Terry Brooks

Druid Shannary

The Druid of Shannary

Przełożyła Grażyna Sudoł

Dla Laurie i Petera, za ich miłość, wsparcie i zachętę we wszystkim

I

Król Srebrnej Rzeki stał na skraju Ogrodów, którymi władał od zarania czarodziejskiej ery, i spoglądał w dół na świat śmiertelnych istot. To, co zobaczył, sprawiło, że poczuł smutek i zniechęcenie. Na całej przestrzeni kraj chorował i umierał. Żyzna, czarna ziemia zamieniała się w pył, obumierały pokryte trawą równiny, lasy stawały się ogromnym zbiorowiskiem martwych, uschniętych drzew, a jeziora i rzeki albo wstrzymywały swój bieg, albo wysychały. Także wszystkie stworzenia żyjące na tej ziemi chorowały i umierały, niezdolne utrzymać się przy życiu, ponieważ źródła pożywienia, od których były zależne, zostały zatrute. Nawet powietrze zaczynało cuchnąć.

I przez cały czas, pomyślał Król Srebrnej Rzeki, cieniowce rosną w siłę.

Pogładził karmazynowe płatki cyklamenów rosnących gęsto u jego stóp. Tuż za cyklamenami rosły całe kępy forsycji, a jeszcze dalej dereń, wiśnie, fuksje, hibiskusy, rododendrony i dalie, grządki irysów, azalii, żonkili, róż i setki innych kwiatów i roślin, a wszystko to kwitło feerią barw aż po horyzont i tam ginęło z oczu. Widać było także małe i duże zwierzęta. Ślady ich ewolucji wiodły w odległe czasy, kiedy wszystko żyło w harmonii i pokoju.

W dzisiejszym świecie, świecie czterech krain i ras, który wyłonił się z chaosu i zniszczenia wielkich wojen, zapomniano już o tych czasach. Ich jedyną pozostałością był Król Srebrnej Rzeki. Żył już, kiedy świat był nowy, a pierwsze stworzenia dopiero się narodziły. Był wtedy młody, a takich jak on było wielu. Teraz był stary i pozostał sam. Wszystko, co istniało, z wyjątkiem Ogrodów, w których żył, odeszło bezpowrotnie. Tylko one przetrwały, niezmienne, podtrzymywane przy życiu czarodziejską magią. Słowo oddało Ogrody w posiadanie Królowi Srebrnej Rzeki i przykazało mu je pielęgnować, aby przypominały o tym, co było niegdyś i co, być może, powróci któregoś dnia. Losy świata potoczą się bez nich, tak jak muszą, ale Ogrody na zawsze pozostaną nie zmienione.

A mimo to malały i kurczyły się. Było to zjawisko nie tyle fizyczne, ile raczej duchowe. Granice Ogrodów były stałe i nie podlegały zmianom, jako że Ogrody znajdowały się na równinie nietkniętej zmianami świata śmiertelnych ludzi. Były one raczej obecnością niż miejscem. Mimo to jednak uszczuplała tę obecność choroba świata, z którym były związane, ponieważ zadaniem Ogrodów i ich opiekuna było utrzymać siłę tego świata. Kiedy cztery krainy zostały zatrute, zadanie to wymagało więcej wysiłku, efekty były coraz bardziej krótkotrwałe, a ludzka wiara w istnienie Ogrodów – aczkolwiek zawsze niewielka – zaczęła całkowicie zanikać.

Król Srebrnej Rzeki bardzo nad tym bolał. Nie użalał się nad sobą. Daleko mu było do tego. Bolał nad losem ludzi z czterech krain, śmiertelnych mężczyzn i kobiet, ponieważ istniało zagrożenie, że czarodziejski świat magii zniknie dla nich na zawsze. Przez wieki Ogrody stanowiły ich schronienie w krainie Srebrnej Rzeki, a on był ich duchowym przyjacielem. Opiekował się nimi, dawał im poczucie pokoju i szczęścia, które przemieniało fizyczne granice. Dawał też obietnicę, że te dobrodziejstwa i życzliwość będą zawsze dostępne dla wszystkich w pewnych zakątkach świata. Teraz to się skończyło. Teraz nie mógł już nikogo ochronić. Zło cieniowców, trucizna, którą rozrzuciły po czterech krainach, tak nadwerężyły jego własne siły, że praktycznie uwięziony wewnątrz Ogrodów, nie był w stanie pospieszyć z pomocą tym, których tak długo chronił.

Przez jakiś czas wpatrywał się w ruiny świata, czując rosnącą rozpacz. Wspomnienia pojawiały się i znikały w jego umyśle. Był taki czas, dawno temu, kiedy cztery krainy pozostawały pod opieką druidów. Ale teraz druidzi odeszli. Garstka potomków elfów z rodu Shannary władająca tym, co pozostało z magii czarodziejskich światów, przez całe pokolenia broniła wszystkich ras, ale i oni już nie żyli.

Spróbował odegnać rozpacz i zastąpić ją nadzieją. Druidzi mogą pojawić się raz jeszcze, a w rodzie Shannary narodziły się nowe pokolenia. Król Srebrnej Rzeki wiedział, co dzieje się w czterech krainach, mimo że nie mógł sam do nich wyruszyć. Cień Allanona zwołał pozostałą garstkę dzieci Shannary, żeby odzyskać utraconą magię, i jeśli uda im się przeżyć wystarczająco długo, być może znajdą sposób, aby tego dokonać. Ale wszyscy oni znaleźli się w straszliwym niebezpieczeństwie. Wszystkim groziła śmierć. Na wschodzie, południu i zachodzie z rąk cieniowców, a na północy z rąk Uhl Belka – Króla Kamienia.

Oczy starca przymknęły się na chwilę. Wiedział, czego potrzeba, aby ocalić dzieci Shannary – aktu magii tak potężnego i zawiłego, aby nic nie było w stanie go powstrzymać. Takiego, który przemieni zapory stworzone przez ich wrogów, który przedrze się przez zasłonę oszustwa i kłamstw okrywającą wszystko, na czym tak bardzo polegała cała czwórka.

Tak, było ich czworo, nie troje. Nawet Allanon nie w pełni pojmował, co to ma oznaczać.

Odwrócił się i ruszył z powrotem w głąb swego schronienia. Idąc, pozwalał, aby pieśni ptaków, woń kwiatów i ciepło powietrza koiły jego ból. Wszystkimi zmysłami chłonął otaczające go barwy, smak i odczucia. Wewnątrz jego Ogrodów nie było praktycznie rzeczy, której nie mógłby dokonać. Ale jego magia potrzebna była na zewnątrz. Wiedział, jakie są wymagania. Przygotowując się do tego zadania, przybrał postać starca, w której od czasu do czasu ukazywał się w zewnętrznym świecie. Jego krok zmienił się w chwiejne powłóczenie nogami, oddech stał się świszczący, spojrzenie przymglone, a całe ciało odczuwało bóle gasnącego żywota. Ptasi śpiew umilkł, a małe zwierzątka stłoczone wokół niego nagle zniknęły. Całym wysiłkiem woli oderwał się od wszystkiego, w czym tkwił, i wycofał się do stanu, w którym mógłby się kiedyś znaleźć. Musiał poczuć przez chwilę ludzką śmiertelność, aby się dowiedzieć, w jaki sposób może ofiarować tę część siebie, która będzie potrzebna.

Kiedy dotarł do serca swych włości, zatrzymał się. Znajdował się tam staw krystalicznie czystej wody zasilany przez niewielki strumyk. Pił z niego jednorożec. Ziemia, w której powstał staw, była czarna i żyzna. Na skraju wody rosły maleńkie, delikatne kwiatki w kolorze świeżego śniegu. Nie miały nazwy. Na przeciwległym krańcu stawu, z kępy fioletowych traw, wyrastało niewielkie drzewo o splątanych gałęziach. Jego drobne, zielone listki otoczone były czerwoną obwódką. Na dwóch potężnych skałach, w blasku wschodzącego słońca, lśniły jaskrawo żyłki barwnego kruszcu.

Król Srebrnej Rzeki stał bez ruchu, chłonąc obecność otaczającego go życia, i zapragnął stać się jego częścią. Kiedy spełniło się jego życzenie, kiedy wszystko przeniknęło ludzką postać, którą przybrał, jak drobne fragmenty połączone niewidzialną siecią, sięgnął, aby zebrać je wszystkie razem. Jego dłonie, pomarszczona ludzka skóra i kruche kości uniosły się i przywołały magię. Poczucie starości i czasu, przypominające o śmiertelnym bycie, zniknęło.

Pierwsze podeszło do niego drzewko. Oderwało się od korzeni, przeniosło i stanęło przed nim. Stanowiło szkielet, na którym miał budować. Powoli pochyliło się, aby przybrać kształt, jakiego zażądał. Listki przylgnęły do gałęzi, spowijając je całkowicie. Potem nadeszła ziemia. Niewidzialne szpadle uniosły całe jej garście, przyklepując i formując. Potem nadeszła ruda kruszcu, tworząc mięśnie, woda na płyny ciała i płatki maleńkich kwiatków na skórę. Z grzywy jednorożca zebrał jedwab na włosy, a z czarnych pereł uczynił oczy. Magia wirowała i falowała. Jego twór powoli nabierał kształtów.

Kiedy skończył, dziewczyna stojąca przed nim była niemal doskonała. Brakowało jej jedynie życia.

Przez chwilę szukał czegoś spojrzeniem, po czym wybrał gołębicę. Chwycił ją w locie i jeszcze żywą umieścił w piersi dziewczyny, tam gdzie miało bić jej serce. Potem szybkim ruchem pochylił się do przodu, aby objąć dziewczynę, i tchnął w nią własne życie. Wreszcie cofnął się i czekał.

Pierś dziewczyny uniosła się i opadła. Przez jej ciało przeszedł dreszcz. Powieki rozchyliły się i z białej, delikatnej twarzyczki wyjrzały czarne jak węgiel oczy. Była drobniutka, niczym papierowa figurka wygładzona i ukształtowana tak, że wszystkie ostre kąty i krawędzie zostały zastąpione łagodnymi łukami. Jej włosy były tak białe, że przypominały srebro. Ich lśnienie wskazywało zresztą na obecność tego cennego kruszcu.

– Kim jestem? – zapytała cichym, śpiewnym głosem, w którym słychać było szept maleńkich strumyczków i łagodne odgłosy nocy.

– Jesteś moją córką – odpowiedział Król Srebrnej Rzeki, odkrywając we własnym wnętrzu drgnienie uczuć, o których już dawno zapomniał.

Nie powiedział jej, że jest dzieckiem ziemi, złożonym z jej elementów i stworzonym przez jego własną magię. Mogła wyczuć, kim jest, instynktami, w które ją wyposażył. Nie trzeba było żadnych innych wyjaśnień.

Spróbowała uczynić krok, a potem następny. Odkrywszy, że potrafi naruszać się szybciej, wypróbowując tę nową umiejętność na różne sposoby. Okrążyła swego ojca, spoglądając na starca ostrożnie i nieśmiało. Ciekawie rozejrzała się wokół, chłonąc widoki, zapachy, dźwięki i smak Ogrodów i odkrywając w nich pokrewieństwo, którego nie potrafiła w tej chwili pojąć.

– Czy Ogrody są moją matką? – zapytała nagle i usłyszała potwierdzenie. – Jestem częścią was obojga? – Znowu potwierdzenie.

– Chodź ze mną – odezwał się starzec łagodnie.

Razem szli przez Ogrody, odkrywając je, jak rodzic i dziecko, przyginając się kwiatom, obserwując szybkie poruszenia ptaków i zwierząt, badając ogromne, zawiłe wzory podłoża, złożone warstwy skał i ziemi oraz wzory utkane nićmi istnienia Ogrodów. Była bystra i pojętna. Interesowało ją wszystko, a dla życia odczuwała szacunek i troskę. Cieszyło go to, co widział. Wiedział, że jego dzieło jest dobre.

Po pewnym czasie zaczął zaznajamiać ją z magią. Najpierw pokazał jej własną, ale tylko maleńkie fragmenty, aby nie poczuła się przytłoczona. Potem pozwolił, aby wypróbowała przeciwko jego magii swoją własną. Była zaskoczona, dowiadując się, że ją posiada, a jeszcze bardziej zaskoczyło ją odkrycie, czego może dokonać. Nie wahała się jednak. Była pełna zapału.

– Masz imię – powiedział jej. – Chcesz wiedzieć jakie?

– Tak – odpowiedziała i stanęła, spoglądając na niego z ożywieniem.

– Nazywasz się Ożywcza. – Przerwał na chwilę. – Wiesz dlaczego?

– Tak – odpowiedziała po chwili namysłu.

Poprowadził ją do pradawnego orzecha, z którego pnia ogromnymi, postrzępionymi pasami odchodziła kora. Łagodny wietrzyk chłodził powietrze, niosąc zapach jaśminu i begonii. Usiedli razem na miękkiej trawie. Wśród wysokich traw pojawił się gryf i wsunął nos w dłoń dziewczyny.

– Jest coś, co musisz zrobić, Ożywcza – odezwał się Król Srebrnej Rzeki.

Niespiesznie i ostrożnie wyjaśnił jej, że musi opuścić Ogrody i wejść w świat ludzi. Powiedział, gdzie musi się udać i co zrobić. Opowiedział jej o Mrocznym Stryju, góralu i bezimiennych cieniowcach, o Uhl Belku i Eldwist oraz o Czarnym Kamieniu Elfów. I kiedy tak do niej mówił, odkrywając tym samym prawdę o tym, kim i czym jest, poczuł w piersi ból. Zdecydowanie ludzki ból, jakąś część swojej istoty, która przez wieki pozostawała uśpiona gdzieś w głębi. Ból przyniósł za sobą smutek, który mógł sprawić, że jego głos zadrży, a oczy napełnią się łzami. Umilkł zaskoczony, próbując zwalczyć to uczucie. Z pewnym wysiłkiem znowu zaczął mówić. Dziewczyna patrzyła na niego w milczeniu – czujna, zasłuchana, wyczekująca. Nie podejmowała dyskusji i nie stawiała żadnych pytań. Po prostu słuchała i przyjmowała to, co słyszy. Kiedy skończył, wstała.

– Rozumiem, czego się ode mnie oczekuje. Jestem gotowa.

Ale Król Srebrnej Rzeki potrząsnął głową.

– Nie, dziecko. Nie jesteś gotowa. Odkryjesz to, kiedy opuścisz to miejsce. Pomimo tego, kim jesteś i co potrafisz, jesteś wystawiona na ciosy, przed którymi nie potrafię cię ochronić. Bądź więc ostrożna, abyś sama mogła się ochronić. Strzeż się wszystkiego, czego nie rozumiesz.

– Zrobię tak – odpowiedziała.

Poszedł z nią na skraj Ogrodów, do miejsca, gdzie zaczynał się świat ludzi, i razem spojrzeli na nadciągającą zagładę. Przez dłuższy czas patrzyli bez słowa.

– Jestem tam potrzebna – powiedziała w końcu.

Ponuro skinął głową. Chociaż jeszcze nie odeszła, czuł już, że ją utracił. Ona jest tylko zlepkiem pierwiastków, pomyślał i natychmiast zdał sobie sprawę, że się myli. Była czymś więcej. Była jego częścią tak bardzo, jakby sam dał jej życie.

– Żegnaj, ojcze – powiedziała nagle i odeszła.

Wyszła z Ogrodów i zniknęła w świecie poza nimi. Nie dotknęła go, odchodząc, ani nie ucałowała. Po prostu odeszła, ponieważ wiedziała tylko, że to właśnie ma uczynić.

Król Srebrnej Rzeki zawrócił. Wysiłek zmęczył go, wyczerpał jego magię. Potrzebował czasu, aby odpocząć. Szybko zrzucił z siebie ludzkie kształty, usuwając złudną warstwę skóry i kości, wymazał z pamięci ich wspomnienie i odczucia i powrócił do swojej czarodziejskiej postaci.

Lecz mimo to uczucie, które żywił do Ożywczej, swojej córki, nie zniknęło.

II

Walker Boh drgnął i obudził się.

Mroczny Stryj.

Szept w jego umyśle wyrwał go z powrotem na brzeg czarnego zbiornika, w którym był zanurzony, i wyciągnął go z atramentowej ciemności w szarawe strzępy światła. Drgnął tak gwałtownie, że aż poczuł skurcz w mięśniach nóg. Poderwał głowę z ramienia, które służyło mu za poduszkę, otworzył oczy i wpatrzył się przed siebie niewidzącym spojrzeniem. W całym ciele czuł ból, nie kończące się fale bólu, niczym dotyk rozpalonego żelaza. Skulił się, na próżno usiłując go złagodzić. Jedynie prawe ramię pozostało wyciągnięte – ciężki i nieporęczny przedmiot, nie należący już do niego, na zawsze przyczepiony do podłoża jaskini, w której leżał, aż do łokcia obrócony w kamień.

To tam tkwiło źródło bólu.

Zamknął oczy, pragnąc odegnać od siebie ten obraz. Ale brakowało mu sił, aby tego dokonać. Jego magia prawie go opuściła, roztrwoniona w walce, aby stawić opór rozprzestrzeniającej się truciźnie Asphinxa. Już siedem dni minęło od czasu, kiedy przybył do Wiecznej Rezydencji Królów w poszukiwaniu Czarnego Kamienia Elfów. Siedem dni, od kiedy – zamiast Kamienia – znalazł tylko krwiożerczego stwora, którego umieszczono tu, aby zastawić na niego pułapkę.

O tak, pomyślał w gorączce. Na pewno, aby zastawić na niego pułapkę.

Ale kto to zrobił? Cieniowce, czy ktoś inny? Kto teraz był w posiadaniu Czarnego Kamienia Elfów?

Z rozpaczą wspominał wydarzenia, które przywiodły go do takiego końca. Cień Allanona, nieżyjącego od trzystu lat, wezwał spadkobierców magii Shannary – jego siostrzeńca Para Ohmsforda, kuzynkę Wren Ohmsford i jego samego. Otrzymali to wezwanie, a potem odwiedził ich dawny druid Coglin i ponaglił, żeby na nie odpowiedzieli. Uczynili tak, zbierając się w Hadeshornie, starożytnym miejscu spoczynku druidów, gdzie ukazał im się Allanon i każdemu z nich powierzył zadanie. Mieli zwalczać mroczne dzieło cieniowców, które wykorzystały ich własną magię, aby pozbawić życia cztery krainy. Zadaniem Walkera było odzyskać Paranor – siedzibę druidów, która zniknęła, i sprowadzić z powrotem ich samych. Opierał się przed jego podjęciem, aż raz jeszcze przybył do niego Coglin, tym razem niosąc tom Kronik druidów. Opowiadały one o Czarnym Kamieniu Elfów, który miał wystarczającą moc, aby odnaleźć Paranor. To z kolei zaprowadziło go do Grimponda znającego tajemnice ziemi i śmiertelnych ludzi.

Omiótł wzrokiem mrok jaskini wokół siebie, wrota do Grobowca Królów czterech krain zmarłych przez te wszystkie wieki, bogactwa spiętrzone przed kryptami, w których spoczywali, i kamiennych strażników pełniących wartę przy ich szczątkach. Z pustych twarzy patrzyły kamienne oczy, niewidzące i obojętne. Był sam z ich duchami.

Umierał.

Łzy napłynęły mu do oczu, oślepiając go, kiedy próbował je powstrzymać. Jakim był głupcem!

Mroczny Stryj. Słowa odbijały się bezdźwięcznym echem, szydercze i dokuczliwe. Głos należał do Grimponda, tego nikczemnego, podstępnego ducha, przez którego spotkało go to wszystko. To zagadki Grimponda przyprowadziły go do Wiecznej Rezydencji Królów w poszukiwaniu Czarnego Kamienia Elfów. Musiał wiedzieć, co go tu czeka, że zamiast Kamienia będzie tu Asphinx – śmiertelna pułapka, która go pokona.

A dlaczego niby miało być inaczej, zapytał ponuro sam siebie. Czyż Grimpond nie jego właśnie nienawidził jak nikogo innego? Czy nie przechwalał się przed Walkerem, że dając mu to, o co prosi, wysyła go na zgubę? Walker po prostu zszedł mu z drogi, aby ułagodzić ducha. Podążył pośpiesznie na spotkanie śmierci, która została mu obiecana, z radosną wiarą, że potrafi się obronić przed każdym złem, jakie może napotkać. Pamiętasz? – strofował sam siebie. Pamiętasz, jaki byłeś pewny siebie?

Drgnął spazmatycznie, kiedy zapłonęła w nim trucizna. No dobrze. Ale gdzie teraz była jego pewność siebie?

Ukląkł z wysiłkiem i pochylił się nad otworem w podłodze jaskini, gdzie do skały przyszpilona była jego ręka. Mógł stąd dojrzeć szczątki Asphinxa – kamienne ciało węża oplecione na jego własnym kamiennym ramieniu. Połączeni we dwóch na zawsze, przykuci do skał góry. Zacisnął wargi i podciągnął rękaw płaszcza. Jego przedramię było twarde, nieustępliwe, szare aż do łokcia, a pasma szarości posuwały się w górę, do ramienia. Proces zachodził powoli, ale nieprzerwanie. Całe jego ciało obracało się w kamień.

Nie obchodzi mnie, czy tak się stanie, pomyślał, ponieważ wcześniej umrę z głodu. Albo z pragnienia. Albo od trucizny.

Pozwolił, żeby rękaw opadł na swoje miejsce i przykrył koszmar tego, czym się stanie. Minęło siedem dni. Tę niewielką ilość jedzenia, którą ze sobą przyniósł, zjadł niemal natychmiast, a resztę wody wypił dwa dni temu. Teraz jego siły gwałtownie opadały. Przez większość czasu majaczył. Okresy świadomości stawały się coraz krótsze. Z początku walczył przeciwko temu, co się działo, próbując użyć magii, aby wypędzić truciznę z ciała i przywrócić dłoń i przedramię do życia. Ale magia całkowicie go opuściła. Próbował uwolnić ramię z kamiennej podłogi, myśląc, że zdoła się w jakiś sposób wyrwać. Ale okowy były mocne. Był przeklętym człowiekiem bez nadziei na uwolnienie. W końcu wyczerpanie sprawiało, że zapadał w sen, a w miarę upływu dni zasypiał coraz częściej i osuwał się w sen coraz dalej i dalej, tracąc chęć do przebudzenia.

Teraz, kiedy klęczał w ogromie bólu i ciemności, chwilowo ocalony od męki umierania przez głos Grimponda, z przerażającą pewnością zdał sobie sprawę, że lepiej by było gdyby znowu zasnął. Gwałtownie wciągnął i wypuścił powietrze, powstrzymując swój strach. Nie wolno pozwolić, aby tak się stało. Nie wolno się poddawać.

Zmusił się do myślenia. Doszedł do wniosku, że nie zaśnie, póki będzie myślał. Raz jeszcze prześledził w myślach rozmowę z Grimpondem. Słyszał słowa ducha i ponownie próbował odgadnąć ich znaczenie. Opisując miejsce, gdzie można odnaleźć Czarny Kamień Elfów, Grimpond nie wspomniał o Wiecznej Rezydencji Królów. Czyżby Walker doszedł po prostu do błędnych wniosków? A może celowo został wprowadzony w błąd? Czy w tym, co usłyszał, była choć odrobina prawdy?

Myśli Walkera rozpierzchły się w pomieszaniu, a umysł odmówił wysiłku, jaki mu nakazywał. W rozpaczy zamknął oczy i z ogromnym trudem zmusił się do ponownego ich otwarcia. Jego ubranie było lodowate i mokre od potu. Zadrżał. Oddech miał urywany, wzrok przyćmiony, a przełykanie sprawiało mu coraz większe trudności. Jak miał myśleć, skoro przeszkadzało mu tyle rzeczy? Chciał tylko się położyć i…

Przeraził się, czując, że pokona go paląca potrzeba snu. Przesunął się na kolanach, ocierając je do krwi na kamiennym podłożu. Być może trochę więcej bólu powstrzyma mnie przed zaśnięciem, pomyślał. Mimo to ledwie go odczuwał.

Ponownie się zmusił, żeby wrócić myślami do Grimponda. W wyobraźni usłyszał śmiech widma czerpiącego radość z jego fatalnego położenia. Słyszał nawołujący go szyderczy głos. Gniew dodał mu nieco sił. Jest coś, co muszę sobie przypomnieć, pomyślał zrozpaczony. Coś, co powiedział mu Grimpond i o czym powinien pamiętać.

Proszę, nie pozwól mi zasnąć!

Wieczna Rezydencja Królów nie odpowiedziała na to rozpaczliwe błaganie. Pomniki pozostały obojętne i milczące. Góra czekała.

Muszę się uwolnić! – krzyczał w myślach.

A potem przypomniał sobie wizje, a raczej pierwszą z tych, które ukazał mu Grimpond. Tę, w której stał na chmurze ponad pozostałymi członkami niewielkiej kompanii, która zebrała się w Hadeshornie w odpowiedzi na wezwanie cienia Allanona. Tę, w której oznajmił, że prędzej obetnie sobie dłoń, niż sprowadzi na powrót druidów, a potem uniósł ramię, aby pokazać, że naprawdę to zrobił.

Przypomniał sobie tę wizję i rozpoznał prawdę.

Z przerażeniem i niedowierzaniem odegnał od siebie reakcję, jaką to spowodowało, i pozwolił głowie opaść na kamienną posadzkę jaskini. Czuł, jak łzy spływają mu po policzkach i pieką w oczy, mieszając się z potem. Skulił się w śmiertelnej udręce przed tym wyborem.

Nie! Nie zrobi tego!

Wiedział jednak, że tak musi być.

Płacz przeszedł w przerażający w swej gwałtowności śmiech i przetoczył się przez pustkę grobowca. Walker czekał, aż wygaśnie, i kiedy zamilkły echa, raz jeszcze spojrzał w górę. Jego możliwości się wyczerpały. Los był przypieczętowany. Wiedział, że jeśli teraz się nie uwolni, to nie uczyni tego już nigdy.

Sposób był tylko jeden.

Spróbował pogodzić się z tym faktem, dystansując się od wstrząsających nim emocji, i sięgnął po ostatnie rezerwy siły. Przeszukał podłoże jaskini, aż odnalazł to, czego potrzebował. Był to ułamek skały mniej więcej o rozmiarach i kształcie ostrza siekiery, wyszczerbiony z jednej strony i bardzo twardy, gdyż wytrzymał upadek z sufitu komnaty, kiedy to, czterysta lat temu, oderwał się od niego w czasie walki Allanona z wężem Valgiem. Odłamek leżał w odległości dwudziestu stóp, czyli dokładnie poza zasięgiem zwykłego człowieka. Ale nie dla Walkera. Przywołał fragment magii, która mu pozostała, za wszelką cenę usiłując zachować spokój i skupienie. Kamień przesunął się do przodu o parę cali. W ciszy jaskini słychać było powolne chrobotanie i szurgot, kiedy się poruszał. Napięcie powodowało, że odczuwał coraz większe zawroty głowy. Płonął od gorączki i czuł narastające mdłości. Mimo to wciąż przysuwał kamień bliżej siebie.

Wreszcie odłamek znalazł się w zasięgu wolnej dłoni Walkera, pozwolił magii ulecieć i przez długie minuty dochodził do siebie. Potem wyciągnął ramię po kamień i mocno zacisnął palce wokół niego. Uniósł go powoli i odkrył, że kamień jest zadziwiająco ciężki. Tak ciężki, że nie był pewien, czy sam zdoła go unieść…

Nie potrafił dokończyć tej myśli. Nie potrafił myśleć o tym, co miał niebawem zrobić. Przyciągnął odłamek skały do siebie, zaparł się mocno kolanami o podłoże i uniósł kamień nad głową. Przez jedną chwilę wahał się, po czym opuścił go z całej siły; poczuł strach i ból. Uderzył w kamienne ramię pomiędzy łokciem a nadgarstkiem, waląc z taką siłą, że targnęło całym ciałem. Ból był tak potworny, że niemal stracił przytomność. Krzyczał, czując kolejne fale przechodzące przez jego ciało. Miał wrażenie, że coś od środka rozdziera go na strzępy. Upadł, walcząc o oddech, a kamienne ostrze siekiery wypadło z pozbawionych czucia palców.

Potem zauważył, że coś się zmieniło.

Dźwignął się w górę i spojrzał na swoje ramię. Uderzenie strzaskało kamienną kończynę. Nadgarstek i dłoń pozostały przykute do Asphinxa w mroku ukrytej szczeliny w kamiennej podłodze jaskini. Ale reszta była wolna.

Ukląkł i przez dłuższą chwilę z osłupieniem i niedowierzaniem wpatrywał się w szczątki swego ramienia. Patrzył na ciało powyżej łokcia naznaczone pasmami szarości i poszarpany kamień, który pozostał poniżej. Ramię miał ciężkie jak z ołowiu i sztywne. Trucizna, która już w nim była, kontynuowała dzieło zniszczenia. W całym ciele czuł szarpiący ból.

Ale był wolny! Do licha, był wolny!

Nagle w komnacie poza nim coś się poruszyło. Słychać było cichy i odległy szmer, jakby coś budziło się z uśpienia. Kiedy Walker zdał sobie sprawę, co się stało, poczuł chłód w żołądku. Krzyk zamarł mu w gardle. Komnata za nim to przecież Zgromadzenie, a to właśnie tam żył niegdyś wąż Valg, strażnik śmierci.

I może wciąż żyje.

Walker podniósł się na nogi, czując nagły zawrót głowy. Nie zwrócił na niego uwagi, podobnie zresztą jak na ból i zmęczenie, i pokuśtykał w kierunku ciężkich, obitych stalą drzwi wejściowych.

Maksymalnie skupiony odciął się od wszystkich otaczających go dźwięków, koncentrując wszystkie siły na przejściu przez jaskinię do korytarza znajdującego się poza nią. Wiedział, że jeśli wąż żyje i znajdzie go tutaj, będzie skończony.

Miał szczęście. Gad nie wyłonił się z ciemności. Nic się nie pojawiło. Walker dotarł do drzwi prowadzących z grobowca i rzucił się w ciemność poza nimi.

W jego umyśle nie pozostał jasny obraz tego, co wydarzyło się później. W jakiś sposób przebył drogę powrotną przez Wieczną Rezydencję Królów, minął banshee, których wycie doprowadzało ludzi do szaleństwa, i sfinksy zdolne spojrzeniem obrócić człowieka w kamień. Słyszał zawodzenie banshee, czuł palące spojrzenia sfinksów i odczuł wyraźnie groźbę starożytnej magii góry, kiedy próbowała go schwytać w pułapkę, aby uczynić z niego kolejną swoją ofiarę. Mimo to uciekł. Chroniła go jakby tarcza resztek determinacji, kiedy wybierał drogę. Żelazna wola połączona ze zmęczeniem, bólem i niemal szaleństwem okrywała go niczym ochronny pancerz. Być może również magia przyszła mu z pomocą. To możliwe, pomyślał. W końcu była ona nieustającą tajemnicą. Była nieprzewidywalna. Z trudem parł naprzód poprzez niemal zupełne ciemności i fantasmagoryczne obrazy. Minął skalne ściany, które niebezpiecznie zamykały się wokół niego, i głębokie tunele, w których nic nie widział ani nie słyszał, aż w końcu był wolny.

Na zewnątrz wynurzył się o wczesnym świcie. Słoneczne światło sączące się z nieba zasnutego grubą warstwą chmur było chłodne i blade. Poprzedniej nocy szalała burza i deszcz ciągle jeszcze padał. Skierował się górskim szlakiem w dół, w stronę południowych równin, niczym zranione dziecko trzymając chore ramię pod płaszczem. Ani razu nie obejrzał się za siebie. Był w stanie tylko patrzeć przed siebie i tylko dlatego trzymał się na nogach, że postanowił się nie poddawać. Ledwie czuł własne ciało, jedynie – ból spowodowany trucizną. Szedł, jak gdyby szarpały go niewidzialne sznurki przymocowane do jego kończyn. Czarne włosy powiewały dziko na wietrze, smagając i chłoszcząc jego bladą twarz, aż wzrok przysłoniły mu łzy. Kiedy wyłonił się z szarości i mgły, wyglądał jak szalony strach na wróble.

Mroczny Stryj. Słyszał w myślach szept Grimponda i jego radosny śmiech.

Zupełnie stracił poczucie czasu. Nikłe promienie słońca nie zdołały rozproszyć burzowych chmur i dzień pozostał bezbarwny i nieprzyjemny. Szlaki pojawiały się i znikały – nie kończąca się procesja skał, wąwozów, kanionów i spadków. Walker nie zważał na nic. Wiedział tylko, że schodzi coraz niżej, usiłując wydostać się spomiędzy skał, z powrotem do świata, który tak nierozważnie opuścił. Wiedział, że próbuje ocalić własne życie.

Był środek dnia, kiedy w końcu zszedł z wysokich szczytów w dolinę Shale. Obszarpany i zataczający się ludzki strzęp. Był tak osłabiony gorączką, że przebył pół drogi, potykając się na poszarpanej, lśniąco czarnej Skale stanowiącej podłoże doliny, zanim się zorientował, gdzie jest. Kiedy w końcu zobaczył dolinę, siły go opuściły. Upadł zaplątany we własny płaszcz, czując, jak ostre skalne krawędzie wbijają się w skórę na jego dłoniach i twarzy. Leżał tak, twarzą do ziemi, wyczerpany i obojętny na te ukłucia. Po pewnym czasie zaczął się czołgać w kierunku łagodnej toni jeziora, z ogromnym bólem pokonując każdy cal drogi i wlokąc pod sobą ramię zakończone skamieniałym kikutem. W malignie wydawało mu się logiczne, że gdyby zdołał dotrzeć do brzegów Hadeshornu i zanurzyć w nim okaleczone ramię, to śmiertelne wody mogłyby zneutralizować działanie zabijającej go trucizny. Założenie było nonsensowne, ale Walker Boh w swoim szaleństwie uznał je za sposób na przeżycie.

Jednak nawet tak niewielki wysiłek pokonał go. Zbyt słaby, aby przebyć więcej niż parę jardów, zapadł w nieświadomość. Ostatnim, co pamiętał, była niezwykła ciemność, jak na środek dnia. Świat był miejscem cieni.

Zasnął i we śnie ujrzał nadchodzący ku niemu cień Allanona, który wyrósł z wrzącej kipieli wód Hadeshornu, mroczny i tajemniczy, wyłaniający się z piekieł życia po życiu, do których przynależał. Wyciągnął dłonie do Walkera, podniósł go na nogi, tchnął w niego nowe siły i przywrócił jasność myśli i spojrzenia. Widmowy, półprzezroczysty, unosił się ponad mrocznymi, zielonkawymi wodami, a mimo to jego dotyk był zadziwiająco ludzki.

„Mroczny Stryj”.

W ustach cienia słowa te nie brzmiały tak szyderczo i nienawistnie jak wtedy, kiedy wymawiał je Grimpond. Określały jedynie, kim i czym jest Walker.

„Dlaczego nie przyjąłeś zadania, które ci wyznaczyłem?”

Walker usiłował odpowiedzieć gniewnie, ale wydawało się, że nie Potrafi znaleźć słów.

„Jesteś bardzo potrzebny, Walkerze. Nie ja cię potrzebuję, ale cztery krainy i ich ludy, rasy nowego świata. Jeśli nie przyjmiesz mojego zadania, nie ma dla nich nadziei”.

Wściekłość Walkera nie miała granic. Sprowadzić na powrót druidów, którzy już nie istnieli, i odnaleźć zaginiony Paranor? Jasne, pomyślał Walker w odpowiedzi. Jasne, cieniu Allanona. Zabiorę moje okaleczone ciało na poszukiwanie tego, czego pragniesz, moje zatrute ramię, chociaż jako umierający nie mam szans pomóc komukolwiek, mimo to…

„Przyjmij to, Walkerze. Nie przyjmujesz. Poznaj prawdę o sobie i swoim przeznaczeniu”.

Walker nie zrozumiał.

„Pokrewieństwo z tymi, którzy odeszli przed tobą, którzy pojęli znaczenie akceptacji. Oto, czego ci brak”.

Walker zadrżał, przerywając wizję ze swego snu. Siły go opuściły. Upadł na brzegu Hadeshornu, otulony strachem i zdumieniem niczym kocem. Czuł się tak zagubiony, że wydawało mu się niemożliwe, aby kiedykolwiek mógł się ponownie odnaleźć.

– Pomóż mi, Allanonie – błagał zrozpaczony.

Cień zawisł bez ruchu w powietrzu ponad jego głową, nieziemski i eteryczny na tle zimowego nieba i nagich szczytów, unoszący się niczym widmo śmierci przybyłe po nową ofiarę. Walker pomyślał nagle, że pozostała mu już tylko śmierć.

– Pragniesz, żebym umarł? – zapytał z niedowierzaniem. – Czy tego ode mnie żądasz?

Cień się nie odezwał.

– Czy wiedziałeś, że spotka mnie to wszystko? – Walker wyciągnął ramię przed siebie: kamienny kikut i zatrute ciało powyżej.

Cień wciąż milczał.

– Dlaczego mi nie pomożesz? – jęknął Walker.

„Dlaczego mi nie pomożesz”.

Słowa odbiły się ostrym echem w jego umyśle, naglące i pełne mrocznych znaczeń. Ale nie on je wypowiedział, lecz Allanon.

Potem cień nagle zalśnił w powietrzu i rozwiał się. Wody Hadeshornu buchnęły parą, zasyczały, zakotłowały się wściekle i ponownie ucichły. Wszędzie wokół powietrze było zamglone i mroczne, wypełnione duchami i szalonymi wyobrażeniami. Było to miejsce, gdzie życie i śmierć spotykały się na rozstajnych drogach nie wypowiedzianych pytań i nie rozwiązanych zagadek.

Walker Boh widział je tylko przez chwilę, świadomy, że to nie sen, lecz jawa, i nagle zdał sobie sprawę, że być może wszystko, co widzi, wcale nie jest snem.

Wkrótce wszystko zniknęło, a on pogrążył się w czerń.

Kiedy ponownie się obudził, ktoś pochylał się nad nim. Walker zobaczył go poprzez zasłonę gorączki i bólu – chudą, patykowatą postać w szarych szatach o wąskiej twarzy, rzadkiej bródce i takich samych włosach. Postać przygarbiła się nad nim niczym stwór, który chce wyssać zeń resztki życia.

– Walker? – wyszeptał cicho nieznajomy.

To był Coglin. Walker przełknął, pokonując suchość w gardle, i z wielkim trudem usiłował się podnieść. Ciężar ramienia ciągnął go w dół, z powrotem na ziemię. Dłonie starca szukały czegoś po omacku pod płaszczem okrywającym Walkera, aż odnalazły kamienny kikut. Walker usłyszał, jak tamten gwałtownie wciąga powietrze.

– Jak mnie… znalazłeś? – zdołał wykrztusić.

– Allanon – odpowiedział Coglin szorstkim głosem, w którym słychać było gniew.

Walker westchnął.

– Jak długo ja…?

– Trzy dni. Nie wiem, jakim cudem jeszcze żyjesz. Nie miałeś szans.

– Żadnych – zgodził się z nim Walker i sięgnął impulsywnie, aby uścisnąć przybysza. Znajomy dotyk i zapach ciała starego sprawiły, że do oczu napłynęły mu łzy. – Nie sądzę… Miałem umrzeć… teraz.

Coglin odwzajemnił uścisk.

– Nie, Walkerze. Jeszcze nie.

Potem stary podniósł go na nogi, ciągnąc w górę z siłą, o jaką Walker nigdy by go nie podejrzewał, i przytrzymywał, kiedy obaj skierowali się na południowy kraniec doliny. Znowu był świt. Na bezchmurnym wschodnim horyzoncie wschodzące słońce lśniło złotem, a powietrze wypełniała cisza i oczekiwanie na jego nadejście.

– Trzymaj się mnie – upominał Coglin, prowadząc Walkera po pokruszonej, czarnej skale. – Czekają na nas konie i pomoc.

Trzymaj się mocno.

I Walker Boh rozpaczliwie trzymał się ukochanego życia.

III

Coglin zaprowadził Walkera do Storlock. Nawet na końskim grzbiecie, z Walkerem przywiązanym do siodła, cała podróż trwała aż do zmroku. Ze Smoczych Zębów zeszli prosto w dzień pełen ciepła i słonecznego światła, skręcili na wschód, przecinając równinę Rabb, i skierowali się w stronę Estlandii, w lasy Środkowego Anaru i legendarnego miasteczka Storów. Niemal przez cały czas Walker pozostawał przytomny, aczkolwiek udręczony bólem i pochłonięty myślami o śmierci. Mimo to jednak ani przez chwilę nie był całkowicie pewny, gdzie jest i co dzieje się wokół niego. Czuł jedynie kołysanie końskiego grzbietu i słyszał nieustanne zapewnienia Coglina, że wszystko będzie dobrze.

Nie wierzył, że Coglin mówi prawdę.

Storlock stało ciche, chłodne i spokojne w cieniu drzew. Po spiekocie i pyle równiny wydawało się rajem. Czyjeś dłonie wyciągnęły się, aby ściągnąć Walkera z siodła i uwolnić go od zapachu potu, kołysania i uczucia, że w każdej chwili musi być przygotowany na spotkanie ze śmiercią, która czeka tylko, żeby go pochwycić. Nie wiedział, dlaczego jeszcze żyje. Nie potrafił znaleźć uzasadnienia. Wokół niego zebrały się biało odziane postacie, podtrzymując go i ściągając z siodła. Byli to Storowie, gnomy uzdrowiciele. Każdy znał Storów. To w ich posiadaniu znajdowała się najbardziej zaawansowana we wszystkich krainach wiedza o uzdrawianiu. Niegdyś uczył się u nich Wil Ohmsford i jako jedyny z Sudlandii został uzdrawiaczem. To Storowie uleczyli Sheę Ohmsforda po bitwie w Wolfsktaag. Do nich także przywieziono Para zakażonego przez wiedźminy trucizną na Starych Bagniskach. To Walker go przywiózł, a teraz on sam miał zostać uleczony. Ale Walker nie wierzył, że tak się stanie.

Uniesiono mu do ust kubek i powoli wlano do gardła jakiś dziwny płyn. Ból zelżał niemal natychmiast, a Walker poczuł narastającą senność. Sen dobrze mi zrobi, pomyślał nagle zaskoczony. Powita go z radością. Wniesiono go do Centrum, głównego ośrodka medycznego, i ułożono na łóżku w jednym z tylnych pokoi, w którym przez tkaninę zasłon widać było las – ścianę ciemnych pni ustawionych na straży. Rozebrano go, opatulono w koce, podano jeszcze coś gorzkiego i gorącego do picia i pozwolono mu zasnąć.

Uczynił to niemal natychmiast.

Sen obniżył gorączkę i oddalił zmęczenie. Pozostał ból, ale jakby odległy i dotyczący kogoś innego. Ułożył się na ciepłym i wygodnym posłaniu i nawet sny nie były w stanie przedrzeć się przez tę chwilę wytchnienia, tworzącą wokół Walkera jakby ochronną tarczę. Nie męczyły go żadne wizje i nie budziły żadne mroczne myśli. Zapomniał o Allanonie i Coglinie. Udręka spowodowana utratą dłoni rozpaczliwe próby ucieczki przed Asphinxem, Wieczna Rezydencja Królów i przerażające poczucie, że nie ma już władzy nad własnym losem – wszystko to pogrążyło się w niepamięci. Zapanował spokój.

Nie wiedział, jak długo spał, nieświadomy upływu czasu, wędrówki słońca po nieboskłonie i tego, że noc już dwukrotnie przechodziła w dzień. Kiedy ponownie zaczął się budzić, wypływając z ciemności wypoczynku poprzez krainę półsnu, nieoczekiwanie pojawiły się wspomnienia z chłopięcych lat. Maleńkie fragmenty życia z czasów, kiedy po raz pierwszy uczył się, jak radzić sobie z frustracją i ciekawością odkrywania, kim i czym jest.

Wspomnienia były wyraźne i jasne.

Kiedy po raz pierwszy uczył się magii, był jeszcze dzieckiem, dlatego nawet nie nazywał jej magią. W ogóle jej nie nazywał. Wierzył, że podobna moc jest czymś zwyczajnym i powszechnym. Myślał, że jest taki sam jak wszyscy. Mieszkał zresztą ze swym ojcem Kennerem i matką Risse w Hearthstone w puszczy Darklin, gdzie nie było innych dzieci, z którymi mógłby się porównywać. To przyszło później. Matka powiedziała mu, że to, co potrafi, jest niezwykłe i różni go od innych dzieci. Ciągle jeszcze widział jej twarz, kiedy próbowała mu to wyjaśnić. Napięte, drobne rysy, uderzająco biała skóra na tle czarnych jak węgiel włosów, które splatała w warkocze, zdobiąc je kwiatami. Wciąż słyszał jej cichy, wdzięczny głos. Risse. Jakże głęboko ją kochał. Ona sama nie władała magią. Była z rodu Bohów, a magia pochodziła ze strony jego ojca, od Ohmsfordów. Powiedziała mu o tym, sadzając go przed sobą pewnego cudownego jesiennego dnia, kiedy powietrze wypełniał zapach spadających liści i palonego drewna. Uśmiechała się pocieszająco, bez powodzenia próbując ukryć przed nim zmieszanie i niepokój, który odczuwała.

To była jedna z tych rzeczy, na które czasem pozwalała mu magia. Mógł widzieć, co czują inni. Nie wszyscy, ale z matką udawało się to prawie zawsze.

– Magia czyni cię kimś szczególnym, Walkerze – powiedziała. – To dar, o który musisz się troszczyć i pielęgnować go. Wiem, że pewnego dnia dokonasz z jego pomocą czegoś wspaniałego.

Rok później zmarła, pokonana przez gorączkę, na którą nie umiał znaleźć lekarstwa nawet jej ogromny talent uzdrowicielki.

Mieszkał zatem ciągle z ojcem, a dar, w którego błogosławieństwo tak wierzyła, szybko się rozwinął. Magia dawała mu różne możliwości. Obdarzyła go intuicją. Odkrył, że często potrafi wyczuć coś w ludziach, zanim mu o tym powiedzą: zmiany nastroju i nastawienia, emocje, których nie chcieli ujawniać, ich opinie i pomysły, potrzeby i nadzieje, a nawet motywy ich działania. W Hearthstone zawsze byli jacyś goście – przejeżdżający tędy podróżni, wędrowni kramarze, handlarze, traperzy, myśliwi, a nawet tropiciele – nie musieli nic mówić, a i tak Walker wiedział o nich wszystko. Mówił im o tym. Ujawniał swoją wiedzę. To było jak gra i uwielbiał bawić się w ten sposób. Niektórych to jednak przerażało i ojciec zabronił mu tego. Walker posłuchał, ale odkrył wtedy nową, o wiele ciekawszą umiejętność, a mianowicie, że potrafi porozumiewać się z leśnymi zwierzętami, z ptakami i rybami, a nawet z roślinami. Potrafił wyczuć, co myślą i czują, tak samo, jak to robił z ludźmi, aczkolwiek ich uczucia i myśli były bardziej ograniczone i obracały się wokół najbardziej życiowych kwestii. Znikał na całe godziny, w czasie których odbywał wycieczki i uczył się, przeżywał w wyobraźni przygody i wyruszał na poszukiwawcze i badawcze wyprawy. Bardzo szybko zaczął nazywać siebie „badaczem życia”.

Z czasem stawało się widoczne, że intuicja Walkera ma mu również pomóc w przyswajaniu szkolnej wiedzy. Zaczął czytać książki z biblioteki ojca, kiedy tylko się nauczył, że litery alfabetu tworzą słowa na wystrzępionych stronach ojcowskich ksiąg. Bez wysiłku opanował matematykę, a nauki przyrodnicze pojmował intuicyjnie. Nic niemal nie trzeba mu było wyjaśniać. W jakiś sposób wydawał się rozumieć istotę rzeczy. Jego szczególną pasją stała się jednak historia. Pamięć do faktów, miejsc, wydarzeń i ludzi miał wprost fenomenalną. Zaczął samodzielnie sporządzać notatki, zapisując wszystko, czego się nauczył, aby zgromadzić wiedzę, którą w przyszłości podzieli się z innymi.

Im bardziej dorastał, tym bardziej wydawało się zmieniać podejście ojca do Walkera. Początkowo odsuwał od siebie podejrzenia, pewny, że się myli. Odczucie jednak trwało dalej. W końcu zapytał ojca wprost i Kenner – wysoki, szczupły mężczyzna o szybkich ruchach i dużych, inteligentnych oczach, jąkała z całych sił starający się przezwyciężyć tę wadę i zręczny rzemieślnik – przyznał mu rację. Kenner sam nie władał magią. Zauważył pewne jej oznaki, kiedy był młody, ale zniknęły wkrótce po wyjściu z chłopięcych lat. Tak samo stało się z jego ojcem i ojcem jego ojca przed laty, i każdym Ohmsfordem, którego znał, aż do czasów Brin. Ale wyglądało na to, że z Walkerem jest inaczej. Magia Walkera wydawała się przybierać na sile. Kenner powiedział mu, że się boi, iż jego umiejętności w końcu nim zawładną, że rozwiną się aż do punktu, gdzie nie będzie już w stanie przewidzieć ani kontrolować ich skutków. Przyznał jednak, tak samo jak Risse, że nie powinien ich tłumić, że magia jest darem, który zawsze ma jakiś szczególny cel.

Wkrótce potem opowiedział Walkerowi dzieje magii w rodzie Ohmsfordów. Opowiedział mu o druidzie Allanonie i Brin – dziewczynie z Shady Vale i o tajemniczej obietnicy, którą druid jej przekazał. Walker miał dwanaście lat, kiedy usłyszał tę opowieść. Chciał wiedzieć, co to była za obietnica, ale ojciec znał tylko tę historię, która krążyła w rodzie Ohmsfordów.

– Ona objawia się w tobie, Walkerze – powiedział. – A ty z kolei przekażesz ją swoim dzieciom, a one swoim, aż pewnego dnia okaże się potrzebna. Oto twoje dziedzictwo.

– Ale jaki pożytek z dziedzictwa, które nie służy żadnemu celowi? – Walker domagał się odpowiedzi.

– Magia zawsze ma jakiś cel – odpowiedział Kenner. – Nawet jeśli go nie pojmujemy.

Ledwie rok później, kiedy Walker, zostawiając za sobą dzieciństwo, wchodził w wiek młodzieńczy, magia ujawniła, że ma jeszcze inną, ciemniejszą stronę. Walker odkrył, że potrafi być siłą niszczącą. Czasami, przeważnie kiedy był zły, jego emocje przekształcały się w energię. Kiedy tak się działo, był w stanie rzucać przedmiotami i niszczyć je, nie dotykając ich. Czasami potrafił wezwać kształt ognia. Nie był to zwyczajny ogień. Nie płonął jak zwykle i miał inny kolor – odcień kobaltu. Niewiele też robił sobie z tego, co Walker próbował z nim uczynić. Działał wedle swojej woli i całe tygodnie zajęło chłopcu nauczenie się, jak go opanować. Próbował to ukryć przed ojcem, ale ten i tak się dowiedział, tak jak w końcu dowiadywał się wszystkiego o swoim synu, aczkolwiek niewiele mówił na ten temat. Walker czuł, że dystans między nimi powiększa się coraz bardziej.

Walker był niemal mężczyzną, kiedy ojciec postanowił odesłać go z Hearthstone. Zdrowie Kennera Ohmsforda pogarszało się stale przez ostatnie kilka lat. Silne niegdyś ciało wycieńczyła choroba. Opuścił dworek, który od narodzin był domem Walkera, i zabrał chłopca do Shady Vale, aby zamieszkać z resztą rodziny Ohmsfordów – Jaralanem, Mirianną oraz ich synami, Parem i Collem.

Dla Walkera Boha przeprowadzka okazała się najgorszą rzeczą, jaka kiedykolwiek go spotkała. Shady Vale, choć trochę większe od wioskowej osady, po Hearthstone wydawało się ciasne. Tam wolność była nieograniczona – tutaj napotkał granice, których nie mógł przekraczać. Walker nie przywykł do tak wielu ludzi wokół siebie i wyglądało na to, że nie potrafi znaleźć swojego miejsca w nowym otoczeniu. Wymagano, aby uczęszczał do szkoły, ale nie było nic, czego mógłby się tam nauczyć. Nauczyciel i inne dzieci nie lubili go i nie ufali mu. Był obcy, zachowywał się inaczej niż oni, wiedział zdecydowanie zbyt wiele i dlatego szybko postanowili, że nie chcą mieć z nim nic wspólnego. Magia stała się pułapką, której nie potrafił uniknąć. Objawiała się we wszystkim, co czynił, i kiedy zdał sobie sprawę, że powinien się z nią kryć, było już na to za późno. Kilka razy oberwał, ponieważ nie mógł się bronić. Przerażała go myśl, co mogłoby się wydarzyć, gdyby uwolnił ogień.

Po niecałym roku życia w miasteczku jego ojciec zmarł. Walker żałował, że on także nie umarł.

Dalej mieszkał z Jaralanem i Mirianną Ohmsfordami. Byli dla niego dobrzy i rozumieli trudności, które napotykał, ponieważ ich własny syn – Par, zaczął właśnie ujawniać oznaki własnej magii. Par był potomkiem Jaira Ohmsforda, brata Brin. Obie strony rodu przekazywały magię swych przodków dalszym pokoleniom latami po śmierci Allanona, tak więc pojawienie się magii Para nie było zupełnie nieoczekiwane. W dodatku jego magia nie była tak skomplikowana i nieprzewidywalna, przejawiając się głównie w umiejętności chłopca stwarzania za pomocą głosu obrazów, które wyglądały jak żywe. Par był wtedy jeszcze mały – miał pięć czy sześć lat i niewiele rozumiał z tego, co się z nim dzieje. Coll nie był jeszcze wystarczająco silny, aby bronić brata, tak więc Walker wziął chłopca pod swoje skrzydła. Wydawało się to zresztą naturalne. W końcu tylko Walker potrafił zrozumieć, czego doświadcza Par.

Jego relacje z Parem zmieniły wszystko. Dały mu coś, na czym mógł się skupić. Zamiast martwić się o własne przeżycie, zyskał cel. Mnóstwo czasu spędzał z Parem, pomagając mu przywyknąć do obecności magii w jego ciele. Doradzał, jak jej używać, udzielał niezbędnych przestróg i uczył stosowania koniecznych środków ochronnych. Próbował nauczyć chłopca, jak radzić sobie ze strachem i niechęcią ludzi, którzy nie zechcą go zrozumieć. Stał się mentorem Para.

Ludzie z Shady Vale zaczęli nazywać go Mrocznym Stryjem. Zaczęło się od dzieci. Oczywiście nie był wujem Para. Nie był niczyim wujem. Ale w oczach mieszkańców miasteczka z nikim nie łączyły go wyraźne więzy krwi. Nikt naprawdę nie rozumiał stosunków, jakie wiązały go z Jaralanem i Mirianną, tak więc mogli przypisać mu wszystko. W każdym razie przydomek ten przylgnął do niego. Walker był wtedy wysokim młodzieńcem o bladej skórze, najwidoczniej odpornej na działanie słońca, i czarnych włosach swojej matki. Wyglądał jak widmo. Dla dzieci z Shady Vale mógł być nocnym stworem, który nigdy nie widział światła dnia, a jego stosunek do Para był dla nich niezrozumiały i okryty tajemnicą. Tak więc został Mrocznym Stryjem – znawcą magii, obcym, dziwacznym, zamkniętym w sobie młodzieńcem, którego intuicja i umiejętności stawiały go poza nawiasem ich społeczności.

Przydomek ten mimo wszystko zwiększył pewność siebie Walkera. Zaczął się uczyć, jak radzić sobie z podejrzliwością i nieufnością. Nie atakowano go więcej. Odkrył, że jest w stanie odsunąć od siebie wszystkie ataki jedynie spojrzeniem lub nawet pozycją ciała. Potrafił wykorzystać magię jako ochronną tarczę. Zauważył również, że potrafi przekazać do podświadomości ludzi uczucie ostrożności i przezorności, powstrzymując tym samym ich gwałtowne zamiary. Całkiem nieźle zaczął radzić sobie z powstrzymywaniem bójek pomiędzy innymi. Niestety, wszystko to oddalało go tylko coraz bardziej od ludzi. Dorośli i starsza młodzież zostawiali go w spokoju, a dzieci zaczęły zachowywać przyjacielski dystans.

Walker nigdy nie czuł się szczęśliwy w Shady Vale. Nieufność i strach nie zniknęły, ukrywane jedynie pod wymuszonymi uśmiechami, zdawkowym skinieniem głowy i uprzejmością mieszkańców, Która pozwalała mu istnieć wśród nich, ale nie zdobyć ich akceptację.

Walker wiedział, że to magia jest przyczyną jego kłopotów. Ojciec matka mogli uważać ją za dar, ale on nie. I nigdy nie będzie. Magia była przekleństwem i miał niezachwianą pewność, że będzie go ścigać aż do grobu.

Z chwilą, kiedy osiągnął wiek męski, Walker postanowił powrócić do Hearthstone, do domu, który wspominał z taką czułością, jak najdalej od ludzi z Vale, ich nieufności i podejrzliwości, jak najdalej od poczucia obcości, które wywoływali swoim zachowaniem. Par radził sobie już doskonale, tak więc Walker nie musiał się dłużej o niego troszczyć. Zresztą Par był mieszkańcem Vale, akceptowanym w przeciwieństwie do Walkera. Co więcej, jego podejście do magii było zupełnie inne. Par nigdy się nie wahał. Chciał wiedzieć wszystko, co może uczynić magia. Nie obchodziło go, co myślą inni. Potrafił machnąć na to ręką. Walker nigdy tego nie umiał. Im bardziej dorastali, tym bardziej ich drogi się rozchodziły. Walker wiedział, że to nieuniknione. Czas mu było ruszać w drogę. Jaralan i Mirianna nalegali, aby został, ale jednocześnie też rozumieli, że nie jest to możliwe.

Siedem lat po swoim przybyciu Walker Boh opuścił Shady Vale. Przyjął w tym czasie nazwisko swej matki, odrzucając z pogardą miano Ohmsfordów, ponieważ tak mocno wiązało go z dziedzictwem magii, której teraz nienawidził. Powrócił do Darklin, z powrotem do Hearthstone, czując się jak trzymane w klatce dzikie zwierzę, które wypuszczono na wolność. Teraz pozostawiał za sobą owe bolesne więzy, razem z życiem, które wiódł w Shady Vale. Postanowił już nigdy nie używać magii. Obiecał też sobie, że przez resztę życia będzie się trzymał z daleka od świata ludzi.

Trwał w postanowieniu przez niemal rok. A potem pojawił się Coglin i wszystko się zmieniło…

Półsen przemienił się nagle w świadomość i wspomnienia Walkera odpłynęły. Poruszył się w cieple posłania i otworzył oczy, mrugając powiekami. Przez chwilę nie mógł sobie uświadomić, gdzie się znajduje. Pokój wypełniało światło dnia, mimo pochmurnej obecności skupiska leśnych drzew tuż za zasłoniętymi oknami. Pokoik był niewielki, schludny i niemal pozbawiony mebli. Przy łóżku stało tylko krzesło i stolik. Poza tym był jeszcze wazon z kwiatami, miska z wodą i ubranie ułożone na stole. Drzwi do pokoju były zamknięte.

Storlock. To tu się znajdował. Tutaj przywiózł go Coglin.

I wtedy przypomniał sobie powód swojego przybycia.

Ostrożnie wyciągnął okaleczone ramię spod przykrycia. Ból był teraz niewielki, ale pozostał ciężar kamienia i odrętwienie. Zagryzł wargi. Czuł złość i udrękę, kiedy próbował poruszyć ręką. Nic się nie zmieniło poza tym, że ból zelżał. W miejscu, gdzie roztrzaskał przedramię, był wciąż kamienny kikut. Pasma szarości, którymi trucizna pięła się wzdłuż ramienia, również nie zniknęły.

Wsunął ramię z powrotem pod koc, żeby na nie nie patrzeć. Storowie nie są w stanie go uleczyć. Jakakolwiek byłaby natura trucizny, którą wstrzyknął mu Asphinx, Storowie nic na nią nie poradzą. A jeśli Storowie nie potrafią go uleczyć – Storowie, którzy są najlepszymi uzdrowicielami w czterech krainach…

Ogarnęła go rozpacz i wybuchnął szlochem.

Po godzinie drzwi się otworzyły i wszedł Coglin – intruz, którego obecność czyniła ciszę jeszcze bardziej nieznośną.

– Walkerze – przywitał się cicho.

– Nie mogą mnie uratować, prawda? – zapytał Walker bez ogródek, czując przemożną rozpacz.

Starzec zastygł przy jego łóżku.

– Żyjesz, czyż nie? – odpowiedział.

– Nie baw się ze mną w słowne gierki. Cokolwiek zrobili, nie usunęło to trucizny. Czuję to. Być może żyję, ale nie na długo. Popraw mnie, jeśli się mylę.

Coglin milczał przez chwilę.

– Nie mylisz się. Trucizna nadal jest w twoim ciele. Nawet Storowie nie mają środków, aby ją usunąć czy powstrzymać jej rozprzestrzenianie. Ale spowolnili ten proces, zmniejszyli ból i dali ci czas. To więcej, niż mogłem oczekiwać, biorąc pod uwagę charakter i rozległość rany. Jak się czujesz?

– Jak umierający. A co myślałeś? – Walker uśmiechnął się z goryczą. – Ale umierający wygodnie.

Przez chwilę spoglądali na siebie bez słowa. Potem Coglin podszedł do krzesła i opadł na nie – tłumoczek starych kości, obolałych stawów i pomarszczonej, brązowej skóry.

– Opowiedz, co ci się przydarzyło, Walkerze – powiedział.

Walker spełnił prośbę. Opowiedział o czytaniu starodawnych, oprawnych w skórę Kronik druidów, które przywiózł mu Coglin, i o tym, jak dowiedział się o Kamieniach Elfów. Jak postanowił szukać porady u Grimponda, wysłuchał zagadek i doświadczył wizji, a potem zdecydował, że musi udać się do Wiecznej Rezydencji Królów. Opowiedział, jak odnalazł sekretną komorę oznaczoną runami w podłodze Grobowca i jak wreszcie został ukąszony i zatruty przez Asphinxa, którego pozostawiono tam, aby schwytał go w pułapkę.

– Pewnie, aby schwytał kogokolwiek – zauważył Coglin.

Walker spojrzał na niego ostro, a w jego ciemnych oczach zapłonął gniew i niedowierzanie.

– A co ty o tym wiesz, Coglinie? Czy grasz w tę samą grę co druidzi? A Allanon? Czy Allanon wie…

– Allanon nic nie wie – przerwał mu Coglin, odsuwając od siebie oskarżenia, zanim zostały wypowiedziane do końca. Stare oczy lśniły pod ściągniętymi brwiami. – Podjąłeś się na własną rękę rozwiązać zagadki Grimponda. Ostrzegałem cię wiele razy, że ta kreatura znajdzie sposób, żeby cię zgubić. Skąd Allanon mógłby wiedzieć o twoich tarapatach? Zbyt wiele spodziewasz się po człowieku, który nie żyje od trzystu lat. Zresztą nawet kiedy jeszcze żył, jego magia nigdy nie przeniknęła tego, co okrywa całunem Wieczną Rezydencję Królów. Z chwilą, kiedy wszedłeś do jej wnętrza, byłeś dla niego stracony. Dla mnie także. Aż do chwili, kiedy wynurzyłeś się ponownie i upadłeś przy Hadeshornie, kiedy był w stanie odkryć, co się stało, i wezwać mnie na pomoc. Przybyłem tak szybko, jak tylko mogłem, ale i tak zajęło mi to trzy dni. – Uniósł jedną dłoń i wycelował w Walkera patykowaty palec. – Czy zastanawiałeś się może, dlaczego jeszcze żyjesz? Dlatego, że Allanon znalazł sposób, aby utrzymać cię przy życiu; po raz pierwszy, dopóki ja nie przybędę, a drugi raz, dopóki Storowie się tobą nie zajmą! Pomyśl o tym trochę, zanim zaczniesz pochopnie kogoś obwiniać!

Wbił spojrzenie w Walkera, a ten nie pozostał mu dłużny. Jednak to on pierwszy odwrócił wzrok, zbyt udręczony, aby wytrzymać konfrontację.

– Akurat w tej chwili trudno mi uwierzyć komukolwiek – oświadczył bez przekonania.

– Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek było ci łatwo – prychnął wcale nieugłaskany Coglin. – Już dawno temu twoje serce obróciło się w kamień, Walkerze. Przestałeś wierzyć w cokolwiek, a pamiętam czasy, kiedy było inaczej.

Umilkł i w pokoiku zapanowała cisza. Walker zdał sobie sprawę, że przez chwilę powrócił myślami do czasów, o których mówił starzec. Czasów, kiedy Coglin ujrzał Walkera po raz pierwszy i zaproponował, że pokaże mu, w jaki sposób magia może zostać wykorzystana. Coglin miał rację. Wtedy nie był taki zgorzkniały. Wypełniała go nadzieja.

Mało brakowało, a wybuchnąłby śmiechem. To było tak dawno.

– Może mógłbym użyć własnej magii, żeby odegnać truciznę z mego ciała – zastanawiał się cicho. – Kiedy wrócę do Hearthstone i wypocznę. Brin Ohmsford miała taką moc.

Coglin przymknął oczy i wyglądał na zamyślonego. Sękate dłonie zacisnął mocno w fałdach opończy. Wyglądało na to, że próbuje podjąć jakąś decyzję. Walker czekał przez chwilę, aż w końcu zapytał:

– Co stało się z innymi: Parem, Collem i Wren?

Coglin nie podniósł wzroku.

– Par wyruszył na poszukiwanie miecza, a młody Coll razem z nim. Wren szuka elfów. Przyjęli zadanie, które wyznaczył im Allanon – spojrzał w górę. – A ty, Walkerze?

Walker wbił w niego spojrzenie, uznając pytanie zarówno za kłopotliwe, jak i absurdalne, rozdarty pomiędzy sprzecznymi uczuciami niedowierzania i niepewności. Niegdyś nie wahałby się udzielić odpowiedzi. Raz jeszcze pomyślał o tym, o co prosił go Allanon: odnaleźć zaginiony Paranor i przywrócić panowanie druidów. Niedorzeczne i niemożliwe przedsięwzięcie – tak wtedy myślał. Przekonywał wszystkich, że to niepotrzebne ryzyko. Nie weźmie udziału w takim idiotyzmie, oznajmił Parowi, Collowi, Wren i reszcie niewielkiej kompanii, która przybyła z nim do doliny Shale. Nienawidził druidów za ich manipulowanie rodem Ohmsfordów. Nie będzie kukiełką w ich rękach. Taki był wtedy pewny, taki zuchwały! Prędzej odetnie sobie dłoń, niż znowu ujrzy powracających druidów, oświadczył.

I utrata dłoni była ceną, której od niego zażądano.

Lecz czy ta strata naprawdę przekreśliła jakąkolwiek możliwość powrotu Paranoru i druidów? Czyżby ostatecznym argumentem było to, co teraz zamierza uczynić?

Wiedział, że Coglin przygląda mu się, z niecierpliwością oczekując odpowiedzi. Walker utkwił spojrzenie w starcu, ale nie widział go. Myślał o Kronikach druidów i Czarnym Kamieniu Elfów. Gdyby nie wyruszył na jego poszukiwanie, nie utraciłby dłoni. Dlaczego więc poszedł? Ciekawość, pomyślał. Ale to była najprostsza odpowiedź i zdawał sobie sprawę, że zbyt łatwa. W każdym razie, czyżby sam fakt, że wyruszył, wskazywał, że pomimo protestów przyjął wyzwanie Allanona?

Bo jeśli nie, to czym stawał się jego czyn?

Ponownie skupił wzrok na starym człowieku.

– Powiedz mi coś, Coglinie. Skąd wziąłeś tę księgę z historią druidów? Jak ją znalazłeś? Kiedy ją przywiozłeś, powiedziałeś, że wydostałeś ją z Paranoru. Na pewno nie.

Na twarzy Coglina pojawił się blady, ironiczny uśmieszek.

– Dlaczego „na pewno nie”, Walkerze?

– Ponieważ trzysta lat temu Allanon sprawił, że Paranor zniknął ze świata ludzi. Przestał istnieć.

Twarz Coglina zmarszczyła się jak pomięty pergamin.

– Przestał istnieć? Ależ nie, Walkerze. Mylisz się. Każdy może tam dotrzeć, jeśli skorzysta z pomocy właściwej magii. Nawet ty.

Walker zawahał się, czując nagły przypływ niepewności.

– Allanon odesłał Paranor poza świat ludzi, ale on wciąż istnieje – mówił cicho Coglin. – Trzeba jedynie magii Czarnego Kamienia Elfów, żeby wezwać go z powrotem. Dopóki tak się nie stanie, pozostanie stracony dla czterech krain. Ale nie dla tych, którzy znajdą środki, aby do niego wkroczyć, i odwagę, żeby spróbować. To naprawdę wymaga odwagi, Walkerze. Powiedzieć ci dlaczego? Chcesz usłyszeć opowieść o mojej podróży do Paranoru?

Walker znowu się zawahał, zastanawiając się, czy chce ponownie usłyszeć cokolwiek o druidach i ich magii. Potem powoli pokiwał głową.

– Chcę.

– Ale gotowy jesteś nie dać wiary temu, co ci powiem, prawda?

– Tak.

Starzec pochylił się do przodu.

– Dobrze więc. Sam zdecydujesz. – Przerwał, zbierając myśli.

Światło dnia tworzyło wokół niego jasną poświatę, która wydobywała na jaw wszystkie oznaki starości wyryte na jego szczupłym ciele, ukazując cienkie, przerzedzone włosy i brodę i wprawiając w drżenie mocno zaciśnięte dłonie. – To było po twoim spotkaniu z Allanonem. Czuł, tak jak i ja, że nie przyjmiesz wyznaczonego ci zadania i odmówisz wszelkiego udziału bez jakichkolwiek dowodów, że może ci się powieść. W swoim podejściu różniłeś się od innych: wątpiłeś we wszystko, co ci powiedziano. Przyszedłeś już do Allanona gotowy odrzucić wszystko, co usłyszysz.

Walker chciał zaprotestować, ale Coglin szybkim ruchem uniósł dłonie i potrząsnął głową.

– Nie, Walkerze. Nie zaprzeczaj. Znam cię lepiej niż ty siebie.

– Po prostu wysłuchaj mnie. Ruszyłem na północ na wezwanie Allanona i wyglądało na to, że zniknąłem, zostawiając was, abyście zdecydowali, co zamierzacie przedsięwziąć. Twoja decyzja w tej sprawie była już przesądzona. Nie zrobiłbyś tego, o co cię poproszono. Wtedy to postanowiłem przekonać cię, żebyś zmienił zdanie. Bo widzisz, Walkerze ja wierzę w sny. Widzę w nich prawdę, której ty nie dostrzegasz Nie zostałbym posłańcem Allanona, gdyby znalazł się jakiś sposób, żeby tego uniknąć. Mój czas, jako druida, już dawno minął i nie szukałem okazji, żeby do niego powrócić. Ale tylko ja pozostałem i dlatego zrobię wszystko, co uważam za konieczne. A namówienie cię, żebyś zaangażował się w tę sprawę, uważam za absolutnie konieczne.

Pokiwał głową z przekonaniem, a spojrzenie, jakie posłał Walkerowi, niosło ze sobą prawdy, których stary człowiek nie był w stanie wypowiedzieć.

– Pojechałem na północ, Walkerze, tak jak powiedziałem. Wyruszyłem z doliny Shale, przez Smocze Zęby do doliny, gdzie znajdowała się twierdza druidów. Z Paranoru nie pozostało nic poza rozsypującymi się przedmurzami na nieurodzajnym pustkowiu. Miejsce, na którym niegdyś stał, wciąż otaczał las, ale nic nie rosło na tej ziemi. Nawet najmniejsze źdźbło trawy. Ściana ciernistych krzewów, strzegąca dawniej twierdzy, zniknęła. Wszystko zniknęło, jak gdyby jakiś olbrzym pochylił się i wyrwał wszystko z ziemi.

Stałem tam o zmierzchu, patrząc w pustkę i widząc to, co było dawniej. Czułem obecność twierdzy. Widziałem ją niemal wyłaniającą się spośród cieni, wznoszącą się na tle ciemniejącego nieba na wschodzie. Mogłem prawie odróżnić kształty jej kamiennych wież i parapetów. Czekałem, ponieważ Allanon wiedział, co należy uczynić, i miał mi powiedzieć, kiedy nadejdzie czas. – Stare oczy wpatrzyły się w przestrzeń. – W końcu zasnąłem zmęczony i we śnie przyszedł do mnie Allanon, tak jak przychodzi do nas teraz. Powiedział, że Paranor naprawdę wciąż tu jest, przerzucony przez magię do innego miejsca i czasu, ale jest. Zapytał mnie, czy wszedłbym tam i wyniósł z twierdzy pewną księgę o historii druidów, w której opisano, w jaki sposób można przywrócić Paranor czterem krainom. Zapytał, czy zaniosę ci tę księgę. – Zawahał się, rozważając, czy wyjawić więcej, a potem stwierdził po prostu: – Zgodziłem się. Wtedy pochylił się nade mną i wziął mnie za rękę. Uwolnił mojego ducha z ciała i osłonił go swą magią. Natychmiast stałem się czymś innym, niż jestem, ale do tej pory nie wiem, co to było. Powiedział, co muszę zrobić. Poszedłem więc samotnie do miejsca, gdzie niegdyś stały mury twierdzy, zamknąłem oczy, żeby mnie nie zmyliły, i wszedłem do wnętrza światów leżących poza naszym własnym światem, jak widmo tego, czym były niegdyś. Odkryłem, że potrafię to zrobić. Wyobraź sobie moje zdumienie, kiedy nagle pod moimi palcami zmaterializowały się mury Paranoru. Odważyłem się rzucić na nie okiem, ale kiedy spojrzałem, niczego tam nie było. Musiałem próbować od nowa. Nawet jako duch nie mogłem zanurzyć się w magii, jeśli łamałem jej prawa. Tym razem zacisnąłem mocno powieki, na nowo poszukałem murów, odkryłem tajne drzwi ukryte u podstawy twierdzy, pchnąłem zapadkę uwalniającą zamki i wszedłem. Pozwolono mi otworzyć oczy i rozejrzeć się wokół. – Coglin zacisnął usta. – Walkerze, to był Paranor! Stare, rozległe zamczysko z wieżami wzbijającymi się w chmury prastarej mgły i blankami ciągnącymi się w nieskończoność. Wydawały się nie mieć końca, kiedy wspinałem się po schodach i przemierzałem korytarze. Byłem jak szczur w labiryncie. Zamek wypełniał smak i zapach śmierci. Powietrze miało wyraźny, zielonkawy odcień. Wszystko było w nim skąpane. Gdybym tylko przybył tu we własnym ciele, zginąłbym natychmiast. Czułem działanie magii przemierzającej skalne korytarze w poszukiwaniu choćby śladu życia. Paleniska, zasilane niegdyś ogniem z serca ziemi, były nieczynne. Paranor był zimny i martwy. Kiedy dotarłem do wyższych korytarzy, znalazłem stosy kości, groteskowe i żałosne szczątki Zwiastunów Śmierci i gnomów uwięzionych tu przez Allanona, kiedy wezwał magię, aby zniszczyć Paranor. Z wyjątkiem mnie, wszystko w twierdzy druidów było martwe. – Milczał przez chwilę, jakby coś sobie przypominał. – Szukałem krypty, w której ukryto Kroniki druidów. Miałem przeczucie, gdzie są, ożywione częściowo wspomnieniem dni, kiedy studiowałem w Paranorze, a częściowo magią Allanona. Przeszukałem bibliotekę, z której mogło prowadzić wejście do krypty, i odkryłem, że nadal mogę dotykać przedmiotów, jakbym był żywym człowiekiem, a nie duchem. Szedłem wzdłuż zakurzonych i zniszczonych półek, aż odnalazłem zapadki otwierające drzwi wiodące do środka. Otworzyły się szeroko, a magia ruszyła przede mną. Wszedłem tam, odnalazłem Kroniki druidów i zabrałem tom, który był mi potrzebny. – Spojrzenie Coglina odgrodziło się od pokoju oświetlonego słońcem, szukając wizji ukrytych przed Walkerem. – Wtedy wyszedłem. Wróciłem tą samą drogą, którą tam przybyłem, niczym duch z przeszłości, tak jak ci, którzy tu umarli, czując przenikliwy chłód ich śmierci i groźbę mojej własnej. Zszedłem schodami i korytarzami w półśnie, który pozwalał mi ujrzeć koszmar poruszających się po zamku druidów. To była potężna moc, Walkerze! Magia wezwana przez Allanona wciąż jeszcze była przerażająca. Uciekałem od niej, nie na nogach, ma się rozumieć, ale w myślach. Bałem się straszliwie! – Coglin wrócił do rzeczywistości. – Tak więc uciekłem. I kiedy się obudziłem, miałem księgę, po którą mnie wysłano, i przywiozłem ją do ciebie.

Umilkł, czekając cierpliwie, aż jego słuchacz rozważy tę opowieść. Walker miał nieobecne spojrzenie.

– A zatem można tego dokonać? Można wejść do Paranoru, nawet jeśli nie istnieje już w czterech krainach?

Coglin powoli pokręcił głową.

– Zwykły człowiek tego nie dokona. – Zmarszczył brwi. – Ty może tak. Jeśli będziesz miał do pomocy magię Czarnego Kamienia Elfów.

– Być może – zgodził się bez zapału Walker. – Jaką magię posiada Kamień Elfów?

– Nie wiem więcej niż ty – odpowiedział cicho Coglin.

– Nie wiesz nawet, gdzie można go znaleźć? Albo kto go ma?

Coglin potrząsnął głową.

– Nic nie wiem.

– Nic – w głosie Walkera pobrzmiewała gorycz. Zamknął na chwilę oczy, aby odgrodzić się od tego, co poczuł. Kiedy je otworzył, wyzierała z nich rezygnacja. – Z tego, co zrozumiałem, oczekujesz, że przyjmę wyzwanie Allanona, aby odnaleźć niewidzialny Paranor i przywrócić władzę druidów. Mogę to uczynić jedynie, znajdując najpierw Czarny Kamień Elfów. Ale ani ty, ani ja nie wiemy, gdzie on jest lub kto go posiada. Poza tym jestem zakażony trucizną Asphinxa i powoli obracam się w kamień. Umieram! Nawet gdybyś mnie przekonał do… – głos mu się załamał. Pokręcił głową. – Nie widzisz? Nie ma już czasu!

Coglin wyjrzał przez okno, kuląc się w swoich szatach.

– A gdyby był?

Walker roześmiał się głucho, a w jego głosie brzmiało zmęczenie.

– Nie wiem, Coglinie.

Starzec wstał z krzesła i przez długi czas w milczeniu przyglądał się Walkerowi.

– Wiesz – odezwał się w końcu i mocno splótł przed sobą dłonie. – Trwasz w swoim oporze, Walkerze. Nie chcesz przyjąć prawdy. W głębi serca rozpoznajesz tę prawdę, ale nie bierzesz jej pod uwagę. Dlaczego?

Walker patrzył na niego bez słowa.

Coglin wzruszył ramionami.

– Nie mam już nic więcej do powiedzenia. Odpoczywaj, Walkerze. Za dzień lub dwa wydobrzejesz na tyle, żeby wyjechać. Storowie zrobili wszystko, co mogli. Twoje uleczenie, jeśli masz być uleczony, musi przyjść z innego źródła. Zabiorę cię z powrotem do Hearthstone.

– Sam się uleczę – wyszeptał Walker. W jego głosie słychać było zdecydowanie, rozpacz i gniew.

Coglin nie odpowiedział. Zebrał tylko szaty wokół siebie i wyszedł z pokoju. Drzwi zamknęły się za nim po cichu.

– Zrobię to – słowa Walkera Boha zabrzmiały jak przysięga.

IV

Podróż na południe z pustych połaci Smoczych Zębów do ukrytej w lasach wioski karłów, Culhaven, zajęła Morganowi Leah niemal trzy dni po wyruszeniu z Padisharem Creelem i tymi z Ruchu, którzy przeżyli. Podczas pierwszego dnia burze smagały góry, rozmywając górskie grzbiety i zbocza potokami deszczu. Zostawiły za sobą rozmokłe i śliskie szlaki i otuliły całą krainę warstwą szarych chmur i mgły. Drugiego dnia burze odeszły i przez chmury zaczęło przebijać słońce, ponownie osuszając ziemię. Trzeci dzień przyniósł ze sobą słońce już na dobre. Powietrze było ciepłe i pachnące, niosąc woń traw i kwiatów, a cała okolica rozjaśniła się kolorami pod czystym niebem, z którego wiatr przegonił chmury. Z leśnych kryjówek dochodziły leniwe odgłosy dzikich stworzeń.

Nastrój Morgana poprawiał się wraz z pogodą. Kiedy wyruszał, był przygnębiony i zniechęcony. Steff nie żył, zamordowany w katakumbach Występu, a Morgan pogrążył się w poczuciu winy wyrastającym z bezpodstawnego, ale nie dającego się odpędzić przekonania, że mógł coś zrobić, żeby temu zapobiec. Rzecz jasna, nie wiedział, co by to mogło być. To Teel zabiła Steffa i mało brakowało, a zabiłaby również Morgana. Ani Steff, ani on do ostatniej chwili nie wiedzieli, że Teel jest kimś zupełnie innym, niż wygląda; że nie jest dziewczyną, w której zakochał się karzeł, ale cieniowcem, którego jedynym celem było zniszczenie ich podczas wyprawy w góry. Morgan żywił pewne podejrzenia, nie miał jednak żadnych dowodów na ich słuszność aż do chwili, kiedy się ujawniła. Wtedy jednak było już za późno. Jego przyjaciele z Vale – Par i Coll Ohmsfordowie zniknęli, uciekając po ataku w Tyrsis, i od tamtej pory nikt ich nie widział. Występ, twierdza członków Ruchu, został przejęty przez armie federacji, a Padishara i jego wyjętych spod prawa towarzyszy ścigano w górach na północy. Wciąż nie było wiadomo, gdzie znajduje się Miecz Shannary, na którego poszukiwanie wszyscy tu przybyli. Tygodnie poszukiwań talizmanu, starań, aby rozwikłać zagadkę miejsca, w którym został ukryty, mrożących krew w żyłach starć i ucieczek przed federacją i cieniowcami, nieustających rozczarowań i udaremnionych planów poszły na marne.

Ale Morgan Leah nie załamywał się łatwo i po dniu pochmurnych rozmyślań nad tym, co minęło i już się nie zmieni, raz jeszcze odzyskał ducha. W końcu był teraz weteranem w bojach z ciemiężcami jego rodzinnej ziemi. Przedtem był czymś niewiele bardziej znaczącym od uprzykrzonego komara dla tej garstki urzędników federacji, która zarządzała jego górzystą krainą i prawdę mówiąc, nigdy nie dokonał czegoś, co miałoby większy wpływ na wydarzenia w czterech krainach. Ponosił minimalne ryzyko i takie też osiągał rezultaty. Ale teraz wszystko się zmieniło. Przez ostatnie kilka tygodni podróżował do Hadeshornu na spotkanie z duchem Allanona, przyłączył się do poszukiwań Miecza Shannary, stoczył bitwę z federacją i cieniowcami i uratował życie Padisharowi i jego banitom, ostrzegając ich przed Teel, zanim zdradziła ich po raz ostatni. Był świadom, że dokonał czegoś wartościowego i znaczącego.

A miał zamiar zrobić coś jeszcze.

Złożył przecież Steffowi obietnicę. Kiedy przyjaciel leżał umierający, Morgan przysiągł, że pojedzie do Culhaven, do sierocińca, gdzie dorastał Steff, i ostrzeże babcię Elizę i cioteczkę Jilt, że są w niebezpieczeństwie. Babcia Eliza i cioteczka Jilt – jedyna rodzina, jaką Steff kiedykolwiek miał, jedyni krewni, jakich opuścił. Nie zostawi ich na pastwę losu. Jeśli Teel zdradziła Steffa, równie dobrze mogła zdradzić jego rodzinę. Morgan musi im pomóc bezpiecznie uciec.

Ta obietnica dawała góralowi nowe poczucie sensu i celu i jak nic innego pomogła mu wydobyć się z depresji. Rozpoczął podróż rozczarowany. Wlókł się niespiesznie, przygnębiony pogodą i pogrążony w ponurych rozmyślaniach. Ale trzeciego dnia otrząsnął się zarówno ze skutków aury, jak i przygnębienia. Postanowienie podniosło go na duchu. Zaprowadzi babcię Elizę i cioteczkę Jilt z Culhaven w jakieś bezpieczne miejsce, a potem powróci do Tyrsis i odnajdzie Ohmsfordów. Nie zaprzestanie poszukiwań Miecza Shannary. Znajdzie sposób, aby uwolnić Leah i całe cztery krainy od federacji i cieniowców. Żyje przecież i wszystko jest możliwe. Wędrował, pogwizdując i nucąc pod nosem. Pozwalał promieniom słońca ogrzewać twarz, odpędzając od siebie zniechęcenie i wątpliwości we własne siły. Czas najwyższy zabrać się do działania.

Jak zwykle w czasie wędrówki, tak i teraz jego myśli skupiły się na utraconej mocy Miecza Leah. Ciągle jeszcze nosił pozostałości strzaskanej broni przypięte do pasa, ochraniane pochwą, którą sam zrobił. Myślał o mocy, którą mu ofiarowała, i jak się czuł, kiedy tej mocy zabrakło – jak gdyby nigdy już nie miał być całością. Mimo to jednak jakaś maleńka cząstka magii wciąż tkwiła w Mieczu. Udało mu się przywołać ją do życia w katakumbach Występu, kiedy unicestwił Teel. Zostało jej jeszcze dosyć, aby uratować mu życie.

Gdzieś w głębi duszy, w miejscu, gdzie mógł je ukryć i nie musiał walczyć z zarzutem nieprawdopodobieństwa, żywił mocne przekonanie, że pewnego dnia magia Miecza Leah znowu będzie należała do niego.

Trzeciego dnia podróży, późnym popołudniem wyszedł z lasów Anaru do Culhaven. Wioska karłów była uboga i zaniedbana. Stanowiła obecnie schronienie tych, którzy byli zbyt starzy lub zbyt młodzi, żeby władze federacji mogły wysłać ich do kopalń czy sprzedać jako niewolników. Niegdyś jedna z najstaranniej utrzymanych miejscowości, Culhaven było teraz zbiorowiskiem zrujnowanych domów i ludzi, w których sercach nie pozostał ślad troski ani miłości. Tuż za budynkami położonymi na obrzeżach wioski wyrastał las, do ogrodów i na podwórka wdzierały się chwasty; drogi były zniszczone przez koleiny i zarośnięte. Wypaczone, drewniane ściany z łuszczącą się farbą, popękane gonty i potłuczone dachówki, futryny zwisające wokół drzwi i okien. Z mroku wyglądały oczy, śledząc wędrówkę górala; czuł niemal spojrzenia ludzi wyzierających zza drzwi i okien. Tych paru karłów, na których się natknął, unikało jego spojrzenia, szybko odwracając wzrok. Szedł dalej, nie zwalniając, i kiedy pomyślał, co uczyniono tym ludziom, na nowo rozpalił się w nim gniew. Zabrano im wszystko oprócz życia, a ono zostało sprowadzone do wegetacji.

Na nowo zadumał się nad sensem tego wszystkiego, tak jak Par Ohmsford, kiedy byli tu po raz ostatni.

Trzymał się z dala od głównych dróg, poruszając się bocznymi ścieżkami. Nie bał się, że ściągnie na siebie czyjąś uwagę. Był Sudlandczykiem i dlatego wolno mu było podróżować swobodnie po Estlandii, ale w żaden sposób nie utożsamiał się z jej federacyjnymi okupantami i wolał trzymać się od nich z daleka. Mimo że nie przyczynił się do tego, co przytrafiło się karłom, jednak to, co ujrzał w Culhaven, sprawiło, że ogarnął go ogromny wstyd z powodu tego, kim i czym jest. Mijały go patrole federacji, a żołnierze witali go serdecznym skinieniem głowy. Zmuszał się, żeby odpowiedzieć na pozdrowienie.

W miarę jak zbliżał się do sierocińca, czuł namacalnie, że narasta w nim oczekiwanie. Niepokój walczył z pewnością. A jeżeli jest już za późno? Odsunął od siebie taką możliwość. Nie miał powodu tak myśleć. Teel nie zaryzykowałaby narażenia na szwank swego przebrania pochopnym działaniem. Zaczekałaby, aż będzie pewna, że nie musi się o to martwić.

Cienie zaczęły się wydłużać, słońce powoli znikało pomiędzy drzewami na zachodzie. Powietrze ochłodziło się i wysuszyło mokrą od potu tunikę Morgana. Odgłosy dnia zaczęły cichnąć, przechodząc w pełną napięcia ciszę. Morgan spojrzał na swoje dłonie, zatrzymując wzrok na nieregularnym wzorze, jaki tworzyły białe blizny przecinające brązową skórę. Od czasu Tyrsis i Występu całe jego ciało pokryło się wojennymi ranami. Zacisnął szczęki. Nieważne, pomyślał. Te, które miał w duszy, były o wiele głębsze.

Pochwycił spojrzenie dziecka, które przyglądało mu się spoza niskiego kamiennego murku czarnymi jak węgiel oczami. Nie potrafił powiedzieć, czy to chłopiec, czy dziewczynka. Dziecko było wychudzone i obdarte. Czarne oczy śledziły go jeszcze przez chwilę, po czym zniknęły.

Morgan ruszył szybko przed siebie, czując ponowny przypływ niepokoju. Ujrzał dach sierocińca i okno umieszczone wysoko na ścianie szczytowej. Minął zakręt i zwolnił. Natychmiast się zorientował, że coś jest nie tak. Podwórze sierocińca było puste, trawnik zaniedbany. Nie było zabawek ani dzieci. Z wysiłkiem powstrzymał paniczny strach. Okna starej budowli były ciemne. Ani śladu kogokolwiek.

Podszedł do frontowej bramy i zatrzymał się. Wszędzie panowała cisza.

A więc jego przypuszczenia były błędne. Jest za późno.

Ruszył naprzód, po czym przystanął. Próbował przeniknąć wzrokiem ciemności panujące w starym domu, zastanawiając się, czy wewnątrz nie napotka jakiejś pułapki. Przez dłuższą chwilę stał i obserwował. Dalej ani śladu żywego ducha. W końcu zdecydował, że nie ma powodu, dla którego ktoś miałby czekać na niego w środku. Pchnął furtkę, wszedł na ganek i pchnięciem otworzył frontowe drzwi. Wewnątrz było ciemno i przez chwilę pozwalał oczom przywyknąć do braku światła. W końcu wszedł. Powoli przemierzał dom, po kolei sprawdzając wszystkie pokoje. Potem zawrócił. Wszędzie był kurz. Już od jakiegoś czasu nikt tu nie mieszkał. W każdym razie na pewno nikt nie mieszkał tu w tej chwili.

Więc co się stało z dwiema starszymi paniami?

Usiadł na schodach ganku i oparł się ciężko o poręcz. Zabrała je federacja. Nie było innego wyjaśnienia. Babcia Eliza i cioteczka Jilt nigdy dobrowolnie nie opuściłyby swego domu. I nigdy nie porzuciłyby dzieci, którymi się opiekowały. Poza tym wszystkie ich rzeczy były jeszcze w skrzyniach i szafach; dziecięce zabawki, pościel, wszystko. Widział je, przeszukując pokoje. Dom nie został zamknięty. Zbyt wielki panował tu nieład. Nic nie było tak, jak powinno być, gdyby starsze panie miały tu coś do powiedzenia.

Poczuł rozgoryczenie. Steff polegał na nim. Nie może się teraz poddać. Musi odnaleźć babcię Elizę i cioteczkę Jilt. Ale gdzie ma ich szukać? I kto w Culhaven udzieli mu potrzebnych informacji? Podejrzewał, że nikt o niczym nie wie. Karły na pewno nie będą miały do niego zaufania – nie do Sudlandczyka. Prędzej słońce zacznie wstawać na zachodzie, a zachodzić na wschodzie.

Przez długi czas siedział tak i rozmyślał, aż światło dnia przeszło w zmierzch. Po jakimś czasie zdał sobie sprawę, że przez frontową bramę przygląda mu się dziecko – to samo, które obserwowało go na drodze. Tym razem widać było, że to chłopiec. Pozwolił mu patrzeć, aż obaj oswoili się ze swoim widokiem.

– Powiesz mi, co się stało ze starszymi paniami, które tu mieszkały? – odezwał się w końcu Morgan.

Chłopiec zniknął natychmiast. Zrobił to tak szybko, że wyglądało to, jakby zapadł się pod ziemię. Morgan westchnął. Powinien się tego spodziewać. Rozprostował nogi. Będzie musiał znaleźć sposób, aby wydobyć potrzebne mu informacje od urzędników federacji. To nie będzie bezpieczne, zwłaszcza jeśli Teel opowiedziała im o nim, tak jak o babci i cioteczce. Nie miał powodów wierzyć, że tego nie zrobiła. Musiała wydać staruszki, jeszcze zanim kompania zaczęła swą podróż na północ, do Darklin. Federacja przyszła po babcię i cioteczkę w chwili, kiedy Teel była już bezpieczna poza miastem. Teel nie martwiła się, że Steff, Morgan czy Ohmsfordowie dowiedzą się o tym; w końcu do tego czasu mieli już być martwi.

Morgan miał ochotę walnąć w coś lub kogoś. Teel zdradziła ich wszystkich. Par i Coll przepadli. Steff nie żył. A teraz te dwie staruszki, które w życiu nikogo nie skrzywdziły…

– Hej, panie! – zawołał czyjś głos.

Poderwał szybko wzrok. Chłopiec stał znowu przy bramie, a obok niego drugi, starszy. Mówił ten drugi – krępy chłopak z burzą nastroszonych, rudych włosów.

– Żołnierze federacji zabrali starsze panie do domów pracy kilka tygodni temu. Nikt już tutaj nie mieszka.

Obaj chłopcy zniknęli tak nagle jak poprzednio. Morgan gapił się za nimi. Czy chłopak mówił prawdę? Chyba tak, zdecydował góral. No dobrze. Ma teraz coś do zrobienia. Znalazł punkt wyjścia do poszukiwań.

Wstał, ruszył z powrotem ścieżką i wyszedł za bramę. Porytą koleinami, wijącą się w mroku drogą ruszył w kierunku centrum miasteczka. Domy zaczęły ustępować miejsca sklepom i placom targowym, a droga poszerzyła się i rozgałęziła w kilku kierunkach.

Morgan okrążył handlowe centrum, obserwując, jak niknie światło dnia, a na niebie pojawiają się gwiazdy. Główną ulicę oświetlały pochodnie, ale drogi i ścieżki, którymi podążał, pogrążone były w ciemnościach. Czyjeś głosy szeptały w ciszy – nikłe dźwięki pozbawione znaczenia, przyciszone, jakby mówiący obawiali się, że zostaną zrozumiani. Zmienił się wygląd domów. Były bardziej schludne i zadbane, a ich podwórka utrzymane w czystości i porządku. Domy federacji, pomyślał Morgan, ukradzione karłom – ofiarom, które dalej przy nich pracowały. Zdusił w sobie gorycz, skupiając się na zadaniu, które go czekało. Wiedział, gdzie znajdują się domy pracy i jakie spełniają zadania. Wysyłano tam kobiety zbyt stare, żeby można je było sprzedać jako osobiste niewolnice, ale wystarczająco silne, aby mogły wykonywać pomniejsze prace, takie jak pranie czy szycie. Przydzielano je na ogół do baraków federacji, żeby obsługiwały garnizon. Jeśli chłopiec mówił prawdę, to właśnie robiły babcia Eliza i cioteczka Jilt.

Po kilku minutach Morgan dotarł do domów pracy. Było ich pięć – długie, niskie budynki, ustawione równolegle do siebie, z oknami po obu stronach i drzwiami na każdym końcu. Tam pracowały i mieszkały kobiety. Na noc spod warsztatów wyciągano sienniki, koce, miski i nocniki. Steff podsadził raz Morgana do okna, aby mógł zerknąć do środka. Ten jeden raz mu wystarczył.

Przez długą chwilę Morgan stał w cieniu szopy, w której znajdował się magazyn, zastanawiając się, co ma zrobić. Straże stały przy wszystkich wejściach i patrolowały drogi i zaułki. Kobiety w domach pracy były więźniarkami. Nie pozwalano im opuszczać budynków, z wyjątkiem przypadków choroby, śmierci lub łaskawego uwolnienia, ale to ostatnie nie zdarzało się prawie nigdy. Bardzo rzadko pozwalano im na odwiedziny i bacznie je wówczas obserwowano. Morgan nie mógł sobie przypomnieć, kiedy przypadał czas odwiedzin. Zresztą to nieważne. Sama myśl, że babcia Eliza i cioteczka Jilt trzymane są w takim miejscu, doprowadzała go do wściekłości. Steff nie zwlekałby z uwolnieniem ich i on też nie będzie.

Ale jak się tam dostanie? A jeśli nawet mu się uda, to jak wyprowadzi stamtąd babcię i cioteczkę?

Poczuł się pokonany. Nie było sposobu, żeby niepostrzeżenie przedostać się do domów pracy, a poza tym nie miał pojęcia, w którym z pięciu budynków przetrzymywane są staruszki. Potrzebował o wiele więcej informacji, niż miał w tej chwili, żeby w ogóle zacząć myśleć o jakiejkolwiek próbie ratunku. Nie po raz pierwszy od czasu, kiedy opuścił Smocze Zęby, zapragnął rady Steff’a.

W końcu się poddał. Ruszył w dół, do centrum miasteczka, wynajął pokój w jednym z zajazdów, które zaopatrywały handlarzy i kupców z Sudlandii, wykąpał się, uprał ubranie i położył się do łóżka. Leżał, myśląc o babci Elizie i cioteczce Jilt, aż w końcu zmorzył go sen.

Kiedy obudził się następnego ranka, wiedział już, czego potrzebuje, żeby je uratować.

Ubrał się, zjadł śniadanie i wyruszył w drogę. Jego plan był ryzykowny, ale nie było innego sposobu. Przeprowadził kilka rozmów i dowiedział się, które tawerny są najczęściej odwiedzane przez żołnierzy federacji. Było ich trzy i wszystkie znajdowały się przy tej samej ulicy, tuż koło rynku. Odnalazł je i wybrał najbardziej prawdopodobną – słabo oświetloną salę zwaną High Boot. Wszedł do środka, znalazł stolik blisko baru, zamówił szklankę piwa i czekał. Mimo że pora była jeszcze wczesna, już napływali do karczmy żołnierze z nocnych wacht, którzy nie chcieli jeszcze kłaść się spać. Z ożywieniem rozmawiali o garnizonowym życiu, nie przejmując się za bardzo, że ktoś mógłby słuchać. Morgan nasłuchiwał pilnie. Od czasu do czasu podnosił wzrok, żeby zadać jakieś przyjacielskie pytanie. Czasami dorzucał jakiś komentarz. Raz na jakiś czas stawiał komuś kufelek. Przeważnie jednak czekał.

Większość rozmów obracała się wokół dziewczyny, która rzekomo miała być córką Króla Srebrnej Rzeki. Pojawiła się w raczej tajemniczy sposób w krainie Srebrnej Rzeki na południu i na zachodzie poniżej Tęczowego Jeziora i kierowała się na wschód. Gdziekolwiek poszła, przez jakiekolwiek miasto czy osadę przechodziła, czyniła cuda. Mówiono, że nigdy jeszcze nie widziano takiej magii. Teraz była w drodze do Culhaven.

Drugim głównym tematem, wokół którego obracały się pogaduszki w tawernie, były narzekania na nieudolne dowodzenie armią federacji. Ponieważ jednak narzekali głównie prości żołnierze, treść ich rozmów nikogo nie dziwiła. To właśnie najbardziej interesowało Morgana. Dzień upływał leniwie, parny i spokojny w czterech ścianach izby, gdzie jedynie kuflem zimnego piwa i pogawędką można było złagodzić upał i nudę. Żołnierze federacji wchodzili i wychodzili, ale Morgan nie ruszał się z miejsca, niemal niewidzialny, kiedy tak obserwował, sącząc piwo. Wcześniej zamierzał krążyć od jednej tawerny do drugiej, ale szybko stało się oczywiste, że i w tej pierwszej dowie się wszystkiego, czego potrzebuje.

Po południu wiedział już wszystko. Teraz przyszedł czas na działanie. Podniósł się z krzesła i przeszedł na drugą stronę drogi, do tawerny Frog Pond. Usadowił się na tyłach sali przy stole nakrytym zielonym obrusem, który stał pośród cieni niczym wodna lilia na ciemnym stawie, i zaczął się rozglądać za swoją ofiarą. Znalazł ją niemal natychmiast. Mężczyzna mniej więcej jego postury, prosty żołnierz bez dystynkcji, tak pogrążony w zadumie, że głowa opadła mu niemal na blat baru. Minęła godzina, potem druga. Morgan czekał cierpliwie, aż żołnierz opróżnił swój ostatni kufel, przeciągnął się, odepchnął od szynkwasu i chwiejnie wytoczył się przez wejściowe drzwi. Wtedy ruszył za nim.

Dzień prawie minął, słońce znikało już pomiędzy drzewami, a światło dnia szarzało wraz z nadejściem wieczoru. Żołnierz, zataczając się, szedł drogą pomiędzy grupkami swoich kompanów i przejezdnych handlarzy. Kierował się w stronę baraków. Morgan wiedział, dokąd zmierza, i przemknął naprzód, aby przeciąć mu drogę. Dogonił żołnierza, kiedy ten mijał kuźnię na rogu. Zderzył się z nim niby przypadkowo, ale w rzeczywistości uderzył tak mocno, że mężczyzna stracił przytomność, zanim dotknął ziemi. Morgan pozwolił mu upaść, mruknął coś, udając rozdrażnienie, po czym dźwignął żołnierza, ciągnąc go za ramię. Kowal, jego czeladnicy i kilku przechodniów zaczęli się im przyglądać i Morgan oznajmił poirytowany, że pewnie będzie musiał odstawić faceta z powrotem do jego kwatery, po czym odszedł z grymasem niezadowolenia na twarzy.

Zaniósł nieprzytomnego żołnierza kilka drzwi dalej do stajni i wśliznął się do środka. Nikt nie zauważył ich wejścia. Tam, już prawie w ciemnościach, zdjął z żołnierza mundur, związał go mocno, zakneblował i wciągnął za stos worków z owsem. Potem przywdział porzucony mundur, oczyścił go, wygładził zagięcia, zapakował własne ubranie do worka, który przyniósł ze sobą, przypasał broń i raz jeszcze wyszedł na światło dnia.

Teraz poruszał się szybko. Najważniejszą rolę w jego planie odgrywała precyzja i czas. Musiał dotrzeć do ośrodka administracyjnego domów pracy tuż po zmianie warty o zmroku. Dzień spędzony w tawernach wystarczył, żeby zdobyć potrzebne informacje o ludziach, miejscach i sposobach postępowania. Teraz musiał jedynie je wykorzystać. Cienie zmierzchu kładły się już na leśną krainę, przysłaniając kilka pozostałych plam słońca. Ulice pustoszały; żołnierze, handlarze i mieszkańcy zmierzali do domów na wieczorny posiłek. Morgan trzymał się na uboczu, aby nie napotkać na swej drodze starszych oficerów, i robił wszystko, żeby nie ściągnąć na siebie uwagi. Przybrał pozę i spojrzenie mające utrzymać innych na odległość. Wyglądał na twardego żołnierza federacji zajętego własnymi sprawami – niech nikt nie podchodzi po próżnicy, a zwłaszcza niech pilnuje własnego nosa. Chyba działało, bo zostawiano go w spokoju.

W domach pracy świeciło się, kiedy do nich dotarł. Kończono dzienne prace. Strażnicy roznosili zupę i chleb na kolację. W powietrzu unosił się zupełnie nieapetyczny zapach jedzenia. Morgan przeszedł na drugą stronę drogi do szop-magazynów, udając, że czegoś szuka. Mijały minuty. Zapadła ciemność.

Dokładnie o zachodzie słońca pojawiła się zmiana warty. Nowi strażnicy zastąpili starych na ulicach i przy drzwiach domów pracy. Morgan nie odrywał wzroku od ośrodka administracji. Oficer dzienny zdał obowiązki swemu nocnemu zastępcy. Przy biurku w recepcji zajął miejsce adiutant. Dwóch ludzi na posterunku – to wszystko. Morgan dał każdemu z nich kilka minut na usadowienie się a potem wziął głęboki oddech i zamaszystym krokiem wyszedł z cienia.

Poszedł prosto do ośrodka, przecisnął się przez drzwi i stanął naprzeciwko adiutanta przy biurku.

– Wróciłem – oznajmił.

Adiutant spojrzał na niego tępo.

– Po staruszki – dodał Morgan, pozwalając, aby do jego głosu wkradł się odcień zdenerwowania. – Nic nie wiesz?

Adiutant pokręcił głową.

– Dopiero co wszedłem…

– Powinieneś mieć jeszcze na biurku nakaz sprzed najwyżej godziny – warknął Morgan. – Nie ma go?

– No, ja nie… – Zmieszany adiutant przeszukiwał blat biurka, przesuwając sterty papierzysk.

– Podpisany przez majora Assomala.

Adiutant zamarł. Wiedział, kim jest major Assomal. Nie było w garnizonach Culhaven ani jednego żołnierza federacji, który by tego nie wiedział. Morgan uzyskał informacje o majorze w tawernie. Assomal był najbardziej znienawidzonym i budzącym postrach oficerem w armii okupanta. Każdy zrobiłby wszystko, byle tylko nie mieć z nim do czynienia.

Adiutant wstał szybko.

– Muszę zapytać kapitana straży – wymamrotał.

Zniknął na tyłach biura i chwilę później pojawił się, ciągnąc za sobą zwierzchnika. Kapitan był wyraźnie poruszony. Morgan z jawną pogardą zasalutował starszemu stopniem oficerowi.

– O co chodzi? – zapytał kapitan, ale pytanie brzmiało raczej jak błagalna prośba niż żądanie.

Morgan zacisnął dłonie za plecami i wyprostował się. Serce waliło mu jak młotem.

– Major Assomal chce wziąć na służbę dwie kobiety karłów przydzielone aktualnie do domów pracy. Na jego polecenie wybrałem je osobiście dziś rano i zostawiłem, żeby można było przygotować odpowiednie papiery. Wróciłem teraz, aczkolwiek widzę, że nikt nie tknął nawet dokumentów.

Kapitan straży miał okrągłą twarz i ziemistą cerę. Wyglądało na to, że większość swojej służby spędził za biurkiem.

– Nic mi o tym nie wiadomo – prychnął gniewnie.

Morgan wzruszył ramionami.

– Doskonale. Czy to właśnie mam przekazać majorowi Assomalowi, kapitanie?

Mężczyzna zbladł.

– Nie, nie. Nie to miałem na myśli. Ja tylko nie… – gwałtownie wciągnął powietrze. – To bardzo przykra sytuacja.

– Zwłaszcza że major Assomal oczekuje mnie natychmiast z powrotem – przerwał mu Morgan. – Z karlicami.

Kapitan straży machnął ręką.

– Dobrze już, dobrze! W końcu co za różnica! Sam je panu wypiszę! Niech je przyprowadzą i sprawa załatwiona!

Otworzył spis więźniów i podczas kiedy Morgan patrzył mu na ręce, ustalił, że babcia Eliza i cioteczka Jilt zostały zakwaterowane w budynku numer cztery. Pospiesznie nabazgrał nakaz uwolnienia dla strażników domu pracy. Kiedy próbował wysłać po staruszki adiutanta, Morgan nalegał, żeby mu towarzyszyć.

– Chcę się tylko upewnić, że nie będzie już dalszych pomyłek – wyjaśnił. – W końcu odpowiadam przed majorem Assomalem.

Kapitan straży nie oponował, najwyraźniej pragnąc jak najszybciej zamknąć całą sprawę, i Morgan wyszedł razem z adiutantem. Noc była cicha i przyjemnie ciepła. Morgan czuł się niemal wesoły i beztroski. Jego plan, ryzykowny czy nie, działał. Przeszli przez ogrodzony teren do czwórki, okazali nakaz wydania strażnikom ustawionym przed frontowym wejściem i czekali. Tamci obejrzeli go uważnie. Potem odryglowali drzwi i skinęli, żeby pójść za nimi. Morgan z adiutantem przeszli przez ciężkie drewniane wrota i wkroczyli do środka.

Dom pracy pełen był warsztatów, ludzkich ciał i zapachu stęchłego powietrza oraz potu. Wszystko pokrywała warstwa kurzu, a na obskurnych, brudnych ścianach wisiały lampy, rzucając przytłumione światło. Kobiety siedziały bezładnie na podłodze, trzymając w dłoniach kubki z zupą i talerze z chlebem. Kończyły kolację. Ich oczy i głowy zwróciły się pospiesznie w stronę wchodzących żołnierzy federacji, po czym, równie szybko, odwróciły się od nich. Morgan ujrzał w tych spojrzeniach wyraźny strach i nienawiść.

– Zawołaj je – rozkazał adiutantowi.

Głos mężczyzny odbił się echem w przepastnym pomieszczeniu i gdzieś z tyłu dwie przygarbione postaci podniosły się powoli na nogi.

– Poczekaj na mnie na zewnątrz – powiedział Morgan.

Adiutant zawahał się, po czym zniknął za drzwiami.

Morgan czekał z niepokojem, podczas gdy babcia Eliza i cioteczka Jilt dreptały energicznie przez stłoczone ciała, ławy i szpadle do miejsca, gdzie stał. Ledwie je poznał. Ubranie miały w strzępach. Piękne, siwe włosy babci Elizy były potargane i zmierzwione, jakby ktoś je wystrzępił. Ptasia twarz cioteczki Jilt, o ostrych rysach, była ściągnięta i szorstka. Były przygarbione ponad swój wiek i poruszały się tak wolno, jakby każdy krok sprawiał im ból.

Podeszły do niego ze spuszczonymi oczami i zatrzymały się.

– Babciu – powiedział cicho. – Cioteczko Jilt.

Powoli podniosły wzrok i szeroko otworzyły oczy. Cioteczka Jilt wstrzymała oddech.

– Morgan! – wyszeptała zdumiona babcia Eliza. – Dziecko, to naprawdę ty!

Pochylił się szybko i wziął je w ramiona, przytulając mocno. Przypadły do niego niczym bezwładne, szmaciane lalki i usłyszał, że obie zaczynają płakać. Za ich plecami pozostałe kobiety, zmieszane, wlepiały w nich oczy.

Morgan łagodnie odsunął obie staruszki.

– Posłuchajcie teraz – powiedział cicho. – Nie mamy wiele czasu. Oszukałem kapitana straży, żeby wam mnie wydał, ale może się połapać w oszustwie, jeśli damy mu okazję. Musimy się więc śpieszyć. Czy macie gdzie się ukryć? Jakieś miejsce, gdzie was nie znajdą?

Cioteczka Jilt skinęła głową, a na jej wąskiej twarzy malował się wyraz determinacji.

– Ukryje nas Ruch. Nadal jeszcze mamy przyjaciół.

– Morgan, gdzie jest Steff? – przerwała Eliza.

Morgan z wysiłkiem wytrzymał jej pełne oczekiwania spojrzenie.

– Przykro mi, babciu. Steff nie żyje. Zginął, walcząc z federacją w Smoczych Zębach. – Ujrzał, że w jej oczach pojawia się ból. – Teel także nie żyje. To ona właśnie zabiła Steffa. Obawiam się, że nie była tym, za kogo ją uważaliśmy. Była stworem zwanym cieniowcem. Tworem czarnej magii oddanym federacji. Was także zdradziła.

– Och, Steff – wyszeptała ogłuszona wieścią i znowu się rozpłakała.

– Żołnierze przyszli po nas natychmiast po waszym odejściu – powiedziała gniewnie cioteczka Jilt. – Zabrali dzieci i wsadzili nas do tej klatki. Wiedziałam, że coś jest nie tak. Myślałam, że może was także zabrali. Do licha, Morgan, traktowaliśmy ją jak własną córkę!

– Wiem, cioteczko – odpowiedział, wspominając tamte czasy. – Trudno teraz wiedzieć, komu można zaufać. A co z karłami, u których chcecie się ukryć? Czy można im wierzyć? Czy na pewno będziecie bezpieczne?

– Wystarczająco – odrzekła cioteczka. – Przestańże płakać, Elizo – powiedziała i delikatnie poklepała staruszkę po ręce. – Musimy zrobić tak, jak mówi Morgan, i wydostać się stąd, póki mamy okazję.

Babcia Eliza skinęła głową i otarła łzy. Morgan uniósł się i pogładził po kolei dwie siwe głowy.

– Pamiętajcie: nie znacie mnie. Dopóki nie wyjdziemy z tego miejsca, jesteście pod moją pieczą. Jeśli się coś nie powiedzie, jeśli się rozdzielimy, idźcie tam, gdzie będziecie bezpieczne. Obiecałem Steffowi, że tego dopilnuję. Nie chcecie przecież, żebym złamał obietnicę, prawda?

– Nie, Morganie – powiedziała babcia Eliza.

Wyszli z budynku. Prowadził Morgan, a obie kobiety powlokły się za nim z pochylonymi głowami. Adiutant stał sztywno przy drzwiach. Strażnicy wyglądali na znudzonych. Prowadząc za sobą kobiety, Morgan z adiutantem powrócili do centrum administracyjnego. Kapitan straży oczekiwał ich z niecierpliwością, ściskając w dłoni obiecane papiery. Podsunął je Morganowi do podpisu, po czym pchnął je w stronę adiutanta i z godnością pomaszerował z powrotem do swego biura. Adiutant spojrzał z niepokojem na Morgana.

– Major Assomal oczekuje mnie – powiedział Morgan, w duchu gratulując sobie zwycięstwa.

Odwrócił się i wyprowadzał właśnie babcię Elizę i cioteczkę Jilt na zewnątrz, kiedy drzwi otworzyły się przed nim i ukazał się oficer federacji, noszący skrzyżowane belki dowódcy dywizji.

– Komendant Soldt! – Adiutant poderwał się na nogi i zgrabnie zasalutował.

Morgan zamarł. Komendant Soldt był oficerem nadzorującym więzienie karłów, najwyższym stopniem w całym garnizonie. Było zagadką, co robi o tej porze w centrum, ale z całą pewnością nie zamierzał popierać planów Morgana. Góral zasalutował.

– Co się tu dzieje? – zapytał Soldt, zerkając na Elizę i Jilt. – Co one robią poza swoimi kwaterami?

– Zwykły nakaz, komendancie – odpowiedział adiutant. -

Od majora Assomala.

– Assomala? – Soldt zmarszczył brwi. – Jest na polu bitwy.

Po co mu te karlice… – Spojrzał raz jeszcze na Morgana. – Nie znam cię, żołnierzu. Pokaż mi swoje papiery.

Morgan uderzył go z całej siły. Soldt upadł na podłogę i leżał bez ruchu. Góral rzucił się natychmiast za adiutantem, który cofał się, wrzeszcząc z przerażenia. Doskoczył doń i uderzył jego głową o biurko. Z biura wychylił się kapitan straży w sam czas, żeby oberwać kilka szybkich ciosów w twarz. Zatoczył się chwiejnie z powrotem do biura i upadł.

– Za drzwi! – wyszeptał Morgan do staruszek.

Wybiegli z centrum prosto w noc. Morgan rozejrzał się pospiesznie wokół i odetchnął głośno z ulgą. Strażnicy byli wciąż na swoich stanowiskach. Nikt nie usłyszał odgłosów walki. Szybko przeprowadził kobiety przez ulicę, z dala od domów pracy. Przed nimi pojawił się patrol. Morgan zwolnił, wysunął się przed swoje podopieczne i przybrał postawę dowódcy. Patrol skręcił, nie docierając do nich, i zniknął w ciemnościach.

Nagle ktoś za nimi zaczął krzyczeć, wzywając pomocy. Morgan pociągnął staruszki w aleję i przynaglając do pośpiechu, ruszył w kierunku jej przeciwległego końca. Krzyki zwielokrotniły się i słychać było odgłos biegnących stóp. Powietrze przecięły gwizdy i zagrzmiał róg na zbiórkę.

– Otoczą nas – mruknął do siebie Morgan.

Uciekinierzy dotarli do następnej ulicy i skręcili w nią. Zewsząd otaczały ich krzyki. Góral pociągnął starsze panie w ocienioną bramę i czekał. Po obu końcach ulicy ukazali się przeszukujący teren żołnierze. Plan ucieczki Morgana legł właśnie w gruzach. Dłonie zacisnęły mu się w pięści. Cokolwiek się stanie, nie może pozwolić, aby federacja ponownie schwytała staruszki. Pochylił się ku nim.

– Muszę ich odciągnąć – wyszeptał w napięciu. – Zostańcie tu, dopóki za mną nie ruszą, a potem uciekajcie. Kiedy już będziecie w ukryciu, nie ruszajcie się stamtąd pod żadnym pozorem.

– A co z tobą, Morganie? – Babcia Eliza chwyciła go za ramię.

– Nie martwcie się o mnie. Zróbcie tylko tak, jak mówię. Nie szukajcie mnie. Sam was znajdę, kiedy to wszystko się skończy. Do widzenia, babciu Elizo. Do widzenia, cioteczko Jilt.

Nie zważając na ich błagania, aby pozostał, ucałował je i uściskał pospiesznie, po czym wyskoczył na ulicę. Biegł, dopóki nie dostrzegł pierwszej ekipy poszukiwaczy.

– Są tutaj! – krzyknął do nich.

Żołnierze pobiegli za nim, kiedy skręcił w aleję, odciągając ich od starszych dam. Wyszarpnął z pochwy szeroki miecz, który nosił przewieszony przez plecy. Wybiegając z alei, ujrzał kolejną grupę ścigających. Ich również zawołał, wskazując przed siebie w bliżej nie określonym kierunku. Był dla nich tylko jeszcze jednym żołnierzem. Przynajmniej przez chwilę. Jeśli udało mu się tak wymanewrować, żeby go wyprzedzili, to równie dobrze może mu się udać ucieczka.

– Tamta stajnia, przed nami! – krzyknął, kiedy pierwsza grupa zrównała się z nim. – Są tam!

Żołnierze przemknęli obok Morgana; pierwsza grupa, potem druga. Morgan skręcił i rzucił się w przeciwnym kierunku. Kiedy mijał róg magazynu żywności, wpadł wprost na trzecią ekipę.

– Weszły do…

Zatrzymał się nagle. Przed nim stał kapitan straży. Gwizdnął przeciągle, rozpoznając Morgana.

Góral próbował się przedrzeć, ale żołnierze dopadli go w jednej chwili. Walczył zaciekle, nie było jednak pola manewru. Atakujący otoczyli go i powalili na ziemię. Spadł na niego grad ciosów.

To nie przebiega tak, jak się spodziewałem, pomyślał ponuro, a potem wszystko utonęło w czerni.

V

Trzy dni później ta, o której mówiono, że jest córką Króla Srebrnej Rzeki, przybyła do Culhaven. Wieści o jej nadejściu wyprzedziły ją samą o pół dnia i zanim dotarła do przedmieść, droga wiodąca do miasta otoczona była sznurem ludzi długim na milę. Przybyli ze wszystkich stron – z samego miasta, z otaczających go osad zarówno Sudlandii, jak i Estlandii, z chat i gospodarstw równiny i głębokich lasów, a nawet z gór na północy. Były tam karły, ludzie i garstka gnomów obojga płci i w różnym wieku. Byli obdarci, biedni i jak dotąd pozbawieni nadziei. Wyczekując, tłoczyli się na drodze; niektórzy ze zwykłej ciekawości, ale większość z potrzeby ponownego uwierzenia w coś.

Opowieści o dziewczynie były zdumiewające. Pojawiła się w samym sercu krainy Srebrnej Rzeki, nieopodal Tęczowego Jeziora – czarodziejska istota zrodzona wprost z ziemi. Zatrzymywała się w każdej wiosce i mieście, gospodarstwie i chacie i dokonywała cudów. Mówiono, że uzdrawia ziemię. Poczerniałe, obumarłe badyle przemieniała w zielone, świeże pędy. Pod jej najlżejszym dotykiem zakwitały kwiaty, rodziły się owoce, a plony zbóż były obfite jak nigdy. Umarłej ziemi przywracała życie. Zwyciężała nawet tam, gdzie choroba była najcięższa. Przynosiła ze sobą pewien szczególny rodzaj pokrewieństwa z ziemią, powinowactwa tryskającego wprost z dłoni jej ojca, z legendarnych rządów Króla Srebrnej Rzeki. Od lat sądzono, że władca umarł wraz z odchodzącym wiekiem magii. Teraz wiadomo było, że tak się nie stało, a jako dowód przysłał im swoją córkę. Ludziom z kraju Srebrnej Rzeki przywrócone będzie dawne życie. Tak głosiły opowieści.

Nikt nie pragnął odkryć prawdy tak jak Pe Eli. Był środek dnia, a on czekał na dziewczynę w cieniu wyniosłego, rozłożystego, starego orzecha na małym wzniesieniu, na samym skraju miasta, już od wschodu słońca, kiedy tylko dotarły do niego pogłoski, że dziś ma się pojawić. Umiał czekać jak nikt. Był bardzo cierpliwy, czas więc mijał mu szybko, kiedy tak stał z innymi w rosnącym tłumie i obserwował jak słońce unosi się powoli na letnim niebie. Czuł nadciągający upał. Wokół niego toczyły się liczne rozmowy, których nikt nie kontrolował. Przysłuchiwał im się z uwagą. Opowieści o tym, czego dokonała dziewczyna i czego, jak wierzono, jeszcze dokona. Ludzie snuli przypuszczenia i wyrażali swoje opinie. Najbardziej zdecydowane były karły – zarówno w swej wierze, jak i jej braku. Niektórzy uważali ją za zbawczynię ludzkości; niektórzy zaś twierdzili, że jest niczym więcej jak tylko marionetką z Sudlandii. Głosy urastały do krzyków, sprzeczały się i milkły. Kłótnie unosiły się w stojącym, wilgotnym powietrzu niczym małe gejzery pary z gorejącej ziemi. Nastroje wybuchały i cichły. Pe Eli słuchał i milczał. – Nadchodzi, aby wyrzucić żołnierzy federacji i przywrócić nam naszą ziemię. Ziemię, której Król Srebrnej Rzeki strzeże jak skarbu! Nadchodzi, żeby nas uwolnić!

– Gadasz bzdury, stara! Skąd wiesz, czy jest tym, za kogo się podaje? Skąd wiesz, co może, a czego nie może zrobić?

– Wiem swoje. Czuję, że tak będzie.

– Ha! Czujesz reumatyzm w swoich starych kościach, nic więcej! Wierzysz w to, w co chcesz wierzyć, a nie w to, co widzisz. Prawda jest taka, że nie wiemy nic o tej dziewczynie, tak jak nie wiemy, co przyniesie jutro. Nie ma sensu wzbudzać w ludziach nadziei!

– A jeszcze bardziej nie ma sensu jej gasić!

I tak się to toczyło, od słowa do słowa. Nie kończący się ciąg argumentów za i przeciw, który poza zabiciem czasu nie prowadził do niczego. Pe Eli westchnął w duchu. Rzadko wdawał się w kłótnie. Rzadko miewał ku temu powód.

Kiedy w końcu rozeszła się wieść, że nadchodzi, kłótnie i rozmowy umilkły do szeptów i pomruków. Ale nawet i one ucichły, kiedy pojawiła się naprawdę. Dziwna cisza zapadła nad zebranym wzdłuż drogi tłumem. Cisza sugerująca, że dziewczyna może wcale nie być tym, kogo się spodziewali, jak również, że może być kimś znacznie więcej.

Szła środkiem drogi otoczona orszakiem tych, którzy przyłączyli się do niej podczas podróży na wschód – przemoczony tłumek o rozradowanych twarzach i w podartych ubraniach. Jej własne odzienie było szorstkie i brzydko uszyte, ale mimo to promieniował z niej jakiś blask, którego nie sposób było nie zauważyć. Była drobna i niewysoka, ale jej ciało było ukształtowane tak cudownie i delikatnie, że wydawała się prawie nierealna. Miała długie, srebrne włosy, lśniące, jak woda połyskująca w świetle księżyca. Rysy jej twarzy były doskonałe. Szła sama, w tłumie potykających się i tłoczących wokół niej ciał. Mimo to nikt nie był w stanie zbliżyć się do niej. Wydawała się płynąć wśród nich. Niespokojne, napięte głosy wołały coś do niej, ale ona zdawała się nieświadoma czyjejkolwiek obecności.

A potem przeszła obok Pe Ella i celowo odwróciła się, aby nań spojrzeć. Pe Eli wzdrygnął się zaskoczony. Ciężar tego spojrzenia – a może tylko samo doznanie – wystarczyło, aby się zachwiał. Niemal natychmiast jej dziwne, czarne oczy odwróciły się od niego i poszła dalej, niczym srebrne lśnienie słońca, które oślepiło go na chwilę. Pe Eli patrzył za nią, nie wiedząc, co mu zrobiła i co wydarzyło się w tej krótkiej chwili, kiedy spotkały się ich oczy. Było tak, jakby zajrzała w głąb jego serca i umysłu i zobaczyła w nich wszystko.

Było tak, jakby tym jednym spojrzeniem dowiedziała się o nim wszystkiego.

Uznał, że jest najpiękniejszym stworzeniem, jakie w życiu widział.

Skręciła w drogę wiodącą do miasteczka, a tłum ruszył jej śladem. Pe Eli podążył za nimi. Był wysokim, przygarbionym mężczyzną, tak chudym, że wyglądał na zabiedzonego. Mięśnie i skóra opinały ciasno wystające kości, które przez to wydawały się bardzo kruche. Ale nic bardziej mylącego. Był twardy jak żelazo. Miał pociągłą, wąską twarz z orlim nosem i szerokim czołem; brwi unosiły się wysoko nad piwnymi oczyma spoglądającymi z rozbrajającą szczerością. Kiedy się uśmiechał, a robił to często, wykrzywiał odrobinę usta. Gęsta brązowa czupryna sterczała niesfornie na wszystkie strony. Chodził niedbale, garbiąc się odrobinę, niczym łobuziak albo skradający się kot. Dłonie miał szczupłe i delikatne. Ubrany był w zwykły leśny strój z szorstkiego materiału, farbowany na różne odcienie zieleni, sznurowane buty ze sfatygowanej skóry oraz krótki płaszcz z kieszeniami.

Nie było widać przy nim broni. Stiehl był przypięty do uda tuż pod prawym biodrem. Nóż ukryty pod luźnymi spodniami nie był widoczny, za to łatwo można go było wydobyć przez rozcięcie w głębokiej, przedniej kieszeni.

Czuł, jak rozgrzewa go magia ostrza.

Kiedy ruszył, żeby dogonić dziewczynę, ludzie rozstępowali się na boki – może z powodu tego, co ujrzeli w jego twarzy, albo ze względu na sposób, w jaki szedł, a może też przyczyną był niewidzialny mur, który wyczuwali wokół niego. Nie lubił być dotykany i wszyscy wydawali się instynktownie to wyczuwać, i jak zawsze usuwali się z drogi. Szedł między nimi niczym cień goniący za światłem i nie spuszczał oczu z dziewczyny. Spojrzała na niego nie bez powodu. Intrygowało go to. Nie umiałby określić, jaka jest i co poczuł, kiedy ujrzał ją po raz pierwszy. Nigdy nie przypuszczał, że coś takiego może mu się przydarzyć. Był zaskoczony, zadowolony i równocześnie odczuwał jakby cień niepokoju. Nie lubił rzeczy, nad którymi nie panował, a podejrzewał, że trudno byłoby komukolwiek zapanować nad nią.

Oczywiście, on nie był kimkolwiek.

Tłum śpiewał teraz starą pieśń, opowiadającą o ziemi, która odradza się, dając obfite plony, o pożywieniu, jakie z pól trafia na stoły ludzi, którzy ciężko pracowali, aby je zebrać. Była to pochwała pór roku, deszczu i słońca oraz daru życia. Pieśń na cześć Króla Srebrnej Rzeki. Głosy stawały się coraz głośniejsze i bardziej natarczywe. Dziewczyna zdawała się ich nie słyszeć. Szła, nie odpowiadając na śpiewy i zawołania, mijając domy leżące na skraju miasta, a potem większe sklepy tworzące środek handlowego centrum. Zaczęli pojawiać się żołnierze federacji, próbując kierować napierającym tłumem. Są kiepsko przygotowani i jest ich za mało, pomyślał Pe Eli. Najwidoczniej źle ocenili rozmiar odzewu mieszkańców na przyjście dziewczyny.

Karły były najbardziej rozgorączkowane w swoim podziwie. Zupełnie jakby przywrócono im skradzione życie. Byli to złamani na duchu, przez lata całe ciemiężeni ludzie, w których niełatwo było obudzić nadzieję. Ale ta dziewczyna wydawała się tym, na kogo czekali. To było coś więcej niż opowieści, więcej niż gadki o tym, kim jest i co może zrobić. Wystarczyło na nią spojrzeć. Pe Eli czuł to tak samo mocno, jak otaczający ją ludzie. W samym sobie wyczuwał coś podobnego. Różniła się od ludzi, których znał. Przybyła tu nie bez powodu. Chciała coś zrobić.

W Culhaven ustał handel i całe miasto, zarówno ciemięzcy, jak i ciemiężeni wylęgali na ulice, żeby zobaczyć, co się dzieje, i stawali się częścią pochodu. Pe Eli miał wrażenie, jakby obserwował oceaniczną falę, zbierającą siły i rosnącą aż do chwili, kiedy całkowicie wyczerpie masy wody, które dały jej życie. Tak było z dziewczyną. Jak gdyby wszystkie inne wydarzenia, poza jej pojawieniem się, stawały się nieistotne. Wszystko z wyjątkiem tego, kim była, bladło i traciło znaczenie. Pe Eli uśmiechnął się. To było wspaniałe uczucie. Najwspanialsze ze wszystkich.

Fala ludzi przewaliła się przez miasteczko, mijając sklepy i firmy, rynek niewolników, domy pracy, garnizon i kwatery żołnierzy, nędzne domostwa karłów i dobrze utrzymane domy urzędników federacji. Przeszli wzdłuż głównej ulicy i wyszli znowu poza miasto. Zdawało się, że nikt nie wie, dokąd zmierzają. Nikt z wyjątkiem dziewczyny, która prowadziła wszystkich nawet w samym środku kłębowiska ciał, wiodąc za sobą krańce tej fali i kierując ich tam, gdzie chciała. Krzyki, śpiewy i pochwalne hymny ciągle nie traciły na sile, rozradowaniu i uniesieniu. Pe Eli był zdumiony.

A potem dziewczyna się zatrzymała. Tłum zwolnił, zawirował wokół niej i ucichł. Stała u stóp poczerniałych zboczy tego, co niegdyś było Ogrodami Życia. Uniosła twarz ku ogołoconemu grzbietowi wzgórz, zupełnie jakby mogła zajrzeć przez niego do miejsca, które tylko ona mogła zobaczyć. Kilkoro ludzi z tłumu spojrzało tam, a reszta po prostu wpatrywała się w nią samą. Teraz były ich już setki, a wszyscy czekali, co zrobi.

Powoli, zdecydowanie wspięła się na zbocze. Ludzie nie podążyli za nią, czując prawdopodobnie, że nie powinni tego robić; domyślając się z jakiegoś drobnego gestu czy spojrzenia, że każe im się czekać. Ta część zadania należała do niej. Morze twarzy zastygło w wyrazie oczekiwania. Kilka rąk wyciągnęło się, usiłując jej dotknąć, ale bez powodzenia.

Pe Eli torował sobie drogę przez tłum, dopóki nie przystanął na jego przedzie, jakieś dziesięć jardów od dziewczyny. Aczkolwiek z rozmysłem posuwał się naprzód, nie wiedział jeszcze, co chce zrobić.

Garstka żołnierzy prowadzona przez oficera noszącego insygnia komendanta federacji, przecięła dziewczynie drogę. Czekała na nich. Z tłumu uniósł się pomruk niezadowolenia.

– Nie wolno ci tu wchodzić – oznajmił komendant spokojnym, wyraźnym głosem. – Nikomu nie wolno. Musisz wrócić na dół.

Dziewczyna patrzyła na niego, czekając.

– To zakazany teren, młoda damo – ciągnął oficer jak do podwładnego, tonem, mającym pokazać jego wyższość. – Nikt nie może chodzić po tej ziemi. Proklamacja Rady Koalicyjnej rządu federacji, któremu mam zaszczyt służyć, zabrania tego. Zrozumiano?

Dziewczyna nie odpowiedziała.

– Jeśli nie zawrócisz i dobrowolnie nie opuścisz tego terenu, będę zmuszony cię eskortować.

Rozległy się gniewne okrzyki. Dziewczyna postąpiła krok naprzód.

– Jeśli natychmiast nie odejdziesz, będę musiał…

Dziewczyna uczyniła gest i w jednej chwili nogi mężczyzny splotły się w grube na cal korzenie. Towarzyszący mu żołnierze rzucili się w tył z okrzykiem przerażenia, ujrzawszy, jak ich piki zamieniają się w sękate, suche gałęzie i kruszą im się w dłoniach. Dziewczyna przeszła obok nich, nawet nie spojrzawszy. Chełpliwy głos komendanta zamienił się w szept strachu, po czym zniknął w pełnym zaskoczenia pomruku tłumu.

Pe Eli nie mógł powstrzymać uśmiechu. Magia! Ta dziewczyna ma prawdziwą magię! Opowieści mówiły prawdę. To więcej, niż mógł się spodziewać. Czyżby naprawdę była córką Króla Srebrnej Rzeki?

Żołnierze trzymali się teraz od niej z daleka, nie mając ochoty zmierzyć się z mocą, którą najwyraźniej władała. Niżsi rangą oficerowie próbowali wydawać jakieś rozkazy, ale nikt nie wiedział, co zrobić po wypadku z komendantem. Pe Eli rozejrzał się szybko wokół. Najwidoczniej w miasteczku nie było szperaczy. A jeśli nie ma szperaczy, nikt nie będzie działał.

Dziewczyna szła dalej pustą, wypaloną powierzchnią zbocza w kierunku szczytu. Prawie nie zostawiała śladów na suchej ziemi. Południowe słońce paliło promieniami, zamieniając pustą połać ziemi w piekło. Dziewczyna zdawała się tego nie zauważać. Szła w spiekocie z wyrazem spokoju na twarzy.

Patrząc na nią, Pe Eli czuł się, jakby go ktoś ciągnął na skraj bezdennej przepaści, poza którą było coś tak niezwykłego, że nie mógł sobie tego nawet wyobrazić.

Co ona zrobi?

Weszła na szczyt zbocza i przystanęła – szczupła, eteryczna sylwetka na tle błękitu nieba. Stała przez chwilę, jakby szukając czegoś w powietrzu wokół siebie; jakiejś niewidzialnej postaci, która by do niej przemówiła. Potem uklękła. Opadła na wypaloną ziemię wzgórz i zanurzyła w niej dłonie. Kiedy pochyliła głowę, włosy okryły ją niczym welon srebrnego światła.

Świat wokół niej trwał w absolutnej ciszy.

Potem ziemia pod nią zaczęła drżeć i kołysać się, a z jej głębi wydobyło się dudnienie. Tłum cofnął się z okrzykiem zdumienia. Mężczyźni uspokajali się nawzajem, kobiety chwytały dzieci, a wszędzie podniosły się krzyki i płacze. Pe Eli zrobił krok naprzód, a w jego brązowych oczach widać było napięcie. Nie bał się. Na to właśnie czekał i nic nie było w stanie go odstraszyć.

Ze wzgórza strzelił snop światła, a jego blask przyćmił nawet lśnienie słońca. Z ziemi trysnęły gejzery, małe wybuchy rozpryskujące się pod niebo i opryskujące Pe Ella oraz najbliżej stojących z tłumu brudem i szlamem. Grunt zafalował, jakby jakiś pogrzebany w nim olbrzym wstawał ze snu, a z ziemi zaczęły się wydobywać ogromne głazy, niczym przygarbione ramiona kolosa. Wypalona powierzchnia wzgórz zaczęła się obracać i znikać. Zupełnie świeża warstwa gleby powstała, aby ją przykryć, żyzna i lśniąca, napełniając powietrze cierpkim zapachem. Olbrzymie korzenie uniosły się jak węże, wijąc się i skręcając w takt dudnienia. Zaczęły pojawiać się zielone pnącza.

Pośrodku tego wszystkiego klęczała dziewczyna. Jej ciało było napięte i sztywne pod luźną warstwą ubrania, a ramiona trzymała zanurzone w ziemi aż po łokcie. Twarzy nie było widać.

Teraz klęczało już wielu spośród tłumu. Niektórzy wznosili modły do sił magii, które – jak niegdyś wierzono – rządziły ludzkim przeznaczeniem, a inni po prostu utrzymywali w ten sposób równowagę, broniąc się przed wstrząsami, stały się teraz bowiem tak gwałtowne, że drżały nawet najmocniejsze drzewa. Podniecenie sprawiło, że policzki Pe Ella zarumieniły się. Chciał biec do dziewczyny, żeby wziąć ją w ramiona, poczuć to, co się z nią dzieje, i dzielić jej moc.

Głazy tarły o siebie i uderzały, przemieszczając się i zmieniając kształt wzgórza. Ze skały tworzyły się ściany tarasów. Szczeliny wypełniał mech i bluszcz. Z jednego stopnia na drugi łagodnie schodziły wijące się ścieżki. Pojawiały się drzewa, korzenie stawały się małymi sadzonkami, a te z kolei grubiały i rozgałęziały się, w kilku zaledwie minutach przechodząc wszystkie stadia wzrostu. W rozpaczliwym pędzie ku słońcu pączkowały i rozwijały się liście. Trawy i krzewy rozprzestrzeniały się po całej pustej ziemi, przemieniając poczerniałą połać w rozedrganą, tętniącą życiem zieleń. I kwiaty! Pe Eli krzyknął w duchu. Wszędzie były kwiaty. Wykwitały z ziemi oślepiającą feerią barw. Błękit, żółć, czerwień i fiolet – w całej gamie odcieni i tonów zaścielały ziemię kolorowym kobiercem.

Potem dudnienie się skończyło, a ciszę, która po nim nastała, przerwał śpiew ptaków. Pe Eli zerknął na tłum za swoimi plecami. Większość wciąż klęczała. Oczy mieli szeroko otwarte, a na twarzach zastygło zdumienie. Wielu płakało.

Odwrócił się z powrotem do dziewczyny. W ciągu paru minut odmieniła całe wzgórze. Wymazała sto lat zniszczeń i zaniedbania, celowego wycinania, umyślnego wypalania i wyrównywania terenu i przywróciła karłom z Culhaven symbol tego, kim i czym byli. Oddała im Ogrody Życia.

Dziewczyna ciągle klęczała z pochyloną głową. Kiedy wreszcie wstała, ledwie była w stanie utrzymać się na nogach. Wszystkie siły wyczerpała w ogromnym wysiłku przywrócenia życia Ogrodom. Teraz nie pozostało jej już nic do ofiarowania. Poruszała się chwiejnie, ramiona zwisały bezwładnie, a jej doskonale piękna twarz była ściągnięta i poryta bruzdami. Srebrne włosy były wilgotne i splątane. Pe Eli poczuł jej spojrzenie utkwione w nim raz jeszcze i tym razem się nie wahał. Szybko wspiął się na zbocze, przeskakując głazy i krzewy oraz omijając szlaki, jakby były przeszkodami. Czuł, jak tłum zakołysał się za nim, słyszał wołające go głosy, ale teraz nic się nie liczyło, nawet więc się nie obejrzał. Dobiegł do dziewczyny, kiedy padała, i chwycił ją w ramiona. Ukołysał ją łagodnie, tuląc, jakby osłaniał schwytane dzikie zwierzątko, zarazem władczo i troskliwie.

Jej oczy wpatrywały się weń i ujrzał w nich blask, napięcie i taką głębię uczuć, że w tej samej chwili narodziła się pomiędzy nimi trudna do opisania więź.

– Zabierz mnie gdzieś, gdzie będę mogła odpocząć – wyszeptała.

Tłum otoczył ich i nie mogli już odgrodzić się od ich niespokojnych głosów i paplaniny. Napierało na nich morze twarzy. Stojących najbliżej zapewnił, że dziewczyna jest tylko zmęczona, i słyszał, jak z ust do ust przekazują sobie jego słowa. Ujrzał w przelocie na skraju tłumu żołnierzy federacji, ale przezornie postanowili trzymać się z daleka. Zaczął iść, niosąc dziewczynę, zaskoczony jej lekkością. Dla niej to tyle co nic, pomyślał. I wszystko.

Garstka karłów zastąpiła mu drogę, prosząc, aby poszedł za nimi i zaniósł córkę Króla Srebrnej Rzeki do ich domostwa, żeby mogła odpocząć. Osobiście zaprowadzą Pe Ella. Każdy dom był teraz dobry. Oczy tłumu podążyły za nimi, ale na krańcach ludzie zaczynali się już rozchodzić, błądząc po rajskich Ogrodach i odkrywając ich przykuwające piękno. Ponownie rozbrzmiały śpiewy, cichsze już teraz pieśni dziękczynne i pochwalne na cześć dziewczyny, słodkie i liryczne.

Pe Eli zszedł ze wzgórz, ominął Ogrody Życia i skierował się z powrotem do Culhaven. Dziewczyna spała w jego ramionach. Oddała się pod jego opiekę. Zawierzyła, że ją ochroni. Uznał to za ironię losu.

W końcu wysłano go tutaj, aby ją zabił.

VI

Pe Eli zaniósł córkę Króla Srebrnej Rzeki do domu karłów, które zaofiarowały jej swoją opiekę. Rodzina składała się z mężczyzny, jego żony, ich owdowiałej córki i dwojga małych wnucząt. Kamienny domek stał na skraju miasteczka w cieniu białego dębu i czerwonego wiązu, oparty tyłem o ścianę lasu nieopodal koryta rzeki. Było tu cicho i daleko od właściwego miasteczka. Zanim tam dotarli, większość z tłumu zdecydowała się zawrócić. Garstka postanowiła zostać i rozbić obozowisko na skraju gospodarstwa. Większość to byli ludzie, którzy towarzyszyli dziewczynie z kraju na południu; gorliwcy zdecydowani uczynić ją swoją wybawicielką.

Pe Eli wiedział jednak, że nie była dla nich. Teraz należała do niego.

Z pomocą rodziny ułożył dziewczynę w łóżku, w maleńkim pokoiku na tyłach domu, stanowiącym sypialnię gospodarzy. Małżeństwo z córką wyszło, żeby przygotować coś do jedzenia dla tych, którzy postanowili czuwać nad dziewczyną, ale Pe Eli został. Siadł na krześle koło łóżka i obserwował śpiącą. Dzieci stały jeszcze przez chwilę, ciekawe, co się wydarzy, ale w końcu znudziły się i zostawiły go samego. Światło dnia zamieniło się w mrok, a on ciągle siedział, czekając cierpliwie, aż dziewczyna się obudzi. Przyglądał się zarysom jej ciała, kiedy tak leżała, obserwował krzywiznę biodra i ramienia, miękkie zaokrąglenie pleców. Była taka drobna, zaledwie odrobina ciała i kości pod pościelą, maleńka iskierka życia. Zdumiewała go jej skóra, jej koloryt i brak jakiejkolwiek skazy. Mógł ją ukształtować artysta, którego myśl i talent stworzyły jedyne w swoim rodzaju i niepowtarzalne dzieło sztuki.

Na zewnątrz rozpalono ogniska, a przez zasłonięte okno sączył się dźwięk głosów. Ciszę pomiędzy zmianami warty wypełniały odgłosy nocy, śpiew ptaków i bzyczenie owadów, unoszące się ponad odległym poszumem wód rzeki. Pe Eli nie był zmęczony i nie odczuwał potrzeby snu.

Miał czas, żeby pomyśleć.

Tydzień temu wezwano go do Strażnicy Południowej na spotkanie z Rimmerem Dallem. Pojechał, ponieważ ucieszyło go to, a nie dlatego, że musiał. Nudził się i miał nadzieję, że pierwszy szperacz zleci mu coś interesującego, co będzie stanowiło dla niego jakieś wyzwanie. Zdaniem Pe Ella, tylko to się liczyło, jeśli chodzi o Rimmera Dalla. Reszta działań pierwszego szperacza była jego prywatną sprawą, a Pe Eli nie interesował się życiem innych ludzi. Rzecz jasna, nie miał złudzeń. Wiedział, kim jest Rimmer Dall. Tyle że nie dbał o to.

Podróż zajęła mu dwa dni. Na północ podróżował na końskim grzbiecie, przez dziką, górską krainę poniżej Battlemound, gdzie się osiedlił, i drugiego dnia o zachodzie słońca przybył do Strażnicy Południowej. Zsiadł z konia jeszcze poza zasięgiem straży i dalej szedł. Nie musiał się martwić. Równie dobrze mógł od razu wejść i uzyskałby natychmiastową audiencję. Ale lubił sam decydować o swoich przyjazdach i wyjazdach. Lubił popisywać się swoimi zdolnościami.

Zwłaszcza przed cieniowcami.

Pe Eli był podobny do nich, kiedy wszedł do czarnego monolitu, jak widmo z ciemności przenikające przez kamień. Nie zauważony i niesłyszalny minął strażników, równie niewidzialny dla nich jak powietrze, którym oddychali. Strażnica Południowa była cicha i ciemna, jej mury gładkie i wypolerowane, a korytarze puste. Robiła wrażenie dobrze zakonserwowanej krypty. To miejsce należało tylko do umarłych albo tych, którzy handlowali śmiercią. Przeszedł katakumby, czując pulsowanie magii uwięzionej pod ziemią i słysząc jej szept, jakby próbowała się uwolnić. Pe Eli wiedział, że Rimmer Dall i jego cieniowce myśleli, iż obłaskawią tego śpiącego olbrzyma. Dobrze strzegli swojego sekretu, ale przed nim nic się nie uchowa.

Kiedy był już prawie na wysokiej wieży, gdzie czekał Rimmer Dall, zabił jednego ze strażników. Był to cieniowiec, ale co za różnica. Zrobił to, ponieważ potrafił i lubił to uczucie. Wtopił się w czarny kamień ściany i czekał, aż stwór przejdzie obok niego, po czym z pochwy ukrytej w spodniach wyciągnął Stiehla i jednym, bezgłośnym cięciem pozbawił ofiarę życia. Strażnik umarł w jego ramionach, jego cień uniósł się przed nim jak czarny dym, a ciało rozpadło się w pył. Pe Eli obserwował, jak gasną zaskoczone oczy. Pusty mundur zostawił tam, gdzie będzie można go znaleźć.

Uśmiechał się, płynąc przez mrok. Już od dawna zabijał i był w tym bardzo dobry. Wcześnie odkrył swój talent: zdolność wyszukiwania i niszczenia nawet najlepiej strzeżonych ofiar, umiejętność wyczucia, jak przełamać ich obronę. Większość ludzi bała się śmierci, ale nie Pe Eli. On był w niej zanurzony. Śmierć była bliźniaczą siostrą życia i z nich dwóch bardziej interesującą. Była tajemnicza, nie poznana i niezbadana. Była nieunikniona i wieczna, kiedy już nadchodziła. Była mroczną twierdzą z nieskończoną liczbą komnat czekających na odkrycie. Większość wstępowała tam tylko raz, a i to dlatego, że nie mieli wyboru. Pe Eli chciał wchodzić do niej przy każdej sposobności, a zyskiwał taką szansę poprzez tych, których zabijał. Za każdym razem, kiedy obserwował czyjąś śmierć, odkrywał kolejną komnatę twierdzy, oglądał kolejną część tajemnicy. Odradzał się.

Wysoko już w wieży natknął się na dwóch strażników stojących przed zamkniętymi drzwiami. Nie zauważyli, kiedy podszedł. Pe Eli nasłuchiwał. Nic nie usłyszał, ale wyczuł, że w pomieszczeniu za drzwiami jest ktoś uwięziony. Przez chwilę się zastanawiał, czy powinien dowiedzieć się, kto to jest. Ale to oznaczało zadawanie pytań, czego nigdy nie robił, albo zabicie strażników, a na to nie miał już ochoty. Poszedł więc dalej.

Pe Eli pokonał nie oświetloną kondygnację schodów na szczyt Strażnicy Południowej i wszedł do pomieszczenia składającego się z nieregularnych komnat połączonych ze sobą jak korytarze w labiryncie. Nie było między nimi drzwi, tylko przejścia. Nie było też strażników. Pe Eli wśliznął się do środka, niczym bezszelestny fragment nocy. Na zewnątrz było już ciemno. Chmury pokryły niebo, pogrążając świat w całkowitej czerni. Pe Eli przeszedł kilka komnat, nasłuchując i czekając.

Potem nagle się zatrzymał, wyprostował i odwrócił.

Z czerni, której był częścią, wystąpił Rimmer Dall. Pe Eli uśmiechnął się. Rimmer Dall także potrafi stać się niewidzialny.

– Ilu zabiłeś? – zapytał pierwszy szperacz cicho.

– Jednego – odpowiedział Pe Eli. Kąciki ust rozciągnęły mu się w uśmiechu. – Może zabiję jeszcze jednego w drodze powrotnej.

Oczy Dalla zalśniły dziwną czerwienią.

– Pewnego dnia zagrasz w tę grę o jeden raz za dużo. Pewnego dnia przez pomyłkę natkniesz się na śmierć i pochwyci ciebie zamiast twojej ofiary.

Pe Eli wzruszył ramionami. Nie martwił się własną śmiercią. Wiedział, że nadejdzie. Kiedy tak się stanie, będzie znajomą twarzą, którą widywał przez całe życie. Dla większości ludzi istniała przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jednak nie dla Pe Ella. Przeszłość była tylko wspomnieniami, a wspomnienia banalnymi pozostałościami tego, co już utracone. Przyszłość była niejasną obietnicą – snami i dymem na wietrze. Z żadnej nie miał pożytku. Tylko teraźniejszość się liczyła, ponieważ teraźniejszość była tu i teraz tego, kim był, wydarzeniem życia, nagłością śmierci. No i można było nad nią panować, czego nie dało się powiedzieć o przeszłości czy przyszłości. Pe Eli wierzył we władzę. Teraźniejszość stanowiła nie kończący się łańcuch chwil, którego ogniwa wykuwały życie i śmierć. Tylko tu i teraz można było go obserwować.

Ponad stołem i dwoma krzesłami po drugiej stronie komnaty otworzyło się okno i Pe Eli podszedł, żeby usiąść. Rimmer Dall także. Przez chwilę siedzieli w ciszy. Patrzyli na siebie, ale każdy z nich widział coś jeszcze. Znali się od ponad dwudziestu lat. Ich spotkanie było przypadkiem. Rimmer Dall był młodszym członkiem komitetu politycznego Rady Koalicyjnej, już wtedy głęboko pogrążonym w plątaninie zdradzieckiej polityki federacji. Był bezlitosny i zdecydowany i choć ledwo wyszedł z wieku chłopięcego, już budził postrach. Oczywiście był cieniowcem, ale niewielu o tym wiedziało. Pe Eli, prawie jego rówieśnik, był płatnym mordercą z ponad dwudziestoma ofiarami na koncie. Spotkali się w sypialni człowieka, którego Rimmer Dall chciał zabić. Człowieka, którego stanowiska w rządzie Sudlandii pragnął już od dawna i którego wtrącanie się znosił już wystarczająco długo. Pe Eli dotarł doń pierwszy, wysłany przez innego wroga mężczyzny. Spojrzeli na siebie w milczeniu ponad martwym ciałem, podczas gdy cienie nocy osłaniały ich obu tą samą czernią, która odbijała się w ich życiu, i poczuli coś na kształt pokrewieństwa. Obaj posługiwali się magią. Żaden nie był tym, na kogo wyglądał. Obaj byli bezlitośni i pozbawieni jakiejkolwiek moralności. Żaden też nie bał się tego drugiego. Na zewnątrz, w sudlandzkim mieście Wayford, szumiało, brzęczało i syczało od intryg ludzi, których ambicje dorównywały ich własnym, ale umiejętności były o wiele mniejsze. W swoich oczach ujrzeli nawzajem duże możliwości.

Stali się nierozłączni. Pe Eli został bronią, którą władała dłoń Rimmera Dalla. Każdy służył drugiemu dla własnej przyjemności, bez żadnych więzów i zobowiązań. Każdy brał, czego potrzebował, i dawał, czego wymagano. Niemożliwością było rozpoznać czy pojąć, o czym każdy z nich myśli. Rimmer Dall był przywódcą cieniowców, a jego plany objęte ścisłą tajemnicą. Pe Eli zaś zabójcą, którego zajęcie pozostawało jego osobliwą pasją. Rimmer Dall zapraszał Pe Ella, żeby wyeliminować tych, których uznał za szczególnie niebezpiecznych. Pe Eli przyjmował zaproszenie, kiedy wyzwanie okazywało się wystarczająco intrygujące. Obaj karmili się śmiercią innych.

– Kogo więzisz w pokoju pod nami? – zapytał nagle Pe Eli, przerywając milczenie i kończąc rozmyślania.

Rimmer Dall skłonił nieco głowę. Koścista budowa nadawała jego twarzy wygląd nagiej czaszki.

– Sudlandczyka z Shady Vale. Jednego z dwóch braci Ohmsfordów. Ten drugi wierzy, że go zabił. Chciałem, żeby tak myślał. Tak to ułożyłem. – Olbrzym wydawał się zadowolony z siebie. – W odpowiednim czasie pozwolę się im odnaleźć.

– Wygląda na to, że prowadzisz własną grę.

– I to o bardzo wysokie stawki, gdzie w grę wchodzi magia o niewyobrażalnych rozmiarach. Magia większa zarówno od twojej, mojej, jak i kogokolwiek innego. Nieograniczona moc.

Pe Eli nie odpowiadał. Na udzie czuł ciężar Stiehla i ciepło jego magii. Trudno mu było wyobrazić sobie bardziej potężną magię, a niemożliwe wręcz było istnienie bardziej użytecznej. Stiehl był bronią doskonałą, ostrzem, które przechodziło przez wszystko. Nic nie mogło mu sprostać. Żelazo, kamień, najbardziej nieprzenikniona osłona – wszystko było wobec niego bezsilne. Nikt nie był bezpieczny. Nawet cieniowce podatne były na jego ciosy, mimo że nie mógł ich zniszczyć. Odkrył to kilka lat temu, kiedy jeden z nich próbował go zabić, zakradając się do jego sypialni, niczym polujący kot. Myślał, że dopadnie go we śnie, ale Pe Eli zawsze był czujny. Z łatwością zabił czarnego stwora.

Już po wszystkim pomyślał sobie, że cieniowiec mógł zostać przysłany przez Rimmera Dalla, żeby go sprawdzić. Postanowił nie przejmować się tym. To nie było istotne. Stiehl czynił go niezwyciężonym.

Wierzył, że sam los ofiarował mu tę broń. Nie wiedział, kto wykuł Stiehla, ale na pewno był mu przeznaczony. Miał dwanaście lat, kiedy go znalazł, podróżując z człowiekiem, który utrzymywał, że jest jego wujem – opryskliwym, zgorzkniałym pijaczyną ze skłonnościami do bicia słabszych i mniejszych od siebie – na północ przez Battlemound, przez nie kończący się ciąg miast i wsi, które odwiedzali, aby wuj mógł sprzedać ukradzione towary. Rozłożyli obóz w wąwozie na opuszczonym, pustym, porośniętym krzewami terenie na skraju Czarnych Dębów. Wąwóz dawał schronienie pomiędzy syrenami a leśnymi wilkami, a wuj pobił go znowu za jakieś wyimaginowane przewinienie i zasnął przytulony do swojej butelki. Pe Eli nie zwracał już uwagi na bicie. Dostawał lanie od czasu, gdy w wieku czterech lat został sierotą i przygarnął go wuj. Prawie nie pamiętał, jak to jest nie być bitym. Zastanawiał go tylko sposób, w jaki wuj to robił przez ostatnie dni. Jakby każde lanie służyło sprawdzeniu, ile chłopiec może wytrzymać. Pe Eli zaczynał podejrzewać, że dawno już przekroczył te granice.

Odszedł w cień, aby być sam, schodząc pustymi jarami, z trudem pokonując niegościnne wzniesienia, szurając obutymi stopami i czekając, aż zelżeje ból siniaków i zadrapań. Dolina była już blisko, nie więcej niż kilkaset jardów stąd, a jaskinia na jej dnie przyciągała chłopca jak magnes. Czuł jej obecność, choć nawet potem nie potrafił tego wyjaśnić. Ukryta wśród krzewów, na wpół przysypana kamieniami, była niczym mroczna i złowieszcza paszcza otwierająca się w głąb ziemi. Pe Eli wszedł bez wahania. Już wtedy niewiele rzeczy go przerażało. Wzrok zawsze miał doskonały, nawet więc nikłe światło wystarczyło, aby znalazł drogę.

Poszedł na koniec jaskini, gdzie zebrane zostały kości – ludzkie kości sprzed wieków; walały się dokoła, jakby ktoś rozrzucił je kopniakiem. Pomiędzy nimi leżał Stiehl, ostrze lśniące srebrem w ciemnościach, pulsujące życiem, a na rękojeści wyryte było jego imię. Pe Eli podniósł broń i poczuł jej ciepło. Talizman z innego wieku, broń o wielkiej mocy – od razu wiedział, że to magia i że nic jej nie sprosta.

Nie zawahał się. Opuścił grotę, wrócił do obozu i poderżnął wujowi gardło. Najpierw jednak obudził mężczyznę, żeby wiedział, kto go zabija. Wuj był pierwszym człowiekiem, którego zabił.

To wszystko wydarzyło się tak dawno.

– Jest pewna dziewczyna – odezwał się nagle Rimmer Dall i urwał.

Spojrzenie Pe Ella ponownie spoczęło na kościstej twarzy, rysującej się na tle nocy. Ujrzał purpurowe lśnienie oczu.

Oddech pierwszego szperacza z sykiem wydobywał się spomiędzy jego warg.

– Mówią, że ma magię, że potrafi zmieniać charakter ziemi, tylko jej dotykając, i że potrafi pokonać zniszczenie oraz choroby, a z najbardziej splugawionej gleby każe wykwitać kwiatom. Mówią, że jest córką Króla Srebrnej Rzeki.

Pe Eli uśmiechnął się.

– A jest?

– Tak. – Rimmer Dall skinął głową. – Jest tak, jak mówią opowieści. Nie wiem, po co została przysłana. Podróżuje na wschód, w stronę Culhaven i karłów. Wygląda na to, że ma jakieś szczególne zamiary. Chcę, żebyś się dowiedział jakie i zabił ją.

Pe Eli przeciągnął się.

– Dlaczego sam jej nie zabijesz? Nie możesz? – padła niespieszna odpowiedź.

Rimmer Dall pokręcił głową.

– Nie. Córka Króla Srebrnej Rzeki jest dla nas wyklęta. Poza tym natychmiast rozpoznałaby cieniowca. Czarodziejskie stworzenia łączy pewne pokrewieństwo, które zabrania maskowania się. To musi być ktoś inny niż ja, niż jeden z nas. Ktoś, kto zbliży się do niej, kogo nie będzie podejrzewać.

– Ktoś. – Pe Eli zacisnął skrzywione w uśmiechu usta. – Jest mnóstwo ktosiów, Rimmer. Wyślij kogoś innego. Masz całą armię ślepo lojalnych podrzynaczy gardeł, których bardziej uszczęśliwi wykończenie dziewuchy na tyle głupiej, żeby ujawniać swoją magię. Ta sprawa mnie nie interesuje.

– Jesteś pewny, Eli?

Pe Eli westchnął ciężko. Teraz zaczną się targi, pomyślał. Wstał, a jego chuda postać wyglądała jak wygięty bicz, kiedy pochylił się nad stołem, żeby zajrzeć w twarz tamtemu.

– Słyszałem, jak często mówiłeś mi, za kogo wy, cieniowce, mnie uważacie. Jesteśmy do siebie podobni, mówiłeś. Władamy magią, przed którą nikt się nie obroni. Intuicyjnie odgadujemy cel życia, którego innym brak. Mamy podobne instynkty i umiejętności. Tak samo słyszymy, widzimy i czujemy. Jesteśmy jak dwie strony jednej monety. I tak dalej, i tak dalej. A zatem, Dall, jeśli nie kłamałeś, ta dziewczyna odkryje mnie równie szybko jak ciebie, prawda? A zatem, nie ma sensu mnie wysyłać.

– To musisz być ty.

– Teraz znowu muszę?

– Twoja magia nie jest wrodzona. Stanowi osobną część tego, kim i czym jesteś. Nawet jeśli dziewczyna ją wyczuje, nie będzie wiedziała, kim jesteś. Nie zostanie ostrzeżona przed niebezpieczeństwem, jakie dla niej stanowisz. Będziesz mógł zrobić to, co trzeba.

Pe Eli wzruszył ramionami.

– Mówiłem już, że ta sprawa mnie nie interesuje.

– Ponieważ nie ma w niej żadnego wyzwania?

Pe Eli przystanął, a potem powoli usiadł z powrotem.

– Tak. Ponieważ nie ma w niej żadnego wyzwania.

Rimmer Dall odchylił się na krześle i jego twarz zniknęła w mroku.

– Ta dziewczyna to nie zwyczajna istota z krwi i kości. Niełatwo ją pokonać. Ma wielką magię i ta magia będzie ją chronić. Aby ją zabić, potrzeba magii silniejszej od niej. Zwykły człowiek ze zwykłą bronią nie ma szans. Moje legiony podrzynaczy gardeł, jak ich pogardliwie określasz, są bezużyteczne. Żołnierze federacji mogą się do niej zbliżyć, ale nie mogą uczynić jej krzywdy. Cieniowce nie mogą się nawet zbliżyć. A nawet gdyby mogli, nie jestem pewien, czy to coś zmienia. Rozumiesz, Pe Eli?

Pe Eli nie odpowiadał. Zamknął oczy. Czuł, że Rimmer Dall obserwuje go.

– Ta dziewczyna jest niebezpieczna, Pe Eli. Tym bardziej, że została najwyraźniej wysłana, żeby dokonać czegoś ważnego, a ja nie wiem, co to jest. Muszę się dowiedzieć i położyć temu kres. Jedno i drugie nie będzie łatwe. Nawet dla ciebie może to być zbyt wiele.

Pe Eli w zamyśleniu uniósł głowę.

– Tak sądzisz?

– To możliwe.

Szybciej niż myśl Pe Eli zerwał się z krzesła, a wyrwany z pochwy Stiehl zalśnił w jego dłoni. Końce ostrza sięgnęło w górę i zatrzymało się o cal od nosa Rimmera Dalla. Uśmiech Pe Ella był przerażający.

– Naprawdę?

Rimmer Dall nie drgnął. Nawet nie mrugnął okiem.

– Zrób to, o co proszę, Pe Eli. Jedź do Culhaven. Znajdź dziewczynę. Dowiedz się, jakie ma plany, i zabij ją.

Pe Eli zastanawiał się, czy powinien zabić Rimmera Dalla. Myślał już o tym wcześniej i rozważał całkiem poważnie. Ostatnio ten pomysł zaczynał go wręcz fascynować. Nie czuł lojalności w stosunku do tego człowieka, nie obchodził go w żaden sposób. Czuł jedynie nikłą wdzięczność za sposobności, które mu ofiarował, ale nawet one nie stanowiły już takiego wynagrodzenia jak kiedyś. Był zmęczony nieustannymi próbami manipulowania nim. Ich umowa już go nie zadowalała. Dlaczego więc z nim nie skończyć?

Stiehl zachwiał się. Kłopot w tym, że nie miało to żadnego sensu. Zabiciem Rimmera Dalla nie osiągnie niczego, chyba że, oczywiście, gotów jest odkryć, jakież to tajemnice wyjdą na jaw w chwili śmierci pierwszego szperacza. To mogłoby okazać się interesujące. Z drugiej jednak strony, po co się spieszyć? Lepiej zachować sobie tę perspektywę na przyszłość. Lepiej poczekać.

W ułamku sekundy wsunął Stiehla do pochwy i cofnął się. Przez jedną chwilę miał poczucie straconej okazji, jakby ta szansa miała się już nigdy nie powtórzyć. Bzdura. Rimmer Dall nie powstrzyma go. Życie pierwszego szperacza w każdej chwili może należeć do niego.

Przez chwilę patrzył na Dalla, a potem wyciągnął dłoń do ugody.

– Zrobię to. – Odwrócił się na pięcie i ruszył do wyjścia.

– Bądź ostrożny, Pe Eli! – krzyknął za nim Rimmer Dall. -

Ta dziewczyna nie jest równym przeciwnikiem dla ciebie. Nie baw się z nią. Kiedy już odkryjesz jej zamiary, zabij ją natychmiast.

Pe Eli nie odpowiedział. Wyśliznął się z pokoju i wtopił w mrok twierdzy, niezainteresowany opiniami i życzeniami Rimmera Dalla. Wystarczyło, że zgodził się zrobić, o co prosił cieniowiec. Jak tego dokona, to już jego sprawa.

Wyjechał ze Strażnicy Południowej do Culhaven. W drodze powrotnej nie zabił żadnego z wartowników. Zdecydował, że nie warto się wysilać.

Nastała północ. Zmęczyły go rozmyślania i zdrzemnął się na krześle. Mijały godziny. Kiedy dziewczyna się obudziła, do świtu zostało ledwie parę godzin. W domku panowała cisza. Rodzina karłów pogrążona była we śnie. Z ognisk obozujących na zewnątrz został tylko popiół i wypalone węgle. Ucichły ostatnie szepty rozmów. Pe Eli obudził się, kiedy tylko dziewczyna się poruszyła. Zamrugała oczami i spojrzała na niego. Patrzyła bez słowa bardzo długo. Potem usiadła powoli.

– Zwą mnie Ożywcza – powiedziała.

– A mnie Pe Eli – odpowiedział.

Wyciągnęła rękę i ujęła jego dłoń. Jej palce były lekkie jak piórko, kiedy dotykały jego skóry. Potem zadrżała i cofnęła się.

– Jestem córką Króla Srebrnej Rzeki – powiedziała. Zsunęła nogi z łóżka i odwróciła się w jego stronę. Wygładziła splątane srebrne włosy. Pe Eli nie mógł oderwać oczu od jej urody, ale ona wydawała się tego zupełnie nie zauważać. – Potrzebuję twojej pomocy. Wyszłam z Ogrodów mego ojca do świata ludzi, aby znaleźć pewien talizman. Czy wyruszysz ze mną, aby go szukać?

Prośba była tak nieoczekiwana, że Pe Eli nie odpowiadał przez chwilę, tylko wciąż wlepiał oczy w dziewczynę.

– Dlaczego mnie wybrałaś? – zapytał w końcu, zmieszany.

– Bo jesteś niezwykły – padła natychmiastowa odpowiedź.

Była to jak najbardziej właściwa odpowiedź. Pe Eli był zdumiony. Musiała dużo wiedzieć. Może wyczuwała, co chciał usłyszeć. Potem przypomniał sobie ostrzeżenie Rimmera Dalla i wziął się w garść. Co to za talizman, którego szukasz?

Nie spuszczała z niego wzroku.

– Magiczny. Ma moc wystarczającą, aby przeciwstawić się nawet cieniowcom.

Pe Eli zamrugał. Ożywcza była taka piękna, ale jej piękność była maską, która odciągała go od zadania. Poczuł się nagle odarty ze swej obrony. Jakby był nagi do szpiku kości i wszelkie jego tajemnice wychodziły na jaw. Wiedziała, po co tu przybył. Czuła to. Widziała wszystko.

W tej właśnie chwili niemal jej nie zabił. Powstrzymała go jedynie jej zupełna bezbronność. Oprócz magii, naprawdę zdumiewającej, magii, która mogła przemienić ogołocone, puste połacie wzgórz na powrót w coś, co było jedynie wspomnieniem w umysłach nawet najstarszych karłów, nie miała żadnej obrony przeciwko morderczej broni, jaką był Stiehl. Czuł, że tak jest. Czy powinien zabić ją taką bezradną?

Nie, postanowił. Jeszcze nie.

– Cieniowce – powtórzył cicho.

– Boisz się ich? – zapytała.

– Nie.

– A magii?

Pe Eli wolno wciągnął powietrze. Jego wąska twarz wykrzywiła się bezwiednie, kiedy się nad nią pochylił.

– Co wiesz o mnie? – zapytał, szukając jej spojrzenia.

Nie odwróciła oczu.

– Wiem, że cię potrzebuję. Że nie będziesz się bał zrobić tego, co konieczne.

Wydało mu się, że jej słowa mają jeszcze jakieś ukryte znaczenie, ale nie był pewny.

– Pójdziesz? – zapytała raz jeszcze.

Zabij ją natychmiast, powiedział Rimmer Dall. Pe Eli odwrócił wzrok, wpatrując się w noc przez okna domku i nasłuchując szmeru płynącej wody i cichego, dalekiego powiewu wiatru. Nigdy nie przejmował się za bardzo radami innych. Większość z nich była bezużyteczna dla człowieka, którego życie zależało od zdolności podejmowania własnych decyzji. Poza tym za tą sprawą kryło się znacznie więcej, niż chciał ujawnić Rimmer Dall. Tajemnice czekały na odkrycie. Możliwe, że talizmanu, którego szuka dziewczyna, boi się nawet pierwszy szperacz. Pe Eli uśmiechnął się. A jeśli talizman wpadnie w jego ręce? Czyż to nie byłoby ciekawe?

Spojrzał na nią. Może ją zabić, kiedy tylko zechce.

– Pójdę z tobą – powiedział.

Wstała gwałtownie, wyciągając do niego dłonie i przyciągając go do siebie. Stali przytuleni niczym kochankowie.

– Jest jeszcze dwóch, którzy muszą pójść z nami. Potrzebuję ich tak jak ciebie – powiedziała. – Jeden jest tu, w Culhaven. Chcę, żebyś go do mnie przyprowadził.

Pe Eli zmarszczył brwi. Już postanowił, że oddzieli ją od tych głupców na zewnątrz – obłąkańców wierzących w cuda i zrządzenie losu które tylko jemu zesłano. Ożywcza należała wyłącznie do niego.

– Nie – pokręcił głową.

Podeszła bliżej, a jej czarne oczy stały się dziwnie puste.

– Nie uda nam się bez nich. Bez nich talizman jest poza naszym zasięgiem. Oni muszą pójść. Nikt inny nie może.

Mówiła z takim przekonaniem, że nie potrafił się z nią spierać. Wydawała się absolutnie tego pewna. Może i tak, pomyślał. W tej sprawie wie więcej od niego.

– Tylko dwóch? – zapytał. – Nikt inny? Nikt więcej?

Bez słowa skinęła głową.

– Dobrze – zgodził się. Dwóch ludzi nie sprawi mu kłopotu.

Nie zakłóci mu planów. Nadal będzie mógł zabić dziewczynę, kiedy tylko zechce. – Powiedziałaś, że jeden jest w mieście. Gdzie go znajdę?

Po raz pierwszy, od kiedy się przebudziła, odwróciła się od niego. Nie widział jej twarzy.

– W więzieniu federacji – powiedziała.

VII

Morgan Leah.

Tak brzmiało imię mężczyzny, którego Pe Eli miał odnaleźć i przyprowadzić do córki Króla Srebrnej Rzeki.

Ulice Culhaven były wyludnione, z wyjątkiem bezdomnych skulonych w zaułkach i zakamarkach koło sklepów – bezkształtnych kupek łachmanów przeczekujących noc. Pe Eli nie zwracał na nich uwagi, idąc w kierunku centrum miasta i więzień federacji. Do świtu było jeszcze dobre dwie godziny; miał więc wystarczająco dużo czasu na swoje zadanie. Mógł przełożyć tę całą zabawę z ratowaniem na następną noc, ale nie widział ku temu powodu. Im szybciej znajdzie tego typka, tym szybciej wyruszą w drogę. Nie pytał jeszcze dziewczyny, dokąd się wybierają. Zresztą, co za różnica.

Idąc, trzymał się w cieniu, rozmyślając o ambiwalentnych odczuciach, jakie wzbudzała w nim dziewczyna. Był równocześnie podniecony i przerażony. Sprawiała, że czuł się jak człowiek, który właśnie odkrywa sam siebie, a jednocześnie jak głupiec. Rimmer Dall z pewnością stwierdziłby, że jest tym ostatnim, że gra w najbardziej niebezpieczną z gier, że pozwala wodzić się za nos i oszukuje się, myśląc, że to on rządzi. Ale Rimmer Dall pozbawiony był serca, duszy oraz wyczucia poezji życia i śmierci. Nie dbał o nic i o nikogo. Obchodziła go jedynie moc, którą władał, i chęć jej umocnienia. Był cieniowcem, a to stwory pustki. Jakkolwiek widział to Rimmer Dall, Pe Eli nie był tak podobny do niego, jak sądził pierwszy szperacz. Pe Eli rozumiał twarde realia życia, konieczność pozostania przy życiu i zapewnienia sobie bezpieczeństwa, ale równocześnie odczuwał piękno rzeczy, zwłaszcza zaś z perspektywy śmierci. W śmierci było niezwykłe piękno. Rimmer Dall postrzegał ją jako zagładę. Ale kiedy Pe Eli zabijał, czynił to, aby na nowo odkryć tę grację i symetrię, która czyniła ze śmierci najwspanialsze i najbardziej zdumiewające wydarzenie życia.

Był pewny, że w śmierci Ożywczej odnalazłby niewiarygodne piękno. Byłoby to wydarzenie zupełnie inne od śmierci, które dotychczas zadawał.

Dlatego nie będzie się spieszył i poganiał nieodwracalności tego faktu. Przygotuje się. Uczucia, które w nim wzbudzała, nie zmienią tego, co zamierzał, ani nie przyniosą mu porażki. Nie gardził sobą dlatego, że ich doświadczał. Były częścią jego przebrania, potwierdzeniem jego człowieczeństwa. Rimmer Dall i jego cieniowce nie mieli pojęcia o takich uczuciach. Byli jak nieczułe kamienie. Ale nie Pe Eli. Nie zawsze.

Prześliznął się obok domów pracy, unikając światła z koszar i trzymających wartę żołnierzy federacji. Rosnący wokół las był cichy i pogrążony we śnie, niczym czarna pustka, której odgłosy były przerażające i pozbawione ciała. Pe Eli stał się częścią tej pustki. Czuł się w jej wnętrzu jak w domu i bezszelestnie szedł naprzód. Potrafił zobaczyć i usłyszeć to, czego nie mógł nikt inny. Zawsze tak było. Wyczuwał, co żyje w ciemnościach, nawet jeśli się ukrywało. Cieniowce też takie były, ale nawet one nie potrafiły tak się stopić z otoczeniem jak on.

Przystanął na oświetlonym skrzyżowaniu i czekał, aż będzie puste. Wszędzie chodziły patrole.

W świetle rzucanym przez samotną uliczną latarnię wyobraził sobie wizerunek Ożywczej. Dziecko, kobieta, magiczna istota – była, tym wszystkim i zarazem czymś jeszcze. Była ucieleśnieniem najpiękniejszych zjawisk na ziemi – górskiej doliny w promieniach słońca, wyniosłych wodospadów, błękitnego nieba w południe, kalejdoskopu tęczowych barw, nie kończącej się gwiezdnej przestrzeni oglądanej na pustej równinie. Była stworzeniem z krwi i kości, ludzkim żywotem, a równocześnie częścią ziemi, świeżo zaoranej gleby, górskich strumieni i potężnych, starych gór, które poddają się jedynie upływowi czasu. Zbijało go to z tropu, ale wyczuwał w niej coś zarazem właściwego, jak i absurdalnego. Jak to możliwe? Kim była naprawdę?

Szybko przemknął przez światło i z powrotem wtopił się w mrok. Nie wiedział, ale zdecydowany był to odkryć.

Przed nim wynurzył się kwadratowy, mroczny zarys budynku więzienia. Pe Eli zatrzymał się na chwilę, żeby rozważyć kolejne posunięcie. Znał konstrukcję więzień federacji w Culhaven. Był w nich nawet raz czy dwa, chociaż wiedział o tym jedynie Rimmer Dall. Nawet w więzieniu byli ludzie, których trzeba się pozbyć. Ale nie takie miał zadanie tej nocy. Co prawda rozważał zabicie człowieka, na którego ratunek został wysłany, Morgana Leah. Byłby to pewien sposób, żeby dziewczyna przestała nalegać na jego towarzystwo w poszukiwaniach magicznego talizmanu. Zabić teraz tego, a później drugiego i po kłopocie. Mógłby ją okłamać. Ale dziewczyna mogłaby odgadnąć prawdę, a nawet ją przeczuć. Zaufała mu, więc po co to zmieniać? Poza tym być może miała rację, że ci dwaj potrzebni są do odzyskania talizmanu. Na razie nie wiedział jeszcze, kim są. Lepiej będzie poczekać i zobaczyć.

Pozwolił, aby jego szczupła sylwetka zniknęła w kamiennej ścianie, przy której odpoczywał, rozmyślając. Mógł, nie ukrywając się, wejść do więzienia, błysnąć dyżurującemu oficerowi insygniami cieniowców i bez dalszych kłopotów uwolnić mężczyznę. Ale to oznaczało ujawnienie się, a tego wolał uniknąć. Oprócz Rimmera Dalla, nikt go nie znał. Był zabójcą na usługach jedynie pierwszego szperacza. Nikt z pozostałych cieniowców nawet się nie domyślał jego istnienia. Nikt go nigdy nie widział. Ci, którzy się na niego natknęli, cieniowce czy inni, byli martwi. Dla wszystkich był tajemnicą i taki chciał pozostać. Lepiej będzie wyprowadzić tego człowieka w zwykły sposób: cicho, ukradkiem i samotnie.

Pe Eli uśmiechnął się swoim krzywym uśmiechem. Uratować go teraz, żeby później zabić. Dziwny jest ten świat.

Oderwał się od ściany i zaczął się przekradać w ciemnościach w stronę więzienia.

Morgan Leah nie spał. Leżał owinięty kocem na sienniku w celi i rozmyślał. Nie spał przez większość nocy, zbyt umęczony, żeby zasnąć, dręczony zmartwieniami, żalem i dokuczliwym poczuciem bezsensu, którego nie potrafił odpędzić. Cela budziła w nim klaustrofobię. Miała niecałe dwanaście stóp kwadratowych powierzchni i trochę ponad dwadzieścia stóp wysokości, stalowe drzwi grube na kilka cali i okratowane, pojedyncze okno, umieszczone tak wysoko, że nawet podskakując, nie mógłby przez nie wyjrzeć. Cela nie była sprzątana, od kiedy go tu wrzucono, cuchnęło więc strasznie. Jedzenie, jeśli można to tak nazwać, przynoszono mu dwa razy dziennie i wsuwano przez otwór u podstawy drzwi. W ten sam sposób dostawał wodę do picia. Na mycie już jej nie wystarczało. Więziono go już prawie tydzień, a nikt do niego nie zajrzał. Zaczynał myśleć, że nikt się już nie pojawi.

To było dziwne. Kiedy go schwytano, był pewny, że użyją wszystkich możliwych sposobów, aby się dowiedzieć, dlaczego zadał sobie tyle trudu, żeby uwolnić dwie stare karlice. Nawet teraz się zastanawiał, czy babcia Eliza i cioteczka Jilt zdołały uciec. Nie miał pojęcia. Uderzył dowódcę federacji. Może nawet go zabił. Ukradł mundur federacji, aby podać się za jej żołnierza. Wykorzystał nazwisko majora federacji, aby bezpiecznie wejść do domów pracy, oszukał oficera federacji na służbie i uczynił z armii federacji bandę niekompetentnych idiotów. Wszystko po to, żeby uwolnić dwie starsze damy. Ośmieszone i wystrychnięte na dudka dowództwo federacji zechce się dowiedzieć, dlaczego to zrobił. Z ochotą powinni odpłacić mu za upokorzenie i szkody, jakie wyrządził. A mimo to zostawili go w spokoju.

Zabawiał się rozważaniem różnych możliwości. Wydawało się mało prawdopodobne, aby całkiem go poniechano, i że zostawiono go w tej celi, aż zostanie zapomniany. Major Assomal, jak się dowiedział, był na polu bitwy. Może czekają z przesłuchaniem na jego powrót. Ale czy komendant Soldt wykazał się aż taką cierpliwością po tym, co mu zrobił? Chyba że nie żył. Czyżby Morgan go zabił? A może czekali na kogoś innego?

Morgan westchnął. Ktoś inny. Zawsze wracał do tego samego, nieuniknionego wniosku. Czekali na Rimmera Dalla.

Wiedział, że tak musi być. Teel wydała babcię i cioteczkę federacji, ale w szczególności cieniowcom. Rimmer Dall musiał wiedzieć o ich powiązaniach z Parem i Collem Ohmsfordami i o wszystkich, którzy wyruszyli na poszukiwanie Miecza Shannary. Gdyby ktoś próbował je uratować, zauważyłby go z pewnością i przybył, aby zobaczyć kto to.

Morgan energicznie przewrócił się na drugi bok. Zamiast ściany miał teraz przed sobą ciemność. Nie był już tak obolały jak pierwszego dnia. Rany i siniaki po laniu, jakie sprawili mu żołnierze, zaczynały się goić. Miał szczęście, że nic mu nie złamali. W zasadzie miał szczęście, że ciągle jeszcze żył.

A może i nie miał szczęścia, poprawił się. Zależy, jak na to spojrzeć. Szczęście chyba go opuściło. Przez chwilę myślał o Parze i Collu i poczuł żal, że nie ma go z nimi; że nie może się nimi zająć tak, jak obiecał. Co się z nimi stanie bez niego? Co się wydarzy, kiedy jego nie będzie? Zastanawiał się, czy Damson Rhee ukryła ich po ucieczce z Dołu w Tyrsis. Zastanawiał się, czy Padishar Creel dowie się, gdzie są.

Zastanawiał się nad tysiącem rzeczy, ale nie znajdował odpowiedzi.

Przeważnie jednak zastanawiał się, jak długo utrzyma się przy życiu.

Ponownie przewrócił się na plecy, myśląc, ile różnych rzeczy mogło mu się przytrafić. W innym czasie zostałby księciem Leah i pewnego dnia władałby swoją ojczyzną. Ale federacja położyła kres monarchii ponad dwieście lat temu i dzisiaj jego rodzina nie miała żadnej władzy. Zamknął oczy, próbując odpędzić myśli o tym, co mogłoby być i co by było, nie znajdując w nich pociechy. Wciąż miał nadzieję. Jego duch nie poddał się przykrym wydarzeniom, wierząc, że w końcu nadejdzie jakaś pomoc. Nie zamierzał się poddać. Zawsze był jakiś sposób.

Chciałby tylko wiedzieć jaki.

Zdrzemnął się trochę, pogrążony w strumieniu wyobrażeń, w których mieszały się ze sobą twarze i głosy, drażniąc chaosem, myląc i zwodząc tym, czego nie było i nigdy nie będzie.

Pogrążył się we śnie.

Nagle jakaś dłoń przywarła do jego ust, tłumiąc okrzyk zdumienia, a druga przycisnęła go do podłogi. Walczył, ale żelazny uścisk się nie rozluźniał.

– Cicho bądź – wyszeptał mu ktoś do ucha. – Sza.

Morgan uspokoił się. Mężczyzna o twarzy przypominającej jastrzębia, ubrany w mundur federacji, pochylał się nad nim, z napięciem spoglądając mu w oczy. Dłonie zwolniły uścisk i mężczyzna usiadł. Uśmiech wykrzywił kąciki jego warg, a na wąskiej twarzy pojawiły się zmarszczki śmiechu.

– Kim jesteś? – zapytał cicho Morgan.

– Kimś, kto cię stąd uwolni, jeśli będziesz na tyle mądry, żeby zrobić, co ci każę, Morganie Leah.

– Znasz moje imię?

Zmarszczki pogłębiły się.

– Zgadłeś. Tak naprawdę wpadłem tutaj przez przypadek. Możesz mi pokazać drogę do wyjścia?

Morgan spojrzał na niego. Wysoki, chudy typ o wyglądzie człowieka, który wie, czego pragnie. Jego uśmiech wydawał się w tym miejscu nieco dziwaczny i bynajmniej nie był przyjazny. Morgan odsunął koc i wstał; zauważył, w jaki sposób tamten cofnął się w tej samej chwili, zawsze utrzymując tę samą sporą odległość pomiędzy nimi. Ostrożny, pomyślał Morgan, jak kot.

– Należysz do Ruchu? – zapytał.

– Należę do siebie. Włóż to.

Rzucił Morganowi jakieś ubranie. Góral przyjrzał mu się i odkrył, że trzyma w rękach mundur federacji. Obcy na chwilę zniknął w ciemności, a potem wynurzył się z niej, niosąc coś dużego na ramieniu. Mruknął coś i złożył swój ciężar na sienniku. Morgan zobaczył, że to ciało, i wytrzeszczył oczy. Nieznajomy podniósł porzucony koc i owinął nim trupa, nadając mu wygląd śpiącego człowieka.

– W ten sposób nie odkryją tak prędko, że się zgubiłeś – wyszeptał, uśmiechając się chłodno.

Morgan odwrócił się i ubrał tak szybko, jak potrafił. Kiedy skończył, mężczyzna skinął na niego niecierpliwie i razem wyśliznęli się przez otwarte drzwi celi.

Korytarz był wąski i pusty. Światła lampy rozjaśniały ciemność tylko na brzegach. Morgan nie widział więzienia, kiedy go tu przyprowadzono, ciągle nieprzytomny po bójce, zgubił się więc natychmiast. Uważnie szedł śladem obcego, podążając korytarzem wyrytym w czarnym kamieniu i mijając rzędy drzwi do cel, identycznych jak jego własna. Wszystkie były zamknięte i zakratowane. Nie natknęli się na nikogo.

Pierwszy posterunek straży, do którego dotarli, również był opuszczony. Wyglądało na to, że nikogo nie ma na służbie. Obcy ruszył szybko do dalszego korytarza, ale Morgan kątem oka dostrzegł przez uchylone drzwi błysk stalowych ostrzy. Zwolnił i zajrzał do środka. Na ścianach małego pomieszczenia wisiały półki z bronią. Przypomniał sobie nagle Miecz Leah. Nie chciał wychodzić bez niego.

– Poczekaj chwilę! – wyszeptał do mężczyzny przed sobą.

Nieznajomy odwrócił się. Morgan szybkim ruchem pchnął drzwi.

Cofnęły się opornie, trąc o coś. Morgan pchał, aż otwór stał się na tyle duży, że można było wejść do środka. Wewnątrz, ułożony za drzwiami, leżał kolejny trup. Morgan zdusił w sobie uczucia, jakie budził w nim ten widok, i zmusił się, żeby przeszukać stosy broni.

Znalazł Miecz Leah niemal natychmiast. Wisiał na gwoździu za naręczem pik, ciągle w swej prowizorycznej pochwie. Pospiesznie przypasał broń, chwycił jeszcze szeroki miecz i wyszedł.

Obcy czekał na niego.

– Żadnych opóźnień – powiedział ostro. – Zmiana przychodzi tuż po wschodzie słońca. To prawie zaraz.

Morgan skinął głową. Przeszli drugi korytarz do tylnych schodów podpartych belkami, które trzeszczały i jęczały, kiedy schodzili, i wyszli na dziedziniec. Obcy doskonale znał drogę. Na straże natrafili dopiero, kiedy dotarli do posterunku wewnątrz murów, ale nawet wtedy nikt ich nie zawołał. Bramy więzienia minęli dokładnie w chwili, kiedy na horyzoncie zaczęły się pojawiać blade pasemka światła.

Obcy poprowadził Morgana w dół drogi. Po chwili weszli tylnymi drzwiami do stajni, gdzie panował mrok tak gęsty, że góral po omacku szukał drogi. Nieznajomy zapalił lampę. Spod stosu pustych worków na obrok wyciągnął dla obydwóch ubrania na zmianę. Były to leśne stroje, niczym nie różniące się od tych, które nosiła większość estlandzkich robotników. Przebrali się bez słowa, a potem wetknęli niepotrzebne już mundury federacji na powrót pod worki.

Nieznajomy poprowadził Morgana za sobą i wyszli znowu na światło nowego dnia.

– Jesteś góralem, prawda? – zapytał znienacka obcy, kiedy szli na wschód przez budzące się miasteczko.

Morgan skinął głową.

– Morgan Leah. Nazwisko takie samo jak kraj. Twoja rodzina rządziła niegdyś księstwem Leah, czy tak?

– Tak – odpowiedział Morgan. Jego towarzysz wydawał się teraz bardziej rozluźniony. Spokojnie i powoli stawiał duże kroki, chociaż nie przestawał rozglądać się na boki. – Ale monarchia nie istnieje już od wielu lat.

Weszli na wąski most nad cuchnącym ściekami dopływem Srebrnej Rzeki. Minęła ich starsza kobieta z dzieckiem na rękach. Oboje wyglądali na głodnych. Morgan spojrzał w ich stronę. Obcy nie.

– Nazywam się Pe Eli – przedstawił się, ale nie wyciągnął dłoni do Morgana.

– Dokąd idziemy? – zapytał góral.

– Zobaczysz. – Kąciki ust obcego nieznacznie się uniosły. – Na spotkanie pani, która przysłała mnie na ratunek – dodał jeszcze.

Morgan pomyślał natychmiast o babci Elizie i cioteczce Jilt. Ale skąd mogły znać kogoś takiego jak Pe Eli? Mężczyzna powiedział przecież, że nie należy do Ruchu Wolnourodzonych. Wydawało się też mało prawdopodobne, żeby był sprzymierzeńcem oporu karłów. Pe Eli, pomyślał Morgan, jest dokładnie tym, za kogo się podawał – sobą.

A więc kim była pani, w której imieniu się zjawił?

Szli dróżką wijącą się pomiędzy domkami i chatami karłów na skraju Culhaven. Były to rozpadające się kamienne i drewniane domostwa, które w każdej chwili mogły spaść mieszkańcom na głowy. Morgan słyszał coraz bliżej leniwy nurt Srebrnej Rzeki. W miarę jak gęstniały drzewa, domy stawały się coraz rzadsze i wkrótce było już widać tylko kilka. Karły pracujące w swoich obejściach i ogródkach spoglądały na nich podejrzliwie. Nawet jeśli Pe Eli to zauważył, to nie dał nic po sobie poznać.

Słońce wdarło się już pomiędzy drzewa coraz szerszymi strumieniami światła, kiedy dotarli do miejsca przeznaczenia. Był to maleńki, zadbany domek, wokół którego siedziała banda obdartusów kończących właśnie śniadanie i zwijających swoje posłania. Szeptali pomiędzy sobą i rzucali przechodzącemu Pe Elowi długie, wrogie spojrzenia. Pe Eli minął ich bez słowa. Morgan szedł za nim. Weszli na schodki przed frontowymi drzwiami, a potem do środka. Siedząca za małym stołem rodzina karłów powitała ich krótkim pozdrowieniem i ukłonami. Pe Eli ledwo im odpowiedział. Zaprowadził Morgana na tyły domku do małej sypialni i ostrożnie zamknął za sobą drzwi.

Na skraju łóżka siedziała dziewczyna.

– Dziękuję, Pe Eli – powiedziała i podniosła się.

Morgan Leah wytrzeszczył oczy. Dziewczyna była oszałamiającą pięknością o drobnej, doskonałej twarzy, w której dominowały najczarniejsze oczy, jakie góral kiedykolwiek widział. Miała długie, srebrne włosy, lśniące niczym schwytane światło, i taką łagodność w sobie, że budziła opiekuńcze uczucia. Nosiła proste ubranie – tunikę, spodnie przepasane w talii szerokim, skórzanym pasem i wysokie buty – ale nie potrafiło ono ukryć bijącej od niej zmysłowości i wdzięku.

– Morgan Leah – wyszeptała.

Morgan zamrugał, zdając sobie sprawę, że gapi się na nią szeroko otwartymi oczami, i zaczerwienił się.

– Zwą mnie Ożywcza – powiedziała dziewczyna. – Moim ojcem jest Król Srebrnej Rzeki. Wysłał mnie ze swych Ogrodów do świata ludzi, aby odnaleźć pewien talizman. Chcę, żebyś mi w tym pomógł.

Morgan chciał coś odpowiedzieć i powstrzymał się, nie wiedząc, co ma powiedzieć. Zerknął na Pe Ella, ale oczy mężczyzny utkwione były w dziewczynie. Pe Eli był tak samo zahipnotyzowany jak on.

Ożywcza podeszła doń i rumieniec na jego twarzy i szyi spłynął w dół ciała ciepłą falą. Wyciągnęła dłonie i delikatnie dotknęła palcami twarzy Morgana. Nigdy nie czuł czegoś takiego. Pomyślał, że oddałby wszystko, żeby dotknęła go raz jeszcze.

– Zamknij oczy, Morganie Leah – wyszeptała.

Nie zapytał dlaczego; zrobił po prostu to, co kazała. Natychmiast ogarnął go spokój. Gdzieś z oddali słyszał rozmawiające głosy, nurt płynącej nieopodal rzeki, szept wiatru, śpiew ptaków i chrobot ogrodowej gracy. Potem palce Ożywczej zacisnęły się lekko na jego skórze i wszystko zniknęło w powodzi kolorów.

Morgan Leah unosił się jak we śnie. Otaczała go zamglona jasność, ale wszystko było niewyraźne. Potem blask stał się ostrzejszy i zaczęły się pojawiać obrazy. Ujrzał Ożywczą wchodzącą do Culhaven, otoczoną przez mężczyzn, kobiety i dzieci, którzy wiwatowali i krzyczeli, kiedy przechodziła, a potem, z obawą, podążyli za nią. Patrzył, jak szła przez gęstniejący tłum karłów, Sudlandczyków i gnomów do nagich połaci wzgórz, gdzie niegdyś rozkwitały Ogrody Życia. Było tak, jakby stał się częścią tłumu, stojąc z tymi, którzy przyszli zobaczyć, co zrobi dziewczyna, i sam doświadczał uczucia oczekiwania i nadziei. Potem weszła na wzgórza, zanurzyła dłonie w wypalonej ziemi i zajęła się swoją cudowną magią. Ziemia przemieniła się na jego oczach. Ogrody Życia zostały uleczone. Barwy, zapachy i aromaty jej cudu wypełniły powietrze i Morgan poczuł niewypowiedzianie słodki ból w piersi. Rozpłakał się.

Obrazy zbladły. Znowu był w domku. Czuł, jak palce Ożywczej cofnęły się, i otworzył oczy, szorstkim gestem ocierając je wierzchem dłoni. Wpatrywała się w niego.

– Czy to była prawda? – zapytał załamującym się głosem, chociaż z całej siły się starał, aby brzmiał pewnie. – Czy to się naprawdę wydarzyło? Tak, prawda?

– Tak – odpowiedziała.

– Przywróciłaś życie Ogrodom. Dlaczego?

Jej nieśmiały uśmiech był pełen słodyczy.

– Karły potrzebowały czegoś, w co mogłyby znowu uwierzyć.

Ponieważ umierają.

Morgan odetchnął głęboko.

– Czy możesz ich ocalić, Ożywcza?

– Nie, Morganie Leah – odparła, rozczarowując go. – Nie mogę. – Odwróciła się na chwilę w mrok pokoju. – Być może ty tego dokonasz pewnego dnia. Ale teraz musisz iść ze mną.

Góral zawahał się.

– Dokąd?

Znowu uniosła swoją przepiękną twarz do światła.

– Na północ, Morganie Leah. Do puszczy Darklin. Musimy odnaleźć Walkera Boha.

Pe Eli stał zapomniany przy ścianie maleńkiej sypialni. Nie podobało mu się to, co widział. Nie podobał mu się sposób, w jaki dziewczyna dotykała górala, ani jego reakcje na ten dotyk. Jego tak nie dotknęła. Niepokoiło go także, że zna imię górala. Znała również tego drugiego człowieka – Walkera Boha. Jego nie znała.

Potem odwróciła się doń, wciągając go w rozmowę z Morganem Leah i mówiąc im obu, że muszą wyruszyć na północ, aby odnaleźć trzeciego mężczyznę. Kiedy go znajdą, wyruszą na poszukiwanie talizmanu, po który ją przysłano. Nie powiedziała im, czym jest talizman, i żaden z nich nie zapytał. To pewnie rezultat jej szczególnego oddziaływania, pomyślał Pe Eli, że nie zadają pytań, tylko po prostu przyjmują wszystko. Wierzyli jej. Pe Eli nigdy nikomu nie wierzył. Instynktownie wyczuwał jednak, że ta dziewczyna, dziecię Króla Srebrnej Rzeki, twór zdumiewającej magii, nie kłamie. Nie wierzył, że byłaby do tego zdolna.

– Potrzebuję cię – odezwała się znowu do górala.

Morgan spojrzał na Pe Ella.

– Idziesz?

Sposób, w jaki zadał to pytanie, ucieszył Pe Ella. W głosie górala słychać było ostrożność. Może nawet lęk. Uśmiechnął się tajemniczo i skinął głową. Oczywiście, góralu, ale tylko po to, żeby zabić was oboje, kiedy tylko zechcę, pomyślał.

Morgan na powrót odwrócił się do dziewczyny i zaczął opowiadać coś o dwóch starych karlicach, które uratował z domów pracy, i że musi się dowiedzieć, czy są bezpieczne, ponieważ obiecał to przyjacielowi. Wciąż wpatrywał się w dziewczynę, jakby od jej widoku zależało jego życie. Pe Eli pokręcił głową. Ten chłopak na pewno mu nie zagraża. Nie pojmował, dlaczego dziewczyna uznała jego obecność za konieczną do odzyskania tajemniczego talizmanu.

Ożywcza powiedziała góralowi, że wśród ludzi, którzy przyszli za nią do domku, jest jeden, który mógłby się dowiedzieć, co się stało ze starszymi paniami. Upewni się, czy wszystko w porządku. Zaraz poprosi go, żeby natychmiast się tym zajął.

– A zatem, jeśli naprawdę mnie potrzebujesz, pójdę z tobą – obiecał Morgan Leah.

Pe Eli odwrócił się. Góral idzie, ponieważ nie ma wyboru; ponieważ dziewczyna nim zawładnęła. Widział to w jego oczach: zrobiłby dla niej wszystko. Pe Eli rozumiał to uczucie. W pewnym stopniu także je podzielał. Z tą różnicą, że każdy z nich chciał przez nie osiągnąć coś zupełnie innego.

Pe Eli znowu zaczął się zastanawiać, co będzie czuł, kiedy w końcu zabije dziewczynę. Był ciekaw, co odkryje w jej oczach.

Ożywcza poprowadziła Morgana do łóżka, żeby mógł odpocząć. Pe Eli cicho wyszedł z pokoju i wyszedł z domku na światło dnia. Stanął z zamkniętymi oczami i pozwolił, aby ciepło słońca pieściło mu twarz.

VIII

Coll Ohmsford od ośmiu dni był więźniem w Strażnicy Południowej, zanim odkrył, kto go uwięził. Cela była jego całym światem. Pomieszczenie o powierzchni dwudziestu stóp kwadratowych znajdowało się wysoko we wnętrzu czarnej, granitowej wieży. W tej klatce z kamienia i cegły znajdowały się stalowe drzwi, które nigdy się nie otwierały, okno przesłonięte metalową żaluzją, siennik, drewniana ława i niewielki stół z dwoma krzesłami. Za dnia światło przenikało przez żaluzję cienkimi, szarymi pasmami, a w nocy znikało. Zerkając przez szczeliny, mógł dojrzeć błękitne wody Tęczowego Jeziora i zielony baldachim drzew. Czasami udawało mu się dostrzec lecące ptaki – żurawie, mewy i rybitwy – i słyszał ich samotne okrzyki.

Czasami słyszał również zawodzenie wiatru wiejącego znad Runne przez kaniony przecinające Mermidon. Raz czy dwa słyszał też wycie wilków.

Cały czas dobiegał doń zapach gotowanych potraw, jaki jednak nigdy nie wydobywał się ze strawy, którą go karmiono. Jedzenie podawano mu na tacy wsuwanej przez klapkę na zawiasach umieszczoną u podstawy stalowych drzwi, niczym ukradkową przesyłkę bez adresu nadawcy. Po posiłku tace zostawały przy drzwiach tak, jak je ułożył. Gdzieś z głębi zamku dochodził nieustanny pomruk, z początku przywodzący na myśl jakąś ogromną maszynerię, a potem coś przypominającego bardziej trzęsienie ziemi. Dźwięk niósł się przez kamień wieży i kiedy Coll przykładał dłonie do ścian, czuł, jak drżą. Wszystko było ciepłe – ściany i podłoga, drzwi i okno, kamień, cegły i metal. Nie rozumiał, jak to możliwe, skoro nocami chłód czasem aż kąsał. Czasami wydawało mu się, że za drzwiami słyszy czyjeś kroki – nie wtedy, kiedy dostarczano mu jedzenie, ale kiedy wszędzie panowała cisza, a jedynym dźwiękiem było brzęczenie owadów w gałęziach odległych drzew. Kroki nie zatrzymywały się, ale nie zwalniając, oddalały się. Zdawało się również, że nie mają jakiegoś określonego źródła. Równie dobrze mogły docierać z góry, jak i z dołu.

Czuł, że ktoś go obserwuje. Nie zdarzało się to często, ale mógł to zauważyć. Czuł na sobie czyjeś spojrzenie, obserwujące go, być może czekające na coś. Nie potrafił określić, skąd go obserwują. Wydawało mu się, że zewsząd. Czasami słyszał czyjś oddech, ale kiedy próbował nasłuchiwać, słyszał jedynie swój własny.

Większość czasu spędzał na rozmyślaniach, ponieważ i tak nie było to robić. Mógł jeść i spać, przemierzać swoją celę albo wyglądać przez szpary w żaluzjach. Mógł słuchać. Mógł wdychać smak i zapach powietrza. Zdecydował jednak, że myślenie jest lepsze, jako ćwiczenie utrzymujące umysł w sprawności. Dawało poczucie wolności. W końcu jego myśli nie były więźniami. Istniało zagrożenie, że odosobnienie, którego doświadczał, pokona go, ponieważ odcięty od wszystkiego i wszystkich, których znał, nie potrafił dostrzec w nim żadnej przyczyny ani celu, a jego prześladowcy starannie się ukrywali. Martwił się o Para tak bardzo, że chwilami zbierało mu się na płacz. Czuł się zapomniany i zaniedbany przez resztę świata. Wszystko działo się teraz bez jego udziału. Być może wszystko, co niegdyś znał, zmieniło się. Czas ciągnął się powolną, nie kończącą się procesją sekund, minut i godzin, a w końcu również i dni. Pogrążony w mroku, półświetle i prawie zupełnej ciszy, tracił sens życia.

Myślenie pozwalało mu przetrwać i nie załamać się.

Bez przerwy myślał o możliwościach ucieczki. Drzwi i okno były solidnie osadzone w kamieniu fortecy, a ściany i podłoga grube i nie do przebicia. Nie miał nawet najdrobniejszego narzędzia, którym mógłby kopać. Próbował nasłuchiwać patrolów na zewnątrz, ale na próżno. Usiłował dojrzeć dostarczających posiłki, ale nigdy się nie pokazywali. Ucieczka wydawała się niemożliwa.

Myślał również o tym, w jaki sposób mógłby powiadomić kogoś, gdzie jest. Mógłby przecisnąć skrawek ubrania lub papieru z nagryzmoloną na nim wiadomością przez okienne żaluzje, ale co z tego? Wiatr prawdopodobnie zmiótłby go do jeziora albo w góry i nikt by go nie odnalazł. A jeśli nawet, to po takim czasie, że nie miałoby to już żadnego znaczenia. Pomyślał, że mógłby krzyczeć, wiedział jednak, że jest tak wysoko i daleko od jakichkolwiek podróżnych, że nikt by go nie usłyszał. Niezmordowanie obserwował okolicę za dnia i nigdy nie ujrzał choćby jednego człowieka. Poczuł się zupełnie opuszczony.

W końcu zaczął sobie wyobrażać, co może się dziać za drzwiami. Wysilał wszystkie zmysły, a kiedy zawiodły, użył wyobraźni. Jego strażnicy przybierali przeróżne postacie i charaktery. Ożywały przeróżne intrygi i spiski, ubarwione gmatwaniną szczegółów. Do czarnej wieży przybywali Par i Morgan, Padishar Creel i Damson Rhee, a także karły, elfy i Sudlandczycy, aby go uwolnić. Podejmowano kolejne próby ratunku. Ale wszystko na próżno. Nikt nie mógł do niego dotrzeć. W końcu wszyscy porzucali nawet próby. Poza murami Strażnicy Południowej upływało jego zapomniane życie.

Po tygodniu samotności Coll Ohmsford zaczął popadać w rozpacz.

Potem, ósmego dnia od uwięzienia, pojawił się Rimmer Dall.

Było późne popołudnie, szare i deszczowe, a ciężkie burzowe chmury zasnuwały niebo. Złośliwe pajęczyny błyskawic błyskały przez szczeliny pomiędzy nimi, a grzmoty przetaczały się przez ciemność długim, dudniącym łoskotem. Letnie powietrze duszne było od woni obudzonych do życia przez wilgoć, a w celi Colla czuć było chłód. On sam stał przy zasłoniętym oknie i wyglądał przez szpary, nasłuchując odgłosu Mermidonu, toczącego spienione wody przez kamienny wąwóz w dole.

Kiedy usłyszał odsuwaną zasuwę w drzwiach celi, nie odwrócił się od razu, pewny, że słuch go zawodzi. Potem zobaczył, jak drzwi zaczynają się otwierać, i kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Wtedy odwrócił się natychmiast.

Pokazała się otulona peleryną postać, wysoka, mroczna i posępna. Nie miała twarzy, rąk, ani nóg, niczym widmo wyłaniające się z nocy. Coll pomyślał od razu o cieniowcach i skulił się, gorączkowo przeszukując swą nagle maleńką celę w poszukiwaniu jakiejś broni.

– Nie bój się, człowieku z Doliny – uspokoiło go widmo dziwnie znajomym, szepczącym głosem. – Tutaj jesteś bezpieczny.

Widmo zamknęło za sobą drzwi i weszło w krąg bladego światła. Coll ujrzał po kolei czarny strój ze znakiem białej, wilczej głowy, lewą dłoń, aż po łokieć ubraną w rękawicę, i kościstą, wąską twarz, z charakterystyczną, rudawą brodą.

Rimmer Dall.

Coll przypomniał sobie natychmiast okoliczności, w jakich go schwytano. Szedł z Parem, Damson i Kretem przez tunele pod Tyrsis do opuszczonego pałacu w starym mieście królów, a stamtąd bracia Ohmsford zeszli już sami do Dołu na poszukiwanie zaginionego Miecza Shannary. Stanął na straży przed wejściem do grobowca, w którym miał znajdować się Miecz i pilnował, podczas gdy brat wszedł do środka. Wtedy ostatni raz widział Para. Potem pochwycono go od tyłu, uderzono i nieprzytomnego zabrano gdzieś. Aż do dziś nie wiedział, kto jest za to odpowiedzialny. Wydawało się logiczne, że powinien to być Rimmer Dall – człowiek, który znalazł ich w Varfleet całe tygodnie temu i ścigał od tamtej pory, jak cztery krainy długie i szerokie.

Pierwszy szperacz wszedł do środka i zatrzymał się parę stóp od Colla. Jego odpychająca twarz była spokojna i prawie przyjazna.

– Wypocząłeś?

– Idiotyczne pytanie – odpowiedział Coll, zanim zdążył pomyśleć. – Gdzie jest mój brat?

Rimmer Dall wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Kiedy widziałem go po raz ostatni, wynosił Miecz Shannary z krypty.

Coll wytrzeszczył oczy.

– Byłeś tam, w środku?

– Byłem.

– I pozwoliłeś Parowi zabrać Miecz Shannary? Tak po prostu pozwoliłeś mu z nim odejść?

– Dlaczego nie? Przecież należy do niego.

– Mam uwierzyć – stwierdził ostrożnie Coll – że nie obchodzi cię to, że Par ma Miecz? Że nie dbasz o to?

– Nie w taki sposób, jak myślisz. Coll zawahał się.

– A więc puściłeś Para, ale uwięziłeś mnie. Czy tak?

– Tak.

Coll potrząsnął głową.

– Dlaczego?

– Żeby cię chronić.

Coll wybuchnął śmiechem.

– Przed czym? Wolnością wyboru?

– Przed twoim bratem.

– Przed Parem? Masz mnie chyba za durnia! Olbrzym spokojnie skrzyżował ramiona na piersi.

– Szczerze mówiąc, jest w tym coś więcej niż tylko zapewnienie ci ochrony. Jesteś więźniem również z innego powodu. Prędzej czy później twój brat przyjdzie tu, szukając cię. Kiedy to zrobi, będę chciał z nim porozmawiać. Trzymanie cię tutaj daje mi pewność, że będę miał taką możliwość.

– Czyli tak naprawdę – warknął gniewnie Coll – złapałeś mnie, ale Par uciekł! Odnalazł Miecz Shannary i wymknął ci się, a teraz wykorzystujesz mnie jako przynętę, aby schwytać go w pułapkę. No cóż, nie uda ci się. Par jest na to za sprytny.

Rimmer Dall pokręcił głową.

– Skoro byłem w stanie schwytać cię u wejścia do krypty, to jakim cudem twój brat zdołał uciec? Może mi powiesz? – Czekał przez chwilę, po czym podszedł do stołu i usiadł na drewnianym krześle.

– Powiem ci prawdę, Collu Ohmsfordzie, jeśli dasz mi szansę. Zgoda?

Przez chwilę Coll bez słowa wpatrywał się w twarz tamtego, a potem wzruszył ramionami. Co miał do stracenia? Pozostał na swoim miejscu, stojąc i celowo zachowując dystans między nimi.

Rimmer Dall skinął głową.

– Zacznijmy od cieniowców. Nie są tym, za kogo zwykliście ich uważać. Nie są potworami ani widmami, których jedynym celem jest zniszczenie ras i których sama obecność powoduje obumieranie ziemi. Przeważnie są ofiarami. To mężczyźni, kobiety i dzieci, którzy posiedli odrobinę czarodziejskiej magii. Są wynikiem ewolucji człowieka przez pokolenia, w których wykorzystywano magię. Federacja poluje na nich jak na zwierzęta. Widziałeś te nieszczęsne stworzenia schwytane w Dole. Wiesz, czym są? To cieniowce, których federacja uwięziła i głodem doprowadziła do szaleństwa, zmieniając ich tak, że stali się gorsi od zwierząt. Widziałeś również leśną kobietę i olbrzyma, podróżując do Culhaven. To nie ich wina, że są tacy.

Dłoń w rękawicy uniosła się szybko, kiedy Coll chciał coś powiedzieć.

– Wysłuchaj mnie, człowieku z Doliny. Zastanawiasz się, skąd wiem tyle o tobie. Wyjaśnię ci to, jeśli okażesz cierpliwość. – Dłoń znowu opadła. – Stałem się pierwszym szperaczem, aby tropić cieniowce – nie aby je krzywdzić czy więzić, ale żeby ostrzegać i zapewnić bezpieczeństwo. Dlatego właśnie przybyłem do was, do Varfleet. Aby sprawdzić, czy ty i twój brat jesteście bezpieczni. Nie miałem jednak okazji tego uczynić. Od tamtej pory szukałem was, aby wszystko wyjaśnić. Myślałem, że być może powróciliście do Vale, otoczyłem więc opieką waszych rodziców. Wierzyłem, że jeśli dotrę do was pierwszy, zanim odnajdzie was federacja, będziecie bezpieczni.

– Nie wierzę w ani jedno słowo – zimno przerwał Coll.

Rimmer Dall nie zwracał na niego uwagi.

– Chłopcze, okłamywano cię od samego początku. Starzec, ten który nazywa się Coglinem, powiedział ci, że cieniowce to wrogowie.

Duch Allanona ostrzegł cię przy Hadeshornie w dolinie Shale, że cieniowce muszą zostać zniszczone. Radzono ci, abyś odzyskał utraconą magię starego świata. Odnalazł Miecz Shannary. Odnalazł zagubione Kamienie Elfów. Odnalazł utracony Paranor i przywołał na wrót druidów. Ale czy powiedziano ci, do czego to wszystko doprowadzi? Oczywiście nie. Ponieważ prawda jest taka, że nie powinieneś tego wiedzieć. Jeśli byś ją znał, natychmiast porzuciłbyś swoje zadanie. Druidzi nie dbają o ciebie ani twój ród i nigdy nie dbali. Pragną tylko odzyskać władzę, którą utracili po śmierci Allanona. Przywróć ich na nowo, odzyskaj ich magię, a znowu będą rządzić przeznaczeniem ras. Do tego właśnie dążą, Collu. Federacja, nieświadomie i bezwiednie, pomaga im. Cieni owce dostarczają obu stronom idealnych ofiar do polowań. Twój wuj rozpoznał tę prawdę. Zobaczył, że Allanon usiłuje nim manipulować i nakłonić do podjęcia wyprawy, która nikomu nie przyniesie pożytku. Ostrzegał was wszystkich. Odmówił udziału w szaleństwie druida. Miał rację. Nie zdajecie sobie sprawy, jak wielkie jest niebezpieczeństwo. – Pochylił się do przodu. – Mówiłem o tym wszystkim twemu bratu, kiedy wszedł do krypty po Miecz Shannary. Czekałem tam na niego. Czekałem już od kilku dni. Wiedziałem, że wróci po Miecz. I zrobił tak; nie mógł się powstrzymać. Oto co daje wam posiadanie magii. Znam to. Ja także posiadam magię.

Wstał nagle i Coll cofnął się przestraszony. Czarno odziana postać zaczęła lśnić w mroku, jakby była półprzezroczysta. Potem podzieliła się na dwoje i Coll usłyszał swój okrzyk. Mroczny kształt cieniowca uniósł się z wolna nad ciałem Rimmera Dalla. Zalśniły czerwone oczy. Przez chwilę wisiał w powietrzu, po czym opadł na swoje miejsce.

Pierwszy szperacz uśmiechnął się zimno.

– Jestem cieniowcem, jak widzisz. Wszyscy szperacze są cieniowcami. Jak na ironię, prawda? Federacja nic o tym nie wie. Uważają nas za zwykłych ludzi, nic więcej. Ludzi, którzy służą ich pokrętnym interesom, którzy tak samo jak oni pragną wygnać magię z tej ziemi. Głupcy. To nie magia jest wrogiem ludzi, tylko oni. I druidzi. I każdy, kto zabrania mężczyznom i kobietom być tym, czym są i muszą być. – Palec Rimmera wycelował w Colla niczym sztylet. – Powiedziałem o tym twemu bratu. Powiedziałem mu też cos jeszcze. On także jest cieniowcem. Ach, nadal mi nie wierzysz, prawda? Ale posłuchaj. Par Ohmsford naprawdę jest cieniowcem, czy chcesz w to uwierzyć, czy nie. Tak samo Walker Boh i każdy, kto włada prawdziwą magią. Oto kim jesteśmy, każdy z nas – cieniowcami. Byliśmy rozsądnymi, racjonalnymi i przeważnie najzwyklejszymi mężczyznami, kobietami i dziećmi, dopóki federacja nie zaczęła na nas polować, więzić i doprowadzać do szaleństwa. Wtedy magia zawładnęła nami i staliśmy się zwierzętami, tak jak leśna kobieta, olbrzym i te stwory w Dole. Coll nie przestawał kręcić głową.

– Nie. To wszystko kłamstwo.

– Jak myślisz, skąd wiem tyle o tobie? – nie ustępował Rimmer Dall, a jego głos pozostawał irytująco spokojny. – Wiem wszystko o waszej ucieczce na południe biegiem Mermidonu, waszym spotkaniu z leśną kobietą i starcem. Wiem, że spotkaliście górala i przekonaliście, aby wam towarzyszył. Wiem o waszej podróży do Culhaven, potem do Hearthstone, a w końcu do Hadeshornu. Wiem o karłach i Walkerze Bohu. Wiem o twojej kuzynce Wren Ohmsford. O banitach i Padisharze Creelu, dziewczynie i całej reszcie. Wiedziałem, kiedy zeszliście do Dołu i próbowałem was powstrzymać. Wiedziałem, że powrócicie, i czekałem na was. Skąd? No, powiedz mi.

– Szpieg w obozie banitów – odpowiedział Coll, czując nagłe wątpliwości.

– Kto?

Coll zawahał się.

– Nie wiem.

– A zatem ja ci powiem. Szpiegiem był twój brat.

Coll wytrzeszczył oczy.

– Twój brat, chociaż nie zdawał sobie z tego sprawy. Par jest cieniowcem, a ja czasami wiem, co myślą inne cieniowce. Kiedy używają magii, moja im odpowiada. To ukazuje mi ich myśli. Kiedy twój brat użył pieśni, dowiedziałem się, o czym myśli. Tak was odnalazłem. Ale użycie magii przez Para obudziło czujność również innych. Wrogów. Dlatego Gnawl wpadł na wasz trop w górach Wolfsktaag, a pajęczaki w Hearthstone. Pomyśl, chłopcze z Doliny! Wszystko, co się wam przytrafiło, było wynikiem waszego własnego działania. W Tyrsis nie pragnąłem was skrzywdzić. To Par podjął decyzję zejścia do Dołu, co stało się przyczyną waszego niepowodzenia. Nie zatrzymywałem dla siebie Miecza Shannary. Owszem, trzymałem go w ukryciu, ale tylko po to, aby zmusić Para, żeby przyszedł do mnie i żebym mógł go ocalić.

Coll zesztywniał.

– Co masz na myśli?

W wyblakłych oczach Rimmera Dalla pojawiło się napięcie.

– Mówiłem ci, że sprowadziłem cię tutaj, aby chronić cię przed twoim bratem. Powiedziałem prawdę. Magia cieniowców, tak jak każdy miecz, jest obosieczna. Z pewnością wiele razy myślałeś tak samo. Może być zarówno ocaleniem, jak i przekleństwem. Może pomagać albo szkodzić. Ale to nie wszystko. Cieniowiec zostaje poddany naciskom, których wymaga użycie magii, zwłaszcza kiedy jest przerażony lub ścigany. Magia zaczyna wtedy słabnąć. Może nawet całkiem zaniknąć. Pamiętasz tamte stworzenia w Dole? Pamiętasz tych, których napotkaliście w podróży? Jak myślisz, co się z nimi stało? Magią twojego brata jest pieśń. Ale pieśń jest jedynie kruchą muszlą ukrywającą magię potężniejszą, niż twój brat jest w stanie sobie wyobrazić. Kiedy on ucieka, ukrywa się i próbuje zapewnić sobie bezpieczeństwo, magia staje się coraz silniejsza. Jeśli nie dotrę do niego na czas, jeśli nadal będzie lekceważył moje przestrogi, pochłonie go bez reszty.

Zapadła długa cisza. Coll rozmyślał w milczeniu. Przypomniał sobie, jak Par mówił mu, że magia pieśni zdolna jest uczynić o wiele więcej, niż tylko stwarzać obrazy, i że czuje, jakby chciała się uwolnić. Przypomniał sobie, w jaki sposób ujawniła się podczas ich pierwszej wyprawy do wnętrza Dołu, rzucając światło poprzez mrok i oświetlając spiralę otchłani. Pomyślał o stworzeniach tam uwięzionych, które stały się potworami i demonami.

Przez chwilę zastanawiał się, czy Rimmer Dall może kłamać.

Pierwszy szperacz zrobił krok naprzód i zatrzymał się.

– Pomyśl o tym, Collu Ohmsfordzie – zaproponował cicho. Na tle mroku jego wielka, czarna postać wyglądała przerażająco. – Przemyśl wszystko. Będziesz miał na to dość czasu. Postanowiłem, że pozostaniesz tutaj, dopóki twój brat nie przybędzie cię szukać albo dopóki nie użyje magii. Tak czy inaczej, muszę go odnaleźć i ostrzec.

Muszę ochraniać was obu i wszystkich, z którymi przypadkowo się zetkniecie. Pomóż mi. Musimy znaleźć sposób, aby dostać się do twego brata. Musimy spróbować. Wiem, że teraz mi nie wierzysz, ale to się zmieni.

Coll pokręcił głową.

– Nie sądzę.

Na zewnątrz, dalekie i głuche, grzmoty przetaczały się i niknęły w poszumie deszczu.

– Tak wiele kłamstw usłyszeliście od innych – powiedział Kimmer Dall. – Przekonasz się o tym pewnego dnia. – Ruszył z powrotem ku drzwiom celi i zatrzymał się. – Wystarczająco długo trzymano cię w tym pokoju. W ciągu dnia będzie ci wolno wychodzić. Wystarczy, żebyś zapukał w drzwi i powiedział, że chcesz wyjść. Możesz zejść na podwórzec i poćwiczyć z bronią. Będzie tam ktoś, kto ci pomoże. Powinieneś trochę potrenować. Musisz nauczyć się lepiej siebie chronić. Jednak nie popełnij błędu. Nie możesz opuścić tego miejsca. Na noc znowu zostaniesz zamknięty. Pragnąłbym, żeby było inaczej, ale to niemożliwe. Zagrożenie jest zbyt wielkie. – Przerwał na chwilę. – Muszę wyjechać na kilka dni, odwiedzić kogoś. Inni także wymagają mojej opieki. Kiedy wrócę, porozmawiamy ponownie.

Przez dłuższą chwilę uważnie przyglądał się Collowi, jakby coś oceniając, po czym odwrócił się i wyszedł. Coll patrzył za nim, a potem podszedł z powrotem do zasłoniętego okna i stał, wpatrując się w deszcz.

Kiepsko spał tej nocy, nawiedzany przez sny o mrocznych stworach, noszących twarz jego brata, a kiedy się przebudził, prześladowały go myśli o tym, co usłyszał. Bzdura, pomyślał zrazu. Kłamstwa. Ale instynkt podpowiadał mu, że przynajmniej jakaś część z tego była prawdą, a to z kolei sugerowało przykrą możliwość, że wszystko mogło nią być. Par – cieniowcem. Magia – bronią, która mogła go zniszczyć. Obaj zagrożeni przez ciemne moce, nad którymi nie panują i których nie są w stanie pojąć.

Nie wiedział już, w co wierzyć.

Kiedy się obudził, zastukał w drzwi. Czarno odziany szperacz wypuścił go i sprowadził na podwórzec. Inny, gburowaty typ z ogoloną czaszką oraz guzami i bliznami na całym ciele, zaofiarował się z nim poćwiczyć. Używając owiniętych szmatami pałek, ćwiczyli cały ranek. Coll spocił się i zmęczył. Dobrze było znów rozprostować kości.

Później, kiedy znowu znalazł się sam w celi, próbował ocenić swoją nową sytuację. Chmury przerzedziły się, popołudnie przejaśniało, a na dalekim horyzoncie ukazało się światło słońca. Był ciągle więźniem, ale już nie tak bardzo. Nie był już skazany na jedno pomieszczenie. Zaoferowano mu sposobność odzyskania formy i sił. Nie czuł się już tak przerażony.

Tak czy inaczej, oczywiste było, że Rimmer Dall bawi się z nim w psychologiczne gierki. W jednym wypadku tylko pierwszy szperacz popełnił błąd. Dał Collowi Ohmsfordowi szansę zbadania Strażnicy Południowej.

A tym samym dał mu szansę szukania drogi ucieczki.

IX

Walker Boh marniał w Hearthstone w więzieniu o wiele bardziej ponurym niż to, w którym zamknięto Morgana Leah. Powrócił ze Storlock z gorącym postanowieniem uleczenia choroby, która go zaatakowała, wypędzenia ze swego ciała trucizny, którą wstrzyknął mu Asphinx, i uzdrowienia siebie, nawet jeśli Storowie nie potrafili tego uczynić. W ciągu tygodnia odmienił się całkowicie, coraz bardziej rozczarowany i rozgoryczony, przerażony, że jego nadzieje okazały się próżne i że nie jest w stanie sobie pomóc. To były długie, upalne dni, w czasie których błąkał się po dolinie pogrążony w myślach, rozpaczliwie usiłując dociec, jakiej formy magii trzeba, aby powstrzymać bieg trucizny. Noce zamieniały się w puste, pełne ponurych myśli, ciągnące się w ciszy mroczne godziny, które upływały na bezskutecznych próbach wcielenia w życie coraz to nowych pomysłów.

Bez rezultatu.

Próbował wszystkiego po trochu. Zaczął od kilku mentalnych, wewnętrznych nakazów swojej własnej magii, które miały osłabić, przełamać, odwrócić lub przynajmniej spowolnić postępujące działanie trucizny. Ale nic takiego się nie wydarzyło. Próbował skumulować magię, przypuszczając coś na kształt ataku, podobnego do wewnętrznego przywołania ognia, którego używał czasami do ochrony i obrony. Jednak nie odnalazł właściwego źródła i magia się rozproszyła, tracąc moc. Próbował zaklęć i uroków z zasobów wiedzy, którą gromadził przez lata; zarówno tej wrodzonej, jak i wyuczonej. Wszystko zawiodło. Uciekł się w końcu do leków i proszków, na których polegał Coglin; do nauk starego świata przeniesionych do nowego. Próbował przyżegać kamienny kikut ramienia aż do ciała. Próbował leczniczych naparów wchłanianych przez skórę, myśląc, że przenikną i kamień. Wykorzystał magnetyczne i elektryczne pola i odtrutki. Ale i one zawiodły. Trucizna była zbyt silna. Nie sposób było jej pokonać. Nieustępliwie prowadziła dzieło zniszczenia w jego organizmie, powoli go zabijając.

Pogłoska niemal bez przerwy tkwił u jego boku, podążając za nim cicho podczas długich spacerów w ciągu dnia i rozciągając się tuż obok w ciemnościach pokoju, kiedy na próżno walczył, aby wykorzystać magię w sposób, który pozwoli mu przeżyć. Ogromny bagienny kot zdawał się wyczuwać, co się dzieje z Walkerem. Obserwował go, jakby w obawie, że w każdej chwili może zniknąć, jak gdyby przez to czuwanie mógł w jakiś sposób ochronić go przed niewidzialnym zagrożeniem. W świecących żółtych oczach odbijała się inteligencja i troska i Walker odkrył, że wpatruje się w nie z nadzieją, szukając odpowiedzi, których nigdzie indziej nie potrafił znaleźć.

Również Coglin robił, co w jego mocy, aby pomóc Walkerowi w tej walce. Tak jak bagienny kot, trzymał straż, aczkolwiek z nieco większej odległości, bojąc się, że Walker nie zniesie, gdyby podszedł zbyt blisko albo pozostał przy nim zbyt długo. Między tymi dwoma ciągle trwał spór, nie dający się załagodzić. Trudno im było przebywać ze sobą dłużej niż kilka minut. Coglin doradzał, co mógł, mieszając proszki i mikstury na prośbę Walkera, wydzielając maści i uzdrawiające leki oraz podpowiadając magiczne formuły, które – jego zdaniem – mogły coś pomóc. Przeważnie jednak dostarczał niewielkiej pociechy, że znajdzie się antidotum na truciznę.

Walker, chociaż nigdy by się do tego nie przyznał, był wdzięczny za tę pociechę. Po raz pierwszy od wielu lat nie chciał być sam. Nigdy nie zastanawiał się wiele nad własną śmiercią, przekonany zawsze, że jest jeszcze czas i zdąży się przygotować na jej nadejście. Teraz odkrywał, że myli się i w jednym, i w drugim. Był zły, przerażony i zagubiony. Emocje chwiały jego wnętrzem, niczym kamienie rzucone bezładnie na wóz. Z całych sił starał się zachować poczucie równowagi, wiarę w siebie i chociaż odrobinę nadziei, ale bez kojącej obecności Coglina byłby zgubiony. Twarz i głos starego człowieka, jego ruchy i nawyki, wszystko tak bardzo znajome, były dla Walkera Boha oparciem na klifie, którego trzymał się kurczowo, i tylko dzięki nim nie spadał w przepaść. Znał Coglina już bardzo długo. Podczas nieobecności Para i Colla i w mniejszym stopniu Wren, Coglin stanowił jedyne ogniwo łączące go z przeszłością – przeszłością, którą kolejno pogardzał, obrzucił przekleństwami, a w końcu odrzucił całkowicie; przeszłością, którą teraz rozpaczliwie starał się odzyskać, ponieważ łączyła się z magią, która mogła przynieść ocalenie. Gdyby tylko nie zlekceważył jej tak pochopnie, nie starał się tak szybko otrząsnąć z jej wpływów, gdyby poświęcił więcej czasu na jej zrozumienie, na wyciągnięcie wniosków, na zapanowanie nad nią i zmuszenie, żeby służyła jego potrzebom, być może nie walczyłby teraz tak rozpaczliwie, żeby utrzymać się przy życiu.

Ale przeszłość mija bezpowrotnie i Walker musiał to w końcu uznać. Mimo to pewną pociechę przynosiło oderwanie się od nieustannej obecności starca, który wykładał mu swoje rozumienie magii. Wraz z przyszłością, która stała się tak przerażająco niepewna, odkrył w sobie dziwną i gwałtowną potrzebę sięgnięcia do rzeczy, które uchowały się z jego przeszłości. Najbliższą z nich był Coglin.

Coglin przybył do niego w drugim roku samotniczego życia w Hearthstone. Risse nie żyła już wtedy od piętnastu lat, a Kenner od pięciu. Od tamtej pory żył na własny rachunek, pomijając wysiłki Jaralana i Mirianny Ohmsfordów, aby stał się częścią ich rodziny – wygnaniec zewsząd, ponieważ magia nie pozwalała mu być innym. I podczas gdy od czasów Brin magia zanikała z wiekiem u wszystkich Ohmsfordów, z nim działo się inaczej. Wprost przeciwnie, była coraz silniejsza, coraz bardziej natarczywa i nieprzewidywalna. Wystarczająco źle było, kiedy mieszkał w Shady Vale, ale w Hearthstone stało się nie do zniesienia. Magia zaczęła się przejawiać na nowe sposoby – niechciane percepcje, dziwne wizje przyszłości, przykre doznania sensoryczne i przerażające przejawy żywej mocy, która groziła mu zniszczeniem. Nie potrafił nad nimi zapanować. Nie pojmował, skąd się brały, a zatem nie umiał rozwiązać zagadki ich działania. Dobrze, że był sam, bo nikt wokół nie byłby bezpieczny. Uznał, że powoli traci rozum.

Coglin odmienił wszystko. Pewnego popołudnia wyszedł spomiędzy drzew, materializując się z mgły, która rozlała się nad Wolfsktaag wczesną jesienią – niewielki staruszek w szatach zwisających niedbale na chudym ciele, z dziką strzechą potarganych włosów i ostrym, mądrym spojrzeniem. Był z nim Pogłoska, potężna, nieskalanie czarna sylwetka, która zdawała się zapowiadać zmiany, jakie miały nadejść w życiu Mrocznego Stryja. Coglin opowiedział Walkerowi historię swego życia od czasów Bremena i Rady Druidów aż do dnia dzisiejszego; całe tysiące lat. Była to szczera i uczciwa opowieść, która nie prosiła o akceptację, ale jej żądała. Co dziwne, Walker zastosował się do owego żądania. Czuł, że ta szalona i nieprawdopodobna opowieść jest prawdą. Znał historie o Coglinie od czasów Brin Ohmsford, a ten starzec dokładnie odpowiadał ich opisom.

– Spałem snem druidów – wyjaśniał Coglin. – W przeciwnym razie przybyłbym wcześniej. Nie pomyślałem, że to już czas, ale magia zamieszkująca twoje wnętrze obudziła się do życia, kiedy wkroczyłeś w wiek męski, i powiedziała mi to. Allanon tak zaplanował, kiedy zawierzył Brin. Powiedział, że nadejdzie czas, kiedy magia znowu będzie potrzebna, a będzie nią władał jeden z Ohmsfordów. Sądzę, że chyba chodzi o ciebie, Walkerze. A jeśli tak, będziesz potrzebował mojej pomocy, aby pojąć działanie magii.

Walker, pełen złych przeczuć, zrozumiał jednak, że ten starzec może pokazać mu, jak zapanować nad magią. Rozpaczliwie potrzebował takiej władzy. Zdecydował się przyjąć szansę, jaką ofiarował mu Coglin.

Coglin został przy nim przez prawie trzy lata. Odsłaniał przed Walkerem, jak nauczyciel przed uczniem, wiedzę druidów – klucz otwierający bramy zrozumienia. Uczył sposobów Bremena i Allanona, jak dojść do ujarzmienia czystej mocy magii, jak działać za pomocą mentalnych nakazów, aby ukierunkować moc, zamiast przypadkowo ją rozpraszać. Walker posiadał już początki tej wiedzy. Obcował wszak z magią od wielu lat i nauczył się trochę o samozaparciu i opanowaniu, aby sprostać jej wymaganiom. Coglin poszerzył tę wiedzę, wkraczając na tereny, o których Walker nawet nie myślał, i ucząc metod, w których możliwości nie wierzył. Powoli, stopniowo, Walker zaczął odkrywać, że magia nie rządzi już jego życiem. Nieprzewidywalność ustąpiła miejsca samokontroli. Walker zaczął być panem samego siebie.

Coglin objaśniał mu również nauki starego świata, leki i mikstury, które doskonalił i wykorzystywał z pożytkiem przez lata, proszki, które topiły metal i wybuchały ogniem oraz roztwory zmieniające postać zarówno płynów, jak i ciał stałych. Kolejne drzwi otwierały się przed Walkerem; odkrył całkowicie odmienną postać mocy. Ciekawość sprawiła, że zaczął eksperymentować, łącząc obie nauki – starego i nowego świata, tworząc mieszankę magii i nauki, co nie powiodło się jak dotąd nikomu. Postępował powoli i ostrożnie, nie chcąc się stać kolejną z ofiar, jakie magia pochłaniała od wieków, począwszy od ludzi starego świata, którzy spowodowali wielkie wojny, aż do buntu druida Brony, jego łowców czaszek i widm Mord, które roznieciły zarzewie wojen ras.

Potem jednak, z jakiegoś powodu, zaczął myśleć inaczej. Być może przyczyną była radość, którą czuł, władając magią. A może to nienasycona potrzeba, żeby wiedzieć coraz więcej. W każdym razie doszedł do przekonania, że całkowite panowanie nad magią nie jest możliwe i że choćby nie wiadomo ile pracy włożył w ochronę przeciwko jej niekorzystnym skutkom, magia w końcu nim zawładnie. Jego podejście do wykorzystywania jej zmieniło się z dnia na dzień. Próbował na powrót się od niej odsunąć, odrzucić ją od siebie. Czuł się rozdarty na dwoje. Za wszelką cenę pragnął odseparować się od magii, jednak bez rezultatu, ponieważ była ona nieodłączną jego częścią. Coglin widział, co się dzieje, i próbował przemówić mu do rozsądku. Walker nie chciał jednak słuchać, zastanawiając się nagle, dlaczego Coglin przybył właśnie do niego. Nie wierzył już, że chodziło tylko o pomoc. Próbowano nim manipulować. To typowy spisek druidów, czego przykłady można było śledzić od czasów Shei Ohmsforda. Nie weźmie w tym udziału. Kłócił się z Coglinem, a potem okazywał otwartą wrogość. W końcu Coglin odjechał.

Wracał oczywiście kilkakrotnie w ciągu tych lat. Walker jednak nie przyjmował już pouczeń, jak używać magii, obawiając się, że głębsza wiedza nadwątli tę władzę nad magią, którą tak ciężko sobie wypracował, i że dalsza nauka doprowadzi do zawładnięcia nim. Lepiej pozostać przy zrozumieniu, jakie posiadał, ograniczonym wprawdzie, ale posłusznym, i trzymać się z daleka od ras, tak jak to zrazu planował. Coglin mógł przychodzić i odchodzić, mogli zachowywać swoje niespokojne przymierze, ale nie podda się sztuczkom ani druidów, ani byłych druidów, ani nikogo innego. Do końca będzie należał wyłącznie do samego siebie.

A teraz właśnie nadchodził koniec i nie był już tak pewny drogi, którą postanowił kroczyć. Śmierć przychodziła, aby go zabrać, i gdyby tak bardzo nie odsunął się od magii, być może umiałby opóźnić jej przybycie. Przyznanie się do tego wymagało przełknięcia gorzkiej pigułki dumy. Trudno było się upokorzyć, ale nie dało się tego uniknąć. Przez całe życie Walker Boh nigdy nie uciekał przed prawdą i teraz też nie zamierzał tego robić.

W drugim tygodniu po powrocie ze Storlock, siedząc przed ogniem wczesnym wieczorem i czując ból swej choroby, niczym ciągłe Przypomnienie nie załatwionej sprawy, odezwał się do Coglina, który gdzieś w cieniu za jego plecami szperał w księgach, trzymanych w domku na własny użytek.

– Usiądź ze mną, starcze.

W jego głosie brzmiała łagodność i znużenie i Coglin podszedł bez słowa sprzeciwu, sadowiąc się u boku Walkera. Razem zapatrzyli się w jasny blask ognia.

– Umieram – odezwał się Walker po jakimś czasie. – Próbowałem wszystkiego, aby wypędzić truciznę, ale nic nie zadziałało.

Nawet moja magia zawiodła. I twoja wiedza. Musimy pogodzić się z tym, co to oznacza. Zamierzam nadal robić wszystko, żeby temu zapobiec, ale wygląda na to, że nie przeżyję. – Poruszył niespokojnie ramieniem. Ten kamienny ciężar pokonywał go nieubłaganie; uśmiercał. – Zanim umrę, chcę ci coś powiedzieć.

Coglin odwrócił się do niego i chciał coś powiedzieć, ale Walker potrząsnął głową.

– Byłem rozgoryczony i walczyłem z tobą bez powodu. Byłem nieuprzejmy, podczas gdy ty byłeś dla mnie więcej niż życzliwy. Chciałem cię za to przeprosić. – Spojrzał na starca. – Bałem się tego, co może uczynić ze mną magia, jeśli nie przestanę się nią zajmować. Nadal się tego boję. Nie zmieniłem zdania do końca. Wciąż uważam, że druidzi wykorzystywali Ohmsfordów do swoich własnych celów, że mówili nam to, co chcieli, i kierowali nami według swej woli. Trudno mi pogodzić się z myślą, że miałbym się stać parawanem dla ich pokrętnych celów. Ale myliłem się, osądzając cię jako jednego z nich. Twoje zamiary nie są ich zamiarami. Masz swoje własne cele.

– Kto wie, co jest moim celem, a co zbiegiem okoliczności lub wolą losu? – odezwał się Coglin, a na jego twarzy malował się smutek. – Tak wielu słów używamy, żeby opisać to, co nam się przydarza, a wszystkie znaczą to samo. Przeżywamy nasze życie, tak jak jest nam dane. Mamy pewien wybór, szansę, ale przeważnie jest ono rezultatem tego, kim jesteśmy. – Pokręcił głową. – Kto może stwierdzić, czy nie jestem taką samą ofiarą sztuczek druidów i ich manipulacji jak ty, Walkerze? Allanon przybył do mnie tak samo jak do ciebie, młodego Para i Wren i uczynił mnie swoją własnością. Nie umiem tego stwierdzić.

Walker skinął głową.

– Tak czy inaczej, byłem dla ciebie szorstki i żałuję tego. Chciałem widzieć w tobie wroga, bo jesteś człowiekiem z krwi i kości, a nie martwym druidem z przeszłości czy niewidzialną magią i mogłem w ciebie uderzyć. Chciałem widzieć w tobie źródło strachu, który czułem. Tak było mi łatwiej i w ten sposób o tobie myślałem.

Coglin wzruszył ramionami.

– Nie przepraszaj. Magia jest ciężarem trudnym do udźwignięcia dla każdego, a dla ciebie szczególnie. – Milczał przez chwilę. – Nie sądzę, żebyś kiedykolwiek się od niej uwolnił.

– Chyba że po śmierci – powiedział Walker.

– Jeśli śmierć przyjdzie tak szybko, jak myślisz. – Starzec zamrugał. – Czyż Allanon ustanawiałby przymierze, które tak łatwo można by udaremnić? Czy ryzykowałby całkowite niepowodzenie swego dzieła, gdybyś miał umrzeć tak szybko?

Walker zawahał się.

– Nawet druidzi mogą się mylić w swoich osądach.

– A w tym?

– Może czas się nie zgadza. Ktoś oprócz mnie miał posiadać magię po skończeniu dzieciństwa. Może obdarowano mnie nią przez pomyłkę. Coglin, co teraz może mnie ocalić? Czego jeszcze można spróbować?

Stary człowiek pokręcił głową.

– Nie wiem, Walkerze. Czuję jednak, że jest coś takiego.

Zapadła cisza. Pogłoska, wyciągnięty wygodnie przy ogniu, uniósł łeb, żeby spojrzeć na Walkera, po czym opuścił go z powrotem. Drewno w kominku trzasnęło głośno i w pokoju rozszedł się zapach dymu.

– Sądzisz więc, że druidzi jeszcze ze mną nie skończyli? – odezwał się wreszcie Walker. – Myślisz, że nie pozwolą mi umrzeć?

Coglin nie odpowiedział od razu.

– Myślę, że sam zdecydujesz, co się z tobą stanie, Walkerze.

Zawsze tak myślałem. Brakuje ci jedynie zdolności rozpoznania, co powinieneś uczynić. Albo przynajmniej pogodzenia się z tym.

Walker poczuł ogarniający go chłód. W słowach starca brzmiało echo wypowiedzi Allanona. Wiedział, co oznaczają. Powinien przyjąć do wiadomości, że obietnica złożona Brin Ohmsford oznacza jego i że to on ma przywdziać zbroję magii i ruszyć do boju, niczym jakiś niezwyciężony wojownik przywołany spoza czasu. To on ma zniszczyć cieniowce.

Umierający człowiek?

W jaki sposób?

Znowu zapadła cisza i tym razem nikt jej nie przerwał.

Trzy dni później stan Walkera zaczął się pogarszać. Lekarstwa Morów i środki Coglina nagle ustąpiły przed zaciekłym atakiem trucizny. Walker obudził się z gorączką, mdłościami i tak osłabiony, że ledwie mógł się podnieść. Zjadł śniadanie, wyszedł na ganek, aby cieszyć się ciepłem słońca, i upadł, tracąc przytomność.

Z następnych kilku dni zapamiętał jedynie urwane fragmenty. Coglin położył go z powrotem do łóżka i obmywał chłodną szmatką, podczas gdy trucizna płonęła w jego wnętrzu nieugaszonym ogniem. Przyjmował płyny, ale nie był w stanie jeść. Bez przerwy nawiedzały go sny. Nie kończący się miraż wstrętnych, przerażających stworów paradował przed nim i groził bezbronnemu, odzierając go ze zdrowych zmysłów. Walczył z nimi najlepiej, jak potrafił, ale brakowało mu niezbędnej broni. Z czymkolwiek na nie ruszał, potwory stawiały opór. W końcu poddał się po prostu i odpłynął w czarną otchłań snu.

Od czasu do czasu budził się i zawsze widział przy sobie Coglina. I właśnie ta pokrzepiająca obecność starca ocaliła go raz jeszcze. Uczepił się jej niczym ratowniczej liny, a ona wyciągnęła go z otchłani zapomnienia, w której mógł się pogrążyć. Sękate dłonie wyciągnęły się doń, chwytając mocno, żeby go podtrzymać, lub gładząc, jakby był dzieckiem potrzebującym pociechy. Znajomy głos uspokajał go, wypowiadając słowa bez znaczenia, ale pełne kojącego ciepła. Czuł, że ktoś jest przy nim, zawsze blisko i czeka, aż się obudzi.

– Śmierć nie jest twoim przeznaczeniem, Walkerze. – Wydawało mu się, że słyszał to kilkakrotnie, ale nie miał pewności.

Chwilami widział pochylającą się nad nim twarz starca – twardą, pomarszczoną i porytą bliznami skórę, rzadkie włosy i siwą, zmierzwioną brodę i oczy, jasne i pełne zrozumienia. Czuł zapach tamtego, niczym woń drzewa o pradawnym pniu i gałęziach, a liściach tak świeżych i młodych jak sama wiosna. Kiedy choroba groziła, że go pokona, Coglin był tam, aby mu dodać odwagi. Dzięki niemu właśnie Walker nie poddał się, tylko raz jeszcze podjął walkę z trucizną i zapragnął powrócić do zdrowia.

Czwartego dnia przebudził się koło południa i zjadł trochę zupy. Trucizna została chwilowo powstrzymana; leki, zabiegi i wola przeżycia Walkera raz jeszcze zwyciężyły. Zmusił się, aby zbadać swoje strzaskane ramię. Trucizna posuwała się naprzód. Ramię obróciło się w kamień prawie do barku.

Tej nocy płakał z wściekłości i rozczarowania. Zanim zapadł w sen, zdał sobie sprawę, że stoi nad nim Coglin; krucha figurka na tle ogromnej, nieubłaganej ciemności, mówiąca cicho, że wszystko będzie dobrze.

Obudził się ponownie w tych powolnych, płynących bez celu godzinach między północą a świtem, kiedy to czas wydaje się gubić drogę.

Obudził go instynkt, przeczucie, że dzieje się coś niewyobrażalnie złego. Oparł się z wysiłkiem na łokciu, osłabiony i zdezorientowany, nie wiedząc, dlaczego drży. W nocnej ciszy unosił się dziwny, trudny do określenia dźwięk, niewyraźny poszum gdzieś spoza snu i choroby. Oddech miał urywany, kiedy podciągnął się osłabiony do siedzącej pozycji, drżąc pod nocną koszulą od chłodu.

Nagle przez szczeliny w zasłoniętym oknie rozbłysło ostre światło.

Usłyszał czyjeś głosy. Nie, pomyślał z trwogą. To nie głosy tylko gardłowe, nieludzkie dźwięki.

Zebrał wszystkie siły, żeby podczołgać się do okna, powoli i boleśnie pokonując zmęczenie i gorączkę. Zachowywał się cicho, świadom potrzeby ostrożności, czując, że nie powinien się ujawniać. Na zewnątrz dźwięki wzmogły się, a w powietrzu rozszedł się przytłaczający smród rozkładu.

Po omacku odnalazł przed sobą parapet i oparł się na jego krawędzi.

To, co ujrzał przez szczelinę w zasłonach, sprawiło, że jego żołądek zamienił się w bryłę lodu.

Coglin obudził się, kiedy Pogłoska trącił go nosem w twarz. Szorstkie, naglące pchnięcie sprawiło, że starzec poderwał się natychmiast. Było już dobrze po północy, a on jeszcze się nie położył, pogrążony w księgach wiedzy starego świata, zawzięcie szukając środków, które mogłyby ocalić życie Walkera Boha. W końcu zasnął w fotelu przed kominkiem, z książką, którą przeglądał, na kolanach. Tak znalazł go Pogłoska.

– Zgiń, przepadnij, kocie – wymamrotał.

Jego pierwszą myślą było, że coś się stało z Walkerem. Potem usłyszał odgłosy, ciche jeszcze, ale rosnące. Powarkiwanie, prychanie i syki. Odgłosy zwierząt. Nie wyglądało na to, że próbują ukryć swoje nadejście.

Dźwignął się na nogi i otarł sen z oczu. Na jadalnym stole paliła się pojedyncza lampa; ogień w palenisku wygasł. Coglin otulił się szatą i powłócząc nogami, ruszył do drzwi, niespokojny i zatrwożony, co odkryje na zewnątrz. Pogłoska poszedł z nim, wysuwając się do przodu. Futro wzdłuż pręgi na jego grzbiecie zjeżyło się, a pysk ściągnął się, ukazując zęby. Cokolwiek znajdowało się na zewnątrz, nie podobało się bagiennemu kotu.

Coglin otworzył drzwi i wyszedł na zadaszony ganek przed domkiem. Niebo było jasne i bezkresne. Światło księżyca spływało pomiędzy drzewami, obmywając dolinę białym, fosforyzującym blaskiem. Chłodne powietrze do reszty obudziło Coglina. Zatrzymał się na skraju ganku i wytrzeszczył oczy. Z mroku lasu mrugało na niego dwanaście par maleńkich, czerwonych światełek, niczym rozsypane, delikatne, purpurowe kwiaty, lśniące w ciemnościach. Zdawało się, że są wszędzie, otaczając domek i jego obejście.

Coglin zmrużył oczy, żeby lepiej się im przyjrzeć, i nagle zdał sobie sprawę, że widzi oczy.

Podskoczył, kiedy coś poruszyło się pomiędzy nimi. Był to mężczyzna ubrany w czarny mundur ze srebrnym znakiem wilczej głowy naszytym na piersi. Coglin ujrzał go wyraźnie, kiedy wszedł w krąg księżycowego światła, wielki i kościsty, z zapadniętą, jakby wydrążoną twarzą i oczami, w których nie było życia.

Rimmer Dall, pomyślał natychmiast i poczuł potworny strach człowieka, który tonie.

– Starcze – odezwał się tamten, a jego głos był chropawym szeptem.

Coglin nie odpowiedział, wpatrując się bez ruchu w mężczyznę i siłą powstrzymując się od spojrzenia w prawo, gdzie stało otworem okno sypialni Walkera. Poczuł przypływ strachu i gniewu, a głos w jego wnętrzu krzyczał, żeby uciekał i ratował życie. Szybko, ostrzegał. Obudź Walkera. Pomóż mu uciec!

Wiedział jednak, że jest już na to za późno.

Już od jakiegoś czasu wiedział, że tak się stanie.

– Przyszliśmy tu po ciebie, starcze – wyszeptał Rimmer Dall – moi przyjaciele i ja. – Skinął ręką i stworzenia przybyłe z nim wysunęły się na skraj światła, jedno po drugim, a wszystkie przerażające. Cieniowce. Niektóre były zdeformowane jak leśna kobieta, którą ścigał od obozowiska Para i Colla Ohmsfordów całe tygodnie temu. Niektóre przypominały psy albo wilki, stojące na czterech nogach, pokryte sierścią, z twarzami wykrzywionymi w zwierzęce pyski, pokazywały kły i pazury. Dźwięki, które wydawały, świadczyły, że mają nadzieję na żer.

– Odpadki – odezwał się ich przywódca. – Ludzie, którzy nie potrafili wznieść się ponad swoje słabości. Teraz służą lepszym celom. – Zrobił krok naprzód. – Jesteś ostatni, starcze, ostatni, który występuje przeciwko mnie. Umarły wszystkie dzieci Shannary, zmiecione z powierzchni ziemi. Tylko ty pozostałeś, nędzny były druid, którego nikt nie ocali.

Zmarszczki żłobiące twarz Coglina pogłębiły się.

– Czy to prawda? – odezwał się. – Zabiłeś ich wszystkich, tak?

Rimmer Dall spojrzał na niego.

Bzdura, zdecydował natychmiast Coglin. Tak naprawdę nie zabił nikogo, chce tylko, żebym tak myślał.

– I przebyłeś tak długą drogę, żeby mi o tym powiedzieć?

– Przybyłem, żeby z tobą skończyć – odpowiedział Rimmer Dall.

Tu cię mam, pomyślał stary. Cokolwiek pierwszy szperacz zdołał uczynić dzieciom Shannary, nie było to dosyć. Teraz więc przyszedł również po Coglina, jak po łatwiejszy łup. Starzec niemal się uśmiechnął. I pomyśleć, że do tego doszło. No cóż, nie żeby o tym nie wiedział. Allanon ostrzegł go parę tygodni temu. Tak naprawdę ostrzegł go już wtedy, kiedy wezwał go do Paranoru, aby odnalazł Kronikę druidów. Och, rzecz jasna, nie mówił o tym Walkerowi. Myślał o tym, ale w końcu nie powiedział. Nie było sensu. „Dowiedz się, Cogline”, mówił duch głębokim, wieszczym tonem. „Odczytałem znaki zaświatów; twój czas na tym świecie dobiega końca. Śmierć skrada się twym śladem, a jest ona nieprzejednanym łowcą. Kiedy następnym razem ujrzysz twarz Rimmera Dalla, odnajdzie cię. Pamiętaj zatem. Kiedy nadejdzie ten czas, odbierz Walkerowi Kronikę druidów i chroń jak własne życie. Nie wypuszczaj jej z rąk. Nie oddawaj nikomu. Pamiętaj, Coglinie”. Pamiętaj.

Coglin zebrał myśli. Księga spoczywała we wnęce kamiennego kominka, dokładnie tam, gdzie ukrył ją Walker.

Pamiętaj.

Westchnął ciężko, z rezygnacją. Oczywiście zadawał pytania, ale duch nie odpowiadał. Cały Allanon. Dość, że Coglin wiedział, co nadchodzi. Znajomość szczegółów nie była konieczna.

Pogłoska parsknął i zjeżył się cały. Kulił się do skoku przed starcem i Coglin wiedział, że nie ma sposobu na ocalenie wielkiego kota. Pogłoska nigdy go nie opuści. Pokręcił głową. No cóż. Odczuł dziwny spokój. Myśli miał jasne. Cieniowce przyszły po niego. Nie miały pojęcia, że jest tu Walker Boh. I niech tak zostanie.

Zmarszczył brwi. Czy Kronika druidów, gdyby miał ją przy sobie, pomogłaby mu?

Jego oczy odnalazły Rimmera Dalla. Tym razem pozwolił sobie na uśmiech.

– Chyba jest was za mało do takiego zadania – powiedział.

Ramię starca zatoczyło krąg: srebrny pył poleciał na pierwszego szperacza i zapłonął ogniem przy zderzeniu. Rimmer Dall wrzasnął z wściekłości i zatoczył się w tył. Stwory ruszyły do ataku. Rzuciły się na Coglina ze wszystkich stron, ale wyrósł przed nimi Pogłoska, zatrzymał na ganku i rozdarł na strzępy. Coglin ciskał garściami srebrny pył i całe rzędy jego niedoszłych morderców stanęły w ogniu. Cieniowce skrzeczały, wyły i wpadały jeden na drugiego, najpierw próbując atakować, a potem uciekać. Ciała kłębiły się dziko w świetle księżyca, wypełniając przestrzeń wokół domku płonącymi kończynami. Zaczęły walczyć same ze sobą i ginęły całymi tuzinami. Łatwy łup, myśleliście! Coglin doświadczał dzikiego, szalonego wręcz uniesienia, kiedy tak, w rozwianych szatach, wybuchami zamieniał noc w białą światłość.

Przez chwilę myślał, że ma szansę przeżyć.

Ale Rimmer Dall pojawił się ponownie, zbyt potężny, aby pokonała go mała magia Coglina, i zaczął smagać stworzenia, którymi dowodził, własnym ogniem. Uderzał w swoje psy, wilki i półludzi, w swoje niemal bezrozumne bydlęta. Przerażone cieniowce zaatakowały ze wzmożonym szałem nienawiści i wściekłości. Tym razem nie dadzą się odpędzić. Pogłoska rzucił się na pierwszą falę, szybki i ogromny pośród małych postaci, ale potem pochłonęły go, niczym wir kłów i pazurów. Coglin nie mógł nic zrobić, aby pomóc walecznemu kotu; stwory atakowały pomimo wybuchającego pomiędzy nimi srebrnego pyłu. Pogłoska powoli zaczął ustępować im pola.

Zrozpaczony Coglin użył ostatniej porcji pyłu, ciskając go garściami na ziemię i zapalając ścianę ognia, żeby choć przez moment powstrzymać nadejście bestii. Wskoczył szybko do domu i pospiesznie wyjął Kronikę druidów z ukrycia.

Teraz zobaczymy.

Prawie był już z powrotem przy drzwiach, kiedy cieniowce pokonały ścianę ognia i rzuciły się na niego. Słyszał wrzeszczącego na nich Rimmera Dalla. Czuł, jak Pogłoska odpycha go, usiłując zasłonić. Nie było dokąd uciekać i nawet nie było sensu. Zajął więc pozycję, przyciskając księgę do piersi. Wyglądał jak strach na wróble w podartym ubraniu, stojący przed trąbą powietrzną. Atakujący ruszyli. Kiedy dosięgły go ich łapy i już miały rozszarpać, poczuł, jak runy na księdze zapłonęły życiem. Buchnął oślepiająco biały płomień i pochłonął wszystko w promieniu pięćdziesięciu stóp.

Reszta należy do ciebie, Walkerze. Taka była ostatnia myśl Coglina, zanim zniknął w płomieniach.

Ostatnia eksplozja odrzuciła Walkera od zasłoniętego okna na chwilę, zanim pochłonął je płomień. Mimo to ogień osmalił mu twarz i włosy, a z ubrania uniósł się dym. Upadł bezwładnie, kiedy ogień torował sobie drogę po suficie pokoju. Ale Walker nie dbał już o to, co się działo. Nie był w stanie pomóc Coglinowi i Pogłosce, zbyt słaby, aby przywołać magię, zbyt słaby nawet, aby wstać i walczyć razem z nimi przeciwko cieniowcom, zbyt słaby, aby zrobić cokolwiek. Mógł tylko patrzeć, oparty o parapet.

Bezużyteczny! – wykrzyczał w duszy, czując ogarniający go ból i wściekłość.

W rozpaczy rzucił się na kolana i próbował coś dojrzeć poprzez płomienie. Coglin i Pogłoska zniknęli. Rimmer Dall i to, co zostało z cieniowców wtapiali się z powrotem w las. Przez chwilę patrzył za nimi, a potem siły go opuściły i znowu upadł.

Bezużyteczny!

Wokół niego narastał żar. Sosnowe belki łamały się, rozrzucając płonące głownie i osmalając mu skórę. Jego ciałem targnął ból, a kamienne ramię wlekło się po podłodze niczym kotwica. Zdał sobie sprawę, że jego los został przypieczętowany. Jeszcze minuta lub dwie i spłonie. Nikt mu nie pomoże. Nikt nawet nie wie, że jest tutaj. Starzec i ogromny kot ukryli jego obecność przed cieniowcami; oddali za to życie…

Zadrżał, kiedy ujrzał przed oczyma duszy twarz Rimmera Dalla; martwe oczy spoglądały na niego szacująco.

Zdecydował, że nie chce umierać.

Niemal nie zdając sobie sprawy, co robi, zaczął się czołgać.

X

Dwa dni później znalazła go Ożywcza. Byli z nią Pe Eli i Morgan Leah. Pociągała ich tajemnica jej istoty, obietnica, że potrzebni są do odzyskania talizmanu, który – jak twierdziła – miała odnaleźć, ciekawość, miłość i coś, czego żaden z nich nie potrafiłby nazwać.

Od trzech dni byli w drodze z Culhaven na północ, podróżując na piechotę wzdłuż granicy Rabb i Anaru, a potem bezpiecznie ominęli Wolfsktaag i zamieszkujące je mroczne stwory. Nie ukrywali się. Dyskrecja była chyba ostatnią rzeczą, o jaką troszczyła się Ożywcza. Postanowiła wyruszyć za dnia zamiast pod osłoną mroku, mówiąc gromadzie, która chciała pójść za nią, że mają pozostać i kontynuować jej dzieło uzdrawiania ziemi, i całą drogę aż do granicy lasów trzymała się otwartych równin. Morgan Leah z ulgą przyjął wiadomość, że nie będzie musiał zapuszczać się znowu w góry, był jednak pewny, że patrole federacji na równinie Rabb będą usiłowały ich zatrzymać. Ku jego zdziwieniu tak się nie stało. Widziano ich nieraz i zbliżano się do nich, ale za każdym razem, kiedy patrole podchodziły bliżej, nagle zawracały. Zupełnie jakby nagle stwierdzili, że popełnili pomyłkę i że tak naprawdę niczego nie widzieli.

Był prawie zmrok, kiedy cała trójka dotarła w końcu do Hearthstone. Mężczyźni na obolałych nogach, spoceni i jakby niezadowoleni z szybkiego kroku, jaki narzuciła dziewczyna, i z tego, że najwyraźniej przychodziło jej to bez widocznego wysiłku. Minęli Storlock, przecięli Nefrytową Przełęcz i zeszli wzdłuż wodospadu Chard do puszczy Darklin. Słońce zostało za nimi, opadając szybko za grzbiety gór, a na niebie odbijało się jasne światło. Pasmo grubego, czarnego dymu wyrosło przed nimi niczym wąż. Widzieli je już od dłuższego czasu, zanim byli w stanie określić, skąd pochodzi. Patrzyli, jak unosi się na ciemniejącym niebie i rozprasza. Morgan Leah zaczynał się martwić. Ożywcza się nie odzywała, ale góralowi wydawało się, że na jej twarzy maluje się coraz większe napięcie. Po pewnym czasie dotarli do skraju doliny i nie było już wątpliwości. Twarz dziewczyny była ściągnięta bólem.

Podążyli za dymem do zgliszczy małego domku. Zostały z niego tylko zwęglone szczątki. Ogień, który go pochłonął, był tak gorący, że gdzieniegdzie jeszcze się tlił. Drewno i popiół lśniły czerwono, wysyłając w niebo wstęgi czarnego dymu. Wykarczowany wokół teren był osmalony i martwy, a ogromne kawały ziemi leżały jak rozrzucone przez wybuch. Wszystko wyglądało tak, jakby na przestrzeni stu jardów stoczyły wojnę dwie wielkie armie. Nie pozostało nic, co można by zidentyfikować. Kawałki i fragmenty porozrzucane wokół mogły niegdyś być ludźmi, ale nie dawało się tego stwierdzić na pewno. Nawet Pe Eli, zazwyczaj tak ostrożny w ujawnianiu swoich myśli, zapatrzył się szeroko otwartymi oczyma.

– Były tu cieniowce – powiedziała Ożywcza, co sprawiło, że obaj mężczyźni zaczęli bacznie przyglądać się cieniom w lesie za nimi. – Ale odeszli i nie wrócą – dodała.

Pod kierunkiem dziewczyny lustrowali teren, szukając Walkera Bona. Morgan czuł ciężar w sercu. Miał nadzieję, że Walkera nie było tutaj, że atak cieniowców spowodowany był czym innym. Nic nie mogło tu przeżyć, pomyślał. Obserwował Pe Ella bez zapału przekopującego stosy gruzu, najwidoczniej będącego tego samego zdania. Morgan nie lubił tego człowieka. Nie ufał mu; nie rozumiał go. Mimo iż Pe Eli uratował go z więzienia federacji, nie potrafił wzbudzić w sobie żadnych przyjacielskich uczuć do tamtego. Pe Eli ocalił go na prośbę Ożywczej. Gdyby nie poprosiła, nie kiwnąłby palcem. Powiedział to już Morganowi. Nie omieszkał mu tego powiedzieć. Kim jest, pozostawało tajemnicą, ale góral nie sądził, aby coś dobrego przyszło z jego obecności tutaj. Nawet teraz, przekopując się przez poczerniały teren, wyglądał jak kot szukający czegoś do zabawy.

Ożywcza znalazła Walkera parę chwil później i wołaniem ponagliła swoich towarzyszy. Jak odkryła, gdzie się ukrył, pozostało zagadką. Był nieprzytomny i przysypany ziemią na kilka stóp. Pe Eli i Morgan uwolnili go spod niej, odkrywając, że najwidoczniej został uwięziony w podziemnym przejściu, prowadzącym z domku na skraj lasu. I chociaż korytarz się zawalił, prawdopodobnie podczas ataku cieniowców, dotarła doń wystarczająca do przeżycia ilość powietrza. Wydobyli go na gasnące światło dnia i Morgan ujrzał szczątki ramienia. Dolnej części w ogóle nie było, a z barku sterczał kamienny kikut. Oddech Walkera był płytki i słaby, a skóra blada i ściągnięta. W pierwszej chwili góral wątpił, czy jeszcze żyje.

Ostrożnie ułożyli go na ziemi, otarli brud z twarzy i Ożywcza uklękła przy nim. W obie dłonie ujęła jego jedyną rękę. Przytrzymała przez chwilę i oczy rannego otworzyły się. Morgan aż się cofnął. Nigdy nie widział u Walkera takich oczu. Były pełne mrocznego szaleństwa. Strasznie było w nie patrzeć.

– Nie pozwólcie mi umrzeć – wyszeptał ochryple Mroczny Stryj.

Dziewczyna dotknęła jego twarzy i zasnął natychmiast. Morgan wziął głęboki oddech i wypuścił go powoli. Walker Boh nie prosił o pomoc ze strachu; prosił z nienawiści.

Na noc rozbili obóz przy ruinach domku, wycofując się pod osłonę, gdzie światło ustępowało ciemnościom. Ożywcza rozpaliła ognisko tuż obok uśpionego Walkera, usiadła przy nim i tkwiła tam bez ruchu. Chwilami trzymała go za rękę albo gładziła. Morgan i Pe Eli poszli w zapomnienie. Wyglądało na to, że ich nie potrzebuje i nie chce, żeby się wtrącali, góral więc rozpalił w pewnej odległości drugie ognisko i przygotował kolację z zapasów, które przynieśli – chleb, trochę suszonego mięsa, ser i owoce. Zaniósł trochę dziewczynie, ale pokręciła głową i odszedł. Zjadł sam. Pe Eli wycofał się z jedzeniem w mrok.

Po pewnym czasie Ożywcza ułożyła się do snu u boku Walkera Boha, przytulając się do niego całym ciałem. Morgan patrzył na to z kamienną twarzą, czując ogarniającą go falę zazdrości na myśl, jak blisko niej jest Mroczny Stryj. Obserwował w świetle ogniska jej twarz, linie jej ciała, jej delikatność. Była taka piękna. Nie potrafił wyjaśnić wpływu, jaki nań wywierała; nie wierzył, że mógłby jej czegokolwiek odmówić. Nie miał nadziei, że ona czuje do niego to samo, ani nawet że w ogóle coś do niego czuje. To tylko potrzeba, którą w nim poruszała. Nie powinien iść z nią, kiedy uciekł z więzienia i upewnił się, że babcia Eliza i cioteczka Jilt są bezpieczne. Powinien ruszyć za Parem i Collem Ohmsfordami. Tyle razy obiecywał sobie, leżąc w ciemnościach i brudzie celi federacji, że to zrobi, jak tylko się uwolni. A mimo to był tutaj, goniąc za tą dziewczyną w głąb Anaru, szukając talizmanu, który istniał, ale którego nigdy nie opisała, skazany na tajemniczego Pe Ella, a teraz także na Walkera Boha. Zbijało go to z tropu, ale nie przyznawał się. Był tu, ponieważ chciał tu być. Był tu, ponieważ w chwili, kiedy spotkał Ożywczą, beznadziejnie się w niej zakochał.

Patrzył na nią aż do bólu, a potem zmusił się, żeby odwrócić wzrok. Z zaskoczeniem ujrzał Pe Ella stojącego w mroku na skraju lasu. On też patrzył na nią.

Chwilę później znowu poczuł zdziwienie, kiedy mężczyzna podszedł i usiadł koło niego przy ogniu. Pe Eli zachowywał się, jakby było to zupełnie naturalne, jakby między nimi dwoma nie było żadnego dystansu, jakby byli towarzyszami, a nie nieznajomymi. Chudy jak szczapa, z wąską twarzą, był tylko zbiorem linii i kątów, które za chwilę mogły rozpłynąć się w ciemnościach. Usiadł ze skrzyżowanymi nogami, jego szczupła sylwetka rozluźniła się i przygarbiła, a na twarzy pojawił się blady uśmiech, kiedy zobaczył grymas Morgana.

– Nie ufasz mi – stwierdził. – I nie powinieneś.

– Dlaczego? – zapytał Morgan.

– Ponieważ mnie nie znasz, a nigdy nie ufasz komuś, kogo nie znasz. Nie ufasz też większości tych, którym ufasz. Tak już jest. Powiedz mi góralu, jak myślisz, dlaczego tu jestem?

– Nie wiem.

– Ja też nie wiem. Założę się, że tak samo jest z tobą. Jesteśmy tu, ty i ja, ponieważ ta dziewczyna powiedziała, że nas potrzebuje, ale nie wiemy tak naprawdę, co to oznacza. Po prostu nie umiemy jej odmówić. – Zdawało się, że Pe Eli wyjaśnia to i Morganowi, i samemu sobie. Zerknął przelotnie na Ożywczą, kiwając głową. – Jest piękna, prawda? Jak można odmówić komuś, kto tak wygląda? Ale to coś więcej, ponieważ jest w niej coś niezwykłego nawet na tym świecie. Włada magią, najsilniejszym jej rodzajem. Martwe rzeczy przywraca do życia, tak jak Ogrody, tak jak tego tam. – Znowu spojrzał na Morgana. – Wszyscy chcemy dotknąć tej magii, poczuć ją przez nią. Tak właśnie myślę. Może nam się uda, jeśli będziemy mieli szczęście. Ale jeśli wmieszane są w to cieniowce, jeśli mamy do czynienia z czymś tak złym, to czemu mamy patrzeć sobie na ręce? Nie ufasz mi, ani ja tobie, i może nie powinniśmy, ale musimy pilnować się nawzajem. Zgadzasz się ze mną?

Morgan nie był pewien, ale skinął głową. Pomyślał tylko, że Pe Eli nie wygląda na kogoś, kto powierzałby innym swoją ochronę. Szczerze mówiąc, nie wyglądał też na kogoś, kto dbałby o bezpieczeństwo kogoś innego.

– Wiesz, kim jestem? – zapytał cicho Pe Eli, patrząc w ogień. – Mistrzem w swoim zawodzie. Potrafię wchodzić i wychodzić nie zauważony przez nikogo. Potrafię zmieniać rzeczy bez ich zgody. Sprawiam, że ludzie znikają. – Podniósł głowę. – Mam trochę własnej magii. Ty też, prawda?

Morgan ostrożnie potrząsnął głową.

– On ma magię – powiedział, wskazując Walkera Boha.

Pe Eli uśmiechnął się z powątpiewaniem.

– Nie wygląda na to, że miał z niej jakiś pożytek w walce z cieniowcami.

– Być może zachowała go przy życiu.

– Ledwo, ledwo. A co za pożytek dla nas z człowieka bez ręki? – Pe Eli ostrożnie złożył dłonie. – Powiedz mi. Co potrafi zdziałać swoją magią?

Morganowi nie spodobało się to pytanie.

– To samo, co i ty. Sam go spytaj, kiedy dojdzie do siebie.

– Jeśli dojdzie do siebie. – Pe Eli uniósł się bez wysiłku szybkim ruchem, który zaskoczył Morgana. Szybki, pomyślał góral. O wiele szybszy ode mnie. Mężczyzna patrzył na niego. – Wyczuwam w tobie magię, góralu. Musisz mi kiedyś o tym opowiedzieć. Później, kiedy upłynie więcej czasu naszej podróży, kiedy poznamy się trochę lepiej. Kiedy mi zaufasz.

Odsunął się w mrok na skraju ogniska, rozłożył koc na ziemi i owinął się nim. Po chwili już spał.

Morgan siedział, przyglądając mu się przez chwilę i myśląc, że wiele czasu upłynie, zanim zaufa temu człowiekowi. Pe Eli uśmiechał się dość łatwo, ale wydawało się, że jedynie usta biorą udział w tej czynności. Morgan rozmyślał nad tym, co mężczyzna powiedział o sobie, próbując wyłowić z tego jakiś sens. Wchodzić i wychodzić nie zauważony? Zmieniać rzeczy bez ich zgody? Sprawiać, że ludzie znikają? A cóż to za zagadki?

Ogień wypalał się i wszyscy wokół spali. Morgan przez chwilę myślał o przeszłości, o przyjaciołach, którzy zniknęli lub umarli, o nieubłaganym biegu wydarzeń, który ciągnął go swoim śladem. Przeważnie jednak myślał o dziewczynie, która twierdziła, że jest córką Króla Srebrnej Rzeki. Ożywcza. Zastanawiał się.

O co go poprosi?

Co będzie w stanie jej ofiarować?

Walker Boh obudził się o wschodzie słońca, powstając z czarnej otchłani bezprzytomności. Zamrugał oczami, a kiedy je otworzył, ujrzał spoglądającą na niego dziewczynę. Jej dłonie na jego twarzy, chłodne, miękkie palce na jego skórze. Wydawało się, że unosi go bez wysiłku, jak piórko.

– Walker Boh – łagodnie wymówiła jego imię.

Wydawała mu się dziwnie znajoma, aczkolwiek pewien był, że nigdy jej nie spotkał. Spróbował coś powiedzieć, ale nie mógł. Coś nie pozwalało mu mówić. Zachwyt nad jej przeszywającym do bólu pięknem, uczucia, które w nim budziła. Była dla niego jak ziemia, pełna zadziwiającej magii, prostej i złożonej zarazem, połączeniem żywiołów, gleby, powietrza i wody, częścią wszystkiego, co daje życie. Widział ją inaczej niż Morgan Leah i Pe Eli, chociaż jeszcze o tym nie wiedział. Nie przylgnął do niej jak kochanek czy obrońca; nie pragnął jej posiadać. Było to raczej coś na kształt pokrewieństwa między nimi, górującego nad namiętnością i pragnieniem. Były to więzy natychmiastowego porozumienia, łączące ich tak, jak nie uczyniłyby tego żadne uczucia. Walker rozpoznał te więzy, mimo iż nie był w stanie ich nazwać. Ta dziewczyna była tym, czym całe życie pragnął być. Była odbiciem jego snów.

– Spójrz na mnie – powiedziała.

Utkwił w niej spojrzenie. Zabrała palce z jego twarzy i przesunęła je do strzaskanych szczątków ramienia, do kamiennego kikuta, zwisającego bezwładnie i bez życia z jego barku. Jej palce sięgnęły pod ubranie, gładząc skórę i kierując się tam, gdzie skóra twardniała w kamień. Drgnął pod jej dotykiem, nie chcąc, aby poczuła w nim chorobę albo odkryła kalectwo jego ciała. Ale palce się nie cofnęły. Nie odwróciła wzroku.

Potem chwycił powietrze, kiedy wszystko zniknęło w powodzi bólu. Przez moment zobaczył znowu Wieczną Rezydencję Królów, grobowce umarłych, kamienną płytę ze znakami run, czarną dziurę poniżej i szybkie jak błyskawica ruchy atakującego Asphinxa. Potem unosił się w powietrzu i widział tylko jej oczy, czarne i bezdenne, otulające go falą słodkiej ulgi. Ból zniknął, unosząc się nad nim czerwoną chmurą mgły, która rozproszyła się w powietrzu. Poczuł, jak znika ciężar i otacza go spokój.

Prawdopodobnie spał później przez jakiś czas; nie był pewny. Kiedy ponownie otworzył oczy, dziewczyna była obok i patrzyła na niego, a blade światło zmroku przenikało z oddali przez korony drzew. Przełknął, pokonując suchość w ustach i gardle, a dziewczyna podała mu wody z bukłaka. Wiedział, że obok Morgan Leah wpatruje się w niego z otwartymi ustami, a jego szczupła, śniada twarz zastygła w niedowierzaniu. Przy nim stał drugi mężczyzna, którego nie znał, o surowej, przebiegłej twarzy. Pamiętał, że byli tu obaj, kiedy dziewczyna go znalazła. Co zobaczyli, że tak ich zaskoczyło?

Potem zdał sobie sprawę, że coś się zmieniło. Jego ramię było lżejsze, bardziej swobodne. Nie czuł bólu. Resztką sił, która mu pozostała, podniósł głowę i spojrzał na swoje ciało. Ściągnięte z ramienia ubranie ukazywało różowe, zdrowe ciało tam, gdzie usunięto kamienne szczątki choroby.

Ramienia nie było.

A więc nie było też trucizny Asphinxa.

Emocje kłębiły się w nim. Wpatrywał się w dziewczynę i bez skutku próbował coś powiedzieć.

Spojrzała na niego, pogodna i doskonała.

– Jestem Ożywcza – powiedziała. – Jestem córką Króla Srebrnej Rzeki. Spójrz mi w oczy, a rozpoznasz mnie.

Zrobił, co kazała, a ona dotknęła go. W jednej chwili ujrzał to, co przed nim zobaczył Morgan Leah i czego świadkiem był Pe Eli – przybycie Ożywczej do Culhaven i zmartwychwstanie Ogrodów Życia z pyłu i popiołów. Poczuł zachwyt nad tym cudem i instynktownie wiedział, że dziewczyna jest tym, za kogo się podaje. Posiadała magię, która urągała wierze, magię, zdolną ocalić najbardziej żałosny szczątek życia. Kiedy obrazy zniknęły, z całą siłą odczuł znowu niewytłumaczalne pokrewieństwo z nią.

– Jesteś znów zdrowy, Walkerze – powiedziała. – Choroba już nie będzie cię dręczyć. A teraz śpij, bo bardzo cię potrzebuję.

Dotknęła go i odpłynął w sen.

Obudził się ponownie w południe, czując wilczy głód i usychając z pragnienia. Ożywcza nakarmiła go, napoiła i pomogła mu usiąść. Czuł się teraz silniejszy, jak człowiek, którym był, zanim spotkał Asphinxa. Znowu mógł jasno myśleć; po raz pierwszy od wielu tygodni. Ulga płynąca z uwolnienia się od trucizny Asphinxa i radość z tego, że przeżył, mieszała się z wściekłością na to, co Rimmer Dall i cieniowce uczynili z Coglinem i Pogłoską. To tylko starzec i kłopotliwy kot, jak ich nazywał. Rozejrzał się po zniszczeniach wokół domku. Dziewczyna nie zapytała go, co się tu wydarzyło; dotknęła go tylko i już wiedziała. Wszystkie sceny nocnych, tragicznych wydarzeń powróciły falą wspomnień, pozostawiając go drżącego i bliskiego łez. Dotknęła go znowu, aby pocieszyć i podnieść na duchu, ale nie zapłakał. Nie pozwoliłby sobie na łzy. Ukrył swój żal, odgradzając się od niego murem determinacji, aby odnaleźć i zniszczyć tych, którzy byli za niego odpowiedzialni.

– Nie możesz dopuścić do siebie takich uczuć, Walkerze – powiedziała Ożywcza, kiedy Morgan Leah i Pe Eli się oddalili. – Jeśli teraz ruszysz w pościg za cieniowcami, zniszczą cię. Brakuje ci mądrości i siły, aby je pokonać. Jedno i drugie odnajdziesz jedynie poprzez mnie.

Potem, zanim zdążył odpowiedzieć, przywołała tamtych dwóch i usadziła ich przed sobą.

– Powiem wam teraz, dlaczego was potrzebuję – powiedziała.

Spojrzała po kolei na każdego z nich, a potem jej wzrok stał się nieobecny. – Bardzo dawno temu, w czasach przed nastaniem rodzaju ludzkiego, przed czarodziejskimi wojnami, przed wszystkim, co znacie, było wielu takich jak mój ojciec. Byli pierwszymi z czarodziejskich istot, którym Słowo dało życie i ziemię we władanie. Ich zadaniem było zapobiegać i chronić i robili to, dopóki mogli. Ale świat odmienił się wraz z wymieraniem czarodziejskich istot i coraz większą liczbą ludzi. Przemiana tego świata pokonała niemal wszystko, co istniało na początku, łącznie z takimi jak mój ojciec. Jeden po drugim umierali, zagubieni w przemijaniu czasu i zmianach tego świata. Wielu z nich zabrały wielkie wojny. Wojny ras zabrały jeszcze więcej. W końcu został tylko mój ojciec, teraz już legenda, czarodziejski władca zwany Królem Srebrnej Rzeki. – Uniosła twarz. – Z tym że mój ojciec nie był sam, jak sądził. Był jeszcze ktoś. Nawet mój ojciec początkowo nic o nim nie wiedział, wierząc, że wszyscy jego krewni już dawno zmarli i że tylko on przetrwał. Mylił się. Inny, podobny mu, wciąż żył, odmieniony tak bardzo, że aż niemożliwy do rozpoznania. Wszystkie pierwsze czarodziejskie istoty czerpały swą magię z ziemi. Siła mojego ojca wywodziła się z jezior i rzek, z wód, które karmiły ziemię. Zbudował swoje Ogrody, aby je wyżywić, dać im życie i czerpać z nich życie. Jego brat, ten, o którego przetrwaniu nie wiedział, brał swoją magię z kamienia. I podczas gdy mój ojciec znajdował siłę w płynności i przemianie, jego brat znajdował ją w stałości i niezmienności. – Przerwała na chwilę. – Jego imię brzmi Uhl Belk. Jest Królem Kamienia. W dawnych czasach nie miał imienia, tak jak żaden z krewnych mego ojca. Nie trzeba było wtedy imion. Mojemu ojcu nadali imię ludzie tej ziemi, nie prosił o nie. Uhl Belk wziął swoje ze strachu. Zrobił tak, ponieważ czuł, że jedynie posiadanie imienia pozwoli mu przetrwać. Wierzył, że imię niesie ze sobą trwałość, a ta stała się dla niego wszystkim. Wszędzie wokół niego świat ulegał przemianom, stare umierało, ustępując miejsca nowemu. Nie potrafił pogodzić się z tym, że musi się zmienić, albowiem tak jak kamień, z którego czerpał swą siłę, był nieugięty. Aby przeżyć, ukrył się głębiej w sposób, który przez długi czas utrzymywał go przy życiu, drążąc korytarze w ziemi, na której polegał. Ukrywał się w czasie, kiedy wielkie wojny niszczyły wszystko. I kiedy wojny magii i wojny ras także zagroziły zniszczeniem, ukrył się ponownie. Zabrał swoje imię i otulił się w kamień. Tak jak u mego ojca, jego świat obrócił się niemal w nicość, w maleńki skrawek egzystencji, który mogła ochronić jego magia. Przylgnął doń rozpaczliwie, podczas gdy przez wieki szalały wojny ludzkości, i czekał, aż opamiętają się na tyle, żeby mógł powrócić.

Ale w przeciwieństwie do mego ojca, Uhl Belk porzucił zadanie, które powierzyło mu Słowo. W walce o przetrwanie stracił z oczu cel swego istnienia. Zaczął wierzyć, że liczy się samo istnienie, nieważne za jaką cenę. Zobowiązanie, że będzie chronił i zapobiegał zniszczeniom ziemi, poszło w zapomnienie; obietnica, że będzie troszczył się o ziemię, straciła dlań znaczenie. Zbierał i gromadził swą magię z jedną tylko myślą, że kiedy stanie się wystarczająco silny, upewni się, że jego istnieniu nic i nikt już nie zagrozi. – Ożywcza spuściła wzrok, a kiedy znowu go uniosła, jej oczy pełne były zadumy. – Uhl Belk jest panem Eldwist, władcą ziem daleko na północ i wschód poza górami Charnal, gdzie Estlandia graniczy z Tiderace. Po wiekach ukrywania się wyszedł, aby zagarnąć na własność świat ludzi. Uczynił to poprzez swoją magię, która rosła w siłę, w miarę jak jej używał. Rzucał ją na oślep, bez zastanowienia, na ziemię, niszcząc glebę, wody, drzewa i stworzenia, które się nimi żywiły. Wszystko obracał w kamień i zbierał magię, która miała uczynić go jeszcze silniejszym. Całe Eldwist jest skamieniałe i ziemia wokół niego również zaczyna się zamieniać w kamień. Tiderace na razie uchronił się przed nimi, ponieważ jest ogromny i nawet magia Uhl Belka nie jest jeszcze wystarczająca do pokonania oceanu. Ale Eldwist łączy się na swym końcu z Estlandią i nic nie powstrzymuje magicznej trucizny od rozprzestrzenienia się na południe. Jedynie mój ojciec.

– I cieniowce – dodał Morgan Leah.

– Nie, Morganie – odrzekła i wszyscy zauważyli, że zwróciła się doń tylko pierwszym imieniem. – Cieniowce nie są wrogami Uhl Belka. Mój ojciec samotnie stara się ochronić cztery krainy. Cieniowce, tak jak Król Kamienia, chciałyby widzieć Estlandie nagie i odarte z życia i pozostać nie rozpoznane. Cieniowce i Uhl Belk nie wchodzą sobie w drogę, ponieważ nie obawiają się siebie. Pewnego dnia być może to się zmieni, ale dla żadnego z nas nie będzie to już miało znaczenia. – Spojrzała na Walkera. – Pomyśl o swoim ramieniu, Walkerze. Trucizna, która je pochłonęła, pochodzi od Uhl Belka. Asphinx należy do niego. Jeżeli Król Kamienia albo jakieś jego stworzenie dotknie jakiejkolwiek żywej istoty, staje się ona taka jak twoje ramię, twarda i martwa. Ta właśnie stałość i niezmienność jest źródłem mocy Uhl Belka.

– Dlaczego zdecydował się mnie zatruć? – zapytał Walker.

Srebrne włosy dziewczyny pochwyciły promień słońca i zalśniły chwilowym blaskiem. Poruszyła głową, strząsając światło.

– Ukradł talizman druidów z Wiecznej Rezydencji Królów i chciał być pewny, że ktokolwiek odkryje kradzież, zginie, zanim zdąży coś przedsięwziąć. Miałeś po prostu nieszczęście stać się tym kimś. Druidzi, kiedy jeszcze żyli, byli wystarczająco silni, aby zmierzyć się z Uhl Belkiem. Dlatego czekał w ukryciu, dopóki wszyscy nie odeszli. Jedynym jego wrogiem jest teraz mój ojciec. – Jej ciemne oczy spojrzały na Pe Ella. – Uhl Belk pragnie pochłonąć ziemię, a żeby to uczynić, musi zniszczyć mojego ojca. Ojciec wysłał mnie, aby temu zapobiec. Nie zrobię tego bez waszej pomocy. Chcę, abyście poszli ze mną na północ, do Eldwist. Kiedy już tam będziemy, musimy odebrać Królowi Kamienia talizman, który ukradł druidom z Wiecznej Rezydencji Królów. Zwą go Czarnym Kamieniem Elfów. Dopóki go posiada, Uhl Belk jest niezwyciężony. Musimy mu go odebrać.

Na wąskiej, pociągłej twarzy Pe Ella nie malowało się żadne uczucie.

– Jak mamy tego dokonać? – zapytał.

– Wy znajdziecie sposób – odrzekła, patrząc po kolei na każdego z nich. – Mój ojciec powiedział, że tak będzie, że macie ku temu możliwości. Ale żeby się powiodło, potrzebuję wszystkich trzech. Każdy z was ma niezbędną do tego magię. Nie rozmawialiśmy o tym, ale tak właśnie jest. Potrzebne są wszystkie trzy magie i wszyscy trzej musicie iść.

– Wszyscy trzej. – Pe Eli zerknął z powątpiewaniem na Walkera i Morgana. – Co potrafi Czarny Kamień Elfów? Jaki rodzaj magii posiada?

Walker pochylił się do przodu, żeby usłyszeć odpowiedź i oczy Ożywczej spoczęły na nim.

– Odbiera moc innym magiom. Pochłania je i czyni swoją własną.

Zamilkli oszołomieni. Walker nigdy nie słyszał o takiej magii.

Nawet w starych legendach druidów nie było o niej wzmianki. Pomyślał o słowach zawartych w Kronice druidów, którą przyniósł mu Coglin, słowach opisujących, w jaki sposób można odnaleźć Paranor:

Raz usunięty, pozostanie Paranor na zawsze utracony dla świata ludzi, zasklepiony i niewidoczny w swych murach. Tylko jeden rodzaj magii ma moc przywrócenia go światu - ów szczególny, zabarwiony na czarno Kamień Elfów, który został stworzony przez czarodziejski lud ze starego świata na wzór i podobieństwo wszystkich Kamieni Elfów, lecz który jednoczy w sobie wszelkie właściwości serca, umysłu i ciała. Ktokolwiek będzie miał słuszną sprawę oraz prawo, posłuży się nim zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zapamiętał te słowa, zanim ukrył księgę w szczelinie kominka, zanim wyruszył do Wiecznej Rezydencji Królów. Słowa wyjaśniały, w jaki sposób użyć Czarnego Kamienia Elfów, aby przywrócić Paranor. Jeśli zapieczętowała go magia druidów, Czarny Kamień Elfów mógł ją pochłonąć i przywrócić twierdzę. Walker zmarszczył brwi. Wydawało się to straszliwie łatwe. A co gorsza, moc takiej magii, raz użyta, mogła pozostać niepokonana. Dlaczego druidzi zaryzykowali, że coś tak potężnego wpadło w ręce wroga, takiego jak Uhl Belk?

Z drugiej strony przypuszczał jednak, że uczynili wszystko, aby temu zapobiec. Nikt niemal nie był w stanie wydobyć Kamienia z Wiecznej Rezydencji Królów. Nikt pewnie nie wiedział, że tam jest. Jak odkrył to Król Kamienia? – zastanawiał się Walker.

– Jeśli Czarny Kamień Elfów może odbierać inne magie – odezwał się nagle Pe Eli, kładąc kres rozmyślaniom Walkera – to w jaki sposób można go pokonać? Nasza własna magia, jakakolwiek magia, będzie przeciwko niemu bezużyteczna.

– Zwłaszcza moja, skoro nie mam już żadnej! – krzyknął nagle Morgan, powodując, że oczy wszystkich zwróciły się na niego. – A przynajmniej nie tyle, żeby brać ją pod uwagę.

– Czy w jakiś sposób możesz pomóc nam w walce z Królem Kamienia? – zapytał Walker. – Czy w jakiś sposób możesz użyć własnej magii?

– Nie – odrzekła dziewczyna i wszyscy ucichli, wpatrując się w nią. – Moja magia jest bezużyteczna, dopóki nie odbierzecie Uhl Belkowi Kamienia. Nie może również odkryć, kim jestem. Jeśliby się dowiedział, szybko by ze mną skończył. Pójdę z wami, będę doradzać i pomagać wam w miarę możliwości. Nie mogę jednak użyć magii, nawet w najmniejszym stopniu, nawet przez chwilkę.

– Ale uważasz, że my możemy? – zapytał Pe Eli z niedowierzaniem.

– Król Kamienia uzna waszą magię za nieszkodliwą. Nie poczuje się przez was zagrożony.

Twarz Pe Ella przybrała tak ponury wyraz, że Walker na chwilę przestał się zastanawiać, co Ożywcza przed nimi ukrywa. Teraz był pewny, że tak jest. Nie okłamuje ich, rzecz jasna, ale zdecydowanie jest coś, czego im nie mówi. Problem w tym, że nie miał najmniejszego pojęcia, co to jest.

– Jest jeszcze inny powód, dla którego powinniście mi pomóc – odezwała się znowu. – Wszystko jest możliwe, jeśli pójdziecie ze mną. Walkerze, usunęłam truciznę z twego ciała i uzdrowiłam cię. Uleczyłam twoje ramię, ale nie mogę sprawić, żebyś je odzyskał. Wyrusz ze mną na poszukiwanie Czarnego Kamienia Elfów, a odnajdziesz sposób, aby to zrobić. Morganie Leah, odzyskasz magię strzaskanego Miecza. Pójdź ze mną. Pe Eli, pragniesz magii potężniejszej niż magia cieniowców. Pójdź ze mną. Mój ojciec powiedział, że razem posiadacie klucze, które otworzą wszystkie tajemnice. Mój ojciec wie, co możliwe. Nie skłamałby. – Uniosła ku nim twarz. – Cztery krainy i ich lud są zagrożeni przez cieniowców, ale również przez Uhl Belka. Środki do wyeliminowania jednego zagrożenia odnajdą się poprzez wyeliminowanie drugiego. Czarny Kamień Elfów to talizman zdolny zniszczyć oba. Wiem, że jeszcze tego nie rozumiecie. Nie umiem wam tego wyjaśnić. Nie wiem, jak powiedzie wam się ta wyprawa. Ale pójdę z wami, z wami umrę albo przeżyję i z wami odniosę sukces albo porażkę. Cokolwiek się wydarzy, będziemy związani na zawsze.

Jakbyśmy już nie byli związani, pomyślał Walker i na nowo zaczął się zastanawiać, dlaczego to uczucie nie przemija.

Cisza zamknęła się wokół nich. Nikt nie chciał przerywać jej powłoki. Rozważali nie zadane pytania, nie wypowiedziane odpowiedzi, wątpliwości, złe przeczucia i lęki, z którymi przyjdzie im się zmierzyć. Przyszłość, jeszcze tydzień temu pewna, teraz rozciągała się przed nimi niczym mroczna i nieznana ścieżka, która poprowadzi ich tam, gdzie zechce. Na końcu tej ścieżki czekał Uhl Belk, Król Kamienia, a oni mieli go odszukać. Decyzja została już podjęta. Zdecydowali, mimo iż nikt tego nie powiedział. Taka właśnie była magia Ożywczej, magia, którą wypróbowywała na życiu innych ludzi, magia nie tylko przywracająca do życia wszystko, co martwe, ale również wyzwalająca nadzieje i marzenia żyjących.

Tak było i teraz.

Morgan myślał, jak to będzie, kiedy odzyska Miecz Leah. Wspominał dawne uczucie, kiedy mógł jeszcze władać jego magią. Pe Eli myślał, jak to będzie, kiedy posiądzie broń, której nikt nie sprosta. Wspominał uczucie, kiedy używał Stiehla. Zastanawiał się, czy będzie tak samo.

Walker Boh myślał jednak nie tyle o sobie, ile o Czarnym Kamieniu Elfów. Pozostawał kluczem zdolnym otworzyć wszystkie drzwi. Czy Paranor mógł znowu się pojawić? Czy znowu powrócą druidzi? Zadanie, które powierzył mu Allanon, część tego, co musi się dokonać, jeśli cieniowce mają zostać zniszczone. A teraz, po raz pierwszy, od kiedy nawiedziły go sny, pragnął ich zniszczenia. Co więcej, pragnął być tym, który ich zniszczy.

Spojrzał w czarne oczy Ożywczej i wydało mu się, że mógłby czytać w jej myślach. Sztuczka druidów. Czarodziejski dar.

I nagle, niespodziewanie, przypomniał sobie, gdzie ujrzał ją po raz pierwszy.

Przyszedł do niej później tego samego wieczoru, aby jej o tym powiedzieć. Dużo czasu zajęło mu podjęcie takiej decyzji. Łatwiej byłoby nie mówić nic, ponieważ rozmową wystawiał na szwank zarówno nową przyjaźń, jak i swoje uczestnictwo w podróży do Eldwist. Ale milczenie równałoby się kłamstwu, a tego by nie zniósł. Poczekał więc, aż Morgan i Pe Eli zdrzemnęli się, noc odziała się w czerń, a czas zwolnił swój bieg, po czym wstał bezgłośnie, wciąż obolały i sztywny po ciężkich przejściach, i przeszedł na drugą stronę polany, gdzie na niego czekała.

Mijając szczątki domku, rozejrzał się. Wcześniej, kiedy jeszcze było jasno, szukał w tlącym się popiele utraconej Kroniki druidów. Nie znalazł niczego.

Ożywcza nie spała. Wiedział, że tak będzie. Siedziała w cieniu dużego ogniska w miejscu, w którym drzewa otaczające polanę były najbardziej oddalone od śpiących. Był jeszcze słaby i nie mógł iść daleko, ale nie chciał rozmawiać tam, gdzie ci dwaj mogliby usłyszeć. Zdawała się to wyczuwać. Wstała, kiedy się zbliżył, i razem z nim, bez słowa, weszła pomiędzy drzewa. Kiedy znaleźli się już w bezpiecznej odległości, zwolniła i stanęła naprzeciw niego.

– Co chciałeś mi powiedzieć, Walkerze? – zapytała i pociągnęła go za sobą na chłodną matę leśnego poszycia.

Chwilę zbierał się do rozmowy. Ciągle, nie rozumiejąc dlaczego, czuł to dziwne pokrewieństwo z nią. Sprawiło ono, że niemal zmienił zdanie, bojąc się słów, które miał wypowiedzieć, i reakcji, jaką spowodują.

– Ożywcza – odezwał się w końcu, a dźwięk jej imienia na wargach znowu go powstrzymał. Wzmocnił swoje postanowienie. – Zanim umarł, Coglin podarował mi księgę Kronik druidów. Została zniszczona w pożarze. Był rozdział w tej księdze mówiący o tym, że Czarny Kamień Elfów jest magią druidów i posiada moc, która może uczynić Paranor znowu widzialnym. Oto zadanie, które dał mi duch Allanona, kiedy udałem się na rozmowę z nim przy Hadeshornie parę tygodni temu: przywrócić czterem krainom Paranor i druidów. Oto zadanie, do którego przyjęcia usilnie namawiał mnie Coglin. Przyniósł mi Kronikę druidów, aby przekonać mnie, że można tego dokonać.

– Wiem o tym – powiedziała cicho.

Czarne oczy groziły, że go pochłoną, zmusił się więc, żeby odwrócić wzrok.

– Wątpiłem w to – ciągnął, z coraz większym trudem dobywając słów. – Zastanawiałem się, dlaczego mi to mówi, oskarżając, że służy interesom druidów. Nie chciałem mieć z nimi nic wspólnego.

Ale moja ciekawość Czarnego Kamienia pchnęła mnie do podjęcia się tej sprawy, nawet po odejściu Coglina. Postanowiłem dowiedzieć się, gdzie został ukryty Kamień Elfów. Poszedłem zobaczyć Grimponda. – Raz jeszcze spojrzał na nią i nie spuścił już wzroku. – Pokazano mi trzy wizje. Wszystkie trzy o mnie. W pierwszej stałem przed resztą kompanii, która podróżowała ze mną do Hadeshornu, aby spotkać się z duchem Allanona, i oznajmiłem im, że prędzej odetnę sobie dłoń, zanim pomogę druidom. Wizja zadrwiła z moich słów, ukazując mnie bez dłoni. A teraz naprawdę jej nie mam. Dłoni i ramienia. – Głos mu drżał. – Trzecia wizja nie ma tutaj znaczenia. Ale w drugiej stałem na szczycie gór wznoszących się ponad światem. Była ze mną dziewczyna. Straciła równowagę i wyciągnęła do mnie rękę. Kiedy to zrobiła, odepchnąłem ją i spadła. To byłaś ty, Ożywcza.

Czekał na jej odpowiedź, a cisza wypełniała przestrzeń między nimi, aż Walkerowi zdawało się, że nic ich nie dzieli. Ożywcza milczała. Utkwiła w nim spojrzenie, a na jej twarzy nie odbijały się żadne uczucia.

– Musisz znać Grimponda! – wykrzyknął w końcu z irytacją.

Zobaczył, jak zamrugała oczami, i zdał sobie sprawę, że myślała o czymś zupełnie innym.

– To duch skazany na wygnanie – odrzekła.

– Który mówi zagadkami i kłamie, ale w jego słowach jest też część prawdy, ukrytej w pokrętnych ścieżkach. Tak zrobił w pierwszej wizji. Straciłem ramię. Nie chcę, żeby to samo stało się z twoim życiem.

Uśmiechnęła się przelotnie i było to ledwie widoczne poruszenie w kącikach ust.

– Nie zrobisz mi krzywdy, Walkerze. Obawiasz się, że to nieuniknione?

– Ta wizja – powtórzył.

– Wizja jest niczym więcej jak tylko wizją – przerwała mu łagodnie. – Wizje są tak samo iluzją, jak i prawdą. Mówią nam, co może się wydarzyć, a nie, co na pewno się stanie. Nie jesteśmy nimi skrępowani; nie mają tak naprawdę władzy nad tym, co ma być. Zwłaszcza te, pochodzące od stworzenia takiego jak Grimpond. Mami nas fałszem, zwodzi. Boisz się go, Walkerze? Nie, nie ty. Ja również nie. Ojciec powiedział mi, co będzie, i to wystarcza. Nie sprowadzisz na mnie żadnego nieszczęścia.

Twarz Walkera była ściągnięta i poryta bruzdami.

– Mógł się mylić. Mógł nie widzieć wszystkiego, co będzie.

Ożywcza potrząsnęła głową, wyciągając smukłą dłoń i dotykając jego ręki.

– Będziesz moim obrońcą w tej podróży, Walkerze, wszyscy trzej będziecie; tak długo, jak to konieczne. Nie martw się. Będę z wami bezpieczna.

Walker pokręcił głową.

– Mógłbym pozostać za…

Jej dłoń uniosła się szybko i dotknęła jego warg, jakby ocierała z nich jakąś nową truciznę.

– Nie. – Ucięła stanowczo. – Będę bezpieczna, jeśli będziesz ze mną. Znajdę się w niebezpieczeństwie, jeśli ciebie nie będzie. Musisz iść.

Wpatrywał się w nią z powątpiewaniem.

– Czy możesz mi powiedzieć, czego się ode mnie oczekuje?

Potrząsnęła głową.

– A może w jaki sposób mam wydobyć Czarny Kamień od Uhl Belka?

Znowu stanowcze „nie”.

– To może chociaż powiedz, jak mam cię ochraniać z jednym tylko ramieniem i…?

– Nie.

Osunął się na ziemię. Nagle poczuł się bardzo zmęczony. Ciemność otulała go duszącymi fałdami, niczym płaszcz wątpliwości i niezdecydowania.

– Jestem połową człowieka – wyszeptał. – Straciłem wiarę w to, kim i czym jestem, w obietnice złożone samemu sobie, w zadania, które sobie wyznaczyłem. Wplątano mnie w sny druidów i wyzwania, w które nie wierzę. Pozbawiono mnie najbliższych przyjaciół, domu i poczucia wartości. Byłem najsilniejszy z tych, którzy wyruszyli na spotkanie z Allanonem; na mnie polegali inni. Teraz jestem najsłabszy, ledwie zdolny ustać na własnych nogach. Na twoim miejscu nie lekceważyłbym tak pochopnie wizji Grimponda. Zbyt wiele razy ulegałem złudnym przeświadczeniom. Teraz muszę podważać wszystko.

– Walkerze – powiedziała.

Patrzył zdumiony, kiedy się schyliła i podniosła go na nogi.

– Znowu będziesz silny, ale tylko wtedy, kiedy uwierzysz.

Była tak blisko, że czuł jej ciepło, docierające doń przez chłodne powietrze nocy.

– Jesteś podobny do mnie – powiedziała cicho. – Wyczułeś to już, chociaż nie potrafisz zrozumieć, dlaczego tak jest. A jest tak, ponieważ jesteśmy przede wszystkim tworami magii, którą władamy. Ta magia nas określa, kształtuje nas i czyni tym, czym jesteśmy. Jest dla nas obojga dziedzictwem, którego nie możemy uniknąć. Chciałeś ochronić mnie, mówiąc o swoich wizjach, odsuwając niebezpieczeństwo, jakie niesie twoja obecność, jeśli wizje mówiły prawdę. Ale, Walkerze, jesteśmy ze sobą związani w taki sposób, że pomimo wszelkich wizji nie możemy się rozdzielić i przeżyć osobno. Czy tego nie czujesz? Musimy podjąć nić tego szlaku, który wiedzie nas do Eldwist, Uhl Belka i Czarnego Kamienia Elfów i podążyć nią aż do końca. Jakiekolwiek wizje nie mogą nas od tego powstrzymać. Obawy o naszą przyszłość nie mogą nam w tym przeszkodzić. – Zawahała się. – Magia, Walkerze. Magia określa cel mojego życia, magia dana mi przez ojca. Czy możesz powiedzieć, że z tobą jest inaczej?

To nie było pytanie, tylko stwierdzenie faktu; bezdyskusyjna prawda. Wziął głęboki oddech.

– Nie – przyznał. – Nie mogę.

– Nie możemy jej zaprzeczyć ani od niej uciec, czy tak?

– Tak.

– To jest nam wspólne, to i zadanie, które każde z nas otrzymało oddzielnie, aby odnaleźć Czarny Kamień Elfów i zapobiec zniszczeniu czterech krain. Ty dostałeś je od ducha Allanona, ja od swego ojca. Poza tym nic się nie liczy. Wszystkie ścieżki prowadzą do talizmanu druidów. – Uniosła twarz do bladych promieni światła, które sączyły się przez korony drzew z rozgwieżdżonego nieba. – Musimy ruszyć na poszukiwanie razem, Walkerze.

Była tak stanowcza w swoich stwierdzeniach, tak pewna tego, co mówi. Walker napotkał jej spojrzenie, jeszcze pełen wątpliwości i obaw, które nakazywała mu odrzucić, ale podniesiony na duchu jej poczuciem celu i siłą woli. Kiedyś i on taki był. Poczuł wstyd i gniew, że już tak nie jest. Przypomniał sobie determinację Para Ohmsforda, aby robić to, co właściwe, aby odnaleźć użytek dla daru magii. Pomyślał o swej nie wypowiedzianej obietnicy duchom Coglina i Pogłoski. Ostrożnie podchodził do wizji Grimponda, ale Ożywcza miała rację. Nie może pozwolić im odwieść się od wyprawy.

Spojrzał na nią i skinął głową. Powróciło zdecydowanie.

– Nie będziemy już mówić o wizjach Grimponda – obiecał.

– Dopóki nie będzie takiej potrzeby – odpowiedziała. Wzięła go pod ramię i poprowadziła z powrotem przez mrok lasu na spoczynek.

XI

Par Ohmsford powoli odzyskiwał siły. Minęły dwa tygodnie, w trakcie których leżał na posłaniu w podziemnym legowisku Kreta; wychudły, bezsilny szkielet owinięty w starą pościel, otoczony wianuszkiem dziwnych, nieruchomych twarzy przybranych dzieci Kreta, podczas gdy migoczące światło świecy znaczyło jego skórę cętkami światła i cienia. Z początku czas nie miał znaczenia, ponieważ oddalony był od wszystkiego, co miało związek z realnym światem. Potem szaleństwo przygasło i zaczął wracać do siebie. Dzień i noc przestały być nazwami. Damson Rhee i Kret stali się rozpoznawalni. Plamy ciemności i światła zaczęły ukazywać kształty i sylwetki sprzętów w pokoju, w którym wypoczywał. Workowate postaci stały się na powrót znajome, guzikowate nosy i oczy, zasznurowane usta, odziane w łachmany ciała. Znowu mógł je nazwać. Słowa z bezsensownej paplaniny nabierały znaczeń. Było karmienie i sen.

Przeważnie jednak były wspomnienia. Ścigały go tak samo we śnie, jak i na jawie, niczym widma krążące na skraju myśli, w każdej chwili gotowe żądlić i kąsać. Wspomnienia Dołu, cieniowców, Rimmera Dalla i Miecza Shannary. Przeważnie jednak Colla.

Nie potrafił sobie wybaczyć. Coll zginął przez niego. Nie dlatego, że otrzymał ten fatalny cios, mordercze uderzenie magicznej pieśni. Nie dlatego, że nie udało mu się obronić brata przed bandą cieniowców przybyłych do Dołu, podczas gdy on zajęty był Rimmerem Dallem. Powodem było jedynie to, że od samego początku, od chwili, kiedy umknęli z Varfleet przed szperaczami, myślał tylko o sobie. Pragnął znać prawdę o pieśni, Mieczu Shannary, poleceniach Allanona, przeznaczeniu magii – tylko to się liczyło. Poświęcił wszystko, aby odkryć prawdę, a na końcu poświęcił również własnego brata.

Damson Rhee dokładała wszelkich starań, aby mu to wyperswadować, widząc jego udrękę i instynktownie wyczuwając jej przyczynę.

– Chciał być tutaj z tobą, Par – powtarzała mu bez końca, pochylając się nad nim. Jej rude włosy spływały po smukłych ramionach. Głos miała miękki i łagodny. – To był jego wybór. Kochał cię tak, że nie mogło być inaczej. Zrobiłeś, co w twojej mocy, aby go powstrzymać, aby zapewnić mu bezpieczeństwo. Ale Coll nie uznawał kompromisów. Miał poczucie tego, co prawe i konieczne. Zdecydowany był chronić cię przed niebezpieczeństwami, które obaj znaliście. Oddał życie, abyś był bezpieczny. Nie rozumiesz tego? Nie odrzucaj pochopnie znaczenia tej ofiary, upierając się, że to twoja wina. Mógł wybrać i uczynił to. Miał silną wolę i nie zmieniłbyś jego postanowienia, nawet gdybyś starał się jeszcze bardziej, niż to czyniłeś. On rozumiał, Par. Rozpoznał twój cel i pragnienie. Wierzyłeś w to przedtem, musisz uwierzyć teraz. Coll uwierzył. Nie pozwól, aby jego śmierć poszła na marne.

Obawiał się jednak, że śmierć Colla mogła właśnie pójść na marne, i ten strach prześladował go w najczarniejszych myślach. Co właściwie osiągnął przez śmierć brata? Czym mógł się pochwalić w zamian? Mieczem Shannary? Tak, zdobył legendarną broń swych elfich przodków, talizman, po który wysłał go duch Allanona. I co z niego za pożytek? Zawiódł całkowicie jako broń przeciwko Rimmerowi Dallowi, nawet kiedy pierwszy szperacz ujawnił, że jest cieniowcem, jeśli Miecz stanowił konieczną do tego magię, jak twierdził Allanon to dlaczego nie zniszczył jego największego wroga? A co gorsza, jeśli wierzyć Dallowi, Miecz Shannary mógł być jego na każde skinienie. I co za pożytek z morderczego, wyniszczającego zejścia do Dołu? Co za pożytek ze śmierci Colla?

Wszystko na darmo, zwłaszcza jeżeli Rimmer Dall miał rację co do jednego jeszcze – że Par Ohmsford, tak jak i on, jest cieniowcem. I po to właśnie walczyli, aby ochronić cztery krainy przed…

Jeśli Coll zginął, aby ocalić cieniowców…

Nieprawdopodobne? Nie był już dłużej pewny.

Tak więc wspomnienia prześladowały go, gorzkie i straszne, zalewając falą udręki, niewiary i gniewu. Walczył z wciągającą go topielą, usiłował utrzymać się na powierzchni, aby złapać oddech, aby przeżyć. Gorączka zniknęła, opadły emocje, ich ostrze się stępiło, a obolałe serce i ciało zabliźniło się i uleczyło.

Pod koniec tych dwóch tygodni wstał, zdecydowany nie kłaść się więcej, i zaczął spacerować, przemierzając mroczne kwatery Kreta. Obmył się w misce, ubrał i zjadł przy stole. Przemierzał kryjówkę od końca do końca, od drzwi do drzwi, sprawdzając swoje siły i pokonując słabość. Odsunął od siebie wspomnienia, trzymając je na uwięzi. Udawało się to poprzez najprostsze czynności. Robienie czegoś, czegokolwiek, pomagało powstrzymać się od rozważań nad tym, co było już przeszłością. Czuł zapachy wiszące w uwięzionym pod ziemią powietrzu. Badał konstrukcję zniszczonych mebli – zbiorowiska rupieci z górnego świata, a także ściany i podłogi. Jego postanowienie umacniało się. Żył i musiał w tym być jakiś cel. Pojawiał się i znikał w świetle świecy i w cieniu, niczym duch poruszany wewnętrzną wizją.

Nawet kiedy był już zbyt zmęczony, żeby chodzić w kółko, niechętnie odpoczywał. Godzinami przesiadywał na krawędzi łóżka, badając Miecz Shannary, dumając nad jego tajemnicą.

Dlaczego nie odpowiedział, kiedy dotknął ostrzem Rimmera Dalla?

– Czy to możliwe – zapytała go pewnego razu Damson, a w jej głosie słychać było czujność – że oszukano cię w jakiś sposób i że to nie jest Miecz Shannary?

Zastanowił się, zanim odpowiedział.

– Kiedy ujrzałem go w krypcie, Damson, i kiedy go dotknąłem, wiedziałem, że to Miecz. Byłem tego pewny. Tak wiele razy śpiewałem o tym, tak często malowałem ten obraz. W mojej duszy nie było wątpliwości. – Powoli pokręcił głową. – Nadal czuję, że tak jest, pokiwała głową. Siedziała przy nim na łóżku z podkurczonymi nogami, a jej zielone oczy spoglądały w napięciu.

– Ale twoje gorące pragnienie odnalezienia go mogło zabarwić twój osąd, Par. Być może pragnąłeś go tak bardzo, że pozwoliłeś zrobić z siebie głupca.

– Tak, mogło się tak wydarzyć – zgodził się z nią. – Wtedy. Ale czy teraz również? Spójrz na ostrze. Widzisz tutaj? Rękojeść jest zniszczona, bardzo stara, a mimo to ostrze lśni jak nowe. Jak Miecz Morgana. Chroni go magia. I spójrz na tę rzeźbę płonącej pochodni…

Jego zapał uleciał wraz z westchnieniem. W jej oczach zobaczył zwątpienie.

– A mimo to nie działa, to prawda. Nie robi nic. Trzymam go, chyba tak, jak powinno być, a on nic nie robi, niczego nie oddaje, nie pozwala mi wyczuć nawet najdrobniejszego drgnienia magii. Więc jak może być Mieczem?

– Przeciwmagia – odezwał się z namaszczeniem Kret. Przykucnął blisko nich, w kącie pokoju, niemal niewidoczny w mroku. – Maska, która ukrywa. – Rozciągnął palcami twarz, żeby zmienić jej kształt.

Par spojrzał na niego i skinął głową.

– Rodzaj kryjówki. Tak, Krecie. To możliwe. Rozważałem taką możliwość. Ale czy istnieje magia na tyle silna, aby stłumić tę Miecza Shannary? Jak cieniowce mogłyby ją stworzyć? A nawet gdyby mogły, dlaczego po prostu nie wykorzystały jej do zniszczenia ostrza?

A czy ja nie powinienem być w stanie przełamać tę przeciwmagię, skoro jestem prawowitym właścicielem Miecza?

Kret spoglądał na niego z powagą i bez słowa. Damson nie odpowiedziała.

– Nie rozumiem – wyszeptał cicho. – Nie rozumiem, co jest nie tak.

Zastanawiał się również, dlaczego Rimmer Dall tak chętnie pozwolił mu odejść z Mieczem. Jeśli naprawdę był bronią, za którą go uważano, bronią zdolną niszczyć cieniowce, Dall z pewnością nie Pozwoliłby, aby pozostał w rękach Para. A jednak oddał go Parowi bez sprzeciwu, a nawet go zachęcał, mówiąc mu o cieniowcach i że lecz jest kłamstwem.

A potem udowodnił to, pokazując, że dotyk Miecza nie uczyni mu krzywdy.

Par błąkał się po kwaterach Kreta z ostrzem w dłoni, ważąc go, wyczuwając jego ciężar i próbując obudzić magię w jego wnętrzu. A jednak tajemnica Miecza Shannary wciąż mu się wymykała.

Od czasu do czasu Damson opuszczała ich podziemną kryjówkę i wychodziła na ulice Tyrsis. Dziwnie było myśleć, że nad ich głowami istniało całe miasto, tyle że poza zasięgiem wzroku i słuchu, z ludźmi, budynkami, słońcem i świeżym powietrzem. Par tęsknił, aby pójść z nią, ale ona rozsądnie mu to odradziła. Brakowało mu jeszcze sił na takie przedsięwzięcie, a federacja ciągle ich szukała.

Tydzień potem, kiedy Par opuścił swoje łoże boleści i zaczął poruszać się samodzielnie, Damson powróciła z niepokojącymi wieściami.

– Kilka tygodni temu – oznajmiła – federacja odkryła lokalizację Występu. Najwidoczniej zdradził szpieg w obozie banitów.

Armia została odesłana z Tyrsis, aby przeszukać Parma Key i oblegać miasto. Oblężenie odniosło sukces. Występ padł. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy uciekłeś z Dołu. – Zawahała się. – Wszyscy, których tam znaleziono, zostali zabici.

Par wstrzymał oddech.

– Wszyscy?

– Tak twierdzi federacja. Mówi się, że Ruch jest skończony.

Przez chwilę panowała cisza. Siedzieli przy długim stole Kreta otoczeni przez bezgłośne, niewidoczne dzieci, a przed nimi stały filiżanki. Stało się to popołudniowym rytuałem.

– Jeszcze herbaty, śliczna Damson? – zapytał cicho Kret, a jego owłosiona twarz wychynęła znad krawędzi stołu.

Skinęła głową, nie odrywając wzroku od Para. Par zmarszczył brwi.

– Nie wydajesz się zaniepokojona – stwierdził w końcu.

– Uważam, że to dziwne, iż całe tygodnie minęły, zanim wieść o tym zwycięstwie dotarła do miasta.

– A zatem to nieprawda?

Ugryzła jeden z krakersów, w które zaopatrywał ich Kret, i zaczęła żuć.

– Być może jest prawdą, że wzięto Występ. Ale znam Padishara Creela. Wydaje się mało prawdopodobne, że dał się złapać w pułapkę w swojej własnej kryjówce. Jest na to o wiele za sprytny. Co więcej, przyjaciele Ruchu tutaj, w mieście, powiedzieli mi, że liniowi żołnierze twierdzili, iż nie zabili prawie nikogo. Najwyżej kilka tuzinów, a tamci byli już martwi, kiedy zerwano rozejm z Występem. Co zatem przydarzyło się tamtym? W obozie było trzystu ludzi. Poza tym, jeśli federacja naprawdę miałaby Padishara Creela, zatknęliby jego głowę na bramach miasta, aby to udowodnić.

– Nie ma jednak wiadomości od Padishara?

Potrząsnęła głową.

– Ani od Morgana, Steffa czy innych? Znowu pokręciła głową.

– Zniknęli.

– No tak.

Słowa zawisły w powietrzu. Uśmiechnęła się smutno. W milczeniu dokończyli herbatę.

Następnego dnia, silniejszy i zdecydowany, Par ponownie oznajmił, że chce wyjść do Tyrsis. Już dość długo siedział w zamknięciu; pragnął znowu zobaczyć kawałek własnego świata. Pragnął poczuć na skórze promienie słońca i odetchnąć świeżym powietrzem. Poza tym nie osiągną niczego, dopóki będzie pozostawał w ukryciu. Czas, żeby zaczął coś robić.

Damson sprzeciwiła się gwałtownie, przekonując, że nie odzyskał jeszcze w pełni sił i wychodzenie gdziekolwiek jest dla niego nadzwyczaj niebezpieczne. Federacja wie już, kim jest; jego opis był wszędzie. Po ich ucieczce z Dołu, szperacze zaczęli przeszukiwać dolne poziomy starego pałacu i odkryli prowadzące doń tunele. Teraz je także przeszukują. Mieli całe mile tuneli i kanałów do zbadania, ale ryzyko odkrycia istniało. Teraz lepiej zniknąć pod ziemią.

W końcu poszli na kompromis. Parowi będzie wolno wejść do najbliższych tuneli wyłącznie w towarzystwie Damson albo Kreta. Nie wyjdzie na powierzchnię ani na chwilę. Pójdzie, gdzie mu każą, i zrobi, jak radzą. Ale przynajmniej wyjdzie ze swego pokoju. Par się zgodził.

Z zapałem zaczął swoje wyprawy, badając położenie tuneli, prowadzony przez Damson i Kreta, i zapisując wszystko uważnie w pamięci. Pierwszego dnia szybko się zmęczył i musiał wrócić wcześnie. Drugiego był silniejszy i poszedł dalej. Coraz lepiej się orientował w połączeniach tuneli i kanałów. Poruszał się nimi na tyle swobodnie, że – jak sądził – mógłby sam znaleźć drogę na powierzchnię, gdyby zaszła taka potrzeba. Kret udzielał mu ostrożnych porad, obserwował go z napięciem lśniącymi oczyma i z zadowoleniem kiwał głową. Damson trzymała się w pobliżu, nieustannie go dotykając, jakby chciała zasłonić go przed niebezpieczeństwem. Uśmiechał się w duchu, widząc jej opiekuńczość.

Minął tydzień. Miał się teraz o wiele lepiej; niemal zupełnie doszedł do zdrowia. Ponad miesiąc upłynął, od kiedy przyniesiono go w podziemia Tyrsis i umieszczono w kryjówce. Bez przerwy myślał o wyjściu, podjęciu na nowo nici swego życia.

Równocześnie zastanawiał się jednak, od czego zacznie.

Pod koniec tygodnia decyzja sama się wyklarowała.

Było późne popołudnie, dzień po tym, jak zaczął odkrywać tunele otaczające kryjówkę Kreta. Siedział na skraju łóżka i raz jeszcze oglądał Miecz Shannary. Damson wyszła do miasta sprawdzić, czy nie dowie się czegoś nowego o Padisharze Creelu i federacji. Kret był skradającym się cieniem, przechodzącym z pokoju do pokoju, porządkującym, ustawiającym i krzątającym się wśród swoich sprzętów. Nadszedł i minął bez dziewczyny czas na herbatę i Kret zrobił się niespokojny. Par być może też czułby niepokój, gdyby pozwolił sobie zająć się tą sprawą, ale pochłaniało go zupełnie co innego. Wspomnienia wydarzeń towarzyszących odkryciu Miecza Shannary i śmierci Colla wciąż były niekompletne, niczym fragmenty przypadkowo wskakujące na swoje miejsce, kiedy usiłował ułożyć cały obraz. Za każdym razem przypominał sobie nowy fragment. Tak jak teraz.

Chodziło o pieśń. Pamiętał aż nadto wyraźnie, jak magia zebrała się w nim, przywołana niemal samoistnie, kiedy Coll – stwór, który był Collem – rzucił się na niego. Potem, kiedy Coll zniknął i zaatakowały go w Dole pozostałe cieniowce, pieśń ofiarowała mu płonący miecz, broń niepodobną do czegokolwiek, co stworzyła magia. Bez wysiłku pokonał cieniowce. Przez kilka chwil był jak opętany, owładnięty wściekłością i szaleństwem, pozbawiony resztek rozsądku. Pamiętał tamto uczucie. Było jednak coś jeszcze, coś, o czym zupełnie zapomniał. Aż do teraz. Kiedy cieniowce zostały zniszczone i schylił się, aby wydobyć Miecz Shannary, ostrze oparzyło go – osmaliło mu dłoń niczym ogień. W tym samym momencie umarła jego własna magia i już nie potrafił przywołać jej z powrotem.

Dlaczego Miecz Shannary uczynił coś takiego? Co spowodowało taką reakcję?

Zadumał się, usiłując dopasować to jakoś do swej niewielkiej wiedzy o tajemnicy Miecza, kiedy przez drzwi do podziemnej kryjówki Kreta wpadła zadyszana, przerażona Damson z rozwianymi włosami.

– Żołnierze federacji! – krzyknęła, podbiegając do Para i stawiając go na nogi. – Całe tuziny! Przeszukują kanały, wymiatając je ze wszystkiego! Nie w pałacu, ale tutaj. Ledwo przemknęłam się przed nich. Nie wiem, czy ktoś nas zdradził, czy po prostu widziano mnie, ale odnaleźli zejście na dół i właśnie nadchodzą! – Przerwała, próbując się opanować. – Znajdą nas, jeśli tu zostaniemy. Musimy natychmiast wychodzić.

Par przewiesił przez ramię Miecz Shannary i zaczął pakować swoje rzeczy do worka. Nie mógł zebrać myśli. Chciał stąd wyjść, ale nie w ten sposób.

– Krecie! – zawołała Damson i kosmata postać natychmiast pojawiła się u jej boku. – Musisz iść z nami. Znajdą cię.

Ale Kret z namaszczeniem pokręcił głową, a w jego głosie brzmiał spokój.

– Nie, piękna Damson. To mój dom. Zostanę.

Damson uklękła pospiesznie.

– Nie możesz tego zrobić, Krecie. To bardzo niebezpieczne. Ci ludzie cię skrzywdzą.

– Chodź z nami – przynaglał Par. – Proszę. To nasza wina, że jesteś w niebezpieczeństwie.

Kret spojrzał na niego figlarnie.

– To ja postanowiłem cię tutaj przynieść. Postanowiłem zająć się tobą. Zrobiłem to dla Damson, ale też i dla siebie. Lubię cię.

Podoba mi się… co czuje śliczna Damson.

Par kątem oka dojrzał rumieniec Damson i nie odrywał spojrzenia od Kreta.

– To teraz nieważne. Ważne, że jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciele troszczą się o siebie. Musisz iść z nami.

– Nie wrócę do górnego świata – upierał się spokojnie Kret. -

Tu jest mój dom. Muszę o niego dbać. Co z moimi dziećmi? Co z Chalt, małą Lida, Westrą i Everlind? Czy chcesz, żebym je opuścił?

– Weź je ze sobą, jeśli musisz! – Par zaczął wpadać w rozpacz.

– Pomożemy wam znaleźć nowy dom – dodała pospiesznie Damson.

Ale Kret uparcie kręcił głową.

– Świat na górze nie chce mieć nic wspólnego z żadnym z nas. Nie należymy do niego, śliczna Damson. Nasze miejsce jest tutaj. Nie martwcie się o nas. Znamy te tunele. Są tu miejsca, gdzie nigdy nas nie znajdą. Pójdziemy tam, jeśli będziemy musieli. – Zawahał się. – Możecie iść z nami oboje. Będziecie bezpieczni.

Damson wstała i zmarszczyła brwi.

– Wystarczy, jeśli ty będziesz bezpieczny, Krecie. Zbyt wiele niebezpieczeństwa wprowadziliśmy w twoje życie. Obiecaj mi tylko, że już teraz pójdziesz do jednej z tych kryjówek. Zabierz dzieci i zostań tam, dopóki nagonka się nie skończy i tunele znowu będą bezpieczne. Obiecaj mi to.

Kret skinął głową.

– Obiecuję, słodka Damson.

Damson pobiegła zebrać swoje rzeczy i dołączyła do Para przy drodze do wyjścia. Kret stał, patrząc na nich z cienia – para lśniących oczu zagubionych w galimatiasie niepotrzebnych sprzętów i bladym świetle świecy.

Damson zarzuciła torbę na ramię.

Żegnaj, Krecie – zawołała cicho, a potem odłożyła pakunek, podeszła do miejsca, w którym czekał, i wyciągnęła ramiona, aby go przytulić. Kiedy wróciła do Para, płakała.

– Zawdzięczam ci życie, Krecie – powiedział Par. – Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.

Mała dłoń uniosła się, żeby nieśmiało pomachać.

– Pamiętaj, co mi przyrzekłeś! – ostrzegła Damson niemal z gniewem. – Ukryj się!

Potem wyszli do tunelu za wejściem, bezszelestnie przemykając się naprzód. Damson nie niosła pochodni, ale zamiast niej wyjęła jeden z tych dziwnych kamieni, które świeciły ogrzane ciepłem jej dłoni. Wykorzystała jego małe, niezawodne światełko, aby wskazywało im drogę, otwierając palce, aby wskazało kierunek, i zamykając je na powrót, aby ich nie odkryto. Szybko odeszli od kryjówki Kreta, przeszli w dół tunelem do następnego, a potem wspięli się po metalowej drabinie i weszli do szybu.

Gdzieś z oddali słychać było szurgot obutych stóp.

Damson poprowadziła Para z dala od tego dźwięku wilgotnym i śliskim tunelem. Temperatura podniosła się, a w powietrzu czuć było smród kanałów. Z ciemnych zakamarków pierzchały szczury, a ze szczelin w skale ściekała woda. Szli naprzód przez wijący się labirynt. Raz dotarły do nich głosy, odległe i niewyraźne. Damson nie zwróciła na nie uwagi.

Doszli do miejsca, gdzie łączyło się kilka kanałów. Był to okrągły dół z wodą zbierającą się w głębokiej, ocienionej studni. Centralny punkt, pomyślał Par. Oddychał ciężko, wyczerpany nieoczekiwanym ruchem. Mięśnie nóg i pleców miał tak obolałe, że spróbował przeciągnąć się ostrożnie, aby przynieść im ulgę.

Damson zerknęła w tył na niego, a w jej oczach odbijała się troska. Po chwili wahania poprowadziła go dalej.

Znowu rozbrzmiały głosy, bliższe tym razem i z kilku stron naraz. Przed nimi zapłonęły światła pochodni. Damson poprowadziła Para kolejną drabiną do tunelu tak wąskiego, że zmuszeni byli czołgać się naprzód. Wilgoć i brud przemoczyły ubranie Para i przywarły do skóry. Zmuszał się, aby oddychać ustami, a i to wyłącznie kiedy nie mógł już dłużej wstrzymywać oddechu.

Wynurzyli się na początku szerszego tunelu, wydrążonego pośrodku. Po obu jego stronach znajdowały się chodniki, którymi płynęła woda z kanałów. Przecinały go dwa mniejsze tunele. W każdym migotało światło pochodni. Damson przyspieszyła. Minęli zakręt i odkryli, że tu również czeka na nich światło. Damson zatrzymała się, odsuwając Para pod skalną ścianę.

Kiedy spojrzała mu w twarz, w jej oczach widać było cień rozpaczy.

– Jedyna droga na zewnątrz – wyszeptała z ustami tuż przy jego uchu – jest przed nami. Jeśli zawrócimy, znajdziemy się w pułapce.

Cofnęła się, żeby zobaczyć, jak zareaguje. Zerknął na światła, zbliżające się gwałtownie, i usłyszał tupot obutych stóp i pierwsze głosy. Poczuł zalewającą go falę strachu. Czy federacja już zawsze będzie na niego polować? Miał wrażenie, że ta nagonka nigdy się nie skończy. Tak wiele razy uciekał z niewoli. To musi się skończyć. Prędzej czy później zabraknie mu szczęścia. Ledwo przeżył Dół i cieniowce. Był zmęczony i chory na duszy. Chciał tylko, żeby zostawiono go w spokoju. Ale federacja nigdy go nie zostawi. Krąg się zamykał.

Przez jedną chwilę poddał się zupełnie rozpaczy. Nagle pomyślał o Collu. Wspomniał swój ślub, że ktoś zapłaci za śmierć jego brata, i w jednej chwili miejsce rozpaczy zajął gniew. Nie, przysiągł sobie cicho, nie pozwoli się uwięzić. Nie odda się w ręce Rimmera Dalla.

Przez chwilę zastanawiał się nad przywołaniem magii, która przyszła mu z pomocą w Dole, wezwaniem tego ognistego miecza, który rozniesie wrogów na strzępy. Odsunął jednak tę myśl. Wciąż brak mu zrozumienia, żeby tak szybko przywoływać tak potężną moc. Tutaj potrzeba sprytu, a nie brutalnej siły. Przypomniał sobie nagle, jak uciekł federacji tamtej nocy w Parku Ludu. Pociągając za sobą Damson, pobiegł do zacienionej niszy w ścianie tunelu. Skulił się w ciemnościach i położył palec na ustach, dając dziewczynie znak, że ma być cicho.

Nadeszli żołnierze federacji. Pięciu rosłych ludzi z uniesionymi pochodniami, aby zapewnić sobie wystarczającą ilość światła do poszukiwań. Zalśniła stal ich broni. Par wziął głęboki oddech i skulił się w sobie. Będzie miał tylko jedną szansę. Tylko jedną.

Zaczekał, dopóki nie zrównali się z nimi, i użył pieśni. Trzymał ją mocno na uwięzi, nie chcąc ryzykować tego, co mogłaby uczynić, i uwalniał ją ostrożnie. Zarzucił na żołnierzy sieć szeptanych przestróg, wskazał im cień czegoś, co zburzyło wody kanału – drobny, ukradkowy ruch. Wzbudził w nich potrzebę pośpiechu, jeśli chcą to schwytać.

Niemal równocześnie żołnierze rzucili się do biegu i minęli ich pędem, nie patrząc na boki. Chłopak z Vale i dziewczyna tulili się do ściany tunelu, wstrzymując oddech. Po chwili żołnierze zniknęli.

Damson i Par podnieśli się powoli. Dziewczyna impulsywnie wyciągnęła ręce i uściskała Para.

– Znowu jesteś sobą, Parze Ohmsford – wyszeptała i pocałowała go. – A teraz tędy. Już prawie jesteśmy wolni.

Pobiegli w dół korytarzem, minęli przecinający go tunel i weszli do suchej studni. Pochodnie, kroki i głosy wycofały się w ciszę. Do góry prowadziła drabina. Damson poszła pierwsza, przystając na szczycie, aby pchnąć drzwi. Przez szparę sączyło się światło. Nasłuchiwała, rozejrzała się wokół i wspięła się przez nie. Par podążył jej śladem.

Stali we wnętrzu drewnianej, zamkniętej szopy. Na zewnątrz prowadziły pojedyncze drzwi. Damson podeszła do nich, otworzyła ostrożnie i wyszła na zewnątrz. Par szedł za nią.

Wokół nich wyrastało miasto Tyrsis, mury fortecy, spiralne wieże i gmatwanina budowli z kamienia i drewna. Powietrze gęste było od zapachów i dźwięków. Był wczesny wieczór, dzień odchodził na zachód, a ludzie kierowali się w stronę domów. W nieruchomym żarze lata życie biegło powoli i ze znużeniem. Niebo nad ich głowami grywało się czarnym aksamitem, a gwiazdy na nim wyglądały jak rozsypane odłamki kryształu. Zadziwiająco jasny księżyc w pełni rzucał na świat promienie zimnego, białego światła.

Par Ohmsford uśmiechnął się, zapominając o bólu i pozostawiając za sobą wspomnienia. Poprawił ciężar Miecza Shannary na ramieniu. Dobrze było żyć.

Damson ujęła go za rękę, ściskając ją delikatnie.

Razem ruszyli w dół ulicy i zniknęli pośród nocy.

XII

Ożywcza zatrzymała swą niewielką kompanię przy Hearthstone, przez kilka dni pozwalając Walkerowi odzyskać siły. Szybko powracały, a proces leczenia przyspieszał zarówno delikatny dotyk dziewczyny, jej niespodziewany uśmiech, sama jej obecność, jak i właściwość jej dłoni. Magia była wszędzie wokół niej, otaczając ją niczym niewidzialna aura, sięgając wszystkiego, z czym się zetknęła, lecząc i odnawiając tak gruntownie i błyskawicznie, że nie mogli się nadziwić. Walker odzyskał siły niemal w ciągu jednej nocy. Skutki trucizny odeszły w niepamięć. Pozostał tylko ból po utracie Coglina i Pogłoski. W jego spojrzeniu nie było już udręczenia i znowu był w stanie oddalić od siebie gniew i lęk; zamknąć je w małym, mrocznym zakamarku swej duszy, gdzie nie mogły go niepokoić, ale gdzie będzie mógł sięgnąć do nich, kiedy przyjdzie czas. Powróciło zdecydowanie, pewność siebie, poczucie sensu i celu życia i zaczął znowu przypominać dawnego Mrocznego Stryja. Własna magia także pomogła mu odzyskać zdrowie, ale to magia Ożywczej nadała jej impuls, niczym ciepło przyćmiewające blask słońca.

Zrobiła jeszcze więcej. Polana, na której stał domek, została oczyszczona z popiołów i wyrównana. Ślady bitwy z cieniowcami powoli znikały. Zakwitły trawy i kwiaty, wypełniając pustkę feerią kojących barw i woni. Nawet zgliszcza domku obróciły się w pył i w końcu zniknęły zupełnie. Wydawało się, że kiedy tylko zapragnie, może na nowo stwarzać świat.

Morgan Leah zaczął rozmawiać z Walkerem, kiedy Pe Ella nie było w pobliżu. Góral był niespokojny, przyznając się Walkerowi, że wciąż nie jest pewny, kim jest ten człowiek, ani dlaczego Ożywcza wzięła go ze sobą. Morgan dorósł od czasu, kiedy Walker widział go po raz ostatni. Zuchwały i zarozumiały, kiedy pierwszy raz przybył do Hearthstone, teraz wydawał się bardziej opanowanym, rozsądnym mężczyzną, któremu nie brakowało odwagi. Walker polubił go za to jeszcze bardziej i pomyślał, że wydarzenia, które złożyły się na odłączenie go od Ohmsfordów i przywiodły do Culhaven, sprawiły, że dojrzał. Góral opowiedział Walkerowi, co przydarzyło się Parowi i Collowi, o tym, jak dołączyli do Padishara Creela i Ruchu, o ich podróży do Tyrsis i próbie wydobycia z Dołu Miecza Shannary, walce z cieniowcami oraz rozdzieleniu i ucieczce każdego na własną rękę. Opowiedział Walkerowi o ataku federacji na Występ, zdradzie Teel, śmierci jej i Steffa i ucieczce banitów na północ.

– Oszukała nas wszystkich, Walkerze – stwierdził Morgan, kiedy skończył swoją opowieść. – Zdradziła babcię Elizę i cioteczkę Jilt w Culhaven, karły działające na rzecz Ruchu, wszystkich. Musiała również wydać Coglina.

Ale Walker w to nie wierzył. Cieniowce wiedziały o starcu i Hearthstone od czasu porwania Para z doliny przez pajęczaki, kilka miesięcy wcześniej. Mogły przyjść po Coglina, kiedy tylko chciały, a nie zdecydowały się na to aż dotąd. Rimmer Dall powiedział Coglinowi, zanim go zabił, że starzec był ostatnim, który stał na drodze cieniowcom, a to by znaczyło, że uważał, iż Coglin zacznie mu zagrażać. Bardziej martwiło go jednak to, co oświadczył pierwszy szperacz, kiedy ich odnalazł – że wszystkie dzieci Shannary nie żyją. Najwidoczniej mylił się co do Walkera, ale co z Parem i Wren, innymi z rodu Shannary wysłanymi przez cień Allanona na poszukiwanie zaginionych rzeczy, które miały ocalić cztery krainy? Czy Rimmer Dall mylił się również co do nich, czy też odeszli tak jak Coglin? Nie miał możliwości odkrycia prawdy, a to, co myślał, zachowywał dla siebie. Nie było sensu mówić cokolwiek Morganowi, który i tak już zmagał się z konsekwencjami swojej decyzji, aby pójść za Ożywczą.

– Wiem, że nie powinienem tu być – zwierzył się Walkerowi pewnego popołudnia. Siedzieli w cieniu wiekowego, białego dębu, słuchając śpiewu ptaków, które zrywały się nad ich głowami. – Dotrzymałem słowa danego Steffowi i dopilnowałem, żeby babcia Eliza i cioteczka Jilt były bezpieczne. Ale to! Co z moją obietnicą, że będę ochraniał Para i Colla? Nie powinienem tutaj być. Powinienem wrócić do Tyrsis i ich szukać!

– Nie, góralu – odezwał się Walker – nie powinieneś. Co dobrego mógłbyś zrobić, nawet gdybyś ich odnalazł? Jak wielką pomocą byłbyś w walce z cieniowcami? Tutaj masz szansę dokonać czegoś o wiele ważniejszego; naprawdę jesteś potrzebny, jeśli Ożywcza ma rację. Może także odnajdziesz sposób, aby odzyskać magię swego Miecza, tak jak ja, być może, odzyskam ramię. Złudne to nadzieje dla nas, trzeźwo myślących, ale zawsze nadzieje. Czujemy jej pragnienie i odpowiadamy na nie; jesteśmy jej dziećmi, czyż nie? Myślę, że nie możemy tak łatwo odrzucić takich więzów. Przynajmniej na razie należymy do niej.

Uwierzył w to, poruszony nocną rozmową z Ożywczą; kiedy opowiedział jej o wizjach Grimponda i swoim lęku, że staną się prawdą, pokonała go jej stanowczość i pewność, że tak się nie stanie. Morgan Leah był nie mniej związany, zahipnotyzowany jej pięknem, przykuty tęsknotą, wiedziony ku niej w sposób, którego nie pojmował, nie mógł jednak temu zaprzeczyć. Dla wszystkich trzech miała inny powab. Uczucie Morgana było cielesne. Fascynował go sposób jej poruszania się, subtelne linie i łuki jej twarzy i ciała, jej uroda, przewyższająca wszystko, co znał i mógł sobie wyobrazić. Uczucie Walkera było bardziej eteryczne; poczucie pokrewieństwa zrodzone z dziedzictwa magii, zrozumienie jej sposobu myślenia i działania i powiązanie we wspólnym łańcuchu zrozumienia wyrosłego z czaru magii.

Cel Pe Ella był trudniejszy do rozpoznania. On sam nazywał siebie artystą, specjalistą od sztuczek i ucieczek, ale zdecydowanie był kimś więcej. To, że był nadzwyczaj niebezpieczny, nie było dla nikogo tajemnicą, a mimo to starannie ukrywał prawdę o sobie. Rzadko rozmawiał z którymkolwiek z nich, nawet z Ożywczą, chociaż pociągała go tak samo jak Walkera i Morgana i tak samo się o nią troszczył. Ale uczucia Pe Ella były czymś więcej niż uczuciami posiadacza, kochanka czy bratniej duszy. Wydawało się, że Ożywcza pociąga go w sposób, w jaki rzemieślnik patrzy na swoje dzieło i popisuje się nim jako świadectwem swoich umiejętności. Było to podejście, które Walker z trudem pojmował, ponieważ Pe Eli został zabrany w drogę tak samo jak oni i w żaden sposób nie przyczynił się do tego, kim i czym jest Ożywcza. A jednak nie opuszczało go uczucie, że Pe Eli spogląda na dziewczynę jak na swoją własność i w odpowiednim czasie podejmie próbę zawładnięcia nią.

Mijały dni, aż w końcu Ożywcza zdecydowała, że Walker wydobrzał na tyle, żeby ruszyć w podróż, i cała czwórka opuściła Hearthstone. Nie mogli liczyć tutaj na nic lepszego, ruszyli więc na północ pieszo – przez puszczę Darklin i lasy Anaru wzdłuż zachodniej granicy gór Toffer do Rabb, przeszli rzekę w bród i posuwali się naprzód w kierunku masywu Charnal. Szło im powoli, ponieważ kraj był gęsto zalesiony, porośnięty krzewami i pocięty wąwozami i pasmami gór, zmuszeni byli nieustannie zbaczać z obranego kierunku podróży, aby znaleźć teren możliwy do przejścia. Pogoda jednak dopisywała. Ciepłe, słoneczne dni i łagodny wiatr. Nadchodzące lato z powolnym, leniwym biegiem godzin, który sprawiał, że każdy dzień witany był z radością i wydawał się trwać bez końca. Tutaj, nawet tak daleko na północ, także była choroba, zatruwająca ziemię i sprawiająca, że wszystko, co na niej żyło, marniało. Nie była jednak tak zaawansowana, jak w środkowej części czterech krain, a zapachy, smaki, widoki i dźwięki były niemal świeże i nietknięte. Strumienie pozostały czyste, lasy zielone, a życie w nich wydawało się nie dotknięte gromadzącą się ciemnością, którą cieniowce chciały wszystko okryć.

Na noc rozbijali obóz na leśnych polanach przy stawie lub strumieniu, który dostarczał im świeżej wody, a często również ryb na posiłek. Mężczyźni rozmawiali teraz ze sobą. Nawet Pe Eli. Tylko Ożywcza pozostawała małomówna i trzymała się na uboczu, kiedy kończył się dzień podróży. To ona chowała się w cieniu, z dala od światła ogniska i obecności pozostałej trójki. Nie dlatego, że nimi pogardzała czy ukrywała się, ale raczej dlatego, że potrzebowała samotności. Już na początku podróży wyrósł między nimi mur, niewidoczna bariera, którą między nimi ustanowiła i której już się nie wyrzekła. Jej towarzysze nie zadawali pytań. Obserwowali ją tylko ukradkiem i czekali, co z tego wyniknie. Kiedy nic się nie wydarzyło, skazani przez jej odosobnienie na własne towarzystwo, rozluźnili się i zaczęli rozmawiać. Morgan zrobiłby to i tak; był otwartym i swobodnym młodzieńcem, którego cieszyły opowieści i towarzystwo innych. Inaczej było z Walkerem i Pe Ellem, którzy z natury byli skryci i ostrożni. Rozmowy często stawały się małymi polami bitwy pomiędzy tymi dwoma: każdy usiłował odkryć, jakie tajemnice ukrywa ten drugi, a żaden nie chciał niczego o sobie ujawnić. Rozmowę wykorzystywali jako parawan, ostrożnie unikając naprawdę istotnych tematów.

Cały czas się zastanawiali, dokąd idą i co zrobią, kiedy tam dotrą. Za każdym razem rozmowy na ten temat szybko się kończyły. Nikt nie mówił, jakiego rodzaju magią włada, chociaż Walker i Morgan mieli już pewne pojęcie o swojej sile, ani też nikt nie omawiał planu działania w celu odzyskania talizmanu. Uprawiali słowną szermierkę, testując zalety i słabości przeciwnika, przerzucając się pytaniami i sugestiami i próbując odkryć, jaką bronią obwarowali się pozostali. Walker i Pe Eli nie zrobili dużych postępów i choć stało się raczej jasne, że Morgan jest z nimi z powodu magii zawartej w Mieczu Leah, niemożliwe jednak było dowiedzieć się czegoś konkretnego o zniszczonej broni. Zwłaszcza Pe Eli bez końca zadawał pytania, chcąc wiedzieć, co potrafi Miecz Leah, jakiego rodzaju materię przenika i jak wielką kryje w sobie moc. Morgan użył wszelkich swoich talentów, aby okazać się równie czarującym, co wymijającym w swoich odpowiedziach, wywołując wrażenie, że magia potrafi czynić wszystko i nic. W końcu Pe Eli zostawił go w spokoju.

Z końcem pierwszego tygodnia podróży dotarli na północ powyżej Anaru, do stóp gór Charnal. Stamtąd podróżowali jeszcze parę dni, zawsze w cieniu gór, zmierzając na północny wschód w kierunku Tiderace. Byli teraz w zupełnie nie znanych sobie krainach. Ani Morgan, ani Pe Eli nigdy nie byli na północ od Górnego Anaru, a Walker nie zapuszczał się dalej niż w niższe regiony Charnal. Prowadziła ich Ożywcza, najwidoczniej nie przejmując się tym, że zna kraj jeszcze mniej od nich, odpowiadając na wołanie swego wnętrza, którego nikt z nich nie mógł słyszeć; instynktu, którego żaden z nich nie miał. Przyznała, że nie wie dokładnie, dokąd zmierza, że jak na razie wyczuwa, gdzie ich prowadzić, ale w końcu będą musieli przejść Charnal, a wtedy na pewno się zgubi, ponieważ góry są dla niej niepojęte. Eldwist leży poza szczytami i będą musieli pomóc w odnalezieniu go.

– Masz na to magię, Walkerze? – szydził Pe Eli, kiedy skończyła, ale Walker tylko się uśmiechnął. Też się nad tym zastanawiał.

Pod koniec drugiego tygodnia napotkał ich deszcz i nie opuszczał aż do następnego; ich szlak, pakunki, ubrania i duch – były przemoczone. Chmury kłębiły się ponad ich głowami wzdłuż linii szczytów i nie chciały ustąpić, ciemne i uporczywe. O ścianę gór waliły grzmoty i zapalały się błyskawice, jakby z ukrycia rzucały je dłonie olbrzymów. Tak daleko na północ nie spotykało się wielu podróżnych; przeważnie napotykali trolle. Niewielu z nimi rozmawiało, a jeszcze mniej miało coś mądrego do powiedzenia. O dzień lub dwa przed nimi znajduje się kilka przełęczy prowadzących przez góry, a wszystkie zaczynają się w mieście zwanym Rampling Steep, wysoko u podnóża gór. Tak, niektóre prowadzą na wschód, do Tiderace. Nie, nigdy nie słyszeli o Eldwist.

– Człowiek zaczyna się zastanawiać, czy w ogóle istnieje – mruknął Pe Eli, trzymając się roli agitatora, z krzywym uśmiechem na wąskiej twarzy, zimnym, pustym i pozbawionym humoru. – Pomyślcie o tym.

Tej nocy, kiedy tylko dwa dni dzieliły ich od końca trzeciego tygodnia podróży, poruszył ten temat w sposób nie pozostawiający wątpliwości co do jego uczuć. Ciągle padał deszcz, szara mgła otępiała zmysły i wszyscy zaczynali tracić cierpliwość.

– To miasto, Rampling Steep – zaczął, a ton jego głosu sprawił, że wszyscy zebrali się wokół niego w milczeniu – to tam właśnie straciliśmy wszelkie pojęcie o tym, gdzie idziemy, prawda? – Pytanie skierowane było do Ożywczej, ale dziewczyna nie odpowiedziała. – Potem zgubiliśmy się, a ja nie lubię się gubić. Może już czas, abyśmy porozmawiali o całej tej sprawie.

– Co chciałbyś wiedzieć, Pe Ellu? – zapytała cicho, nie zmieszana.

– Nie powiedziałaś nam wiele o tym, co leży przed nami – powiedział. – Myślę, że powinnaś. Teraz.

Pokręciła głową.

– Prosisz o odpowiedzi, których nie znam. Ja także muszę je odkryć.

– Nie wierzę – stwierdził, kręcąc wymownie głową. Głos miał cichy i stanowczy. Morgan Leah spojrzał na niego z nie skrywaną irytacją, a Walker Boh poderwał się na nogi. – Wiem co nieco o ludziach, nawet takich jak ty, którzy posiadają magię, i wiem, kiedy mówią mi wszystko, co wiedzą, a kiedy nie. Ty nie mówisz. Zrób to więc teraz.

– Albo odwrócisz się na pięcie i pójdziesz sobie? – wyzywająco zapytał Morgan.

Pe Eli spojrzał na niego bez emocji.

– Dlaczego tego nie zrobisz? Dlaczego?

Pe Eli wstał, a w oczach miał pustkę i obojętność. Morgan również się podniósł, ale Ożywcza zrobiła krok naprzód, stając szybko pomiędzy nimi. Sprawiała wrażenie, jakby nie chciała ich rozdzielać, ale jedynie spojrzeć w twarz Pe Ella. Stanęła przed nim, drobna i bezbronna; srebrne włosy opadły jej na plecy, kiedy uniosła ku niemu twarz. Zmarszczył brwi i przez chwilę patrzył, jakby chciał rzucić się na nią w poczuciu zagrożenia. Chudy i żylasty, cofnął się do tyłu wężowym ruchem. Ale ona nie poruszyła się i napięcie powoli go opuściło.

– Musisz mi wierzyć – powiedziała miękko, przemawiając doń, jakby był jedyną żyjącą istotą na świecie, przytrzymując go siłą zaklęcia swego głosu, intensywnością spojrzenia czarnych oczu i bliskością swego ciała. – Powiedziałam ci wszystko o Uhl Belku i Eldwist. Powiedziałam ci wszystko o Czarnym Kamieniu Elfów.

A przynajmniej tyle, ile sama wiedziałam. Tak, są sprawy, które przed tobą ukrywam, tak jak ty ukrywasz pewne rzeczy przede mną.

Taka jest droga wszystkich żyjących stworzeń. Nie możesz zazdrościć mi moich sekretów, skoro masz własne. Nie ukrywam niczego, co by uczyniło ci krzywdę. To wszystko, co mogę zrobić.

Szczupły mężczyzna patrzył na nią bez słowa.

– Kiedy dotrzemy do Rampling Steep, poszukamy pomocy, aby znaleźć drogę – ciągnęła głosem cichym jak szept, a mimo to dźwięcznym jak dzwon i pewnym. – Ktoś tam wie o Eldwist i wskaże nam drogę.

Ku zaskoczeniu Walkera i Morgana, Pe Eli tylko skinął głową i cofnął się. Tej nocy nie rozmawiał już z żadnym z nich. Zdawał się nie pamiętać o ich istnieniu.

Następnego dnia dotarli do szerokiej drogi prowadzącej na zachód do podnóża gór i wspinającej się na zbocza. Droga wiła się niczym wąż, najpierw w świetle, a później w cieniu, kiedy słońce opadło za szczyty Charnal. Nadeszła noc i rozbili obóz pod gwiazdami, na pierwszym od wielu dni czystym niebie. Rozmawiali cicho po skończeniu wieczornego posiłku. Wraz z końcem deszczu powróciło poczucie równowagi. Nikt nie wspomniał o wydarzeniach zeszłego wieczoru. Pe Eli wydawał się zadowolony z wyjaśnień Ożywczej, chociaż nic mu prawie nie powiedziała. To raczej sposób, w jaki mówiła, pomyślał Walker. W jaki wykorzystała swoją magię, aby odsunąć jego podejrzenia i gniew.

Wyruszyli ponownie wczesnym rankiem, raz jeszcze kierując się na północ, w cieple i blasku wschodzącego słońca. Późnym popołudniem wspięli się już wysoko, coraz bliżej podstawy gór. O zachodzie słońca przybyli do miasteczka Rampling Steep.

Światło już niemal zgasło, a przyćmiony blask spoza gór na zachodzie zabarwił niebo odcieniami złota i srebra. Rampling Steep przycupnęło w głębokim cieniu, usadowione w płytkim zagłębieniu u podnóża szczytów, gdzie leśne drzewa zaczynały się przerzedzać i wyrastać pojedynczymi kępami pomiędzy skalnymi turniami. Była tam tylko żałosna garstka domków w opłakanym stanie, wzniesionych na kamiennych fundamentach, z drewnianymi ścianami i dachami. Ich okna i drzwi były zniszczone, okratowane i zamknięte, niczym oczy przerażonych dzieci. Jedna jedyna ulica wiła się pomiędzy nimi, jakby szukała drogi ucieczki. Domy przycupnęły po obu jej stronach, z wyjątkiem kilku chat i chałupek usadowionych z tyłu, na wzgórzu, niczym niedbali wartownicy. Wszystko tu rozpaczliwie potrzebowało naprawy. Belki ścian były połamane i obluzowane, z dachów poodpadały gonty, a frontowe ganki były powykrzywiane i pochylone. Przez szpary i szczeliny wpełzały promienie światła. Były też konie uwiązane do wozów tuż przy domostwach, z których każdy był bardziej zrujnowany od poprzedniego, i niewyraźne postacie na dwóch nogach, poruszające się pomiędzy nimi niczym widma.

Kiedy podeszli bliżej, Walker zauważył, że były to przeważnie trolle – ogromne figury, przykucnięte w półmroku, a z ich grubo ciosanych twarzy trudno było cokolwiek wyczytać. Kilku zerknęło na czwórkę przechodzącą drogą, ale nikt nie wysilił się na ponowne spojrzenie czy parę słów. Teraz docierały do nich również głosy, pozbawione ciał pochrząkiwania, pomruki i śmiechy, których nie były w stanie zatrzymać walące się ściany. Jednak pomimo rozmów, śmiechu i poruszających się ludzi, w Rampling Steep czuło się pustkę, jakby już dawno temu zostało porzucone przez żyjących.

Ożywcza poprowadziła ich drogą, nie zatrzymując się i nie rozglądając na boki, tak pewna siebie jak zawsze. Morgan szedł o krok za nią, trzymając się jak najbliżej i obserwując, czujny i opiekuńczy, chociaż prawdopodobnie nie było takiej potrzeby. Pe Eli zszedł trochę na prawo, odsuwając się od reszty. Walker podążał ich śladem.

W centrum Rampling Steep znajdowało się kilka piwiarni i wyglądało na to, że wszyscy się tam zbierają. Z niektórych dochodziła muzyka, a w drzwiach buńczucznie wystawali mężczyźni, wchodząc i wychodząc, niczym bezcielesny, anonimowy tłum. Pojawiło się również kilka kobiet. Wyglądały na zmęczone i spracowane. W Rampling Steep zdaje się wszystko raczej kończyć, niż zaczynać.

Ożywcza wprowadziła ich do pierwszej piwiarni i zapytała oberżystę, czy zna kogoś, kto poprowadziłby ich przez góry do Eldwist. Zadała to pytanie, jakby chodziło o zwykłą rzecz, obojętna na poruszenie, jakie spowodowała jej obecność, spojrzenia biegnące w jej stronę z każdego kąta i mroczny głód czający się w wielu utkwionych w nią spojrzeniach. A przynajmniej wyglądała na obojętną. Być może, pomyślał Walker, patrząc na nią, to wszystko niczym jej po prostu nie grozi. Nikt nie próbował się do niej zbliżyć i nikt jej nie zaczepiał. Morgan stał za jej plecami, obserwując nieprzyjazne, zachłanne spojrzenia – jakby jeden człowiek stanowił jakąś różnicę, gdyby postanowili coś zrobić – ale to nie góral ich odstraszał ani Walker, ani też nawet ponury Pe Eli. To dziewczyna. Była dla nich zjawiskiem oszałamiającym, niczym stworzenie z najbardziej fantastycznych snów, którego nie wolno spłoszyć z obawy, że okaże się ułudą. Mężczyźni zebrani w gospodzie patrzyli – tłum o dzikim spojrzeniu – nie wierząc do końca własnym oczom, ale pragnąc, aby to, co widzą, okazało się prawdą.

W pierwszej piwiarni niczego się nie dowiedzieli, ruszyli więc do następnej. Nikt nie poszedł za nimi. Scena z poprzedniej gospody powtórzyła się i w drugiej, mniejszej nieco i ciaśniejszej, gdzie dym fajek i odór ciał był bardziej ostry i gęsty. Były tu trolle, gnomy, karły i ludzie z Rampling Steep, a wszyscy pili i gawędzili, jakby to była naturalna kolej rzeczy i jakby wydarzenia w czterech krainach nie miały tu żadnego znaczenia. Walker beznamiętnie obserwował twarze, a potem oczy, kiedy z twarzy nic nie dało się wyczytać. Były skryte i przerażone, jak twarze i oczy ludzi żyjących w trudzie i rozczarowaniu, których starali się nie dostrzegać, ponieważ inaczej by nie przetrwali. Niektóre wydawały się niebezpieczne, a niektóre zrozpaczone. Ale życie biegło w Rampling Steep tak, jak w większości podobnych miejsc i niewiele wydarzeń zakłócało ten porządek. Obcy przychodzili i odchodzili, nawet tak oszałamiający jak Ożywcza, a życie toczyło się dalej. Ożywcza była niczym spadająca gwiazda – zdarzało się to kilka razy i miałeś szczęście, jeśli ją widziałeś, ale w twoim życiu nic się z jej powodu nie zmieniało.

Poszli do trzeciej gospody, a potem do czwartej. W każdej odpowiedzi na pytanie Ożywczej były takie same. Nikt nie słyszał o Eldwist ani o Uhl Belku i nikt nie chciał słyszeć. Wzdłuż drogi było może z osiem karczm, a większość z nich oferowała łóżka do spania i zapasy z magazynu na zapleczu. Kilka pełniło podwójną rolę punktów handlowych i kantorów. Ponieważ Rampling Steep było jedynym miasteczkiem w odległości kilku dni po obu stronach gór Charnal, ponieważ leżało w miejscu, w którym zbiegały się wiodące z gór szlaki, przechodziło tędy wielu traperów i handlarzy, a także innych ludzi. Każda gospoda była pełna – czy to przyjezdnych, czy też miejscowych w drodze do lub z jakiegoś miejsca. Prowadzono rozmowy na wszystkie tematy, o interesach, polityce, przebytych drogach i widzianych cudach, ludziach i miejscach tworzących cztery krainy. Walker przysłuchiwał im się ukradkiem i myślał, że Pe Eli robi to samo.

W piątej gospodzie, którą odwiedzili – Walker nawet nie zauważył jej nazwy – wreszcie dostali odpowiedź, na którą czekali. Oberżysta był dużym, rumianym mężczyzną z bliznami na twarzy i uśmiechem na podorędziu. Zmierzył Ożywczą spojrzeniem, które nawet u Walkera wywołało niepokój. Potem zaproponował, że powinna pomieszkać u niego przez parę dni, żeby się przekonać, czy nie polubi miasta na tyle, żeby tu zostać. Morganowi sypnęły się z oczu iskry, ale Ożywcza, przesunęła się nieznacznie i zasłoniła go. Napotkawszy zuchwałe spojrzenie karczmarza, odrzekła, że nie jest zainteresowana. Nie naciskał, ale ku zaskoczeniu pozostałych powiedział, że człowiek, którego szuka, mieszka przy Obdartym Kocie. Nazywa się Homer Dees.

Wyszli z powrotem w noc, zostawiając karczmarza, który wyglądał, jakby nie był pewny, co właściwie zrobił przed chwilą. Ożywcza posiadała dar, mówiło to spojrzenie. To była esencja jej magii. Potrafiła odmienić człowieka, zanim zdał sobie z tego sprawę. Potrafiła sprawić, że odsłonił się w sposób, w jaki nigdy nie zamierzał. Powodowała, że chciało się sprawiać jej przyjemność. Każda piękna kobieta potrafi to zrobić z mężczyzną, ale Ożywcza była czymś więcej niż tylko rozbrajającą pięknością. To było coś w jej wnętrzu, żywioł, który wydawał się ludzki, ale był czymś daleko więcej, ucieleśnienie magii, która była odbiciem magii jej ojca, jak sądził Walker. Znał opowieści o Królu Srebrnej Rzeki. Kiedy się go spotykało, wydobywał z człowieka wszystko, co chciał wiedzieć, i nic nie można było ukryć. Sama jego obecność wystarczyła, aby chciało się powiedzieć mu wszystko. Walker widział, jak odpowiadali jej Pe Eli, Morgan, a teraz tamten człowiek w piwiarni. I on także. Była nieodrodną córką swego ojca.

Na drugim końcu miasteczka odnaleźli Obdartego Kota ukrytego w cieniu kilku dużych, bardzo starych drzew. Był to duży, kiepsko rozplanowany dom, który skrzypiał i pojękiwał od samego ruchu znajdujących się w środku ludzi, a poza tym zdawał się nie rozpadać wyłącznie z czystego uporu. Był równie zatłoczony, jak poprzednie piwiarnie, ale było tu więcej przestrzeni; pomieszczenie podzielono wzdłuż ścian na wnęki i przegrody, aby nie przypominał pustej stodoły – Światła rozrzucono niczym oddalonych od siebie przyjaciół, wyciągających dłonie z mroku, a goście zebrali się grupkami przy barze i wokół długich stołów i ław. Kiedy weszli, wszystkie głowy odwróciły się w ich kierunku tak jak w poprzednich piwiarniach. Ożywcza poszła poszukać właściciela, który wysłuchał jej i wskazał na tył pomieszczenia. Siedział tam samotny mężczyzna, w ocienionej niszy, przygarbiony, z pochyloną twarzą, z dala od tłumu i światła. Cała czwórka podeszła i stanęła przed nim.

– Horner Dees – powiedziała Ożywcza jedwabistym głosem.

Potężne dłonie powoli odsunęły kufel z piwem od brodatej twarzy i postawiły go na stole. Ogromna, kudłata głowa uniosła się ku dziewczynie. Mężczyzna przypominał olbrzymiego, starego niedźwiedzia, który ma już za sobą swoje najlepsze lata. Miał owłosione przedramiona, wierzchy dłoni, klatkę piersiową i twarz. Był tak zarośnięty, że w twarzy widoczne były jedynie oczy i nos. Trudno było stwierdzić, w jakim był wieku, ale włosy miał srebrzystosiwe, a skórę pomarszczoną, brązową i pokrytą plamami. Palce jego dłoni przypominały pokryte guzami korzenie.

– Może i tak – warknął zaczepnie głosem, przypominającym grzmot dochodzący z ogromnej jaskini. Nie odrywał oczu od dziewczyny.

– Nazywam się Ożywcza – powiedziała. – A to moi towarzysze podróży. Szukamy miejsca zwanego Eldwist i człowieka imieniem Uhl Belk. Powiedziano nam, że znasz obu.

– Źle wam powiedziano.

– Zabierzesz nas tam? – zapytała, ignorując jego odpowiedź.

– Powiedziałem właśnie…

– Zabierzesz nas tam? – powtórzyła pytanie.

Wielkolud patrzył na nią bez słowa, bez ruchu, bez najmniejszego znaku, o czym myśli. Był niczym ogromna, niewzruszona skała, która przetrwała wieki burz i erozji i myślała o nich jak o przelotnym wietrzyku.

– Kim jesteś? – zapytał w końcu. – Kim poza swoim imieniem?

Ożywcza nie zawahała się.

– Jestem córką Króla Srebrnej Rzeki. Słyszałeś chyba o nim, Homerze?

Mężczyzna powoli pokiwał głową.

– Tak, znam go. I być może jesteś tym, za kogo się podajesz. Może nawet wiem coś o Eldwist i Uhl Belku. Może jestem jedynym, który coś wie, jedynym, który nadal żyje, żeby o tym opowiadać. Może nawet mógłbym zrobić, o co prosisz, i zabrać was tam. Ale nie widzę sensu. Siadaj.

Ruchem ręki wskazał kilka pustych krzeseł i cała czwórka usiadła przy stole naprzeciwko niego. Po kolei spoglądał na mężczyzn, po czym jego wzrok ponownie wrócił do dziewczyny.

– Nie wyglądacie na kogoś, kto nie wie, co robi. Dlaczego chcecie odnaleźć Uhl Belka?

Czarne oczy Ożywczej były niezgłębione i patrzyły w napięciu.

– Uhl Belk ukradł coś, co nie należy do niego. Musi to oddać.

Horner Dees parsknął drwiąco.

– I wy chcecie mu to ukraść, tak? Poprosicie, żeby sam oddał? Czy wiecie coś o Uhl Belku? Ja wiem.

– Ukradł talizman druidów.

Dees zawahał się. Jego brodata twarz wykrzywiła się, jakby żuł coś wyimaginowanego.

– Nikt, kto wszedł do Eldwist, nigdy już z niego nie wyszedł, dziewczyno. Nikt poza mną, a ja miałem niesamowite szczęście. Są tam rzeczy, którym nikt nie sprosta. Belk to stary stwór z dawnych wieków, pełen mrocznej magii i zła. Nigdy niczego mu nie odbierzesz i on nigdy niczego nie odda.

– Ci, którzy są ze mną, są silniejsi od Uhl Belka – powiedziała Ożywcza. – Także posiadają magię, która przewyższy jego magię. Mój ojciec powiedział, że tak się stanie. Oni trzej – przedstawiła ich po kolei – zwyciężą.

Kiedy wymieniała ich imiona, Horner Dees uniósł oczy i szybko przebiegł wzrokiem ich twarze. Zatrzymał się tylko przy jednej – tak jednak krótko, że Walker w pierwszej chwili nie był pewien, przy której – przy twarzy Pe Ella.

– Oni są ludźmi – powiedział wreszcie. – Uhl Belk jest czymś więcej. Nie można go zabić jak zwykłego człowieka. Prawdopodobnie nie można nawet go znaleźć. On znajdzie was, a wtedy będzie już za późno. – Strzelił palcami i oparł się na krześle.

Ożywcza spoglądała na niego przez chwilę, po czym impulsywnie wyciągnęła dłonie i dotknęła drewnianego blatu. Natychmiast odprysła z niego drzazga, tworząc delikatną łodyżkę, wypuszczając listki, a w końcu zakwitając maleńkimi dzwonkami. Uśmiech Ożywczej był tak samo magiczny jak jej dotyk.

– Pokaż nam drogę do Eldwist, Homerze – powiedziała. Stary człowiek zwilżył wargi językiem.

– Na Uhl Belka potrzeba czegoś więcej niż kwiaty – powiedział.

– Być może nie – wyszeptała i Walker odniósł wrażenie, że przez chwilę była zupełnie gdzie indziej. – Chcesz pójść z nami i zobaczyć?

Dees pokręcił głową.

– Nie zestarzałem się z głupoty – powiedział. Zastanawiał się przez chwilę, po czym pochylił się do przodu. – Byłem w Eldwist dziesięć lat temu. Odnalazłem je trochę wcześniej, ale wiedziałem, że jest niebezpieczne, i nie chciałem iść tam sam. Ciągle jednak o tym myślałem, zastanawiając się, co tam jest, ponieważ zajmuję się znajdowaniem rzeczy. Byłem tropicielem, żołnierzem, myśliwym i czym się dało, a wszystko sprowadzało się do odkrywania, co jest czym. Tak więc dumałem o Eldwist, o tym, co w nim jest, o wszystkich tych starych budowlach, kamieniu, wszystkim, czego szukacie. W końcu wróciłem, nie mogąc znieść myśli, że go nie znam. Wziąłem ze sobą tuzin ludzi, szczęśliwą trzynastkę. Myśleliśmy, że znajdziemy tam coś cennego – w miejscu tak starym i tajemniczym jak Eldwist. Wiedzieliśmy, jak je nazywano; w górach od lat opowiadano o nim legendy. Trolle je znały. Jest taki półwysep, wąski pasek lądu, cały skalisty, wychodzący na środek Tiderace. Weszliśmy tam pewnego ranka, cała trzynastka. Pełni życia. Do świtu następnego dnia tamtych dwunastu nie żyło, a ja uciekałem jak spłoszony jeleń! – Pochylił ramiona. – Nie idźcie tam – powiedział. – Trzymajcie się z dala od Eldwist i Uhl Belka.

Podniósł kufel, osuszył go i mocno uderzył nim w blat stołu. Dźwięk przywołał natychmiast oberżystę ze świeżym napojem w ręce; karczmarz zniknął równie szybko, jak przybiegł. Dees nawet na niego nie spojrzał. Wzrok miał utkwiony w Ożywczej. Wieczór zbliżał się już ku północy, ale niewielu gości wychodziło z piwiarni. Siedzieli wciąż grupkami, jak od wschodu słońca, niektórzy jeszcze wcześniej, a ich rozmowy i pozy były coraz swobodniejsze. Czas przez chwilę nie miał władzy nad tymi ofiarami wszelkich zmagań i niepowodzeń, uciekinierami skulonymi pod osłoną swojej odtrutki na codzienność i swobodnego towarzystwa. Dees nie był jednym z nich; Walker Boh wątpił, czy kiedykolwiek był.

Ożywcza poruszyła się.

– Homerze Dees – powiedziała, wymawiając jego imię, jakby je wypróbowywała; młoda dziewczyna usiłująca poznać starego człowieka. – Jeśli niczego nie zrobisz, Uhl Belk przyjdzie po ciebie.

Po raz pierwszy Dees wyglądał na przestraszonego.

– Nadejdzie za jakiś czas – ciągnęła Ożywcza, a w jej głosie słychać było łagodność i smutek. – Rozszerza swoje królestwo, a z każdą chwilą rośnie ono coraz szybciej. Jeśli się nie zatrzyma, jeśli jego moc nie zmaleje, prędzej czy później dosięgnie cię.

– Dawno już będę martwy – odrzekł, ale nie brzmiało to pewnie.

Ożywcza raz jeszcze uśmiechnęła się czarodziejsko – doskonała i zachwycająca.

– Są tajemnice, których nigdy nie odkryjesz, ponieważ nie będziesz miał okazji – powiedziała. – Ale to nie dotyczy Uhl Belka. Jesteś człowiekiem, który spędził całe życie, odkrywając prawdę o rzeczach. Czy chcesz teraz tego zaprzestać? Skąd będziesz wiedział, które z nas nie myli się co do Uhl Belka, jeśli z nami nie pójdziesz? Zrób tak, Homerze Dees. Pokaż nam drogę do Eldwist. Wyrusz w tę podróż.

Dees milczał przez dłuższą chwilę, zastanawiając się.

– Chciałbym wierzyć, że jest sposób na pokonanie tego potwora – odezwał się w końcu. – Sam nie wiem. – Pokręcił głową.

– A musisz? – zapytała miękko dziewczyna.

Dees zmarszczył brwi, a potem uśmiechnął się ogromnym, ukazującym wszystkie zęby uśmiechem, który pociął jego szeroką twarz tysiącem zmarszczek.

– Nigdy nie musiałem – odrzekł i roześmiał się. Potem uśmiech zniknął. – Mówimy o trudnej podróży, a nie przejściu przez ulicę. Przełęcze są okropne o każdej porze roku, a kiedy już je przejdziemy, będziemy zdani na własne siły. Nikt nam nie pomoże. Są tam tylko trolle, a one nie kiwną palcem dla obcych. A prawdę mówiąc, żadne z was nie wygląda na wystarczająco silne, aby temu podołać.

– Może jesteśmy silniejsi, niż myślisz – odezwał się spokojnie Morgan Leah.

Dees zmierzył go krytycznym spojrzeniem.

– Będziecie musieli – powiedział. – Dużo silniejsi. – Westchnął. – No, no. Do czego to doszło. Ja, stary dziad, wybieram się raz jeszcze na krańce świata. – Zachichotał cicho i spojrzał ponownie na Ożywczą. – Muszę stwierdzić, że znasz się na rzeczy. Namówisz człowieka na wszystko. Nawet takiego starego wygę jak ja. No, no.

Odsunął krzesło i wstał. Zdawał się jeszcze większy, niż gdy siedział. Niczym popękany mur, który nie chce upaść nawet po latach zmagań ze zmienną pogodą. Stał przed nimi, przygarbiony i niemłody, z rękoma zwisającymi wzdłuż boków i oczami zmrużonymi, jakby przed chwilą wyszedł na światło.

– Dobrze, zaprowadzę was – oznajmił, pochylając się ku nim, aby podkreślić swoją decyzję. Głos miał cichy i spokojny. – Zabiorę was, ponieważ to prawda, że nie widziałem wszystkiego ani nie znalazłem wszystkich odpowiedzi, a po cóż się żyje, jeśli nie po to, żeby wciąż próbować. Chociaż nie sądzę, żeby próby wystarczały. Spotkacie mnie tutaj o wschodzie słońca, a wtedy dam wam spis rzeczy, których potrzebujecie, i instrukcje, gdzie je znaleźć. Wy zapewniacie zaopatrzenie, ja organizację. Spróbujemy. Kto wie? Może nawet któreś z nas powróci. – Zawahał się i spojrzał na nich, jakby widział ich po raz pierwszy. W jego głosie brzmiał cień śmiechu, kiedy powiedział: – Zrobilibyśmy Belkowi niezły kawał, gdyby się okazało, że naprawdę macie silniejszą magię.

Potem wysunął się zza stołu, powlókł przez pokój do drzwi i zniknął w ciemnościach nocy.

XIII

Homer Dees dotrzymał słowa i następnego ranka czekał na nich, aby pokierować przygotowaniami do podróży, która powiedzie ich przez Charnal aż do Eldwist. Spotkali go pod drzwiami domu, w którym w końcu zdecydowali się zatrzymać na noc. Była to skrzypiąca, dwupiętrowa rudera, która w dawnych czasach była najpierw rezydencją, a potem sklepem. Horner nie zadał sobie trudu, żeby wyjaśnić, jak ich znalazł. Dostarczył im tylko obiecaną listę. Wydawał się jeszcze bardziej rozczochrany, wymięty i niedźwiedziowaty niż zeszłego wieczoru, szerszy niż drzwi, przed którymi stanął, i przygarbiony niczym splątany, dziki krzew. Pomrukiwał i gderał, udzielając instrukcji, jakby cierpiał po dużym przepiciu. Pe Eli uznał go za nic niewartego opoja, a Morgan Leah pomyślał tylko, że jest wyjątkowo niemiły. Ponieważ wiedzieli, że Ożywcza oczekuje tego, przyjęli polecenia bez słowa. Odrobina Homera Deesa im nie zaszkodzi. Walker jednak widział coś zupełnie innego. Był na tyle zmartwiony zeszłej nocy, że wziął Ożywczą na bok po wyjściu starego i zasugerował, iż może nie jest to człowiek, którego szukają. W końcu co właściwie wiedzą o Homerze, poza tym, co sam im powiedział? Nawet jeśli naprawdę był w Eldwist, było to dziesięć lat temu. A jeśli zapomniał drogi? Jeśli pamięta w sam raz tyle, żeby kompletnie się pogubili? Ale Ożywcza zapewniła go, że Homer Dees jest człowiekiem, którego potrzebują, i rozwiała wszystkie jego wątpliwości. Teraz, kiedy słuchał starego tropiciela, był skłonny się z nią zgodzić. Walker odbył wiele podróży w swoim czasie i rozumiał potrzebę przygotowań, których od nich wymagano. Było jasne, że Dees też to rozumie. Mimo gburowatej mowy i opłakanego wyglądu wiedział, co robi.

Czas przygotowań szybko minął. Walker, Morgan i Pe Eli wspólnie zgromadzili żywność, śpiwory, namioty, liny, sprzęt do wspinaczki, naczynia kuchenne, ubrania i niezbędne sprzęty, po które wysłał ich Dees. On sam natomiast załatwił juczne zwierzęta – kosmate muły, które zniosą ciężki ładunek i burzliwą pogodę w górach. Przynieśli wszystko do starej stajni na północnym krańcu Rampling Steep, która zdawała się służyć Homerowi za dom i warsztat. Mieszkał w warsztacie i kiedy nie wydawał rozkazów albo nie sprawdzał jakości ich wykonania, tam właśnie przesiadywał.

Ożywcza unikała ich nawet jeszcze bardziej. Nie mieli pojęcia, gdzie przebywa, kiedy nie była z nimi, co zdarzało się bardzo często. Wydawało się, że odpływa niczym wędrująca chmura, bardziej eteryczna niż cielesna. Możliwe, że spacerowała po lesie z dala od miasta, bo tam mogła czuć się swobodniej. A może po prostu się ukrywała. Gdziekolwiek chodziła, znikała wraz z zachodzącym słońcem i końcem dnia i bardzo odczuwali jej brak. Ożywiali się jedynie, kiedy wracała. Rozmawiała z nimi codziennie, ale zawsze osobno, nigdy razem. Obdarowywała ich cząstką siebie, maleńką pociechą, której nie potrafili określić, ale nie mogli jej nie dostrzec. Gdyby była kimś innym, podejrzewaliby, że bawi się z nimi. Ale ona była Ożywczą, córką Króla Srebrnej Rzeki, i w jej życiu nie było czasu ani chęci na gry. Była ponad takie zachowanie i mimo iż nie rozumieli jej w pełni i czuli, że prawdopodobnie nigdy nie będą, przekonani byli, że nie jest zdolna do oszustwa ani zdrady. Sama jej obecność trzymała ich razem, wiązała ich tak, że nie mogli zawrócić. Był w niej żar; była stworzeniem oszałamiającej jasności, tak magicznym, że uwięziła ich niczym łuk tęczy. Sprawiała, że wszędzie jej szukali. Obserwowali, czy się nie pojawia, i kiedy się zjawiała, czuli się na nowo oczarowani. Czekali, aż do nich przemówi, dotknie ich czy chociaż spojrzy przelotnie. Wplotła ich w wir swej istoty i nawet jeśli czuli się związani zaklęciem, tęsknili, aby trwało bez końca. Obserwowali się nawzajem niczym jastrzębie, niepewni swoich ról w jej planie, jak ich wykorzysta, a nawet czego pragną. Pragnęli usilnie dowiedzieć się o niej czegoś, co należałoby wyłącznie do nich, i odmierzali spędzony z nią czas, jakby to był złoty pył.

A mimo to nie byli całkowicie pozbawieni wątpliwości i obaw. W głębi duszy się martwili – czy miała rację, wybierając ich, czy wyprawa powiedzie się i czy pragnienie bycia blisko jest wystarczającą pobudką do pójścia za nią.

Najwięcej rozmyślał nad tym Pe Eli. Wyruszył w tę podróż przede wszystkim dlatego, że dziewczyna intrygowała go, ponieważ była inna od tych, których do tej pory zabijał, bo chciał się o niej dowiedzieć jak najwięcej, zanim użyje Stiehla, i ponieważ chciał się także dowiedzieć, czy talizman, o którym mówiła, ten Czarny Kamień Elfów, jest naprawdę tak potężny, jak wierzyła, i czy mógłby go zagarnąć. Irytowało go, kiedy nalegała, aby zabrać ze sobą tego zuchwałego górala i wysokiego, bladego mężczyznę bez ręki. Wolałby pójść z nią sam, ponieważ szczerze wierzył, że on właśnie jest wszystkim, czego dziewczyna potrzebuje. Mimo to trzymał język za zębami i silił się na cierpliwość, przekonany, że ci dwaj nie przysporzą mu kłopotów.

Ale teraz musiał jeszcze walczyć z Homerem Deesem, a było coś w tym starym tropicielu, co niepokoiło Pe Ella. To dziwne, że Dees tak go martwił; wydawał się tylko nic niewartym, starym durniem. Przypuszczał, że źródłem tego niepokoju było to, że zaczyna się robić tłoczno wokół niego. Ilu jeszcze dziewczyna ma zamiar dołączyć do ich małej kompanii? Wkrótce na każdym kroku będzie się potykał o kaleki i niedołęgów, a nikt z nich nie jest wart nawet najmniejszego wysiłku, aby z nim skończyć. Pe Eli był samotnikiem; nie lubił grup. Jednak dziewczyna nalegała, aby powiększyć ich liczbę, a wszystko to w jakimś niejasnym celu. Jej magia wydawała się niemal nieograniczona; potrafiła robić rzeczy, których nikt nie umiał, nawet on. Był przekonany, że jej magia wystarczyłaby, aby doprowadzić ich do Eldwist, mimo iż temu zaprzeczała. A gdyby już tam byli, tylko on byłby jej potrzebny. Co za sens włączać w to innych?

Dwie noce wcześniej, wkrótce potem jak przestało padać, Pe Eli ujawnił swój niepokój i niezadowolenie, chcąc wydobyć z niej prawdę. Ożywcza jednak poradziła sobie z nim, uspokoiła go i postanowienie, żeby ją zdemaskować, zniknęło. Zostawiła go oszołomionego łatwością, z jaką nim manipulowała, i przez jakiś czas potem zastanawiał się, czy po prostu jej nie zabić i nie skończyć z tym. Odkrył jej cel, czyż nie? Dlaczego nie zrobić, jak radził Rimmer Dall, i nie skończyć z tą sprawą, zapomnieć o Kamieniu Elfów i zostawić poszukiwanie go tej bandzie głupców? Postanowił jednak poczekać i teraz był z tego zadowolony. Kiedy bowiem przemyślał sobie denerwującą obecność Homera Deesa i pozostałych, zaczęło mu się wydawać, że rozumie jej zamysł. Ożywcza zabrała ich jedynie dla odwrócenia uwagi. W końcu, do czegóż innego mogliby służyć? Siła jednego zawarta była w połamanym Mieczu, a drugiego w kalekim ciele. Czy tę nędzną magię można porównywać ze Stiehlem? Czyż nie był zabójcą, mistrzem mordu, którego magia mogła wszystko pokonać? Było więcej niż pewne, że dlatego właśnie go zabrała. Nigdy tego nie powiedziała wyraźnie, ale on i tak wiedział. Rimmer Dall mylił się, myśląc, że dziewczyna go nie rozpozna. Ożywcza, ze swą zdumiewającą intuicją i darem widzenia, nie przeoczyłaby tak oczywistej prawdy. I dlatego właśnie go zabrała. To jasne. Dlatego przyszła najpierw do niego. Potrzebowała go, aby zabić Uhl Belka. Tylko on potrafił to zrobić. Potrzebowała magii Stiehla. Pozostali, łącznie z Homerem Deesem, to zapaleńcy, którzy rzucą się w ogień. Koniec końców, będzie musiała polegać na nim.

Morgan Leah mógłby się z nim zgodzić, gdyby Pe Eli zadał sobie trud i zapytał go o to. Był najmłodszy i pomimo swojej śmiałości najbardziej niepewny. Ciągle jeszcze był bardziej chłopcem niż dorosłym mężczyzną i nawet jeśli nie przyznał się do tego innym, zmuszony był uznać ten fakt przed sobą samym. Niewiele podróżował i niewiele dokonał. Praktycznie niewiele wiedział o czymkolwiek. Niemal całe swoje życie spędził w Leah i chociaż potrafił uprzykrzyć życie okupantom swojej krainy – urzędnikom federacji, pragnącym nią rządzić, to nie dokonał niczego znaczącego. Był beznadziejnie zakochany w Ożywczej i nie miał jej nic do zaofiarowania. Miecz Leah był bronią, której potrzebowała w wyprawie po Czarny Kamień Elfów – talizman, który swą magią mógł pokonać Uhl Belka. Ale Miecz utracił najlepszą część swej magii, kiedy roztrzaskał się o znaczone runami drzwi wiodące z Dołu, a to, co pozostało, było niewystarczające i – co gorsza – nieprzewidywalne. A bez tego nie byłoby z Morgana większego pożytku w tej wyprawie. Może Ożywcza miała rację, mówiąc, że jest w stanie odzyskać magię Miecza, jeśli z nią pójdzie. Ale co będzie, jeśli przedtem znajdzie się w niebezpieczeństwie? Kto spośród nich ją obroni? Morgan miał tylko strzaskany Miecz. Walker Boh bez ramienia wydawał się jeszcze mniej groźny niż przedtem – człowiek, który szuka samego siebie. Horner Dees był stary i siwy. Tylko Pe Eli ze swą ciągle tajemniczą magią i zagadkowymi sposobami, wydawał się zdolny obronić córkę Króla Srebrnej Rzeki.

Niemniej jednak Morgan zdecydowany był kontynuować wyprawę. Nie był całkowicie pewny dlaczego. Może to duma, a może upór nie pozwalały mu się poddać. Cokolwiek to było, żywił nieśmiałą nadzieję, że w jakiś sposób okaże się potrzebny tej dziwnej, cudownej dziewczynie, którą pokochał, że w jakiś sposób zdolny będzie obronić ją przed każdym niebezpieczeństwem i że powoli i cierpliwie znajdzie sposób, aby przywrócić magię Mieczowi Leah. Pilnie pracował przy zadaniach, jakie wyznaczył mu Horner Dees przy zaopatrzeniu małej kompanii w podróż na północ, przez większość czasu przykładając się bardziej od innych. Nieustannie myślał o Ożywczej, przywołując w duszy jej obraz. Była darem; wiedział o tym. Była urzeczywistnieniem wszystkiego, o czym zawsze marzył. To było coś więcej niż jej piękno, spojrzenie, dotyk, zachowanie czy to, że uratowała go z więzienia federacji, czy przywróciła karłom z Culhaven Ogrody Życia. To raczej coś, co wyczuwał pomiędzy nią i sobą, niewidzialne więzy odmienne od tych, które łączyły ją z pozostałymi. Czuł to, kiedy z nim rozmawiała, kiedy nazywała go po imieniu, czego nie robiła z innymi. To był sposób, w jaki na niego patrzyła. Było to coś niewiarygodnie cennego.

Postanowił, że nie pozwoli temu zniknąć, cokolwiek to było i w cokolwiek mogło się zmienić. Ku jego zaskoczeniu i nie mniejszej radości stało się to najważniejszą rzeczą w jego życiu.

Walker Boh również to posiadał, tyle że nie tak łatwe do określenia. Podobnie jak z pasją Morgana, aby kochać, i Pe Ella, aby zabić, on także czuł więź łączącą go z Ożywczą. To dziwne pokrewieństwo między nimi, współudział w magii, dającej im wgląd w siebie, którego nie posiadał nikt inny. Podobnie jak góral i morderca, uważał swój związek z nią za inny niż z pozostałymi, bardziej osobisty i ważniejszy, bardziej trwały. Nie kochał jej tak jak Morgan i nie pragnął posiadać, jak Pe Eli. Pragnął jedynie zgłębić jej magię, ponieważ wierzył święcie, że poprzez nią pojmie swoją własną.

Nie potrafił tylko zdecydować, czy to na pewno dobry pomysł. Nie dlatego że jego pragnienie nie było dość mocne; uczyniła je takim śmierć Coglina i Pogłoski. Wiedział, że musi pojąć magię, jeśli ma zniszczyć cieniowce. Ale wciąż obawiał się konsekwencji takiej wiedzy. Zawsze trzeba było zapłacić jakąś cenę za tę magię. Od czasu, kiedy odkrył, że ją posiada, był nią równie zaintrygowany, jak przerażony. Strach i ciekawość przez całe życie ciągnęły go w dwie różne strony. Tak było, kiedy ojciec opowiedział mu o jego dziedzictwie, kiedy bez powodzenia walczył, aby poczuć się w Vale jak w domu, kiedy przybył do niego Coglin, proponując, że nauczy go działania magii, i kiedy z kart Kroniki druidów dowiedział się o istnieniu Czarnego Kamienia Elfów i pojął, że zadanie wyznaczone mu przez cień Allanona może być wykonane. Tak było zawsze. Również i teraz.

Przez jakiś czas się martwił, że całkowicie utracił magię, że zniszczyła ją trucizna Asphinxa. Ale wraz z uleczeniem ramienia powróciło poczucie pewności siebie i świadomość, że magia przetrwała. W trakcie tej podróży wypróbował ją w niewielkim stopniu. Wiedział, że tam jest, na przykład kiedy coś w nim reagowało na obecność Ożywczej, sposób, w jaki użyła magii, aby przywiązać do siebie Morgana, Pe Ella i jego samego, oraz wpływ, jaki wywierała na innych. Magia była również w tym, jak wyczuwał pewne rzeczy. Uchwycił wahanie w spojrzeniu, jakim Horner Dees obdarzył Pe Ella – maleńki cień rozpoznania. Wyczuwał, jak Ożywcza oddziałuje na członków niewielkiej kompanii, uczucia, jakie czaiły się tuż pod powierzchnią wymienianych słów i spojrzeń. Wiedział to, intuicyjnie wyczuwał, a niekiedy również przewidywał. Bez wątpienia magia wciąż tam była.

Mimo to stanowiła osłabioną i nie tak potężną broń jak niegdyś. To pozwalało Walkerowi odpocząć. Miał okazję odsunąć się od jej wpływu, od cienia, który rzucała na jego życie, dziedzictwa Brin Ohmsford i druidów, od wszystkiego, co czyniło zeń Mrocznego Stryja. Jeśli jej nie wypróbuje, nie stanie się żadna krzywda. Wierzył, że magia będzie leżała uśpiona, jeśli jej nie poruszy. Pozostawiona w spokoju, może pozwoli mu się uwolnić.

Jednak bez niej wolne będą również cieniowce. I jaki sens w podróży do Eldwist i konfrontacji z Uhl Belkiem, jeśli nie zamierza użyć magii? Jaki użytek ma dla niego Czarny Kamień Elfów?

I tak Walker Boh, Morgan Leah i Pe Eli miotali się w klatkach, które sami zrobili, niczym podejrzliwe koty, czujne i wygłodniałe, zdecydowani, co będą robić w najbliższych dniach, a równocześnie zadający sobie pytanie, czy na pewno. Trzymali się razem, ale nigdy nie zbliżali się do siebie. Zebrano zapasy, zgromadzono pakunki i czas szybko minął. Horner Dees wyglądał na zadowolonego, ale tylko on jeden. Pozostała trójka zmagała się z ograniczeniami własnej niepewności, niecierpliwości i wątpliwości, pomimo swoich postanowień, i nic, co robili czy myśleli, nie mogło ich od tego uwolnić. Przed nimi rozciągała się ciemność, rosnąca niczym burzowa chmura. Nie byli w stanie zobaczyć, co czeka poza nią. Widzieli tylko, jak wznosi się przed nimi niczym ściana nadchodzących wydarzeń i okoliczności, eksplozja magii i prawdziwej mocy, ujawnienie pragnień i celów. Czarna i nieprzenikniona, będzie chciała ich pochłonąć.

Czuli, że jeśli tak się stanie, nikt nie przeżyje.

Trzy dni później opuścili Rampling Steep. Wyszli o wschodzie słońca, kiedy niebiosa zasnute były grubą warstwą chmur, które ocierały się o ścianę gór i nie przepuszczały światła. W powietrzu czuć było deszcz, a wiatr wiejący ze szczytów był chłodny i porywisty. Kiedy pięli się w górę, miasto spało skulone w ciemnościach niczym przestraszone zwierzę, nieprzychylne i ciche. Kilka zapomnianych naftowych lamp paliło się na gankach i przez szczeliny w oknach, ale ludzi nie było. Wchodząc pomiędzy skały, Walker Boh spojrzał w tył, na skupisko bezbarwnych budynków, i przyszło mu na myśl opuszczone gniazdo termitów, puste i fascynujące swą brzydotą.

W południe zaczął padać deszcz. Padał cały tydzień bez przerwy. Czasami przechodził w mżawkę, ale nigdy zupełnie nie ustawał. Chmury trwały bez ruchu nad ich głowami, wokół dudniły grzmoty, a w oddali błyskały pioruny. Byli przemoczeni, zmarznięci i nie mogli nic zrobić, aby ulżyć swemu położeniu. Góry, zalesione u podnóży, w wyższych partiach były zupełnie nagie. Wiatr omiatał je, nie napotykając przeszkód, a brak słonecznego ciepła pozostawiał je oszronione i przemarznięte. Horner Dees narzucił równy krok, ale kompania nie mogła podróżować zbyt szybko, idąc i prowadząc za sobą muły, marsz więc postępował powoli. Nocami spali pod osłoną namiotów, gdzie nie dosięgał ich deszcz i mogli wreszcie zdjąć przemoczone ubrania i owinąć się w koce. Nie mieli jednak drewna na ognisko i wilgoć pozostawała. Każdego ranka budzili się zdrętwiali i przemarznięci, jedli coś na siłę i ruszali naprzód.

Po kilku dniach przedgórze ustąpiło miejsca właściwym górom i ścieżka nie była już taka pewna. Szeroki i wyraźny szlak, którym do tej pory podążali, zniknął zupełnie. Dees wprowadził ich w labirynt przełęczy i wąwozów, wzdłuż krawędzi szerokich zboczy i wokół ogromnych głazów, większych od budynków w Rampling Steep. Zbocze stawało się niebezpiecznie strome i zmuszeni byli iść bardzo ostrożnie. Chmury opadły, napełniając powietrze przywierającą do ciał wilgocią, która ich otaczała i wiła się wokół skał, niczym jakaś ogromna, bezcielesna dżdżownica o pokrytej szlamem skórze. Uderzył grzmot i wydawało się, jakby znaleźli się w jego centrum. Deszcz lał się strumieniami. Przestali widzieć wszystko poza sobą i nie potrafili rozróżnić, co czeka przed nimi.

Bez przewodnictwa Deesa na pewno by się zgubili. Góry Charnal pochłonęłyby ich, niczym ocean kamień. Wszystko wyglądało tak samo. Urwiska we mgle i deszczu stanowiły ściany nie do przebycia, wąwozy opadały wprost w ogromne otchłanie czarnej pustki, a góry ciągnęły się bez końca pokrytymi śniegiem szczytami. Było tak zimno, że tracili czucie w osłoniętej skórze. Deszcz chwilami przechodził w deszcz ze śniegiem lub nawet śnieg. Otuleni w ogromne peleryny, w ciężkich butach, wlekli się naprzód. Horner Dees pozostawał w tym wszystkim spokojny i pewny i szybko nauczyli się polegać na tej dużej, kudłatej postaci. W górach czuł się jak w domu, swobodnie pomimo srogiego klimatu i terenu, spokojnie i bezpiecznie. Idąc, nucił pod nosem, pogrążony w myślach o innych czasach i miejscach. Od czasu do czasu przystawał, aby wskazać coś, czego inaczej by nie zauważyli, zdecydowany niczego nie pominąć. To, że rozumiał góry, było jasne od samego początku, a wkrótce stało się widoczne, że je kochał. Swobodnie mówił o tym uczuciu, o mieszaninie dzikości i spokoju, jaką tu odnalazł, o ich ogromie i niezmienności. Jego głęboki głos dudnił i drżał, jakby pełen wstrząsów wiatru i burz. Snuł opowieści o życiu w Charnal i w tych opowieściach ofiarowywał im cząstkę samego siebie.

Nie uzyskał jednak odzewu, z wyjątkiem może Ożywczej, która jak zwykle nie dawała poznać po sobie, o czym myśli. Pozostała trójka odburkiwała coś czasami, przez resztę czasu zachowując ostentacyjne milczenie i tocząc beznadziejną batalię, aby zdusić swój niepokój. Góry nigdy nie będą ich domem; były tylko barierą, którą muszą pokonać. Trudzili się wytrwale i czekali, aż ich podróż dobiegnie końca.

Ale tak się nie działo. Droga wlokła się nieprzerwanie, niczym zagubiony pies poszukujący swego pana, pilnujący tropu, ale nieustannie odciągany z drogi przez inne zapachy. Deszcz powoli ustawał, ale powietrze pozostało mroźne, wiatr smagał ich nieprzerwanie, a góry ciągnęły się dalej. Mężczyźni, dziewczyna i zwierzęta wlekli się naprzód z trudem, umęczeni niepogodą i wspinaczką. W połowie drugiego tygodnia Dees oznajmił, że zaczynają schodzić, ale nie sposób było przekonać się, czy to prawda. Nic w skałach i krzewach wokół nich na to nie wskazywało. Gdziekolwiek spojrzeli, wszędzie rozciągały się góry.

Dwunastego dnia omal nie zginęli, schwytani wysoko w górach przez burzę śnieżną. Nadeszła tak szybko, że nawet Dees był zaskoczony. Natychmiast powiązał ich liną i ponieważ na przełęczy nie było się gdzie schronić, zmuszony był ich przeprowadzić. Powietrze stało się taflą nieprzeniknionej bieli i wszystko wokół nich zniknęło. Zaczęły odmarzać im dłonie i stopy. Kiedy osunęła się część zbocza, muły rzuciły się w bok w panice, rycząc i potykając się obok przerażonych ludzi, dopóki się nie stoczyły i zniknęły im z oczu. Ocalał tylko jeden, który nie niósł żywności.

Znaleźli schronienie, przeczekali burzę i ruszyli dalej. Nawet Dees, który okazał się z nich najbardziej wytrwały, zaczynał czuć zmęczenie. Ocalały muł zginął następnego dnia – wszedł na pokrytą śniegiem szczelinę i złamał nogę. Stracili ciężki sprzęt i musieli się ograniczyć do plecaków, w których mieściła się skąpa racja żywności i wody, lina i niewiele więcej.

Nocą temperatura spadła gwałtownie. Zamarzliby, gdyby Dees nie zdołał znaleźć drewna na ognisko. Całą noc siedzieli razem, skuleni jak najbliżej ognia, rozcierając dłonie i stopy i rozmawiając, aby nie zasnąć z obawy, że mogliby umrzeć we śnie. Była to dziwna sytuacja. Cała piątka siedziała pomiędzy skałami, przycupnięta wokół maleńkiego płomyka, ciągle ostrożna wobec siebie i czujna, zmuszona dzielić czas, miejsce i okoliczności. A mimo to ujawniali się poprzez wypowiadane słowa; nie tyle przez to, co mówili, ile przez to, jak, kiedy i dlaczego mówili. W dziwny sposób słowa zbliżały ich do siebie, wiązały niezwykle silnie i mimo iż ta nowa bliskość była bardziej fizyczna niż emocjonalna i zdecydowanie ograniczona, przynajmniej pozostawiła po sobie uczucie koleżeństwa, którego brakowało im wcześniej.

Potem pogoda się poprawiła, chmury rozstąpiły się i odpłynęły, słońce powróciło, aby ogrzać powietrze, a śnieg i deszcz w końcu zniknęły. Charnal zaczął przerzedzać się przed nimi i nie było już wątpliwości, że zaczęli schodzić. Znowu pojawiły się drzewa, z początku pojedyncze, potem całymi kępami, a w końcu ich oczom ukazały się bezkresne lasy, opadając kaskadą w odległe doliny. Mogli już łowić ryby i polować, spali w ciepłych lasach i budzili się wypoczęci i susi. Nastroje poprawiły się wyraźnie.

W końcu, piętnaście dni po opuszczeniu Rampling Steep, przybyli do Spikes.

Przez długi czas stali na grani i patrzyli w dolinę. Zbliżało się południe. Słońce świeciło jasno, powietrze było ciepłe i pełne słodkich woni. Szeroka, głęboka i okryta cieniem okalających ją gór dolina miała kształt lejka, z szerokim wejściem na południowym krańcu i wąskim ujściem na północy, gdzie przechodziła w pasmo odległych wzgórz. Jej dno wyścielała gruba warstwa drzew, ale na środku wyrastały postrzępione zbocza i tam drzewa wyraźnie więdły, odarte z liści, z nagimi pniami i gałęziami wyrzuconymi w górę, niczym sierść zjeżona na grzbiecie osaczonego zwierzęcia.

Niczym piki, pomyślał Morgan Leah.

Spojrzał na Homera Deesa.

– Co jest tam w dole? – zapytał.

Jego podejście do starego tropiciela zmieniło się w ciągu minionych dwóch tygodni. Nie uważał go już za niemiłego starucha. Zajęło mu to więcej czasu niż Walkerowi, ale zauważył wreszcie, że Dees był skończonym profesjonalistą, lepszym w tym, co robił, niż ci, z którymi góral kiedykolwiek się zetknął. Morgan chciałby być choć w połowie tak dobry. Zaczął zwracać uwagę na to, co robi i mówi stary tropiciel.

Dees wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Minęło dziesięć lat, odkąd tędy przechodziłem. – Deesowi z kolei podobał się entuzjazm Morgana i jego chęć do pracy.

Podobało mu się, że Morgan nie boi się uczyć. W zamyśleniu ściągnął brwi, spoglądając na chłopaka. – Po prostu jestem ostrożny, góralu.

Jeszcze chwilę obserwowali dolinę.

– Coś tam jest – odezwał się cicho Pe Eli.

Nikt z nim nie dyskutował. Pe Eli pozostał wśród nich najbardziej tajemniczy, chociaż wiedzieli już o nim dość, aby zaufać jego instynktowi.

– Musimy przejść tędy – odezwał się w końcu Dees – albo ominąć góry z którejś strony. Jeśli to zrobimy, stracimy cały tydzień.

Przez długie chwile stali jeszcze w milczeniu, zastanawiając się, aż w końcu Homer Dees powiedział:

– Bierzmy się do tego.

Zaczęli schodzić, odkrywając ścieżkę prowadzącą bezpośrednio w kierunku środka doliny i jałowego pasma.

Szli szybko. Dees prowadził, za nim szła Ożywcza, Morgan, Walker i na końcu Pe Eli. Wyszli ze słońca w cień i powietrze się ochłodziło. Dolina wyszła im na spotkanie, a po chwili zamknęła się wokół nich. Potem szlak wzniósł się na zbocze i znaleźli się pomiędzy ginącymi drzewami. Morgan przez jakiś czas przyglądał się martwym szkieletom, czerniejącej korze, więdnącym liściom i pąkom, jeśli jeszcze jakieś były, i instynktownie się odwrócił, aby spojrzeć na Walkera. Blada, ściągnięta twarz Mrocznego Stryja uniosła się i surowe spojrzenie napotkało jego wzrok. Obaj myśleli o tym samym. Spikes chorowały w ten sam sposób jak reszta kraju. Cieniowce tu także rozpoczęły swoje dzieło.

Przecięli pasmo słonecznego światła sączącego się pomiędzy szczytami i zanurzyli się w kotlinę. Panował tu nienaturalny spokój. Cisza wzmacniała jeszcze dźwięk ich kroków. Morgan wzmógł czujność, wspominając spotkanie z cieniowcami w czasie podróży z Ohmsfordami do Culhaven. Węszył w powietrzu za zgniłym odorem ostrzegającym o ich obecności i wytężał słuch, aby uchwycić nawet najmniejszy szelest. Dees zdecydowanie ruszył naprzód za błyskiem srebra w długich włosach Ożywczej. Żadne z nich się nie zawahało. Mimo to byli spięci. Morgan to czuł.

Wyszli z kotliny z powrotem na otwarte zbocze. Przez chwilę byli wysoko ponad drzewami i Morgan zobaczył dolinę w całej okazałości. Byli teraz dalej niż w połowie drogi, zbliżając się do wąskiego ujścia lejka, gdzie góry rozstępowały się i drzewa były rzadsze. Czujność Morgana zmalała i zaczął myśleć o domu i górzystej krainie, w której dorastał. Zdał sobie sprawę, że tęskni za ojczystymi górami o wiele bardziej, niż się spodziewał. Co innego było stwierdzić, że jego kraj już do niego nie należy, bo okupuje go federacja, a co innego uwierzyć w to. Podobnie jak Par Ohmsford, żył nadzieją, że pewnego dnia wszystko się odmieni.

Szlak wiódł znowu w dół i pojawiła się następna kotlina, zarośnięta krzewami, które wypełniały miejsca po obumarłych drzewach. Weszli w nią, odsuwając z drogi jeżyny i krzewy i przedzierając się na otwartą przestrzeń. Kotlinę pokrywała gruba warstwa cienia, ponieważ światło zaczęło przesuwać się na zachód. Lasy przed nimi tworzyły ścianę mrocznej ciszy.

Weszli właśnie na polanę pośrodku kotliny, kiedy Ożywcza nagle zwolniła.

– Stójcie – powiedziała.

Zatrzymali się natychmiast, spoglądając najpierw na nią, a potem na zarośla wokół. Coś się poruszało. Z mroku zaczęły się wyłaniać postacie. Było ich setki – małe, krępe stworzenia z owłosionymi, zdeformowanymi kończynami i wychudłymi twarzami. Wyglądali, jakby wyrośli wprost z krzewów, jakby byli krzewami i tylko krótkie spodnie i broń pozwalały ich od krzewów odróżnić. Broń mieli straszliwą – krótkie włócznie i bumerangi z ostrzem. Stworzenia zbliżyły się groźnie, kiedy podeszli.

– Urdas – powiedział cicho Horner Dees. – Nie ruszać się.

Nikt nie drgnął, nawet Pe Eli, który skulił się podobnie jak stwory, które mu zagrażały.

– Kim są? – zapytał Morgan, równocześnie zerkając opiekuńczo na Ożywczą.

– To gnomy – odpowiedział Dees. – Z domieszką krwi trolli. Nikt nie wie, jaka to dokładnie mieszanka. Nie znajdziesz ich nigdzie na południe od Charnal. To Nordlandczycy, podobnie jak trolle. Żyją w plemionach, jak gnomy. Bardzo niebezpieczne.

Urdas otaczali ich teraz ze wszystkich stron, blokując wszystkie drogi ucieczki. Mieli potężnie umięśnione ciała z krótkimi, mocnymi nogami i długimi ramionami, a ich twarze były tępe i pozbawione wyrazu. Morgan próbował wyczytać z ich żółtych oczu, co myślą, ale nie zdołał.

Potem zauważył, że wszystkie patrzą na Ożywczą.

– Co robimy? – zapytał Homera niespokojnym szeptem.

Dees pokręcił głową.

Urdas podeszli na kilkanaście stóp do kompanii i zatrzymali się. Nie atakowali; nie odzywali się. Po prostu stali, obserwując Ożywczą i czekając.

Na co czekają? – pytał się w duchu Morgan.

Niemal w tej samej chwili krzewy rozchyliły się i ich oczom ukazał się złotowłosy mężczyzna. Natychmiast Urdas opadli na jedno kolano i pochylili głowy. Złotowłosy człowiek spojrzał na oblężoną piątkę i uśmiechnął się.

– Nadszedł król – powiedział pogodnie. – Sto lat dla króla.

XIV

– Czy zechcielibyście odłożyć broń? – zawołał pogodnie mężczyzna. – Po prostu połóżcie ją na ziemi przed sobą. Nie martwcie się. Za chwilę będziecie ją mogli podnieść. – Zaśpiewał:

Mc, co z serca ofiarowane, nie przepadnie. Powróci do ciebie Miłością i zaufaniem innych.

Pięcioro ludzi z Rampling Steep wytrzeszczyło na niego oczy.

– Proszę – powiedział. – To nam wiele ułatwi, jeśli posłuchacie.

Dees zerknął na pozostałych, wzruszył ramionami i zrobił, co mu kazano. Walker i Ożywcza nie nosili broni. Morgan zawahał się. Pe Eli ani drgnął.

– To jedynie w celu okazania waszej przyjaźni – ciągnął zachęcająco mężczyzna. – Jeśli nie odłożycie broni, moi poddani nie pozwolą mi się zbliżyć. Będę musiał krzyczeć do was z tego miejsca. – Ponownie zaśpiewał:

Czy wysoko, czy nisko, gdziekolwiek pójdziemy, Będę musiał krzyczeć do was.

Morgan posłuchał, widząc ostre spojrzenie Deesa. Trudno powiedzieć, co zrobiłby Pe Eli, gdyby Ożywcza nie odwróciła się do niego i nie wyszeptała, aby zrobił, co mu kazano. Pe Eli zawahał się, nawet kiedy już odpiął miecz. Wygląd jego surowej twarzy mówił sam za siebie. Morgan mógł się założyć, że pomimo iż oddał miecz, Pe Eli ukrywa gdzieś jeszcze jakąś broń.

– O wiele lepiej – oznajmił nieznajomy. – Teraz krok do tyłu. Do mnie! – skinął dłonią i Urdas poderwali się na nogi.

Obcy był średniego wzrostu. Miał szybkie, energiczne ruchy i przystojną, gładko wygoloną twarz okoloną długimi, jasnymi włosami. Jego błękitne oczy błyszczały. Skinął na Urdas, a potem na broń leżącą na ziemi. Dziwaczne stworzenia zamruczały coś zgodnie i zaczęły kiwać głowami. Zaśpiewał ponownie krótki urywek, który Urdas zdawali się rozpoznawać. Głos miał dźwięczny i pełny, a jego twarz promieniała. Kiedy skończył, krąg rozdzielił się, pozwalając mu przejść. Podszedł prosto do Ożywczej, skłonił się nisko, ujął jej dłoń i ucałował ją.

– Pani – rzekł.

Pięciu podróżnych przeszło pola i strumienie dzikie Estlandii knieje. Przemierzyli Charnalu pasmo Aby dojść do Nordlandii.

Tra la la, co za piękny dzień.

Pięciu podróżnych przybyło z daleka

I wkroczyli do kraju Urdas.

Nie zważali na niebezpieczeństwa Spikes,

Aby spotkać króla Carismana.

Tra la la, co za piękny dzień.

Ponownie skłonił się przed Ożywczą.

– Oto moje imię, pani. Carisman. A jak brzmi twoje?

Ożywcza przedstawiła się i wyjawiła imiona swoich towarzyszy, jakby było jej obojętne, że je pozna.

– Naprawdę jesteś królem?

Carisman uśmiechnął się promiennie.

– O tak, pani. Jestem królem Urdas, panem tych wszystkich, których tu widziałaś i wielu, wielu więcej. Szczerze mówiąc, nie prosiłem się o tę robotę. Została mi narzucona, jak to się mówi. Ale teraz chodźmy. Na opowieści będzie później dość czasu. Podnieście swoją broń, ostrożnie, rzecz jasna. Nie wolno nam denerwować moich poddanych. Bardzo się o mnie troszczą. Zaprowadzę was do mego pałacu, porozmawiamy, napijemy się wina i zjemy trochę egzotycznych owoców i ryb. Chodźcie, chodźcie. To będzie królewska uczta!

Dees próbował coś powiedzieć, ale Carisman ruszył pędem niczym piórko porwane wiatrem, tańcząc, śpiewając jakąś nową piosenkę i kiwając, aby podążyli za nim. Tropiciel, Morgan i Pe Eli pozbierali swoją broń i ruszyli za nim. Ze wszystkich stron otaczali ich Urdas, nie naciskając wprawdzie, ale trzymając się niepokojąco blisko. Dziwne stworki nie mówiły, tylko gestykulowały między sobą, wodząc ciekawskim i czujnym wzrokiem od Carismana do podróżnych. Morgan odpowiedział stojącym najbliżej spojrzeniem i próbował się uśmiechnąć. Nie odwzajemnili uśmiechu.

Cała gromada zeszła ze szczytu do porośniętej lasami doliny, na zachód od pasma gór, gdzie mrok był najgłębszy. Wąski szlak wił się pomiędzy drzewami, a procesja ludzi podążała nim karnie jeden za drugim. Prowadził Carisman, nie przestając śpiewać. Morgan spotykał swego czasu dziwaków, ale Carisman był z nich najbardziej osobliwy. Nie mógł wyjść ze zdumienia, dlaczego ktokolwiek, nawet Urdas, miałby uczynić tego typa swoim królem.

Kiedy Dees zwolnił kroku i zrównał się z Morganem, chłopak zapytał go o to.

– Jak już mówiłem – odrzekł stary tropiciel – to plemienny ludek. Przesądny, jak większość gnomów. Wierzą w duchy, widma i inne takie bzdury.

– Ale Carisman? – zapytał Morgan.

Dees potrząsnął głową.

– Przyznaję, że tego nie rozumiem. Zazwyczaj Urdas nie chcą mieć do czynienia z obcymi. Ten wygląda na głupka i zachowuje się jak dziecko, ale najwidoczniej znalazł jakiś sposób, aby zyskać ich szacunek. Nigdy o nim nie słyszałem. I myślę, że nikt nie słyszał.

Morgan zerknął ponad głowami Urdas na pląsającego Carismana.

– Wydaje się nieszkodliwy. Dees parsknął.

– Pewnie jest. Tak czy inaczej, to nie o niego musisz się martwić. Posuwali się na zachód, w kierunku ściany gór. Światło dnia gasło teraz szybko, a zmierzch osnuwał całą leśną krainę. Morgan i Dees dalej rozmawiali, ale pozostała trójka nie dzieliła się swymi myślami. Walker i Pe Eli wyglądali jak wychudłe cienie. Ożywcza była potokiem słońca. Urdas kręcili się wokół nich, pojawiając się i znikając w gęstych zaroślach, wlekąc się przed nimi, za nimi i po bokach. Słowa Carismana sugerowały, że są gośćmi, ale Morgan nie mógł się oprzeć wrażeniu, że tak naprawdę są więźniami.

Po jakiejś mili szlak skończył się polaną, na której stała osada Urdas. Palisada chroniła wioskę przed najeźdźcami: a teraz jej bramy otwarto, aby wpuścić myśliwych i tych, których prowadzili. W środku czekało morze kobiet, dzieci i starców. Wytrzeszczali oczy w wychudłych twarzach, a ich głosy stanowiły niski, ledwo uchwytny dla ucha szum. Wioska składała się ze skupiska małych chat i zadaszonych budek otaczających dom zbudowany z rzeźbionych bali, pokryty gontem. Wewnątrz palisady rosły drzewa, dostarczając wiosce cienia oraz materiału na krokwie i belki. Wokół znajdowały się studnie i wędzarnie mięsa. Wyglądało na to, że Urdas posiadają przynajmniej elementarne umiejętności.

Piątkę z Rampling Steep poprowadzono do głównego budynku, na platformę, na której ustawiono prymitywnie ociosane krzesło przybrane girlandami świeżych kwiatów. Carisman usadowił się na nim ceremonialnie i skinął na gości, aby zajęli miejsca na matach obok niego. Morgan i reszta zrobili, co im kazano, czujnie obserwując licznie przybyłych Urdas, którzy również zajmowali miejsca na podłodze platformy. Kiedy wszyscy usiedli, Carisman wstał i zaśpiewał raz jeszcze, tym razem w języku, którego Morgan nie potrafił zidentyfikować. Kiedy skończył, grupka kobiet Urdas zaczęła wnosić tace z jedzeniem.

Carisman usiadł.

– Muszę śpiewać, aby cokolwiek zrobili – wyznał. – To czasem takie nudne.

– Co tutaj robisz? – zapytał bez ogródek Horner Dees. – Skąd pochodzisz?

– Ach – westchnął Carisman. I oczywiście zaśpiewał:

Był sobie młody śpiewak z Rampling

Który czuł, że czas rozwinąć skrzydła.

Zdecydował się ruszyć

Na północ, do Spikes,

Do Urdas, którzy obrali go królem!

– Obawiam się, że to niezbyt oryginalne. – Skrzywił się. – Pozwólcie, że spróbuję jeszcze raz.

Chodźcie tutaj, moi panowie i panie, bliżej podejdźcie,

Są tu światy do odkrycia, których ludzkie oko nie ujrzało.

Dalekie krańce świata i ciekawi ludzie,

Cuda i dziwy, które zobaczycie,

I milion przygód, których doświadczycie.

Chodźcie tutaj, moi panowie i panie, bliżej podejdźcie,

Śpiewak śpiewać musi, aby nad ziemią się unieść.

Szuka pieśni prawdę głoszących.

Odnajduje ukryte znaczenia,

Aby znaleźć przyczynę swojego istnienia.

Chodźcie bliżej, moi panowie i panie, bliżej podejdźcie,

A życie odnajdziecie w rzek i niebios błękicie.

W górach dalekich i kniejach,

W stworzeniach figlarnych i swawolnych

I o me pieśni błagających.

– Zdecydowanie lepiej, nie sądzicie? – przenosił błękitne spojrzenie od jednej do drugiej twarzy, z niepokojem oczekując ich aprobaty.

– Jesteś więc śpiewakiem? – burknął Dees. – Z Rampling Steep?

– No cóż, jeśli mowa o Rampling Steep. Byłem tam dzień czy dwa, jakieś parę lat temu. – Carisman wyglądał na zakłopotanego. – Rym mi pasował, więc go wykorzystałem. – Rozjaśnił się. – Ale śpiewakiem, tak. Całe życie. Mam dar pieśni i dość rozumu, aby zrobić z niego użytek. Mam talent.

– Ale dlaczego tu jesteś, Carismanie? – nie ustępowała Ożywcza.

Carisman zmieszał się.

– Pani, przypadek przywiódł mnie w to miejsce, tak jak i was. Przemierzyłem większą część czterech krain, poszukując pieśni, które dodałyby skrzydeł mojej muzyce. Jest we mnie niepokój, który nie pozwala mi zatrzymać się na długo w jednym miejscu. Miałem już ku temu okazje, a nawet damy, które chciały mnie zatrzymać, chociaż żadna nie była tak piękna jak ty. Ale wciąż wędrowałem. Najpierw na zachód, potem na wschód, a w końcu na północ. Przechodziłem przez Rampling Steep i zacząłem się zastanawiać, co leży poza nim. W końcu wyruszyłem przez góry, aby się o tym przekonać.

– I przeżyłeś? – zapytał z niedowierzaniem Horner Dees.

– Ledwo. Mam wyczucie rzeczy dzięki mojej muzyce, jak sądzę. Byłem dobrze zaopatrzony, bo podróżowałem już kiedyś po surowych krainach. Odnajdowałem drogę, słuchając swego serca. Miałem szczęście, trafiłem na sprzyjającą pogodę. Kiedy w końcu przeszedłem góry, przyznaję, wyczerpany i bliski głodowej śmierci, znaleźli mnie Urdas. Nie wiedząc, co robić, zaśpiewałem im. Moja muzyka tak ich oczarowała, że uczynili mnie swym królem.

– Oczarowały ich limeryki i kulawe rymy? – Dees nie mógł się wyzbyć sceptycyzmu. – Masz tupet, Carismanie.

Carisman uśmiechnął się po chłopięcemu.

– Och, wcale nie twierdzę, że jestem lepszy od innych.

Nieważne jak wysoki i dumny jest tron

To, co na nim siedzi, jest zawsze takie samo.

Nagle zmienił temat.

– Jedzmy. Musicie być bardzo głodni po podróży. Nie zabraknie wam niczego. I powiedzcie mi, co was tu sprowadza. Nikt z Sudlandii nigdy nie dotarł tak daleko na północ. Nawet traperzy. Nigdy nie widziałem nikogo poza trollami i gnomami. Co was sprowadza?

Ożywcza powiedziała mu, że wyruszyli na wyprawę w poszukiwaniu talizmanu. Było to więcej, niż ujawniłby Morgan, ale wydawało się, iż dla Carismana znaczy niewiele. Nawet nie zapytał, co to za talizman, ani dlaczego go potrzebują. Chciał tylko wiedzieć, czy Ożywcza może nauczyć go nowych piosenek. Carisman miał bystry, żywy umysł, ale zainteresowania ograniczone. Był niczym dziecko – ciekawski, roztargniony i ciągle zdziwiony. Zdawał się naprawdę potrzebować akceptacji. Ożywcza była najbardziej wrażliwa, na niej więc skupił całą uwagę, a pozostałych włączał do rozmowy tylko chwilami. Morgan jadł i przysłuchiwał się bez zainteresowania. Zauważył, że Walker w ogóle nie słuchał, tylko przyglądał się Urdas siedzącym pod platformą. Morgan też zaczął ich obserwować. Po pewnym czasie dostrzegł, że siedzą wyraźnie podzieleni na grupy i że pierwsza grupa składa się ze starych i młodych mężczyzn, którym cała reszta kłania się z szacunkiem. Wodzowie, pomyślał natychmiast Morgan. Rozmawiali z przejęciem pomiędzy sobą, cały czas zerkając na szóstkę siedzącą na podwyższeniu, ale poza tym nie zwracali na nich uwagi. Coś zostało postanowione bez Carismana.

Morgan zaczynał się coraz bardziej denerwować.

Skończono posiłek i odniesiono puste talerze. Wśród Urdas rozległy się natarczywe oklaski i Carisman z westchnieniem podniósł się z krzesła. Zaśpiewał ponownie, ale tym razem jego pieśń była inna. Zawiła i dopracowana. Była doskonałym utworem muzycznym, pełnym niuansów i subtelności, które górowały nad melodią. Głos Carismana wypełnił dom, wznosząc się i odsuwając wszystko, co oddzielało pieśń od rozsądku, sięgając w głąb ciała, aby przytulić i ukołysać serca. Morgan był zdumiony. Nigdy jeszcze nie był tak poruszony – nawet muzyką pieśni. Par Ohmsford potrafił w pieśni uwięzić uczucia i sens dziejów, ale Carisman potrafił uwięzić duszę.

Kiedy śpiewak skończył, nastała całkowita cisza. Powoli usiadł z powrotem, przez chwilę zatopiony we własnym wnętrzu, wciąż pogrążony w słowach swej pieśni. Potem Urdas zaczęli uderzać dłońmi w kolana na znak aprobaty.

– To było piękne, Carismanie – powiedziała Ożywcza.

– Dziękuję, pani – odrzekł, znowu onieśmielony. – Jak widzicie, mam talent nie tylko do limeryków.

Srebrnowłosa dziewczyna spojrzała nagle na Walkera.

– Czy nie uważasz, że to było piękne, Walkerze?

Blada twarz pochyliła się w zamyśleniu.

– Zastanawiam się, dlaczego ktoś posiadający takie zdolności postanowił dzielić je z tak niewielką liczbą słuchaczy. – Ciemne oczy spojrzały na Carismana.

Śpiewak wiercił się niespokojnie.

– No cóż. – Słowa nagle uwięzły mu w gardle.

– Zwłaszcza jeśli, jak twierdzisz, tkwi w tobie niepokój, nie pozwalający pozostać ci w jednym miejscu. A mimo to zostałeś pośród Urdas.

Carisman spoglądał na swoje dłonie.

– Oni nie pozwalają ci odejść, prawda? – stwierdził cicho Walker.

Carisman wyglądał, jakby chciał się zapaść pod ziemię.

– Tak – przyznał niechętnie. – Mimo że jestem królem, pozostaję więźniem. Wolno mi być królem dopóty, dopóki śpiewam moje pieśni. Urdas trzymają mnie, ponieważ wierzą, że jest w nich magia.

– I jest – mruknęła Ożywcza tak cicho, że tylko siedzący obok niej Morgan usłyszał.

– A co z nami? – zapytał ostro Dees, unosząc się groźnie. – My też jesteśmy więźniami? Przyprowadziłeś nas tutaj jako gości czy więźniów, królu Carismanie? Czy masz coś do powiedzenia w tej sprawie?

– Och, nie! – zawołał śpiewak, najwyraźniej roztargniony. – To znaczy tak. I nie, nie jesteście więźniami. Muszę tylko porozmawiać z radą, tymi ludźmi zebranymi na dole. – Wskazał na grupę, którą wcześniej obserwowali Morgan i Walker. Potem zawahał się, widząc czarną chmurę na twarzy Pe Ella, i szybko zerwał się na nogi. – Natychmiast z nimi porozmawiam. Jeśli będzie trzeba, zaśpiewam. Specjalną pieśń. Nie zostaniecie tutaj dłużej, niż byście chcieli. Obiecuję. Pani, uwierz mi, proszę. Przyjaciele.

Zbiegł z podwyższenia i ukląkł przy członkach rady Urdas, mówiąc coś do nich z przejęciem. Piątka czekająca na decyzję, czy są więźniami, czy gośćmi, spojrzała po sobie.

– Nie sądzę, żeby mógł nam pomóc – mruknął Homer Dees. Pe Eli pochylił się nieznacznie do przodu.

– Jeśli przyłożę mu nóż do gardła, szybko nas uwolnią.

– Albo na miejscu zabiją – syknął w odpowiedzi Horner Dees. Mierzyli się wzrokiem.

– Dajcie mu szansę – powiedział Walker Boh, spoglądając spokojnie na zgromadzenie. Z jego twarzy nie dało się nic wyczytać.

– Tak – zgodziła się cicho Ożywcza. – Cierpliwości.

Siedzieli w milczeniu, dopóki nie wrócił Carisman. Wstąpił z powrotem na podwyższenie i stanął naprzeciwko nich. Jego twarz powiedziała im wszystko.

– Ja… Muszę prosić, żebyście zostali na noc – powiedział, z trudem dobywając słowa, bardzo niespokojny. – Rada pragnie… przedyskutować jeszcze tę sprawę. To tylko formalność, rozumiecie. Proszę tylko o trochę czasu…

Przerwał niepewnie i odsunął się jak najdalej od Pe Ella. Morgan wstrzymał oddech. Nie sądził, żeby dzieląca tych dwóch odległość stanowiła dla Carismana jakąś ochronę. Zastanawiał się, niemal zafascynowany, co zrobi Pe Eli, co może zrobić przeciwko tak wielu.

Tym razem nie dane mu było się tego dowiedzieć. Ożywcza uśmiechnęła się do Carismana pocieszająco.

– Zaczekamy – powiedziała.

Zaprowadzono ich do jednej z większych chat i dano koce i maty do spania. Drzwi zamknęły się za nimi, ale nie na zasuwę. Morgan pomyślał, że to i tak nie ma znaczenia. Chata stała w samym środku wioski, a ta otoczona była palisadą i pełna Urdas. Zadał sobie trud wypytania Deesa o te dziwne stworzenia podczas obiadu. Dees powiedział mu, że są plemieniem myśliwych. Broń, którą nosili, przeznaczona była do powalania nawet najszybszej zwierzyny. Dwunożni intruzi, stwierdził, nie stawiają aż takich wymagań.

Pe Eli stał, wyglądając przez szczeliny w glinianych ścianach chaty.

– Nie pozwolą nam odejść – powiedział. Nikt się nie odezwał. – Nieważne, co mówi ten król-zabawka. Spróbują nas zatrzymać. Lepiej ucieknijmy dziś w nocy.

Dees usiadł, opierając się ciężko o ścianę.

– Mówisz, jakby była taka możliwość.

Pe Eli odwrócił się.

– Potrafię odejść, kiedy zechcę. Żadne więzienie mnie nie powstrzyma.

Powiedział to tak stanowczo, że wszyscy, z wyjątkiem Ożywczej, tylko popatrzyli na niego. Ożywcza patrzyła gdzieś w przestrzeń.

– W jego pieśni jest magia – powiedziała.

Morgan przypomniał sobie, że wcześniej już coś takiego mówiła.

– Prawdziwa magia? – zapytał.

– Na tyle, żeby nazwać ją magią. Nie pojmuję jej źródła. Nie jestem nawet pewna, co umie. Niemniej jednak jest to forma magii. On jest czymś więcej niż tylko zwykłym śpiewakiem.

– Tak – zgodził się Pe Eli. – Jest durniem.

– O tobie też możemy tak pomyśleć, jeśli nie przestaniesz twierdzić, że możemy stąd wyjść – warknął Horner Dees.

Pe Eli odwrócił się do niego. Na jego twarzy malowała się taka wściekłość, że Dees zerwał się na nogi szybciej, niż Morgan się po nim spodziewał. Walker Boh, ciemna sylwetka w drugim końcu chaty, odwrócił się powoli. Pe Eli zdawał się rozważać swoje możliwości, a potem sztywnym krokiem podszedł do miejsca, w którym Ożywcza spoglądała na niego zza pleców Morgana. To wszystko, co góral mógł zrobić, aby dotrzymać pola. Ponure spojrzenie Pe Ella odprawiło go, niczym natręta, i spoczęło na Ożywczej.

– Czy naprawdę są nam do czegoś potrzebni? – wyszeptał, a Jego głos był wściekłym sykiem. – Poszedłem, bo mnie prosiłaś. Równie dobrze mogłem zdecydować inaczej.

– Wiem o tym – powiedziała.

– Wiesz, kim jestem. – Jego koścista twarz pochylała się nad nią niczym jastrząb. W szczupłym ciele napięte były wszystkie mięśnie. – Wiesz, że mam magię, której potrzebujesz. Mam całą magię, której potrzebujesz. Skończmy z nimi. Pójdziemy sami.

Pokój wokół niego wydawał obracać się w kamień, a pozostali zastygli w pomniki, które mogły jedynie obserwować, ale nie działać.

Dłoń Morgana przesunęła się o ułamek cala w kierunku Miecza, a potem zamarła. Wiedział, że nigdy nie będzie dość szybki. Pe Eli zabije go, zanim zdąży wyciągnąć broń. Ożywcza nie wyglądała na przestraszoną.

– Nie czas jeszcze na nas, Pe Ellu – wyszeptała, a jej głos uspokajał i koił. Poszukała spojrzeniem jego oczu. – Musisz poczekać, aż nadejdzie.

Morgan nie rozumiał, o czym mówi, i pewny był, że Pe Eli również. Wąska twarz zmarszczyła się i zamrugały surowe oczy. Zdawało się, że podejmuje jakąś decyzję.

– Tylko mój ojciec ma dar widzenia przyszłości – powiedziała miękko Ożywcza. – Wiedział, że będę potrzebowała was wszystkich, kiedy odnajdziemy Uhl Belka. A więc tak będzie, nawet jeśli pragnąłbyś czegoś innego, Pe Ellu. Nawet wtedy.

Pe Eli powoli pokręcił głową.

– Nie, dziewczyno. Mylisz się. Będzie tak, jak zechcę. Zawsze tak jest. – Przyglądał jej się przez chwilę, a potem wzruszył ramionami. – A zresztą, co za różnica? Jeszcze jeden dzień, jeden tydzień i samo się okaże. Zatrzymaj ich sobie, jeśli chcesz. Przynajmniej na razie. – Odwrócił się i odszedł, po czym usiadł w ciemnym kącie.

Pozostali patrzyli na niego w milczeniu.

Nadeszła noc i wioska Urdas ucichła, kiedy jej mieszkańcy pogrążyli się we śnie. Piątka śmiałków stłoczyła się w swym mrocznym schronieniu, każdy pogrążony we własnych rozmyślaniach. Horner Dees spał. Walker Boh był bezkształtnym, nieruchomym tobołkiem w mroku. Morgan Leah siedział przy Ożywczej. Żadne z nich się nie odzywało; siedzieli, zamykając oczy przed bladym światłem gwiazd i księżyca, przenikającym z zewnątrz.

Pe Eli patrzył na nich i w duchu przeklinał okoliczności i własną głupotę.

Zastanawiał się ponuro, co się z nim dzieje. Tak stracić panowanie nad sobą, ujawnić się, niemal zaprzepaścić szansę na wykonanie swego postanowienia. Zawsze nad sobą panował. Zawsze! Ale nie tym razem, nie kiedy poddał się frustracji i niecierpliwości, grożąc dziewczynie i wszystkim jej cennym podopiecznym, jak uczniak.

Teraz był spokojny, zdolny zanalizować swoje zachowanie, ocenić swoje emocje i błędy. Było ich wiele. I to dziewczyna była za nie odpowiedzialna. Wiedział, że za każdym razem obracała wniwecz jego plany. Była zmorą jego życia, przyciągała go i denerwowała jednocześnie. Była tworem piękna, życia i magii, którego nie pojmie, dopóki go nie zabije. Tęsknota, aby to uczynić, rosła w nim z każdą chwilą i coraz trudniej było ją opanować. Wiedział jednak, że musi, jeśli pragnie zdobyć Czarny Kamień Elfów. Nie wiedział tylko, jak do tego czasu zmagać się ze swoją obsesją. Doprowadzała go do szału, rozpalała i pozostawiała zamęt w jego sercu. Wszystko, co wydawało się oczywiste i proste, przy niej okazywało się zupełną odwrotnością. Upierała się, aby towarzyszyli jej ci głupcy: jednoręki, góral i stary tropiciel. Do licha! Bezużyteczni durnie! Jak długo jeszcze będzie musiał ich znosić?

Czuł, że znowu narasta w nim gniew, i szybko go zdusił. Cierpliwości. To jej słowa, nie jego, ale lepiej, żeby się do nich zastosował.

Nasłuchiwał odgłosów Urdas na zewnątrz. Strażnicy, ponad tuzin, przykucnęli w ciemnościach obok chaty. Nie widział ich, ale czuł ich obecność. Instynkt mówił mu, że tam są. Mimo to nie było śladu śpiewaka. Zresztą, co za różnica. Urdas nie siedzieli tu, aby ich uwolnić.

Tak wiele przeszkód!

Twarde spojrzenie utkwiło na chwilę w Homerze Deesie. Ten stary. Najgorszy ze wszystkich, najtrudniejszy do rozgryzienia. Było w nim coś…

Znowu się pohamował. Cierpliwości. Poczekaj. Wydarzenia z pewnością nie przestaną zmuszać go do czego innego, ale musi je przezwyciężyć. Nie może stracić panowania nad sobą.

Tyle że tutaj było to bardzo trudne. To nie jego kraj, nie jego ludzie, nieznajome otoczenie i zachowania. Z dala od ludzi i zwyczajów, na których zawsze mógł polegać, zanim się tutaj zabłąkał. Wspinał się na urwisko, którego nie znał, a ścieżka była zdradliwa.

Być może tym razem panowanie nad sobą również okaże się niemożliwe.

Niespokojnie potrząsnął głową. Myśli nie pozwalały się odpędzić.

Było już po północy, kiedy ponownie pojawił się Carisman. Ożywcza obudziła Morgana, dotykając dłonią jego policzka. Wstał i zobaczył, że pozostali już to uczynili. Otwarto drzwi i śpiewak wśliznął się do środka.

– Nie śpicie. To dobrze. – Natychmiast podszedł do Ożywczej, bojąc się mówić, niepewny w ich obecności, niczym chłopiec zmuszony wyznać coś, co wolałby zachować w tajemnicy.

– Co postanowiła rada, Carismanie? – ponagliła go łagodnie Ożywcza, biorąc za ramię i odwracając go twarzą do siebie.

Śpiewak pokręcił głową.

– Pani, obawiam się, że coś dobrego i złego. – Spojrzał na pozostałych. – Wszyscy możecie iść, dokąd zechcecie. – Odwrócił się do Ożywczej. – Z wyjątkiem ciebie.

Morgan przypomniał sobie natychmiast, w jaki sposób Urdas patrzyli na Ożywczą i ich fascynację.

– Dlaczego? – rzucił gorączkowo. – Dlaczego jej także nie uwolnią?

Carisman przełknął ślinę.

– Moi poddani uznali, że jest piękna. Myślą, że być może jest magiczna, tak jak ja. Oni… życzą sobie, aby mnie poślubiła.

– A to dopiero bzdura! – warknął Horner Dees, a jego owłosiona twarz wykrzywiła się w niedowierzaniu.

Morgan chwycił śpiewaka za przód tuniki.

– Widziałem, jak na nią patrzyłeś, śpiewaku! To twój pomysł!

– Nie, nie. Przysięgam, żenię! – krzyczał tamten ze strachem, a na jego ładnej twarzy pojawił się grymas przerażenia. – Nigdy bym nie zrobił czegoś takiego! Urdas…

– Urdas nie obchodziłoby…

– Puść go, Morganie – odezwała się Ożywcza, przerywając cichym, spokojnym głosem.

Morgan zwolnił uchwyt i cofnął się natychmiast.

– On mówi prawdę – powiedziała. – To nie jego pomysł.

Pe Eli wysunął się naprzód jak ostrze noża.

– Nieważne, czyj to pomysł. – Nie odrywał wzroku od Carismana. – Ona idzie z nami.

Twarz Carismana zbladła, a oczy biegały niespokojnie od jednej zdecydowanej twarzy do drugiej.

– Nie puszczą jej – wyszeptał, opuszczając wzrok. – I jeśli tu zostanie, skończy jak ja.

Dawno temu, w zamierzchłych czasach,

była sobie dziewica bez skazy.

Przemierzała pola i leśne doliny,

A cały świat był jej schronieniem.

Potężny Pan upodobał ją sobie i zażądał jej ręki.

Kiedy odmówiła, porwał ją z domu

I zamknął w swoich lochach.

Usychała z tęsknoty za tym, co utraciła.

Obiecywała wszystko, co posiada,

Aby zwrócił jej wolność.

Czarodziejski chochlik usłyszał jej błaganie i szybko wyłamał drzwi.

Uwolnił ją, nie tak, jak prosiła,

Ale uczynił ją swoją własnością.

Morał: Jeśli gotów jesteś wszystko ofiarować, Przygotuj się, że nie dostaniesz nic.

Horner Dees wyrzucił w górę ręce.

– Co próbujesz nam powiedzieć, Carismanie? – warknął.

– Że wasze decyzje często obracają się przeciwko wam. Że pragnąc wszystkiego, czasami wszystko tracicie – odpowiedział Walker Boh. – Carisman myślał, że zostając królem, odnajdzie wolność, a zamiast niej znalazł jedynie kajdany.

– Właśnie – wyszeptał śpiewak, a jego doskonale rzeźbione rysy naznaczył smutek. – Nie należę do tego miejsca, tak samo jak Ożywcza. Jeśli zabierzecie ją ze sobą, musicie zabrać również mnie!

– Nie! – krzyknął natychmiast Pe Eli.

– Pani – błagał śpiewak. – Proszę. Jestem tu od pięciu lat, a nie tylko trochę, jak twierdziłem. Jestem uwięziony tak samo jak dziewica w mojej pieśni. Jeśli nie zabierzecie mnie ze sobą, pozostanę w niewoli aż do śmierci!

Ożywcza pokręciła głową.

– Tam, dokąd idziemy, jest niebezpiecznie, Carismanie. O wiele bardziej niż tutaj. Nikt nie będzie cię pilnował.

Głos Carismana drżał.

– Nic nie szkodzi! Chcę być wolny!

– Nie! – powtórzył Pe Eli, krążąc wokół niego jak kot. – Pomyśl, dziewczyno! Jeszcze jeden głupiec i ciężar? A może zbierzemy całą armię takich, co? Psiakrew!

Morgan Leah miał dość nazywania go głupcem i już miał o tym powiedzieć, kiedy Walker Boh chwycił go mocno za ramię i pokręcił głową. Morgan zmarszczył gniewnie brwi, ale ustąpił.

– Co wiesz o tej krainie, Carismanie? – zapytał nagle Horner Dees, napierając na śpiewaka zwalistym ciałem. – Byłeś tam kiedyś?

Carisman pokręcił głową.

– Nie. Nieważne, co tam jest. Ważne, że to daleko stąd. – Spojrzał ukradkiem. – Poza tym musicie mnie zabrać. Nie wydostaniecie się stąd, jeśli nie pokażę wam którędy.

To ich zatrzymało. Wszyscy się odwrócili.

– Co masz na myśli? – zapytał ostrożnie Dees.

– To, że beze mnie zginiecie dziesięć razy, zanim stąd wyjdziecie – powiedział śpiewak.

Pałki i kamienie połamią wam kości, Jeśli wcześniej nie rozniosą was włócznie. Wszędzie czają się pułapki i sidła, A tylko ja mogę was ostrzec. Pa ram pam pam pa ra ram.

Pe Eli chwycił go za gardło tak szybko, że nikt nie zdążył mu przeszkodzić.

– Powiesz nam wszystko, co wiesz, zanim z tobą skończę, albo pożałujesz – zagroził z furią.

Ale Carisman zachował spokój, nawet przyciśnięty do ściany, z surowymi oczami o cal od jego twarzy.

– Nigdy – wysapał. – Dopóki… nie zgodzicie… się mnie zabrać.

Z jego twarzy zniknęły wszystkie kolory, kiedy dłoń Pe Ella zacisnęła się. Morgan i Horner Dees zerknęli na siebie niepewnie, a potem na Ożywczą, wahając się wbrew sobie. To Walker Boh wkroczył do akcji. Stanął za Pe Ellem i dotknął go w sposób, którego nie widzieli. Chudy mężczyzna rzucił się w tył, a jego twarz zastygła w zdumieniu. Walker ominął go szybko, wyciągnął ramię po Carismana i odciągnął go na bok.

Pe Eli odwrócił się błyskawicznie z zimną wściekłością w oczach. Morgan był pewny, że rzuci się na Walkera i nic dobrego z tego nie wyniknie. Ale Pe Eli go zaskoczył. Zamiast uderzyć, po prostu patrzył na Walkera przez chwilę, po czym odwrócił się. Jego twarz zmieniła się nagle w maskę bez wyrazu.

– Carismanie – przemówiła Ożywcza, odwracając ich uwagę. – Czy wiesz, jak stąd wyjść?

– Tak, pani. – Carisman skinął głową, przełykając ślinę.

– Pokażesz nam drogę?

– Tak, jeśli zgodzicie się zabrać mnie ze sobą. – Targował się, ale wydawał się pewny swego.

– Może wystarczy, jeśli pomożemy ci uciec z wioski?

– Nie, pani. Zgubię się i sprowadzą mnie z powrotem. Muszę iść, dokądkolwiek pójdziecie, jak najdalej stąd. Może – stwierdził pogodnie – okaże się, że mogę się wam na coś przydać.

Kiedy świnie zaczną latać, pomyślał bez litości Morgan. Ożywcza wydawała się niezdecydowana, co było u niej dziwne. Spojrzała pytająco na Homera Deesa.

– Ma rację, że Urdas sprowadzą go z powrotem – zgodził się stary tropiciel. – Nas też, jeśli nie okażemy się dość szybcy. Albo dość mądrzy.

Morgan dojrzał, jak Pe Eli i Walker Boh spoglądają na siebie z przeciwległych kątów chaty, niczym srogie, mroczne widma przybyłe z odległych światów, a w ich cichych spojrzeniach zobaczył ostrzeżenie. Który z nich dwóch przeżyje walkę? I jak przetrwa kompania, skoro stali przeciwko sobie?

Nagle przyszedł mu do głowy pewien pomysł.

– Twoja magia, Ożywcza! – wykrzyknął gwałtownie. – Możesz użyć magii, aby uciec! Panujesz nad wszystkim, co rośnie w ziemi. To wystarczy, żeby Urdas się poddali. Z Carismanem czy bez, mamy twoją magię!

Ale Ożywcza pokręciła głową i przez chwilę wydawała się niemal zrezygnowana.

– Nie, Morganie. Przeszliśmy przez Charnal do kraju Uhl Belka i nie mogę użyć swej magii, dopóki nie odnajdziemy talizmanu. Król Kamienia nie może odkryć, kim jestem. Jeśli użyję magii, dowie się.

W chacie znowu zapanowała cisza.

– Kto to jest Król Kamienia? – zapytał Carisman i wszyscy spojrzeli na niego.

– Zabierzmy go – powiedział w końcu Horner Dees, jak zawsze krótko i na temat. Jego ciężka postać uniosła się. – Skoro naprawdę potrafi nas stąd wyprowadzić.

– Zabierzmy go – zgodził się Morgan i wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Podoba mi się, że możemy mieć po swojej stronie króla, nawet jeśli potrafi tylko układać piosenki.

Ożywcza spojrzała na milczących przeciwników za swoimi plecami. Pe Eli obojętnie wzruszył ramionami. Walker Boh nic nie powiedział.

– Zabierzemy cię, Carismanie – powiedziała Ożywcza – chociaż obawiam się, że ta decyzja może cię drogo kosztować.

Carisman z emfazą pokręcił głową.

– Żadna cena nie jest zbyt wysoka, pani. Obiecuję ci. – Był zachwycony.

Ożywcza ruszyła w kierunku drzwi.

– Noc ucieka. Spieszmy się. Carisman uniósł dłoń.

– Nie tędy, pani.

– Jest inna droga? – Odwróciła się.

– W rzeczy samej. – Carisman uśmiechał się figlarnie. – Tak się składa, że właśnie na niej stoję.

XV

Spikes i otaczające je ziemie roiły się od plemion Urdas oraz innych gatunków gnomów i trolli. Od kiedy prowadzili ze sobą nieustanną wojnę, budowali w wioskach fortyfikacje. Przez te lata dostali wiele gorzkich lekcji, a jedna z nich mówiła, że w palisadzie powinno być więcej niż jedno wyjście. Plemię Carismana wykopało tunel pod wioską, który wychodził przez ukryte drzwi zapadni do lasu na zewnątrz. Jeśli wiosce groziło długie oblężenie lub też przewyższająca ich liczebnie armia, mieszkańcy ciągle jeszcze mieli możliwość ucieczki.

Jedno z wejść do tunelu leżącego pod wioską znajdowało się pod podłogą chaty, w której umieszczono piątkę z Rampling Steep. Carisman pokazał im, gdzie leży, zagrzebane na dobrą stopę pod klepiskiem i zaklinowane tak mocno przez czas i pogodę, że Horner Dees i Morgan ciężko się napracowali, żeby je otworzyć. Najwyraźniej nigdy nie było używane i prawdopodobnie zapomniano o nim całkowicie. W każdym razie stanowiło drogę na zewnątrz i kompania chętnie z niego skorzystała.

– Czułbym się lepiej, gdybyśmy mieli światło – mruknął Dees, zaglądając w ciemność otworu.

– Tutaj – wyszeptał niecierpliwie Walker Boh, posuwając się naprzód, aby zająć miejsce. Zsunął się w czerń, gdzie zasłoniły go ściany tunelu, i pstryknął palcami. Wokół jego dłoni zalśniło światło, jasna poświata, dochodząca z niewidocznego źródła.

Przynajmniej Mrocznemu Stryjowi pozostało jeszcze trochę magii, pomyślał Morgan.

– Carismanie, czy jest tutaj więcej niż jedno przejście? – Głos Walkera brzmiał głucho. Śpiewak skinął głową. – Więc trzymaj się blisko mnie i mów, gdzie mamy iść.

Jeden po drugim wskakiwali do otworu. Carisman szedł za Walkerem, za nimi Ożywcza i Morgan, a na końcu Dees i Pe Eli. W tunelu było czarno, nawet ze światłem Walkera, a powietrze było duszne i pachniało ziemią. Korytarz biegł prosto, a potem rozgałęział się w trzy strony. Carisman poprowadził ich w prawo. Przy kolejnym rozwidleniu skręcił w lewo. Idziemy już tak długo, pomyślał Morgan, że musieliśmy wyjść poza palisadę. Tunel ciągnął się jednak dalej. Korzenie drzew przenikały jego ściany, chwytając ich za ramiona i plącząc stopy, spowalniając ich marsz. Z czasem korzenie stały się tak grube, że musieli je odrąbywać, aby umożliwić przejście. Homerowi Deesowi trudno było zmieścić się w nim, nawet jeśli przejście było zupełnie wolne. Sapał, pomrukiwał i z determinacją parł do przodu. Przecinali i mijali inne tunele. Idąc, wzbijali tumany brudu i osadu, który zaczął wypełniać powietrze. Coraz trudniej było oddychać. Morgan zasłaniał twarz rękawem tuniki i odpędzał od siebie myśl, co będzie, jeśli ściany korytarza się zawalą.

Po pewnym czasie, który wydawał im się nieskończenie długi, zwolnili i zatrzymali się.

– Tak, to tu. – zwrócił się Carisman do Walkera.

Morgan słuchał, jak we dwóch mocowali się z drzwiami, które zamykały im drogę na zewnątrz. Pracowali bez słowa, sapiąc, kopiąc i poruszając się w ograniczonej przestrzeni. Morgan i pozostali przykucnęli w ciemnościach i czekali.

Poluzowanie drzwi zajęło im niemal tak dużo czasu, jak przedzieranie się przez tunel. Kiedy w końcu opadły, poczuli świeże powietrze i cała szóstka wygramoliła się na górę, w noc. Znajdowali się w gęsto zalesionej dolinie. Korony drzew były tak splątane, że zasłaniały niemal zupełnie niebo nad ich głowami.

Przez chwilę stali bez słowa, wdychając świeże powietrze, a potem Dees ruszył naprzód.

– Którędy do Spikes? – wyszeptał niespokojnie do Carismana.

Carisman wskazał palcem i Dees ruszył, ale Pe Eli pospiesznie wyciągnął ramię i pociągnął go w tył.

– Zaczekaj! – ostrzegł. – Tam może być strażnik!

Obrzucił tropiciela pogardliwym spojrzeniem, skinął, aby się położyli, i wtopił się między drzewa. Morgan oparł się ciężko o potężny pień jodły. Pozostali byli niewyraźnymi cieniami ukrytymi za parawanem rozłożystych gałęzi. Zmęczony, zamknął oczy. Wydawało mu się, że już od wielu dni porządnie nie wypoczął. Pomyślał, jak dobrze byłoby znowu zasnąć.

Ale dotknięcie w ramię obudziło go niemal w tej samej chwili.

– Spokojnie, góralu – wyszeptał Walker Boh. Wysoki mężczyzna osunął się na ziemię obok Morgana. Ciemne oczy szukały jego spojrzenia. – Ostatnio stąpasz po niebezpiecznym gruncie, Morganie Leah. Lepiej uważaj, gdzie stawiasz kroki.

Morgan zamrugał.

– Co masz na myśli?

Twarz Walkera pochyliła się nieznacznie i Morgan ujrzał zmarszczki wyżłobione przez niepokój i napięcie.

– Pe Ella. Trzymaj się od niego z daleka. Nie drażnij go i nie prowokuj. Miej z nim jak najmniej do czynienia. Jeśli zechce, powali cię szybciej niż atakujący wąż.

Słowa wymówione chłodnym szeptem, lodowatym w swej pewności, niosły ze sobą chłodną obietnicę śmierci. Morgan przemógł się i skinął głową.

– Kim on jest, Walkerze? Wiesz?

Mroczny Stryj odwrócił wzrok.

– Czasami potrafię wyczuwać coś dotykiem. Czasami potrafię odkryć tajemnice innych, tylko ocierając się o kogoś. Tak się stało, kiedy odciągnąłem Carismana od Pe Ella. On zabijał. Wiele razy.

Robił to raczej z premedytacją niż w samoobronie. Znajdował w tym radość. Myślę, że jest zawodowym zabójcą.

Blada dłoń wyciągnęła się, aby przytrzymać na miejscu przerażonego Morgana.

– A teraz posłuchaj. Ukrywa broń pod ubraniem, broń o niezmiernej sile. Broń, którą nosi, jest magiczna. Używa jej, aby zabijać.

– Magiczna? – głos Morgana zadrżał pomimo jego wysiłków. W głowie miał zamęt. – Czy Ożywcza wie?

– Wybrała go, góralu. Wybrała nas wszystkich. Powiedziała nam, że posiadamy magię. Powiedziała, że potrzebuje naszej magii. Oczywiście, że wie.

Morgan osłupiał.

– Celowo wzięła ze sobą zabójcę? Czy tak zamierza odzyskać Czarny Kamień Elfów?

Walker patrzył na niego nieruchomo.

– Nie sądzę – powiedział w końcu. – Ale nie mam pewności.

Morgan oparł się o drzewo z niedowierzaniem.

– Co my tu robimy, Walkerze? Dlaczego nas zabrała? – Walker nie odpowiadał. – Nie wiem, dlaczego zgodziłem się pójść. A może i wiem. Pociąga mnie, przyznaję. Jestem nią oczarowany. Ale co to za powód? Nie powinienem tutaj być. Powinienem być z powrotem w Tyrsis i szukać Para i Colla.

– Mówiliśmy już o tym – przypomniał mu łagodnie Walker.

– Wiem. Ale nadal zadaję sobie pytania. Zwłaszcza teraz. Pe Eli jest zawodowym zabójcą; co mamy zrobić z takim człowiekiem? Czy Ożywcza też nas za takich uważa? Czy myśli, że wszyscy jesteśmy mordercami? Czy do tego jesteśmy potrzebni? Nie mogę w to uwierzyć!

– Morganie – powiedział Walker, aby go uspokoić, a potem oparł się wygodnie o drzewo, aż ich głowy prawie się zetknęły. Coś w pochyleniu ciała Mrocznego Stryja przypomniało Morganowi, jak złamany był, kiedy odnaleźli go pośród zgliszczy domku w Hearthstone. – Jest w tym znacznie więcej, niż wiesz – wyszeptał Walker – i ja wiem o tej sprawie. Wyczuwam rzeczy, ale nie widzę ich jasno. Ożywcza ma jakiś cel, którego nie ujawnia. Jest córką Króla Srebrnej Rzeki, nie zapominaj o tym. Widzi to, czego inni nie widzą. Posiada magię przewyższającą wszystko, co kiedykolwiek widzieliśmy. A równocześnie jest bezbronna. W swej wyprawie musi ostrożnie stawiać kroki. Myślę, że jesteśmy tutaj, częściowo przynajmniej, aby dopilnować, żeby nie zboczyła z drogi.

Morgan rozważał to przez chwilę, po czym skinął głową, wsłuchując się w ciszę nocy wokół nich, wpatrując się przez konary starej jodły w postacie ukryte w mroku i odnajdując smukłą, eteryczną sylwetkę Ożywczej, drobne poruszenie, które noc mogła pochłonąć lekkim przesunięciem światła.

W głosie Walkera pojawiło się napięcie.

– Pokazano mi wizje o niej, wizje tak przerażające, że nigdy nie doświadczyłem czegoś podobnego. Powiedziały mi, że ona umrze.

Ostrzegałem ją, zanim opuściliśmy Hearthstone; powiedziałem, że być może nie powinienem iść. Ale nalegała. Poszedłem więc. – Rozejrzał się wokół. – Tak samo jest z nami wszystkimi. Poszliśmy, bo wiedzieliśmy, że musimy. Nie próbuj pojąć dlaczego, Morganie. Po prostu przyjmij to.

Morgan westchnął, pogrążony w plątaninie uczuć i pragnień, marzeń o tym, co nigdy się nie zdarzy, o przeszłości, którą utracił, i przyszłości, której nie potrafił nazwać. Myślał, jak wiele czasu minęło, od kiedy przyszli do niego, do Leah, Ohmsfordowie, i jak bardzo się teraz wszystko odmieniło.

Walker Boh wstał – szelest w nocnej ciszy.

– Pamiętaj, co ci powiedziałem, góralu. Trzymaj się z dala od Pe Ella.

Zniknął za zasłoną gałęzi, nie oglądając się za siebie. Morgan Leah patrzył za nim.

Pe Eli zniknął na długo. Kiedy powrócił, rozmawiał tylko z Hornerem Deesem.

– Już jest bezpiecznie, stary – oznajmił cicho. – Prowadź.

W milczeniu opuścili dolinę, podążając za Carismanem, który prowadził ich z powrotem w stronę górskiego pasma, niczym cichą procesję duchów w nocnym lesie. Nikt ich nie zaatakował i Morgan był pewny, że nikt tego nie zrobi. Pe Eli się o to zatroszczył.

Kiedy ponownie ujrzeli Spikes, było jeszcze ciemno. Wspięli się na grzbiet pasma i skręcili na północ. Dees narzucił szybkie tempo. Ścieżka była wyraźna, a kraina przed nimi naga i oświetlona światłem księżyca i gwiazd i pusta. Gdzieniegdzie tylko szkielety drzew rzucały ostry cień swoich pni i konarów, rozpinający się na ziemi niczym pajęczyna. Przeszli przez Spikes do wąskiego krańca doliny i skręcili na wzgórza. Nadciągał świt, rzucając na niebiosa nikłe światło. Dees jeszcze przyspieszył kroku. Nikt nie zapytał dlaczego.

Do czasu, kiedy słońce wspięło się na szczyty gór, byli już tak daleko na wzniesieniach, że dolina zupełnie zniknęła im z oczu. Znaleźli strumień przejrzystej wody i przystanęli, aby się napić. Pot spływał im po twarzach i oddychali z wysiłkiem.

– Spójrzcie tam – powiedział Horner Dees, wskazując ręką, gdzie linia szczytów wbijała się w niebo. – To północny grzbiet Charnal, ostatni, jaki musimy przejść. Jest tam kilka przełęczy prowadzących na drugą stronę, a Urdas nie wiedzą, którą wybierzemy. Tam w górze są tylko skały. Trudno na nich coś wytropić.

– Może dla ciebie trudno – podsunął bezczelnie Pe Eli. – Ale dla nich niekoniecznie.

– Nie opuszczą swoich gór – nie zwracał na niego uwagi Dees. – Kiedy już je przejdziemy, będziemy bezpieczni.

Wstali ciężko i ruszyli dalej. Słońce wspięło się na bezchmurne niebo, niczym lśniąca kula białego światła, zmieniając ziemię w gorejące piekło. Tak gorącego dnia Morgan nie pamiętał, od kiedy opuścili Culhaven. Wzgórza urastały w góry, a drzewa zaczęły ustępować miejsca krzewom i zaroślom. Raz Dees myślał, że ujrzał jakiś ruch w lesie daleko za nimi, a raz usłyszeli zawodzący dźwięk, który Carisman uznał za rogi Urdas. Ale południe przyszło i minęło, a pogoń się nie zjawiła.

Potem z zachodu zaczęły nadciągać chmury, ogromne, czarne zapowiedzi burzy. Morgan odgonił komary krążące wokół spoconej twarzy. Wkrótce rozpęta się burza.

Zatrzymali się ponownie z nadejściem południa, wyczerpani ucieczką, a teraz również głodni. Nie było wiele do zjedzenia – korzonki, dzikie warzywa i świeża woda. Horner Dees poszedł naprzód przeszukać teren, a Morgan postanowił wrócić na urwisko, z którego mógł obserwować krainę za nimi. Walker usiadł samotnie. Carisman znowu zaczął rozmawiać z Ożywczą o muzyce, domagając się jej niepodzielnej uwagi. Morgan przyglądał się urodziwej twarzy śpiewaka, burzy jasnych włosów, swobodnym gestom i poczuł niepokój. Nie chcąc okazać, co czuje, odszedł w cień poskręcanej sosny i odwrócił twarz.

W oddali rozległy się grzmoty, a na ścianę gór napierały chmury. Niebo było przedziwną mieszaniną słonecznego światła i ciemności. Żar wciąż był dokuczliwy, niczym duszący koc opadający na ziemię. Morgan ukrył twarz w dłoniach i zamknął oczy.

Horner Dees i Pe Eli szybko powrócili. Tropiciel oznajmił, że przełęcz, która poprowadzi ich przez ostatni grzbiet Charnal, leży niecałą godzinę drogi stąd. Pe Eli doniósł, że Urdas licznie podążają za nimi.

– Ponad setka – oznajmił, wbijając w nich swoje surowe, nieprzeniknione spojrzenie. – Tuż na wzgórzach.

Natychmiast podjęli marsz. Pchało ich poczucie powagi sytuacji, którego nie mieli wcześniej. Nikt się nie spodziewał, że Urdas dogonią ich tak szybko, a już na pewno nie, zanim przekroczą góry. Wiedzieli, że gdyby zmuszeni byli zostać tu i walczyć, byliby skończeni.

Pięli się w górę po skale, gramoląc się przez ogromne połacie głazów i w dół wąskimi wąwozami, z całych sił trzymając się stromych zboczy. W każdej chwili groził im upadek w poszarpane, bezdenne przepaście. Chmury wzniosły się ponad górskie szczyty i zasnuły niebo aż po horyzont. Zaczęły padać ciężkie krople deszczu, rozpryskując się na ziemi i ich rozgrzanej skórze. Ciemność zasnuła wszystko, złowieszcza czerń, w której rozbrzmiewały uderzenia piorunów toczących się po pustych, nagich skałach. Nadchodził zmierzch i Morgan był pewny, że noc zaskoczy ich w górach, co stanowiło zdecydowanie niemiłą perspektywę. Całe ciało miał obolałe, ale zmuszał się do wysiłku. Spojrzał na Carismana i zobaczył, że śpiewak jest w gorszym stanie. Co chwila potykał się i upadał, ciężko chwytając oddech. Walcząc z własnym wyczerpaniem, zrównał się z mężczyzną, objął go ramieniem i pomagał iść.

Ledwie dotarli do początku przełęczy, ku której prowadził ich Dees, ujrzeli Urdas.

Obszarpane, kosmate stworki wyłoniły się zza skał poza nimi, jeszcze oddalone o ponad milę, ale prące naprzód jak oszalałe, wrzeszcząc, nawołując i potrząsając bronią z niedwuznaczną obietnicą, co zrobią z tymi, których ścigają, kiedy wreszcie dostaną ich w swoje ręce. Bez chwili wahania cała kompania rzuciła się do przełęczy.

Był to wąski korytarz, pnący się przez urwiska, pełen zakrętów i nagłych zwrotów. Ruszyli wijącym się szlakiem. Deszcz z powolnej kapaniny przeszedł w gwałtowną ulewę. Szlak stał się śliski, a ze skał zaczęły spływać maleńkie strumyki, rozmywając ziemię pod ich stopami. Wyszli z cienia urwiska i stanęli na nagim zboczu, które skręcało w lewo, w wąwóz o wysokich ścianach, czarny jak noc. Wiatr omiatał zbocze w dzikich porywach, które unosiły pył i rzucały go w twarze ludzi. Morgan puścił Carismana i naciągnął pelerynę na głowę.

Dojście do wąwozu wymagało straszliwego wysiłku. Wiatr uderzał w nich z taką siłą, że ledwo szli naprzód. Kiedy dotarli do mrocznego wejścia, znowu pojawili się Urdas, bardzo blisko tym razem. Zbyt szybko przebiegli ostatnią milę. Strzały, oszczepy i bumerangi świsnęły w powietrzu, padając niepokojąco blisko. Kompania pospiesznie wbiegła do wąwozu i schroniła się w jego ścianach.

Deszcz lał się strumieniami, a światło niemal całkiem zniknęło. Poszarpane krawędzie skał sterczały z podłoża i ścian wąskiego przejścia, tnąc i drapiąc, kiedy przechodzili. Czas znieruchomiał w zawodzeniu wiatru i toczących się grzmotach i wydawało się, że nigdy się stąd nie wydostaną. Morgan przyspieszył, aby zrównać się z Ożywczą i sprawdzić, czy jest bezpieczna.

Kiedy wreszcie wyszli z wąwozu, znaleźli się na skalnym występie biegnącym wzdłuż koleiny w dół wyniosłego urwiska. Opadało ono w wąwóz, którym Rabb toczyła swoje spienione wody i wiry. Dees bez wahania poprowadził ich występem, wykrzykując coś, co miało dodać im odwagi, ale zginęło w huku burzy. Ruszyli gęsiego wzdłuż poszarpanej koleiny. Dees na prowadzeniu, Carisman, Ożywcza, Morgan, za nim Walker i na końcu Pe Eli. Ściana deszczu, szarpiący ich wiatr i szum rzeki były nieprzeniknioną ścianą dźwięków.

Nikt nie zauważył, kiedy pierwsza grupa Urdas pojawiła się u wejścia do wąwozu, dopóki ich broń nie zaczęła uderzać o skały wokół uciekającej kompanii. Strzała musnęła ramię Pe Ella i minęła go w pędzie, ale parł naprzód, nie zbaczając z drogi. Pozostali zaczęli przyspieszać. Rozpaczliwie próbowali odciąć się od pogoni, biegnąc wzdłuż występu. Obute stopy ślizgały się i zsuwały niebezpiecznie. Morgan zerknął w tył i zobaczył, jak Walker odwraca się i ciska coś w środek burzy. Powietrze zapłonęło natychmiast srebrnym światłem. Strzały i oszczepy rzucone w tę jasność spadały na ziemię, nie czyniąc nikomu krzywdy. Urdas, przerażeni magią Walkera, rzucili się do wąwozu.

Skalny występ rozszerzał się przed nimi i opadał. Pojawiła się druga strona gór, rozległa połać porośniętych lasami wzgórz, niknących w oddali w ścianie chmur i deszczu. W dole pieniła się Rabb, skręcając gwałtownie i mknąc na wschód poprzez głazy. Szlak podążał jej biegiem, jakieś pięćdziesiąt stóp powyżej brzegów, a naga skała zaczynała ustępować miejsca ziemi i krzewom.

Morgan rozejrzał się wokół po raz ostatni i zobaczył, że Urdas zrezygnowali z pogoni. Może odstraszył ich Walker, a może rację miał Horner Dees, mówiąc, że nie opuszczą swych gór.

Odwrócił się.

W następnej chwili całą ścianą urwiska zakołysało, kiedy jego część opadła pod nieprzerwanym biciem deszczu i wiatru. Szlak przed nimi, cały odcinek ziemi i skał, zniknął i pociągnął za sobą Ożywczą. Runęła na zbocze, próbując uchwycić się czegoś rękami. Nie znalazła jednak żadnego oparcia i zaczęła zsuwać się w chmurze pyłu i żwiru w stronę rzeki. Stojący tuż przed nią Carisman również nieomal spadł, ale zdołał uskoczyć wystarczająco daleko, aby uchwycić się plątaniny korzeni skalnych krzewów, i ocalał.

Morgan stał za nim. Widział, jak Ożywcza nie była w stanie się uratować i nikt nie mógł jej dosięgnąć. Nie wahał się. Skoczył z rozpadającego się występu w przepaść, pędząc zboczem w dół, a ścigające go okrzyki towarzyszy zniknęły niemal natychmiast. Z ogromną siłą uderzył w powierzchnię wody, zanurkował i wynurzył się, chwytając powietrze, oszołomiony zimnem. Kątem oka dojrzał błysk srebrnych włosów Ożywczej unoszących się w fontannie białej piany. Podpłynął do niej, chwycił za ubranie i przyciągnął do siebie. Potem porwał ich oboje prąd i pociągnął za sobą.

XVI

Wszystko, co Morgan mógł zrobić, to utrzymać siebie i Ożywczą na powierzchni spienionej wody. Gdyby nie był obciążony, spróbowałby może podpłynąć do brzegu. W tej sytuacji jednak zrezygnował. Ożywcza była przytomna i zdolna wspomóc trochę jego wysiłki, ale to głównie siła Morgana trzymała ich z dala od skał i głębokich wirów, które mogły pociągnąć ich w dół. Poza tym rzeka niosła ich tam, gdzie chciała. Wylewała się z brzegów, zasilana obfitym deszczem, a powierzchnia wody była biała od piany i wodnego pyłu na tle ciemnego nieba i lądu. Burza ciągle szalała, grzmoty przetaczały się w głębi wąwozów, błyskawice uderzały w odległe szczyty, a deszcz lał się strumieniami. Ściana urwiska, po której się stoczyli, zniknęła im z oczu niemal natychmiast, a razem z nią ich towarzysze. Rabb wiła się i skręcała pośród górskich skał i wkrótce już nie wiedzieli, gdzie się znajdują.

Po jakimś czasie uchwycili się drzewa, które porwała rzeka, i pozwolili nieść się nurtowi. Teraz mogli trochę odpocząć, przywierając do śliskiego pnia, robiąc wszystko, aby uchronić się przed uderzeniami skał i odłamków, i obserwując rzekę i brzeg w poszukiwaniu czegoś, czego mogliby się uchwycić i wydobyć z wody. Nie starali się rozmawiać. Byli zbyt wyczerpani nadzwyczajnym wysiłkiem, a rzeka i tak pewnie pochłonęłaby ich słowa. Wymieniali tylko spojrzenia i starali się trzymać razem.

W końcu rzeka poszerzyła się, tocząc swe wody ze szczytów na północne wyżyny i wpadając do leśnego dorzecza, gdzie zbierała się, zanim wpadała do drugiego koryta i biegła znowu na południe. Na środku dorzecza znajdowała się wyspa i drzewo, na którym podróżowali, podpłynęło do niej, kręcąc się i uderzając o brzeg. Morgan i Ożywcza zsunęli się z prowizorycznej tratwy i potykając się, wyszli na brzeg.

Wyczerpani poczołgali się przez zielsko i trawy pod osłonę rosnącej tu kępy drzew, w której górowały dwa ogromne, stare wiązy. Ubranie wisiało na nich w strzępach. Wokół nich wirowały i zbierały się strumienie wody, kiedy tak wlekli się wzdłuż rozmokłych brzegów, a wiatr zawodził im koło uszu. Tuż obok uderzył piorun z ogłuszającym trzaskiem. Przypadli do ziemi, kiedy grzmot przetoczył się nad nimi.

W końcu dotarli do drzew i z ulgą odkryli, że pod baldachimem gałęzi ziemia jest stosunkowo sucha i nie czuć podmuchów wiatru. Podeszli do największego z wiązów i upadli, rozciągając się na ziemi i ciężko dysząc. Przez jakiś czas leżeli bez ruchu, pozwalając powrócić siłom. Potem spojrzeli na siebie w milczącym porozumieniu, usiedli z wysiłkiem, opierając się o szorstki pień wiązu, i siedzieli tak ramię przy ramieniu, wpatrując się w deszcz.

– Nic ci nie jest? – zapytał Morgan.

To były pierwsze słowa, które padły między nimi. W milczeniu pokręciła głową. Morgan obejrzał się ostrożnie, szukając ran, nie znalazł żadnej, westchnął i z ulgą oparł się z powrotem – zmęczony, zmarznięty, potwornie głodny i mimo przemoczenia, spragniony. Ale nie mieli nic do jedzenia ani do picia, nie było więc sensu o tym myśleć.

Spojrzał w górę.

– Chyba nie dasz rady zrobić ogniska, prawda? – Potrząsnęła głową. – Nie możesz użyć żadnej magii, tak? Ha, gdzie jest Walker, kiedy go potrzeba? – Próbował, aby zabrzmiało to nonszalancko, ale nie udało mu się. Westchnął.

Sięgnęła i jej dłoń spoczęła na jego dłoni, a jej ciepło ogrzało go, pomimo niewygody. Uniósł ramię i otoczył jej plecy, przyciągając ją bliżej. Dało im to obojgu odrobinę ciepła. Czuł na policzku jej srebrne włosy i jej zapach w nozdrzach – mieszankę ziemi, lasu i czegoś jeszcze, słodką i zniewalającą.

– Nie znajdą nas, dopóki nie skończy się burza – powiedziała.

Morgan skinął głową.

– Jeśli znajdą. Nie mają żadnego śladu. Tylko rzekę. – Zmarszczył brwi. – Gdzie my w ogóle jesteśmy? Na północ czy południe od miejsca, gdzie wpadliśmy do wody?

– Północny wschód – poprawiła go.

– Jesteś pewna?

Skinęła głową. Czuł jej oddech, delikatne poruszenie jej ciała przy swoim. Drżał, ale jej bliskość wynagradzała mu wszystko. Zamknął oczy.

– Nie musiałeś za mną skakać – odezwała się nagle. Wydawała się niespokojna. – Nic by mi się nie stało.

Bezskutecznie usiłował stłumić ziewnięcie.

– Należała mi się kąpiel.

– Mogłeś zostać ranny, Morganie.

– Nie ja. Przeżyłem już atak cieniowców, żołnierzy federacji, pełzacza i inne rzeczy, których już nie pamiętam. Upadek do rzeki nie wyrządzi mi szkody.

Wiatr targnął gwałtownie, zawodząc w gałęziach drzew, i spojrzeli w górę, nasłuchując. Kiedy dźwięk zniknął, znowu usłyszeli szum rzeki bijącej o brzeg.

Morgan skulił się w przemoczonym ubraniu.

– Kiedy burza przestanie szaleć, możemy popłynąć do lądu. Teraz rzeka jest za bardzo wzburzona. Poza tym i tak jesteśmy zbyt zmęczeni, żeby teraz spróbować. Ale nie jest źle. Tutaj jesteśmy bezpieczni. Tylko trochę wilgotno.

Zdał sobie sprawę, że mówi, aby tylko coś robić. Ożywcza nie odpowiadała. Czuł niemal jej myśli, nie miał jednak pojęcia, o czym tak myślała. Ponownie zamknął oczy i oddychał spokojnie. Zastanawiał się, co się stało z resztą kompanii. Czy zdołali zejść bezpiecznie, czy też upadek nasypu uwięził Walkera i Pe Ella na zboczu powyżej? Spróbował wyobrazić sobie Mrocznego Stryja i zabójcę uwięzionych ze sobą, ale nie zdołał.

Ściemniało się. Zmierzch przeganiał resztki światła i wyspę zaczynał okrywać mrok, niczym rosnąca plama czerni. Deszcz zelżał, odgłosy grzmotów i wiatru cichły w oddali, a burza zaczynała przechodzić. Powietrze nie było tak chłodne, jak spodziewał się Morgan. Wprost przeciwnie, robiło się coraz cieplej, gęsto od zapachów żaru i wilgoci. Chociaż tyle, pomyślał. Oni sami jednak byli zmarznięci. Pomyślał, jak by to było poczuć się znowu suchym i ogrzanym w zaciszu myśliwskiego domku w Leah, z gorącą strawą i ogniem, siedzieć na podłodze z Ohmsfordami i opowiadać zmyślone historie.

Albo też siedzieć z Ożywczą, nie mówiąc nic, ponieważ rozmowa jest niepotrzebna i tylko być razem, tylko dotknąć…

Te uczucia wypełniały go bólem, tęsknotą i lękiem. Chciał, aby trwały, zostały na zawsze, a równocześnie nie pojmował ich i był pewny, że go zawiodą.

– Nie śpisz? – zapytał, pragnąc nagle usłyszeć jej głos.

– Nie – odpowiedziała.

Odetchnął głęboko i powoli wypuszczał powietrze.

– Myślę, dlaczego tutaj jestem – powiedział. – Zastanawiam się nad tym od Culhaven. Nie mam już magii, tej prawdziwej. Wszystko, co kiedykolwiek miałem, tkwiło w Mieczu Leah, a teraz jest złamany i te resztki magii, które w nim pozostały, pewnie nie będą ci wielką pomocą. A więc jestem tylko ja, a ja… – Przerwał. – Po prostu nie wiem, czego ode mnie oczekujesz.

– Niczego – odpowiedziała cicho.

– Niczego? – Nie mógł ukryć niedowierzania w głosie.

– Tylko tego, co możesz i pragniesz ofiarować – odpowiedziała niejasno.

– Ale myślałem, że Król Srebrnej Rzeki powiedział… – Zawahał się. – Myślałem, że twój ojciec powiedział, że jestem potrzebny. Czyż nie? Czy nie powiedział ci, że jesteśmy potrzebni, wszyscy?

– Nie powiedział, co powinniście zrobić, Morganie. Kazał mi zabrać was ze sobą na poszukiwanie talizmanu i powiedział, że będziecie wiedzieli, co robić. Wszyscy będziemy wiedzieli. – Uniosła się nieznacznie i odwróciła, aby na niego spojrzeć. – Powiedziałabym ci więcej, gdybym umiała.

Popatrzył na nią chmurnie, zły na jej wymijające odpowiedzi i własne poczucie niepewności.

– Naprawdę?

Niemal się uśmiechnęła. Nawet ociekająca deszczem i ubłocona wodą z rzeki, była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widział. Próbował coś powiedzieć i nie zdołał. Siedział tylko, milcząc i patrząc.

– Morganie – powiedziała miękko. – Mój ojciec widzi rzeczy ukryte przed wzrokiem innych. Mówi mi o nich to, co muszę wiedzieć, a ja ufam mu na tyle, aby wierzyć, że to, co mówi, mi wystarczy. Jesteś tu, ponieważ cię potrzebuję. Chodzi też o magię twego Miecza. Powiedziałam ci, co słyszałam od ojca, że będziesz miał szansę na powrót uczynić go całością. Być może wówczas posłuży nam obojgu w sposób, którego nie znamy.

– A Pe Eli? – nie ustępował, zdecydowany dowiedzieć się teraz wszystkiego.

– Pe Eli?

– Walker mówi, że on jest zabójcą i że nosi magiczną broń. Broń, która zabija.

Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę.

– To prawda – powiedziała w końcu.

– I on także jest potrzebny?

– Morganie. – Wymówiła jego imię niczym ostrzeżenie.

– Powiedz mi, proszę.

Jej doskonała twarz pochyliła się w cień i uniosła ponownie z wyrazem smutku.

– Pe Eli jest potrzebny. Jego cel, tak samo jak twój, musi sam się ujawnić.

Morgan zawahał się, nie wiedząc, o co teraz zapytać. Zdecydowany był dowiedzieć się prawdy, ale nie chciał jej stracić, wchodząc na teren, na którym nie był mile widziany.

Zacisnął szczęki.

– Nie chciałbym myśleć, że zostałem zabrany z tego samego powodu co Pe Eli – powiedział w końcu. – Nie jestem taki jak on.

– Wiem – odrzekła. Zawahała się, mocując się z jakimś wewnętrznym niepokojem. – Wierzę, że każdy z was, łącznie z Walkerem, jest tu z różnych powodów, aby służyć różnym celom. Tak czuję.

Pokiwał głową, pragnąc jej uwierzyć i odkrywając, że nie potrafi inaczej.

– Chciałbym więcej rozumieć – powiedział.

Wyciągnęła dłoń i palcami dotknęła jego policzka, pozwalając im przesunąć się na szyję i z powrotem ku twarzy.

– Wszystko będzie dobrze – powiedziała.

Położyła się, tuląc się do niego, i czuł, jak gniew i wątpliwości zaczynają blednąc. Pozwolił im odejść bez walki, zadowolony, że przytula dziewczynę. Było już ciemno, światło dnia odeszło na zachód, a noc ułożyła się wygodnie nad ziemią. Burza przeszła na wschód, a deszcz zamienił się w mgłę. Chmury wciąż były gęste, ale opróżnione już z piorunów, a nad ziemią unosił się koc ciszy, jakby otulając do snu dziecko. W oddali niewidoczna Rabb nieustannie toczyła niespokojne wody, ale jej leniwy teraz nurt koił i usypiał. Morgan wpatrywał się w noc, której mroczna zasłona opadła, aby go pochłonąć, otulić się wokół niego niczym niewidzialny całun. Odetchnął czystym powietrzem i pozwolił myślom ulecieć.

– Zjadłbym coś – zauważył po chwili. – Gdyby było coś do jedzenia.

Ożywcza wstała bez słowa, ujęła jego dłonie w swoje i pociągnęła go za sobą. Razem weszli w ciemność, ostrożnie stawiając stopy w mokrej trawie. Dziewczyna widziała w mroku i prowadziła go z zaskakującą pewnością. Po chwili znalazła korzenie i jagody, które mogli jeść, oraz roślinę, która prawidłowo nacięta, dostarczała świeżej wody. Zjedli i napili się, przykucnięci obok siebie bez słowa. Kiedy skończyli, poprowadziła go na brzeg rzeki, gdzie usiedli, patrząc w milczeniu, jak Rabb przepływa obok nich w bladym, tajemniczym półmroku; mroczny, połyskliwy ruch na tle ciemnego lądu.

Lekka bryza owiewała twarz Morgana, niosąc ze sobą bogatą woń kwiatów i traw. Ubranie miał jeszcze wilgotne, ale nie czuł już chłodu. Powietrze było ciepłe, a on czuł się dziwnie lekki i beztroski.

– Tak jest czasami w Leah – powiedział. – Ciepło i gęsto od zapachów ziemi po letniej burzy, a noce są tak długie, że myślisz, iż nigdy się nie skończą, i pragniesz, aby się nie kończyły. – Roześmiał się. – W takie noce siadywałem z Parem i Collem Ohmsfordami.

Mówiłem im, że jeśli człowiek zapragnie tego wystarczająco mocno, to może po prostu… wtopić się w ciemność, niczym płatek śniegu na skórze, po prostu zniknąć w niej, a potem zostać, jak długo zechce.

Spojrzał w bok, aby zobaczyć jej reakcję. Siedziała obok niego, zatopiona w myślach. Podciągnął kolana i objął je ramionami. Jakaś część jego istoty chciała wtopić się w tę noc i zostać tam na zawsze, zabrać ją ze sobą, z dala od otaczającego ich świata. Głupie pragnienie.

– Morganie – powiedziała w końcu, odwracając się do niego. – Zazdroszczę ci przeszłości. Ja nie mam żadnej.

Uśmiechnął się.

– Oczywiście, że…

– Nie – przerwała. – Jestem zlepkiem pierwiastków. Wiesz, co to oznacza? Nie jestem ludzką istotą. Stworzyła mnie magia. Pochodzę z ziemi Ogrodów. Ukształtowały mnie dłonie ojca. Urodziłam się już dorosła; kobieta, która nigdy nie była dzieckiem. Sens mego istnienia został określony przez mego ojca, a ja nie miałam nic do powiedzenia. Nie smuci mnie to, ponieważ to wszystko, co znam. Ale moje instynkty, moje ludzkie uczucia mówią mi, że jest coś więcej, i pragnęłabym to mieć, tak jak ty. Czuję przyjemność, jaką czerpiesz ze wspomnień. Czuję twoją radość.

Morgan zaniemówił. Wiedział, że jest magiczna, że posiada magię, ale nigdy nie przyszło mu do głowy, że może nie być… Ugryzł się w język. Może nie być czym? Tak rzeczywista jak on? Tak ludzka? Ale przecież była, prawda? Pomimo tego, co myślała. Wyglądała, mówiła, czuła i działała jak ludzka istota. Czego jej brakowało? Ojciec ukształtował ją na obraz człowieka. Czy to nie wystarczy? Powiódł po niej spojrzeniem. Jemu w każdym razie wystarczy. Aż nadto. Sięgnął, aby pogłaskać jej dłoń.

– Przyznaję, że nie rozumiem wszystkiego, jak cię stworzono, Ożywcza. Jeszcze mniej wiem o żywiołach. Ale jesteś człowiekiem.

Wierzę w to. Wiedziałbym, gdyby było inaczej. A jeśli chodzi o przeszłość, jest niczym więcej, jak wspomnieniami, które gromadzisz, i to właśnie robisz teraz. Zdobywasz wspomnienia, nawet jeśli nie są najprzyjemniejsze.

Uśmiechnęła się na takie rozumowanie.

– Te o tobie zawsze będą przyjemne, Morganie – powiedziała.

Nie odrywał od niej oczu. Potem schylił się i pocałował ją. Było to zaledwie przelotne muśnięcie warg. Patrzyła na niego czarnymi, nieprzeniknionymi oczyma. Odbijał się w nich strach.

– Czego się obawiasz? – zapytał. Potrząsnęła głową.

– Uczuć, jakie we mnie budzisz.

Poczuł, że wstąpili na niebezpieczny grunt, ale nie cofnął się.

– Zapytałaś mnie wcześniej, dlaczego skoczyłem za tobą, kiedy spadłaś z urwiska. Prawda jest taka, że nie mogłem inaczej. Kocham cię.

Z jej twarzy zniknął wszelki wyraz.

– Nie możesz mnie kochać – wyszeptała.

Uśmiechnął się ponuro.

– Obawiam się, że w tej sprawie nie mam wyboru. Nic na to nie poradzę.

Przez dłuższą chwilę patrzyła na niego, a potem przeszedł ją dreszcz.

– Ja też nie mogę nic poradzić na to, co do ciebie czuję. Ale kiedy ty jesteś pewny swych uczuć, moje budzą we mnie niepokój. Nie wiem, co z nimi zrobić. Muszę wypełnić zadanie wyznaczone mi przez ojca i moje uczucia do ciebie i twoje do mnie nie mogą mi w tym przeszkodzić.

– Nie muszą – powiedział, ujmując mocno jej dłonie. – One po prostu będą.

Jej srebrne włosy zalśniły, kiedy potrząsnęła głową.

– Nie sądzę. Nie takie uczucia.

Pocałował ją raz jeszcze i tym razem oddała pocałunek. Wdychał jej zapach, jakby była kwiatem. Niczego w życiu nie czuł się tak pewny, jak swego do niej uczucia.

Przerwała pocałunek i odsunęła się.

– Morganie – powiedziała, wymawiając jego imię jak prośbę.

Wstali i wrócili przez wilgotne trawy pod osłonę drzew, do wiązu, pod którym przeczekali burzę, i usiedli pod szorstkim pniem. Tulili się do siebie, jak przerażone samotne dzieci, chroniąc się nawzajem przed bezimiennym koszmarem, który czekał poza granicami ich świadomości, nawiedzał ich sny i przerażał.

– Kiedy opuszczałam Ogrody moich narodzin, ojciec powiedział mi, że są rzeczy, przed którymi nie może mnie uchronić – wyszeptała. Jej twarz była blisko twarzy Morgana, miękka i delikatna; jej ciepły oddech. – Nie mówił o niebezpieczeństwach, które mi zagrożą: Uhl Belku, stworach zamieszkujących Eldwist, ani nawet cieniowcach. Mówił o tym.

Morgan pogładził ją delikatnie po włosach.

– Niewiele można zrobić, aby uchronić się przed uczuciami.

– Mogę się od nich odgrodzić – odrzekła.

Skinął głową.

– Jeśli musisz. Ale powiem ci od razu, że ja nie potrafię odgrodzić się od swoich. Nawet gdyby od tego zależało moje życie, nie potrafiłbym. Nieważne, kim jesteś, ani nawet czym jesteś. Zlepkiem pierwiastków czy czymś innym. Nie obchodzi mnie, jak i dlaczego cię stworzono. Kocham cię, Ożywcza. Myślę, że pokochałem cię w chwili, kiedy ujrzałem cię po raz pierwszy, od pierwszych twoich słów. Nie potrafię tego zmienić i nieważne, o co mnie jeszcze poprosisz. Nawet nie będę próbował.

Odwróciła się w jego ramionach i uniosła ku niemu twarz. Potem pocałowała go i nie przerwała pocałunku, dopóki wszystko wokół nich nie zniknęło.

Kiedy obudzili się następnego ranka, słońce wspinało się na horyzont bezchmurnego nieba. Śpiewały ptaki, a powietrze było ciepłe i słodkie. Wstali i poszli na brzeg rzeki. Rabb powoli i spokojnie toczyła swe wody.

Morgan Ixah spojrzał na Ożywczą, rzeźbę jej ciała, burzę srebrnych włosów, miękkość jej twarzy i nie mógł powstrzymać uśmiechu.

– Kocham cię – wyszeptał.

Odwzajemniła uśmiech.

– I ja cię kocham, Morganie Leah. Nigdy już nie będę tak nikogo kochała.

Wskoczyli do rzeki. Wypoczęci, łatwo pokonali odległość, jaka dzieliła wyspę od lądu. Kiedy dotarli na przeciwległy brzeg, przez chwilę stali, spoglądając za siebie, i Morgan zdusił w sobie zalewający go smutek. Wyspa, ich samotność i ostatnia noc pozostały już tylko wspomnieniem. Wrócili do świata Uhl Belka i Czarnego Kamienia Elfów.

Przez kilka godzin szli na południe brzegiem rzeki, zanim spotkali pozostałych. Pierwszy wyśledził ich Carisman, błąkający się skrajem urwiska, i krzycząc z radości, przywołał innych. Zbiegł stromym zboczem z zarumienioną twarzą i rozwianymi włosami. Ostatnich kilka jardów zjechał na plecach, poderwał się i wybiegł im na spotkanie. Rzucając się do nóg Ożywczej, wybuchnął pieśnią.

Odnalazłem owieczki, które odłączyły się od stada, Ocalone zostały jagnięta przed wilkami i chłodem, Błądziły daleko, ale odnalazły drogę, Teraz módlmy się wszyscy, aby z nami zostały.

Tra la la, tra la la, tra la la.

Była to dziwaczna piosenka, ale Morgan i tak się uśmiechnął. Po chwili dołączyli do nich pozostali – posępny Pe Eli, którego mroczny gniew z powodu zaginięcia Ożywczej ustąpił miejsca uldze, że się odnalazła, niedźwiedziowaty Horner Dees, usiłujący gderaniem zbagatelizować cały incydent, i tajemniczy Walker Boh, którego twarz była nieodgadniona maską, kiedy chwalił Morgana za uratowanie Ożywczej. Przez cały czas tryskający radością Carisman tańczył i śpiewał, napełniając powietrze swoją muzyką.

Znowu w pełnym składzie podjęli podróż, wychodząc z łańcucha Charnal i ruszając ku lasom na północy. Gdzieś w oddali czekało Eldwist. Słońce wspięło się na nieboskłon i zawisło na nim, opromieniając i ogrzewając ziemię, jakby chciało wymazać wszystkie ślady wczorajszej burzy.

Morgan szedł przy Ożywczej, stąpając pomiędzy parującymi powoli kałużami i strumieniami. Nie rozmawiali. Nawet nie patrzyli na siebie. Po chwili poczuł, że ujęła jego dłoń.

Pod jej dotykiem zalała go fala wspomnień.

XVII

Przez pięć dni szli na północ przez krainę rozciągającą się poza masywem Charnal, zieloną i falującą łagodnie, pokrytą dywanem długich traw i polami dzikich kwiatów, usianą lasami jodeł, osik i świerków. Rzeki i strumienie wiły się srebrnymi wstęgami z gór i urwisk, rozlewając się w jeziora lśniące w słońcu niczym lustrzane tafle, a znad ich brzegów dochodziła chłodna bryza. Podróż była tutaj łatwiejsza niż w górach; teren nie był tak stromy, szlak pewny, a pogoda sprzyjająca. Dnie pełne były słońca, a noce ciepła i słodkich woni. Niebiosa rozciągały się po krańce horyzontu, rozległe, puste i błękitne. Padało tylko raz, a drobny kapuśniaczek zwilżający trawy i drzewa przeszedł prawie nie zauważony. Humory dopisywały; oczekiwanie tego, co było przed nimi, ucichło przysłonięte odzyskaną pewnością siebie i dobrym samopoczuciem. Wątpliwości leżały zapomniane w mrocznych grotach, gdzie zostały złożone. Krok mieli szybki i mocny. Mijające godziny odmierzane z powolną, niezmienną precyzją, niczym dłuto kamieniarza rzeźbiły i kształtowały zmienne nastroje, dopóki nie zniknęły ostre krawędzie i została jedynie gładka powierzchnia zgodnego partnerstwa.

Nawet Walker Boh i Pe Eli zawarli niepisany rozejm. Nie można stwierdzić, że kiedykolwiek przejawili choćby najmniejszą chęć zawarcia przyjaźni, ale odnosili się do siebie w miarę uprzejmie, okazując sobie nawzajem wyszukaną obojętność. Co do reszty kompanii normą pozostawała niezmienność. Horner Dees, jak zwykle, był małomówny i zrzędliwy, Carisman zabawiał ich bez przerwy opowieściami i piosenkami, a Morgan i Ożywcza wymieniali spojrzenia i gesty w miłosnym tańcu, który dla wszystkich poza nimi pozostawał tajemnicą. We wszystkich, może z wyjątkiem Carismana, tkwił gdzieś w głębi niepokój i czujność. Wydawało się, że Carisman nie był zdolny do myślenia o dwóch rzeczach jednocześnie. Ale pozostali zachowywali ostrożność, pragnąc nie dopuścić do siebie obaw i wątpliwości oraz mając nadzieję, że odrobina szczęścia i determinacji okaże się wystarczająca, aby doprowadzić ich do końca tej podróży.

Początek tego końca nadszedł następnego dnia wraz ze zmianą wyglądu krainy. Zieleń, która rozświetlała lasy i wzgórza południa, stawała się spłowiała szarością. Zniknęły kwiaty. Trawy więdły i wysychały. Drzewa, które powinny tryskać życiem i listowiem, były karłowate i nagie. Ptaki, które na południu latały w oślepiającej feerii barw i pieśni, tutaj zniknęły razem z mniejszą i większą dziką zwierzyną. Tak jakby zły czar spadł na wszystko i odarł krainę z życia. W południe stanęli na grzbiecie wzniesienia i patrzyli na rozciągające się w dole pustkowie.

– Cieniowce – zauważył ponuro Morgan Leah. Ale Ożywcza potrząsnęła srebrną głową.

– Uhl Belk – powiedziała.

Z każdą godziną było coraz gorzej, a najbardziej o zmroku. Wystarczająco źle było, kiedy kraj chorował; teraz był zupełnie martwy. Zniknęły wszelkie ślady traw i liści. Nie chciały rosnąć nawet najmniejsze krzaczki. Pnie drzew unosiły szkielety konarów, jakby w poszukiwaniu ochrony, jakby o nią błagały. Kraina wydawała się tak kompletnie zniszczona, że nic nie śmiało tam ponownie wyrosnąć. Pozostała jedynie ogromna, naga i nieprzyjazna pustynia. Spod ich butów unosiły się suche tumany kurzu, niczym zatruty oddech ziemi. Nic nie poruszało się wokół nich, pod ani nad nimi – ani zwierzęta, ani ptaki, ani nawet owady. Nie było wody. Powietrze miało mdły, metaliczny posmak i zapach. Znowu nadciągały chmury. Z początku niewielkie wstęgi, a potem ogromne zwały, które zawisły nad ziemią niczym żałobny kir.

Tej nocy rozbili obóz w martwym lesie, gdzie w powietrzu panowała taka cisza, że mogli słyszeć swoje oddechy. Drewno nie chciało się palić, nie mieli więc ognia. Światło wydzielane przez pierwiastki ziemi odbijało się w pokrywie chmur i rzucało na drzewa cień, który przywierał do ich skulonych sylwetek jak pajęczyna.

– Będziemy tam jutro o zmroku – powiedział Horner Dees, kiedy usiedli naprzeciw siebie w milczeniu. – W Eldwist.

Ich jedyną odpowiedzią były ponure spojrzenia.

Potem obecność Uhl Belka stała się bardziej wyczuwalna. Siedział tam z nimi w zapadającym zmierzchu, spał z nimi tej nocy i szedł przy nich, kiedy wyruszyli w drogę następnego dnia. Jego oddech był ich oddechem, ich milczenie jego milczeniem. Czuli, jak ich przywołuje, sięga, aby ich zagarnąć. Nikt tego nie powiedział głośno, ale Uhl Belk był tam.

Do południa ziemia zamieniła się w kamień. Zupełnie jakby cały kraj chorował, wysychał, i tracił życie, pozbawiony wszystkich kolorów poza szarością i obracał się w kamień. Wszystko było doskonale zachowane, niczym ogromna rzeźba. Pnie i konary drzew, krzewy i trawy, skały i ziemia – wszystko jak sięgnąć wzrokiem zamieniło się w kamień. Był to przerażająco zimny krajobraz, ale pomimo emanującego zeń chłodu, dziwnie piękny. Kompania z Rampling Steep czuła się jak w hipnotycznym transie. Być może pociągał ich ogrom tego, co ujrzeli, poczucie, że jest tu coś trwałego, niezmiennego, niczym w doskonałym dziele rzeźbiarza. Ślady czasu, zmiany pór roku, ani największe nawet wysiłki człowieka – nic nie mogło dotknąć tego, co tutaj stworzono.

Horner Dees skinął na nich i kompania ruszyła naprzód.

Otulała ich mgła, gdy tak szli przez arrasy zamarłego czasu, i dopiero po kilku godzinach z ogromnym trudem dojrzeli w oddali coś lśniącego. Był to zbiornik wody, szarej jak ziemia, przez którą przechodzili, wtapiający się w jej posępność, niczym kotara połączona z niebem i ziemią tak, że nie było widać, gdzie się zaczyna, a gdzie kończy.

Dotarli do Tiderace.

Pojawiły się również dwa bliźniacze szczyty, poszarpane skalne spirale wznoszące się na horyzoncie. To one stanowiły cel ich podróży.

Cały czas ziemia pod ich stopami dudniła złowieszczo, drżąc, jakby kraina była dywanem, którym potrząsał jakiś olbrzym. Nic w tym drżeniu nie pozwalało rozpoznać jego źródła. Ale Horner Dees coś wiedział. Morgan ujrzał to w sposobie, w jaki opuścił na piersi brodatą twarz, i w strachu, który wśliznął się do jego oczu.

Po pewnym czasie ziemia wokół nich zaczęła ścieśniać się po obu stronach, otaczając ich stopniowo, aż w końcu znaleźli się w zwężającym się korytarzu skał nad Tiderace. Korytarz poprowadził ich prosto do szczytów, niczym rampa, która na końcu mogłaby zrzucić ich do morza. Zrobiło się chłodniej, a wilgoć unosząca się w powietrzu przywierała do ich skóry drobnymi kropelkami. Ich obute stopy dziwnie bezszelestnie stąpały po twardej powierzchni skały, kiedy równym krokiem wspinali się w mgłę. Wkrótce stali się rzędem cieni w nadchodzącym zmierzchu. Dees prowadził, stary, potężny i spokojny. Morgan szedł z Ożywczą. Twarz wysokiego górala znaczyło zmęczenie, twarz dziewczyny była gładka i spokojna. Carisman nucił pod nosem, przelotnie spoglądając na boki. Walker Boh kroczył za nimi, blady i zamyślony, otulony długą peleryną. Pe Eli zamykał pochód, a Jego czujne oczy widziały wszystko.

Pomost zaczynał opadać przed nimi skarpą, poza którą wyrastały w niebo dziwne formacje skał. Mogłyby być swego rodzaju rzeźbami, gdyby nie to, że nie nadano im żadnej wyraźnej formy. Niczym kolumny rozrzucane przez tysiące lat gniewną dłonią pogody, zastygły poszarpane i połamane w dziwacznych kształtach i obrazach, niczym wizja szaleńca. Kompania przeszła obok, zaniepokojona ich mrokiem, i pospieszyła naprzód.

W końcu dotarli do szczytów. Była między nimi szczelina, wyrwa tak głęboka i wąska, jakby jakiś kataklizm rozszczepił na dwoje to, co niegdyś było pojedynczym szczytem. Po obu jej stronach wynurzały się spirale skał, uderzając w chmury, jakby chciały je przebić. Niebiosa za nimi były mroczne i zamglone, a wody Tiderace huczały i uderzały o skaliste brzegi.

Horner Dees ruszył naprzód, a pozostali podążyli za nim, dopóki nie otulił ich mrok. Powietrze w szczelinie było chłodne i nieruchome, a odległe krzyki morskiego ptactwa odbijały się tu przenikliwym echem. Co za stworzenia poza morskimi mogły tutaj żyć? – zastanawiał się niespokojnie Morgan Leah. Wyciągnął Miecz. Całe ciało miał sztywne i spięte, jakby wytężał siły, aby wyczuć oznaki zagrażającego im niebezpieczeństwa. Dees pochylił się naprzód niczym zwierzę na polowaniu, a trójka za góralem przypominała bezcielesne duchy. Tylko Ożywcza zdawała się nie poddawać nastrojowi. Głowę trzymała wysoko, a jej oczy czujnie obserwowały skały, niebo i szarość otulającą wszystko niczym całun.

Morgan przełknął, pokonując suchość w gardle. Co tam na nas czeka?

Ściany szczeliny zdawały się łączyć nad ich głowami i przez chwilę pogrążeni byli w zupełnych ciemnościach. Tylko wąska linia przejścia niosła im pociechę, że nie zostali żywcem pogrzebani. Potem ściany ponownie się rozstąpiły i powróciło światło. Szczelina przeszła w dolinę, która leżała ukołysana pomiędzy szczytami. Płytka, poryta koleinami, porośnięta kępami drzew i krzewów, zarzucona głazami kilkakrotnie przewyższającymi człowieka stanowiła ohydne zbiorowisko wszystkiego, czym pogardziła natura i czas. Wszędzie leżały porozrzucane szkielety, całe ich stosy, wszystkich kształtów i rozmiarów. Nie sposób było stwierdzić, do jakich stworzeń niegdyś należały.

Horner Dees zatrzymał ich.

– To Dolina Kości – powiedział cicho. – Brama do Eldwist.

Tam, za doliną, zaczyna się Eldwist.

Stłoczyli się bliżej, aby lepiej widzieć. Walker Boh zesztywniał.

– Tam w dole coś jest.

Dees pokiwał głową.

– Miałem nieszczęście odkryć to dziesięć lat temu – powiedział. – To koden, łańcuchowy pies Króla Kamienia. Widzicie go?

Spojrzeli, ale niczego nie zobaczyli. Nawet Pe Eli. Dees usiadł ciężko na skale.

– I nie zobaczycie. Dopiero, kiedy on zobaczy was. Ale wtedy to już nie będzie miało większego znaczenia, prawda? Możecie zapytać te nieszczęsne stworzenia tam w dole, jeśli jeszcze mają języki i odrobinę życia, aby ich użyć.

Morgan, słuchając, musnął butem kawałek suchego drewna. Było ciężkie i nie dawało się przesunąć. Kamień. Morgan patrzył, jakby dopiero teraz zrozumiał. Kamień. Wszystko pod ich stopami, wszystko wokół, wszystko jak sięgnąć wzrokiem było z kamienia.

– Kodeny to gatunek niedźwiedzia – mówił Dees. – Ogromne, żyją na północy w zimnych partiach gór, nie lubią obcych. W każdych warunkach nieprzewidywalne. Ale ten? – Tajemniczo pokiwał głową. – To potwór.

– Ogromny? – zapytał Morgan.

– Potwór – powtórzył z naciskiem Dees. – Nie chodzi o wielkość, góralu. Ten stwór już nie jest kodenem. Ledwie przypomina to, czym był dawniej. Belk coś mu zrobił. Oślepił go. Nie widzi. Ale słuch ma tak ostry, że usłyszy upadającą szpilkę.

– A więc wie, że tu jesteśmy – zadumał się Walker, przesuwając się obok Deesa, aby zajrzeć w Dolinę. Oczy miał ciemne i zamyślone.

– Od dobrej chwili, jak sądzę. Teraz czeka, aż spróbujemy przejść.

– Jeśli nadal tam jest – odezwał się Pe Eli. – Byłeś tu dawno temu, stary. Mógł już dawno zdechnąć.

Dees spojrzał na niego łagodnie.

– To może zejdziesz tam i sprawdzisz?

Pe Eli obdarzył go krzywym, lodowatym uśmiechem. Stary tropiciel odwrócił się, kierując spojrzenie na Dolinę.

– Minęło dziesięć lat, od kiedy go widziałem, i nadal nie mogę zapomnieć – wyszeptał. Potrząsnął siwą głową. – Czegoś takiego nigdy się nie zapomina.

– Może Pe Eli ma rację; może już nie żyje – podsunął z nadzieją Morgan. Zerknął na Ożywczą i odkrył, że nie spuszcza oczu z Walkera.

– Nie ten stwór – upierał się Dees.

– Hm, dlaczego go nie widzimy, skoro jest taki wielki i paskudny? – zapytał Carisman, zerkając ostrożnie sponad ramienia Morgana.

Dees zachichotał. Oczy mu się zwęziły.

– Nie widzisz go, ponieważ wygląda, jak wszystko tam w dole. Jak kamień, szary i twardy, jeszcze jeden skalny odłamek. Sam zobacz. Jeden z tych kopców, jeden z tych głazów, coś, co leży tam, cokolwiek, jest nim. Po prostu leży tam, idealnie cichy, i czeka.

– Czeka – powtórzył, jak echo Carisman.

W dolinie, w kamiennej dolinie.

Leży koden, czekając pośród strzaskanych kości.

Pośród wszystkich swoich ofiar,

W swym szarym domu

Leży koden, czekając, aby nas dopaść.

– Cicho bądź, śpiewaku – powiedział Pe Eli z nutą przestrogi w głosie i spojrzał spode łba na Deesa. – Jeśli wierzyć w to, co nam mówiłeś, musiałeś wtedy przejść obok tego stwora. Jak to zrobiłeś?

Dees roześmiał się głośno.

– Miałem szczęście, rzecz jasna! Było ze mną dwunastu ludzi i weszliśmy tam, głupcy, co do jednego. Nie mógł dopaść nas wszystkich, kiedy zaczęliśmy biec. Podzieliliśmy się trójkami. Wbiegaliśmy, a wybiegał tylko jeden. Ja byłem tym, którego nie trafił.

Pe Eli patrzył na niego bez wyrazu.

– Rzeczywiście, stary, miałeś szczęście.

Dees wstał. Morgan mógłby tak wyobrażać sobie potężnego kodena. Ponury i groźny, kiedy przybierał taki wyraz twarzy jak teraz. Spojrzał na Pe Ella, jakby zamierzał się na niego rzucić.

– Są różne rodzaje szczęścia – powiedział. – Niektóre dostajesz, a niektóre stwarzasz sobie sam. Niektóre niesiesz w sobie, a niektóre znajdujesz po drodze. Żeby wejść i wyjść z Eldwist, będziesz potrzebował ich wszystkich. Koden jest stworem, którego nie chciałbyś ujrzeć w najbardziej koszmarnych snach. Ale coś ci powiem. Kiedy już zobaczysz, co jest tam w dole, co leży za Doliną Kości, nie będziesz się już musiał martwić o kodena. Ponieważ w twoich najgorszych snach będą cię potem niepokoiły inne rzeczy!

Pe Eli obojętnie i pogardliwie wzruszył ramionami.

– Sny są po to, aby straszyć starców, Homerze. Tropiciel wpatrywał się w niego.

– Teraz jesteś odważny.

– Widzę go – odezwał się nagle Walker Boh.

Jego głos był niemal szeptem, ale sprawił, że ucichli niemal natychmiast i odwrócili się do niego. Mroczny Stryj wpatrywał się w zniszczone pustkowie Doliny, najwyraźniej nieświadomy, że coś mówił.

– Koden? – zapytał ostro Dees. Zrobił krok naprzód.

– Gdzie? – zapytał Pe Eli.

Walker wskazał coś w bliżej nie określonym kierunku. Mimo to Morgan spojrzał, ale niczego nie zobaczył. Zerknął na pozostałych. Chyba żadne z nich nic nie widziało. Ale Walker Boh nie zwracał na nich uwagi. Zdawał się czegoś nasłuchiwać.

– Wskaż ręką, jeśli naprawdę go widzisz – odezwał się w końcu Pe Eli, starając się mówić z ostrożną obojętnością.

Walker nie odpowiedział. Ciągle patrzył.

– On czuje… – zaczął mówić i umilkł.

– Walkerze? – wyszeptała Ożywcza i dotknęła jego ramienia.

Blade oblicze odwróciło się w końcu od Doliny i ciemne oczy poszukały jej spojrzenia.

– Muszę go znaleźć – powiedział. Spoglądał na nich po kolei. – Czekajcie tu, dopóki was nie zawołam.

Morgan zaczął protestować, ale w oczach Walkera było coś takiego, że zamilkł.

W milczeniu patrzył razem z innymi, jak Mroczny Stryj wkracza samotnie do Doliny Kości.

Dzień był cichy, bezwietrzny, a w poszarpanej przestrzeni Doliny nie poruszało się nic oprócz Walkera. W ciszy szedł przez zniszczony kamień; duch, który nie wydawał żadnego dźwięku i nie pozostawiał śladów. W ciągu ostatnich paru tygodni były chwile, kiedy uważał się za niewiele więcej niż ducha. Niemal zginął od trucizny Asphinxa, a potem w czasie ataku cieniowców na Hearthstone. Część niego z pewnością umarła wraz z utratą ramienia, a inna część zginęła, kiedy zawiodła magia, która miała uleczyć jego chorobę. Część niego umarła wraz z Coglinem. Wyruszył w tę podróż pusty i zagubiony, pchany jedynie wściekłością na cieniowców, lękiem przed samotnością i pragnieniem odkrycia sekretów Uhl Belka i Czarnego Kamienia Elfów. Nawet Ożywcza, pomimo pomocy w jego potrzebach, zarówno fizycznych, jak i psychicznych, nie była dość silna, aby przywrócić go samemu sobie. Był jak wydrążony pień, odarty z poczucia, kim i czym powinien być, potrafił tylko podjąć tę wyprawę w nikłej nadziei, że odkryje swoje przeznaczenie na tym świecie.

A teraz, tutaj, w tej ogromnej, opustoszałej połaci kraju, gdzie lęki, wątpliwości i słabości były jeszcze dotkliwsze, Walker Boh pomyślał, że ma szansę znowu powrócić do życia.

To obecność kodena wyzwoliła tę nadzieję. Aż do teraz magia w jego wnętrzu była dziwnie milcząca, jak zniszczona i umęczona rzecz, która raz po raz zawodziła, a ostatnio wydawało się, że zniknęła zupełnie. Co prawda była wciąż, aby go chronić w niebezpieczeństwie, odstraszyć Urdas, kiedy podeszli zbyt blisko, odchylić bieg ich broni. A jednak był z niej kiepski i żałosny użytek, kiedy przypomniał sobie, do czego była niegdyś zdolna. Co z empatią, którą czuł dla każdego żywego stworzenia? Co z wyczuciem emocji i myśli? Co z wiedzą, która zawsze zdawała się do niego przychodzić? Co z przebłyskami przyszłych wydarzeń? Wszystko to opuściło go, odeszło, jak stary świat, jego życie z Coglinem i Pogłoską w Hearthstone. Kiedyś pragnął, aby tak się stało, aby magia zniknęła i zostawiła go w spokoju, podobnego do innych ludzi. Ale w trakcie tej podróży stawało się dlań coraz bardziej oczywiste, w miarę jak odzyskiwał poczucie tego, kim i czym jest po stracie Coglina i własnych fizycznych i uczuciowych porażkach, że to pragnienie było głupie. Nigdy nie będzie jak inni ludzie i nigdy nie odzyska pokoju bez magii. Nie mógł zmienić tego, kim i czym jest; Coglin wiedział o tym i mówił mu to. W tej podróży odkrył, że była to prawda.

Potrzebował magii.

Domagał się jej.

Teraz wypróbuje, czy nadal potrafi ją wezwać. Wyczuł obecność kodena wcześniej niż Pe Eli. Wyczuł, czym jest, zanim Horner Dees go opisał. Pośród porozrzucanych skał, skulony i cichy, próbował go rozpoznać, kiedy się zbliżał tak, jak niegdyś zwierzęta. Czuł, że koden go przyzywa. Walker Boh nie był pewny, w jakim celu to robi, ale wiedział, że musi odpowiedzieć. Odpowiadał nie tylko na pragnienie tego stworzenia, ale również swoje własne.

Poszedł prosto przez zbiorowisko głazów i skamieniałego drewna do miejsca, gdzie czekał koden. Od kiedy przybyła kompania, nie poruszył się nawet o cal. Ale Walker i tak wiedział, gdzie leży ukryty, ponieważ jego obecność przebudziła magię. Było to niespodziewane, radosne i dziwnie podnoszące na duchu doświadczenie: poczuć w sobie budzącą się do życia moc, odkryć, że nie przepadła, jak sądził, ale tylko ułożyła się w niewłaściwym miejscu.

Albo została stłamszona, strofował sam siebie. Z pewnością robił, co mógł, aby zaprzeczyć jej istnieniu.

Mgła toczyła się poprzez skały, pasemka bieli tworzące dziwne kształty i wzory na tle szarej ziemi. Gdzieś w oddali, poza szczytami i doliną, którą tuliły w swych ramionach, Walker słyszał uderzenia wód oceanu o brzeg, głuche dudnienie rozbrzmiewające w ciszy. Zwolnił, świadom, że koden jest tuż przed nim, niezdolny całkowicie rozproszyć obaw, że został zwabiony na swoją zgubę, że magia nie ochroni go i zostanie zabity. Jakie to ma znaczenie? – pomyślał nagle. Odpędził od siebie tę myśl. Czuł, jak magia płonie w jego wnętrzu niczym rozpalony ogień.

Wyszedł spomiędzy dwóch głazów w obniżenie terenu i nagle, z szybkością błyskawicy, wyrósł nad nim koden. Jakby zmaterializował się wprost z ziemi, jakby pył pokrywający skały połączył się nagle, aby nadać mu kształt. Był ogromny, stary i siwy, trzy razy większy od Walkera, z olbrzymimi, kosmatymi kończynami i połamanymi, żółtymi pazurami, które zagiął, aby uchwycić się skały. Uniósł się na tylnych nogach, aby pokazać się w całej okazałości, a jego pomarszczony pysk dyszał i otwierał się, ukazując lśniący rząd kłów. Niewidzące oczy patrzyły w dół na Walkera, który stał bez ruchu. Jego życie było teraz cienką nitką, którą mogło zerwać jedno machnięcie ciężkiej łapy. Ujrzał, że łeb i ciało kodena jest zniekształcone za sprawą jakiejś czarnej magii, aby uczynić stworzenie jeszcze bardziej groteskowym, i że pozbawiono go symetrii kształtów, która niegdyś nadawała wdzięk jego sile.

Przemów do mnie, pomyślał Walker Boh.

Koden zamrugał i opadł tak blisko, że ogromna paszcza znalazła się zaledwie o parę cali od twarzy Mrocznego Stryja. Walker zmusił się, aby napotkać puste spojrzenie stwora. Czuł jego gorący, cuchnący oddech.

Powiedz mi, pomyślał.

Była taka chwila, kiedy myślał, że zginie, że magia zawiodła go całkowicie, że koden sięgnie i powali go. Czekał na pazury, które go rozedrą, na koniec, który miał nadejść. Potem usłyszał, jak stwór mu odpowiada gardłowymi dźwiękami swego własnego języka, które pochwyciła i przekształciła magia.

– Pomóż mi – powiedział koden.

Walker poczuł falę ciepła. Powróciło doń życie w sposób, którego nie potrafiłby opisać, jakby narodził się na nowo i mógł znowu uwierzyć w siebie. Błysk uśmiechu przebiegł mu po twarzy. Magia wciąż należała do niego.

Powoli wyciągnął zdrowe ramię i dotknął pyska kodena, wyczuwając pod koniuszkami palców coś więcej niż tylko skórę i futro, ale odnajdując również uwięzioną pod nimi duszę stworzenia. Mroczny Stryj dotykiem odczytał jego przeszłość i poczuł jego ból. Podszedł bliżej, aby przyjrzeć się masywnemu, pokrytemu bliznami ciału, nie obawiając się już jego ogromu, brzydoty ani zdolności niszczenia. Widział, że koden jest więźniem – przerażonym, rozgniewanym, oszołomionym i zrozpaczonym, jak każdy więzień, który pragnie jedynie być znowu wolny.

– Uwolnię cię – wyszeptał Walker Boh.

Przyjrzał się, aby odnaleźć więzy kodena, ale nie znalazł ich. Gdzie były łańcuchy, które go krępowały? Okrążył bestię, wypróbowując ciężar i strukturę powietrza i ziemi. Ogromna głowa zakołysała się, podążając za nim, oczy patrzyły nieruchomo. Walker dokończył okrążenie i zatrzymał się, marszcząc brwi. Odnalazł niewidzialne sznury magii, które stworzył Król Kamienia, i wiedział, czego trzeba, aby uwolnić stwora. Koden był więźniem swojej przemiany. Musi na powrót zmienić się w niedźwiedzia, w zwierzę, którym był, a oczyszczone zostanie piętno dotyku Uhl Belka. Ale Walker nie posiadał magii, aby to uczynić. Jedynie Ożywcza miała taką moc, magię wystarczająco silną, aby przywrócić z popiołów przeszłości Ogrody Życia, odzyskać to, co było, a mówiła już, że nie może użyć magii, dopóki nie zostanie odnaleziony Czarny Kamień Elfów. Walker stał, patrząc bezradnie na kodena, i zastanawiał się, czy może cokolwiek zrobić. Bestia uniosła ku niemu twarz. Jej ogromne, niezdarne cielsko było lśnieniem skalnego pyłu na tle krajobrazu.

Walker sięgnął raz jeszcze i jego palce spoczęły na pysku zwierzęcia. Jego myśli stały się słowami. Pozwól nam przejść, a znajdziemy sposób, aby cię uwolnić.

Koden wpatrywał się w niego z więzienia, jakim było jego okaleczone ciało. Niewidzące oczy były nieruchome i puste.

– Idźcie – powiedział.

Walker uniósł wysoko dłoń, aby wezwać swych towarzyszy, a potem położył ją znowu na pysku zwierzęcia. Nadeszli z wahaniem. Najpierw Ożywcza, a potem Morgan Leah, Horner Dees, Carisman i Pe Eli. Patrzył bez słowa, jak przechodzą, z wyciągniętym ramieniem, nie cofając dłoni. Kątem oka dojrzał w ich oczach dziwną mieszaninę uczuć, zrozumienia u Ożywczej i lęku, grozy i niedowierzania u pozostałych. Potem odeszli. Wyszli z rumowiska Doliny Kości do przełomu w urwisku, za którym skręcili, aby na niego poczekać.

Walker cofnął dłoń i ujrzał, że koden drży. Rozwarł szeroko paszczę i zdawał się bezgłośnie płakać. Potem odwrócił się i ociężale powlókł między skały.

– Nie zapomnę! – zawołał za nim Walker.

Poczuł pustkę i zadrżał. Otulił się mocniej peleryną i wyszedł z Doliny.

Morgan i pozostali, wszyscy z wyjątkiem Ożywczej, pytali Walkera, kiedy do nich dotarł, co się wydarzyło. Jaki urok zdołał rzucić na kodena, że pozwolił im przejść? Ale Mroczny Stryj nie chciał odpowiadać. Powiedział tylko, że stwór jest więźniem magii Króla Kamienia i musi zostać uwolniony, że obiecał mu to.

– Skoro obiecałeś, to martw się, jak dotrzymasz obietnicy – oświadczył gniewnie Pe Eli, pragnąc jak najszybciej zapomnieć o sprawie kodena, kiedy niebezpieczeństwo było już za nimi.

– Będziemy mieli dość kłopotów, aby samych siebie uwolnić od magii Króla Kamienia – poparł go Horner Dees.

Carisman pobiegł już naprzód w podskokach i Morgan nagle znalazł się naprzeciwko Walkera, nie znajdując odpowiedzi. To Ożywcza przemówiła za niego.

– Jeśli dałeś słowo, Walkerze, to musi zostać dotrzymane – rzekła. Nie powiedziała jednak, w jaki sposób.

Oddalili się od Doliny Kości i weszli w wyłom, który otwierał się między szczytami na Tiderace. Przejście było okryte cieniem i mroczne w gasnącym świetle dnia, a ze zboczy urwiska nad nimi wiał mroźny, ostry wiatr, bijąc w nich niczym ogromna dłoń i nieustannie popychając naprzód. Słońce zniknęło na zachodzie, schwytane w pajęczynę chmur, które zamieniły jego światło w purpurę i złoto. Zapach słonej wody, ryb i wodorostów wypełniał powietrze, ostry i przenikliwy.

Morgan raz czy dwa spojrzał w tył na Walkera Boha, wciąż zdumiony, jak tamten był w stanie powstrzymać kodena od ataku, podejść prosto do niego i dotknąć go bez szkody dla siebie. Przypomniał sobie opowieści o Mrocznym Stryju, o tym, jaki był, zanim ucierpiał od ugryzienia Asphinxa i utraty Coglina i Pogłoski, o człowieku, który uczył Para Ohmsforda, jak nie bać się mocy magii elfów. Aż do tej chwili uważał, że Walker Boh został kaleką po ataku cieniowców na Hearthstone. W zamyśleniu zacisnął wargi. Być może nie miał racji. A jeśli mylił się co do Walkera, to może również mylił się co do siebie? Być może Miecz Leah mógłby znowu być całością i odzyskać swoją magię. Może jest szansa dla nich wszystkich, tak jak twierdziła Ożywcza.

Nagle przed nimi otworzył się wąwóz, otaczające ich cienie pojaśniały w szare, zamglone światło i wyjrzeli przez wąskie okno na urwiska. Tiderace rozciągało się w dole nie kończącą się połacią, a jego wody kołysały się i pieniły, mknąc w stronę brzegu. Kompania ruszyła naprzód, ponownie wchodząc w cień. Szlak, którym podążali zaczął opadać, wijąc się pomiędzy skałami, mokry i zdradliwy z powodu mgły i wodnej piany. Ściany raz jeszcze się rozstąpiły, tym razem tworząc postrzępione kamienne kolumny, przez które można było w przelocie ujrzeć niebo i morze. Skalne podłoże było niepewne i sprawiało wrażenie, jakby za chwilę miało runąć.

Potem skręcili na zbocze tak strome, że zmuszeni byli schodzić na siedząco i znaleźli się w wąskim przejściu, które skręcało przed nimi w tunel. Pochylili się, żeby przejść, ponieważ wypełniały go poszarpane odłamki skał. Na jego przeciwległym końcu ściany opadały i korytarz wychodził na skalny występ wznoszący się w niebo. Weszli na niego, znaleźli ścieżkę i wspięli się do miejsca, gdzie kończył się parapetem utworzonym z kamiennych bloków.

Stanęli na skraju parapetu i spojrzeli w dół. Morgan poczuł, jak żołądek odwraca mu się do góry nogami. Od miejsca, gdzie stali, ziemia opadała w wąski przesmyk wchodzący w morze. Z przesmykiem połączony był półwysep, szeroki i poszarpany na brzegach, stanowiących w całości klify, o które nieustannie waliły wody Tiderace. Na ich szczycie stało miasto wyniosłych, kamiennych budowli. Nie były to budowle z tych czasów, ale ze starego świata, z wieku, zanim wielkie wojny zniszczyły wszystko i narodziły się nowe rasy. Wyrastały w powietrze na setki stóp, gładkie, symetryczne, z mnóstwem okien, które otwierały się czernią na tle szarego światła. Wszystko ustawione było blisko siebie, miasto więc wyglądało jak zbiorowisko monstrualnych, kamiennych obelisków wyrosłych wprost ze skały. Wokół budynków krążyły morskie ptaki, nawołując żałobnie w gasnącym świetle dnia.

– Eldwist – oznajmił Horner Dees.

Daleko na zachodzie słońce tonęło w wodach oceanu, tracąc swą jasność i kolor wraz z nadejściem nocy. Purpura i złoto gasły w srebro. Wiatr zawodził na urwiskach za nimi stałym crescendo i miało się wrażenie, jak gdyby drżały nawet szczyty skał, na których stali. Trzymali się blisko siebie, kuląc się przed uderzeniami wiatru i nadejściem nocy, i patrzyli oczarowani, jak Eldwist pochłania czerń. Wiatr zawodził również w mieście, jęcząc w korytarzach ulic i spadając wzdłuż urwiska. Morgan czuł dreszcze od tego dźwięku. Eldwist było puste i martwe. Był w nim tylko kamień, twardy i nieustępliwy, niezmienny i stały.

Horner Dees zawołał do nich, przekrzykując wiatr, i zawrócili. Poprowadził ich z powrotem do miejsca, gdzie w skale klifu wycięto schody prowadzące w dół, do miasta. Schody biegły wzdłuż ściany, omijając szczeliny i zakamarki i skręcając z powrotem w cień. Noc zamykała się wokół nich, słońce znikało, a na czystym, jasnym niebie mrugały gwiazdy. Światło księżyca odbijało się w Tiderace i Morgan ujrzał mocne, poszarpane szczyty miasta wznoszące się ze skał. Mgła unosiła się wiotkimi pasmami i Eldwist nabrało surrealistycznego wyglądu – jakby wyszło z czasów legend. Morskie ptaki odleciały, a odgłos ich krzyków ucichł w oddali. Wkrótce słychać już było tylko bicie fal uderzających o skaliste brzegi.

U podstawy schodów znaleźli niszę osłoniętą przez skały. Horner Dees zatrzymał ich.

– Nie ma sensu iść dalej – doradził, a w jego głosie brzmiało zmęczenie. Wiatr nie docierał tu do nich i nie musiał już krzyczeć. – Zbyt niebezpiecznie próbować wejść tam w nocy. Tam w dole jest pełzacz…

– Pełzacz? – Morgan, który przyglądał się doskonale zachowanym w kamieniu kawałkom trawy i krzewów, poderwał głowę.

– Tak, góralu – ciągnął Dees. – Stwór, który wymiata ulice miasta po zmroku, zbierając wszystkie porzucone żyjące odpadki…

Dudnienie z głębi ziemi ucięło dalszy ciąg zdania. Źródłem dźwięku było Eldwist i członkowie wyprawy odwrócili się szybko w tamtą stronę. Miasto stało na tle nocnego nieba, całe czarne, z wyjątkiem miejsc, w których światło odbijało się od kamienia. Widziane z dołu było jeszcze większe i bardziej przerażające, pomyślał Morgan, wpatrując się w mrok. Bardziej nieprzeniknione…

Coś ogromnego wysunęło się z ciemnych zakątków: stwór tak monstrualnych rozmiarów, że przez chwilę sprawiał wrażenie, iż przewyższa nawet budynki. Wyrósł spomiędzy monolitów, jakby spokrewniony z nimi, ogromny i ciężki, ale również długi i chudy jak wąż, niczym kamienne bloki poruszające się nagle, aby zmienić kształt i postać. Potem rozwarł szeroko szczęki i Morgan zobaczył ostre końce zębów w świetle księżyca, i usłyszał przerażający krzyk, przypominający kaszel duszonego człowieka. Ziemia zadrżała od tego krzyku, a cała kompania przywarła do ziemi, szukając schronienia. Tylko Ożywcza pozostała wyprostowana, jakby sama jedna miała dość siły, aby zmierzyć się z nocnym koszmarem.

Chwilę później zniknął, uciekając tak szybko i cicho, jak się pojawił, a dudnienie towarzyszące jego przejściu zawisło w powietrzu.

– To nie był pełzacz – wyszeptał Morgan.

– I nie było tego tutaj dziesięć lat temu – odpowiedział szeptem pobladły Horner Dees. – Założę się, że nie.

– Nie – odezwała się cicho Ożywcza, odwracając się do nich. Jej towarzysze podnieśli się powoli. – Dopiero się narodził – powiedziała. – Zaledwie pięć lat temu. Jest jeszcze dzieckiem.

– Dzieckiem! – wykrzyknął Morgan z niedowierzaniem.

Ożywcza skinęła głową.

– Tak, Morganie Leah. Zwą go Maw Grint. – Uśmiechnęła się smutno. – Jest dzieckiem Uhl Belka.

XVIII

Szóstka śmiałków resztę nocy spędziła stłoczona pod osłoną klifów, skulona cicho w ciemnościach, ukryta przed Maw Grintem i wszystkimi innymi okropnościami czyhającymi w Eldwist. Nie rozpalili ogniska – nie było zresztą na niego drewna i oszczędnie posilili się skromnymi zapasami żywności. W ciągu kilku nadchodzących dni jedzenie i woda staną się problemem, ponieważ trudno je będzie znaleźć w tej kamiennej krainie. Podstawą ich diety staną się ryby, a niewielkie strumienie deszczowej wody, biegnące ze skał poza nimi, ugaszą ich pragnienie. Jeśli ryby okażą się nieuchwytne albo strumienie wyschną, znajdą się w poważnych kłopotach.

Nikt nie spał wiele po pojawieniu się Maw Grinta. Przez długi czas nikt nawet nie próbował zasnąć. Ich niepokój był niemal namacalny, kiedy przeczekiwali tę noc. Ożywcza wykorzystała ten czas, aby opowiedzieć pozostałym to, co wiedziała o dziecku Kamiennego Króla.

– Ojciec opowiedział mi o Maw Grincie, kiedy wysyłał mnie z Ogrodów – zaczęła. Jej czarne oczy stawały się nieobecne, w miarę jak mówiła, a srebrne włosy lśniły jasno w świetle księżyca.

Siedzieli w półkolu, dla ochrony zwróceni plecami do skał, od czasu do czasu zerkając ostrożnie w stronę ponurego zarysu miasta. Wszędzie panowała cisza. Maw Grint zniknął równie tajemniczo jak się pojawił, morskie ptaki udały się na spoczynek, a wiatr ucichł w oddali.

Ożywcza podjęła opowieść ostrożnym szeptem:

– Tak jak ja jestem dzieckiem Króla Srebrnej Rzeki, tak Maw Grint jest dzieckiem Uhl Belka. Oboje zostaliśmy stworzeni przez magię, aby służyć potrzebom swych ojców. Jesteśmy zlepkiem pierwiastków, bytami ziemi, zrodzonymi z gleby, a nie z ciała kobiety.

Bardzo jesteśmy do siebie podobni – Maw Grint i ja.

Było to stwierdzenie tak dziwaczne, że Morgan Leah musiał użyć wszystkich sił, żeby gwałtownie nie zaprotestować. Pohamował się tylko dlatego, że nic by nie zyskał, wyrażając swój sprzeciw i odwracając bieg opowieści od zamierzonego toku.

– Maw Grint został stworzony, aby służyć jednemu celowi – ciągnęła Ożywcza. – Eldwist jest miastem starego świata, jedynym, które uniknęło zniszczenia wielkich wojen. Miasto i ziemia, na której je założono, należą do królestwa Uhl Belka. Są jego schronieniem, jego fortecą, broniącą go przed wtargnięciem zewnętrznego świata.

Przez jakiś czas wystarczały. Był zadowolony, że może ukryć się w swoim kamieniu i odciąć się od wszystkiego. Ale jego stałą obsesją stało się pragnienie władzy i strach, że ją utraci. W końcu ta obsesja pochłonęła go całkowicie. Zaczął żyć w przekonaniu, że jeżeli nie zmieni zewnętrznego świata, to świat zmieni jego. Postanowił rozszerzyć swoje królestwo na południe. Ale żeby tego dokonać, musiałby opuścić bezpieczne Eldwist, a z tym nie mógł się pogodzić.

Tak jak w wypadku mego ojca, tak i jego magia słabła, w miarę jak oddalał się od jej źródła. Uhl Belk nie zamierzał podejmować takiego ryzyka. Zamiast tego stworzył Maw Grinta i w swoje miejsce wysłał swe dziecko.

Maw Grint – wyszeptała – niegdyś wyglądał jak ja. Miał ludzki kształt i tak jak ja, przemierzał ziemię. Tak jak ja, posiadał cząstkę magii swego ojca. Ale kiedy ja miałam moc uzdrawiania ziemi, Maw Grint dostał moc, aby obracać ją w kamień. Wystarczył sam jego dotyk. Dotykając, żywił się ziemią i wszystkim, co na niej żyło i rosło. A wszystko obracało się w kamień.

Ale Uhl Belk rozzłościł się na swe dziecko, ponieważ przemiana otaczających go krain nie przebiegała dość szybko, aby go zadowolić. Otoczony wodami Tiderace, których jego magia nie mogła tknąć, sam siebie schwytał w pułapkę, z której wiodła tylko jedna droga – na południe, i tylko Maw Grint mógł poszerzyć to przejście. Król Kamienia natchnął swe dziecię powiększającymi się zasobami własnej magii, niecierpliwie wyglądając szybszych i rozleglej szych jej skutków. W wyniku napełnienia mocą Maw Grint zaczął zmieniać kształt, przekształcając się w twór bardziej dostosowany do wymagań ojca. Stał się podobny do kreta i zaczął drążyć tunele w ziemi, odkrywając, że pod nią zmiany zachodzą szybciej niż na powierzchni. W miarę, jak karmił się ziemią, rósł i znowu się zmieniał. Stał się ogromnym ślimakiem, ryjącą w ziemi dżdżownicą o potężnych rozmiarach. – Przerwała na chwilę. – Stał się także szalony. Zbyt wiele mocy i pokarmu sprawiło, że stracił rozum. Z myślącego, rozumnego stworzenia przekształcił się w bezmyślne, szukające jedynie pożywienia. Sunął na południe, drążąc coraz głębiej i głębiej. Tak więc ziemia zmieniała się szybko, ale jeszcze szybciej zmieniał się Maw Grint.

I tak, pewnego dnia, Uhl Belk całkowicie stracił kontrolę nad swoim dzieckiem. – Rzuciła spojrzenie na mroczną sylwetkę miasta i podjęła opowieść. – Kiedy nie karmił się ziemią, Maw Grint zaczął polować na swego ojca, świadomy mocy, jaką posiadał Król Kamienia, i pragnący ją sobie przywłaszczyć. Uhl Belk odkrył, że stworzył obosieczny miecz. Z jednej strony Maw Grint drążył tunele w czterech krainach i zmieniał je w kamień, ale z drugiej, drążył także pod Eldwist, szukając sposobu, aby go zniszczyć. Maw Grint wyrósł na taką potęgę, że ojciec i syn stali się równymi przeciwnikami. Królowi Kamienia groziło pokonanie jego własną bronią.

– Czy nie mógł po prostu raz jeszcze zmienić swego syna? – zapytał zdumiony Carisman. – Czy nie mógł użyć magii, aby przywrócić mu dawną postać?

Ożywcza pokręciła głową.

– Kiedy pomyślał o tym, było już za późno. Maw Grint nie pozwoliłby się zmienić, mimo że jak mówił mój ojciec, jakaś jego część zdawała sobie sprawę z okropności tego, czym się stanie, i tęskniła za uwolnieniem. Ale wygląda na to, że ta część była zbyt słaba, żeby działać.

– A więc teraz drąży ziemię i ubolewa nad swoim losem – mruknął Carisman i zaśpiewał.

W ludzkim kształcie uwięziony, Służąc mrocznym celom Króla Kamienia, Maw Grint ryje tunele w ziemi, Straszliwe dzieło ojcowskiej dłoni, Ale na wolność dlań nie ma nadziei, Bo zbyt straszną stał się bronią, Poluje więc.

– W rzeczy samej, poluje – powtórzył Morgan Leah. – Prawdopodobnie na nas.

Ożywcza potrząsnęła głową.

– Nie zdaje sobie nawet sprawy z naszego istnienia, Morganie.

Jesteśmy za mali, zbyt mało znaczący, żeby zwrócić jego uwagę. Dopóki nie zdecydujemy się użyć magii, oczywiście. Wtedy będzie wiedział.

Zamilkli i pogrążyli się w myślach.

– Co robił, kiedy widzieliśmy go dziś w nocy? – zapytał w końcu Horner Dees.

– Wykrzykiwał swoje uczucia, wściekłość, rozgoryczenie, nienawiść i szaleństwo. – Zawahała się. – Swój ból.

– Tak jak koden jest więźniem magii Króla Kamienia – odezwał się Walker Boh i utkwił w dziewczynie ostre spojrzenie. – I w jakiś sposób Uhl Belk zdołał utrzymać własną magię, prawda?

– Wszedł w posiadanie Czarnego Kamienia Elfów – odpowiedziała. – Wystarczająco długo był poza Eldwist, żeby wykraść go z Wiecznej Rezydencji Królów, a w jego miejsce zostawić Asphinxa. Zabrał go do swej twierdzy i wykorzystał przeciwko swemu dziecku. Posiadanie magii elfów umocniło pozycję Uhl Belka. Nawet Maw Grint nie miał dość siły, by pokonać Kamień.

– Magia, która potrafi zneutralizować moc innych magii – powiedział Pe Eli w zamyśleniu. – Magia, która może obrócić je na swój własny użytek.

– Maw Grint wciąż zagraża swemu ojcu, ale nie może pokonać Kamienia Elfów. Żyje, ponieważ Uhl Belk życzy sobie, aby kontynuował dzieło zniszczenia ziemi i nadal przemieniał żyjącą materię w kamień. Maw Grint jest niebezpiecznym, ale mimo to użytecznym niewolnikiem. Nocami drąży tunele w ziemi. Za dnia śpi. Tak jak koden, jest ślepy, takim uczyniła go magia i natura tego, czym jest, stworzeniem ryjącym w ciemnościach i rzadko oglądającym światło. – Spojrzała w stronę miasta. – Jeśli będziemy ostrożni, pewnie nigdy się nie dowie, że tu jesteśmy.

– Tak więc musimy jedynie ukraść Kamień Elfów – uśmiechnął się Pe Eli. – Ukraść Kamień Elfów i pozwolić ojcu i synowi pożreć się wzajemnie. To nie będzie trudne, prawda? – Spojrzał ostro na Ożywczą. – Prawda?

Wytrzymała jego spojrzenie bez mrugnięcia okiem, ale nie odpowiedziała. Uśmiech Pe Ella stał się zimny, kiedy odchylił się z powrotem w cień.

Przez chwilę panowała pełna napięcia cisza.

– A co z tym pełzaczem, o którym wspominałeś? – Morgan zwrócił się do Homera.

Dees również spoglądał ponuro. Pochylił się ociężale do przodu i podejrzliwie zmrużył oczy.

– Może ta dziewczyna powie ci coś więcej niż ja – odpowiedział cicho. – Mam przeczucie, że wie mnóstwo rzeczy, o których nie mówi.

Twarz Ożywczej była pozbawiona wyrazu i doskonale spokojna, kiedy spojrzała na starego tropiciela.

– Wiem to, co opowiedział mi ojciec, Homerze, nic więcej.

– Król Srebrnej Rzeki, Władca Ogrodów Życia – warknął z cienia Pe Eli. – Stróż mrocznych sekretów.

– Jak powiedziałeś, w Eldwist jest pełzacz – podjęła Ożywcza, ignorując Pe Ella i patrząc na Deesa. – Uhl Belk nazywa go Rake. Rake jest tam od wielu lat, pożeracz wszystkiego, co żyje, służący zachciankom swojego pana. Wychodzi po zmroku i wymiata do czysta ulice i zaułki miasta. Jeśli znajdziemy się w środku, będziemy musieli starać się go unikać.

– Widziałem go przy pracy – mruknął Dees. – Za pierwszym zamachem zabrał pół tuzina naszych, dziesięć lat temu, a chwilę potem jeszcze dwóch. Jest wielki i szybki. – Gdy wspominał tamte czasy, jego złość na Ożywczą zdawała się ulatniać. Z powątpiewaniem potrzasnął głową. – Sam nie wiem. Ściga cię, znajduje i wykańcza. Jeśli chce, wchodzi również do domów. A przynajmniej robił tak wtedy.

– A więc najrozsądniej byłoby najpierw odnaleźć Kamień Elfów? – wyszeptał Pe Eli.

Zamilkli ponownie i po kilku chwilach, jeden po drugim, odsuwali się w mrok. Resztę nocy spędzili, usiłując zasnąć. Morgan zapadał w drzemkę, ale na krótko. Walker siedział na skraju skał, obserwując miasto, kiedy góralowi opadła głowa, i był tam ciągle, kiedy się obudził. Wszyscy byli zmęczeni i mieli wymięte ubrania – wszyscy z wyjątkiem Ożywczej. W nikłym świetle wschodzącego słońca stała świeża i tak samo piękna, jak w chwili ich pierwszego spotkania. Morgana to niepokoiło. Było jasne, że nie jest kimś zwyczajnym. Patrzył na nią, a kiedy odwróciła się w jego stronę, szybko odwrócił wzrok, obawiając się, że mogłaby zobaczyć. Martwiła go myśl, że mogą być między nimi jakieś różnice, a co gorsza, że mogą to być różnice zasadnicze.

Śniadanie zjedli z takim samym brakiem zapału, jak kolację zeszłego wieczoru. Kraina wokół nich była niczym potężny i złowieszczy stwór, obserwujący ich ukrytymi oczami. Nad półwyspem wisiała mgła, unosząc się z klifów, na których spoczywało miasto, aż do szczytów najwyższych wież i stwarzając wrażenie, jakby Eldwist zawisło wśród chmur. Powróciły morskie ptaki – mewy, nury i rybitwy, krążąc i krzycząc ponad mrocznymi wodami Tiderace. Wraz z nadchodzącym świtem w powietrzu czuć było wilgoć, która osiadała na twarzach całej szóstki.

Ostrzeżeni przez Deesa, co ich czeka, zebrali deszczówkę wysoko w skałach, zapakowali resztę żywności, żeby nie zamokła, i wyruszyli, aby przejść przesmyk.

Zabrało im to więcej czasu, niż się spodziewali. Odległość nie była duża, ale ścieżka zdradliwa. Skały pocięte były szczelinami, a ich powierzchnia popękana przez pradawne wstrząsy, wilgotna i śliska od uderzających w nią fal oceanu. Wiatr był porywisty i ostry. Chłostał im skórę lodowatymi podmuchami i pryskał w twarze bryzgami piany. Powoli posuwali się naprzód. Słońce było zamgloną, białą kulą, ukrytą za zasłoną nisko wiszących chmur, a kraina przed nimi pełna cieni. Eldwist wyrastało przed nimi, jak skupisko niewyraźnych kształtów, ciemne, groźne i milczące. W miarę, jak się o niego zbliżali, obserwowali, jak rośnie, sięgając posępnego nieba, ogłoś wiatru odbijał się żałobnym echem w kanionach.

Od czasu do czasu, kiedy tak szli, czuli pod stopami dudnienie, odległe wprawdzie, ale złowieszczo znajome. Najwidoczniej Maw Grint nie zawsze sypiał w ciągu dnia.

Zbliżało się południe. Przesmyk, tak wąski chwilami, że urwisko opadało po obu stronach w mroczną kipiel i wiry, poszerzył się w końcu w półwysep i przeszedł w obrzeża miasta. Wyrosły przed nimi klify, na których zbudowano Eldwist, i cała kompania zmuszona była wspiąć się na rozległą skarpę. Klucząc pomiędzy gmatwaniną monstrualnych głazów wzdłuż kamienistej ścieżki i ślizgając się nieustannie, parli zdecydowanie naprzód.

Dotarcie na górę zajęło im prawie dwie godziny. Do tego czasu słońce zatoczyło już łuk na zachód.

Na skraju miasta przystanęli, żeby złapać oddech. Stanęli razem na końcu kamiennej ulicy, która biegła pomiędzy rzędami wyniosłych, pozbawionych okien budowli i zwężała się równomiernie, niknąc we mgle i mroku. Morgan Leah nigdy nie widział podobnego miasta, tak jednolitych i równych budowli, wszystkich z kamienia i wszystkich ustawionych symetrycznie niczym kwadraty na szachownicy. Po ulicy walały się okruchy skał, ale pod warstwą gruzu widać było twardą, równą nawierzchnię. Zdawała się prowadzić w nieskończoność; jak nie kończący się, długi, wąski korytarz, który znikał jedynie wtedy, kiedy warstwa mgły stawała się tak gruba, że nie sposób było przeniknąć jej wzrokiem.

Powoli i ostrożnie ruszyli ulicą, jeden za drugim, nasłuchując i patrząc niczym koty na polowaniu. Od labiryntu budynków oddzielały ją inne ulice, niknące w mroku to z prawej, to z lewej strony. Wokół Eldwist nie było murów obronnych, żadnych wież strażniczych, blanków ani bram. Tylko budynki i biegnące przed nimi ulice. Wyglądało na to, że nie ma tu życia. Ulice i domy pojawiały się i znikały, kiedy tak szli w głąb, a jedynym dźwiękiem był szum oceanu, wiatr i głosy morskich ptaków. Nad ich głowami przelatywały ptaki – jedyny ślad ruchu na tym pustkowiu – szybując ponad dachami budynków, w dół ulicami, przez skrzyżowania. Niektóre spały przycupnięte na parapetach okien, wysoko w górze. Po jakimś czasie Morgan odkrył, że te, które uważał za śpiące, zostały przemienione w kamień.

Większość pokruszonego gruzu, który leżał porozrzucany wokół, niegdyś nie była kamieniem, aczkolwiek teraz trudno było cokolwiek rozpoznać. Na każdym rogu ulicy stały bardzo stare słupy. Niegdyś mogły to być lampy. Oparty o ścianę jednego z budynków, leżał szkielet ogromnego wozu, niczym machina, której kości odarto z mięsa. Rozsypane fragmenty silnika przetrwały czas i pogodę – tryby i cylindry, koła zamachowe i zbiorniki na paliwo. Wszystko obrócone w kamień. Nic tu nie rosło. Ani jedno drzewo, krzak czy choćby najmniejsze źdźbło trawy.

Zajrzeli do wnętrza kilku domów i znaleźli przepastne i puste pokoje. W głębi kamiennych skorup biegły schody. Wspięli się więc na górę, skąd mogli zobaczyć całe Eldwist i zorientować się, gdzie są. Okazało się to jednak niemożliwe. Można było jedynie określić, gdzie się kończy i zaczyna miasto. Wszystko przesłaniała mgła i chmury, ukazując tylko na krótkie chwile fasady i dachy w morzu kłębiącej się szarości.

Ujrzeli natomiast dziwaczną kopułę centrum w Eldwist, w niczym nie przypominającą wysokich obelisków, z których zbudowano resztę miasta, i postanowili ją zbadać.

Jednak schodząc ponownie na ulicę, stracili poczucie kierunku i skręcili w złą stronę. Szli prawie godzinę, zanim w końcu przyznali, że popełnili błąd. Zmuszeni byli zatem wspiąć się po schodach kolejnego budynku, aby na nowo ustalić swoje położenie.

W tym czasie zaszło słońce. Nikt z nich nie zwrócił uwagi, jak szybko znikło światło dnia.

Kiedy wynurzyli się po wspinaczce, odkryli ze zdumieniem, że miasto okrywa ciemność.

– Lepiej natychmiast znajdźmy jakąś kryjówkę – przestrzegł Horner Dees, rozglądając się niepewnie wokół. – Wkrótce wyjdzie Rake, jeśli już tego nie zrobił. Jeśli znajdzie nas nieosłoniętych…

Nie musiał kończyć myśli. Przez moment patrzyli na siebie bez słowa. Nikt z nich nie zatroszczył się o znalezienie schronienia na noc.

Ruszyli z powrotem przez miasto. Było już tak ciemno, że ledwo znajdowali drogę. Po obu stronach ulicy majaczyły budynki, tworząc ścianę okrytą jeszcze grubą warstwą gęstniejącej mgły. Morskie ptactwo znowu udało się na spoczynek, a odgłos oceanu i wiatru przeszedł w odległy szum. Miasto było niepokojąco ciche.

Pod ich stopami drżała i dudniła kamienna skorupa ziemi.

– Coś obudziło się i jest głodne – mruknął Pe Eli i uśmiechnął się chłodno do Carismana.

Muzyk zaśmiał się nerwowo, a jego urodziwa twarz zbladła i ściągnęła się. Zaśpiewał.

Zaśnij, zaśnij, zaśnij w domu, Biegnij do łóżka i nie włócz się już, Wymknij się nocnym stworom, Ukryj się dobrze i nie pokazuj nikomu.

Przecięli skrzyżowanie zalane białym światłem księżyca, który odnalazłszy jakąś szczelinę w chmurach, błysnął plamą białego ognia. Pe Eli zatrzymał się gwałtownie, wstrzymując pozostałych. Przez chwilę nasłuchiwał, a potem pokręcił głową i ruszył dalej. Dudnienie pod ich stopami pojawiało się i znikało, bliżej lub dalej, ale nigdy w jednym punkcie ani w określonych odstępach czasu. Wydawało się, że jest wszędzie naraz. Morgan Leah usiłował dojrzeć coś przez mrok i mgłę. Czy to ta sama ulica, którą szli wcześniej? Nie wyglądała całkiem tak samo…

Rozległo się głośne trzaśniecie. Pe Eli, ciągle na przodzie, przekoziołkował do tyłu, wpadając na Homera Deesa i Ożywczą, którzy szli tuż za nim. Siła uderzenia zwaliła oboje z nóg. Potoczyli się bezładnie o parę cali od ziejącej dziury, która otworzyła się w ulicy.

– Do tyłu, pod budynki! – warknął, skacząc na równe nogi, i pociągnął Ożywczą za sobą, uciekając znad krawędzi otchłani.

Pozostali byli tylko o krok za nimi. Kolejny odcinek ulicy, tym razem z tyłu, zapadł się z hukiem w ciemność. Dudnienie pod ziemią urosło do ogłuszającego ryku. Słyszeli, jak coś potężnego przesuwa się pod nimi. Morgan skulił się w ocienionym załamaniu budynku, przyciśnięty do kamiennej ściany, i ze wszystkich sił starał się powstrzymać krzyk przerażenia. Maw Grint! Obok siebie ujrzał Homera i jego brodatą twarz, która zaraz skryła się w mroku. Grzmienie potwora wzniosło się, a potem zaczęło cichnąć. Parę sekund później zniknęło.

Niewielka kompania, jedno po drugim, wychodziła z ukrycia. Twarze mieli blade, a oczy rozszerzone ze strachu. Ostrożnie wyszli na ulicę, a potem ruszyli biegiem, kiedy dziury zamknęły się, a zapadnięty odcinek łagodnie powrócił na swoje miejsce.

– Zapadnie! – splunął Pe Eli. Na jego twarzy malował się strach i nienawiść. Morgan uchwycił kątem oka błysk czegoś białego w jego dłoni, miecza albo czegoś w tym rodzaju, z jasnego, lśniącego metalu. Potem zniknął.

Pe Eli wypuścił z uścisku Ożywczą i ruszył naprzód. Szedł z powrotem ulicą, trzymając się tym razem chodników przed budynkami.

Bez słowa, rozglądając się na boki, reszta ruszyła za nim. Pospiesznie przemierzyli chodnik, idąc gęsiego. W ten sam sposób przeszli następne skrzyżowanie i pobiegli. Ponownie rozległo się dudnienie, ale tym razem gdzieś daleko. Ulice wokół nich znowu były ciche i puste.

Morgan Leah ciągle drżał. Zapadnie umieszczono w tym miejscu, aby chwytać intruzów albo wpuszczać Maw Grinta do miasta. Prawdopodobnie służyły obu celom. Przełknął, pokonując suchość w gardle. Byli nieostrożni. Lepiej, żeby się to nie powtórzyło.

Drogę przed nimi zagrodziła ciężka ściana mgły. Pe Eli zawahał się i zatrzymał. Spojrzał w tył na Walkera Boha twardym, badawczym wzrokiem. Porozumieli się bez słów, wymieniając spojrzenie, które Morgan uznał niemal za wrogie. Walker zerknął w prawo. Po chwili wahania Pe Eli skręcił w tamtym kierunku.

Szli teraz powoli, nasłuchując w ciszy. Otaczała ich mgła, opadająca z chmur, sącząca się z kamieni i przychodząca znikąd, aby ich okryć. Poruszali się z wyciągniętymi dłońmi, dla pewności opierając je o ściany domów. Pe Eli uważnie obserwował ścieżkę, wiedząc już, że miasto stanowi prawdopodobnie jedną, wielką kolekcję pułapek i że każdy kamień może bez ostrzeżenia zapaść się pod ich stopami.

Przed nimi mgła zaczynała się przejaśniać.

Morganowi wydało się, że coś usłyszał, ale potem zdecydował, że raczej to wyczuł. Co to było?

Wynurzyli się z cienia następnego budynku, gdzie czekała na nich odpowiedź. Na środku ulicy stał Rake – ogromny, stalowy potwór na krzywych nogach, z tuzinami macek i czułków, szczypcami wyzierającymi z paszczy i ogonem przypominającym bicz. Był to pełzacz. Na takiego samego natknęli się banici z Ruchu na Występie – połączenie ciała i stali, skrzyżowanie machiny i owada, jak z koszmarnego snu. Z tym że ten był o wiele większy.

I szybszy. Rzucił się na nich tak szybko, że prawie ich dopadł, zanim zaczęli się rozpierzchać. Jego grube, krzywe nogi ledwo dotykały powierzchni, jak u krocionoga. Macki powiewały, poruszane Pędem, a dźwięk stali szorującej po kamieniu rozlegał się ze straszliwym zgrzytem. Potwór pochwycił nimi Deesa i Carismana niemal natychmiast, owijając się wokół nich, kiedy próbowali uciekać. Pe Eli pchnął Ożywczą przez chodnik w stronę otwartych drzwi, udał, że rzuca się na potwora, po czym rzucił się do ucieczki. Morgan Wydobył Miecz i ruszyłby do ataku, tracąc zupełnie głowę na widok Ożywczej w niebezpieczeństwie, gdyby Walker Boh nie złapał go i nie odciągnął pod ścianę.

– Do środka! – krzyknął Mroczny Stryj, biegnąc w stronę kamiennych, masywnych wrót stojących otworem.

Walker odrzucił płaszcz i uniósł ramię. Rake był prawie nad nim, kiedy ramię opadło i rozżarzyła się ściana białego światła. Oślepiony Morgan skulił się pod ścianą. Usłyszał głośny wrzask i zdał sobie sprawę, że to pełzacz. W końcu odzyskał wzrok na tyle, żeby zobaczyć, jak stalowe ramiona stworzenia młócą gwałtownie powietrze i kątem oka dostrzegł Carismana i Homera uciekających od niego. Potem został pochwycony w stalowy uścisk i rzucony w czerń otwierających się wrót.

To Pe Eli wciągnął go do środka. Ożywcza już tam była. Białe światło magii Walkera wciąż płonęło w ciemnościach na zewnątrz i słyszeli, jak Rake tłucze o ścianę budynku z tak ogromną siłą, że wszędzie posypały się odłamki kamienia. Pojawił się Walker; przed nim biegli Carisman i Horner Dees, oszołomieni, ale wolni. Potknęli się na posadzce i upadli, ale natychmiast zerwali się na nogi, kiedy Rake wyrwał potężne drzwi z zawiasów, rozszarpał kamień i wpełzł do środka.

Za nimi znajdowały się szerokie schody prowadzące na górę. Pomknęli w ich kierunku. Rake szedł za nimi, chwiejąc się nieznacznie. Jeśli magia Walkera nie dokonała niczego więcej, to przynajmniej na chwilę zdezorientowała bestię. Jego macki chłostały powietrze, usiłując pochwycić łup. Cała szóstka rzuciła się do schodów. Z dołu dobiegło krótkie smagnięcie i jedno z ramion zatrzymało się na schodach przed nimi, ale w powietrzu błysnął dziwny nóż Pe Ella i z całej siły ciął ramię, odrąbując je. Spadło. Pobiegli w górę, skacząc z jednego podestu na drugi i uciekając bez oglądania się za siebie.

W końcu na podeście dziesiątego piętra Walker Boh krzyknął, żeby się zatrzymali. Za nimi była teraz tylko cisza. Stanęli całą grupą i nasłuchiwali, głośno dysząc.

– Może zrezygnował – wyszeptał Carisman, a w jego głosie brzmiała nadzieja.

– Nie on – odpowiedział Horner Dees chrapliwie, walcząc o oddech. – Ten stwór nigdy się nie poddaje. Widziałem, co potrafi.

Pe Eli wyskoczył naprzód.

– Skoro, jak twierdzisz, tyle o nim wiesz, to może powiesz nam, co zrobi! – warknął.

Dees uparcie potrząsnął swoją niedźwiedziowatą głową.

– Nie wiem. Nigdy nie widzieliśmy go z tak bliska. – Zadrżał. – Do licha! Ciągle jeszcze czuję, jak te łapy zaciskają się wokół mnie! – Zerknął na Ożywczą. – Nie powinienem dać ci się namówić na powrót tutaj!

– Ciii! – Walker Boh stał na szczycie schodów z uniesioną głową. – Coś… – zaczął, ale nie dokończył.

Pe Eli w mgnieniu oka był przy nim i przykucnął przy poręczy schodów. Nagle poderwał się w górę.

– Jest na zewnątrz! – krzyknął i odwrócił się na pięcie.

Krata na pozbawionym szyb oknie roztrzaskała się na kawałki po podeście, kiedy pochwyciły ją pazury Rake’a. Morgan stanął jak wryty. Gdy oni czekali, aż wejdzie po schodach, Rake wspiął się po ścianie!

Po raz drugi niemal ich dopadł. Macki przeleciały ze świstem przez niewielkie pomieszczenie i zwaliły prawie wszystkich z nóg. Jednak Pe Eli był szybszy i dziwny nóż znowu pojawił się w jego dłoni, rozrywając najbliższe ramię. Pełzacz cofnął się i znowu natarł. Ale ta jedna chwila odwrotu dała Walkerowi czas na działanie. W jego dłoni pojawiła się garść czarnego pyłu Coglina. Cisnął nim w stronę potwora. Buchnął ogień.

Pomknęli schodami w górę – jedno, drugie i trzecie piętro. Za ich plecami pełzacz walczył z ogniem. Potem wszystko ucichło. Nie słyszeli go już, wiedzieli jednak, że tam jest. W ścianach na każdym piętrze znajdowały się otwory po szybach, wytłuczonych dawno temu. Pełzacz mógł zaatakować przez któryś z nich. Będzie ich ścigał i prędzej czy później dopadnie.

– Musimy tu zostać i walczyć! – krzyknął Morgan do pozostałych, wyszarpując z pochwy swój szeroki miecz.

– Zrób tak, a wszyscy zginiemy, góralu! – odkrzyknął Horner Dees.

Pe Eli skoczył naprzód, odwrócił się i przywołał ich krótko do porządku.

– Biegnijcie na dół, wszyscy! Ale już! Trzymać się razem i już was tu nie widzę!

Nikt nie przystanął, żeby się sprzeciwić, nawet Walker. Zbiegali Pędem, przeskakując po kilka stopni i obserwując pilnie otwory okienne na każdym piętrze. Dwa piętra niżej ujrzeli w przelocie Rake’a, Mory podciągał się po kracie. Jego macki wiły się tuż obok nich. Kiedy rzucili się do ucieczki, usłyszeli, jak potwór zawraca po kamieniu i rusza za nimi.

Po kolejnych trzech piętrach, ciągle jeszcze daleko od ziemi, Pe Eli ponownie ich zatrzymał.

– Tutaj! Tędy!

Pchnął ich w dół, długim, wysokim korytarzem. Za nimi Rake dotarł do podestu i rzucił się w pościg. Stwór zdawał się wydłużać, zmieniając kształt ciała na bardziej dogodny do pościgu. Morgan był przerażony. Pełzacz potrafił dostosować się do każdej sytuacji. Wąskie przejścia i długie wspinaczki nie wystarczały, żeby go powstrzymać.

Na końcu korytarza znajdował się pomost przechodzący do drugiego budynku.

– Przechodzić. Szybko! – warknął Pe Eli.

Wykonali polecenie. Ale Morgan nie miał nadziei, że uda im się tędy uciec. Nawet najwęższy pomost nie powstrzyma Rake’a.

Przeszedł na druga stronę i skręcił razem z innymi. Pe Eli klęczał na drugim końcu pomostu, w miejscu, w którym łączył się on z następnym budynkiem, i przepiłowywał kamienne wzmocnienia swoim dziwnym nożem. Morgan wytrzeszczył oczy. Czyżby Pe Eli oszalał? Czy naprawdę myślał, że nóż – jakikolwiek nóż – przetnie kamień? Kiedy z powrotem stanął na nogi, Rake już prawie był przy nim. Z kocią szybkością przebiegł przez pomost. Dotarł do nich, kiedy Rake właśnie się ukazał, przybierając kształt ślimaka, i wszedł w wąski tunel.

A potem wydarzyło się coś niemożliwego. Wiązanie, które piłował Pe Eli, trzasnęło i puściło. Pomost przechylił się, trzymał jeszcze przez chwilę, po czym runął pod ciężarem Rake’a. Spadł na ulicę, roztrzaskując się na kawałki, a kurz i gruz uniosły się, mieszając się z mgłą i nocą.

Szóstka z Rampling Steep patrzyła w dół i czekała. Potem usłyszeli coś – zgrzyt metalu o kamień.

– On żyje! – wyszeptał Dees w panice.

Pospiesznie cofnęli się od otworu i przemknęli na parter, wychodząc na ulicę przez drzwi na drugim końcu budynku. Z Pe Ellem i Walkerem na przedzie, poruszali się cicho w ciemnościach. Za plecami słyszeli, jak pełzacz zaczyna na nowo ich szukać.

Jakieś pięć bloków dalej trafili na budynek, którego szukał Walker Boh – przysadzisty bunkier bez widocznych okien. Weszli, rzucając za siebie niespokojne spojrzenia i rozglądając się wokół. Była to prawdziwa kryjówka. Labirynt pomieszczeń i korytarzy, z kilkoma klatkami schodowymi i półtuzinem wejść. Wspięli się na czwarte piętro, ulokowali w środkowym pomieszczeniu z dala od wszystkich okien i przysiedli, czekając.

Mijały minuty, a Rake się nie pojawiał. Po godzinie zjedli zimny posiłek i położyli się. Żadne z nich nie spało.

W panującej ciszy słychać było jedynie ich oddechy.

Zbliżał się świt, a Morgan Leah stawał się coraz bardziej niespokojny. Zdał sobie sprawę, że myśli o nożu Pe Ella – ostrzu, które potrafi przeciąć kamień. Intrygował go ten nóż. Tak jak i obecność Pe Ella w tej podróży, stanowił nie rozwiązaną zagadkę. Góral odetchnął głęboko. Pomimo ostrzeżenia Walkera, aby trzymał się z dala od tego człowieka, postanowił sprawdzić, czego może się dowiedzieć. Wstał i podszedł do ciemnego kąta, gdzie oparty o ścianę siedział Pe Eli. Widział, jak śledzą go oczy mężczyzny, kiedy się zbliżał.

– Czego chcesz? – zapytał chłodno Pe Eli.

Morgan przykucnął przed nim, wahając się pomimo podjętej decyzji.

– Interesuje mnie twój nóż – przyznał po chwili.

Ich głosy były ledwo słyszalnym szeptem. Nikt nie mógł ich usłyszeć w tym ciemnym pomieszczeniu.

– Ach tak? – Uśmiech Pe Ella był lodowaty.

– Wszyscy widzieliśmy, co potrafi.

Pe Eli błyskawicznie wydobył nóż. Ostrze zatrzymało się o parę cali od nosa Morgana, który wstrzymał oddech i zamarł bez ruchu.

– Musisz o nim wiedzieć – wycedził Pe Eli – tylko to, że może cię zabić, zanim zdążysz mrugnąć. Ciebie. Twojego jednorękiego przyjaciela. Kogokolwiek.

Morgan przełknął z wysiłkiem.

– Nawet Króla Kamienia? – wydusił, zły na siebie za swój strach.

Ostrze zniknęło na powrót w mroku.

– Coś ci powiem. Dziewczyna twierdzi, że masz w sobie magię.

Nie wierzę w to. Nic nie masz. Jedynym spośród was, który posiada magię, jest jednoręki, ale jego magia na nic się nie zda! Nie zabija.

On nie zabija. Widzę to w jego oczach. Żadne z was nie liczy się w tej sprawie, czy wam się to podoba, czy nie. Jesteście tylko bandą głupców. – Szturchnął Morgana palcem. – Nie wchodź mi w drogę, góralu. Ani żadne z was. I nie spodziewaj się, że uratuję was, kiedy pełzacz wyruszy na polowanie. Mam was wszystkich dosyć. – Machnął pogardliwie ręką. – A teraz wynoś się.

Morgan wycofał się bez słowa. Po drodze zerknął przelotnie na Walkera, zawstydzony, że zlekceważył jego ostrzeżenie. Nie potrafił powiedzieć, czy Mroczny Stryj obserwował całą scenę. Dees i Carisman spali. Ożywcza była jedynie pozbawionym twarzy, ledwie odróżnialnym cieniem.

Morgan usiadł w kącie ze skrzyżowanymi nogami, kipiąc gniewem. Niczego się nie dowiedział. Tylko się upokorzył. Zacisnął usta. Pewnego dnia ponownie użyje swego Miecza. Pewnego dnia uczyni go całością i odkryje jego magię – tak, jak powiedziała Ożywcza.

Potem rozprawi się z Pe Ellem.

Obiecał to sobie.

XIX

O świcie kompania wynurzyła się ze swojej kryjówki. Niebo nad Eldwist zasnute było chmurami od horyzontu po horyzont, a ranek wstał szary i posępny. Świt zdołał jedynie odrobinę rozświetlić wilgotne, zamglone powietrze, a nocne cienie niechętnie wycofały się w zaułki i zakamarki miasta, aby tam oczekiwać na powrót swojej pani.

Rake zniknął bez śladu. Szóstka z Rampling Steep czujnie wpatrywała się w półmrok. Wokół nich wznosiły się potężne, ciche budowle. Ulice rozciągały się w dal niczym kamienne wąwozy. Jedynym dźwiękiem było zawodzenie wiatru, szum oceanu i krzyki morskiego ptactwa wysoko na niebie. Jedynym ruchem był ich własny marsz naprzód.

– Jakby go tu nigdy nie było – mruknął Horner Dees, zrównując się z Morganem. – Jakby to był tylko sen.

Na nowo rozpoczęli poszukiwania Uhl Belka. Przez kurtynę siwej mgły spadł deszcz o smaku i zapachu morza. W ciągu paru minut przemoczył ich do suchej nitki. Wilgotny połysk kładł się na kamieniach chodników, ścianach budynków i gruzowisku, odbijając półmrok i cienie i bawiąc się ze światłem w chowanego. Ostre porywy wiatru wymiatały zaułki i aleje, przebiegając korytarze miasta z okrzykiem zadowolenia i ścigając się bez końca. Ranek wlókł się, niczym powolny zgrzyt trybów w jakiejś ogromnej maszynerii, który odbijał się w ich umysłach i przygnębiał. Czuli, że czas ograbia ich z czegoś. Czas – złodziej.

Nie znaleźli ani śladu Króla Kamienia. Miasto było ogromne i pełne kryjówek i nawet gdyby było ich sześćdziesięcioro zamiast sześcioro, przeszukanie go zajęłoby tygodnie. Żadne z nich nie miało pojęcia, gdzie szukać Uhl Belka, a co gorsza, nie mieli również pojęcia, jak wygląda. Nawet Ożywcza nie mogła tu pomóc. Ojciec nie powiedział jej, jak miałby wyglądać Król Kamienia. Czy był podobny do nich? Czy był ukształtowany jak ludzka istota? Był duży czy mały? Morgan zadawał te pytania, kiedy mozolnie pokonywali mrok, trzymając się chodników, jak najbliżej ścian budynków. Szukali ducha.

Minęło południe. Budynki i ulice pojawiały się przed nimi i znikały w nie kończącej się procesji obelisków i czarnych, lśniących wstęg. Deszcz zelżał, a potem wzmógł się. Nad ich głowami przewalały się grzmoty, leniwie i złowieszczo. Zjedli zimny posiłek i napili się nieco w ociekającej wilgocią, ciemnej bramie jednego z budynków. Deszcz tymczasem zamienił się w ulewę, która zalała ulice spienioną wodą na głębokość kilku cali. Wyjrzeli na zewnątrz i obserwowali, jak woda zbiera się i małymi rzekami spływa do kamiennych rynsztoków, które ją pochłaniały.

Kiedy ulewa się zmniejszyła, podjęli na nowo marsz i wkrótce dotarli do dziwnej kopuły, którą poprzedniego dnia widzieli ze szczytu innego budynku. Stała pośród kamiennych iglic niczym ogromna skorupa o zniszczonej, spękanej i podziurawionej powierzchni. Obeszli ją dokoła, szukając wejścia, ale żadnego nie znaleźli. Żadnych drzwi, schodów, okien; jakichkolwiek otworów. Były tam alkowy, nisze i wypustki wszelkich kształtów i rozmiarów, co nadawało pancerzowi kopuły wygląd rzeźby, ale żadnego wejścia ani wyjścia. Żadnego oparcia dla stóp czy drabiny, która pozwoliłaby im wspiąć się na szczyt. Nie sposób było określić, do czego mogłaby służyć. Stała tam, w mroku i deszczu, jak na urągowisko.

Mając jeszcze świeżo w pamięci wczorajszą, paniczną ucieczkę, wcześnie powrócili do swej kryjówki. Nikt nie miał wiele do powiedzenia. Usiedli w zapadających ciemnościach, trzymając się z dala od siebie, i milczeli, nie dzieląc się z nikim swoimi myślami.

Tego dnia nie pokazał się ani Maw Grint, ani Rake. Wyszli obaj nadejściem nocy. Najpierw usłyszeli Rake’a. Przebierając stalowymi łapami po kamieniach ulicy, przeszedł, nie zatrzymując się, kiedy wszyscy wstrzymali oddech. Maw Grint nadszedł później, a głuche dudnienie oznajmiające jego nadejście szybko urosło do ryku. Potwór wychynął spod ziemi i wyjąc, uniósł się w noc. Był niepokojąco blisko. Budynek, w którym się ukryli, zadrżał od jego krzyku. Potem odszedł równie szybko, jak się pojawił. Nikt nie próbował nawet zerknąć za nim. Nikt przezornie nie ruszył się z miejsca.

Tej nocy spali trochę lepiej. Być może dlatego, że przyzwyczaili się już do odgłosów miejskiej nocy, a może z powodu wielkiego zmęczenia. Wyznaczyli warty i pilnowali kolejno, ale noc przebiegła spokojnie.

Przez kolejne trzy dni nie przerywali poszukiwań. Towarzyszyły im mgła i deszcz – przykre i uporczywe – a miasto straszyło ich w snach. Eldwist było niczym kamienny las pełen cieni i tajemnic, gdzie wyniosłe budynki – jak drzewa – otaczały ich i zamykały się wokół. Ale w przeciwieństwie do zielonego, żyjącego lasu południowej krainy miasto było puste i pozbawione życia. Ani dziewczyna, ani mężczyźni nie zdołali w żaden sposób związać się z Eldwist; pozostali intruzami, niepożądanymi i samotnymi. W świecie, w którym prowadzili poszukiwania, wszystko było surowe i odpychające. Nie znaleźli żadnych rozpoznawalnych znaków, żadnych znajomych oznaczeń ani żadnej zmiany w kolorze czy kształcie, smaku czy zapachu, która dałaby im choćby najmniejszą wskazówkę. Była tylko zagadka kamienia.

Zaczynali to odczuwać, pomimo swej determinacji. Rozmowy stawały się coraz rzadsze, cierpliwość malała, rosła natomiast niepewność co do dalszych działań. Homer Dees stał się bardziej ponury i milczący. Jego talent tropiciela okazał się bezużyteczny, a doświadczenia sprzed dziesięciu laty nieaktualne. Pe Eli dalej trzymał się na osobności, a w jego oczach czaiła się podejrzliwość. Poruszał się jakby ukradkiem i w napięciu, niczym dziki kot grasujący na skraju dżungli, zdecydowany nie dać się osaczyć. Carisman prawie zupełnie przestał śpiewać. Morgan Leah zdał sobie sprawę, że podskakuje przy najlżejszym dźwięku i zamartwia się myślami o magii, którą utracił, kiedy roztrzaskał się Miecz Leah. Walker Boh wyglądał jak bezgłośny duch, blady i pogrążony w myślach; unosił się poprzez mrok, jakby za chwilę miał się rozpłynąć w powietrzu.

Nawet Ożywcza się zmieniła. Jej subtelna uroda przygasła nieco, choć był to ledwie uchwytny cień. Ten sam dziwny cień pojawił się w jej głosie i ruchach, a w oczach odbijało się niewyraźne zmęczenie. Morgan, zawsze wyczulony na to, co dzieje się z dziewczyną, pomyślał, że tylko on to widzi.

Ale pewnego razu, kiedy zrobili przerwę w poszukiwaniach w cieniu resztek wozu, obok górala przysiadł Walker Boh.

– To miasto nas pożera, Morganie – wyszeptał. – Czujesz to? Ono żyje w sposób, którego nie pojmujemy. Jest przedłużeniem woli Króla Kamienia i karmi się nami. Wszędzie wokół jest magia.

Jeśli wkrótce nie odnajdziemy Uhl Belka, może nas pochłonąć bez reszty. Widzisz to? Nawet Ożywcza jest pod jej wpływem.

Walker miał rację. Ponownie pogrążył się w swoim świecie, a Morgan zastanawiał się, jaki koniec ich tu czeka. Tak wiele wysiłku włożyli, aby dotrzeć do tego miejsca, i wszystko na nic. Powoli pozbawiani byli życia; podkopywano ich siły, stanowczość i wolę. Pomyślał, że powie o tym Ożywczej, ale zmienił zdanie. Wiedziała, co się dzieje. Zawsze wiedziała. Kiedy nadejdzie czas, żeby coś zrobić, zrobi to.

Ale to Walker Boh zareagował pierwszy. Czwarty dzień poszukiwań Króla Kamienia zakończył się takim samym wynikiem jak trzy poprzednie. Żaden z nich nie znalazł nawet najmniejszego śladu swojej zwierzyny. Usadowili się bezładnie w mroku swego najnowszego schronienia. Pe Eli nalegał, aby zmieniali budynki, żeby uniknąć odkrycia przez Rake’a, który ciągle polował na nich nocami. Od czasu przybycia do Eldwist nie jedli gorącej strawy, ani nie rozkoszowali się ciepłem ogniska, a ich zapasy wody bardzo potrzebowały uzupełnienia. Zniechęceni, z obolałymi stopami, siedzieli zmartwieni i milczący.

– Musimy przeszukać tunele pod miastem – odezwał się nagle Mroczny Stryj, a w jego cichym głosie brzmiał chłód i rezerwa.

Pozostali unieśli głowy.

– Jakie tunele? – zapytał zmęczonym głosem Carisman. Śpiewak, najsłabszy z nich, tracił siły.

– Te, które przecinają skałę pod budynkami – odpowiedział Walker. – Jest ich wiele. Widziałem schody prowadzące w dół z powierzchni ulic.

Podobny do niedźwiedzia Horner Dees potrząsnął swoją kudłatą głową.

– Zapomnij o tym. Na dole jest Maw Grint.

– Tak. Gdzieś jest. Ale to ogromny, ślepy robal. Jeśli będziemy ostrożni, nawet się o nas nie dowie. A jeśli Maw Grint ukrywa się we wnętrzu ziemi, to może Król Kamienia również.

Morgan pokiwał głową.

– Czemu nie? Obaj mogą być dżdżownicami. Może obaj są ślepi. Może żaden z nich nie lubi światła. Bóg jeden wie. Na pewno na dole jest go wystarczająco mało. Uważam, że to dobry pomysł.

– Tak – zgodziła się Ożywcza, nie patrząc na żadnego z nich.

Pe Eli poruszył się w mroku, ale nie odezwał się. Reszta pomrukiem wyraziła zgodę. W ciemności ich schronienia znowu zapanowała cisza.

Tej nocy Ożywcza spała obok Morgana, czego nie robiła od czasu ich przybycia do Eldwist. Przyszła niespodziewanie i skuliła się, jakby obawiała się, że coś będzie usiłowało ją porwać. Morgan wyciągnął ramię i tulił ją przez chwilę, nasłuchując jej oddechu i czując drżenie jej ciała przy swoim. Nie odezwała się. Zasnął po chwili, tuląc ją w ramionach. Kiedy się obudził, już jej nie było.

O świcie opuścili swoją kryjówkę i weszli do katakumb pod miastem. Schody, wiodące w dół z budynku sąsiadującego z tym, w którym mieszkali, doprowadziły ich na pierwszy poziom. Kolejne schody biegły dalej w głąb skały, schodząc spiralnie poprzez czarne, kamienne otwory w pustkę. Tunele na pierwszym poziomie wyciosane zostały z kamiennych bloków. Na kamiennym podłożu ułożono szyny i podkłady kolejowe biegnące w ciemność. Wszystko zostało zamienione w kamień. Pod miastem nie było światła, Walker Boh musiał więc użyć jednego z proszków Coglina, aby pokryć nim wierzchołek wąskiego, kamiennego klina i stworzyć w ten sposób pochodnię. Ruszyli naprzód tunelami, podążając za linią szyn wijącą się w ciemnościach. Szyny omijały platformy i inne schody prowadzące w górę i w dół, a tunele rozgałęziały się i rozchodziły. W powietrzu czuć było pleśń, a pokruszone kamienie chrzęściły pod ich stopami. Po jakimś czasie natknęli się na ogromny wagon leżący na boku. Jego koła, dopasowane niegdyś do szyn, były teraz połamane, rozszczepione i stopione z osią poprzez magiczną przemianę. Niegdyś ten wagon mknął po szynach, poruszany jakąś tajemniczą siłą, wożąc ludzi starego świata od budowli do budowli, z ulicy na ulicę. Uczestnicy wyprawy przystanęli na chwilę, patrząc na wrak, po czym pospiesznie ruszyli dalej.

Po drodze znajdowali jeszcze inne wagony. Ogromne pomieszczenia pełne wagonów. Niektóre stały na szynach, inne poprzewracane, leżały wzdłuż drogi. Obok szyn walały się stosy gruzu, a na platformach, które mijali, leżały fragmenty stalowych ław. Raz czy dwa weszli po schodach z powrotem na ulice miasta, żeby dojść do siebie, zanim znowu zejdą. W dole, gdzieś w oddali, słyszeli dudnienie Maw Grinta. Jeszcze niżej słychać było ocean.

Po kilku godzinach badania sieci tuneli, kiedy nie natknęli się na żaden ślad Króla Kamienia, Pe Eli dał znak, żeby się zatrzymali.

– Tracimy czas – powiedział. – Na tym poziomie nic nie znajdziemy. Musimy zejść niżej.

Walker Boh zerknął na Ożywczą, po czym skinął głową. Morgan kątem oka dojrzał miny Carismana i Homera Deesa i pomyślał, że ten sam wyraz maluje się pewnie i na jego twarzy.

Zeszli na następny poziom. Schody wiły się w dół, do wnętrza labiryntu kanałów. Kanały były puste i suche, ale nie było wątpliwości co do ich przeznaczenia. Tworzące je rury miały ponad dwadzieścia stóp wysokości. Jak wszystko tutaj, zostały zmienione w kamień. Kompania podążyła ich biegiem. Światło prowizorycznej latami Walkera rzucało srebrny blask, a w ciszy dudniły ciężko ich kroki. Nie dalej niż sto jardów od wejścia do kanałów, w boku kamiennej rury wydarto ogromną dziurę, roztrzaskując ją na pół, jakby była z papieru. Coś potężnego przeryło się przez skałę. Coś tak ogromnego, że rura kanału była niczym źdźbło trawy na jego drodze.

Z czarnej otchłani wydrążonego tunelu dochodziło dudnienie Maw Grinta. Kompania przeszła szybko przez zasypany gruzem otwór i poszła dalej.

Przez dwie godziny błąkali się kanałami pod miastem, na próżno szukając kryjówki Króla Kamienia. Skręcali i kręcili się w kółko, co nieuchronnie prowadziło do utraty poczucia kierunku. Z tego poziomu na górę prowadziło mniej schodów, a i tak większość z nich stanowiły tylko drabiny przytwierdzone do ścian ścieku. Kilka razy przemierzyli ryjowisko Maw Grinta – ogromne, poszarpane otwory wygrzebane w ziemi, prowadzące w górę, a potem niknące znowu w dole, otchłanie czerni wystarczająco wielkie, aby pochłonąć całe budynki. Morgan Ixah zaglądał w nie i pomyślał, że muszą przecinać cały półwysep. Zastanawiał się tylko, dlaczego nie runęło w nie całe miasto.

Kiedy minęło południe, zatrzymali się, aby coś zjeść i odpocząć. Znaleźli schody wiodące na pierwszy poziom i wspięli się do miejsca, gdzie porzucona platforma oferowała im kilka potłuczonych, kamiennych ław. Siedzieli tam i patrzyli bez słowa w mrok, podczas gdy dziwaczna pochodnia Walkera, zatknięta w gruz, roztaczała nad nimi świetlistą aureolę.

Morgan skończył jeść pierwszy i podszedł do miejsca, gdzie wąski snop dziennego światła zsuwał się po schodach prowadzących na ulice miasta. Usiadł i spojrzał w górę, rozmyślając o lepszych czasach i miejscach i zastanawiając się w przygnębieniu, czy jeszcze kiedyś je odnajdzie.

Carisman podszedł i usiadł obok niego.

– Przyjemnie byłoby znowu zobaczyć słońce – zadumał się muzyk i uśmiechnął się blado, kiedy Morgan na niego spojrzał. – Choćby na chwilę.

Ciemności dobre są dla przerażonych myszek, kotów i nietoperzy, Ale nie dla nas, których słoneczko nie peszy. A więc posłuchaj dobrej rady i od Eldwist trzymaj się z dala, Zamiast marznąć na kość, w słoneczku się opalaj.

– Kiepskie wierszydło, co? – Uśmiechnął się niewesoło. – To chyba najgorsza piosenka, jaką kiedykolwiek ułożyłem.

– Skąd pochodzisz, Carismanie? – zapytał Morgan. – Nie chodzi mi o Urdas i Rampling Steep. Gdzie jest twój dom?

Carisman potrząsnął głową.

– Znikąd. Zewsząd. Tam, gdzie jestem, jest mój dom, a byłem już w wielu miejscach. Podróżuję, od kiedy nauczyłem się chodzić.

– Masz jakąś rodzinę?

– Nie. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. – Carisman podciągnął kolana pod brodę i objął je ramionami. – Jeśli tutaj zginę, nikt nie zapyta, co się ze mną stało.

– Nie zginiesz tutaj – prychnął Morgan. – Nikt z nas nie zginie, jeśli będziemy ostrożni. – Pełny napięcia wzrok Carismana budził w nim niepokój. – Ja mam rodzinę. Ojca i matkę w księstwie Leah. I dwóch młodszych braci. Nie widziałem ich od tygodni.

Przystojna twarz Carismana pojaśniała.

– Kilka lat temu podróżowałem tamtędy. To piękny kraj. Wzgórza są całe w srebrze i purpurze o poranku, a kiedy słońce zachodzi, prawie czerwone. Na górze jest tak cicho, że można usłyszeć ptaki wołające z bardzo daleka. – Zakołysał się lekko. – Gdybym tam został, byłbym szczęśliwy.

Morgan przez chwilę przyglądał mu się bacznie, obserwując, jak wpatruje się w przestrzeń, zatopiony w swoich wewnętrznych wizjach.

– Mam zamiar wrócić, kiedy skończymy z tym wszystkim – powiedział. – Może pojechałbyś ze mną?

Carisman wlepił w niego oczy.

– Naprawdę? Bardzo bym chciał. Morgan skinął głową.

– No to załatwione. Ale nie mówmy już więcej o umieraniu.

– Czy wiesz, że jedyną rodziną, jaką miałem, byli Urdas? – odezwał się Carisman po chwili milczenia. – Mimo iż byłem ich więźniem, dbali o mnie. Troszczyli się też o mnie. A ja o nich.

Zupełnie jak rodzina. Dziwne.

Morgan pomyślał przez chwilę o swojej własnej rodzinie, ojcu, matce i braciach. Przypomniał sobie ich twarze, dźwięk głosów, sposób, w jaki się poruszali i działali. To z kolei przywołało wspomnienia chłopców z Vale – Para i Colla. Gdzie teraz byli? Potem pomyślał o Steffie, zmarłym kilka tygodni temu, który już stał się wspomnieniem odchodzącym w przeszłość. Pomyślał o obietnicy złożonej przyjacielowi, że jeśli odnajdzie magię zdolną pomóc karłom w walce o wolność, użyje jej – przeciwko federacji, przeciwko cieniowcom. Ogarnęło go nagłe zdecydowanie i zaraz przeminęło. Może Czarny Kamień Elfów okazałby się bronią, której potrzebował. Jeśli potrafi unicestwić inne magie, jeśli naprawdę jest wystarczająco potężny, aby przywołać z powrotem Paranor przez zneutralizowanie zaklęcia, które go wiązało…

– Wiesz, oni lubili muzykę, ale to było coś więcej – mówił Carisman. – Myślę, że mnie także lubili. Bardzo przypominali dzieci potrzebujące ojca. Chcieli słuchać wszystkiego o świecie poza ich doliną, o czterech krainach i ludziach, którzy tam żyją. Większość z nich nigdy nie była dalej niż za Spikes. Ja byłem wszędzie.

– Tylko nie tutaj – odezwał się Morgan z uśmiechem. Ale Carisman tylko odwrócił wzrok.

– Chciałbym nigdy tu nie trafić – powiedział.

Cała kompania podjęła na nowo przeszukiwanie kanałów Eldwist, ciągle nie znajdując w nich śladów życia. Nie odkryli niczego – nawet najmniejszego ryjącego gryzonia, nietoperza, ani nawet robactwa pieniącego się zazwyczaj w podziemiach. Po Uhl Belku nie było śladu. Znaleźli jedynie kamień znaczący jego przejście. Błąkali się tak przez kilka godzin, aż w końcu zaczęli krążyć po własnych śladach. Dzień miał się ku końcowi, a oni nie mieli zamiaru dać się schwytać na zewnątrz, kiedy Rake zaczynał swe nocne wymiatanie ulic.

– Możliwe, że jednak nie schodzi do tuneli – zastanawiał się Walker Boh.

Nikt jednak nie chciał już szukać, szli więc dalej. Podążali naprzód wijącymi się podziemiami, przecięli raz jeszcze wykopy Maw Grinta i nie zatrzymując się, parli dalej przez ciemność. Słychać było jedynie pomruki i posapywanie. Na ich twarzach odbijało się napięcie, a w oczach zniechęcenie i niezadowolenie. Nikt się nie odzywał. To, o czym myśleli, nie wymagało słów.

Potem Walker zatrzymał ich nagle i oddalił się w mrok. W tunelu znajdował się otwór, którego wcześniej jakoś nie zauważyli, mniejszy od kanałów i praktycznie niewidoczny w ciemnościach.

Chwilę później znowu się pojawił.

– Tam jest jaskinia i schody prowadzące w dół – oznajmił. – Wygląda na to, że poniżej są następne tunele.

Podążyli za nim przez otwór do następnego pomieszczenia – jaskini, której ściany i podłogi usiane były postrzępionymi wypustkami i poryte głębokimi rysami. Znaleźli schody i spojrzeli w dół, w mrok. Nie sposób było dojrzeć czegokolwiek. Spojrzeli na siebie z niepokojem. Bez słowa Walker ruszył na szczyt schodów. Trzymając przed sobą prowizoryczną pochodnię, zaczął schodzić. Reszta po chwili wahania ruszyła za nim.

Schody opadały długą drogą, poszarpane i śliskie od wilgoci. Czuło się tu zapach Tiderace, a w ciemnościach słychać było kapiącą morską wodę. Kiedy dotarli do końca schodów, odkryli, że stoją pośrodku szerokiego, wysokiego tunelu z krystalicznej skały, a z sufitu zwisają całe grona ogromnych kamiennych sopli, z których skapywała woda, tworząc czarne stawy. Walker skręcił w prawo i cała kompania ruszyła naprzód. Wilgoć przeszywała powietrze lodowatym zimnem i wszyscy otulili się mocniej płaszczami w poszukiwaniu ciepła. Echo ich kroków rozbrzmiewało w kamiennych korytarzach, przeganiając ciszę.

Nagle pojawił się jakiś inny dźwięk, jakby pisk, który Walkerowi przywiódł na myśl zardzewiałą, żelazną zasuwę podnoszoną po długim czasie nieużywania. Wszyscy zatrzymali się jak jeden mąż i stali w bladosrebrnym blasku pochodni, nasłuchując. Piszczenie nie ustawało; dochodziło gdzieś z tyłu za nimi.

– Chodźcie – powiedział ostro Walker i pospieszył naprzód.

Pozostali pobiegli za nim, ponagleni nieoczekiwanym naciskiem w jego głosie. Walker rozpoznał w tym dźwięku coś, czego oni nie poznali. Morgan zerknął za siebie przez ramię. Co tam było?

Przeszli płytki strumień wypływający ze szczeliny w skalnej ścianie i Walker skręcił, gestem rozkazując towarzyszom iść za sobą, pisk był teraz ogłuszający i coraz bliższy. Mroczny Stryj bez słowa podał pochodnię Morganowi, po czym uniósł ramię i rzucił coś w ciemność. Zapłonął biały ogień i tunel za nimi nagle wypełnił się światłem.

Morgan głośno wciągnął powietrze. Wszędzie były szczury, kipiąca, kłębiąca się masa futrzastych ciał. Ale te szczury były ogromne, trzy albo cztery razy większe niż normalne. Miały ogromne kły, pazury, białe, niewidzące ślepia, jak wszystko, na co natknęli się w Eldwist, a ich ciała lśniły od morskiej wody. Wyglądały na wygłodniałe i szalone. Wylewały się strumieniami ze skały i rzuciły się na mężczyzn i dziewczynę.

– Uciekajmy! – krzyknął Walker, wyrywając pochodnię Morganowi.

Rzucili się do ucieczki, jak szaleni biegnąc przez ciemność, podczas gdy pisk ścigał ich narastającą falą, próbując za wszelką cenę trzymać się w zasięgu światła pochodni. Umykali przed goniącym ich koszmarem. Tunel wznosił się i opadał w poszarpanych ukosach, a skała raniła ich i drapała.

Drabina! To była jedyna myśl Morgana. Musimy znaleźć drabinę!

Ale żadnej nie było. Były tylko skalne ściany, strumienie i zbiorniki morskiej wody i szczury. I oni sami, schwytani w pułapkę.

Nagle, gdzieś przed nimi, rozległ się nowy dźwięk – bicie fal o morski brzeg, ciężkie uderzenia oceanu o suchy ląd.

Wypadli z ciemności tunelu w bladą, srebrzystą jasność i potykając się, zatrzymali gwałtownie. Pod ich stopami klif opadał ostro do Tiderace. Ocean kipiał i wirował pod nimi, waląc w skały i opryskując ich białą pianą. Znajdowali się w podziemnej jaskini, tak ogromnej, że najdalsze jej krańce ginęły we mgle i mroku. Światło dnia wlewało się przez skalne szczeliny tam, gdzie ocean nadkruszył ścianę. Z jaskini prowadziły również inne tunele; czarne dziury po prawej i lewej stronie. Wszystkie były nieosiągalne. Po obu stronach klifu przejście było niemożliwe. Spadek poniżej wiódł prosto na skały i rozzłoszczony ocean. Jedyną drogą pozostawała ta, którą przyszli.

Przez szczury.

Szczury były już prawie przy nich, wypełniając dolną połowę tunelu, kiedy pazurami i zębami torowały sobie drogę naprzód, a ich Piski wznosiły się, zagłuszając grzmot wód oceanu. Morgan wyszarpnął swój Miecz, zdając sobie sprawę, jak bezużyteczną jest tu bronią. Pe Eli odsunął się na bok od reszty, a w jego dłoni zalśnił dziwny nóż. Dees i Carisman cofnęli się na skraj klifu, skuleni jak do skoku.

Ożywcza stanęła przy Morganie. Jej piękna twarz była zadziwiająco spokojna, a dłonie spoczęły na ramieniu górala.

Walker Boh odrzucił na bok pochodnię i cisnął w watahę szczurów garść czarnego proszku. Ogień eksplodował wszędzie i pierwsze szeregi spłonęły na popiół. Ale za nimi były jeszcze setki, tysiące kłębiących się, ciemnych ciał. Pazury szorowały zawzięcie po skale, poszukując punktu zaczepienia. Lśniły kły i niewidzące ślepia. Szczury atakowały.

– Walker! – krzyknął rozpaczliwie Morgan i odsunął Ożywczą za siebie.

Ale to nie Mroczny Stryj odpowiedział na błaganie Morgana, ani Pe Eli, Horner Dees, ani nawet Ożywcza. To Carisman, wędrowny grajek.

Rzucił się naprzód, odpychając Morgana i Ożywczą i stając przy Walkerze w chwili, gdy szczury wypadły przez wejście tunelu na wąski występ. Wzniósł swój zdumiewający głos i zaczął śpiewać. Była to pieśń zupełnie odmienna od tych, które kiedykolwiek słyszeli. Drapała niczym kawałek metalu o kamień, krzyczała jak rozszczepiane polano i przedzierała się przez huk oceanu i pisk szczurów, wypełniając jaskinię swym dźwiękiem.

– Do mnie! – krzyknęła Ożywcza do pozostałych.

Skupili się wokół niej, opierając się o siebie nawzajem, podczas gdy grajek nie przestawał śpiewać. Szczury napływały do tunelu i posuwały się w ich kierunku falą walczących ciał. Ale nagle fala rozdzieliła się, przepływając po obu stronach Carismana i mijając go bez jednego dotyku. Coś w pieśni grajka odpędziło je. Skręciły w obie strony skłębioną masą. Dalej tłoczyły się bezładnie, nie zważając już na nic, a potem, nie wiadomo czy w ucieczce, czy na czyjeś wezwanie, wskakiwały do morza.

Parę chwil później ostatni ze szczurów został pochłonięty przez falę lub też zmieciony do wody. Carisman ucichł, a potem osunął się w ramiona Morgana. Góral podtrzymał go, a Ożywcza otarła pot z twarzy grajka rękawem tuniki. Pozostali patrzyli bez tchu, ostrożnie przyglądając się wejściu do tunelu, pustym skałom i tafli morza.

– Działa – wyszeptał Carisman w zaskoczeniu i otworzył oczy. – Widzieliście? To działa! – Podniósł się i triumfalnie uściskał Ożywczą. – Czytałem o tym kiedyś, a może słyszałem coś, ale nigdy nie myślałem, że mógłbym… To znaczy, nigdy przedtem nie próbowałem czegoś takiego! Nigdy! To był koci śpiew! Kocia piosenka! Nie wiedziałem, co robić, sprawiłem więc, że te potworne gryzonie myślały, iż jesteśmy ogromnymi kotami!

Wszyscy patrzyli z niedowierzaniem. Tylko jeden Morgan Leah zdawał sobie sprawę, jak prawdziwie cudowne było ich ocalenie.

XX

Wreszcie mogli po własnych śladach powrócić przez tunel, który przyprowadził ich do podziemnej groty. Wspięli się z powrotem do kanałów Eldwist, a stamtąd na poziom tuneli powyżej i w końcu wyszli na ulice miasta. Zmierzchało już, szybko więc podążyli przez zapadający mrok, aby znaleźć się w bezpiecznym, nocnym schronieniu. Udało im się to w ostatniej chwili. Niemal natychmiast pojawił się Rake, niewidzialna obecność na zewnątrz budynku, a jego opancerzone łapy zaskrobały po kamieniu. Ciągle ich szukał. Usiedli cicho, skuleni w ciemnościach, nasłuchując, jak poluje, dopóki nie odszedł. Walker stwierdził, że stwór idzie śladem zapachu, tyle że deszcz i mnóstwo śladów, jakie zostawili, zmyliły go. Prędzej czy później domyśli się, gdzie się ukrywają.

Wyczerpani, obolali i roztrzęsieni, zjedli w ciszy kolację i szybko ułożyli się do snu.

Następnego ranka po ucieczce z tuneli Pe Eli wpadł w nastrój tak czarny, że nikt nie śmiał się do niego zbliżyć, i oznajmił, że wychodzi na zewnątrz sam.

– Za dużo nas pęta się wokół, żeby znaleźć cokolwiek – stwierdził zimnym, beznamiętnym głosem, a jego twarz pozostała nieodgadniona. Mówił do Ożywczej, jak gdyby pozostali się nie liczyli. – Jeśli Król Kamienia naprawdę tu jest, wie już o naszym istnieniu. To jego miasto. Może się w nim ukrywać przez wieczność, jeśli zechce. Jedyny sposób, aby go znaleźć, to wpaść na niego z zaskoczenia, podkraść się blisko i zaskoczyć go. Nic z tego nie będzie, jeśli będziemy się tu włóczyć jak banda psów.

Morgan próbował coś wtrącić, ale palce Walkera zacisnęły się na Jego ramieniu niczym stalowa obręcz.

Pe Eli rozejrzał się.

– Wy możecie się wałęsać bez celu, jeśli chcecie. Ale beze mnie.

Dość czasu spędziłem, oprowadzając was. Od samego początku powinienem pójść sam. Wtedy już dawno byłoby po sprawie. – Odwrócił się do Ożywczej. – Kiedy odnajdę Uhl Belka i Czarny Kamień Elfów, wrócę po ciebie. – Zawahał się, patrząc jej otwarcie w oczy. – Jeśli będziesz jeszcze żyła.

Przeszedł obok nich długim krokiem, patrząc z pogardą, i zniknął w korytarzu. Na schodach usłyszeli miękki odgłos butów, który w końcu zaniknął w ciszy.

Horner Dees splunął.

– Dobrze, że się go pozbyliśmy.

– A jednak ma rację – odezwał się Walker Boh i wszyscy odwrócili się, żeby na niego spojrzeć. – Przynajmniej w jednym. Musimy podzielić się na grupy, jeśli chcemy zakończyć kiedyś te poszukiwania. Miasto jest zbyt rozległe, a razem łatwo coś przeoczymy.

– A zatem dwie grupy – zgodził się Dees, kiwając kudłatą głową. – Nikt nie wychodzi sam.

– Zdaje się, że Pe Ella nie martwi samotne polowanie – zauważył Morgan.

– To samotny drapieżnik – odpowiedział Dees. Spojrzał zamyślony na Ożywczą. – Co o tym myślisz, dziewczyno? Ma szansę znaleźć Uhl Belka albo Kamień Elfów na własną rękę?

– On wróci – stwierdziła po prostu Ożywcza.

Usiedli, aby omówić strategię i sposób przeszukania miasta wzdłuż i wszerz. Budynki biegły przeważnie na północ od miejsca ich kryjówki, zdecydowali więc podzielić Eldwist na dwie części. Jedna grupa wzięła wschodnią, a druga zachodnią połowę. Poszukiwania miały skupić się na budynkach i ulicach, a nie tunelach. Jeśli nie znajdą niczego na powierzchni, zmienią założenie.

– Pe Eli mógł się mylić, twierdząc, że Król Kamienia musi wiedzieć o naszym istnieniu – powiedziała pod koniec Ożywcza. Uniosła szczupłe palce szybkim, ptasim ruchem. – W jego oczach jesteśmy bez znaczenia i być może nawet nas nie zauważył. Do takich jak my trzyma Rake’a na służbie. Poza tym zajmuje się Maw Grintem.

– Jak się podzielimy? – zapytał Carisman.

– Ty pójdziesz ze mną – odpowiedziała natychmiast Ożywcza. – I Walker Boh.

Morgan był zaskoczony. Oczekiwał, że wybierze jego. Poczuł się głęboko rozczarowany i zraniony. Chciał przedyskutować jej wybór, ale czarne oczy utkwiły w nim z takim napięciem, że natychmiast umilkł. Jakikolwiek był powód jej decyzji, nie chciała, aby go podważano.

– A więc zostajesz ze mną, góralu – burknął Horner Dees i ciężką dłonią klepnął Morgana w ramię. – Myślisz, że uda nam się rozczarować Pe Ella i wyjść z tego cało?

Jego nagły śmiech okazał się zaraźliwy i Morgan odkrył, że uśmiecha się w odpowiedzi.

– Idę o zakład – odpowiedział.

Zebrali swoje rzeczy i wyszli na ulicę. Całun mroku otulał budynki, zwieszając się z nieba zasnutego grubą warstwą chmur i mgły. Powietrze było chłodne i wilgotne, a ich oddechy unosiły się białą parą. Życzyli sobie nawzajem powodzenia i ruszyli w przeciwnych kierunkach. Morgan i Horner Dees na zachód; Ożywcza, Walker i Carisman na wschód.

– Uważaj na siebie, Morganie – wyszeptała Ożywcza. Jej niezwykła twarz była mieszanką cienia i światła pod falą srebrnych włosów. Dotknęła delikatnie jego ramienia i pospieszyła za Walkerem.

– Tra-la-la, rusza polowanie – zaśpiewał Carisman, kiedy zniknęli.

Deszcz zaczął siąpić nieprzerwaną mżawką. Morgan i Horner Dees powlekli się naprzód, otuleni szczelnie płaszczami, pochylając głowy. Ustalili, że pójdą ulicą do końca, aż na skraj miasta, a potem skręcą na północ, by pójść brzegiem półwyspu. W samym sercu miasta znaleźli niewiele; może więc było coś poza nim, zwłaszcza jeżeli magia Króla Kamienia nie działała skutecznie na wodę. Trzymali się chodników i zerkali ostrożnie w ciemne przejścia bocznych ulic, które mijali po drodze. Woda deszczowa zbierała się na kamiennej skórze miasta, tworząc kałuże i strumienie i połyskując w mroku. Morskie ptaki kuliły się w kątach i szczelinach, przeczekując burzę. W skupiskach cieni panował bezruch.

Był już późny ranek, kiedy dotarli do Tiderace, gdzie ląd opadał do morza klifami o wysokości setek stóp. Urwiste wierzchołki skał wyrastały ze spienionych wód, poszarpane i zniszczone. Fale uderzały o skały, a odgłos ich uderzeń mieszał się z wiatrem, omiatającym powierzchnię wody z narastającym zawodzeniem. Morgan i Dees cofnęli się pod osłonę ostatnich budynków, szukając schronienia. Deszcz i morska piana szybko ich przemoczyły i wkrótce drżeli już z zimna pod swoimi okryciami. Przez dwie godziny przeczesywali zachodnie granice miasta, ale niczego nie znaleźli. W południe, kiedy zatrzymali się, żeby coś zjeść, byli już zniechęceni i zmęczeni.

– Nic tutaj nie znajdziemy, góralu – zauważył Dees, żując ostatni kawałek suchej wołowiny. – Tylko morze, wiatr i te przeklęte ptaki, piszczące i wrzeszczące jak szalone kobiety.

Morgan bez słowa skinął głową. Zastanawiał się, czy zjadłby morskiego ptaka, gdyby musiał. Ich zapasy żywności były niemal na wyczerpaniu. Wkrótce będą zmuszeni polować. A czy było tu coś oprócz ptaków? Ryby, zdecydował stanowczo. Ptaki wyglądały na zbyt chude i żylaste.

– Tęsknisz, góralu? – zapytał nagle Dees.

– Czasami. – Pomyślał o domu i uśmiechnął się blado. – Bez przerwy.

– Ja także, a nie widziałem ich od lat. Myślę, że byli najpiękniejszym dziełem, jakie kiedykolwiek stworzyła natura. Lubiłem to uczucie bycia wśród nich.

– Carisman mówił to samo. Mówił, że lubił ciszę.

– Ciszę. Tak. Pamiętam, jak spokojnie było w tamtych górach. – Znaleźli schronienie w mrocznym wnętrzu budynku. Olbrzym odsunął się od rosnącej plamy, w miejscu gdzie deszcz ściekał po ścianie i zbierał się na schodach, na których siedzieli oparci plecami o ścianę, obserwując pogodę. Pochylił się do przodu. – Pozwól, że coś ci powiem – odezwał się cicho. – Znam tego gościa, Pe Ella.

Morgan spojrzał zaintrygowany.

– Skąd?

– Z dawnych lat. Bardzo dawnych. Sprzed prawie dwudziestu. Był wtedy zaledwie dzieckiem; ja byłem już stary. – Dees zachichotał ponuro. – Ładne dziecko. Już wtedy morderca. Płatny zabójca od samego początku, jakby tylko do tego się urodził i nie mógł być nikim innym. – Pokręcił niedźwiedzią głową. – Znałem go. Wiedziałem, że to pech wejść mu w drogę.

– A ty wszedłeś?

– Jemu w drogę? Ja? Nie, nie ja. Wiem dobrze, z kim się bić, a przed kim uciekać. Zawsze wiedziałem. Dlatego żyję. Pe Eli jest typem, który jeśli raz poczuje do ciebie niechęć, będzie cię ścigał aż do twej śmierci. Nieważne ile czasu mu to zajmie ani jak tego dokona. Nie popuści. – Wskazał na Morgana. – Lepiej, żebyś coś zrozumiał. Nie wiem, co on tutaj robi. Nie wiem, dlaczego dziewczyna go przyprowadziła. Ale to nie jest przyjaciel dla żadnego z was. Wiesz, kim jest? Zabójcą federacji. Najlepszym. Ulubieńcem Rimmera Dalla. Morgan zamarł, a krew odpłynęła mu z twarzy.

– To niemożliwe.

– Możliwe, i tak jest – powiedział z naciskiem Dees. – Chyba że czasy się zmieniły i nie są tacy jak dawniej, ale bardzo w to wątpię.

Morgan z niedowierzaniem kręcił głową.

– Skąd wiesz to wszystko?

Horner Dees uśmiechnął się szerokim, pożądliwym uśmiechem.

– To zabawna historia. Pamiętam go, nawet jeśli on mnie nie pamięta. Widzę to w jego oczach. Próbuje się domyślić, co takiego wiem, czego on nie wie. Zauważyłeś, jak na mnie patrzy? Próbuje się domyślić. Od dawna, jak sądzę. Zabił zbyt wielu ludzi, zbyt wiele twarzy widział, żeby je wszystkie spamiętać. A ja odszedłem dawno temu. – Zawahał się. – Prawda jest taka, góralu, że byłem jednym z nich.

– Jednym z nich? – zapytał cicho Morgan.

Dees roześmiał się nagle i gwałtownie. Brzmiało to jak szczeknięcie.

– Byłem z federacją! Tropiłem dla nich!

W tej samej chwili Morgan Leah zupełnie inaczej spojrzał na Homera. Ogromna, misiowata figura, nie była już gburowatym, starym tropicielem, którego najlepsze dni dawno minęły. Nie był już nawet przyjacielem. Morgan zaczął się cofać i zdał sobie sprawę, że nie ma gdzie uciec. Sięgnął po miecz.

– Góralu! – warknął Dees, powstrzymując go. Olbrzym zacisnął ogromną pięść i rozluźnił ją. – Jak już mówiłem, było to dawno temu. Odszedłem od tych ludzi dwadzieścia lat temu. Ustatkowałem się. Nie masz powodu, żeby się mnie bać. – Złożył ręce na kolanach, dłońmi do góry. – W każdym razie tak właśnie zobaczyłem krainę Leah, na służbie federacji. Uwierz lub nie. Tropiłem dla nich zbuntowanych karłów, przemierzając krainę Tęczowego Jeziora i Srebrnej Rzeki. Nigdy nie znajdowałem wielu. Karły są jak lisy. Chowają się w mgnieniu oka, kiedy wiedzą, że są ścigane. – Uśmiechnął się nieoczekiwanie. – Co prawda, nie starałem się też za bardzo. To była bezsensowna robota.

Morgan zwolnił uścisk miecza i ponownie usiadł.

– Byłem z nimi wystarczająco długo, żeby dowiedzieć się o Pe Ellu – ciągnął Dees, a w jego oczach pojawiła się udręka. – Wiedziałem zatem wiele i Rimmer Dall wyznaczył mnie na szperacza. Wyobrażasz sobie? Mnie? Uważałem, że cała ta banda wilczych głów to nonsens. Dowiedziałem się jednak o Pe Ellu, kiedy Dall nade mną pracował. Widziałem go raz, kiedy o tym nie wiedział. Dall tak to zaaranżował, ponieważ lubił oszukiwać Pe Ella. Był to rodzaj gry, którą prowadzili, próbując ośmieszyć się nawzajem. W każdym razie widziałem i słyszałem, co zrobił. Kilku innych również to słyszało. Wszyscy wiedzieli, że należy trzymać się od niego z daleka. – Westchnął. – Krótko potem opuściłem ich. Odszedłem, kiedy nikt nie patrzył, i poszedłem na północ przez Estlandię. Dotarłem aż do Rampling Steep i tam postanowiłem zamieszkać. Z dala od szalonego południa, federacji, szperaczy i tego wszystkiego.

– Wszystkiego? – powtórzył Morgan z powątpiewaniem, nie przestając się zastanawiać, co zrobić z Homerem Deesem. – Nawet cieniowców?

Dees zamrugał.

– Co wiesz o cieniowcach, Morganie Leah?

Morgan pochylił się do przodu. Mgła niesiona z wiatrem sprawiła, że twarz Homera lśniła od wilgoci, a kropelki wody przylgnęły do jego włosów i brody.

– Najpierw chciałbym się dowiedzieć czegoś od ciebie. Dlaczego powiedziałeś mi to wszystko?

Uśmiech olbrzyma był dziwnie łagodny.

– Ponieważ chcę, żebyś wiedział o Pe Ellu, a nie dowiedziałbyś się, gdybym nie opowiedział ci o sobie. Lubię cię, góralu. Przypominasz mi trochę mnie samego, kiedy byłem w twoim wieku. Zuchwały, pewny siebie, nie bojący się niczego. Nie chcę, żeby jakieś moje tajemnice wyszły na jaw w złym momencie. Na wypadek gdyby Pe Eli przypomniał sobie, kim jestem, chcę mieć w tobie przyjaciela i sprzymierzeńca. Nikomu innemu nie ufam.

Morgan przyglądał mu się przez chwilę w milczeniu.

– Może z kim innym poszłoby ci lepiej.

– Spróbuję. Ale wróćmy do rzeczy. Odpowiedziałem na twoje pytanie. Powiedz mi, skąd wiesz o cieniowcach.

Morgan podciągnął kolana i przycisnął je do piersi, zbierając myśli.

– Moim najlepszym przyjacielem był karzeł imieniem Steff – powiedział w końcu. – Był w Ruchu. Kobieta, którą kochał, okazała się cieniowcem i zabiła go. Zabiłem ją.

Brwi Homera Deesa wygięły się pytająco.

– Uczono mnie, że tylko magia zdolna jest zabić te stwory.

Morgan sięgnął w dół i wyciągnął strzaskaną resztkę Miecza Leah.

– Niegdyś była w tym Mieczu magia – powiedział. – Allanon sam ją tam złożył, trzysta lat temu. Złamałem go podczas bitwy z cieniowcami w Tyrsis, zanim to wszystko się zaczęło. Nawet wtedy pozostało jeszcze dość magii, aby pomścić Steffa i ocalić siebie. – Patrzył w zamyśleniu na broń, ważąc ją w dłoni i na próżno czekając, aż znowu poczuje jej ciepło. Spojrzał ponownie na Homera. – Może jest jej jeszcze trochę. Tak czy inaczej, to dlatego Ożywcza zabrała mnie ze sobą. Z powodu Miecza. Powiedziała, że jest szansa, aby odnowić jego magię.

Homer Dees zmarszczył brwi.

– Masz go zatem użyć przeciwko Belkowi?

– Nie wiem – przyznał Morgan. – Powiedziano mi tylko, że znowu może stać się całością. – Wsunął złamane ostrze do pochwy. – Obietnice – powiedział i westchnął.

– Wygląda na taką, która dotrzymuje swoich – zauważył Dees po chwili namysłu. – Magia, aby odnaleźć magię. Magia, aby przezwyciężyć magię. My przeciwko Królowi Kamienia. – Pokręcił głową. – To dla mnie zbyt skomplikowane. Zapamiętaj dobrze to, co mówiłem o Pe Ellu. Nie odwracaj się do niego plecami. Nie wolno ci też go atakować. Zostaw to mnie.

– Tobie? – powiedział Morgan zaskoczony.

– Tak. Właśnie mnie. Albo Walkerowi Bohowi. Jednoręki czy nie, jest równym przeciwnikiem dla Pe Ella, albo zupełnie nie znam się na ludziach. Ty skup się na bezpieczeństwie dziewczyny. – Zawahał się. – To nie powinno być trudne, zważywszy, co do siebie czujecie.

Morgan zaczerwienił się wbrew sobie.

– To raczej ja coś czuję – wymamrotał zażenowany.

– Jest najładniejszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek widziałem – powiedział stary człowiek, uśmiechając się na widok zakłopotania Morgana. – Nie wiem, czym jest, człowiekiem czy zlepkiem pierwiastków, ale potrafi sprawić, że tracisz głowę. Spojrzy na ciebie z tą rozczulającą twarzyczką, przemówi tak, jak to ona potrafi, i zrobiłbyś dla niej wszystko. Powinienem to przewidzieć. Nigdy nie miałem zamiaru wybierać się w to miejsce i oto tu jestem. Zrobiła tak z nami wszystkimi. Morgan pokiwał głową.

– Nawet z Pe Ellem. Zauroczyła go tak samo jak nas.

– Nie wiem, góralu. – Dees potrząsnął głową. – Przyjrzyj się uważnie następnym razem. Należy do niej i nie należy. To jak chodzenie po linie. Taki zawsze uskoczy, jak kot. Dlatego mówię ci, żebyś na nią uważał. Pamiętaj, kim jest. Nie przybył tutaj, aby wyświadczyć nam przysługę. Jest tu dla własnych celów. Prędzej czy później ukaże prawdziwą twarz.

– Też tak uważam – zgodził się Morgan.

Dees uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Ale teraz nie pójdzie mu tak łatwo, prawda? Bo my będziemy czuwać.

Zebrali rzeczy, owinęli się opończami przed niepogodą i wyszli z powrotem na ulewę. Szli wybrzeżem aż do późnego popołudnia, dotarli do północnego krańca półwyspu, nie znajdując niczego, i zawrócili w stronę miasta. Deszcz wreszcie się skończył, zmieniając się w delikatną mgłę, która zawisła niczym dym na tle szarego nieba i budynków. Powietrze ociepliło się. Cienie ziewały i przeciągały się w alejach i zaułkach niczym przebudzone duchy, a nad ulicami unosiła się para.

Gdzieś spod ziemi rozbrzmiało dudnienie Maw Grinta: odległy grzmot, wstrząsający ziemią.

– Zaczynam myśleć, że nigdy niczego nie znajdziemy – mruknął w pewnym momencie Horner Dees.

Przemierzali ciemne korytarze ulic i przeszukiwali mgłę rozciągającą się wszędzie wokół, bramy i okna otwierające się niczym wygłodniałe usta i monotonne, połyskujące chodniki i przejścia. Całe miasto leżało przed nimi porzucone i martwe, odarte z życia i pełne głuchych, pustych odgłosów. Otaczało ich swą ciszą i kamieniem. Omotywało ich z taką zachłannością, że gdyby nie wspomnienia i zdrowy rozsądek, pomyśleliby, że cały świat przepadł i tylko Eldwist pozostało.

Z nadejściem wieczoru czuli się coraz bardziej zmęczeni. Monotonia otoczenia przytępiała ich zmysły i łamała opór. Zaczęli trochę błądzić. Zeszli bliżej krawędzi chodników, aby częściej spoglądać na kamienne olbrzymy wynurzające się wokół, poddając się niebezpiecznemu i upartemu pragnieniu, aby coś – cokolwiek – się wydarzyło. Ich znudzenie było przeszywające, a zmysły niezdolne zmienić ani wpłynąć na doprowadzające do szaleństwa otoczenie. Byli w Eldwist prawie tydzień. Jak długo jeszcze będą zmuszeni tu pozostać?

Ulica kończyła się przed nimi. Okrążyli narożnik budynku, wzdłuż którego szli, i odkryli, że ulica rozszerza się w plac. Na środku placu znajdowało się dziwne wgłębienie ze schodami wiodącymi w dół, na wszystkie strony, do piwnicy, z której wznosił się pomnik – skrzydlata postać z proporcami i wstęgami powiewającymi na ciele. Niemal bez zastanowienia skręcili na plac, rozbawieni jej wyglądem, tak odmiennym od tego, co dotychczas widzieli. Park, pomyśleli obaj. Skąd się tutaj wziął?

Byli w połowie ulicy, kiedy usłyszeli trzask, upewniający ich, że uwolniła się pod nimi zapadnia.

Nie mieli szansy się uratować. Stali w samym środku pułapki, kiedy opadła. Runęli w otchłań. Długo spadali, po czym uderzyli w ścianę pochylni i zaczęli ześlizgiwać się głowami do przodu. Pochylnia była szorstka, a jej powierzchnia zaśmiecona odłamkami skał, które raniły im twarze i dłonie. Niepomni na ból, rozpaczliwie usiłowali się czegoś uchwycić, aby spowolnić upadek. Wczepiali się butami i kolanami, chwytali palcami i dłońmi. Pochylnia poszerzyła się i uniosła. Przestali się toczyć, rozpłaszczając się tuż przy ziemi, i zatrzymali ze zgrzytem.

Morgan ostrożnie uniósł głowę i rozejrzał się wokół. Leżał twarzą w dół na skalnej płycie, która rozciągała się w mrok po obu stronach, tak daleko, że nie widział jej krańców. Odłamki skał wyścielały spadek niczym dywan, a ich kawałki ciągle toczyły się w dół. Gdzieś z góry dochodziło słabe migotanie światła, wąski promień na próżno usiłujący przeniknąć mrok, tak słaby, że ledwo docierał do miejsca, w którym leżał Morgan. Zmusił się, aby spojrzeć w dół. Jakieś dwadzieścia stóp poniżej, na prawo od niego, leżał Horner Dees, rozciągnięty na plecach, z szeroko rozrzuconymi rękami i nogami. Nie ruszał się. Jeszcze niżej, niczym ogromna, głodna paszcza, leżała otchłań nieprzeniknionej czerni.

Morgan przełknął, czując kurz w gardle.

– Horner? – wyszeptał ochryple.

– Tutaj – odezwał się mężczyzna. Jego głos był równie słaby i ochrypły.

– Nic ci nie jest?

Chrząknięcie.

– Chyba niczego nie złamałem.

Morgan na chwilę rozejrzał się wokół. Widać było tylko pochylnię, snop światła w górze i otchłań poniżej.

– Możesz się ruszać?! – zawołał cicho.

Przez chwilę panowała cisza, a potem słychać było rumor osypujących się kamieni.

– Nie – nadeszła odpowiedź. – Jestem za gruby i za stary, góralu. Jeśli spróbuję dotrzeć do ciebie, zacznę się osuwać i już się nie zatrzymam.

Morgan usłyszał w jego głosie napięcie. I strach. Dees był bezradny, leżąc na chwiejnej skale, niczym liść na wietrze. Nawet najmniejszy ruch wessałby go w próżnię.

Mnie także, jeśli spróbuję mu pomóc, pomyślał ponuro góral.

Wiedział jednak, że musi spróbować.

Wziął głęboki oddech i powoli uniósł ręce do ust. Zagrzechotał deszcz kamieni, ale jego ciało pozostało na swoim miejscu. Otarł osad z warg i zamknął oczy, zastanawiając się. W węzełku na plecach miał linę, cienki, mocny zwój, długości jakichś pięćdziesięciu stóp. Ponownie otworzył oczy. Czy mógłby ją jakoś zamocować i podciągnąć się?

Znajomy łoskot wstrząsnął ziemią, unosząc się z dołu i potrząsając skalną nawierzchnią, i niewielki deszcz kamieni ześliznął się w otchłań. Rozległo się grzmiące parsknięcie i ogromne, długie westchnienie, jakby wypuszczono olbrzymią ilość powietrza.

Morgan Leah zerknął w dół i zamarł z przerażenia. W głębinie pod nimi, tuż nad miejscem, gdzie zawiśli, leżał uśpiony Maw Grint.

Morgan szybko podniósł wzrok. Jego oddech zmienił się w krótkie, przerażone sapnięcia i z całej siły musiał walczyć z przemożną chęcią rzucenia się do ucieczki, jak najszybciej potrafił. Maw Grint. Tak blisko. To wprost nie do wiary. Wystarczyło jednak zerknąć tylko, żeby się przekonać, że to prawda. Nie potrafił odgadnąć jego rozmiarów, określić, gdzie się zaczyna, a gdzie kończy.

Uchwycił się skały, aż rozbolały go dłonie, walcząc ze strachem i mdłościami. Musi się stąd wynosić! Musi znaleźć sposób!

Niemal nie zdając sobie sprawy, co robi, sięgnął do brzucha i zaczął wydobywać połamany szczątek Miecza Jeah. Był to powolny, morderczy wysiłek, ponieważ nie był w stanie się unieść z obawy, że znowu zacznie się zsuwać. A teraz nie chciał tego za nic w świecie.

– Nie próbuj się ruszać, Horner! – zawołał cicho. Głos miał szorstki i oschły. – Zostań tam, gdzie jesteś!

Brak odpowiedzi. Morgan cal po calu wysunął z pochwy Miecz Leah i uniósł go do twarzy. Wypolerowana powierzchnia złamanej broni zalśniła jasno w bladym świetle. Jedną ręką dźwignął Miecz nad głową, a potem sięgnął drugą, aby wzmocnić uchwyt. Odwracając wyszczerbioną stronę ostrza w dół, zaczął wciskać je w skałę. Czuł, jak wgryza się w kamienną płytę.

Proszę! – błagał.

Wciskając Miecz w skałę, podciągnął się w górę. Ostrze trzymało i jego twarz znalazła się na poziomie rękojeści. Skalne odłamki spadały pod jego ciężarem, tocząc się i ześlizgując w przepaść. Maw Grint nie poruszył się.

Morgan uwolnił Miecz, sięgnął w górę, aby ponownie wbić go w skałę, uchwycił z całej siły i raz jeszcze podciągnął się do góry. Zamknął oczy i leżał bez tchu, czując przepływającą przez ciało falę gorąca. Magia? Szybko otworzył oczy, szukając lśnienia Miecza. Nic.

Przytrzymując się jedną ręką, drugą sięgnął do plecaka i wydobył linę i mocujący hak. Przy okazji wypadło mu trochę kuchennego sprzętu i koc, spadając w otchłań. Nie zważając na nie, góral przepasał się liną wokół talii i ramion i zawiązał ją jak uprząż.

– Horner! – wyszeptał.

Stary tropiciel spojrzał w górę i Morgan rzucił mu linę. Upadła na niego i chwycił ją obiema rękami. Niemal natychmiast zaczął się przesuwać, kołysząc całym ciałem, dopóki nie znalazł się pod Morganem. Potem lina napięła się, pociągając go. Całym ciałem Morgana targnął wstrząs; ogromny, szarpiący ciężar groził, że pociągnie go w dół. Ale obiema rękami uchwycił się raz jeszcze Miecza Leah i ostrze trzymało go mocno.

– Właź do mnie! – wychrypiał.

Horner Dees zaczął powolną, morderczą wspinaczkę, przesuwając dłonie po linie. Kiedy mijał kuchenne sprzęty i koc Morgana, kopnął je i stoczyły się razem z deszczem kamieni.

Tym razem Maw Grint kaszlnął i obudził się.

Chrząknął, a zgrzytliwy dźwięk odbił się echem od kamiennych ścian. Uniósł się, uderzając masywnym cielskiem o ściany tunelu, w którym spał, i gwałtownie otrząsnął ziemię. Zwinął się, zakołysał i zaczął się poruszać. Morgan zawisł na rękojeści Miecza, a Dees Przylgnął do wiotkiej liny i obaj zacisnęli zęby, pokonując wysiłek mięśni i kości. Maw Grint otrząsnął się. Tropiciel i góral usłyszeli parsknięcie i syk pary.

Potem Maw Grint odsunął się w czerń i odgłosy jego kroków umilkły. Morgan i Dees spojrzeli ostrożnie w dół.

Dziwna, zielonkawa plama przesuwała się w górę po kamieniach otchłani, widoczna w snopie światła kilkanaście stóp pod Homerem. Lśniła w mroku i parowała, jak ogień przedzierający się przez zarośla. Patrzyli, jak sięga koca, który wypadł Morganowi z plecaka. Kiedy go dotknęła, szorstka wełna natychmiast zamieniła się w kamień.

Horner Dees podjął wspinaczkę, wściekle atakując kamienne zbocze. Kiedy był już prawie przy Morganie, góral zatrzymał go, kazał poluzować linę i sam zaczął wchodzić, wbijając Miecz w skałę, podciągając się, wbijając i znów się podciągając; i jeszcze raz, i jeszcze.

Zdawało im się, że posuwają się w ten sposób przez całą wieczność. Przywoływało ich światło dnia, przyciągając ich niczym latarnia morska ku powierzchni miasta i bezpieczeństwu. Pot spływał po twarzy i ciele Morgana strumieniami. Oddychał z coraz większym trudem, a całym ciałem targał ból. W pewnym momencie ból stał się nie do zniesienia i chłopak pomyślał, że będzie musiał się poddać. Nie mógł jednak. Pod nim plama posuwała się nieustannie naprzód – trucizna wydobyta z ciała Maw Grinta zestalająca wszystko na swojej drodze. Pierwszy był koc, a potem tych kilka kuchennych sprzętów, które spadły w otchłań. Wkrótce zostaną już tylko Morgan i Horner Dees.

Nieprzerwanie posuwała się w ich kierunku.

Z całych sił pięli się w górę, wlokąc się noga za nogą. Umysł Morgana nie dopuszczał do siebie żadnych myśli, niczym stalowa pokrywa zamykająca wieko kufra ze zbędnymi reliktami przeszłości, a cały jego wysiłek skupił się na wspinaczce. Mozoląc się, poczuł raz jeszcze falę gorąca, silniejszą tym razem, bardziej uporczywą. Czuł, jak obraca się w jego wnętrzu niczym świder, wwiercając się w samo jądro jego istoty. Sięgała od głowy do pięt i z powrotem, od czubków palców dłoni do palców u nóg, przez mięśnie, kości i krew, dopóki nie czuł już niczego poza nią. W pewnej chwili – nigdy nie pamiętał kiedy – spojrzał na Miecz Leah i ujrzał, że lśni jak słońce, a biały ogień jego magii płonie w ciemnościach. Nadal tam jest, pomyślał w przypływie szalonej determinacji. Ciągłe jest moja!

Nagle pojawiła się drabina, szczeble biegnące po ścianach przepaści ponad nimi, unoszące się z ciemności ich więzienia w stronę gasnącego światła dnia. Światło dochodziło z wąskiego szybu wentylacyjnego. Gramolił się w jego kierunku, chwytając, ciągnąc, zwalniając uchwyt i zaczynając wszystko od początku. Słyszał Homera Deesa, wołającego go z dołu ochrypłym głosem przechodzącym niemal w szloch, i spojrzał w dół w chwili, gdy trucizna Maw Grinta była o cale od butów tropiciela. Gwałtownie sięgnął w dół i wytężając wszystkie siły, o których istnienie nawet się nie podejrzewał, szarpnął linę, podciągając Homera. Tropiciel wierzgał i gramolił się w jego kierunku, a na jego brodatej twarzy zastygła skorupa kurzu i potu. Morgan puścił linę i zacisnął dłonie na najniższym szczeblu drabiny. Dees nie przerywał wspinaczki, wbijając czubki butów w sypką powierzchnię. Światło gasło szybko, przechodząc najpierw w szarość, a potem nagle w ciemność. Pod nimi stłumiony ryk Maw Grinta wstrząsnął ziemią.

Potem już obaj wspinali się niezdarnie po drabinie, przytrzymując się dłońmi i stopami i przyciskając ciała do kamienia. Morgan wetknął z powrotem za pas Miecz Leah. Nadal magiczny!

Wypadli z szybu na ulicę i upadli wyczerpani na chodnik. Razem doczołgali się do bramy najbliższego budynku i opadli bez sił w chłodzie cienia.

– Wiedziałem… Nie myliłem się… pragnąc twojej przyjaźni – wy sapał Horner Dees.

Wielki, niedźwiedziowaty mężczyzna wyciągnął ręce i przyciągnął do siebie górala. Morgan poczuł, jak drży.

XXI

Pe Eli przespał cały dzień.

Kiedy opuścił Ożywczą i resztę kompanii z Rampling Steep, poszedł prosto do budynku kilka domów dalej, który upatrzył sobie dwa dni wcześniej. Okrążając róg budynku tak, aby nikt go nie zobaczył, wszedł bocznymi drzwiami, wspiął się po schodach na pierwsze piętro, przeszedł korytarzami do frontowych pomieszczeń i skręcił do dużego, jasno oświetlonego pokoju, którego okna, wysokie niemal do sufitu, wychodziły na ulicę i budynek naprzeciwko, jeden z tych, gdzie ukrywali się aktualnie jego byli towarzysze.

Pozwolił sobie na przelotny uśmiech. Banda głupców.

Pe Eli miał swój plan. Wierzył, tak jak i Ożywcza, że Król Kamienia ukrywa się gdzieś w mieście. I nie wierzył, że pozostali kiedykolwiek go odnajdą, nawet gdyby szukali do następnego lata. On sam mógł to zrobić. Pe Eli miał instynkt i doświadczenie łowcy. Tamci byli bezradni. Nie kłamał, mówiąc im, że sam lepiej da sobie radę. To była prawda. Horner Dees jest tropicielem, ale jego umiejętności były bezużyteczne w kamiennym mieście. Carisman i Morgan Leah nie mieli żadnych zdolności, o których warto by mówić. Ożywcza lekceważyła własną magię – być może z ważnych przyczyn, ale nie był co do tego przekonany. Jedynym, z którego mógłby mieć jakiś pożytek, był Walker Boh. Ale ten człowiek z jedną ręką był jego najzagorzalszym wrogiem i nie chciał martwić się o własne bezpieczeństwo.

Jego plan był prosty. Kluczem do odnalezienia Uhl Belka był Rake. Pełzacz był przecież domowym pupilkiem Króla Kamienia, niczym ogromny pies łańcuchowy, oczyszczający miasto z intruzów. Nocami spuszczał go z łańcucha, a ten wymiatał do czysta domy i ulice. Jeżeli przeoczył coś jednej nocy, zajmował się tym następnej. Ale tylko w nocy; nigdy w ciągu dnia. Dlaczego właśnie tak? Pe Eli sam sobie zadawał to pytanie. A odpowiedź była oczywista. Ponieważ jak wszystko inne, co służyło Królowi Kamienia, z własnej woli czy też nie, był ślepy. Noc była jego naturalnym sprzymierzeńcem. Światło dnia mogłoby go nawet zabić.

Gdzie zatem chował się za dnia? I znowu odpowiedź była oczywista. Jak każdy domowy zwierzak, wracał do swego pana. A to oznaczało, że Pe Eli mógłby pójść za Rake’em do jego dziennego legowiska i w ten sposób odnaleźć Króla Kamienia.

Pe Eli uważał, że może tego dokonać. Noc była również jego sprzymierzeńcem. Większość jego polowań odbywała się w ciemnościach. Zmysły miał tak samo wyostrzone jak pełzacz. Mógł zapolować na Rake’a tak samo, jak Rake mógł polować na niego. Rake był potworem i z pewnością nie miał szans sprostać bestii w walce wręcz, nawet z pomocą Stiehla. Ale Pe Eli potrafił być cieniem, jeśli chciał, i nic nie było w stanie schwytać go w pułapkę. Wykorzysta swoje atuty. Zabawi się z Rake’em w kotka i myszkę. Pe Eli doświadczał wielu uczuć, ale strach nie był jednym z nich. Czuł dla pełzacza zdrowy respekt, ale nie obawiał się go. W końcu to on był tym sprytniejszym z nich dwóch.

Udowodni to wraz z nadejściem nocy.

Tak więc przespał dzienne godziny, wyciągnięty pod oknami, gdzie mógł czuć na twarzy słabe, zamglone światło słońca i słyszeć odgłos kogokolwiek lub czegokolwiek przechodzącego ulicą.

Kiedy się ściemniło, a mrok sprawił, że w powietrzu unosiła się wilgoć i chłód, wstał i wymknął się po schodach na ulicę. Nie słyszał, jak reszta kompanii powróciła po całodziennym polowaniu; to dziwne. Być może weszli do swego schronienia innymi drzwiami, ale tak czy inaczej, słyszałby ich. Przez chwilę się zastanawiał, czy nie zakraść się do środka i sprawdzić, ale prawie natychmiast porzucił swój zamiar. To, co się z nimi działo, nie miało z nim nic wspólnego. Nawet Ożywcza tak bardzo już się nie liczyła. Z dala od niej odkrywał, że traci nad nim władzę. Była tylko dziewczyną, a on miał ją zabić i zrobi to, jeśli po powrocie z nocnego polowania zastanie ją żywą.

Zabije ich wszystkich.

W wieczornej ciszy słychać było dalekie i żałobne krzyki morskiego ptactwa, ciche łkania niesione wiatrem znad morza. Słyszał tępy odgłos wód Tiderace uderzających o brzeg Eldwist i ciche dudnienie Maw Grinta gdzieś głęboko pod ziemią.

Nie słyszał pełzacza.

Poczekał, aż było zupełnie czarno, niebo zasnuło się chmurami i mgłą, a mrok usadowił się na budynkach, tkając pajęczyny cienia. Potrafił już odróżnić odgłosy nocy. Były znajome, jak bicie jego serca. Zaczął iść – jeszcze jeden cień pośród nocy. Przemknął przez ulicę szybkimi, ostrożnymi skokami, które przenosiły go od jednego zbiorowiska cieni do drugiego. Poza Stiehlem nie miał innej broni; nóż był bezpiecznie schowany w wewnętrznej kieszeni spodni. Jedyną bronią, której teraz potrzebował, był instynkt i dobra osłona.

Odnalazł połączenie ulic, gdzie mógł się schować w głęboko ocienionym wejściu do klatki schodowej tunelu i obserwować wszystko w otoczeniu dwóch budynków. Usadowił się pod kamienną ścianą i czekał.

Niemal w tej samej chwili zaczął myśleć o dziewczynie.

Ożywcza, córka Króla Srebrnej Rzeki była oszałamiającą zagadką, która budziła w nim tak sprzeczne uczucia, że ledwo był w stanie dać sobie z nimi radę. Lepiej byłoby odsunąć je wszystkie na bok i zrobić to, co kazał Rimmer Dall – zabić ją. Jednak nie potrafił się na to zdobyć. To było coś więcej niż wyzwanie Dalla i ciągłe próby podporządkowania go nakazom cieniowców. Coś więcej niż Postanowienie, że pokieruje sprawami na swój sposób. To rosnące w nim wątpliwości i wahanie, uczucie, że nie panuje nad wszystkim tak jak sądził, że on a wie o nim to, czego on nie wie. Tajemnice – miała ich tak wiele. Jeśli ją zabije, przepadną na zawsze.

Odtworzył w myślach jej obraz tak, jak robił to przez wiele nocy w trakcie ich podróży na północ. Ujrzał doskonałość rysów jej twarzy i sposób, w jaki światło przemykało przez jej twarz i ciało, czyniąc całą postać jeszcze bardziej oszałamiającą. Słyszał muzykę jej głosu. Czuł jej dotyk. Była realna i nierzeczywista zarazem; była posłusznym sobie żywiołem, tworem magii, ale również człowiekiem. Pe Eli żywił szacunek dla życia dopóty, dopóki nie kończyło się za jego sprawą. Był zawodowym zabójcą, który nigdy nie odniósł porażki. Nie znał przegranej. Był murem nie do skruszenia. Był niedostępny dla innych, z wyjątkiem tych krótkich chwil, kiedy decydował się tolerować ich obecność.

Ale Ożywcza – dziwna, efemeryczna dziewczyna – zagrażała temu wszystkiemu. Wierzył, że zdolna jest zniszczyć wszystko, czym był, a na końcu jego samego. Nie wiedział, w jaki sposób, ale wierzył, że tak jest. Miała moc, żeby go pokonać. Powinien zatem zabić ją czym prędzej, jak prosił Rimmer Dall. Ale budziła w nim ciekawość. Nigdy przedtem nie spotkał kogoś, kto mógłby mu zagrozić. Chciał pozbyć się tego zagrożenia, ale najpierw chciał się do niego zbliżyć.

Wpatrywał się w ulice Eldwist, korytarze pomiędzy milczącymi, wyniosłymi budynkami i tunele nie kończącej się czerni, nie zważając na wyraźną sprzeczność swoich pragnień. Cienie podeszły bliżej i otuliły go. Czuł się tutaj tak samo swobodnie jak w Strażnicy Południowej. Był częścią nocy, pustki i samotności, obecności śmierci i braku życia. Zdumiała go ta niewielka różnica pomiędzy królestwem Uhl Belka i cieniowcami.

Rozluźnił się. Był częścią anonimowej ciemności.

To ona i tamci potrzebowali światła.

Zaczął o nich myśleć, żeby zabić czas. W wyobraźni ujrzał każdego, tak jak przedtem Ożywczą, i rozważał potencjalne zagrożenie z ich strony.

Carisman. Niemal natychmiast odsunął od siebie myśl o śpiewaku.

Horner Dees. Co go tak niepokoiło w tym starym? Nienawidził sposobu, w jaki przyglądał mu się niedźwiedziowaty tropiciel. Jakby widział go na wylot. Przez chwilę zastanawiał się nad tym, a polem wzruszył ramionami. Dees był skończony. Nie władał żadną magią.

Morgan Leah. Nie lubił górala, ponieważ oczywiste było, że jest ulubieńcem Ożywczej. Może kochała go nawet na swój sposób, chociaż wątpił, aby zdolna była do prawdziwych uczuć. Nie ona – nie zrodzona z żywiołów córka Króla Srebrnej Rzeki. Wykorzystywała go tylko, jak ich wszystkich, do własnych, starannie ukrytych celów. Góral był młody i zapalczywy i prawdopodobnie sam znajdzie sposób, aby zginąć, zanim stanie się prawdziwym problemem.

Został zatem Walker Boh.

Jak zawsze, Pe Eli dużo czasu poświęcił na rozważania o nim. Walker Boh był zagadką. Posiadał magię, ale nie czuł się pewnie, używając jej. Ożywcza praktycznie sprawiła, że wstał z martwych, a mimo to nie wydawał się zainteresowany życiem. Miał własne zmartwienia, sprawy, które głęboko ukrywał, tajemnice równie intrygujące, jak dziewczyny. Walker Boh wyczuwał rzeczy w sposób, który zaskakiwał Pe Ella; być może był nawet jasnowidzem. Kiedyś, parę lat temu, Pe Eli słyszał o człowieku mieszkającym w Estlandii, który potrafi porozumiewać się ze zwierzętami i odczytuje zmiany, jakie miały nadejść w krainach. Czy to on? Mówiono, że był straszliwym przeciwnikiem. Gnomy bały się go śmiertelnie.

Pe Eli zakołysał się powoli i zacisnął dłonie. Wiedział, że musi być wyjątkowo ostrożny z jednorękim. Pe Eli nie bał się Walkera Boha, ale i Walker nie bał się Pe Ella.

Jeszcze nie.

Mijały minuty, noc była coraz głębsza, a ulice pozostawały puste i ciche. Pe Eli czekał cierpliwie, wiedząc, że Rake w końcu nadejdzie, tak jak nadchodził co noc, poszukując ich kryjówki, zdecydowany ich unicestwić, do czego został wyszkolony. Dzisiejsza noc nie będzie wyjątkiem.

Przez chwilę pozwalał sobie na rozważania konsekwencji posiadania Czarnego Kamienia Elfów – magii zdolnej unicestwiać wszystkie inne magie. Gdyby dostał go w swoje ręce – a w końcu tak się stanie – co by z nim zrobił? Wąska twarz zmarszczyła się w zamyśleniu. Na początek użyłby go przeciwko Rimmerowi Dallowi. Wykorzystałby go, aby unicestwić własną magię Dalla. Wśliznąłby się do Strażnicy Południowej, odnalazł pierwszego szperacza i skończył z nim. Rimmer Dall był coraz bardziej denerwujący, a coraz mniej użyteczny. Pe Eli nie miał zamiaru dłużej go znosić. Czas, aby zerwać ich układ raz na zawsze. Potem mógłby wykorzystać talizman przeciwko pozostałym cieniowcom, a może uczynić się ich przywódcą. Chociaż lepiej może pozbyć się ich wszystkich, albo przynajmniej tak wielu, jak zdoła. Uśmiechnął się wyczekująco. To może być interesujące wyzwanie.

Odchylił się z zadowoleniem w mrok swego schronienia. Najpierw oczywiście będzie musiał się nauczyć, jak używać magii Kamienia Elfów. Czy będzie to trudne? Czy naprawdę będzie musiał polegać na wskazówkach Ożywczej? Czy uda się tak długo utrzymać ją przy życiu? Zadrżał w oczekiwaniu. Rozwiązanie nadejdzie we właściwym czasie. Teraz musi się skupić na zdobyciu Kamienia Elfów.

Minęła prawie godzina, zanim w końcu usłyszał zbliżającego się Rake’a. Pełzacz nadszedł ze wschodu, a jego stalowe łapy szurały cicho po kamieniu, kiedy przemykał poprzez mrok. Szedł prosto na Pe Ella i zabójca z powrotem wtopił się w ciemność schodów, dopóki jego oczy nie znalazły się na poziomie ulicy. Stwór wydawał się ogromny z tej pozycji, a jego olbrzymie cielsko chwiało się na pokrytych stalową zbroją kończynach, biczowaty ogon zwinął się gotowy do uderzenia, a macki wyciągały się i omiatały wilgotne powietrze niczym szperacze. Ze stalowej skorupy unosiła się para, powstała z zetknięcia się rozgrzanego ciała z chłodem powietrza, skraplała się i skapywała na ulicę. Unosił macki, węsząc przy drzwiach i oknach, wzdłuż rynsztoków pod chodnikami, w kanałach ściekowych i wrakach starożytnych szkieletów obróconych w kamień wagonów. Przez chwilę Pe Eli myślał, że bestia wyśledzi go, ale potem coś odwróciło uwagę pełzacza i pobiegł, znikając w ciemnościach.

Pe Eli czekał, aż stwór stał się ledwo słyszalny, po czym wymknął się ze swej kryjówki i ruszył w pościg.

Przez resztę nocy szedł śladem Rake’a, ulicami i zaułkami, wzdłuż ciągów starych, olbrzymich budowli i skrajem urwiska otaczającego miasto od zachodu i północy. Pełzacz wchodził wszędzie, bestia na polowaniu, w nieustannym ruchu. Pe Eli skradał się za nim bez wytchnienia. Przez większość czasu jedynie słyszał stwora, ale nie widział go. Musiał być pewny, że nie podejdzie za blisko. Inaczej bestia wyczuje jego obecność i rzuci się za nim. Pe Eli stał się częścią mroku, jeszcze jednym fragmentem bezkresnego, kamiennego krajobrazu, stworzeniem z mgły i nicości, którego nawet Rake nie potrafił wykryć. Trzymał się chodników blisko ścian budynków, unikając ulic i plątaniny zapadni oraz otwartych przestrzeni. Nie spieszył się; szedł równym krokiem. Zabawa w kotka i myszkę wymagała ostrożności i cierpliwości.

I nagle, tuż przed świtem, Rake znowu się pojawił. Widział go w przelocie parę minut temu, kiedy przemykał się ulicami w środkowej części miasta, blisko miejsca, w którym ukrywała się reszta kompanii. Słyszał szuranie jego łap i macek, skręt ciała, a potem już nic. Cisza. Pe Eli zwolnił, zatrzymał się i nasłuchiwał. Wciąż nic. Ostrożnie ruszył naprzód wąską uliczką, aż doszedł do głównej drogi. Ciągle ukryty w mroku zaułka, wyjrzał na zewnątrz. Po lewej ulica ginęła w mroku pomiędzy rzędami budynków sterczących w niebo, monotonnych i niewyraźnych. Po prawej przecinało ją skrzyżowanie. Stały tam dwie bliźniacze wieże z ogromnymi, ukrytymi w mroku krużgankami ginącymi w absolutnej czerni.

Pe Eli przeszukał obie strony, nasłuchiwał przez chwilę i zaczął się wściekać. Jak mógł tak nagle stracić go z oczu? Jak mógł tak po prostu zniknąć?

Zauważył, że powietrze się przejaśnia. Skrawek słonecznego kręgu wyłaniał się na świat spoza chmur, mgły i mroku Eldwist. Świtało. Rake pospieszy teraz do swej kryjówki. Może już to zrobił. Pe Eli zmarszczył brwi, a potem przebiegł wzrokiem nieprzenikniony mrok budynków po drugiej stronie drogi. Który z nich był jego kryjówką? – zastanawiał się.

Chciał wyjść z ukrycia, żeby się rozejrzeć, kiedy szósty zmysł, na którym tak bardzo polegał, ostrzegł go, co się dzieje. Rake był już w kryjówce, ale nie z przyczyn, które sobie z początku wyobraził. Był tam, ponieważ szykował pułapkę. Wiedział, że intruzi dalej włóczą się po mieście, gdzieś w pobliżu. Wiedział, że muszą go zabić albo on zabije ich. Tak więc, na wypadek gdyby za nim szli, przyszykował zasadzkę. Teraz czekał, czy coś w nią wpadnie.

Pe Eli poczuł przypływ chłodnej determinacji, kiedy cofał się w mrok bocznej uliczki. Uśmiechnął się i czekał.

Mijały długie minuty. Cisza. Pe Eli czekał dalej.

I nagle z cienia budynków naprzeciwko ulicy wynurzył się Rake, unosząc ciało tanecznym ruchem, niemal z gracją. Pe Eli wstrzymał oddech, kiedy potwór węszył w powietrzu, powoli obracając się dookoła. Zadowolony, ruszył naprzód. Pe Eli powoli wypuścił powietrze i poszedł jego śladem.

Było coraz jaśniej i nocne powietrze zmieniło się w rodzaj szarej mgły pochłaniającej wilgoć, tak więc jeszcze trudniej było zobaczyć coś przed sobą. Mimo to Pe Eli nie zwolnił, polegając na swoim słuchu, który ostrzeże go przed niebezpieczeństwem, cały czas świadomy odgłosu poruszającego się przed nim Rake’a. Stwór nie przejmował się już pościgiem. Jego nocna praca była skończona; szedł do domu.

Do legowiska Króla Kamienia, pomyślał Pe Eli, po raz pierwszy, od kiedy zaczął swoje polowanie, czując zniecierpliwienie.

Dogonił Rake’a, kiedy tamten zwolnił przed prostokątnym budynkiem z ocienioną niszą, wysokim na trzydzieści stóp, a szerokim na dwa razy tyle. Czułki Rake’a dotknęły kamienia na szczycie niszy i ściana odsunęła się cicho, unosząc się w mrok. Nie oglądając się za siebie, Rake wśliznął się przez otwór. Kiedy był już w środku, ściana wróciła na swoje miejsce.

Mam cię! – pomyślał zawzięcie Pe Eli.

Jednak jeszcze przez godzinę nie ruszał się z miejsca, czekając, czy nic się nie wydarzy i upewniając się, że nie ma żadnej pułapki. Kiedy już był pewny, że jest bezpiecznie, wysunął się i pobiegł wzdłuż budynków, trzymając się bocznych uliczek, dopóki nie stanął przed ukrytym wejściem.

Przyglądał mu się przez długi czas. Kamienna powierzchnia była płaska i gładka. Zauważył spoiny otworu od wnętrza niszy, ale nigdy nie zauważyłby drzwi, gdyby nie wiedział, że tam są. Wysoko nad swoją głową odszukał coś w rodzaju dźwigni, ledwie widocznej na tle szarego kamienia. Uchwyt wyzwalający mechanizm, pomyślał triumfalnie. Droga do środka.

Stał tak jeszcze chwilę i zastanawiał się. Potem odszedł i przeszukał budynki po drugiej stronie ulicy w poszukiwaniu kryjówki. Kiedy będzie bezpieczny, usiądzie i wymyśli sposób uruchomienia tej dźwigni. Potem prześpi się do zmroku. Kiedy nadejdzie noc, obudzi się i poczeka, aż Rake będzie wychodził.

A kiedy potwór wyjdzie, on wejdzie do środka.

XXII

Noc okryła Westlandię wilgotnym, dusznym całunem, a żar dnia z ponurą determinacją trwał jeszcze długo po tym, jak ognista kula słońca zniknęła za horyzontem. Ciemność nie raczyła ofiarować nawet najmniejszej ulgi, wysuszona z chłodnych powiewów, pozbawiona najmniejszych oznak spadku temperatury. Dzienna spiekota miała swe źródło w ziemi; uparty przybysz, który nie dawał się dopędzić, dysząc ze swego ukrycia ogniem niczym podziemny smok. Owady bzyczały i brzęczały, unosząc się w nierównych, dziwacznych podrywach. Drzewa były umęczonymi upałem olbrzymami, omdlewającymi z wyczerpania. Przez południowy widnokrąg skradał się księżyc w pełni, wypukły i lśniący we mgle. Jedynym dźwiękiem przerywającym ciszę były krzyki dobywające się z gardeł ściganych zwierząt na chwilę, zanim myśliwi uciszyli je na zawsze.

Nawet w najgorętsze noce nie przerywano gry życia i śmierci.

Wren Ohmsford i ogromny nomada Garth skierowali swe konie porytym koleinami szlakiem prowadzącym do Grimpen Ward. Podróż z Tirfing zajęła im cały tydzień, wiodąc przez ukryte przejścia masywu Irrybis, które znali tylko nomadowie, podążając szlakami północnego i zachodniego krańca równiny Wilderun, trzymając się z dala od zdradliwych moczarów Shroudslip, a w końcu wspinając się ponad Whistle Ridge i schodząc w ociekające wilgocią bagna Westlandii – okrytej niesławą jaskini zbójców.

Mówiono, że kiedy nie było już dokąd uciekać ani gdzie się ukryć, zawsze pozostawało jeszcze Grimpen Ward. Złodzieje, mordercy i nieudacznicy wszelkiego autoramentu przybywali do tego miasta bezprawia, aby znaleźć schronienie. Odgrodzone od reszty świata pasmem Irrybis i Gór Skalistych Szczytów, porośnięte wybujałą dżunglą Wilderun, Grimpen Ward było rajem dla wyrzutków wszelkiej maści.

Była to również śmiertelna pułapka, z której niewielu udawało się uciec. Gniazdo żmij, polujących na siebie nawzajem z braku innych ofiar, pożerających swych pobratymców z nieczułą obojętnością i podłą radością, zjadających się w szaleństwie pasji i nudy. Większość z tych, którzy przybyli do Grimpen Ward, aby uniknąć śmierci, kończyła w rozczarowaniu.

Pomiędzy drzewami widać już było miasto. Wren i Garth zwolnili. W szklanych oknach budynków czarnych od brudu płonęły światła. Okna miały połamane, krzywe okiennice, a dachy, ściany i ganki domów były tak sponiewierane i zniszczone przez czas i zaniedbanie, że w każdej chwili groziło im zawalenie. Drzwi stały otworem, bezskutecznie usiłując wygnać uwięziony wewnątrz żar. W nocnej ciszy rozbrzmiewał śmiech – chropawy, wymuszony, rozpaczliwy. Dźwięczało szkło, a czasami pękało z trzaskiem. Cały czas słychać było krzyk – samotny, pozbawiony ciała.

Wren spojrzała na Garlha i pokazała na migi, że ukryją tu konie. Garth skinął głową. Skierowali wierzchowce pomiędzy drzewa, przejechali jeszcze kawałek, aż znaleźli dogodną polanę, i uwiązali je do kępy brzóz.

– Cicho – wyszeptała Wren, poruszając palcami.

Wrócili do drogi i poszli dalej w dół. Kurz unosił się spod ich butów i ciemną warstwą osiadał na twarzach. Jechali cały dzień, powoli, poprzez żar nie do zniesienia, nie mogąc przyspieszyć kroku bez ryzyka utraty koni. Wilderun tonęło w duchocie i schyłku lata, drzewa w puszczy porastały mierzwą, grunt był miękki, niepewny i zdradliwy, strumienie i zbiorniki wodne wyschnięte i zatrute, a powietrze było niczym hutniczy piec, wysuszający wszystko na wiór. Niezależnie od tego, jak wielki upał panował w pozostałych krainach, tutaj zawsze było dwa razy goręcej. Martwe, niegościnne piekło, jakim było Wilderun, od dawna uważano za miejsce chętnie witające odpadki ludności czterech krain.

Bandy nomadów często przychodziły do Grimpen Ward, aby handlować i wymieniać towary. Przyzwyczajeni do dziwactw i oszustw ludzi, wyrzuceni poza nawias własnej społeczności, napiętnowani wszędzie wyrzutki i intryganci, czuli się tu doskonale. Ale mimo to podróżowali całymi rodzinami i polegali na liczebnej sile, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo. Rzadko zapuszczali się do Grimpen Ward samotnie, tak jak czynili to Wren i Garth.

Przypadkowe spotkanie z rodziną handlarzy przekonało dziewczynę i jej olbrzymiego opiekuna do pogodzenia się z ryzykiem. Raptem dzień po nieudanej próbie Gartha wyśledzenia ich i schwytaniu ich cieni, natknęli się na starca i jego synów z żonami, podróżujących na północ, a powracających z podróży przez Dół. Jedząc z nimi i dzieląc się opowieściami, Wren już tylko z przyzwyczajenia zapytała, czy nie wiedzą czegoś o losie westlandzkich elfów. Starzec uśmiechnął się chłodno, ukazując połamane zęby.

– Ja nie, dziewczyno – zaszemrał cicho, żując koniec palonej przez siebie fajki i mrużąc szare oczy przed światłem. – Ale w Żelaznym Piórze w Grimpen Ward jest stara kobieta, która wie. Zwą ją Addershag. Nie rozmawiałem z nią, bo nieczęsto odwiedzam oberże w Ward, ale mówią, że ona zna tę opowieść. Mówią, że to widząca. Dziwaczka, może nawet szalona. – Pochylił się do blasku ognia. – Słyszałem jednak, że przydaje się im. Gadziny. Zmuszają ją do mówienia, gdzie schowane są cudze pieniądze. – Pokręcił głową. – My się w to nie mieszamy.

Później, kiedy rodzina spała, a Wren i Garth zostali sami, rozmawiali o tym. Przyczyny, aby trzymać się z dala od, były dość oczywiste, ale był również powód, żeby tam pójść. Po pierwsze była kwestia ich cienia. Był ciągle za nimi, poza zasięgiem ich wzroku, ukryty ostrożnie niczym groźba nadchodzącej zimy. Mimo wszelkich wysiłków i umiejętności nie mogli go schwytać, ani się go pozbyć. Przywarł do nich, niczym babie lato unoszące się ich śladem. Myśleli, że Wilderun osłabi jego siłę i przy odrobinie szczęścia obróci go wniwecz.

Poza tym, oczywiście, było niezaprzeczalnym faktem, że po raz pierwszy, od kiedy Wren zaczęła pytać o elfy, uzyskała jakąś pozytywną odpowiedź. Bez sensu byłoby nie sprawdzić jej wartości.

Tak więc poszli, tylko we dwoje, wbrew przeciwnościom zdecydowani sprawdzić, jakie rozwiązanie przyniesie wizyta w Grimpen Ward. Teraz, po tygodniu podróży, byli blisko odkrycia tego rozwiązania.

Przeszli środkiem miasta, obrzucając wszystko szybkim, ale dokładnym spojrzeniem. Mijali różne piwiarnie, ale Żelaznego Pióra nie było. Chwiejnym krokiem mijali ich mężczyźni, a nawet grupka kobiet, wszyscy silni i brutalni, cuchnący piwem i starym potem. Krzyki i śmiechy stały się głośniejsze i nawet Garth zdawał się wyczuwać, jak były szalone, a jego surowa twarz przybrała ponury i zacięty wyraz. Kilku mężczyzn zbliżyło się do Wren, pijanych, z tępym spojrzeniem, pragnących pieniędzy albo przyjemności, ślepych na niebezpieczeństwo czające się w oczach Gartha. Olbrzymi nomada odsunął ich z drogi.

Na skrzyżowaniu ulic Wren ujrzała w przelocie grupkę nomadów idących do swoich wozów na końcu nie oświetlonej ulicy. Przywołała ich i zapytała, czy nie znają Żelaznego Pióra. Jeden z nich wykrzywił się i wskazał ręką. Reszta bez słowa pospieszyła w swoją stronę. Wren i Garth poszli dalej.

Znaleźli gospodę w centrum Grimpen Ward. Była to waląca się buda zbita z połamanych desek i zardzewiałych gwoździ, a frontowa weranda pomalowana była na jaskrawy, czerwony i niebieski kolor. Podwójne szerokie drzwi trzymały się na oścież, przywiązane kawałkami sznurka, a wewnątrz tłum mężczyzn śpiewał i pił przy długim barze i wysokich ławach ustawionych na kozłach. Wren i Garth weszli do środka, próbując dojrzeć coś przez zasłonę gorąca i dymu. Kilka głów odwróciło się w ich stronę, oczy spoglądały przez chwilę, a potem spojrzenia się cofnęły. Nikt nie chciał napotkać spojrzenia Gartha. Wren podeszła do baru, skinęła na oberżystę i poprosiła o piwo. Barman o wąskiej twarzy pewnymi, spokojnymi dłońmi podał jej kufle i czekał na zapłatę.

– Znasz kobietę zwaną Addershag? – zapytała Wren.

Mężczyzna obojętnie potrząsnął głową, przyjął pieniądze i odszedł. Wren obserwowała, jak się zatrzymał i szepnął coś do drugiego mężczyzny. Tamten wymknął się na zewnątrz. Wren wysączyła swój kufel, uznając, że piwo jest nieprzyjemnie ciepłe, i przeszła wzdłuż kontuaru, powtarzając swoje pytanie. Nikt nie znał Addershag. Ktoś wyszczerzył zęby w obleśnym uśmiechu i zrobił Wren niewybredną propozycję, ale potem zobaczył Gartha i uciekł. Wren cierpliwie pytała. Drugi mężczyzna wyciągnął rękę, ale odtrąciła go. Kiedy znowu sięgnął, uderzyła go kantem dłoni tak mocno, że padł nieprzytomny. Przeszła obok niego, chcąc jak najszybciej skończyć tę sprawę. Nawet z Garthem do obrony, zaczynało się robić niebezpiecznie.

Dotarła do końca baru i zwolniła. Na tyłach pomieszczenia grupa mężczyzn siedziała przy stole w mroku. Jeden z nich skinął na nią, poczekał, aż na niego spojrzy, i skinął jeszcze raz. Zawahała się, ale poszła naprzód, przepychając się przez tłum. Garth szedł za nią. Dotarła do stolika i zatrzymała się poza zasięgiem siedzących tam mężczyzn. Tworzyli paskudną bandę – brudni, nie ogoleni, z szarą skórą i chytrym, niebezpiecznym spojrzeniem. Przed nimi stały spienione kufle z piwem.

– Kogo szukasz, dziewczyno? – zapytał człowiek, który ją przywołał.

– Widzącej zwanej Addershag – odpowiedziała i czekała, pewna, że on wie już, kogo szuka i prawdopodobnie, gdzie powinna szukać.

– Czego chcesz od niej?

– Chcę zapytać o elfy.

– Tu nie ma żadnych elfów – parsknął mężczyzna.

Wren czekała.

Człowiek pochylił się do przodu na krześle. Miał grube rysy, a oczy puste i pozbawione wszelkich uczuć.

– Przypuśćmy, że postanowiłem ci pomóc. Tylko przypuśćmy.

Czy w zamian zrobiłabyś coś dla mnie? – Przez chwilę obserwował jej twarz i uśmiechnął się bezczelnie. – Nie to. Chcę tylko, żebyś z nią dla mnie porozmawiała, zapytała o coś. Po waszym odzieniu widzę, kim jesteście. Jesteście nomadami. A, widzisz, Addershag jest także nomadką. – Zawahał się. – Nie wiedziałaś o tym, prawda?

No cóż, ona nie lubi z nami rozmawiać, ale z tobą może być inaczej.

Jesteś jedną z nich. – Patrzył na nią twardo i ponuro. Zniknęły wszelkie pozory, toczyła się gra. – Więc jeśli zaprowadzę cię do niej, zadasz jej ode mnie jedno lub dwa pytania. Umowa stoi?

Wren wiedziała już, że mężczyzna ma zamiar ją zabić. Pozostawało tylko pytanie, jak i kiedy on i jego kumple spróbują to zrobić. Wiedziała jednak również, że być może jest w stanie zaprowadzić ją do Addershag. Rozważyła wszelkie za i przeciw.

– Zgoda – powiedziała wreszcie. – Ale mój przyjaciel idzie ze mną.

– Jak sobie chcesz. – Mężczyzna uśmiechnął się głupkowato. – Jasne, moi przyjaciele też idą. Będę się czuł bezpieczny. Wszyscy idziemy.

Wren oszacowała go spojrzeniem. Potężny, muskularny, doświadczony zabijaka. Pozostali tak samo. Jeśli dopadną ją w ciasnym miejscu…

– Garth – powiedziała, patrząc w tył na niego. Zamigała szybko, zasłaniając znaki przed mężczyznami przy stole. Garth skinął głową. Odwróciła się ponownie do stołu. – Jestem gotowa.

Mężczyzna, który z nią rozmawiał, wstał, a reszta za nim – groźna banda o wygłodniałych spojrzeniach. Nie było wątpliwości, co zamierzają. Mężczyzna spokojnym krokiem poszedł wzdłuż tylnej ściany do drzwi prowadzących na zewnątrz. Wren poszła za nim, czujna i ostrożna. Garth był o krok za nią, a za nim podążała reszta. Weszli przez drzwi do pustego korytarza i ruszyli w stronę tylnego wyjścia. Odgłosy piwiarni znikły nagle, kiedy drzwi się zamknęły.

– Chcę wiedzieć, jak czyta karty do gry – powiedział mężczyzna przez ramię. – Jak przewiduje rzuty kostką. Chcę wiedzieć, skąd wie, o czym myślą gracze. – Uśmiechnął się. – Coś dla ciebie, dziewczyno, i coś dla mnie. Ja też muszę z czegoś żyć.

Nieoczekiwanie przystanął przy bocznych drzwiach i Wren napięła mięśnie. Ale mężczyzna nie zwrócił na nią uwagi; sięgnął do kieszeni, aby wyjąć klucz. Włożył go do zamka i przekręcił. Zamek ustąpił z trzaskiem i drzwi uchyliły się. Za nimi znajdowały się prowadzące w dół schody. Mężczyzna sięgnął po omacku i wyjął lampę naftową, zapalił ją i podał Wren.

– Jest w piwnicy – powiedział, przechodząc przez drzwi. – Tam ją na razie trzymamy. Porozmawiaj z nią. Zabierz swego przyjaciela, jeśli chcesz. Poczekamy tutaj. – Jego uśmiech był wymuszony i nieprzyjemny. – Tylko nie wracaj bez czegoś za moją pomoc. Rozumiesz?

Mężczyźni tłoczyli się za nim, a ich smród wypełniał wąski korytarz. Wren słyszała ich urywane oddechy.

Podeszła bliżej do przywódcy i zbliżyła swą twarz do jego twarzy.

– Rozumiem tylko, że Garth zostanie tu z wami. – Wytrzymała jego spojrzenie. – Tak na wszelki wypadek.

Wzruszył ramionami z nieprzyjemnym grymasem. Wren skinęła na Gartha, wskazując na drzwi i grupkę mężczyzn. Potem wyciągnęła przed sobą lampę i zaczęła schodzić po schodach.

Było to mroczne zejście. Schody wiły się przy brudnej ścianie podpartej deskami, a w powietrzu unosił się gęsty i cierpki zapach ziemi. Było tu chłodniej niż na zewnątrz, ale tylko odrobinę. Spod nóg czmychało robactwo. Pasma pajęczyn omiatały jej twarz. Schody skręciły w lewo wzdłuż drugiej ściany i skończyły się. Przed nią, w świetle lampy, otwierała się piwnica.

Oparta o przeciwległą ścianę siedziała stara kobieta, niemal niewidoczna w mroku. Jej ciało przypominało wysuszoną łupinę, a twarz była gmatwaniną bruzd i zmarszczek. Splątane, białe włosy opadały na kruche ramiona, a sękate dłonie trzymała zaciśnięte przed sobą. Miała na sobie płócienną koszulę i stare buty. Wren podeszła i uklękła przy niej. Stara głowa podniosła się, ukazując mętne, nieruchome spojrzenie. Kobieta była ślepa.

Wren postawiła naftową lampę na podłodze obok siebie.

– Czy jesteś widzącą, zwaną Addershag, matko? – zapytała miękko.

Wytrzeszczone oczy zamrugały.

– Kto pyta? – zaszemrał słaby głos. – Jak się nazywasz?

– Wren Ohmsford.

Biała głowa pochyliła się, wskazując schody i drzwi nad nimi.

– Jesteś z nimi?

Wren pokręciła głową.

– Jestem sama ze sobą. I z towarzyszem. Oboje jesteśmy nomadami.

Pomarszczone dłonie sięgnęły, aby dotknąć jej twarzy, badając jej linie i zagłębienia, przesuwając się po skórze dziewczyny, niczym suche liście. Wren nie poruszyła się. Dłonie cofnęły się.

– Jesteś elfem.

– Mam w sobie krew elfów.

– Elf! – głos kobiety był ochrypły i napięty. W ciszy piwnicy oberży brzmiał jak syk. Pomarszczona twarz przechyliła się na bok, jakby w namyśle. – Ja jestem Addershag. Ja widzę przyszłość i to, co niesie. Mówię prawdę. Czego pragniesz?

Wren zakołysała się nieznacznie na piętach.

– Szukam westlandzkich elfów. Tydzień temu powiedziano mi, że możesz wiedzieć, gdzie ich znaleźć, jeśli nadal istnieją.

Addershag zachichotała cicho.

– Och, istnieją. Naprawdę istnieją. Ale nie każdemu się pokazują, a od lat nie pokazały się nikomu. To dla ciebie tak ważne, dziewczę elfów, odszukać ich? Szukasz ich, ponieważ potrzebujesz kogoś ze swoich? – Mętne oczy wpatrywały się ślepo w twarz dziewczyny. – Nie, nie ty. Pomimo swojej krwi przede wszystkim jesteś nomadką, a oni nie potrzebują nikogo. Twoje życie jest życiem wędrowca, podróżującego swobodnie, dokąd zechce, i radujesz się nim. – Uśmiechnęła się prawie bezzębnym uśmiechem. – Dlaczego więc?

– Ponieważ powierzono mi zadanie, które postanowiłam przyjąć – odpowiedziała ostrożnie Wren.

– Zadanie, czy tak? – Zmarszczki i bruzdy na twarzy kobiety jeszcze się pogłębiły. – Pochyl się do mnie, dziewczę elfów.

Wren zawahała się, a potem schyliła się na chwilę. Dłonie Addershag uniosły się znowu, jej palce raz jeszcze przebiegły po twarzy Wren, a potem po jej szyi i ciele. Kiedy dotknęły przodu bluzy dziewczyny, cofnęły się jak oparzone.

– Magia! – krzyknęła stara, chwytając oddech.

Wren wzdrygnęła się, a potem gwałtownie chwyciła kobietę za nadgarstki.

– Jaka magia? O czym ty mówisz?

Ale Addershag stanowczo pokręciła głową, jej wargi zacisnęły się, a głowa opadła na wyschniętą pierś. Wren trzymała ją jeszcze przez chwilę, a potem puściła.

– Dziewczę elfów – wyszeptała stara kobieta. – Kto wysłał cię na poszukiwanie westlandzkich elfów?

Wren głęboko odetchnęła, aby opanować strach.

– Duch Allanona – odpowiedziała.

Stara głowa poderwała się nagle.

– Allanon! – wyszeptała to imię jak przekleństwo. – A więc to tak! Zadanie druida, prawda? Doskonale. A zatem posłuchaj. Pójdziesz na południe przez Wilderun, przejdziesz Irrybis i pójdziesz brzegiem Błękitnej Granicy. Kiedy dotrzesz do jaskiń Roc, rozpal ognisko i przez trzy dni i trzy noce podtrzymuj ogień. Przyjdzie ktoś, to ci pomoże. Rozumiesz?

– Tak – odpowiedziała Wren, zastanawiając się równocześnie, czy naprawdę zrozumiała. Czy kobieta powiedziała „Rocs”? Czy to nie gatunek ogromnego, przybrzeżnego ptaka?

– Bądź ostrożna, dziewczę elfów – ostrzegła kobieta, unosząc chudą dłoń. – Widzę przed tobą niebezpieczeństwo, ciężkie czasy, zdradę i niewyobrażalne zło. W mojej głowie są wizje, prawdy, które prześladują mnie swym szaleństwem. Uważaj i na mnie. Kieruj się własnym osądem, dziewczyno. Nie ufaj nikomu!

Gwałtownie machnęła ręką, a potem opadła bez sił. Jej ślepe spojrzenie było twarde i nieruchome. Wren spojrzała na jej ciało i drgnęła. Zniszczona suknia Addershag uniosła się nad butami, ukazując stalowe łańcuchy i klamrę przymocowaną do jej nogi.

Wren wyciągnęła rękę i ujęła starczą dłoń.

– Matko – powiedziała łagodnie. – Pozwól uwolnić się z tego miejsca. Mój przyjaciel i ja możemy ci pomóc, jeśli nam pozwolisz. Nie ma powodu, żebyś pozostawała więźniem.

– Więźniem? Ha! – Addershag pochyliła się, ukazując zęby, jak osaczone zwierzę. – To, jak wyglądam, i to, kim jestem, to dwie różne rzeczy!

– Ale ten łańcuch…

– Nie utrzyma mnie ani chwili dłużej, jeśli zechcę! – Szalony uśmiech przeciął pomarszczoną twarz tak, że niemal zniknęły jej rysy. – Tamci mężczyźni, ci głupcy wzięli mnie siłą, skuli w tej piwnicy i czekają, aż spełnię ich rozkazy! – Zniżyła głos. – To mali, chciwi ludzie i interesuje ich tylko bogactwo innych. Mogę im dać, czego pragną; mogę spełnić ich rozkazy i odejść. Ale ta gra mnie bawi. Lubię ich drażnić. Lubię słuchać, jak skamlą. Pozwalam im trzymać się przez jakiś czas, ponieważ mnie to bawi. A kiedy się znudzę, dziewczę elfów, kiedy się nimi zmęczę i postanowię znów być wolna, wtedy… to!

Patykowate ręce uwolniły się, a potem zawirowały przed oczami Wren, przemieniając się w wijące się węże, które strzelały językami, obnażały kły i syczały w ciszy. Wren rzuciła się w tył, zakrywając twarz. Kiedy spojrzała ponownie, węże zniknęły.

Przełknęła, pokonując strach.

– Czy one były… prawdziwe? – zapytała ochryple. Jej twarz płonęła.

Uśmiech Addershag krył w sobie mroczną obietnicę.

– Idź już – wyszeptała, cofając się z powrotem w cień. – Weź moje słowa i wykorzystaj je, jak chcesz. I strzeż się pilnie, dziewczę elfów. Bądź czujna.

Wren zawahała się, rozważając, czy powinna poprosić o odpowiedź na kłębiące się w jej wnętrzu pytania. Zdecydowała, że nie. Podniosła naftową lampę i wstała.

– Żegnaj, matko – powiedziała.

Ruszyła z powrotem przez ciemność, mrużąc oczy w świetle lampy, aby odnaleźć schody, i czując, że podąża za nią niewidzące spojrzenie Addershag. Szybko wspięła się po schodach i przemknęła przez drzwi piwnicy do korytarza piwiarni.

Garth czekał tam na nią, stojąc naprzeciwko grupy mężczyzn, która przyszła tu z nimi. Przez zamknięte drzwi za ich plecami przenikały odgłosy oberży, stłumione i ochrypłe. Oczy mężczyzn lśniły. Czuła ich żądzę.

– Co powiedziała ci stara? – warknął ich przywódca.

Wren uniosła naftową lampę, aby zwiększyć krąg światła, i pokręciła głową.

– Nic. Nie wie nic o elfach, a jeśli wie, trzyma to dla siebie.

Co do kart, to też nie powiedziała ani słowa. – Przerwała. – Nie wydaje mi się, żeby była widzącą. Uważam, że jest szalona.

W oczach mężczyzny odbił się gniew.

– Kiepski z ciebie kłamca, dziewczyno. Twarz Wren nie zmieniła wyrazu.

– Dam ci dobrą radę, zbóju. Puść ją. To może ocalić ci życie. W dłoni mężczyzny pojawił się nóż, błysk metalu wyłaniający się znikąd.

– Ale nie tobie…

Nie skończył, ponieważ Wren już uderzyła lampą o podłogę korytarza, rozbijając szkło i rozlewając naftę po drewnie. Buchnęły płomienie. Ogień pomknął przez drewniane deski, a potem w górę, na ściany. Mężczyzna zapalił się, wrzasnął i zatoczył się w tył, w niechętne ramiona swoich kolegów. Garth i Wren uciekli w drugą stronę, w kilka sekund docierając do tylnych drzwi. Z pochylonymi ramionami Garth uderzył w drewnianą przeszkodę i wyrwał ją z zawiasów, jakby była z papieru. Dziewczyna i ogromny nomada rzucili się przez powstały otwór w noc. Ścigały ich dzikie wrzaski wściekłości i strachu. Pobiegli w dół, pomiędzy budynkami, szybcy i cisi i chwilę później wynurzyli się z powrotem na głównej ulicy Grimpen Ward.

Zwolnili, obejrzeli się za siebie i nasłuchiwali. Cisza. Krzyki i śmiechy najbliższych piwiarni utonęły w oddali. Nie było śladu ognia. Ani oznak pościgu.

Ramię w ramię Wren i Garth poszli z powrotem drogą, którą przyszli, spokojnie i bez pośpiechu przemierzając żar, mrok i odgłosy biesiad.

– Idziemy na południe, do Błękitnej Granicy – oznajmiła Wren, migając palcami, kiedy dotarli na skraj miasta.

Garth skinął głową i nie odpowiedział. Szybko zniknęli w ciemnościach nocy.

XXIII

Kiedy Walker Boh, Ożywcza i Carisman opuścili Morgana i Hornera, uszli jedynie kawałek przez ciemne ulice Eldwist, po czym się zatrzymali. Walker i dziewczyna spojrzeli na siebie. Żadne z nich nie dało sygnału, żeby się zatrzymać; było tak, jakby czytali w swoich myślach. Zakłopotany Carisman patrzył to na jedno, to na drugie.

– Wiesz, gdzie jest kryjówka Króla Kamienia – powiedziała Ożywcza. Było to stwierdzenie faktu.

– Chyba tak – odpowiedział Walker. Spojrzał w niezgłębione, czarne oczy i zdumiał się pewnością, jaką w nich znalazł. – Wyczułaś to, kiedy postanowiłaś iść ze mną?

Skinęła głową.

– Kiedy go znajdziemy, muszę tam być.

Nie wyjaśniła dlaczego, a Walker nie zapytał. Spojrzał w dal, na próżno usiłując przebić wzrokiem mrok, aby ujrzeć coś poza mgłą i ciemnością i dowiedzieć się, co powinien zrobić. Lecz oczywiście niczego tam nie odnalazł. Odpowiedzi na jego pytania leżały gdzieś w środku.

– Sądzę, że Król Kamienia ukrywa się we wnętrzu kopuły – powiedział cicho. – Nabrałem podejrzeń, kiedy byliśmy tam kilka dni temu. Nie było widać żadnych wejść, a mimo to kiedy dotknąłem kamienia i obszedłem ściany, wyczułem życie. Była to obecność, której nie umiem wyjaśnić. Potem, wczoraj, kiedy byliśmy pod ziemią, uwięzieni w tej podziemnej jaskini, znowu poczułem tę obecność, tyle że tym razem nad nami. Zrobiłem szybkie obliczenia, kiedy wynurzyliśmy się z tuneli. Kopuła stoi bezpośrednio nad jaskinią. – Zatrzymał się na chwilę i rozejrzał dokoła. – Eldwist jest tworem swego pana. Uhl Belk uczynił to miasto starego świata swoją własnością, zmieniając w kamień to, co jeszcze nim nie było, i rozszerzając swoje posiadłości symetrycznie na zewnątrz, tam gdzie ziemia na to pozwalała. Kopuła ustawiona najbardziej w centrum jest ośrodkiem, wokół którego biegną ulice i budynki, mury i ruiny. – Odwrócił ku dziewczynie bladą twarz. – Uhl Belk tam jest.

Widział niemal, jak życie dodaje blasku jej oczom.

– A zatem musimy iść mu na spotkanie – powiedziała.

Znowu ruszyli naprzód, podążając chodnikiem do końca budynku, a potem nagle skręcili na północ. Walker prowadził, trzymając się ostrożnie z dala od ulic, przy ścianach budynków, z dala od otwartych przestrzeni i niebezpieczeństwa zapadni. Ani on, ani Ożywcza nie odzywali się. Carisman nucił cicho. Obserwowali mrok niczym jastrzębie, nasłuchiwali dziwnych odgłosów, wąchali i smakowali wilgotne, stęchłe powietrze. Dogonił ich przelotny deszcz i pozostawił strząsających wodę z płaszczy i kapturów. Stopy marzły im w wysokich butach.

Walker Boh myślał o domu. Ostatnio robił to coraz częściej. Powodowany nieustannym, nieubłaganym przymusem zamknięcia w kamieniu i ciemności miasta, pragnął znaleźć wspomnienie czegoś przyjemnego i ożywczego. Przez jakiś czas odganiał od siebie myśli o Hearthstone. Jego wspomnienia raniły go niczym odłamki szkła. Drewniany domek, który był jego domem, spłonął doszczętnie w bitwie z cieniowcami. Coglin i Pogłoska tam zginęli. On sam ledwo ocalał, a zachowanie życia kosztowało go utratę ramienia. Niegdyś uważał się za niepodatnego na ciosy zewnętrznego świata. Był na tyle próżny i głupi, aby przechwalać się, że nic, co leży poza Hearthstone, nie stanowi dlań zagrożenia. Zaprzeczał snom, które zsyłał na niego Allanon ze świata ducha, ignorował błagania Para Ohmsforda o pomoc, a w końcu zadanie, aby odszukał Paranor i druidów. Sam zamknął się pośród wyimaginowanych ścian i wierzył, że jest bezpieczny. A kiedy te ściany zaczęły się walić, odkrył, że nie można ich odbudować, a rzeczy, które uważał za pewne, przepadły.

A jednak miał jeszcze starsze wspomnienia Hearthstone, które przysłoniły ostatnie tragedie. Były to te wszystkie lata, kiedy żył spokojnie w dolinie, pory roku, kiedy świat z zewnątrz nie niepokoił go i na wszystko starczało czasu. Były to zapachy kwiatów, drzewa i źródła krystalicznej wody, śpiew ptaków wczesną wiosną i brzęczenie owadów w ciepłe, letnie noce, smak świtu w jasne, jesienne poranki, uczucie błogości nadchodzące z zachodem słońca i nadejściem nocy. Mógł sięgnąć poza ostatnich kilka tygodni i w tych wspomnieniach odnaleźć spokój. Robił tak teraz, ponieważ były wszystkim, czego mógł się uchwycić.

Jednak nawet najlepsze wspomnienia dawały tylko chwilową ulgę. Surowa nieuchronność teraźniejszości zaciskała się wokół niego i nie dawała się odpędzić. Na krótkie chwile mógł uciec w przeszłość, w świat, który przez jakiś czas był jego schronieniem, zanim zmiotła go fala wypadków, tak nierozumnie przezeń lekceważonych. Ucieczka mogła ukoić i wzmocnić jego ducha, ale była chwilowa i nie rozwiązywała niczego. Jego umysł uciekał we wspomnienia jedynie po to, aby odkryć, że przeszłość jest już poza zasięgiem, a teraźniejszość tuż obok. Dryfował bez celu, rozbitek walczący, aby utrzymać się na powierzchni pomiędzy szczątkami swego niepokoju i wątpliwości. Czuł niemal, jak tonie.

Dotarli do kopuły w południe i zaczęli poszukiwania. Pracowali razem, nie chcąc się rozdzielać, skoro była jakaś szansa, że Król Kamienia czeka wewnątrz. Zaczęli badać powierzchnię kopuły, obchodząc ją dokoła, przyglądając się ścianom i przeszukując nawet grunt, na którym stała. Była doskonale ukształtowana, chociaż wiekowa pokrywa była podziurawiona i spękana, wznosząc się kilkaset stóp w powietrze do szczytu i rozciągając od ściany do ściany na jeszcze większą odległość. Zagłębienia przypominające ogromne odciski palców zdobiły szczyt kopuły przez całą górną warstwę, otwierały się niczym płatki kwiatów, rozdzielone kamiennymi wstęgami rzeźbionymi aż do podstawy. Na parterze ściany wycięte były w nisze i alkowy, które jednak nie ofiarowały żadnego wejścia i prowadziły donikąd. Ściany znaczyły rzeźbione desenie, w większości całkowicie zniszczone upływem czasu, nieczytelne już runy świata, który odszedł dawno temu.

– Czuję wciąż tę obecność – odezwał się Walker Boh, zwalniając i otulając się peleryną. Spojrzał w niebo. Znowu padało; powolna, uporczywa mżawka. – Coś tu jest. Coś.

Ożywcza stanęła bliżej niego.

– Magia – wyszeptała.

Spojrzał na nią, zaskoczony, że tak szybko rozpoznała prawdę, która mu się wymykała.

– No tak – mruknął. Wyciągnął dłoń, szukając. – Wszędzie wokół, w samym kamieniu.

– On tutaj jest – wyszeptała Ożywcza.

Carisman postąpił krok naprzód i na próbę pogłaskał ścianę. Zmarszczył gładkie czoło.

– Dlaczego nie odpowiada? Czy nie powinien wyjść, żeby zobaczyć, czego chcemy?

– Może nie wie nawet, że tu jesteśmy. Może nie obchodzi go to. – Łagodna twarz Ożywczej uniosła się. – Może nawet śpi.

Carisman zmarszczył brwi.

– A zatem może trzeba pieśni, aby go obudzić!

Pobudka, pobudka, stary Królu Kamienia, Wyjdź ze swego ciasnego legowiska, Czekamy tu, znużeni i zmęczeni, I tak brak nam wszelkiej nadziei.

Pobudka, pobudka, stary Królu Kamienia, Nie bój się tego, co przynosimy, To tylko ograniczony duch, Miara pieśni, którą śpiewam.

Pobudka, pobudka, stary Królu Kamienia, Ty, który widziałeś odchodzące czasy, Podziel się ze słabymi i śmiertelnymi istotami Prawdami i tajemnicami ludzkości.

Pieśń się skończyła. Carisman stał wyczekująco przy szerokiej podstawie kopuły. Nie było odpowiedzi. Zerknął na Ożywczą i Walkera i wzruszył ramionami.

– Może nie trafiłem w jego gust muzyczny. Muszę pomyśleć o czymś innym.

Odeszli od kopuły i schronili się w bramie przyległego budynku. Usadowili się oparci plecami o ścianę tak, żeby mogli obserwować kopułę, i wydobyli z plecaków stary chleb i suszone owoce na obiad. Jedli w milczeniu, wpatrując się z cienia w szary deszcz.

– Prawie już nie mamy żywności – powiedział Walker po chwili. – I wody. Wkrótce będziemy musieli czegoś poszukać.

Carisman pojaśniał.

– Będę łowił ryby. Kiedyś byłem bardzo dobrym rybakiem, chociaż łowiłem tylko dla przyjemności. Był to przyjemny sposób na zabicie czasu i komponowanie. Walkerze, co robiłeś, zanim ruszyłeś na północ?

Walker zawahał się, zaskoczony pytaniem i nie przygotowany na udzielenie odpowiedzi. Co robił? – zapytał sam siebie.

– Byłem stróżem – zdecydował wreszcie.

– Czego? – nie ustępował zaciekawiony Carisman.

– Drewnianego domku i ziemi wokół niego – odpowiedział cicho, wspominając.

– Całej doliny i wszystkich stworzeń, które w niej żyły – oświadczyła Ożywcza, przyciągając spojrzenie Carismana. – Walker Boh chronił życie na sposób dawnych elfów. Poświęcił się, aby na nowo napełnić ziemię.

Walker spojrzał na nią, znowu zaskoczony.

– Kiepski był to wysiłek – stwierdził zakłopotany.

– Nie pozwolę ci tego osądzać – odpowiedziała dziewczyna. – Inni określą, jak owocna była twoja praca. Jesteś zbyt surowy w swej krytyce i brak ci koniecznego dystansu, aby być sprawiedliwym i bezstronnym. – Przerwała, przyglądając mu się. Jej czarne oczy były spokojne i rozważne. – Wierzę, że osądzą, iż zrobiłeś wszystko, co mogłeś.

Oboje wiedzieli, o czym mówiła. Walker poczuł się dziwnie ogrzany jej słowami i raz jeszcze doświadczył poczucia pokrewieństwa. Skinął głową, nie odpowiadając, i wrócił do jedzenia.

Kiedy skończyli posiłek, stanęli raz jeszcze naprzeciwko kopuły, dyskutując, co dalej robić.

– Może można coś zobaczyć z góry – zaproponowała Ożywcza. – Otwór w szczycie kopuły albo nieprawidłowość w kamieniu, która mogłaby być wejściem.

Walker rozejrzał się wokół. Trochę dalej stał zdobiony budynek, którego szczyt wieńczyła dzwonnica z pięknym widokiem na kopułę. Ostrożnie przeszli do niego, cały czas wystrzegając się zapadni, i dotarli do wejścia. Ściany i sufity zdobiły rzeźby uskrzydlonych aniołów i odzianych postaci. Ostrożnie weszli do środka. Środkowa komnata była ogromna, szyby w oknach dawno się rozpadły, a meble obróciły w pył. Znaleźli schody wiodące na dzwonnicę i zaczęli się wspinać. Miejscami schody zawaliły się i pozostały tylko poręcze. Sięgali między odstępami, wspinali się z wysiłkiem. Posadzki pojawiały się i znikały, w większości dziurawe i zaśmiecone gruzem, wszystkie skamieniałe, a ich upadek zachowany w doskonałym reliefie.

Dotarli do dzwonnicy bez trudu i podeszli do okien, aby wyjrzeć na zewnątrz. Eldwist ciągnęło się na wszystkie strony, zamglone i szare, pełne cieni odchodzącego światła i nadciągającej nocy. Deszcz osłabł i budynki wyrastały na połaci półwyspu niczym kamienni strażnicy. Chmury uniosły się nieznacznie i wzburzona powierzchnia Tiderace oraz postrzępione klify głównego lądu za przesmykiem widoczne były przez wyrwy w rzędach kamiennych ścian.

Kopuła stała bezpośrednio pod nimi, tak bliska i niedostępna na szczycie, jak była u podstawy. Nie było nic widać, ani śladu otworu czy wejścia do środka. Obserwowali ją jednak przez jakiś czas, mając nadzieję, że odkryją coś, co przeoczyli.

W trakcie tych obserwacji zabrzmiał głos rogu. Drgnęli przestraszeni.

– Urdas! – krzyknął Carisman.

Walker i Ożywcza spojrzeli na siebie zaskoczeni, ale Carisman już rzucił się do południowego okna wieży i spoglądał w stronę przesmyku i spadających klifów.

– To muszą być oni, to ich wezwanie! – krzyknął, a w jego głosie brzmiało podniecenie i niepokój. Przesłonił oczy przed blaskiem wilgotnego kamienia. – Tam! Widzicie ich?

Walker i Ożywcza podbiegli do niego. Śpiewak wskazywał ręką tam, gdzie schody opadały wzdłuż urwiska, ponieważ przez mgłę ledwie było coś widać. Na schodach coś się poruszało, małe, przygarbione postacie, skulone nisko, jakby chciały się ukryć nawet przed mrokiem. Urdas, rozpoznał ich Walker. Schodzili do miasta.

– Co oni wyprawiają! – krzyknął Carisman najwyraźniej zdenerwowany. – Nie mogą tu przyjść!

Urdas zniknęli w ścieżce mgły i przestali być widoczni. Carisman odwrócił się do swych towarzyszy, głęboko poruszony.

– Jeśli ich nie powstrzymamy, wszyscy zginą!

– Nie jesteś już odpowiedzialny za Urdas, Carismanie – oświadczył cicho Walker Boh. – Nie jesteś już ich królem.

Carisman nie wyglądał na przekonanego.

– Oni są dziećmi, Walkerze! Nie mają pojęcia, co tutaj żyje.

Rake albo Maw Grint zniszczą ich. Nie pojmuję, jak zdołali się przemknąć obok kodena…

W taki sam sposób, jak Horner Dees dziesięć lat temu – przerwał mu ostro Walker. – Poświęcając życie. I nadal idą naprzód. Wygląda na to, że martwisz się bardziej od nich.

Carisman odwrócił się do Ożywczej.

– Pani, widziałaś, jak oni reagują. Cóż oni wiedzą o Królu Kamienia i jego magii? Jeśli ktoś ich nie powstrzyma…

Ożywcza chwyciła go za ramiona i przytrzymała.

– Nie, Carismanie. Walker ma rację. Urdas ciągle są dla ciebie niebezpieczni.

Ale Carisman gwałtownie potrząsnął głową.

– Nie, pani. Dla mnie nigdy. Byli moją rodziną, zanim ich porzuciłem.

– Więzili cię!

– Dbali o mnie i chronili mnie tak, jak umieli. Co mam zrobić, pani? Przyszli tutaj, aby mnie odnaleźć! Po cóż innego podejmowaliby takie ryzyko? Myślałem, że nigdy nie odejdą tak daleko od domu. Są tutaj, ponieważ myślą, że mnie wykradliście. Czy mam ich porzucić po raz drugi, tym razem z powodu pomyłki, przed którą ich nie uchroniłem? – Carisman uwolnił się, powoli i łagodnie. – Muszę iść do nich. Muszę ich ostrzec.

– Carismanie…

Śpiewak był już przy schodach dzwonnicy.

– Byłem sierotą burzy mojego życia, rzucaną z jednej wyspy na drugą, bez domu i rodziny, zawsze w poszukiwaniu miejsca i kogoś, do kogo mógłbym należeć. Urdas dali mi to, choć dla was może to być niewiele. Nie mogę pozwolić im zginąć na darmo.

Odwrócił się i zaczął schodzić szybko ze schodów. Ożywcza i Walker spojrzeli na siebie bez słowa i pobiegli za nim. Dogonili go na ulicy.

– Idziemy z tobą – powiedział Walker.

Carisman raz jeszcze się odwrócił.

– Nie, nie Walkerze! Nie możecie im się pokazać! Mogliby pomyśleć, że mi zagrażacie, może nawet, że jestem waszym więźniem!

Mogliby zaatakować i zranić was! Nie. Sam sobie z nimi poradzę.

Znam ich. Porozmawiam z nimi, wyjaśnię, co się stało, i zawrócę ich, zanim będzie za późno. – Jego miła twarz zmarszczyła się ze zmartwienia. – Proszę, Walkerze? Pani?

Nie zostało już nic do powiedzenia. Carisman powziął decyzję i nie pozwoli im jej zmienić. Jako ostatniego ustępstwa zażądali, aby pozwolił towarzyszyć sobie przynajmniej tak długo, żeby mogli być pewni, że w razie kłopotów znajdą się pod ręką. Carisman niechętnie godził się nawet na tyle, przekonany, że odciąga ich od ważniejszego zadania i że opóźnia poszukiwania Króla Kamienia. Ale Walker i Ożywcza nie chcieli o tym słyszeć. Szli w milczeniu, rzędem wzdłuż chodników, korytarzami ulic, podróżując przez miasto na południe. Carisman powiedział im, odrzucając do tyłu jasne włosy i szykując się na to spotkanie, że spotkają Urdas na południowym krańcu miasta. Walkerowi wydał się śmieszny i heroiczny zarazem, dziwna parodia człowieka, pragnącego żyć w realnym świecie, a mimo to niezupełnie zdolnego do takiego życia. W pewnej chwili Walker błagał śpiewaka, żeby dobrze przemyślał, co robi. Ale odpowiedzią Carismana był czarujący i pewny siebie uśmiech. Przemyślał wszystko, jak mógł najlepiej.

Kiedy zbliżyli się do granic miasta i ujrzeli skaliste mielizny przesmyku wyzierające przez wyrwy w budynkach, Carisman zatrzymał ich.

– Poczekajcie tu na mnie – przykazał im stanowczo i kazał obiecać, że za nim nie pójdą. – Nie pokazujcie się. To tylko wystraszy Urdas. Dajcie mi trochę czasu. Pewny jestem, że wszystko im wytłumaczę. Jak już mówiłem, przyjaciele, oni są jak dzieci.

Uścisnął im dłonie na pożegnanie i poszedł naprzód. W pewnym momencie odwrócił się, aby się upewnić, że robią to, o co ich prosił, a potem pomachał im. Był pewny siebie i uśmiechnięty. Patrzyli, jak mgła wije się wokół niego, otula, a w końcu pochłania go całkowicie.

Walker spojrzał na otaczające ich budynki, wybrał odpowiedni i poprowadził ku niemu Ożywczą. Weszli, wspięli się po schodach na ostatnie piętro i znaleźli pokój, którego okna wychodziły na południe. Stąd mogli obserwować zbliżających się Urdas. Przysadziste figurki rozciągnięte były wzdłuż przesmyku, ostrożnie omijając szczeliny i koleiny. Było ich pewnie ze dwudziestu, a kilku najwyraźniej rannych.

Patrzyli, aż Urdas dotarli do skraju miasta i zniknęli w cieniu budynków.

Walker pokręcił głową.

– Żałuję, że się na to zgodziliśmy. Carisman sam jest prawie jak dziecko. Nic mogę pozbyć się myśli, że w ogóle nie powinien był z nami iść.

– Chciał iść – przypomniała mu Ożywcza. Jej twarz nachyliła się do światła, z dala od przecinających ją cieni. – Chciał być wolny, Walkerze. Pójście z nami, nawet tutaj, było lepsze niż pozostanie tam.

Walker po raz ostatni spojrzał przez okno. Kamienie przesmyku i ulice w dole lśniły od wilgoci, puste i ciche. Słyszał daleki huk oceanu, pęd wiatru na urwiskach i krzyki morskich ptaków. Poczuł się samotny.

– Czasami zastanawiam się, jak wielu jest takich jak Carisman – odezwał się w końcu. – Sierot, jak nazwał sam siebie. Jak wielu włóczy się po świecie, wygnanych przez prawo federacji, a ich magia nie jest darem, jakim powinna być, ale przekleństwem, które muszą ukrywać, jeśli chcą zachować życie.

Ożywcza usiadła przy ścianie i przyglądała mu się.

– Bardzo wielu, Walkerze. Takich jak Carisman. I jak ty sam.

Osunął się koło niej, otulił się peleryną i uniósł bladą twarz do światła.

– Nie myślałem o sobie.

– A więc musisz to zrobić – powiedziała po prostu. – Musisz stać się świadomy.

Spojrzał na nią.

– Świadomy czego?

– Możliwości twojego życia. Przyczyn, dla których jesteś tym, kim jesteś. Gdybyś powstał z pierwiastków ziemi, rozumiałbyś. Dano mi życie w określonym celu. Straszne byłoby istnieć bez tego celu. Czy z tobą tak nie jest?

Walker poczuł, jak jego twarz się napina.

– Mam cel w życiu.

Jej uśmiech był nieoczekiwany i olśniewający.

– Nie, Walkerze, nie masz. Odrzuciłeś od siebie wszelkie poczucie celu i dwukrotnie uczyniłeś się wyrzutkiem. Pierwszy raz, kiedy narodziłeś się obdarzony dziedzictwem magii Brin Ohmsford, a drugi raz, kiedy spadła na ciebie jej odpowiedzialność. Dwa razy zaprzeczyłeś temu, kim jesteś. Kiedy uleczyłam twe ramię, poznałam twe życie. Powiedz mi, że tak nie jest.

Wziął głęboki oddech.

– Dlaczego czuję, że tak bardzo jesteśmy do siebie podobni, Ożywcza? To nie miłość ani przyjaźń. To coś pomiędzy. Czy w jakiś sposób jestem z tobą złączony?

– To nasza magia, Walkerze.

– Nie – odrzekł szybko. – To coś więcej.

Jej piękna twarz ukrywała wszelkie ślady uczuć, które rozbłysły w jej oczach.

– To, czego mamy tutaj dokonać.

– Odnaleźć Króla Kamienia i odebrać mu skradziony Kamień Elfów. Jakimś sposobem. – Walker ponuro pokiwał głową. – Ja mam odzyskać ramię, a Morgan Leah magię Miecza Leah. Jakimś sposobem. Słuchałem twoich wyjaśnień. Czy to prawda, że nie powiedziałaś, jak dokonamy tego wszystkiego? Czy są tajemnice, które ukrywasz przed nami, o co oskarżał cię Pe Eli?

– Walkerze – powiedziała miękko. – Sam zadaj sobie te pytania i poproś mnie o to, o co ja proszę ciebie. Oboje ukrywamy część prawdy. Dłużej tak być nie może. Zawrę z tobą umowę. Kiedy będziesz gotów zmierzyć się ze swoją prawdą, ja zmierzę się ze swoją.

Walker usiłował zrozumieć.

– Nie obawiam się już magii, z którą się narodziłem. – Przyglądał się liniom jej twarzy, śledząc krzywizny i załamania, jakby groziło niebezpieczeństwo, że zniknie, zanim zdąży ją zapamiętać. – Słuchałem kiedyś, jak mój siostrzeniec Par Ohmsford upominał mnie, że magia jest darem, nie przekleństwem. Gardziłem nim. Bałem się tego, co niesie ze sobą posiadanie magii. Bałem się…

Przerwał, jakby nagle jego myśli i głos stłumił żelazny uścisk. Ukazał mu się cień czegoś przerażającego, cień coraz bardziej znajomy przez te wszystkie lata. Nie miał twarzy, ale przemawiał głosem Allanona, Coglina, jego ojca, a nawet jego własnym. Szeptał o dziejach, pragnieniach i prawach ludzkości. Odrzucił go od siebie gwałtownie.

Ożywcza nachyliła się i delikatnymi palcami dotknęła jego twarzy.

– Boję się jedynie, że nadal będziesz sobie zaprzeczał – wyszeptała. – Aż będzie za późno.

– Ożywcza…

Jej palce położyły się na jego ustach, uciszając go.

– Istnieje pewien porządek życia, dla całej różnorodności jego wydarzeń i wypadków, dla wszystkiego, co robimy w wyznaczonym nam czasie. Możemy zrozumieć ten porządek, jeśli sobie na to pozwolimy. Wiedza nie wystarcza, jeśli nie ma równocześnie jej akceptacji. Każdy może dać ci wiedzę, Walkerze, ale tylko ty możesz się nauczyć, jak ją przyjąć. To musi przyjść z twego wnętrza. Tak więc mój ojciec wysłał mnie, aby zabrać ciebie, Pe Ella i Morgana Leah do Eldwist. I tak połączenie waszych magii może uwolnić Czarny Kamień Elfów i rozpocząć uzdrawianie ziemi. Wiem, że tak ma być.

Przyjdzie czas, że będę znała na to sposób. Ale muszę być gotowa przyjąć prawdę, kiedy to się wydarzy. I tak samo jest z tobą.

– Będę…

– Nie, nie będziesz gotowy, Walkerze – wyprzedziła go. – Jeśli nadal będziesz zaprzeczał prawdom, które już znasz. Musisz zdać sobie z tego sprawę. A teraz nie rozmawiajmy już o tym. Pomyśl tylko o tym, co powiedziałam.

Odwróciła się. To nie była odprawa; nie takie były jej intencje. Zakończyła tylko rozmowę, nie po to, żeby go ukarać, ale by dać mu przestrzeń, aby mógł zbadać własne wnętrze. Siedział, wpatrując się w nią przez jakiś czas, a potem pogrążył się w myślach. Poddał się obrazom, które wyczarowały jej słowa. Zdał sobie sprawę, że myśli o innych głosach z innych czasów, ze świata, z którego wyszedł z jego fałszywym poczuciem wartości, jego lękami przed nieznanym i poddaniem się rządom i zasadom, których ten świat nie chciał pojąć. Przywróć druidów i Paranor, nakazał mu Allanon. Czy to rozpoczęłoby przemianę świata i czterech krain w to, czym były niegdyś? Czy byłoby wtedy lepiej? Wątpił w to, ale wątpliwości powodował raczej brak zrozumienia niż strach. Co miał uczynić? Powinien odnaleźć Czarny Kamień Elfów, zanieść go do Paranoru, który zniknął, i w jakiś sposób przywrócić światu twierdzę. Ale co przez to osiągnie? Coglin nie żyje. Wszyscy druidzi odeszli. Nie było nikogo…

Tylko on.

Nie! Niemal wykrzyczał głośno to słowo. Ujrzał twarz tego, czego się obawiał, czego z całych sił nie chciał do siebie dopuścić. Przerażająca możliwość – odkąd pamiętał, chciała przedrzeć się przez ochronną tarczę, którą wokół siebie stworzył.

Nie będzie walczył za sprawę druidów!

Był jednak ostatnim spadkobiercą Brin Ohmsford. Nosił w sobie obietnicę daną jej przez Allanona. „Nie za twego życia. Zachowaj ją dla pokoleń, które nadejdą. Pewnego dnia będzie znowu potrzebna”. Słowa z odległej przeszłości, wymawiane przez cień druida po śmierci, prześladujące, nie spełnione.

Nie mam magii! – jęknął zrozpaczony. Dlaczego to mam być ja? Dlaczego?

Ale już wiedział. Potrzeba. Ponieważ była potrzebna. Oto odpowiedź, którą Allanon dawał wszystkim Ohmsfordom, rok po roku, z pokolenia na pokolenie. Zawsze.

W ciszy swoich myśli zmagał się z widmem swego przeznaczenia. Chwile wydłużały się. W końcu usłyszał Ożywczej.

– Robi się ciemno, Walkerze – powiedziała.

Spojrzał w górę i ujrzał, jak wraz z nadejściem zmierzchu gaśnie światło. Wstał i wyjrzał na południowe połacie przesmyku. Były puste. Ani śladu Urdas.

– Za długo to trwało – mruknął i ruszył na schody.

Zeszli szybko, wyszli z budynku i podążyli chodnikiem na południowy kraniec miasta. Cienie rozciągały się już jak ciemne jeziora, a światło uciekało na zachód za skraj horyzontu. Morskie ptaki posnęły, a huk oceanu ucichł w odległy pomruk. Kamień pod ich stopami niósł nikłe echo ich kroków, jakby szeptał jakieś tajemnice, aby przerwać ciszę.

Dotarli na skraj miasta i zwolnili, posuwając się ostrożniej i przepatrując mrok w poszukiwaniu oznak niebezpieczeństwa. Nic się nie poruszało. Mgła wsuwała swoje wilgotne macki przez puste okna i kanały ściekowe. Czuło się czyjąś ukrytą obecność. Przed nimi rozciągał się w ciemność przesmyk, poszarpany i martwy.

Podeszli do ścian budynku i zatrzymali się.

Ciało Carismana leżało oparte o kamienną kolumnę na końcu ulicy, przeszyte kilkoma włóczniami. Nie żył już od jakiegoś czasu, a krew z jego ran spłukał deszcz.

Wyglądało na to, że Urdas odeszli tam, skąd przyszli.

Zabrali ze sobą głowę Carismana.

Nawet dzieci mogą być niebezpieczne, pomyślał ponuro Walker Boh. Wyciągnął rękę po dłoń Ożywczej i zamknął ją w swojej dłoni. Próbował wyobrazić sobie, co myślał Carisman, kiedy zdał sobie sprawę, że jego rodzina wyparła się go. Próbował wmówić sobie, że nie mógł nic zrobić, aby temu zapobiec.

Ożywcza przysunęła się do niego. Stali w milczeniu, patrząc na martwego śpiewaka, a potem zawrócili i poszli z powrotem do miasta.

XXIV

Tej nocy nie wrócili do swojej zwykłej kryjówki. Był już zmierzch, kiedy opuścili przesmyk, a odległość do miasta była zbyt duża, aby przebyć ją bezpiecznie. Zatrzymali się więc w najbliższym budynku, niskim i przysadzistym, z krętymi, wąskimi korytarzami i pokojami, których drzwi otwierały się po obu stronach, zapewniając drogę ucieczki w razie pojawienia się Rake’a. Głęboko w kamiennym wnętrzu budynku, zamknięci przy świetle wystarczającym, żeby widzieć się na odległość ramienia, zjedli kolację złożoną z suszonych owoców i warzyw, zeschłego chleba oraz odrobiny wody i próbowali odpędzić od siebie ducha Carismana. Martwy śpiewak unosił się na powierzchni wspomnień, w nie wypowiedzianych słowach i cichym, niewyraźnym poszumie dalekiego oceanu. Jego twarz wyrastała w cieniu, który rzucali, a głos szeptał w odgłosie ich oddechów. Walker Boh patrzył na Ożywczą, ale jej nie widział. Myślał o Carismanie i o tym, że pozwolił mu odejść, kiedy mógł go powstrzymać. Kiedy Ożywcza dotknęła jego ramienia, ledwo odczuł nacisk jej palców. Nie zdawał sobie sprawy, że przez dotyk czyta w jego myślach. Czuł się wyczerpany, pusty i nieprawdopodobnie samotny.

Później, kiedy spała, znowu zdał sobie sprawę z jej obecności. Wyrzuty sumienia wyczerpały się, ból odszedł; cień Carismana w końcu został odesłany do miejsca i czasu, gdzie przynależał. Walker siedział w skrzyni ciemności, kamienne ściany, sufity i podłogi zaciskały się wokół niego, cisza była duszącym pledem, a czas zegarem odmierzającym nadejście jego własnej śmierci. Czy była daleko od nich? Patrzył na dziewczynę śpiącą tuż obok, obserwował, jak jej pierś wznosi się i opada, kiedy oddycha, odwraca się na bok, z twarzą w zagięciu ramienia, a jej srebrne włosy rozsypują się falą blasku. Przyglądał się, jak powoli i rytmicznie bije jej puls na kolumnie szyi, badał zagłębienia jej twarzy, gdzie zbierały się cienie, i śledził linie jej ciała pod okryciem ubrania, które nie było w stanie ukryć jego doskonałości. Pomimo swojej magii była kruchym fragmentem życia i nie mógł oprzeć się uczuciu, że mimo zaufania, jakie pokładała w ojcu, i polecenia, dla którego przywiodła ich na północ, groziło jej niebezpieczeństwo. Uczucie było ulotne i mało wiarygodne, ale wzięło początek z jej obecności i z jego instynktów, zrodziło się z magii, którą odziedziczył po Brin Ohmsford, magii, która ciągle odchodziła i napływała do jego wnętrza niczym przypływ, kiedy rosła i opadała jego wiara w samego siebie. Nie mógł go zlekceważyć. Ożywcza była w niebezpieczeństwie, a on nie wiedział, jak ją ocalić.

Noc była coraz głębsza, Walker jednak nie spał. Oczywiście, im wszystkim groziło niebezpieczeństwo. To, które wyczuwał dla córki Króla Srebrnej Rzeki, było prawdopodobnie tym samym, które groziło im wszystkim. Dopadło Carismana. W końcu dopadnie również Ożywczą. Być może nie bał się, że Ożywcza zginie, ale że zginie, zanim wyjawi swoje sekrety. Podejrzewał, że jest ich wiele. To, że ukrywa je tak całkowicie, doprowadzało go do wściekłości. Zaskoczył go gniew, który spowodowało to odkrycie. Ożywcza stawiała go twarzą w twarz z najmroczniejszym z jego lęków, a potem zostawiała go, aby sam się z nim zmierzył. Całe jego życie przysłaniał cień obawy, że tajemnicza obietnica Allanona, dana ponad trzysta lat temu Brin i nie wykorzystana z pokolenia na pokolenie, może w jakiś sposób spełnić się w nim. Żył z tym widmem od czasów dzieciństwa, świadomy jego istnienia, tak jak wszyscy z jego rodziny. Wiedział, że nie odpędzi tego ducha, że wraz z upływem czasu będzie stawał się coraz bardziej wyraźny. Magia Ohmsfordów żyła w nim tak, jak nie objawiała się w jego przodkach. Sny Allanona nawiedzały tylko jego. Coglin uczynił go swym uczniem i nauczał go dziejów swej sztuki i historii druidów. Allanon kazał mu iść na poszukiwanie druidów i zaginionego Paranoru.

Zadrżał. Każdy krok zbliżał go do nieuniknionego. Obietnica przetrwała dla niego. Widmo, które ścigało go przez te wszystkie lata, ukazało swoje przerażające oblicze.

Miał odebrać Czarny Kamień Elfów i odnaleźć Paranor.

Miał się stać następnym druidem.

Mógłby się śmiać z niedorzeczności tego pomysłu, gdyby to go tak nie przerażało. Gardził tym, co druidzi uczynili z Ohmsfordami; uważał ich za groźnych i służących własnym celom manipulantów. Całe życie próbował zrzucić z siebie ich klątwę. Ale to było coś więcej. Allanon odszedł – ostatni z prawdziwych druidów. Odszedł Coglin – ostatni, który studiował magię. Był sam; kto nauczy go tego, co musi wiedzieć druid? Czy w jakiś sposób ma się domyślić wszystkiego? Czy ma uczyć sam siebie? Ile lat mu to zajmie? Ile stuleci? Jeśli potrzeba magii druidów, aby stoczyć bój z cieniowcami, to nie można sączyć jej bez pośpiechu z Kronik i tomów, które wykształciły wszystkich dawnych druidów. Czas na to nie pozwoli.

Zacisnął zęby. Głupotą było myśleć, że stanie się druidem, nawet gdyby tego chciał, nawet gdyby tego pragnął, nawet gdyby widmo, które straszyło go przez te wszystkie lata, okazało się nim samym.

Głupota!

Oczy Walkera zalśniły, kiedy przeszukiwał mrok pomieszczenia, aby uciec od swego niepokoju. Gdzie były odpowiedzi, których potrzebował? Czy ukrywała je Ożywcza? Czy były częścią prawd, które trzymała w tajemnicy? Czy wiedziała, co się z nim stanie? Chciał sięgnąć, aby ją obudzić, ale powstrzymał się i cofnął. Nie, pomyślał. Jej wiedza jest równie mała i niedoskonała jak jego. Ożywcza bardziej wyczuwała możliwości, odgadywała, co może się stać, przewidywała tak, jak i on. Częściowo dlatego właśnie odczuwał pokrewieństwo z nią, to były wspólne im umiejętności i używanie magii, którą władali. Zmusił się do zwolnienia biegu myśli i otwarcia umysłu i patrzył na nią, jakby jego oczy miały ją pochłonąć. Poczuł dotyk czegoś ciepłego i szczodrego, jej uśpioną obecność, tak prostą i otwartą. Przypomniała mu się matka, kiedy był mały i ciągle potrzebował jej pociechy i pewności. W jakiś sposób była wyjaśnieniem jego przyszłości. Otwierała go na to, co może się wydarzyć. Ujrzał barwy swojego życia, fakturę i wzory, które mogą zostać utkane, i style, które mógłby wypróbować. Był jak odzienie, które trzeba skroić i nadać mu kształt, ale brakowało mu narzędzi i zrozumienia. Ożywcza robiła, co mogła, aby mu je dać.

Drzemał przez jakiś czas, oparty o ścianę komnaty, z rękami i nogami ułożonym ciasno przy ciele i twarzą pochyloną na fałdy peleryny. Kiedy znowu się obudził, Ożywcza patrzyła na niego. Przez chwilę spoglądali na siebie bez słowa, szukając czegoś w swoich oczach, pragnąc odczytać z nich swoje pragnienia.

– Boisz się, Walkerze – odezwała się w końcu dziewczyna.

Walker niemal się uśmiechnął.

– Tak, Ożywcza. Zawsze się bałem. Bałem się tego, co dzieje się teraz, całe życie. Uciekałem od tego, ukrywałem się, pragnąłem, błagałem, aby zniknęło. Walczyłem, aby to powstrzymać. Ćwiczenie surowej i nieugiętej kontroli przez całe życie było techniką, która zdawała się najlepiej sprawdzać. Gdybym mógł wyznaczyć własny los, to nie miałoby nade mną władzy. Przeszłość zostałaby dla innych, a teraźniejszość należałaby do mnie. – Rozprostował nogi i wyciągnął je mocno przed siebie. – Druidzi wpływali na życie tak wielu z Ohmsfordów, dzieci Shannary, przez całe pokolenia.

Byliśmy przez nich wykorzystywani; oszukiwali nas, abyśmy służyli ich sprawie. To nas odmieniło. Uczynili nas raczej niewolnikami magii niż jej posiadaczami. Zmienili nasze umysły, ciała i dusze.

Pokonali nas. I wciąż nie są zadowoleni. Patrz, czego teraz od nas oczekują! Patrz, czego oczekują ode mnie! Mam porzucić rolę niewolnika i stać się panem. Mam odzyskać Czarny Kamień Elfów, magię, której nawet nie zacząłem pojmować. Mam użyć jej do odnalezienia zaginionego Paranoru. Ale to jeszcze nie dosyć. Mam również odnaleźć druidów. Ale druidów nie ma. Jestem tylko ja.

A skoro jestem tylko ja, zatem…

Zakrztusił się słowami. Jego postanowienie zachwiało się. Cierpliwość go opuściła i powrócił gniew, odbijając się w ciszy mocnym i gorzkim echem.

– Powiedz mi! – błagał, usiłując pohamować napływające uczucia.

– Ale ja nie wiem – wyszeptała.

– Musisz wiedzieć!

– Walkerze…

Miał łzy w oczach.

– Nie mogę być tym, czego chce ode mnie Allanon, tym, czego ode mnie żąda! Nie mogę! – Odetchnął szybko, aby się uspokoić. – Rozumiesz, Ożywcza? Skoro mam odnaleźć druidów poprzez stanie się jednym z nich, jeśli muszę, bo nie ma innego sposobu, aby rasy przetrwały cieniowce, to czy muszę również być taki, jak niegdyś oni? Czy muszę przejąć kontrolę nad życiem tych, którym ślubowałem pomagać, pozostałym Ohmsfordom – Parowi, Collowi i Wren? Przez ile pokoleń mam przejść? Jeśli mam być druidem, czy muszę to uczynić? Czy mogę postąpić inaczej?

– Walkerze. – Wymówiła jego imię miękkim, urzekającym głosem. – Będziesz, kim musisz być, ale nadal będziesz sobą. Nie jesteś uwięziony w pajęczej sieci magii druidów, która decyduje o twoim życiu, która skazuje cię tylko na jedną drogę. Zawsze jest jakiś wybór. Zawsze.

Nagle poczuł, że dziewczyna mówi o czymś zupełnie innym. Jej doskonała twarz ściągnęła się jakimś wewnętrznym cierpieniem i przerwała, aby ją wygładzić, przeganiając szybko bruzdy i zmarszczki.

– Boisz się swego losu, nie wiedząc, jaki ma być. Paraliżują cię wątpliwości i obawy, które sam stworzyłeś. Wiele przeżyłeś, Mroczny Stryju, a to wystarczy, aby w każdym wzbudzić wątpliwości. Straciłeś ukochanych, dom, część twego ciała i ducha. Widziałeś, jak widmo lęku dzieciństwa nabiera kształtu i grozi, że stanie się rzeczywistością. Odszedłeś daleko od wszystkiego, co znasz. Ale nie wolno ci rozpaczać.

Miał zaszczuty wzrok.

– Ale rozpaczam. Znosi mnie prąd, Ożywcza. Czuję, że tracę siebie.

Ujęła jego dłoń.

– A więc przytrzymaj się mnie, Walkerze. I pozwól mnie się Przytrzymać. Jeśli będziemy trzymać się nawzajem, prąd nas nie zniesie.

Podeszła do niego. Srebrne włosy rozsypały się po ciemnej pelerynie, kiedy położyła głowę na jego piersi. Nic nie mówiła, po prostu trwała tak, wciąż trzymając go za rękę, a jej ciepło mieszało się z jego własnym. Oparł podbródek na jej włosach i zamknął oczy.

Zasnął potem, bez snów i gwałtownych przebudzeń, kołysany delikatnie przez miękkie, niewidzialne nici, trzymające go mocno. Dryfowanie ustało, tak jak obiecała. Nie prześladowały go już niepokoje i niepewne wizje; zostawiono go w spokoju. Spokój otulił go, kojąc i pocieszając. Były to dłonie kobiety, dłonie Ożywczej.

Obudził się o świcie, podniósł z chłodnego kamienia podłogi i przyzwyczajał oczy do słabego, szarego światła. Spoza plątaniny pokoi i korytarzy oddzielających go od zewnętrznego świata słyszał cichy szum deszczu. Ożywcza zniknęła. Troszkę zaniepokojony, szukał jej, aż odnalazł, stojącą przy oknach na północnej ścianie, wpatrującą się w mgłę. Kamień budynków i ulic lśnił od wilgoci, odbijając swoje własne wizerunki w groteskowych parodiach, ukazując własną martwotę. Eldwist witało nowy dzień jak nieboszczyk, ślepe i nieruchome. Ciągnęło się w dal rzędami budynków, wstęgami ulic, symetrią wzorów i konstrukcji, monotonnych, surowych i pozbawionych życia. Walker stał przy Ożywczej i czuł, jak zamyka się wokół niego ciężka atmosfera miasta.

Czarne oczy dziewczyny uniosły się, aby napotkać jego wzrok. Burza srebrnych włosów była jedyną jasną plamą w ciemnościach.

– Trzymałam cię tak mocno, jak umiałam, Walkerze – powiedziała. – Czy to wystarczyło?

Przez chwilę nie odpowiadał. Bolał go kikut utraconego ramienia. Nie słuchały go zesztywniałe stawy. Czuł się jak olbrzymia muszla, w której dusza skurczyła się do rozmiarów kamyka. Mimo to był dziwnie zdecydowany.

– Przypominam Carismana – powiedział w końcu – zdecydowanego uwolnić się za wszelką cenę. Ja również będę wolny. Od lęków i wątpliwości. Od siebie. Od tego, czym mogę się stać. Nie będzie tak, dopóki nie poznam sekretu Czarnego Kamienia Elfów i prawdy ukrytej poza snami o cieniu Allanona.

Blady uśmiech Ożywczej zaskoczył go.

– Ja też będę wolna – powiedziała cicho. Wydawało się, że chce to wyjaśnić, ale potem szybko odwróciła wzrok. – Musimy odnaleźć Uhl Belka – powiedziała tylko.

Opuścili swoje schronienie i wyszli w deszcz. Szli cichymi ulicami Eldwist na północ, przez cienie i mrok, skuleni pod osłoną swoich leśnych ubrań, pogrążeni każde w swoich myślach.

– Eldwist jest ziemią w środku zimy, oczekującą wiosny. Pokrywa je kamień tak, jak inne kraje pokrywa czasami śnieg. Czy czujesz jego cierpliwość? Są tu zasiane ziarna i kiedy śnieg się stopi, ziarna wzejdą.

Walker nie był pewny, o czym dziewczyna mówi.

– W Eldwist jest tylko kamień, Ożywcza. Biegnie głęboko i daleko, od brzegu do brzegu, jak półwysep długi i szeroki. Nie ma tu ziaren, niczego z lasów i pól, żadnych drzew, kwiatów, ani trawy. Jest tylko Uhl Belk i potwory, które mu służą. I my.

– Eldwist jest kłamstwem – odrzekła.

– Czyim kłamstwem? – zapytał. Nie odpowiedziała jednak.

Szli ulicami prawie godzinę, ostrożnie trzymając się chodników i nasłuchując, czy coś się nie porusza. Ale poza równomiernym kapaniem deszczu była tylko cisza. Wyglądało na to, że śpi nawet Maw Grint. Woda zbierała się w kałuże i płynęła strumieniami, wlewała się do rynsztoków błotnistymi potokami, które wirowały, rozchlapywały się i wypłukiwały osad i kurz naniesiony tu przez wiatr. Budynki obserwowały ich niczym niemi, obojętni świadkowie, nieczuli strażnicy. Chmury mieszały się z mgłą i opadały, spowijając ich i stale opadając, dopóki nie dotknęły ziemi. Najpierw zaczęły znikać wieże, potem całe ściany, a potem fragmenty ulic. Walker i Ożywcza czuli zachodzącą w świecie przemianę, jakby tracił osobowość. Zjawy wychodziły, aby się bawić, mroczne cienie unosiły się z ziemi, aby tańczyć na granicy widzialności, nigdy całkowicie realne i nigdy całkiem ukształtowane. Oczy obserwowały, spoglądając w dół i wpatrując się w górę przez kamień. Palce ocierały się o ich skórę, kropelki deszczu, nitki mgły i coś jeszcze. Walker pozwolił sobie stać się jednym ze swoimi uczuciami. Stara sztuczka. Stopić się z powierzchownymi odczuciami, aby zyskać niewielki wgląd w źródło tego, co niewidzialne. Po pewnym czasie wyczuł obecność czegoś mrocznego, ponurego, pradawnego, o potężnej mocy. Słyszał jego oddech. Niemal widział jego oczy.

– Walkerze – wyszeptała Ożywcza.

Z mgły przed nimi wyłoniła się sylwetka otulona peleryną, zakapturzona i niepokojąco bliska. Walker stanął przed Ożywczą i zatrzymał się. Postać również się zatrzymała. Patrzyli na siebie bez słowa.

Potem chmura uniosła się, zmieniając kąt padania światła, cienie przemieściły się i czyjś niepewny głos zawołał:

– Ożywcza?!

Walker Boh ruszył znowu naprzód. Po głosie poznał Morgana.

Uścisnęli sobie ręce na powitanie, a Ożywcza uściskała przemoczonego i zmęczonego górala, z uczuciem całując go po twarzy. Walker patrzył w milczeniu, świadomy już uczucia łączącego tych dwoje i zaskoczony, że Ożywcza na nie pozwoliła. Patrzył, jak jej oczy zamykają się, kiedy Morgan przytula ją, i pomyślał, że rozumie. Pozwoliła sobie na to uczucie, ponieważ było czymś tak nowym. Nie była starsza, niż czas jej stworzenia i mimo że ojciec obdarzył ją ludzkimi uczuciami, sama nie doświadczyła ich aż do teraz. Poczuł bolesne ukłucie smutku. Tak bardzo starała się żyć.

– Walkerze. – Morgan podszedł do niego, jednym ramieniem ciągle obejmując dziewczynę. – Szukałem wszędzie. Myślałem, że i wam coś się stało.

Opowiedział im, co przydarzyło się jemu i Homerowi Deesowi, jak weszli na zapadnię i toczyli się po zboczu i jak stanęli twarzą w twarz z koszmarnym Maw Grintem, drzemiącym tuż pod nimi. Jego oczy płonęły jasno, kiedy próbował opisać, jak zdołał uwolnić magię Miecza Leah, choć bał się, że już przepadła na zawsze. Z jej pomocą uciekli. Nieopodal znaleźli schronienie na noc, a o świcie poszli do miejsca, w którym zostawili resztę niewielkiej kompanii. Ale dom był pusty i nie znaleźli śladu, że ktokolwiek wrócił. Niespokojny o Ożywczą – o nich wszystkich, pośpieszył dodać – zostawił Deesa na straży na wypadek, gdyby wrócili, i ruszył ich szukać.

– Horner Dees też gotów był iść, ale nie pozwoliłem. Co prawda, nigdy by się nie ruszył, gdyby mógł, a przynajmniej dopóki by nie nadszedł czas, aby opuścić to miejsce. – Góral uśmiechnął się szeroko. – Ma dość Eldwist i jego pułapek; pragnie znowu piwiarni w Rampling Steep! – Zawahał się, patrząc na nich w zamyśleniu. – Gdzie Carisman?

Przyszła kolej na ich opowieść i Ożywcza opowiedziała o wydarzeniach, które doprowadziły do śmierci śpiewaka spokojnym i dziwnie podnoszącym na duchu głosem. Mimo to twarz Morgana Leah ściągnęła rozpacz i gniew.

– Nigdy niczego nie rozumiał, prawda? – powiedział góral.

Uczucia, które zdusił w sobie, groziły, że go zadławią. – Po prostu niczego nie rozumiał! Myślał, że jego muzyka jest lekarstwem na wszystko. Niech to licho! – Na chwilę odwrócił wzrok, ukrywając wyraz twarzy, a dłonie położył wyzywająco na biodrach, jakby upór mógł jakoś zmienić to, co się stało. – Dokąd teraz idziemy? – zapytał w końcu.

Walker spojrzał na Ożywczą.

– Sądzimy, że Uhl Belk ukrywa się wewnątrz kopuły – powiedziała za niego dziewczyna. – Szukaliśmy wejścia do niej, kiedy pojawili się Urdas. Wracamy szukać dalej.

Morgan odwrócił się. Twarz miał nieruchomą.

– A więc idę z wami. Horner niech lepiej odpoczywa tam, gdzie jest. Dołączymy do niego o zmroku. – Spojrzenie, które im posłał, było niemal wyzywające. – Tak zresztą powinno być. Tylko nas troje.

– Chodź, jeśli chcesz, Morganie – łagodziła Ożywcza, a Walker bez słowa skinął głową.

Podjęli marsz, trzy przemoczone postacie, ledwo widoczne we mgle i mroku. Prowadził teraz Walker, niczym szczupły, biadolicy duch, ponieważ Ożywcza szła o krok za nim z Morganem. Pochylił wąskie ramiona przed niepogodą, czując ukąszenia porywów wiatru, a wewnątrz siebie pustkę, która groziła, że go pochłonie. Sięgnął w tę pustkę i spróbował wydobyć jakąś część swej magii, siłę, na której mógłby się oprzeć. Wymykała mu się jak uciekający wąż. Spojrzał przed siebie przez grubą zasłonę deszczu i obserwował cienie goniące światło. Widmo jego losu łypało na niego złośliwie w nikłym lśnieniu kałuż, smudze mgły w bramie, pociemniałej powierzchni kamienia, która odbijała się jak lustro. Za każdym razem nosiło twarz Allanona.

Ulica skończyła się, a przed nimi wyrosła mroczna kopuła, niczym muszla jakiegoś śpiącego skorupiaka. Cała trójka zeszła z chodnika i przeszła na drugą stronę ulicy. Stanęli przed kopułą, przytłoczeni jej rozmiarem. Walker wpatrywał się w kopułę bez słowa, zdając sobie sprawę, że Morgan i Ożywcza czekają na niego, i świadom, że czeka nań jeszcze coś innego. To. Jej obecność czuł, zanim wrócili, silniejszą tutaj, pewniejszą i bardziej gotową. I obserwującą. Obserwującą w ciszy. Walker nie poruszył się. Wszędzie wokół siebie wyczuwał oczy, jakby nigdzie nie było miejsca, w którym mógłby się przed nimi schronić. Kamień miasta był dłonią, która go kołysała, ale mogła również zacisnąć się bez ostrzeżenia i zmiażdżyć go. Ta obecność chciała, żeby o tym wiedział. Chciała, aby wiedział, jak bardzo jest bez znaczenia, jak próżna jego wyprawa i jak bezsensowne życie. Wciskała się w niego i zaciskała wokół, jak mgła albo deszcz. Idź do domu, słyszał jej szept. Odejdź, póki możesz.

Nie odszedł. Nie cofnął się ani o krok. W swoim czasie stawał już naprzeciw wielu zagrożeń, mrocznych stworów włóczących się po świecie, aby wiedzieć, kiedy wystawia się go na próbę. Ta próba nie była miażdżąca, ale dokuczliwa i głupawa, jakby miała podsunąć przeciwny do zamierzonego efekt. Nie odchodź naprawdę, zdawała się mówić. Pamiętaj tylko, że cię o to prosiłam.

Walker Boh podszedł do miejsca, gdzie ściana była najszersza pomiędzy pasami kamienia. Śmierć otarła się o niego niczym delikatne krople deszczu niesione wiatrem. To dziwne, ale czuł przy sobie Coglina, jakby duch starca powstał z popiołów Hearthstone i przyszedł popatrzeć, jak jego uczeń uprawia rzemiosło, którego go nauczał, a może osądzić, jak dobrze sobie radzi. Nigdy nie uwolnisz się od magii, słyszał jego głos. Patrzył przez chwilę na podziurawioną, zniszczoną powierzchnię ściany, obserwując strumyczki deszczu ześlizgujące się wzdłuż nieregularnych ścieżek, srebrne wstęgi, lśniące jak pasma włosów Ożywczej. Znowu sięgnął do własnego wnętrza w poszukiwaniu magii i tym razem pochwycił ją. Odział się w jej siłę, niczym w zbroję, opasał się nią, jakby chciał zmierzyć się z kamieniem skorupy, a potem wyciągnął palce swej jedynej ręki i przycisnął je do ściany.

Poczuł, jak magia rośnie w jego wnętrzu, płonąc jak ogień, sięgając od piersi do ramion, od czubków palców do…

Poczuł dreszcz i kamień cofnął się przed nim jak oparzone ludzkie ciało. Rozległ się długi, głęboki jęk – odgłos kamienia trącego o kamień i pisk, jakby zduszono między nimi życie. Ożywcza skuliła się jak przestraszony ptak, srebrne włosy opadły na plecy, a jej oczy były jasne i dziwnie żywe. Morgan Leah jednym szybkim ruchem wyszarpnął Miecz przypasany na plecach.

Ściana przed nimi otworzyła się – nie jak uchylone drzwi czy unoszący się panel, ale jak rozdarty materiał. Otworzyła się, rozwarła szeroko od podstawy do szczytu niczym wygłodniała paszcza. Na szerokości dwudziestu stóp zatrzymała się, znowu nieruchoma, a jej kamienne krawędzie były gładkie i niewzruszone. Wyglądała, jak brama, która najwyraźniej zawsze tam była.

Droga do środka, pomyślał Walker Boh. Właśnie to, czego szukali.

Ożywcza i Morgan Leah stali wyczekująco za nim. Nie spojrzał na żadne z nich. Spojrzenie miał utkwione w otworze i ciemnościach poza nim – morzu nieprzeniknionych cieni. Patrzył i nasłuchiwał, ale nic się nie pokazało.

Mimo to wiedział, że czeka.

W duszy usłyszał cichy śpiew Carismana. Wejdź do środka, powiedział pająk do muchy.

Z dziewczyną i góralem u boku, Walker przyjął zaproszenie.

XXV

Niemal natychmiast pochłonęły ich cienie, warstwy ciemności, które zaczynały się niecałe dwanaście stóp za wejściem do kopuły i całkowicie zakrywały wszystko, co leżało dalej. Zwolnili, idąc za Walkerem. Czekali, aż oczy przywykną do ciemności, i nasłuchiwali, jak głuche echo ich kroków niknie w ciszy. Potem był już tylko odgłos ich oddechów. Za nimi szare światło dnia było cienką nitką, łączącą ich z zewnętrznym światem, która chwilę później została zerwana. Kamień raz jeszcze otarł się o kamień i otwór, który pozwolił im wejść, zniknął. Nikt nie poruszył się, aby temu zapobiec. Doprawdy oczekiwali tak wiele. Przystanęli razem w nagłej ciszy, każdy świadom krzepiącej obecności pozostałych, każdy napięty, aby usłyszeć jakikolwiek obcy ruch, i czekający, aż znowu coś zobaczą. Poczucie pustki było całkowite. Wnętrze kopuły przypominało olbrzymi grobowiec, w którym od wieków nie pojawiło się nic żywego. Powietrze miało stęchły zapach pleśni, pozbawione jakichkolwiek znajomych woni i było zimne. Przenikający do kości chłód wchodził przez usta i nozdrza i po chwili przedostawał się do żołądka, żeby już tam pozostać. Niemal natychmiast zaczęli się trząść. Nawet w nieprzeniknionych ciemnościach Walkerowi wydawało się, że widzi swój parujący oddech.

Sekundy wlokły się naprzód, uderzenia serca w nienaruszalnej ciszy. Cała trójka czekała cierpliwie. Coś się wydarzy. Ktoś się pojawi. Chyba że przyprowadzono ich do kopuły, aby zabić, rozważał Walker w ciszy swoich myśli. Ale nie sądził, aby tak było. Naprawdę nie wierzył już tak, jak na początku, że zostanie podjęta jakakolwiek czynna próba wyeliminowania ich. Charakter ich związku z Eldwist sugerował przy bliższym poznaniu, że miasto działało w bezosobowy sposób, aby pozbyć się intruzów, i jeśli nie zrobiło tego natychmiast, nie podejmowało żadnych szczególnych wysiłków.

Eldwist nie ufało szybkości; polegało na statystyce. Prędzej czy później intruzi popełnią błąd. Staną się nieostrożni i schwyta ich zapadnia albo Rake. Walker skłonny był iść o zakład, że Ożywcza miała rację, twierdząc, że aż do niedawna Król Kamienia nie był świadom ich obecności – albo jeśli był, nie kłopotał się tym. Dopiero kiedy Walker użył magii, aby otworzyć skorupę, w której się ukrywał, obudził się. Nawet użycie magii przeciwko Rake’owi nie robiło mu różnicy. Ale teraz, jak sądził Walker, był ciekawy – i dlatego zostali wpuszczeni do środka…

Walker powstrzymał bieg myśli. Zapomniał o czymś. Nic się nie wydarzy, jeśli będą tu stali w ciemnościach, nawet gdyby stali tu cały dzień i jeszcze następny. Król Kamienia wpuścił ich do środka z jakiegoś powodu. Pozwolił im wejść, aby zobaczyć, co zrobią.

Albo, może, co mogą zrobić.

Wyciągnął sprawne ramię, aby chwycić najpierw Morgana, a potem Ożywczą, i delikatnie przyciągnął do siebie ich głowy.

– Cokolwiek się stanie – wyszeptał, mówiąc tylko do dziewczyny, głosem tak cichym, że ledwie słyszalnym – pamiętaj, że przyrzekłaś nie robić nic, co ujawniłoby, że posiadasz magię.

Potem puścił ich, cofnął się, uniósł dłoń, pstryknął palcami i rozpalił pojedynczy, srebrny płomyk.

Rozejrzeli się. Stali w tunelu, który biegł prosto do otworu. Trzymając płomień przed sobą, Walker poprowadził ich naprzód. Kiedy dotarli do końca tunelu, zgasił płomyk, po raz drugi przywołał magię i posłał w ciemność garść srebrnego ognia.

Walker gwałtownie wciągnął powietrze. Strumień białego światła pomknął w nieznane, przedzierając się przez cienie, przeganiając je i unosząc się, aż ukazał wszystko, co leżało przed nimi. Stali u wejścia do ogromnej rotundy, areny otoczonej rzędami krzeseł, które ginęły w mroku. Dach kopuły wznosił się wysoko ponad ich głowami, a jego kamienne krokwie opadały łukiem, od szczytu do podstawy. Ciągi schodów biegły w górę do rzędów krzeseł, a arenę otaczały barierki. Arena i podesty, tak jak i krokwie, były z kamienia, pradawne i zniszczone przez czas, twarde i nieruchome na tle otaczającej je ciemności.

Pas mrocznych tuneli, podobnych do tego, który ich tu doprowadził, otwierał się poprzez podwyższenia jak czarne studnie, które opadały i znikały.

W samym środku areny stał olbrzymi, kamienny pomnik o grubo ciosanych, ledwo rozpoznawalnych zarysach. Przedstawiał człowieka pogrążonego w myślach.

Walker rozpalił ogień, którego światło obiegło pomieszczenie. Kopuła była ogromna i pusta, pogrążona w ciszy, jeśli nie liczyć ich kroków i pozbawiona życia. Kątem oka ujrzał, jak Morgan rusza naprzód, i sięgnął szybkim ruchem, aby go zatrzymać. Ożywcza przysunęła się i opiekuńczo ujęła górala za ramię. Walker omiótł spojrzeniem arenę, czarne tunele otwierające się na nią, otaczające ją podwyższenia, krokwie i sufit, a potem znowu arenę. Zatrzymał się przy pomniku. Nic się nie poruszyło. Ale coś tam było. Czuł to znacznie mocniej niż przedtem, tę samą obecność, którą wyczuwał, kiedy stali na zewnątrz.

Powoli, ostrożnie ruszył do przodu. Morgan i Ożywcza szli za nim. Teraz on był przywódcą, a szacunek Ożywczej w jakiś sposób potwierdzał, że go potrzebuje. Nie użyje magii. Polega na nim. Ta zależność od niego sprawiła, że odkrył w sobie niespodziewaną siłę. Nie było czasu na dryfowanie, na wątpliwości i obawy czy na niepewność, kim i czym miał być. Płonęła w nim gorączkowa determinacja. Zdał sobie sprawę, że tak jest lepiej, lepiej dowodzić, przyjąć odpowiedzialność za to, co się dzieje. Zawsze tak było. I w tej chwili, po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że zawsze tak będzie.

Pomnik wynurzył się wprost przed nimi, ogromny blok kamienia, który zdawał się rzucać wyzwanie światłu, które Walker przywołał, aby rozproszyć ciemności. Myśliciel odwracał się od nich, przysadzista, niezdarna postać, klęcząc jakby w półprzysiadzie. Jedną rękę ułożył na brzuchu, a drugą, zwiniętą w pięść podpierał podbródek. Twórca chciał może sprawić wrażenie, że postać otulona jest płaszczem, albo pokryta włosem; nie sposób było rozróżnić. Na podstawie, na której spoczywał, nie było napisu; w rzeczy samej był to raczej mizerny piedestał, który zdawał się łączyć nogi pomnika z podłogą kopuły, jakby skała roztopiła się bardzo dawno temu.

Podeszli do pomnika i zaczęli obchodzić go dokoła. Powoli ukazała się twarz. Była to twarz potwora, poryta i krostowata, pokryta guzami i naroślami, zdeformowana, jakby rzeźbę częściowo uformowano, a potem porzucono. Kamienne oczy patrzyły ślepo spod groźnie zmarszczonych brwi. Na twarzy pomnika wypisany był koszmar, jakby w jej kształcie uwięzione zostały demony i nigdy nie miały zostać przepędzone. Walker spojrzał niespokojnie w bok, aby raz jeszcze przeszukać cienie kopuły. Cisza odpowiedziała mu spojrzeniem, jakby mrugała okiem.

Nagle Ożywcza zatrzymała się, zamierając w miejscu jak przerażona łania.

– Walkerze – szepnęła, a jej głos był cichym tchnieniem.

Patrzyła na pomnik. Walker odwrócił się kocim ruchem, podążając za jej spojrzeniem.

Oczy kamiennej postaci uniosły się, aby na niego spojrzeć.

Usłyszał zgrzyt stali, kiedy Miecz Morgana wysunął się z pochwy.

Zniekształcona głowa pomnika zaczęła się poruszać, kamień zazgrzytał niesamowicie, nie odłamując się ani nie pękając, tylko przesuwając się, jakby był jednocześnie stały i płynny. Zgrzyt odbił się echem przez pustą skorupę kopuły, jakby po kamiennym zboczu przesuwały się potężne głazy. Ramiona poruszyły się, a za nimi barki. Korpus obrócił się, a kamień tarł i zgrzytał, aż Walkerowi uniosły się wszystkie włoski na karku.

Potem pomnik przemówił, otwierając kamienne usta i trąc kamieniem o kamień.

– Kim jesteście…

Walker nie odpowiedział, tak zaskoczony widokiem, że nie był zdolny wydusić z siebie odpowiedzi. Stał tylko jak ogłuszony. Pomnik żył, kamień ukształtowany przerażającą dłonią szaleńca, pozbawiony ciała i krwi, a mimo to żył.

W następnej chwili zdał sobie sprawę z tego, co widzi, ale nawet wtedy nie był w stanie wymówić imienia potwora. Zrobiła to Ożywcza.

– Uhl Belk – wyszeptała.

– Kim jesteście…

Ożywcza podeszła do przodu, maleńka i nic nie znacząca w cieniu Króla Kamienia, odrzucając do tyłu srebrne włosy.

– Zwą mnie Ożywcza – odpowiedziała. Jej głos rozbrzmiewał w ciszy zaskakująco mocno i spokojnie. – A to moi towarzysze, Walker Boh i Morgan Leah. Przybyliśmy do Eldwist prosić cię, abyś zwrócił Czarny Kamień Elfów.

Głowa uniosła się nieznacznie, kamień skrzypnął i zazgrzytał.

– Czarny Kamień Elfów należy do mnie…

– Nie, Uhl Belku. Należy do druidów. Ukradłeś go im. Ukradłeś go z Wiecznej Rezydencji Królów i przyniosłeś do Eldwist. Teraz musisz go oddać.

Długo trwało, zanim Król Kamienia znowu przemówił.

– Kim jesteś…

– Jestem nikim.

– Czy masz magię, aby ze mną walczyć…?

– Nie.

– A inni, czy mają magię…?

– Niewielką. Morgan Leah niegdyś używał Miecza ofiarowanego mu przez druidów, który posiadał magię Hadeshornu. Ale teraz miecz jest złamany, jego ostrze strzaskane, a magia odeszła. Walker Boh niegdyś używał magii odziedziczonej po przodkach, elfach z rodu Shannary. Ale utracił większość tej magii, kiedy zniszczono jego ramię i ducha. Jeszcze jej nie odzyskał. Nie, nie mają magii, która mogłaby cię zranić.

Walker był tak zdumiony, że ledwo wierzył w to, co słyszy. W ciągu paru sekund Ożywcza zniszczyła ich całkowicie. Ujawniła nie tylko, po co przybyli, ale że brakuje im również najmniejszych szans, żeby to zdobyć. Przyznała, że jest praktycznie bezsilna wobec tego nieziemskiego stwora i że nie byli zdolni go zmusić, aby spełnił ich żądania. Zniweczyła nawet możliwość, że mogliby uciec się do oszustwa. Co ona sobie myślała?

Uhl Belk najwyraźniej rozważał tę samą kwestię.

– Mam oddać Czarny Kamień Elfów tylko dlatego, że mnie o to prosisz, oddać go trzem śmiertelnikom, których żywot jest ograniczony, dziewczynie, która nie posiada magii, jednorękiemu i rycerzowi ze złamanym mieczem…?

– To konieczne, Uhl Belku.

– Ja decyduję, co jest konieczne w królestwie Eldwist. Ja jestem prawem i mocą ustanawiającą prawo; nie ma prawa ponad moje, i dlatego nie ma konieczności ponad moją konieczność. Kto ośmieli mi się sprzeciwić; żadne z was; jesteście bez znaczenia, niczym pył padający na moją skórę i spłukiwany do morza… – Przerwał. – Czarny Kamień Elfów jest mój…

Ożywcza nie odpowiedziała tym razem, ale ciągle wpatrywała się w spękane oczy Króla Kamienia. Potężne ciało Uhl Belka przesunęło się ponownie, jakby wciągane przez lotne piaski. Kamień zazgrzytał stanowczo – koło czasu i pewności obdarzone ciałem.

– Ty…

Wskazał na Walkera wyprostowanym palcem.

– Asphinx zażądał części ciebie. Czuję jego odór na twoim ciele; a mimo to żyjesz; czy jesteś druidem…

– Nie – odpowiedziała natychmiast Ożywcza. – Jest posłańcem druidów, wysłanym, aby odzyskać Czarny Kamień. Jego elfia magia ocaliła go od trucizny Asphinxa. Druidzi dali mu prawo, aby upomniał się o Czarny Kamień Elfów.

– Wszyscy druidzi nie żyją…

Ożywcza nie odezwała się, czekając na Króla Kamienia i stojąc przed nim bez lęku. Nagły ruch potężnego ramienia i zostałaby zmiażdżona. Zdawała się nie brać tego pod uwagę. Walker zerknął na Morgana, ale oczy górala utkwione były w twarzy Uhl Belka, unieruchomione jej brzydotą, zahipnotyzowane jej mocą. Zastanawiał się, co powinien zrobić. Cokolwiek? Nagle zaczął się zastanawiać, co w ogóle tutaj robi.

Potem Król Kamienia przemówił powolnym, chrapliwym głosem.

– Żyję od zawsze i będę żył na długo potem, kiedy staniecie się prochem; stworzyło mnie Słowo i przeżyłem wszystkich, których wraz ze mną obdarzono życiem, z wyjątkiem jednego, a i on wkrótce odejdzie; nie dbam o świat, w którym istnieję, oprócz skorupy, nad którą dano mi panować – wiecznym kamieniem; to kamień przetrwa wszystko, jest niezmienny i stały, i dlatego właśnie najbliższy doskonałości, jaką może osiągnąć życie; ja daję światu kamień i planuję, co ma się stać; wykorzystuję wszystkie konieczne środki, aby urzeczywistnić mój cel; dlatego wziąłem Czarny Kamień Elfów i uczyniłem go swoją własnością…

Jego słowa uniosły się echem pod kopułą, a potem zamarły w ciszy. Cienie wydłużały się już, kiedy światło Walkera zaczęło powoli gasnąć, magia zanikała. Walker czuł daremność ich wysiłków. Ramię Morgana opadło bezużytecznie; co za sens próbować stalową bronią walczyć z czymś tak pradawnym i niezmiennym? Tylko Ożywcza zdawała się wierzyć, że jest jeszcze jakaś nadzieja.

– Druidzi byli niczym w porównaniu ze mną; ich starania, aby ukryć i ochronić magię były daremne; zostawiłem Asphinxa, aby pokazać, jak gardzę ich usiłowaniami; wierzyli w prawo natury i ewolucję, głupcy, mnożyli wyznawców zmian; umarli, nie pozostawili nic; kamień jest jedynym żywiołem w ciele ziemi, który przetrwa i będę żył w tym kamieniu na wieki…

– Stały – wyszeptała Ożywcza.

– Tak…

– Wieczny.

– Tak…

– A co z twoją obietnicą, Uhl Belku? Co z nią? Pogardziłeś tym, do czego zostałeś stworzony. Miałeś być równoważącą siłą, zachowywać świat takim, jakim go stworzono. – Jej głos był cichy i urzekający, pajęczyna tkająca obrazy, która zdawała się nabierać kształtu i lśnić w martwym powietrzu. – Opowiadano mi twoje dzieje. Obdarzono cię życiem, abyś zachowywał życie; takie było zadanie powierzone ci przez Słowo. Kamień nie zachowuje niczego, co żyje. Nie polecono ci niczego przemieniać, a mimo to pochłonęło cię pragnienie, aby wszystko obalić, zmienić na zawsze skład życia na ziemi, zmienić żyjącą materię w kamień – a wszystko po to, aby stworzyć ogrom tego, kim i czym jesteś. Spójrz, co przez to osiągnąłeś. – Zebrała się w sobie, widząc zmarszczone groźnie brwi Króla Kamienia. – Oddaj Czarny Kamień Elfów, Uhl Belku. Pomożemy ci znowu stać się wolnym.

Ogromny, kamienny stwór poruszył się na swym skalnym łożu, zatrzeszczały stawy, a dźwięk rozszedł się po arenie z hukiem, jakby odpowiadała nań jakaś niewidzialna publiczność. Uhl Belk przemówił, a w jego głosie pobrzmiewało coś nowego i przerażającego.

– Jesteś czymś więcej, niż udajesz; nie oszukasz mnie; ale to i tak nieważne; nie dbam o to, kim jesteś i czego chcesz; dopuściłem cię do siebie, abym mógł cię sprawdzić; magia, którą mnie dotknęłaś, przyciągnęła moją uwagę i ciekaw byłem, kim jesteś; nie potrzeba mi niczego od żywych; jestem całością; pomyśl o mnie jak o krainie, po której chodzisz, a ty jesteś najmniejszą z pcheł, które na niej żyją; jeśli zaczniesz sprawiać kłopot, zniszczę cię w jednej chwili; jeśli przeżyjesz ten dzień, prawdopodobnie nie przeżyjesz kolejnego… – Wielka brew zmarszczyła się, a bruzdy i zmarszczki przemieściły się na zniekształconej twarzy. – Kim jestem, jeśli nie całą twoją egzystencją; spójrz wokół siebie, jestem wszystkim, co widzisz; spójrz, gdzie stoisz w środku Eldwist, a ja jestem wszystkim, czego dotykasz; sam się takim uczyniłem; uczyniłem się jednym z krainą, którą stworzyłem; uwolniłem się od wszystkiego i zawsze będę wolny…

I nagle Walker Boh zrozumiał. Uhl Belk nie był żyjącym stworzeniem w normalnym znaczeniu tego słowa. Był duchem, tak samo, jak Król Srebrnej Rzeki. Był czymś więcej niż pomnikiem, który przykucnął przed nimi. Był wszystkim, po czym chodzili; był całym królestwem Eldwist. Kamień był jego skórą, jak powiedział – częścią jego istoty. Odnalazł sposób, aby wcielić się we wszystko, co stworzył, zapewniając sobie trwałość tak, jak nie zrobiłby tego nikt inny.

Ale to oznaczało, że jest również więźniem. To dlatego nie wstał, aby ich powitać, ani nie ścigał ich, ani bezpośrednio nie brał udziału w ich przedsięwzięciu. Ponieważ jego nogi zatopione były w kamieniu. Zdolność poruszania się była dla niego słabością przeznaczoną dla niższych stworzeń. On rozwinął się w coś większego, w swój własny świat. A ten schwytał go w pułapkę.

– Ale nie jesteś wolny, prawda? – zapytała śmiało Ożywcza, jakby czytając w myślach Walkera. – Gdybyś był, oddałbyś nam Czarny Kamień Elfów, ponieważ nie potrzebowałbyś go naprawdę. – Jej głos był twardy i natarczywy. – Ale nie możesz tego zrobić, prawda, Uhl Belku? Potrzebujesz Kamienia Elfów, aby utrzymać się przy życiu. Bez niego Maw Grint pożarłby cię.

– Nie…

– Bez niego Maw Grint zniszczyłby cię.

– Nie…

– Bez niego…

– Nie…!

Kamienna pięść uderzyła, chybiając dziewczynę o włos, roztrzaskując fragment posadzki obok niej i rozsypując ostre odłamki we wszystkie strony, na odległość stu jardów. Król Kamienia zadrżał, jak uderzony.

– Maw Grint jest twoim dzieckiem, Uhl Belku – ciągnęła Ożywcza, prostując się przed nim, jakby to ona posiadała ogrom i moc Króla Kamienia. – Ale twoje dziecko nie jest ci posłuszne.

– Nic nie wiesz; Maw Grint jest przedłużeniem mnie samego, jak wszystko w Eldwist. Nie ma życia poza tym, które mu dałem; służy wyłącznie moim celom, obracając ziemię i wszystko, co na niej żyje, w kamień, ciągłość mnie samego…

Czarne oczy dziewczyny były jasne i żywe.

– A Czarny Kamień Elfów?

W głosie Króla Kamienia brzmiała dziwna mieszanina emocji, których nie chciał ujawnić.

– Czarny Kamień Elfów pozwala…

Poszarpana paszcza opadła i Król Kamienia skulił się w sobie, kurcząc masywne ciało i kończyny, jakby miały zniknąć w kamiennej bryle.

– Pozwala? – wyszeptała cicho Ożywcza. Bezbarwne, puste oczy uniosły się.

– … Patrzeć…

Słowa poniosły się echem, jakby pękła dusza Króla Kamienia. Skała zachrzęściła raz jeszcze i zazgrzytała i za ich plecami rozdzieliła się ściana kopuły. Szare, zamglone światło dnia wlało się do środka, jakby chciało uciec przed kurtyną deszczu na zewnątrz. Obok przepływały chmury i mgła, wijąc się wokół wynurzających się dalej budynków i otulając je, jakby były zmarzniętymi olbrzymami ustawionymi na straży. Z ust Króla Kamienia buchnął przeraźliwy lament i wypełnił pustkę miasta wibrującym dźwiękiem. Lament uniósł się i szybko opadł, ale jego echo zostało, jakby miało trwać wiecznie.

– Patrzeć…

Usłyszeli Maw Grinta, zanim go zobaczyli. Jego nadejście oznajmiło dudnienie głęboko pod ulicami miasta, które rosło w miarę zbliżania się stwora; niski pomruk wznoszący się do ryku, który wstrząsnął wszystkim i rzucił trójkę z Rampling Steep na kolana. Maw Grint wystrzelił w powietrze, roztrzaskując kamień stanowiący skórę Uhl Belka i rozrzucając go daleko poza ściany kopuły i otwór, w którym stali, wpatrując się bezradnie z szeroko otwartymi oczami. Ujrzeli, jak Król Kamienia kuli się z bólu. Maw Grint rósł i zdawał się ciągle rosnąć, niczym lewiatan nieprawdopodobnych rozmiarów, przewyższający nawet budynki, wijący się jak wąż, ohydna krzyżówka dżdżownicy i węża, czarny niczym dół z cuchnącym płynem tryskającym z kamiennego cielska, pozbawiony oczu i głowy, z paszczą jak ssąca dziura, którą wydawał się mieć zamiar pochłonąć najpierw deszcz, a potem całe powietrze. Pojawił się z przerażającą gwałtownością i wypełnił przestrzeń otworu kopuły, jak fala ciemności, która całkowicie je pochłonęła.

Walker Boh zamarł ze strachu i niedowierzania. Maw Grint był prawdziwy; nie sposób było sobie nawet wyobrazić takiego potwora. Po raz pierwszy w życiu pragnął uciec. Patrzył, jak Morgan Leah zatacza się w tył i opada na kolana. Ujrzał, jak Ożywcza zamarła w miejscu. Sam czuł, jak traci siły i ledwo powstrzymuje się, żeby nie upaść. Maw Grint skręcał się na tle nieba, jak ogromna masa czarnego szlamu, której nikt nie zdoła się przeciwstawić.

Jednak Król Kamienia nie wahał się. Uniósł potężną, sękatą dłoń – tę, którą podpierał podbródek, kiedy uznali go za pomnik – a jej palce powoli zaczęły się otwierać. Błysnęło światło – światło, którego żadne z nich nigdy nie widziało. Natychmiast trysnęło we wszystkie strony i zamiast oświetlać, jak zwykłe światło, zamieniało wszystko w ciemność.

To nie światło, pomyślał Walker Boh, usiłując powstrzymać powódź wrażeń, która chciała go pochłonąć. To nieobecność światła!

Potem palce Króla Kamienia rozpostarły się szeroko i mogli zobaczyć, co trzyma. Był to idealnie ukształtowany szlachetny kamień, którego środek był czarny i nieprzenikniony niczym noc. Kamień lśnił, odbijając nikłe promienie szarego światła dnia, i nie pozwalał przemknąć się nawet najmniejszemu pasemku. Ukołysany w potężnej dłoni Uhl Belka wydawał się maleńki, ale ciemność, którą roztaczał, docierała do najdalszych zakamarków kopuły, w najgłębsze zakątki, wyszukując i przesłaniając cały blask światła Walkera, tak że w ciągu kilku sekund jedynym pozostałym światłem było to, dochodzące z rozdarcia kamiennej pokrywy kopuły.

Walker Boh poczuł, jak magia porusza się w nim, jakby coś rozpoznawała.

Odnaleźli Czarny Kamień Elfów.

Potem Uhl Belk krzyknął, a grzmiący ryk zagłuszył nawet odgłosy nadejścia Maw Grinta, wiatru, deszczu i oceanu na zewnątrz, i rzucił przed siebie Czarny Kamień Elfów. Czerń zebrała się i zacisnęła w pojedyncze pasmo, które wystrzeliło naprzód, uderzając w Maw Grinta. Potwór nie stawiał oporu, ale wisiał po prostu, unieruchomiony. Zadrżał – jakby równocześnie z bólu i rozkoszy, pogrążony w odczuciach, które skulone przed nim ludzkie istoty mogły sobie tylko wyobrazić. Zawirował, a czerń zawirowała w odpowiedzi. Ciemność rozprzestrzeniała się, rozszerzała, płynęła, a potem zaczęła się wycofywać, dopóki nie pokryła również Króla Kamienia. Usłyszeli jego jęk, a później szloch, w którym znowu rozbrzmiała mieszanina uczuć w dziwnym lamencie, niewyraźnym i niezrozumiałym. Magia Kamienia Elfów połączyła ich, ojca i syna, dwa potwory, bezcielesnymi więzami, które łączyły ich równie mocno jak stalowe łańcuchy.

Co się dzieje? – myślał Walker Boh. Co magia z nimi robi?

Potem nieświatło zniknęło, linia cienia zbladła, zanikając stopniowo, jak atrament wsiąkający w białą sieć, powietrze pojaśniało i powróciło światło dnia, a więź pomiędzy Królem Kamienia i Maw Grintem rozpłynęła się. Maw Grint zatonął z powrotem w ziemi. Otwór, który wybił, zamknął się za nim, kamień połączył się, gładki i twardy jak przedtem. Ulica znowu była cała, jakby nic się nie wydarzyło. Deszcz zmył wszelkie ślady przejścia potwora, strumienie wody rozpuściły zielonkawą warstwę trucizny wysączoną z jego ciała i poniosły ją dalej.

Palce Uhl Belka raz jeszcze zacisnęły się wokół Czarnego Kamienia Elfów, powieki mu opadły, a twarz zmieniła się w sposób, którego Walker nie był w stanie opisać, jakby w jakiś sposób odwracała się na drugą stronę, tworzyła na nowo. Była teraz bardziej przerażająca niż kiedykolwiek, bardziej surowa, mniej ludzka i bardziej przypominająca skałę, która go trzymała. Cofnął Kamień Elfów, przyciskając go mocno dłonią do ciała.

– Teraz rozumiecie… – Jego głos brzmiał jak grzmot.

Ale nie rozumieli. Nawet Ożywcza. W jej oczach widać było zdumienie i zaskoczenie. Stali w milczeniu przed Królem Kamienia, cała trójka, czując się mali i niepewni.

– Co ci się stało, Uhl Belku? – zapytała w końcu dziewczyna.

Potoki deszczu i podmuchy wiatru wdzierały się przez rozdarcie kopuły.

– Idźcie…

Ogromna, oszpecona głowa zaczęła się odwracać, kamień zazgrzytał złowieszczo.

– Musisz oddać nam Czarny Kamień Elfów! – krzyknęła Ożywcza.

– Czarny Kamień Elfów jest mój…

– Cieniowce zabiorą ci go, tak jak ty odebrałeś go druidom!

Głos Uhl Belka był zmęczony i obojętny.

– Cieniowce są dziećmi; wy jesteście dziećmi; nie obchodzicie mnie; nic, co zrobicie, nie może mnie zranić ani dotknąć; spójrzcie na mnie; jestem stary jak świat i będę trwał wraz z nim; wy odejdziecie w mgnieniu oka; zabierajcie się z mojego miasta; jeśli pozostaniecie, jeśli znowu do mnie przyjdziecie, jeśli w jakikolwiek sposób będziecie mnie niepokoić, wezwę Rake’a, aby się was pozbyć, i natychmiast was pożre…

Podłoga zafalowała pod ich stopami i potoczyli się w stronę otworu w ścianie. To Król Kamienia otrząsnął się tak, jak zwierzę strąca z siebie dokuczliwego owada. Walker Boh wstał, ciągnąc za sobą Ożywczą i dając znak Morganowi. Nic już nie osiągną, zostając tutaj. Dzisiaj już nie dostaną Czarnego Kamienia Elfów – jeżeli w ogóle kiedykolwiek go dostaną. Uhl Belk rozwinął się w stworzenie przewyższające wszystkie inne. Miał rację; cóż mogli zrobić, żeby go zranić czy dotknąć?

Ożywcza jednak nie wyglądała na przekonaną.

– To ty nas pożresz! – krzyknęła, kiedy wychodzili przez otwór na ulicę. Drżała. – Posłuchaj mnie, Uhl Belku!

Poryta bruzdami twarz odwróciła się w cień, ogromne ramiona pochyliły się i olbrzym przybrał na powrót pozę myśliciela. Nie było odpowiedzi.

Stojąc w deszczu, patrzyli, jak ściana zamyka się na powrót. W ciągu paru chwil kopuła stała się znowu nieprzeniknioną skorupą.

Morgan podszedł i położył dłonie na ramionach Ożywczej. Dziewczyna wydawała się nieświadoma jego obecności, jakby skamieniała. Góral pochylił się do niej i zaczął szeptać.

Walker Boh odszedł od nich. Kiedy już był sam, odwrócił się raz jeszcze w stronę schronienia Uhl Belka. Płonął w nim ogień, a równocześnie czuł obojętność. Był tu i jakby go nie było. Zdał sobie sprawę, że nie zna już sam siebie. Stał się zagadką, której nie potrafił rozwiązać. Jego myśli zaciskały się niczym popręg. Król Kamienia był wrogiem, którego nikt nie mógł pokonać. Nie tylko rządził miastem; on nim był. Uhl Belk stał się Eldwist. Był całym światem, a nikt nie potrafił zmienić całego świata. Ani Allanon, ani Coglin, ani wszyscy druidzi razem wzięci.

Deszcz spływał mu po twarzy. Nikt.

Mimo to już wiedział, kto spróbuje to zrobić.

XXVI

Pe Eli dwa razy zmieniał zdanie, zanim w końcu się zdecydował. Teraz przemknął szybko ciemną ulicą i schował się w bramie budynku, w którym ukryli się pozostali. Deszcz kapał z jego płaszcza na kamienne schody i znaczył jego przejście regularnym, wijącym się szlakiem. Zatrzymał się na podeście, żeby nasłuchiwać, ale nie usłyszał nic. Ruszył więc naprzód. Tamci byli pewnie na zewnątrz na poszukiwaniach. Zresztą, co za różnica. Wrócą prędzej czy później. Mógł poczekać.

Przeszedł korytarz, nie troszcząc się, aby ukryć swe nadejście, i wszedł przez drzwi ich kryjówki. Na pierwszy rzut oka pokój wydawał się pusty, ale instynkt ostrzegł go natychmiast, że jest obserwowany. Zatrzymał się po kilku krokach. Cienie wymalowały pokój w dziwne wzory, stłoczone na chybił trafił, jak zbłąkane dzieci, które niepogoda zagoniła do środka. W ciszy słychać było miarowy stukot deszczu. Pe Eli stał i czekał.

I wtedy pojawił się Homer Dees, wysuwając się bezszelestnie z cienia przy drzwiach. Poruszał się z wdziękiem i swobodą, które zadawały kłam jego przysadzistej sylwetce. Był podrapany i posiniaczony, ubranie miał podarte. Wyglądał, jakby napadło go jakieś zwierzę. Utkwił w Pe Ellu ponure spojrzenie, surowe i podejrzliwe, jak zawsze, niczym stary niedźwiedź, który stanął twarzą w twarz z dawnym wrogiem.

– Nie przestajesz mnie zdumiewać – odezwał się Pe Eli. Mówił szczerze, nadal ciekawy tego kłopotliwego starca.

Dees zatrzymał się, nie zmniejszając odległości pomiędzy nimi.

– Myślałem, że już cię nie zobaczymy – warknął.

– Naprawdę? – Pe Eli uśmiechnął się rozbrajająco, a potem przeszedł przez pokój do zwiędłych owoców schnących w ręcznie robionej misie. Wybrał jeden i ugryzł. Owoc był gorzki, ale jadalny.

– Gdzie tamci?

– Tu i tam – odpowiedział Dees. – A co za różnica? Pe Eli zrzucił pelerynę i rozsiadł się.

– Żadna. Co ci się stało?

– Wpadłem do dołka. Czego chcesz? Pe Eli nie przestawał się uśmiechać.

– Drobnej przysługi.

Trudno powiedzieć, czy Horner Dees był zaskoczony, czy nie. Udało mu się nie pokazać niczego po sobie, ale przez chwilę wydawało się, że nie znajduje odpowiedzi. Przygarbił się nieco, jakby szykował się do ataku. Obserwował Pe Ella bez słowa, po czym pokręcił głową.

– Znam cię, Pe Eli – oznajmił cicho. – Pamiętam cię z dawnych lat, z czasów, kiedy dopiero zaczynałeś. Byłem wtedy tropicielem federacji i poznałem cię. Rimmer Dall miał plany również co do mnie, ale postanowiłem, że nie chcę ich realizować. Widziałem cię raz czy dwa. Widziałem, jak przychodzisz i odchodzisz, słyszałem plotki o tobie. – Zawahał się. – Po prostu chcę, żebyś wiedział.

Pe Eli zjadł owoc i odrzucił na bok łupiny. Nie był pewny, jak się zachować wobec tak niespodziewanych nowin. Sądził, że nie liczą się tak naprawdę. Wiedział teraz przynajmniej, co zastanawiało go w Homerze.

– Nie pamiętam cię – powiedział w końcu. – Ale to nieważne. – Wąska twarz odsunęła się od światła. – Żebyśmy się dobrze zrozumieli, plany Rimmera Dalla nie przebiegają całkiem tak, jak by się tego spodziewał. Robię, co chcę. Zawsze tak było.

Dees pochylił twarz o nieregularnych rysach.

– Zabijasz ludzi.

Pe Eli wzruszył ramionami.

– Czasami. Boisz się? Tropiciel pokręcił głową.

– Nie ciebie.

– To dobrze. A zatem skoro skończyliśmy z tą kwestią, wróćmy do poprzedniej. Potrzebuję pomocy. Będziesz tak miły?

Horner Dees stał przez chwilę bez słowa, po czym podszedł, usadowił się z mruknięciem i w milczeniu patrzył na Pe Ella, najwyraźniej rozważając propozycję. To był cały Pe Eli. Przemyślał wszystko dokładnie, zanim wrócił, rozważył wszystkie za i przeciw, aby samotnie wkroczyć do schronienia Rake’a, i postanowił poszukać towarzystwa, aby sprawdzić, czy na pewno Król Kamienia ukrywa się w środku. Nie miał nic do ukrycia i nie miał zamiaru nikogo oszukiwać. Zawsze lepiej mówić wprost, o co chodzi. Jeśli można.

Dees poruszył się.

– Nie ufam ci.

Pe Eli roześmiał się bezdźwięcznie.

– Mówiłem kiedyś góralowi, że byłbyś durniem, gdybyś mi wierzył. Nie obchodzi mnie, czy mi ufasz. Nie proszę o twoje zaufanie.

Proszę o pomoc.

– Jaką pomoc? – Dees wbrew samemu sobie był zaciekawiony.

Pe Eli ukrył zadowolenie.

– Zeszłej nocy poszedłem za Rake’em do jego nory. Obserwowałem, jak wchodzi, widziałem, gdzie się ukrywa. Uważam za bardzo prawdopodobne, że tam, gdzie ukrywa się Rake, ukrywa się również Król Kamienia. Kiedy Rake wyjdzie dziś w nocy, aby patrolować ulice miasta, mam zamiar rozejrzeć się w środku. – Pochylił się do przodu, zarażając Deesa swoją pewnością. – W drzwiach, przez które przechodzi Rake, jest zatrzask. Jeśli go uwolnię, będę mógł wejść do środka. Kłopot w tym, co będzie, jeśli drzwi zatrzasną się za mną. Jak wyjdę?

Dees pocierał owłosiony podbródek i przebierał palcami w grubym zaroście, jakby go swędziało.

– A więc chcesz, żeby ktoś zabezpieczał ci tyły?

– To chyba dobry pomysł. Zamierzałem pójść sam, zmierzyć się z Królem Kamienia, zabić go, jeśli będzie trzeba, i zabrać Kamień. Nadal mam taki plan, ale nie chciałbym się martwić, że Rake wpełznie mi na plecy, kiedy nie będę uważał.

– A więc chcesz, żebym uważał za ciebie?

– Boisz się?

– Ciągle o to pytasz. Szczerze mówiąc, to ja powinienem cię o to zapytać. Dlaczego miałbyś mi wierzyć. Nie przepadam za tobą, Pe Eli. Może byłbym szczęśliwy, gdyby Rake cię dopadł. A to sprawia, że chyba nie najlepszego wybrałeś sobie pomocnika, nie sądzisz?

Pe Eli wyciągnął nogi i oparł szczupłe ciało o ścianę.

– Niekoniecznie. Nie musisz mnie lubić. Ja nie muszę lubić ciebie. I nie lubię. Ale obaj chcemy tego samego, Czarnego Kamienia Elfów. Chcemy pomóc dziewczynie. Nie wygląda na to, żebyśmy osobno wiele zdziałali, aczkolwiek mam większe szanse niż ty. Rzecz w tym, że jeżeli dasz mi słowo, że będziesz mnie zabezpieczał, to myślę, że tak zrobisz. Ponieważ twoje słowo coś dla ciebie znaczy, prawda?

Dees roześmiał się sucho.

– Nie mów, że chcesz odwołać się do mojego poczucia honoru.

Nie przełknę tego.

Uśmiech Pe Ella znikł.

– Ja też mam swój honor, stary, i znaczy on dla mnie tyle, co i dla ciebie. Jeśli daję słowo, dotrzymuję go. Niewielu ludzi może to o sobie powiedzieć. I mówię ci, że jeśli ty będziesz zabezpieczał mnie, ja będę zabezpieczał ciebie, dopóki to się nie skończy. Potem każdy dba sam o siebie. – Uniósł głowę. – Czas ucieka. Do zachodu słońca musimy być na miejscu. Idziesz czy nie?

Horner Dees przez długi czas nie odpowiadał. Gdyby odpowiedział od razu, Pe Eli byłby zaskoczony i podejrzliwy. Poza wszystkim innym Dees był uczciwy i Pe Eli był pewny, że nie zawarłby umowy, której nie mógłby dotrzymać. Pe Eli ufał mu. W przeciwnym razie nie prosiłby go o pomoc. Co więcej, uważał Deesa za najlepszy wybór z nich wszystkich, nie tak niedoświadczonego jak góral czy nieodpowiedzialnego jak Carisman. Nie był też nieprzewidywalny, jak Walker Boh. Dees, ni mniej ni więcej, był tym, na kogo wyglądał.

– Opowiedziałem o tobie góralowi – oświadczył Dees, obserwując go. – Pewnie już powiedział pozostałym.

Pe Eli raz jeszcze wzruszył ramionami.

– Nie obchodzi mnie to. – I naprawdę nie obchodziło.

Dees pochylił do przodu ciężką postać, mrużąc oczy w szarawym świetle.

– Jeśli zdobędziemy Kamień, którykolwiek z nas, przyniesiemy go dziewczynie. Słowo?

Pe Eli nie mógł powstrzymać uśmiechu.

– Przyjmiesz moje słowo, starcze?

Twarz Deesa był pewna i stanowcza.

– Jeśli spróbujesz go nie dotrzymać, znajdę sposób, abyś tego pożałował.

Pe Eli wierzył mu. Horner Dees, pomimo starości i wyczerpania, steranego wyglądu i ciężaru lat, byłby niebezpiecznym przeciwnikiem. Jako tropiciel, leśny człowiek i myśliwy, Dees przez długi czas umiał utrzymać się przy życiu. Być może nie dorównałby Pe Ellowi w walce wręcz, ale były i inne sposoby, aby zabić człowieka. Pe Eli uśmiechnął się w duchu. Któż to wiedział lepiej od niego?

Pe Eli wyciągnął dłoń i czekał, aż stary ją przyjmie.

– Dobiliśmy targu – powiedział. Ich dłonie zacisnęły się na chwilę i rozłączyły się. Pe Eli wstał kocim ruchem. – Chodźmy.

Przeszli przez drzwi pokoju i schodami w dół. Pe Eli prowadził. Mrok na zewnątrz zgęstniał, a ciemność rosła wraz z nadejściem nocy. Skulili ramiona przed deszczem i ruszyli naprzód. Myśli Pe Ella powędrowały do jego transakcji. Łatwo poszło. Zwróci dziewczynie Kamień Elfów, ponieważ gdyby tego nie zrobił, ryzykowałby, że utraci ją na zawsze, a reszta będzie go ścigać przez całą wieczność.

Nigdy nie zostawiaj swoich wrogów żywych, aby mogli cię ścigać, pomyślał.

Lepiej zabij ich, kiedy będzie okazja.

Światło dnia gasło gwałtownie, kiedy Walker, Morgan i Ożywcza dochodzili do budynku, który Pe Eli i Horner Dees opuścili niecałą godzinę temu. Deszcz padał miarowo, niczym ciemna kurtyna ocieniająca wysokie, ponure budowle miasta, przysłaniająca niebiosa, góry i morze. Morgan szedł, opiekuńczo otaczając ramieniem barki dziewczyny, z głową pochyloną ku niej. Na tle mgły stanowili dwie niewyraźne, zakapturzone sylwetki. Walker trzymał się na uboczu, zostawiając ich samym sobie. Widział, jak Ożywcza nachyla się ku góralowi. Wydawała się z radością przyjmować jego objęcia, co do tej pory się nie zdarzało. Coś się stało z nią podczas walki z Królem Kamienia. Coś, czego nie zauważył i teraz dopiero zaczynał to rozumieć.

Pokaźny strumień deszczu zatkał rynsztok, zagradzając koniec chodnika niczym fosa, i musiał zejść na bok, żeby go okrążyć. Ciągle szedł pierwszy, wybierając drogę, a jego otuloną peleryną postać przysłaniał deszcz i mrok. Jak widmo, pomyślał. Jak Grimpond, poprawił się. Od dawna już nie myślał o Grimpondzie. Było to zbyt bolesne wspomnienie, aby wydobyć je z zakamarków duszy, gdzie je złożył. To Grimpond i jego zawikłane zagadki doprowadziły go do Wiecznej Rezydencji Królów i spotkania z Asphinxem. To Grimpond kosztował go utratę ramienia, ducha i części jego dawnej istoty. Zraniony na ciele i duszy – oto, jak widział sam siebie. Grimpond by się ucieszył, gdyby o tym wiedział.

Na chwilę uniósł twarz i pozwalał, aby obmywał ją deszcz, chłodząc skórę. Nie myślał, że w tak deszczową pogodę może być tak gorąco.

To wizje Grimponda, rzecz jasna, prześladowały go. Trzy mroczne, enigmatyczne, przelotne obrazy przyszłości, niekoniecznie wierne, kłamstwa wplątane w półprawdy, prawdy przysłonięte przez kłamstwa, ale realne. Pierwsza już się sprawdziła; przysiągł, że odetnie sobie dłoń, zanim przysłuży się sprawie druidów, i tak się stało. Potem i tak podjął zadanie. Było to ironiczne, poetyczne i przerażające zarazem.

Druga wizja o Ożywczej. Trzecia…

Zacisnął zdrową dłoń. Prawdą było, że nigdy nie przestał myśleć o drugiej. Ożywcza. W jakiś sposób zawiedzie ją. Wyciągnie do niego dłoń po pomoc; będzie miał szansę ocalić ją przed upadkiem i pozwoli jej zginąć. Będzie stał tam i patrzył, jak stacza się w ciemną otchłań. Taka była wizja Grimponda. Oto, co się wydarzy, jeśli nie znajdzie sposobu, aby temu zapobiec.

Nie był przecież w stanie zapobiec pierwszej.

Ogarnęło go rozgoryczenie i odpędził od siebie wspomnienie Grimponda do tego odległego zakamarka, z którego się uwolniło. Grimpond, upomniał sam siebie, był kłamstwem. Ale czy wtedy on również nim nie był? Tak zdecydowany trzymać się z dala od machinacji druidów, gotowy pogardzić wszelką magią z wyjątkiem tej, która służyła podtrzymaniu jego własnych, ograniczonych przekonań, tak pewny, że może być panem własnego przeznaczenia? Ugrzązł w niezrozumieniu i żalach. Robił to, czego przysięgał nie czynić nigdy: trudził się dla druidów, nad przywróceniem ich magii, przyrzekł wypełnić ich wolę. Co gorsza, brał udział w wydarzeniach, które mogły doprowadzić jedynie do jego unicestwienia – walki z Królem Kamienia, aby odebrać mu Czarny Kamień Elfów. Dlaczego? Przywarł do tych wydarzeń, jakby tylko one pozwalały mu przestać się bezwładnie unosić, jakby były wszystkim, co nie pozwoli mu utonąć, i wszystkim, co mu pozostało.

Na pewno tak nie było.

Próbował dojrzeć coś przez wilgotną otulinę miasta i ponownie zdał sobie sprawę, jak bardzo tęskni za lasami Hearthstone. To nie było tylko kamienne miasto, uczucie osaczenia, nieustanna mgła i deszcz. Eldwist nie miało żadnej barwy, niczego, co dawałoby wytchnienie oczom i poprawiało nastrój. Były tu tylko odcienie szarości, niewyraźne cienie ułożone warstwami, jeden na drugim. W jakiś sposób czuł się odbiciem miasta. Może Uhl Belk odmienił go tak, jak odmienił ziemię, odbierając mu barwy życia i redukując jego istnienie do twardego, martwego kamienia. Jak daleko mógł sięgnąć Król Kamienia? – zastanawiał się. Jak głęboko w jego duszę? Czy były jakieś granice? Czy jego ramiona sięgały do puszczy Darklin i Hearthstone? Czy potrafił odnaleźć ludzkie serce? Prawdopodobnie tak, po jakimś czasie. A czas nie znaczył nic dla stwora, który żył tak długo.

Weszli frontowym wejściem do swojej nocnej kryjówki i zaczęli się wspinać po schodach. Ponieważ prowadził Walker, ujrzał przed sobą na kamieniu plamy deszczowej wody, które zasłaniały przed idącymi za nim jego własne mokre ślady. Ktoś niedawno wszedł tu i wyszedł. Homer Dees? Ale Dees przypuszczalnie czekał już na ich powrót.

Ruszyli w dół labiryntem korytarzy do pokoju, który służył im za bazę operacyjną. Był pusty. Walker omiótł spojrzeniem ślady wilgoci, aż do półmroku drzwi na każdej ze ścian. Nasłuchiwał ciszy. Podszedł do miejsca, w którym ktoś siedział i jadł.

Odezwał się w nim instynkt.

Niemal czuł zapach Pe Ella.

– Horner? Gdzie jesteś? – Morgan zaglądał do pomieszczeń i korytarzy, nawołując starego tropiciela. Walker napotkał spojrzenie Ożywczej i nie odezwał się. Góral zniknął na chwilę, a potem wrócił. – Mówił, że będzie tutaj czekał. Nie rozumiem.

– Musiał zmienić zdanie – podsunął cicho Walker.

– Chyba się rozejrzę. – Morgan nie był przekonany. – Wyszedł przez drzwi, którymi przyszli, opuszczając Mrocznego Stryja i córkę Króla Srebrnej Rzeki patrzących na siebie w mroku.

– Pe Eli był tutaj – powiedziała, nie odrywając od niego czarnych oczu.

Pozwolił, aby ogrzał go płomień jej spojrzenia; poczuł znajome uczucie pokrewieństwa, współudziału w magii.

– Nie wyczuwam walki – powiedział. – Nie ma tu krwi ani zniszczenia.

Ożywcza skinęła spokojnie głową i czekała. Kiedy nie odezwał się więcej, przeszła przez pokój i stanęła przed nim.

– O czym myślisz, Walkerze? – zapytała z niepokojem w oczach. – O czym myślałeś przez cały czas w drodze powrotnej, tak zatopiony we własnym wnętrzu? – Wyciągnęła dłonie, aby ująć go za ramię i ścisnąć je mocno. Jej twarz uniosła się i srebrne włosy opadły do tyłu, skąpane w słabym, szarym świetle. – Powiedz mi.

Poczuł się nagle nagi, słaby i sterany życiem, jakby pozostało w nim zaledwie tyle siły, aby nie rozpaść się całkowicie. Ból, fizyczny i psychiczny zarazem, płynął z okaleczonych członków do serca, wszechogarniającą falą, która groziła zatopieniem.

– Ożywcza – wymówił cicho jej imię, a jego dźwięk zdawał się go uspokajać. – Myślałem o tym, że jesteś bardziej ludzka, niż chciałabyś przyznać.

Na jej doskonałej twarzy odbiło się zdumienie. Uśmiechnął się, smutno, ironicznie.

– Może nie mnie to osądzać, pozbawionemu wrażliwości i dzieciństwa chłopcu bez przyjaciół, który zbyt długo żył sam. Ale widzę w tobie odrobinę siebie samego. Przerażają cię uczucia, które w sobie odkrywasz. Przyznajesz się do ludzkich emocji, w które wyposażył cię ojciec, kiedy cię stwarzał, ale nie chcesz uświadomić sobie ich konsekwencji. Kochasz górala, a mimo to próbujesz to ukryć. Zamykasz się przed tą miłością. Pogardzasz Pe Ellem, ale bawisz się nim tak, jak przynęta wabi rybę. Walczysz ze swymi uczuciami, nie przyjmujesz ich do wiadomości. Z całych sił próbujesz się przed nimi ukryć.

Poszukała jego spojrzenia.

– Ciągle się uczę.

– Niechętnie. Kiedy zmierzyłaś się z Królem Kamienia, szybko przyznałaś, co cię sprowadza. Powiedziałaś mu wszystko, niczego nie ukryłaś. Nie próbowałaś oszustwa ani podstępu. A jednak, kiedy Uhl Belk odmówił twojemu żądaniu, a zapewne wiedziałaś, że tak zrobi, rozgniewałaś się, prawie… – Szukał właściwego słowa. – Prawie oszalałaś z wściekłości – dokończył. – Po raz pierwszy pozwoliłaś swoim uczuciom ujawnić się otwarcie, nie zważając na to, kto mógłby być ich świadkiem.

Dojrzał błysk zrozumienia w jej oczach.

– Twój gniew był prawdziwy, Ożywcza. Był miarą twojego bólu. Myślę, że chciałaś, aby Uhl Belk oddał ci Czarny Kamień Elfów, ponieważ wierzyłaś, że coś się stanie, jeśli tego nie zrobi.

Czy tak?

Zawahała się, rozdarta na dwoje, a potem odetchnęła powoli, zmęczona.

– Tak.

– Wierzyłaś, że zdobędziemy Kamień. Wiem, że tak. Wierzyłaś, ponieważ ojciec powiedział ci, że tak będzie.

– Tak.

– Ale wierzyłaś również, kiedy powiedział, że aby na pewno tak się stało, potrzebna będzie magia wszystkich, których zabrałaś ze sobą. Nie gadanie ani perswazja przekonają Uhl Belka, aby go oddał. A jednak czułaś, że musisz spróbować.

Patrzyła nieruchomo.

– Boję się… – Głos uwiązł jej w gardle. Pochylił się ku niej.

– Czego? Powiedz mi.

W drzwiach pojawił się Morgan Leah. Zwolnił, patrząc, jak Walker Boh odsuwa się od Ożywczej, i wszedł.

– Nic – powiedział. – Ani śladu Homera. Już ciemno; Rake zaraz nadejdzie. Odłożyłbym poszukiwania do jutra. – Podszedł do nich i przystanął. – Coś się stało? – zapytał cicho.

– Nie – odrzekła Ożywcza.

– Tak – powiedział Walker. Morgan wytrzeszczył oczy.

– To znaczy?

Walker Boh poczuł, jak cienie w pokoju zamykają się wokół nich, jakby w jednej chwili zstąpiła cała ciemność, pragnąc schwytać ich tutaj w pułapkę. Stali, patrząc na siebie poprzez pustkę – góral, Mroczny Stryj i dziewczyna. Mieli uczucie, jakby dotarli do wyczekiwanego rozstaju dróg, a teraz mieli wybrać ścieżkę, z której nie było powrotu, mieli podjąć decyzję, z której nie można było się wycofać.

– Król Kamienia… – zaczęła szeptem Ożywcza.

– Wracamy po Czarny Kamień Elfów – dokończył Walker Boh.

Zaledwie milę dalej, przy oknie na drugim piętrze budynku stojącego naprzeciwko legowiska Rake’a, Pe Eli i Horner Dees czekali, aż wyłoni się pełzacz. Czekali już tutaj od jakiegoś czasu z cierpliwością doświadczonych myśliwych, usadowieni ostrożnie w cieniu. Deszcz w końcu przestał padać, zmieniając się w mgłę, a powietrze było chłodne i nieruchome. Delikatna para unosiła się z kamieni ulic w pasmach, które skręcały się do góry, jak węże. Gdzieś z głębokich podziemi dochodziło niewyraźne dudnienie budzącego się Maw Grinta.

Pe Eli myślał o ludziach, których zabił. To dziwne, ale nie pamiętał już, kim byli. Przez jakiś czas prowadził rachunek, najpierw z ciekawości, a potem z przyzwyczajenia, ale w końcu liczba stała się tak wielka, a upływ czasu tak duży, że zwyczajnie stracił rachubę. Twarze, wyraźne na początku, zaczęły się zlewać, a potem całkiem zbladły. Teraz pamiętał wyraźnie tylko pierwszego i ostatniego.

Fakt, iż jego ofiary utraciły całkiem poczucie tożsamości, wprawiał go w zakłopotanie. Sugerowało to, że traci ostrość umysłu, której wymagała jego praca. Sugerowało, że traci zainteresowanie.

Wpatrzył się w czerń nieba i poczuł, jak ogarnia go nieznane dotychczas zmęczenie.

Otrząsnął się gniewnie. Będzie inaczej, obiecał sobie, kiedy zabije dziewczynę. Może zapomnieć twarze pozostałych z Rampling Steep, jednorękiego, górala, śpiewaka i starego tropiciela; w końcu zabicie ich wszystkich było czystą koniecznością. Ale nigdy nie zapomni Ożywczej. Zabicie jej jest kwestią honoru. Nawet teraz mógł ją zobaczyć wyraźnie, jak gdyby siedziała obok; miękkie kształty i napięcie skóry wokół kości, pochylenie twarzy, kiedy mówiła, sposób, w jaki przyciągały jej oczy, falowanie i kołysanie dłoni, kiedy się poruszały. Z pewnością była najbardziej cudownym ze stworzeń, urzekającym w sposób wymykający się wszelkim wyjaśnieniom. Do niej należała magia Króla Srebrnej Rzeki tak stara jak początki życia. Chciał zanurzyć się w tej magii, kiedy ją zabije; wierzył, że tak się stanie. Kiedy już to uczyni, ona stanie się częścią jego istoty, obecnością silniejszą niż najbardziej niezatarte wspomnienia, krążące w jego wnętrzu.

Horner Dees poruszył się cicho obok niego, prostując zesztywniałe mięśnie. Pogrążony we własnych myślach, Pe Eli nie spojrzał na niego. Spojrzenie utkwił w widocznej powierzchni ukrytego wejścia po drugiej stronie ulicy. Cienie, które go otulały, pozostawały nieporuszone.

Co się wydarzy, kiedy ostrze Stiehla wśliźnie się do jej ciała? – zastanawiał się. Co ujrzy w tych przepastnych, czarnych oczach? Co poczuje? Oczekiwanie tej chwili płonęło w nim jak ogień. Przez pewien czas nie myślał o zabiciu jej, czekając, ponieważ nie miał wyboru, jeśli chciał zapewnić sobie Czarny Kamień Elfów, i pozwalając wydarzeniom na swobodny bieg. Ale teraz wierzył, że ta chwila jest już blisko. Kiedy wejdzie już do legowiska Rake’a, kiedy odkryje kryjówkę Króla Kamienia, kiedy zapewni sobie posiadanie Czarnego Kamienia Elfów i przychylność Homera Deesa…

Poderwał się na nogi.

Pomimo gotowości przestraszył się, kiedy po drugiej stronie ulicy uniósł się kamienny panel i wynurzył się Rake. Szybko odrzucił od siebie dalsze rozważania na temat Ożywczej. Ciemne cielsko pełzacza zalśniło, kiedy światło gwiazd zdołało przebić okrywę chmur, i odbiło się na płytach zbroi. Potwór wyszedł, a potem zatrzymał się na chwilę, jakby coś wzbudziło jego czujność. Czułki uniosły się i zbadały powietrze; biczowaty ogień zwinął się i trzasnął. Dwóch ludzi w ukryciu skuliło się w mroku. Pełzacz przez chwilę jeszcze pozostawał bez ruchu, a potem, najwidoczniej zadowolony, sięgnął w tył i uwolnił zapadnię nad swoją głową. Kamień cicho ześliznął się na swoje miejsce. Rake odwrócił się i umknął w mrok i mgłę, a jego stalowe łapy szurały po kamieniu, jakby wlókł za sobą łańcuchy.

Pe Eli odczekał chwilę, aby się upewnić, że potwór odszedł, a potem skinął na Homera Deesa. Razem pomknęli w dół ulicą, przeszli na drugą stronę i stanęli przed wejściem do legowiska Rake’a. Dees wyjął linę i hak mocujący i rzucił je w stronę kamiennej półki ponad tajnym wejściem. Hak zaczepił się z głuchym szczęknięciem i trzymał. Dees wypróbował linę, skinął głową i podał jej koniec Pe Ellowi. Ten wspiął się bez wysiłku, ręka za ręką, aż zrównał się z zapadnią. Uwolnił ją i kamień zaczął się unosić. Pe Eli szybko wskoczył do środka, a za nim Homer Dees. Patrzyli, jak czarna jaskinia wnętrza budynku otwiera się przed nimi.

Ostrożnie stanęli na jej skraju.

Wejście biegło w głęboki mrok. Blade, szare światło przenikało przez górne okna budynku, sączyło się poprzez szczeliny w zniszczonej podłodze i rozświetlało niewielkie plamy czerni. Ze środka nie dobiegał żaden dźwięk. Nic się nie poruszało.

Pe Eli odwrócił się do Homera Deesa.

– Obserwuj ulicę – wyszeptał. – W razie kłopotów gwiżdż.

Ruszył w czerń, wnikając w nią swobodnie, jakby był jednym z cieni. Natychmiast poczuł się jak w domu, bezpieczny w jej okryciu, przyzwyczajając oczy i uszy do jej przestrzeni. Ściany budynku były nagie i zniszczone przez czas, wilgotne w miejscach, gdzie deszcz sączył się przez zaprawę i spływał po kamieniu, wysokie i wyniosłe na tle bladego światła. Pe Eli przesuwał się do przodu, powoli i ostrożnie wybierając drogę, i czekał, czy coś się nie ukaże.

Przestraszył się, kiedy coś trzasnęło mu pod nogami. Spojrzał w dół, w ciemność. Podłogę zaśmiecały kości, setki kości, szczątki stworzeń, które zgarnął Rake w czasie nocnych wędrówek i przyniósł do swego legowiska, aby je pożreć.

Wejście skręcało w dół szerokim korytarzem do większego holu. Nie otwierały się tu żadne drzwi i żadne przejścia nie prowadziły na zewnątrz. Hol niegdyś był wewnętrznym dziedzińcem i wznosił się na setki stóp, aż do kopulastego sufitu upstrzonego dziwnymi wzorami światła i powolnymi poruszeniami cieni rzucanymi przez chmury. W holu panowała cisza. Pe Eli zrozpaczony rozglądał się dokoła. Od razu zorientował się, że niczego tu nie odkryje – ani Króla Kamienia, ani Czarnego Kamienia Elfów. Pomylił się. Poczuł przypływ gniewu i rozczarowania, zmuszające go do kontynuowania poszukiwań, mimo że wiedział już, iż są bezsensowne. Ruszył w kierunku przeciwległej ściany, przyglądając się spoinom zaprawy, liniom podłogi i sufitu, pragnąc znaleźć cokolwiek.

Horner Dees gwizdnął.

Niemal w tej samej chwili Pe Eli usłyszał ciche skrobanie metalu o kamień.

Odwrócił się natychmiast i rzucił z powrotem w ciemny hol. Rake powrócił. Nie zrobiłby tego, gdyby nie odkrył ich obecności. W jaki sposób? Myśli Pe Ella biegły, próbując opanować niepokój. Rake był ślepy, zależny od innych zmysłów. Nie mógł ich zobaczyć. Czyżby ich wyczuł? Odpowiedź sama się nasunęła. Zaalarmował go ich zapach przy drzwiach; dlatego właśnie się zatrzymał. Udawał, że wychodzi, poczekał, a potem zawrócił.

Pe Eli wściekł się na własną głupotę. Jeśli natychmiast stąd nie wyjdzie, znajdzie się w pułapce.

Rzucił się pędem do mrocznego wyjścia, ale odkrył, że jest już za późno. Przez uniesione drzwi kątem oka ujrzał, jak Rake okrąża róg budynku po przeciwnej stronie ulicy, biegnąc w stronę swej kryjówki tak szybko, jak pozwalały mu stalowe łapy. Sznur i Horner Dees zniknęli. Pe Eli wtopił się w najciemniejszy fragment muru, bezszelestnie posuwając się naprzód. Musiał dotrzeć do wejścia i minąć pełzacza, zanim ten uwolni zapadnię. Jeśli nie zdąży, zostanie uwięziony w legowisku stwora. Nawet Stiehl nie wystarczy, aby go ocalić.

Rake gramolił się do wejścia. Stalowe pazury zgrzytały, a czułki biły o kamienny mur, zaczynając śledztwo. Pe Eli wysunął ostrze Stiehla z pochwy i przykucnął w ciemnościach. Musi być szybki. Był dziwnie spokojny, tak jak zawsze przed zabiciem kogoś. Obserwował, jak potwór wypełnia sobą wejście i zaczyna się przez nie przeciskać.

W tej samej chwili wstał i ruszył biegiem. Rake wyczuł go natychmiast; zmysły miał bardziej wyostrzone niż Pe Eli. Macka wystrzeliła naprzód i pochwyciła go o kilka cali przed drzwiami. Stiehl uderzył, kalecząc kończynę i raz jeszcze uwalniając zabójcę. Rake odwrócił się, sapiąc ze złości. Pe Eli próbował biec, ale wężowe ramiona były już wszędzie.

Nagle z ciemności za nadchodzącym pełzaczem wystrzelił hak i owinął się wokół tylnych łap potwora. Zabezpieczająca go lina napięła się i szarpnęła potwora do tyłu. Jego łapy młóciły powietrze, a pazury próbowały się czegoś uchwycić. Przez chwilę odwrócił uwagę od Pe Ella. Ta chwila wystarczyła. Pe Eli przemknął obok niego w ułamku sekundy, wybiegając na ulicę i pędząc ku bezpieczeństwu. Niemal natychmiast u jego boku pojawił się Horner Dees, a jego niedźwiedziowata postać gnała z całych sił. Za plecami usłyszeli, jak lina pęka, a Rake rusza w pościg.

– Tutaj! – wrzasnął Horner Dees, ciągnąc Pe Ella w otwartą bramę.

Wbiegli przez wejście, w górę kilkoma kondygnacjami schodów, korytarzem w dół i na tylny pomost przechodzący do drugiego budynku. Pełzacz z chrzęstem posuwał się za nimi, rozrzucając wszystko, co stanęło mu na drodze. Mężczyźni wbiegli do budynku na końcu pomostu i znowu schodami w dół, na ulicę. Odgłosy pogoni zaczęły cichnąć. Zwolnili, okrążyli róg budynku, wyjrzeli ostrożnie na pustą ulicę, a potem ruszyli chodnikiem na południe do zbiorowiska mniejszych budynków oferujących trudną do sforsowania kryjówkę, do której czym prędzej wpełzli. W środku, bezpieczni, osunęli się ciężko przy ścianie, ramię przy ramieniu, oddychając z wysiłkiem.

– Myślałem, że uciekłeś – wysapał Pe Eli. Dees chrząknął, potrząsając głową.

– Uciekłbym, ale dałem słowo. Co teraz robimy?

Ciało Pe Ella parowało od potu, ale w głębi duszy ogarniała go zimna furia. Wciąż czuł macki Rake’a oplatające jego ciało. Czuł, jak zaczynają się zaciskać. Z obrzydzenia i strachu ledwo mógł powstrzymać się od krzyku.

Nic nigdy nie było tak bliskie zabicia go.

Odwrócił się do Homera Deesa, patrząc na szorstką, brodatą twarz i lśniące oczy. W głosie Pe Ella słychać było lodowatą wściekłość.

– Ty rób, co chcesz, stary - wyszeptał. – Ale ja wracam zabić tego stwora.

XXVII

Morgan Leah był przestraszony.

– Co to znaczy, że wracamy? – pytał Walkera Boha. Nie tylko był przestraszony; był przerażony. – Kto dał ci prawo decydowania o wszystkim, Walkerze? Ożywcza dowodzi naszą grupą, nie ty!

– Morganie – powiedziała miękko dziewczyna. Próbowała wziąć go za rękę, ale cofnął się szybko.

– Nie. Chcę wiedzieć, co tu się dzieje. Wychodzę z pokoju tylko na chwilę, aby upewnić się, że Horner Dees nie… a kiedy wracam, zastaję was tak blisko, że… – Zaciął się, a jego smagła twarz spłonęła rumieńcem, kiedy zdał sobie sprawę, co powiedział. – Ja…

– Morganie, posłuchaj – dokończyła Ożywcza. – Musimy odzyskać Czarny Kamień Elfów. Musimy.

Pięści górala zacisnęły się bezsilnie. Zdał sobie sprawę, jak głupi się wydał, jak młody. Z całych sił spróbował się opanować.

– Jeśli tam wrócimy, Ożywcza, zginiemy. Przedtem nie wiedzieliśmy, na co się porywamy; teraz już wiemy. Uhl Belk to dla nas zbyt wiele. Wszyscy to widzieliśmy: stwór przemieniony w coś ledwie ludzkiego, uzbrojony w kamień, zdolny zmieść nas z powierzchni ziemi, jakbyśmy byli niczym. Jest częścią tej ziemi! Jak możemy walczyć z czymś takim? Połknie nas w całości, zanim będziemy mieli okazję podejść bliżej! – Zmusił się do zwolnienia oddechu. – Jeżeli oczywiście nie wezwie najpierw Maw Grinta albo Rake’a. Nie sprostamy im, a co dopiero jemu. Pomyśleliście o tym? A jeśli postanowi użyć przeciwko nam Kamienia Elfów! Co wtedy zrobimy – ty bez magii, którą mogłabyś wykorzystać, ja ze złamanym Mieczem, który utracił magię, a Walker z… Nie wiem z czym. Z czym, Walkerze? Kim jesteś?

Mroczny Stryj nie przestraszył się ataku, jego blada twarz nie ujawniała żadnych emocji, a spokojne spojrzenie utkwione było w góralu.

– Jestem tym, kim zawsze byłem, Morganie.

– Minus ramię – warknął Morgan i natychmiast tego pożałował. – Nie, przepraszam. Nie chciałem tego powiedzieć.

– Ale to prawda – odpowiedział cicho Walker.

Morgan, zakłopotany, na chwilę cofnął wzrok, a potem znowu spojrzał.

– Popatrz na nas – wyszeptał. – Ledwie żyjemy. Wędrowaliśmy na koniec świata i ta podróż niemal nas zabiła. Carisman już nie żyje. Może Horner Dees także. Jesteśmy pokonani. Wyglądamy jak strachy na wróble. Od tygodni się nie kąpaliśmy, jeśli nie liczyć deszczu. Nasze ubrania są w strzępach. Uciekamy i ukrywamy się tak długo, że nie wiemy już, jak walczyć. Jesteśmy uwięzieni w tym szarym, ponurym świecie, gdzie widzimy tylko kamień, deszcz i mgłę. Nienawidzę tego miejsca. Chcę znowu zobaczyć drzewa, trawę i żyjące stworzenia. Nie chcę tu umierać. A zwłaszcza nie chcę umierać, kiedy nie ma ku temu powodów! A to właśnie się stanie, jeśli będziemy szukać Króla Kamienia. Powiedz mi, Walkerze, jakie mamy szanse?

– Większe, niż myślisz – powiedział ku jego zaskoczeniu Walker Boh. – Usiądź na chwilę i posłuchaj.

Morgan zawahał się, a w jego oczach odbiła się podejrzliwość. Potem usiadł powoli. Gniew i niepokój opuściły go na chwilę. Pozwolił Ożywczej usiąść koło siebie i otulić się ramionami. Czuł, jak przenika go żar jej ciała.

Walker Boh skrzyżował przed sobą nogi i mocniej otulił się peleryną.

– To prawda, że wyglądamy niewiele lepiej od żebraków z ulic jakiegoś sudlandzkiego miasta, że nie mamy nic, co zagroziłoby Uhl Belkowi, i że jesteśmy dla niego tak samo nieznaczący, jak robactwo pełzające po ziemi. Ale możemy wykorzystać ten wygląd jako iluzję. Może nam pomóc pokonać go. Ma nas za nic. Nie obawia się nas. Gardzi najmniejszą myślą o nas. Możliwe, że już o nas zapomniał. Wierzy, że jest niezwyciężony. Być może możemy wykorzystać to przeciwko niemu. – Ciemne oczy patrzyły w napięciu. – Nie jest tym, za kogo się uważa, góralu. Stał się czymś więcej niż duch, jakim się narodził, czymś więcej niż miał być. Sądzę, że stał się nawet kimś więcej niż Król Srebrnej Rzeki, ale jego ewolucja nie jest naturalna. Spowodowało ją użycie Czarnego Kamienia Elfów. Jak na ironię, druidzi ochronili swą magię lepiej, niż się Uhl Belkowi wydaje. Myśli, że ukradł go łatwo i wykorzystuje bez konsekwencji. Ale myli się. Przywołując magię Kamienia Elfów, zniszczy sam siebie. Morgan Leah wytrzeszczył oczy.

– O czym ty mówisz?

– Posłuchaj go, Morganie – upomniała go Ożywcza. Jej delikatna twarz pochyliła się bliżej, oczy patrzyły wyczekująco.

– Aż do dzisiaj nie pojmowałem, do czego został stworzony Czarny Kamień Elfów – ciągnął Walker pospiesznie, pragnąc dokończyć wyjaśnienia. – Coglin dał mi Kronikę druidów i kazał ją przeczytać. Dowiedziałem się, że Czarny Kamień Elfów istnieje, a jego celem jest uwolnić Paranor spod zaklęcia i przywrócić go światu ludzi. Od Ożywczej dowiedziałem się, że magia Kamienia została stworzona, aby unicestwiać działania innych magii – w ten sposób mogła zostać rozproszona magia, która zamyka Paranor. Co za moc, góralu! Jak może istnieć taka moc? Ciągle zastanawiałem się, czy to możliwe, a jeśli możliwe, to dlaczego druidzi, tak ostrożni w tych sprawach, nie podjęli większych środków ostrożności, aby nie wykorzystać go w złym celu. W końcu Czarny Kamień Elfów był jedyną magią, która mogła przywrócić twierdzę, która mogła zapoczątkować proces przywracania im mocy. Czy pozwoliliby wymknąć się jej tak łatwo? Czy pozwoliliby wykorzystać ją innym, choćby stworzeniom tak potężnym jak Uhl Belk?

Wiedziałem, oczywiście, że nie. Ale jak mogli temu zapobiec? Dzisiaj znalazłem odpowiedź na swoje pytanie. Myślałem, jak Król Kamienia przywołał Maw Grinta. Obserwowałem, co zaszło pomiędzy ojcem a synem. Rozumiecie? Kiedy Uhl Belk przywołał moc Kamienia, nastąpiło ich połączenie. Magia była katalizatorem. Ale zastanawiałem się, co uczyniła. Wyglądało na to, że obu im dała życie. I oczywiście uzależniała ich od siebie; używając jej, znajdowali rozkosz. Magia Kamienia Elfów była w momencie jej uwolnienia silniejsza niż ich własna. Była tak silna, że nie mogli oprzeć się jej działaniu; w rzeczywistości powitali jej nadejście z radością.

Oto, co jak sądzę, musi się wydarzyć, kiedy zostaje przywołana magia. – Zawahał się, a jego głos zniżył się do czujnego szeptu. Cienie pokoju otulały ich jak konspiratorów. – Tak, eliminuje wszystkie inne magie, przeciwko którym zostanie skierowana tak, jak twierdzi Kronika druidów i jak mówił Ożywczej jej ojciec. Mierzy się z nimi i odbiera im moc. Ale musi czynić jeszcze coś więcej. Nie może sprawiać tylko, że magie znikają. Nie może brać ich i zamieniać w powietrze. Coś musi się dziać z taką magią. Tego żądają prawa natury. Sądzę zatem, że wchłania ona i przekazuje działania innej magii temu, kto używa Kamienia. Kiedy Uhl Belk zwrócił Kamień Elfów przeciwko Maw Grintowi, zabrał magię swego dziecka i uczynił ją swoją własnością; zabrał truciznę, która przemienia krainę i jej stworzenia w kamień. Jego zresztą także. Dlatego rozwinął się w to, czym jest teraz. A co ważniejsze, za każdym razem, kiedy wchłania część magii Maw Grinta, Uhl Belk coraz bardziej zbliża się do syna, którego stworzył. Wykorzystanie Czarnego Kamienia Elfów, aby dzielić magię Maw Grinta, stwarza między nimi więzy, których inaczej by nie zaznali. Nienawidzą się i boją się siebie, ale jednocześnie się potrzebują. Nawzajem karmią się sobą, a tę wymianę umożliwia jedynie Czarny Kamień Elfów. Jest to więź tak bliska, jak relacja ojca z synem. To jedyna więź, którą mogą dzielić.

Ale to zabija Uhl Belka. – Pochylił się do przodu. – Zmienia go całego w kamień. Za jakiś czas zniknie we wnętrzu kamienia, który go pochłania. Stanie się podobny wszystkim pomnikom, martwy. Sam sobie szykuje taki los, nie zdając sobie z tego sprawy. Oto, jak działa Kamień Elfów; dlatego tak łatwo mógł go ukraść. Druidzi nie dbali o to. Wiedzieli, że ktokolwiek go użyje, w końcu doświadczy skutków tego kroku. Magia nie może być wchłaniana bez konsekwencji. Uhl Belk jest od niej uzależniony. Potrzebuje tego uczucia przemiany, połączenia się ze swym kamiennym ciałem, swoją krainą, swoim królestwem. Nie może tego powstrzymać, nawet gdyby próbował.

– Ale w czym nam to pomoże? – zapytał Morgan, znowu zniecierpliwiony. Pochylił się z ciekawością do przodu, przyciągnięty możliwościami, jakie oferowały wyjaśnienia Walkera. – Nawet jeśli masz rację, to co za różnica? Nie proponujesz chyba, żebyśmy poczekali aż Uhl Belk sam się zabije, prawda? Walker pokręcił głową.

– Nie mamy tyle czasu. Taki proces może trwać lata. Ale Uhl Belk nie jest tak niezwyciężony, jak myśli. Stał się w dużym stopniu zależny od Czarnego Kamienia Elfów, ukryty w kokonie swej kamiennej twierdzy, sam prawie przemieniony w kamień, zainteresowany nie tyle tym, co dzieje się wokół niego, ile pokarmem niezbędnym, aby trwała przemiana. W dużym stopniu jest unieruchomiony.

Czy obserwowaliście go, kiedy próbował się poruszać? Nie jest w stanie szybko zmienić pozycji; jest połączony ze skałą podłoża. Jego magia jest stara i nie używana; przede wszystkim zajmuje się szukaniem pokarmu poprzez użycie Kamienia. Lęk przed utratą Czarnego Kamienia Elfów, przed pozbawieniem go źródła pokarmu i pozostawieniem go na wątpliwą łaskę jego szalonego dziecka zajmuje wszystkie jego myśli. Sam siebie uczynił kaleką poprzez te obsesje. To daje nam szanse pokonania go.

Przez kilka następnych chwil Morgan bez słowa obserwował twarz Walkera i zastanawiał się nad tym, co usłyszał, pomimo oporów, by uwierzyć w możliwość zwycięstwa. Świadomy był, że spoczywają na nim oczy Ożywczej. Zawsze wierzył, że Walker zdolny jest do właściwego osądu spraw tam, gdzie inni zawodzili. To on właśnie proponował Parowi i Collowi Ohmsford, aby szli do wuja, kiedy potrzebowali rady w związku ze snami Allanona. Przerażało go to, co sugerował Mroczny Stryj, ale nie był aż takim głupcem, żeby całkowicie to odrzucić.

– Wszystko może być tak, jak mówisz, Walkerze – powiedział w końcu. – Jednak zapomniałeś o czymś. Nadal musimy wejść do wnętrza kopuły, aby mieć szansę pokonania Uhl Belka. A on nie zaprosi nas po raz drugi. Dał to już jasno do zrozumienia. Dopóki nie będziemy w stanie sami znaleźć drogi, jak mamy podejść wystarczająco blisko, aby cokolwiek zrobić?

Walker w zamyśleniu złożył przed sobą dłonie.

– Uhl Belk popełnił błąd, kiedy wpuścił nas do kopuły. Byłem w stanie wyczuć tam rzeczy, które pozostawały w ukryciu, kiedy zmuszony byłem stać na zewnątrz. Byłem w stanie odgadnąć charakter jego fortecy. Usadowił się ponad jaskinią, w której dopadły nas szczury, kiedy przeszukiwaliśmy tunele pod miastem. Pomiędzy sobą a podziemnym legowiskiem Maw Grinta umieścił Tiderace. Ale zrobił błąd w obliczeniach. Nieustanna zmiana przypływów zniszczyła i spowodowała erozję części kamienia, na którym spoczywa. – Oczy Mrocznego Stryja zwęziły się. – Jest tam otwór prowadzący do wnętrza kopuły pod ziemią.

Inne oczy zwęziły się również, tym razem w niedowierzaniu, kiedy w ciszy budynku, w którym się schowali, Horner Dees rozważał konsekwencje, jakie pociągały za sobą słowa Pe Ella.

– Zabić go? – zapytał w końcu, nie mogąc powstrzymać się przed powtórzeniem usłyszanych słów. – Dlaczego chcesz to zrobić?

– Ponieważ tam jest! – warknął niecierpliwie Pe Eli, jakby to wszystko wyjaśniało.

Patrzył wyzywająco na tropiciela, zachęcając go do sprzeciwu. Kiedy Dees nie odpowiedział, Pe Eli pochylił się do przodu jak polujący jastrząb.

– Jak długo jesteśmy w tym mieście, stary – tydzień, dwa?

Nawet już nie pamiętam. Wydaje się, że jesteśmy tu od zawsze!

Wiem jedno. Od kiedy przybyliśmy, to stworzenie poluje na nas.

Każdej nocy, dokądkolwiek pójdziemy! Rake, wymiatający ulice, zbierający odpadki. Mam tego dość!

Zesztywniał ze złości, na nowo walcząc ze wspomnieniami owijających się wokół niego stalowych macek i próbując z całych sił opanować obrzydzenie. On zabijał szybko i czysto. Nie zaciskał powoli, zadając śmierć, nie dławił ani nie dusił. I nic nigdy go nie dotknęło. Nic nigdy nie podeszło tak blisko.

Aż dotąd.

Błędne założenie, aby szukać Króla Kamienia w norze Rake’a, nie poprawiło mu humoru. Był pewny, że odnajdzie Uhl Belka i Czarny Kamień Elfów, a zamiast tego prawie dał się zabić.

Jego wyrazista twarz była nieruchoma i zawzięta.

– Nie chcę być więcej ścigany. Pełzacz może umrzeć, tak jak każdy. – Zawahał się. – Pomyśl o tym. Kiedy już będzie martwy, może Król Kamienia sam się ukaże. Może wyjdzie zobaczyć, kto zabił jego pieska. Wtedy go dopadniemy!

Horner Dees nie wyglądał na przekonanego.

– Nie myślisz poważnie. Pe Eli zaczerwienił się.

– Znowu się boisz, stary?

– Jasne. Ale to nie ma nic do rzeczy. Masz być zawodowym mordercą, zabójcą. Nie zabijasz bez powodu i pewności, że masz przewagę. Twoje zachowanie jakoś o tym nie świadczy.

– Może niedokładnie patrzysz! – Pe Eli był wściekły. – Masz już powód! Nie słuchałeś? To nie muszą być pieniądze ani pomysł kogoś innego! Chcesz znaleźć Uhl Belka czy nie? A co do przewagi, znajdę sposób, żeby to zmienić!

Wstał i odwrócił się twarzą w mrok. Nie powinien przejmować się, co myśli ten stary; nie miało to najmniejszego znaczenia. Ale z jakiegoś powodu liczyło się i nie chciał dać Deesowi satysfakcji, że dał się zwieść. Za nic nie chciał przyznać, że Horner Dees prawdopodobnie uratował mu życie, a nawet że choćby pomógł mu uciec. Stary był cierniem w boku, który trzeba usunąć. Dees wynurzył się z jego przeszłości, niczym duch z czasów, które miały zostać pogrzebane na zawsze. Nikt żywy nie powinien wiedzieć, kim był ani co zrobił, z wyjątkiem Rimmera Dalla. Nikt nie powinien rozmawiać na jego temat.

Nagle odkrył, że pragnie śmierci Homera, równie mocno, jak pragnął pozbyć się Rake’a.

Tyle że Rake był bardziej naglącym problemem.

Odwrócił się do starego tropiciela.

– Tracę na ciebie czas – warknął. – Wracaj do tamtych. Nie potrzebuję twojej pomocy.

Horner Dees wzruszył ramionami.

– Nie proponowałem ci żadnej.

Pe Eli ruszył ku drzwiom.

– A tak z ciekawości – zawołał za nim Dees, również wstając – jak chcesz go zabić?!

– A co za różnica?! – odkrzyknął Pe Eli przez ramię.

– Nie masz planu, prawda?

Pe Eli zamarł w drzwiach, tknięty przemożnym pragnieniem skończenia z kłopotliwym tropicielem tu i teraz. W końcu, na co miał czekać? Tamci nigdy się nie dowiedzą. Ręce opadły mu do fałdy w spodniach, gdzie ukryty był Stiehl.

– Rzecz w tym – odezwał się nagle Dees – że nie możesz zabić Rake’a, nawet jeśli zdołasz podejść na tyle blisko, żeby użyć swojego noża.

Palce Pe Ella rozluźniły się.

– Co masz na myśli?

– To, że nawet jeśli zaczaisz się na tego stwora, powiedzmy, że spadniesz na niego z góry albo dopadniesz go spod ziemi – mało prawdopodobne, ale powiedzmy – to i tak nie zdołasz zabić go wystarczająco szybko. – Surowe oczy Deesa zalśniły. – Odetniesz mu może mackę albo dwie, może odrąbiesz mu łapę albo nawet wybijesz ślepie. Ale to go nie zabije. Gdzie wbić nóż, żeby go zabić, Pe Eli? Wiesz? Ja nie. Zanim zamachniesz się drugi raz, Rake cię dopadnie. Zniszczyć tego potwora? Pełzacz natychmiast się odbuduje, znajdzie zapasowe kawałki stali i włoży je na swoje miejsce.

Pe Eli się uśmiechnął. Był to podły, sardoniczny i pozbawiony ciepła uśmiech.

– Znajdę sposób.

Dees skinął głową.

– Jasne, że tak. – Przerwał z rozmysłem i przeniósł ciężar niedźwiedziowatej sylwetki z jednej nogi na drugą. – Ale nie bez planu.

Pe Eli odwrócił wzrok z odrazą, potrząsnął głową i znowu spojrzał. Zbyt wiele czasu spędził, włócząc się po tym ponurym mieście, tym grobowcu z kamienia. Zbyt długo walczył, aby go nie pochłonęło. To i jeszcze oddziaływanie magii Ożywczej nadwątliło jego instynkty, stępiło ich ostrość i zmąciło jasność jego umysłu. Znalazł się w punkcie, w którym najważniejsze było wrócić tam, skąd wyszedł, do świata poza Eldwist i życia, nad którym w pełni panował.

Ale nie bez Czarnego Kamienia Elfów. Nie odda go.

I nie bez życia Ożywczej. Tego też nie odda.

Tymczasem Homer Dees próbował mu coś powiedzieć. Nigdy nie zaszkodzi posłuchać. Wyciszył się wewnętrznie.

– Masz własny plan, tak? – wyszeptał.

– Może.

– Słucham.

– Może jest coś w tym, co mówiłeś o zabiciu Rake’a. Może to wyciągnie Uhl Belka z ukrycia. Można by spróbować – przyznał burkliwie tropiciel.

– Ciągle słucham.

– Weźmy nas dwóch. Umówmy się tak, jak przedtem. Uważamy na siebie nawzajem, dopóki nie będzie po sprawie. Potem każdy sobie. Daj słowo.

– Masz je.

Homer Dees poczłapał do przodu, aż stanął dokładnie naprzeciw Pe Ella, bliżej, niż ten by chciał, sapiąc, jakby przebiegł milę, szczerząc zęby zza kudłatej brody i zaciskając w pięści wielkie dłonie.

– Myślę, że powinniśmy – powiedział miękko – wepchnąć Rake’a do głębokiej dziury.

Morgan Leah przez chwilę patrzył na Walkera bez słowa, a potem potrząsnął głową. Był zaskoczony, że tak spokojnie zabrzmiał jego głos.

– To się nie uda. Sam mówiłeś, że Król Kamienia nie jest tylko poruszającym się pomnikiem; uczynił siebie częścią swojej krainy.

Jest wszystkim w Eldwist. Widziałeś, co zrobił, kiedy w końcu postanowił wpuścić nas do kopuły i później, kiedy wezwał Maw Grinta.

Po prostu rozszczepił skałę. Swoją własną skórę, Walkerze. Nie sądzisz, że się dowie, jeśli spróbujemy przedrzeć się przez tę skórę od spodu? Nie sądzisz, że będzie w stanie to poczuć? A jak myślisz, co się z nami wtedy stanie? Zetrze nas na miazgę! – Potarł dłonie.

Ciemny rumieniec wypełzł mu na twarz. Poczuł, że drży.

Twarz Walkera pozostawała bez wyrazu.

– To, co sugerujesz, jest możliwe ale mało prawdopodobne. Uhl Belk może być sercem i duszą krainy, którą stworzył, ale jest również, tak jak i ona, tworem z kamienia. Kamień nic nie czuje, niczego nie przeczuwa. Uhl Belk nie dowiedziałby się nawet, że tam jesteśmy, gdyby musiał polegać na swoich zewnętrznych zmysłach. To nasza magia go zaalarmowała. Może i pozostało w nim coś ludzkiego, aby odkryć intruzów, ale głównie polega na Rake’u. Jeśli unikniemy użycia magii, wejdziemy do kopuły, zanim się zorientuje, że jesteśmy w pobliżu.

Morgan zaczął protestować, ale ugryzł się w język. Ożywcza ścisnęła jego ramię tak mocno, że aż zabolało.

– Morganie – wyszeptała z naciskiem. – Możemy to zrobić. Walker Boh ma rację. To nasza szansa.

– Nasza szansa? – Morgan spojrzał na nią, próbując zachować równowagę, kiedy czarne oczy groziły mu zatonięciem, i na nowo odkrywając, jak niewiarygodnie jest piękna. – Nasza szansa na co, Ożywcza? – Zmusił się, żeby odwrócić od niej wzrok, i spojrzał na Walkera. – Przypuśćmy, że masz rację we wszystkim, że możemy wejść do kopuły bez wiedzy Uhl Belka. I co z tego? Co niby mamy później zrobić? Użyć naszych kalekich magii? Cała trójka – nieuzbrojona dziewczyna, jednoręki mężczyzna i ja, z połową Miecza? Czy nie jesteśmy znowu w punkcie wyjścia tej rozmowy? – Zignorował ciągnące go ręce Ożywczej. – Nie będę przed tobą udawał, Walkerze. Widzisz, co myślę. Widzisz każdego. Jestem przerażony, przyznaję. Gdybym miał znowu Miecz Leah, stanąłbym przeciwko czemuś takiemu jak Uhl Belk. Ale nie mam. Nie mam też żadnej wrodzonej magii, jak Par. Mam tylko siebie. Przeżyłem tak długo dzięki pogodzeniu się z mymi ograniczeniami. Dlatego byłem w stanie walczyć z urzędnikami federacji, którzy okupują moją ojczyznę, dlatego zdołałem przeżyć w walce z czymś większym i silniejszym ode mnie. Ty musisz podjąć swoją walkę. Król Kamienia jest potworem rządzącym potworami i nie rozumiem, jak nas troje może zrobić z nim cokolwiek. Ożywcza potrząsała głową.

– Morganie…

– Nie – przerwał szybko, nie mogąc się powstrzymać. – Nic nie mów. Posłuchaj tylko. Zrobiłem wszystko, o co prosiłaś. Porzuciłem inne zobowiązania. Poszedłem z tobą na północ na poszukiwanie Eldwist i Uhl Belka. Zostałem z tobą, aby odnaleźć Czarny Kamień Elfów. Chcę, żeby powiodło ci się zadanie wyznaczone przez ojca. Ale nie wiem, jak to się stanie, Ożywcza. A ty wiesz? Możesz mi powiedzieć?

Stanęła przed nim, unosząc twarz.

– Mogę ci powiedzieć, że tak się stanie. Mój ojciec powiedział, że tak będzie.

– Z moją magią, Walkera i Pe Ella. Wiem. A zatem, co z Pe Ellem? Czy nie miał iść z nami? Czyż nie potrzebujemy go, jeśli ma się udać?

Zawahała się, zanim udzieliła mu odpowiedzi.

– Nie. Magia Pe Ella będzie potrzebna później.

– Później. A twoja?

– Nie mam magii, dopóki nie odzyskacie Kamienia Elfów.

– A więc pozostaje to Walkerowi i mnie?

– Tak.

– Jakimś niewytłumaczalnym sposobem.

– Tak.

Walker Boh podszedł niecierpliwie, jego blada twarz była surowa.

– Dość, góralu. Mówisz, jakby był to jakiś tajemniczy proces wymagający przeczucia interwencji albo mądrości śmierci. Nie ma nic trudnego w tym, o co się nas prosi. Król Kamienia trzyma Czarny Kamień Elfów; musi go oddać. Musimy wśliznąć się przez podłogę kopuły i zaskoczyć go. Musimy znaleźć sposób, aby nim wstrząsnąć, zadziwić go, zrobić coś, co sprawi, że puści Kamień, i wyrwać mu go. Nie musimy toczyć z nim bitwy; nie musimy go uśmiercać. To nie pojedynek sił; to pojedynek woli. I sprytu. Musimy być sprytniejsi od niego. – Oczy Mrocznego Stryja płonęły. – Nie przebyliśmy całej tej drogi, Morganie, aby po prostu zawrócić. Wiedzieliśmy, że nie dostaniemy odpowiedzi na swoje pytania, że będziemy musieli znaleźć sposób, aby zrobić wszystko, czego się od nas wymaga. Zrobiliśmy to. Musimy tylko zrobić to jeszcze raz. Jeśli nie zrobimy, Kamień Elfów jest dla nas stracony. A to oznacza, że stracone są również cztery krainy. Cieniowce wygrały. Coglin i Pogłoska zginęli na darmo. Twój przyjaciel Steff umarł na darmo. Czy tego pragniesz? Czy taki jest twój cel? Czy tak, Morganie?

Morgan rzucił się i chwycił za przód peleryny Walkera. Ten chwycił również i przez chwilę mocowali się bez słowa. Twarz Morgana była wykrzywiona wściekłością, a Walkera nieruchoma i napięta.

– Ja też jestem przerażony, góralu – powiedział cicho Walker Boh. – Boję się czegoś więcej niż tego, co mamy tutaj zrobić. Cień Allanona wezwał mnie, abym z pomocą Czarnego Kamienia Elfów przywrócił Paranor i druidów. Jeśli użycie Kamienia przeciwko Maw Grintowi przemienia Uhl Belka w kamień, to co stanie się ze mną, jeśli użyję go przeciwko zaginionemu Paranorowi?

W długiej, pustej ciszy pytania zawisły, przerażające i ponure w mroku pokoju.

– To nieważne, rozumiesz? Muszę się dowiedzieć – wyszeptał w końcu Walker.

Morgan pozwolił, aby peleryna Walkera wyśliznęła mu się z palców. Cofnął się.

– Dlaczego my to robimy? – wyszeptał w odpowiedzi. – Dlaczego?

Walker Boh prawie się uśmiechnął.

– Wiesz dlaczego, Morganie. Ponieważ nie ma nikogo innego. Morgan roześmiał się wbrew sobie.

– Dzielni żołnierze? Czy może głupcy?

– Może i to, i to. A może po prostu uparciuchy z nas.

– Chyba racja. – Morgan westchnął ciężko, odpychając od siebie ciężką atmosferę mroku i wilgoci i poczucie daremności. – Myślę tylko, że powinno być więcej odpowiedzi, niż jest.

Walker skinął głową.

– Powinno. Zamiast tego są tylko powody i one muszą wystarczyć.

Morgan pogrążył się we wspomnieniach przeszłości, utraconych i zmarłych przyjaciół, walki, aby przeżyć, i niezliczonych dróg, które wyprowadziły go z ojczystej krainy i przywiodły w końcu do najdalszego zakątka świata. Tak wiele się wydarzyło i przeważnie nie miał na to wpływu. W obliczu tych wydarzeń czuł się mały i bezradny, maleńki okruch dryfujący na oceanie, niesiony przypływami i kaprysem losu. Był chory i zmęczony; pragnął jakiegoś wybawienia. Może była nim jedynie śmierć.

– Pozwól mi z nim porozmawiać – usłyszał głos Ożywczej.

Samotni, klęczeli w cieniu pośrodku pokoju, z twarzami tak blisko siebie, że Morgan mógł ujrzeć swoje odbicie w jej ciemnych oczach. Walker zniknął. Dłonie Ożywczej wyciągnęły się do niego i pozwolił jej palcom spocząć na swojej twarzy i śledzić jej zarysy.

– Kocham cię, Morganie – wyszeptała. – Chcę, żebyś o tym wiedział. To dziwne, że mówię coś takiego. Nigdy nie myślałam, że będę mogła to uczynić. Mam własne lęki, różne od twoich i Walkera.

Boję się za bardzo żyć. – Pochyliła się i pocałowała go. – Rozumiesz, co chcę przez to powiedzieć? Moje życie nie powstało z miłości kobiety i mężczyzny, ale z potrzeby magii. Zostałam stworzona, aby służyć pewnemu celowi, celowi mego ojca, i kazano mi wystrzegać się rzeczy, które mogłyby mnie od niego oderwać. A co może oderwać mnie bardziej, Morganie, niż miłość, którą czuję do ciebie? Nie umiem wytłumaczyć tej miłości. Nie rozumiem jej. Pochodzi z tego, co ludzkie we mnie i trwa pomimo moich wysiłków, aby jej zaprzeczyć. Co mam zrobić z tą miłością? Mówię sobie, że muszę ją odrzucić. Jest… niebezpieczna. Ale nie potrafię, ponieważ to uczucie daje mi życie. Stałam się czymś więcej niż tworem ziemi i wody, więcej niż kawałkiem gliny. Stałam się prawdziwa.

Oddał pocałunek, mocno i zdecydowanie, przerażony tym, co usłyszał, dźwiękiem słów i tym, co ze sobą niosły. Nie chciał słyszeć nic więcej.

Odsunęła się.

– Musisz mnie wysłuchać, Morganie. Myślałam, aby trzymać się drogi mego ojca i nie zbaczać z niej. Jego rada wydawała się mądra. Ale teraz wiem, że nie mogę na nią zważać. Muszę cię kochać.

I nieważne, co to oznacza dla każdego z nas; jeśli nie odpowiadamy na swoje uczucia, nie ma w nas życia. Dlatego będę cię kochać, tak jak potrafię. Już dłużej nie będę się bała.

– Ożywcza…

– Ale – powiedziała pospiesznie – tak czy inaczej droga przed nami jest wytyczona i musimy nią podążyć; ty i ja. Dowiemy się, dokąd prowadzi, i musimy dojść do końca. Król Kamienia musi zostać pokonany. Czarny Kamień Elfów musi zostać odzyskany. Ty i Walker Boh musicie tego dopilnować. Musimy, Morganie. Musimy.

Kiwał głową, kiedy mówiła, bezradny w obliczu jej wytrwałości. Jego miłość była tak mocna, że zrobiłby dla niej wszystko, pomimo największych zastrzeżeń. Łzy napłynęły mu do oczu, ale zdusił je, kryjąc twarz na ramieniu dziewczyny i przyciągając ją bliżej. Palcami rozczesywał jej srebrne włosy, gładził jej plecy. Czuł wokół siebie jej szczupłe ramiona i drżenie jej ciała.

– Wiem – powiedział cicho.

Pomyślał o Steffie umierającym z ręki dziewczyny, którą kochał, uważając ją za kogoś, kim nie była. Czy i z nim tak będzie? Pomyślał również o obietnicy danej przyjacielowi, obietnicy, którą wszyscy dali, Par, Coll i on, że jeśli któryś z nich odnajdzie magię, która pomoże uwolnić karły, zrobią wszystko, aby ją zdobyć i zrobić z niej użytek. Z pewnością Czarny Kamień Elfów był taką magią.

Czuł, jak spływa na niego spokój, rozpraszając gniew i złe przeczucia, wątpliwości i niepewność. Droga była naprawdę wytyczona i nigdy nie miał innej możliwości, jak tylko nią podążyć.

– Znajdziemy sposób – wyszeptał i poczuł na policzkach jej własne łzy.

Stojąc w ciemnościach drugiego pokoju, Walker Boh spojrzał na przytulonych kochanków i poczuł, jak sięga ku niemu ciepło ich bliskości, niczym maleńkie rączki zagubionego dziecka. Odwrócił się. Dla niego nie było takiej miłości. Poczuł nagły żal i natychmiast odsunął go od siebie. Jego przyszłość była lśniącą drobiną pewności w ciemnościach dnia dzisiejszego. Czasami jego przeczucia ujawniały swoje ostrze.

Bezszelestnie przeszedł przez budynek, aż dotarł do otwartego okna wysoko nad ulicą, i spojrzał w wir mgły i mroku. Świat Eldwist był labiryntem kamiennych barier i korytarzy, które patrzyły na niego przez twardą, mokrą poświatę. Eldwist było surowe, stałe, a jego istnienie nie miało sensu. Przypominało mu o drogach jego życia.

A jednak teraz, w końcu, jego życie mogło stać się czymś więcej.

Pozostawała jedna zagadka. Góral otarł się o nią, próbując zrozumieć, jak mogli zmierzyć się z istotą tak potężną jak Uhl Belk. Ta zagadka była z nimi od początku podróży, stale obecna, enigma, która odmawiała odpowiedzi.

Tą zagadką była Ożywcza. Córka Króla Srebrnej Rzeki, stworzona z pierwiastków Ogrodów, powołana do życia przez magię – była zagadką w niezrozumiałym języku. Została wysłana, aby sprowadzić ich do Eldwist. Ale czy wezwanie nie spełniłoby tego zadania? Albo nawet sen? Zamiast tego Król Srebrnej Rzeki wysłał żyjący, oddychający cud, stworzenie tak piękne, że trudno uwierzyć w jej realność. Dlaczego? Była tu z jakiegoś powodu, innego niż te, które im wyjawiła.

Walker Boh wyczuł coś mrocznego i zadrżał.

Po co naprawdę została wysłana Ożywcza?

XXVIII

O świcie cała trójka opuściła kryjówkę i wyszła na ulice. Deszcz ustał, chmury uniosły się nad dachy budynków, a światło było szare i twarde jak stal. Cisza otulała kości Eldwist jak całun, powietrze stało w miejscu, wolne od mgły i puste. W oddali cicho szumiał ocean. Ich kroki uderzały tępo i odbijały się echem, które unosiło się w niebo niczym szepty. Bez powodzenia przeszli miasto w poszukiwaniu życia. Nie było śladu Homera Deesa ani Pe Ella. Rake powrócił do swego dziennego legowiska. Maw Grint spał we wnętrzu ziemi. Uhl Belk zaś, w swojej kulistej fortecy, był mrocznym, nieuchronnym wyczekiwaniem.

Walker Boh kroczył przed Ożywczą i Morganem, zaskoczony głębią swego spokoju. Tak bardzo walczył, aby zrozumieć cel swego życia i zapanować nad nim, zmagając się z podwójnym widmem dziedzictwa i losu. Teraz odrzucił wszystko. Czas i wydarzenia popychały go ku tej chwili, niczym nieubłagany podmuch wiatru, który ustanowił dla niego ten cel. Spotkanie z Królem Kamienia umocniło go w przekonaniu, kim i czym jest. Czy zasłużył na zadanie, którym obdarzył go duch Allanona, czy nie. Czy miał wejść w posiadanie Czarnego Kamienia Elfów i przywrócić Paranor oraz druidów, czy nie. Czy przeżyje Uhl Belka, czy nie. Nie miało już dla niego znaczenia, czy jego wątpliwości zostaną rozwiane; postanowił nie grzęznąć dalej we wszelkich „co by było gdyby”, które tak długo go prześladowały. Okoliczności rzuciły go tutaj i to wystarczało. Żywy czy martwy, wreszcie uwolni się od przeszłości. Czy magia Shannary żyła w jego wnętrzu, silna pomimo straty ramienia i trucizny Asphinxa, wystarczająco potężna, aby przeciwstawić się szaleństwu Króla Kamienia? Czy obietnica, którą Allanon dał Brin Ohmsford, oznaczała jego? Dowie się tego. Wiedza, pomyślał z ironią, jest zawsze wyzwalająca.

Morgan Leah nie był taki pewny.

Kilka kroków za Walkerem, ściskając dłoń Ożywczej, szedł góral – krucha muszla, w której miotały się lęki i złe przeczucia niczym uwięzione muchy. W przeciwieństwie do Walkera, wiedział już zbyt wiele. Wiedział, że Walker nie jest już dawnym Mrocznym Stryjem, że mit jego niezwyciężoności roztrzaskał się razem z jego ramieniem i że zniósł go ten sam przypływ przepowiedni i obietnic, co ich wszystkich. Wiedział, że on sam jest nawet jeszcze mniej zdolny do walki, człowiek bez broni, pozbawiony magii, która ledwo przeprowadziła go przez wcześniejsze spotkania z o wiele słabszymi istotami. Wiedział, że jest ich tylko dwóch, ponieważ Ożywcza nie może brać w tym udziału, że być może dzieli ich los, ale nie może nań wpływać. Mógłby powiedzieć, że rozumie jej pragnienie posiadania Czarnego Kamienia Elfów, jej wiarę w obietnicę ojca i zaufanie do nich – mógłby tak powiedzieć. Mógł się modlić, aby znaleźli jakiś sposób na przeżycie tego przedsięwzięcia i żeby jakiś cud mógł ich ocalić. Ale lęki i złe przeczucia nie dały się uwięzić słowom i modlitwom; nie pozwalały się uciszyć fałszywym nadziejom. Miotały się w jego wnętrzu jak przerażony jeleń i czuł bicie serca, kiedy się zrywały.

Co zrobi, zastanawiał się rozpaczliwie, kiedy spoczną na nim puste oczy Króla Kamienia? Skąd będzie czerpał siłę?

Spojrzał ukradkiem na Ożywczą, na linie i cienie jej twarzy i ciemne, krzepiące lśnienie jej oczu.

Ale Ożywcza szła przy nim, nie widząc jego spojrzenia.

Przeszli pustymi ulicami do serca miasta, skradając się jak koty kamiennymi wstęgami chodników, odwróceni plecami do ścian budynków. Czuli niemal, jak ziemia pod ich stopami tętni życiem Króla Kamienia; słyszeli prawie odgłos jego oddechu poprzez ciszę. Stary bóg, duch, stwór o niepojętej mocy – czuli na sobie jego wzrok. Mijały minuty, a ulice i budynki pojawiały się i znikały z jednostajnością, szepczącą o przyszłych i dawnych wiekach oraz żywotach, które na długo przed nimi przeszły na próżno tę samą drogę. Przygniatająca pewność zaciskała się wokół nich – milczący głos, ledwo pamiętana twarz, przelotny dotyk – a wszystko, aby przekonać ich o daremności ich wysiłków. Czuli jej obecność i odpowiadali na nią, każde na swój sposób, umacniając się przed nią, jak umieli. Nikt się nie odwrócił. Nikt nie zboczył z drogi. Szli dalej, połączeni determinacją, aby doprowadzić do końca ten koszmarny sen.

Na wschodzie szare światło świtu rozjaśniało się w chłodną, srebrną mgłę, która mieszała się z chmurami i oczyszczała miasto z cienia.

Wkrótce potem ujrzeli w przelocie kopułę, a prowadzący ciągle Walker Boh pociągnął ich w cień budynku, jakby kopuła mogła ich zobaczyć. Poprowadził ich z powrotem chodnikiem i w dół drugorzędną uliczką, potem w górę i znowu w dół, klucząc tam i z powrotem w kamiennym labiryncie. Prześlizgiwali się poprzez wilgoć niczym biegnący w dół strumyk wody. Ich droga wiła się meandrami ulic, ale kopuła była coraz bliżej poza murami, które stanowiły ich schronienie.

W końcu Walker zatrzymał się, unosząc zakapturzoną głowę, jakby węszył w powietrzu. Pogrążony we własnym wnętrzu, zanurzony w ciemnościach swych myśli, pozwalał magii prowadzić się tam, gdzie nie sięgał jego wzrok. Ruszył znowu, prowadząc ich na drugą stronę ulicy, w dół boczną uliczką, i znowu w górę i w dół, kolejną ulicą, gdzie wejście budynku otwierało się na szerokie schody. Zeszli nimi do wnętrza ziemi pod budynkiem. Otaczał ich mrok, kiedy znaleźli się w przepastnym pomieszczeniu, gdzie na kamiennych szynach spoczywało kilkanaście prastarych wagonów ze starego świata. Mroczne kadłuby, zniszczone przez czas i wiek, nadawały pomieszczeniu wygląd cmentarzyska kości. Przez szczeliny, wąskimi pasmami wpadało światło, a pasemka kurzu zasnuwały powietrze cienkim welonem duszącej mgły.

Schody biegły dalej w głąb i cała trójka szła nimi, aż dotarli do przedpokoju z owalnym portalem umieszczonym na przeciwległej ścianie. Przeszli przezeń z wahaniem i znaleźli się znowu w kanałach miasta. Biegły one w ciemnościach, w trzech kierunkach, niczym katakumby otulone ciszą i zapachem śmierci. Walker uniósł sprawne ramię i wokół jego dłoni pojawiło się srebrne światło. Raz jeszcze przystanął, jakby węsząc w powietrzu, po czym poprowadził ich w lewo.

Tunel pochłonął ich bez wysiłku, kamienne ściany, potężne i nieprzeniknione, groziły, że zatrzymają ich na zawsze. Cisza była ukrytym, niewidzialnym obserwatorem. Nie słyszeli odgłosów Maw Grinta – ani dudnienia, ani nawet drżenia jego oddechu. Eldwist raz jeszcze sprawiało wrażenie grobowca, opuszczonego przez życie schronienia umarłych. Rozciągnęli się w rząd, Walker na prowadzeniu, za nim Ożywcza i ostatni Morgan. Nie wymieniali między sobą słów ani spojrzeń. Utkwili wzrok w świetle Walkera, skalnym podłożu tunelu i grze cieni, które rzucali.

Walker zwolnił, po czym zatrzymał się. Przesunął rozświetloną dłoń w jedną, a potem w drugą stronę. Nikły blask pochwycił kontur mrocznego otworu w ścianie po lewej stronie i biegnących poza nim schodów.

Znowu szli w dół, podążając wilgotnymi, śliskimi, nierównymi stopniami przez kanał wydrążony w ziemi. Poczuli zapach Tiderace, a potem usłyszeli niewyraźny szum wód uderzających o brzeg Eldwist. Nasłuchiwali czujnie pisku szczurów, ale nie pojawił się. Kiedy dotarli do końca schodów, Walker poprowadził ich w prawo, w wąską szczelinę usianą kamiennymi formami, wyostrzonymi przez czas i naturę. Szli wolno, posuwając się naprzód cal po calu, pochyleni ku sobie, aby nie wypaść z kręgu światła. Wilgoć rozprzestrzeniała się przed nimi mokrą plamą na ścianach tunelu. Coś zaczęło się poruszać w świetle, pierzchając na boki. Morgan dostrzegł to kątem oka i zaskoczony rozpoznał morskie stworzenia. Maleńkie, czarne kraby. Czy byli tak daleko od Uhl Belka, że mogły tu żyć? Czy znaleźli się wystarczająco blisko wody?

Potem raz jeszcze weszli w podziemną jaskinię leżącą pod miastem. Skalne ściany biegły od kamiennego występu, na którym stali, a morze uderzało wściekle o skały w dole. Nad ich głowami kłębiła się mgła, drapując najdalsze krańce groty zasłonami bieli. Światło dnia rozpraszało cienie tam, gdzie skały rozstępowały się, formując niewielkie, prawie bezbarwne tęcze na tle mgły.

Występ biegł na drugą stronę, w dół i w górę, poszarpany i nierówny, znikając w skale i mroku. Walker Boh spojrzał w obie strony, czując obecność, którą miał odnaleźć, wyczuwając tętno jej magii. Jego oczy uniosły się w kierunku niewidocznego Uhl Belka.

– Tędy – powiedział cicho, skręcając w lewo.

Potem rozbrzmiał odgłos przebudzenia Maw Grinta, unosząc się od poszumu do ryku, i całe Eldwist zadrżało gwałtownie.

Plan był prosty, ale proste plany zazwyczaj zawodzą. Jedyny błąd, myślał Pe Eli, stojąc w mroku budynku po drugiej stronie od legowiska Rake’a, polegał na tym, że on brał na siebie całe ryzyko, podczas gdy Horner Dees pozostawał zdrowy i bezpieczny.

Plan, oczywiście, wyszedł od starego.

Tak jak i Ożywcza, Walker i Morgan, oni także wyszli o świcie, wymykając się ze swego schronienia na ulice i witając posępne, szare światło zmrużeniem oczu i podejrzliwym zmarszczeniem brwi. Krótka wymiana spojrzeń i ruszyli, idąc najpierw do legowiska Rake’a, a potem przemierzając trasę, którą Pe Eli zwabił pełzacza na dół. Kiedy Dees upewnił się, że Pe Eli ją pamięta, umocowali na miejscu uprząż starego, sprawdzili działanie prowizorycznego bloku i rozdzielili się.

Pe Eli wrócił właśnie do nory Rake’a i stał tu, czekając.

Potrzebował teraz ukradkowego działania i szybkości, najpierw jednego, potem drugiego, a obu nie za wiele. Były to narzędzia zabójcy.

Przez długi czas nasłuchiwał w ciszy, oceniając odległość, jaką musiał pokonać, mierząc drogę odwrotu. Tym razem nie będzie nikogo, kto pomógłby mu w ucieczce, jeśli coś pójdzie źle. Rozglądał się, węszył zapach morza i kamienia, odcinał się od mgły i badał zmysły, które ostrzegały go, że Rake ciągle nie śpi.

Uśmiechnął się swoim lodowatym, pustym uśmiechem. Gniew minął. Oczekiwanie mordu uspokajało go jak dotyk Ożywczej, koiło, obdarzało spokojem. Był cichy i skupiony, wszystko było gotowe, na swoim miejscu, ostre jak krawędź Stiehla i tak samo pewne.

Bezszelestnie przeszedł ulicę do drzwi legowiska. Mocujący hak i linę trzymał mocno w dłoni. Stojąc przy drzwiach, rzucił hak w górę, aby zaczepił się o ten sam kamień, którego użyli zeszłej nocy. Hak chwycił z ostrym brzękiem i trzymał. Pe Eli cofnął się ostrożnie, czekając. Ale drzwi pozostały zamknięte. Rake albo nie usłyszał, albo przygotowywał się na następny ruch. Pe Eli miał nadzieję, że odgłos rzucanego haka przywoła bestię i oszczędzi mu wspinaczki. Wiedział jednak, że oczekuje zbyt wiele.

Zaczerpnął głęboko oddechu. Teraz dopiero plan robił się naprawdę niebezpieczny.

Podszedł do przodu, chwycił linę zwisającą z haka i zaczął się wspinać. Szło mu szybko, ręce miał na tyle silne, że nie musiał używać nóg. Kiedy dotarł na górę, złapał dźwignię uwalniającą ukryte wejście do kryjówki, pociągnął ją z całej siły i natychmiast odskoczył na bok, zsuwając się po linie jak kot. Kiedy uderzył o ziemię stopami, drzwi już się unosiły. Z wnętrza dobiegł szept i w ułamku sekundy odskoczył do tyłu. Macka chybiła go o włos, świszcząc mu koło nóg. Rake już szedł, wlókł się ociężale naprzód, a sieć macek wyciągała się i chwytała.

W następnej sekundzie drzwi kryjówki były już w górze. Pełzacz rzucił się naprzód, młócąc dziko mackami, niepomny, że noc już odeszła. Rozwścieczony najściem Pe Ella, ruszył natychmiast w pogoń. Zabójca rzucił się do ucieczki, tuż przed rozszalałą bestią, pędząc w mrok bocznej uliczki. Pełzacz biegł za nim szybciej, niż Pe Eli się spodziewał. Przez chwilę zastanawiał się, czy przypadkiem nie ocenił błędnie swoich szans. Ale teraz nie było czasu na rozważanie tej kwestii i wątpliwości wyparowały w przypływie determinacji, która pchała go naprzód.

Przebiegł uliczkę i na łączącej się z nią ulicy zahamował gwałtownie. Uwaga na pułapki, pomyślał. Uważaj, żebyś w którąś nie wpadł. To dla Rake’a, stary i on zaplanowali taki los – długi upadek w głęboką dziurę, upadek we wnętrzności Eldwist. Jeśli uda mu się przeżyć wystarczająco długo.

Pełzacz wystrzelił z wejścia sąsiedniego budynku, wybierając własną trasę i niemal chwytając Pe Ella przez zaskoczenie. Ledwo uniknął najbliższych macek, tnąc nożem, kiedy uskakiwał w bok, i uciekając, zanim potwór zdołał za nim ruszyć. Pędził wzdłuż krawędzi budynku, a Rake ruszył w pościg. Stalowa zbroja potwora brzęczała i chrzęściła, dudniła i drapała. Czuł ogrom wyrastającego nad nim stworzenia niczym lawinę, czekającą, aby runąć. Pe Eli przeszedł przez jeden budynek, potem drugi i przez trzeci wyszedł na ulicę. Już blisko, jeszcze tylko dwa bloki. A bestia? Odwrócił się, przeszukując ulice. Słyszał jej nadejście, ale dźwięk wydawał się nadchodzić ze wszystkich stron jednocześnie. Skąd…?

Z mroku ukrytego w cieniu wejścia wyskoczył pełzacz, stalowe ramiona uderzyły w ziemię o cal od Pe Ella, który odskoczył w bok. Zabójca wrzasnął z wściekłości” i przerażenia.

Taki szybki!

Chciał odwrócić się i walczyć, zobaczyć reakcje potwora, kiedy zimna stal Stiehla potnie jego cielsko na kawałki. Chciał czuć, jak pełzacz umiera. Ale zamiast tego uciekł, biegnąc kamiennymi ścieżkami miasta, w dół ulic, przy ścianach budynków, poprzez cień i szare światło niczym drobina ciemniejsza od nocy. Macki ślizgały się i szurały za nim, chwytając drzwi i framugi okien, rozdzierając je i pozostawiając za sobą fontannę kamiennego pyłu. Ogromne cielsko pędziło, przechylając się na boki, a łapy wbijały się w chodnik. Rake wydawał się zwiększać prędkość. Jeśli nawet niepokoiło go światło dnia i powstrzymywała ślepota, nie okazywał tego. Pe Eli czuł jego wściekłość, jakby była czymś namacalnym.

Wyścig poprowadził ich w następną ulicę i wokół ostatniego rogu. Pe Eli czuł, że traci przewagę. Przed nim ulica zamarła w kamienny park. Schody wiodły w dół pomnika skrzydlatej postaci, na której ciele powiewały proporce i wstęgi, i do zapadni, tej samej, która parę dni temu pochwyciła starego i górala.

Horner Dees czekał, bezpieczny w swej uprzęży, stojąc na krawędzi ukrytych drzwi uwalniających zapadnię. Pe Eli skoczył w bok na chodnik i przyspieszył, kiedy Rake okrążył róg za jego plecami, wywijając mackami. Biegiem minął Homera, kątem oka ujrzał szorstką twarz, bladą pod gęstą brodą, i rzucił się do ściany, gdzie leżały liny zabezpieczające uprząż. Pociągnął je, podrywając Deesa nad ukrytym dołem. Słyszał łoskot pełzacza pędzącego ulicą i wrzask Homera Deesa. Rake uświadomił sobie obecność starego, lekko zmienił kierunek i zaatakował. Dees wbrew sobie usiłował hamować, kiedy runęła nań niszczycielska siła i zaskrzypiały stalowe członki.

Potem zapadnia uchyliła się i potwór zaczął spadać. Stoczył się gwałtownie po kamiennej rampie, a jego opancerzone cielsko tarło po kamieniu. Tak bardzo pragnął dosięgnąć tropiciela, że zapomniał, gdzie jest. Teraz był w potrzasku, zsuwał się w dół i znikał im z oczu. Pe Eli krzyknął zachwycony.

Ale nagle macki strzeliły i zaczęły chwytać wystające kamienie – róg schodów, fragment pokruszonej ściany, wszystko, co znalazło się w ich zasięgu. Zsuwanie ustało. W powietrzu uniósł się pył, przesłaniając wszystko. Pe Eli zawahał się, zapominając na chwilę, że powinien ciągnąć linę zabezpieczającą Homera. Potem usłyszał krzyk starego. Pociągnął gorączkowo, ale lina nie poruszała się. Coś ciągnęło ją z drugiego końca, coś o wiele silniejszego niż on. Czekał za długo. Rake dopadł Deesa.

Pe Eli już się nie wahał. Nie pomyślał o swej obietnicy; nigdy specjalnie nie przejmował się dotrzymywaniem słowa. Po prostu reagował. Puścił liny, odskoczył od ściany i rzucił się pędem przez park na ulicę. Ujrzał, jak stary tropiciel zsuwa się po kamieniu w stronę krawędzi dołu, chwytając dłońmi i kopiąc, a macki owijają się wokół jego krępego ciała. Dobiegł do niego, akurat kiedy stary już miał zostać wciągnięty do środka. Jedno cięcie Stiehla odrąbało oplątującą go mackę; drugie przecięło sznur uprzęży.

– Uciekaj! – wrzasnął, odciągając na bok przysadzistą postać.

Macka oplotła go, próbując przytrzymać mocno jego ramię. Odwrócił się, magiczne ostrze Stiehla zalśniło bielą i macka odpadła. Pe Eli rzucił się w lewo, tnąc macki przytrzymujące Rake’a i odrąbując je. Wszędzie był kurz, unosił się ku szaremu światłu i mieszał się z mgłą, aż trudno było rozpoznać, gdzie co się znajduje. Pe Eli poruszał się instynktownie. Skakał i podskakiwał w plątaninie ramion, rąbiąc je po kolei, aż usłyszał drapanie zsuwającego się potwora.

Potem nastąpił zgrzyt stali, bicie ramion i Rake zniknął. Wpadł do zsypu i potoczył się w otchłań. Pe Eli opanował podniecenie i wrócił biegiem, szukając Deesa. Znalazł go czołgającego się niemrawo po schodach.

– Wstawaj! – krzyknął, stawiając go na nogi gwałtownym ruchem i popychając naprzód.

Ziemia pod ich stopami eksplodowała, ulice pękały i wszędzie fruwały odłamki kamieni. Mężczyźni potknęli się, upadli i odwrócili, żeby popatrzeć.

Pozostałe kawałki planu Homera Deesa toczyły się na swoje miejsce.

Z głębi Eldwist wyrósł Maw Grint, obudzony upadkiem Rake’a, podniecony i rozgniewany. Potwór zaryczał i otrząsnął się, sięgając nieba, zalśniły bruzdy i łuski na jego ciele, tak ogromnym, że przesłaniało nawet szare światło dnia. Z jego paszczy zwisał Rake, obracając się w kamień, w miarę jak pokrywała go trucizna, a jego szarpanina zaczynała słabnąć. Maw Grint trzymał go przez chwilę, a potem rzucił, jak pies schwytanym szczurem. Rake poszybował w powietrze i uderzył w ścianę budynku. Mur runął pod jego uderzeniem i Rake roztrzaskał się na kawałki.

Maw Grint wśliznął się z powrotem do tuneli, a jego grzmot niknął w ciszy. Chmury pyłu znaczyły jego ślad, a światło zaczynało się przejaśniać.

Pe Eli sięgnął impulsywnie i chwycił dłonie Homera Deesa. W ciszy, która zapadła, jedynym dźwiękiem były ich umęczone oddechy.

Pod ziemią, w grocie pod fortecą Króla Kamienia, dudnienie Maw Grinta stłumiło bicie fal Tiderace o skaliste brzegi Eldwist. Morgan Leah uniósł opaloną twarz i próbował dojrzeć coś przez mgłę.

– Co się stało? – wyszeptał.

Walker Boh potrząsnął głową, niezdolny do odpowiedzi. Czuł jeszcze drżenie ziemi, trwające echa furii potwora. Coś spowodowało, że się wynurzył – coś poza normalnym przebudzeniem. Inna była odpowiedź stwora, kiedy wzywał go Król Kamienia, bardziej niecierpliwa, nagląca.

– Czy znowu zasnął? – naciskał niespokojny góral, bojąc się schwytania w pułapkę.

– Tak.

– A on? – Morgan wskazał we mgłę. – Czy on wie?

Uhl Belk. Walker sprawdził, sięgając poprzez warstwy skał, aby odkryć, co mogło się wydarzyć. Ale był za daleko, kamień był zbyt stały, aby przeniknąć go magią. Chyba że wykorzystałby swój dotyk, ale wówczas ostrzegłby Króla Kamienia.

– Nie rusza się – odpowiedziała nieoczekiwanie Ożywcza.

Podeszła i stanęła przy nim. Twarz miała gładką i spokojną, a wzrok daleki. Wiatr wzburzył jej srebrne włosy i rozsypał je po twarzy dziewczyny. Odsunęła je. – Spokojnie, Morganie. On nie wyczuwa zmian.

Ale Walker je wyczuł, czymkolwiek były, tak jak i dziewczyna. Ledwo dostrzegalne, ale ich rezultaty zaczynały się rozprzestrzeniać. To było coś więcej niż upływ czasu i erozja skał i ziemi. Wiatr szeptał o zmianie, ziemia powtarzała jej echo, a w powietrzu czuć było jej tchnienie. Zrodzona z magii córka Króla Srebrnej Rzeki i Mroczny Stryj czuli jej drżenie. Tylko góral pozostawał nieświadomy.

Walker Boh poczuł nieoczekiwane szorstkie ponaglenie. Czas uciekał.

– Musimy się spieszyć – powiedział natychmiast, ruszając naprzód. – Szybko. Chodźcie.

Poprowadził ich w lewo skalnym występem, poprzez jego poszarpaną, śliską powierzchnię. Posuwali się powolutku, z plecami przy skale. Występ miał miejscami niewiele więcej niż kilka stóp, a mgła znad oceanu zraszała jego nawierzchnię z każdą nową falą. Za ich plecami jaskinia rozciągała się niczym jakiś ogromny, ukryty świat i mieli wrażenie, jakby obserwowały ich oczy jej niewidzialnych mieszkańców.

Występ skończył się grotą pogrążoną w ciemnościach. Walker Boh uniósł w czerń swoje magiczne, srebrne światło i pokazały się schody wijące się w górę do wnętrza skały.

Mroczny Stryj zaczął się wspinać, a Ożywcza i Morgan podążyli za nim, podobni do cieni.

XXIX

Kiedy Morgan Leah był chłopcem, często bawił się w zdobionych kryształem grotach na wschód od miasta. Groty zostały ukształtowane całe wieki temu, zbadane i zapomniane przez niezliczone pokolenia, a ich kamienne podłogi wygładziły stopy i czas. Przetrwały wielkie wojny ras, najazd żyjących stworzeń wszystkich postaci, a nawet ogień ziemi, który tlił się tuż pod jej powierzchnią. Groty były przestrzeniami jasnego blasku, ich sufity porastały stalaktyty, podłogi znaczyły zbiorniki krystalicznej wody i mroczne studnie, a ich komnaty łączył labirynt wąskich, krętych tuneli. Niebezpiecznie było do nich wchodzić. Można było się zgubić. Ale dla żądnego przygód młodzieńca każde ryzyko było pociągające.

Odkrył groty, kiedy był jeszcze bardzo mały, w wieku ledwie wystarczającym do podejmowania samodzielnych wypraw. Kiedy odnalazł wejście, była z nim grupka chłopców, ale tylko on odważył się zapuścić do środka. Tamtego dnia uszedł niewielką odległość, onieśmielony i przestraszony. Wydawało się bardzo prawdopodobne, że jaskinie biegną prosto do serca ziemi. Ale pokusa tej możliwości przywołała go w końcu z powrotem, na długo przedtem, zanim zapuścił się dalej. Jak wszyscy chłopcy, ukrywał swoje wyprawy przed rodzicami; w ich życiu było wtedy dość zakazów. Wyobrażał sobie, że jest badaczem, odkrywającym całe światy, nie znane tym, co zostali w domu. Wewnątrz jaskini puszczał wodze fantazji; mógł stać się kimkolwiek i czymkolwiek. Często chodził do nich sam – wolał poczucie swobody, kiedy w pobliżu nie było innych chłopców hamujących jego zabawy, ponieważ ich obecność narzucała ograniczenia, które nie zawsze gotów był zaakceptować. Sam mógł stwarzać to, co chciał.

Pewnego dnia, kiedy był sam, tuż po pierwszej rocznicy swego cudownego odkrycia, zgubił się. Bawił się tak jak zawsze, nie zważając, jak daleko zaszedł, pewny, że odnajdzie drogę powrotną, ponieważ robił to już tak wiele razy, i nagle nie wiedział już, gdzie jest. Tunel, którym szedł, nie wydawał się znajomy; groty, do których wchodził, wyglądały inaczej i obco, a otoczenie stało się nagle groźne i nieprzyjazne. Chwilę trwało, zanim pogodził się z faktem, że naprawdę się zgubił. Zatrzymał się więc i czekał. Z początku nie miał pojęcia, na co czeka, ale po jakimś czasie stało się to jasne. Czekał na pożarcie. Groty ożyły, niczym śpiące bestie, które w końcu obudziły się, aby skończyć z chłopcem, który je zlekceważył. Morgan do końca życia miał pamiętać, jak się wtedy czuł. Zapamiętał poczucie rozpaczy, kiedy niewzruszone skały przemieniły się w żywe, oddychające i widzące stworzenia, które, niczym węże, zaciskały się wokół niego, czekając, aby zobaczyć, którędy spróbuje uciekać. Morgan nie uciekł. Zebrał w sobie odwagę przeciwko bestiom czającym się do skoku. Wyciągnął nóż i trzymał go przed sobą, zdecydowany drogo sprzedać swoje życie. Powoli, nie zdając sobie z tego sprawy, roztopił się w postaci, którą przez tak wiele godzin odgrywał. Stał się kimś innym. Kimś, kto go ocalił. Bestie cofnęły się. Śmiało ruszył naprzód i kiedy to zrobił, poczucie dziwności powoli znikało. Zaczął rozpoznawać otoczenie, fragment kryształu, wejście do tunelu, jeszcze coś i jeszcze, i nagle znowu wiedział, gdzie jest.

Kiedy wynurzył się z grot, była noc. Błąkał się przez kilkanaście godzin, chociaż wydawały się chwilą. Szedł do domu, myśląc, że jaskinie mają wiele masek, ale jeśli przyjrzeć się wystarczająco uważnie, można rozpoznać pod nimi twarz.

Był wtedy chłopcem. Teraz był mężczyzną i daleko odszedł od wierzeń dzieciństwa. Zbyt wiele widział w realnym świecie. Poznał zbyt wiele gorzkich prawd.

A mimo to, kiedy wspinał się schodami wijącymi się w skale jaskini pod Eldwist, uderzało go podobieństwo odczuć – dzisiejszych i tamtych, kiedy schwytany w kamiennym labiryncie nie znał drogi ucieczki. Tak jak wtedy wyczuwał życie w skale, obecność Uhl Belka, poruszającego się jak uderzenia pulsu w ciszy. Tak jak wtedy, czuł się obserwowany przez bestię, która przebudziła się i patrzyła, którędy spróbuje uciekać. Ciężar bestii przygniatał go. Jej ogrom nie dawał się z niczym porównać. Półwysep, miasto i jego okolice, cały świat – Eldwist było tym wszystkim, a Uhl Belk był Eldwist. Morgan Leah na próżno szukał pod maską, która zmyliła go jako chłopca, twarzy, która miała być pod nią ukryta. Bał się, że jeśli jej nie znajdzie, nigdy się nie uwolni.

Schodzili w ciszy. Ci, którzy przybyli z Rampling Steep, jedyni pozostali, którzy mogli stanąć przed Królem Kamienia. Morgan przemarzł i drżał z zimna, a chłód, który odczuwał, był czymś daleko więcej niż tylko chłodem powietrza w jaskini. Czuł krople potu na plecach i zastanawiał się gorączkowo, co uczyni, kiedy schody wreszcie się skończą i znajdą się we wnętrzu kopuły. Wyciągnie miecz ze zwykłej stali? Zaatakuje nim niemal nieśmiertelnego stwora? Wydobędzie swój strzaskany talizman, śmiesznie małe ostrze? Czym zaatakuje? Czym? Co powinien zrobić?

Patrzył na Ożywczą, drobną i delikatną w świetle srebrnego światła Walkera, kruchą drobinę z ciała i krwi – jedno machnięcie kamiennej dłoni Uhl Belka mogło ją rozsypać w pierwiastki, które ją uformowały. Śmierć Ożywczej – próbował to sobie wyobrazić. Poczuł napad lęku, niczym przeszywające, płonące strzały. Dlaczego to robią? Dlaczego w ogóle próbują?

Walker pośliznął się na zroszonych mgłą stopniach, uderzył się w kolano i jęknął z bólu. Zwolnili, kiedy wstawał, a Morgan czekał na poruszenie Uhl Belka. Myśliwy i zwierzyna – ale kto był kim? Zapragnął mieć przy sobie Steffa, Para Ohmsforda, Padishara Creela, któregokolwiek i wszystkich ich razem. Zapragnął ujrzeć choćby maleńką ich cząstkę. Ale na próżno. Nie było tu żadnego z nich; żaden nie przyjdzie. Był sam.

Z dziewczyną, którą kochał i która nie mogła pomóc.

I z Walkerem Bohem.

Nieoczekiwana iskierka nadziei zapłonęła w duszy górala. Walker Boh. Wpatrzył się w prowadzącą ich zakapturzoną postać; jednoręki, ocalały z Wiecznej Rezydencji Królów, powstały z popiołów Hearthstone. Jak kot o wielu żywotach, pomyślał. Dawny Mroczny Stryj, pochodzący być może od niezwyciężonej postaci z legend, ale i tak cudowny, zdolny przeciwstawić się druidom, duchom i cieniowcom i żyć dalej. Przybył do Eldwist, aby dopełnić przeznaczenia obiecanego mu przez cień Allanona, albo umrzeć – oto, co postanowił uczynić Walker Boh. Walker, który przetrwał wszystko, aż do teraz, przypomniał sobie Morgan, nie był człowiekiem, którego można łatwo zabić.

A więc, być może i tym razem Mrocznemu Stryjowi nie jest przeznaczona śmierć. I być może – tylko być może – coś z tej nieśmiertelności przejdzie i na niego.

Walker Boh zwolnił przed nim. Pstryknięcie palcami i srebrne światło zniknęło. Stanęli cicho w ciemnościach, czekając i nasłuchując. Kiedy ich oczy przywykły do ciemności, czerń straciła swą nieprzenikliwość i otoczenie zaczęło powoli nabierać kształtów – schodów, sufitu, ścian i otworu za nimi.

Dotarli do końca swej wspinaczki.

Walker jednak trzymał ich bez ruchu w miejscu. Kiedy Morgan pomyślał, że nie wytrzyma już dłużej, ruszyli ponownie, powoli, ostrożnie, po jednym stopniu, niczym cienie w mroku. Stopnie skończyły się i zaczął się korytarz. Przeszli go cisi i niewidzialni, chociaż Morganowi wydawało się, że ich myśli zawisły widoczne w powietrzu, nagie, krzyczące i skąpane w świetle.

Kiedy korytarz się skończył, zatrzymali się ponownie, wciąż ukryci w jego opiekuńczym mroku. Morgan podszedł naprzód i rzucił niespokojne spojrzenie.

Otwierała się przed nimi kopuła Króla Kamienia, ogromna, zamglona i cicha jak grobowiec. Podwyższenia otaczające arenę ciągnęły się symetrycznymi rzędami schodów, jak martwa natura w mroku i półświetle, wznosząca się do sklepienia, a jej najwyższy poziom był ledwie niewyraźnym zarysem na tle wiekowego kamienia. W dole arena, płaska i twarda, pozbawiona była jakiegokolwiek ruchu. Ogromna figura Uhl Belka przykucnęła na środku, odwrócona tak, że widać było tylko cień grubo ciosanej twarzy.

Morgan Leah wstrzymał oddech. Cisza kopuły wydawała się szeptać ostrzeżenia, które krzyczały w jego umyśle.

Walker Boh cofnął się i stanął przy nim, a jego blada, zapadnięta twarz pochyliła się tak, że jego usta znalazły się przy uchu Morgana.

– Skręć w lewo, ja pójdę w prawo. Bądź gotów, kiedy w niego uderzę. Spróbuję zmusić go, żeby upuścił Kamień. Złap go, jeśli to zrobi. Potem uciekaj i nie oglądaj się za siebie. Nie wahaj się. Nie zatrzymuj się pod żadnym pozorem. – Jego dłoń chwyciła nadgarstek Morgana i przytrzymała go. – Bądź szybki, góralu. Bądź szybki.

Morgan bez słowa skinął głową. Przez chwilę czarne oczy Ożywczej napotkały jego wzrok. Mógł w nich czytać.

Potem Walker odszedł, wymknął się z ujścia korytarza na arenę, ruszając w prawo, wzdłuż frontowej ściany podwyższeń, i zniknął w mroku. Morgan skręcił w lewo. Odepchnął od siebie strach i poddał się dowodzeniu Mrocznego Stryja. Przeciął kamień niczym widmo, szybki i pewny, odnajdując w samym ruchu zaskakujące pokrzepienie. Ale strach nie mijał, przyczaił się tylko w jego wnętrzu jak zapędzona w kąt bestia. Cienie wydawały się krążyć wokół niego, a cisza kopuły szeptała w jego myślach jak niemy wąż. Wzrok utkwił w potężnej sylwetce na środku areny; wypatrywał choćby najdrobniejszego ruchu. Nie było żadnego. Uhl Belk był kamienną rzeźbą na tle szarości, cichą i nieruchomą. Szybko, pomyślał Morgan, idąc. Szybko jak światło. Po przeciwnej stronie areny dostrzegł Walkera, szczupłą sylwetkę, poruszającą się ukradkiem, niemal niewidoczną w mroku. Jeszcze kilka chwil, pomyślał. A potem…

Ożywcza.

Nagle zdał sobie sprawę, że w swym pośpiechu, aby wypełnić polecenia Walkera, zapomniał o dziewczynie. Gdzie była? Zatrzymał się gwałtownie, na próżno szukając jej spojrzeniem, przeszukując wzrokiem podwyższenia, tunele i wydobywające się zewsząd cienie. Poczuł ciężar w piersi. Ożywcza!

Potem zobaczył ją – nie ukrytą bezpiecznie, ale w pełni widoczną, wychodzącą równym krokiem z korytarza na arenę i kroczącą prosto w kierunku potężnej figury Uhl Belka. Oddech uwiązł mu w gardle. Co ona robi?

Ożywcza!

Krzyknął w duchu, ale Król Kamienia wydawał się go usłyszeć, odpowiadając niemal niesłyszalnym jękiem, budząc się do życia, unosząc się z półprzysiadu i odwracając się…

Pod sklepieniem kopuły zapłonęło jaskrawe, białe światło, tak oślepiające, że na chwilę Morgan musiał odwrócić wzrok. Zupełnie jakby poprzez chmury, szarą mgłę i sam kamień eksplodowało słońce, rozpalając ogień w uwięzionym tu powietrzu. Morgan ujrzał Walkera z uniesionym ramieniem, z którego palców tryskała magia. Uhl Belk zawył zaskoczony, potężne cielsko zadrżało, ramiona uniosły się, aby osłonić oczy, a kamienne członki zachrzęściły z wysiłku.

Walker Boh skoczył niczym cień, atakując Króla Kamienia, który młócił powietrze, odpędzając sprawiającą mu ból jasność. Znowu sprawne ramię Walkera wystrzeliło naprzód, a cała torba czarnego pyłu Coglina poleciała na Uhl Belka i eksplodowała, uderzając w Króla Kamienia. Fragmenty poszarpanego ciała rozpadły się na kawałki. Ogień wspiął się po ramieniu do pięści, która trzymała Czarny Kamień Elfów.

Wciąż jednak mocno trzymał talizman.

I nagle Morgan Leah odkrył, że nie może się ruszać. Zamarł tam, gdzie stał. Tak jak na Występie, kiedy pełzacz dotarł na wzgórza pod osłoną ciemności, a banici z Ruchu ruszyli do walki z nim, odkrył, że jest sparaliżowany. Zstąpiły na niego wszystkie lęki i wątpliwości, wszystkie jego złe przeczucia i obawy. Pochwyciły go w szponiaste palce i trzymały równie mocno, jak stalowe łańcuchy. Co mógł zrobić? Jak mógł pomóc? Utracił magię, a ostrze Miecza było strzaskane. Patrzył bezradnie, jak Uhl Belk odwraca się, aby stawić czoło atakowi Walkera i odrzucić jego magię. Mroczny Stryj ponowił atak, ale tym razem nie pomagał mu element zaskoczenia i Król Kamienia ledwie drgnął. Blask sztucznego słońca Walkera zaczynał już blednąc i powracała szarość prawdziwego światła kopuły.

W uszach Morgana rozbrzmiało urągliwe echo słów Walkera Boh.

Bądź szybki, góralu. Bądź szybki.

Morgan przemógł swój bezruch i wyszarpnął z pochwy Miecz przypasany na plecach. Ale jego palce nie chciały go utrzymać; dłonie nie słuchały go. Miecz wyśliznął się i potoczył po nawierzchni areny z głuchym brzękiem.

Oddech Króla Kamienia zasyczał, kiedy ogromna dłoń zamachnęła się, aby sięgnąć Walkera i wydrzeć zeń życie. Mroczny Stryj podszedł za blisko; nie było dla niego szansy ucieczki. Potem nagle zniknął, pojawiając się ponownie, najpierw w dwóch, potem w czterech, a potem w niezliczonych obrazach – ulubiona sztuczka Jaira Ohmsforda sprzed trzystu lat. Króla Kamienia chwytał obrazy, a one ulatniały się pod jego dotykiem. Prawdziwy Walker Boh skoczył na potwora, rzucił mu w twarz nowy płomień i odsunął się zwinnie.

Król Kamienia zawył z wściekłości, zasłonił twarz i otrząsnął się, jak zwierzę usiłujące odpędzić muchy. Cała arena zadrżała w odpowiedzi. W podłodze otwierały się poszarpane linie pęknięć, podwyższenia pochyliły się z trzaskiem, a ze sklepienia opadła fontanna pyłu i gruzu. Morgan stracił grunt pod nogami i upadł, a zderzenie z kamieniem szarpnęło całym jego ciałem.

Poczuł ból, a wraz z jego nadejściem opadły paraliżujące łańcuchy. Pięść Króla Kamienia uniosła się, a palce zaczęły się otwierać. Nieświatło Kamienia Elfów sączyło się przez nie, pochłaniając resztki gasnącej magii Walkera Boha. Mroczny Stryj wyrzucił w górę zasłonę ognia, aby spowolnić nadejście magu, ale nieświatło otoczyło ją falą czerni. Walker zatoczył się w mrok, ścigany przez nieświatło i popędzany pęknięciami i trzaskiem kamienia.

Jeszcze kilka sekund i znalazłby się w pułapce.

Wtedy Ożywcza zapaliła się.

Nie można było tego inaczej nazwać. Morgan patrzył i wciąż nie mógł uwierzyć w to, co widzi. Córka Króla Srebrnej Rzeki, stojąca niecałe dwadzieścia stóp od Uhl Belka, wystawiona na ciosy i bezbronna w jego cieniu, uniosła się, jakby była stworzona z powietrza, na wysokość głowy olbrzyma i buchnęła płomieniami. Ogień był złoty i czysty, jego blask przysłaniał światło, płonąc po całym jej ciele i rozświetlając ją niczym słońce w południe. Była teraz jeszcze piękniejsza, niż Morgan kiedykolwiek ją widział, bez skazy, promieniejąca i piękna ponad wszelkie wyobrażenie. Jej srebrne włosy unosiły się w blasku ognia, a jej czarne oczy płonęły złotem. Zawisła tam osłonięta, niezwykła, niemożliwa magia, przywołana do życia.

Próbuje odwrócić jego uwagę, pomyślał Morgan z niedowierzaniem. Poddaje się, ujawnia, kim jest, aby odciągnąć go od nas!

Król Kamienia odwrócił się do nieoczekiwanego błysku światła, a jego pomarszczona twarz skrzywiła się tak, że jej rysy praktycznie przestały istnieć. Szrama jego ust otworzyła się na jej widok, a w głosie brzmiało cierpienie.

– Ty…

Uhl Belk zapomniał o Walkerze. Zapomniał o magii Mrocznego Stryja. Zapomniał o wszystkim na widok płonącej dziewczyny. Szaleńczym wysiłkiem kamiennych członków i stawów próbował jej dosięgnąć, unosząc się nad kamienną podłogą, która trzymała go mocno, na próżno wyciągając ręce, a potem uniósł w rozpaczy dłoń ściskającą Czarny Kamień Elfów, aby się przed nią osłonić. Przerażające zawodzenie stawało się oszalałym rykiem. Ziemia zadrżała, czując jego pragnienie.

Wtedy zadziałał Morgan, w końcu, rozpaczliwie, bez nadziei. Zerwał się na nogi i ze wzrokiem utkwionym w Ożywczej i potworze, który chciał ją zniszczyć, zaatakował. Ruszył bez namysłu, bez zastanowienia, pchany miłością i uzbrojony w determinację, o którą się nigdy nie podejrzewał. Rzucił się w obłok kurzu i gruzu, przeskakując szczeliny i spadki, pędząc, jakby niesiony mocnym, jesiennym wiatrem swej ojczystej krainy. Jedną ręką sięgnął do pasa i wyszarpnął strzaskany Miecz swoich przodków, poszarpane resztki Miecza Leah.

Nie był tego świadomy, ale Miecz zalśnił bielą magii.

– Leah! Leah! – wydobył z siebie bojowy okrzyk swojej krainy.

Dobiegł do Króla Kamienia w chwili, kiedy tamten uświadomił sobie jego obecność, i twarde, puste oczy zaczęły się odwracać. Wskoczył na potężną, ugiętą nogę, rzucił się do przodu, chwycił ramię trzymające Czarny Kamień Elfów i zatopił strzaskane ostrze Miecza Leah głęboko w kamieniu.

Uhl Belk krzyknął, tym razem nie z zaskoczenia czy gniewu, ale porażającego bólu. Biały płomień ze zniszczonego ostrza wynikł w ciało Króla Kamienia palącymi i przenikającymi liniami ognia. Morgan uderzył Uhl Belka jeszcze raz i jeszcze. Kamienne dłonie zadrżały i zacisnęły się, a zranionym potworem wstrząsnął dreszcz.

Czarny Kamień Elfów wypadł mu z palców.

Morgan natychmiast wyszarpnął Miecz i zaczął gramolić się w dół, aby go odzyskać. Ale zranione ramię Króla Kamienia zagrodziło mu drogę, opadając w jego kierunku niczym młot. Odskoczył gwałtownie, aby uniknąć uderzenia, ale i tak otarło się o niego. Potoczył się w tył z nogami i ramionami rozpostartymi w powietrzu. Ledwo zdołał utrzymać broń. Kątem oka ujrzał Ożywczą, dziwnie wyraźnie. Jej twarz jaśniała, mimo iż magia jej ognia zgasła. Uchwycił jeszcze fragment ruchu, kiedy z cienia przy niej wynurzył się Walker Boh. Potem uderzył w ścianę, a siła uderzenia pozbawiła go oddechu i nadwerężyła stawy. Pomyślał, że wszystko ma połamane. Mimo to nie chciał się poddać. Z wysiłkiem pozbierał się na nogi, oszołomiony i pobity, zdecydowany walczyć dalej.

Ale nic już nie było do zrobienia. Walka skończyła się równie szybko, jak się zaczęła. Walker Boh podniósł Kamień Elfów. Stanął przed Królem Kamienia, groźnie ściskając talizman druidów w uniesionej dłoni. Ożywcza stała przy nim taka jak zawsze. Magia, którą przywołała, odeszła. Kiedy jego wzrok przejaśnił się powoli, a zmysły doszły do równowagi, Morgan w duszy ujrzał ją znowu całą w ogniu. Ciągle był zdumiony tym, co zrobiła. Pomimo przyrzeczenia, że nigdy nie wykorzysta magii, ujawniła się przed Uhl Belkiem i zaryzykowała wszystko, aby dać im szansę przeżycia.

Usłyszał szept pytań niczym zdradliwych oszustów.

Czy wiedziała, że rzuci się jej na ratunek?

Czy wiedziała, co uczyni Miecz?

Magia zgasła i do wnętrza kopuły powrócił mrok, otulając cieniem potężną figurę Uhl Belka. Król Kamienia patrzył na nich z chmury wirującego pyłu. Jego ciało przekrzywiło się, jakby stopił je żar wysiłków, aby się obronić, wciąż połączone z kamieniem Eldwist więzami, które go zgubiły. Mimo wszelkich prób nie był w stanie wstać i się uwolnić. Wybierając połączenie z materią swego królestwa, praktycznie skazał się na bezruch. Jego twarz wykrzywiła się nie do poznania, a kiedy przemówił, w jego głosie odbijało się przerażenie i szaleństwo.

– Oddajcie mi Kamień Elfów…

Trójka śmiałków spojrzała w górę i żadne z nich nie znajdowało słów, aby przemówić.

– Nie, Uhl Belku – odrzekł w końcu Walker Boh, głosem napiętym z wysiłku. – Po pierwsze Kamień Elfów nigdy nie był twój. Nie zostanie ci więc teraz zwrócony.

– Przyjdę po ciebie, odbiorę ci go…

– Nie możesz się ruszyć z tego miejsca. Przegrałeś tę bitwę i razem z nią Kamień Elfów. Nie myśl nawet, że uda ci się wykraść go raz jeszcze.

– Jest mój…

Mroczny Stryj nie ustępował.

– Należy do druidów.

Ze zniszczonej twarzy uniósł się gejzer pyłu, kiedy oddech stwora buchnął sykiem rozpaczy.

– Nie ma druidów…

Oskarżenie zamarło w zgrzytliwym echu. Walker nie odpowiedział. Na jego twarzy malowały się emocje, które wydawały się rozdzierać go na strzępy. Dłoń Króla Kamienia uniosła się w dramatycznym geście.

– Oddaj mi Czarny Kamień Elfów, ludzka istoto, albo rozkażę Eldwist wyrwać z ciebie życie; oddaj natychmiast talizman albo patrz, jak giniesz…

– Uderz we mnie albo w moich towarzyszy – odrzekł Walker Boh – a zwrócę magię Kamienia przeciwko miastu! Przywołam moc zdolną roztrzaskać kamienny pancerz, który je chroni, i obrócę miasto i ciebie w pył! Przestań mi grozić, Uhl Belku! Moc nie należy już do ciebie!

Zapadła głęboka cisza. Dłoń Króla Kamienia zamknęła się w pięść i rozległ się chrzęst.

– Nie możesz mi rozkazywać, ludzka istoto; nikt nie może…

Odpowiedź Walkera była natychmiastowa.

– Wypuść nas, Uhl Belku. Czarny Kamień Elfów jest dla ciebie stracony.

Statua wyprostowała się z jękiem, a w jej głosie brzmiał szloch.

Przyjdzie po mnie; Maw Grint przyjdzie; mój syn, potwór, którego stworzyłem, spadnie na mnie i będę musiał go zniszczyć; tylko Czarny Kamień Elfów trzyma go na uwięzi; zobaczy, że jestem stary, zmęczony i nie mam siły, aby obronić się przed jego głodem; będzie próbował mnie pożreć… – Niezgłębione oczy spoczęły na Ożywczej. – Dziecię Króla Srebrnej Rzeki, córko tego, który niegdyś był moim bratem, pomyśl, co czynisz; jeśli zabierzesz Kamień, osłabisz mnie na zawsze; życie Maw Grinta jest mi nie mniej drogie niż twoje dla twego ojca; bez niego moja ziemia przestanie się rozrastać; nie wypełnię swego zadania; kim jesteś, że tak pochopnie odbierasz mi moją własność; czy jesteś zupełnie ślepa na to, co uczyniłem; w kamieniu mojej krainy tkwi niezmienne piękno, którego nie posiądą nigdy Ogrody twego ojca; światy mogą przychodzić i odchodzić, ale Eldwist pozostanie; lepiej dla starych światów, aby tak się stało; twój ojciec wierzy, że ma rację w tym, co czyni, ale jego wizja życia nie jest jaśniejsza od mojej; nie mam prawa czynić tego, co uważam za słuszne, skoro Słowo dało mi zadanie…

– Niszczysz to, czego dotkniesz, Uhl Belku – wyszeptała dziewczyna.

– A ty nie; twój ojciec nie; wszystko, co żyje w naturze, nie robi tego; za kogo się uważasz…

Krucha postać Ożywczej zbliżyła się o krok do olbrzyma, a światło, które z niej promieniowało, rozbłysło na nowo.

– Jest różnica pomiędzy kształtowaniem życia a odwracaniem go – powiedziała. – Dano ci zadanie kształtować. Zapomniałeś, jak się to robi.

Ręka Króla Kamienia uniosła się do drobinek światła unoszących się z jej ciała, aby osłonić się odruchowo. Ale potem cofnął gwałtownie dłoń i wciągnął z bólem powietrze.

– Nie… – Słowo było krzykiem boleści. Wyprostował się, schwytany przez niewidzialną sieć, która owinęła się wokół niego i trzymała mocno. – Och, dziecię; teraz cię rozumiem; myślałem, że w Maw Grincie stworzyłem potwora ponad wszelkie wyobrażenie; ale twój ojciec stworzył gorszego w tobie… – Szorstki głos urwał się, jakby nie mógł wydusić dalszych słów. – Dziecię przemiany i ewolucji, jesteś nieustannym poruszeniem wody; widzę naprawdę, po co cię przysłano; doprawdy zbyt długo byłem kamieniem, skoro tego nie zauważyłem; powinienem wiedzieć, kiedy się pojawiłaś, że jesteś szalona; pogrążony w stałości, której poszukuję, jestem tak samo ślepy, jak ci, którzy mi służą; koniec mego żywota wypisany jest przede mną moją własną dłonią…

– Uhl Belku. – Ożywcza wyszeptała jego imię jak błaganie.

– Jak możesz ofiarować to, o co proszę, skoro zakosztowałaś tak wiele…

Morgan nie pojmował, o czym mówi Król Kamienia. Zerknął na Ożywczą i zaskoczony wytrzeszczył oczy. Jej twarz ściągnięta była poczuciem winy, była zwierciadłem ukrytych tajemnic, o które zawsze ją podejrzewał, ale nie chciał wierzyć, że je posiada.

Głos Króla Kamienia był cichym sykiem.

– Odejdź ode mnie, dziecię; idź znowu do świata i zrób, co musisz, aby przypieczętować los nas wszystkich; twoje zwycięstwo nade mną musi wydawać się gorzkie, skoro zażądano za nie tak wielkiej ceny…

Walker Boh również wpatrywał się szeroko otwartymi oczami. Zmarszczył brwi, a na jego twarzy malował się grymas. Zdawało się, że on również nie rozumie, o czym mówi Uhl Belk. Morgan chciał zapytać Ożywczą, co się dzieje, i zawahał się, sam siebie niepewny.

Uhl Belk poderwał głowę z głośnym trzaskiem.

– Posłuchaj…

Ziemia zaczęła drżeć, a z jej głębi wydobywał się głuchy łoskot, wynurzając się na powierzchnię falami dźwięku. Morgan Leah usłyszał łoskot już wcześniej.

– Nadchodzi…

Walker zaczął się cofać, krzycząc na Morgana i Ożywczą, aby szli za nim.

– Wypuść nas, Uhl Belku – krzyknął do Króla Kamienia – jeśli chcesz ocalić siebie! Zrób to teraz! Szybko!

Ramię Walkera uniosło się, grożąc pięścią trzymającą Czarny Kamień Elfów. Uhl Belk wydawał się ledwie go zauważać. Jego twarz stała się jeszcze bardziej wynędzniała, bardziej zapadnięta niż kiedykolwiek, niczym parodia ludzkich rysów, twarz potwora – odrażająca ponad wszelkie wyobrażenie. Głos olbrzyma syczał jak wąż w ryku nadchodzącego Maw Grinta.

– Uciekajcie, głupcy…

W jego głosie nie było gniewu – tylko ból i pustka. I coś jeszcze, pomyślał zdumiony Morgan Leah. Była w nim nadzieja, zaledwie jej okruch, rozpoznanie przekraczające pojęcie górala, widok możliwości, która przewyższała wszystko inne.

Fragment ogromnej ściany kopuły pękł tuż przed nimi, kamienne bloki zazgrzytały, a przez szczelinę wpadło szare światło dnia.

– Uciekajcie…

Morgan Leah natychmiast rzucił się do otworu, ścigany przez demony, których nie chciał oglądać. Czuł raczej, niż widział, że Król Kamienia patrzy na niego. Ożywcza i Walker pobiegli za nim. Pędem dopadli wyjścia i wybiegli przez nie, uciekając przed furią Maw Grinta, i co sił pobiegli w mrok.

XXX

Maw Grint najwyraźniej oszalał.

Dwukrotnie, kiedy uciekająca trójka obserwowała nadejście potwora – raz, kiedy ukazał się na powierzchni, a oni stali, patrząc na miasto, i drugi, kiedy został przywołany przez Uhl Belka. Nie było dnia, od kiedy przybyli do Eldwist, aby nie słyszeli, jak stwór porusza się w podziemnych tunelach, budzi się z każdym zachodem słońca, aby polować w ciemnościach. Za każdym razem jego nadejście oznajmiało to samo, łatwo rozpoznawalne, głębokie, niskie dudnienie ziemi. Za każdym razem miasto drżało w odpowiedzi.

Ale nigdy nie widzieli czegoś podobnego.

Miasto Eldwist było niczym bestia otrząsająca się ze złego snu. Wieże i iglice kołysały się i drżały, sypiąc kawałkami kamienia i chmurą duszącego pyłu. Ulice groziły zawaleniem, kamień pękał poszarpanymi rysami, zapadnie opadały, a podpory i estakady rozpadały się. Wszystkie schody prowadzące do podziemnych tuneli zarwały się i znikały, a podniebne mosty łączące budynki spadały w dół. Na tle zasłony szarej mgły i chmur Eldwist migotało niczym rozpływający się miraż.

Uciekając z kopuły Króla Kamienia, Walker Boh ledwo dotarł do najbliższego chodnika, kiedy wstrząs rzucił go na kolana. Przypadł do ziemi, przyciągając do ciała wyciągnięte ramię, aby ochronić Czarny Kamień Elfów. Całą siłę upadku przyjął na ramię, a ostry, szarpiący podmuch ciągnął go dalej. Uderzył w ścianę budynku i stracił oddech. Przez moment był oszołomiony, a przed oczami tańczyły mu jasne szpileczki światła. Kiedy wzrok mu się przejaśnił, ujrzał rozciągniętych za sobą Morgana i Ożywczą, których uderzenie również przewróciło.

Wstał z wysiłkiem i ruszył znowu, krzycząc, aby szli za nim. Jego umysł pracował gorączkowo, kiedy patrzył, jak się podnoszą. Groził Uhl Belkowi Kamieniem, mówiąc, że przywoła jego magię przeciwko miastu, jeżeli ich nie uwolni. Groźba była jałowa. Nie mógłby użyć w ten sposób Kamienia, nie niszcząc samego siebie. Na szczęście dla nich wszystkich Uhl Belk ciągle nie pojmował, jak działa magia druidów. Ale i tak nie byli jeszcze wolni. Co zrobią, jeśli Maw Grint ruszy za nimi? Mieli powód przypuszczać, że tak się stanie. Magia Czarnego Kamienia Elfów łączyła ojca z synem, duszę władcy i potwora, a Walker rozerwał tę więź. Maw Grint już to wyczuł; przebudził się. Kiedy odkryje, że Kamień zniknął, że Król Kamienia już go nie posiada, co powstrzyma bestię od pościgu?

Walker Boh skrzywił się. Nie było wątpliwości, jak skończy się ta pogoń. Przeciwko Maw Grintowi również nie mógł użyć Czarnego Kamienia Elfów.

Kamienny blok, wystarczająco duży, aby go zmiażdżyć, runął na ulicę kilka stóp przed nim i Mroczny Stryj po raz drugi rozciągnął się na ziemi. Ożywcza przebiegła obok, na jej pięknej twarzy malował się dziwny wyraz, i pomknęła w mrok. Pojawił się Morgan, schylił się i kiedy dogonił Walkera, pomógł mu wstać. Pobiegli razem, skacząc przez zwały gruzu i przeskakując rysy i szczeliny.

– Dokąd biegniemy?! – krzyknął góral, otrząsając głowę z kurzu i pyłu.

Walker wskazał ręką w bliżej nie określonym kierunku.

– Za miasto, za półwysep, z powrotem na wzgórza!

– A co z Homerem?

Walker zapomniał o tropicielu. Potrząsnął głową.

– Jeśli go znajdziemy, zabierzemy ze sobą! Ale nie możemy szukać! Nie ma czasu! – Wsunął Kamień Elfów pod tunikę i wyciągnął dłoń, aby chwycić Morgana. – Góralu, pilnuj Ożywczej. Ta sprawa jeszcze się nie skończyła! Grozi jej jakieś niebezpieczeństwo!

Oczy Morgana były białe na tle pokrytej kurzem twarzy.

– Jakie niebezpieczeństwo, Walkerze? Wiesz coś? O czym mówił Uhl Belk, kiedy rozmawiał z nią o gorzkim zwycięstwie i cenie, którą ma zapłacić? Co miał na myśli?

Walker bez słowa pokręcił głową. Nie wiedział, ale równocześnie czuł, że powinien, że przeoczył coś oczywistego, zapomniał o czymś ważnym. Ulica otworzyła się przed nimi, odskoczyła zapadnia. W ostatniej chwili odciągnął górala, przyciągając go do siebie i popychając z powrotem w boczną uliczkę. Ryk Maw Grinta przycichł nieznacznie, zostając w tyle wraz z fortecą Króla Kamienia.

– Dogoń ją, góralu! – wrzasnął Walker, pchając go naprzód. – Rozglądaj się za Homerem! Spotkamy się w domu, gdzie ukrywaliśmy się przed Rake’em! – Spojrzał przez ramię i krzyknął raz jeszcze. – Ostrożnie! Uważaj na siebie!

Ale Morgan Leah już zniknął.

Pe Eli i Horner Dees właśnie dotarli do budynku, do którego wbiegli ich towarzysze, kiedy zaczęły się wstrząsy. Ich walka z Rake’em była skończona i wyruszyli na poszukiwanie reszty kompanii z Rampling Steep, każdy dla swoich własnych, zupełnie odmiennych powodów. Przymierze, które zawarli, skończyło się wraz ze zniszczeniem Rake’a i patrzyli teraz na siebie ostrożnym, podejrzliwym wzrokiem.

Odwrócili się zaskoczeni, kiedy dudnienie zaczęło narastać, głębsze i bardziej wymowne niż kiedykolwiek przedtem.

– Coś się stało – wyszeptał Horner Dees, unosząc brodatą twarz. – Coś jeszcze.

– Znowu się obudził! – krzyknął Pe Eli z nienawiścią. Kiedy zostawili Maw Grinta, zanurzył się z powrotem w ziemi i ucichł.

Ulica, na której stali, zadrżała od zetknięcia z przebudzonym stworem.

Pe Eli skinął ręką.

– Zobacz na górze. Sprawdź, czy ktoś tam jest.

Dees ruszył bez sprzeciwu. Pe Eli stał, jak wrośnięty w chodnik, podczas gdy obok niego przebiegały fale wstrząsów. Był napięty i skupiony, walka z Rake’em ciągle żyła w jego wnętrzu, przepływając przez niego niczym pęd krwi. Rzeczy układały się w całość; czuł, jak wydarzenia łączą się i splatają się nitki losu piątki z Rampling Steep. Czuł, że wkrótce będzie po wszystkim. Nastąpi koniec.

Horner Dees pojawił się znowu u wejścia do budynku.

– Nikogo.

– No, to czekaj tutaj, aż wrócą – warknął Pe Eli, ruszając szybko przed siebie. – Rozejrzę się w centrum miasta.

– Pe Eli!

Ostra twarz odwróciła się.

– Nie martw się, stary. Wrócę. – Może, dodał w duchu.

Pobiegł w mrok, zostawiając krzyczącego za nim na próżno starego tropiciela. Dosyć Homera Deesa, pomyślał zawzięcie. Wciąż dokuczała mu myśl, że ocalił przed Rake’em kłopotliwego tropiciela, że zadziałał instynktownie, zamiast użyć zdrowego rozsądku, że ryzykował życie, aby ocalić człowieka, którego i tak miał zamiar zabić.

Z drugiej strony jego plany co do Deesa i reszty głupców, którzy wyruszyli z Ożywczą, zaczynały ulegać zmianom. Nawet teraz czuł, jak swobodnie układają się na właściwym miejscu. Wszystko zawsze wydawało się o wiele jaśniejsze, kiedy się poruszał. Wspaniale było oczekiwać na to wydarzenie, ale okoliczności i potrzeby zmieniały się, i zdarzenie nie zawsze przybierało spodziewany obrót, a okoliczności nie zawsze były przewidziane. Pe Eli ponownie rozważył wcześniejszą konieczność zabicia swoich towarzyszy. Ożywcza, naturalnie, musi umrzeć. Obiecał już Rimmerowi Dallowi, że ją zabije. A co ważniejsze, obiecał to sam sobie. Los Ożywczej był przypieczętowany. Ale po co kłopotać się zabijaniem pozostałych? Póki nie wejdą mu w drogę, próbując przeszkodzić jego planom co do dziewczyny, po co się wysilać? Jeśli zdoła jakoś zdobyć Czarny Kamień Elfów, nie będą mogli wyrządzić mu żadnej krzywdy. A nawet jeśli będzie zmuszony zrezygnować z tej części planu – a wydawało się, że tak będzie – stary tropiciel, jednoręki, góral i śpiewak nie stanowili dla niego zagrożenia. Nie miał się czego obawiać, nawet jeśli uciekliby z Eldwist, żeby za nim pójść. Jak go odnajdą? I co zrobią, jeśli go odnajdą?

Nie, nie ma potrzeby ich zabijać – chociaż zrobi to, dodał natychmiast w myślach, jeśli nadarzy się sposobna okazja.

Drżenie nie ustawało, długie i głębokie, jęk ziemi protestującej przed nadejściem potwora. Pe Eli rzucił się w tamtą stronę, pustą uliczką, ulicami zaśmieconymi gruzem, obok budynków osłabionych przez wściekłe, złośliwe pęknięcia, które rysowały ich gładkie powierzchnie. Jego ostry wzrok przepatrywał cienie w poszukiwaniu ruchu, wypatrując towarzyszy lub choćby śladu nieuchwytnego Króla Kamienia. Nie zrezygnował całkowicie z Czarnego Kamienia Elfów. Wciąż jeszcze miał szansę. Wszystko układało się w całość, schwytane w wir wydarzeń. Czuł, jak to się dzieje…

Z mgły przed nim wybiegła Ożywcza. Jej srebrne włosy płynęły na wietrze, szczupłe ciało było niczym cień żywego srebra. Pe Eli ruszył, aby zastąpić jej drogę, łapiąc ją w talii jednym ramieniem, zanim zdała sobie sprawę, co się dzieje. Zaskoczona, chwyciła powietrze, zesztywniała, a potem przywarła do niego. Pe Eli – wydyszała.

W sposobie, w jaki wymówiła jego imię, było coś, co go zaskoczyło. Odrobina lęku zmieszana z ulgą, dziwna mieszanka przerażenia i zadowolenia. Instynktownie zacisnął chwyt, ale nie próbowała się wyrwać.

– Gdzie tamci? – zapytał.

– Idą za mną. Uciekliśmy przed Uhl Belkiem i Maw Grintem. – Utkwiła w nim czarne oczy. – Czas opuścić Eldwist, Pe Eli. Odnaleźliśmy Króla Kamienia i odebraliśmy mu Czarny Kamień Elfów. Morgan, Walker Boh i ja.

Pe Eli usiłował zachować spokój.

– A więc naprawdę skończyliśmy z tym miejscem. – Spojrzał w mrok za jej plecami. – Kto ma teraz Kamień?

– Walker Boh – odrzekła.

Szczęki Pe Ella zacisnęły się. Oczywiście, to musiał być Walker Boh. To musiał być on. O ile prościej byłoby, gdyby to dziewczyna miała Kamień. Mógłby ją teraz zabić, zabrać go jej i odejść, zanim ktokolwiek z nich by się dowiedział, co się stało. Jednoręki zdawał się z każdej strony stawać mu na drodze, niczym duch, którego nie sposób było całkiem uniknąć. Jak się go pozbyć?

Wiedział, rzecz jasna, jak. Poczuł, jak jego plany znowu wracają na swoje miejsce.

– Ożywcza! – zawołał czyjś głos.

To góral. Pe Eli zawahał się, a potem zdecydował. Zacisnął dłoń na ustach Ożywczej i pociągnął ją w mrok. Ku jego zaskoczeniu, dziewczyna nie walczyła. Była lekka i nie stawiała oporu, jakby nic nie ważyła w jego ramionach. Trzymał ją po raz pierwszy od czasu, kiedy wyniósł ją z Ogrodów Życia. Uczucia, które w nim poruszała, były rozpraszająco łagodne i przyjemne i zmusił się, aby je od siebie odepchnąć. Później, pomyślał, kiedy użyje Stiehla…

Pojawił się Morgan Leah, tupiąc po ulicy, krzycząc i szukając dziewczyny. Pe Eli przyciągnął do siebie Ożywczą i patrzył, jak góral przebiega obok. Chwilę później zniknął.

Pe Eli cofnął dłoń z ust dziewczyny, a ona odwróciła się do niego. W jej oczach nie było strachu ani zaskoczenia; była jedynie rezygnacja.

– Na nas już prawie czas, Pe Eli – wyszeptała.

Iskierka zwątpienia nadszarpnęła jego pewność. Patrzyła na niego w ten swój dziwny sposób, jakby był przezroczysty i jakby wszystko o nim wiedziała. Ale gdyby wiedziała wszystko, nie stałaby przed nim tak spokojnie. Próbowałaby uciekać, wzywać górala albo zrobiłaby coś, aby się uratować.

Dudnienie pod miastem wzmogło się, a potem przycichło nieznacznie jak ostrzeżenie, że rusza na nich powolna, nieunikniona lawina.

– Czas na co? – zdołał zapytać z wahaniem, niezdolny cofnąć spojrzenia.

Nie odpowiedziała. Patrzyła tylko poza nim, a jej czarne oczy czegoś szukały. Odwrócił się, żeby spojrzeć wraz z nią, i ujrzał, jak z mgły kurzu i szarości materializuje się ciemna sylwetka Walkera Boha.

W przeciwieństwie do górala, Mroczny Stryj widział ich.

Pe Eli wysunął dziewczynę przed siebie i wyjął Stiehla z ukrycia. Ostrze zabłysło jasno magią. Jednoręki zwolnił wyraźnie, a potem podszedł.

– Pe Eli – wyszeptał cicho, jakby samo to imię było jadowite.

– Trzymaj się ode mnie z daleka, Walkerze – rozkazał Pe Eli. Mężczyzna zatrzymał się. – Napatrzyliśmy się na siebie i obaj wiemy, do czego jesteśmy zdolni. Nie ma potrzeby tego sprawdzać. Lepiej rozstańmy się teraz i niech każdy idzie swoją drogą. Ale najpierw daj mi Kamień.

Wysoki mężczyzna stał bez ruchu, jakby bez życia, ze wzrokiem utkwionym w zabójcy i jego zakładniczce. Najwyraźniej coś rozważał.

Pe Eli uśmiechnął się sardonicznie.

– Nie jesteś chyba na tyle głupi, żeby myśleć, że jesteś szybszy ode mnie.

– Być może żaden z nas nie jest na tyle szybki, aby przeżyć ten dzień. Maw Grint nadchodzi.

– Kiedy przyjdzie, mnie już tu nie będzie. Daj mi Czarny Kamień Elfów.

– Jeśli to zrobię, czy to wystarczy, aby cię zadowolić? – zapytał cicho Walker. Patrzył w napięciu, jakby chciał odczytać myśli Pe Ella.

Tak jak dziewczyna, pomyślał Pe Eli. Tacy sami.

– Oddaj mi go – rozkazał, ignorując pytanie.

– Puść Ożywczą.

Pe Eli pokręcił głową.

Kiedy już będę daleko. Wtedy obiecuję, że będzie wolna. – Wolna na zawsze, dodał w duchu.

Przez chwilę stali, patrząc na siebie bez słowa. Twarde spojrzenia pełne były nie wypowiedzianych obietnic i wizji przerażających, mrocznych możliwości. Potem Walker Boh sięgnął pod tunikę i wyjął Kamień. Trzymał go w wyprostowanej dłoni, ciemny i lśniący. Pe Eli uśmiechnął się nieznacznie. Kamień Elfów był czarny jak północ, matowy i niezgłębiony, bez najmniejszej skazy. Nigdy przedtem nie widział czegoś takiego. Czuł niemal pulsowanie magii w jego wnętrzu.

– Daj mi go – powtórzył.

Walker Boh sięgnął do paska i wydobył skórzaną sakiewkę oznaczoną jaskrawobłękitnymi runami. Ostrożnie używając palców swej jedynej ręki, włożył Kamień do sakiewki i zacisnął rzemyki. Spojrzał na Pe Ella.

– Nie możesz użyć Czarnego Kamienia Elfów, Pe Eli – powiedział. – Jeśli spróbujesz, magia cię zniszczy.

– Życie pełne jest ryzyka – odpowiedział Pe Eli. W powietrzu wokół nich wirował kurz, unoszony lekką morską bryzą. Kamienie miasta zalśniły, uniesione odległym drżeniem ziemi, otulone gazą mgły i chmur. – Rzuć mi go – rozkazał. – Delikatnie.

Ręką ze Stiehlem mocno trzymał Ożywczą. Dziewczyna nie poruszyła się. Czekała biernie, a jej szczupłe ciało tuliło się do niego, tak uległe, jakby spała. Walker wyciągnął sakiewkę z Kamieniem i rzucił ją ostrożnie. Pe Eli chwycił ją i wsunął za pas, przywiązując rzemyki do klamry.

– Magia należy do tych, którzy nie boją się jej używać – oświadczył, cofając się ostrożnie. – I do tych, który potrafią ją zatrzymać.

Walker Boh stał nieruchomo jak skała, a wokół niego wirował pył i drżała ziemia.

– Uważaj, Pe Eli. Ryzykujesz wszystko.

– Nie idź za mną, Walkerze – ostrzegł ponuro Pe Eli. – Lepiej, żebyś został tutaj i spotkał się z Maw Grintem.

Cofał się, mocno trzymając Ożywczą, podążając linią chodnika, aż Walker zniknął we mgle.

Walker Boh stał bez ruchu i patrzył za znikającym Pe Ellem i Ożywczą. Zastanawiał się, dlaczego tak łatwo zgodził się oddać Czarny Kamień Elfów. Nie chciał tego, postanowił tego nie robić i był gotów zaatakować Pe Ella, by przyjść dziewczynie z pomocą, dopóki nie spojrzał jej w oczy i nie zobaczył w nich czegoś, co go powstrzymało. Nawet teraz nie był jednak pewny, co w nich ujrzał. Determinację, rezygnację, intuicję przewyższającą jego własną. Cokolwiek to było, zmienił zdanie, tak jakby użyła magii.

Opuścił głowę, a jego ciemne oczy zwęziły się.

Czyżby użyła magii? – zastanawiał się.

Stał zatopiony w myślach. Jasny pył wodny prysnął mu w twarz. Znowu zaczynało padać. Spojrzał w górę, przypominając sobie, gdzie jest, co ma robić; raz jeszcze usłyszał grzmot spowodowany poruszeniem Maw Grinta pod miastem i poczuł wibracje jego nadejścia.

Głos Coglina szeptał mu do ucha, przypominając łagodnie, aby pamiętał, kim jest. Zawsze się nad tym zastanawiał. Teraz chyba już wiedział.

Przywołał swą magię, czując, jak rośnie w nim, silniejsza od czasu walki z Królem Kamienia, jakby ta konfrontacja uwolniła go od więzów, którymi się spętał. Zbierała się w samym środku jego istoty, wirując jak ogromny wiatr. Runy znaczące sakiewkę, w której spoczywał Czarny Kamień Elfów, będą jego przewodnikiem. Lekkim uniesieniem głowy wysłał je naprzód, na poszukiwanie Pe Ella.

Potem podążył za nimi.

Pe Eli biegł, ciągnąc za sobą Ożywczą. Szła bez oporu, posłusznie dotrzymując mu kroku, nic nie mówiąc, o nic nie pytając, a jej oczy były dalekie i spokojne. Spojrzał na nią tylko raz i szybko odwrócił wzrok. Zaniepokoiło go to, co ujrzał w jej ciemnych źrenicach. Widziała coś, czego on nie widział, coś starego i niezmiennego, część jej przeszłości i przyszłości – nie był pewny którą. Ciągle była zagadką, tą jedyną tajemnicą, której nie był w stanie rozwikłać. Ale wkrótce to zrobi, obiecał sobie. Stiehl da mu odpowiedź, którą ona ukrywa. Ujawni się, kiedy jej życie będzie gasło. Wtedy nie będzie już tajemnic. Magia na to nie pozwoli. Tak, jak to było z innymi, których zabijał; będzie tylko prawda.

Poczuł pierwsze krople deszczu na rozpalonej twarzy.

Pobiegł w lewo, na drugą stronę ulicy, unikając kierunku, w którym zniknął Morgan Leah i którym nadejdzie Walker Boh. Nie było powodu dawać im szansy na znalezienie go. Wymknie się szybko z miasta na przesmyk, przejdzie schody, wejdzie na wzgórza wychodzące na miasto, a wtedy będzie miał dość czasu i samotności, aby w pełni przygotować się do chwili, w której ją zabije. Poczuł dreszcz oczekiwania. Ożywcza, córka Króla Srebrnej Rzeki, najcudowniejsze ze wszystkich, czarodziejskie stworzenie, będzie jego na zawsze.

Mimo to ciągle płonęła w jego duszy iskierka wątpliwości. Co wzbudzało jego niepokój? Szukał odpowiedzi, przystając na chwilę, kiedy przypomniał sobie, jak mówiła, że potrzebuje ich magii, magii wszystkich trzech – górala, Walkera Boha i jego. Król Srebrnej Rzeki przepowiedział, że wymagane są wszystkie trzy. Dlatego właśnie ich zwerbowała, przekonała do pójścia i trzymała razem mimo gniewu i niewiary. Ale tylko Walker Boh i góral odkryli kryjówkę Uhl Belka i zdobyli Czarny Kamień Elfów. On nie zrobił nic – oprócz zniszczenia Rake’a. Czy do tego miała zostać wykorzystana jego magia? Czy to miał być powód jego podróży? Nie wydawało mu się to wystarczające. Musiało być coś jeszcze.

Pe Eli przemykał się przez mrok gęstniejącego poranka Eldwist, trzymając dziewczynę blisko przy sobie i myśląc, że cała ta podróż jest niczym układanka, w której brakuje zbyt wielu kawałków. Wyruszyli na poszukiwanie Króla Kamienia, a mimo to tamci, a nie Pe Eli, go znaleźli. Wyruszyli, aby odzyskać Czarny Kamień Elfów, ale tamci, nie Pe Eli, to uczynili. Magia Stiehla była najgroźniejsza spośród magii, które posiadali, ale jakim miała służyć celom?

Niepokój wkradł się do jego wnętrza jak złodziej, odbierając mu dumę z posiadania zarówno Ożywczej, jak i Kamienia.

Coś było nie tak, a on nie wiedział, co to jest. Powinien panować nad wszystkim, a nie panował.

Wyszli na drogę prowadzącą na południe, klucząc pomiędzy budynkami, przedzierając się przez mgłę, jak dwa tajemnicze cienie uciekające do światła. Pe Eli zwolnił teraz. Zaczynał być zmęczony. Wyglądał przez grubą zasłonę deszczu wiszącą przed nim, mrugając niepewnie. Czy tą drogą miał zamiar iść? Chyba nie. Spojrzał w prawo, a potem w lewo. Czy to nie ulica, której próbował uniknąć? Zaczął czuć się niepewnie. Czuł na sobie spojrzenie Ożywczej, ale nie pozwolił sobie napotkać jej wzroku.

Ruszył kolejną boczną ulicą i przeszedł na szeroki plac z zagłębieniem otoczonym rzędami ław, częściowo zniszczonych i połamanych, i resztkami słupów, na których niegdyś powiewały flagi. Szedł w lewo, w stronę łukowatego przejścia pomiędzy budynkami, zamierzając wyjść na otwartą ulicę za nimi, która poprowadzi go prosto na przesmyk, kiedy usłyszał swoje imię. Odwrócił się gwałtownie, przyciągając bliżej dziewczynę i unosząc do jej gardła ostrze Stiehla.

Po drugiej stronie placu stał Morgan Leah, pochylony i groźny. Pe Eli wytrzeszczył oczy. Jak góral zdołał go odnaleźć? Czysty przypadek, zdecydował szybko. Nic więcej. Strach walczył w nim z gniewem. Nieszczęście, które wyniknie z tego spotkania, nie może dotyczyć jego.

Góral zdawał się nie wiedzieć, co się dzieje.

– Co robisz, Pe Eli? – krzyknął spoza lasu połamanych słupów.

– To, co chcę! – odpowiedział Pe Eli, ale w jego głosie brzmiało zmęczenie, które go zaskoczyło. – Odejdź, góralu. Nie chcę cię skrzywdzić. Mam to, po co przyszedłem. Twój jednoręki przyjaciel oddał mi Kamień Elfów, tutaj, w sakiewce u pasa! Mam zamiar go zatrzymać! Jeśli chcesz, żebym puścił dziewczynę, odejdź!

Ale Morgan Leah nie poruszył się. Wynędzniały i obdarty, tylko chłopiec jeszcze, wydawał się jednocześnie zagubiony i niezdecydowany. Mimo to nie chciał się poddać.

– Puść ją, Pe Eli. Nie rób jej krzywdy. Prosił na próżno, ale Pe Eli skinął głową.

– Wracaj, góralu. Ożywcza pójdzie ze mną.

Morgan Leah wahał się przez chwilę, a potem ruszył do przodu. Po raz pierwszy, od kiedy ją pochwycił, Pe Eli poczuł, jak ciało Ożywczej się napina. Martwi się o górala, domyślił się. Jej troska rozwścieczyła go. Pociągnął ją w tył i przystawił nóż do gardła, wołając do Morgana, aby się zatrzymał.

I wtedy nagle pojawił się również Walker Boh, wynurzając się z mroku tuż przy Morganie. Niespiesznie podszedł do przodu i chwycił ramię górala, odciągając go do tyłu. Góral opierał się, ale Walker, nawet z jedną ręką, był silniejszy.

– Pomyśl, co robisz, Pe Eli! – zawołał Walker Boh i tym razem w jego głosie brzmiał gniew.

Jak ten wielkolud dogonił go tak szybko? Pe Eli poczuł drgnienie niepokoju, że z jakiegoś nie wyjaśnionego powodu wszystko idzie źle. Teraz powinien być już bezpieczny, z dala od tego szaleństwa. Powinien mieć czas, aby smakować swoje zwycięstwo, porozmawiać z dziewczyną, zanim użyje Stiehla, sprawdzić, jak wiele może się dowiedzieć o jej magii. Zamiast tego był niemiłosiernie poganiany przez ludzi, których postanowił oszczędzić. Co gorsza, istniało niebezpieczeństwo, że go schwytają.

– Wynoście się! – krzyknął, tracąc opanowanie i kontrolę nad sobą. – Ryzykujecie życie dziewczyny, jeżeli nie przestaniecie mnie ścigać! Pozwólcie mi teraz odejść albo ona umrze!

– Puść ją! – krzyknął znowu góral odciągnięty przez Walkera.

Upadł na kolana, wciąż mocno trzymany przez jednorękiego mężczyznę.

Za Pe Ellem, ciągle zbyt daleko, aby miało to jakieś znaczenie, ale zbliżając się cały czas, nadchodził Horner Dees. Zabójca był teraz otoczony przez wrogów. Po raz pierwszy w życiu znalazł się w pułapce i poczuł przypływ paniki. Szarpnął Ożywczą, aby spojrzeć na krzepkiego tropiciela.

– Z drogi, stary! – rozkazał.

Ale Horner Dees tylko pokręcił głową.

– Nic z tego, Pe Eli. Już dość razy schodziłem ci z drogi. Ja też mam tu swój udział. Dałem z siebie przynajmniej tyle co i ty. Poza tym nie zrobiłeś nic, aby zasłużyć na to, co wziąłeś. Zwyczajnie to ukradłeś. Wszyscy wiemy, kim i czym jesteś. Zrób, co mówi Morgan Leah. Puść dziewczynę.

Walker Boh podniósł głos.

– Pe Eli, jeśli cieniowce wysłały cię, abyś ukradł Kamień, weź go i odejdź. Nie będziemy cię zatrzymywać.

– Cieniowce! – Pe Eli roześmiał się, usiłując opanować wściekłość. – Cieniowce są dla mnie niczym. Robię dla nich to, co chcę, i nic więcej. Myślisz, że dla nich przeszedłem całą tę drogę? Jesteś głupcem!

– A zatem zatrzymaj Kamień dla siebie, jeśli musisz.

Wściekłość wybuchła. Czujność zniknęła w czerwonej mgle.

– Jeśli muszę! Oczywiście, że muszę! Ale nawet Kamień Elfów nie był prawdziwym powodem tej wyprawy!

– Więc co? – zapytał sztywno Walker Boh.

– Ona! – Pe Eli znowu szarpnął Ożywczą, unosząc jej niezwykłą twarz nad czubkiem swego noża. – Spójrz na nią, Walkerze, i powiedz, że jej nie pożądasz! Nie możesz, prawda? Twoje uczucia, moje, górala – są takie same! Wyruszyliśmy w tę podróż dla niej, dla tego, jak na nas patrzy i jakie w nas budzi uczucia, dla tego, jak oplatała nas swoją magią! Pomyśl o tajemnicach, które kryje! Pomyśl o magii, którą ukrywa! Wyruszyłem w tę podróż, aby odkryć, czym jest, aby ją posiąść. Należy do mnie od pierwszej chwili swego życia, a kiedy stąd odejdę, będzie należała do mnie na zawsze! Tak, wysłały mnie cieniowce, ale to ja zdecydowałem pójść, to ja zdecydowałem, kiedy ujrzałem, co może mi dać! Nie rozumiesz? Przybyłem do Eldwist, aby ją zabić!

Powietrze nagle znieruchomiało, drżenie i grzmot ucichły w odległy, niewyraźny lament, a słowa zabójcy zawisły w ciszy, jasne i ostre. Kamień miasta pochwycił ich dźwięk i trzymał ich echo w swoich murach długim, nie kończącym się pogłosem przerażenia.

– Muszę się dowiedzieć, czym jest – wyszeptał Pe Eli, usiłując na próżno wyjaśnić, niezdolny myśleć, co ma robić, oszołomiony, że okazał się na tyle głupi, aby ujawnić tak wiele. Wiedział, że teraz nigdy go nie puszczą. Jak mógł tak całkowicie stracić panowanie nad biegiem wydarzeń? – Muszę ją zabić – powtórzył, a słowa zabrzmiały szorstko i gorzko. – Tak działa magia. Ujawnia wszystkie prawdy. Odbierając życie, daje życie. Mnie. Kiedy już ją zabiję, Ożywcza będzie moja na zawsze.

Przez chwilę nikt się nie odzywał. Byli oszołomieni wyznaniem zabójcy. Potem przemówił Horner Dees, powoli i z rozmysłem.

– Nie bądź głupi, Pe Eli. Nie dasz rady nam wszystkim. Puść ją.

Trudno powiedzieć, co dokładnie stało się później. Pokruszona skała wyleciała w powietrze, kiedy Maw Grint wyskoczył z tuneli i wzniósł się na tle budynków miasta, gdzieś w pobliżu kopuły, w której ukrywał się Król Kamienia. Potwór wyrósł jak ogromny wąż, wijąc się w całunie mgły i wilgoci, dysząc, jakby chciał złapać oddech, jakby wessał całe powietrze. Pe Eli zawahał się, czując, że ziemia zaczyna drżeć tak gwałtownie, iż wydawało się, że Eldwist rozpadnie się na pół.

I wtedy Ożywcza wyrwała się, wyśliznęła z jego uścisku, jakby była z powietrza. Odwróciła się do niego, gardząc ucieczką, stojąc tuż przed nim i chwytając dłońmi ramię, które trzymało Stiehla, a jej czarne oczy pętały go niczym łańcuchy. Nie mógł się ruszyć; zamarł w miejscu. Patrzył na symetrię jej ciała i twarzy, jakby widział je po raz pierwszy; podziwiał jej doskonałość, piękno, które nie znajdowało się tylko pod powierzchnią jej cudownej postaci, ale głęboko we wnętrzu. Natarł na nią – ale czy naprawdę? Które z nich podeszło? Ujrzał jej otwarte usta, a na jej twarzy malowało się zaskoczenie, ból i ulga.

Spojrzał w dół i ujrzał, że rękojeść Stiehla zbliża się do jej brzucha, a ostrze zatapia się w ciele. Nie pamiętał, aby pchnął ją nożem, a jednak to zrobił. Poczuł przypływ niepokoju i niedowierzania. Jak to się stało? Co z jego planem, że zabije ją, gdzie i kiedy będzie chciał? Co z zamiarem rozkoszowania się momentem jej śmierci? Spojrzał pospiesznie w jej oczy, rozpaczliwie pragnąc schwytać to, co się w nich kryło i teraz miało się ujawnić, pragnąc pojmać jej magię. Spojrzał i to, co ujrzał, wywołało w nim wściekłość.

Pe Eli krzyknął. Jakby pragnąc ukryć to, co odkrył, uderzył nożem jeszcze raz i jeszcze, a za każdym razem była to szalona, daremna próba zaprzeczenia tego, co widział. Uderzenia wstrząsały ciałem Ożywczej, ale jej wzrok pozostał spokojny, a wizja lśniąca w jej oczach nie zniknęła.

Pe Eli w końcu zrozumiał, a wraz ze zrozumieniem przyszedł strach, przed którym nie umiał się obronić. Jego myśli rozpadły się i potoczyły w trzęsawisko rozpaczy. Odsunął się od dziewczyny i patrzył, jak powoli osuwa się na ulicę, ani na chwilę nie spuszczając z niego czarnych oczu. Słyszał obok szaleńczy krzyk Morgana, wiedział, że Walker rzucił się ku niemu, a Horner atakuje go z tyłu. Ale oni się nie liczyli. Tylko dziewczyna była ważna. Cofnął się o krok, drżąc z zimna, jakby miał zaraz zamienić się w sopel lodu. Odebrano mu wszystkie nadzieje. Stracił wszystko, czego pragnął.

Co ja zrobiłem?

Odwrócił się gwałtownie i zaczął biec. Chłód zamienił się nagle w ogień, a w głowie szumiały mu słowa, niczym gniazdo szerszeni o ostrych, spragnionych żądłach.

Co ja zrobiłem?

Przebiegł obok Homera Deesa z szybkością zrodzoną ze strachu i rozpaczy, przebiegł tak szybko, że stary tropiciel nie miał szans, aby go zatrzymać. Kamienie ulicy drżały od wstrząsów, śliskie od deszczu, ale nic nie mogło spowolnić jego ucieczki. Mrok otulał go szarą, nieprzyjazną opończą. W cieniu prastarych budowli miasta skurczył się do maleńkiej figurki, pyłku światła pochwyconego w plątaninę magii o wiele starszej i groźniejszej niż jego własna. Widział przed sobą twarz Ożywczej. Widział jej oczy obserwujące, jak Stiehl zatapia się w jej ciele. Słyszał westchnienie ulgi.

Pe Eli uciekał przez Eldwist, jakby opętały go demony.

XXXI

Morgan Leah był pierwszym, który dobiegł do Ożywczej. Odepchnął Walkera z siłą, która zaskoczyła tamtego, rzucił się przez pusty plac, kiedy osuwała się na ziemię, i złapał ją w chwili, kiedy już miała upaść. Ukląkł, aby ją przytrzymać, przytulił jej poszarzałą twarz do piersi i zaczął szeptem powtarzać jej imię.

Walker Boh i Horner Dees dobiegli z drugiej strony, pochylili się na chwilę, po czym wymienili zatroskane spojrzenia. Cały przód bluzy Ożywczej przesiąknięty był krwią.

Walker wyprostował się i poprzez mrok spojrzał w kierunku, w którym pobiegł Pe Eli. Zabójca zniknął już z oczu, wbiegł w labirynt budynków i ulic, uciekając w stronę przesmyku i urwisk poza nim. Walker przypomniał sobie wyraz twarzy tamtego – spojrzenie pełne panicznego strachu, niedowierzania i wściekłości. Zabicie Ożywczej najwyraźniej nie dało mu tego, czego oczekiwał.

– Walkerze!

W głosie Morgana Leah brzmiało rozpaczliwe błaganie. Walker spojrzał na niego.

– Pomóż jej! Ona umiera!

Walker spojrzał na krew na jej odzieniu, na leżące, zranione ciało, twarz z długimi włosami rozsypanymi jak srebrny welon na ślicznej twarzy. Ona umiera. Wyszeptał te słowa w ciszy swojego umysłu, zdumiewając się najpierw, że to możliwe, a potem, że już wcześniej nie rozpoznał nieuchronności tego wydarzenia. Patrzył na dziewczynę tak samo bezradny i zrozpaczony jak góral, ale równocześnie zaczynający rozumieć przyczynę tego, co się działo.

– Walkerze, zrób coś! – powtórzył Morgan nagląco.

– Góralu – odrzekł Horner Dees, ujmując go delikatnie za ramię. – Co chcesz, aby zrobił?

– A jak myślisz, czego mogę chcieć? Niech użyje magii! Da jej taką samą szansę, jaką ona dała jemu!

Walker ukląkł. Jego głos był cichy i spokojny.

– Nie mogę, Morganie. Nie mam magii, której potrzebuję. – Sięgnął, aby dotknąć boku jej szyi, wyczuwając puls. Był słaby i nierówny. Widział, jak oddycha. – Sama musi się ocalić.

Morgan wpatrywał się w niego przez chwilę, a potem zaczął znowu mówić do Ożywczej, prosząc, aby się obudziła i przemówiła do niego. Jego słowa były nieskładne, pełne rozpaczy i miłości. Dziewczyna poruszyła się nieznacznie w odpowiedzi.

Walker ponownie spojrzał na Homera Deesa. Stary powoli pokręcił głową.

Potem Ożywcza otworzyła oczy. Były jasne i przestraszone, wypełnione bólem.

– Morganie – wyszeptała. – Podnieś mnie. Wynieś mnie z miasta.

Morgan Leah, chociaż najwyraźniej pragnął zrobić coś innego, nie zaprotestował. Uniósł ją bez wysiłku, niosąc, jakby nic nie ważyła. Przytulił ją do siebie, napełniając ją swoim ciepłem, i szeptał do niej. Walker i Dees podążyli za nim bez słowa. Przeszli plac i weszli w ulicę, którą uciekł Pe Eli.

– Trzymaj się chodników – ostrzegł pospiesznie Walker i Morgan równie szybko usłuchał.

Uszli raptem kawałek, kiedy ziemia zaczęła znowu dudnić. Całe Eldwist zadrżało w odpowiedzi, budynki trzeszczały i pękały, a odłamki kamieni i tumany kurzu opadły. Walker spojrzał za siebie, w stronę centrum miasta. Maw Grint znowu nadchodził. Jakikolwiek był wynik jego walki z Uhl Belkiem, najwyraźniej postanowił zrobić coś jeszcze. Być może zabił swego rodzica. A może po prostu doszedł do wniosku, że ważniejszy jest Czarny Kamień Elfów. W każdym razie szedł prosto na nich. Gardząc tym razem swoimi podziemnymi tunelami, sunął ulicami Eldwist. Na jego drodze pękały i upadały mury. Z jego ciała sączyła się jadowita trucizna, a powietrze wokół iskrzyło się i parowało.

Reszta kompanii z Rampling Steep zaczęła biec na południe, w stronę przesmyku, usiłując zachować równowagę, kiedy ziemią pod ich stopami szarpały wstrząsy. Wszędzie odskakiwały zapadnie, otwierane na oścież przez wstrząsy, a gruz z rozpadających się budynków zaśmiecał im drogę. Za nimi Maw Grint sapał i jęczał, starając się iść jak najszybciej. Pomimo ciężaru Ożywczej Morgan narzucił wyczerpujące tempo i ani Walker Boh, ani Horner Dees nie mogli za nim nadążyć. Stary tropiciel został już pięćdziesiąt kroków w tyle, od kiedy wyszli z miasta. Oddech miał krótki i urywany i pochylał tęgą sylwetkę, próbując dotrzymać im kroku. Walker szedł pomiędzy nimi, czując ból w piersiach. Nogi miał ciężkie i słabe. Krzyknął raz na Morgana, aby zwolnił, ale góral był głuchy na jego wołanie. Całą uwagę skupiał na dziewczynie. Walker spojrzał do tyłu, na Deesa, kiedy budynki zadrżały od przejścia Maw Grinta. Był bliżej nich niż przedtem, a w szarym świetle widać było rzucany przez niego cień. Nie sądził, aby zdołali uciec. Nie mógł powstrzymać refleksji nad ironią ich losu. Zginą za coś, czego już nie posiadali.

Chwile wydłużały się w nieskończoność, oddalając się w dudnieniu ich butów na kamieniu. Fale biły o brzeg przesmyku po obu stronach, a wodny pył osiadał na ich rozgrzanych twarzach. Skały były coraz bardziej śliskie i biegnąc, potykali się. Chmury pociemniały i znowu zaczęło padać. Walker raz jeszcze przypomniał sobie wyraz twarzy Pe Eli a, kiedy uderzył nożem Ożywczą. Przemyślał swój wcześniejszy osąd. Pe Eli nie był przygotowany na jej śmierć. Czy w ogóle chciał użyć Stiehla? Było coś niepokojącego w nagłym poruszeniu tych dwojga przed uderzeniem noża. Dlaczego Ożywcza po prostu nie uciekła? Przez chwilę była wolna, a mimo to odwróciła się. Aby napotkać ostrze? Celowo? Walker zadrżał. Czy zrobiła coś więcej, niż tylko stała tam i czekała? Czy naprawdę sama przysunęła się do Pe Ella?

Splątane myśli zaczęły się krystalizować niczym zamarzające sople lodu. Do licha! Czy dlatego Pe Eli został wezwany? Pe Eli, zabójca z magiczną bronią, z magią, której nic nie mogło się przeciwstawić – czy dlatego tu był?

Przed nim Morgan Leah dotarł do podstawy urwisk i ścieżki wiodącej na przesmyk. Nie zwalniając, zaczął się wspinać.

Za nimi pojawił się Maw Grint. Jego potężna głowa wyskoczyła spomiędzy zburzonych budowli, unosząc się na chwilę, węsząc w powietrzu, a potem sunąc naprzód. Prześlizgiwał się pomiędzy murami miasta, jakby pozbawiony był kości. Wypełnił swoją masą cały przesmyk, pełznąc do przodu niczym ślepa, niszczycielska siła nieprawdopodobnych rozmiarów.

Walker z wysiłkiem piął się po ścieżce w kierunku szczytu wzgórz. Horner Dees wciąż wlókł się z tyłu. Odsunął od siebie myśli o Ożywczej i Pe Ellu. Nie miały sensu. Dlaczego Ożywcza chciała, aby Pe Eli ją zabił? Dlaczego chciała umrzeć? Nie było żadnego powodu. Próbował skupić się na tym, co mógłby zrobić, aby spowolnić nadejście Maw Grinta. Raz jeszcze spojrzał za siebie, obserwując, jak olbrzymi, ślimakowaty stwór wlecze się między skałami. Czy przesmyk zawali się pod nim? Nie, warstwa skał jest zbyt głęboka. To może klify? Nie, wtedy wsunąłby się bezpiecznie pod ziemię. Woda mogłaby go zatrzymać, ale cała woda była za nimi, w Tiderace. Ani magia Walkera, ani nawet Coglina nie była dość silna, aby powstrzymać Maw Grinta. Ucieczka była ich jedynym wyjściem, a nie mogli uciekać zbyt długo.

Dotarł na szczyt klifów, gdzie czekał Morgan Leah. Góral klęczał, ciężko dysząc na pomoście otwierającym się na półwysep i Eldwist. Głowę miał pochyloną, a w ramionach tulił Ożywczą. Oczy dziewczyny były otwarte i czujne. Walker podszedł do nich i zatrzymał się. Twarz Ożywczej była kredowobiała. Morgan Leah podniósł wzrok.

– Nie chce użyć magii – wyszeptał z niedowierzaniem. Walker ukląkł.

– Ocal siebie, Ożywcza. Masz moc.

Potrząsnęła głową. Jej czarne oczy zalśniły, kiedy odnalazły Morgana.

– Posłuchaj mnie – powiedziała cicho. Głos miała spokojny. – Kocham cię. Zawsze będę cię kochała i pozostanę z tobą.

Zapamiętaj to. Pamiętaj także, że zmieniłabym bieg rzeczy, gdybym mogła. A teraz posadź mnie i wstań.

Morgan pokręcił głową.

– Nie, chcę zostać z tobą…

Dotknęła dłonią jego policzka i głos mu zamarł. Zdanie zawisło nie dokończone. Bez słowa położył ją na ziemi i cofnął się. Po jego twarzy spływały łzy.

– Wyjmij swój Miecz, Morganie, i wbij go w ziemię. Zrób to teraz.

Morgan wyciągnął Miecz Leah, chwycił go w obie dłonie i wbił w skałę. Przez chwilę jego dłonie zaciskały się na rękojeści, a potem puściły.

Powoli podniósł wzrok.

– Nie umieraj, Ożywcza – powiedział.

– Pamiętaj o mnie – wyszeptała.

Horner Dees stanął u boku Walkera, dysząc ciężko.

– Co się dzieje? – zapytał, pochylając brodatą twarz i ściszając szorstki głos. – Co ona robi?

Walker pokręcił głową. Czarne oczy dziewczyny napotkały jego wzrok.

– Walkerze – odezwała się, przywołując go.

Podszedł do niej. Usłyszał nadciągającego Maw Grinta i myślał, że muszą uciekać, tak jak Horner Dees zastanawiał się, co zamierza Ożywcza. Ukląkł przy niej.

– Pomóż mi wstać – powiedziała, wymawiając pospiesznie słowa, jakby pragnęła zdążyć z nimi, dopóki jeszcze może mówić. – Podprowadź mnie na skraj urwiska.

Walker nie sprzeciwił się. Objął ją ramionami w talii i podniósł. Oparła się o niego, osłabiona, a jej ciało drżało. Usłyszał krzyk protestującego Morgana, ale uciszyło go szybkie spojrzenie dziewczyny. Walker trzymał ją, aby nie upadła. Dotarli na skraj przepaści i przystanęli. Pod nimi Maw Grint czołgał się pomiędzy skałami przesmyku – ohydne, owalne cielsko, marszczące się i sączące truciznę. Był od nich dalej niż w połowie drogi, a jego ogromne ciało parowało, znacząc trucizną drogę w stronę miasta. Eldwist wyrastało poszarpane na tle nieba. Jego wieże były połamane, budynki roztrzaskane, a mury popękane i porozbijane. Wszystko powoli przesłaniała zasłona kurzu i mgły.

Kopuła, którą Król Kamienia uczynił swoją kryjówką, stała nietknięta.

Ożywcza odwróciła się i uniosła twarz. Przez chwilę znowu była piękna, tak żywa jak wtedy, kiedy wyrwała Walkera śmierci, kiedy przywróciła mu życie i wyciągnęła z jego ciała truciznę Asphinxa. Walker, widząc tę chwilową iluzję, wstrzymał oddech. Utkwiła w nim ciemne oczy.

– Mroczny Stryju – wyszeptała. – Kiedy opuścisz to miejsce, kiedy wrócisz z powrotem do świata czterech krain, zabierz ze sobą to, czego się tu nauczyłeś. Nie walcz przeciwko sobie czy temu, kim możesz być. Rozważ tylko swoje szanse. Nic nie jest z góry ustanowione, Walkerze. Zawsze możemy dokonać wyboru.

Wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka chłodnymi palcami. Przepłynęły przez niego obrazy, jej myśli, wspomnienia i jej wizja. W jednej chwili odkryła się przed nim całkowicie, ukazując tajemnice, których tak czujnie strzegła przez całą ich podróż, i prawdę o sobie. Krzyknął, jakby się oparzył, wstrząśnięty tym, co zobaczył. Chwycił ją mocno i w przerażeniu zanurzył bladą twarz w jej włosach.

Morgan i Horner Dees ruszyli ku nim, ale Walker nakazał, aby zostali na swoich miejscach. Zatrzymali się z wahaniem, niepewni. Walker odwrócił się w połowie, wciąż tuląc Ożywczą, a jego twarz była stalową maską skupienia. Teraz rozumiał; zrozumiał wszystko.

– Walkerze. – Znowu wymówiła jego imię. Jej dłoń pogładziła go ostatni raz i pojawił się jeden obraz.

Była to druga wizja Grimponda. Uniosła ku niemu oczy.

– Pozwól mi upaść – powiedziała miękko.

W wizji ujrzał wyraźnie siebie samego stojącego na szczycie tych klifów z Ożywczą u boku, a w dole rozciągały się cztery krainy. Czarne oczy dziewczyny spoglądały błagalnie, kiedy odsunął ją od siebie. Tutaj. Teraz. Wizja miała się stać prawdą.

Próbował pokręcić głową, ale jej oczy go powstrzymały spojrzeniem tak intensywnym, że aż przerażającym.

– Żegnaj, Walkerze – wyszeptała.

Wypuścił ją z objęć. Przez chwilę jeszcze trzymał ją w kręgu ramion, a potem wypuścił nad przepaścią. Było niemal tak, jakby zrobił to ktoś inny, ktoś ukryty w jego wnętrzu, istota, nad którą nie panował rozum. Słyszał, jak przerażony Horner Dees wstrzymuje oddech. Słyszał niedowierzający krzyk Morgana. Rzucili się szaleńczo ku niemu, chwytając go gwałtownie i trzymając, kiedy Ożywcza spadała. Obserwowali jej upadek – maleńkiego tobołka ubrań z falą srebrnych włosów. Patrzyli, jak lśnią.

Potem nagle zaczęła się rozpadać. Najpierw na brzegach, jak strzępiąca się tkanina, a potem rozsypała się w kawałki. Trzej mężczyźni zaniemówili, porażeni grozą, i patrzyli, jak znika. W ciągu kilku sekund już jej nie było, jej ciało obróciło się w pył, który lśnił i błyszczał chwytany porywami wiatru.

W dole Maw Grint zatrzymał się, unosząc głowę. Być może widział, co ma się stać; może nawet rozumiał. Nie próbował uciekać, czekając cierpliwie, kiedy pył, który był Ożywczą, opadł na niego. Wstrząsnął nim dreszcz, krzyknął i zaczął się kurczyć. Wysychał gwałtownie, a jego ciało marszczyło się i wnikało w ziemię, dopóki nic nie pozostało.

Potem pył pokrył przesmyk i skała zaczęła się przemieniać, zieleniąc się trawą i mchem. Rośliny puszczały żywe, jasne pędy. Pył poleciał dalej, sięgając półwyspu i Eldwist, i przemiana następowała dalej. W ciągu kilku chwil pokonane zostały wieki mrocznego panowania Uhl Belka. Kamień miasta kruszył się – upadały mury, wieże, ulice i tunele. Wszystko ustępowało przed mocą magii Ożywczej, tak jak działo się to w Ogrodach Życia w Culhaven. Wszystko, co istniało, zanim Król Kamienia rozpoczął swoje zmiany, znowu budziło się do życia. Skały przesuwały się i zmieniały kształty. Wyrastały drzewa, sękate konary pełne letniego listowia, które lśniło na tle szarego nieba i wody. Rozkwitały połacie leśnych kwiatów, nie w takiej obfitości jak w Culhaven, ponieważ zawsze było to niegościnne miejsce, ale odosobnionymi kępami, żywe i bogate. Na poszarpanych skałach pojawiały się morskie trawy i krzewy, zmieniając oblicze tej ziemi w nadmorską równinę. Powietrze wróciło do życia, wypełnione wonią kwitnących roślin. Martwota kamiennej skorupy krainy odchodziła w zapomnienie.

Powoli, niechętnie, Eldwist znikało z oczu, pochłonięte z powrotem przez ziemię, odchodząc w przeszłość, która je zrodziła.

Kiedy przemiana dobiegła końca, z Eldwist pozostała jedynie kopuła, w której pochował się żywcem Król Kamienia – samotna, szara wyspa pośród zieleni krainy.

– Nic nie można było zrobić, aby ją uratować, Morganie – wyjaśnił cicho Walker Boh, pochylając się do pogrążonego w bólu górala, aby mieć pewność, że słyszy. – Ożywcza przybyła do Eldwist, aby umrzeć.

Przysiedli razem na skraju klifu, a z nimi Horner Dees, rozmawiając przyciszonymi głosami, jakby cisza, która opadła nad krainą po przemianie Ożywczej, była szkłem, które może się rozbić. W oddali słychać było chwilami nikły szum Tiderace bijącego o brzeg i krzyki morskiego ptactwa. Magia wspięła się teraz na klify i przeszła obok nich, czyszcząc skały z trucizny Maw Grinta i przywracając krainie życie. Bryza na wyspie rozwiała chmury i przez szczeliny wyjrzało słońce, jakby na próbę.

Morgan bez słowa pokiwał głową. Twarz miał napiętą i pochyloną.

Walker spojrzał na Homera, który zachęcająco skinął głową.

– Pokazała mi wszystko, góralu, tuż przed śmiercią. Chciała, żebym wiedział, żebym mógł ci powiedzieć. Dotknęła mego policzka, kiedy staliśmy razem, patrząc na Eldwist, i wyjawiła mi wszystko. Wszystkie tajemnice, które ukrywała przed nami. Wszystkie swoje pilnie strzeżone sekrety. – Przysunął się bliżej. – Ojciec stworzył ją, aby odwróciła magię Uhl Belka. Stworzył ją z pierwiastków Ogrodów, gdzie żyje, z najsilniejszej swojej magii. Posłał ją do Eldwist na śmierć. W pewnym sensie wysłał cząstkę samego siebie. Naprawdę nie miał wyboru. Nic pomniejszego nie wystarczyłoby do pokonania Króla Kamienia w jego własnym królestwie. A Uhl Belk musiał zostać zwyciężony tutaj, ponieważ nigdy nie opuściłby Eldwist. Nie mógł go opuścić, chociaż o tym nie wiedział. Maw Grint stał się namiastką Uhl Belka, wysłanym w jego imieniu, aby zmienić resztę czterech krain w kamień. Ale gdyby Król Srebrnej Rzeki czekał, aż potwór zbliży się wystarczająco, Maw Grint mógłby być już zbyt wielki, aby go powstrzymać.

– Wybrała każdego z nas w pewnym celu, tak, jak powiedziała. – Jego dłoń spoczęła na ramieniu Morgana. Czuł, jak chłopak drgnął. – Ty i ja zostaliśmy wybrani, aby odzyskać Czarny Kamień Elfów ukradziony przez Uhl Belka z Wiecznej Rezydencji Królów. Oczywiście Ożywcza stanęła przed problemem, ponieważ jej magia nie działała, dopóki Uhl Belk władał Kamieniem. Dopóki dzierżył magię druidów, mógł rozproszyć jej magię i zapobiec koniecznej przemianie. Uczyniłby to natychmiast, gdyby odkrył, kim jest. Zamieniłby ją w kamień. Dlatego aż do końca nie mogła użyć magii.

– Ale przemieniła Ogrody Życia, tylko dotykając ziemi! – zaprotestował Morgan. W jego głosie brzmiał gniew i bunt.

– Ogrody Życia tak. Ale Eldwist było zbyt potężne, aby przemienić je tak łatwo. Nie mogła tego dokonać samym dotykiem. Musiała wniknąć w skałę, uczynić siebie częścią tej krainy. – Walker westchnął. – Dlatego właśnie wybrała Pe Ella. Król Srebrnej Rzeki musiał wiedzieć albo przynajmniej wyczuwać, że cieniowce wyślą kogoś, kto spróbuje powstrzymać Ożywczą. Nie było tajemnicą, kim jest i jak potrafi przemieniać wszystko. Była bardzo realnym zagrożeniem. Musiała zostać zniszczona. Okazało się, że cieniowcom brakowało koniecznych do tego środków. Wysłali więc Pe Ella. Pe Eli sądził, że jego zamiar pozostaje tajemnicą, że zabicie Ożywczej jest jego własnym pomysłem. Ale nie było. Nie zawsze. Ona tak postanowiła, od samego początku swego istnienia. Dlatego go wyszukała, ponieważ ojciec kazał jej zabrać do Eldwist człowieka i broń, która będzie mogła przeniknąć osłonę jej magii i pozwoli jej się przemienić.

– Dlaczego nie mogła dokonać przemiany samym tylko pragnieniem?

– Żyła, Morganie, była człowiekiem, jak ty i ja. Była zlepkiem pierwiastków, ale pod powierzchownością człowieka. Nie sądzę, że mogłaby być czymś innym. Jej śmierć była konieczna, ażeby na Eldwist podziałała jej magia. Żadna zwyczajna broń nie mogła jej zabić; jej ciało oparłoby się zwykłej stali. Potrzeba było magii równej jej własnej, magii broni takiej jak Stiehl oraz dłoni i umysłu zabójcy takiego jak Pe Eli. – Uśmiech Walkera był krótki i napięty. – Wezwała nas na pomoc, ponieważ kazano jej i ponieważ potrzebni byliśmy, aby służyć temu celowi, ale również dlatego, że w nas wierzyła. Gdybyśmy ją zawiedli, ktokolwiek z nas, nawet Pe Eli, gdybyśmy nie zrobili tego, czego się po nas spodziewała, Uhl Belk by zwyciężył. Nie nastąpiłaby przemiana krainy. Maw Grint nadal robiłby postępy, a królestwo Uhl Belka by się rozszerzało. W połączeniu z naporem cieniowców wszystko byłoby stracone.

Morgan wyprostował się wyraźnie i wreszcie uniósł wzrok.

– Powinna była nam powiedzieć, Walkerze. Powinna powiedzieć, co zamierza.

Walker łagodnie pokręcił głową.

– Nie, Morganie. Tego właśnie nie mogła uczynić. Nie działalibyśmy tak, znając prawdę. Powiedz mi, czy nie powstrzymywałbyś jej? Kochałeś ją, góralu. Wiedziała, co to oznacza.

Morgan przez chwilę patrzył z zaciśniętymi ustami, a potem niechętnie pokiwał głową.

– Masz rację. Wiedziała.

– Nie było innej drogi. Musiała trzymać w tajemnicy swój cel przybycia tutaj.

– Wiem, wiem. – Oddech Morgana był urywany i napięty. – Ale tak czy inaczej to boli. Wierzę niemal, że nie odeszła, że znajdzie” sposób, aby jakoś powrócić. – Odetchnął głęboko. – Chcę, aby wróciła.

Milczeli, wpatrując się każdy w swoją stronę i wspominając. Walker zastanawiał się przez chwilę, czy powinien powiedzieć pozostałym o wizji Grimponda, jak powiedział o niej Ożywczej, a mimo to zabrała go ze sobą, jak od początku musiała wiedzieć, jaki będzie koniec, a mimo to poszła, aby został wypełniony cel jej stworzenia. Postanowił tego nie robić. Góral dość miał tajemnic i trzymanych w sekrecie planów. Mówiąc mu więcej, nic by nie osiągnął.

– Jak myślicie, co stało się z Uhl Belkiem? – Ciszę przerwał szorstki głos Homera. – Czy wciąż jest w kopule? Żyje?

Równocześnie spojrzeli na skraj urwiska, gdzie ostatnia część Eldwist stała wśród nowo narodzonej zieleni półwyspu, zamknięta i tajemnicza.

– Myślę, że czarodziejskie stworzenia, takie jak Uhl Belk, nie umierają tak łatwo – odpowiedział cichym, zamyślonym głosem Walker. – Ale Ożywcza trzyma go mocno, jest więźniem w swojej skorupie, a ta ziemia nieprędko znowu stanie się jego własnością. – Zawahał się. – Myślę, że Uhl Belk by oszalał, gdyby to zrozumiał.

Morgan sięgnął ostrożnie i dotknął połaci trawy, jakby czegoś szukał. Jego palce delikatnie gładziły źdźbła. Walker obserwował go przez chwilę, a potem wstał. Ciało miał obolałe, a duszę mroczną i umęczoną. Umierał z głodu prawdziwego jedzenia, a jego pragnienie wydawało się nieugaszone. Jego własna odyseja dopiero się zaczynała: podróż z powrotem przez cztery krainy w poszukiwaniu Pe Ella i skradzionego Kamienia Elfów, druga walka, aby przekonać się, kto powinien go posiadać, a jeśli przeżyje to wszystko, podróż w poszukiwaniu zaginionego Paranoru i druidów…

Myśli niemal go przygniatały, odbierając mu ostatnie siły. Odsunął je od siebie.

– Chodź, góralu – przynaglił Homer Dees, ujmując Morgana za ramię. – Ona nie żyje. Ciesz się, że mieliśmy ją przy sobie tak długo. Nigdy nie było jej przeznaczone żyć w tym świecie. Pisane jej było coś lepszego. Niech cię pocieszy, że cię kochała. To niemało.

Wielka dłoń chwyciła mocno i Morgan pozwolił postawić się na nogi. Skinął głową, nie patrząc na tropiciela. Kiedy w końcu podniósł wzrok, spojrzenie miał twarde i nieruchome.

– Idę za Pe Ellem. Horner Dees splunął.

– Wszyscy za nim idziemy, Morganie. Wszyscy. Nie ucieknie. Po raz ostatni spojrzeli na wzgórza, a potem odwrócili się i zaczęli schodzić wąwozem wychodzącym z gór. Uszli tylko kilka kroków, kiedy Morgan zatrzymał się nagle, przypominając coś sobie, i rozejrzał się za Mieczem Leah. Miecz ciągle wbity był w skały. Nie było widać strzaskanego ostrza. Morgan wahał się przez chwilę, jakby niemal się zastanawiał, czy nie zostawić broni tam, gdzie była, i nie porzucić jej raz na zawsze. Potem podszedł i zacisnął dłonie na rękojeści. Powoli zaczął ciągnąć. Ciągnął o wiele dłużej, niż powinien. Ostrze wyśliznęło się. Morgan Leah patrzył zdumiony. Miecz Leah nie był już złamany. Był doskonały, tak jak tego dnia, kiedy otrzymał go od ojca.

– Góralu! – wyszeptał zdumiony Horner Dees.

– Mówiła prawdę – wyszeptał Morgan, przesuwając palcami wzdłuż lśniącej powierzchni Miecza. Z niedowierzaniem spojrzał na Walkera. – Jak to możliwe?

– Dzięki jej magii – odrzekł Walker i uśmiechnął się na widok wyrazu twarzy chłopaka. – Stała się na powrót pierwiastkami ziemi, z której stworzył ją ojciec, a więc również metalem, z którego wykuto ostrze Miecza Leah. Odmieniła twój talizman, tak jak odmieniła tę ziemię. To było jej ostatnie dzieło, góralu. Dzieło miłości.

Szare oczy Morgana płonęły gorączkowo.

– A zatem, w pewnym sensie, jest nadal ze mną, prawda? I będzie tak długo, dopóki będę posiadał Miecz. – Zaczerpnął głęboko tchu. – Czy myślisz, że Miecz znowu ma swoją magię, Walkerze?

– Myślę, że magia pochodzi od ciebie. Myślę, że zawsze tak było.

Morgan przez chwilę wpatrywał się w niego bez słowa, a potem powoli skinął głową. Uważnie przypiął broń do pasa.

– Mam z powrotem swój Miecz, ale jest jeszcze sprawa twego ramienia. Co z nim? Powiedziała ci, że tak jak ostrze, będzie znowu całe.

Walker zastanawiał się przez chwilę i zacisnął wargi.

– W rzeczy samej. – Sprawną dłonią delikatnie zawrócił Morgana w stronę wąwozu. – Zaczynam myśleć, góralu – powiedział miękko – że kiedy mówiła o całości, nie miała na myśli mego ramienia, ale również coś więcej.

Za nimi światło słońca spłynęło na wody Tiderace.

Jej oczy!

Patrzyły na Pe Ella z pustych okien budowli Eldwist, a kiedy wyszedł za miasto, zerkały ze szczelin i rozpadlin przesmyku, a kiedy wyszedł na urwiska, spoglądały spoza otulonych mgłą głazów. Wszędzie, gdzie biegł, podążały za nim.

Co ja zrobiłem?

Pożerała go rozpacz. Zabił dziewczynę, tak jak zamierzał; zdobył Czarny Kamień Elfów. Wszystko poszło dokładnie tak, jak zaplanował. Z wyjątkiem tego, że plan nigdy nie należał do niego – od samego początku był to jej plan. To właśnie ujrzał w jej oczach, prawdę o tym, dlaczego jest tutaj i po co został wezwany. Nie przyprowadziła go do Eldwist, aby walczył z Królem Kamienia i odzyskał Czarny Kamień Elfów, jak wierzył; przyprowadziła go, aby ją zabił.

Do diabła, abym ją zabił!

Biegł na oślep, potykając się, upadając i zrywając się z powrotem na nogi, rozdzierany świadomością, że go wykorzystała.

Nigdy nie był panem sytuacji. Zwyczajnie łudził się, myśląc, że nim jest. Wszystkie jego wysiłki poszły na marne. Od samego początku manipulowała nim: najpierw wyszukała go w Culhaven, widząc, kim i czym jest, przekonała, aby poszedł z nimi, pozwalając mu myśleć, że to jego wybór, a potem trzymała go ostrożnie z dala od innych, kierując nim i w końcu, tak jak tego od niej wymagano, wykorzystując go! Dlaczego? Dlaczego to zrobiła? Pytanie paliło jak ogień. Dlaczego chciała umrzeć?

Ogień zmienił się w chłód, kiedy zobaczył błysk oczu po lewej, po prawej, a potem wszędzie wokół siebie. Czy chociaż sam postanowił uderzyć ją nożem na końcu? Nie pamiętał, aby powziął świadomą decyzję. Wydawało się niemal, że sama rzuciła się na ostrze – albo też sprawiła, że jego dłoń przysunęła się tych kilka niezbędnych centymetrów. Pe Eli przez cały czas był kukiełką w rękach córki Króla Srebrnej Rzeki; być może to ona pociągnęła za sznurki, które poruszyły nim po raz ostatni – a potem otworzyła przed nim oczy, aby ujawnić wszystkie swoje sekrety.

Kiedy dotarł do końca ścieżki wiodącej na klify, potknął się, wpadając w rozpadlinę pomiędzy skałami, potoczył się bezładnie i ukrył wynędzniałą twarz w dłoniach. Pragnął się ukryć, zniknąć. Z wściekłości zacisnął zęby. Miał nadzieję, że nie żyła! Miał nadzieję, że wszyscy oni nie żyli! Łzy spłynęły mu po twarzy i poczuł, jak jego wnętrze skręca przypływ gniewu i rozpaczy. Nikt nigdy nie zrobił mu czegoś takiego. Nie mógł znieść tego, co czuł! Nie mógł się z tym pogodzić!

Kilka chwil później znowu podniósł wzrok, nagle uświadamiając sobie niebezpieczeństwo. Tamci ruszą za nim w pościg. Niech idą! – pomyślał zawzięcie. Ale nie, nie był gotowy teraz z nimi walczyć. Ledwo był w stanie myśleć. Potrzebował czasu, aby się pozbierać.

Zmusił się do wstania. Mógł myśleć tylko o ucieczce.

Dotarł do wąwozu prowadzącego przez urwiska, z dala od pomostu i jakiegokolwiek widoku znienawidzonego miasta. Czuł drżenie ziemi i słyszał dudnienie Maw Grinta. Obmywał go deszcz, a szara mgła opadała, aż w końcu wydawało się, iż chmury spoczywają na ziemi. Pe Eli przycisnął do piersi skórzany woreczek ze znakiem run i jego cenną zawartością. Stiehl znowu spoczywał w pochwie na biodrze. Czuł magię płonącą w jego dłoniach, na udzie, ogień, który być może nigdy nie wygaśnie. Co dziewczyna mu zrobiła? Co zrobiła?

Upadł i przez chwilę nie był w stanie się podnieść. Wszystkie siły go opuściły. Spojrzał na swoje dłonie i spływającą po nich krew. Jej krew.

Jej twarz błysnęła przed nim w mroku, jasna i żywa, srebrne włosy odrzucone do tyłu, czarne oczy…

Ożywcza!

Zdołał wstać z wysiłkiem i pobiegł jeszcze szybciej, ślizgając się, próbując odpędzić tę wizję, odzyskać spokój i opanowanie. Ale nic nie układało się na swoim miejscu, wszystko było skłębione i porozrzucane, a wściekłość szalała w nim, jak spuszczony z łańcucha pies. Zabił ją, tak. Ale ona to sprawiła, ona! Wszystkie uczucia do niej, fałsz od samego początku, jej maski, oszukiwanie go!

Przed nim otwierała się Dolina Kości, pełna skał i pustki. Nie zwolnił, biegł dalej.

Coś wydarzyło się poza nim. Czuł, jak ustaje drżenie i zmienia się wiatr. Czuł, jak głęboko we wnętrzu usadawia się coś zimnego. Magia! – wyszeptał dokuczliwy, zdradliwy głos. Ożywcza idzie po ciebie! Ale Ożywcza nie żyje! Zawył głośno, ścigany przez demony, które miały jej twarz.

Potknął się i upadł pośród wysypiska wyblakłych kości, uniósł się na kolana i zobaczył, gdzie jest.

Czas zamarł dla Pe Ella, a w jego oczach rozkwitła przerażająca wizja prawdy.

Kodeń!

I nagle już go miał, kosmate łapy i ciało cuchnące starością i zniszczeniem. W uszach miał świst jego oddechu, a na twarzy czuł jego żar. Bliskość bestii była przytłaczająca. Walczył, aby uchwycić jego spojrzenie, ale nie mógł. Był tam, a równocześnie nie było go. Czy w jakiś sposób stał się niewidzialny? Próbował dosięgnąć rękojeści Stiehla, ale palce go nie słuchały.

Jak to się mogło stać?

I nagle już wiedział, że nie ucieknie. Nieznacznie tylko zaskoczyło go odkrycie, że już o to nie dba.

Chwilę później już nie żył.

XXXII

Niecałą godzinę później trójka, która przeżyła z kompanii z Rampling Steep, weszła do Doliny Kości i odnalazła ciało Pe Ella. Leżało pośrodku, rozciągnięte niedbale na ziemi, z nieruchomym spojrzeniem utkwionym w dalekim nieboskłonie. Jedna ręka ściskała oznaczoną runami skórzaną sakiewkę zawierającą Kamień Elfów. Stiehl był wciąż w pochwie.

Walker Boh z ciekawością rozejrzał się dokoła. Magia Ożywczej przeszła przez Dolinę Kości, zmieniając ją nie do poznania. Wszędzie rosły wysokie trawy i bujne zielsko, przysłaniając i łagodząc twarde oblicze skał. Płachty żółtych i purpurowych leśnych kwiatów pochylały się ku słońcu, a kości umarłych zniknęły w ziemi. Nic nie pozostało z dawnej Doliny.

– Nie ma na nim śladu – mruknął Horner Dees, a jego surową twarz wykrzywił jeszcze bardziej grymas wokół ust. Podszedł, pochylił się, przyjrzał bliżej i wyprostował. – Może skręcił kark. Połamane żebra albo coś takiego. Ale nic nie widzę. Trochę krwi na rękach, ale należy do dziewczyny. I spójrzcie. Wszędzie ślady kodena. Wszędzie. Musiał go dopaść. A mimo to nie ma śladu na ciele. I co wy na to?

Nie było śladu kodena. Odszedł, zniknął, jakby go nigdy nie było. Walker węszył w powietrzu, nasłuchiwał ciszy i zamykał oczy, aby sprawdzić, czy w duszy odnajdzie kodena. Nie. Uwolniła go magia Ożywczej. Gdy tylko puściły krępujące go łańcuchy, wrócił do starego świata, stał się znowu sobą, tylko niedźwiedziem, a wspomnienia o tym, co mu uczyniono, odeszły już w niepamięć. Walker poczuł, jak rośnie w nim uczucie głębokiego zadowolenia. W końcu zdołał dotrzymać obietnicy.

– Spójrz na jego oczy – mówił Horner Dees. – Zobaczcie, jaki czai się w nich strach. Cokolwiek go zabiło, nie umarł jako szczęśliwy człowiek. Umarł przerażony.

– To musiał być koden – upierał się Morgan Leah. Odwrócił się od ciała, nie chcąc do niego podchodzić.

Dees spojrzał na niego znacząco.

– Tak myślisz? A jak go zabił? Co zrobił, utulił go na śmierć?

Jeśli tak, to zrobił to dość szybko. Nawet nie wyjął noża. Przyjrzyj się, góralu. Co widzisz?

Morgan podszedł z wahaniem i spojrzał w dół.

– Nic – przyznał.

– Tak, jak mówiłem – prychnął Dees. – Chcesz, żebym go odwrócił?

Morgan pokręcił głową.

– Nie. – Przez chwilę wpatrywał się w twarz Pe Ella bez słowa. – Nieważne. – Uniósł wzrok na Walkera. – Nie wiem, co myśleć. Czy to nie dziwne? Chciałem, aby zginął, ale to ja chciałem go zabić. Wiem, że nieważne, kto to zrobił i jak, ale czuję się oszukany. Jakby odebrano mi szansę wyrównania rachunków.

– To chyba nie tak, Morganie – odpowiedział cicho Mroczny Stryj. – Przede wszystkim nie sądzę, abyś kiedykolwiek miał taką szansę.

Góral i tropiciel spojrzeli na niego zaskoczeni.

– O czym ty mówisz? – warknął Dees.

Walker wzruszył ramionami.

– Gdybym był Królem Srebrnej Rzeki i musiał poświęcić życie swego dziecka, oddać je ostrzu zabójcy, upewniłbym się, że jej morderca nie ucieknie. – Przeniósł spojrzenie od jednego do drugiego. – Być może magia, którą w swym ciele nosiła Ożywcza, miała służyć nie tylko jednemu celowi. Być może tak było.

Zapadła długa cisza, w czasie której rozważali nową możliwość.

– Myślisz, że to krew na rękach? – odezwał się w końcu Horner Dees. – Jak trucizna? – Pokręcił głową. – To by miało sens.

Walker Boh schylił się i ostrożnie uwolnił sakiewkę z Czarnym Kamieniem Elfów spomiędzy sztywnych palców Pe Ella. Otarł ją, a potem przez chwilę trzymał w otwartej dłoni, myśląc, że jak na ironię Kamień okazał się dla zabójcy bezużyteczny. Tak wiele wysiłku włożył w zdobycie jego magii i wszystko na nic. Ożywcza wiedziała. Król Srebrnej Rzeki wiedział. Gdyby Pe Eli również o tym wiedział, zabiłby dziewczynę natychmiast i skończył z tym. A może, mimo wszystko, zostałby, tak oczarowany, że nawet wówczas nie mógłby uciec? – zastanawiał się Walker.

– A co z tym? – Horner schylił się i odpiął Stiehla od pasa Pe Ella. – Co z tym zrobimy?

– Wrzuć go do morza – powiedział natychmiast Morgan. – Albo w najgłębszą dziurę, jaką znajdziesz.

Walkerowi wydało się, że mówi ktoś inny, słowa były nieprzyjemnie znajome. Potem zdał sobie sprawę, że myśli o sobie, wspomina, co powiedział mu Coglin, kiedy przyniósł z zaginionego Paranoru Kronikę druidów. Inne czasy, inna magia, pomyślał, ale niebezpieczeństwo było zawsze takie samo.

– Morganie – powiedział i chłopak odwrócił się. – Jeśli go wyrzucimy, ryzykujemy, że znowu zostanie odnaleziony, może przez kogoś tak opętanego złem jak Pe Eli. Może przez kogoś gorszego.

Ostrze musi zostać zamknięte tam, skąd nikt nigdy go nie wyciągnie. – Odwrócił się do Homera. – Jeśli mi go dasz, dopilnuję tego.

Przez chwilę stali bez ruchu, trzy obdarte i zmęczone postacie w kręgu pokruszonego kamienia i świeżej trawy, mierząc się wzrokiem. Dees spojrzał raz na Morgana i podał ostrze Walkerowi.

– Chyba możemy zaufać, że dotrzymasz słowa równie dobrze, jak każdy inny – oświadczył.

Walker wsunął Stiehla i Kamień Elfów w głęboką kieszeń swej peleryny, mając nadzieję, że tak jest.

Przez resztę dnia szli na południe i pierwszą noc z dala od Eldwist spędzili na nagiej, porośniętej krzewami równinie. Dzień wcześniej równina była częścią Królestwa Uhl Belka, poszarpaną połacią kamienia zatrutą trucizną Maw Grinta. I mimo iż nie rozjaśniało jej nic więcej poza krzewami, po martwocie miasta sprawiała wrażenie bujnej i soczystej. Wciąż było niewiele do jedzenia, trochę korzonków i dzikich warzyw, ale znowu mieli świeżą wodę, niebo było pełne gwiazd, a powietrze czyste i świeże. Rozpalili ognisko i usiedli, rozmawiając przyciszonymi głosami o tym, co czują, a w długich chwilach ciszy wspominając, co przeszli.

Z nadejściem poranka przebudzili się ze słońcem na twarzach, wdzięczni po prostu za to, że żyją.

Znowu schodzili poprzez wysokie lasy i weszli w pasmo Charnal. Tym razem Horner Dees poprowadził ich inną drogą, ostrożnie omijając Urdas – plemię nieżyjącego Carismana – kierując się na wschód od Spikes. Pogoda była sprzyjająca nawet w górach i nie groziły im żadne burze ani lawiny. Jedzenia była znowu obfitość i zaczęli odzyskiwać siły. Powróciło dobre samopoczucie, a najgorsze wspomnienia zbladły i złagodniały.

Morgan Leah często rozmawiał o Ożywczej. Rozmowa o niej zdawała się mu pomagać i zarówno Walker, jak i Horner Dees zachęcali go do tego. Czasami góral mówił tak, jakby ciągle żyła, dotykając swego Miecza i wskazując na ziemie, które zostawili za sobą. Była tam, upierał się, i to lepiej, niżby miała odejść całkowicie. Chwilami wyczuwał jej obecność; był tego pewny. Uśmiechał się, żartował i powoli wracał do siebie.

Horner Dees niemal równie szybko stał się dawnym sobą. Zaszczute spojrzenie zniknęło z jego oczu, a napięcie z twarzy. Burkliwy ton stracił na ostrości, a do rozmów powróciła miłość, jaką żywił do gór.

Walker Boh nieco wolniej odzyskiwał siły. Zamknął się w stalowej skorupie fatalistycznej rezygnacji, która odzierała go niemal całkiem z uczuć. W Wiecznej Rezydencji Królów stracił ramię. W Hearthstone stracił Coglina i Pogłoskę. Wiele razy niemal stracił życie. Carisman nie żył. Ożywcza nie żyła. Jego ślub, że nie podejmie się zadania, które dał mu Allanon, również był martwy. Ożywcza miała rację. Zawsze był jakiś wybór. Ale czasami wyboru dokonywano za niego, czy chciał tego, czy nie. Mógł myśleć, że nie pozwoli się wciągnąć w machinacje druidów, że odwróci się od Brin Ohmsford i dziedzictwa jej magii. Ale okoliczności i sumienie uniemożliwiły to wszystko. Był przeznaczeniem tkanym przez nici, które rozciągały się na setki lat w tył, a może tysiące, i nie mógł się od nich uwolnić, a przynajmniej nie do końca. Rozmyślał nad tym od tamtej nocy w Eldwist, kiedy zgodził się powrócić z Ożywczą do legowiska Króla Kamienia, aby odzyskać Czarny Kamień Elfów. Wiedział, że tym samym zgadza się na to, iż jeśli im się powiedzie, on zaniesie talizman z powrotem do czterech krain i spróbuje przywrócić Paranor i druidów – tak, jak nakazał mu Allanon.

Nie musiał nic mówić, aby wiedzieć, co to oznacza.

Dokonaj jakiegoś wyboru, doradzała mu Ożywcza.

Ale jaki wybór mu pozostał? Dawno temu postanowił szukać Czarnego Kamienia Elfów – może w chwili, kiedy po raz pierwszy dowiedział się o jego istnieniu z Kroniki druidów, a na pewno od czasu śmierci Coglina. Postanowił również dowiedzieć się, co potrafi zdziałać jego magia – a to oznaczało wypróbowanie, czy Paranor i druidzi mogą powrócić. Mógłby się sprzeczać, że rozważał tę sprawę, dopóki nie nadszedł koniec Eldwist. Wiedział jednak, że prawda jest inna. Wiedział również, że jeśli magia Kamienia spełnia obietnicę, jeśli działa tak, jak wierzono, Paranor zostanie przywrócony. A jeśli tak się stanie, wtedy znowu do czterech krain powrócą druidzi.

Poprzez niego.

Zaczynając od niego.

I ta rzeczywistość była jego jedynym wyborem, jedynym, jakiego pragnęła dla niego Ożywcza – wyborem tego, kim będzie. Jeśli prawdą jest, że Paranor może powrócić i że on musi się stać pierwszym z druidów, który go zatrzyma, zatem musi być pewny, że nie zgubi samego siebie, czyniąc to. Musi być pewny, że Walker Boh przeżyje – jego serce, idee, przekonania, obawy – wszystko, kim był i w co wierzył. Nie wolno mu przemienić się w stwora, przed którym tak zawzięcie uciekał. Nie wolno mu, innymi słowy, zmienić się w Allanona. Nie może się stać taki jak dawni druidzi – manipulantem, wyzyskiwaczem, mrocznym i tajemniczym kuglarzem ukrywającym prawdę. Jeśli druidzi muszą powrócić, aby zachować rasy, aby zapewnić im przeżycie w walce z mrocznymi stworami starego świata, cieniowcami, czy czymkolwiek, musi uczynić z nich takich, jacy być powinni – lepszy gatunek ludzi, nauczycieli i obdarowujących mocą magii.

Oto wybór, którego ciągle dokonywał – wybór, którego musi dokonać, jeśli chce pozostać przy zdrowych zmysłach.

Niemal dwa tygodnie zajęło im dotarcie do Rampling Steep. Wybrali dłuższą, bezpieczniejszą trasę, unikali najmniejszej możliwości niebezpieczeństwa, chowali się w nocy i ruszali, kiedy dniało. Koło południa zeszli ze zbocza gór, kiedy niebiosa skąpane były w szarości, a letnia ulewa zostawiła po sobie mgiełkę chmur przypominającą kłębek bawełny rozdarty czyimiś niespokojnymi dłońmi. Dzień był ciepły i wilgotny, a budynki miasteczka lśniły, niczym mokre, przysadziste ropuchy przycupnięte na skałach. Trójka podróżnych zbliżyła się jak obcy, znowu widząc miasteczko, pierwsze od czasu Eldwist. Zwolnili równocześnie, wchodząc na jedyną ulicę prowadzącą przez stłoczone po obu stronach tawerny, stajnie i sklepy, i przystanęli, aby spojrzeć na góry. Przez chwilę obserwowali, jak z urwisk strumieniami toczy się burza, szumiąc w oddali.

– Czas się pożegnać – oznajmił bez zbędnych wstępów Horner Dees i wyciągnął dłoń do Morgana.

Morgan spojrzał zdumiony. Aż dotąd nie było mowy o rozstaniu.

– Nie idziesz z nami?

– Mam szczęście, że żyję, góralu – warknął stary tropiciel. – Chcesz, żebym teraz szedł na południe? Spodziewasz się, że jak długo będę przeciągał strunę?

– Nie myślałem… – zająknął się Morgan.

– Prawdą jest, że w ogóle nie powinienem iść z wami – przerwał krótko Dees i machnął wielką dłonią. – To dziewczyna mnie namówiła. Nie umiałem jej odmówić. I może był sens zostawić coś za sobą, kiedy dziesięć lat temu uciekłem przed Królem Kamienia i jego potworami. Muszę teraz wrócić i znowu to odnaleźć. No i jestem, jedyny człowiek, który dwukrotnie umknął Eldwist i Uhl Belkowi. Wydaje mi się, że jak dla jednego starca to dosyć.

– Z radością powitamy cię w swoim towarzystwie, Homerze – zapewnił go Walker, biorąc stronę Morgana. – Nie jesteś taki stary, jakiego udajesz, i dwa razy bardziej zdolny. Góral i jego przyjaciele mogliby wykorzystać twoje doświadczenie.

– Tak, Homerze – zgodził się pospiesznie Morgan. – Co z cieniowcami? Potrzebujemy twojej pomocy, aby z nimi walczyć. Chodź z nami.

Ale stary tropiciel uparcie potrząsał kudłatą głową.

– Będzie mi ciebie brakowało, góralu. Zawdzięczam ci życie Kiedy patrzę na ciebie, widzę swojego syna, którego może w innych okolicznościach bym miał. Kto to może wiedzieć? Ale miałem w życiu dość przygód i nie pragnę już żadnych. Potrzebuję mrocznego spokoju piwiarni. Potrzebuję wygody własnego domu. – Raz jeszcze wyciągnął dłoń. – Chociaż ludzie się zmieniają. A więc, może innym razem?

Morgan uścisnął podaną mu dłoń.

– Zawsze, Homerze.

Potem objął starego, a Horner Dees odwzajemnił uścisk.

Podróż mijała szybko, czas umykał niemal w magiczny sposób, dni i noce biegły jak żywe srebro. Walker i Morgan zeszli z łańcucha Charaal u podnóża gór na południu i skręcili na zachód, w stronę Rabb. Przeprawili się przez północną odnogę rzeki i otworzyła się przed nimi kraina traw, ciągnąca się aż w kierunku szczytów Smoczych Zębów. Dni były długie i gorące, słońce płonęło na bezchmurnym niebie, kiedy zostawili za sobą nieprzewidywalną pogodę gór. Słońce wstawało wcześnie, światło dnia trwało do późna, nawet noce były ciepłe i jasne. Napotykali niewielu podróżnych, ale nie natknęli się na żaden patrol federacji. Kraj był coraz bardziej dotknięty zarazą cieniowców, ciemne płachty mówiły o rozprzestrzenianiu się choroby, ale nie było śladu jej nosicieli.

Pod koniec tygodnia Mroczny Stryj i góral dotarli do południowego wejścia na Przełęcz Jannissona. Było prawie południe, a przełęcz rozciągała się w dal pomiędzy urwiskami Smoczych Zębów i Charnal jak szeroki, pusty korytarz wiodący na północ do Streleheim. To tutaj Padishar Creel miał nadzieję zebrać rozproszone siły sudlandzkiego Ruchu, Ruch karłów, trolle z Axhind i swoje Kelktic Rock, aby stanąć do walki i pokonać armie federacji. Przez równię wiał łagodny wiatr i schodził przez przełęcz. Żaden z nich się nie poruszył.

Morgan Leah, zmęczony, rozejrzał się wokół; na jego twarzy malowała się rezygnacja. Walker przez chwilę stał przy nim bez słowa, a potem położył dłoń na ramieniu chłopaka.

– Gdzie teraz, góralu? – zapytał cicho.

Morgan wzruszył ramionami i uśmiechnął się odważnie.

– Chyba na południe, do Varfleet. Spróbuję skontaktować się z Padisharem i mam nadzieję, że odnajdę Colla i Para. Jeśli się nie uda, będę szukał na własną rękę. – Zawahał się, obserwując surową, bladą twarz Walkera. – Chyba wiem, dokąd pójdziesz. Walker skinął głową.

– Odnaleźć Paranor. Morgan głęboko odetchnął.

– Wiem, że nie pragniesz tego.

– To prawda.

– Mogę pójść z tobą, jeśli chcesz.

– Nie, góralu, już dość zrobiłeś dla innych. Czas, abyś zrobił coś dla siebie.

Morgan skinął głową.

– No cóż, nie boję się, jeśli o tym myślisz. Znowu mam magię Miecza Leah. Mogę się przydać.

Palce Walkera zacisnęły się na ramieniu chłopaka, a potem opadły.

– Nie sądzę, aby ktoś mógł mi pomóc tam, dokąd idę. Chyba muszę pomóc samemu sobie najlepiej, jak potrafię. Kamień Elfów będzie prawdopodobnie moja najlepszą ochroną. – Westchnął. – Dziwnie się to wszystko układa. Gdyby nie Ożywcza, żaden z nas nie mógłby nawet być tym, kim jest. Dała nam obu nowy cel życia, nową twarz, może nawet nową siłę. Nie zapominaj, co dla nas poświęciła, Morganie. Kochała cię. Myślę, że czymkolwiek jest teraz, zawsze będzie cię kochała.

– Wiem.

– Horner Dees powiedział, że uratowałeś mu życie. Moje również. Jeśli nie użyłbyś Miecza, nawet złamanego, Uhl Belk zabiłby mnie. Myślę, że Par i Coll Ohmsford nie mogliby marzyć o lepszym obrońcy. Idź za nimi. Sprawdź, czy mają się dobrze. Pomóż im, jak tylko potrafisz.

– Pomogę.

Uścisnęli sobie dłonie i stali tak przez chwilę, patrząc sobie w oczy.

– Bądź ostrożny, Walkerze – powiedział Morgan.

Walker uśmiechnął się słabo, ironicznie.

– Do następnego spotkania, Morganie. – Odwrócił się i wszedł w przełęcz, skręcając w świetle słońca w cień, gdzie otoczyły go skały.

Nie obejrzał się za siebie.

Przez resztę dnia i cały następny Walker Boh podróżował na zachód przez Streleheim, idąc skrajem mrocznych, starych lasów, które ciągnęły się na południe, otoczone szczytami Smoczych Zębów.

Trzeciego dnia zszedł w ocieniony las zostawiając za sobą równinę i światło słońca. Drzewa były ogromne niczym wyniośli strażnicy ustawieni na warcie, jak żołnierze czekający na znak do ataku Grube pnie rosły blisko siebie, a konary przysłaniały światło jak baldachim. Były to puszcze od wieków osłaniające warownię druidów przed zewnętrznym światem. Za czasów Shei Ohmsforda na straży stały tu wilki. I nawet później rosła tu ściana cierni, którą przejść mógł tylko Allanon. Wilki zniknęły, ciernie również, a nawet sama warownia. Pozostały tylko drzewa, otulone głęboką, przenikliwą ciszą.

Walker przemierzał szlaki jak cień, mijając bezszelestnie morze pni, idąc po dywanie uschłego poszycia, pogrążony w zamęcie narastających wątpliwości. Myślał o tym, co ma zrobić, a szepty niepewności, o których myślał, że spoczywają bezpiecznie gdzieś daleko, znowu obudziły się, aby go prześladować. Całe życie walczył, aby uciec przed dziedzictwem Brin Ohmsford; teraz spieszył ochoczo, aby wziąć je w ramiona. Długo trwało, zanim podjął decyzję, i stale ją podważał. Zrodziła się z przedziwnej mieszaniny okoliczności, rozterek sumienia i rozmyślań. Poświęcił jej tyle myśli, ile tylko mógł, i teraz był przekonany, że postępuje właściwie. Niemniej jednak widok konsekwencji był przerażający i im bardziej się do nich zbliżał, tym głębsze były jego obawy.

Kiedy dotarł do serca puszczy i urwiska, na którym niegdyś stał Paranor, był całkowicie zagubiony. Przez długi czas stał, wpatrując się w kilka kamiennych bloków – pozostałości z przedmurza i pasma czerwonego światła kładące się na zboczu urwiska tam, gdzie słońce rzucało swoje gorące, rozedrgane promienie. W gasnącym świetle mógł wyobrazić sobie, że widzi Paranor wznoszący się na tle nadchodzącej nocy, ostro zakończone parapety i wieże przebijające lazurową koronę nieba niczym piki. Czuł bezmiar obecności warowni, posępny zarys jej kamienia. Mógł dotknąć jej magii, czekającej na odrodzenie.

Rozpalił ogień i usiadł przed nim, czekając na nadejście nocy. Kiedy było już zupełnie ciemno, wstał i poszedł wzdłuż krawędzi urwiska. Gwiazdy były drobinkami światła nad jego głową, a puszcza wokół rozbrzmiewała odgłosami nocy. Czuł się tu obcy i samotny. Raz jeszcze spojrzał na grzbiet wzniesienia, próbując wyczuć z wnętrza swojej magii jakieś sygnały tego, co tam czekało. Nic się nie pokazało. A jednak warownia tam była; czuł jej obecność w sposób wymykający się wszelkim wyjaśnieniom. Fakt, że jego magia nie potrafiła nadać kształtu temu, co już znał, wzbudził w nim jeszcze większy niepokój. Przywróć zaginiony Paranor i druidów, powiedział Allanon. Co będzie mu do tego potrzebne? Co poza posiadaniem Czarnego Kamienia Elfów? Wiedział, że będzie coś jeszcze. Musi być.

Przespał kilka godzin, chociaż sen nie przyszedł łatwo – krucha potrzeba na tle szeptów strachu. Z początku leżał, nie śpiąc, a jego postanowienie oddalało się, zanikało i bladło. Pochwyciły go sidła nieufności, wyzwalając się z więzów, którymi je spętał, grożąc, że znowu nim zawładną. Zmusił się, aby myśleć o Ożywczej. Czym musiała być dla niej świadomość, czego się od niej oczekuje? Jak bardzo musiała być przerażona! A mimo to poświęciła się, ponieważ to było konieczne, aby przywrócić ziemi życie. Czerpał siłę, wspominając jej odwagę, i po jakimś czasie szepty ustały. Zasnął.

Kiedy się obudził, był już świt. Umył się i zjadł szybko, bez smaku, bojąc się tego, co nań czekało, po czym podszedł znów do podstawy urwiska i spojrzał w górę. Słońce miał za plecami, a jego światło rozlewało się po nagim szczycie. Nic się nie zmieniło. Ani śladu tego, co było i mogłoby się ujawnić. Paranor pozostał zagubiony w czasie, przestrzeni i legendzie.

Walker cofnął się, powracając na skraj lasu, bezpieczny z dala od urwiska. Sięgnął do głębokiej kieszeni peleryny i wyjął sakiewkę z Czarnym Kamieniem Elfów. Wpatrzył się w niego bezmyślnie, czując napierającą nań moc Kamienia. Ciało miał sztywne i obolałe; utracone ramię bolało. Gardło miał suche jak jesienne liście. Czuł narastającą w duszy niepewność, wątpliwości i strach, napływające ogromną falą, która groziła zatopieniem.

Szybko wyrzucił Kamień Elfów na otwartą dłoń.

Natychmiast ją zamknął, przerażony widokiem mrocznego światła. W głowie miał zamęt. Jeden Kamień, jeden dla wszystkiego, jeden dla serca, duszy i ciała, miał być przeciwieństwem wszystkich innych Kamieni Elfów stworzonych przez istoty starego, czarodziejskiego świata; magia, która pochłaniała raczej, niż oddawała, więziła, a nie uwalniała. Kamienie Elfów, które Allanon podarował Shei Ohmsfordowi, były talizmanem broniącym właściciela przed zagrażającą mu ciemną magią. Ale Czarny Kamień Elfów był stworzony w zupełnie innym celu – nie, aby bronić, ale by uniemożliwiać. Przeznaczony do jednego: przeciwdziałania magii wezwanej, aby ożywić warownię druidów, przywołać Paranor z otchłani zapomnienia. Uczyniłby to, pochłaniając taką magię i przekształcając ją w ciało właściciela Kamienia – w niego samego. Co uczyniłby jemu, Walker mógł sobie tylko wyobrażać. Wiedział, że ochrona przed niewłaściwym użyciem leży w tym, iż Kamień działał zawsze tak samo niezależnie od tego, kto nim władał i w jakim celu. To właśnie zniszczyło Uhl Belka. Pochłanianie magii Maw Grinta obróciło go w kamień. Los Walkera mógł być podobny, jak sądził – ale mógł również być bardziej złożony. Jaki? Jeśli użycie Czarnego Kamienia Elfów przywróci Paranor, jakie będą konsekwencje przekształcenia go w magię, która pętała warownię?

Ktokolwiek użyje go w prawym celu, będzie nim władał do właściwego końca.

Jego. Ale dlaczego? Ponieważ Allanon ustanowił, że tak musi być? Czy Allanon mówił prawdę? A może tylko część prawdy? Czy był znowu zabawką w tej grze? W co mógł wierzyć Walker Boh?

Stał tam samotnie, pełen wątpliwości i lęku, zastanawiając się, co doprowadzi go do tego końca. Dostrzegł, że jego dłoń zaczyna drżeć.

Potem nieoczekiwanie szepty przedarły się szturmem przez jego obronę i zamieniły w krzyki.

Nie!

Niemal bez zastanowienia wyjął Czarny Kamień Elfów, otworzył dłoń i podniósł ciemny klejnot.

Natychmiast Kamień zapłonął życiem, a jego magia zapiekła na skórze. Czarne światło-nieświatło, pochłaniające ciemność. Ktokolwiek. Patrzył, jak światło zbiera się przed nim, rośnie. Użyje go w prawym celu. Owionął go podmuch magii, odganiając lęk i zwątpienie, uciszając szepty i krzyki i wypełniając go niewyobrażalną mocą. Będzie nim władał do właściwego końca.

Teraz!

Cisnął naprzód czarne światło, wytapiając w powietrzu ogromny tunel, połykający wszystko, co znalazł na swej drodze, pochłaniający materię, przestrzeń i czas. Światło eksplodowało na grzbiecie pustego urwiska i Walker poleciał w tył, jakby odrzucony uderzeniem niewidzialnej pięści. A mimo to nie upadł. Magia płynęła przez niego, obejmowała go, otulała w swoją zbroję. Czarne światło rozlewało się na niebie niczym atrament, rosnąc, rozszerzając się, wijąc tu i tam, jakby znajdowało rynny i strumienie, którymi musiało przepłynąć. Zaczęło nabierać kształtu. Walker chwycił powietrze. Światło Czarnego Kamienia Elfów rzeźbiło zarysy ogromnej fortecy, jej parapety, blanki, wieże i iglice. Wyrastały mury i pojawiały się bramy. Światło wzniosło się wyżej i przesłoniło słońce. Cienie rzucane przez zamek pochłonęły Walkera i on sam poczuł, że w nich znika.

Coś w jego wnętrzu zaczęło się zmieniać. Coś z niego odpływało. Nie, raczej wypełniało go! Coś, magia, płynęła przez niego. Inny, pomyślał, osłabiony nagle jej atakiem, bezradny i przerażony. To magia, która więziła Paranor, przelewała się w Kamień Elfów!

I w niego.

Zacisnął szczęki, jego ciało zesztywniało. Nie poddam się.

Czarne światło zalało pustą przestrzeń obrazu na szczycie urwiska, barwiąc go, dając mu najpierw kształt, a potem życie – Paranor, warownia druidów, powrócił do świata ludzi, powrócił z mrocznej półprzestrzeni, która ukrywała go przez te wszystkie lata. Wyrastała na niebie ogromna i posępna. Czarny Kamień Elfów pociemniał w dłoni Walkera; nieświatło przygasło, a potem zniknęło.

Ochrypły krzyk Walkera przeszedł w jęk. Upadł na kolana, złamany odczuciami, których nie potrafił nazwać, i przygnieciony magią, którą wchłonął, czując, jak przepływa przez niego niczym krew. Zamknął oczy i otworzył je powoli. Ujrzał siebie samego w drżącej mgle, która odbierała mu rysy twarzy. Spoglądał z niedowierzaniem i poczuł nagły chłód. Nie był już rzeczywisty! Stał się widmem!

Z wysiłkiem opanował przerażenie i wstał, cały czas ściskając w dłoni Czarny Kamień Elfów. Patrzył, jak się porusza, jakby był kimś innym, obserwował lśnienie swego ciała i warstwy cienia nadające mu wygląd czegoś fragmentarycznego. Potykając się, ruszył naprzód. Próbował wdrapać się na urwisko, dotrzeć na szczyt, nie wiedząc, co dalej robić. Czuł, że musi dotrzeć do Paranoru. Musi wejść do środka.

Wspinaczka była długa i wyczerpująca i zanim dotarł do żelaznych bram warowni, walczył o oddech. Jego ciało odbijało się w zwielokrotnionych obrazach, oddalonych od siebie. Mógł jednak oddychać i poruszać się jak normalny człowiek; czuł też jak dawniej. To dodawało mu odwagi i gnało do bram Paranoru. Kamień warowni był wystarczająco prawdziwy, twardy i szorstki w dotyku – a jednak groźny w sposób, którego nie potrafił od razu określić. Bramy otwarły się, kiedy na nie naparł, jakby miał siłę tysiąca ludzi i mógł pokonać wszystko.

Wszedł ostrożnie. Otuliły go cienie. Stał w studni ciemności, a wszędzie wokół słychać było szept śmierci.

Potem coś poruszyło się w mroku, oddzieliło od niego nabrało kształtu – czworonożna istota, niezdarna i złowieszcza. Był to bagienny kot, czarny, z lśniącymi, złotymi oczami. Był i nie było go tu – zupełnie jak Walker.

Walker zamarł. Bagienny kot wyglądał dokładnie jak…

Za kotem pojawił się człowiek, stary i przygarbiony, przezroczysty, lśniący duch. Kiedy podszedł bliżej, jego rysy stały się znajome.

– Wreszcie przyszedłeś, Walkerze – wyszeptał pustym, niespokojnym głosem.

Mroczny Stryj poczuł, jak znikają ostatnie ślady jego postanowienia.

Był to Coglin.

XXXIII

Król Srebrnej Rzeki siedział w Ogrodach, które były jego świątynią, i patrzył, jak słońce znika za horyzontem. Ze skał u jego stóp tryskały strumienie krystalicznej wody i wpadały do stawu, z którego pił jednorożec, a łagodny wiatr wiał przez paprocie, niosąc woń bzów i żonkili. Drzewa szumiały, ich liście lśniły zielenią, a ptaki śpiewały radosną pieśń na zakończenie dnia, przygotowując się w swoich gniazdach na nadejście nocy.

Za Ogrodami, w świecie ludzi, po zapadnięciu ciemności nastał posępny i nieustępliwy żar, a żywoty ludzi czterech krain okrył całun zmęczenia.

A więc stało się.

Oczyma, które widziały wszystko, ujrzał śmierć swego dziecka i przemianę krainy Króla Kamienia. Maw Grinta już nie było. Miasto Eldwist zniknęło pod ziemią, powróciło do pierwiastków, które je stworzyły, a ziemia była znowu zielona i żyzna. Magia jego dziecka głęboko zapuściła korzenie. Była niewidzialną rzeką przepływającą wokół samotnej kopuły, w której uwięziony był Uhl Belk. Dużo czasu upłynie, zanim jego brat znowu wynurzy się na światło dnia.

Mieniące się barwami tęczy ważki zabrzęczały obok niego, nie zwalniając, i zniknęły w półmroku.

Gdzie indziej trwała walka przeciwko cieniowcom. Walker Boh przywołał magię Czarnego Kamienia Elfów, tak jak nakazał mu Allanon, i warownia druidów została wezwana z mgieł, które ukrywały ją przez wieki. Co zrobi Mroczny Stryj, zastanawiał się Król Srebrnej Rzeki, z tym, co tam znajdzie? Na zachodzie, gdzie niegdyś żyły elfy, Wren Ohmsford wciąż starała się dowiedzieć, co się z nimi stało – a co ważniejsze, chociaż nie zdawała sobie sprawy z tego, co stanie się z nią samą. Na północy bracia Par i Coll Ohmsford walczyli ze sobą i tajemnicami Miecza Shannary oraz magią cieniowców. Oni byli tymi, którzy pomogą i którzy zdradzą, a wszystkie koła losu, które wprawił w ruch Allanon, jeszcze mogą być zatrzymane.

Król Srebrnej Rzeki wstał i na chwilę zanurzył się w wodach stawu, rozkoszując się chłodną wilgocią i stapiając się w jedno z nurtem wody. Potem wynurzył się i przeszedł ścieżkami Ogrodów, przez kępy jałowca i pietrasznika na pagórek, porośnięty centurią i dzwonkami, które na brzegach płatków lśniły złoto w gasnącym świetle dnia. Przystanął tu, wyglądając na zewnętrzny świat.

Jego córka dobrze się spisała.

Ale ta myśl była dziwnie ponura i pusta. Stworzył zlepek pierwiastków z życia Ogrodów i wysłał, aby służył jego potrzebom. Była dla niego niczym – córką tylko z imienia, dzieckiem ledwie z nazwy. Była tylko chwilową rzeczywistością i nigdy nie zamierzał uczynić jej czymś więcej.

A jednak tęsknił za nią. Kształtując ją, dając jej życie, zbliżył się za bardzo. Ludzkie uczucia, które dzielili, nie rozpłyną się tak łatwo jak ich ludzkie kształty. Nie powinna dla niego nic znaczyć, teraz kiedy odeszła. Ale zamiast tego jej nieobecność tworzyła otchłań, której nie umiał wypełnić.

Ożywcza.

Dziecię stworzone z pierwiastków ziemi i jego magii, powtarzał sobie. Mógł znowu to zrobić – ale pewnie nie tak chętnie. Było coś w stworzeniach śmiertelnych ras, co trwało po opuszczeniu ciała. Reszta uczuć trwała ciągle. Słyszał jej głos, widział jej twarz i czuł dotyk jej palców. Odeszła od niego, a jednak pozostała.

Dlaczego musiało się tak stać?

Siedział w ciemności otulającej ziemię i zastanawiał się nad sobą.

Tutaj kończy się

Księga druga Potomków Shannary.

Księga liścia, Królowe elfów, wyjawi więcej z zagadki Coglina i Paranoru oraz opisze wysiłki Wren Ohmsford, próbującej wyjaśnić tajemnicze zaginięcie elfów z Westlandii.

Terry Brooks

***

Content

Terry Brooks
Druid Shannary

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

XXII

XXIII

XXIV

XXV

XXVI

XXVII

XXVIII

XXIX

XXX

XXXI

XXXII

XXXIII

Terry Brooks