zobaczyć oczami duszy podrygujący warkoczyk biegnącej przede mną Alany…

Sekundy rozciągały się, jakby byty z gumy.

– Wezwijcie – poprosił Tułacz przez zęby. – Wezwijcie go… Być może jest już w drodze. Może stoi przed drzwiami. Wołajcie!

Długo trwało milczenie. Siedzieliśmy nieruchomo, jak na portrecie rodzinnym. Poruszały się tylko usta Egerta.

– Luarze! – zawołała Alana, a jej krzyk odezwał się we mnie echem jak w pustej, ogromnej sali. – Luarze!

I zapadła ciemność.

Mój mężczyzna nie wróci. Nigdy… albo Ten, Kto Przychodzi Stamtąd nie pozostawi w nim odrobiny człowieczeństwa. Albo czeka go okrutna śmierć. Zagłada Luara przeciwko zagładzie świata…

Nie obchodzi mnie świat. Lecz ty powinieneś pozostać takim, jakim byłeś wcześniej. I… takim, jakim jesteś. Żebyś dalej żył i nie stał się… Tamtym. Nie mogę dokonać wyboru… Chciałabym mieć z tobą… niech nawet będzie wnukiem Fagirry, co mi tam. Usłysz mnie, Luarze…

Wtedy… leżeliśmy w dusznych ciemnościach… jak dwa węże wygrzane słońcem… Przez szczelinę w zasłonach przebijał się odblask dogasającego kominka. Czerwona iskierka odbijała się w twoim otwartym oku. Drugiego nie widziałam. W tamtej chwili twoja twarz na poduszce… z dolinami i wyniosłym szczytem, z pagórkami i bezsennym jeziorem… Czerwony odblask kominka przypominał słońce zachodzące nad wodą…

Twój oddech. Oddech człowieka zmęczonego szczęściem. I moja duma, że cię uratowałam…

Uratowałam?!

Wtedy wszystko, co się we mnie rodziło, splotło się w jeden bolesny kłębek.

Błona na oczach, oddzielająca mnie od Luara. Zasłona czasu i odległości. Drzwi z zardzewiałą sztabą. Lecz to, co we mnie rwie się ku tobie, jak źdźbło przebijające kamienie, jak pisklę ze skorupki, jest w moim życiu najsilniejsze…

Wdarła się do mej świadomości, niczym wiatr w rozwarte okno. Myśli Torii wydawały się ciemnosinymi falami potężnego oceanu woli. W duszy Egerta miotała się krwista bryła, pragnienie, by umrzeć za kogoś i ocalić mu życie. Alana emanowała zielonkawą, ciepłą poświatą, chciała go zobaczyć i położyć mu dłonie na ramionach… stateczek kołyszący się na wodzie i stado białych gęsi…

TORIA

Pamiętam twoje serce bijące we mnie. Obejrzyj się, chłopcze. Jaka wysoka trawa, nie widzę cię, miga tylko jasna główka i słychać śmiech. Słońce świeci, tworząc na twoich dłoniach cień rybiej łuski… Pęknięte koryto… Woda wylewa się na piasek, lecz dużo jej jeszcze na świecie. Ile zechcesz…

Strugi ciepłego mleka spływają na dno szklanki… na poły z krwią. Jak truskawki ze śmietaną. Rozgryzione sutki i codzienne zmartwienie: dlaczego znowu nie wypiłeś do końca, przecież pierś jeszcze pełna? Strugi mleka na podłodze. Powieki się przymykają. Opada ciężka głowa. Przewrócona szklanka, rozlane mleko… Dość już tego. Śpij.

Wszystko, co o tobie pamiętam i wiem o tobie, wszystko, co czuję, pozostanie we mnie jak wieczny płód w moim łonie. Nie da się go usunąć w żaden sposób. Wołam cię. Obejrzyj się.

Ojcze Łujanie, zmiłuj się nad nami. Przyjdź z otchłani, gdzie strzeżesz Moru… Przyjdź spod stalowego skrzydła, osłaniającego cię przed słońcem… Przyjdź ratować swego wnuka. Wnuka…

EGERT

Zawróć. Ty, który stoisz między mną a moją śmiercią. Ty, w którym nie ma mojej krwi. Mój syn. Wiele razy umierałem za ciebie, mogę jeszcze raz. Zdradziłem ciebie, lecz jest jedna rzecz, wobec której bezsilna jest nawet zdrada. Gotów jestem wziąć na siebie wszystkie twoje blizny, tylko zawróć, synku…

TUŁACZ

Ogromna czara goryczy. Nie szkodzi, gorszą już spijał… Niewiele miał w życiu szczęścia. Jakieś przebłyski na rozświetlonej wodzie rzeki, bitwy mrówek na rozgrzanym, białym piachu, czyjeś dłonie na oczach, czyjeś usta…

Ona czyha za progiem.

Całe życie nagradzali i karali go za nic. Oczekiwali odeń czegoś innego, niż okazywało się później. Po dawnych wstrząsach dni płynęły mu monotonnie, przelewając jeden w drugi, bez niespodzianek, równo niczym ubita droga. Wydaje się, że przeżył kilka żyć, których nie umiał już zliczyć. Teraz, być może, nadchodzi kres…

Jestem tylko robakiem. Stonogą. Larcie, dopomóż…

Teraz tamten chłopak o podobnym imieniu stoi u kresu drogi. Dokończy swej wędrówki i odmieni świat albo zginie.

Och, jak ma dosyć tych wszystkich patetycznych stów. Zagłada świata… Zagłada…

Także próbowałam przerwać niewidzialną zasłonę, jak wszyscy tutaj, usiłując dotrzeć do miejsca, gdzie był on. Nasze umysły obijały się o ścianki czaszki jak muchy o szybę.

Był z nami Tułacz, który widział więcej, stał jednak do nas plecami i dochodziły ku nam tylko urywki…

„I wejdzie, gdy Odźwierny jej otworzy, i stanie się jej sługą i namiestnikiem…

Mglista pętla na martwej szyi. Pęka zasłona niebios… Woda gęstnieje jak skrzepła krew…

I ona wejdzie!

I ona…

W tej chwili kłębek bólu w moim wnętrzu rozplatał się.

To, za co warto umrzeć z radością, nawet w tej chwili, tylko…

Za jedną istotę.

Cztery inne istoty…

I za tego Tułacza z wyjałowioną duszą, majaczącego jakieś imię… którego nigdy nie słyszała.

Jaszczurki. Małe złociste zwierzątka na podłodze, na stole, na moich kolanach…

Jaszczurki z cudzej wizji.

Im ich więcej, tym mocniej splatają się palce.

Skazani na ten wieczny ból…

I dobrze, że tak.

Pramatka wszystkich drzwi.

Granica między światem a tym, co jest Tam.

Praobraz progu. Drzwi za progiem. Wrota.

Na progu stoi Odźwierny.

Ja, Odźwierny, chcę usłyszeć zgrzyt twoich zawiasów.

Chcę zobaczyć, co się stanie ze światem i co powstanie zamiast niego.

Chce…

Nie obracaj się, tam już tylko zgliszcza. Już późno.

Zwęglony park ze spalonymi trupkami słowików. Żyjemy niczym pajączki w szklanej bańce, której górna powierzchnia zdaje się nam nieboskłonem. Dłoń wyciąga się, pragnąc dotknąć lub może pogładzić, lecz zostaje przypalona żelazem. Na wieki… Może nigdy nie zdołam pojąć kogoś, kto nie jest mną. Każdy z nas jest bolesną drzazgą w duszy drugiego człowieka…

Poduszeczka do igieł z roześmianą gębą. Igły w policzkach i oczach…

Zagubiłem się od tamtego czasu. Zgubiłem. Część ze mnie tam pozostała, w pokoju zalanym słońcem, gdzie można śpiewać, śmiać się i płakać, wiedząc, że wszyscy cię słyszą…

Jak ciężko przesuwa się sztaba. Jak ciężko oddychasz, tam, za Wrotami. Zmęczyło cię czekanie? Czy się niecierpliwisz? Ty, który żyjesz wiecznie?

Wieczność jest jak pusta komnata. Nudno chodzić wciąż z kąta w kąt.

Drżą mi ręce. Też się niecierpliwię. Wciąż ten sam robak w sercu. Myszka przywiązana do nogi stołowej. Jej ból daje mi władzę. Oprawca, syn oprawcy…

Dlaczego do tej pory nie wszedłeś? Ile razy się zjawiałeś? I nikt ci nie otworzył?

Mgnienia jak przesypujące się drobinki piasku. Nie mogłem wejść, zanim się urodziłeś. Szare cienie wędrują, jedne w górę, inne w dół, jeszcze inne krążą dokoła.

Nikt nie chciał władać światem? Razem z tobą? „I Odźwierny stanie się jej sługą i namiestnikiem… „. Gdzie są twoi namiestnicy, Trzecia Siło?

Tylko dwaj. Teraz trzecia, czarodziejska próba.

Żartujesz… Nie lubisz magów. Są twoimi wrogami. A ja nie stałem się magiem do końca. Jestem i nie jestem magiem. Jak Raul Ilmarranien…

Zamienił ognistą lawę na marne łzy.

Co wiesz o łzach, Ty, Który Przychodzisz Stamtąd?

A co to znaczy wiedzieć? Ty wiesz?

Jeśli nie wpuszczę cię… znowu przyjdziesz?

Wpuścisz. Po to się zrodziłeś. Nie masz innego wyjścia. Szybciej.

Nie złość się. Oczywiście, że otworzę. Oczywiście. Tylko zasuwa…

Czarna krew na białych dłoniach. Trudno poradzić sobie bez krwi… Wiesz przecież, że się nie boję.

Obejrzeć się tylko jeszcze jeden raz.

Nie oglądaj się. Tam nic nie ma.

Jedno spojrzenie w owej pustce, która kiedyś zwała się życiem.

Nie.

Jedno spojrzenie…

Nie!

Tam…

Nie ma niczego, tylko zgliszcza… Nie!!!

Wybuch.

Zasłona pękła i zwinęła się na boki, aż znikła.

Do nóg Tantali spadł zębaty lustrzany odłamek.

Nieustępliwe wezwanie. Ostatnimi siłami. Luarze…

Obejrzał się.

Widmo dłoni na zamarzniętej szybie. Nitka dymu nad zgaszoną świeczką. Wilgotny piasek, nogi zapadają się po kostki, książkowy kurz, brzękanie kling… Wąska trumna płynąca nad schodami, baszty odbijające się w rzece, mokra flaga, oblepiająca twarz chorążego…

Śnieżnobiała poduszka. Fałdka…

Zmarszczka na jej twarzy. Drobne kostki białych palców.

Ręce wyciągnięte ostatkiem sił. Sięgają…

Zdeptana trawa. Gałązka w potoku.

Luarze!!!

– Ratuj go! – wołałam do Tułacza.

Usta starca poruszały się bezdźwięcznie, lecz odczytywałam słowa. Dwie drogi. Tylko dwie… Wpuścić lub umrzeć. Jeśli on zginie…

Każdego promiennego poranka, gdy ciepłe są wargi, gdy dłoń odsuwa zasłonę… Każdego wieczoru, gdy płonie ogień we dworze, lampa świeci nad książką, słychać głosy, żółty poblask twoich okien… Wszystko to…

Dwie drogi.

Zatrzymaj się!

Zasuwa zatrzymała się, potem zgrzytnęła ostatni raz…

Wejście zostało otwarte.

Tułacz cofnął się, zakrywając oczy rękami. Wydało mi się, że zatargał nim bezdźwięczny krzyk. Fala przerażenia, stalowoszary nóż wbity w serce. Dziecięca rączka w mej dłoni zrobiła się lodowata. Szpada na podłodze wiła się jak przyduszona żmija.

„I drzewa będą oplecione lepką pajęczyną gałęzi… I ziemia zawyje otwartymi ustami mogił… „.

Daleki, nieznośnie ostry dźwięk. Zatkaj uszy.

Wrota się otwarły.

Wrota.

Teraz dorosłeś, powiedział Fagirra. Doszedłeś, dokąd całe życie chciałem dotrzeć. Teraz jesteś moim następcą. Chciałem zostać Odźwiernym i dlatego czyniłem wszystkie te krwawe okropieństwa, lecz Przychodzący Stamtąd nie stał wtedy za progiem, a ja przegrałem. Ty jesteś przedłużeniem moich czynów, zrobiłeś to, ku czemu zmierzałem i za co umarłem, stałeś się tym, kim ja nie zdołałem. Jestem z ciebie dumny, synu. Jesteś godzien mocy…

Sztaba zazgrzytała i spadła, otwierając wejście.

Drzwi uchyliły się.

Nikt nie lubi pustki. Puste naczynie winno być wypełnione i ty nim jesteś, Luarze…

Nie witaj się przez próg.

Zgrzyt zawiasów…

Myszka przywiązana do stołowej nogi.

Luarze, Luarze, Luarze…

Wołacie mnie. Wyczuwam was, lecz Wrota są już otwarte. Zardzewiała sztaba nie wróci na swoje miejsce. I Ty, który jesteś mną, robisz swój pierwszy krok. Wejdź i panuj.

Panuj w mej duszy.

Ty, Przychodzący Stamtąd. Myślisz, że ten, kto mnie spłodził w podziemiu, uwił tutaj gniazdko dla ciebie? Czekał na ciebie i próbował wezwać. Zapłacił za to śmiercią, a teraz wcielił się we mnie, swego następcę? Odźwiernego? I teraz spotkacie się, zjednoczycie we mnie? Z powodu zamęczonej myszy?

Oślepiony bólem i wściekłością wpuszczę cię do swej duszy. I wyrzeknę się…

Za ścianą trawy bawili się i dokazywali jego rodzice. Zielone miotełki ścieliły się, przyginając ku ziemi, żeby potem powoli się rozprostować.

Czarne włosy matki mieszały się z łodygami, długimi ostrymi liśćmi i żółtymi kwiatami jak złote guziki. Ojciec śmiał się, chwytając jej przeguby, padając wraz z nią w głęboką zieleń traw, mieszając z łodygami także swoje jasne włosy. Jak u Luara…

Gąsienica. Sprzączka na niebieskiej sukni…

Potem przez morze traw wyciągnęły się dłonie. Jedna cienka, biała, z niebieskimi kreskami żył, druga szeroka, silna, opalona. Jedna dotknęła czoła Luara, druga energicznie potargała mu włosy za uchem.

Nieskończona pieśń świerszczy i czyjś zabłąkany prosiak na skraju polany…

Przejmujący chłód wieczoru. Rzadki lasek sosnowy. Nie pamięta już, kto za kim pobiegł. Spore jezioro o zielonych, omszałych brzegach. Gęsta, letnia mgła nad stojącą wodą. Wkrótce wzejdzie słońce.

Znowu myszka. Skąd się tutaj wzięłaś, męczennico? Kominkowe szczypce… Stalowe kleszcze oprawcy.

Ogień na kominku.

Mocne, zwinne ciało. Sznurówka sukni i na gorsecie… Łopatka jak toporek. Bose stopy, tupiące po podłodze izby w gospodzie, czysty, jasny poranek, kiedy ręce same się splatają… Chłodne strugi na karku, chlupot wody w miednicy i śmiech… Samotny trzewik przed wygasłym kominkiem.

Tak, był taki kominek. Gasnąca plama żółci… Brzęk pogrzebacza na kratce. Zimna noc, potem snop promieni słonecznych między trzeszczącym łóżkiem, a obracającym się ciałem Luara. Niestraszny mu słoneczny łuk… Nie chce jej zranić…

Ręce, żebra, piersi, radosny śmiech albo szloch…

Mokre siano. Zapach wilgotnej trawy. Żmija. Ognisko, szeroka dłoń, zatykająca usta. Rozpalone żelazo. Oślepiający ból i prędka ulga. Pochylona pobladła twarz. Woda. Chłodna woda.

„To wszystko”.

Wszystko?!

Zgrzyt zawiasów. Jak zimno tam na zewnątrz. Jak zimno.

Człowiek stojący na progu wyciągnął dłoń.

Medalion, Amulet Wieszczbiarza, złota rzecz, nieco zbrązowiała. Płytka pokryta rdzą. Najdroższa rzecz…

Nie taka znowu najdroższa.

Mamo… Chcę być ciepłym szalem na twych ramionach. Chcę być deszczem zmywającym twoje łzy. Pragnę wypić do końca twą gorycz. Chcę być trawą, ścielącą się pod twymi bosymi stopami bez jednego kamyka.

Egercie… Przyjdę do ciebie we śnie. Będę lampą na twoim biurku. Ugaszę twój ból. Wsłuchaj się w odgłosy długiej zimowej nocy, a usłyszysz, jak wołam do ciebie: ojcze.

I ty, który nosisz odwrotność mego imienia, tułający się po drogach uratowanego przez ciebie świata. Składam ci hołd, Tułaczu, lecz nie pójdę twoją drogą.

Tantalo… tobie nie powiem niczego. Sama wiesz.

Biegnę wiosenną ulicą.

(SŁUCHAJ MNIE, PRZYCHODZĄCY STAMTĄD. SŁUCHAJ OSTATNIEGO WIESZCZBIARZA).

Mokra jezdnia, błyskająca każdym kamieniem. Moje odbicie w każdej oszlifowanej płytce.

(ZDJĄŁEM ZASUWĘ ZAMYKAM AMULETEM. ZAMYKAM SOBĄ).

Biegniesz mi na spotkanie… W zabawnym kostiumie staruchy, z którego sterczą przyszyte doń siwe kłaki.

Czekasz, roześmiana. Na twej szyi gwiazdozbiór pieprzyków, a w twoich włosach nie ma siwizny. Ani jednej nitki. Nie ma nikogo piękniejszego na całym świecie.

Ty także czekasz. Ty, który podniosłeś na wieży oblężonego miasta moją dziecinną koszulkę. Weź Alanę na ręce, żebym ją lepiej widział.

(STWORZONA PRZED WIEKAMI I PRZECHOWANA PRZEZ WIEKI, SKARB WIESZCZBIARZY, WIELKA MOC).

Idźcie ku mnie. Chodźcie do mnie wszyscy… Padać będzie dopiero wieczorem, a do wieczora jeszcze daleko… Do końca wiosny także daleko. Czysty kominek i czyste szyby. Strumyk pod twym pantofelkiem.

(ZAMKNIE NA WIEKI I OCHRONI).

I niebo. Niebiosa.

(STANĘ NA STRAŻY TAK, JAK MÓJ DZIADEK ŁUJAN. ODEJDŹ PRZYCHODZĄCY STAMTĄD. TUTAJ NIE MA JUŻ PRZEJŚCIA!)

Tak bardzo… wszystkich…

(TUTAJ NIE MA JUŻ PRZEJŚCIA. TUTAJ TRZYMA STRAŻ OSTATNI ODŹWIERNY, OSTATNI WIESZCZBIARZ…)

Twój syn, Egercie.

(NA WIEKI!)

Epilog

Brama miejska otwierała się o świcie, żeby na wąskie uliczki miasta mógł wkrótce opaść pył dalekich wędrówek.

Młoda kobieta odprowadziła go do pierwszej przecznicy. Zatrzymali się na skrzyżowaniu, by się pożegnać.

Nieuchwytna granica lata i jesieni. Sucha droga, ciepłe kamienie na poboczu i trawa spalona słońcem.

– On nie wróci?

Kobieta patrzyła w dal. Jej słowa były raczej stwierdzeniem niż zapytaniem.

Starzec wzruszył ramionami.

– Kto wie… Nikt nigdy nie stanął na straży u Wrót.

Kobieta uniosła oczy ku niebu, jakby chciała dojrzeć wśród obłoków zarys drzwi i stojącego przed nimi człowieka.

– Czas go odmienił – rzekł powoli staruszek – lecz każdej sekundy pamięta…

– Nie trzeba – odezwała się cicho. – Będziemy czekać.

– Tak – przytaknął zgodnie stary – oczywiście.

Po polach przesuwały się poszarpane cienie obłoków.

– Na pana także będziemy czekać – stwierdziła.

Starzec uśmiechnął się.

– Nie. Ja już nie wrócę.

Kobieta pomilczała chwilę, potem spojrzała mu w oczy.

– Ludzie czekają nie zawsze po to, by się doczekać. Prawda?

– Prawda – potwierdził z powagą.

Łatwiej odchodzić drogą, niż stać i patrzeć w plecy odchodzącego. Zdarzyło mu się w życiu również coś takiego: stał i patrzył, jak oddalają się ludzkie postacie na drodze, coraz bardziej malejąc. Wkrótce pochłonął je żółty piach, a on i tak stał dalej i patrzył…

Teraz on odchodzi, czując na plecach cudze spojrzenie.

Trawa spalona słońcem otrzymała drugą szansę: zanim do reszty uschnie, jeszcze się zazieleni. Babie lato, znaczące początek jesieni. Unoszona wiatrem nić pajęczyny…

Wieczna gorycz straty i wieczna radość bycia sobą. Świat znów się odmienił i on także, któryś raz z kolei. Niekończący się krąg jego życia dobiega wreszcie końca. Dobrze, że stało się, co się stało. Skoro umrze, to dowód, że teraz wciąż żyje.

Żywa ziemia. Żywe niebo, wypełnione ptakami i obłokami. Dziwny, kolejny raz ocalony świat… Żywy. Jak barwnie i bogato nakryty stół biesiadny.

Starzec uśmiechnął się, unosząc twarz wyżłobioną zmarszczkami ku niebieskiej kopule. Białe obłoki przepływały nad nim łagodnie.

Poszedł dalej.

Świat ograniczony horyzontem, wszystkie drogi prowadzą poza jego kraniec, rozbiegają się spod nóg jak myszy. Trudno się zorientować, początek to, czy koniec drogi.

Świat niczego nie wyjaśnia.

Tym lepiej.

Każdy może nadać mu taki sens, jaki pragnie.

Stoły nakryte są dla wszystkich. Ostatnia pieśń jesiennego świerszcza…

Nadejdzie kolejna wiosna, której starzec już nie zobaczy.

A czy bez niego kwitnące bazie będą mniej białe? Czy bez niego zblakną liście albo zgaśnie słońce? Nie sczezną minione nadzieje i nie narodzą się nowe? Czy ci, których zostawił za sobą, nie będą czekać tak samo mocno każdej wiosny?

Pozostawieni w tyle. Ofiarujący mu życie…

Poszedł dalej. Szedł, dopóki niejasne przeczucie go nie zatrzymało. Przed nim, na drodze…

Ostatnia letnia jaszczurka. Zielonkawe zwierzątko o wypukłych ślepkach. Wygięty grzbiet, przepiękny długi ogon. Kokieteryjnie odwrócona głowa pokryta łuską.

Witaj.

Marina i Siergiej Diaczenko

***

Content

Marina Diaczenko, Siergiej Diaczenko
Następca

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Epilog

Marina i Siergiej Diaczenko