Mario Vargas Llosa

Rozmowa w „Katedrze”

Tytuł oryginalny: Conversación en La Catedral

Przełożyła Zofia Wasitowa

„Aby być prawdziwym powieściopisarzem, trzeba zgłębić i ogarnąć całe społeczeństwo, gdyż powieść jest his torią życia prywatnego narodów.”

Balzac, Małe niedole pożycia małżeńskiego, przekład Tadeusza Żeleńskiego (Boya).

Luisowi Loayza, kumplowi z Petit Thouars, wielbicielowi Borgesa, i Abelardowi Oquendo, Delfinowi, z wyrazami serdecznej przyjaźni od wojującego „sartrowca”, który na cale życie pozostal ich bratem.

JEDEN

I

Stojąc w drzwiach „Kroniki” Santiago patrzy z niechęcią w aleję Tacna: samochody, bezbarwne budynki, z których każdy jest inny, szkielety świetlnych reklam unoszące się we mgle, szare południe. W jakim to momencie Peru tak się skurwiło? Gazeciarze wykrzykując najświeższe wiadomości kręcą się pomiędzy pojazdami zatrzymanymi na skrzyżowaniu ulicy Wilsona i Santiago rusza powoli w stronę Colmena. On był jak to Peru, Zavalita, w jakimś momencie się skurwił. Myśli: kiedy? Przed hotelem Crillón pies chce mu polizać nogi: won, możesz być wściekły. Skurwione Peru, myśli, skurwiony Garlitos, wszyscy skurwieni. Myśli: nie ma wyjścia. Widzi długi ogonek na przystanku autobusowym w kierunku na Miraflores, przecina plac, a tam Norwin, cześć, bracie, przy stoliku w barze Zela, siadaj, Zavalita, porusza szklanką, z chilcano i każe sobie oczyścić buty, zaprasza na jednego. Wygląda, że jeszcze nie jest pijany, i Santiago siada dając znak czyścibutowi, żeby i jemu wyglansował obuwie. Służę, szefie, w tej chwileczce, szefie, będą jak lustra, szefie.

– Wieki cię nie widziałem, szanowny publicysto – mówi Norwin. – Lepiej się czujesz na pierwszej stronie niż w dziale miejskim?

– Mniej pracy – Santiago unosi ramiona, to jeszcze było tego dnia, kiedy go wezwał Naczelny, prosi o piwo z lodu „cristal”, czy chciałby pan, Zavalita, wejść na miejsce Orgam-bide? pan chodził na uniwersytet, mógłby pan pisać wstępniaki, no nie, Zavalita? Myśli: to wtedy się skurwiłem. – Przychodzę rano, mówią mi, o czym mam pisać, nabieram oddechu, w dwie, trzy godziny jestem gotów i mogę sobie iść.

– Ja tam bym za żadne skarby nie robił wstępniaków – mówi Norwin. – Jesteś z dala od aktualności, a dziennikarka to wiadomości dnia, masz pojęcie, Zavalita. Dla mnie tylko rubryka kryminalna, do samej śmierci. A propos, jak tam Garlitos? umarł?

– Jeszcze ciągle w szpitalu, w tych dniach go wypiszą – mówi Santiago. – Przysięga, że teraz już nie będzie pił.

– To prawda, że którejś nocy, jak się kładł spać, zobaczył karaluchy i pająki? – mówi Norwin.

– Podniósł prześcieradło i wylazły tysiące pająków i myszy – mówi Santiago. – Goły wybiegł na ulicę i zaczął wrzeszczeć.

Norwin się śmieje, a Santiago zamyka oczy: domy dzielnicy Chorrillos to okratowane śmietniki, jaskinie popękane od podziemnych wstrząsów, w ich wnętrzach mrowią się potworki i przysypane kurzem, gnijące staruszki, w kapciach, z żylakami na nogach. Pomiędzy bryłami domów biegnie maleńka postać, jej krzyki mącą oleisty nocny spokój i wzmagają wściekłość ścigających ją mrówek, pająków i skorpionów. Ukojenie w alkoholu, myśli, białe myszki w walce z powolną śmiercią. Miałeś rację, Garlitos, człowiek broni się jak może przeciw peruwiańskiej rzeczywistości.

– Ze mną też tak kiedyś będzie, może i mnie zaczną się pokazywać białe myszki – Norwin z ciekawością zagląda w swoje chilcano, uśmiecha się półgębkiem. – Ale wśród dziennikarzy nie ma abstynentów, Zavalita. Alkohol daje natchnienie, masz pojęcie.

Czyścibut skończył z Norwiiiem i teraz, pogwizdując, pastuje buciki Santiago. Co słychać w „Ostatnich Wiadomościach”, co mówią faceci z tej bandy? Skarżyli się na twoją niewdzięczność, Zavalita, żebyś chociaż wpadł czasami, tak jak dawniej. Chyba masz teraz kupę czasu, Zavalita, a może jeszcze gdzieś dorabiasz?

– Czytam, śpię po obiedzie – mówi Santiago. – Może znowu się zapiszę na prawo.

– Odsuwasz się od aktualności i już ci się zachciało tytułów naukowych – Norwin patrzy na niego ze smutkiem. – Wstępniaki to koniec, Zavalita. Zostaniesz adwokatem, rzucisz dziennikarkę. Już widzę, jak się z ciebie robi mieszczuch.

– Skończyłem trzydzieści lat – mówi Santiago. – Już za późno, żeby się stać mieszczuchem.

– Dopiero trzydzieści? – Norwin zamyśla się. – Ja mam trzydzieści sześć i można by mnie wziąć za twojego ojca. Rubryka policyjna to istny młyn, masz pojęcie.

Męskie twarze, zmętniałe, zagubione oczy nad stolikami baru Zela, ręce wyciągnięte ku popielniczkom i szklankom z piwem. Jacy odrażający są ci ludzie, Garlitos miał rację. Myśli: co mnie dzisiaj naszło? Czyścibut macha ręką odpędzając dwa psy, które kręcą się pomiędzy stolikami.

– Jak długo jeszcze będzie trwała ta akcja przeciwko wściekliźnie? – mówi Norwin. – To już nudne, dziś była znowu cała strona.

– To ja robiłem wszystkie wstępniaki o wściekliźnie – mówi Santiago. – Co tam, wolę to niż pisać o Kubie albo Wietnamie. No, już nie ma ogonka, spróbuję złapać mikrobus.

– Chodź ze mną na obiad, ja stawiam – mówi Norwin. – Zapomnij o żonie, Zavalita. Chodź, jak za dawnych dobrych czasów.

Świnki morskie na gorąco i piwo z lodu, „Rinconcito cajamarquino” w Bajo el Puente, leniwe wody Rimacu pomiędzy skałami koloru smarków, ziemista kawa haiti, gra w karty u Miltona, chilcanos i tusz u Norwina, ukoronowanie wieczoru o północy z Becerritą, któremu zawsze udawało się coś załatwić po obniżonej cenie, kwaśny smak snu, a rankiem mdłości i długi. Dawne dobre czasy, być może, że to było wtedy.

– Anna zrobiła chupe z krewetkami, nie przepuszczam takiej okazji – mówi Santiago. – Kiedy indziej, bracie.

– Boisz się swojej żony – mówi Norwin. – Ech, Zavalita, zszedłeś na psy.

Tak, ale nie dlatego, bracie. Norwin upiera się, że on zapłaci za piwo i za czyszczenie butów, i podają sobie ręce. Santiago wraca na przystanek, mikrobus, w który wsiada, to chevrolet, w środku gra radio, inca-cola najlepiej orzeźwia, potem walc, śmiechy, trzaski, dawny znajomy głos Jesusa Vasqueza, to było moje Peru. W śródmieściu jeszcze kroki, ale ulice República i Arequipa są wolne i wóz może jechać szybko, znowu walc, mieszkańcy Limy są przywiązani do tradycji. Dlaczego każdy kreolski walc jest taki kretyński’ Myśli: co mnie dzisiaj naszło? Siedzi z opuszczonym podbródkiem i przymkniętymi oczyma, jak gdyby podglądał własny brzuch: psiakrew, Zavalita, usiadłeś i zaraz ci rośnie bandzioch pod marynarką. Kiedy to pierwszy raz poszedłem na piwo? Piętnaście, dwadzieścia lat temu? Już cztery tygodnie nie widziałem mamy i Teté. Kto by to powiedział, Zavalita, że Popeye zostanie architektem, a ty skończysz na wypisywaniu anonimowych artykułów przeciwko psom w Limie. Myśli: jeszcze trochę, a będę miał brzuszek. Pójdzie do tureckiej łaźni, pogra w tenisa w Terrazas i brzuch będzie płaski jak u piętnastolatka. Oczyścić się, zebrać w kupę, otrząsnąć się. Myśli: sport, sport to właściwe wyjście. Już park Miraflores, Quebrada, Malecón, poproszę na rogu Benavides. Wysiada, idzie w stronę Porta z rękami w kieszeniach, z opuszczoną głową: co się dzisiaj ze mną dzieje? Niebo ciągle zachmurzone, jeszcze bardziej poszarzało i zaczyna siąpić: czuję na skórze muśnięcia skrzydełek komara, pajęcze pieszczoty. Nie, nie to; coś jeszcze bardziej nieuchwytnego i wstrętnego. Nawet deszcz jest parszywy w tym kraju. Myśli: żeby przynajmniej zaczęło porządnie lać. Ciekawe, co grają w kinach, w „Colina”, w „Monte-carlo”, w „Marsano”? Zje obiad, potem rozdział zKontrapu-nktu, który będzie się ciągnął powolutku, aż ukołysze go do lepkiej sjesty, a może dadzą kryminał, jak Rififi, albo western, jak Rio Bravo. Ale Anna już sobie pewno wynalazła jakąś szmirę, już ją ma zaznaczoną w gazecie; co się dziś ze mną dzieje. Myśli: gdyby cenzura nie puszczała tych meksykańskich melodramatów, mniej by było sprzeczek z Anną. A po wermucie? Spacerek przez Malecón, papieros pod murem Parque Necochea i szum morza dobiegający z ciemności; potem trzymając się za ręce wrócą do Quinty, do mieszkania krasnoludków; miłosna walka, miłosna kłótnia i znowu ziewamy nad Huxleyem. Oba pokoje napełnią się dymem i zapachem oliwy, bardzo głodny, skarbie? Budzik dzwoni przed świtem, zimny tusz, mikrobus, truchcik do Colmena razem z tłumem urzędników, głos Naczelnego. Co wolisz, Zavalita, strajk w bankowości, kryzys rybny czy sprawy Izraela? Może warto by się pogłowić i wymyślić jakiś tytuł. Myśli: cofnąć się. Widzi chropowate pomarańczowe ściany, czerwone dachówki, okienka z czarnymi kratami. Quinta, domki krasnoludków. Drzwi od mieszkania są otwarte, ale na powitanie nie wybiega Batuque, hałaśliwy kundelek, nie skacze, nie okazuje swojej radości. Kochanie, dlaczego zostawiasz otwarte drzwi, kiedy idziesz do sklepu? Ale nie, Anna jest tutaj, co ci się stało, oczy ma opuchnięte i zapłakane, nieuczesana: złapali Batuque, kochanie.

– Wyrwali mi go z rąk – szlocha Anna. – Obrzydliwi Murzyni, kochanie. Wpakowali go na ciężarówkę. Ukradli go, ukradli.

Całuje ją w czoło, uspokój się, kochanie, głaszcze ją po twarzy, jak to się stało, bierze ją pod ramię i prowadzi do domu, nie płacz, głuptasku.

– Dzwoniłam do „Kroniki” i nie było cię – Anna w kuchni przygotowuje mięso. – Bandyci, Murzyni z twarzami dzikusów. Prowadziłam go na smyczy, wszystko jak trzeba i w ogóle. To mi go wyrwali, wrzucili na ciężarówkę i zabrali.

– Zjem obiad i idę do rakami, wyciągnę go stamtąd – Santiago znów ją całuje. – Nic mu się nie stanie, nie bądź niemądra.

– Tak się rzucał, tak kręcił ogonkiem – Anna wyciera oczy fartuchem, wzdycha. – Jakby rozumiał, kochanie. Biedulek, mój biedulek.

– Wyrwali ci go z rąk? – mówi Santiago. – Łobuzy, już ja im pokażę.

Bierze rzuconą na krzesło marynarkę i rusza do drzwi, ale Anna go zatrzymuje: najpierw zjedz obiad, kochanie. Głos ma łagodny, dołki w policzkach, smutne oczy, jest blada.

– Chupe wystygnie – uśmiecha się, usta jej drżą. – Z tego wszystkiego zapomniałam o obiedzie, skarbie. Mój biedny Batuquito.

Jedzą w milczeniu przy stoliku pod oknem wychodzącym na patio od strony Quinty: ziemia koloru cegły, jak korty tenisowe w Terrazas, kręta alejka wysypana żwirem i obsadzona geranium. Chupe wystygło, tłusta obwódka barwi brzegi talerza, krewetki mają smak blachy. Szła do chińskiego sklepu na San Martin, po ocet, rozumiesz, skarbie, i nagle zahamowała tuż koło niej ciężarówka i wyskoczyło dwóch czarnych, bandyci, dzikusy albo coś jeszcze gorszego, jeden ją popchnął, a drugi wyszarpnął jej smycz i zanim się obejrzała, już go zawieźli do rakami, już odjechali. Biedaczek, biedne stworzonko. Santiag wstaje: to jest nadużycie, oni go jeszcze popamiętają. No widzisz, no widzisz? – Anna znów szlocha; on też się bał, że go zabiją, kochanie.

– Nic mu nie zrobią, skarbie – całuje Annę w policzek, przez moment czuje smak jej skóry i sól. – Zaraz go przyprowadzę, zobaczysz.

Biegnie do apteki na San Martin, pyta, czy może zadzwonić w pilnej sprawie, i nakręca numer „Kroniki”. Odbiera Soló-rzano, ten od rubryki sądowej: cholera wie, gdzie może być rakarnia, Zavalita.

– Hycle złapali panu psa? – Aptekarz z troską nachyla się ku niemu. – Rakarnia jest koło Mostu Wojskowego. Niech pan tam szybko idzie, mojemu szwagrowi zabili jego chihuahua, to strasznie drogi pies.

Biegnie w stronę Larco, łapie mikrobus, ile może kosztować taksówka z Paseo Colón do Mostu Wojskowego? W portfelu ma sto osiemdziesiąt solów. W niedzielę nie będą mieli ani grosza, szkoda, że Anna już nie pracuje w klinice, lepiej zrezygnować z kina wieczorem, biedny Batuque, ani słowa więcej o wściekliźnie, nigdy więcej. Wysiada przy Paseo Colón, na placu Bolognesi łapie taksówkę, kierowca nie wie, gdzie jest rakarnia, señor. Lodziarz na placu Drugiego Maja objaśnia: jeszcze dalej, nad rzeką, jest wywieszka, Miejska Przechowalnia Psów, to tam. Wielki plac ogrodzony zmurszałym płotem z belek sraczkowego koloru – kolor Limy, myśli, kolor Peru – a po bokach budy, których dalej jest coraz więcej, coraz gęściej ustawione, istny labirynt, maty, trzcina, dachówki, blacha. Dalekie, przytłumione warczenie. Przy wejściu chwiejąca się budowla, na tabliczce napis Administracja. Mężczyzna w koszuli, w okularach, łysy, drzemie na zawalonym papierami biurku i Santiago wali ręką w stół: ukradli mi psa, żona go prowadziła, a oni wyrwali go jej z rąk, mężczyzna podnosi się z przestrachem, do cholery, on, Santiago, nie puści tego płazem!

– Co mi pan tu włazi do biura i choleruje – łysy przeciera ogłupiałe oczy i krzywi się. – Trochę uprzejmiej proszę.

– Jeśli mojemu psu coś się stało, to ja tego nie puszczę płazem – wyjmuje dziennikarską legitymację i znowu wali pięścią w stół. – A te typy, co napadły na moją żonę, jeszcze pożałują, może pan być pewny.

– Spokojnie, spokojnie – przegląda legitymację, ziewa, z jego twarzy, pełnej niesmaku, przebija teraz znudzenie. – Pieska złapali przed kilkoma godzinami tak? No to będzie razem z tymi, co je właśnie przywieźli ciężarówką.

I niech pan nie będzie taki w gorącej wodzie kąpany, kochany redaktorze, nikt tu nie zawinił. Jego głos jest odrażający, senny tak jak jego oczy, pełen goryczy, podobnie jak fałdy koło ust: też skurwiony. Hyclom płaci się od sztuki, często nadużywają swoich praw, co robić, walka o codzienny chleb. Na placu słychać głuche uderzenia, wycie dochodzące jak gdyby spoza korkowej ściany. Łysy uśmiecha się półgębkiem i bez wdzięku, niechętnie wstaje z miejsca, mrucząc pod nosem wychodzi z biura. Idą przez plac, wchodzą do baraku, gdzie śmierdzi moczem. Dwa rzędy klatek, zapełnionych zwierzętami, które ocierają się o siebie, skaczą, obwąchują druciane siatki, warczą. Santiago pochyla się przed każdą klatką, sprawdza, czy nie ma jego psa, wpatruje się w rozfalo-waną masę pysków, grzbietów, ogonów opuszczonych i merdających, nie, tu też nie.

– Niech pan spojrzy, już nie ma gdzie ich trzymać – odzywa się nagle łysy. – A potem pańska gazeta dobierze się nam do skóry, to niesprawiedliwość. Zarząd miejski prawie nic nam nie daje, musimy dokonywać cudów.

– Cholera – mówi Santiago. – Tu też nie ma.

– Cierpliwości – wzdycha łysy. – Jeszcze cztery baraki. Znowu wychodzą na otwartą przestrzeń. Zryta ziemia, zarośla, ekskrementy, cuchnące zarazą stawy. W drugim baraku w jednej z klatek jeszcze większy ruch niż w innych, druciana siatka cała się trzęsie, a wewnątrz biały kłębek wełny rzuca się, wyskakuje ponad skotłowaną masę zwierząt i zapada się w nią z powrotem: to dobrze, to nieźle. Mały pyszczek, kawałek przyciętego ogona, dwoje zaczerwienionych, płaczliwych oczu: Batuquito.

Ma nawet smycz, oni nie mieli prawa, co za świństwo, ale łysy uspokaja, uspokaja, zaraz załatwi, żeby go wypuścili. Oddala się opieszałym krokiem i po chwili wraca z niskim Murzynem w granatowym dresie: spróbuj no wyciągnąć tego białasa, Paneras. Murzyn otwiera klatkę, odsuwa inne zwierzaki, chwyta za kark Batuque i podaje dziennikarzowi. Biedny pies, cały drży, ale Santiago wypuszcza go i cofa się o krok, otrząsając się.

– Zawsze się obrzygają – śmieje się Murzyn. On w ten sposób mówi jak to dobrze, że wyszedłem z więzienia.

Santiago przyklęka przed Batuquitem, drapie go w głowę, pozwala mu się lizać po rękach. Pies drży, posikuje, zatacza się jak pijany i dopiero na dworze zaczyna skakać, drapie pazurami ziemię, biega.

– Niech pan pójdzie ze mną, zobaczy pan, w jakich warunkach pracujemy – łysy bierze Santiago pod ramię, uśmiecha się kwaśno. – Może pan coś napisze w swojej gazecie, niechby nam zwiększyli dotacje.

Śmierdzące, rozwalające się baraki, stalowoszare niebo, fale wilgotnego powietrza. O pięć metrów od nich ciemna sylwetka z workiem w ręce; usiłuje poradzić sobie z jamnikiem, który protestuje głosem zbyt mocnym jak na jego maleńkie rozmiary i skręca się histerycznie: Paneras, pomóż mu. Niski Murzyn biegnie, rozchyla worek, tamten wrzuca jamnika do środka. Zaciągają otwór worka rzemieniem, kładą go na ziemi i Batuque warczy, co ci jest, patrzy z przerażeniem, szczeka ochryple. Mężczyźni już wzięli kije, już, raz-dwa, zaczynają walić i wrzeszczą, worek tańczy, rzuca się, wyje oszalały, raz-dwa wrzeszczą mężczyźni i walą. Santiago ogłuszony zamyka oczy.

– My w Peru żyjemy w epoce kamiennej, przyjacielu – słodkokwaśny uśmieszek ożywia twarz łysego. – Proszę spojrzeć, w jakich warunkach tu się pracuje, no niech pan powie, czy w ogóle jest jakie prawo.

Worek leży spokojnie, mężczyźni tłuką jeszcze trochę, po czym rzucają kije, osuszają sobie twarze, rozcierają ręce.

– Przedtem zabijaliśmy je, jak Pan Bóg przykazał, teraz nie ma pieniędzy – skarży się łysy. – Niech pan napisze artykulik, kochany redaktorze.

– A wie pan, ile tu się zarabia? – wpada mu w słowa Paneras; odwraca się do tego drugiego – ty panu powiedz, ten pan jest z prasy, niech coś napisze w swojej gazecie.

Ten drugi jest wyższy, młodszy od Pancrasa. Robi kilka kroków w ich stronę i Santiago wreszcie może zobaczyć jego twarz: czego chce? Wypuszcza z ręki smycz, Batuque rzuca się naprzód ze szczekaniem, a on otwiera i zamyka usta: czego?

– Jednego solą za zwierzaka, don – mówi Murzyn. – Oprócz tego musimy jeszcze je zanosić na śmietnisko, tam je palą. Tylko jednego solą.

To nie on, wszyscy Murzyni są do siebie podobni, to nie może być on. Myśli: dlaczego nie? Murzyn pochyla się, bierze worek, tak, to on, niesie go w kąt, rzuca obok innych okrwawionych worków, wraca kołysząc się na swych długich nogach i trąc sobie czoło. To on, on. Chodź, koleś, Paneras trąca go łokciem, trzeba wreszcie coś zjeść.

– Tutaj się skarżą, ale kiedy wyjeżdżają na miasto ciężarówką, to zaraz im się wydaje, że im wszystko wolno – zrzędzi łysy. – Dziś rano złapali pańskiego pieska, chociaż był na smyczy i prowadzony przez właścicielkę. Cwaniaki.

Murzyn podnosi ramiona, to on: oni dziś nie wyjeżdżali ciężarówką, don, cały czas robili tutaj kijami. Myśli: on. Jego głos, jego sylwetka, ale wygląda, jakby miał o trzydzieści lat więcej. Ten sam wąski ryjek, ten sam płaski nos i kędzierzawe włosy. Ale teraz ma fioletowe sińce na powiekach, zmarszczki na szyi, a końskie zęby pokryte są żółtozielonym kamieniem. Myśli: były bialuteńkie. Jak się zmienił, wyniszczył. Jest chudszy, bardziej niechlujny, o wiele starszy, ale to on, jego powolny, niedbały chód, jego pajęcze nogi. Jego wielkie łapska pokrywa teraz chropowata skóra, a naokoło ust zebrał się jakby kaganiec ze śliny. Przemierzyli cały plac z powrotem, są w biurze, Batuque ociera się o nogi Santiago. Myśli: nie wie, kim jestem. Nie powiem mu, nie odezwę się do niego. Czy by cię poznał, Zavalita, miałeś wtedy szesnaście, a może osiemnaście? A teraz jesteś stary, masz trzydzieści. Łysy wkłada kalkę między dwie kartki papieru, bazgrze coś koślawymi literkami. Murzyn, przechylony na bok, oblizuje wargi.

– Proszę podpisać, kochany. A tak poważnie, to niech pan nam pomoże, niech pan zażąda w „Kronice”, żeby nam zwiększyli dotacje. – Łysy rzuca okiem na Murzyna. – Nie idziesz na obiad?

– Można by zaliczkę? – robi krok naprzód i wyjaśnia z całą prostotą: – Potrzebuję forsy, don.

– Pięć solów – ziewa łysy. – Więcej nie mam.

Nie patrząc chowa banknot i wychodzi razem z Santiago. Rzeka ciężarówek, autobusów i samochodów płynie Mostem Wojskowym, jaką minę by zrobił? We mgle ziemista masa domków na Fray Martín de Porres – czy rzuciłby się do ucieczki? – wygląda jak we śnie. Patrzy Murzynowi w oczy i on też patrzy na niego:

– Gdyby mi zatłukli psa, chyba bym was sam pozabijał – i usiłuje się uśmiechnąć.

Nie, Zavalita, nie poznaje cię. Słucha uważnie i jego spojrzenie jest mętne, dalekie i pełne szacunku. Nie tylko się postarzał, stał się także bardziej gruboskórny. Myśli: jego też zgnoili.

– To dziś rano złapali panu tego kudłacza? – nieoczekiwany błysk na moment rozpala jego oczy. – Pewnie to był ten czarny Céspedes, on się z niczym nie liczy. Pakuje się do ogrodów, szarpie za smycz, na wszystko pójdzie, żeby tylko zarobić solą. Stoją u stóp schodów prowadzących do ulicy Alfonso Ugarte; Batuque tarza się po ziemi i szczeka prosto w szare niebo.

– Ambrosio? – uśmiech, wahanie, uśmiech. – Jesteś Ambrosio, prawda?

Nie rzuca się do ucieczki, nie mówi nic. Patrzy na niego z twarzą pozbawioną wyrazu i ogłupiałą i nagle w jego oczach coś się pojawia, wygląda, jakby miał zawrót głowy.

– Nie pamiętasz mnie? – wahanie, uśmiech, wahanie. – Jestem Santiago, syn don Fermina.

Wielkie łapy podnoszą się – panicz Santiago, don? – nieruchomieją, jakby jeszcze nie zostało zdecydowane, czy mają go udusić, czy uściskać: syn don Fermina? Głos mu się łamie ze zdumienia i emocji, mruga oczami, oślepiło go. Oczywiście, chłopie, nie poznałeś? Bo Santiago poznał go od razu, jak tylko go zobaczył w rakami: kto by to powiedział, człowieku. Wielkie łapy ożywiają się, a niech to diabli, znowu unoszą się w górę, jak pan wyrósł, mój Boże, dotykają ramion i pleców Santiago, a oczy śmieją się, nareszcie: co za radość, paniczu.

– To nie do wiary, że z pana już dorosły mężczyzna – dotyka go, patrzy na niego, uśmiecha się do niego. – Patrzę i nie wierzę, paniczu. Jasne, że pana poznaję, teraz poznaję. Pan jest podobny do swojego ojca; no i odrobinkę do señory Zoili.

A panienka Teté? I łapy wędrują w górę i w dół, ze wzruszeniem? z obawą? A panicz Chispas? Dotykają ramion Santiago, barków i pleców, a oczy wydają się pełne miłości i pamiętające, głos stara się brzmieć naturalnie.

Czyż nie wspaniały zbieg okoliczności? Gdzie to musieli zawędrować, żeby się spotkać, paniczu! I po tylu latach, do diabła.

– Mam dość tej bieganiny, napiłbym się czegoś – mówi Santiago. – Chodź, wstąpimy gdzieś. Jest tu niedaleko jakiś lokal?

– Znam jedno miejsce, jadam tam – mówi Ambrosio. -”Katedra”, taka knajpa dla biedaków, nie wiem, czy się panu spodoba.

– Jeśli mają piwo z lodu, to mi się spodoba – mówi Santiago. – Chodźmy, Ambrosio. Kto by to pomyślał, panicz Santiago już pije piwo, i Ambrosio śmieje się, aż widać jego mocne, żółtozielonkawe zęby: psiakrew, jak ten czas leci. Wchodzą po schodkach, wśród ogrodzonych placów na Alfonso Ugarte białe garaże Forda, a na lewo, zaraz za rogiem, zajezdnie kolejowe zasnute nieubłaganą szarością. Wejście do „Katedry” zasłoniła ciężarówka załadowana skrzynkami. W środku, pod cynkowym dachem, na ławach i przy pustych stołach, zgiełkliwy, żarłoczny tłum. Zza lady dwaj.Chińczycy w samych koszulach obrzucają czujnym wzrokiem te miedziane twarze o ostrych rysach, twarze, które żują i piją, a mały Indianin w podartym fartuchu błądzi pośród nich z parującą zupą, z butelkami, z talerzami ryżu. Wielobarwna radiola grzmi muzyką, obiecując szał pocałunków, szał pieszczot, szał miłości, a w głębi, za tą zasłoną z dymu i gwaru, z natrętnego zapachu mięsa i alkoholu, z roztańczonych rojów much – podziurawiona ścianka: skały, szałasy, niteczka rzeki, ołowiane niebo; i widać tęgą, oblaną potem kobietę, która w chmurze iskier z paleniska manewruje garnkami i patelniami. Stół obok radioli jest wolny, na porysowanym, poznaczonym bliznami blacie widnieje serce przebite strzałą i w środku kobiece imię: Saturnina.

– Ja już jestem po obiedzie, ale ty sobie weź coś do jedzenia – mówi Santiago.

– Dwa piwa, zimne – woła Ambrosio przykładając do ust zwinięte dłonie. – Zupa rybna, chleb i gulasz z ryżem.

Nie trzeba było przychodzić, nie trzeba było zaczynać rozmowy, Zavalita, nie, nie jesteś zgnojony, tylko wariat z ciebie. Myśli: koszmar powróci. I to z twojej winy, Zavalita, biedny ojciec, biedny stary.

– Kierowcy i robotnicy z tych fabryczek, co tu są niedaleko – Ambrosio wskazuje otaczający ich tłum, jakby się z czegoś tłumaczył. – Przychodzą z alei Argentina, bo żarcie tu jakie takie, no i tanio, to najważniejsze.

Indiański chłopak przynosi dwa piwa, Santiago napełnia szklanki i piją, pana zdrowie, paniczu, i twoje, Ambrosio, i wszystko tonie w gęstym, nieokreślonym zapachu, który odbiera siły, przyprawia o mdłości i zalewa głowę wspomnieniami.

– Po coś wziął taką zafajdaną robotę, Ambrosio? Dawno jesteś w tej psiarni? – Już miesiąc, paniczu, i to tylko dlatego, że była wścieklizna, bo przedtem mieli komplet. Pewnie, że to parszywa robota, wszystkie soki z człowieka wyciska. No i najgorzej, kiedy się wyjeżdża łapać psy na ulicach.

Czuć pot, czosnek i cebulę, śmierdzi moczem i nie sprzątanymi odpadkami, a muzyka z radioli, przemieszana z głosami ludzkiej ciżby, z rykiem motorów, z trąbieniem aut, dociera do uszu zniekształcona i ciężka. Twarze koloru spalenizny, wystające kości policzkowe, spojrzenia uśpione z nawyku lub z bezradności błądzą wśród stołów, zawisają nad barem, okupują drzwi. Ambrosio bierze papierosa, którego podsuwa mu Santiago, pali, rzuca peta na ziemię i przydeptuje. Hałaśliwie siorbie zupę, gryzie kawałki ryb, wybiera ości i wysysa, aż są zupełnie czyste, i słuchając albo odpowiadając, albo pytając połyka chleb, popija drugimi łykami piwo i dłonią ociera pot: jak ten czas leci, ani się człowiek obejrzał, paniczu. Myśli: dlaczego nie wychodzę? Myśli: muszę już iść, i zamawia następne piwo. Nalewa, bierze swoją szklankę i mówiąc o czymś snuje wspomnienia, marzy, myśli, patrzy na kółko piany upstrzonej bąblami, to usta, które otwierają się w milczeniu i wymiotują jasnymi kropelkami, i zaraz znikają w żółtym płynie, ogrzanym przez jego dłonie. Pije nie zamykając oczu, czka, wyciąga papierosy i zapala, pochyla się, żeby pogłaskać Batuque: już minęło, co tam, psiakrew. Mówi i Ambrosio też mówi, powieki ma jak niebieskawe worki, nozdrza mu latają, jakby biegł, jakby mu brakło tchu, i po każdym łuku spluwa, tęsknie popatruje na muchy, słucha, uśmiecha się albo chmurnieje, albo wydaje się czymś zmieszany; jego oczy czasem są pełne złości, a czasem smutne, i jakby gdzieś uciekały; od czasu do czasu napada go kaszel. W kędzierzawej czuprynie ma siwe włosy, do spodni od dresu nosi marynarkę, która kiedyś też pewnie była granatowa i miała guziki, a wysoki kołnierzyk koszuli wpija mu się w szyję jak powróz. Santiago patrzy na jego ogromne buciska: zabłocone, powykrzywiane, zgnoił je czas. Głos Ambrosia dobiega do niego bełkotliwy, przestraszony, zanika, ostrożny i błagalny, i znów powraca, dźwięczy szacunkiem albo niepokojem, albo żalem, zawsze jak głos pobitego: nie trzydzieści, ale czterdzieści, ale sto lat więcej. Jest wyniszczony, postarzały, podobny do zwierzęcia, ale nie tylko to; możliwe, że złapał też gruźlicę. Tysiąc razy bardziej zgnojony niż Garlitos albo ty, Zavalita.

Już wychodzi, musi już iść, i zamawia jeszcze jedno piwo Upiłeś się, Zavalita, zaraz się rozpłaczesz. W tym kraju, pa niczu, życie nie jest łaskawe dla ludzi, odkąd opuścił doi Fermina, przeszedł najróżniejsze rzeczy, nie do wiary, jal w kinie. On, Santiago, też nie miał lekkiego życia, Ambrosio i znowu zamawia piwo. Zwymiotuje? Cuchnie smażeniną czuć smród czyichś nóg i smród spod pach, smród unosi się ostry i duszący, nad głowami o włosach gładkich lub kędzierzawych, nad pozlepianymi czubami i pochylonymi karkami, na których pełno łupieżu i brylantyny, muzyka z radioli milknie i znów wraca, milknie i wraca i oto – mocniejsze i bardziej nieodwołalne niż te nasycone twarze i nabrzmiałe wargi, i brunatne, pozbawione zarostu policzki – pojawiają się obmierzłe obrazy przechowywane w pamięci: jeszcze jedno piwo. Ten kraj to jeden burdel, paniczu, no niech pan powie, czy Peru to nie jest jedna wielka zagadka? To nie do wiary, że ci od Odríi i ci z Apry [*], co tak się nienawidzili, teraz idą ręka w rękę. Co by na to powiedział pański ojciec, paniczu? Rozmawiają i od czasu do czasu słyszy, jak Ambrosio, nieśmiało, z szacunkiem, usiłuje protestować: muszę już iść, paniczu. Siedzi tam daleko, maleńki i bezbronny, po drugiej stronie stolika, już teraz zastawionego butelkami; oczy ma pijane i zgnębione. Batuque szczeka raz, szczeka sto razy. Santiago czuje, jak coś w nim bulgocze, coś wre w samym środku serca, duszno mu. Rozmawiają? Radiola milknie i zaraz znowu zanosi się rykiem. Gęsta rzeka zapachów wydaje się rozgałęziać i dzielić: odór tytoniu, piwa, ludzkich ciał i resztek jedzenia, wszystkie zapachy krążą leniwie w ciężkim powietrzu „Katedry” i nagle zostają wchłonięte przez nadrzędną woń: ani ty, ani ja nie mieliśmy racji, tato, to jest zapach klęski, tato. Ludzie wchodzą, jedzą, śmieją się, wrzeszczą, a za barem wiecznie ten sam blady profil Chińczyka. Gadają, milczą, piją, palą i kiedy mały Indianin pochyla się nad ich stolikiem najeżonym butelkami, inne stoły już są puste, nie słychać radioli ani trzaskania ognia w palenisku, tylko Batuque szczeka, Saturnina. Mały Indianin liczy na umazanych sadzą palcach i oto Santiago widzi zaniepokojoną twarz Ambrosia, przybliża się ku niemu: źle się pan czuje, paniczu? Trochę boli głowa, ale już przeszło. Ośmieszasz się, myśli, za dużo wypiłem, Huxley, masz tu swojego Batuque, zdrowy, nic mu nie jest, zabałaganiłem się, bo spotkałem znajomego. Myśli: miłość. Myśli: stop, Zavalita, już dosyć. Ambrosio wsuwa dłoń do kieszeni i Santiago rozkłada ramiona: coś ty, człowieku, on płaci. Chwieje się na nogach, Ambrosio i mały Indianin podtrzymują go: puśćcie, mogę sam, dobrze się czuję. Do diabła, paniczu, to nie żarty, jak się tyle łyknęło. Krok za krokiem posuwa się między pustymi stolikami i kulawymi krzesłami „Katedry”, z uwagą wpatruje się w liszajowatą podłogę: już dobrze, minęło. Mózg ożywa, ustępuje drętwość stóp, oczy widzą jaśniej. Ale tamte obrazy ciągle są obecne. Batuque plącze mu się między nogami i szczeka niecierpliwie.

– Dobrze, że panu starczyło piniędzy, paniczu. Naprawdę lepiej się pan czuje?

– Trochę mnie zemdliło, ale nie jestem pijany, takie parę łyków to dla mnie drobiazg. Za dużo myślałem o różnych rzeczach i kręci mi się w głowie.

– Cztery godziny, paniczu, nie wiem, co ja teraz wymyślę. Mogę stracić pracę, pan nawet nie ma pojęcia. No ale i tak bardzo dziękuję. Te piwka i obiad, i rozmowa. Żebym tylko mógł się kiedy zrewanżować, paniczu.

Są już na chodniku, Indianin zamknął za nimi drewnianą bramę, ciężarówka, która przedtem zasłaniała wejście, dawno odjechała, mgła zaciera fasady domów, a Mostem Wojskowym w stalowej wieczornej poświacie płynie przygnębiający, ciągle taki sam, potok aut, ciężarówek i autobusów. W pobliżu nie ma nikogo, dalecy przechodnie to tylko pozbawione twarzy sylwetki prześlizgujące się za zasłoną mgły. Pożegnamy się i koniec, myśli, więcej go nie zobaczysz. Myśli: nigdy go nie widziałem, nigdy z nim nie rozmawiałem, teraz tylko porządny prysznic, drzemka i będzie dobrze.

– Naprawdę lepiej się pan czuje, paniczu? Nie odprowadzać pana?

– To ty się źle czujesz mówi nie poruszając wargami. – Przez cały wieczór, przez całe cztery godziny było ci źle.

– Nie, skąd, mam mocną głowę – mówi Ambrosio i śmieje się przez chwilę. Stoi tak z rozchylonymi ustami, z dłonią zastygłą na podbródku. Znieruchomiał o metr od Santiago, z podniesionym kołnierzem, a Batuque nastawia uszy, szczerży kły, patrzy na Santiago, patrzy na Ambrosia i drapie ziemię, zdziwiony albo niespokojny, albo przestraszony. W „Katedrze” szurają krzesłami, pewno będą myć podłogę.

– Doskonale wiesz, co mam na myśli – mówi Santiago. – Bardzo cię proszę, tylko mi się nie stawiaj.

On nie chce albo nie może zrozumieć, Zavalita: nawet nie drgnął i w jego oczach jest ciągle ta sama zawzięta ślepota, ta okrutna, uparta ciemność.

– Jeśli pan chce, to bym pana odprowadził, paniczu – zająknął się, spuszcza wzrok, mówi ciszej. – To znaczy, może panu złapać taksówkę?

– W „Kronice” potrzebują dozorcy. – On też zniża głos. – To nie taka gówniana robota jak u hycla. Załatwię, żeby cię przyjęli bez dokumentów. Będziesz miał o wiele lepiej. Tylko bardzo cię proszę, chociaż przez chwilę nie rób z siebie głupiego.

– No dobrze, no dobrze – po jego oczach widać, że coraz gorzej się czuje, głos mu się rwie, jakby zaraz miał się rozpaść na jakieś piszczące dźwięki. – Co się panu stało, paniczu, dlaczego pan tak mówi.

– Dam ci całą moją pensję z tego miesiąca – mówi tępym głosem, ale nie szlocha; stoi sztywno, z szeroko otwartymi oczyma. – Trzy tysiące pięćset solów. Przecież za taką forsę możesz, no nie?

Urywa, spuszcza głowę i jednocześnie, jakby milczenie puściło w ruch jakiś niespożyty mechanizm, Ambrosio cofa się o krok, kurczy się, a ręce wyciągają się przed siebie, osłaniają żołądek – chce się bronić czy atakować? Batuque warczy.

– Zaszkodziło panu piwo? – chrypi nieswoim głosem. – Co panu jest, czego pan chce.

– Żebyś przestał robić głupiego – zamyka oczy i nabiera oddechu. – Żebyśmy szczerze pogadali o Muzie, o moim ojcu. To on ci kazał? Mnie to już nie obchodzi, po prostu chcę wiedzieć. To mój ojciec?

Głos mu się załamał, a Ambrosio cofa się jeszcze o krok, przygarbiony i napięty, z oczyma rozszerzonymi strachem czy może gniewem, Santiago patrzy na niego: nie uciekaj, chodź. Nie, wcale się nie zrobił bardziej gruboskórny, nie stawiasz się, myśli, chodź, chodź. Ambrosio przechyla się na bok, potrząsa pięścią, jakby groził albo się żegnał.

– Idę sobie, żeby pan nie pożałował tego, co się powiedziało – chrypi zbolałym głosem. – Nie szukam pracy i niech pan wie, że nie przyjmę nic od pana, a o forsie nawet mowy nie ma. Niech pan wie, że pan nie zasługiwał na takiego ojca jak don Fermín, niech pan to sobie zapamięta. Niech pan się wreszcie odpieprzy, paniczu.

– No już dobrze, dobrze, nieważne – mówi Santiago. – Chodź, nie uciekaj, chodź.

Krótki ryk u jego stóp, Batuque też patrzy w tamtą stronę: ciemna postać oddala się pod parkanami, widać ją na tle świecących okien warsztatów Forda, znika na schodkach przy moście.

– No już dobrze – szlocha Santiago, pochyla się i głaszcze sztywny ogonek psa i niespokojny pyszczek. Idziemy, Batu-quito.

Prostuje się, znów szlocha, wyjmuje chustkę i ociera oczy. Przez kilka sekund trwa nieruchomo, oparty plecami o drzwi „Katedry’ i, wystawiając pod mżawkę twarz, znowu zalaną łzami. Batuque ociera mu się o nogi, liże buty, warczy cichutko, popatrując na niego. Z rękoma w kieszeniach rusza powoli w stronę placu Drugiego Maja, a Batuque truchcikiem biegnie obok niego. Pod pomnikiem leżą mężczyźni, a naokoło stos śmieci, niedopałków, łupin i papierów; na rogach ludzie wskakują do autobusów, które zaraz znikają w chmurze spalin, rozjeżdżając się do różnych dzielnic; policjant kłóci się z wędrownym sprzedawcą i twarze obydwu są pełne nienawiści, brak im tchu, a głosy mają zdławione od daremnego zacietrzewienia. Santiago skręca i wchodząc w Colmena zatrzymuje taksówkę: piesek nie zabrudzi siedzenia? Nie, panie szanowny, nie zabrudzi: Miraflores, ulica Porta. Wsiada, bierze Batuque na kolana, znów ten bandzioch pod marynarką. Grać w tenisa, pływać, podnosić ciężary, ogłuszać się, upijać tak jak Garlitos. Zamyka oczy, przechyla głowę na oparcie, jego ręka gładzi grzbiet, uszy, zimny pyszczek i drżący brzuch. Uratowałem cię z łap hycla, Batuquito, ale ciebie, Zavalita, nikt nigdy nie wyciągnie z rakami; jutro pójdę do szpitala odwiedzić Carlitosa, zaniosę mu jakąś książkę, nie Huxleya. Taksówka jedzie przez zatłoczone, hałaśliwe ulice, w ciemnościach słychać warkot motorów, gwizdki, urywane głosy. Szkoda, Zavalita, że nie przyjąłeś zaproszenia Norwina. Myśli: on je zabija kijem, a ty wstępniakami. On był lepszy od ciebie, Zavalita. Zapłacił więcej: bardziej się zgnoił. Myśli: biedny tatuś. Taksówka zwalnia, a on otwiera oczy: tam jest ulica Diagonal, w przedniej szybie auta, skośna, wysrebrzona, kipiąca pojazdami; drgają świetlne reklamy. Mgła wybiela drzewa w parku, wieże kościoła rozpływają się w szarzyźnie, chwieją się korony fikusów: tutaj proszę stanąć. Płaci kierowcy, a Batuque zaczyna szczekać. Wypuszcza go i patrzy, jak wpada niczym pocisk przez furtkę. Ze środka słychać szczekanie, poprawia marynarkę, krawat, słyszy krzyk Anny, wyobraża sobie jej twarz. Wchodzi na patio, domki krasnoludków mają oświetlone okna, Anna bierze w ramiona Batuque i podchodzi do niego, czemu tak późno, kochanie, tak się denerwowałam, tak się bałam, kochanie.

– Chodźmy do domu, ten zwierzak przyprawi o szaleństwo całą quinte – całuje ją lekko. – Cieho, Batuque.

Idzie do łazienki i podczas kiedy się wysikuje i myje sobie twarz, słyszy głos Anny, co się stało, skarbie, dlaczego tak późno przyszedłeś, Anna bawiąca się z Batuque, całe szczęście, że go znalazłeś, skarbie, i radosne poszczekiwanie. Wychodzi, Anna siedzi w pokoju z psem w ramionach. Siada koło niej, całuje ją w czoło.

– Piłeś – przytrzymuje go za marynarkę, patrzy na niego na pół ubawiona, na pół z gniewem. – Czuć cię piwem, kochanie. Już mi nie powiesz, że nie piłeś, prawda?

– Spotkałem jednego faceta, nie widziałem go sto lat. Wstąpiliśmy na piwo. Nie mogłem się wykręcić, kochanie.

– Ja tu szaleję z niepokoju – słyszy jej głos, pełen skargi, przesadnie czuły. – A ty sobie idziesz na piwo z koleżkami. No wiesz, kochanie, trzeba było przynajmniej zadzwonić do sklepiku, żeby mnie poprosili.

– Tam nie było telefonu, zapchaliśmy się do jakiejś zakazanej dziury – ziewa, przeciąga się z uśmiechem. – A poza tym nie lubię o nic prosić tej wariatki ze sklepu. Okropnie się czuję. Łeb mi pęka z bólu.

No, w porządku, przetrzymał ją w nerwach przez cały wieczór, ale teraz już dobrze, kładzie mu rękę na czole, patrzy w oczy, uśmiecha się i coś mu szepcze i leciutko szczypie w ucho: no już dobrze, tak bardzo boli główka, kochanie, a on ją całuje. Chcesz się przespać, skarbie? To zasłonię okno. Tak, Santiago wstaje, trochę się zdrzemnę, wali się na łóżko, a cienie Anny i Batuque drepczą koło niego, jeden przy drugim.

– Najgorsze, że wydałem całą forsę, kochanie. Nie wiem, jak dobrniemy do poniedziałku.

‘- Co tam, nic takiego. Całe szczęście, że Chińczyk z San Martin zawsze mi daje na kredyt, całe szczęście, to najzacniejszy Chińczyk pod słońcem.

– Tylko że nie będziemy mogli iść do kina. Grają coś dobrego?

– Jakiś film z Marlonem Brando, w „Colina” – głos Anny dobiega do niego z daleka, jakby poprzez wodną zasłonę. – To kryminał, taki jak lubisz, kochanie. Jak chcesz, to pożyczę pieniędzy od Niemki ze sklepu.

Już jest zadowolona, Zavalita, wybaczyła ci wszystko, bo przyprowadziłeś Batuque. Myśli: w tej chwili jest szczęśliwa.

– Pożyczę i pójdziemy do kina, ale obiecaj, że jak ci się kiedy zechce skoczyć na piwko z koleżkami, to zawsze dasz mi znać – śmieje się Anna i jej głos dochodzi z coraz większej odległości.

Myśli: obiecuję. Zasłona ma odgięty jeden róg i Santiago może dostrzec wycinek niemal czarnego nieba i domyślać się nieszczęsnej wiecznej mżawki, która tam za oknem spada na Quinte, na domki krasnoludków, na Limę, na Miraflores.

II

Popeye Arévalo spędził ranek na plaży Miraflores. Ciągle się gapisz na schody, mówiły mu dziewczyny, a twoja Teté i tak nie przyjdzie. I rzeczywiście Teté nie przyszła tego dnia na plażę. Zły na cały świat wrócił do domu jeszcze przed dwunastą, ale idąc pod górę zboczem Quebrada cały czas widział nosek Teté, aureolę włosów, oczy Teté i rozczulał się sam nad sobą: Teté, czy wreszcie zwrócisz na mnie uwagę? Kiedy przyszedł do domu, jego rudawa czupryna była jeszcze wilgotna, a na twarzy wyskoczyło mnóstwo piegów. Senator czekał na niego: chodź, piegus, porozmawiamy. Zamknęli się w gabinecie i senator: czy on ciągle chce na architekturę. Tak, tatusiu, jasne, chcę. Tylko że egzamin wstępny jest strasznie trudny, zgłaszają się całe tłumy, a bardzo niewielu się dostaje. Ale on się zabierze do wkuwania, tatusiu, to może się uda. Senator był zadowolony, że syn skończył szkołę średnią i nie oblał żadnego egzaminu, i od nowego roku był jak do rany przyłóż, w styczniu podwyższył mu kieszonkowe z dziesięciu solów do dwudziestu. Ale żeby aż tak, to Popeye się nie spodziewał: posłuchaj, piegus, na architekturę trudno się dostać, więc po co teraz ryzykować. Najlepiej będzie, jak pójdziesz na kursy przygotowawcze, weźmiesz się do nauki, a w przyszłym roku na pewno zdasz: co o tym myślisz, piegus? Byczo, tatusiu, twarz Popeye’a pojaśniała, oczy zabłysły. Będzie wkuwał, będzie kuł jak wściekły i w następnym roku na pewno go przyjmą. Popeye bał się przedtem, że czeka go spaskudzone lato, nici z kąpieli, z zabaw i spotkań, tylko dzień i noc matematyka, fizyka, chemia, a potem mimo tych wszystkich wyrzeczeń i tak się nie dostanę, a całe wakacje stracone. Teraz je odzyskał: plaża w Miraflores, morskie fale w Herradura, zatoka Ancón, wszystko to widział jak na dłoni, loże w „Leuro”, „Montecarlo” i „Colina”, wszystko takie szałowe, on i Teté w lokalach, tańczący bolero, jak film w technikolorze. Jesteś zadowolony? powiedział senator, a on, że jeszcze jak. Jacy oni są klawi, myślał idąc do jadalni, a senator ale nie będziesz przez całe lato gonił gdzieś na złamanie karku, przyrzekasz? i Popeye, że przysięga, tatusiu. Przy obiedzie senator żartował, no jak tam, piegus, córka Zavali jeszcze ci się nie znudziła? a on poczerwieniał, mhm, troszkę, tatusiu. Już jesteś w tym wieku, że powinieneś mieć swoją dziewczynę, powiedziała jego stara, i niech Popeye przestanie robić głupstwa. Popatrz, prawda, on już jest dorosły, powiedział senator, a ta ich Teté to całkiem ładniutka mała. Tylko się ostro trzymaj, piegus, kobiety lubią, jak się je prosi, on sam niemało się napocił, zanim stara się w nim zakochała, i stara pęka ze śmiechu. Zadzwonił telefon i zaraz przybiegł służący: to do panicza, pana przyjaciel Santiago. Cześć, piegus, mam pilną sprawę. Dobra, chudy, o trzeciej w Cream Rica na Larco? Punkt trzecia, piegus. No i jak twój szwagier, da ci wycisk, jeżeli nie zostawisz Teté w spokoju? uśmiechnął się senator i Popeye pomyślał ile dobrego humoru się dziś marnuje. Nic z tych rzeczy, on i Santiago byli umówieni, ale stara zmarszczyła brwi: ten smarkacz ma nie po kolei w głowie. Popeye podniósł do ust łyżeczkę z lodami, kto to powiedział? zagryzł bezą, może namówi Santiago, żeby poszli do niego posłuchać płyt i żeby zawołał Teté, tylko na chwilę, chudy, tylko trochę pogadamy. Sama Zoila tak powiedziała, w piątek przy kanaście, upierała się stara. Ona i Fermín mieli ostatnio z Santiago masę kłopotów, ciągle się kłóci z Teté i Chispasem, jest nieposłuszny i pyskaty. Chudzielec miał pierwsze miejsce w końcowych egzaminach, oburzył się Pope-ye, czego oni jeszcze chcą, ci jego starzy.

– Nie chce iść na Katolicki, tylko na San Marcos – powiedziała señora Zoila. – Fermín całą noc nie mógł przez to spać.

– Przemówię mu do rozsądku, ty się w to nie mieszaj, Zoila – powiedział don Fermín. – Jest w takim głupim wieku, trzeba umieć do niego podejść. Jak na niego wsiądziemy, to się tylko bardziej uprze.

– Zamiast dobrych rad, lepiej byś mu dał po głowie, zaraz by cię bardziej szanował – powiedziała señora Zoila. – To ty właśnie nie umiesz go wychować.

– Wyszła za tego chłopaka, co do nas przychodził – mówi Santiago. – Za Popeye’a Arévalo. Za piegusa.

– Chudzielec nie może dojść do ładu ze swoim starym z powodu różnicy poglądów – powiedział Popeye.

– A co za poglądy może mieć taki smarkacz, taki żółtodziób? – śmiał się senator.

– Skończ studia, zostań adwokatem, a wtedy będziesz mógł się bawić w politykę – powiedział don Fermín. – Zgoda, chudzino?

– Chudego szlag trafia, że jego stary pomaga Odrii w rewolucji przeciw Bustamantemu powiedział Popeye. – On jest przeciwko wojskowym.

– Jest po stronie Bustamantego? – spytał senator. – A Fermín uważa, że ten chłopak rokuje największe nadzieje ze wszystkich jego dzieci. Chyba jednak nie jest takim geniuszem, skoro się zachwyca tym mięczakiem Bustamante.

– Niech sobie będzie mięczak, ale to przyzwoity człowiek, i do tego stary dyplomata – powiedziała matka Popeye’a. – A Odria to żołdak i mieszaniec.

– Nie zapominaj, że jestem senatorem w rządzie Odrii – zaśmiał się senator. – No i nie bądź głupia, nie wyzywaj go od mieszańców.

– Uparł się, żeby wstąpić na San Marcos, bo nie lubi księży i chce być razem z pospólstwem – powiedział Popeye. A tak naprawdę to dlatego, że on zawsze robi na przekór. Gdyby mu starzy kazali idź na San Marcos, to on by powiedział nie, ja chcę na Katolicki.

– Zoila ma rację, w San Marcos straci stosunki towarzyskie – powiedziała stara Popeye’a. Chłopcy z dobrych domów idą na Uniwersytet Katolicki.

– Tam też można spotkać takich czarnuchów, że strach na nich patrzeć, mamo – powiedział Popeye.

– Z tą forsą, jaką robi Fermín, teraz, kiedy nie rozstaje się z Cayo Bermúdezem, smarkacz nie będzie potrzebował żadnych stosunków – powiedział senator. – Tak, piegus, już ja ci mówię.

Popeye wstał od stołu, umył zęby, uczesał się i wyszedł. Było dopiero piętnaście po drugiej, tym lepiej, ma czas. No to jak, co robimy, Santiago? Ty, słuchaj, spiknij mnie z Teté. Przeszedł przez Larco mrużąc oczy w nasłonecznionej ulicy i zatrzymał się pod wystawami Domu Towarowego Nelson: te giemzowe mokasyny, brązowe spodenki i żółta koszula, bombowe. W Cream Rica był pierwszy, wybrał taki stolik, żeby móc widzieć ulicę, zamówił waniliowy milk-shake. Jeżeli Santiago nie zechce go zabrać do siebie na słuchanie płyt, to pójdą na poranek albo pograją sobie u Coco Becerra, ciekawe, o czym ten chudzielec chciał ze mną gadać. I właśnie wszedł Santiago, gęba wydłużona, oczy jak w gorączce: starzy wylali Amalię, masz pojęcie, piegus. Właśnie otwarto filię Banku Kredytowego i przez okna Cream Rica Popeye widział, jak hałaśliwe bankowe drzwi połykają ludzi, którzy czekali na.chodniku. Słońce paliło, w ekspresach pełno ludzi, na rogu ulicy Shell mężczyźni i kobiety pchali się do autobusów. Czemu oni czekali aż do tej chwili, żeby ją zwolnić, co, chudy? Santiago wzruszył ramionami, jego starzy nie chcieli, żeby sobie zdawał sprawę, że to za tamtą noc; mają go za głupca. Z tą zbolałą twarzą wydawał się jeszcze chudszy, brązowe włosy spadały mu na czoło. Podszedł kelner i Santiago wskazał mu szklankę Popeye’a; też waniliowy? Tak. A w końcu cóż to takiego, pocieszył go Popeye, znajdzie inną pracę, wszędzie potrzebują służących. Santiago oglądał sobie paznokcie: Amalia to była poczciwa dziewczyna, kiedy nas czasem coś ugryzło, Chispasa, Teté albo mnie, wyładowywaliśmy na niej całą złość, wyżywaliśmy się, a ona nigdy nie naskarżyła starym, sam widzisz, piegus. Popeye mieszał słomką milk-shake, no i jak ja cię namówię, szwagierku, żebyśmy poszli do ciebie posłuchać płyt? i siorbnął trochę piany.

– Twoja stara użalała się przed senatorową, że chcesz na San Marcos – powiedział.

– Niech się skarży, przed kim chce – powiedział Santiago.

– Jak ich tak złości San Marcos, to idź na Katolicki, co ci zależy – powiedział Popeye. – A może w Katolickim więcej wymagają?

– Moi starzy gwiżdżą na to – powiedział Santiago. – Nie podoba im się San Marcos, bo tam są kolorowi i wszyscy gadają o polityce, tylko dlatego.

– Też sobie wykombinowałeś, nie ma co – powiedział Popeye. – Stawiasz im się, wszystko krytykujesz i za bardzo bierzesz do serca. Nie obrzydzaj sam sobie życia, chudy.

– Schowaj swoje rady do kieszeni – rzekł Santiago.

– Nie rób z siebie, takiego mądrali, chudy – powiedział Popeye. – W porządku, możesz sobie być kujonem, ale to nie powód, żeby wszystkich innych uważać za osłów. Wczoraj wieczorem tak się obszedłeś z Coco, że nie wiem, jak on to mógł ścierpieć.

– Jeżeli nie mam ochoty iść do kościoła, to nie muszę się tłumaczyć temu świętoszkowi – powiedział Santiago.

– A teraz znów chcesz pokazać, jaki to z ciebie ateista – rzekł Popeye.

– Wcale się nie zgrywam na ateistę – powiedział Santiago. – Że nie lubię księży, to nie znaczy, że nie wierzę w Boga.

– A u ciebie w domu co mówią na to, że nie chodzisz do kościoła? – powiedział Popeye. – Na przykład Teté, co ona mówi?

– Wiesz, piegus, gryzę się tą historią ze służącą – powiedział Santiago.

– Coś ty, głupi, zapomnij o tym – powiedział Popeye. – A propos Teté, dlaczego nie była dziś rano na plaży?

– Pojechała z przyjaciółkami do Regatas – powiedział Santiago. – Kiedy ty wreszcie zrozumiesz.

– A, ten rudy, z takimi piegami-mówi Ambrosio. – Synek senatora don Emilio Arévalo, już wiem. Wyszła za niego?

– Nie lubię piegów i nie lubię czerwonych kudłów – skrzywiła się Teté. – A on ma i to, i to. Brr, niedobrze się robi.

– Najbardziej się gryzę, że to przeze mnie ją wylali – powiedział Santiago.

– Raczej przez Chispasa pocieszył go Popeye. – Ty nawet nie wiedziałeś, co to yohimbina.

Na brata Santiago mówili teraz tylko Chispas, ale dawniej kiedy brylował na Terrazas w podnoszeniu ciężarów, nazywali go Tarzan Chispas. Kilka miesięcy był kadetem w Szkole Morskiej, a kiedy go wyrzucili (jak on sam twierdził, za to, że uderzył podporucznika), przez dłuższy czas pętał się bez żadnego zajęcia, nic tylko chodził po domach gry i pił, i przechwalał się, jaki z niego chojrak. Zjawiał się w Ovalo de San Fernando i zaraz z pogróżkami do Santiago, napuszczał go na Popeye’a, Toña, Coco czy Lalo: no jazda, mądralo, popróbuj swoich sił z którymś z nich. Ale teraz spoważniał, odkąd zaczął pracować w biurze don Fermina.

– Właśnie, że wiem, co to takiego, tylko nigdy tego nie widziałem – mówił wtedy Santiago. – Myślisz, że babki tak szaleją od yohimbiny?

– E tam, gadanie Chispasa – szeptał Popeye. – Tak ci mówił? Ze dostają szału?

– Tak, szaleją, ale jak pan przeholuje, to dziewczyna może się przejechać na tamten świat, paniczu Chispas – powiedział Ambrosio. Niech mnie panicz nie pakuje w awanturę. Bo jak się o tym dowie pański tatuś, to już po mnie.

– I mówił ci, że wystarczy mała łyżeczka tego proszku, a już każda na ciebie leci, tak? – szeptał Popeye. – Gadanie, chudy.

– Trzeba by sprawdzić – powiedział Santiago. – Chociażby po to, żeby się przekonać, czy nie buja, no nie, piegus?

Umilkł i zachichotał nerwowo, a Popeye też się zaśmiał. Trącali się łokciami, najtrudniejsza rzecz to znaleźć taką babkę, podnieceni, hałaśliwi, tak, w tym cały sęk, i stolik z mlecznymi cocktailami podrygiwał od wstrząsów: jacy z nas byli idioci, chudy. Co to mówił Chispas, kiedy się tak przechwalał? Chispas i Santiago nie znosili się jak pies z kotem, Chispas jak tylko mógł, robił na złość bratu, a Santiago znowu Chispasowi: wiesz co, chudy, może braciszek ci zrobił kawał. Nie, piegus, Chispas przyszedł do domu w świetnym humorze, bo wygrał kupę forsy na wyścigach, i jak nigdy, zanim się położył, przyszedł do pokoju Santiago z dobrymi radami: pora, żebyś się wreszcie ruszył, nie wstyd ci, że jeszcze z ciebie prawiczek, choć wyrosłeś już całkiem całkiem? I dał mu papierosa. Nie zgrywaj się, powiedział Chispas, masz kobitę? Santiago skłamał, że tak, a na to Chispas, z troską w głosie: najwyższy czas, chudy, żebyś się oddziewiczył, naprawdę.

– Przecież tyle razy cię prosiłem, żebyś mnie wziął do tej twojej meliny, nie? – powiedział Santiago.

– Jeszcze ci się co stanie i stary się wścieknie – powiedział Chispas. – A poza tym mężczyznę poznaje się po tym, że ma siłę w ręku, a nie po forsie. Niby tak się na wszystkim znasz, ale o dziewczynach nie masz zielonego pojęcia, mądralo.

– Wcale nie mówię, że się znam na wszystkim – powiedział Santiago. – Atakuję, kiedy i mnie atakują. Nie bądź taki, Chispas, zaprowadź mnie tam.

– I po co się stawiasz staremu – powiedział Chispas. – Drażnisz go, jak się tak we wszystkim sprzeciwiasz.

– Tylko wtedy się sprzeciwiam, kiedy on zaczyna bronić Odríi i wojskowych – powiedział Santiago. – No jazda, Chispas, nie daj się prosić.

– A co ty masz przeciw wojskowym – powiedział Chispas. – Gówno cię to obchodzi, zrobił ci coś Odria czy jak?

– Siłą zdobyli władzę – powiedział Santiago. – Odria wsadził do więzienia całą kupę ludzi.

– Tylko apristów i komunistów – powiedział Chispas. – I tak był dla nich za dobry, ja tam bym wszystkich powystrzelał. Za Bustamantego w kraju był jeden wielki bajzel, porządni ludzie nie mogli spokojnie pracować.

– No to ty w każdym razie nie należysz do tych porządnych ludzi – powiedział Santiago. – Bo za Bustamantego cały czas się wałkoniłeś.

– Te, mądrala, bo dostaniesz po gębie – powiedział Chispas.,

– Ja mam swoje poglądy, a ty swoje – powiedział Santiago. – No już, zabierz mnie do tej meliny.

– Do meliny nie ma po co – powiedział Chispas. Ale pomogę ci rozpracować jakąś babkę.

– A yohimbinę można kupić w sklepie? – powiedział Popeye.

– Można ją dostać na lewo – powiedział Santiago. – To jest zakazane.

– Dodasz odrobinę do coca-coli, do hot-doga – powiedział Chispas – i poczekasz na rezultat. A jak się zacznie robić nerwowa, no to już tylko od ciebie zależy.

– Ile lat musi mieć dziewczyna, żeby jej to dać, co, Chispas? – spytał Santiago.

– Przecież nie będziesz taka świnia, żeby dawać dziesięcio-latce – zaśmiał się Chispas. – Takiej, co ma czternaście, to już możesz, tylko niedużo.

– Prawdziwa? – powiedział Popeye. – A może ci dał soli albo cukru?

– Spróbowałem na koniec języka – powiedział Santiago. – Nie ma żadnego smaku, taki proszek, trochę szczypie.

Na ulicy było coraz więcej ludzi, którzy tłoczyli się wokół przepełnionych mikrobusów. Nie stali w kolejce, tylko gromadą, i wymachiwali rękami przed każdym niebiesko-białym wozem, a wozy przejeżdżały nie zatrzymując się. Nagle, wśród tych ludzkich ciał, dwie identyczne drobne figurki, dwie czarne główki: bliźniaczki Vallerriestra. Popeye odsunął zasłonę i zawołał na nie, ale go nie zobaczyły albo nie poznały. Niecierpliwie stukały obcasami, i coraz to zwracały świeże i opalone buzie w stronę zegara na Banku, popatrz, chudy, pewno jadą na poranek do śródmieścia. Ilekroć nadjeżdżał autobus, ze zdecydowanymi minami przedzierały się w stronę wejścia, ale zawsze je odpychano.

– Może jadą same – powiedział Popeye. – Chodź, chudy, zasuwamy razem z nimi.

– Twoja flama to Teté, tak czy nie, chorągiewko? – powiedział Santiago.

– Jasne, tylko Teté – powiedział Popeye. – Jeżeli zamiast tego chcesz, żebyśmy poszli do ciebie i posłuchali płyt, to zgoda.

Santiago niechętnie pokręcił głową: wykombinował trochę forsy, pójdzie i da tej czarnulce, ona tu mieszka, na Surquillo. Popeye otworzył oczy: Amalii? I zaczął się śmiać, dasz jej swoje kieszonkowe, bo twoi starzy ją wylali? To nie kieszonkowe, Santiago przełamał słomkę na pół, wziąłem pięć dych ze skarbonki. Popeye postukał się palcem w czoło: prosto do czubków, chudy. Wylali ją przeze mnie, powiedział Santiago, co w tym złego, że jej zaniosę trochę forsy? Przecież się nie zakochałeś w Murzynce, chudy, pięć dych to kupa forsy, możemy za to zabrać bliźniaczki do kina. Ale właśnie w tej chwili bliźniaczki wsiadły do zielonego morrisa, a Popeye za późno, bracie. Santiago zapalił.

– Nie wierzę, że Chispas dał yohimbinę swojej dziewczynie, zmyślił wszystko, żeby się pochwalić, jaki to on jest – powiedział wtedy Popeye. – Ty byś dał yohimbinę porządnej dziewczynie?

– Mojej nie – powiedział Santiago. – Ale jakiejś tam pinduli na przykład, czemu nie.

– I co z tym zrobisz? – szepnął Popeye. – Dasz komuś czy wyrzucisz?

Miał zamiar wyrzucić, piegus, i Santiago zniżył głos, poczerwieniał, a’potem pomyślałem, i zająknął się, tak mi przyszło do głowy. Tylko żeby zobaczyć, jak to wygląda, piegus, co byś na to powiedział.

– Szczyt głupoty, za pięć dych można mieć masę różnych rzeczy – rzekł Popeye. – No ale to w końcu twoja forsa.

– Chodź ze mną, piegus – powiedział Santiago. – To tutaj zaraz, na Surquillo.

– Ale potem pójdziemy do ciebie posłuchać płyt – powiedział Popeye. – I zawołasz Teté.

– Cholernie wyrachowany gówniarz z ciebie, piegus – powiedział Santiago.

– A jak się dowiedzą twoi starzy? – powiedział wtedy Popeye. – Albo Chispas?

– Moi starzy wyjeżdżają do Ancón i wrócą dopiero w poniedziałek – powiedział Santiago. – A Chispas pojechał na hacjendę do swojego kumpla.

– Uważaj, bo jej to może zaszkodzić, jeszcze nam zemdleje – powiedział piegus.

– Damy jej tylko trochę – powiedział Santiago. – Nie bądź taki mięczak.

W oczach Popeye’a zabłysło światełko – pamiętasz, chudy, jak podglądaliśmy Amalię? Z tarasu można było zajrzeć do łazienki dla służby, w świetliku dwie nieruchome twarze jedna przy drugiej, a niżej niewyraźna sylwetka, czarny płaszcz kąpielowy, fajna ta czarnula, chudy. Para przy sąsiednim stoliku podniosła się i Ambrosio wskazuje na kobietę: to taki nocny motyl, paniczu, cały dzień spędza w „Katedrze” i czeka na klientów. Patrzą, jak tamta para wychodzi, jak przecina ulicę Shell. Na przystanku nie było teraz nikogo, autobusy pospieszne i zwykłe przejeżdżały prawie puste. Zawołali kelnera, zapłacili po połowie, skąd on wiedział, że to dziwka? Bo „Katedra” to nie tylko knajpa, paniczu, ale i burdel, z tyłu za kuchnią jest pokoik, wynajmują po dwa sole za godzinę. Szli przez Larco popatrując na dziewczyny wychodzące ze sklepów, na kobiety, które pchały wózki z piszczącymi dzieciakami. W parku Popeye kupił „Ostatnie Wiadomości” i głośno przeczytał jakieś bzdury, przejrzał rubrykę sportową i kiedy mijali „La Tiendecita Blanca”, cześć, Lalo. W alei Ricardo Palma zmięli gazetę i rzucili, została na ziemi, na rogu Surquillo.

– Jeszcze tylko brakuje, żeby Amalia się wściekła i posłała mnie do wszystkich diabłów – powiedział Santiago.

– Pięćdziesiąt solów to majątek – powiedział Popeye. – Przyjmie cię jak króla.

Byli koło kina Miraflores, naprzeciwko placu targowego, gdzie w budkach z desek, w szałasach z mat i w namiotach sprzedawano kwiaty, gliniane naczynia i owoce; aż tu dobiegały odgłosy strzałów, tętent koni, indiańskie okrzyki, dziecięce głosy: Śmierć w Arizonie. Przystanęli i oglądali afisze: patrz, chudy, fajny western.

– Jestem nie w sosie – powiedział Santiago. – Wczoraj wieczorem nie mogłem usnąć, to pewnie dlatego.

– Jesteś nie w sosie, bo się łamiesz – mówił Popeye. – Namawiasz mnie nic nie będzie, nie bądź taki mięczak, a jak co do czego, sam pierwszy się pietrasz. No to chodźmy do kina i już.

– Wcale się nie łamię, już mi przeszło – powiedział Santiago. – Poczekaj, zobaczę, czy starzy wyjechali.

Wozu nie było, znaczy, że wyjechali. Weszli przez ogród, minęli fontannę z basenem wyłożonym kafelkami, ty, chudy, a jak ona śpi? No to ją obudzimy, piegus. Santiago otworzył drzwi, pstryknięcie kontaktu i ciemności znikły, zmieniły się w dywany, obrazy, lustra, stoliki z popielniczkami, lampy. Popeye chciał usiąść, ale Santiago chodźmy od frontu, do mojego pokoju. Patio, gabinet, schody z żelazną poręczą. Santiago zostawił Popeye’a na progu, wejdź i puść jakąś muzykę, i poszedł po nią. Chorągiewki z liceum, portret Chispasa i fotografia Teté w sukience od pierwszej komunii, ładna, pomyślał Popeye, na komodzie brzuchata i uszata świnka, sięga po nią, ciekawe ile tam w środku forsy. Usiadł na łóżku, zapalił radio na nocnym stoliku, walc Felipa Pinglo, kroki, to chudy: w porządku, piegus. Była u siebie, nie spała, przynieś mi coca-colę, roześmieli się: pss, już idzie, czy to ona?

Tak, a teraz stała u siebie na progu, zdziwiona, i patrzyła na nich podejrzliwie. W różowym sweterku i nie zapiętej bluzce, oparta o framugę, nie mówiła ani słowa. To Amalia i nie Amalia, pomyślał Popeye, czy to ta, która w niebieskim fartuchu krążyła po domu chudego z tacą albo miotełką z piór. Miała teraz rozczochrane włosy, dobry wieczór, paniczu, pantofle na płaskim obcasie i wyglądała na przestraszoną: jak się masz, Amalia.

– Mama mówiła, że odchodzisz od nas – powiedział Santiago. – Jaka szkoda, że odchodzisz.

Amalia odsunęła się od drzwi, popatrzyła na Popeye’a jak na dziecko, które się do niej uśmiecha na ulicy, i zwróciła się do Santiago: nie odchodzi z własnej woli, señora Zoila ją zwolniła. Ale dlaczego, señora, a señora Zoila dlatego że tak chcę i zaraz się pakuj. Opowiadała i przygładzała włosy dłońmi, poprawiała sobie bluzkę. Santiago słuchał naburmuszony. Ona nie chciała odchodzić, paniczu, ona tak prosiła senorę.

– Postaw tacę na stoliku – powiedział wtedy Santiago. – Poczekaj, posłuchamy muzyki.

Amalia postawiła tacę ze szklankami i coca-colą pod portretem Chispasa i przystanęła koło komody, zaciekawiona. Miała białą sukienkę i płaskie pantofle służącej, ale była bez fartucha i bez czepeczka. Dlaczego tak stanęła w kącie? Chodź, usiądź, tu jest miejsce. Jak to, ona ma usiąść, i zachichotała, pani nie lubi, żeby wchodziła do pokoju paniczów, czy on o tym nie wie? Głupia, mojej mamy nie ma, głos Santiago nagle stał się napięty, ani on ani Popeye nic nie riaskarżą, siadaj, głupia. Amalia znów się zaśmiała, teraz to tak mówi, ale jak się rozgniewa, to zaraz poskarży i señora będzie krzyczała. Słowo, że chudy nie naskarży na ciebie, powiedział Popeye, nie daj się prosić i siadaj. Amalia popatrzyła na Santiago, popatrzyła na Popeye’a i przysiadła na brzegu łóżka, teraz już z poważną twarzą. Santiago wstał, podszedł do stolika z tacką, żebyś tylko nie przeholował, pomyślał Popeye i spojrzał na Amalię: czy lubi, jak to śpiewają? Wskazał radio, fantastyczne, nie? Tak, lubi, bardzo ładnie śpiewają. Położyła dłonie na kolanach, trzymała się sztywno, przymknęła oczy, jakby chcąc lepiej słyszeć: to Trubadurzy Północy, Amalio. Santiago nalewał coca-colę i Popeye z niepokojem śledził jego ruchy. Czy Amalia umie tańczyć? Walce, bolero, huarache? Amalia się uśmiechnęła, spoważniała i już znowu uśmiechnięta: nie, nie umie. Przysunęła się jeszcze trochę do brzegu łóżka, skrzyżowała ramiona. Jej ruchy były skrępowane, jakby miała za ciasną suknię albo jakby coś ją uwierało w plecy; jej cień nieruchomo tkwił na posadzce.

– Przyniosłem ci, żebyś sobie coś kupiła – powiedział Santiago.

– To dla mnie? – Amalia popatrzyła na banknoty i nie wzięła ich. – Ale przecież señora Zoila zapłaciła mi za cały miesiąc, paniczu.

– To nie są pieniądze od mojej mamy – powiedział Santiago. – To ja ci daję, w prezencie.

– Ale po co panicz ma mi dawać swoje pieniądze – policzki jej pociemniały, zmieszana patrzyła na chudego. – Jak ja mogę przyjąć?

– Nie bądź głupia – nalegał Santiago. No, pijemy, Amalio. Sam dał przykład: podniósł szklankę i wypił. Grali teraz Siboney i Popeye otworzył okno: ogród, drzewka na ulicy w świetle narożnej latarni, smagana wodotryskiem powierzchnia wody, iskrzący się cokół z kafelków, ty, chudy, żeby tylko jej się nic nie stało. No to pańskie zdrowie, paniczu, i Amalia wypiła długi łyk, odetchnęła i odsunęła od ust prawie pustą szklankę: wspaniała, zimna. Popeye podszedł do łóżka.

– Chcesz, nauczymy cię tańczyć – powiedział Santiago.

– I jak sobie znajdziesz narzeczonego, możesz chodzić na każdą fiestę bez obawy, że będziesz sterczeć pod ścianą.

– A może ona już ma narzeczonego – powiedział Popeye. – Przyznaj się, Amalia, masz?

– Patrz, piegus, jak się śmieje – Santiago ujął ją za ramię. – Jasne, już masz, odkryliśmy twoją tajemnicę.

– Tak, masz – Popeye rzucił się na łóżko i złapał Amalię za drugie ramię. – Śmiejesz się, diablico.

Amalia skręcała się ze śmiechu i wyrywała im się, ale oni nie puszczali, czemu miałabym mieć, paniczu, ona nie ma nikogo, szturchała ich, żeby się odsunęli, Santiago objął ją, Popeye położył rękę na jej kolanie i Amalia dała mu po łapie: co to to nie, paniczu, ona się nie da dotknąć. Ale Popeye znów zaczął swoje: ty łotrzyco, ty cwaniaro. A może ona nawet i tańczyć umie, tylko kłamała, no powiedz szczerze: no więc niech już będzie, paniczu, zgodziła się. Wzięła banknoty, które pogniotły się w jej dłoniach, niech widzą, że dalej nie da się prosić, i schowała je do kieszeni. Ale było jej przykro, że bierze od panicza pieniądze, teraz nie będzie miał nawet za co się zabawić w niedzielę.

– Nie martw się – powiedział Popéye. – Jak nie będzie miał, to my wszyscy z dzielnicy, cała nasza paka, złożymy się i mu zafundujemy.

– Jacy dobrzy przyjaciele – i Amalia otworzyła szeroko oczy, jakby coś sobie przypomniała. – Ale proszę, zajdźcie chociaż na chwileczkę. I proszę mi wybaczyć, że u mnie tak skromnie.

Nie dała im nawet czasu, żeby się wykręcić, wbiegła do domu, a oni za nią. Plamy sadzy, kilka krzeseł, dwa nie posłane łóżka. Nie mogą zostać długo, Amałio, umówili się. Przytaknęła, brzegiem spódnicy starła stół na środku pokoju, chwileczkę, zaraz. Złośliwa iskierka w jej oczach, niech sobie chwilkę porozmawiają, ona zaraz wróci, tylko coś kupi, chce ich poczęstować. Santiago i Popeye popatrzyli na siebie przestraszeni, oczarowani, ty, chudy, jak nie ta sama, ona zwariowała. Wybuchy śmiechu rozbrzmiały po całym pokoju, twarz Amalii ociekała potem, oczy łzawiły, łóżko drżało i poskrzypywało. Teraz ona też klaskała w takt muzyki: tak, tak, umie tańczyć. Zabrali ją kiedyś do Agua Dulce i tam tańczyła w takim lokalu, gdzie była orkiestra, oszalała, pomyślał Popeye. Wstał, zgasił radio, nastawił adapter, wrócił na łóżko. Teraz chciałby zobaczyć, jak ona tańczy, cieszysz się, co, łotrzyco, chodź, zatańczymy, ale Santiago się podniósł: Amalia z nim zatańczy, piegus. Ty łobuzie, pomyślał Popeye, wykorzystujesz ją, bo to twoja służąca, a jakby tu przyszła Teté? – i poczuł, że ma miękkie nogi i że chce wyjść. Ty łobuzie. Amalia zerwała się i tańczyła po całym pokoju, sama, obijając się o meble, niezręczna i ciężka, podśpiewywała pod nosem, kręciła się po omacku, póki Santiago nie objął jej ramieniem. Popeye oparł głowę na poduszce, wyciągnął rękę i zgasił lampkę, ciemność, potem odblask światła z ulicy i w nim niewyraźne dwie postacie. Popeye widział, jak chwieją się krążąc w tańcu, słyszał piskliwy głos Amalii i włożył rękę do kieszeni, widzi panicz, jak ja umiem tańczyć? Kiedy płyta się skończyła, Santiago usiadł na łóżku, Amalia stała przy oknie, plecami do nich, i śmiała się. Chispas miał rację, patrz, co się z nią zrobiło, zamknij się, draniu. Mówiła, śpiewała i chichotała jak pijana, przewracała oczami, ty, piegus, Santiago był trochę nieswój, a jak zemdleje? Skończ już z tymi głupstwami, powiedział mu Popeye na ucho, zaprowadź ją do łóżka. Jego głos był stanowczy, naglący, ona już gotowa, chudy, a ty nie? a Santiago z niepokojem, z trudem: tak, on też, piegus. Rozbiorą ją, będą ją dotykać rękami: położymy ją, chudy. Na wpół wychylona przez okno Amalia kiwała się lekko, mrucząc coś pod nosem, i Popeye widział jej sylwetkę odcinającą się na tle ciemnego nieba: jeszcze jedną płytę, jeszcze jedną. Santiago się podniósł, skrzypce i głos Leo Mariniego, aksamit, pomyślał Popeye i zobaczył, że Santiago idzie w stronę balkonu. Dwa cienie złączyły się, sam go namówił, a teraz każe mu słuchać skrzypiec, czekaj, zapłacisz mi za to świństwo, ty draniu. Teraz się nawet nie poruszali, czarnulka była mała i krępa, wydawała się jakby uwieszona do ramienia chudego, musiało ją dobrze wziąć, a to łobuzica, i odgadł głos Santiago, no jak, zmęczona? głos zduszony i słaby, jakby zdławiony, nie chce się położyć? Przyprowadź ją tutaj, pomyślał. Byli koło niego, Amalia tańczyła jak lunatyczka, z zamkniętymi oczami, dłonie chudego sunęły w górę i w dół, znikały za jej plecami i Popeye nie widział twarzy tych dwojga, tamten ją całował, a on tu jak w teatrze, a to diablica, proszę bardzo, niech panicze się częstują.

– Słoniki też przyniosłam – powiedziała Amalia. – To tak jak zawsze panowie piją, prawda?

– Po coś sobie robiła kłopot – rzekł Santiago. – My już idziemy.

Podała im coca-colę i słomki, przyciągnęła krzesło i usiadła naprzeciwko; uczesała się, włożyła pasek i zapięła bluzkę i sweter, patrzyła, jak piją. Ona sama nic nie piła.

– Nie trzeba było tak wyrzucać twojej forsy, ty głupia – powiedział Popeye.

– To wcale nie moja forsa, tylko prezent od panicza Santiago – roześmiała się Amalia. – A co to, nie mogę was ugościć?

Drzwi od ulicy były otwarte, na zewnątrz zaczynało się już ściemniać, z daleka dobiegały odgłosy jadących tramwajów. Na ulicy zrobił się ruch, głosy, śmiechy, niektórzy przechodnie na moment zwracali twarze w ich stronę i patrzyli.

– Już wychodzą z fabryk – powiedziała Amalia. – Szkoda, że do laboratorium pańskiego ojca tak daleko, paniczu. Na aleję Argentina będę musiała jeździć tramwajem i potem jeszcze autobusem.

– Masz pracować w laboratorium? – rzekł Santiago.

– To tatuś panu nic nie mówił? – powiedziała Amalia. – Tak, od poniedziałku.

Właśnie wychodziła z domu z walizką i spotkała don Fermina, chcesz, to cię umieszczę w laboratorium? A ona oczywiście, że chcę, don Fermín, gdziekolwiek, i wtedy on zawołał panicza Chispasa i powiedział mu zadzwoń do Carrillo, niech jej da pracę: a to numer, pomyślał Popeye.

– Świetnie – powiedział Santiago. – W laboratorium na pewno ci będzie lepiej.

Popeye wyciągnął paczkę chesterfieldów, poczęstował Santiago, zawahał się chwilę i podsunął papierosy Amalii, ale ona nie, ona nie pali, paniczu.

– Może palisz, tylko nas oszukujesz, tak jak wtedy – powiedział Popeye. – Mówiłaś nie umiem tańczyć, a umiałaś.

Zobaczył, że zbladła, ależ nie, paniczu, zająknęła się, spos – j trzegł, że Santiago poruszył się na krześle, i pomyślał wpako – j wałem się. Amalia siedziała ze spuszczoną głową.

– Żartowałem – powiedział, policzki mu płonęły. – Nie masz się czego wstydzić, przecież nic się nie stało, ty głuptasie.

Już odzyskała kolory i spokojny głos: o tym to nawet nie chce pamiętać, paniczu. Tak się źle czuła, jeszcze następnego dnia kręciło jej się w głowie i wszystko jej leciało z rąk. Podniosła oczy i popatrzyła na nich nieśmiało, z zazdrością, z podziwem: czy im nigdy nie szkodzi coca-cola? Popeye spojrzał na Santiago, Santiago na Popeye’a, a potem obaj na Amalię: całą noc wymiotowała, już nigdy w życiu nie weźmie do ust coca-coli. A przecież piła piwo i nic, pasteurinę i też nic, i pepsi-colę, paniczu, a może ta coca-cola była nieświeża? Popeye ugryzł się w język, wyjął chustkę i głośno wytarł nos. Ściskał sobie nozdrza i czuł, że jeszcze trochę, a pęknie ze śmiechu. Płyta się skończyła, tak, teraz, i szybkim ruchem wyciągnął rękę z kieszeni spodni. Tamci dwoje ginęli gdzieś w półmroku, no chodźcie, usiądźcie na chwilę, i usłyszał głos Amalii: paniczu, przecież już się skończyła muzyka. Głos mówiący z trudem, dlaczego tamten drugi panicz zgasił światło, głos ledwo się trzepoczący, niech zapalą lampę, bo ona sobie pójdzie, bezsilna skarga, jakby dławił ją nieprzezwyciężony sen czy nuda, ona nie chce po ciemku, ona tego nie lubi. Tworzyli razem jedną bezkształtną bryłę, jeszcze jeden cień pośród innych cieni w pokoju, i tak jakby się mocowali, między nocną szafką a komodą. Wstał, podszedł do nich potykając się, idź do ogrodu, piegus, a on, co jest z tą dziewuchą, uderzył się o coś, zabolało go w kostce, nie, on nie pójdzie, weź ją na łóżko, proszę mnie puścić, paniczu. Głos Amalii wznosił się, co panu jest, paniczu, nabrzmiewał złością, teraz Popeye natrafił na jej ramiona, puśćcie, niech on ją puści, szarpnął za te ramiona, jak on śmie, na co sobie pozwala, zamknięte oczy, donośny oddech, zatoczyła się razem z nimi na łóżko: zrobione, chudy. Chichotała, niech mnie panicz nie łaskocze, ale jej ręce i nogi ciągle jeszcze walczyły, a Popeye śmiał się nerwowo; wynoś się stąd, piegus, zostaw ją mnie. Nie pójdzie, czemu miałby iść, i teraz Santiago mocował się z Popeye’em, a Popeye z nim, nie pójdę, i oto w mroku kłębowisko wilgotnych ubrań, nogi, ręce, ramiona, koce. Oni ją uduszą, paniczu, nie ma czym oddychać: jak ty się śmiejesz, łotrzyco. Zostawcie, niech ją puszczą, zduszony głos, urywane, zwierzęce dyszenie, i nagle psst, kuksańce i pokrzykiwanie, i Santiago psst, i Popeye psst: drzwi od ulicy, psst. Teté, pomyślał, i poczuł, że nic już nie krępuje jego ruchów. Santiago podbiegł do okna, a on nawet nie drgnął. To jest Teté, Teté.

– Teraz to już naprawdę idziemy, Amalia – Santiago wstał i postawił butelkę na stole. – Dziękujemy za poczęstunek.

– I ja dziękuję, paniczu – powiedziała Amalia. – Za wizytę i za te pieniądze, co mi panicz dał.

– Zajrzyj do nas kiedy – powiedział Santiago.

– Oczywiście, paniczu – powiedziała Amalia. – I proszę pozdrowić panienkę Teté.

– Uciekaj stąd, podnieś się, no na co czekasz – powiedział Santiago. – A ty popraw sobie koszulę i uczesz się, idioto.

Już zapalił lampę i przygładził sobie czuprynę, Popeye wpychał koszulę w spodnie i patrzył na niego zgnębiony: wyjdź, wyjdź z pokoju. Ale Amalia ciągle jeszcze siedziała na łóżku i musieli ją podnieść, zachwiała się z głupkowatym wyrazem twarzy i oparła się o szafkę nocną. Szybko, szybko, Santiago obciągał narzutę na łóżku, a Popeye pobiegł wyłączyć adapter, wyjdź z pokoju, idiotko. Nie mogła się poruszyć, leciała im przez ręce i na to otworzyły się drzwi, a oni puścili Amalię: a, to ty, mamo, jak się masz. Popeye zobaczył senorę Zoile i usiłował się uśmiechnąć, w spodniach i w granatowym turbanie na głowie, dobry wieczór pani, a oczy señory Zoili uśmiechnęły się, spojrzała na Santiago, na Amalię, uśmiech zamarł i zgasł: cześć, tato. Z tyłu, za señora Zoila, dojrzał pełną twarz, siwe wąsy i baczki, pogodne oczy don Fermina, jak się masz, chudzino, mama się rozmyśliła, a, to ty, Popeye, jak się masz… Don Fermín wszedł do pokoju, koszulka, letnia kurtka, mokasyny, i wyciągnął rękę do Popeye’a: dzień dobry panu.

– Aty się jeszcze nie położyłaś?-powiedziałaseñora Zoila. ‘

– Już po dwunastej.

– Skręcało nas z głodu i obudziłem ją, żeby nam zrobiła kilka kanapek – powiedział Santiago. – Nie zostaliście na noc w Ancón?

– Mama zapomniała, że ma jutro gości na obiedzie – rzekł don Fermín. – Twoja matka ma czasem takie pomysły, co robić.

Kątem oka Popeye zobaczył, jak Amalia wychodzi z tacą w ręku, patrzyła w ziemię i szła wyprostowana, no, jako tako.

– Twoja siostra nocuje u państwa Vallarino – powiedział don Fermín. – W sumie nie bardzo nam wyszedł ten weekend.

– Już dwunasta, proszę pani? – rzekł Popeye. – To ja muszę uciekać. Nie zorientowaliśmy się, która godzina, myśleliśmy, że jakaś dziesiąta.

– Co słychać u senatora? – powiedział don Fermín. – Całe wieki nie widziałem go w klubie.

Wyszła razem z nimi na ulicę i tam Santiago poklepał ją po ramieniu, a Popeye powiedział: ciao, Amalia. Ruszyli w stronę linii tramwajowej. Weszli do „El Triunfo” po papierosy; kłębiło się tam od pijaków i grających w bilard.

– Pięć dych jak w błoto, bycza zabawa – powiedział Popeye. – W końcu jeszcze ta czarnucha skorzystała na nas, a twój stary jej teraz daje lepszą pracę.

– Wszystko jedno, zrobiliśmy jej świństwo – powiedział Santiago. – Nie żałuję tych pięćdziesięciu solów.

– Nic się nie stało, tyle że się wyprztykałeś z forsy – powiedział Popeye. – Cośmy jej takiego zrobili? Dałeś pięć dych, więc już nie masz co sobie wyrzucać.

Wzdłuż linii tramwajowej dotarli aż do Ricardo Palma i paląc papierosy szli pod drzewami alei, którą ciągnęły sznury aut.

– Nie chciało ci się śmiać, jak mówiła o coca-coli? – zachichotał Popeye. – Jak myślisz, czy ona jest taka głupia, czy udawała? Już nie mogłem wytrzymać, prawie siusiałem ze śmiechu.

– Chciałbym cię o coś zapytać – mówi Santiago. – Czy wyglądam na nędznika?

– Coś ci powiem – oświadczył Popeye. – Może ona specjalnie przyniosła tę coca-colę, żeby nas wypróbować? Ot tak, niby nigdy nic, żeby zobaczyć, czy powtórzymy numer?

– Masz świńskie myśli, piegus – powiedział Santiago.

– Co za pytanie mówi Ambrosio. – Jasne, że nie, paniczu.

– W porządku, czarnucha jest święta, a ja mam świńskie myśli – rzekł Popeye. – Jak tak, to chodźmy do ciebie posłuchać płyt.

– Zrobiłeś to dla mnie? – powiedział don Fermín. – Dla mnie, Ambrosio? Ty biedaku, ty biedny głupcze.

– Przysięgam, że nie, paniczu – śmieje się Ambrosio. – Panicz sobie ze mnie żartuje?

– Teté nie ma w domu – powiedział Santiago. – Poszła na wino z koleżankami.

– Ty, chudy, słuchaj, nie bądź taki – powiedział Popeye. Kłamiesz, co? Obiecałeś mi, chudy, pamiętaj.

– Chcesz powiedzieć, Ambrosio, że jak ktoś jest nędznikiem, to nie można mu tego wyczytać z twarzy – mówi Santiago.

III

Porucznik nawet nie ziewnął, kiedy tam jechali; przez cały czas mówił o rewolucji, tłumaczył prowadzącemu jeepa sierżantowi, że teraz, kiedy Odria doszedł do władzy, ustawi się apristów jak należy, i palił papierosy cuchnące guanem. Wyjechali z Limy przed świtem i zatrzymali się tylko raz, w Surco, żeby pokazać przepustkę patrolowi kontrolującemu pojazdy na szosie. W Chincha byli o siódmej rano. Nie zauważało się tu rewolucji: ulice zalane hałaśliwymi gromadami uczniów, na rogach nie widać żołnierzy. Porucznik wyskoczył na chodnik, wszedł do restauracji „Moja Ojczyzna”, posłuchał radia, które na tle wojskowego marsza nadawało komunikat sprzed dwóch dni. Oparłszy się o bar zamówił kawę z mlekiem i kanapkę z serem. Obsługującego mężczyznę o skwaszonej twarzy i w trykotowej koszulce zapytał, czy zna Cayo Bermúdeza, tutejszego kupca. Mężczyzna odwrócił wzrok. Czy on ma zamiar go aresztować? Ten Bermúdez to może aprista? Tak czy owak, on się nie miesza do polityki. Polityka jest dla nierobów, nie dla ludzi pracy, porucznik go szuka z prywatnych powodów. Tutaj go nie znajdzie, nigdy tu nie przychodzi. Mieszka w takim żółtym domu za kościołem. To był jedyny dom w tym kolorze, sąsiednie były białe albo szare i jeden brązowy. Porucznik zapukał do drzwi i czekał chwilę, usłyszał kroki i czyjeś „kto tam”.

– Czy jest pan Bermúdez? – powiedział porucznik. Drzwi otworzyły się ze zgrzytem i wyszła kobieta: Indiani-cha z czarną twarzą, na której miała pełno brodawek, don. Ludzie z Chincha mówili póki młoda to i uroda. Bo jako dziewczyna to była nawet niczego. Ale zmieniła się, don, mówię panu, jak dzień do nocy. Włosy miała rozczochrane, a na ramiona narzucony szal z grubej wełny.

– Nie ma go – patrzyła z ukosa chciwymi, podejrzliwymi oczami. – Czym mogę służyć. Jestem żoną.

– Prędko wróci? – Porucznik zlustrował kobietę ze zdumieniem, nieufnie. – Mogę na niego poczekać?

Odsunęła się robiąc mu przejście. W pokoju porucznika ogarnęły mdłości: ciężkie meble, wazony bez kwiatów, maszyna do szycia, ściany z konstelacją cieni czy dziur, czy też much. Kobieta otworzyła okno, wpadł języczek słońca. Wszystko tu było zniszczone i ten natłok gratów w pokoju. Skrzynki zalegające kąty, stosy pism. Kobieta mruknęła coś, przeprosiła i zniknęła w ciemnym gardle korytarzyka. Porucznik usłyszał gdzieś wewnątrz domu śpiew kanarka. Czy to była naprawdę jego żona, don? Jego żona przed Bogiem, oczywiście, to historia, która poruszyła całą Chiucha. Że niby jak to się zaczęło, don? Będzie parę lat, jak rodzina Bermúdez wyjechała z hacjendy tych de la Flor. Rodzina, to znaczy Sęp, pobożna doña Catalina i syn, don Cayo, który wtedy chyba dopiero zaczął chodzić. Sęp był w hacjendzie rządcą i kiedy się przeniósł do Chincha, ludzie mówili, że ci de la Flor wygnali go za kradzież. W Chincha zajął się lichwą. Jak komuś było potrzeba pieniędzy, szedł do Sępa, muszę mieć tyle i tyle, co mi dajesz w zastaw, ano ten pierścionek, ten zegarek, i jak człowiek potem nie zapłacił, rzeczy zostawały u Sępa, a jego warunki były takie twarde, że dłużnicy do śmierci nie mogli się wypłacić. I dlatego właśnie Sęp, proszę pana: żył z trupów. W krótkim czasie napchał sobie kabzę, a jeszcze dopchnął złotem, kiedy rząd generała Benavidesa zaczął wsadzać do więzienia i wywozić apristów; zastępca prefekta policji Núñez wydawał rozkaz, kapitan Rascachucha brał apristę pod klucz i prześladował jego rodzinę, Sęp zagarniał jego rzeczy i dzielili łup na trzech. A z tą forsą Sęp zaraz się zrobił mocny, don, był nawet alkadem w Chincha i można go było zobaczyć na Placu Broni w czasie pochodów w święta państwowe. Strasznie się nadymał. A jego syn zawsze chodził w butach i nie bawił się z czarnymi. Jako mali chłopcy grali razem w piłkę, kradli owoce w sadach, Ambrosio przychodził do ich domu i Sęp nie zwracał na to uwagi. Ale jak obrośli w piórka, zaczęli go przeganiać i gniewali się na don Cayo, jeżeli ich przyłapali razem. Był jego służącym? Gdzie tam, don, przyjacielem, ale tylko wtedy, w dzieciństwie. Murzynka miała wtedy swój sklepik za rogiem, niedaleko domu don Cayo, i don Cayo z Ambrosiem często razem zbijali bąki. Potem rozdzielił ich Sęp, rozdzieliło życie, paniczu. Don Cayo został wysłany do liceum José Pardo, a Ambrosia i Perpetuo Murzynka zabrała do Mala i kiedy wrócili do Chincha, don Cayo nie rozstawał się już z jednym takim od José Pardo, z Góralem. Ambrosio spotykał don Cayo na ulicy i już mu nie mówił ty, tylko proszę pana. Na uroczystościach szkolnych w liceum don Cayo recytował wiersze i czytał przemówienia, na defiladach niósł sztandar. Cudowne dziecko z Chincha, mówili ludzie, kiedyś będzie z niego mądra głowa, i mówili, jak to się Sęp rozpływa nad swoim synem i powiada, że wysoko zajdzie, tak mówili. I prawda, że zaszedł, prawda, paniczu?

– Jak pani mysi, późno wróci? – Porucznik zgniótł papierosa w popielniczce. – Nie wie pani, gdzie jest?

– Ja też się ożeniłem – mówi Santiago. – A ty nie masz żony? Czasami bardzo się spóźnia na obiad – mruknęła kobieta. – Może pan zostawi dla niego wiadomość.

– I pan też, paniczu, w takim młodym wieku? – mówi Ambrosio.

– Poczekam na niego – rzekł porucznik. – Może nie wróci bardzo późno.

Był już w ostatniej klasie liceum, Sęp miał go wysłać do Limy, żeby się kształcił na adwkata, a don Cayo miał do tego głowę, tak ludzie mówili. Ambrosio mieszkał wtedy w rancze-rii na skraju Chincha, don, jak się idzie w stronę tego, co później nazywało się Grocio Prado. I tam go pewnego razu przydybal, i było jasne, że zwagarował, i pomyślał sobie za którą to on tak lata? Zabierał się do niej? Nie, don, gapił się na nią jak wariat. Udawał, że niby nic, że przyszedł tylko tak sobie. Książki rzucił na ziemię, przykląkł i oczy mu zezowały w stronę baraku, a Ambrosio mówił, co to jest, co z tego będzie. To była Rosa, don, córka mleczarki Túmuli. Taka chuderlawa, nic szczególnego, wtedy wydawała się bielutka, jak nie-Indianka. Niektóre stworzenia rodzą się brzydkie i potem ładnieją, a ta Rosa z początku była niezła, a na koniec jakby z motyla zrobiła się poczwarka. No, była niezła, ani ładna, ani brzydka, jedna z tych, co to im biały mężczyzna raz w życiu robi przyjemność, a potem do widzenia. Ledwo widoczne cycuszki, młodziutkie toto i nic więcej, tylko brudna strasznie, nawet do kościoła się nie oporządziła. W Chincha można ją było często zobaczyć, don, poganiała osła objuczonego dzbankami, chodziła od domu do domu i sprzedawała tykwy. Córka Túmuli, syn Sępa, może pan sobie wyobrazić, co za skandal, don. Sęp miał już wtedy sklep z żelastwem i spożywczy i podobno powiadał, że jak chłopak wróci z Limy taki uczony i z tytułem, to dopiero interes ruszy całą parą. Doña Catalina nie wychodziła z kościoła, pierwsza powiernica proboszcza, loterie na ubogich, Akcja Katolicka. A tu syn kręci się koło córki mleczarki, komu by to przyszło do głowy. Ale tak było, don. Może mu się spodobał jej sposób chodzenia czy co, niektóry to będzie wolał pociesznego kundla niż rasową sztukę, tak ludzie mówią. Pewno myślał poderwę ją, zabawię się i rzucę, a ona sobie zdawała sprawę, że biały paniczyk wariuje za nią, i myślała niech mnie podrywa, niech się ze mną zabawi i będę go miała. Tak czy inaczej, don Cayo wpadł, don. Czym mogę służyć? Porucznik otworzył oczy i zerwał się z krzesła.

– Przepraszam, zdrzemnąłem się – przesunął dłoń po twarzy, zakaszlał. – Pan Bermudez?

Obok tej okropnej kobiety stał mężczyzna o twarzy wyschłej i kwaśnej, czterdziestokilkuletni, bez marynarki, z teczką w ręce. Szerokie nogawki spodni zakrywały mu buty. Spodnie ma jak marynarz, zdołał jeszcze pomyśleć porucznik, jak pajac.

– To ja, do usług – powiedział mężczyzna, jakby znudzony czy niezadowolony. – Długo pan na mnie czeka?

– Niech pan spakuje walizki – powiedział porucznik dobrodusznie. – Zabieram pana do Limy.

– Do Limy? – powiedział powoli, źrenice mu zmatowiały. – Kto mnie potrzebuje w Limie?

– Sam pułkownik Espina – powiedział porucznik triumfująco. – Sam minister Spraw Wewnętrznych, ni mniej, ni więcej.

Kobieta otworzyła usta, Bermudez nawet nie mrugnął. Pozostał obojętny, potem coś jakby zapowiedź uśmiechu rozjaśniło senne zniechęcenie na jego twarzy, a w chwilę później jego oczy znów były znudzone i bez wyrazu. Wątroba mu nawala, pomyślał porucznik, zgorzkniał, no, jak ktoś sobie wziął na kark taką żonę, to nic dziwnego. Bermudez rzucił teczkę na kanapę:

– To prawda, wczoraj słyszałem, że Espina jest jednym z członków Junty – wyciągnął paczkę „inca” i niechętnie podsunął porucznikowi. – Czy Góral panu nie mówił, po co chce mnie widzieć?

– Tylko tyle, że pilnie pana potrzebuje. – Góral? pomyślał porucznik. – I że mam pana zabrać do Limy, nawet gdybym miał panu przystawić pistolet do piersi.

Bermudez opadł na fotel, założył nogę na nogę, wypuścił haust dymu, który zasłonił mu twarz, a kiedy dym się ulotnił, porucznik zobaczył, że tamten uśmiecha się do niego, tak jakby mi robił łaskę, pomyślał, jakby sobie ze mnie kpił.

– Dzisiaj będzie mi trudno wyjechać z Chincha – powiedział niedbale. – Mam do załatwienia taki interesik, tu na jednej hacjendzie, niedaleko.

– Jak kogo wzywa minister, to nie może być żadnych ale – powiedział porucznik. – Bardzo pana proszę, panie Bermudez.

– Dwa nowe traktory, dobry interes – tłumaczył Bermudez zwrócony w stronę konstelacji much czy dziur, czy cieni. – Nie mam teraz głowy na przejażdżki do Limy.

– Traktory? – podchwycił porucznik z irytacją. – Niechże się pan stuknie w głowę i jedziemy, szkoda czasu, bardzo pana proszę.

Bermudez gwizdnął mrużąc małe chłodne oczki i bez pośpiechu opędzał się od dymu:

– Kiedy się człowiek za dużo garbi nad czytaniem, nie ma lepszego lekarstwa jak traktory – rzekł, jakby go nie widział ani nie słyszał. – Niech pan powie Góralowi, że przyjadę za parę dni.

Porucznik patrzył na niego zbity z tropu, rozbawiony, zmieszany: w takim razie on będzie musiał wyjąć pistolet i przyłożyć mu go do piersi, señor Bermúdez, i ludzie będą się z niego śmieli. Ale don Cayo jakby nigdy nic, don, wagarował i przychodził pod ranczerię, a kobiety pokazywały na niego i szeptały Rosa, śmiały się Rosita, popatrz, kto przyszedł. Córka Tum uli chodziła nadęta jak paw, don. No bo niech pan sobie wyobrazi, syn Sępa przychodzi do niej aż tutaj, nie do wiary. A ona nawet nie wyjrzała, żeby z nim porozmawiać, taka była harda, biegła do swoich przyjaciółek, no i dopiero śmiechy i szeptanie. A jego nie obchodziło, że dziewczyna ma go gdzieś, tylko tak jakby się jeszcze bardziej podniecał. Taka spryciara, don, a jej matka, szkoda słów, wszyscy już rozumieli, o co chodzi, ale on nic a nic. Cierpiał, nie tracił nadziei, przychodził pod ranczerię, ta czarnula w końcu zmięknie, mówię ci, Murzynie, a to właśnie on zmiękł i wpadł, don. Nie widzi pan, don Cayo, ona ma pana dość, ona się panu nigdy nie odwdzięczy za to, że pan na nią zwrócił uwagę. Niech pan ją pośle do diabła, don Cayo. Ale on, jakby mu kto czegoś zadał, biegał za nią jak pijany i ludzie zaczęli plotkować.

Don Cayo, ludzie gadają, strasznie gadają. A on, że go to gówno obchodzi i że będzie robił, co mu się zechce, no a chciało mu się biegać za dziewczyną, to jasne. No i dobrze, kto by miał mu za złe, mało to białych zawróci sobie głowę indiańską dziewczyną, prześpi się z nią i nikogo nic nie obchodzi, prawda, don? Ale don Cayo tak się za nią uganiał, jakby to była poważna sprawa, no, czy to nie szaleństwo? A jeszcze dziwniejsze, że Rosa pozwalała sobie na to, żeby nim pomiatać. Przynajmniej tak wyglądało, że go ma za nic, don.

– Już wziąłem benzynę i zawiadomiłem, że będziemy w Limie mniej więcej za trzy i pół godziny – powiedział porucznik. – Możemy jechać choćby zaraz, señor Bermúdez.

Bermúdez zmienił koszulę i włożył popielate ubranie. W ręku miał teczkę, na głowie wymięty kapelusz, okulary od słońca.

– Nic więcej pan nie bierze?

– Jeszcze czterdzieści walizek – fuknął Bermúdez ledwie otworzywszy usta. – Jedziemy, chcę dziś wrócić do Chincha.

Kobieta patrzyła na sierżanta, który nalewał oleju do jeepa. Zdjęła fartuch, i sukienka obciskała jej wzdęty brzuch, jej nalane biodra. Proszę mi wybaczyć, porucznik wyciągnął do niej rękę, że porywam pani męża, ale ona się nie roześmiała. Bermúdez zajął tylne siedzenie w jeepie, a ona patrzyła na niego tak, jakby go nienawidziła, pomyślał porucznik, albo jakby go już nie miała zobaczyć. Wsiadł do samochodu, zobaczył, że Bermúdez niedbale kiwa żonie ręką na pożegnanie, i pojechali. Słońce paliło, ulice opustoszały, mdlący odór unosił się nad chodnikami, połyskiwały szyby w oknach domów.

– Dawno pan nie był w Limie? – porucznik starał się być uprzejmy.

– Jeżdżę tam ze dwa, trzy razy do roku, jak mam interesy – odparł beznamiętnym, nieprzyjaznym głosem, machinalnie, niedbale, jakby był niezadowolony z całego świata. – Jestem przedstawicielem kilku tutejszych firm rolniczych.

– Nie braliśmy ślubu, ale ja też miałem swoją kobietę – mówi Ambrosio.

– A jak to się dzieje, że interesy panu nie idą? – powiedział porucznik. – Ci hacjenderzy tutaj to przecież bogacze, nie? Siedzą na bawełnie, prawda?

– Miałeś? – mówi Santiago. – No i co? Pokłóciłeś się z nią?

– Kiedyś dobrze mi szło – powiedział Bermúdez; nie jest tak źle, pomyślał porucznik, są w Peru bardziej antypatyczni od niego, bo jeszcze żyje pułkownik Espina. Ale po pułkowniku to chyba ten. – Ale odkąd wprowadzono kontrolę kursów walutowych, plantatorzy bawełny nie mają już takich zysków jak dawniej, teraz trzeba się dobrze napocić, żeby im cokolwiek sprzedać.

– Umarła mi tam, w Pucallpa, paniczu-mówi Ambrosio. – Zostawiła córeczkę.

– No tak, właśnie dlatego zrobiliśmy rewolucję powiedział porucznik wesoło. – Koniec z bałaganem. Teraz, kiedy wojsko jest górą, wszyscy muszą robić, co do nich należy. Zobaczy pan, z Odrią wszystko pójdzie lepiej.

– Naprawdę? – ziewnął Bermúdez. – To osoby się zmieniają, poruczniku, a nie istota sprawy.

– Nie czyta pan gazet, nie słucha radia? – nalegał ze śmiechem porucznik. – Już się zaczęła czystka. Apriści, chuliganeria, komuniści, wszyscy za kratki. Ani jeden drań nie zostanie na swobodzie.

– A po co wyjechałeś do Pucallpa? – mówi Santiago.

– Znajdą się inni dranie – powiedział z goryczą Bermúdez.

– Żeby oczyścić Peru z łobuzów, trzeba by na ten kraj rzucić kilka bomb i zetrzeć nas z mapy świata.

– Ba, do pracy, paniczu-mówi Ambrosio.-A raczę j, żeby tak powiedzieć, za pracą.

– Pan mówi na serio czy żartem? – spytał porucznik.

– Mój stary wiedział, że tam jesteś? – mówi Santiago.

– Nie lubię żartować – powiedział Bermudez. – Zawsze mówię serio.

Jeep jechał doliną, powietrze pachniało morskimi ślimakami, a w dali widać było piaszczyste pagórki. Sierżant prowadził wóz gryząc papierosa, porucznik nasunął czapkę na uszy: chodź, Murzynie, chlapniemy sobie piwka. Rozmawiali jak przyjaciele, don, on mnie potrzebuje, myślał Ambrosio, no i oczywiście chodziło o Rosę. Postarał się o furgonetkę i namówił swego przyjaciela Górala. I chciał, żeby Ambrosio też im pomógł, w razie gdyby doszło do bójki. Ciekawe, do jakiej bójki, no nie? Czy dziewczyna miała ojca albo braci? Nie, tylko Tumulę, śmiechu warte, taki śmieć. On był zachwycony, że może mu pomóc, tylko jedno ale. On się nie boi Túmuli, don Cayo, ani ludzi z ranczerii, ale co powie pana ojciec? Bo jakby się Sęp dowiedział, to don Cayo by tylko trochę oberwał, ale Ambrosio miałby za swoje. Nie dowie się, Murzynie, on wyjeżdża na trzy dni do Limy, a kiedy wróci, Rosa już będzie z powrotem w ranczerii. Ambrosio przyjął bajeczkę za dobrą monetę, don, dał się oszukać i mu pomógł. Bo wykraść dziewczynę na jedną noc, a potem ją wypuścić to jedna sprawa, a co innego – no nie, don? – żeby się z nią ożenić. A ten bandyta don Cayo wszystkich wystrychnął na dudków, i jego, i Górala, don. Wszystkich oprócz Rosy i oprócz Túmuli. W Chincha gadali, że zyskała na tym tylko dziewczyna, bo już nie rozwoziła mleka na ośle, była panią i synową Sepa. Wszyscy inni stracili w tej sprawie: don Cayo, jego rodzice i nawet Túmula, bo jej zabrali córkę. Bo może Rosa była najsprytniejsza z nich wszystkich. I kto by to powiedział, don, takie nic, ale za to chytra, i trafiła na wygrany los, ba, i więcej. Pan pyta, don, co miał robić Ambrosio? Iść o dziewiątej na rynek; i poszedł, poczekał, aż przyjechali po niego, pokręcili się trochę, a kiedy ludzie już spali, oni zatrzymali furgonetkę pod domem don Mauro Cruza, tego głuchego. Don Cayo tam się umówił z dziewczyną, na dziesiątą. Jasne, że przyszła, co miała nie przyjść. Jak już tam była, don Cayo podszedł do niej, a oni zostali w samochodzie. Czy on jej coś powiedział, czy ona zaczęła się czegoś domyślać, w każdym razie nagle córka Túmuli rzuciła się do ucieczki, a don Cayo krzyknął łapać ją. No to Ambrosio pobiegł, dogonił ją, zarzucił sobie na plecy i do furgonetki, tam ją posadził. I wtedy poznałem całą chytrość tej Rosy, don, zobaczyłem, dokąd ona nas prowadzi. Nawet raz nie krzyknęła, nie pisnęła ani nic, tylko trochę sobie pobiegała, poszamotała się i tyle. A najłatwiej byłoby wtedy narobić wrzasku, zaraz by się zlecieli ludzie, pół ranczerii by się zleciało, nie? Ona chciała, żeby ją porwali, czekała na to, żeby ją porwali, taka cwaniara, no czy nie mam racji, don? Że niby umierała ze strachu, aż głos jej odebrało. Kiedy ją niósł, kopała i drapała, a w samochodzie udawała, że płacze, zakryła sobie twarz, ale Ambrosio wcale nie widział, żeby płakała. Góral nacisnął gaz, furgonetka pomknęła drogą. Przyjechali na miejsce, don Cayo wysiadł, a Rosy już wcale nie trzeba było nieść, wpakowała się prościutko do domu, widział pan coś takiego, don? Ambrosio poszedł spać zastanawiając się, jaką minę będzie miała Rosa następnego dnia i czy powie wszystko Túmuli, a Túmula Murzynce, i czy Murzynka go zbije. I nawet nie podejrzewał, co się stanie, don. Bo Rosa nie wróciła następnego dnia i don Cayo też nie, ani następnego, ani jeszcze następnego. Na ranczerii Túmula się zapłakiwała, doña Catalina w Chincha się zapłakiwała, a Ambrosio nie mógł sobie znaleźć miejsca. Na trzeci dzień wrócił Sęp i zawiadomił policję, a Túmula też dała znać policji. Może pan sobie wyobrazić, don, jakie poszły plotki. Góral i Ambrosio, jak się spotykali na ulicy, to nawet się do siebie nie odzywali, on też, jak mógł, dawał nogę. A tamci dwoje, don, pokazali się dopiero po tygodniu. Nie zmuszali go, nikt nad nim nie stał z rewolwerem, nikt nie mówił albo ślub, albo grób. Sam poszedł do księdza, sam, z własnej woli. Podobno ludzie widzieli, jak wysiadali z autobusu na Placu Broni, on prowadził Rosę pod rękę i weszli do domu Sępa, tak jakby właśnie wrócili ze spaceru. I ot, tak sobie, ni z tego ni z owego, wchodzą oboje, razem, niech pan sobie wyobrazi, i don Cayo wyciąga metrykę i mówi pobraliśmy się, ma pan pojęcie, don, jaką minę miał Sęp i co za heca z tego była?

– To tam się poluje na łobuzów? – Bermudez z mdłym uśmieszkiem wskazywał Park Uniwersytecki. – A co słychać na San Marcos? Wejście do parku zamykały z czterech rogów szlabany, kręciły się tam patrole żołnierzy w hełmach, żandarmi i konna policja. Precz z Dyktaturą, głosiły afisze przyczepione do murów San Marcos. Tylko Apra Ocali Peru. Główna brama uniwersytetu była zamknięta, na balkonach powiewały płachty żałobnej krepy, a z dachów maleńkie główki śledziły ruchy żołnierzy i żandarmów. Z wnętrza uczelni dochodził gwar, który wzmagał się lub opadał przygłuszony oklaskami.

– Kilku apristów siedzi tam od 27 października – porucznik dawał znaki oficerowi, który dowodził patrolem pilnującym szlabanu od alei Abancay. – Te bawoły nigdy się niczego nie nauczą.

– Czemu im nie wpakują po kulce? – powiedział Bermú-dez. – To tak wygląda ta wojskowa czystka?

Podporucznik policji zbliżył się do jeepa, zasalutował, obejrzał przepustkę podsuniętą przez porucznika.

– No, jak tam wywrotowcy? – rzekł porucznik wskazując na San Marcos.

– Rozrabiają – powiedział policjant. – Od czasu do czasu rzucają kamieniami. Możecie jechać, poruczniku.

Policjanci cofnęli konie i jeep wjechał na teren parku. Nad falującymi wstęgami krepy widniały białe arkusze, opłakujemy utratę wolności, i piszczele i czaszki namalowane czarną farbą.

– Ja to bym im wpakował po kulce, ale pułkownik Espina chce ich wziąć głodem – powiedział porucznik.

– A jak jest na prowincji? – powiedział Bermúdez. – Na Północy pewno będą zamieszki, tak myślę. Tam apriści są mocni.

– Wszędzie spokój, to były czyste bajki z tym, że niby Apra trzyma w swoim zasięgu całe Peru – powiedział porucznik. – Sam pan widział, liderzy poszukali azylu w ambasadach. Jeszcze nie było takiej spokojnej rewolucji, señor Bermúdez. A tę hecę na San Marcos można by załatwić w jednej chwili, gdyby tylko władze zechciały.

Na ulicach śródmieścia nie było widać wojska. Dopiero na placu Italia znów pojawili się żołnierze w hełmach.

Bermúdez wysiadł z jeepa, przeciągnął się, zrobił kilka kroków, poczekał na porucznika patrząc na niego bezradnie.

– Nigdy pan nie był w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych? – powiedział porucznik zachęcającym tonem. – Budynek jest stary, ale biura bardzo eleganckie. U pułkownika to są i obrazy, i w ogóle wszystko co trzeba.

No to oni weszli, i nie minęły nawet dwie minuty, i drzwi się otworzyły, jakby tam w środku było trzęsienie ziemi, i wyskoczył don Cayo z Rosą, a za nimi Sęp, wykrzykiwał coś i nacierał na nich jak byk, niesłychane rzeczy, don. I to nie na tę córkę Túmuli się wściekał, nie, jej to nawet chyba nie bił, tylko swojego syna. Zwalał go z nóg pięścią, podnosił kopniakiem i tak w kółko aż do Placu Broni. Tam go odciągnęli, boby chłopaka zatłukł. Nie mógł się pogodzić z takim ożenkiem, że to jeszcze smarkacz, no i przede wszystkim, że z kim on się ożenił. I oczywiście nigdy się nie pogodził, nie chciał więcej widzieć syna ani mu dawać na życie. Don Cayo musiał zacząć zarabiać na siebie i na Rosę. Nawet szkoły nie skończył, on, co o nim Sęp mówił, że z niego taka tęga głowa. Gdyby to nie ksiądz im dawał ślub, ale alkad, już by Sęp na pewno jakoś załatwił, ale co można załatwić z Panem Bogiem, don? I jeszcze do tego doña Catalina taka pobożna. Poradzili się proboszcza, a on im powiedział nie ma rady, religia to religia, tylko śmierć ich rozłączy. No i tak Sępowi nic nie zostało, tylko rozpaczać. Ludzie gadają, że temu księżulkowi, co ich pożenił, to Sęp tak dołożył, że potem nie chcieli mu dać rozgrzeszenia i za pokutę kazali mu opłacić budowę jednej z wież w nowym kościele w Chincha. Więc jeszcze i kościół zyskał swoje na tej sprawie, don. A młodej pary Sęp już więcej nie widział. Może tylko w godzinie śmierci spytał: czy mam wnuki? Gdyby miał, może by i przebaczył synowi, ale ta Rosa nie dość, że go wystrychnęła na dudka, to jeszcze okazała się bezpłodna. Podobno po to, żeby syn po nim nic nie odziedziczył, Sęp zaczął wydawać wszystko, co miał, na pijaństwa i na jałmużnę, i gdyby śmierć go nie zaskoczyła tak nagle, straciłby i ten domek za kościołem. No ale już nie zdążył, don. Pan pyta, czemu żył tyle lat z Indianką? Wszyscy to powtarzali Sępowi: przejdzie mu i odeśle ją z powrotem do Túmuli, a pan odzyska syna. Ale jej nie odesłał, kto to wie czemu? Z pobożności? Chyba nie, bo don Cayo nawet i nie chodził do kościoła. Pan mówi, że na złość ojcu, don? Bo nienawidził Sępa, mówi pan? Żeby go rozwścieczyć, niech widzi, jak się rozwiewają wszystkie jego nadzieje pokładane w synu? Zgnoić się po to, żeby ojca własny gniew zadusił? Myśli pan, że dlatego, don? Kazać mu cierpieć, choćby to miało być za nie wiem jaką cenę, choćby miał za to sam zrobić z siebie szmatę? Ba, ja tam nie wiem, don, jak już tak szczerze rozmawiamy, to nie wiem. Panu słabo? Aha, że pan nie mówi o Sępie i o don Cayo, tylko o panu i o paniczu Santiago, tak, don? W porządku, już nic nie powiem, don, wiem, że to przecież nie ze mną pan rozmawiał. Nic nie mówiłem, don, niech pan się na mnie nie gniewa, don.

– Jak wygląda ta Pucallpa? – mówi Santiago.

– Taka tam zapadła dziura – mówi Ambrosio. – Nie był pan?

– Całe życie marzyłem o podróżach i tylko kiedyś ruszyłem się o osiemdziesiąt kilometrów od domu, tylko raz – mówi Santiago. – Ty przynajmniej trochę podróżowałeś.

– W złą godzinę, paniczu – mówi Ambrosio. – Pucallpa ściągnęła na mnie same nieszczęścia.

– To znaczy, że ci się nie powiodło – powiedział pułkownik Espina. – Poszło ci najgorzej z całej naszej grupy. Nie masz grosza przy duszy i jesteś prowincjuszem.

– Nie miałem czasu pójść w ślady tamtej reszty – powiedział Bermúdez spokojnie; patrzył na Espine i w jego wzroku nie było ani arogancji, ani pokory. – No ale ty oczywiście zaszedłeś dalej niż wszyscy inni razem wzięci.

– Najlepszy uczeń, najinteligentniejszy, chłopak z głową – powiedział Espina. – Bermúdez będzie prezydentem, a Espina ministrem, tak mówił Drozd. Pamiętasz?

– Już wtedy chciałeś być ministrem, to prawda – powiedział Bermúdez z kwaśnym uśmieszkiem. – No i zostałeś nim. Jesteś chyba zadowolony, nie?

– Nie prosiłem o to, nie starałem się – pułkownik Espina z rezygnacją rozłożył ręce. – Narzucono mi tę funkcję; przyjąłem ją jako swój obowiązek.

– W Chincha mówili, że byłeś jednym z tych oficerów apristów, że poszedłeś kiedyś na cocktail do Haya de la Torre – Bermúdez uśmiechał się dalej, bez przekonania. – A teraz popatrzcie no, polujesz na apristów jak na przestępców. Tak mówił ten porucznik, którego mi przysłałeś. A propos, mógłbyś mi wreszcie powiedzieć, czemu mnie spotyka ten zaszczyt.

Drzwi gabinetu otworzyły się, wszedł w ukłonach mężczyzna z twarzą wyrażającą najwyższy szacunek, w ręku miał jakieś papiery. – Czy można, panie ministrze? – a pułkownik, później, doktorze Alcibiades, sparaliżował go jednym gestem, niech nam teraz nikt nie przeszkadza. Mężczyzna znów się skłonił, dobrze, panie ministrze, i wyszedł.

– Panie ministrze – wychrypiał Bermúdez bez cienia tęsknoty w głosie i rozejrzał się sennie dokoła. – To wszystko wydaje mi się nieprawdą. Jak i to, że tu siedzę. I że obaj mamy już pod pięćdziesiątkę.

Pułkownik Espina uśmiechał się do niego serdecznie, trochę wyłysiał, ale wśród tych włosów, które mu zostały, nie było ani jednego siwego, a jego śniade policzki zachowały dawną jędrność; z wolna wodził wzrokiem po wygarbowanej, bezsilnej twarzy Bermúdeza, po jego postarzałej, chudej postaci, takiej maleńkiej w ogromnym fotelu z czerwonego aksamitu.

– Wykończyło cię to twoje bezsensowne małżeństwo – powiedział ze słodyczą, ojcowskim tonem. – To był twój życiowy błąd, Cayo. Ja ci to przepowiadałem, przypomnij sobie.

– Ściągnąłeś mnie tu, żeby mówić o moim małżeństwie? – odparł tamten bez gniewu, swoim zwykłym słabym, przytłumionym głosem. – Jeszcze słowo i wychodzę.

– Zawsze taki sam, nie możesz ścierpieć najmniejszego ukłucia – zaśmiał się Espina. – Jak się miewa Rosa? Dzieci nie masz, prawda? Tak, wiem.

– Jeśli nie masz nic przeciw temu, to może przejdziemy do rzeczy – powiedział Bermúdez; cień zmęczenia położył się na jego oczach, zniecierpliwienie ściągnęło usta. Za plecami Espiny, za oknem, odcinały się na tle opasłych chmur dachy, gzymsy, tarasy, te wszystkie napowietrzne śmietniska.

– Mało się widywaliśmy, ale ty zawsze byłeś i jesteś moim najlepszym przyjacielem – niemal zasmucił się pułkownik. – Jeszcze jako szczeniak szanowałem cię, Cayo. Bardziej niż ty mnie. Podziwiałem cię, nawet ci zazdrościłem.

Bermúdez obserwował pułkownika z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Trzymany w ręku papieros dopalił się, popiół spadał na dywan, spirale dymu rozbijały się o jego twarz jak fale o brunatną skałę.

– Kiedy byłem ministrem u Bustamantego, wszyscy z naszej grupy dobijali się do mnie, tylko ty nie – powiedział Espina. – Dlaczego? Kiepsko ci się powodziło, a przecież dawniej byliśmy jak bracia. Mogłem ci pomóc.

– Złazili się jak psy, żeby cię lizać po rękach, prosić o protekcję, proponować swoich ludzi? – rzekł Bermúdez. – A że ja nie przyszedłem, powiedziałeś sobie o ten to albo nieźle się odkuł, albo już nie żyje.

– Wiedziałem, że żyjesz, ale przymierasz godem – powiedział Espina. – Nie przerywaj, daj mi mówić.

– Przecież wcale się nie spieszysz z gadaniem – powiedział Bermúdez. – Trzeba cię ciągnąć za język, jak u José Pardo.

– Chciałbym ci w czymś pójść na rękę – mruknął Espina. – Powiedz, co mogę zrobić dla ciebie.

– Załatw mi powrót do Chincha – zaszemrał Bermúdez. – Jeep, przejazd autobusem, cokolwiek. Przez ten wypad do Limy mogę stracić jeden niezły interesik.

– Jesteś zadowolony z twojego życia, nie przejmujesz się, że możesz się zestarzeć na prowincji i w biedzie – powiedział Espina. Już nie masz ambicji, Cayo.

– Ale jeszcze mam swoją dumę – powiedział Bermúdez ostro. – Nie lubię, jak mi kto robi łaskę. Czy to wszystko, co miałeś do powiedzenia?

Pułkownik patrzył na niego, jakby go szacował albo usiłował rozgryźć, i serdeczny uśmiech znikał z jego twarzy. Złożył dłonie o wypolerowanych paznokciach, wysunął głowę naprzód.

– A więc kawa na ławę, tak, Cayo? – powiedział z nagłym przypływem energii.

– Najwyższy czas – Bermúdez stłamsił w popielniczce niedopałek papierosa. – Już mnie zmęczyły te twoje miłosne deklaracje.

– Odria potrzebuje zaufanych ludzi – pułkownik ostrożnie cedził słowa, jakby nagle coś zaczęło zagrażać jego pewności siebie i swobodzie. – Tutaj z nami są wszyscy i nikt. „La Prensa” i Towarzystwo Rolne chcą tylko, żebyśmy znieśli kontrolę kursów walutowych i popierali wolny handel.

– Jeśli im pójdziecie na rękę, to nie będzie kłopotów – powiedział Bermúdez. – No nie?

– „El Comercio” tylko przez nienawiść do Apry nazywa Odrlę zbawcą ojczyzny – powiedział pułkownik Espina. – Oni chcą po prostu, żebyśmy przymknęli apristów.

– To już załatwione – powiedział Bermúdez. – Więc i tu nie ma problemu, prawda?

– A International, Cerro i inne kompanie chcą tylko silnego rządu, przy którym siedziałyby cicho związki zawodowe ciągnął Espina nie słuchając go. – Każdy w swoją stronę, rozumiesz?

– Eksporterzy, antyapriści, gringowie i jeszcze do tego wojsko – powiedział Bermúdez. – Forsa i siła. Odria nie może się skarżyć. Więcej nie trzeba.

– Prezydent zna mentalność tych skurwysynów – powiedział pułkownik Espina. – Dziś cię popierają, a jutro wpakują sztylet w plecy.

– Tak jak wy wpakowaliście Bustamantemu uśmiechnął się Bermúdez, ale pułkownik zachował powagę. – Tak czy inaczej, póki będą zadowoleni, będą popierać reżym. Potem znajdą sobie innego generała, a was zdejmą. Przecież zawsze tak było w Peru, no nie?

– Tym razem tak nie będzie – powiedział pułkownik Espina. – Będziemy się mieć na baczności.

– Todoskonale-powiedziałBermudeztłumiącziewanie.-Ale mnie to wszystko nie dotyczy.

– Mówiłem o tobie prezydentowi – pułkownik Espina odczekał chwilę, jakie wrażenie zrobią jego słowa, ale Bermúdez, z tym samym wyrazem, nieruchomy, słuchał go z łokciem na poręczy fotela, z twarzą opartą na dłoni. – Szukamy kogoś na szefa Służby Bezpieczeństwa, przyszło mi na myśl twoje nazwisko i wymieniłem je. Czy palnąłem głupstwo?

Umilkł, z gestem niechęci, zmęczenia, wahania czy żalu, wykrzywił usta i zmrużył oczy. Siedział tak przez kilka sekund, jakby zobojętniały na wszystko, a potem poszukał wzrokiem twarzy Bermúdeza: ciągle taka sama, skończenie spokojna, wyczekująca.

– Funkcja niesprecyzowana, ale ważna dla zapewnienia bezpieczeństwa ustroju – dodał pułkownik. – Czy palnąłem głupstwo? Oni uprzedzali, tu potrzeba kogoś, kto będzie jak twoje drugie ja, twoja prawa ręka. Przyszło mi do głowy twoje nazwisko i powiedziałem im. Bez namysłu. No więc widzisz, szczerze ci mówię. Palnąłem głupstwo?

Bermúdez wyjął drugiego papierosa, zapalił. Posmakował go ściągając usta i lekko przygryzł dolną wargę. Popatrzył na żarzący się popiół, na dym, w okno, na zagnojone dachy Limy.

– Wiem, że jak zechcesz, będziesz jednym z moich ludzi – powiedział pułkownik Espina.

– Widzę, że masz zaufanie do dawnego kumpla – powiedział w końcu Bermúdez tak cicho, że pułkownik aż wyciągnął szyję. – Wybrać na swoją prawą rękę pechowca, prowincjusza i do tego jeszcze faceta bez doświadczenia. To wielki zaszczyt, Góral.

– Dość już tych kpin – Espina uderzył ręką w stół. – Powiedz, tak czy nie.

– W takich sprawach nie można od razu się decydować – powiedział Bermúdez. – Daj mi parę dni do namysłu,

– Ani pół godziny, powiedz mi zaraz – powiedział Espina. – O szóstej jestem umówiony z prezydentem w Pałacu. Jeśli się zgadzasz, pojedziesz ze mną i przedstawię cię. Jak nie, możesz wracać do Chincha.

– Obowiązki szefa Służby Bezpieczeństwa mogę sobie wyobrazić – powiedział Bermúdez. – Natomiast nie mam pojęcia, jaka jest jego pensja.

– Pensja zasadnicza i fundusz reprezentacyjny – powiedział pułkownik Espina. – Jakieś pięć, sześć tysięcy solów, zdaje się. Wiem, że to niezbyt dużo.

– Jak na skromne utrzymanie, wystarczy – Bermúdez jakby się uśmiechnął. – A że ze mnie skromny człowiek, więc jakoś bym sobie poradził.

– No to załatwione – powiedział pułkownik Espina. – Ale nie odpowiedziałeś mi w końcu. Zrobiłem głupstwo?

– Czas to pokaże, Góral – Bermúdez znowu zdobył się na półuśmiech.

Czy Góral nie poznał Ambrosia? Kiedy Ambrosio był szoferem don Cayo, tysiące razy wsiadał do samochodu, tysiące razy, don, odwoziłem go do domu. Może i poznał, ale nigdy tego nie okazał, don. Teraz, jako minister, wstydziłby się może, że znał Ambrosia w czasach, kiedy był nikim, i niezbyt mu było do smaku, że Ambrosio wie o jego udziale w porwaniu córki Túmuli. Wymazałby go z pamięci, żeby ta czarna twarz nie ściągała na niego złych wspomnień, don. Kiedy się spotykali, traktował Ambrosia jak kierowcę, którego się pierwszy raz widzi. Dzień dobry, dobry wieczór, i Góral tak samo. Teraz on musi coś jeszcze powiedzieć, don. Rosa to była zwykła Indianka i miała całą kupę wad, to prawda, ale w gruncie rzeczy można jej było współczuć, no nie, don? Koniec końców, była przecież jego żoną, prawda? A on ją zostawił w Chincha i nic jej z tego nie przyszło, że don Cayo stał się kimś ważnym. Że niby co się z nią działo przez te wszystkie lata? Kiedy don Cayo wyjechał do Limy, ona została w żółtym domku, może do dziś tam marnieje. Ale jej nie rzucił tak jak pani Hortensji, bez środków do życia. Przesyłał jej pensję, wiele razy mówił do Ambrosia przypomnij mi, Murzynie, że mam posłać Rosie pieniądze. Co ona robiła przez te wszystkie lata? A bo ja wiem. Chyba miała takie życie jak i przedtem, bez przyjaciółek, bez rodziny. Bo jak się pobrali, to już nigdy nie zajrzała na ranczerię, nawet Túmuli nie przyszła zobaczyć. Pewnie don Cayo jej zabronił. A Tumula złorzeczyła córce, bo ta jej nie zapraszała do siebie. Ale to nawet nie dlatego, don; nigdy nie weszła pomiędzy ludzi z Chincha, próżne nadzieje, kto by tam się przyjaźnił z córką mleczarki, choćby nawet była żoną don Cayo, nosiła buciki i codziennie myła twarz. Przecież wszyscy ją kiedyś widywali, jak poganiała osła i roznosiła tykwy. I poza tym wiedzieli, że Sęp nigdy jej nie uznał za synową. Nic jej nie pozostało, jak zamknąć się w pokoiku, który miał don Cayo za szpitalem San José, i tam żyć jak w klasztorze. Prawie nigdy nie wychodziła, ze wstydu, bo na ulicy ją sobie pokazywali, a może i ze strachu przed Sępem. A potem to już chyba dlatego, że tak przywykła. Ambrosio widział ją kilka razy, na targu albo przed domem, jak wystawiała balię na ulicę i prała, klęcząc na ścieżce. No i na co się to zdało, don, na co tyle obrotności i sprytu, żeby złowić białego mężczyznę. Zyskała nazwisko i znalazła się o szczebel wyżej, ale za to została samiuteńka, bez jednej przyjaznej duszy, i nawet bez matki. Pyta pan o don Cayo? A tak, on to miał przyjaciół, co sobota chodził na piwko do „Pięknego Zakątka”, grywał w „ropuchę” w Jardín El Paraíso, widywano go w takim jednym lokalu i podobno zawsze brał sobie dwie do pokoju. Rzadko kiedy wychodził z Rosą, don, nawet do kina szedł sam. Gdzie pracował don Cayo? W sklepie tych Cruz, w banku, u notariusza, a potem sprzedawał traktory farmerom. Z rok tak przeżyli w tej izdebce, a jak im się polepszyło, przenieśli się do dzielnicy’ południowej, Ambrosio wtedy już jeździł jako kierowca między prowincjami i miał tylko małe przystanki w Chincha, no i kiedyś podczas takiego postoju dowiedział się, że Sęp umarł, a don Cayo i Rosa przenieśli się do tej starej dewotki. Doña Catalina umarła za rządów Bustamantego, don. Jak się u don Cayo wszystko odmieniło za Odrii, to w Chincha ludzie mówili teraz Rosa sobie zbuduje nowy dom i będzie miała dużo służby. Ale nic z tego nie było, don. Wtedy się zaczęły wizyty, pchali się drzwiami i oknami do tej Rosy, don. W „Głosie Chincha” umieszczali fotografie don Cayo z podpisem sławny rodak z Chincha i kto mógł, wpadał do R.osy i upraszał a to o posadkę dla mojego męża, a to stypendium dla mojego synka, a to żeby mojego brata mianowali profesorem czy zastępcą prefekta policji. A znowu rodziny tych różnych apristów wypłakiwały się, niech don Cayo wypuści mojego siostrzeńca albo pozwoli wrócić do kraju mojemu wujowi. To była cała zemsta córki Túmuli, don, wtedy jej zapłacili tamci, co jej przedtem pokazywali swoje fochy. Podobno przyjmowała ich na progu, wszystkich z taką samą głupkowatą miną. Pani synek w więzieniu? Ach, co za zmartwienie. Posadka dla pańskiego pasierba? Proszę pojechać do Limy i porozmawiać z mężem, do widzenia panu. Ale o tym wszystkim Ambrosio wiedział tylko ze słyszenia, don, przecież pan wie, że już wtedy też był w Limie, prawda? Kto go namówił, żeby się zgłosił do don Cayo? Ano Murzynka, Ambrosio nie chciał, mówił podobno wypędza każdego, kto jest z Chincha i przyszedł o coś prosić. Ale jego nie wypędził, don, tylko mu pomógł i Ambrosio był mu za to wdzięczny. Tak, nienawidził tych z Chincha, nie wiadomo czemu, ale sam pan widzi,” nic nie zrobił dla tego miasteczka, nawet jednej szkoły nie kazał zbudować na swojej rodzinnej ziemi. Po jakimś czasie, kiedy ludzie zaczęli źle gadać o Odríi i do Chincha wracali wygnani apriści, podobno zastępca naczelnika postawił przed tym żółtym domkiem policjanta, żeby ochraniał Rosę, widzi pan, jak nienawidzili don Cayo? Ale to była głupota, bo odkąd on był w rządzie, nie mieszkali razem ani się nie widywali i wszyscy wiedzieli, że gdyby zabito Rosę, to by tym wcale nie wyrządzili krzywdy don Cayo, raczej przysługę. Bo on nie tylko jej nie kochał, don, on jej nienawidził, chyba dlatego, że się zrobiła taka szkaradna, no nie, jak pan myśli?

– No widzisz, jak cię dobrze przyjął – powiedział pułkownik Espina – Przekonałeś się, co to za człowiek z Generała.

– Muszę uporządkować myśli – mruknął Bermúdez. Głowa mi pęka.

– Idź odpocząć – powiedział Espina. – Jutro cię przedstawię w ministerstwie i wprowadzę we wszystkie sprawy. No ale przynajmniej powiedz, czy jesteś zadowolony.

– Nie wiem – powiedział Bermúdez. – Czuję się jak pijany. – Ba, w twoich ustach to brzmi jak podziękowanie – zaśmiał się Espina.

– Przyjechałem do Limy tylko z tą teczką – powiedział Bermúdez. – Myślałem, że to na parę godzin.

– Potrzebujesz pieniędzy? – rzekł Espina. – Wiesz co, stary? Teraz ci coś niecoś pożyczę, a jutro załatwię, żeby ci dali zaliczkę.

– Jakie nieszczęście spotkało cię w Pucallpa? – mówi Santiago.

– Poszukam tu niedaleko jakiegoś hotelu – powiedział Bermúdez. – Przyjdę jutro rano.

– Dla mnie, dla mnie? – powiedział don Fermín. – A może to zrobiłeś dla siebie, żeby mnie mieć w ręku, ty nędzniku?

– Ktoś mnie tam wysłał, myślałem, że mi dobrze życzy – mówi Ambrosio. – Jedź tam, Murzynie, obiecywał złote góry. Ot, takie gadanie, paniczu, największa pułapka, jaką sobie można wyobrazić. Gdybym to panu opowiedział, ba.

Espina odprowadził go do drzwi gabinetu i podali sobie dłonie, Bermúdez wyszedł, trzymając w jednej ręce teczkę, w drugiej swój nędzny kapelusz. Wyraz twarzy miał roztargniony i poważny, spojrzenie jak gdyby skierowane do wewnątrz. Nie odpowiedział na ukłon oficera przy wejściu. Czy to była godzina, kiedy urzędnicy kończą pracę? Na ulicach panował tłok i hałas. Wmieszał się w tłum, szedł tam, dokąd niosła go ludzka fala, oddalał się, znów szedł, zawrócił wąskimi, zatłoczonymi chodnikami, jakby ciągnął go jakiś wir albo czary, czasem zatrzymywał się na rogu albo w podcieniach, albo pod latarnią, żeby zapalić papierosa. W kawiarni na Azángaro zamówił herbatę z cytryną i pił ją smakując z wolna, a wychodząc zostawił napiwek dwukrotnie wyższy niż cały zapłacony rachunek. W jakiejś podłej księgarni w pasażu przy Unión przerzucił kilka broszurek o krzykliwych okładkach i drobnym wytartym druku, oglądał je niewidzącym spojrzeniem, aż wreszcie oczy mu zapłonęły, gdy trafił na Lesbijskie tajemnice. Kupił książkę i wyszedł. Jakiś czas błądził jeszcze po śródmiejskich ulicach, z teczką pod pachą, z pomiętym kapeluszem w ręku, paląc bez przerwy. Ściemniało się już i ulice pustoszały, kiedy wszedł do hotelu Maury i zapytał o pokój. Podsunięto mu formularz i przez chwilę trzymał pióro uniesione nad miejscem, gdzie należało wpisać zawód, wreszcie napisał urzędnik. Pokój był na trzecim piętrze, okno wychodziło na wewnętrzne podwórze. Wszedł do wanny, a potem położył się w bieliźnie do łóżka. Przerzucał Lesbijskie tajemnice, a jego oczy błądziły na ślepo wśród stłoczonych czarnych znaczków. Potem zgasił światło. Ale przez wiele godzin nie mógł zasnąć. Leżał na plecach, nieruchomy, z zapalonym papierosem w ręce, dysząc niespokojnie, ze spojrzeniem utkwionym w mroczny cień na suficie.

IV

– Więc to było w Pucallpa i przez tego Hilario Moralesa. No tak, ty wiesz, kiedy i dlaczego się wpakowałeś w to twoje zafajdane życie mówi Santiago. – A ja bym dał nie wiem co, żeby wiedzieć, w jakim momencie się zgnoiłem.

Przyniesie jej tę książkę, zgoda? Lato się kończyło, wydawało się, że to już piąta, a jeszcze nie było drugiej, i Santiago myśli: tak, oczywiście, przyniósł tę książkę. Zachwycony i przejęty stał na zakurzonych kamiennych płytach, wśród wyszczerbionych filarów uniwersyteckiego hallu, niecierpliwił się, niechby już mnie przyjęli, i ją też, pełen optymizmu, i ciebie przyjęto, myśli, i ją też: ech, Zavalita, byłeś szczęśliwy.

– Pan jest zdrowy, młody, ma pan pracę, ma pan żonę – mówi Ambrosio. – Pan się zgnoił? Jak to się mogło stać, paniczu?

Zdający – ilu z nich miało się znaleźć razem z Aidą? z nosami wetkniętymi w notatki, pojedynczo i grupkami krążyli po patio, krok za krokiem, jak w procesji, albo przysiadłszy na odrapanych ławkach powtarzali materiał oparci o pokryte pleśnią ściany i przepytywali się półgłosem. Kolorowi chłopcy i dziewczęta, tutaj nie przychodziła młodzież z towarzystwa. Myśli: miałaś rację, mamo.

– Kiedy wstąpiłem na San Marcos, zanim jeszcze uciekłem z domu, byłem czysty jak łza – mówi Santiago.

Rozpoznał kilka twarzy z pisemnego egzaminu, wymienili uśmiechy i powitania, ale Aida nie przychodziła, więc stanął tuż przy wejściu. Słyszał, jak obok w grupie powtarzają geografię, słyszał, jak jakiś chłopak, nieruchomy, ze spuszczonymi oczyma, wymienia modlitewnym tonem wicekrólów Peru.

– Był panicz taki sam czysty jak ten czysty tytoń, co go kurzą bogacze? – śmieje się Ambrosio.

Zobaczył ją, jak wchodziła: ta sama prosta sukienka koloru cegły, te same płaskie pantofle co wtedy na pisemnym. Ze swoją minką pilnej uczennicy przepychała się przez zatłoczoną bramę, odwracała to tu, to tam swoją buzię dużego dziecka, nieumalowaną, pozbawioną wdzięku i blasku; szukała czegoś, kogoś, spojrzeniem twardym i dorosłym. Wargi jej się wygięły, on otworzył usta i zobaczył, że się uśmiechnęła: surowa twarz złagodniała, rozjaśniła się. Zobaczył, że idzie ku niemu: cześć, Aida.

– Miałem w nosie całą forsę świata i czułem się stworzony do wielkich rzeczy – mówi Santiago. – W tym sensie byłem czysty.

– W Grocio Prado żyła pobożna Melchorita, rozdawała wszystko, co miała, i całymi dniami się modliła – mówi Ambrosio. – Czy pan, jako młody chłopiec, chciał być tak samo święty jak ona?

– Przyniosłem ci Noc została za nami – powiedział Santiago. – Może ci się spodoba.

– Tyle mi o niej mówiłeś, że umieram z ciekawości – powiedziała Aida. – A tu masz tę francuską powieść o rewolucji w Chinach.

– Jirón Puno, ulica Padre Jerónimo? – mówi Ambrosio. – To tam dają pieniądze takim przeklętym Murzynom jak ja?

– Tam zdawaliśmy egzamin wstępny tego roku, kiedy wstąpiłem na San Marcos – mówi Santiago. – Podkochiwałem się w dziewczynach z Miraflores, ale na ulicy Padre Jerónimo zakochałem się pierwszy raz naprawdę.

– To chyba nie powieść, wygląda na coś historycznego – powiedziała Aida.

– Ach tak? – mówi Ambrosio. – I ona też się w panu zakochała?

– To książka autobiograficzna, ale czyta się jak powieść – rzekł Santiago. – Zobaczysz, zajrzyj do rozdziału Noc długich noży, o przewrocie w Niemczech. Coś wspaniałego, zobaczysz.

– O rewolucji? – Aida kartkowała książkę, a w jej głosie i spojrzeniu dostrzegało się nieufność. – Ale ten Valtin to komunista czy wróg komunizmu?

– Nie wiem, czy się we mnie zakochała, nie wiem, czy wiedziała, że ją kocham – mówi Santiago. – Czasem myślę, że tak, a czasem, że nie.

– Pan nie wiedział, ona nie wiedziała, ale to poplątane, przecież takie rzeczy zawsze się wie, no nie, paniczu? – mówi Ambrosio. – A co to była za dziewczyna?

– Uprzedzam, że jeśli on jest anty, to zaraz ci to zwracam – i łagodny, nieśmiały głos Aidy stał się wyzywający. – Bo ja jestem komunistką.

– Jesteś komunistką? – Santiago popatrzył na nią zdumiony. – Naprawdę?

Jeszcze nie byłaś, myśli, chciałaś być komunistką. Czuł mocne bicie serca i był oczarowany: posłuchaj no, chudzino, na San Marcos nie ma nauki, tam się tylko politykuje, to jaskinia apristów i komunistów, tam przychodzą malkontenci i przeciwnicy ustroju. Myśli: biedny tato. No widzisz, Zavali-ta, jeszcze się nawet nie dostałeś na uczelnię, a oto co już odkryłeś.

– Właściwie to jestem i nie jestem – zwierzyła się Aida. – Bo gdzie tu masz komunistów?

Jak można być komunistką i nawet nie wiedzieć, czy w Peru jest partia komunistyczna? A może Odria wszystkich wpakował do więzienia, może wywiózł albo wymordował? Ale jeśli Aida zda ustny i dostanie się na San Marcos, dowie się wszystkiego na uniwersytecie, nawiąże kontakty z tymi, co jeszcze zostali na wolności, będzie studiowała marksizm i zapisze się do partii. Patrzyła na mnie nieufnie, myśli, ciekawam, co mi odpowiesz, głos miała taki łagodny, a oczy zuchwałe, wiesz, to są ateiści, oczy miała płonące, no spróbuj zaprzeczyć, i inteligentne, a ty, myśli, słuchałeś jej ze strachem i z podziwem: tak było, Zavalita. Myśli: czy to wtedy się zakochałem?

– Koleżanka z San Marcos – mówi Santiago. – Rozmawiała o polityce, wierzyła w rewolucję.

– Caramba, chyba się pan nie zakochał w jakiejś dziewczynie od apristów – mówi Ambrosio.

– Apriści już nie wierzyli w rewolucję – mówi Santiago. – To była komunistką.

– Takie diabelskie sztuczki – mówi Ambrosio. – Żeby złapać chłopca, paniczu.

Coraz nowi kandydaci wchodzili na ulicę Padre Jerónimo, wpadali do hallu i na podwórze, biegli ku listom przypiętym na tablicy, gorączkowo przeglądali notatki. Pracowity poszum unosił się nad uczelnią.

– Patrzysz na mnie jak na dzikie zwierzę – powiedziała Aida.

– Jak to się dziwnie składa, ja szanuję każdą ideę, a poza tym, nie uwierzysz, ja też mam – Santiago zamilkł, zastanawiał się, zająknął – mam postępowe poglądy.

– Świetnie, bardzo się cieszę – powiedziała Aida. – To dziś zdajemy ustny? Takie długie czekanie okropnie mnie onieśmiela, nie pamiętam nic z tego, czego się uczyłam.

– Możemy sobie coś powtórzyć – powiedział Santiago. – Czego się najbardziej boisz?

– Historii powszechnej – powiedziała Aida. – Dobrze, przepytajmy się. Ale będziemy spacerować, w ten sposób lepiej się uczę niż siedząc na ławce. A ty?

Przeszli przez hall o posadzce z płyt koloru wina, do tego hallu przylegały sale wykładowe – gdzie też ona mieszka?

– w głębi było niewielkie patrio, nie tak zatłoczone jak inne. Zaniknął oczy, zobaczył skromniutki czysty domek, o prostych meblach, i zobaczył też ulice otaczające ten dom, i twarze – twarde, dumne, poważne, szczere? – ludzi idących tymi ulicami, ludzi ubranych w kombinezony i szare kurtki, i słyszał ich rozmowy – dźwięczące solidarnością, oszczędne, prowadzone ukradkiem? – i pomyślał robotnicy, i pomyślał komuniści, i postanowił nie jestem apristą, jestem komunistą. Ale na czym polegała różnica? Nie mógł jej o to spytać, weźmie mnie za idiotę, trzeba to z niej jakoś wyciągnąć. Ona pewnie spędziła w ten sposób całe lato, z oczami zajadle utkwionymi w skrypt, spacerując tam i z powrotem po mikroskopijnym pokoiku. Wpadało tam mało światła, robiąc notatki siadała przy stoliku, na którym paliła się lampka bez abażuru albo świeca. Zamknąwszy oczy, poruszała z lekka wargami, potem wstawała i chodząc powtarzała nazwiska i daty, późno w noc, pełna niezmożonych chęci; czy jej ojciec jest robotnikiem? matka służącą? Myśli: ach, Zavalita. Przechadzali się bardzo wolno, dynastie faraonów, przepytywali się po cichu, Babilonia i Niniva – czy to w rodzinnym domu słyszała rozmowy o komunizmie? – przyczyny pierwszej wojny światowej – co by pomyślała, gdyby wiedziała, że jego stary jest z Odną? – bitwa nad Marną, może nie chciałaby się już z tobą spotykać, Zavalita: tato, nienawidzę cię. Zadawaliśmy sobie pytania, ale właściwie nie pytaliśmy się o nic, myśli. Myśli: zawieraliśmy przyjaźń. Czy ona chodziła do szkoły państwowej? Tak, do Unidad Escolar, a on? On do Santa Maria, ach, szkoła dla dzieci z dobrych domów. To była okropna szkoła, nie jego wina, że starzy go tam umieścili, on by wolał Guadalupe, i Aida zaczęła się śmiać: czemu się zaczerwieniłeś, ona nie ma żadnych uprzedzeń, a co było pod Verdun. Myśli: oczekiwaliśmy od uniwersytetu wspaniałych rzeczy. Mieli być w partii, razem chodzić do drukarni, razem wymykać się na zebrania związkowe, razem w więzieniu, razem na wygnaniu: to była bitwa, a nie traktat, głuptasie, a on, jasne, jestem głupi, i potem ona kto to był Cromwell. Spodziewaliśmy się wspaniałych rzeczy po nas samych, myśli.

– Kiedy pan wstąpił na San Marcos i ostrzygli panu głowę, panienka Teté i panicz Chispas wołali na pana łysa pało – mówi Ambrosio. – A pański tatuś jaki był zadowolony, kiedy pan pozdawał wszystkie egzaminy.

Dziewczyna, z którą można było mówić o książkach, która znała się na polityce, chociaż nie była mężczyzną; zaczęły się zacierać w twojej pamięci „Maskotka”, „Kurczątko”, „Wiewióreczka”, tak, Zavalita, znikały, rozwiewały się wspomnienia o słodkich idiotkach z Miraflores. Odkryć, że przynajmniej jedna dziewczyna jest stworzona do czegoś więcej, myśli. Nie tylko po to, żeby się z nią kłaść, żeby ją podrywać, żeby się w niej podkochiwać. Myśli: do czegoś więcej. Miała studiować prawo i jeszcze pedagogikę, a ty miałeś robić prawo i filologię.

– Coś ty z siebie zrobiła, wampirzycę, pajaca czy co takiego? – powiedział Santiago. – No i gdzie lecisz taka wymalowana, co?

– A jaka specjalność? – powiedziała Aida. – Filozofia?

– Idę, gdzie mi się podoba, a tobie nic do tego – powiedziała Teté. – Ja ci nic nie mówię, to i ty się nie wtrącaj.

– Chyba literatura – powiedział Santiago. – Ale jeszcze nie wiem.

– Wszyscy ci, co wybierają literaturę, chcą być poetami – powiedziała Aida. – Ty też?

– Przestańcie się kłócić – powiedziała señora Zoila. – Zupełnie jak pies z kotem, dość już tego.

– Miałem cały zeszyt wierszy, pisałem je w tajemnicy – mówi Santiago. – Tak żeby nikt nie widział i nie wiedział, rozumiesz? Byłem czysty.

– Czemu się tak czerwienisz, kiedy cię pytam, czy chcesz być poetą – roześmiała się Aida. Nie zachowuj się jak drobno-mieszczanin.

– Drażnili się z panem, nazywali pana mądralą – mówi Ambrosio. – Ciągłe kłótnie były między wami, paniczu.

– Idź zmień sukienkę i umyj twarz – powiedział Santiago. – Nigdzie nie pójdziesz, Teté.

– A co w tym złego, że Teté pójdzie do kina? – wtrąciła señora Zoila. – Czemu tak krzyczysz na własną siostrę. I to ty, taki liberalny, taki przeciwnik księży.

– Ona nie idzie do kina, tylko na dancing do „Sunset”, z tym łobuzem Pepe Yáñezem – powiedział Santiago. Dziś rano słyszałem, jak się umawiała przez telefon.

– Do „Sunset” z Pepe Yáñezem? – powiedział Chispas. – Z tym błaznem?

– To nie dlatego, żebym chciał być poetą, tylko że literatura bardzo mnie pociąga – powiedział Santiago.

– Chyba oszalałaś, Teté – powiedział don Fermín. – Czy to prawda, Teté?

– On kłamie, kłamie – Teté dygotała i piorunowała brata spojrzeniem. – Ty podły, ty idioto, nienawidzę cię, żebyś zdechł.

– I mnie też pociąga – powiedziała Aida. – Na pedagogice wezmę sobie jako specjalność literaturę i język hiszpański.

– Myślisz, że możesz oszukiwać twoich rodziców, ty niedobra? – powiedziała señora Zoila. – i jak możesz tak mówić do brata.

– W twoim wieku jeszcze się nie chodzi po lokalach, moje dziecko – powiedział don Fermín. – Nie pójdziesz nigdzie, ani dziś, ani jutro, ani w niedzielę.

– A temu Pepe Yáñezowi skuję mordę – powiedział Chispas. – Zatłukę go, tatusiu.

Teraz Teté wy buchnęła wrzaskliwym płaczem, ty przeklęty, przewróciła filiżankę z kawą, żebyś raz wreszcie zdechł, a señora Zoila nie szalej, dziecko, nie szalej, a ona taki wielki wyrósł i taki z niego pedał, a señora Zoila zaplamiłaś obrus, a ona zamiast robić babskie plotki, idź już lepiej, pisz sobie te swoje pedziowate wierszyki. Wstała od stołu, wyszła z jadalni i ciągle krzyczała te twoje wierszyki, ty kapusiu, ty pedale, i żebyś zdechł, przeklęty łobuzie… Słyszeli, jak wbiega po schodach, trzasnęła drzwiami. Santiago poruszał łyżeczką w pustej filiżance, jakby chciał rozmieszać cukier.

– Czy to prawda, co mówiła Teté – uśmiechnął się don Fermín. – Piszesz wiersze, chudzino?

– Tak, w takim małym zeszyciku, i chowa je za Encyklopedią, myśmy wszystkie czytali, ja i Teté – powiedział Chispas. – Wiersze o miłości, i jeszcze o Inkach. Nie wstydź się, mądralo. Zobacz, tato, jak on się wstydzi.

– Przecież ty ledwo umiesz czytać, trudno uwierzyć, że cokolwiek przeczytałeś – powiedział Santiago.

– Nie ty jeden umiesz czytać – powiedziała señora Zoila. – Nie bądź taki zarozumiały.

– Dobra, dobra, smaruj sobie te twoje pensjonarskie wypo-ciny, mądralo – powiedział Chispas.

– Niczego się nie nauczyli, i po co im była najlepsza szkoła w Limie – westchnęła señora Zoila. – Wymyślają sobie jak dorożkarze, i to w naszej obecności.

– Czemu mi nie mówiłeś, że piszesz wiersze? – powiedział don Fermín. – Musisz mi je pokazać, chudzino.

– Chispas i Teté kłamią – mruknął Santiago. – Nie zwracaj na nich uwagi, tato.

A oto komisja, trzy osoby, w budynku zaległo trwożne milczenie. Chłopcy i dziewczęta ujrzeli trzech mężczyzn, którzy przemierzali hali poprzedzani przez woźnego, i zaraz zniknęli w drzwiach sali. Żebym się dostał, żeby ona się dostała. Znów wybuchł gwar, bardziej intensywny, donośniej-szy niż przedtem. Aida i Santiago wrócili na wewnętrzne podwóreczko.

– Zdasz, i to dobrze – powiedział Santiago. – Umiesz wszystko od a do zet.

– Wydaje ci się, wiele rzeczy umiem tylko po łebkach powiedziała Aida. – Ty to co innego, na pewno się dostaniesz.

– Wkuwałem całe lato – powiedział Santiago. – Jeżeli mnie obleją, palnę sobie w łeb.

– Jestem przeciwna samobójstwom – powiedziała Aida. – Zabić się to stchórzyć.

– Et, księże bajeczki – powiedział Santiago. – Żeby się zabić, trzeba wiele odwagi.

– Mnie tam nie obchodzą księża – powiedziała Aida, te jej oczy, myśli, no już, powiedz, nie bój się. – Ja nie wierzę w Boga, jestem ateistką.

– Ja też jestem ateistą – powiedział natychmiast Santiago. – To jasne.

Znów spacer, wzajemne pytania. Czasem odbiegali od tematu, zapominali o skryptach i zaczynali rozmawiać, dyskutować: w jednych sprawach się zgadzali, w innych nie, żartowali, czas uciekał i nagle: Zavala Santiago! Idź prędko, uśmiechnęła się do niego Aida, i żeby wyciągnął łatwe pytania.

Przedarł się przez podwójny mur kandydatów, wszedł na salę egzaminacyjną i już nie pamiętasz, Zavalita, jakie miałeś pytania, nie pamiętasz twarzy profesorów ani jak odpowiadałeś: tylko to, że wyszedł zadowolony.

– Pamięta pan dziewczynę, która się panu podobała, i wszystko inne się zatarło – mówi Ambrosio. – To całkiem zrozumiałe, paniczu.

Wszystko ci się podobało tego dnia, myśli. Walące się ze starości mury uczelni, twarze zdających, twarze koloru pasty do butów, twarze ziemiste albo malarycznie śniade, i ta gorączkowa atmosfera, i to, co mówiła Aida. Jak się wtedy czułeś, Zavalita? Myśli: jak w dzień pierwszej komunii.

– Przyszedłeś, bo to Santiago idzie do komunii – zrobiła płaczliwą minkę Teté. – Na mojej nie byłeś, riie kocham cię.

– No chodź, pocałuj mnie, nie bądź głuptaskiem – powiedział don Fermín. – Przyszedłem, bo nasz chudzina zdobył pierwsze miejsce, gdybyś ty miała dobre stopnie, też bym przyszedł na twoją pierwszą komunię. Kocham was wszystkich tak samo, całą trójkę.

– Tylko tak mówisz, ale to nieprawda – rozżalił się Chispas. – Na mojej komunii też nie byłeś.

– Przestańcie gadać głupstwa, nie psujcie chudzinie całego dnia scenami zazdrości – powiedział don Fermín. – No już, siadamy do samochodu.

– Do Herradura, tatusiu, na milk-shakes i hot-dogs – powiedział Santiago.

– Tato, do wesołego miasteczka, jest na Polu Marsowym – powiedział Chispas.

– Jedziemy do Herradura – oświadczył don Fermín. – To chudy miał dziś pierwszą komunię i jemu się należy przyjemność.

Pędem wybiegł z sali, ale zanim dotarł do Aidy – czy od razu podają stopnie, a jakie pytania, krótkie czy długie? – obsko-czyli go inni kandydaci, a ona czekała na niego z uśmiechem: widać po jego twarzy, że poszło dobrze, i to jak, już nie musisz sobie strzelać w łeb.

– Zanim wyciągnąłem pytania, pomyślałem jak będą łatwe, oddam własną duszę – powiedział Santiago. – Więc jeżeli diabeł istnieje, pójdę do piekła. Ale cel uświęca środki.

– Nie ma ani duszy, ani diabła – hm, to się jeszcze zobaczy. – A skoro uważasz, że cel uświęca środki, to jesteś nazista.

– Na wszystko miała odpowiedź, o wszystkim własne zdanie, dyskutowała tak, jakby zaraz chciała się bić – mówi Santiago.

– Kokietka, są i takie, człowiek im mówi białe, a one czarne, ty czarne, a one nie, białe – mówi Ambrosio. – Ot, takie sztuczki, żeby rozpalić mężczyznę, ale to czasem robi swoje.

– Jasne, poczekam na ciebie – powiedział Santiago. – Może jeszcze coś z tobą powtórzyć?

Persowie, Karol Wielki, Aztekowie, Charlotte Corday, przyczyny upadku Austro-Węgier, narodziny i śmierć Danto-na: żeby tylko wyciągnęła łatwe pytania, żeby zdała. Wrócili na pierwsze podwórze, usiedli na ławce. Wbiegł gazeciarz wykrzykując wiadomości dnia, koło nich jakiś chłopak kupił „El Comercio” i zaraz powiedział biedacy, to już szczyt wszystkiego. Odwrócili się do niego, a on im pokazał nagłówek i fotografię mężczyzny z wąsami. Aresztowali go, wygnali czy zabili, kto to jest? Ten chłopak to był Jacobo, Zavalita: mizerny blondyn o gniewnych jasnych oczach, zakrzywionym palcem wskazywał zdjęcie w gazecie, w jego głosie drżał bunt, Peru stacza się coraz niżej, jakiś dziwnie indiański wyraz w tej twarzy o mlecznej cerze, gdzie tylko tknąć, tam zgnilizna, jak mówił Gonzáles Prada, raz kiedyś już widział tę twarz, z daleka, w przelocie, na ulicach Miraflores.

– Jeszcze jeden? – mówi Ambrosio. – Caramba, paniczu, San Marcos to gniazdo wywrotowców.

Jeszcze jeden czysty, myśli, zbuntowany przeciw barwie własnej skóry, przeciw swej klasie, przeciw sobie samemu, przeciw Peru. Myśli: czy zawsze miał być taki czysty? czy miał być szczęśliwy?

– Nie było ich tak dużo, Ambrosio. To tylko przez przypadek spotkaliśmy się we trójkę tego pierwszego dnia. – Tych przyjaciół z San Marcos nigdy pan nie zapraszał do siebie do domu – mówi Ambrosio. – Ale za to panicz Popeye i ci inni z liceum ciągle przychodzili do pana na herbatę.

Wstyd ci było, Zavalita? Myśli: żeby Jacobo, Hektor, Solórzano nie wiedzieli, gdzie i z kim mieszkasz, żeby nie znali twojej starej i nie słyszeli, co mówi twój stary; żeby Aida nie wysłuchiwała okrągłych idiotyzmów Teté? Myśli: albo żeby starzy nie wiedzieli, z kim przestajesz, żeby Chispas i Teté nie oglądali ciemnej twarzy Indianina Martineza? Tego pierwszego dnia zacząłeś zabijać twoich starych, Popeye’a, Miraflores, myśli: zrywałeś z nimi, Zavalita, bo wszedłeś w inny świat: czy to było wtedy, czy to wtedy zamknęły się te drzwi? Myśli: z kim zrywałem, w jaki świat wchodziłem?

– Słyszeli, jak mówiłem o Odríi, i odeszli – Jacobo wskazał na oddalającą się grupkę: popatrzył za nimi z ciekawością, bez ironii. – A może i wy się boicie gadać?

– Czy się boimy? – Aida wyprostowała się gwałtownym ruchem. – Ja twierdzę, że Odria to dyktator i morderca, i powiem to tutaj, na ulicy czy gdziekolwiek indziej.

Czysta jak dziewczyna z Quo vadis, myśli, gnana niecierpliwym pragnieniem, aby zstąpić do katakumb, a potem dać się powlec do cyrku, lwom na pożarcie. Jacobo słuchał jej zbity z tropu, a ona zapomniała już o egzaminie, dyktator, który zdobył władzę bagnetem, podnosiła głos i gestykulowała, Jacobo potakiwał i patrzył na nią z sympatią, zniósł partie polityczne í wolność prasy, a Jacobo rozentuzjazmowany, kazał wojsku masakrować tych z Arequipy, i Jacobo oczarowany, a tylu innych powsadzał do więzienia, deportował, torturował, nawet nie wiemy ilu, i Santiago patrzył na Aidę i na Jacobo i nagle, myśli, ty sam, Zavalita, poczułeś się torturowany; wygnany, zdradzony, i przerwał jej: Odria to najgorszy tyran w całej historii Peru.

– Bo ja wiem, czy najgorszy – powiedziała Aida nabierając tchu. – Ale jeden z najgorszych na pewno.

– Zostaw mu trochę czasu i sama zobaczysz – upierał się z całą energią Santiago. – Okaże się najgorszy.

– Dyktatura jest zawsze taka sama. Wyjąwszy dyktaturę proletariatu – rzekł Jacobo. – Historia tego dowiodła.

– Czy wiesz, jaka jest różnica między aprizmem i komunizmem? – mówi Santiago.

– Nie trzeba mu zostawiać czasu na to, żeby się okazał najgorszy – powiedziała Aida. – Trzeba go jak najprędzej usunąć.

– No chyba taka różnica, że apristów jest bardzo dużo, a komunistów bardzo mało – mówi Ambrosio. – Tylko taka może być różnica.

– Nie, chyba nie dlatego odeszli, że mówiłaś o Odrii, tylko że chcą się uczyć – powiedział Santiago. – Tu, na San Marcos, wszyscy muszą być postępowi.

Popatrzyła na ciebie, jakby ci nagle na plecach wyrosły skrzydła, myśli, San Marcos już nie jest takie jak było, patrzyła jak na grzeczne, niezbyt rozgarnięte dziecko. Nic nie wiedziałeś, nie rozumiałeś nawet ich słownictwa, musiałeś dopiero się nauczyć, co to jest aprizm, co faszyzm, co komunizm i dlaczego San Marcos już nie jest tym, czym było kiedyś: bo od czasu zamachu stanu Odrii przywódcy partyjni są prześladowani, ośrodki związkowe w rozsypce, a poza tym jeszcze dlatego, że na wykładach pełno tajniaków, których przyjęto jako słuchaczy, i tu Santiago wtrącił żartem: czy Jacobo mieszka w Miraflores? Bo zdaje się, że go tam kiedyś widział. Jacobo zaczerwienił się i przytaknął niechętnie, a Aida zaczęła się śmiać: a więc obaj są z Miraflores, obaj z dobrych domów. Ale Jacobo nie był w nastroju do żartów, myśli. Z mentorską miną utkwił w niej spojrzenie niebieskich oczu i cierpliwie, wyniosłym, pewnym siebie głosem tłumaczył, że nieważne, gdzie się mieszka, tylko co się myśli i robi, a Aida, że tak, oczywiście, ona tego nie mówiła poważnie, tylko sobie żartowała z paniczyków, a Santiago, że będzie czytał, uczył się i poznawał marksizm tak jak on: ech, Zavalita. Woźny wywołał jakieś nazwisko i Jacobo wstał: to jego wzywali. Bez pośpiechu szedł na salę egzaminacyjną, spokojny i pewny siebie, tak jak wtedy, kiedy z nimi rozmawiał, inteligentny, nie? a Santiago popatrzył na Aidę, szalenie inteligentny, a poza tym jak się zna na polityce, i Santiago postanowił, że on będzie się znał jeszcze lepiej.

– Czy to prawda, że wśród studentów są szpicle? – powiedziała Aida.

– Jeśli taki typ będzie na naszym roku, to go załatwimy – powiedział Santiago.

– Tak mówisz, jakbyś już był studentem – powiedziała Aida. – Powtórzymy jeszcze troszkę.

Ale ledwo podjęli na nowo spacer i przepytywanie, Jacobo już wyszedł, flegmatyczny i szczupły, w wyblakłym niebieskim ubraniu, już był przy nich, roześmiany i rozczarowany, egzamin to czyste kpiny, Aida niech się nie martwi, przewodniczący komisji, chemik, o wiele mniej wie z literatury niż ty czy ja. Trzeba odpowiadać zdecydowanym tonem, oblewają tylko takiego, co się waha. Nie udało mi się, myśli, ale kiedy wezwali Aidę, oni ją odprowadzili pod drzwi i wrócili na ławkę i rozmawiali sami we dwóch, dobrze ci poszło, Zavalita. Opuściła cię zazdrość, myśli, zacząłem go podziwiać. Szkołę skończył dwa lata temu, w zeszłym roku nie dostał się na San Marcos, bo miał tyfus, stwierdzał takim tonem, jakby wyrąbywał każde słowo. Kręciło ci się w głowie, imperializm, idealizm, czułeś się jak barbarzyńca na widok drapaczy chmur, materializm, uświadomienie społeczne, zmieszany, amoralny. Kiedy wyzdrowiał, przychodził po południu na wydział literatury, czytał dużo w Bibliotece Narodowej i wszystko wiedział, i miał odpowiedź na każde pytanie, i mówił o wszystkim, myśli, tylko nie o sobie. W jakiej szkole się uczył, czy pochodził z żydowskiej rodziny, czy miał rodzeństwo, na jakiej ulicy mieszkał? Pytania nie niecierpliwiły go, wyjaśniał wszystko rozwlekle i bezosobowo, aprizm jest odmianą reformizmu, a komunizm to rewolucja. Czy potem doszło do tego, że cię szanował i zarazem nienawidził, myśli, że ci zazdrościł jak ty jemu? Miał studiować prawo i historię, a ty, Zavalita, słuchałeś go olśniony: będą się razem uczyć, razem chodzić do tajnej drukarni, konspirować, walczyć, razem przygotowywać rewolucję. Co myślał o tobie, zastanawia się, co by teraz pomyślał o tobie? Aida podeszła do nich z roziskrzonymi oczyma: tematy numer jeden, mówiła bardzo dużo. Gratulowali jej, zapalili, wyszli na ulicę. Ulicą Padre Jerónimo przejeżdżały samochody z zapalonymi światłami i wiatr chłodził im twarze, gdy rozgorączkowani, rozgadani, szli przez Azángaro w stronę Parku Uniwersyteckiego. Aida chciała pić, Jacobo był głodny, więc może gdzieś wstąpimy? zaproponował Santiago, a oni, że to dobra myśl, no to on ich zaprasza i Aida na to jaki z ciebie burżuj. Poszliśmy do tej zafajdanej jadłodajni nie po to, żeby zjeść bułki ze smażonym boczkiem, tylko żeby pogadać o przyszłości, myśli, żeby dyskutować do utraty tchu i zawrzeć przyjaźń. Potem już nigdy nie było takiego uniesienia, takich szlachetnych porywów. Myśli: takiej przyjaźni.

– W południe i wieczorem tu się robi tłok – powiedział Jacobo. – Studenci przychodzą po wykładach.

– Chciałbym wam coś powiedzieć – Santiago zacisnął pięści pod stołem i przełknął ślinę. – Mój ojciec jest z Odrią.

Zapadła cisza, Aida i Jacobo wymienili spojrzenia, wydawało się, że to trwa całą wieczność. Santiago słyszał, jak mijają sekundy, i gryzł się w język: tato, nienawidzę cię.

– Właśnie tak myślałam, czy nie jesteś krewnym tego Zavali – powiedziała wreszcie Aida ze zmartwionym, współczującym uśmiechem. – Ale to nic nie znaczy, twój ojciec i ty to dwie zupełnie różne sprawy.

– Najlepsi rewolucjoniści wyszli spośród burżuazji – Jacobo powściągliwie podtrzymywał go na duchu. – Zerwali ze swoją klasą i przejęli ideologię klasy robotniczej.

Podał kilka przykładów, a Santiago wzruszony, myśli: pełen wdzięczności, opowiedział im o swoich utarczkach religijnych z księżmi w szkole, o dyskusjach politycznych z ojcem i kumplami, i Jacobo zaczął przerzucać książki leżące na stoliku: Los człowieka to ciekawa rzecz, chociaż odrobinę romantyczna, a Noc została za nami nawet nie warto czytać, autor jest wrogo nastawiony do komunizmu.

– Tylko na końcu książki – zaprotestował Santiago. – Bo partia nie chciała mu pomóc w wydostaniu jego żony z rąk nazistów.

– To jeszcze gorzej – wyjaśnił Jacobo. – Renegat, i w dodatku ulega uczuciom.

– Czy jak się ulega uczuciom, to nie można być rewolucjonistą? – spytała Aida z troską w głosie.

Jacobo zastanawiał się przez chwilę i uniósł ramiona: chyba w pewnych wypadkach można.

– Ale renegaci to najgorsza rzecz, popatrzcie tylko na apristów – dodał. Rewolucjonistą jest się aż do końca albo się nim nie jest wcale.

.- A ty jesteś komunistą? – powiedziała Aida takim tonem, jakby pytała, która godzina, i Jacobo na moment postradał swój spokój, policzki mu się zaróżowiły, rozejrzał się dookoła, zakaszlał zwlekając z odpowiedzią.

– Jestem sympatykiem – powiedział ostrożnie. – Partia została wyjęta spod prawa i niełatwo nawiązać kontakt. A poza tym, aby zostać komunistą, trzeba się wiele nauczyć.

– Ja też sympatyzuję z komunistami – oświadczyła Aida z zachwytem. – Co za szczęście, żeśmy się spotkali.

– Ja też – powiedział Santiago. – O marksizmie wiem niewiele, ale chciałbym się dowiedzieć więcej. Tylko gdzie, jak.

Jacobo popatrzył każdemu z nich w oczy, długo i głęboko, jakby odmierzając stopień swojej szczerości, znów się rozejrzał i nachylił się do nich: jest taki antykwariat, tu, w śródmieściu. Odkrył go kiedyś, wszedł zobaczyć, co tam jest, i przeglądając książki natrafił na kilka bardzo starych i bardzo ciekawych numerów pisma, nazywało się chyba „Kultura Radziecka”. Zakazane książki, zakazane czasopisma, i Santiago ujrzał półki uginające się pod ciężarem broszur, których nie można było kupić w księgarniach, i tomów, które na rozkaz policji wycofano z bibliotek. W cieniu zżartych przez wilgoć murów, wśród pajęczyn i sadzy, przeglądali wywrotowe publikacje, dyskutowali i robili notatki, w głębokich ciemnościach nocy, przy zaimprowizowanym naprędce oświetleniu, robili wyciągi z książek, wymieniali poglądy, czytali, objaśniali sobie nawzajem, zrywali z burżuazją, uzbrajali się w ideologię klasy robotniczej.

– A czy w tym antykwariacie nie ma innych pism? – spytał Santiago.

– Może są-rzekł Jacobo. – Jak chcecie, możemy pójść tam razem i zobaczyć. Na przykład jutro.

– I moglibyśmy iść na jakąś wystawę, do muzeum – powiedziała Aida.

– Świetnie, jak dotąd, nie widziałem jeszcze żadnego muzeum w Limie – rzekł Jacobo – ani ja – powiedział Santiago. – Wykorzystajmy te dni przed rozpoczęciem roku akademickiego i zwiedźmy wszystkie muzea.

– Możemy rano chodzić po muzeach, a po południu po antykwariatach – powiedział Jacobo. – Znam ich dużo, czasem się trafiają ciekawe rzeczy.

– Rewolucja, książki, muzea – mówi Santiago: – teraz wiesz, co to znaczy być czystym?

– A ja myślałem, że być czystym to się nie ześwinić, paniczu – mówi Ambrosio.

– I jeszcze możemy któregoś dnia pójść do kina, na jakiś dobry film – powiedziała Aida. – A jak bur żuj Santiago zechce nam postawić, to niech stawia.

– Nie postawię ci już nawet szklanki wody – powiedział Santiago. – Gdzie jutro idziemy? I o której?

– No i jak, chudzino? – powiedział don Fermín. – Bardzo trudny był ustny? Jak myślisz, synu, zdałeś?

– O dziesiątej na placu San Martin – powiedział Jacobo. – Na przystanku autobusowym.

– Chyba tak, tatusiu odparł Santiago. – Możesz się pożegnać z nadzieją, że kiedykolwiek wstąpię.na Katolicki.

– Powinien bym cię wytargać za uszy – powiedział don Fermín. – No więc zdałeś, jesteś studentem całą gębą. Chodź tu, chudzino, niech cię uściskam.

Nie spałeś, myśli, i jestem pewny, że Aida też nie spała, i Jacobo też. Te drzwi, te wszystkie otwarte drzwi, myśli, w jakim momencie i dlaczego zaczęły się zamykać.

– Poszło po twojej myśli, dostałeś się na San Marcos – powiedziała señora Zoila. – To chyba już jesteś zadowolony.

– Bardzo zadowolony, mamo – powiedział Santiago. – A przede wszystkim dlatego, że już nigdy nie będę musiał przestawać z przyzwoitymi ludźmi. Nie masz pojęcia, jak się cieszę.

– Jeśli ci chodzi o to, żeby być jak Indianin, to raczej idź gdzieś na służbę – powiedział Chispas. – Ganiaj bez butów, nie kąp się, i niech cię wszy obłażą, ty mądralo.

– Najważniejsze, że chudzina dostał się na uczelnię – powiedział don Fermín. – Uniwersytet Katolicki byłby lepszy, ale jak ktoś się chce uczyć, to wszędzie się nauczy.

– Katolicki nie jest lepszy od San Marcos, tatusiu – powiedział Santiago. – To jest księżowska szkoła. A ja nie chcę mieć do czynienia z księżmi, nienawidzę księży.

– Pójdziesz do piekła, ty idioto – wtrąciła Teté. – Że też ty mu pozwalasz tak podnosić głos, tatusiu.

– Doprowadzają mnie do szału te twoje przesądy, tato – powiedział Santiago.

– To nie przesądy, mnie tam wszystko jedno, czy twoi koledzy są biali, czarni czy żółci – powiedział don Fermín. – Chcę, żebyś studiował, żebyś nie tracił czasu i nie zostawał bez zawodu, jak Chispas.

– Mądrala podnosi głos na ciebie, a ty się wyładowujesz na mnie – rzekł Chispas. – Bardzo ładnie, tato.

– Polityka to nie jest strata czasu – powiedział Santiago. – Czy tylko wojskowi mają prawo zajmować się u nas polityką?

– Dawniej księża, teraz wojsko, zawsze ci sami grają pierwsze skrzypce – powiedział Chispas. – Zmień płytę, mądralo, powtarzasz się.

– Jaki punktualny, przyszedłeś co do minuty – powiedziała Aida. – A po drodze mówiłeś sam do siebie, zabawny jesteś.

– Nie można ci dogodzić – powiedział don Fermín. – Ja cię chcę głaskać, a ty wierzgasz.

– A bo ze mnie taki wariat – powiedział Santiago. – Nie boisz się?

– No już dobrze, nie płacz, nie klękaj, wierzę ci, dla mnie to zrobiłeś – mówił don Fermín. – Nie pomyślałeś, że zamiast pomóc, możesz mnie na zawsze pogrążyć? Ty biedny głupcze, na co też Pan Bóg dał ci głowę?

– Ani trochę, przepadam za wariatami – powiedziała Aida.

– Wahałam się między psychiatrią a prawem.

– Za bardzo ci pobłażam, synu, ot co, a ty to wykorzystujesz – powiedział don Fermín. – Idź już do swojego pokoju.

– Mnie za karę odbierasz kieszonkowe, a Santiago ma tylko iść spać – powiedziała Teté. – Ja sobie wypraszam, tato.

– Nikt nie jest zadowolony ze swego losu, ot co – mówi Ambrosio. – Nawet pan, chociaż pan ma wszystko. A co ja mam powiedzieć.

– Jemu też zabierz kieszonkowe, tato – powiedział Chispas.

– Czemu go masz wyróżniać.

– Cieszę się, że wybrałaś prawo – powiedział Santiago. – O, idzie Jacobo.

– Nie wtrącajcie się, kiedy rozmawiam z Santiago – powiedział don Fermín. – Jak będziecie się wtrącać, to właśnie wam odbiorę kieszonkowe.

Dali jej gumowe rękawiczki, kitel i powiedzieli będziesz napełniać. Tabletki zaczynały wypadać, a one miały je pakować do flakoników i kłaść na wierzchu kłaczek waty. Na te, które nakładały przykrywki, mówiono przykrywaczki, a te, co przylepiały etykiety, były od nalepiania. Przy końcu stołu cztery kobiety zbierały flakoniki i ustawiały je w kartonowych’ pudełkach. To były pakowaczki. Dziewczyna, która zajmowała miejsce przy Amalii, nazywała się Gertrudis Lama i miała bardzo zręczne palce. Amalia zaczynała pracę o ósmej, przery- wała o dwunastej, wracała na drugą i wychodziła o szóstej. W dwa tygodnie potem, jak zaczęła pracować w laboratorium, jej ciotka przeniosła się z Surquillo do Limoncillo i z początku Amalia jeździła na obiad do domu, ale to wychodziło drogo, tyle przejazdów autobusem, no i nie starczało jej czasu. Kiedyś przyszła kwadrans po drugiej i inspektorka na to uważasz, że jak cię sam szef polecił, to już możesz się spóźniać? Gertrudis Lama poradziła jej przynieś jedzenie ze sobą, tak jak my wszystkie, oszczędzisz forsy i zyskasz na czasie. I odtąd brała sobie kanapkę i owoce i szły razem z Gertrudis nad kanał przy alei Argentina, gdzie wędrowni sprzedawcy oferowali im lemoniadę i słodycze i gdzie.zaczepiali je różni faceci pracujący niedaleko. Zarabiam więcej niż przedtem, myślała, a pracuję mniej, i jeszcze mam przyjaciółkę. Trochę tęskniła za swoim pokoikiem i za panienką Teté, ale o tym nędzniku nawet już nie wspomnę, mówiła do Gertrudis Lama; i Santiago: Amalia? a Ambrosio tak, panicz ją pamięta?

Jeszcze nie pracowała nawet miesiąc w laboratorium, kiedy poznała Trinidada. Opowiadał różne świńskie kawały z większym wdziękiem niż inni, Amalia przypomniała sobie potem jego powiedzonka i wybuchała śmiechem. Sympatyczny, tylko trochę stuknięty, nie? powiedziała jej któregoś dnia Gertrudis, a znowu kiedy indziej, jak ty się do niego śmiejesz, a jeszcze potem, widać, że ten wariat ci się podoba. Niech ci będzie, powiedziała Amalia i pomyślała, czy onmi się podoba? i Santiago, to Amalia była twoją żoną, Amalia umarła w Pucall-pa? Kiedyś zobaczyła go na przystanku, czekał na nią. W mgnieniu oka wskoczył za nią do tramwaju, usiadł obok, no jak tam, czarnulko, i znowu te jego żarciki, nie bądź taka dumna, kochanie, a ona była na zewnątrz bardzo poważna, a w środku umierała ze śmiechu. Zapłacił za nią, a kiedy Amalia wysiadła, powiedział no to do widzenia, kochana. Był szczuplusieńki, ciemny, narwany, włosy miał gładkie, ciemnobrązowe, ładny chłopak. Jego oczy były w ciągłym ruchu i kiedy potem poznali się lepiej, Amalia mu mówiła masz w sobie coś z Chińczyka, on na to a ty jesteś biała mulatka, będzie z nas dobra krzyżówka, i Ambrosio mówi tak, paniczu, właśnie ta Amalia. Innym razem pojechał z nią tramwajem aż do śródmieścia, a potem autobusem do Limoncillo i też za nią płacił, a ona ile ja przy tobie oszczędzę. Trinidad chciał ją zaprosić na obiad, ale Amalia nie, nie mogła przyjąć zaproszenia. Wysiądziemy, kochanie, a niech pan wysiada, co to za takie poufałości. Już sobie idę, tylko się przedstawię, powiedział i uścisnął jej rękę, Trinidad López, bardzo mi miło, a ona też mu ścisnęła rękę, bardzo mi miło, Amalia Cerda. Nazajutrz Trinidad usiadł koło niej nad kanałem i zaczął zagadywać Gertrudis, jaką to ona ma kapryśną przyjaciółkę, Amalia odbiera mi sen. Gertrudis zaraz dała się złapać i już byli w przyjaźni, a potem Gertrudis do Amali, mówię ci, zajmij się tym narwańcem, to zapomnisz o tym jakimś Ambrosio, i na to Amalia, ja już o nim w ogóle nie pamiętam, a Gertrudis, czyżby? naprawdę? i Santiago mówi, łączyło cię coś z Amalia, odkąd zaczęła u nas pracować? Amalię raziły różne zagrania Trinidada, ale podobało się jej to, co mówił, i to, że nie starał się wykorzystać sytuacji. Pierwszy raz spróbował w autobusie do Limoncillo. Był tłok, stali przyciśnięci do siebie i wtedy zdała sobie sprawę, że zaczyna się do niej przytulać. Nie mogła się odsunąć, musisz udawać, że nic się nie stało. Trinidad patrzył na nią poważnie, przysuwał twarz, i nagle: tak cię kocham, i pocałował ją. Zrobiło jej się gorąco, usłyszała, jak ktoś się roześmiał. Tego już za wiele, kiedy wysiedli, była wściekła, narobił jej wstydu przy ludziach, na co ty sobie pozwalasz. Zawsze szukał takiej dziewczyny jak ona, mówił jej Trinidad, zapadłaś mi w serce.

Nie jestem taka głupia, żeby wierzyć w to, co wygadują mężczyźni, mówiła Amalia, chcesz mnie tylko wykorzystać. Szli do domu, a zanim doszli, chodź jeszcze kawałek do tego rogu, i tam znowu ją pocałował, jesteś taka śliczna, obejmował ją i głos mu się robił miękki, tak cię kocham, i czuł, że ona mu się opiera. Trzymała go za ręce, nie pozwalała rozpiąć bluzki, podnieść spódnicy: już wtedy byli w sobie zakochani, paniczu, ale na poważnie to się zaczęło później.

Trinidad pracował niedaleko laboratorium, w fabryce włókienniczej, i opowiadał Amalii urodziłem się w Pacasmayo i pracowałem w Trujillo, w warsztacie samochodowym. Ale że był aresztowany jako aprista, to jej powiedział dopiero potem, kiedy pewnego razu szli aleją Arequipa. Tam był taki dom, a naokoło ogrody i drzewa, a to wszystko otoczone rowami, których pilnowało wojsko i policja. I Trinidad podniósł lewą rękę, i powiedział Amalii na ucho Victorze Raúl, apriści cię pozdrawiają, a ona czyś ty oszalał? To ambasada kolumbijska, wyjaśnił jej Trinidad, tam teraz poprosił o azyl Haya de la Torre, a Odria nie chce go wypuścić z kraju i dlatego naokoło jest tyle glin. Zaczął się śmiać i opowiedział jej: któregoś wieczoru przejeżdżaliśmy tędy i dawaliśmy sygnały klaksonem, na znak, że jesteśmy z Apry, i patrol ich złapał i zaraz do paki. Trinidad jest apristą? A on, że tak, aż do śmierci; i wsadzili go do więzienia? a on tak, widzisz, jakie mam do ciebie zaufanie? To już będzie dziesięć lat, mówił jej, bo w tym warsztacie w Trujillo wszyscy należeli, i wyjaśnił jej jeszcze, że Victor Raúl Haya de la Torre to uczony, a Apra to partía biedaków i kolorowych z całego Peru. Pierwszy raz aresztowali go w Trujillo, policja złapała go na malowaniu na ulicy hasła „Niech żyje Apra”. Kiedy wyszedł, już go z powrotem nie przyjęli do pracy w warsztacie i dlatego przeniósł się do Limy, no i tu partia załatwiła mi pracę w jednej fabryce na Vitarte, tak jej opowiedział i jeszcze dodał, że za rządów Bustamantego służył w ochronie; chodził razem z towarzyszami rozpędzać manifestacje oligarchów albo czerwonych i zawsze wracał pokiereszowany. Nie dlatego, żeby był tchórzem, to sprawa fizycznej odporności, a ona no pewnie, jesteś taki szczupły, i on na to tak, ale męskości mi nie brakuje, ostatnim razem jak mnie wzięli, tajniacy wybili mi dwa zęby i nawet wtedy nie puściłem pary. Kiedy było to powstanie w Callao 3 października i Bustamante delegalizował Aprę, koledzy z Vitarte powiedzieli Trinidadowi ukryj się gdzieś, a on na to ja się nie boję, nic nie zrobiłem. Dalej przychodził do roboty, a jak 27 października była rewolucja Odrii, mówili mu, i teraz też nie uciekniesz, a on, teraz też nie. Zaraz na początku listopada, któregoś dnia, jak wychodził z fabryki, podszedł do niego facet: pan jest Trinidad López? Tu w samochodzie czeka na pana kuzyn. On się rzucił do ucieczki, bo nie miał żadnego kuzyna, ale go dogonili. W prefekturze żądali od niego, żeby im doniósł o planach terrorystycznych sekty, a on na to jakie plany, co za sekta?, i żeby powiedział kto i gdzie wydaje podziemną „Trybunę”. Tam właśnie wybili mu te dwa zęby, a Amalia na to które? a on jak to które?, a ona, bo przecież masz wszyściuteńkie zęby, a on, że wstawił sobie sztuczne i nic nie widać. Był w więzieniu osiem miesięcy, prefektura, więzienie karne, i kiedy go wypuścili, ważył o dziesięć kilo mniej. Przez trzy miesiące nie miał co ze sobą zrobić, póki się nie dostał do tej fabryki w alei Argentina. Teraz już ma dobrze, robi jako kwalifikowany. Wtedy, co go wieczorem przyłapali za tę historię pod ambasadą kolumbijską, no to sobie pomyślałem, znowu wpadłem, ale mu uwierzyli, że to było po pijanemu, i na drugi dzień wyszedł. Teraz rozumiesz, Amalio, on się musi wystrzegać dwóch rzeczy: polityki, bo już go mają w kartotece, i kobiet, tych szczebiotek o śmiercionośnym żądle, bo już im nie ufa. Poważnie? powiedziała Amalia, a on na to, ale teraz ty jesteś i znowu wpadłem, w domu nikt nie wiedział, że cię coś łączyło z Amalia, mówi Santiago, ani moje rodzeństwo, ani starzy, i Trinidad chciał ją pocałować, a ona, puść mnie, ty zabijako, i Ambrosio na to, nikt nie wiedział, bo myśmy to ukrywali, paniczu, a Trinidad, kocham cię, przytul się do mnie, niech cię poczuję przy sobie, i Santiago, a czemuś-cie to ukrywali?

Amalia bardzo się przestraszyła słysząc o tym, że Trinidad siedział w więzieniu i że mogli go znowu posadzić, więc nawet nie opowiedziała tego Gertrudis. Ale wkrótce odkryła, że Trinidad interesował się sportem jeszcze bardziej niż polityką i że ze wszystkiego najwięcej pasjonowała go piłka nożna, a zwłaszcza drużyna „Municipal”. Ciągnął ją na stadion, i to dużo wcześniej, niż było trzeba, bo musiał zająć dobre miejsca, a podczas meczu aż chrypnął od krzyku i puszczał wiązanki, kiedy chudemu Suárezowi wlepili gola. Trinidad grał kiedyś w młodzieżowej drużynie „Municipal”, to było wtedy, jak pracował w Vitarte, a teraz zorganizował drużynę piłkarską przy fabryce z alei Argentina i grali w każdą sobotę po południu. Ty i sport to moje dwie słabostki, mówił do Amalii, a ona mogła go być pewna, nie pił i nie wyglądał na dziwkarza. Oprócz piłki nożnej lubił też boks i wolnoamery-kanke. Zabierał Amalię do lunaparku i tłumaczył jej, ten chojrak, co wychodzi na ring w pelerynie toreadora, to Hiszpan Vicente García, i jeszcze, że on załatwia tego Jankesa nie dlatego, żeby był taki dobry, tylko że bądź co bądź, to jest nasz chłopak z Peru. Amalii podobał się Peta, taki elegancki, podczas walki nagle mówił stop i przyczesywał czuprynę; i nie znosiła Toro, który wygrywał pakując przeciwnikowi palce do oczu i waląc w żołądek. Ale w lunaparku prawie nie widziało się kobiet, byli tylko bezczelni pijacy, a na ‘trybunach wybuchały bójki jeszcze bardziej zawzięte niż na ringu. Co do piłki zgoda, mówiła Amalia, ale już dosyć tych sportów, lepiej mnie zabierz do kina. A on jak chcesz, kochanie, ale zawsze tak wykręcił, żeby pójść do lunaparku. Pokazywał jej w „Kronice” anons o wolnoamerykance, mówił o prostych i kontrach, dzisiaj wieczorem Medyk zrzuci maskę, jeżeli wygra z Mongołem, to będzie pierwszorzędne, co, jak myślisz? Nic nie myślę, odpowiedziała Amalia, będzie tak jak zawsze i tyle. Ale on już ją zdołał udobruchać i często mówiła: tak, dziś do lunaparku, i jaki on był wtedy szczęśliwy.

Którejś niedzieli, kiedy po meczu jedli paszteciki, Amalia spostrzegła, że Trinidad dziwnie na nią patrzy. Co ci jest? Nie wracaj do ciotki. Chciał, żeby poszła do mego. Udała, że się gniewa, trochę się sprzeczali, tak się upierał, że w końcu mnie namówił, opowiadała potem Amalia. Poszli do niego, na Mirones, i tej nocy okropnie się pokłócili. Z początku Trinidad był bardzo czuły, całował ją i ściskał, i mówił kochanie, takim głosem, jakby umierał, ale o świcie zobaczyła, że jest blady, rozczochrany, oczy miał podkrążone, usta mu drżały: a teraz powiedz, ilu było przede mną. Amalia na to, tylko jeden (głupia, ach jaka głupia, powiedziała Gertrudis Lama), tylko szofer z tego domu, w którym pracowałam, nikt więcej mnie nie dotknął, a Ambrosio: to dlatego, żeby nas nie nakryli pańscy rodzice, paniczu, bo czy im by się to podobało? Trinidad zaczął wykrzykiwać na nią i na samego siebie, że za co on ją tak kiedyś szanował, i zepchnął ją z łóżka na ziemię. Ktoś zapukał i otworzył drzwi, Amalia zobaczyła jakiegoś starego, który mówił co się dzieje, Trinidad, a Trinidad jemu też zaczął wymyślać, i wtedy Amalia się ubrała i pędem uciekła. W laboratorium tego dnia pastylki leciały jej z rąk i ze zmartwienia ledwo mogła mówić. Mężczyźni mają swoją ambicję, powiedziała jej Gertrudis, kto ci kazał wszystko opowiadać, trzeba było zaprzeczyć, głupia, wyprzeć się. Ale on ci przebaczy, pocieszyła ją, jeszcze przyjdzie do ciebie, a Amalia ja go nienawidzę, do śmierci go nie polubię, i Ambrosio mówi ale potem, paniczu, Ambrosio i Amalia zerwali ze sobą, Amalia się wyprowadziła i nawet kogoś tam miała, i Santiago, a tak, tego apristę, i Ambrosio dopiero dużo później spotkaliśmy się znowu, i to przypadkiem. Po tamtej nocy, kiedy Amalia wróciła do Limoncillo, ciotka nakrzyczała na nią, że jest zepsuta i nie ma wstydu, nie uwierzyła, że Amalia spała u przyjaciółki, zejdziesz na złą drogę, mówiła, a jak jeszcze raz nie wrócisz na noc, to cię wyrzucę. Minęło kilka dni, Amalia nie miała apetytu i była przygnębiona, minęło kilka nieprzespanych nocy, po których nigdy nie nadchodzi świt, i pewnego popołudnia wychodząc z laboratorium zobaczyła, że na przystanku stoi Trinidad. Wsiadł do autobusu razem z nią, a Amalia nie patrzyła na niego, ale robiło jej się gorąco na dźwięk jego głosu. Ty głupia, myślała, ty go kochasz. Przepraszał ją, a ona nigdy ci nie przebaczę, i to jeszcze po tym, jak się zgodziłam pójść do ciebie, a on zapomnijmy o przeszłości, kochanie, nie bądź taka dumna. W Limoncillo chciał ją objąć, a ona go odepchnęła i zagroziła policją. Tak rozmawiali i siłowali się ze sobą, wreszcie Amalia zmiękła i na tym rogu co zawsze on powiedział wzdychając: od tamtej nocy co wieczór się upijałem, Amalio, miłość jest silniejsza niż ambicja, Amalio. Ukradkiem zabrała swoje rzeczy od ciotki, zapadał zmierzch, kiedy trzymając się za ręce przyjechali na Mirones. Przed domem Amalia zobaczyła tego starego, co wtedy wszedł do pokoju, i Trinidad przedstawił mu ją: to moja dziewczyna, don Atanasio. Tej samej nocy zażądał, żeby Amalia rzuciła pracę: bo czy to on jest kaleką, czy nie potrafi zarobić na dwoje? Ona będzie mu gotować, prać bieliznę, a potem chować dzieci. Gratuluję, powiedział do Amalii inżynier Carillo, zawiadomię don Fermina, że wychodzisz za mąż. Gertrudis uściskała ją z oczyma pełnymi łez, smutno mi, że odchodzisz, ale cieszę się za ciebie. A skąd pan wiedział, paniczu, że to był aprista, ten, z którym żyła Amalia? Będziesz z nim miała dobrze, przepowiadała jej Gertrudis, on cię nie zdradzi. Bo Amalia dwa razy przychodziła do nas do domu i prosiła mojego starego, żeby wyciągnął jej apristę z więzienia, właśnie dlatego wiem, Ambrosio Trinidad był wesoły i serdeczny, Amalia myślała spełnia się to, co mi przepowiedziała Gertrudis. Tego, co zarabiał Trinidad, nie starczało, żeby mogli oboje chodzić na stadion, więc on chodził sam, ale w niedzielę wieczorem szli razem do kina. Amalia zaprzyjaźniła się z panią Rosario, praczką, która miała całą kupę dzieci i mieszkała na tej samej ulicy; to była bardzo dobra kobieta. Amalia pomagała jej pakować bieliznę, a czasem przychodził pogadać z nimi don Atanasio, sprzedawca losów loteryjnych, pijaczyna i wielki znawca życia i wszystkiego, co się działo w sąsiedztwie. Trinidad wracał na Mirones coś tak koło siódmej, a ona miała już dla niego gotowy posiłek, i pewnego dnia powiedziała chyba jestem w ciąży, kochanie. Zarzuciłaś mi pętlę na szyję, a teraz wbijasz gwóźdź, mówił Trinidad, żeby tylko był chłopak, wszyscy będą myśleli, że to twój brat, taką młodziutką będzie miał mamusię. To były najlepsze miesiące w moim życiu, myślała potem Amalia. Na zawsze zapamiętała filmy, które wtedy oglądali, i spacery do śródmieścia i na plażę, i te dni, kiedy w nadrzecznej dzielnicy jedli pieczony boczek, i fiestę w Amancaes, na którą poszli z panią Rosario. Niedługo dadzą nam podwyżki, mówił Trinidad, akurat się przyda, i Ambrosio dodaje ten robotnik z fabryki tekstylnej też umarł. Ach tak, umarł? Tak, coś mu się pokręciło w głowie, Amalia myślała, że to od tego pobicia za Odrii. Ale podwyżki nie było, powiadali, że jest kryzys, Trinidad wracał do domu w złym humorze, bo te skurwysyny mówiły teraz o strajku. Te skurwysyny ze związku zawodowego, dodawał, ci żółci, co są na rządowej pensji. Przeszli w wyborach, bo pomogli im tajniacy, a teraz gadają o strajku. Takim to się nic nie stanie, ale Trinidad jest już notowany, powiedzą jak aprista, to i agigator. I rzeczywiście był strajk, a na drugi dzień przybiegł don Atanasio: patrol zatrzymał się pod bramą i zabrali Trinidada. Amalia z panią Rosario poszły na policję. Pytają, dopytują, nikt nie zna mężczyzny o nazwisku Trinidad López. Pożyczyła od pani Rosario na autobus i pojechała do Miraflores. Kiedy już była pod domem, nie miała odwagi zadzwonić, bo może to on by wyszedł. Dreptała tak pod bramą i nagle go zobaczyła. Zdziwiony, uszczęśliwiony, a kiedy zobaczył, że ona w ciąży, wściekły. A, to tak, i pokazuje na jej brzuch, więc to tak! Amalia zaczęła płakać, wcale nie przyszłam do ciebie, wpuść mnie do domu. Na pewno jesteś razem z tym twoim robotnikiem, powiedział Ambrosio, z nim będziesz miała to dziecko, prawda? A ona weszła do środka i zostawiła go tam, jak gadał sam do siebie. Poczekała chwilę w ogrodzie, patrząc na żywopłot z geranium, na fontannę ocembrowaną majolikowymi płytkami, na swój pokoik w głębi, była smutna, drżały jej kolana. Załzawionymi oczyma jak przez mgłę zobaczyła, że ktoś wychodzi, dzień dobry, paniczu Santiago, jak się masz, Amalio. Był wyższy, bardziej męski, zawsze tak samo szczupły. Przyszłam państwa odwiedzić, ależ, paniczu, co panicz… A on ściągnął beret, włosy miał ostrzyżone na zapałkę, bardzo brzydko. Ostrzygli go na pałę, tak chrzczą każdego, kto wstępuje na uniwersytet, tylko że jemu jakoś powoli odrastają. I wtedy Amalia wybuch-nęła płaczem, don Fermín jest taki dobry, może by mi znowu pomógł, jej mąż nic nie zrobił, wsadzili go bez żadnej racji, Bóg to panu odpłaci, paniczu. Wyszedł don Fermín w szlafroku, uspokój się, dziewczyno, co się stało. Panicz Santiago mu powiedział, a ona on nic nie zrobił, don Fermín, on nie jest aprista, on lubi tylko piłkę nożną, aż don Fermín się roześmiał: zaraz, zaraz, zobaczymy. Poszedł telefonować, to trwało dłuższą chwilę, Amalia była taka wzruszona, że znów jest w tym domu, że widziała Ambrosia, i tak przejęta tą historią z aresztowaniem Trinidada. No, w porządku, oświadczył don Fermín, i powiedz mu, żeby się nie pakował w żadne awantury. Chciała pocałować don Fermina w rękę, daj spokój, dziewczyno, na wszystko jest rada, z wyjątkiem śmierci. Amalia spędziła resztę dnia z panią Zoila i panienką Teté. Jaka śliczna była panienka, miała piękne oczy, a pani kazała Amalii zostać na obiedzie i na pożegnanie masz tu, kup sobie coś, dała jej dziesiątkę. Na drugi dzień Trinidad zjawił się w Mirones. Wściekał się, te żółtki go nabrały, przeklinał takimi słowami, jakich Amalia nigdy od niego nie słyszała, oskarżyli go o całą kupę różnych rzeczy, przez tych bezczelnych sukinsynów tajniacy znów mu dali wycisk. Walili pięściami, kopali, żeby wyśpiewał nie wiadomo co i nie wiadomo o kim. Bardziej się złościł na żółtych niż na tajniaków: jak Apra będzie górą, to oni dopiero zobaczą, te łobuzy, te sprzedawczyki od Odrii. W fabryce mu powiedzieli już cię nie ma na liście, skreślono cię za nieobecność w pracy. Jakbym się poskarżył w związkach, wiadomo, gdzie by mnie odesłali, powiedział Trinidad, a jeśli w ministerstwie, to też wiadomo. Nic nie robisz, tylko przeklinasz żółtych, mówiła Amalia lepiej poszukaj jakiejś roboty. Zaczął biegać po fabrykach i wszędzie odpowiadali jest kryzys, więc żyli z pożyczek, i nagle Amalia zdała sobie sprawę, że Trinidad teraz kłamie więcej niż kiedykolwiek. Powiedz, Ambrosio, na co umarła Amalia? Wychodził z domu o ósmej rano, wracał po pół godzinie i walił się na łóżko, przeleciałem za pracą całą Limę, konam ze zmęczenia. A Amalia: przecież ledwo zdążyłeś wyjść, już jesteś z powrotem. I Ambrosio mówi: umarła po operacji, paniczu. A on: jestem u nich notowany, żółci wszystkich zawiadomili, odwracają się ode mnie jak od zarazy, nigdy nie dostanę pracy. Amalia: daj spokój żółtym i poszukaj roboty, no bo co, mają umierać z głodu czy jak? Nie mogę, odpowiadał, jestem chory, a ona: na co jesteś chory? Trinidad pakował sobie palce do gardła, aż dostawał mdłości i wymiotował; jak ma chodzić za pracą, skoro jest chory. Amalia znów przyszła na Miraflores, wypłakała się przed señora Zoila, pani porozmawiała z don Fermi-nem, a pan zaraz do panicza Chispasa, powiedz Carrillowi, niech ją przyjmie z powrotem. Kiedy powiedziała, że ją znów wzięli do laboratorium, Trinidad wlepił oczy w sufit. Jaki honorowy, co to szkodzi, że ja będę pracować, dopóki się nie wyleczysz, przecież jesteś chory, nie? Ile ci zapłacili, żebyś mnie upokarzała, i to teraz kiedy leżę na obie łopatki? mówił Trinidad.

Gertrudis Lama ucieszyła się widząc ją w laboratorium, a inspektorka tobie to dobrze, to odchodzisz, to wracasz, zmieniasz pracę jak rękawiczki. Przez pierwsze dni pastylki jej się wymykały i flakoniki ślizgały się w rękach, ale po tygodniu znów była tak samo zręczna jak kiedyś. Señora Rosario mówiła: musisz go zaprowadzić do lekarza, przecież on ciągle wygaduje jakieś głupstwa. Nieprawda, tylko przy jedzeniu trochę bredził i jeśli była mowa o jego pracy, poza tym był taki jak dawniej. Kiedy zjadł, wkładał sobie palec do ust, póki nie zwymiotował, i wtedy mówił kochana, jestem chory. Ale jeśli Amalia nie zwróciła na to uwagi, tylko szybko po nim posprzątała, to raz i drugi zapominał o chorobie, pytał co tam w laboratorium i nawet były żarciki i pieszczoty. Przejdzie mu, myślała, modliła się, płakała Amalia za jego plecami; będzie jak dawniej. Ale jemu nie przechodziło i do tego jeszcze czasem tak go napadało, że ‘stawał w drzwiach od ulicy i wymyślał przechodniom od żółtków. Któregoś wieczoru zaczął wymiotować, chociaż wcale nie wkładał sobie palca do gardła. Zrobił się taki blady i następnego dnia Amalia zaprowadziła go do szpitala robotniczego. To nerwowe, powiedział lekarz i kazał mu brać łyżeczkę czegoś tam, ile razy go zaboli głowa, i od tej pory Trinidad ciągle mówił głowa mi pęka. Więc zaraz lekarstwo i mdłości. Udawałeś chorego, udawałeś, aż zachorowałeś naprawdę, dogadywała mu Amalia. Zrobił się zarozumiały, uparty, wyśmiewał się ze wszystkiego i już prawie nie mogli ze sobą rozmawiać. Kiedy wracała z pracy: coś takiego, jeszcze mnie nie rzuciłaś? A córeczka? mówi Santiago. Leżał nieruchomo na łóżku, jak się nie ruszam, to się dobrze czuję, albo pogady wał z don Atanasiem, i już wcale nie pytał o dziecko. Kiedy Amalia mówiła jestem coraz grubsza albo już czuję ruchy, on na nią patrzył, jakby nie wiedział, o co jej chodzi. Jadł bardzo mało, z powodu tych wymiotów. Amalia zabierała z laboratorium papierowe torebki i prosiła wymiotuj do torebki, nie na podłogę, a on, kiedy go zerwało na wymioty, rozwalał usta nad stołem albo nad łóżkiem i tym nieznośnym zduszonym głosem: jak się tak brzydzisz, to sobie idź. Córeczka została w Pucallpa, paniczu. Ale potem żałował, przepraszam, kochana, jestem taki niedobry, wytrzymaj ze mną jeszcze trochę, bo umieram. Czasami szli do kina. Amalia chciała go zachęcić, żeby poszedł na stadion, ale on się łapał za głowę: nie, przecież jest chory. Wychudł jak szczapa, spodnie, których nie mógł dopiąć w rozporku, teraz na nim wisiały, już nie prosił Amalii, jak kiedyś, przystrzyż mi włosy. A czemu ją zostawili w Pucallpa? Nie rozczarowałaś się do niego, że po pierwszym niepowodzeniu nie próbuje walczyć, wszystko rzuca, wariuje i daje się utrzymywać kobiecie? pytała Gertrudis. Nie, na odwrót, odkąd zrobił się z niego taki strzęp człowieka, kochała go jeszcze bardziej. Cały czas o nim myślała, świat się dla niej kończył, kiedy on zaczynał bredzić. Kiedy ją rozbierał w ciemnościach, czuła zawrót głowy. Jedna kobieta, co się tam zaprzyjaźniła z Amalia, wzięła dziewczynkę na wychowanie, paniczu. Bóle głowy przechodziły i wracały, i znowu mijały i wracały, a ona nigdy nie wiedziała, czy to prawda, czy jego wymysły albo przeczulenia. A poza tym Ambrosio wpakował się w taką historię, że musiał wyjechać z Pucallpa. Tylko wymioty nigdy się nie kończyły. To twoja wina, mówiła Amalia, a on to winajółtych, kochanie, on by jej przecież nie okłamywał.

Któregoś dnia Amalia spotkała na rogu ulicy panią Rosario, ręce na biodrach, oczy jak płomienie: zamknął się z Celeste, chciał ją wykorzystać, onyorzył drzwi dopiero, jak mu zagroziłam policją. Przy Amalii Trinidad zaczął się użalać, pani Rosario uprzedziła się do niego, wołać policję, kiedy wie, że on ma z policją na pieńku, a to jędza, co go to obchodzi ta gruba beczka Celeste, on tylko chciał pożartować. Bezwstyd-nik, niewdzięczny, wymyślała mu Amalia, utrzymanek, wariat, i w końcu cisnęła w niego butem. A on bez słowa protestu znosił te krzyki i szturchańce. W nocy rzucił się na ziemię ściskając głowę rękami i Amalia razem z don Atanasiem wyciągnęli go na ulicę i wsadzili do taksówki. W Opiece Społecznej zrobili mu zastrzyk. Wracali na Mirones krok za krokiem, Trinidad szedł pośrodku i na każdym rogu zatrzymywał się, żeby odpocząć. Położyli go do łóżka i zanim zasnął, rozczulił Amalię do łez: zostaw mnie, i niech ona sobie nie marnuje z nim życia, on jest skończony, poszukaj sobie kogoś, kto ci będzie lepiej odpowiadał. Malutką nazwali Amalita Hortensja i będzie jej już z pięć czy sześć lat, paniczu.

Pewnego dnia po powrocie z laboratorium zastała Trinidada w świetnym humorze: skończyła się nasza bieda, dostał pracę. Ściskał ją i pieścił, był szczęśliwy. No ale twoja choroba, mówiła oszołomiona Amalia, a on choroby już nie ma, wyleczyłem się. Spotkał na ulicy towarzysza Pedro Floresa, mówił jej, to jest aprista, siedzieli razem w więzieniu, i kiedy Trinidad mu opowiadał o sobie, Pedro na to chodź ze mną, i zaprowadził go na Cálao, przedstawił innym towarzyszom i jeszcze tego samego dnia dostał pracę w warsztacie meblarskim. Widzisz, Amalio, tacy są towarzysze, czuł się aprista do szpiku kości, niech żyje Víctor Raúl. Zarobi niewiele, ale to nieważne, najważniejsze, że go podnieśli na duchu. Trinidad wychodził bardzo wcześnie, ale wracał przed Amalia. Humor mu się poprawił, już mnie i głowa mniej boli, towarzysze zaprowadzili go do lekarza, który nic nie wziął i robił mu zastrzyki, no więc widzisz, Amalio, mówił, partia się o mnie troszczy, partia to moja rodzina. Pedro Flores nigdy nie przychodził na Mirones, ale Trinidad często wychodził wieczorami, żeby się z nim spotkać, i Amalia była zazdrosna. Myślisz, że mógłbym cię zdradzić i nie pamiętać, że mi tak pomagałaś? śmiał się Trinidad, przysięgam, że chodzę na potajemne zebrania z towarzyszami. Nie mieszaj się do polityki, mówiła mu Amalia, następnym razem cię zabiją. Przestał mówić o żółtych, ale wymioty dręczyły go w dalszym ciągu. Często zastawała go leżącego na łóżku, z zapadniętymi oczyma; nie chciał jeść. Pewnego wieczoru, kiedy wyszedł na zebranie, do Amalii zajrzał don Atanasio; powiedział chodź, i zaprowadził ją aż na róg. Tam był Trinidad, samiuteńki, siedział na chodniku i palił papierosa. Amalia go śledziła i kiedy wrócił, no jak tam było, a on na to, dobrze, pogadaliśmy sobie. Amalia pomyślała: ma jakąś kobietę. Ale jeśli tak, to czemu był taki czuły? Po pierwszym tygodniu pracy czekał na Amalię nie otwierając nawet koperty z pieniędzmi, chodź, kupimy coś dla pani Rosario, żeby jej przeszła złość, wybrali dla niej perfumy, a potem: co byś chciała ode mnie, kochana? Lepiej zapłać komorne, powiedziała Amalia, ale on chciał wydać te pieniądze na nią, tak chcę, kochana. Amalia po matce, paniczu, a Hortensja po jednej pani, u której Amalia kiedyś pracowała, którą bardzo lubiła i która też umarła. Jasne, że po tym, coś zrobił, musisz odejść, ty biedny głupcze, powiedział don Fermín. To ty mnie ocaliłaś, mówił jej Trinidad, powiedz, co byś chciała. I Amalia na to chodźmy do kina. Obejrzeli film z Libertad Lamarque, smutny film, przypominał ich życie, Amalia wzdychała wychodząc, a Trinidad jakaś ty uczuciowa, kochanie, prawdziwy skarb z ciebie. Teraz już żartowali i on przypomniał sobie o dziecku, dotykał jej brzucha, patrz, jaki okrągły. Pani Rosario na widok perfum wybuchnęła płaczem i powiedziała do Trinidada nie wiedziałeś, co robisz, no chodź, uściskaj mnie. Na drugą niedzielę Trinidad: chodźmy do twojej ciotki; na pewno złagodnieje, jak się dowie o dziecku. Pojechali na Limoncillo i Trinidad wszedł pierwszy, a ciotka zaraz wybiegła i z otwartymi ramionami witała się z Amalia. Zostali u niej na obiedzie i Amalia myślała złe minęło, wszystko się jakoś ułożyło. Była już bardzo ciężka, Gertrudis Lama i inne koleżanki z laboratorium robiły jej koszulki dla dziecka.

Tego dnia, kiedy zniknął Trinidad, Amalia poszła z Gertrudis do lekarza. Wróciła późno na Mirones, a Trinidada nie było, świtało już, a jego ciągle nie było, a koło dziesiątej rano przed domem zatrzymała się taksówka, wysiadł jakiś mężczyzna i zaczai się rozpytywać o Amalię: chce z nią pomówić na osobności; to był Pedro Flores. Wsadził ją do taksówki, i ona, co jest z moim mężem, a on na to, jest w więzieniu. To przez pana, krzyknęła Amalia, a on spojrzał na nią jak na wariatkę, to pan go namówił, żeby się mieszał do polityki, a Pedro Flores: ja, do polityki? On się nigdy do niczego nie mieszał i nie będzie się mieszał, bo on nienawidzi polityki, proszę pani, chociaż ten wariat Trinidad mógł go wczoraj wieczorem wpakować w paskudną historię. No i opowiedział je j: wracali z zabawy w Barranco i kiedy mijali ambasadę kolumbijską, Trinidad mówi zatrzymaj na chwilę, muszę wysiąść, Pedro Flores myślał, że chce się wysiusiać, ale on wysiadł z taksówki i zaczął wykrzykiwać mam was gdzieś, żółtki, niech żyje Apra, Víctor Raúl, a kiedy Pedro przestraszony ruszył z miejsca, zobaczył, że na tamtego wysypała się cała gromada tajniaków. To pana wina, szlochała Amalia, to przez tę Aprę, teraz będą go bili. Co jej przyszło do głowy, o czym ona mówi: ani Pedro Flores nie jest apristą, ani Trinidad nigdy nim nie był, wiem bardzo dobrze, bo jesteśmy krewnymi, razem się chowaliśmy w Victoria, urodziliśmy się w tym samym domu, proszę pani. To nieprawda, on się urodził w Pacasmayo, płakała Amalia, a Pedro Flores kto jej naopowiadał takich bajek. I przysięgał: Trinidad urodził się w Limie i nigdy stąd nie wyjeżdżał, nigdy nie mieszał się do polityki, tylko raz go aresztowali przez pomyłkę czy licho wie za co, kiedy była rewolucja Odrii, a jak wyszedł z więzienia, coś mu strzeliło do głowy i opowiadał, że pochodzi z Północy i że jest apristą. Niech Amalia idzie do prefektury, niech im powie, że on był pijany, że ma niewyparzoną gębę, i wypuszczą go. Zostawił ją na chodniku, a pani Rosario pojechała razem z nią na Miraflores, wypłakać coś od pana Fermina. W prefekturze go nie ma, powiedział don Fermín, jak już tam zatelefonował, niech Amalia przyjdzie jutro, on jeszcze sprawdzi. Ale następnego dnia przybiegł do niej jakiś chłopak: proszę pani, Trinidad López jest u Jana Bożego. W szpitalu Amalię i panią Rosario odsyłali z jednej sali na drugą, aż wreszcie jakaś staruteńka zakonnica, z bródką jak u mężczyzny, a tak, tak, i dalej pocieszać Amalię. Trzeba się z tym pogodzić, Bóg ci zabrał męża, i Amalia płakała, a pani Rosario opowiedziano tymczasem, że znaleźli go tej nocy pod bramą szpitala, umarł na wylew krwi w mózgu.

Prawie że nie zdążyła opłakać Trinidada, bo następnego dnia po pogrzebie ciotka i pani Rosario musiały ją zawieźć do szpitala, miała już bóle, i to częste, i tej samej nocy urodził się martwy synek Trinidada. W szpitalu była pięć dni, na jednym łóżku z Murzynką, która urodziła bliźniaki i ciągle chciała z nią rozmawiać. Amalia jej odpowiadała tak, nie, dobrze. Pani Rosario i ciotka przychodziły co dzień i przynosiły jej jedzenie. Nie czuła bólu ani żalu, była tylko zmęczona, jadła bez apetytu, mówienie kosztowało ją wiele wysiłku. Na czwarty dzień przyszła Gertrudis, dlaczego nie zawiadomiłaś, inżynier Carrillo mógł pomyśleć, że Amalia rzuciła pracę, i tak pół biedy, że masz poparcie u don Fermina. Niech sobie inżynier myśli, co chce, tłukło się po głowie Amalii. Kiedy wyszła ze szpitala, pojechała na cmentarz z kwiatami dla Trinidada. Na grobie była jeszcze klepsydra umieszczona przez panią Rosario; napis Pedro Flores wyrył w gipsie patykiem. Amalia poczuła się słaba, ogłuszona, pusta w środku; jeśli kiedyś będzie miała pieniądze, każe mu zrobić nagrobek z kamienia i na nim wypisać złotymi literami Trinidad López. Zaczęła mówić do niego po troszku, powolutku, dlaczego odszedłeś teraz, kiedy wszystko się ułożyło, wyrzucała mu czemu kazałeś mi wierzyć w te różne kłamstwa, opowiadała zabrali mnie do szpitala, twój syn nie żyje, może Bóg da, że go tam u siebie poznasz. Wracając na Mirones przypomniała sobie granatową marynarkę, o której Trinidad mówił to kawałek eleganckiego ubranka, a ona mu do niej tak kiepsko przyszyła guziki, że zaraz poodpadały. Ich pokoik był zamknięty na kłódkę, gospodarz sprowadził handlarza i sprzedał wszystkie rzeczy, jakie zostały, pani Rosario prosiła zostawcie jej chociaż coś na pamiątkę po mężu, ale oni nie chcieli, a Amalia co mi po pamiątkach. Ciotka przyjęła lokatorów do swojego domku na Limoncilo i nie miała miejsca, ale pani Rosario dała jej kąt w jednym ze swoich dwóch pokoi, i Santiago pyta: w coś ty się wpakował, że musiałeś uciekać z Pucallpa? W tydzień potem przybiegła na Mirones Gertrudis Lama, czemuś nie wróciła do laboratorium, myślisz, że długo będą na ciebie czekać? Ale Amalia nie miała zamiaru wracać, nigdy już tam nie przyjdzie. To co będzie robić? Nic, zostanę tutaj, póki mnie nie wyrzucą, a pani Rosario: głupia, ja cię nigdy nie wyrzucę. No ale czemu nie chce wrócić do laboratorium? Nie wiedziała czemu, ale ona tam nie wróci, i mówiła to z taką złością, że Gertrudis już o nic nie pytała. A tak, wpakowałem się paskudnie, paniczu, musiałem się ukrywać po tej historii z ciężarówką, nawet nie chce mi się tego wspominać. Pani Rosario zmuszała ją do jedzenia, pocieszała ją, chciała jej pomóc zapomnieć. Amalia sypiała między Celeste i Jesúsem, i młodsza córeczka pani Rosario skarżyła się, że Amalia po ciemku rozmawia ze swoim mężem i z synkiem. Pomagała pani Rosario prać bieliznę w balii, rozwieszać ją na sznurach i grzać węglowe żelazko. Robiła to jakby nie wiedząc o niczym, w głowie miała zupełną pustkę, ręce jak z waty. Zmierzchało się, świtało, przychodziła z wizytą Gertrudis, przychodziła ciotka, ona słuchała, jak mówiły, na wszystko odpowiadała „tak” i dziękowała za upominki, które jej przynosiły. Ciągle myślisz o mężu? pytała co dzień pani Rosario, a ona tak, i o synku też. Zachowujesz się tak jak Trinidad, mówiła jej pani Rosario, spuszczasz głowę, wszystko ci jedno, niechby już zapomniała o nieszczęściu, jesteś młoda możesz zacząć żyć na nowo. Amalia nie ruszała się poza Mirones, chodziła obdarta, rzadko kiedy się myła i czesała, kiedyś patrząc w lusterko pomyślała gdyby Trinidad cię zobaczył, już by cię teraz nie kochał. Wieczorem, kiedy wracał don Atanasio, zaglądała do niego na rozmowę. Mieszkał w pokoiku tak niskim, że Amalii trudno tam było stać, a na podłodze miał rozbebeszony materac i tysiąc najróżniejszych rupieci. Rozmawiali, a don Atanasio wyciągał butelkę i pił. Jak pan myśli, don Atanasio, czy to tajniacy rzucili Trinidada pod drzwi Jana Bożego, kiedy go tak pobili, że już był umierający? I czasem don Atanasio mówił tak, tak musiało być, a czasem nie, wypuścili go, a on się źle czuł i sam poszedł do szpitala, a kiedy indziej czy to teraz ważne, on umarł, a ty pomyśl o sobie, zapomnij o nim.

VI

Czy już na pierwszym roku stwierdziłeś, Zavalita, że San Marcos to burdel, a nie oczekiwany przez ciebie raj? Ale co się tam panu nie podobało, paniczu? Nie to, że wykłady zaczynały się w czerwcu zamiast w kwietniu, ani że wykładowcy byli równie wiekowi jak ich katedry, myśli, talko ta niechęć kolegów, kiedy się mówiło o książkach, ta nieruchawość w sprawach polityki. Kolorowi byli przerażająco podobni do paniczyków z dobrych domów, Ambrosio. Profesorowie mają groszowe pensje, mówiła Aida, pracują po ministerstwach, uczą w szkołach, czy można od nich wymagać czegoś więcej? Trzeba zrozumieć bierność studentów, mówił Jacobo, to system ich ukształtował: muszą być agitowani, nauczani. Ale gdzie byli komuniści czy chociażby apriści? Wszyscy w więzieniach, wszyscy deportowani? Tak krytykowałem później ten okres, Ambrosio, ale wtedy nie zdawałem sobie z tego sprawy i podobało mi się San Marcos. A ten profesor, który w ciągu roku skomentował dwa rozdziały Syntezy logicznego dochodzenia opublikowanej w „Revista de Occidente”? Zastopować fenomenologicznie problem wścieklizny, powie Husserl, potraktować nawiasowo poważną sytuację wśród psów Limy: jaką minę zrobi na to Naczelny? A ten co robił tylko ćwiczenia ortograficzne, a ten co na egzaminie pytał o błędy Freuda?

– Mylisz się, trzeba czytać także obskurantystów – powiedział Santiago.

– Pięknie by było móc czytać każdego w oryginale – powiedziała Aida. – Chciałabym znać francuski, angielski, i jeszcze niemiecki.

– Czytaj, ale krytycznie – powiedział Jacobo. – Wszyscy postępowi pisarze są dla ciebie kiepscy, a wszyscy dekadenci świetni. Właśnie to ci mam za złe.

– Mówię tylko, że Jak hartowała się stal znudziło mnie, a Zamek mi się podobał – zaprotestował Santiago. – Ale niczego nie uogólniam.

– Na pewno przekład Ostrowskiego jest zły, a przekład Kafki dobry, przestańcie się kłócić – powiedziała Aida.

A ten mały staruszek, z brzuszkiem, z niebieskimi oczyma i białą grzywą, który mówił o źródłach historycznych? Wykładał tak dobrze, że miało się ochotę studiować historię, a nie psychologię, oświadczyła Aida, a Jacobo tak, szkoda, że jest hispanista, a nie indianistą. Sale uczelni, zapchane w pierwszych dniach, potem powoli pustoszały, we wrześniu chodziła już tylko połowa studiujących i wcale nie było trudno o siedzące miejsce. Nie czuli się poszkodowani, to nie to, że profesorowie nie umieli czy nie chcieli nauczyć, myśli, studentom też nie zależało na nauczeniu się czegokolwiek. Bo są biedni i muszą pracować, mówiła Aida, bo zostali zarażeni burżuazyj-nym duchem formalizmu i jedynym ich celem jest zdobycie tytułu, mówił Jacobo; bo aby zdobyć tytuł naukowy, nie trzeba było chodzić na wykłady ani interesować się czymkolwiek, ani się uczyć: tylko czekać. No jak, chudzino, jesteś zadowolony z San Marcos, to prawda, że tam wykładają najtęższe głowy w Peru, coś ty się zrobił taki milkliwy, chudzino? Tak, tatusiu, jestem zadowolony, to prawda, że najtęższe głowy, wcale nie jestem milkliwy, tato. Do domu wchodziłeś i wychodziłeś jak duch, Zavalita, zamykałeś się w swoim pokoju i nie pokazywałeś się rodzinie, jak niedźwiedź w jamie, mówiła señora Zoila, a Chispas dostaniesz kręćka, jak będziesz tyle czytał, a Teté czemu już nigdzie nie wychodzisz razem z Popeye’em, co, mądralo? Bo wystarczali mi Jacobo i Aida, myśli, bo tych dwoje to była przyjaźń, która wyklucza wszystkie inne, wzbogaca i wynagradza wszelkie braki. To wtedy? myśli, to wtedy się zeświniłem?

Zapisali się na poranne wykłady, siadali w jednej ławce, razem szli do Biblioteki Uniwersyteckiej albo Narodowej, z trudem rozstawali się pod wieczór, żeby iść spać. Czytali te same książki, oglądali te same filmy, wściekali się nad tymi samymi tygodnikami. Po wyjściu z uczelni, w południe i wieczorem, całe godziny przegadywali w „El Palermo” na Colmena, godzinami kłócili się w ciastkarni „Los Huérfanos” w Azángaro, godzinami komentowali wiadomości polityczne w kawiarence na tyłach Placu Sprawiedliwości. Czasem zagnało ich do kina, czasem biegali po księgarniach, to znów wypuszczali się na pełne przygód, długie wędrówki po mieście. Wydawało się, że ich przyjaźń, pozbawiona seksu, braterska, będzie trwać wiecznie.

– Obchodziły nas te same sprawy, nienawidziliśmy tych samych rzeczy, a nigdy w niczym nie mogliśmy się zgodzić – mówi Santiago. – I to też było wspaniałe.

– No więc dlaczego się pan zniechęcił? – mówi Ambrosio. – Z powodu dziewczyny?

– Nigdy nie byłem z nią sam – mówi Santiago. – To nie zniechęcenie; czasem jakieś ssanie w żołądku, nic poza tym.

– Chciał pan, żeby się w panu zakochała, a tu nic z tego, skoro był ten drugi – mówi Ambrosio. – Ja wiem, jak to jest, kiedy się kocha kobietę i nic nie można zrobić.

– Więc to tak było z Amalia? – mówi Santiago.

– Widziałem taki film – mówi Ambrosio.

Uniwersytet to odbicie całego kraju, mówił Jacobo, dwadzieścia lat temu profesorowie pewnie byli postępowi i wszystko czytali, potem, kiedy zaczęli brać inne, zarobkowe prace i kiedy środowisko tak na nich oddziałało, stali się zwykłymi, przeciętnymi mieszczuchami; i oto nagle to ssanie w żołądku: śliski, mały robak. To także wina studentów, mówiła Aida, odpowiada im ten system; a skoro wszyscy ponoszą winę, to nie ma innej rady, tylko się dostosować do istniejącej sytuacji, no nie? – mówił Santiago, a Jacobo: jest na to rada, reforma uniwersytecka. I nagle, w gorączce dyskusji, ta odrobina czegoś, ten kwaśny smak, to coś, co przeszkadzało w rozmowach, odrywało uwagę, sprowadzając fale smutku czy może tęsknoty. Równoległe katedry naukowe, współdziałanie, ludowe uniwersytety, mówił Jacobo: niech zaczną nauczać ci, których na to stać, niech studenci uzyskają możliwość piętnowania złych wykładowców, a skoro lud nie może przyjść na uniwersytet, niech uniwersytet przyjdzie do ludu. Smutek tych niezrealizowanych, a upragnionych rozmów sam na sam z nią? tęsknota za przeżywanymi tylko w wyobraźni spacerami we dwoje? Ale jeśli uniwersytet’jest odbiciem całego kraju, to w San Marcos nie będzie się dobrze działo, póki w Peru dzieje się tak źle, mówił Santiago, i Aida na to, że jak się chce wyrwać zło z korzeniami, to trzeba mówić nie o reformie uniwersyteckiej, tylko o rewolucji. No ale oni są studentami, mówił Jacobo, ich walka o reformę to zarazem ich droga do rewolucji: trzeba posuwać się naprzód etapami i nie ulegać pesymizmowi.

– Pan był zazdrosny o swego przyjaciela – mówi Ambrosio.

– A zazdrość to najgorsza trucizna.

– Z Jacobem działo się to samo co ze mną-mówi Santiago.

– Ale nie pokazywaliśmy tego po sobie, ani ja, ani on.

– On też pewno czasem marzył o czarodziejskiej różdżce, żeby móc się pana pozbyć i zostać z dziewczyną – śmieje się Ambrosio.

– Był moim najlepszym przyjacielem – mówi Santiago. – Nienawidziłem go, a jednocześnie kochałem i podziwiałem.

– Nie powinieneś być takim sceptykiem – powiedział Jacobo. – To typowo burżuazyjne: wszystko albo nic.

– Nie jestem sceptykiem – mówił Santiago. – Ale my tylko gadamy i gadamy, i kręcimy się w miejscu.

– To prawda, jak dotąd była sama teoria – rzekła Aida. – Powinni byśmy zacząć coś robić, nie tylko dyskutować.

– Sami nie możemy powiedział Jacobo. – Najpierw trzeba nawiązać kontakt z postępowymi elementami na uczelni.

– Już dwa miesiące studiujemy, a nikogo takiego nie spotkaliśmy – powiedział Santiago. – Jeszcze trochę, a przestanę wierzyć w ich istnienie.

– Muszą być ostrożni, to całkiem logiczne-rzekł Jacobo. – Wcześniej czy później, ujawnią się na pewno.

I rzeczywiście pokazali się, zamknięci w sobie, nieufni, zagadkowi, ujawniali się z wolna, po trochu, jak ledwo uchwytne cienie: jesteście na pierwszym roku literatury, prawda? W przerwach między wykładami siadali zwykle na ławce w patío, wyglądało, że robią zbiórkę pieniędzy na jakiś cel, albo kręcili się wokół zbiornika z wodą na wydziale prawa, zbierali na kupno materacy dla aresztowanych studentów i podczas tych zbiórek wymieniali zawsze parę słów ze słuchaczami innych wydziałów, aresztowanych trzymają w lochach więzienia karnego, śpią na gołej ziemi, i w tych szybkich, ukradkiem wymienianych zdaniach, za zasłoną nieufności i podejrzliwości – czy nikt dotąd im nie mówił o zbiórce pieniędzy? – dostrzegali albo też sądzili, że dostrzegają ostrożne wybadywanie poglądów rozmówcy; nie było w tym nic zpo-lityki, tylko dyskretny sondaż, chodzi o humanitarną akcję, no i nie zobowiązujące wskazówki, żeby się przygotowali do czegoś, co ma nastąpić, to nawet sprawa chrześcijańskiego miłosierdzia, albo znów skryte wezwanie, żeby w ten sam zakamuflowany sposób okazać, że i na nas można polegać: czy moglibyście dać choćby jednego solą? Pojawiali się samotni i ledwo zauważalni na dziedzińcach San Marcos, podchodzili, żeby chwilę pogadać na obojętny temat, znikali na dłuższy czas i nagle znów się zjawiali, serdeczni, ale dalecy, z tym samym wyrazem uśmiechniętej rezerwy na tych samych twarzach: indiańskich, metyskich, chińskich, murzyńskich, z tymi samymi wieloznacznymi słówkami wymawianymi z prowincjonalnym akcentem, i zawsze w tych samych zniszczonych i spłowiałych ubraniach i w starych butach; czasami z jakąś książką albo pismem pod pachą. Co studiowali, skąd pochodzili, jakie były ich imiona, z czego się utrzymywali? I oto błyskawica na pochmurnym niebie, ów chłopak z wydziału prawa to jeden z tych, co zamknęli się w San Marcos podczas rewolty Odrii, nagły przypływ zwierzeń w jednej chwili łamał tok nijakich rozmów, zabrali go i w więzieniu robił strajk głodowy, rozmowa zaczynała ich rozpalać, ogarniała ich gorączka, wypuścili go zaledwie przed miesiącem, i te rewelacje, te odkrycia – a znowu tamten to delegat wydziału ekonomii z czasów, kiedy działały Zrzeszenie Studentów i Federacja Uniwersytecka – budziły w nich pełne niepokoju podniecenie – to było jeszcze zanim rozpadły się organizacje studenckie, zanim uwięziono przywódców – budziły zażartą ciekawość.

– Specjalnie się spóźniasz, żeby nie jeść razem z nami, a kiedy już nam robisz ten zaszczyt, to nawet słowa nie powiesz – mówiła señora Zoila. – Obcięli ci język w tym San Marcos?

– To, co ten mówił, było skierowane przeciw Odrii i przeciw komunistom – powiedział Jacobo. – To chyba aprista, nie? Jak myślicie?

– Udaje niemowę, bo chce być taki strasznie interesujący – powiedział Chispas. – Geniusze nie tracą czasu na rozmowy z głupcami, prawda, mądralo?

– Ile dzieci ma panienka Teté? – mówi Ambrosio. A par ile, paniczu?

– To raczej trockista, bo wyrażał się dobrze o Lechinie – oświadczyła Aida. – Sami mówiliście, że Lechin to trockista?

– Teté ma dwoje, ja nie mam dzieci-mówi Santiago. – Nii chciałem być ojcem, ale może kiedyś się namyślę. W takie sytuacji jak teraz to byłby tylko kłopot.

– Wyglądasz, jakbyś ciągle spał, a oczy masz jak zarzynan; baran – powiedziała Teté. – Może się zakochałeś w której: z tych dziewczyn z San Marcos?

– Ile razy zajrzę, zawsze się u ciebie pali nocna lampki powiedział don Fermín. – Bardzo dobrze, że tyle czytasz, al‹ mógłbyś też być trochę bardziej towarzyski, chudzino.

– Tak, zakochałem się w takiej jednej z warkoczami, c(chodzi boso i mówi tylko językiem keczua – powiedzia Santiago. – Wiesz już teraz?

– Moja stara Murzynka mówiła każde dziecko przynosi z‹ sobą na świat swój kawałek chleba – mówi Ambrosio. – Ja te bym miał całą kupę dzieciaków, mówię panu. Tak mówifc Murzynka, to znaczy moja mamuśka, niech odpoczyws w spokoju.

– Przychodzę zmęczony i dlatego zamykam się u siebie, tato – powiedział Santiago. – W głowie mi nie postało, żeby nit chcieć z wami rozmawiać, nie jestem taki wariat.

– Do ciebie mówić to jak do upartego muła – powiedziafe Teté.

– Nie wariat, ale dziwak – powiedział don Fermín. – Jesteśmy teraz sami, chudzino, bądź ze mną szczery. Mass jakieś kłopoty?

– O, ten to może i należy do partii – powiedział Jacobo. – Dał marksistowską interpretację wydarzeń w Boliwii.

– Nie mam żadnych kłopotów, tato – powiedział Santiago. – Nic mi nie jest, słowo.

– Taki jeden Paneras miał syna w Huacho, to już będzie kupę lat temu, i pewnego dnia żona go rzuciła i więcej jej nie zobaczył – mówi Ambrosio. – Od tego czasu ciągle szuka swego syna. Chce jeszcze przed śmiercią się przekonać, czy syn jest tak samo wredny na gębie jak on.

– No, temu to nie chodzi o wybadanie nas, on chce po prostu pogadać z tobą – rzekł Santiago. – Tylko do ciebie się zwraca, i to z jakim uśmiechem. Podbijasz męskie serca, Aida.

– Ach, ty złośliwcze, ty mieszczuchu – powiedziała Aida.

– Ja to rozumiem, bo też czasem całymi dniami sobie myślę o Amalcie Hortensji – mówi Ambrosio. – Jaka ona będzie i do kogo będzie podobna.

– Uważasz, że to się zdarza tylko mieszczuchom? – powiedział Santiago. – Że rewolucjoniści nigdy nie myślą o kobietach?

– No już dobrze, nie złość się o tego mieszczucha powiedziała Aida. – Człowieku, nie bądź taki drażliwy, to mieszczańskie. Oj, znowu mi się wyrwało.

– Chodźmy na kawę z mlekiem – powiedział Jaco bo. – No już, idziemy.

Czy to byli samotni buntownicy, czy należeli do jakiejś podziemnej organizacji, a może któryś z nich był szpiegiem? Nie pokazywali się razem, rzadko kiedy przychodzili o tej samej porze, nie znali się albo udawali, że się nie znają. Czasem zdawało się, że mają coś ważnego do powiedzenia, ale zatrzymywali się w pół słowa, a ich aluzje i to, co dawali do zrozumienia, ich spłowiałe ubrania i ostrożny sposób bycia wywoływały niepokój, wątpliwości, podziw powstrzymywany przez zazdrość lub obawę. Ich przypadkowe twarze zaczęły się pojawiać w kawiarniach, do których chodzili po wykładach – wysłannik? bada teren? – pokorne sylwetki zbliżały się do stolików, przy których oni siadali, no więc pokażemy im, że przy nas nie muszą udawać, i tam, z dala od San Marcos, Aida mówiła na naszym roku jest dwóch donosicieli, trzymajcie się z daleka od tych zamaskowanych konfidentów, zedrzemy im maski i nie będą mogli się wyprzeć, mówił Jacobo, rozmowy już nie były tak zawieszone w próżni, ba, to im ułatwi karierę adwokacką, dlatego uważają, że mogą z czystym sumieniem szpiegować innych, mówił Santiago, rozmowy nabierały wyzywająco politycznego charakteru, głupcy, nawet nie potrafią kłamać, mówiła Aida. Te spotkania zwykle zaczynały się od jakiejś anegdoty, ci, których można rozpoznać, nie są niebezpieczni, mówił Washington, od żartu, od plotek albo prawdziwych wiadomości, niebezpieczni są szpicle pracujący dorywczo, nie ci etatowi tajniacy z policji, a potem nastąpiły pytania, nieśmiałe, przypadkowe: jaka jest atmosfera na pierwszym roku? czy są jakieś niepokoje, czy chłopcy mają kłopoty? Czy większość byłaby zainteresowana w odtworzeniu Zrzeszenia Studentów? I coraz bardziej zagadkowe, okrężne: co myślą o rewolucji boliwijskiej? i prześlizgiwali się na inny temat: a co o Gwatemali? Aż wreszcie o sytuacji międzynarodowej. Ożywieni, podekscytowani, na cały głos wypowiadali swoje opinie, niech ich usłyszą kapusie, niech ich aresztują, i Aida podniecała się własnymi słowami, ona miała najwięcej zapału, myśli, ulegała własnemu wzruszeniu, najbardziej lubiła ryzykować, myśli, pierwsza śmiało podjęła rozmowę, poprzez sprawy Boliwii i Gwatemali, o Peru: żyjemy pod uciskiem dyktatury wojskowej, i jej ciemne jak noc oczy błyszczały, rewolucja boliwijska jest zaledwie liberalna, i zarys jej nosa stawał się ostrzejszy, a Gwatemala nie dojrzała jeszcze nawet do rewolucji burżuazyjno-demokratycznej, i tętno na jej skroniach biło coraz szybciej, ale w tych krajach i tak jest lepiej niż w Peru, i tańczył kosmyk włosów nad jej czołem, w Peru rządzonym przez tę generalską kukłę, í mówiąc stukała się w czoło, i przez bandycką klikę, i jej małe pięści bębniły o blat stolika. Ulotne cienie, zakłopotane, niespokojne, przestraszone przerywały Aidzie, zmieniały temat albo podnosiły się i uciekały.

– Pański ojciec powiadał, że San Marcos panu nie wyszło na dobre – mówi Ambrosio. – Że pan go przestał kochać z powodu tego uniwersytetu.

– Za bardzo naciskałaś Washingtona – powiedział Jacobo.

– Jeśli należy do partii, musi się pilnować. Nie mów przy nim tak ostro o Odrii, możesz go skompromitować.

– Mój ojciec ci mówił, że przestałem go kochać? – mówi Santiago.

– Więc myślisz, że Washington dlatego wyszedł? – spytała Aida.

– To było jego największe zmartwienie – mówi Ambrosio.

– Chciał wiedzieć, czemu pan go przestał kochać, paniczu.

Był na trzecim roku prawa, pochodził z gór, był biały i dobroduszny, mówiąc nie przybierał owej uroczystej, arcybiskupiej miny jak inni, i jego pierwszego poznali z nazwiska: Washington. Zawsze w jasnopopielatym ubraniu, zawsze z wesoło wyszczerzonymi zębami; jego dowcip nadawał ton pogawędkom w „Palermo”, w kawiarni czy na dziedzińcu przed wydziałem ekonomii, nadawał im ową osobistą atmosferę, której nie było w hermetycznych lub stereotypowych rozmowach z innymi. Ale mimo tej łatwości obcowania i on też potrafił stać się nieprzenikniony. On pierwszy przestał być dla nich nieuchwytnym cieniem i zmienił się w człowieka z krwi i kości. W dobrego znajomego, myśli, niemal w przyjaciela.

– Dlaczego tak myślał? – mówi Santiago. – ł co jeszcze mówił ci o mnie mój ojciec?

– A może byśmy sobie stworzyli kółko naukowe? – powiedział kiedyś Washington od niechcenia.

Wstrzymali oddech, przestali myśleć i utkwili w nim oczy:

– Kółko naukowe? powiedziała bardzo powoli Aida. – A co byśmy studiowali?

– Mnie nic nie mówił, paniczu – mówi Ambrosio. – Rozmawiał z pana mamą, z rodzeństwem, ze znajomymi, a ja za kierownicą wszystko słyszałem.

– Marksizm – odparł Washington z całą prostotą. – Na uniwersytecie tego nie uczą, a nam może się przydać do ogólnego wykształcenia, prawda?

– Lepiej znałeś mojego ojca niż ja – mówi Santiago. – Opowiedz, co ci jeszcze mówił o mnie.

– To by było bardzo interesujące – powiedział Jacobo. – Załóżmy takie kółko.

– Lepiej go znałem? Ależ skąd – mówi Ambrosio. – Jak pan może tak myśleć, paniczu.

– Największa trudność to zdobyć odpowiednie książki – powiedziała Aida. – W antykwariatach można tylko czasem trafić na jakiś stary numer „Kultury Radzieckiej”.

– Wiem, że ci mówił o mnie – mówi Santiago. – Ale to nieważne, nie opowiadaj, jak nie chcesz.

– Można by coś załatwić, ale trzeba uważać – powiedział Washington. – Jak ktoś studiuje marksizm, to zaraz mają na niego oko, że komunista. A zresztą, sami najlepiej wiecie.

I tak narodziły się marksistowskie kółka, w ten sposób, nie wiedząc kiedy, zaczęli walczyć, dali się ponieść działającej na nich z przemożną siłą konspiracyjnej pracy. Tak więc odkryli zrujnowaną księgarnię w zaułku Chota i staruszka Hiszpana w ciemnych okularach i z białą bródką, który na zapleczu sklepu trzymał edycje Wiek XX i Lautaro; tam też kupili, obłożyli w papier i niecierpliwie czytali tę książkę, która przez wiele tygodni miała podsycać żar dyskusji, ten podręcznik zawierający odpowiedź na wszystko. Wykłady podstaw filozofii, myśli. Myśli: Georges Politzer. A także poznali Hektora, dotychczas jednego z ulotnych cieni, i dowiedzieli się, że ta chuda żyrafa o powściągliwym sposobie bycia studiuje ekonomię, a na życie zarabia jako spiker. Postanowili spotykać się dwa razy w tygodniu i przedyskutowali obszernie sprawę lokalu; w końcu zdecydowali się na pokój wynajmowany przez Hektora na ulicy Jezus Maria i odtąd przychodzili tam przez całe miesiące w każdy czwartek i każdą sobotę po południu, czuli się śledzeni i szpiegowani i zanim weszli, ostrożnie rozglądali się dokoła. Zjawiali się tam koło trzeciej, pokój Hektora był stary i ogromny, z dwoma szerokimi oknami od ulicy, na piętrze pensjonatu pewnej głuchej damy, która od czasu do czasu wchodziła na schody i krzyczała: może herbaty? Aida rozsiadała się na łóżku, negacja negacji, myśli, Hektor na podłodze, skoki jakościowe, myśli, Santiago na jednym krześle, jedność przeciwieństw, myśli, Jacobo na oknie, Marks postawił na nogach dialektykę, którą Hegel stawiał na głowie, myśli, a Washington zawsze dyskutował na stojąco. Myśli: żeby rosnąć; i śmiał się. Za każdym razem kto inny streszczał rozdział z książki Politzera, potem była dyskusja, siedzieli tak dwie czy trzy, a nawet cztery godziny, wychodzili po dwoje pozostawiając pokój pełen dymu i gorąca. Później ich trójka spotykała się znów w jakimś parku, na ulicy, w kawiarni, czy Washington jest w partii? mówiła Aida i gadali dalej, czy Hektor jest w partii? mówił Jacobo i gubili się w domysłach, a czy partia w ogóle istnieje? mówił Santiago, i jak to jest z tą samokrytyką? i zażarcie dyskutowali. Tak skończyli pierwszy rok, tak minęło lato, podczas którego ani razu nie byli na plaży, myśli, i tak zaczął się drugi rok.

Czy to na tym drugim roku spostrzegłeś, Zavalita, że nie wystarczy poznać marksizm, że jeszcze trzeba uwierzyć? Może właśnie brak wiary cię zgnoił, Zavalita.

Brak wiary w Boga, paniczu? Wiary w cokolwiek, Ambrosio. Idea Boga, idea „czystego ducha”, twórcy świata, nie ma uzasadnienia, twierdził Politzer, Bóg poza przestrzenią i czasem to coś, co nie może istnieć. Miałeś już inną twarz, Santiago, nie tę co zawsze. Trzeba by być zwolennikiem idealistycznej mistyki, a co za tym idzie, nie uznawać żadnej kontroli naukowej, twierdził Politzer, aby wierzyć w Boga istniejącego poza czasem, a więc nie istniejącego w żadnym momencie, i poza przestrzenią, a więc nie istniejącego nigdzie. Najgorsze to te wątpliwości, Ambrosio, cudownie było móc zamknąć oczy i mówić Bóg istnieje albo Bóg nie istnieje, i wierzyć w to. Tak, Aido, zdawał sobie sprawę, że czasem wpadają w pułapkę: mówił wierzę albo jestem tego samego zdania, a w głębi duszy miał wątpliwości. Materialiści, twierdził Politzer, opierając się na naukowych przesłankach utrzymują, że materia istnieje w przestrzeni i w danym momencie (w czasie). Zacisnąć pięści, zacisnąć zęby, Ambrosio, Apra nas uratuje, religia nas uratuje, komunizm nas uratuje, i wierzyć w to. Wtedy życie samo się zorganizuje, a człowiek nie będzie się czuł zawieszony w próżni, Ambrosio. On nie wierzy księżom, paniczu, i od dziecka nie chodzi do kościoła, ale wierzy w religię i w Boga, przecież każdy powinien w coś wierzyć, no nie, paniczu? A zatem, wywodził Politzer,. wszechświat nie mógł zostać stworzony, choćby dlatego, że Bóg, aby móc stworzyć świat, potrzebowałby takiej chwili, która nie byłaby żadną chwilą (jako że dla Boga czas nie istnieje), a poza tym świat musiałby powstać z niczego: i to cię tak trapi, Zavalita? mówiła Aida. A Jacobo: tak czy inaczej, jeśli już trzeba zacząć od wiary w coś, to lepiej wierzyć, że Boga nie ma, niż wierzyć w jego istnienie. Santiago też wolał to drugie, Aida, on chciał się przekonać, czy Politzer mówi prawdę, Jacobo. Drobnomieszczański agnostycyzm, Zavalita, zakamuflowany idealizm, Zavalita. A ona, Aida, nie ma żadnych wątpliwości? A Jacobo wierzy każdemu słowu Polit-zera? Wątpliwości to najgorsza rzecz, mówiła Aida, one cię sparaliżują, uniemożliwią działanie, a Jacobo: przez całe życie łamać sobie głowę czy to prawda? zadręczać się a może to kłamstwo? – zamiast działać? Świat się nie zmieni, Zavalita. Aby działać, trzeba w coś wierzyć, mówiła Aida, a wiara w Boga nigdy nie służyła do tego, żeby coś zmienić; i Jacobo: już lepiej wierzyć w marksizm, Zavalita, dzięki niemu można wiele zmienić. Wpajać robotnikom wątpliwości metodyczne? – mówił Washington; a chłopom cztery zasady dialektyki? – mówił Hektor. Myśli: myślałeś nie, Zavalita. Zamknąć oczy, marksizm opiera się na naukowych przesłankach, zacisnąć pięści, a religia na ignorancji, nogami zaprzeć się w ziemi, Bóg nie istnieje, ścisnąć szczęki, aż zęby zazgrzytają, motorem historii jest walka klas, naprężyć mięśnie: wyzwalając się z burżuazyjnego wyzysku – oddychać głęboko – proletariat wyzwoli ludzkość; atakować: i stworzy społeczeństwo bezklasowe. Nie mogłeś, Zavalita, myśli. Myśli: byłeś, jesteś, będziesz do śmierci mieszczuchem. Matczyny pokarm, szkoła, rodzina, dzielnica były więc silniejsze? myśli. zajmował się polityką. Czy wiedział, że oni przychodzą tutaj uczyć się marksizmu? Tak, wiedział; i nie miał nic przeciw temu? Jasne, że nie, uważał, że to bardzo dobrze.

– To musi być wspaniałe, rozmawiać ze swoim starym jak z przyjacielem – powiedział Santiago.

– Biedaczysko, był zawsze dla mnie ojcem, przyjacielem, a potem i matką – powiedziała Aida. – Kiedy moja mama umarła.

– Ja muszę ukrywać, co myślę, jeżeli chcę być w dobrych stosunkach z moim starym – powiedział Santiago. – On mi nigdy nie przyzna racji.

– Pewnie, przecież to kapitalista – powiedziała Aida.

W miarę jak koło się powiększało, zmiany ilościowe i skok jakościowy, myśli, przechodzili od dyskusji naukowych do politycznych. Od esejów Mariategui do rozprawiania się ze wstępniakami „La Prensa”, od materializmu dialektycznego do miażdżącej krytyki Cayo Bermúdeza, od sprawy zmiesz-czanienia aprizmu do ostrej krytyki najbardziej nieuchwytnego wroga: trockistów. Zidentyfikowali trzech, i zużyli całe godziny, tygodnie, miesiące na to, aby ich rozszyfrować, wybadać, śledzić i potępić: podejrzani intelektualiści snuli się po dziedzińcach San Marcos, sypali cytatami i prowokowali, heretycy, katastrof iści. Czy było ich wielu? Są nieliczni, ale bardzo niebezpieczni, mówił Washington; czy współpracują z policją? mówił Solórzano, może i tak, ale to wychodzi na jedno, powiadał Hektor, bo dzielić, mącić, spychać na złą drogę i zatruwać to jeszcze gorsze niż donosić, mówił Jacobo. Aby zmylić trockistów i uniknąć donosicieli, postanowili nie trzymać się razem na uniwersytecie, nie przystawać na wspólne pogawędki w przypadkowych spotkaniach na korytarzu. W kole panowała jednomyślność, poczucie wspólnoty, nawet solidarność, myśli. Myśli: przyjaźń tylko w naszej trójce. Czy innych drażniło istnienie tej ich samotnej wysepki, tego upartego triumwiratu? W dalszym ciągu chodzili wszędzie razem, do bibliotek i kawiarni, razem spacerowali po dziedzińcu, spotykali się po zebraniach kółka. Gadali, dyskutowali, włóczyli się, szli do kina i wpadali w zachwyt nad Cudem w Mediolanie, biały gołąb w końcowej sekwencji to był gołąbek pokoju, muzyka to Międzynarodówka, Vittorio de Sica musiał być komunistą, a kiedy w jakimś kinie zapowiadano film radziecki, biegli tam bez tchu, pełni nadziei, rozgorączkowani, choć wiedzieli z góry, że to będą jakieś starocie z nie kończącymi się scenami baletowymi.

– Dreszcze? – mówi Ambrosio. – Skurcz żołądka?

– Jak byłem mały, też mnie łapało, w nocy mówi Santiago. – Budziłem się w ciemnościach, och, umieram. Nie mogłem się poruszyć ani zapalić światła, ani krzyknąć. I tak leżałem skurczony, spocony, i trząsłem się cały.

– Na ekonomii jest jeden, który może mógłby być z nami powiedział Washington. – Cały kłopot w tym, że już nas jest za dużo.

– Ale skąd to się u pana wzięło, paniczu – mówi Ambrosio. Przyszło, tkwiło już w nim, maleńkie i lodowate, śliskie.

Skręcało się w żołądku, wydzielało ów płyn, od którego pociły się dłonie, przyśpieszało bicie serca i rozpływało się w dreszczach.

– Tak, to niezbyt rozsądne, zbierać się taką dużą gromadą – rzekł Hektor. – Najlepiej by było się podzielić.

– Jasne, podzielmy się, ja byłem najbardziej za tym, i ani mi przez głowę nie przeszło, co będzie – mówi Santiago. – A potem przez całe tygodnie budziłem się i powtarzałem sobie jak idiota, to nie może być, nie może być.

– Jakie kryterium podziału przyjmiemy? – powiedział Indianin Martínez. – No, szybko, szkoda czasu.

– Śpieszy mu się, bo przygotował wykład o wartości dodatkowej – zaśmiał się Washington.

– Możemy losować – powiedział Hektor.

– W losowaniu jest coś irracjonalnego – powiedział Jacobo.

– Proponuję podział alfabetyczny.

– Świetnie, to bardziej racjonalne i łatwiejsze – powiedziała Ave. – Cztery pierwsze osoby w jednej grupie, pozostali w drugiej.

Nie, nie zaczęło mu walić serce, nie zaczął go żreć tamten robak. Był zaskoczony i zbity z tropu, myśli, i tylko ta nagła niedyspozycja. I jeszcze świadomość: to pomyłka. I ta jasna świadomość, myśli: pomyłka?

– Kto się zgadza z propozycją Jacobo, niech podniesie rękę – powiedział Washington.

Rosnąca niemoc, otępienie, zawrót głowy i nieśmiałość paraliżująca język, kiedy o kilka sekund później niż tamci podnosił ramię.

– No więc załatwione – powiedział Washington. – Jacobo,

Aida, Hektor i Martínez w jednej grupie, a nasza czwórka w drugiej.

Nie odwrócił głowy, żeby spojrzeć na Aidę i na Jacoba, z wolna zapalał papierosa, przerzucał broszurę Engelsa, uśmiechał się do Solórzana.

– Teraz możesz nas już zacząć olśniewać, Martínez – powiedział Washington. Więc jak to jest z tą wartością dodatkową?

Nie tylko rewolucja, myśli. Także i serce, choć chłodne i głęboko ukryte, no i mózg, mały, zaalarmowany, szybki w kalkulacji. Czy sobie to zaplanował, myśli, czy postanowił to sobie niezależnie od wszystkiego? Rewolucja, przyjaźń, zazdrość, zawiść, wszystko razem, przemieszane, a więc on także, Zavalita, także i Jacobo ulepiony z tej samej brudnej gliny.

– Nie ma ludzi naprawdę czystych – mówi Santiago. – Tak, to było wtedy.

– I potem pewnie się pan spotykał częściej z tą dziewczyną? – mówi Ambrosio.

– Potem widywałem ją rzadziej, a on miał się z nią spotykać sam na sam dwa razy w tygodniu – mówi Santiago. – A poza tym zabolał mnie taki chwyt poniżej pasa. Nie ze względów etycznych, ale przez zazdrość. Ja byłem nieśmiały i nigdy bym się nie odważył na coś takiego.

– A on był bardziej cwany – śmieje się Ambrosio. – I pan mu do dziś nie przebaczył tej świńskiej sztuczki.

Indianin Martínez miał belferski sposób bycia i głos, krótko mówiąc, wartość dodatkowa to nieopłacona praca robotnika, natrętnie powtarzał wciąż to samo, jest to ta część produktu pracy robotnika, która powiększa kapitał, i Santiago patrzył bez końca w jego okrągłą twarz koloru miedzi, i niezmordowanie słuchał tych wyuczonych, belferskich zdań, a wkoło żarzyły się punkciki papierosów, rozpalając się na nowo za każdym razem, gdy dłonie podnosiły się do ust, i chociaż tyle osób tłoczyło się obok w tak ciasnej przestrzeni, on miał uczucie, że jest samotny i zawieszony w próżni. Ten robak był tam wtedy, z wolna i monotonnie wgryzał się w jego wnętrzności.

– Bo ja jestem jak taki zwierzak, co wobec niebezpieczeństwa kurczy się i nieruchomieje czekając, aż go zdepczą albo mu utną głowę – mówi Santiago. – Nie mam wiary ani odwagi, to tak jak być syfilitykiem i trędowatym naraz. – Co też pan wygaduje na siebie, same złe rzeczy, paniczu – mówi Ambrosio. – Gdyby ktoś tak na pana mówił, to by pan tego nie ścierpiał.

Czy to dlatego, że runęło coś, co wydawało się wieczne, myśli, czy to mnie tak zabolało, że ona? że on? Ale nie, nie dałeś po sobie poznać, Zavalita, jak zawsze, bardziej niż kiedykolwiek, i wyszedłeś z zebrania razem z Jacobem i z Ai-dą, i idąc w stronę śródmieścia byłeś strasznie rozmowny, Engels i wartość dodatkowa, nie dałeś im dojść do słowa, Politzer i Ave, i Marks, ciągle mówiłeś, przerywałeś im, jak tylko otworzyli usta, przerywałeś i mówiłeś znowu, zdeptany, zmieszany i nadmiernie gadatliwy, żeby tylko nigdy nie skończyć tego monologu, zmyślał coś, przesadzał, kłamał i cierpiał, żeby tylko nie padła wzmianka o propozycji Jacoba, żeby nie zostało powiedziane, że od najbliższej soboty oni będą przychodzić na Petit Thouars, a on do Rimac; i teraz czuł także, i to po raz pierwszy, że są razem i nie są, że zabrakło tego dawnego porozumienia, tej wyczuwalnej wspólnoty, a tymczasem przechodzili przez Plac Broni, i że teraz coś strasznego ich rozdziela, jakaś sztuczność i fałsz, to tak jak rozmowy z moim starym, myśli, i oszukiwał ich, zaczynał ich nienawidzić. Nie patrząc na siebie szli ulicą Unión, on mówił, oni słuchali. Czy Aida go żałowała? Czy Aida obmyśliła to razem z tym drugim? A kiedy dotarli do placu San Martin, zrobiło się okropnie późno, Santiago spojrzał na zegarek, może jeszcze złapie autobus, uścisnął im dłonie i pobiegł nie czekając, nie umawiając się na następne spotkanie, gdzie i kiedy spotkamy się jutro, myśli. Myśli: po raz pierwszy.

Czy to było wtedy, Zavalita, podczas tych napęczniałych od nauki dni przed końcowym egzaminem? Z zaciekłością rzucał się na książki, starał się pracować w kółku, wierzyć w marksizm, i był coraz chudszy. Jajka na miękko tyle co na żart, mówiła señora Zoila, i sok pomarańczowy jak dla żartu, i cornflakes jak dla żartu, wychudłeś na szkielet, niedługo pofruniesz razem z wiatrem. Dla ciebie jedzenie to pewno także burżuazyjny przesąd, co, mądralo? mówił Chispas, a ty: nie jem, bo twoja facjata mi odbiera apetyt, a Chispas, te, mądrala, bo dostaniesz po gębie, mówię ci, oberwiesz. Widywali się w dalszym ciągu i tamten robak niezmordowanie wysuwał głowę, kiedy Santiago wchodził na salę wykładową i siadał koło nich, robak wysuwał głowę spomiędzy plątaniny tkanek i ścięgien, albo kiedy szli razem na kawę do „Paler – ‘ mo”, wyzierał spoza czerwonych żył i białych kości, albo na różową cziczę w ciastkarni „Los Huérfanos”, albo kiedy brali kanapki w café-biliar, wysuwał głowę, a za głową całe prze – ¡ siąknięte kwasem ciało. Rozmawiali o uczelni i o bliskich już egzaminach, o przygotowaniach do wyborów do Zrzeszenia ‘, Studentów, o dyskusjach w kółkach marksistowskich, o więź – (niach, o dyktaturze Odríi, o Boliwii i Gwatemali. Ale widywali się już tylko dlatego, że czasami zaledwie nas łączyło San Marcos i polityka, myśli, już tylko dorywczo, już tylko z obowiązku. Czy tych dwoje spotykało się z sobą sam na sam po zebraniach? Szli na spacer, do muzeów, do księgarni albo do kina, jak dawniej razem z nim? Czy odczuwali jego brak, czy o nim myśleli, mówili?

– Jakaś lalka do ciebie dzwoni – powiedziała Teté. Fiu, fiu, aleś ty to ukrywał. Co to za jedna?

– Jak będziesz podsłuchiwać w drugim aparacie, to dostaniesz po głowie, Teté – powiedział Santiago.

– Czy mógłbyś wpaść do mnie na chwileczkę? – powiedziała Aida. – Nie przeszkadzam ci? Może masz robotę?

– Świetna myśl, naturalnie, już idę – powiedział Santiago. – Będę najpóźniej za godzinę.

– Ohoho, już idę, świetna myśl – powiedziała Teté. Możesz wpaść na chwileczkę? Och, nie mogę, co za głosik, co za słówka.

Pojawiło się, kiedy czekał na autobus na rogu Larco i José Gonzales, ogromniało, gdy autobus sunął aleją Arequipa, wielkie i lepkie, kiedy jechał wciśnięty w kąt autobusu, rozlewało mu się po plecach czymś lodowatym, i było mu coraz zimniej, rósł strach i rosła nadzieja, wtedy w to popołudnie, które już zmierzało ku wieczorowi. Stało się coś? A może coś się dopiero stanie? Myślałem o tym, że dopiero od miesiąca widujemy się tylko na uczelni, myśli, nigdy do mnie nie dzwoniła, myślałem a może, myśli, myślałem może nagle. Zobaczył już od rogu Petit Thouars małą figurkę, niewyraźną w zamierającym świetle, czekała na niego w drzwiach domu, pomachała mu ręką na powitanie i już widział jej bladą twarz, ta niebieska sukienka, jej poważne oczy, ta niebieska spódniczka, i poważne usta, te straszne czarne uczniowskie buciki, i poczuł w dłoni jej drżącą rękę.

– Przepraszam, że dzwoniłam, chciałam z tobą pogadać – wydawało się, że to niemożliwe, ten łamiący się głosik, myśli, nie do uwierzenia, ten głos, taki nieśmiały. – Może się przejdziemy kawałek, dobrze?

– A Jacobo? Nie ma go? – powiedział Santiago. – Coś się stało?

– Czy pan będzie miał czym zapłacić za tyle piwa? – mówi Ambrosio.

– Stało się to, co się musiało stać – mówi Santiago. – Myślałem, że już dawniej, ale okazało się, że to było dopiero tego rana.

Tamci dwoje byli razem całe przedpołudnie, robak ogromny jak kobra, nie poszli na wykłady, bo Jacobo powiedział chciałbym z tobą porozmawiać w cztery oczy, kobra groźna jak nóż, spacerowali po Paseo de la República, jak nóż, jak dziesięć noży, usiedli w parku na ławce nad stawem. Aleją Arequipa ciągnęły równoległe sznury aut i nóż zagłębiał się miękko, wychodził i znów powoli się zagłębiał, a oni szli pod drzewami, ciemną i pustą ulicą, i znowu nóż w serce jak w bochenek chleba, miękki, o cienkiej skórce, i nagle ten głosik umilkł.

– No i co ci chciał powiedzieć w cztery oczy? – nie patrzyłem na nią, myśli, zaciskałem zęby. – Coś o mnie, coś przeciwko mnie?

– Nie, nie o tobie, raczej o mnie – głos jak miauknięcie kota, myśli. – Zaskoczył mnie, nie wiedziałam, co powiedzieć.

– No ale co ci powiedział – mruknął Santiago.

– Że się we mnie zakochał – jak skomlenie Batuque, kiedy był szczeniakiem, myśli.

– W alei Arequipa, we wrześniu, o siódmej wieczorem – mówi Santiago. – Dobrze wiem, Ambrosio, to właśnie wtedy.

Wyjął ręce z kieszeni, podniósł do ust, chuchnął i starał się uśmiechnąć. Zobaczył, że Aida rozkłada ręce, zatrzymuje się, waha, szuka w pobliżu ławki, widział, jak usiadła.

– To ty o tym dotąd nie wiedziałaś? – powiedział Santiago.,- A jak myślisz, czemu zaproponował właśnie taki podział kółka?

– Bo dawaliśmy zły przykład, bo byliśmy czymś w rodzaju frakcji i inni mogli nam to mieć za złe, i ja mu uwierzyłam – głos miała bardzo niepewny, myśli. I że to przecież nic nie zmieni i chociaż będziemy w różnych grupach, to między nami trojgiem będzie tak jak dawniej. Ja mu uwierzyłam.

– Chciał być z tobą sam – powiedział Santiago. – Każdy inny zrobiłby to samo na jego miejscu.

– Ale ty się obraziłeś i już nie szukałeś naszego towarzystwa – zaniepokojona i przede wszystkim zmartwiona, myśli. – i już nie chodziliśmy razem, i nic już nie było tak jak przedtem.

– Nie obraziłem się, wszystko jest jak dawniej – powiedział Santiago. – Po prostu zdałem sobie sprawę, że Jacobo chce być z tobą i że ja jestem niepotrzebny. Ale zawsze jesteśmy przyjaciółmi, tak jak kiedyś.

To kto inny mówił, myśli, nie ty. Teraz już trochę mocniejszym głosem, bardziej naturalnym, Zavalita: to nie on, to nie mógł być on. Wszystko rozumiał, wyjaśniał, doradzał z wysokości swego niezaangażowania i myślał to nie jestem ja. On to było coś maleńkiego i storturowanego, coś, co kurczyło się pod brzmieniem jego głosu, coś, co się wymykało, biegło, rzucało do ucieczki. Nie ambicja, nie rozpacz, nie upokorzenie, myśli, i nawet nie zazdrość. Myśli: to była nieśmiałość. Ona go słuchała nieruchoma, obserwowała go z wyrazem twarzy, którego nie umiał i nie chciał zrozumieć, i nagle wstała i milcząc szli dalej jeszcze kawałek, a tymczasem tamte noże, uparte, bezgłośne, dokonywały dalszej rzezi.

– Nie wiem, co robić, czuję się zakłopotana, mam wątpliwości – powiedziała w końcu Aida. Dlatego do ciebie zadzwoniłam, tak sobie nagle pomyślałam, że mi możesz pomóc.

– A ja wtedy zacząłem o polityce – mówi Santiago. – Masz pojęcie?

– Właśnie tak – powiedział don Fermín. – Opuścić ten dom i Limę, zniknąć. Nie o sobie myślę, ty biedny głupcze, tylko o tobie.

– Ale jak ty to rozumiesz – jakby się dziwiła, myśli, jakby się czegoś przestraszyła.

– Chodzi mi o to, że miłość robi z człowieka indywidualistę – powiedział Santiago. – I nic go już wtedy tak nie obchodzi jak miłość, nawet rewolucja.

– Przecież sam mówiłeś, że te dwie sprawy wcale się nie wykluczają – mówiła cicho, z naciskiem, myśli. – A teraz uważasz, że tak? A skąd możesz wiedzieć, czy sam się kiedyś nie zakochasz?

– Nic nie uważałem, nic nie wiedziałem – mówi Santiago. – Odejść, uciec, zniknąć.

– Ale dokąd, don – powiedział Ambrosio. – Pan mi nie ufa, don, pan mnie wyrzuca.

– W takim razie to nieprawda, że się wahasz, w takim razie ty też jesteś w nim zakochana – powiedział Santiago. – Może w wypadku was dwojga te dwie sprawy się nie wykluczają. A poza tym to dobry chłopak.

– Wiem, że dobry – powiedziała Aida. – Ale nie wiem, czy go kocham.

– Ależ tak, i to też zauważyłem – powiedział Santiago. – I nie tylko ja, wszyscy w naszym kole. Powinnaś go przyjąć, Aida.

Nalegałeś, Zavalita, to świetny chłopak, szarżowałeś, Zavalita, Aida jest w nim zakochana, żądałeś tego od niej, będzie wam bardzo dobrze ze sobą, i powtarzałeś to w kółko, a ona słuchała w drzwiach swego domu, milcząca, ze skrzyżowanymi ramionami: zastanawiając się nad głupotą Santiago? ze zwieszoną głową: mierząc wielkość jego tchórzostwa? Czy naprawdę chciała ode mnie rady, myśli, a może wiedziała, że ją kochasz, i chciała sprawdzić, czy się ośmielisz jej to powiedzieć? Co by było, gdybym ja, myśli, co by było, gdyby ona. Myśli: ach, Zavalita.

A może to wtedy, na drugi dzień czy w tydzień, w miesiąc potem, jak zobaczył Aidę i Jacoba idących pod rękę przez Colmena, wtedy kiedy dowiedzieli się, że Washington rzeczywiście jest tym upragnionym kontaktem? W kole nie było prawie komentarzy na ten temat, tylko Washington rzucił jakiś żart, ot, macie, tamtych dwoje, w drugim kółku, uwiło sobie gniazdko, co za romantyczna historia, i tak po cichutku, i tylko przelotna uwaga Ave: świetnie, dobrana para. Nie było czasu na nic więcej: zbliżały się wybory na uczelni i zbierali się co dzień, dyskutowali na temat kandydatów, którzy mieli być zgłoszeni do Zrzeszenia Studentów, mówili o tym, jakie powiązania są do przyjęcia i jakie listy będą popierać, i o ulotkach i afiszach rozlepianych na ścianach, a pewnego dnia Washington zwołał zebranie obu kół razem w mieszkaniu Ave i wszedł do domku w dzielnicy Rimac szeroko uśmiechnięty: mam coś dla was, mówię wam, dynamit. „Cahuide”, myśli. Myśli: Organ Peruwiańskiej Partii Komunistycznej. Siedzieli stłoczeni, papierosowy dym przesłaniał odbitki z powielacza, które wędrowały z rąk do rąk, drażnił oczy. „Cahuide”, kartki, które czytali zachłannie, Organ, raz i drugi,

Peruwiańskiej Partii Komunistycznej, i patrzyli w stanowczą twarz Indianina ubranego w chullo, poncho i skórzane sandały, i na jego wzniesioną do walki pięść, i znowu na sierp i młot pod nagłówkiem. Przeczytali wszystko głośno, skomentowali, przedyskutowali, zasypywali pytaniami Washingtona, a potem zabrali odbitki do d«mu. Zapomniał o swoich urazach, o braku wiary, frustracji, obawie, zazdrości. Więc to nie była legenda, partia nie zniknęła z nadejściem dyktatury: istniała. To nic, że Odria, istnieli też jej członkowie, mężczyźni i kobiety, to nic, że Cayo Bermúdez, zbierali się potajemnie, tworzyli coraz nowe komórki, to nic, że szpicle i zesłania, drukowali „Cahuide”, to nic, że więzienia i tortury, i przygotowywali Rewolucję. Washington znał tych ludzi, wiedział, gdzie się znajdują i co robią, i wtedy pomyślałem ja też, myśli, ja też wstąpię, tego wieczoru, gdy gasił lampę przy łóżku, a coś groźnego, ale jeszcze wtedy pełnego wzniosłości, niepokojąco płonęło w ciemnościach, płonęło nawet, kiedy spał: wtedy?

VII

– Siedział za kradzież czy zabójstwo, a może dlatego, że go wrobili w sprawę jakiegoś innego faceta – powiedział Ambrosio. – Niechby zdechł w tym więzieniu, tak mówiła Murzynka. Ale oni go wypuścili i wtedy go poznałem. Tylko raz w życiu go widziałem, don.

– Wzięliście ich dane? – powiedział Cayo Bermúdez. – Wszyscy są apristami? Ile razy już wpadali?

– O, o, leci – powiedział Trifulcio. – O, o, coraz niżej. Było południe, promienie słońca padały prostopadle na piasek, ptak o przekrwionych oczach i czarnym upierzeniu polatywał nad nieruchomymi wydmami. Zataczał koła zniżając się, ze złożonymi skrzydłami, z wyciągniętym dziobem; dygocąca iskra na pustkowiu.

– Piętnastu było w naszych kartotekach – powiedział prefekt. – Dziewięciu apristów, trzech komunistów, trzech niepewnych. Pozostała jedenastka pierwszy raz. Nie, don Cayo, jeszcze nie brano danych personalnych.

Iguana? Dwie oszalałe łapki, maleńki, podłużny obłoczek skłębionego piasku, nitka płonącego kurzu, pełznąca niewidzialna strzała. Ptak szybko i miękko opadł ku ziemi, schwytał dziobem jaszczurkę, uniósł, uśmiercił wzbijając się w powietrze, a potem pożarł z wolna, kawałek po kawałku, ani na chwilę nie wstrzymując swego lotu w górę, w czyste, rozpalone, letnie niebo, i tylko oczy zamknął przed żółtymi pociskami, które słońce wysyłało mu na powitanie.

– No to przesłuchajcie ich wreszcie – rzekł Cayo Bermúdez.

– A jak ranni, lepiej?

– Rozmawialiśmy jak tacy dwaj, co to ani się nie znają, ani sobie nie ufają – mówi Ambrosio. – W Chincha, kiedyś wieczorem, kupę lat temu. Od tego czasu nie słyszałem o nim, paniczu.

– Dwóch studentów trzeba było odstawić do szpitala więziennego, don Cayo – powiedział prefekt. – Policjantom nic się nie stało, małe obrażenia.

I wznosił się ciągle, trawiąc swoją zdobycz, uparty, w ciemnościach, a kiedy miał już roztopić się w blasku, rozłożył skrzydła, majestatycznie zakreślił w powietrzu łuk, bezkształtny cień, niewielka plama przesuwająca się ponad nieruchomą, pofalowaną płaszczyzną białego piasku, żółtego piasku; zatoczył koło i miał pod sobą to wszystko: kamienie, mury, kraty, półnagich ludzi, którzy ledwo się ruszali albo leżeli w cieniu połyskującego daszka-okapu z cynkowej blachy, jeep, palisadę, palmy, wstążkę wody, szeroką wodną aleję, chaty, domy, samochody, place obsadzone drzewami.

– Zostawiliśmy jedną kompanię w San Marcos i reperujemy bramę zburzoną przez czołg – powiedział prefekt. – Jedną sekcję posłaliśmy na wydział medycyny. Ale nie było żadnych prób manifestacji ani nic takiego, don Cayo.

– Proszę mi zostawić te fiszki z kartoteki, pokażę je ministrowi – powiedział Cayo Bermúdez.

Harmonijnie rozwinął brunatne skrzydła, zniżył lot, zawrócił majestatycznie i znów wzbił się ponad drzewa, nad wstążkę wody, nad nieruchome piaski, opisywał koła nad połyskującą cynkową blachą, nie spuszczając z niej oka opadł jeszcze trochę, obojętny na ów pomruk, na wygłodniałe wrzaski i chytre milczenie w tym prostokącie zamkniętym murem i kratą, a baczny tylko na ów daszek z karbowanej blachy, którego blask sięgał jego skrzydeł, i tak opuszczał się ciągle, coraz niżej: oczarowany tą orgią światła, pijany blaskiem?

– Ty dałeś rozkaz, żeby wziąć San Marcos? – powiedział pułkownik Espina. – Ty? Bez porozumienia ze mną?

– Taki siwy Murzyn, ogromny, łaził jak małpa. – powiedział Ambrosio. – Chciał wiedzieć, czy w Chincha można się zabawić z kobietami, zabrał mi forsę. Nie mam o nim dobrego wspomnienia, don.

– Zanim pogadamy o San Marcos, opowiedz o podróży – rzekł Bermúdez. – Jak tam nasze sprawy na Północy?

Ostrożnie wysunął szarawe łapki – wypróbowywał twardość, temperaturę, samo istnienie cynkowej blachy? – złożył skrzydła, usiadł, spojrzał i odgadł, i już było za późno: kamienie zwaliły mu się na skrzydła, połamały kości, roztrzaskały dziób i podzwaniając metalicznie toczyły się po okapie, spadały na ziemię.

– Na Północy w porządku, ale ja cię pytam, czy jesteś przy zdrowych zmysłach – powiedział pułkownik Espina. – Panie pułkowniku, wzięto uniwersytet, panie pułkowniku, żandarmeria w San Marcos. A ja, minister, nic nie wiem. Chyba oszalałeś, Cayo?

Zwinny ptak ześlizgiwał się, konał na ołowianoszarej blasze barwiąc ją purpurowymi plamami, był już przy brzegu, opadł i schwytały go głodne dłonie, wyrywały go sobie, oskubywały z piór, rozlegał się śmiech, przekleństwa, i już pod murem z adobe rozpalano ognisko.

– Patrzą? A niech sobie patrzą – powiedział Trifulcio. – Kto wie swoje, ten wie, ale do mnie nikt się nie przyczepi.

– Zająłem San Marcos, przeciąłem ten wrzód w kilka godzin i bez straty w ludziach – powiedział Bermúdez. – A ty zamiast mi podziękować, pytasz, czy nie oszalałem. To niesprawiedliwie, Góral.

– Murzynka też go już nie zobaczyła po tamtej nocy – mówi Ambrosio. – Uważała, paniczu, że on ma wrodzone złe skłonności.

– Będą protesty z zagranicy, a to właśnie jest nam bardzo nie na rękę – powiedział pułkownik Espina. – Nie wiesz, że prezydent chce unikać zamieszek?

– Nie wiem, co jest nam bardziej nie na rękę: protesty czy dywersyjne ognisko w samym centrum Limy powiedział Bermúdez. – Za parę dni można będzie wycofać policję, San Marcos się otworzy i spokój.

Wytrwale żuł kawałek mięsa, który zdobył w walce na pięści, paliły go ramiona i ręce, na ciemnej skórze miał zadrapania, a ‘ognisko, na którym upiekł swoją zdobycz, jeszcze dymiło. Przykucnął w kącie pod okapem z blachy, zmrużył oczy przed nadmiernym blaskiem, a może po to, aby lepiej smakować tę rozkosz, która rodziła się w ruchu szczęk, ogarniała podniebienie i język, i gardło; w przełyku czuł delikatne drapanie resztek piór pozostałych w przypieczonym mięsie.

– A poza tym nie byłeś do tego powołany, decyzja należała do ministra, nie do ciebie – powiedział pułkownik Espina. – Wiele państw nie uznało naszego rządu. Prezydent na pewno jest wściekły.

– O, idą goście – powiedział Trifulcio. – O, już są.

– Uznały nas Stany Zjednoczone, to najważniejsze – powiedział Bermúdez. – A o prezydenta się nie martw, Góral. Porozumiałem się z nim wczoraj wieczorem, zanim przystąpiłem do akcji.

Inni spacerowali pod zabójczym słońcem, już w zgodzie, nie pamiętając o urazach, o tym, że przed chwilą wymyślali sobie, pchali się i bili o łup; albo spali pod ścianą, zakrywszy oczy gołym ramieniem, brudni, bosi, z otwartymi ustami, zezwierzęceni ze zmęczenia, głodu i gorąca.

– Na kogo teraz kolej? – powiedział Trifulcio. – Komu zadzwonią?

– Mnie chyba nigdy nic nie zrobił – powiedział Ambrosio. – Aż do tamtego wieczora. Nie miałem do niego złości, don, choć i nie miałem za co go lubić. A wtedy to raczej mi go było żal.

– Obejdzie się bez trupów, tak obiecałem prezydentowi i dotrzymałem słowa – powiedział Bermúdez. Tu są karty tych piętnastu zatrzymanych. Oczyścimy San Marcos i studenci będą mogli znowu zacząć zajęcia na uczelni. Jesteś niezadowolony, Góral?

– Żałowałem go nie dlatego, że siedział, proszę mnie zrozumieć, paniczu – mówi Ambrosio. Tylko dlatego, że wyglądał jak żebrak. Bez butów, pazury o, takie długie, strupy na ramionach, a na gębie to już nie strupy, tylko brud. Tak jak mówię, nic nie kłamię.

– Zachowałeś się tak, jakby mnie wcale nie było – powiedział pułkownik Espina. – Dlaczego nie uzgodniłeś ze mną?

W podcieniach ukazał się don Melquíades w eskorcie dwóch żandarmów, a za nim wysoki mężczyzna w słomkowym kapeluszu, którego skrzydła chwiały się w upalnym wietrze, jakby były z jedwabnej bibułki, miał na sobie biały garnitur, błękitny krawat i jeszcze bielszą koszulę. Przystanęli i don Melquíades powiedział parę słów do nieznajomego, pokazując mu kogoś na podwórzu.

– Bo to było ryzykowne – powiedział Bermudez. – Mogli mieć broń, mogli otworzyć ogień. Nie chciałem, Góral, żeby ta krew spadła na twoją głowę-.

To nie był adwokat, adwokat nie byłby tak dobrze ubrany, ani też nie był to żaden przedstawiciel władzy, bo czy im dziś dawali zupę z mięsem, czy kazali pozamiatać cele i ubikacje, jak zwykle podczas inspekcji? A skoro nie adwokat, to kto?

– Mogłoby to zaważyć na twojej karierze, wytłumaczyłem to prezydentowi – powiedział Bermudez. – Podejmuję decyzję, biorę na siebie odpowiedzialność. W razie jakichś następstw ja rezygnuję ze stanowiska, a Góral pozostaje bez skazy.

Przestał ogryzać całkiem już gładką kosteczkę, którą trzymał w łapskach, wyprężył się, opuścił głowę, jego oczy ze strachem zerkały w stronę podcieni: don Melquíades dawał mu znaki, wskazywał na niego.

– Ale wszystko się udało i teraz cała zasługa po twojej stronie – powiedział pułkownik Espina. – Prezydent pomyśli, że jeśli który z nas dwóch naprawdę ma jaja, to mój podwładny, a nie ja.

– Ej, ty, Trifulcio! – krzyknął don Melquíades. – Nie słyszysz, że ciebie wołam? Na co czekasz?

– Prezydent wie, że tobie zawdzięczam stanowisko – powiedział Bermudez. – Wie, że na jedno twoje mrugnięcie podziękuję za wszystko i znowu będę sprzedawał traktory.

– Ej, ty! – wrzasnęli żandarmi wymachując rękami. – Chodź no!

– Trzy noże i kilka pałek, nic strasznego – powiedział Bermudez. – Na użytek prasy kazałem jeszcze dołożyć parę rewolwerów i kastety.

Wstał, biegiem rzucił się przez podwórze wznosząc tuman piasku za sobą, zatrzymał się przed don Melquíadesem. Spacerujący więźniowie znieruchomieli, inni, obudzeni z drzemki, skulili się obserwując, słońce lało żar z nieba.

– Aha, więc jeszcze do tego wzywałeś dziennikarzy? – powiedział pułkownik Espina. – Nie wiesz, że komunikaty podpisuje minister, że konferencje prasowe zwołuje minister?

– Chodź no, Trifulcio, podnieś tę beczułkę, don Emilio

Arévalo chce zobaczyć – powiedział Melquíades. – Tylko mi nie zrób zawodu, powiedziałem, że dasz radę.

– Wezwałem ich, żebyś ty do nich mówił – powiedział Bermudez. – Tu masz szczegółowe informacje, karty zatrzymanych, broń, którą damy im sfotografować. Wezwałem ich z myślą o tobie, Góral.

– Ja nic nie zrobiłem, – don Trifulcio mrugał powiekami i krzyczał, i czekał, i znowu krzyczał. – Nic. Daję słowo, don Melquíades.

– W porządku, nie mówmy o tym więcej – powiedział pułkownik Espina. – Ale weź pod uwagę, że ja chciałem oczyścić San Marcos, jak tylko się policzymy ze związkami zawodowymi.

Beczka, czarna, cylindryczna, stała pod balustradą, u stóp don Melquíadesa, żandarmów i nieznajomego w białym ubraniu. Inni więźniowie, zaciekawieni albo też z pewną ulgą, patrzyli na Trifulcia i na siebie nawzajem z kpiącymi minami.

– Ognisko w San Marcos nie zostało zlikwidowane, ale teraz jest na to odpowiednia chwila – powiedział Bermudez. – Tych dwudziestu sześciu to tylko czołówka, a większość przywódców została na wolności i teraz właśnie trzeba by na nich położyć rękę.

– Nie bądź durniem i podnieś tę beczkę – powiedział don Melquíades. – Ja wiem, że nic nie zrobiłeś. No, ruszaj się, niech pan Arévalo zobaczy.

– Związki zawodowe to ważniejsza sprawa niż San Marcos, tam właśnie trzeba zrobić czystkę – powiedział pułkownik Espina. – Dotąd nawet nie pisnęli, ale Apra jest mocno ugruntowana wśród robotników, wystarczy jedna iskra i wszystko wybuchnie.

– Zapaskudziłem celę, ale to dlatego, że jestem chory – powiedział Trifulcio. – Nie mogę się wstrzymać, słowo honoru, don Melquíades.

– Zrobimy z tym porządek – powiedział Bermudez. – Oczyścimy wszystko, co będzie trzeba, Góral.

Nieznajomy zaczął się śmiać, don Melquíades zaczął się śmiać. Całe podwórko huczało od śmiechu. Nieznajomy oparł się o poręcz, włożył rękę do kieszeni, wyciągnął z niej coś błyszczącego i pokazał Trifulciowi.

– Czytałeś podziemną „Trybunę”? – powiedział pułkownik Espina. – Wyzwiska pod adresem wojska i moim. Trzeba raz na zawsze skończyć z tą brudną szmatą.

– Całego solą za podniesienie beczki, don? – Trifulcio zamknął oczy, otworzył je i wybuchnął śmiechem. – A jakże, czemu nie, don!

– Jasne, w Chincha o nim gadali, don – powiedział Ambrosio. – Że zgwałcił nieletnią, że kradł, że zabił faceta w bójce. Tyle rzeczy naraz to nieprawda. Ale coś tam musiał narozrabiać, bo za co by siedział tyle czasu.

– Wy wojskowi ciągle macie na myśli taka Aprę, jaka była dwadzieścia lat temu – powiedział Bermúdez. – Liderzy się już zestarzeli i zdemoralizowali, nie mają ochoty się narażać. Nic nie wybuchnie, nie będzie rewolucji. A ta szmata zniknie, masz moje słowo.

Podniósł łapska do twarzy (pomarszczonej już wokół powiek, przy podbródku i koło kędzierzawych, siwych bokobrodów) i splunął w nie raz po raz, a potem zatarł dłonie i podszedł do beczki. Obmacał, zakołysał nią, przywarł długimi nogami, wzdętym brzuchem i szeroką klatką piersiową do jej twardej wypukłości i gwałtownie, miłośnie, objął ją długachnymi ramionami.

– Nigdy więcej go nie widziałem – mówi Ambrosio. – Widzieli go po miasteczkach tego departamentu, podczas wyborów w pięćdziesiątym, w kampanii senatora Arévalo. Nalepiał plakaty, rozdawał ulotki. Za kandydaturą don Emilia Arévalo, przyjaciela pańskiego ojca, paniczu.

– O, tutaj mam listę, don Cayo, zrzekło się tylko trzech prefektów i ośmiu podprefektów z tych, których mianowano za Bustamantego – powiedział doktor Alcibiades. Dwunastu prefektów i piętnastu podprefektów wysłało telegramy z życzeniami dla Generała, kiedy objął władzę. Reszta milczy; pewnie chcą jakiegoś potwierdzenia nominacji, ale nie mają odwagi o nie prosić.

Zamknął oczy i gdy podnosił beczkę, rozdęły mu się żyły na szyi i czole, zwilgotniała zniszczona twarz, a grube wargi stały się fioletowe. Pochylony podtrzymywał ciężar wysiłkiem całego swego ciała, podsunął niezdarnie jedną rękę niżej, pod dno beczki, i uniósł ją jeszcze trochę. Zrobił dwa chwiejne kroki ze swym brzemieniem na plecach, spojrzał dumnie w stronę balustrady i jednym ruchem zrzucił z powrotem beczkę na ziemię.

– Góral myślał, że wszyscy zrezygnują jak jeden maż, i chciał na ślepo mianować prefektów i podprefektów – powiedział Cayo Bermúdez. – Sam pan widzi, doktorze, że pułkownik nie zna Peruwiańczyków.

– Prawdziwe byczysko, miałeś rację, Melquíades, to nie do wiary w jego wieku – nieznajomy rzucił monetę i Trifulcio złapał ją w locie. – Słuchaj no, ile ty masz lat?

– Myśli, że wszyscy są tacy jak on, że mają swój honor – powiedział doktor Alcibiades. – Ale niech mi pan powie, don Cayo, dlaczego prefekci i podprefekci mieliby być lojalni wobec biednego Bustamantego, który już nigdy nie podniesie głowy.

– A czy ja tam wiem – Trifulcio śmiał się, dyszał, ocierał sobie twarz. – Mam kupę lat. Więcej lat od pana, don.

– Proszę zaznaczyć w swoim raporcie, którzy z nich wysłali depesze, a którzy nie; a my ich wtedy spokojnie, powolutku zastąpimy innymi ludźmi – powiedział Bermúdez. – A tym, co zrezygnowali, proszę podziękować za pracę i niech Lozano wciągnie ich do kartoteki.

– Mamy tu jednego z takich, jak ty lubisz, Hipólito – powiedział Ludo vico. – Pan Lozano specjalnie nam go poleca.

– Limę w dalszym ciągu zalewają obrzydliwe podziemne paszkwile – powiedział pułkownik Espina. – Co jest, Cayo?

– Chodzi o to, kto i gdzie otrzymuje podziemną „Trybunę”, ale tak raz dwa – powiedział Hipólito. – I pamiętaj, że ja lubię takich jak ty.

– Te dywersyjne śmiecie muszą natychmiast zniknąć – powiedział Bermúdez. – Jasne, Lozano?

– Jesteś gotów, czarnuchu? – powiedział don Melquíades. – Pewno już ci się pali pod nogami, co, Trifulcio?

– Nie wiesz kto ani gdzie? – powiedział Ludovico. – A jak to się stało, kochasiu, że kiedy cię zatrzymano w Vitarte, miałeś w kieszeni numer „Trybuny”?

– Czy jestem gotów? – roześmiał się zaniepokojony Trifulcio. – Na co gotów, don Melquíades?

– Jak się przeniosłem do Limy, to na początku posyłałem Murzynce trochę forsy i wpadałem do niej od czasu do czasu-rzekł Ambrosio. A potem już nie. Umarła i nawet nie miała wiadomości ode mnie. To mnie najbardziej gnębi, don.

– Wsadzili ci to do kieszeni, tak że nawet nie wiedziałeś? – rzekł Hipólito. – Ale z ciebie durna pała, kochasiu. Ty zaf ajdany eleganciku z brylantyną na czuprynie. Więc ty wcale nie jesteś apristą i nie wiesz, kto i gdzie dostaje „Trybunę”?

– Zapomniałeś, że dzisiaj wychodzisz? – rzekł don Melquíades. – A może już się przyzwyczaiłeś i nie chcesz wyjść, co?

– Od jednego faceta z Chincha dowiedziałem się, że Murzynka umarła – mówi Ambrosio. – Jeszcze jak pracowałem u pańskiego ojca, paniczu.

– Nie, don, wcale nie zapomniałem, don – Trifulcio trzasnął podeszwami i klasnął dłońmi. Skądże znowu, don Melquíades.

– No widzisz, rozgniewałeś Hipólita i zaraz ci się dostało, lepiej sobie przypomnij – powiedział Ludovico. – Przecież ci mówiłem, on lubi takich jak ty.

– Nie odpowiadają, łgają, wykręcają się – powiedział Lozano. – A my nie śpimy, don Cayo. Całymi nocami nie zmrużymy oka. Skończymy z tymi paszkwilami, przysięgam panu.

– Daj tu palec; o tak, a teraz postaw krzyżyk – powiedział don Melquíades. – W porządku, Trifulcio, znów jesteś wolny. Nie chce ci się wierzyć, co?

– To nie jest cywilizowany kraj, to kraj barbarzyńców i ciemnoty – powiedział Bermúdez. – Przestań filozofować i wydobądź z nich wreszcie, co trzeba.

– Ale mizerota z ciebie, kochasiu – powiedział Hipólito. – W marynarce i koszuli to nawet tego nie widać, ale można ci policzyć wszystkie kosteczki, kochasiu.

– Pamiętasz pana Arévalo, tego co ci dał solą, kiedy podniosłeś beczkę? – powiedział don Melquíades. – To wielki pan, ma dużo ziemi. Chciałbyś pójść do niego do pracy?

– Kto i gdzie, ale już, w trymiga – powiedział Ludovico. – Chcesz tak siedzieć całą noc? A jak Hipólito znowu się rozgniewa?

– Jasne, że chcę, don Melquíades – Trifulcio przytaknął głową, rękami i oczyma. – Choćby zaraz albo kiedy mi pan każe, don.

– Sam siebie krzywdzisz, a mnie jest coraz bardziej przykro – powiedział Hipólito. – Bo coraz bardziej cię lubię, kochasiu.

– On potrzebuje ludzi do kampanii wyborczej, bo to przyjaciel Odríi i zostanie senatorem – powiedział don Melquíades. – Dobrze ci zapłaci. Skorzystaj z okazji, Trifulcio.

– Nawet nam nie powiedziałeś, kochasiu, jak się nazywasz – rzekł Ludovico. – Może nie wiesz, a może też zapomniałeś?

– Popij sobie, odwiedź rodzinę, skocz na dziewczynki – powiedział don Melquíades. – A w poniedziałek bądź u niego na hacjendzie, na przedmieściach Ica. Popytaj, każdy ci wskaże drogę.

– Zawsze masz takie małe jaja czy to ze strachu? – powiedział Hipólito. – A psipsiaczka to ci ledwo widać, kochasiu. Też ze strachu?

– Jasne, że do niego pójdę, don, czego mi więcej trzeba – powiedział Trifulcio. – Bardzo dziękuję, że mnie pan polecił temu panu, don.

– Zostaw, on cię już nie słyszy, Hipólito – powiedział Ludovico. – Chodźmy do biura pana Lozano. Zostaw go, Hipólito.

Żandarm klepnął go po plecach, no dobra, Trifulcio, i zamknął bramę za nim, do zobaczenia, Trifulcio, a może i nie do zobaczenia. Szybkim krokiem ruszył przed siebie, w tym dobrze mu znanym powiewie, który szedł od cel z parteru, i wkrótce znalazł się pod drzewami, których także nauczył się na pamięć, a potem, już w innym wietrze., skierował się ku podmiejskim chatom, ale zamiast się zatrzymać, przyśpieszył kroku. Niemal biegiem przemykał się wśród szałasów i wśród ludzi, którzy patrzyli na niego ze zdumieniem, obojętnie albo z obawą.

– Nie żebym był złym synem albo żebym jej nie kochał, nieba bym przychylił Murzynce, tak jak i panu, don – powiedział Ambrosio. – Urabiała się po łokcie, żeby mnie wychować i nakarmić. Ale tak już jest, że życie nie zostawia człowiekowi czasu, to i nawet o własnej matce nie ma kiedy pomyśleć.

– Daliśmy spokój, bo Hipólita trochę zaswędziała ręka i facet zaczął bredzić, a potem zemdlał, señora Lozano – powiedział Ludovico. Mnie się wydaje, że ten Trinidad López to nie apristą, on chyba sam nie wie, skąd się wziął. Ale jak pan chce, to go ocucimy i zaczniemy od nowa.

Szedł ciągle naprzód, coraz bardziej zakłopotany, coraz bardziej zagubiony, nie mógł się zorientować w plątaninie tych pierwszych brukowanych ulic, które z taką zaciekłością deptał bosymi stopami, z każdym krokiem bardziej wchłaniany przez miasto, miasto odległe, ogromne, tak różne od tego, co pamiętały jego oczy. Wlókł się bez celu, bez pośpiechu, wreszcie na jakimś placu zwalił się na ławkę w cieniu palmy…

Na rogu był sklepik, wchodziły tam kobiety z dzieciakami, chłopcy rzucali kamieniami w latarnię i szczekały psy. Z wolna, po cichu, nie zdając sobie z tego sprawy, rozpłakał się.

– Pański wuj mi poradził, żebym pana wezwał, kapitanie, a ja też chciałem pana poznać – powiedział Cayo Bermúdez. – Jesteśmy jakby kolegami, prawda? I na pewno prędzej czy później będziemy musieli razem pracować.

– Była dobra, ciężko pracowała, nigdy nie opuściła mszy – mówi Ambrosio. – Ale miała swój charakter, paniczu. Na przykład nigdy mnie nie biła ręką, tylko kijem. Żebyś nie był taki jak twój ojciec, tak mi mówiła.

– Ja pana znam ze słyszenia, señor Bermúdez – powiedział kapitan Paredes. – Mój wuj i pułkownik Espina bardzo pana cenią, mówią, że wszystko stoi na panu.

Podniósł się, obmył twarz pod fontanną na placu, spytał jakichś dwóch mężczyzn, skąd odchodzi autobus do Chincha i ile kosztuje. Przystając od czasu do czasu, żeby popatrzeć na kobiety i na tyle różności, na tyle zmian, poszedł na inny plac, gdzie było pełno pojazdów. Zapytał, wytargował się, wyżebrał i wsiadł do autobusu, który odjechał z dwugodzinnym opóźnieniem.

– Nie mówmy o zasługach, pańskie są o wiele większe, kapitanie – powiedział Cayo Bermúdez. – Wiem, że jest pan całym sercem oddany naszej rewolucji, że pan zdemaskował pewnych oficerów, wiem, że postawił pan na nogi wojskową Służbę Bezpieczeństwa, wiem od pańskiego wuja, proszę nie zaprzeczać.

Przez całą drogę stał trzymając się poręczy, wdychając zapachy i patrząc na połacie piasku, na niebo, na morze, które to pojawiało się, to znikało za wydmami. Kiedy wóz wjechał do Chincha, szeroko otworzył oczy i kręcił głową na różne strony, ogłupiały i zdziwiony, tak tu teraz było inaczej. Ochłodziło się, słońca już nie było, korony palm na rynku tańczyły i szumiały, kiedy przechodził pod nimi, podniecony, z zawrotem głowy, w pośpiechu, w ciągłym pośpiechu.

– Co do oficerów to czysta prawda, nie będę ukrywał – powiedział kapitan Paredes. – Ale jeśli idzie o Służbę Bezpieczeństwa, jestem tylko współpracownikiem pułkownika Moliny.

Ale droga do jej chaty była długa i nieprosta, bo pamięć go zawodziła i coraz to musiał pytać ludzi, którędy wyjść na

Grocio Prado. Przyszedł, kiedy już paliły się olejne lampki, zapadł zmrok, a ranczeria nie była ranczerią, tylko zbiorowiskiem solidnych domów, a tam gdzie dawniej, na skraju, zaczynały się plantacje bawełny, teraz stały domy innej rancze-rii. Ale chata była ta sama i drzwi stały otworem, i zaraz poznał Tomase: gruba, czarna, siedziała na ziemi i jadła, a obok niej druga kobieta.

– Pułkownik Molina to nazwisko, ale pan wprawia w ruch całą tę maszynerię – powiedział Bermúdez. – To także wiem od pańskiego wuja, kapitanie.

– Ona miała bzika na punkcie loterii, don – powiedział Ambrosio. – Jeden lodziarz w Chincha kiedyś wygrał, a ona może Bóg da, że i drugi raz się tu komu poszczęści, i kupowała losy za tę forsę, co jej jeszcze nie wygrała. Nosiła je Świętej Panience, paliła świeczki. Nigdy nie wygrała ani grosika, don.

– Mogę sobie wyobrazić, jak w tym ministerstwie wyglądało za Bustamantego, wszędzie pełno apristów i sabotaże na porządku dziennym – powiedział kapitan Paredes. Ale i tak nie na wiele się to przydało tym durniom.

Wpadł tam jednym susem, z pomrukiem waląc się w pierś, i znalazł się między dwiema kobietami, a nieznajoma wrzasnęła i przeżegnała się. Tomasa, skurczona na ziemi, patrzyła na niego i nagle strach zniknął z jej twarzy. Bez słowa, nie wstając z miejsca, wskazała mu pięścią drzwi. Ale Trifulcio nie wyszedł, zaczął się śmiać, radośnie rzucił się na ziemię i drapał się pod pachami.

– Przydało im się w każdym razie na to, żeby nie zostawiać śladów, archiwa ministerstwa są bezużyteczne – powiedział Bermúdez. – Apriści postarali się, żeby kartoteki zniknęły. Organizujemy wszystko od nowa i właśnie o tym chciałem z panem porozmawiać, kapitanie. Ministerstwo Wojny mogłoby nam bardzo pomóc.

– Aha, to ty jesteś szoferem pana Bermúdeza?-powiedział Ludo vico.- Bardzo mi przyjemnie, Ambrosio. To na pewno nam powiesz o tej akcji na przedmieściu?

– Nie ma o czym mówić, naturalnie, musimy iść ręka w rękę – powiedział kapitan Paredes. – Jak tylko będzie pan potrzebował jakichś danych, zaraz panu dostarczę, señor Bermúdez.

– Po coś przyszedł, kto cię chciał, kto cię zapraszał? – wrzeszczała Tomasa. – Wyglądasz jak dzikus, bo i jesteś dzikus. Nie widziałeś, jak moja kuma uciekła, ledwie na ciebie spojrzała? Kiedy cię wypuścili?

– Chciałbym czegoś więcej, panie kapitanie – powiedział Bermúdez. – Chciałbym mieć do swojej dyspozycji całą kartotekę polityczną wojskowej Służby Bezpieczeństwa. Jej dokładną kopię.

– Nazywa się Hipólito i jest największym osłem na świecie – powiedział Ludo vico. – Zaraz przyjdzie, to ci go przedstawię. On też nie jest na etacie i nigdy nie będzie. Ja mam nadzieję, że pewnego pięknego dnia wskoczę na etat. To jak, Ambrosio, będziesz z nami, prawda?

– Nasze archiwa są nienaruszalne, to tajemnica wojskowa – powiedział kapitan Paredes. – Przekażę pana propozycję pułkownikowi Molinie, ale on też nie może tu decydować. Najlepiej będzie, jak Espina wyśle pismo do ministra Wojny.

– Twoja kuma wzięła nogi za pas, jakby zobaczyła diabła – roześmiał się Trifulcio. – Słuchaj no, Tomasa, daj mi co zjeść. Głodny jestem.

– Właśnie tego należałoby uniknąć, kapitanie – powiedział Bermúdez. – Kopia archiwum powinna znaleźć się u nas tak, żeby się o tym nie dowiedział ani pułkownik Molina, ani sam minister Wojny. Czy mnie pan rozumie?

– Mordercza robota, Ambrosio – mówi Ludo vico. – Przez całe godziny zdzierasz głos, tracisz siły, a potem przychodzi któryś ze stałych pracowników i cię obcina, a pan Lozano grozi, że będzie mniej płacił. To mordercze dla każdego prócz tego osła Hipolita. Wiesz czemu?

– Nie mogę panu dać kopii ściśle tajnych akt bez wiedzy moich zwierzchników – powiedział kapitan Paredes. – Tam są szczegółowe dane dotyczące wszystkich oficerów i tysięcy cywilów. To jak złoto w Banku Centralnym, señor Bermúdez.

– Tak, musisz uciekać, no, no, uspokój się, łyknij sobie, ty biedny głupcze – powiedział don Fermín. – A teraz mi opowiedz. I przestań już płakać.

– O, właśnie, kapitanie, sam wiem najlepiej, że to jest na wagę złota – powiedział Bermúdez. – I pański wuj też to wie. Ta sprawa musi pozostać tylko do wiadomości odpowiedzialnych pracowników Bezpieczeństwa. Nie, nie chodzi przecież o to, żeby urazić pułkownika Molinę.

– Bo, uważasz, ten osioł Hipólito, jak pół godzinki poobra-bia jakiegoś faceta, to nagle bęc! i wpada w trans – powiedział

Ludovico. – Jednemu nie starcza odwagi, inny ma dość. A on nie, on się podnieca. Jak go poznasz, sam zobaczysz.

– Chodzi tylko o to, żeby pchnąć go wyżej – powiedział Bermúdez. – Dać mu władzę nad wojskiem, nad koszarami. I nikt wtedy nie powie, że pan nie jest najodpowiedniejszą osobą na miejsce pułkownika Moliny. Możemy więc z całkowitą dyskrecją wymienić usługi, kapitanie.

– Nie zostaniesz tutaj ani na jedną noc, ani na godzinę – powiedziała Tomasa. – Ani minuty tutaj nie będziesz. Wynoś się, i to już, Trifulcio.

– Podbił pan bez reszty mojego wuja, przyjacielu Bermúdez – powiedział kapitan Paredes. – Zna pana niecałe pół roku, a już bardziej panu ufa niż mnie. No, no, żartuję, Cayo. Bo chyba możemy sobie mówić po imieniu, prawda?

– Łgają nie przez bohaterstwo, tylko ze strachu – powiedział Ludovico. – Ciekawe, czy ty byś się choć raz z nimi dogadał. Kto jest twoim szefem? Ten i ten. Od kiedy jesteś apristą? Nie jestem. No to czemu gadasz, że ten i ten to twój szef? Nie, to nie mój szef. Mordercza robota, mówię ci.

– Twój wujaszek wie, że nasz ustrój stoi na Służbie Bezpieczeństwa – powiedział Bermúdez. – Teraz wszyscy tylko przyklaskują, ale niedługo każdy zacznie ciągnąć na swoją stronę, i w tej walce sprzecznych interesów wszystko będzie zależało od tego, co robi Służba Bezpieczeństwa dla złagodzenia różnych ambicji i pretensji.

– Nie mam zamiaru zostawać, przyszedłem z wizytą – powiedział Trifulcio. Mam robotę u jednego bogacza z Ica, nazywa się Arévalo. Naprawdę, mówię ci, Tomasa.

– Doskonale się w tym orientujesz – powiedział kapitan Paredes. – Kiedy już nie będzie apristów, prezydentowi zagrożą nieprzyjaciele z jego własnego obozu.

– Coś ty za jeden, komunista? aprista? Ale skąd, wcale nie komunista, wcale nie aprista – mówi Ludovico. – No to baba z ciebie, kolego, jeszcześmy cię nie dotknęli, a już kłamiesz. I tak godzinami, i tak noc po nocy, Ambrosio. A jego to podnieca, tego Hipolita, masz pojęcie, co za facet?

– Dlatego nasza współpraca musi być długofalowa – powiedział Bermúdez. – Teraz najbardziej niebezpieczny element to cywile, jutro będzie nim wojsko. Więc rozumiesz, czemu trzeba zachować w tajemnicy sprawę archiwum?

– Nawet nie pytasz, gdzie pogrzebano Perpetua i czy

Ambrosio jeszcze żyje – powiedziała Tomasa. – Już nie pamiętasz, że miałeś synów?

– To była wesoła kobieta, lubiła życie, dom – powiedział Ambrosio. – Biedaczka, musiała trafić na łobuza, co był zdolny zrobić coś takiego własnemu synowi. No ale gdyby Murzynka się w nim nie zakochała, to ja bym się nie urodził, jasne. Tak że mnie to wyszło na dobre.

– Musisz mieć dom, Cayo, nie możesz ciągle mieszkać w hotelu – powiedział pułkownik Espina. – A poza tym to nie ma sensu, żebyś nie korzystał z samochodu, który ci przysługuje jako szefowi Służby Bezpieczeństwa.

– Zmarli mnie nie obchodzą – powiedział Trifulcio. – Ale Ambrosia chętnie bym zobaczył. Mieszka z tobą?

– Nigdy nie miałem samochodu, a poza tym taksówka jest wygodniejsza – powiedział Bermudez. – Ale masz rację, Góral, będę jeździł samochodem. Po co ma stać bezczynnie.

– Ambrosio jutro jedzie do Limy, do pracy – powiedziała Tomasa. – Po co ci go widzieć?

– Nie wierzyłem, że Hipólito jest taki, ale to prawda, Ambrosio – powiedział Ludo vico. – Sam widziałem, nie żeby mi ktoś opowiadał.

– Nie bądź taki skromny, korzystaj z tego, co ci przysługuje – powiedział pułkownik Espina. – Siedzisz tutaj piętnaście godzin na dobę, a przecież coś trzeba mieć z życia, nie tylko pracę. Czasami trzeba się trochę rozerwać, Cayo.

– Tak z ciekawości, chcę zobaczyć, jak wygląda – powiedział Trifulcio. – Zobaczę Ambrosia i już mnie nie ma, mówię ci, Tomasa.

– Na pierwszy raz to nam dali takiego jednego z Vitarte, byliśmy z nim sami – powiedział Ludovico. – Nikt z tych etatowych nie przyszedł, żeby nas obcinać, brakowało im ludzi. No i wtedy to widziałem, Ambrosio.

– Przyjdzie czas i na rozrywkę, jasne, Góral, ale jak będę miał trochę mniej roboty – powiedział Bermudez. – No i wyszukam sobie mieszkanie, urządzę się wygodniej.

– Ambrosio pracował tutaj, był szoferem na autobusach – powiedziała Tomasa. – Ale w Limie będzie miał lepiej, no to go namówiłam i wyjeżdża.

– Prezydent jest z ciebie bardzo zadowolony, Cayo – powiedział pułkownik Espina. – Nie do wiary, bardziej mi dziękuje za to, że ciebie tu ściągnąłem, niż za wszystko inne, co zrobiłem dotąd.

– Dołożył mu i facet zaczął puszczać farbę, jeszcze raz, i tamten jeszcze bardziej, a w końcu tak mu przywalił, że gość zaczął gadać głupstwa – rzekł Ludovico. – I nagle patrzę, a Hipolitowi rozporek się wydyma jak bania. Słowo daję, Ambrosio.

– To ten, co tu idzie, ten kawał chłopa? – powiedział Trifulcio. – To jest Ambrosio?

– Po co go walisz, on już i tak całkiem zgłupiał, po co, jak już go załatwiłeś – mówił Ludovico. – Wcale mnie nie słuchał, Ambrosio. Podniecił się, rozporek jak bania. No mówię ci, przysięgam. Zobaczysz, poznam cię z nim.

– W panach teraz cała nasza nadzieja, że jakoś wybrniemy z tej sytuacji bez wyjścia – powiedział don Fermín.

– Od razu cię poznałem-powiedział Trifulcio. – Chodźno, Ambrosio, uściskaj mnie, niech na ciebie popatrzę.

– Nasz ustrój w sytuacji bez wyjścia? – powiedziałpułkownik Espina. – Pan chyba żartuje, don Fermín? Uważa pan, że nasza rewolucja nie jest wielkim osiągnięciem?

– Pojechałbym po ciebie – powiedział Ambrosio. – Ale nawet nie wiedziałem, żeś wyszedł.

– Fermín ma rację, pułkowniku – powiedział Emilio Aré-valo. – Nic się nie powiedzie, póki nie odbędziemy wyborów, tak aby generał Odria mógł objąć władzę uświęconą przez głosowanie wszystkich Peruwiańczyków.

– Przynajmniej ty mnie nie wypędzasz tak jak Tomasa – powiedział Trifulcio. – Myślałem, że z ciebie jeszcze chłopiec, a ty jesteś prawie taki stary jak twój czarny ojciec.

– Wybory to formalność, zgoda, pułkowniku – powiedział don Fermín. – Ale formalność konieczna.

– Jakeś go zobaczył, to już sobie idź – powiedziała Tomasa. – Ambrosio jutro wyjeżdża, musi się spakować.

– A na to, żeby przystąpić do wyborów, kraj musi być spacyfikowany, to znaczy oczyszczony z apristów – powiedział doktor Ferro. – W przeciwnym razie wybory mogą nam same wybuchnąć w ręku jak petarda.

– Chodźmy na jednego, Ambrosio – powiedział Trifulcio. – Pogadamy trochę, a potem wrócisz i będziesz się pakował.

– A pan nawet nie otworzył ust, Bermudez – powiedział Emilio Arévalo. – Wygląda na to, że ma pan dość polityki.

– Chcesz, żeby zaczęli nie wiem co wygadywać o twoim synu? – powiedziała Tomasa. – Po co go ciągniesz ze sobą na ulicę?

– Otóż to, naprawdę mam dosyć – powiedział Bermúdez. – A poza tym nie znam się na polityce. Proszę się nie śmiać, to prawda. Dlatego wolę słuchać, jak panowie mówią.

Szli w ciemnościach krętymi, spadzistymi uliczkami, pomiędzy trzcinowymi szałasami, wśród których z rzadka trafiał się dom z cegły; za oknami widzieli niewyraźne sylwetki ludzi – przy świecach i lampkach jedli kolację i rozmawiali. Czuć było zapach ziemi, ekskrementów i winogron.

– Ale nie znając się na polityce, doskonale pan sobie z nią radzi na stanowisku szefa Służby Bezpieczeństwa – powiedział don Fermín. – Jeszcze kieliszek, don Cayo?

Na drodze zobaczyli leżącego osła, niewidzialne psy ogłuszyły ich szczekaniem. Byli niemal jednego wzrostu, szli milcząc, niebo wisiało nad nimi, bezchmurne, gorące, bezwietrzne. Kiedy znaleźli się w pustej knajpie, mężczyzna odpoczywający w bujanym fotelu wstał na ich widok, podał im piwo i znów usiadł. W półmroku szklanki uderzyły o siebie, ciągle jeszcze nie powiedzieli ani słowa.

– Dwie podstawowe sprawy – rzekł doktor Ferro. – Pierwsza to utrzymać jedność w grupie, która objęła władzę. Druga to w.dalszym ciągu twardą ręką prowadzić czystkę. Uniwersytet, związki zawodowe, administracja. A potem wybory i praca dla kraju.

– Niby czym bym chciał być, paniczu? – mówi Ambrosio. – Bogaczem, to jasne.

– To jutro jedziesz do Limy – powiedział Trifulcio. – A po co jedziesz?

– A pan mówi, że chciałby być szczęśliwy, tak, paniczu? – mówi Ambrosio. – Pewnie, ja też, ale przecież bogaty i szczęśliwy to jedno i to samo.

– Najważniejsza jest sprawa pożyczek i kredytów – powiedział don Fermín. – Stany Zjednoczone są skłonne pomóc rządowi o tej samej orientacji, dlatego poparły rewolucję. Teraz chcą wyborów i należy uczynić zadość temu żądaniu.

– Jadę za pracą – powiedział Ambrosio. – W stolicy lepiej się zarabia.

– Gringowie to formaliści, trzeba ich zrozumieć – rzekł

Emilio Arévalo. – Im jest dobrze z generałem i żądają tylko zachowania demokratycznych form. Odria przejdzie w wyborach, a wtedy oni nam otworzą ramiona i dadzą kredyty.

– Jak dawno jesteś za szofera? – powiedział Trifulcio.

– Ale przede wszystkim trzeba wyciągnąć na światło dzienne Narodowy Front Patriotyczny czy Ruch Odnowy, czy jak tam to się nazywa – powiedział doktor Ferro. – Jest to program podstawowy i dlatego tak się przy nim upieram.

– Dwa lata, jako zawodowy – powiedział Ambrosio. – Za cząłem jako pomocnik, prowadziłem pożyczony wóz. Potem jeździłem ciężarówką, a teraz to już byłem nawet za kierowcę w autobusie.

– Program narodowy i patriotyczny, który skupia wszystkie zdrowe siły – powiedział Emilio Arévalo. – Przemysł, handel, urzędnicy, właściciele rolni. Program prosty, ale skuteczny.

– To z ciebie poważny chłop, nie boisz się pracy – powiedział Trifulcio. – Tomasa miała rację, nie chciała, żeby cię ludzie widzieli ze mną. Myślisz, że dostaniesz jaką pracę w Limie?

– Trzeba nam czegoś, co by przypominało wspaniałą formułę marszałka Benavides – powiedział doktor Ferro. – Porządek, Pokój i Praca. Ja już myślałem, że może na przykład Zdrowie, Oświata, Praca. Co o tym sądzicie, panowie?

– Pamiętasz mleczarkę Tumulę? Ona miała córkę, pamiętasz? – powiedział Ambrosio. Wyszła za syna Sępa. Pamiętasz Sępa? Ja pomogłem jego synowi wykraść tę dziewczynę.

– Oczywiście, kandydatura generała powinna być wylanso-wana przed wszystkimi innymi – rzekł Emilio Arévalo. – Wszystkie sektory powinny ją przyjąć spontanicznie?

– Sęp, ten lichwiarz, ten co był alkadem? – powiedział Trifulcio. – Tak, pamiętam.

– Wybiorą go, don Emilio – rzekł pułkownik Espina. – Generał jest coraz bardziej popularny. Przez tych kilka miesięcy ludzie zdążyli już porównać obecny spokój z zamieszkami, jakie mieliśmy w kraju, kiedy apriści i komuniści byli na swobodzie.

– Syn Sępa jest w rządzie, to teraz ważny facet – powiedział Ambrosio. – Może on mi co poradzi i pomoże znaleźć robotę w Limie.

– Nie poszedłby pan ze mną napić się czegoś, don Cayo? powiedział don Fermín. – Nie rozbolała pana głowa od tych przemówień naszego przyjaciela Ferro? Ja zawsze dostaję zawrotu głowy.

– Jak jest taki ważny, to nie będzie chciał o tobie słyszeć – powiedział Trifulcio. – Będzie na ciebie patrzył z góry.

– Z przyjemnością, señor Zavala – powiedział Bermúdez. – Tak, doktor Ferro lubi mówić. Ale ma duże doświadczenie, to widać.

– Zanieś mu co w prezencie, to go sobie zjednasz – powiedział Trifulcio. – Coś, co by mu przypomniało jego miasto, co by go chwyciło za serce.

– Tak, doświadczenie ogromne, bo od dwudziestu lat jest przy każdym rządzie – zaśmiał się don Fermín. – Chodźmy, mam tu samochód.

– Zawiozę mu kilka butelek wina – powiedział Ambrosio. – A ty co teraz ze sobą zrobisz? Wrócisz do domu?

– Proszę bardzo, co pan sobie życzy – rzekł Bermúdez. – Tak, señor Zavala, whisky, czemu nie.

– Chyba nie wrócę, widziałeś, jak mnie przyjęła twoja matka – powiedział Trifulcio. – Ale to nie jest zła kobieta, nie, wcale tak nie mówię.

– Nigdy się nie znałem na polityce, bo nigdy jej nie lubiłem – powiedział Bermúdez. – Tak się po prostu złożyło, że na starość zająłem się polityką.

– Ona mówi, że ją kupę razy rzucałeś – powiedział Ambrosio. – Że wracałeś do domu tylko po to, żeby jej zabrać forsę, na którą pracowała jak muł.

– Ja też nie cierpię polityki, ale cóż robić – rzekł don Fermín. – Kiedy ludzie pracy odsuwają się od niej i zostawiają te sprawy w rękach polityków, wszystko w kraju schodzi na psy.

– Kobiety zawsze przesadzają, a Tomasa to przecież kobieta, nie inaczej – powiedział Trifulcio. – Będę pracował w Ica, ale czasem tu wpadnę, czasem do niej zajrzę.

– Naprawdę nigdy pan tu nie był? – powiedział don Fermín. – Espina pana wyżyłowuje, don Cayo. Tu dają całkiem niezły show, sam pan zobaczy. Ale niech pan nie myśli, że ja to już nic tylko nocne życie, skądże, bardzo rzadko tu zaglądam.

– No a poza tym co słychać? – powiedział Trifulcio. – Powinieneś już coś niecoś wiedzieć, masz swoje lata, nie?

Gdzie tu się chodzi na dziwki? Jest tu jaki burdel, co, powiedz?

Miała białą wieczorową sukienkę, mocno wciętą w talii, połyskującą, a pod sukienką tak wyraźnie rysowało się jej ciało, że wydawała się naga. Sukienka, tego samego koloru co jej skóra, muskała ziemię, a ona posuwała się malutkimi kroczkami, jak skaczący świerszcz.

– Są dwa, jeden tańszy, drugi droższy-powiedziałAmbro-sio. – W drogim wstęp za dziesiątkę, a w tym tańszym to się zgodzą nawet i za trzy sole. Ale tam same wybierki.

Ramiona miała białe, okrągłe, miękkie, a bladość cery podkreślały jeszcze czarne włosy spływające na plecy. Ściągała wargi z wolna i łakomie, jakby chciała ugryźć maleńki srebrny mikrofon, a jej wielkie oczy błyszczały, gdy raz po raz przesuwała wzrok po stolikach.

– Ładna ta Muza, prawda? – powiedział don Fermín. – Zwłaszcza jak się ją porówna z tymi płaskimi szczapami, co przedtem tańczyły. Ale głos nie za bardzo.

– Nie chcę cię tam ciągnąć, nie chcę, żebyś tam ze mną wchodził, no i lepiej, żeby cię nie widzieli razem ze mną, nie bój się, ja wiem – powiedział Trifulcio. – Ale sam to bym się tam przespacerował, tak tylko, rzucić okiem. Gdzie jest ten tańszy?

– Bardzo ładna, owszem, piękna figura, śliczna buzia – powiedział Bermúdez. – A glos całkiem niezły, mnie się podoba.

– Tu zaraz, niedaleko – powiedział Ambrosio. – Ale tam się zawsze kręci policja, bo nie ma dnia, żeby się nie pobili.

– A wie pan, że to wcale nie taka stuprocentowa kobietka, jak się wydaje? – powiedział don Fermín. – Ona lubi dziewczyny.

– Ba, to i nic takiego, dla mnie bójki i rozróby nie nowina – roześmiał się Trifulcio. – No dobra, zapłać za piwo i idziemy.

– Doprawdy? – powiedział Bermúdez. – Taka miła laleczka? Coś takiego.

– Odprowadzę cię, ale autobus do Limy odjeżdża o szóstej – powiedział Ambrosio. – A jeszcze mam graty nie spakowane.

– Więc pan nie ma dzieci, don Cayo – powiedział don Fermín. – To lepiej, nie ma pan kłopotów. Ja mam troje i głowa mi pęka od zmartwień. Mnie i Zoili.

– Podejdź ze mną pod drzwi i uciekaj – powiedział Trifulció. – Jak chcesz, to mnie prowadź taką drogą, żeby nas nikt nie widział.

– Dwóch zuchów i jedna panienka? – powiedział Bermú-dez. – Duże to już?

Znów wyszli na ulicę, noc była bardzo jasna. Księżyc oświetlał wyboje, rowy, kamienie. Biegli przez puste uliczki, Trifulcio rozgląda! się na prawo i lewo, gapił się, ciekaw wszystkiego; Ambrosio szedł z rękami w kieszeniach i od czasu do czasu kopał nogą jakiś kamyk.

– Marynarka. Co to za przyszłość dla chłopaka? – powiedział don Fermín. – Żadna przyszłość. Ale Chispas się uparł, ja użyłem swoich wpływów, tak że go przyjęli. No i teraz, wie pan, wylali go. Słaby w nauce, niezdyscyplinowany. Zostanie bez zawodu, to najgorsze. Pewnie, mógłbym tu i tam pocisnąć i załatwiłbym, przyjęliby z powrotem. Ale nie, nie chcę, żeby mój syn był marynarzem. Już wolę go wziąć do siebie, będzie pracował razem ze mną.

– Tylko tyle masz, Ambrosio? – powiedział Trifulcio. – Dwie dziesiątki? To wszystko? Taki z ciebie ważny kierowca i tylko dwie dychy?

– Niech go pan wyśle na studia za granicę – powiedział Bermúdez. – Może weźmie się w garść, jak zmieni środowisko.

– Gdybym miał, sam bym ci dał więcej – powiedział Ambrosio. – Tylko byś poprosił i zaraz bym dał. No i po coś wyciągnął ten nóż? Nie trzeba było. Wiesz co, chodźmy do domu, dam ci więcej. A to sobie weź, dam ci jeszcze pięć. Tylko mi nie wygrażaj. Ja się cieszę, że ci mogę pomóc, i dam ci jeszcze. Chodź, pójdziemy do domu.

– Niemożliwe, moja żona umarłaby z tęsknoty – powiedział don Fermín. – Chispas sam za granicą, Zoila nigdy by do tego nie dopuściła. To jej oczko w głowie.

– Nie, nie pójdę – powiedział Trifulcio. – Starczy mi tego. To tylko pożyczka, zwrócę ci te twoje dwie dziesiątki, będę miał robotę w Ica. Przestraszyłeś się, jak wyjąłem nóż? Nic ci nie zrobię, przecieżeś mój syn. Zwrócę ci, słowo.

– A młodszy synek też taki trudny? – powiedział Bermúdez.

– Nie chcę, żebyś mi zwracał, dałem ci je – powiedział Ambrosio. – Wcale mnie nie nastraszyłeś. Słowo daję, nie musiałeś wyciągać noża. Jesteś mój ojciec, dałem ci, bo mnie prosiłeś. Chodź do domu, dam ci jeszcze piątkę, przysięgam.

– Nie, chudy to zupełne przeciwieństwo Chispasa-powiedział don Fermín. – Pierwszy w klasie, na koniec roku zawsze nagrody. Trzeba go powstrzymywać, żeby się za dużo nie uczył. Złoty chłopak, don Cayo.

– Będziesz myślał, że jestem jeszcze gorszy, niż mówiła Tomasa – powiedział Trifulcio. – Ale nóż wyciągnąłem tylko tak sobie, naprawdę, nie chciałem ci nic zrobić, nawet gdybyś mi nie dał ani grosika. I zwrócę ci, daję słowo, że ci zwrócę te twoje dwie dziesiątki, Ambrosio.

– Widzę, że młodszy synek to pana pupilek – powiedział Bermúdez. – A co sobie wybrał, jaki zawód?

– W porządku, zwrócisz, kiedy zechcesz – powiedział Ambrosio. – Zapomnij o tym, ja już zapomniałem. Nie chcesz iść do domu? Dam ci jeszcze pięć, naprawdę.

– Jest dopiero na drugim roku, jeszcze nie wie – powiedział don Fermín. – Nie, nie o to chodzi, żebym go wyróżniał, całą trójkę kocham jednakowo. Ale z chudziny jestem dumny. Zresztą sam pan rozumie.

– Będziesz myślał, że ze mnie taki pies, co potrafi obrabować nawet własnego syna, taki co wyciąga nóż na własnego syna – powiedział Trifulcio. – Przysięgam ci, to pożyczka.

– Zazdroszczę panu, señor Zavala – powiedział Bermúdez. – Mimo że czasem panu głowa pęka, to jednak ojcostwo ma swój urok.

– No już dobrze, no już ci wierzę, że to było tak sobie i że mi zwrócisz – powiedział Ambrosio. – Już o tym zapomnij, ja cię proszę.

– Pan mieszka w Maury, prawda? – powiedział don Fermín. – Podwiozę pana, proszę siadać.

– Nie wstyd ci za mnie? – rzekł Trifulcio. – Powiedz, tylko szczerze.

– Nie, bardzo dziękuję, wolę się przejść, mam blisko – powiedział Bermúdez. – Miło mi było pana poznać, señor Zavala.

– Coś takiego, czemu miałoby mi być wstyd – powiedział Ambrosio. – Chodź, jak chcesz, pójdziemy razem na dziewczynki.

– Ty tutaj? – powiedział Bermúdez. – Co tu robisz?

– Nie, idź się pakować, niech cię ze mną nie widzą – powiedział Trifulcio. – Dobry syn z ciebie, niech ci się poszczęści w Limie. A forsę ci zwrócę, możesz mi wierzyć, Ambrosio.

– Odsyłali mnie to tu, to tam, kazali czekać godzinami, don Cayo – powiedział Ambrosio. – Już miałem wracać do Chincha, słowo daję.

– W zasadzie kierowca dyrektora gabinetu powinien być pracownikiem służby śledczej, don Cayo – rzekł doktor Alcibiades. – Chodzi o bezpieczeństwo. Ale jeśli panu zależy.

– Przyjechałem za pracą, don Cayo-powiedział Ambrosio.

– Już mam dość tych zasmrodzonych autobusów. Pomyślałem sobie, że może pan by mnie gdzieś upchnął.

– Tak, zależy mi, doktorze – rzekł Bermúdez. Znam tego czarnucha od lat i mam do niego większe zaufanie niż do waszych zuchów ze służby śledczej. On tam czeka pod drzwiami. Zechce pan to załatwić, dobrze?

– Ba, prowadzić wóz to dla mnie pestka, a z ruchem na ulicach zaraz się oswoję, niech tylko zacznę jeździć, don Cayo – powiedział Ambrosio. – Pan potrzebuje kierowcy? To by się akurat dobrze składało, don Cayo.

– Dobrze, załatwię – rzekł Alcibiades – każę go wciągnąć na listę prefektury, niech go przyjmą. I niech mu jeszcze dzisiaj dadzą wóz.

– W porządku, biorę cię do siebie – powiedział Bermúdez.

– Masz szczęście, Ambrosio, trafiłeś na odpowiedni moment.

– Twoje zdrowie – mówi Santiago.

VIII

Księgarnia znajdowała się w takim jednym domu z balkonami, trzeba było przejść przez chwiejące się drzwi w bramie i dostrzegało się ją, w głębi, wepchniętą w kąt, zagraconą, zapomnianą przez klientów. Santiago przyszedł przed dziewiątą, przebiegł oczyma półki przy wejściu, przerzucił kilka książek uszkodzonych zębem czasu i jakieś wypłowiałe czasopisma. Staruszek w berecie i z siwymi bokobrodami spojrzał na niego obojętnie, kochany stary Matías, myśli, a potem zaczął mu się przyglądać z błyskiem w oku i wreszcie podszedł do niego: czy czegoś szuka? Książki o rewolucji francuskiej. Aha, stary uśmiechnął się, proszę tutaj. Czasami – czy tam jeszcze żyje pan Henri Barbusse albo Bruno Bauer? – czasami, Zavalita, jak się w pewien sposób zapukało do drzwi, zdarzyły się zabawne pomyłki. Zaprowadził go do pomieszczenia zapchanego stosami pism, gdzie pośród książek ułożonych pod ścianami pełno było rozpłaszczonych pająków. Wskazał fotel, na biegunach, proszę, niech usiądzie, miał lekki akcent hiszpański, wyraziste małe oczki, trójkątną, bialuteńką bródkę: nie będą się go czepiać? Trzeba się pilnować, od młodych teraz wszystko zależy.

– Siedemdziesiąt lat i był czysty, masz pojęcie, Garlitos – powiedział Santiago. – Tylko jednego takiego znałem w tym wieku.

Księgarz mrugnął do niego przyjaźnie i wrócił na patio. Santiago kartkował stare limańskie czasopisma, „Variedades” i „Mundial”, myśli, i odłożył te, w których były artykuły Mariategui i Vallejo.

– Właśnie, wtedy Peruwiańczycy czytali w prasie Vallejo i Mariátegui – powiedział Garlitos. – A teraz czytają nas, Zavalita, to już dno.

Po kilku minutach zobaczył Jacoba i Aidę, weszli trzymając się za ręce. Już nie mały robaczek, nie wąż, nie ostrze noża, tylko szpilka wbijająca się w ciało, a potem ból traci na sile. Widział, jak coś sobie szepczą pod wiekowymi regałami, i widział swobodną i radosną twarz Jacoba, i widział, że dłonie ich się rozłączyły, kiedy Matías podszedł do nich, widział, jak uśmiech znika z ust Jacoba, a na twarzy pojawia się wyraz marsowego skupienia, tej bezosobowej powagi, jaką pokazywał światu od kilku miesięcy. Miał na sobie beżową bluzę, którą teraz bardzo rzadko zmieniał, wymiętą koszulę, niedbale zawiązany krawa(. Robi się na proletariusza, żartował Washington, myśli, golił się raz na tydzień i nie czyścił butów, Aida go w końcu rzuci, śmiał się Solórzano.

– Wszystko w takiej tajemnicy, bo tego dnia miała się skończyć cała dotychczasowa zabawa – rzekł Santiago. – Mieliśmy przejść do spraw całkiem serio, Garlitos.

Czy to było na początku trzeciego roku na San Marcos, Zavalita, w okresie dzielącym odkrycie Cahuide od tego właśnie dnia? Od lektur i dyskusji przeszli do roznoszenia drukowanych na powielaczu ulotek, z mieszkania głuchej staruszki w domku w dzielnicy Rímac do księgarni Matiasa, od niebezpiecznej gry do prawdziwego niebezpieczeństwa: właśnie tego dnia. Dwa kółka naukowe już się nie połączyły,

Jacoba i Aidę widywał tylko na San Marcos, były jeszcze inne koła, ale kiedy o nie zagadywali, Washington odpowiadał do zamkniętej gęby mucha się nie wciśnie, i śmiał się. Któregoś dnia wezwał ich: o tej godzinie, tu i tu, tylko ich troje. Mieli poznać kogoś z Cahuide, będą mogli go pytać, o co zechcą, mówić ‘mu o swoich wątpliwościach, myśli, tej nocy też nie spałem.

– Wezwał nas na dziewiątą, a już wpół do dziesiątej – powiedział Jacobo. – Może nie przyjdzie.

– Aida bardzo się zmieniła, odkąd była z Jacobem – mówił Santiago. – Żartowała, widać było, że jest zadowolona. Za to on zrobił się okropnie zasadniczy, przestał się czesać i nie zmieniał koszuli. Jeśli ktoś na nich patrzył, nie śmiał się razem z Aidą, przy nas prawie się do niej nie odzywał. Wstydził się swojego szczęścia, Garlitos.

– Jest wprawdzie komunistą, ale i Peruwiańczykiem – zaśmiała się Aida. – Zobaczycie, przyjdzie o dziesiątej.

Była za kwadrans dziesiąta: ptasia twarzyczka w bramie, podrygujący chód, skóra jak z żółtego papieru, luźno zwisające ubranie, granatowy krawat. Zobaczyli, jak rozmawia z Ma-tiasem, rozgląda się, idzie w ich stronę. Wszedł do pokoiku, uśmiechnął się do nich, przepraszam za spóźnienie, wyciągnął chudziuteńką dłoń, autobus nawalił, i obserwowali się nawzajem, zakłopotani.

– Dziękuję, żeście poczekali – jego głos był głosem człowieka skończonego, tak jak twarz, jak ręce, myśli. – Braterskie pozdrowienia od Cahuide, towarzysze.

– Wiesz, Garlitos, wtedy po raz pierwszy usłyszałem towarzysze, możesz sobie wyobrazić, co się działo w sentymentalnym serduszku Zavality – mówił Santiago. – Znałem tylko jego konspiracyjny przydomek, Llaque; widziałem go zaledwie parę razy. Pracował w Robotniczej Frakcji Cahuide, a ja nie wyszedłem poza Frakcję Uniwersytecką. Rozumiesz, to był jeden z nich, jeden z tych czystych.

Tego ranka nie wiedzieliśmy, że za rewolucji Odríi Llaque był studentem prawa, myśli, ani że padł ofiarą ataku policji na San Marcos, że go torturowali i deportowali do Boliwii, gdzie w La Paź siedział pół roku w więzieniu, i że potajemnie wrócił do Peru; widzieli tylko, że jest podobny do małego ptaszka, kiedy wątłym głosikiem streszczał im historię partii i poruszał przy tym szczupłą żółtą ręką, ciągle tym samym kolistym gestem, jakby miał skurcz mięśni, i zerkał ukradkiem na podwórze i na ulicę. Została założona przez José Cariosa Mariátequi i zaraz zaczęła się rozrastać i zdobywać robotników, chciał nam okazać zaufanie, myśli, i nie taił przed nami, że zawsze jej rozmiary były bardzo małe, nie taił jej słabości wobec Apry, ale wtedy to była złota epoka w życiu partii, czasopisma „Amauta” i „Labor”, organizacja związków zawodowych, wysyłanie studentów do indiańskich wspólnot. Kiedy w 1930 roku umarł Mariátegui, partia dostała się w ręce awanturników i oportunistów, stary Matías już nie żyje, myśli, a dom na ulicy Chota został zburzony i w tym miejscu wybudowano nowoczesny prostopadłościan z dużymi oknami, i odtąd pozycja partii wobec mas była zachwiana, a masy tym samym dostały się pod wpływy Apry; co się stało z towarzyszem Llaque, Zavalita? Awanturnicy jak Ravines, który okazał się imperialistycznym agentem i pomagał Odrii przy obaleniu Bustamantego; co się z nim stało, odszedł, mając dosyć tej trudnej walki, może ma żonę i dzieci i pracuje w ministerstwie? I oportuniści jak Terreros, który stał się strasznie pobożny i co roku, w fioletowym habicie, wlókł za sobą krzyż w procesji; a może jest jeszcze ciągle taki sam i kiedy nie siedzi w więzieniu, odwiedza studenckie kółka i przemawia swoim ptasim głosikiem? Zdrada i represje prawie że unicestwiły partię; a jeśli tak, to czy jest proradziecki czy prochiński, a może jest jednym z tych zwolenników Fidela Castro, co giną w najróżniejszych guerillach, a może stał się trockistą? A kiedy w 1945 Bustamante objął władzę, partia wyszła z podziemia, zaczęła odzyskiwać siły i zwalczać wpływy reformizmu Apry wśród robotników; jeździł do Moskwy? do Pekinu? do Hawany? Ale po zamachu stanu Odríi partía znowu została rozgromiona; oskarżali go o to, że jest stalinistą czy rewizjonistą, czy awanturnikiem? Zamknięto w więzieniach cały Komitet Centralny i dziesiątki przywódców i bojowników, i sympatyków, a niektórych pomordowano: czy pamiętałby ciebie, Zavalita, czy pamiętałby to spotkanie u Matiasa, ten wieczór w hotelu Mogollón? I te komórki, które przetrwały ów wielki pogrom, z wolna mozolnie stworzyły organizację Cahuide, która dzieli się na Frakcję Studencką i Frakcję Robotniczą, towarzysze.

– To chyba Cahuide liczy niewielu studentów, niewielu robotników – powiedziała Aida.

– Pracujemy w bardzo ciężkich warunkach, czasem z powodu wpadki jednego towarzysza idą na marne całe miesiące trudów – papieros trzymał między paznokciami kciuka i wskazującego palca, myśli, i uśmiechał się nieśmiało. – Ale mimo represji nasza liczebność wzrasta.

„- No i oczywiście przekonał cię, Zavalita – powiedział Garlitos.

– Przekonał mnie o tyle, że uwierzyłem w to, co nam mówił – odparł Santiago. – A poza tym widać było, że ta robota mu odpowiada.

– Jakie jest stanowisko partii wobec zjednoczenia akcji innych organizacji wyjętych spod prawa? – rzekł Jacobo. Apra, trockiści?

– Nie wahał się, miał wiarę w słuszność tego, co robi – powiedział Santiago. – A ja już wtedy, wiesz, Garlitos, zazdrościłem ludziom, którzy ślepo w coś wierzą.

– Jesteśmy skłonni do współdziałania z Aprą w walce o obalenie dyktatury – powiedział Llaque. – Ale apriści nie chcą, aby prawica w dalszym ciągu oskarżała ich o ekstre-mizm, i wszelkimi sposobami starają się okazać swoje wrogie nastawienie do komunizmu. Co do trockistów to jest ich może z dziesięciu, i najprawdopodobniej wszyscy są agentami policji.

– To najlepsze, co może przypaść człowiekowi, Ambrosio – mówi Santiago. – Wierzyć we własne słowa, robić z zamiłowaniem to, co się robi,

– Dlaczego Apra, chociaż stała się proimperialistyczna, ma jeszcze ciągle poparcie w społeczeństwie? – powiedziała Aida.

– Siła przyzwyczajenia; a poza tym dzięki swej demagogii i dzięki swym apristowskim męczennikom – powiedział Llaque. – Przede wszystkim jednak zawdzięcza to peruwiańskiej prawicy. Prawica nie rozumie, że Apra nie jest już jej wrogiem, ale sprzymierzeńcem, i w dalszym ciągu ją prześladuje, a to wzmacnia prestiż Apry wśród robotników.

– To prawda, dzięki głupocie prawicy Apra stała się silną partią – powiedział Garlitos. – Ale jeśli lewica nie wyszła poza niewielki krąg, to nie z powodu Apry, tylko z braku odpowiednio uzdolnionych ludzi.

– A ci uzdolnieni, jak ty i ja, nie mieszają się do niczego – powiedział Santiago. – Poprzestajemy na krytykowaniu tych mniej zdolnych, którzy jednak włączają się w walkę. Uważasz, że tak powinno być, Garlitos?

– Chyba nie, tak mi się wydaje, dlatego ja nigdy nie mówię o polityce – powiedział Garlitos. – To ty mnie do tego zmuszasz, Zavalita, co wieczór masz ataki tego swojego masochizmu.

– A teraz ja was o coś zapytam, towarzysze – Llaque uśmiechnął się, jakby zażenowany. – Czy chcecie wstąpić do Cahuide? Możecie pracować z nami jako sympatycy, nie musicie jeszcze zapisywać się do partii.

– Ja chcę już teraz wstąpić do partii – powiedziała Aida.

– Nie ma pośpiechu, możecie się namyślić i wstąpić za jakiś czas – powiedział Llaque.

W kole naukowym mieliśmy aż nadto czasu, żeby się namyślić – powiedział Jacobo. – Ja też chcę wstąpić.

– A ja wolę pozostać sympatykiem – ten robak, nóż, żmija. – Mam pewne wątpliwości, zanim wstąpię,-chciałbym jeszcze coś przeczytać.

– Doskonale, towarzyszu, nie zapisuj się, póki nie przezwyciężysz wszystkich wątpliwości – powiedział Llaque. Jako sympatyk możesz także prowadzić bardzo pożyteczną działalność.

– Wtedy, Ambrosio, okazało się niezbicie, że Zavalita już nie jest czysty – mówi Santiago. – Że Jacobo i Aida są lepsi od niego.

A gdybyś się zapisał tego dnia, Zavalita? – myśli. Walka wciągnęłaby cię, coraz mocniej byś się w nią włączał, odrzuciłbyś precz wątpliwości i po kilku miesiącach, może po kilku latach, stałbyś się człowiekiem z wiarą, optymistą, jeszcze jednym z tych czystych, ślepych bohaterów? Prowadziłbyć nędzne życie, Zavalita, tak jak Aida i Jacobo, myśli, raz na wolności, raz w więzieniu, przyjmowany do jakiejś kiepskiej pracy, to znów wyrzucany, i zamiast redakcyjnych kawałków w „Kronice” na temat wściekłych psów pisałbyś do źle drukowanej „Jedności”, oczywiście jeśliby były na to pieniądze i gdyby policja nie za bardzo przeszkadzała, myśli; pisałbyś o postępie nauki w ojczyźnie socjalizmu i o zwycięstwie związku zawodowego piekarzy w Lurin, o zwycięstwie listy rewolucyjnej nad kapitulacyjną listą Apry; albo w najgorzej drukowanym „Czerwonym Sztandarze” występowałbyś przeciw rewizjonizmowi i zdrajcom z „Jedności”, myśli, albo okazałbyś się zdolny do większych rzeczy i wstąpiłbyś do jakiejś grupy partyzanckiej, marzył, działał i ponosił klęski w guerillach, siedziałbyś w więzieniu jak Hektor, myśli, albo zginąłbyś i gniłbyś w lesie jak Indianin Martínez, myśli, albo odbywałbym półlegalne podróże na kongresy młodzieży, Moskwa, myśli, przekazywałbym braterskie pozdrowienia na zjazdach. dziennikarzy, Budapeszt, myśli, albo zdobyłbyś zaprawę wojskową, Hawana, myśli, lub Pekin. Czy też ożeniłbyś się, zostałbyś adwokatem, radcą prawnym w jakimś związku zawodowym, a może deputowanym. Byłbyś bardziej nieszczęśliwy czy tak samo nieszczęśliwy, czy szczęśliwy? Myśli: ach, Zavalita.

– To nie był strach przed dogmatem, to był odruch pani-czyka-anarchisty, który nie chce, by mu rozkazywano – powiedział Garlitos. – Bo w głębi duszy bałeś się zerwać z ludźmi, którzy dobrze jedzą, dobrze się ubierają i nie cuchną.

– Ale ja nienawidziłem tych ludzi i nienawidzę do dziś – powiedział Santiago. – Tego jednego jestem pewien, Garlitos.

– Wobec tego to był duch sprzeciwu, szukanie wydumanych przeszkód – rzekł Garlitos. – Powinieneś był się poświęcić literaturze, a nie rewolucji, Zavalita.

– Wiedziałem, że jeżeli wszyscy zechcą być tacy mądrzy i zastanawiać się, i wątpić, Peru zgnoi się na zawsze – powiedział Santiago. – Wiedziałem, Garlitos, że brak nam dogmatyków.

– Z dogmatykami czy z mądralami, Peru i tak będzie zgnojone – powiedział Garlitos. – Ten kraj źle zaczął i źle skończy. Tak jak i my, Zavalita.

– My kapitaliści? – powiedział Santiago.

– My pismaki – powiedział Garlitos. – Wszyscy wysiądziemy z trzaskiem, jak Becerrita. No, twoje zdrowie.

– Całe miesiące, całe lata marzyłem, że wstąpię do partii, a kiedy się trafia okazja, ja się wycofuję – powiedział Santiago.

– Nigdy tego nie zrozumiem, Garlitos.

– Panie doktorze, coś mi tak chodzi w brzuchu tam i z powrotem i sama nie wiem, co to może być – rzekł Garlitos.

– Bo to jest proszę pani taka zwariowana bździna, pani ma taką buziuchnę, że ona nie wie, którędy wyjść. I tak jest z tobą, Zavalita, tobie też ta zwariowana bździna zapaskudza życie.

Czy przysięgają poświęcić życie sprawie socjalizmu i klasie robotniczej? – spytał wtedy Llaque, i Jacobo i Aida tak, przysięgam, a Santiago tylko patrzył; potem wybrali sobie pseudonimy.

– Nie myśl, że jesteś przez to mniej wart – powiedział Llaque do Santiago. – We Frakcji Studenckiej równie przydatni są ci, co walczą, jak i sympatycy.

Podał im rękę, cześć, towarzysze, i wyszli w dziesięć minut po nim. Dzień był pochmurny i wilgotny, księgarnia Matiasa została daleko za nimi, kiedy weszli do „Bransa” na Colmena i poprosili o kawę z mlekiem.

– Można cię o coś spytać? – powiedziała Aida. – Czemu nie chciałeś? Jakie masz wątpliwości?

– Już ci raz mówiłem – powiedział Santiago. Jeszcze co do pewnych spraw nie jestem przekonany. Chciałbym…

– Jeszcze nie jesteś pewien, czy przypadkiem nie ma Boga? – roześmiała się Aida.

– Nie można podważać niczyjej decyzji – powiedział Jacobo. – Daj mu spokój, zostaw mu trochę czasu.

– Nic nie podważam, ale coś ci powiem rzekła Aida ze śmiechem. – Ty się nigdy nie zapiszesz, a kiedy skończysz San Marcos, zapomnisz o rewolucji i będziesz adwokatem w International Petroleum i członkiem ekskluzywnego klubu.

– Możesz się nie martwić, przepowiednia się nie sprawdziła – powiedział Garlitos. – Nie jesteś ani adwokatem, ani członkiem klubu, Zavalita. Ni to proletariusz, ni to burżuj. Tylko coś pośredniego, takie biedne małe gówienko.

– A co się stało z tym Jacobem i z Aida? – mówi Ambrosio.

– Pobrali się, pewnie mają dzieci, nie widziałem ich całe lata – mówi Santiago. – O Jacobie mam wiadomości wtedy, kiedy czytam w gazetach, że go aresztowali albo że właśnie wyszedł z więzienia.

– Ciągle jeszcze gryzie cię zazdrość – powiedział Garlitos. – Zabronię ci o tym gadać, bardziej ci to szkodzi niż mnie jeden głębszy. Bo to jest twój nałóg, Zavalita: ten jakiś Jacobo i ta cała Aida.

– To straszne, co piszą w dzisiejszej „La Prensa” – powiedziała señora Zoila. – Nie powinni pisać o takim okrucieństwie.

Zazdrość o tę historię z Aida? Już teraz nie, myśli. Więc o coś innego, Zavalita? Musiałbym go zobaczyć, myśli, pogadać z nim, dowiedzieć się, czy to pełne poświęceń życie uczyniło go lepszym czy gorszym. Myśli: dowiedzieć się, czy ma spokojne sumienie.

– Całe życie oburzasz się na różne kryminalne wybryki, ale zawsze przede wszystkim o tym czytasz – powiedziała Teté. – Jakaś ty zabawna, mamo.

Przynajmniej nie czuł się samotny, myśli, zawsze miał być otoczony, zawsze w towarzystwie, zawsze na kimś mógł się wesprzeć. To coś niejasnego, coś oślizgłego, co się wyczuwało podczas dyskusji w kółku, i w komórce, i we Frakcji, myśli.

– Znowu jakiś potwór porwał i zgwałcię nieletnią? – powiedział don Fermín.

– Od tego dnia widywaliśmy się jeszcze rzadziej – powiedział Santiago, – Nasze kółka naukowe przekształciły się w komórki partyjne, ale w dalszym ciągu byliśmy rozdzieleni. A na zebraniach Frakcji było wkoło nas pełno innych ludzi.

– Jesteś jeszcze bardziej wulgarny niż gazety – powiedziała señora Zoila. – Mógłbyś tego nie mówić przy Teté.

– Ale ilu ich tam było i co takiego robili? – powiedział Garlitos. – Za czasów Odrii nigdy nie słyszałem o Cahuide.

– No wiesz mamo, tak jakbym ciągle miała dziesięć lat – rzekła Teté.

– Nigdy nie wiedziałem, ilu – powiedział Santiago. – Ale coś tam się robiło przeciw Odrii, przynajmniej na uniwersytecie.

– No to powiedzcie wreszcie, co za straszna wiadomość – rzekł don Fermín.

– A u ciebie w domu wiedzieli, że politykujesz? – powiedział Garlitos.

– Sprzedają własne dzieci! – powiedziała señora Zoila. – Czy może być coś bardziej okropnego?

– Starałem się nie widywać rodziny ani nie rozmawiać z nimi – powiedział Santiago. – Ze starymi układało się coraz gorzej.

W Puno nie było deszczu, całe dni, całe tygodnie bez deszczu, posucha zniszczyła zbiory, dziesiątkowała bydło, wioski opustoszały, i w gazetach pojawiły się fotografie Indian na tle zdewastowanego przez suszę krajobrazu, Indian wędrujących po spękanej ziemi, z dziećmi na plecach, i bydła, które dogorywało z szeroko otwartymi oczyma; pojawiły się opatrzone znakami zapytania tytuły i podtytuły.

– Na pewno nie są okrutni, mamo, ale przede wszystkim są głodni – powiedział Santiago. – Jeśli sprzedają dzieci, to po to, żeby nie poumierały z głodu.

Susza powodem handlu niewolnikami między Puno i Juliaca?

– Tak, wiem, prowadzili dyskusje na temat wstępniaków w gazetach i czytali marksistowskie książki, ale czy robili coś poza tym? – powiedział Garlitos.

Indianie sprzedają swoje dzieci turystom?

– Nieszczęsne stworzenia, nie wiedzą, co to znaczy dziecko, rodzina – powiedziała señora Zoila. Jak się nie ma co jeść, to się nie ma dzieci.

– Powołano na nowo do życia Zrzeszenie Studentów – powiedział Santiago. – Jacobo i ja zostaliśmy wybrani na delegatów z naszego roku.

– Chyba nie powiesz, że to z winy rządu w Puno nie ma deszczu – rzekł don Fermín. – Odría chce pomóc tym biedakom. Stany Zjednoczone przekazały imponującą ilość darów. Ubranie i żywność.

– Wybory były jakimś wyjściem dla Frakcji – mówił Santiago. – Spośród delegatów z wydziału literatury, prawa i ekonomii ośmiu należało do Cahuide. Apristów było więcej, ale głosując razem z nimi mogliśmy mieć jakąś kontrolę nad organizacją. Apolityczni byli niezorganizowani i łatwo było ich rozpoznać.

– Nie powtarzaj mi ciągle, że pomoc gringów posłuży do napełnienia kieszeni ludziom Odrii – rzekł don Fermín. Odría mnie prosił, żebym przewodniczył komisji, która ma rozdzielać dary.

– Tylko że uzgodnienie czegokolwiek z apristami było okupione nie kończącymi się dyskusjami i walką – powiedział Santiago. – Przez cały rok nic nie robiłem, tylko biegałem na zebrania, zebrania w Zrzeszeniu, zebrania we Frakcji i potajemne zebrania z apristami.

– On zaraz powie, że i ty kradniesz, tato – rzekł Chispas. – Dla mądrali każdy przyzwoity Peruwiańczyk to wyzyskiwacz i złodziej.

– O, znów coś dla ciebie, mamo, patrz, co piszą w „La Prensa” – powiedziała Teté. – W więzieniu w Cuzco umarło dwóch ludzi; podczas autopsji znaleziono w ich żołądkach sprzączki i zelówki od butów.

– Dlaczego tak bardzo cię rozgoryczyła utrata przyjaźni tej pary? – powiedział Garlitos. – Nie miałeś w Cahuide innych przyjaciół?

– Uważasz, mamo, że tylko z głupoty jedli podeszwy butów? – powiedział Santiago.

– Fermín, ten smarkacz niedługo powie, że jestem idiotka, albo zacznie mnie bić – powiedziała pani Zoila.

– Przyjaźniłem się ze wszystkimi, ale to była taka przyjaźń organizacyjna – powiedział Santiago. – Nigdy nie rozmawialiśmy prywatnie. A przyjaźń z Jacobem i Aidą to była kiedyś po prostu sprawa życia.

– Przecież nie powiesz, że gazety kłamią? – rzekł don Fermín. Uważasz, że kiedy mówią o osiągnięciach rządu, to kłamstwo, a kiedy piszą o tych okrucieństwach, to musi być prawda?

– Zamęczasz nas przy każdym obiedzie – powiedziała Teté. – Nie usiedzisz spokojnie, tylko wciąż się kłócisz, mądralo.

– Ale wiesz, coś ci powiem – mówi Santiago. – Wcale nie żałuję, że zamiast na Katolicki poszedłem na San Marcos.

– Patrz, mam tu wycinek z „La Prensa” – powiedziała Aida. – Można się porzygać, kiedy się to czyta.

– Bo wiesz, Ambrosio, dzięki San Marcos nigdy się nie stałem wzorowym studentem ani wzorowym synem, ani wzorowym adwokatem – mówi Santiago.

– Że susza wywołała napiętą sytuację na Południu – powiedziała Aida – że to doskonała pożywka dla agigatorów. To jeszcze nic, czytaj dalej.

– Bo w burdelu jest się bliżej życia niż w klasztorze mówi Santiago.

– Będą stawiać na nogi całe garnizony, będą śledzić poszkodowanych chłopów – powiedziała Aida. Susza jest dla nich problemem, dlatego że może wywołać rozruchy, a nie dlatego że Indianie umierają z głodu. To się nie mieści w głowie!

– Bo w San Marcos się zgnoiłem – mówi Santiago. – A w tym kraju można albo samemu się zgnoić, albo gnoić innych. Niczego nie żałuję, Ambrosio.

– Te gazety lubują się w brudach – powiedział Jacobo. – Jeśli w którymś z nas osłabnie morale, wystarczy rzucić okiem na jakąkolwiek z naszych gazet, a natychmiast wraca człowiekowi zdrowa nienawiść do peruwiańskiej burżuazji.

– Być może, że nasze wypociny ożywiają buntowniczego ducha u szesnastolatków – rzekł Garlitos. – Więc niech cię nie gryzie sumienie, Zavalita. Pociesz się, że jeszcze ciągle pomagasz twoim dawnym kumplom, wprawdzie nie bezpośrednio, ale dobre i to.

– Nie żartuj, zresztą może i tak jest – rzekł Santiago. – Za każdym razem kiedy piszę o czymś, do czego sam czuję odrazę, w moim artykule umieszczam możliwie najwięcej obrzydliwości. No i potem czyta to jakiś chłopak, zbiera mu się na wymioty i, jakby to powiedzieć, coś tam do niego dociera.

Na drzwiach była wywieszka, o której mówi Washington. Nierówne litery „Academia” niemal zupełnie pokrywał kurz, ale rysunek – stół, kij bilardowy i trzy bile – był całkiem wyraźny, a poza tym z wnętrza dochodził stuk kuł zderzających się w karambolach: to tutai.

– Teraz się okazuje, że Odria jest arystokratą – śmiał się don Fermín. – Czytaliście „El Comercio”? Wywodzi się z jakichś tam baronów i jak tylko zechce, może odnowić swój tytuł.

Santiago pchnął drzwi i wszedł do środka: pół tuzina bilardowych stołów i między sufitem z gołych desek a zielonym suknem na stołach twarze ledwie widoczne w kłębach dymu; nad stołami unosiła się plątanina drutów; gracze zaznaczali punkty na kijach.

– Co miał wspólnego strajk tramwajarzy z twoją ucieczką 7, domu? – rzekł Garlitos.

Minął salę gry, potem drugą salkę, w której tylko jeden stół był zajęty, potem podwórze zawalone kubłami na śmieci. W głębi, za figowcem, kryły się małe zamknięte drzwiczki. Zapukał dwa razy, odczekał chwilę i znów dwa razy, i w tym samym momencie otworzono.

– Odria nie zdaje sobie sprawy, że pozwalając na tego rodzaju wazeliniarstwo wystawia się na pośmiewisko całej Limy – powiedziała pani Zoila. – Jeśli on jest baronem, to czym dopiero my jesteśmy?

– Apriści jeszcze nie przyszli – powiedział Hektor. – Wejdź, towarzysze już czekają.

– Do tej pory nasza praca nie wykraczała poza sprawy studenckie – mówił Santiago. – Zbiórki pieniędzy na aresztowanych studentów, dyskusje w zrzeszeniu, rozpowszechnianie ulotek i numerów „Cahuide”. Ten strajk tramwajarzy to była okazja, żeby przejść do poważniejszych rzeczy.

Wszedł, a Hektor zamknął za nim drzwi. Było to pomieszczenie jeszcze starsze i jeszcze brudniejsze niż sale gry. Cztery stoły bilardowe odsunięto pod ściany, żeby zyskać trochę miejsca. Delegaci Cahuide rozproszyli się po sali.

– A czy to wina Odrii, że ktoś wypisuje artykuły o jego szlachectwie? – powiedział don Fermín. – Czego to cwaniacy nie wymyślą, żeby zdobyć trochę grosza. Nawet drzewo genealogiczne potrafią wyssać z palca!

Washington i Indianin Martínez rozmawiali stojąc przy drzwiach, Solórzano, przy stole, przerzucał stare tygodniki, Aidę i Jacoba ledwo było widać w jakimś ciemnym kącie, Ave rozsiadła się na podłodze, a Hektor przez szpary w drzwiach obserwował podwórze.

– Strajk tramwajarzy nie był polityczny, chodziło tylko o podwyżkę płac – powiedział Santiago. – Ich związek przysłał pismo do Zrzeszenia na Sam Marcos prosząc studentów o poparcie. W naszej Frakcji uznano to za wielką okazję.

– Mówiliśmy apristom, żeby przychodzili pojedynczo, ale oni mają w nosie wszelkie względy bezpieczeństwa – rzekł Washington. – Przyjdą całą gromadą, jak zwykle.

– No to każ sobie sprowadzić tego pismaka i niech nam też wygrzebie arystokratyczne tytuły – powiedziała señora Zoila. – Baron Odria, tylko tego brakowało.

Przyszli w kilka minut później, wszyscy razem, tak jak przewidywał Washington; było ich pięciu spośród dwudziestu delegatów apristowskich: Santos Vivero, Arévalo, Ochoa, Huamán i Saldívar. Przemieszali się z ludźmi z Cahuide i bez głosowania postanowiono, że Saldívar poprowadzi zebranie. Jego chuda twarz, kościste dłonie i szpakowata czupryna nadawały mu wygląd odpowiedzialnego człowieka. Jak zwykle na początku pełno było wzajemnych docinków.

– We Frakcji uzgodniliśmy, że postaramy się wywołać na San Marcos strajk dla podkreślenia solidarności z tramwajarzami – powiedział Santiago.

– Wiem, czemu tak dbasz o bezpieczeństwo – powiedział Santos Vivero do Washingtona. – Bo więcej was nie ma, tylko wy, jak rodzynki w cieście, i jakby was zabrali, to koniec z peruwiańskim komunizmem. A nasza piątka jest tylko małą kropelką w apristowskim morzu.

– Chyba w morzu słów – powiedział Washington. Hektor pozostał na swym punkcie obserwacyjnym przy drzwiach; wszyscy mówili półgłosem, był to łagodny, nieprzerwany szmer, z którego raz po raz wznosił się w górę wybuch śmiechu czy okrzyk.

– My, delegaci Frakcji, nie mogliśmy decydować o strajku, mieliśmy tylko osiem głosów w Zrzeszeniu – powiedział Santiago. – Ale razem z apristami mogliśmy. Zorganizowaliśmy spotkanie z nimi w sali bilardowej. No i tak się zaczęło, Garlitos.

– Wątpię, czy oni poprą strajk – szepnęła Aida do Santiago. – Nie są jednomyślni. Wszystko zależy od Saniosa Vivero, jeżeli on się zgodzi, inni pójdą za nim. Sam wiesz, pójdą jak barany, lider zawsze ma rację.

– To była pierwsza wielka kłótnia w Cahuide – rzekł Santiago. – Ja byłem przeciwny temu strajkowi solidarnościowemu; Jacobo stał na czele jego zwolenników.

– Spokój, koledzy – Saldívar dwa razy klasnął w dłonie. – Podejdźcie bliżej, zaczynamy.

– To nie dlatego, żeby się sprzeciwić Jacobowi – powiedział Santiago. – Tylko myślałem, że nie będziemy mieli poparcia wśród studentów, że się nam nie uda. Ale byłem w mniejszości i projekt przeszedł.

– Koledzy to wy – roześmiał się Washington. – Jesteśmy tutaj razem, ale nie mieszaj nas, Saldívar.

– Te zebrania razem z apristami były jak przyjacielskie mecze piłki nożnej – powiedział Santiago. – Zaczynały się od uścisków, a kończyły kuksańcami.

– Niech ci będzie, a zatem koledzy i towarzysze – rzekł Saldívar. – Chodźcie bliżej, bo jak nie, to idę do kina.

Skupili się wokół niego, śmiechy i szepty milkły powoli. Saldívar, przybrawszy nagle grobowo poważną minę, wyjaśnił pokrótce powód spotkania: koledzy, w Zrzeszeniu przedyskutuje się dziś prośbę tramwajarzy, musimy się zastanowić, towarzysze, czy jesteśmy w stanie podjąć wspólne postanowienie. Jacobo podniósł rękę.

– We Frakcji przygotowywaliśmy te zebrania jak popisy baletowe – mówił Santiago. – Obracać się na wszystkie strony, każdy niech wystąpi z innymi argumentami, nie pozostawiać niczyjego sprzeciwu bez odpowiedzi.

Stał przed nimi w niedbale zawiązanym krawacie, potargany, i mówił cichym głosem: strajk to doskonała okazja, by obudzić wśród studenterii świadomość polityczną. Ręce zwisały mu wzdłuż ciała: aby powstał sojusz robotniczo-studenc-ki. Patrząc z powagą w twarz Saldívara: wszcząć akcję, którą będzie można potem rozszerzyć, żądając na przykład uwolnienia aresztowanych studentów i amnestii politycznej. Zamilkł, a wtedy podniósł się Huamán.

– Ja byłem przeciwny strajkowi z tych samych powodów co aprista Huamán – powiedział Santiago. – Ale ponieważ Frakcja uchwaliła strajk, więc mnie wypadło bronić go przeciw Huamánowi. To jest centralizm demokratyczny, Garlitos.

Huamán był maleńki i zmanierowany, przywrócenie do życia Zrzeszenia kosztowało nas trzy lata trudów, popierał swe słowa okrągłymi gestami, i teraz mamy ogłaszać strajk z powodów nie związanych z uczelnią, strajk, którego ogół może nie poprzeć? Jedną dłonią trzymał się za klapę, druga trzepotała w powietrzu jak motyl, a jeśli ogół odrzuci projekt strajku, stracimy zaufanie studentów, w jego głosie brzmiała obłuda, mówił kwiecistymi zdaniami, chwilami piskliwie, a na dodatek zaczną się znowu represje i Zrzeszenie zostanie rozbite w proch, zanim zdążą cokolwiek zdziałać.

– Wiem, że taka musi być partyjna dyscyplina – powiedział Santiago. – Inaczej byłby bałagan. Wcale się nie bronię, Garlitos.

– Nie bujaj w obłokach, Ochoa – rzekł Saldívar. – Ograniczajmy się do przedmiotu dyskusji.

– Oczywiście, właśnie o to mi chodzi – rzekł Ochoa. – Pytam: czy Zrzeszenie na San Marcos dysponuje wystarczającą siłą, aby rzucić się do frontalnego ataku na dyktaturę?

– Powiedz wreszcie, za czym głosujesz, nie mamy czasu – rzekł Hektor.

– A jeśli Zrzeszenie nie dysponuje taką siłą i ogłasza stra jk – rzekł Ochoa – to jaką postawę ma zamiar przyjąć? Ja pytam.

– Słowo daję, mógłbyś się zgłosić do Zgaduj-zgaduli, jedno pytanie za dwadzieścia tysięcy solów – powiedział Washington.

– Czy to będzie postawa prowokacyjna, czy też nie? – mówił niczym nie zrażony Ochoa. – Pytam i muszę sam odpowiedzieć: tak, prowokacyjna. Czym to będzie? Prowokacją.

– I w kulminacyjnym punkcie takich zebrań czułem nagle, że nigdy nie będę rewolucjonistą, prawdziwym, walczącym-powiedział Santiago. – Nagle jakiś niepokój, zamęt w głowie, uczucie, że w straszliwy sposób marnuję czas.

– Młody romantyk nie lubił kłótni – powiedział Garlitos. Chciał głośnych akcji, bomb, strzelaniny, ataków na koszary. Literatura, mówię ci, Zavalita.

– Wiem, że ciężko ci stawać w obronie strajku – powiedziała Aida. – Ale nie martw się, sam widzisz, wszyscy apriści są przeciw. A bez nich Zrzeszenie odrzuci nasz wniosek.

– Powinni wymyślić jakąś pigułkę, jakiś czopek przeciwko wątpliwościom, Ambrosio – mówi Santiago. – Popatrz, jakby to było pięknie, bierzesz lekarstwo i sprawa załatwiona: wierzę.

Podniósł rękę i zaczął mówić, jeszcze zanim Saldívar zdążył mu udzielić głosu: strajk skonsoliduje Zrzeszenie, zahartuje delegatów, ogół ich poprze, przecież dał dowód swego zaufania wybierając ich, no nie? Trzymał ręce w kieszeniach i wbijał sobie paznokcie w dłonie.

– Zupełnie tak samo jak wtedy, kiedy w czwartki przed pierwszym piątkiem miesiąca robiłem rachunek sumienia – powiedział Santiago. – Czy nagie dziewczyny śniły mi się z własnej woli, czy za sprawą diabła, któremu ja nie umiałem przeszkodzić? Czy tam, w ciemnościach, przychodziły do mnie nieproszone, czy też dlatego, że je wzywałem?

– Mylisz się, miałeś wszystkie dane na walczącego rewolucjonistę – powiedział Garlitos. – Gdybym ja miał bronić stanowiska niezgodnego z moim, to chyba bym nie mówił ludzkim głosem.

– A co robisz w „Kronice”? – rzekł Santiago. – Powiedz sam, Garlitos, co robimy każdego dnia?

Santos Vivero podniósł rękę; całej dyskusji wysłuchał z wyrazem lekkiego zaniepokojenia i zanim zaczął mówić, przymknął oczy i zakaszlał, jakby jeszcze się wahał.

– Dopiero w ostatniej chwili wylazło szydło z worka – powiedział Santiago. – Wydawało się, że apriści są przeciw, że nie będzie strajku. Być może wszystko ułożyłoby się wtedy inaczej, a ja nie pracowałbym teraz w „Kronice”.

On myślał, koledzy i towarzysze, że w takich momentach najważniejszą sprawą jest walka nie o reformę uniwersytecką, ale walka z dyktaturą. A skuteczna walka o swobody obywatelskie, o uwolnienie więźniów, o powrót wygnanych i legalizację partii jest to, koledzy i towarzysze, czynnik konsolidujący sojusz robotniczo-studencki czy też, jak to kiedyś powiedział wielki filozof, sojusz pracowników fizycznych z umysłowymi.

– Jeśli znowu cytujesz Haya de la Torre, to ci dam Manifest komunistyczny – powiedział Washington. – Mam go przy sobie.

– Jesteś jak podstarzała kurwa, która wspomina młodość, Zavalita – powiedział Garlitos. – i w tym także się różnimy. Ja już dawno zapomniałem, co mi się zdarzyło w dzieciństwie, i jestem pewny, że to najważniejsze przyjdzie jutro. A dla ciebie czas się zatrzymał, kiedy miałeś osiemnaście lat.

– Nie przerywaj, bo jeszcze się wycofa – szepnął Hektor. – Nie widzisz, że on jest za strajkiem?

Tak, to może być doskonała okazja, bo towarzysze tramwajarze wykazali się dzielnością i bojowością, a ich związek nie jest zdominowany przez żółtych. Delegaci nie powinni ślepo ulegać ogółowi, powinni masom studenckim wskazać kierunek: rozbudzić te masy, koledzy i towarzysze, pchnąć je do działania.

– Kiedy Santos Vivero skończył, apriści zaczęli swoje od nowa i my też – powiedział Santiago. – Wyszliśmy z sali bilardowej pogodzeni i tego samego wieczora Zrzeszenie uchwaliło strajk nieograniczony dla podkreślenia solidarności z pracownikami tramwajów. W dziesięć dni później zostałem aresztowany.

– To był twój ogniowy chrzest – powiedział Garlitos. – A może raczej gwóźdź do twojej trumny, Zavalita.

IX

– Więc może byłoby lepiej dla ciebie, gdybyś został u nas w domu i nie wyjeżdżał do Pucallpa – mówi Santiago.

– Tak, o wiele lepiej – mówi Ambrosio. – Ale kto mógł wiedzieć, paniczu.

Ach jak on pięknie przemawia, krzyczał Trifulcio. Na placu rozlegały się pojedyncze oklaski, zebrało się trochę ludzi, ktoś krzyczał niech żyje. Ze schodów trybuny Trifulcio widział tłum falujący jak morze podczas deszczu. Dłonie go piekły, ale nie przestawał klaskać.

– Po pierwsze kto ci kazał krzyczeć niech żyje Apra pod ambasadą kolumbijską – powiedział Ludovico. – Po drugie jak się nazywają twoi wspólnicy. I po trzecie gdzie oni są, ci twoi kumple. Ale już, Trinidad López.

– A skoro przy tym jesteśmy – mówi Santiago. – Czemu od nas uciekłeś?

– Siadaj, Landa, dosyć się nastaliśmy w czasie Te Deum – powiedział don Fermín. Don Emilio, niech pan siada.

– Sprzykrzyło mi się robić dla kogoś – mówi Ambrosio. – Chciałem spróbować czegoś na własną rękę, paniczu.

Czasem wołał niech-żyje-don-Emilio-Arevalo, czasem nie-ch-żyje-generał-Odria, czasem Arévalo-Odría. Z trybuny dawali mu znaki, mówili nie przerywaj, kiedy przemawia, klęli przez zęby, ale Trifulcio nie słuchał: pierwszy zaczynał klaskać, ostatni kończył.

– Duszę się w tej koszuli z gorsem – powiedział senator Landa. – Takie galowe występy to nie dla mnie. Ja tam jestem człowiek ze wsi, niech to diabli.

– No, Trinidad López – powiedział Hipólito. – Kto cię tam posłał, jakich masz kumpli i gdzie oni są. Ale już.

– A ja myślałem, że to mój stary cię zwolnił – mówi Santiago.

– Wie pan, Fermín, dlaczego Odrii nie przyznano senators-twa Limy? – powiedział senator Arévalo. – Bo nie nosi fraka ani melonika.

– Ale skąd, na odwrót – mówi Ambrosio. – Prosił mnie, żebym został, a ja nie chciałem. Coś takiego, paniczu, skąd to panu przyszło do głowy.

Od czasu do czasu podchodził do poręczy i z twarzą w stronę tłumu, ze wzniesionymi ramionami: hura dla Emilia Arévalo! I sam ryczał: rra! Hurra dla generała Odrii! I darł się basem: rrarrarra!

– Parlament jest dobry dla tych, co nie mają nic do roboty – powiedział don Fermín. – Dla was, posiadaczy ziemskich.

– No, López, bo ja się już rozgrzałem – powiedział Hipólito. – Teraz to się już naprawdę rozgrzałem, López.

– Wpakowałem się w tę hecę tylko dlatego, że prezydent nalegał. Chciał, żebym był na czele listy z Chiclayo – powiedział senator Landa. – Ale teraz żałuję. Będę musiał zaniedbać „Olave”. Uff, ten przeklęty gors.

– Skąd się dowiedziałeś, że stary umarł? – mówi Santiago.

– Nie żartuj, Landa, senatorstwo odmłodziło cię o dziesięć lat – powiedział don Fermín. – i nie narzekaj, to przyjemność kandydować w takich wyborach.

– Z gazety, paniczu – mówi Ambrosio. – Strasznie się zmartwiłem, nawet pan sobie nie wyobraża. Bo pański tatuś to był wielki człowiek.

Plac wrzał teraz śpiewem, szmerem rozmów, okrzykami. Ale kiedy z głośników wybuchnął głos don Emilia Arévalo, hałas ucichł; ten głos słychać było z dachu ratusza, z dzwonnicy, z wierzchołków palm. Nawet w kapliczce Trifulcio założył głośnik.

– Co to, to nie, wybory mogły być łatwe dla Landy, który kandydował sam jeden – powiedział senator Arévalo. – Ale w moim departamencie były dwie listy i wygrana kosztowała mnie pół miliona, bagatelka!

– No widzisz, Hipólito się rozgrzał i masz za swoje – powiedział Ludovico. – Kto, jak się nazywają kumple i gdzie. I to już, López, bo Hipólito zaraz wpadnie w trans.

– To nie moja wina, że na drugiej liście z Chiclayo były podpisy apristów – roześmiał się senator Landa. – Ja tej listy nie skreśliłem, skreśliła ją komisja wyborcza.

A co z chorągiewkami? – powiedział sobie nagle Trifulcio, 7. rozszerzonymi ze zdumienia oczyma. On miał swoją przypiętą do koszuli, jak kwiat. Oderwał ją i wyzywającym gestem pokazał zgromadzonemu tłumowi. Tu i tam uniosły się inne, powiewały nad słomianymi kapeluszami i czapkami z papieru, które wielu ludzi zrobiło sobie dla ochrony przed słońcem. A gdzie pozostali, co oni sobie myślą, po co ich tu sprowadzono, czemu nie wyciągają chorągiewek? Cicho bądź, Murzynie, powiedział ten, co wydawał rozkazy, wszystko dobrze wypadło. A Trifulcio: łyknąć to sobie łyknęli, a o chorągiewkach już nie pamiętają. I ten, co wydawał rozkazy: daj im spokój, wszystko świetnie idzie. A Trifulcio: tak, don, ale na tę ich niewdzięczność to aż złość bierze.

– Na co umarł pański ojciec, paniczu? – mówi Ambrosio.

– Landę odmłodziła ta wyborcza krzątanina, ale mnie przybyło siwych włosów – powiedział senator Arévalo. – Koniec z wyborami. Na noc wezmę pięć proszków.

– Na serce – mówi Santiago. – A może przeze mnie, bo go doprowadziłem do wściekłości.

– Aż pięć? – roześmiał się senator Landa. – Tyłek ci zdrętwieje, Emilio.

– No, teraz to już Hipólito wpada w trans – powiedział Ludovico. – Na moją mamuśkę, teraz to już ci dołoży, Trinidad.

– Niech pan tak nie mówi, paniczu – mówi Ambrosio. – Don Fermín bardzo pana kochał. Zawsze mówił najbardziej kocham mojego chudzielca.

Uroczysty marsowy głos don Emilio Arévalo płynął ponad placem, wdzierał się w pełne kurzu ulice, gubił się wśród zasianych pól. Senator, bez marynarki, wymachiwał rękami, a jego pierścień rzucał błyski na twarz Trifulcia. Podnosił głos – czy jest o coś zły? Spojrzał na tłum: twarze spokojne, oczy zaczerwienione od alkoholu, a może z nudy, a może od upału, usta z papierosami, usta otwarte w ziewaniu. Rozzłościł się, bo go nie słuchają?

– Zaraziłeś się słownictwem tej hołoty, z którą musiałeś się stykać podczas kampanii wyborczej – powiedział senator Arévalo. – Ale jak będziesz przemawiał w senacie, raczej nie używaj takich słów, Landa.

– Bardzo pana kochał, strach pomyśleć, jak cierpiał, kiedy pan uciekł z domu, paniczu – mówi Ambrosio.

– Gringo jest niezadowolony, chodzi mu właśnie o’ takie sprawy – powiedział don Fermín. – Że wybory już zakończone, że na jego rządzie zrobiło złe wrażenie aresztowanie kandydata opozycji. Ci gringowie to straszni formaliści, mówię wam.

– Co dzień zaglądał do pańskiego stryja Clodomira i pytał o pana – mówi Ambrosio. – Czy coś wiesz o chudzielcu, co słychać u chudzielca.

Ale nagle don Emilio przestał krzyczeć i uśmiechnął się, i wyglądało, że jest zadowolony. Uśmiechnął się, głos miał miękki, poruszał dłonią, tak jakby powiewał muletą i jakby za chwilę byk miał się otrzeć o niego. Ludzie na trybunie uśmiechali się i Trifulcio też się uśmiechnął, bo mu kamień spadł z serca.

– Teraz już nie ma powodu, żeby go trzymać w areszcie, można go w każdej chwili zwolnić – powiedział senator Arévalo. – Przecież pan to powiedział ambasadorowi, prawda, Fermín.

– Nareszcie zacząłeś gadać – powiedział Ludovico. – A może bicie ci się nie podoba, może wolisz, żeby Hipólito cię popieścił, co, Trinidad?

– I jeszcze chodził do tego pensjonatu w Barranco, gdzie pan mieszkał – mówi Ambrosio. – I ciągle do gospodyni co robi mój syn, jak tam mój syn.

– Nie rozumiem, czego oni chcą, ci zasrani gringowie – powiedział senator Landa. – Przed wyborami bardzo mu się podobało, żeśmy przymknęli Montagne’a, a teraz mu się nie podoba. Przysyłają nam tutaj cyrkowców, a nie ambasadorów.

– Przychodził i pytał o mnie? – mówi Santiago.

– Jasne, że mu to powiedziałem, ale wczoraj wieczorem rozmawiałem z Espina i on ma skrupuły – powiedział don Fermín. – Mówi, że trzeba poczekać, że jeśli się teraz wypuści Montagne’a, to będzie wyglądało, że został aresztowany po to, aby Odria mógł wygrać wybory, i że ta cała historia z konspiracyjną działanością była zmyślona.

– No więc jak, to ty jesteś prawą ręką Haya de la Torre? – powiedział Ludovico. – Czy ty jesteś prawdziwym szefem Apry, a Haya de la Torre twoim pomagierem, co, Trinidad?

– Właśnie tak, paniczu, przez cały czas – mówi Ambrosio. Dawał pieniądze gospodyni, żeby nic panu nie mówiła.

– Espina to nieuleczalny, zadufany w sobie kretyn – powiedział senator Landa. – Widocznie myśli, że ktoś jeszcze wierzy w tę bajeczkę o spisku. Przecież nawet moja służąca wie, że Montagne’a wsadzili po to, żeby dać wolną rękę Odrii.

– Nie żartuj sobie z nas, kochasiu – powiedział Hipólito. – Chcesz, żebym ci wpakował jaja do gęby, czy jak, Trinidad?

– Don Fermín myślał, że pan by się gniewał, jakby pan o tym wiedział – mówi Ambrosio.

– Tak czy inaczej, aresztowanie Montagne’a to był poroniony pomysł – rzekł senator Arévalo. – Nie wiem, czemu pozwolono, aby został kandydatem opozycji, jeśli w ostatniej chwili musiano się wycofać i go zamknąć. Winę ponoszą nasi doradcy polityczni, Arbeláez, ten idiota Ferro, a nawet i pan, don Fermín.

– Sam pan widzi, paniczu, tatuś bardzo pana kochał – mówi Ambrosio.

– Sprawy nie ułożyły się tak, jak oczekiwano, don Emilio – powiedział don Fermín. – Z Montagne’eni mogło nam się nie udać. A poza tym ja nie chciałem go zamykać. Tak czy inaczej, trzeba to załatwić.

A teraz krzyczał, jego ręce były jak ramiona krzyża, głos wznosił się i huczał jak olbrzymia fala i nagle się załamał: niech żyje Peru! Grzmot oklasków na trybunie, oklaski na placu. Trifulcio wymachiwał, niech-zyje-don-Emilio-Arévalo, i teraz już las innych chorągiewek wyrósł nad głowami, niech-żyje-generała-Odria, tak, teraz i inne. Głośniki chrypiały przez chwilę, i zaraz zalały plac melodią hymnu narodowego.

– Kiedy Espina mi oświadczył, że zamknie Montagne’a pod pretekstem organizowania spisku, zaraz mu powiedziałem, co o tym myślę – rzekł don Fermín. – Nikt w to nie uwierzy, zaszkodzi pan generałowi, cóż to, czy my nie mamy swoich ludzi w Komisji Wyborczej? Ale Espina to tępak, nie ma wyczucia politycznego.

– Więc mówisz, że główny przywódca razem z tysiącem apristów napadną na prefekturę, żeby cię odbić – powiedział Ludovico. – Więc uważasz, że jak będziesz z siebie robił wariata, to nas wyprowadzisz w pole, co, Trinidad?

– Niech pan nie myśli, że jestem taki wścibski, ale czemu pan wtedy uciekł z domu, paniczu? – mówi Ambrosio. – Czy pan miał źle u rodziców?

Don Emilio Arévalo pocił się; ściskał dłonie, które wysuwały się ku niemu ze wszystkich stron, ocierał czoło, uśmiechał się, oddawał ukłony, obejmował ramionami ludzi stojących na trybunie, aż trzęsło się całe drewniane rusztowanie, kiedy don Emilio zbiegał po schodach. I teraz przyszła kolej na ciebie, Trifulcio.

– Miałem za dobrze, dlatego uciekłem – mówi Santiago. – Byłem taki czysty i taki był ze mnie chojrak, że mnie odrzucało od łatwego życia i nie chciałem być chłopcem z dobrego domu.

– A co ciekawe, pomysł aresztowania nie wyszedł od Górala – powiedział don Fermín. – Ani od Arbeláeza czy Ferro. Wiecie, kto ich namówił, kto się przy tym upierał i podjął się to przeprowadzić? Bermúdez.

– Taki czysty i taki chojrak. Myślałem, że jak znajdę się trochę bliżej tego kurewsldego życia, to będzie ze mnie prawdziwy mężczyzna – mówi Santiago.

– No, w to to już tym bardziej nie uwierzę – powiedział senator Landa – żeby ta cała historia była sprawką jakiegoś tam dyrektorzyny, jakiegoś urzędasa. Góral Espina to wymyślił, żeby komuś zamydlić oczy, w razie gdyby się nie udało.

Trifulcio stał u stóp schodków, łokciami broniąc swego miejsca, ze spojrzeniem fanatycznie uczepionym nóg don Emilia, które przybliżały się do niego w tłumie innych, stał wyprężony i napięty, mocno zaparłszy się w ziemię: teraz on, teraz jego kolej.

– Musisz w to uwierzyć, bo to prawda – powiedział don Fermín. – i nie mieszaj go z błotem. Czy się to komuś podoba, czy nie, ten urzędas jest jednym z zaufanych ludzi generała.

– Bierz go, Hipólito, daję ci go w prezencie – powiedział Ludo vico. – I raz na zawsze wybij mu z głowy te wariactwa.

– Więc nie dlatego pan uciekł, nie z powodu jego poglądów politycznych? – mówi Ambrosio.

– On we wszystkim mu wierzy, uważa, że jest nieomylny – rzekł don Fermín. – Kiedy Bermúdez powie swoje zdanie o jakiejś sprawie, my możemy już iść do diabła, i Ferro, i Arbeláez, i Espina, i nawet ja. Po prostu nie istniejemy. To było zupełnie wyraźne w przypadku Montagne’a.

– Biedaczysko, on nie miał żadnych poglądów politycznych – mówi Santiago. – On znał tylko interes polityczny, Ambrosio.

Trifulcio skoczył naprzód, nogi senatora były już na ostatnim Szczebelku, dał susa, przepchnął się, pochylił przed nim i już miał go podnieść. Nie, nie, przyjacielu, powiedział don Emilio z uśmiechem, taki skromny i zaskoczony, bardzo ci dziękuję, ale, i Trifulcio wypuścił go z ramion, cofnął się zmieszany, mrugając oczyma: ale? ale? Don Emilio też się chyba zmieszał, á stłoczeni dokoła ludzie trącali się łokciami i szeptali między sobą.

– Nawet jeżeli nie jest nieomylny, to w każdym razie facet z ikrą – powiedział senator Arévalo. – W półtora roku oczyścił kraj z apristów i komunistów, tak że można było ogłosić wybory.

– Ciągle jeszcze jesteś szefem Apry, kochasiu? – powiedział Ludo vico. – Dobrze, doskonale. Hipólito, rób swoje.

– A z Montagne’em było tak – powiedział don Fermín. – Pewnego pięknego dnia Bermúdez wyjechał z Limy i wrócił po dwóch tygodniach. Zjechałem pół kraju, panie generale, i jeżeli Montagne będzie kandydował w wyborach, pan przepadł.

Na co czekasz, idioto, powiedział ten, co dawał rozkazy, i Trifulcio zaniepokojony zerknął na don Emilia, który dał mu znak, jakby mówiąc: szybko, albo: pospiesz się. Głowa Triful-cia w jednej chwili się pochyliła i znalazła się między nogami senatora i już podnosił go jak piórko.

– To była głupota – powiedział senator Landa. – Montagne nigdy by nie wygrał. Nie miał pieniędzy na przeprowadzenie kampanii, mieliśmy pod kontrolą cały aparat wyborczy.

– A dlaczego mój stary wydawał ci się wielkim człowiekiem? – mówi Santiago.

– Ale apriści głosowaliby na niego, wszyscy wrogowie ustroju głosowaliby na niego – rzekł don Fermín. – Bermúdez go przekonał. W takiej sytuacji ja muszę przegrać, mówił generał. No więc, koniec końców, przymknęli go.

– Bo i był wielkim człowiekiem, paniczu – mówi Ambrosio. – Taki inteligentny i taki wielki pan, no i w ogóle.

Słyszał oklaski i okrzyki, kiedy tak szedł ze swoim brzemieniem na ramionach, a obok Téllez, Urondo, majster i ten, co dawał rozkazy, i on też krzyczał Arévalo-Odna, i szedł pewnym, spokojnym krokiem, mocno podtrzymując nogi senatora, czując na swojej czuprynie palce don Emilia, widząc jego drugą rękę, którą dziękował, którą ściskał wyciągnięte dłonie.

– Zostaw go, Hipólito – powiedział Ludo vico. – Nie widzisz, już go ukołysałeś.

– A dla mnie wcale nie był wielki, był kanalią – mówi Santiago. – I nienawidziłem go.’

– On udaje – powiedział Hipólito. – Zaraz ci pokażę. Hymn dobiegł końca, kiedy okrążyli plac. Potem zawarczał bęben, chwila ciszy i rozległy się dźwięki marinery. Pomiędzy ludzkimi głowami, wśród straganów z napojami i przekąskami, zobaczył tańczącą parę; no dalej, Murzynie, zanieś pana senatora do samochodu. Tak, don, do samochodu.

– Najlepiej będzie, jak z nim porozmawiamy – powiedział senator Arévalo. – Pan mu opowie o spotkaniu z ambasadorem, Fermín, a my dodamy: już po wyborach, biedny Montagne nie jest już dla nikogo niebezpieczny, niech go pan zwolni, to panu zjedna sympatię. Odrię trzeba umieć rozpracować.

– Och, paniczu – mówi Ambrosio. – Jak pan może tak o nim mówić, paniczu.

– Ty to masz podejście do tych kundli, senatorze – powiedział senator Landa.

– Przecież widzisz, że nie udaje – powiedział Ludovico. Puść go.

– Ale teraz już do niego nie czuję nienawiści, teraz kiedy nie żyje – mówi Santiago. – Był kanalią, ale nie wiedział o tym, nie chciał tego. A poza tym w naszym kraju jest wielu takich, którym to uchodzi na sucho, a on, Ambrosio, on za to słono zapłacił.

Postaw go teraz, powiedział ten, co dawał rozkazy, i Trifulcio przykucnął: zobaczył, że stopy don Emilia dotknęły ziemi, ujrzał jego ręce otrzepujące spodnie. Wsiadł do samochodu, a za nim Téllez, Urondo i majster, Trifulcio usiadł z przodu. Mężczyźni i kobiety stojący dokoła wozu gapili się z otwartymi ustami. Trifulcio, roześmiany, wysunął głowę przez okienko i krzyknął: niech żyje don Emilio Arévalo!

– Nie wiedziałem, że Bermudez ma takie wpływy w Pałacu – powiedział senator Landa. – Zdaje się, że ma jakąś lalkę, tancerkę czy coś w tym rodzaju?

– W porządku, Ludovico, o co tyle krzyku – powiedział Hipólito. – Przecież go już nie ruszam.

– Niedawno postawił jej dom w San Miguel – uśmiechnął się don Fermín. – To ta, co kiedyś była z Muelle.

– A ten, u którego pracowałeś, zanim przyszedłeś do mojego starego? Ten też był dla ciebie wielkim człowiekiem? – mówi Santiago.

– Muza? – powiedział senator Landa. – Psiakrew, świetna babka, prawdziwa dama. Więc to jest flama Bermúdeza? Wybredna sztuka, trzeba mieć mocno wypchane kieszenie, żeby ją złapać.

– Tym razem przesadziłeś, gówniarzu – powiedział Ludovico. – No rusz się, polej go wodą, nie stój jak głupi.

– Taka wybredna, że zostawiła Muellego nad grobem – roześmiał się don Fermín. – Lubi dziewczynki i narkotyki.

– Don Cayo? – mówi Ambrosio. – Ale skąd, paniczu, on nawet do pięt nie dorastał pańskiemu tatusiowi.

– Nic takiego, przecież żyje – powiedział Hipólito. Co się boisz, nie ma ani jednego draśnięcia, nic, nawet siniaka. Wyłożył się ze strachu, Ludovico.

– A kto ich nie lubi i kto się dziś w Limie nie narkotyzuje – powiedział senator Landa. – Cywilizacja, panowie, no nie?

– I nie wstyd ci było pracować dla takiego skurwysyna? – mówi Santiago.

– No więc postanowione, jutro rozmawiamy z Odną – powiedział senator Arévalo. – Dzisiaj mu wręczono szarfę prezydencką, więc trzeba mu dać spokój, niech się napatrzy w lustro, niech się nacieszy.

– A co bym się miał wstydzić – mówi Ambrosio. – Ja wtedy nie wiedziałem, że on tak po świńsku postąpi z pana ojcem. Byli w wielkiej przyjaźni, paniczu.

Kiedy przyjechali na hacjendę i wysiedli z furgonetki, Trifulcio nie prosił o jedzenie, tylko poszedł nad strumień i zmoczył sobie głowę, twarz i ramiona. Potem wyciągnął się na podwórzu za domem, w cieniu, pod bawełniarką. Piekły go dłonie i paliło w gardle, był zmęczony i szczęśliwy. Zaraz usnął.

– To właśnie ten osobnik, to ten Trinidad López, proszę pana – powiedział Ludovico. – Tak, señor Lozano, nagle zaczął nam tu wariować.

– Spotkałeś ją na ulicy? – powiedziała Queta. – Tę, co była służącą u Złotego Jaja, tę, co z tobą spała? To ta, w której się kochałeś?

– Cieszę się, że pan każe zwolnić Montagne’a, don Cayo – powiedział don Fermín. – Wrogowie ustroju wykorzystali to już jako pretekst do ogłoszenia, że wybory były czystą komedią.

– Jak to, zaczął wariować? – powiedział pan Lozano. – Więc mówił coś czy nie?

– Oczywiście, że były komedią, w cztery oczy możemy to sobie powiedzieć – rzekł Cayo Bermúdez. – Przymknięcie jednego kandydata opozycji nie było najlepszym wyjściem, ale co mieliśmy robić. Przecież chodziło o to, żeby generał przeszedł w wyborach, prawda?

– Opowiedziała ci, że jej mąż umarł, że jej synek umarł? – rzekła Queta. – I że szuka pracy, tak?

Zbudziły go głosy majstra, Urondo i Télleza. Usiedli obok, dali mu papierosa, gadali z nim. Dobrze wypadła manifestacja w Grocio Prado, nie? Pewnie, bardzo dobrze. Było więcej ludzi niż w Chincha, co? A pewnie, więcej. Don Emilio wygra wybory, prawda? Jasne, że wygra. I Trifulcio: jeżeli don Emilio będzie senatorem i wyjedzie do Limy, to go zwolni? Ale skąd, bracie, weźmie cię do siebie, powiedział majster. A Urondo: zostaniesz z nami, zobaczysz. Ciągle jeszcze było gorąco, popołudniowe słońce barwiło na czerwono pola bawełny, dom, kamienie.

– Mówił, ale same wariactwa, señor Lozano – powiedział Ludovico. – Że jest zastępcą szefa Apry, że sam jest szefem. Że apriści przyjdą z armatami, żeby go odbić. Dostał kręćka, słowo daję.

– I powiedziałeś jej, w jednym domu w San Miguel potrzebują pokojówki? – powiedziała Queta. – i zaprowadziłeś ją do Hortensji?

– Naprawdę uważa pan, że Odria mógłby zostać pobity przez Montagne’a? – powiedział don Fermín.

– No to was wystrychnął na dudków – powiedział señor Lozano. – Ach, wy darmozjady. Wy półgłówki.

– Więc to ta Amalia, ta, co przyszła do pracy w poniedziałek – powiedziała Queta. – Albo ty jesteś jeszcze głupszy, niż myślałam. Wydaje ci się, że nikt się o tym nie dowie?

– Wygrałby Montagne albo jakikolwiek inny kandydat opozycji – powiedział Cayo Bermúdez. – Nie zna pan Peruwiańczyków, don Fermín? Wszyscy mamy kompleksy, lubimy popierać słabszego, a nie tych, co są przy władzy.

– Nie, señor Lozano – powiedział Hipólito. Nie jesteśmy darmozjady, nie jesteśmy półgłówki. Niech pan zobaczy, jakeśmy go załatwili, sam pan się przekona.

– I kazałeś jej przysiąc, że nie powie Hortensji, że to ty jej poleciłeś ten dom? – powiedziała Queta. – Wmówiłeś w nią, że Cayo-Śmierdziel by ją wyrzucił, gdyby wiedział, że ona cię zna?

Kiedy lak pogadywali, otworzyły się drzwi dużego domu i wyszedł ten, co dawał rozkazy. Minął podwórze i stanął przed nimi, pokazał palcem na Trifulcia: portfel don Emilia, ty skurwysynu.

– Szkoda, że pan nie przyjmuje mandatu senatorskiego – powiedział Cayo Bermúdez. – Prezydent miał nadzieję, że pan będzie rzecznikiem większości w Parlamencie, don Fermín.

– Portfel? Ja miałbym go ściągnąć? – Trifulcio wstał i walił się w pierś. – Ja, don, ja?

– Durnie – powiedział pan Lozano. – To czemużeście go nie zanieśli do izby chorych, idioci?

– Okradasz pana, który cię karmi? – powiedział ten, co dawał rozkazy. – Pana, który cię wziął do pracy, ciebie, chociaż każdy wie, żeś złodziej?

– Nie znasz kobiet – powiedziała Queta. – Któregoś dnia wygada się Hortensji, że cię zna, że to ty ją ściągnąłeś do San Miguel. A potem Hortensja wygada wszystko Cayo-Śmierdzielowi, a Cayo powie Zavali. I wtedy cię załatwią, Ambrosio.

Trifulcio rzucił się na kolana, zaklinał się i pochlipywał. Ale, ten, co dawał rozkazy, był niewzruszony: on go każe znowu wsadzić, ty bandyto, znamy cię, złodzieju, zaraz oddaj portfel. Na to otworzyły się drzwi dużego domu i wyjrzał don Emilio: co się tu dzieje.

– Zanieśliśmy, ale nie chcieli go przyjąć, señor Lozano – powiedział Ludovico. Mówili, że oni nie mogą za niego odpowiadać, jeśli pan im nie da rozkazu na piśmie.

– Rozmawialiśmy już o tym, don Cayo – powiedział don Fermín. – Jestem szczęśliwy mogąc służyć prezydentowi. Ale senatorstwo wymaga absolutnego poświęcenia się polityce, a ja nie mogę.

– Ja nic nie wygadam, ja nigdy nie mówię, czego nie trzeba – powiedziała Queta. – Mnie to nic a nic nie obchodzi. I tak cię rozpieprzą, ale nie przeze mnie.

– A, powiedzmy, ambasady też by pan nie przyjął? – rzekł Cayo Bermúdez. – Generał jest panu bardzo wdzięczny za współpracę i chciałby to okazać. Nie interesowałoby to pana, don Fermín?

– On mnie obraża, don Emilio – powiedział Trifulcio. – Oskarża mnie o takie świństwo. Ażem się spłakał, don Emilio.

– Mowy nie ma – powiedział don Fermín ze śmiechem. – Nie nadaję się ani do parlamentu, ani do dyplomacji, don Cayo.

– To nie ja, señor – rzekł Hipólito. – On sam z siebie zaczął szaleć, sam się rzucił na ziemię, señor. Myśmy go prawie nie dotknęli, przysięgam panu, señor Lozano.

– To nie on, skądże – rzekł don Emilio do tego, co dawał rozkazy. – To jakiś Indianin z tego tłumu podczas manifestacji. Ty byś mi nie zrobił takiego draństwa, nie okradłbyś mnie, prawda, Trifulcio?

– Pańska obojętność na pewno zaboli generała – powiedział Cayo Bermúdez.

– Prędzej bym sobie dał rękę uciąć, don Emilio – powiedział Trifulcio.

– Sami nawarzyliście piwa – powiedział pan Lozano. – Więc teraz sami musicie się wyplątać z tej cholernej historii.

– Ależ skąd, pan się myli, gdzież tu obojętność – powiedział don Fermín. – Odria zawsze znajdzie okazję, żeby mi się odwdzięczyć. I pan też, don Cayo, mówię to panu, skoro już tak szczerze rozmawiamy.

– Wynieście go ostrożnie i ani pary z gęby – powiedział pan Lozano. – I zostawcie gdziekolwiek. A gdyby was ktoś zobaczył, to marny wasz los. I jeszcze ja wam dołożę. Zrozumiano?

– No już dobrze, ty czarna małpo – powiedział don Emilio. I poszedł do drugiego domu razem z tym, co dawał rozkazy, a Urondo i majster też zaraz sobie poszli. Ale cię nazwał, Trifulcio, roześmiał się Téllez.

– Pan mnie ciągle zaprasza, chciałbym się zrewanżować – rzekł Cayo Bermúdez. – Chętnie bym pana widział u siebie na kolacji któregoś wieczora, don Fermín.

– Już on będzie miał za swoje, ten, co mnie obraził – powiedział Trifulcio.

– Załatwione, señor – powiedział Ludovico. – Jużeśmy go wzięli i wynieśli, i nikt nas nie widział.

– I mówisz, żeś mu nie ściągnął portfela? – powiedział Téllez. – Mnie nie oszukasz, Trifulcio.

– Kiedy tylko pan sobie życzy – rzekł don Fermín. – Z prawdziwą przyjemnością, don Cayo.

– Ściągnąć ściągnąłem, ale on wacie nie zauważył – powiedział Trifulcio. – Skoczymy wieczorem do miasteczka?

– U Jana Bożego, w bramie, señor Lozano – powiedział Hipólito. – Nikt nas nie widział.

– Mam taki mały domek w San Miguel, niedaleko Berteloto – powiedział Cayo Bermúdez. – No a poza tym, hm, nie wiem, czy pan słyszał, don Fermín.

– O co chodzi, o kim wy mi tu gadacie – powiedział pan Lozano. – Jeszczeście nie zapomnieli czy co, u diabła?

– Ile forsy było w portfelu, co, Trifulcio? – powiedział Téllez.

– Owszem, owszem, słyszałem – powiedział don Fermín. – Pan wie, jak to jest w Limie, don Cayo, nic tylko plotki w tym naszym światku.

– Nie bądź taki ciekawski – powiedział Trifulcio. – Niech ci będzie dosyć, że ja dzisiaj stawiam.

– Ależ oczywiście, tak jest – powiedział Ludovico. – Nikomu pary z gęby. Wszystko zapomniane, señor.

– Od półtora roku siedzę w Limie, ale ciągle jeszcze jestem prowincjuszem, nie znam tutejszych zwyczajów – powiedział Bermúdez. – Mówiąc szczerze, byłem trochę onieśmielony. Obawiałem się, że pan zechce mnie odwiedzić, don Fermín.

– I ja też zapomniałem, señor Lozano, słowo daję, że zapomniałem – powiedział Hipólito. – Jaki znów Trinidad López, nigdy go nie widziałem, nie było takiego. Sam pan widzi, nie? Zapomniałem i tyle.

Téllez i Urondo, już zaprawieni, kiwali się na drewnianej ławie w gospodzie, ale Trifulcio mimo upału i wyżłopanego piwa ciągle był trzeźwy. Przez szpary w ścianie widać było piaszczysty, ubielony słońcem placyk przed chatą, do której wchodzili głosujący. Trifulcio patrzył na żandarmów trzymających straż. ‘Przed południem zajrzeli parę razy na piwo, a teraz stali pod drzewami tamtej chaty w swoich zielonych mundurach. W dali, za głowami Télleza i Urondo widniało pasemko plaży i połyskliwe morze z plamami alg. Widzieli odpływające łodzie, widzieli, jak roztapiają się w odległym niebie na horyzoncie. Zjedli świeżą sałatkę rybną i smażoną rybę z gotowanymi kartoflami i do tego piwo, dużo piwa.

– Myśli pan, że ze mnie świętoszek albo głupiec? – powiedział don Fermín. Ależ don Cayo. Przecież to wspaniałe, że pan zdobył taką kobietę. Z przyjemnością przyjdę, kiedy tylko państwo zechcecie.

Trifulcio zobaczył obłok kurzu, zobaczył czerwoną furgonetkę. Przejechała placyk ścigana przez stado szczekających psów, zatrzymała się przed gospodą, wysiadł ten, co dawał rozkazy. Dużo ludzi już głosowało? Bardzo dużo, całe rano wchodzili i wychodzili. Miał na sobie wysokie buty, spodnie do końskiej jazdy i bluzę: jak się urżną, to nie chce ich widzieć na oczy, niech więcej nie piją. A Trifulcio: ale tam są dwaj mundurowi, don. Niech cię o nich głowa nie boli, powiedział ten, co dawał rozkazy. Wsiadł na furgonetkę i odjechał w chmurze pyłu i wśród szczekania psów.

– Prawdę rzekłszy, to i pan tu trochę zawinił – powiedział Cayo Bermúdez. – Pamięta pan ten wieczór w „Embassy”?

Ludzie wychodzili po głosowaniu i chcieli zajrzeć do gospody, ale właścicielka stanęła w drzwiach: zamknięte z powodu wyborów, nikogo nie przyjmujemy. A dla tamtych nie zamknięte? Stara nie dawała żadnych wyjaśnień: wynocha, a jak nie, to zawołam mundurowych. Ludzie odstępowali klnąc.

– Jasne, że pamiętam – śmiał się don Fermín. – Ale nigdy bym nie pomyślał, że Muza złamie panu serce, don Cayo.

Na placyku pomiędzy chatami było już więcej cienia niż słońca, kiedy znowu pojawiła się czerwona furgonetka, teraz pełna mężczyzn. Trifulcio spojrzał w stronę tamtej chaty: gromadka głosujących ciekawie przyglądała się samochodowi, dwaj żandarmi też patrzyli. Szykować się, ponaglał ten, co dawał rozkazy, i mężczyźni wyskakiwali z furgonetki, ale już, raz, dwa. Zaraz się skończy głosowanie, zaraz zapieczętują urny.

– Wiem, czemu to zrobiłeś, ty nędzniku – powiedział don Fermín. – Nie dlatego, że ode mnie wyciągała forsę, nie dlatego, że mnie szantażowała.

Trifulcio, Téllez i Urondo wyszli z gospody, stanęli na czele przybyłych mężczyzn. Było ich nie więcej niż piętnastu, Trifulcio ich poznał: faceci, którzy robili przy bawełnie, peoni, dwóch służących z domu don Emilia. Niedzielne buciki, spodnie z grubego płótna, kapelusze. Oczy im się świeciły, jechało od nich wódą.

– No i co powiecie o naszym Cayo – rzekł pułkownik Espina. – Byłem pewny, że on nic nie robi, tylko dzień i noc pracuje, a tymczasem widzicie, jak się urządził. Ładna kobit-ka, prawda, don Fermín?

Szli gromadą przez placyk i ludzie stojący w drzwiach chaty zaczęli się trącać łokciami i usuwać z drogi. Obaj żandarmi ruszyli im naprzeciw.

– Tylko z powodu anonimu, który mi przysłała, tego, w którym była mowa o twojej dziewczynie – powiedział don Fermín. – Nie za mnie chciałeś się mścić. Za siebie, ty nędzniku.

– Tutaj jest jakieś oszukaństwo – powiedział ten, co dawał rozkazy. – Przyszliśmy zaprotestować.

– Muszę przyznać, że mnie to zaskoczyło – powiedział pułkownik Espina. – Psiakrew, nasz cichutki Cayo z taką babką. Nie do wiary, prawda, don Fermín?

– Nie pozwolimy na oszustwa – powiedział Téllez. – Niech żyje generał Odria, niech żyje don Emilio Arévalo!

– My tu jesteśmy od pilnowania porządku – powiedział jeden z dwóch żandarmów. – Głosowanie to nie nasza rzecz. Idźcie z waszym protestem do tych, co siedzą za stołami.

– Niech żyje! – krzyczeli nowo przybyli. – Arévalo-Odría!

– Najlepsze w tym wszystkim jest to, że ja sam go namawiałem, żeby się trochę zabawił – rzekł pułkownik Espina. – A nie pracuj tyle, a korzystaj z życia. No i proszę, don Fermín, proszę, co się okazało.

Ludzie podeszli do nich, przemieszali się z nimi, patrzyli na nich, zerkali na żandarmów i śmiali się. A wtedy w drzwiach chaty stanął maleńki człowieczek i ze strachem spojrzał na Trifulcia: co to za awantury? Miał na sobie marynarkę i krawat, miał okulary i mały, mokry od potu wąsik.

– Proszę odejść – powiedział roztrzęsionym głosem. – Głosowanie skończone, już szósta. Panowie żandarmi, niech ci ludzie odejdą.

– Myślałeś, że cię zwolnię, bo się dowiedziałem o twojej dziewczynie – rzekł don Fermín. – Myślałeś, że jak to zrobisz, to będziesz mnie miał w ręku. Ty też mnie chciałeś szantażować, nędzniku.

– Oni mówią, señor, że tu było jakieś oszukaństwo – powiedział żandarm.

– Mówią, że przyszli zaprotestować, señor – powiedział drugi.

– A ja go pytałem kiedy sprowadzisz z Chincha twoją żonę – powiedział pułkownik Espina. – Nigdy, niech sobie siedzi w Chincha, tylko tyle. No i widzi pan, don Fermín, jaki obrotny się zrobił nasz prowincjusz Cayo.

– A pewnie, chcą zrobić jakieś oszukaństwo – powiedział inny facet, który właśnie wyszedł z chaty. – Chcą okraść don Emilia Arévalo z jego głosów.

– Ale skąd, co pan opowiada – mały człowieczek szeroko otworzył oczy. – Przecież pan sam przeprowadzał kontrolę jako reprezentant stronników Arévalo. Jak moglibyśmy was oszukać, skoro jeszcze nawet nie policzyliśmy głosów?

– No dobrze, dość tego – rzekł don Fermín. – Już nie płacz. Nie było tak, nie myślałeś tak, nie dlatego to zrobiłeś?

– My na to nie pozwolimy – powiedział ten, co dawał rozkazy. – Chodźmy do środka.

– Koniec końców, ma prawo się rozerwać – powiedział pułkownik Espina. – Mam nadzieję, że generał nie będzie mu miał za złe, że tak całkiem otwarcie wziął sobie kochankę.

Trifulcio ujął za klapy małego człowieczka i łagodnie odsunął od drzwi. Widział, jak tamtemu zżółkła twarz, czuł, jak drży. Wszedł do chaty za Téllezem, Urondo i tym, co dawał rozkazy. W środku jakiś młodzik w dresie zerwał się na nogi i krzyknął, nie wolno wchodzić, policja, policja! Téllez pchnął go i chłopak runął na ziemię krzycząc, policja, policja! Trifulcio go podniósł, posadził na krześle, spokój, tylko grzecznie, synku. Téllez i Urondo zabrali urny i wyszli na ulicę. Mały człowieczek zgnębiony patrzył na Trifulcia: to przestępstwo, oni pójdą do więzienia, i głos mu się załamał.

– Zamknij się, tobie zapłacił Mendizábal – powiedział Téllez.

– Zamknij się, bo kto inny ci zatka gębę – powiedział Urondo.

– Nie pozwolimy na nadużycia – rzekł do żandarmów ten, co dawał rozkazy. – Zaniesiemy urny do Sądu Okręgowego.

– Zresztą nie sądzę, żeby generał miał o cokolwiek pretensję do Cayo – powiedział pułkownik Espina. – On mówi, że moja największa zasługa dla kraju to to, że wygrzebałem Bermudeza z tej prowincjonalnej dziury i ściągnąłem do współpracy. Cayo kompletnie zawojował generała, don Fermín.

– No już dobrze – rzekł don Fermin. – Nie płacz, ty biedny głupcze.

W furgonetce Trifulcio usiadł z przodu. Przez okienko dojrzał jeszcze, że w drzwiach chaty mały człowieczek i chłopak w dresie o coś się kłócą z żandarmami. Ludzie popatrywali na nich, pokazywali na samochód, kilku się roześmiało.

– W porządku, nie chciałeś mnie szantażować, chciałeś mi pomóc – rzekł don Fermín. – I zrobisz, co ci powiem, i będziesz mnie słuchał. Ale już dość tych łez, przestań.

– I na to ta cała heca? – powiedział Trifulcio. – Dla tych dwóch facetów od pana Mendizábala? Bo inni to tylko się gapili.

– Nie pogardzam tobą, nie czuję do ciebie nienawiści – powiedział don Fermín. – No, już, w porządku, szanujesz mnie, zrobiłeś to dla mnie. Żebym ja nie cierpiał, zgoda. Nie jesteś nędznikiem, wszystko w porządku.

– Mendizábal był bardzo pewny siebie – powiedział Urondo. – Jego ziemia, więc myślał, że położy łapę na wyborach. Ale się naciął.

– No już dobrze, już dobrze – powtarzał don Fermín.

Policjanci pozrywali afisze z fasady San Marcos, pozacierali napisy „Niech żyje strajk” i „Precz z Odrią”. W parku uniwersyteckim nie było już studentów. Przed mauzoleum bohaterów narodowych stali żandarmi, na rogu Azángaro dwa wozy policyjne, a na przyległych podwórzach patrole żandarmów. Santiago przebiegł Colmena i plac San Martin. Na ulicy Unión co dwadzieścia metrów pojawiał się wśród przechodniów groźnie wyglądający żandarm, z kaemem, z maską gazową na ramieniu, z pękiem granatów łzawiących przy pasie. Ludzie wychodzili z biur, włóczędzy i miejscy donżuani patrzyli na żandarmów z zaciekawieniem, ale bez strachu. Na Placu Broni też stały wozy policyjne, a przed żelaznymi kratami Pałacu, prócz strażników w czarno-czerwonych mundurach, można było zobaczyć żołnierzy w hełmach. Ale za mostem, w dzielnicy Runąć, nie było nawet policjantów ze służby ruchu. Chłopcy o twarzach zabijaków i zabijaki o twarzach gruźlików kurzyli papierosy pod starymi latarniami wokół Francisca Pizzaro, i Santiago ruszył przed siebie pomiędzy sklepikami zaplutymi przez zataczających się pijaniców i żebraków, ulicami, na których kręcili się obszarpańcy i bezpańskie psy. Hotel Mogollón, wciśnięty w niewybrukowaną uliczkę, ciągnął się przez całą jej długość. W jamie recepcji nie było nikogo, korytarzyk i schody tonęły w ciemnościach. Na piętrze cztery złocone pręty znaczyły drzwi pokoju, mniejsze niż wnęka, w której się mieściły. Zapukał trzy razy, tak jak było umówione, i wszedł: twarz Washingtona, łóżko przykryte kapą, poduszka bez powłoczki, dwa krzesła, nocnik.

– W śródmieściu pełno policji – powiedział Santiago. – Spodziewają się następnej manifestacji wieczorem.

– Zła wiadomość, zabrali Indianina Martineza, kiedy wychodził z wydziału inżynierii – powiedział Washington; był mizerny, oczy miał podkrążone, nie ten sam człowiek. – Ktoś z jego rodziny chodził do prefektury, ale nie pozwolili go zobaczyć…

Z desek sufitu zwisały pajęczyny, jedyna żarówka, umieszczona bardzo wysoko, rozsiewała brudne światło.

– Teraz apriści nie będą mogli powiedzieć, że tylko oni padają ofiarą – rzekł Santiago; i uśmiechnął się, zmieszany.

– Musimy zmienić lokal – powiedział Washington. – Nawet to dzisiejsze zebranie jest ryzykowne.

– Myślisz, że jak go zaczną bić, to coś wygada? – leżał związany, a krępy osiłek z rozmachem zadawał ciosy, twarz Indianina ściągała się w grymas, usta krzyczały.

– Tego nigdy nie wiadomo – Washington uniósł ramiona i na moment spuścił wzrok. – A poza tym nie podoba mi się ten typ z recepcji. Dzisiaj drugi raz zażądał ode mnie dowodu. Llaque ma tu przyjść, a ja go nie zdążyłem uprzedzić o wpadce Martineza.

– Najlepiej będzie, jak szybko uzgodnimy, co trzeba, i zaraz wyparujemy – Santiago wyjął papierosa i zapalił; pociągnął kilka razy i podsunął paczkę Washingtonowi. – Więc zebranie Zrzeszenia ustalono na dziś wieczór?

– W Zrzeszeniu zostało już tylko dwunastu delegatów, którzy nie mieszają się do niczego – powiedział Washington. – Tak, w zasadzie tak, o dziesiątej, w gmachu medycyny.

– Żeby nie wiem co, i tak nas tam załatwią – powiedział Santiago.

– Może i nie, władze pewno wiedzą, że dziś w nocy strajk zostanie zakończony, i pozwolą nam się zebrać – powiedział Washington. – Niezależni się przestraszyli i chcą się wycofać. I chyba apriści też, tak mi się wydaje.

– A my co zrobimy? – powiedział Santiago.

– Właśnie to musimy teraz rozstrzygnąć – powiedział Washington. – Spójrz, mamy wiadomości z Cuzco i Arequipy. Tam jeszcze gorzej niż tu.

Santiago podszedł do łóżka, wziął dwa listy. Pierwszy był z Cuzco, proste, wydłużone literki kobiecego pisma i podpis – gryzmoł pełen romboidalnych ozdobników. Komórka nawiązała kontakt z apristami, aby przedyskutować sprawę strajku solidarnościowego, ale, towarzysze, zjawiła się policja, zajęła uniwersytet i zdziesiątkowała Zrzeszenie; co najmniej dwudziestu aresztowanych, towarzysze. Masy studenckie są apatyczne, jednak morale towarzyszy, którzy uniknęli represji, nadal jest wysokie, mimo niepowodzeń. Braterskie uściski. List z Arequipy był pisany na maszynie kolorem ni mniej, ni więcej tylko fioletowym, bez podpisu i nie skierowany wprost do żadnej konkretnej osoby. Przygotowaliśmy kampanię na uczelni, sprzyjająca atmosfera do poparcia strajku na San Marcos, ale policja opanowała uniwersytet, wśród zatrzymanych jest ośmiu naszych, towarzysze. Nie tracimy nadziei, że wkrótce będziemy mogli nadesłać bardziej pomyślne wiadomości. Życzymy wam powodzenia.

– W Trujilo rozruchy zostały zlikwidowane – powiedział Washington. – Nasi osiągnęli tylko to, że wystosowali apel. Poparcie moralne. A więc tyle co nic.

– Żaden uniwersytet nie poprze San Marcos, żaden związek nie poprze tramwajarzy – powiedział Santiago. – Wobec tego nie ma rady, trzeba przerwać strajk.

– Tak czy tak, coś się zrobiło – powiedział Washington. – A teraz, skoro wielu spośród nas aresztowano, możemy pod tym sztandarem w każdej chwili zacząć na nowo.

Trzykrotne pukanie do drzwi, wejść, powiedział Washington, i wszedł Hektor, w szarym ubraniu, zdyszany.

– Myślałem, że się spóźnię, a tu jestem jeden z pierwszych – usiadł na krześle, chustką otarł czoło. Odetchnął głęboko i wydmuchnął powietrze jak dym z papierosa. – Nie udało się złapać ani jednego tramwajarza. Policja zajęła lokal związkowy. Byliśmy z dwoma apristami. Oni też stracili łączność z komitetem strajkowym.

– Zabrali Indianina, jak wychodził z inżynierii – powiedział Washington.

Hektor znieruchomiał i patrzył na niego z chustką przy ustach.

– Żeby mu tylko za dużo nie dosolili i nie uszkodzili czego… – jego wymuszony uśmiech zamarł i zgasł; znów odetchnął i schował chustkę. Teraz był zupełnie poważny. – W takim razie nie powinniśmy się tu dzisiaj spotykać.

– Ma przyjść Llaque, nie mogłem go uprzedzić – powiedział Washington. – A poza tym Zrzeszenie zbiera się za półtorej godziny, tak że ledwo nam starczy czasu, żeby wszystko uzgodnić.

– Co mamy uzgadniać – powiedział Hektor. – Niezależni i apriści chcą przerwać strajk i to jest najrozsądniejsze. Wszystko w rozsypce, trzeba ocalić to, co zostało z organizacji studenckich.

Znów trzykrotne pukanie, cześć, towarzysze, czerwony krawat i głosik jak ćwierkanie ptaka. Llaque ze zdziwieniem rozejrzał się po pokoju.

– Przecież umówiliśmy się na ósmą, prawda? Co z resztą?

– Martínez wpadł dziś rano – powiedział Washington. – Może odwołamy zebranie i wyjdziemy?

Maleńka twarz nawet się nie zachmurzyła, w oczach nie było niepokoju. Pewno przywykł do tego rodzaju nowin – myśli – do ukrywania się i strachu. Spojrzał na zegarek i przez chwilę milczał, zastanawiając się nad czymś.

– Jeżeli przed południem, to niegroźne – rzekł wreszcie, z zawstydzonym półuśmiechem. – Będą go przesłuchiwać dopiero w nocy, a może i nad ranem. Mamy aż nadto czasu, towarzysze.

– Ale ty lepiej wyjdź – powiedział Hektor. – Ty się najbardziej narażasz.

– Spokojnie, słychać was już na schodach – Solórzano stanął w progu, – Więc wzięli Indianina. Psiakrew, pierwsza wpadka.

– Zapomniałeś, że masz trzy razy pukać? – rzekł Washington.

– Drzwi były otwarte – powiedział Solórzano. – i wydzieraliście się na całe gardło.

– Dochodzi pół do dziewiątej – powiedział Llaque. Gdzie inni towarzysze?

– Jacobo miał iść na spotkanie z włókniarzami, a Aida razem z jednym delegatem z pedagogiki na Uniwersytet Katolicki – powiedział Washington. – Na pewno zaraz przyjdą. Możemy zaczynać.

Hektor i Washington usiedli na łóżku, Santiago i Llaque na krzesłach. Solórzano na podłodze. Czekamy, towarzyszu Julianie, usłyszał Santiago i drgnął. Zawsze zapominałeś, że to twój pseudonim, Zavalita, i że jesteś sekretarzem, że masz protokołować i streszczać przebieg poprzedniego zebrania. Zrobił to szybko, półgłosem, nawet nie podniósł się z miejsca.

– A teraz raporty – powiedział Washington. – Tylko krótko i zwięźle, bardzo proszę.

– Może sprawdzić, co się z nimi dzieje – powiedział Santiago. – Zadzwonię.

– W hotelu nie ma telefonu – powiedział Washington. – Musiałbyś szukać gdzieś obok w sklepie, a teraz nie trzeba się kręcić. Dopiero pół godziny spóźnienia, zaraz przyjdą.

Raporty – myśli – długie monologi, w których trudno było się połapać, odróżnić fakty od interpretacji, a interpretację od retoryki. Ale tego wieczoru wszyscy byli szybcy, oszczędni w słowach i rzeczowi. Solórzano: Zrzeszenie na wydziale rolniczym odrzuciło wniosek, ze względu na polityczny aspekt sprawy; czemu San Marcos przyłącza się do strajku tramwajarzy? Washington: przywódcy studenccy z Seminarium Nauczycielskiego powiedzieli nie da się nic zrobić, jeśli wezwiemy do głosowania, dziewięćdziesiąt procent będzie przeciwko strajkowi, możemy wam jedynie udzielić moralnego poparcia.

Hektor: łączność z komitetem strajkowym tramwajarzy została zerwana, kiedy policja zajęła lokal związkowy.

– Wydział rolniczy odmawia udziału, inżynieria też, Seminarium Nauczycielskie też, co do Katolickiego jeszcze nic nie wiemy – powiedział Washington. – Uniwersytety w Cuzco i Arequipie zajęte przez policję, a w Trujillo wycofali się. Tak mniej więcej przedstawia się sytuacja. To niemal pewne, że dziś wieczorem na zebraniu Zrzeszenia padnie wniosek, żeby zakończyć strajk. W ciągu najbliższej godziny musimy ustalić nasze stanowisko w tej sprawie.

Wydawało się, że nie będzie żadnej dyskusji, myśli, że wszyscy są jednego zdania. Hektor: rozruchy rozbudziły świadomość polityczną wśród studentów, teraz trzeba przycichnąć, zanim zdążą zlikwidować Zrzeszenie. Solórzano: przerwać strajk, owszem, ale tylko po to, aby natychmiast wziąć się za przygotowanie do następnej akcji, o szerszym zasięgu i lepiej zorganizowanej. Santiago: tak, i zaraz zacząć kampanię o uwolnienie aresztowanych studentów. Washington: z tych dni walki wynieśliśmy wiele doświadczeń i wskazówek na przyszłość, Frakcja uniwersytecka Cahuide przeszła ogniową próbę; on też jest za zakończeniem strajku po to, aby móc zebrać nowe siły.

– Chciałbym wam coś powiedzieć, towarzysze – rzekł Llaque swoim wątłym, nieśmiałym głosikiem, w którym jednak nie czuło się wahania. – Przecież kiedy Frakcja postanowiła poprzeć strajk tramwajarzy, już o tym wszystkim wiedzieliśmy.

O czym wiedzieliśmy? Że związki zawodowe są słabe, bo prawdziwi przywódcy robotniczy poumierali albo siedzą po więzieniach czy na wygnaniu; że strajk wywoła represje i aresztowania; i że inne uniwersytety odwrócą się od San Marcos. Czyśmy tego nie wiedzieli, towarzysze, czyśmy nie przewidzieli? Jego mała rączka unosiła się i opadała tuż przy twojej twarzy, Zavalita, a cichy głos nalegał, powtarzał, przekonywał. Wiedzieliśmy, że strajk będzie miał takie skutki; że zmusi rząd do zrzucenia maski; i że cała brutalność władz wyjdzie na jaw bez żadnych osłonek. Sytuacja jest niedobra, mówicie? Bo trzy uniwersytety zajęte i co najmniej pięćdziesięciu przywódców robotniczych i studenckich aresztowano? A błyskawiczne wiece na Jirón de la Unión? A sam fakt, że prasa burżuazyjna musiała informować o represjach?

To jeszcze mało? To pierwsze na taką skalę wystąpienie przeciw Odrli, pierwsze pęknięcie tyloletniej nienaruszonej dyktatury. I to jest złe? Czy nie jest nonsensem wycofywać się w takiej chwili? Czy nie rozsądniej byłoby postarać się zwiększyć zasięg rozruchów i zradykalizować je? Trzeba oceniać sytuację nie z reformistycznego punktu widzenia, ale w sposób rewolucyjny, towarzysze. Umilkł, a oni zbici z tropu, patrzyli na niego i na siebie nawzajem.

– Jeżeli apriści i niezależni są zgodni co do tego, żeby zakończyć strajk, to my nic nie możemy zrobić – powiedział w końcu Solórzano.

– Możemy przystąpić do walki, towarzysze – powiedział Llaque.

I wtedy, myśli, otworzyły się drzwi i weszło tych dwoje. Aida pierwsza, szybko, i już stała na środku pokoju; Jacobo z tyłu, za nią.

– Najwyższy czas – powiedział Washington. – Już się niepokoiliśmy.

– Jacobo mnie zamknął i nie pozwolił iść na Uniwersytet Katolicki – jednym tchem, myśli, jakby klepała wyuczoną lekcję. – i on też nie poszedł na spotkanie, które mu naznaczyła Frakcja. Proszę o usunięcie go z partii.

– Teraz rozumiem, czemu przez tyle lat dusiłeś to w sobie, Zavalita – powiedział Garlitos.

Stała pomiędzy dwoma krzesłami, pod wiszącą u sufitu żarówką, zacisnęła pięści, oczy jej latały, usta się trzęsły. Pokój nagle zmalał, zabrakło powietrza. Patrzyli na nią jak sparaliżowani, przełykali ślinę, Hektor się pocił. Tuż przy tobie, blisko, oddech Aidy, Zavalita, jej cień chyboczący na podłodze. Czułeś suchość w gardle, gryzłeś wargi, serce ci waliło.

– Zaraz, towarzyszko, spokojnie – powiedział Washington. My tu właśnie…

– A poza tym groził, że się zabije, bo mu powiedziałam, że już z nim nie będę – aż zsiniała, myśli, oczy miała szeroko otwarte i wypluwała słowa, jakby parzyły ją w język. – Musiałam kłamać, żeby mi pozwolił wyjść. Proszę, żeby go usunięto.

– Ziemia się otworzyła – powiedział Santiago. – Nie dlatego, że tak wobec wszystkich wynikła tamta sprawa. Tylko ta cała kotłowanina, Garlitos, te awantury, zamykanie w domu i szantażowanie samobójstwem.

– Nie masz nic więcej do powiedzenia? – rzekł w końcu Washington.

– Aż do tego momentu nie przyszło ci do głowy, że oni śpią ze sobą, Zavalita – roześmiał się Garlitos. – Myślałeś, że patrzą sobie w oczy i trzymają się za rączki, i deklamują wiersze Majakowskiego i Nazima Hikmeta.

Teraz wszyscy się poruszyli, Hektor ociera\ twarz, Solórzano gapił się w sufit, ale dlaczego tamten nie podszedł bliżej, dlaczego krył się gdzieś z tyłu i nic nie mówił. Aida ciągle stała koło ciebie, Zavalita, dłonie już teraz miała rozwarte, na małym palcu połyskiwała srebrna obrączka z jej inicjałami, paznokcie krótko przycięte, jak u mężczyzny. Santiago podniósł rękę i Washington dał mu znak, żeby mówił.

– Za godzinę zbiera się Zrzeszenie, a myśmy jeszcze nic nie postanowili – byłem zgnębiony, bałem się, że zaraz mi się załamie głos, myśli. – Czy mamy teraz tracić czas na roztrząsanie czyichś prywatnych spraw?

Umilkł, zapalił papierosa, płonąca zapałka poleciała na podłogę, przydeptał ją. Na ich twarzach zobaczył zdumienie, zobaczył kiełkujący gniew. Oddech Aidy ciągle tuż, blisko, niespokojny, ciężki.

– Masz rację, sprawy osobiste nas nie obchodzą – mruknął Washington z niesmakiem. – Ale to, co nam przed chwilą powiedziała Aida, to poważny problem.

Milczenie najeżone kolcami, myśli, i nagły, ogłupiający, duszący upał.

– Mnie nie obchodzi, że tych dwoje się kłóciło, zamykało w domu czy próbowało samobójstwa – powiedział Hektor z chustką przy twarzy. – Natomiast chciałbym wiedzieć, co jest z włókniarzami i jak wygląda sytuacja na Uniwersytecie Katolickim. Jeśli towarzysze mieli tam iść, a nie poszli, to niech nam wytłumaczą dlaczego.

– Towarzyszka już wyjaśniła – zaszemrał ptasi głos. – Teraz niech ten drugi towarzysz poda swoją wersję i skończmy Z tym wreszcie.

Oczy, które zwróciły się ku drzwiom, powolne kroki Jacoba, Jacobo obok Aidy. Jego pomięte jasnoniebieskie ubranie, koszula wyłażąca ze spodni, nie zapięta marynarka, przekrzywiony krawat.

– To prawda, co mówiła Aida, poniosły mnie nerwy – zacinał się przy każdym słowie, myśli, chwiał się na nogach jak pijany. – Zaślepiło mnie, miałem moment słabości, kryzys. Może to przez te wszystkie niedospane noce, towarzysze. Podporządkuję się każdej decyzji, towarzysze.

– Nie pozwoliłeś Aidzie iść na Katolicki? – powiedział Solórzano. – Naprawdę nie poszedłeś na spotkanie z włókniarzami, naprawdę nie chciałeś puścić Aidy na zebranie?

– Nie wiem, co się ze mną działo, nie wiem – te oczy pełne strachu, udręczone, myśli, i to spojrzenie szaleńca. – Proszę was wszystkich o wybaczenie. Chcę przezwyciężyć moją słabość, pomóżcie mi, towarzysze. To, co towarzyszka, to, co Aida, to prawda. Pogodzę się z każdą waszą decyzją, towarzysze.

Skończył, cofnął się pod drzwi i Santiago już go nie widział. Aida znowu sama, jej posiniała ręka, wyprężona i napięta. Solórzano wstał, ze zmarszczonym czołem.

– Powiem otwarcie, co myślę – jego twarz wykrzywiona gniewem, myśli, i głos brzmiący rozczarowaniem. – Głosowałem za strajkiem, bo przekonały mnie argumenty Jacoba. On był wtedy największym entuzjastą, dlatego wybraliśmy go na delegata do Zrzeszenia i do komitetu strajkowego. Muszę wam przypomnieć, że gdy towarzysz Jacobo zachowywał się jak egoista, w tym samym czasie zatrzymano Martineza. Uważam, że powinniśmy w jakiś sposób napiętnować takie uchybienie. Nawiązanie kontaktu z włókniarzami, z Katolickim, to w chwili obecnej, a zresztą co tam się będę rozwodził, wszyscy wiemy. Takie rzeczy nie powinny się zdarzać, towarzysze.

– Jasne, że to poważna historia, to oczywiste wykroczenie – powiedział Hektor. – Ale teraz nie mamy czasu, Solórzano. Za pół godziny zbierają się ci ze Zrzeszenia.

– Byłoby szaleństwem tracić czas na takie sprawy, towarzysze – ptasi głosik, zaniepokojony, niecierpliwy, podniesiona rączka. – Trzeba to odłożyć na później, a teraz wrócić do zasadniczego tematu naszej narady.

– Proszę o odłożenie dyskusji nad sprawą Jacoba do najbliższego spotkania – powiedział Santiago.

– Nie chciałbym nikogo obrażać, ale Jacobo nie powinien uczestniczyć w zebraniu – powiedział Washington; zawahał się i po chwili dodał: – Wydaje mi się, że nie można mieć do niego zaufania.

– Poddaj pod głosowanie mój wniosek – powiedział Santiago. – Teraz tracimy czas przez ciebie, Washington. Chcesz, żebyśmy zapomnieli o strajku, o Zrzeszeniu, i całą noc kłócili się o Jacoba?

– Czas ucieka, towarzysze – nalegał, błagał Llaque. – Opamiętajcie się.

– W porządku, głosujemy – powiedział Washington. – Jacobo, masz jeszcze coś do powiedzenia?

Jego kroki, jego postać, wyjął ręce z kieszeni i zacisnął jedną na drugiej. Jasne kosmyki spadały mu na uszy, jego oczy nie były już takie bystre i ironiczne jak na zebraniach kółka, myśli, z każdego ruchu biło poczucie kęski i poniżenia.

– A ja myślałem, że dla niego istnieje tylko organizacja i rewolucja – powiedział Santiago. – No i widzisz, Garlitos, nagle okazuje się, że to nieprawda. Był taki sam jak ty, jak ja, ot, zwykły człowiek z krwi i kości.

– Rozumiem wasze wątpliwości, nie macie już do mnie zaufania – wybąkał. – Jestem gotów złożyć samokrytykę, podporządkuję się każdej decyzji. Dajcie mi szansę, żebym mógł się czymś wykazać, pozwólcie mi, towarzysze, mimo wszystko.

– Lepiej wyjdź z pokoju, dopóki nie zakończymy głosowania – powiedział Washington.

Santiago nie słyszał, kiedy tamten otworzył drzwi; wiedział tylko, że wyszedł, bo żarówka zakołysała się i drgnęły cienie na ścianach. Wstał, wziął Aidę za ramię i wskazał jej krzesło. Usiadła. Jej ręce na kolanach, myśli, jej czarne, wilgotne rzęsy, włosy bezładnie opadające na kark, jej uszy jak w gorączce. Gdyby tak wtedy uniosła się twoja dłoń, myśli, gdyby dotknęła jej szyi, głaskać te włosy, wsunąć w nie palce, unieść rękę i jeszcze, i jeszcze. Ach, Zavalita.

– Najpierw przegłosujemy wniosek Aidy – powiedział Washington. – Kto jest za usunięciem Jacoba, niech podniesie rękę.

– Mój wniosek był pierwszy – powiedział Santiago. – Przegłosujmy najpierw mój wniosek.

Ale Washington i Solórzano już podnieśli ręce. Wszyscy znów patrzyli na Aidę: siedziała ze spuszczoną głową z dłońmi na kolanach.

– Ty nie jesteś za? Przecież sama chciałaś – prawie krzyknął Solórzano.

– Zmieniłam zdanie – zaszlochała Aida. – Towarzysz Llaque ma rację. Trzeba to przełożyć na kiedy indziej.

– Nie do wiary powiedział ptasi głosik. – Co tu się dzieje, psiakrew.

– Balona z nas robisz czy jak? – powiedział Solórzano. – Czego ty właściwie chcesz, Aida?

– Zmieniłam zdanie – szepnęła Aida nie podnosząc głowy.

– Co jest, psiakrew – zaszemrał ptasi głosik. – Co się dzieje, to kpiny.

– Skończmy już te przekomarzania – powiedział Washington. – Kto jest za odłożeniem dyskusji nad tą sprawą.

Llaque, Hektor i Santiago podnieśli ręce, a zaraz potem Aida. Hektor śmiał się. Solórzano pokazywał na brzuch, że niby mu się chce rzygać, ptasi głos powtarzał co jest, psiakrew.

– Kobiety są niezrównane – powiedział Garlitos. – Tancerki, komunistki, burżujki, kolorowe czy białe, wszystkie mają coś, czego my nie mamy. Nie lepiej być ciotą, Zavalita? Dojść do porozumienia z kimś, kogo znasz, a nie z tymi przedziwnymi stworzeniami.

– Wobec tego zawołajcie Jacoba i dość tego cyrku – powiedział Washington. – Wracamy do poważnych spraw.

Santiago odwrócił się: otwarte drzwi, ogłupiała twarz Jacoba, który wpadł nagle do pokoju.

– Trzy auta policyjne przed bramą – szepnął łapiąc za ramię Santiago. – Cała kupa tajniaków i oficer.

– Zamknąć drzwi, do jasnej cholery – odezwał się ptasi głosik.

Wszyscy zerwali się z miejsc, Jacobo zamknął drzwi i oparł się na nich całym ciałem.

– Przytrzymaj – powiedział Washington patrząc na nich; zająknął się. – Papiery, listy. Trzymajcie drzwi, nie mamy klucza.

Hektor, Solórzano i Llaque rzucili się na pomoc Jacobowi i Santiago, którzy podpierali drzwi; wszyscy przetrząsali kieszenie. Washington pochylony nad nocną szafką, darł papiery i wrzucał do nocnika. Aida podawała mu broszury i ulotki zbierane od innych, krążyła na palcach między drzwiami a łóżkiem. Papiery już płonęły. Na zewnątrz nie było słychać żadnych odgłosów; przywarli do drzwi, nasłuchiwali przykładając do nich ucho. Llaque odsunął się, zgasił światło i w ciemnościach Santiago usłyszał głos Solórzano: a może to fałszywy alarm? Płomyczek w nocniku rósł, to znów się kurczył, i Santiago co pewien czas widział twarz Washingtona, który dmuchał w ogień. Ktoś zakaszlał i ptasi głosik szepnął „cicho”, i zaraz zaczęło kaszleć dwoje naraz.

– Za dużo dymu – szepnął Hektor – trzeba otworzyć okno. Czyjaś postać odsunęła się od drzwi i podeszła do okienka w suficie, ale ledwo dosięgała jego brzegu. Washington objął tego kogoś, uniósł i z otwartego okna wionęło świeże powietrze. Ogień zgasł i teraz Aida podawała nocnik Jacobowi; Washington po raz drugi podniósł Jacoba, a ten wystawił nocnik za okno. Washington zapalił światło: zmarszczone czoła, zapadnięte oczy, spieczona usta. Llaque dał znak, żeby się odsunęli od drzwi, żeby usiedli. Twarz miał wymiętą, w jednej chwili przybyło mu lat.

– Ciągle za dużo dymu – powiedział Llaque. – Palcie papierosy.

– Fałszywy alarm – mruknął Solórzano. – Nic nie słychać.

Santiago i Hektor częstowali wszystkich papierosami, nawet Aida, niepaląca, wzięła jednego. Washington ulokował się koło drzwi i patrzył przez dziurkę od klucza.

– Nie wiecie, że zawsze trzeba przynosić podręczniki uniwersyteckie? – powiedział Llaque; jego mała rączka poruszała się histerycznie. – Zbieramy się, żeby pogadać o studenckich sprawach. Nie politykujemy, to nas nic nie obchodzi. Nie ma Cahuide, nie ma Zrzeszenia. O niczym nie wiecie.

– Idą – powiedział Washington i odsunął się od drzwi. Czyjeś głosy, potem cisza i znów szept, i dwukrotne pukanie.

– To do pana – powiedział ktoś chrypliwie. – Mówią, że w pilnej sprawie.

Aida i Jacobo stali koło siebie, myśli, on ją trzymał za ramię. Washington zrobił krok ku drzwiom, ale otworzyły się same, jak wysadzone granatem: jeden się potknął, zawadził o próg, inni z krzykiem skoczyli do środka, rewolwery gotowe do strzału, ktoś klął ordynarnie, ktoś ciężko dyszał.

– O co chodzi, panowie – powiedział Washington. Dlaczego wchodzicie bez…

– Kto ma broń, niech rzuci na podłogę – powiedział niski mężczyzna w kapeluszu i niebieskim krawacie. – Ręce do góry. Zrewidujcie ich.

– Jesteśmy studentami – powiedział Washington. – Właśnie się…

Ale jeden z policjantów pchnął go i Washington urwał. Obmacali ich od stóp do głów i kazali wyjść gęsiego, z rękami do góry. Na ulicy czekało dwóch żandarmów z kaemami i cała gromada gapiów. Rozdzielili ich, Santiago został wepchnięty do samochodu razem z Hektorem i Solórzano. Siedzieli stłoczeni, tuż przy sobie, śmierdziało potem spod pach. Kierowca mówił coś do małego mikrofonu. Samochód ruszył: Puente de Piedra, Tacna, ulica Wilsona, aleja Espña. Zatrzymali się przed bramą prefektury, jeden z tajniaków poszeptał ze strażnikami i kazali wysiadać. Korytarz pełen otwartych drzwi, jakieś biurka, policjanci i faceci w cywilu, w samych koszulach, schody, następny korytarz, jakby dopiero co zlany wodą, otworzyły się drzwi, wchodzić tutaj, zamknięto i trzask przekręcanego klucza. Mały pokoik, który wyglądał jak poczekalnia notariusza, i tylko jedna ławka pod ścianą. Milczeli patrząc na popękane mury, na wyświeconą podłogę, na jarzącą się żarówkę.

– Dziesiąta – powiedział Santiago. – Zrzeszenie na pewno w tej chwili obraduje.

– Jeżeli wszyscy inni nie siedzą już tutaj – powiedział Hektor.

Czy rano ukaże się wzmianka i stary dowie się o tobie z gazet? Wyobrażałeś sobie tę bezsenną noc w domu, Zavalita, łzy matki, bieganinę, telefony, wizyty, rozplotkowaną Teté, komentarze Chispasa. Tak, paniczu, w domu było wtedy istne piekło, mówi Ambrosio. A Garlitos: pewnie sobie wyobrażałeś, że z ciebie drugi Lenin. Krępy osiłek nagle nabierał rozmachu i kopał: przede wszystkim czułem strach, Garlitos. Wyciągnął papierosy i podsunął tamtym. Palili wszyscy trzej bez słowa, jednocześnie zaciągając się i wypuszczając dym. Właśnie zadeptywali pety, kiedy zgrzytnął zamek:

– Który z was jest Santiago Zavala? – powiedział ktoś od drzwi, twarz była nieznana. Santiago wstał. – W porządku, proszę siadać.

Twarz zniknęła, ponowny zgrzyt klucza.

– To znaczy, że jesteś notowany – szepnął Hektor.

– To znaczy, że ciebie pierwszego wypuszczą – szepnął Solórzano. – I zaraz polecisz na zebranie Zrzeszenia. Niech narobią hałasu. O Llaque i Washingtona, oni są najbardziej zagrożeni.

– Zwariowałeś? – powiedział Santiago. – Dlaczego mieliby mnie wypuścić przed wami?

– Ze względu na twoją rodzinę – powiedział Solórzano z uśmieszkiem. – Więc pamiętaj, powiesz, żeby protestowali, niech narobią hałasu.

– Moja rodzina nie kiwnie palcem – powiedział Santiago. – Zwłaszcza jak się dowiedzą, że należę…

– Nigdzie nie należysz – powiedział Hektor. – Zakarbuj to sobie raz na zawsze.

– Może teraz, jak tylu nas przymknęli, inne uczelnie też się ruszą – powiedział Solórzano.

Siedzieli na ławce, rozmawiali popatrując na przeciwległą ścianę albo na sufit. Hektor wstał, zaczął spacerować tam i z powrotem, mówił, że mu nogi zdrętwiały. Solórzano postawił kołnierz i wsunął dłonie do kieszeni: zimno, nie?

– Aidę też tu przywieźli? – powiedział Santiago.

– Ją wzięli do Chorrillos, to więzienie dla kobiet – powiedział Solórzano. – Nowiuńkie, ma pojedyncze cele.

– Zupełnie bez sensu straciliśmy czas na tę historię dwojga zakochanych – powiedział Hektor. – Można się uśmiać.

– Albo popłakać – powiedział Solórzano. – W sam raz dla radia i teatru. Albo jak w meksykańskim filmie. Ja cię nie puszczę, ja się zabiję, wyrzućcie go z partii, nie, nie, już go nie wyrzucajcie. Cholera, spuścić by im majtki i porządnie przylać, mieszczuchy, paniczyki, psiakrew.

– A ja myślałem, że oni dobrze żyją ze sobą – powiedział Hektor. – Wiedziałeś, że się tak żarli?

– Nic nie wiedziałem – powiedział Santiago. – Ostatnio bardzo rzadko ich widywałem.

– Kłócę się z żoną, więc gwiżdżę na strajk, gwiżdżę na partię i zaraz popełnię samobójstwo – powiedział Solórzano. – Teatr, jak słowo daję.

– Towarzysze też ludzie, mają wrażliwe serduszka – uśmiechnął się Hektor.

– A może z Martineza już coś wydusili – powiedział Santiago. – Może już go zaczęli bić…

– Postaraj się nie okazywać, że masz pietra – powiedział Solórzano. – Bo to jeszcze gorzej.

– Ty sam masz pietra – powiedział Santiago.

– Jasne, że mam – powiedział Solórzano. – Ale nie blednę ze strachu.

– Bo nawet jakbyś zbladł, to i tak nie widać – powiedział Santiago.

– Przynajmniej raz dobrze być czarnuchem – roześmiał się Solórzano. – Nie przejmuj się, chłopie.

Hektor usiadł; miał jeszcze papierosa i zaciągnęli się na spółkę, każdy po razie.

– Skąd oni wiedzieli, jak się nazywam – powiedział Santiago. – Czego on chciał, ten facet.

– Jesteś z dobrej rodziny, więc chcą ci przygotować wytworne zakąski, żebyś się czuł jak u siebie w domu – rzekł Solórzano ziewając. – No, ja już mam dość., zmęczyło mnie to.

Skulił się pod ścianą i zamknął oczy. Mocne ciało, twarz koloru popiołu, szeroki nos, myśli, i sztywno sterczące włosy; to była jego pierwsza wpadka.

– Posadzą nas razem z kryminalnymi? – powiedział Santiago.

– Oby nie – powiedział Hektor. – Nie mam ochoty dać się okradać kieszonkowcom. Patrz, jak to sobie towarzysz chrapie. Ma rację, trzeba pokimać, może trochę odpoczniemy.

Oparli głowy o ścianę, zamknęli oczy. W chwilę później Santiago usłyszał kroki i spojrzał na drzwi; Hektor też się wyprostował. Trzask klucza, ta sama twarz co przedtem:

– Zavala, proszę ze mną. Tak, tylko pan.

Osiłek nabierał rozmachu, a on wychodząc zobaczył otwarte, zaczerwienione oczy Solórzano. Korytarz, drzwi jedne przy drugich, schodki, znów korytarz z kamienną podłogą, zakręty w górę, w dół i przy oknie żandarm z karabinem. Facet dreptał obok niego z rękami w kieszeniach; metalowe tabliczki, których nie zdążył przeczytać. Proszę tu wejść, usłyszał, i został sam. Duży pokój, niemal zupełnie ciemny: biurko z małą lampką bez klosza, gołe ściany, fotografia Odrii z szarfą prezydencką, jak noworodek w pieluszce. Zrobił krok do tyłu, spojrzał na zegarek, pół do pierwszej, tamten nabierał rozmachu, a jemu miękły nogi, chciało mu się sikać. Po chwili drzwi się otworzyły, Santiago Zavala? powiedział głos bez twarzy. Tak, señor, jest tutaj. Kroki, głosy, profil don Fermina wychylający się spoza stożka światła, jego otwarte ramiona, jego twarz przy mojej, myśli.

– Wszystko w porządku, chudzino? Nic ci nie zrobili, chudy?

– Nic, tatusiu. Nie wiem, czemu mnie tu przywieźli, ja nic nie zrobiłem, tato.

Don Fermín popatrzył mu w oczy, znów go uścisnął, odstąpił, uśmiechnął się i zwrócił w stronę biurka, przy którym już zdążył usiąść tamten facet.

– No widzi pan, don Fermín – ledwo było widać jego twarz, Garlitos, głos miał niechętny, usłużny. – Ma pan swego pupilka, jest zdrów i cały.

– Ten chłopak ciągle mi przysparza kłopotów – biedak chciał być naturalny, a wypadało mu to jak w teatrze, Garlitos, był śmieszny. – Zazdroszczę panu, don Cayo, pan nie ma dzieci.

– Kiedy człowiek się starzeje – a jakże, Garlitos, Cayo Bermúdez we własnej osobie – to może chciałby mieć kogoś, kto go zastąpi, jak już zejdzie ze świata.

Don Fermín zdobył się na wymuszony śmiech, przysiadł na rogu biurka, a Cayo Bermúdez wstał: więc to był on, to on tam był. Twarz o suchej, pergaminowej skórze, płaska i bez wyrazu. Może pan usiądzie wygodniej, don Fermín? Nie, nie, don Cayo, tak jest bardzo dobrze.

– No więc widzi pan, młody człowieku, w co się pan wpakował – życzliwie i przyjaźnie, Garlitos, jakby się nade mną użalał. – Tak to jest, kiedy się politykuje, zamiast studiować.

– Ja nie politykuje – powiedział Santiago. – Byłem z kolegami, nic takiego nie robiliśmy.

Ale Bermúdez odwrócił się i częstował papierosami don Fermina, który skwapliwie, ze sztucznym uśmiechem wziął jednego „inca”, on, który palił tylko chesterfieldy i nienawidził czarnego tytoniu, Garlitos, i zaraz go włożył do ust. Zaciągał się łapczywie i kaszlał, szczęśliwy, że może coś robić, aby ukryć zmieszanie, Garlitos, był w cholernie głupiej sytuacji. Bermúdez znudzony patrzył na polatujące kółka dymu i nagle jego oczy natrafiły na Santiago:

– To dobrze, kiedy młodzież jest buntownicza i popędliwa – takim tonem jakby plótł coś na spotkaniu towarzyskim, Garlitos, jakby to było nieważne, co mówi. – Ale spisek komunistyczny to co innego. Czy pan nie wie, że komunizm jest wyjęty spod prawa? A gdybym tak zastosował do pana ustawę o Bezpieczeństwie Wewnętrznym?

– Ustawie o Bezpieczeństwie Wewnętrznym nie podlegają smarkacze, którzy nie wiedzą, co robią, don Cayo – z powściąganą złością. Garlitos, nie podnosząc głosu i hamując się, żeby mu nie powiedzieć, ty psie, ty parobku.

– Zaraz, chwileczkę, don Fermín – jakby się z lekka obruszył, Garlitos, przecież on żartował, jak można nie rozumieć jego żartów. – To nie jest ani dla smarkaczy, ani tym bardziej dla syna kogoś tak nam oddanego jak pan.

– Santiago to trudny chłopiec, wiem to nie od dziś – z uśmiechem i nagle poważniejąc, Garlitos, z każdym słowem coraz bardziej serio. – Ale nie trzeba przesadzać, don Cayo. Mój syn nie konspiruje, a tym bardziej nie z komunistami.

– Niech on sam odpowie, don Fermín – przyjaźnie i usłużnie, Garlitos. – Niech powie, co robił w tym hoteliku, co to jest Frakcja, co to jest Cahuide. Niech panu wytłumaczy te wszystkie dziwne słowa.

Wypuścił haust dymu i z melancholijnym wyrazem twarzy obserwował, jak ulatuje w powietrze.

– W naszym kraju nie ma komunistów, don Cayo – zmagając się z kaszlem i z własnym gniewem, Garlitos, i z nienawiścią przydeptując niedopałek.

– Jest ich bardzo mało, ale nam szkodzą – jakby mnie tam już nie było, Garlitos, albo jakbym nigdy tam się nie znalazł. – Drukują na powielaczu takie pisemko, „Cahuide”. Podsmradzają na Stany Zjednoczone, na prezydenta, na mnie. Mam komplet egzemplarzy, pokażę panu kiedyś.

– Nie mam z tym nic wspólnego – powiedział Santiago. – Nie znam żadnego komunisty na San Marcos.

– Pozwalamy im się bawić w rewolucję czy w co tam chcą, byle za bardzo nie rozrabiali – jakby wszystko to, co mówił, śmiertelnie go nudziło, Garlitos. – Ale strajk polityczny, popieranie tramwajarzy, niech pan pomyśli, co ma wspólnego San Marcos z tramwajarzami. Tego już za wiele.

– Strajk nie jest polityczny – powiedział Santiago. – Uchwaliło go Zrzeszenie. Wszyscy studenci…

– Ten młody człowiek jest delegatem ze swego roku, delegatem Zrzeszenia, delegatem do Komitetu Strajkowego – nie słuchając mnie i nie patrząc na mnie, Garlitos, z uśmiechem skierowanym do mojego starego, jakby mu opowiadał dobry kawał. – Cahuide, tak się nazywa organizacja komunistyczna, a pański syn jest jej członkiem, i to od dawna. Razem z nim zatrzymano całą grupę, wśród nich dwóch znanych terrorystów o mocno obciążonym koncie. Nie było innej rady, don Fermín.

– Mój syn nie może tu zostać, on nie jest przestępcą – już nie panując nad sobą, Garlitos, już krzycząc i waląc pięścią w biurko. – Jestem oddany rządowi, i to nie od wczoraj, ale od pierwszej chwili, i należą mi się jakieś względy. Jeszcze dzisiaj pójdę z tym do prezydenta.

– Ależ, don Fermín – boleśnie dotknięty, Garlitos, jakby go zdradzał najlepszy przyjaciel. – Wezwałem pana, żeby to załatwić między nami, wiem lepiej niż ktokolwiek inny, że pan jest najbardziej oddanym sojusznikiem naszego rządu. Chciałem tylko poinformować pana o postępowaniu syna, nic poza tym. To oczywiste, że nie jest aresztowany. Może go pan zaraz stąd zabrać, don Fermín.

– Bardzo dziękuję, don Cayo – teraz znów zmieszany, Garlitos; przetarł wargi chusteczką, starał się uśmiechnąć. – A co do mego syna, może pan nie mieć obaw, już ja się postaram sprowadzić go na właściwą drogę. Więc jeśli pan pozwoli, pojedziemy do domu. Może pan sobie wyobrazić, co przeżyła jego matka.

– Oczywiście, proszę zaraz jechać i uspokoić małżonkę – pełen skruchy, Garlitos, jakby chciał naprawić swój błąd i znowu wkraść się w łaski. – Aha, jeszcze jedno, nazwisko młodego człowieka nigdzie nie będzie wymienione, to jasne. Nie mamy [ego karty, nie jest zanotowany, zapewniam pana, że nie pozostanie żaden ślad po tym incydencie:

– Tak, to by mogło zaszkodzić chłopcu w przyszłości – z uśmiechem, potakując mu, Garlitos, starając się okazać, że już między nimi zgoda. – Dziękuję, don Cayo.

Wyszli. Oni szli przodem, don Fermín i mała, skurczona figurka Bermúdeza; szary prążkowany garnitur, krótkie, szybko drepczące kroki. Nie odpowiadał na ukłony żandarmów ani na „dobry wieczór” tajniaków. Podwórze, fasada prefektury, kraty ogrodzenia, świeże powietrze, ulica. Samochód czekał pod bramą. Ambrosio zdjął czapkę, otworzył drzwiczki, uśmiechnął się do Santiago, dobry wieczór, paniczu. Bermúdez skłonił się z przepraszającą miną i zniknął w głównych drzwiach. Don Fermín wsiadł do samochodu: do domu, Ambrosio, gazem. Ruszyli i wóz przemknął ku ulicy Wilsona, skręcił w Arequipa, za każdym rogiem zwiększając szybkość, a przez okienko wpadało tyle powietrza, Zavalita, można było oddychać i nie myśleć.

– Ten skurwysyn jeszcze mi za to zapłaci – zgryzota na jego twarzy, myśli, zmęczenie w oczach spoglądających gdzieś przed siebie. – Ten zasrany czarnuch nie będzie mnie upokarzał. Ja go nauczę, ja mu pokażę, gdzie jego miejsce.

– Pierwszy raz takie słowa w jego ustach, Garlitos – powiedział Santiago. – Pierwszy raz tak kogoś klął.

– Zapłaci mi za to – jego czoło pokryte zmarszczkami, myśli, jego zimna wściekłość. – Ja mu pokażę, jak ma się zwracać do swoich panów.

– Bardzo mi przykro, tato, że miałeś przeze mnie takie nieprzyjemności, przysięgam ci, że – i jego twarz nagle zwrócona do mnie, myśli, i policzek, który ci zamknął usta, Zavalita.

– Pierwszy i jedyny raz mnie wtedy uderzył – mówi Santiago. – Pamiętasz, Ambrosio?

– Z tobą też się porachujemy, smarkaczu – jego głos, ten wściekły pomruk, myśli. – Żeby spiskować, trzeba mieć głowę na karku. Nie pomyślałeś, że tylko kretyn może załatwiać konspiracyjne sprawy przez domowy telefon? Że policja mogła wszystko słyszeć? Telefon był na podsłuchu, ty idioto.

– Nagrali co najmniej dziesięć moich rozmów z Cahuide, Garlitos – powiedział Santiago. – Bermúdez kazał je rejestrować! Ojciec czuł się upokorzony, to go najbardziej bolało.

W pobliżu liceum Raimondiego ruch był zatrzymany; Ambrosio skręcił w stronę Arenales i nie mówili już nic aż do skrzyżowania przy Javier Prado.

– Zresztą nie chodziło o ciebie – jego głos, myśli, ten głos zmaltretowany, zgnębiony, ochrypły. – To mnie śledził. Skorzystał z okazji, żeby mi to dać do zrozumienia nie mówiąc wprost.

– Chyba nigdy, aż do tego spotkania w burdelu, nie czułem takiego niesmaku – powiedział Santiago. – Bo ich wzięli przeze mnie; no i ta cała historia z Jacobo i Aidą; i jeszcze to, że mnie wypuścili, a ich nie; a do tego mój stary w takim stanie.

Znowu aleja Arequipa, prawie pusta, reflektory auta i szybko migające palmy, ogrody i pogrążone w ciemnościach domy.

– A więc jesteś komunistą, więc jest tak, jak przewidywałem, poszedłeś na San Marcos nie żeby się uczyć, tylko żeby politykować – ten gorzko ironiczny ton, myśli, ta kpina w głosie. – Żeby ci zawracały głowę różne darmozjady i rozrabiaki.

– Wszystkie egzaminy pozdawałem, tato. I zawsze miałem dobre stopnie, tato.

– Uważaj, gówniarzu, możesz sobie być komunistą, apristą, anarchistą albo egzystencjalistą, nic mnie to nie obchodzi znowu wściekły, myśli, walił dłonią w kolano nie patrząc na mnie. – Możesz sobie rzucać granaty, kraść i zabijać. Ale jak skończysz dwadzieścia jeden lat. A do tego czasu masz się uczyć, tylko uczyć. I słuchać mnie, nic więcej, tylko słuchać.

Myśli: wtedy… Nie przyszło ci do głowy, że zszarpiesz nerwy własnej matce? Myśli: nie. Że wpakujesz w kabałę ojca? Nie, Zavalita, nie przyszło ci do głowy. Aleja Angamos, Diagonal, Quebrada, Ambrosio pochylony nad kierownicą: nie myślałeś, nie przyszło ci do głowy. Bo tak było najwygodniej, no nie? Tatuś ci dawał jeść, tatuś ubierał, opłacał naukę i przydzielał kieszonkowe, a ty się bawiłeś w komunizm, a ty spiskowałeś przeciw mocodawcom tatusia. O nie, psiakrew, nie. Właśnie to mnie zabolało – myśli – nie ten policzek, tato, Aleja 28 Lipca pełna drzew, aleja Larco, i ten robak, ta żmija, to ostrze noża.

– Kiedy zaczniesz zarabiać i będziesz się sam utrzymywał, kiedy nie będziesz siedział u ojca w kieszeni, o, wtedy proszę bardzo – ze słodyczą, myśli, i brutalnie. – Leć, rzucaj bomby, bądź sobie komunistą czy anarchistą. Ale na razie masz się uczyć i słuchać rodziców.

Myśli: tego właśnie ci nie wybaczyłem, tato. Ich dom, garaż, oświetlone okna, w jednym oknie głowa Teté: mamo, przywieźli mądralę!

– I wtedy zerwałeś z Cahuide i z wszystkimi kumplami? – powiedział Garlitos.

– No to biegnij, chudzino, ja muszę do końca załatwić tę cholerną sprawę – już żałował, myśli, już chciał przywrócić przyjacielskie stosunki między nami. I wykąp się, na pewno cię oblazło robactwo.

– Tak, Garlitos, a poza tym zerwałem także z adwokaturą, z rodziną i z Miraflores.

Ogród, matka, pocałunki, jej zalana łzami twarz. No widzisz, wariacie, no widzisz, jak można być takim wariatem?

Nawet kucharka i pokojówka przybiegły, i jeszcze te rozgorączkowane okrzyki Teté: powrót syna marnotrawnego, mówię ci, Garlitos, gdybym przesiedział w kiciu nie kilka godzin, ale cały dzień, to by mnie chyba witali z orkiestrą. Chispas przechylił się przez poręcz schodów: ale nam napędziłeś strachu, stary. Usiedli w salonie, wszyscy go otoczyli, señora Zoila burzyła mu czuprynę i całowała w czoło. Chispas i Teté umierali z ciekawości: w więzieniu? w prefekturze? A czy widział złodziei, morderców? Stary usiłował się porozumieć z Pałacem, ale prezydent już spał, wiesz, chudy, no więc stary zadzwonił do prefekta policji i co mu nagadał, nie masz pojęcia, mądralo. Jajka i kakao, powiedziała do kucharki señora Zoila, i jeżeli jeszcze zostało, to kawałek tego cytrynowego tortu. Nie, nic mu nie zrobili, mamo, to była pomyłka, mamo.

– Jaki szczęśliwy, że go wsadzili, jaki bohater – powiedziała Teté. – Teraz to już naprawdę trudno będzie z tobą wytrzymać.

– W „El Comercio” ukaże się podobizna mądrali – powiedział Chispas. – Więzienny numer i twoja bandycka gęba.

– Ale jak to jest? Co oni robią, jak kogoś aresztują? – powiedziała Teté.

– Rozbierają cię i nakładają pasiak, a na nogi kajdany – powiedział Santiago. – W lochach jest pełno szczurów i ani odrobiny światła.

– Idź, jaki dowcipny – powiedziała Teté. – No powiesz wreszcie czy nie.

– Sam widzisz, głuptasie, sam widzisz, tak chciałeś na San Marcos – powiedziała señora Zoila. – Od przyszłego roku przeniesiesz się na Katolicki, prawda? Obiecaj mi. I już nigdy nie będziesz polityko wał, dobrze?

Tak, przyrzekłem ci, mamo. Nigdy, mamo. Była już druga, kiedy poszli do łóżek. Santiago rozebrał się, włożył piżamę, zgasił nocną lampkę. W całym ciele czuł gorączkę, nie miał na nic siły.

– I potem już nigdy nie starałeś się spotkać z tymi z Cahuide? – powiedział Garlitos.

Naciągnął prześcieradło po szyję, a sen uciekł od niego i zmęczenie utkwiło w plecach. Okno było otwarte, świeciły gwiazdy.

– Llaquego trzymali dwa lata, Washingtona deportowali do Boliwii – powiedział Santiago. – Innych wypuścili po dwóch tygodniach.

Coś go gnębiło, coś czaiło się jak złodziej skradający się w mroku – myśli – wyrzuty sumienia, zazdrość, wstyd. Nienawidzę cię, tato, nienawidzę cię, Jacobo, i ciebie, Aida. Okropnie chciało mu się palić i nie miał papierosów.

– Pewno myśleli, że się spietrałeś – powiedział Garlitos. – Że ich zdradziłeś, Zavalita.

Twarz Aidy, Jacoba i Washingtona, i Solórzano, i Hektora, i znów Aidy. Myśli: chciałem być mały, urodzić się na nowo, i chciało mu się palić. Ale gdyby poszedł po papierosa do pokoju brata, musiałby z nim rozmawiać.

– Właściwie można powiedzieć, że się spietrałem, Garlitos – rzekł Santiago. – I w pewnej mierze ich zdradziłem.

Usiadł na łóżku, poszperał w kieszeniach marynarki, wstał i przeszukał wszystkie ubrania w szafie. Bez szlafroka, boso, zszedł na parter, do pokoju Chispasa. Papierosy i zapałki leżały na nocnej szafce, Chispas spał z głową ukrytą w pościeli. Wrócił do siebie. Usiadł przy oknie i niespokojnie, ostrożnie zapalił, strzepując popiół na zewnątrz, do ogrodu. W chwilę potem usłyszał, jak przed furtką zahamował samochód. Zobaczył, że don Fermín wchodzi do domu, a Ambrosio do swego pokoiku w głębi patip. Teraz ojciec otwierał drzwi gabinetu, teraz zapalał światło. Po omacku poszukał szlafroka i kapci i wyszedł. Zza schodów zobaczył, że w gabinecie pali się lampa. Zszedł, zatrzymał się przed oszklonymi drzwiami: ojciec siedział na jednym z zielonych foteli, w ręce miał szklankę whisky; jego niewyspane oczy, siwe włosy na skroniach. Zapalił tylko stojącą lampę, jak w te wieczory, kiedy nie wychodził z domu i czytał prasę, myśli. Zapukał do drzwi i don Fermín podszedł, żeby mu otworzyć.

– Chciałbym z tobą porozmawiać, tato.

– Wejdź, zziębniesz tu w drzwiach – już bez gniewu, Zavalita, już zadowolony, że cię widzi. – Powietrze jest wilgotne, synu.

Wziął go za ramię, wprowadził do środka, wrócił na swój fotel i Santiago usiadł naprzeciwko niego.

– Jeszcze nie śpicie? – jakby ci dawno przebaczył, Zavalita, albo jakby nigdy się na ciebie nie gniewał. – Chispas będzie miał świetny pretekst, żeby jutro nie iść do biura.

– Już od jakiegoś czasu jesteśmy w łóżkach, tato. Tylko ja nie mogłem usnąć.

– Nie mogłeś po tej całej historii, tak się przejąłeś – patrzył na ciebie z miłością, Zavalita. – Ba, pewnie, to nie byle co. A teraz mi wszystko dokładnie opowiedz. Naprawdę dobrze cię traktowali?

– Tak, tato, nawet mnie nie przesłuchiwali.

– No to pół biedy, grunt, że to już za nami – jakby nawet z pewną dumą, Zavalita. – A co mi chciałeś powiedzieć, chudzino.

– Myślałem o tym, co mi mówiłeś, ty masz rację, tato – poczułeś, jak nagle zasycha ci w gardle, Zavalita. – Chcę się wyprowadzić z domu i poszukać jakiejś pracy. Czegoś takiego, żebym mógł jednocześnie studiować, tato.

Don Fermín nie wykpił go, nie roześmiał się. Wziął szklankę, wypił łyk, otarł usta.

– Jesteś obrażony, bo ojciec cię uderzył – przechylił się, żeby ci położyć dłoń na kolanie, Zavalita, i patrzył tak, jakby mówił zapomnijmy, bądźmy przyjaciółmi. – I to ty, taki dorosły, taki prześladowany rewolucjonista.

Wstał, wyciągnął paczkę chesterfieldów, zapalniczkę.

– Nie jestem na ciebie obrażony, tato. Ale nie mogę prowadzić życia, które jest niezgodne z tym, co myślę. Tato, proszę cię, postaraj się mnie zrozumieć.

– Jakiego życia? O co ci chodzi? – lekko dotknięty, Zavalita, nagle zmartwiony, zmęczony. – Co takiego jest w naszym życiu? Co tutaj razi twoje poglądy, chudzino?

– Nie chcę być zależny od kieszonkowego – i poczułeś, że ci drżą ręce, Zavalita, i głos też ci drżał. – Nie chcę, żeby moje postępowanie w jakimkolwiek stopniu obciążało ciebie. Chcę zależeć tylko od siebie samego, tato.

– Nie chcesz być zależny od kapitalisty – ze smutnym uśmiechem, Zavalita, z bólem, ale bez urazy. – Nie chcesz mieszkać z twoim ojcem, bo współpracuje z rządem. O to ci chodzi, tak?

– Nie gniewaj się, tato. Nie myśl, że chcę coś wytargować, tato.

– Jesteś już dorosły, chyba mogę mieć do ciebie zaufanie, prawda? – z dłonią przy twojej twarzy, Zavalita, klepiąc cię po policzku. – Wytłumaczę ci, czemu mnie tak poniosło. W tych dniach miała się rozstrzygnąć pewna sprawa. Wojskowi, senatorowie, cała kupa wpływowych osób. Telefon był na podsłuchu ze względu na mnie, a nie na ciebie. Coś tam pewnie przeciekło i ten kundel Bermúdez wykorzystał twoją sprawę, żeby dać mi do zrozumienia, że mnie podejrzewa, że wie. Teraz trzeba wszystko zastopować, trzeba zaczynać od nowa. No więc widzisz, twój ojciec wcale nie jest lokajem Odrii, nic podobnego. Wyrugujemy go, zrobimy wybory. Zachowasz to w tajemnicy, prawda? Chispasowi nie opowiadałbym takich rzeczy, ale tobie, sam widzisz, chudzino, traktuję cię jak mężczyznę.

– Spisek generała Espiny? – powiedział Garlitos. – Twój ojciec też był w to zamieszany? Nikt o tym nie wiedział.

– Więc chciałeś się wynieść, a ojca niech diabli wezmą – i oczami mówił ci już po wszystkim, nie mówmy o tym, przecież cię kocham. – Sam widzisz, że moja pozycja u Odrii jest niepewna, możesz nie mieć skrupułów.

– Mnie nie o to chodzi, tatusiu. Ja nawet nie wiem, czy mnie obchodzi polityka i czy jestem komunistą. Tylko chciałbym móc sam decydować o tym, co będę robił i czym zostanę.

– Myślałem o czymś, teraz, jak wracałem do domu – ciągle z uśmiechem, Zavalita, tak żebyś zdążył się jeszcze zastanowić. – Chcesz na jakiś czas wyjechać za granicę? Na przykład do Meksyku. Zdasz egzaminy i w styczniu pojedziesz do Meksyku, na rok czy dwa lata. Postaralibyśmy się jakoś przekonać mamę. No co, chudzino, co o tym myślisz?

– Nie wiem, tato, nigdy mi to nie przyszło do głowy – myślałeś, Zavalita, że on cię chce przekupić, że wykombinował to wszystko, aby zyskać na czasie. – Muszę się zastanowić, tato.

– Do stycznia masz czas, zdążysz – wstał i znów cię poklepał po twarzy, Zavalita. – Tam zobaczysz wszystko w innym świetle, zobaczysz, że świat to coś więcej niż twój mały światek San Marcos. No to zgoda, chudzino? A teraz do łóżka, już czwarta.

Wypił ostatni łyk, zgasił światło, razem weszli na schody. Pod drzwiami jego pokoju don Fermín pochylił się i pocałował go: trzeba mieć zaufanie do ojca, mój drogi, kim byś nie był, cokolwiek byś zrobił, ojciec zawsze ciebie będzie najbardziej kochał, chudzino. Wszedł do pokoju i rzucił się na łóżko. Do świtu patrzył na widoczny za oknem skrawek nieba. Kiedy się rozwidniło, wstał i podszedł do bieliźniarki. Drut był tam, gdzie go schował ostatnim razem.

– Masz pojęcie, Garlitos, okradłem samego siebie, już dawno mi się to nie zdarzyło – powiedział Santiago.

Świnka z zakręconym ogonkiem tłusta i okrągła, stała między fotografiami Chispasa i Teté, obok szkolnej chorągiewki. Kiedy uporał się z wyciągnięciem banknotów, było już późno, przyszedł mleczarz, przyniesiono pieczywo, Ambrosio mył samochód w garażu.

– No i kiedy zacząłeś pracę w „Kronice”? – powiedział Garlitos.

– W dwa tygodnie potem, Ambrosio – mówi Santiago.

DWA

I

Tu mam lepiej niż u pani Zoili, myślała Amalia, lepiej niż w laboratorium, już tydzień, jak mi się nie śnił Trinidad. Dlaczego w willi w San Miguel czuła się taka zadowolona? Dom był mniejszy niż dom pani Zoili, też piętrowy, elegancki, a ogród, owszem, bardzo zadbany. Ogrodnik przychodził raz na tydzień i podlewał trawnik, przycinał geranie, wawrzyny i pnącza wędrujące po frontowej ścianie jak armia pająków. Przy drzwiach było wmurowane w ścianę lustro, obok stał stolik na wysokich nóżkach, a na nim chiński wazon, dywan w saloniku był szmaragdowy, fotele koloru bursztynu, a na podłodze leżały poduszki. Amalii podobał się bar: butelki z kolorowymi nalepkami, zwierzątka z porcelany, pudełka cygar w celofanie. No i obrazy: zawoalowana kobieta patrząca na plac Acho, koguty walczące w Koloseum.

Stół w jadalni był przedziwny, trochę okrągły, trochę kwadratowy, a krzesła z wysokimi oparciami przypominały konfesjonał. W kredensie mieściła się cała masa różności: półmiski, nakrycia, stosy obrusów, serwisy do herbaty, szklanki małe i duże, wysmukłe i spłaszczone, i kieliszki. W rogach były stoliki z wazonami, a w wazonach zawsze świeże kwiaty – dziś Amalia zmieni róże, dziś Carlota kupi gladiole, a dziś Amalia kalie – bardzo ładnie pachniało, a spiżarnia wyglądała tak, jakby ją co dzień świeżo malowano białą farbą. Były tam także zabawne puszki, strasznie dużo, z kolorowymi etykietami: kaczory Donaldy, supermeni i myszki Miki. I obfitość wszystkiego: biszkopciki, rodzynki, frytki, konserwy, skrzynki piwa, whisky, wody mineralnej.

9 – Rozmowa…

W lodówce, takiej ogromnej, były jarzyny i mleko w butelkach. Kuchnia była wyłożona biało-czarnymi płytkami i wychodziła na patio ze sznurami do bielizny. Tam były pokoje Amalii, Carloty i Símuli i ich łazienka z ubikacją, prysznicem i umywalką.

Ukłucia igłą w samym środku mózgu, na skroniach ciosy młota. Otworzył oczy i nacisnął dźwignię w budziku: tortura ustała. Leżał nieruchomo, patrząc na fosforyzującą kulę. Już kwadrans po siódmej. Podniósł słuchawkę aparatu i połączył się z portiernią, kazał podstawić wóz na ósmą. Poszedł do łazienki, wziął prysznic, golił się i ubierał, zajęło mu to dwadzieścia minut. Ukłucia w mózgu wzmogły się pod strumieniem zimnej wody, słodkomdła pasta do zębów przemieszała się z gorzkim smakiem w ustach: zwymiotuje? Zamknął oczy i zdawało mu się, że widzi maleńkie błękitne płomyki zżerające jego ciało, że widzi krew, leniwie krążącą pod skórą. Mięśnie mu zesztywniały, w uszach dzwoniło. Otworzył oczy: musi więcej spać. Zszedł do jadalni, odsunął wczorajsze jajko i grzanki, z odrazą wychylił filiżankę kawy. Nalał pół szklanki wody i rozpuścił w niej dwie alka-seltzers, wypił pieniący się płyn i czknął. W gabinecie wypalił dwa papierosy pakując papiery do teczki. Wyszedł, i żandarmi pełniący wartę w bramie podnieśli dłonie do daszków. Ranek był bezchmurny, słońce opromieniało dachy Chaclacayo, ogrody i nadrzeczne zarośla wydawały się intensywnie zielone. Paląc papierosa czekał, aż Ambrosio wyprowadzi wóz z garażu.

Santiago zapłacił za dwa gorące paszteciki i coca-colę i wyszedł na płonącą światłami ulicę Carabaya. W szybach tramwaju Lima-San Miguel odbijały się świetlne reklamy, a niebo było czerwone, jakby Lima miała się zaraz zamienić w prawdziwe piekło. Myśli: najbardziej zafajdane prawdziwe piekło. Na chodnikach roiło się od połyskujących mrówek, przechodnie zalewali jezdnię i parli naprzód, wymijając samochody, najgorzej, jak cię zaskoczy godzina wyjścia z biur w śródmieściu, mówiła pani Zoila za każdym razem, kiedy zdyszana i użalająca się nad sobą wracała z zakupów; Santiago poczuł łaskotanie w żołądku: już osiem dni. Wszedł w starą bramę; obszerny przedsionek, pękate bele papieru oparte o poplamione sadzą ściany. Czuć było farbą, starością, szpitalem. W zakratowanym okienku pojawił się portier w granatowym mundurze: pan Vallejo? Pierwsze piętro w głębi, tam gdzie napisane Redaktor Naczelny. Ze strachem wchodził po szerokich schodach, które trzeszczały, jakby od niepamiętnych czasów gnieździły się tam szczury i robactwo. Chyba nigdy nie zaznały miotły. I po co prosił panią Lucie, żeby mu wyprasowała ubranie, po co stracił solą na oczyszczenie butów. To na pewno redakcja: otwarte drzwi, w środku nie ma nikogo. Przystanął; żarłocznym, dziecięcym wzrokiem obrzucał stoły, przy których nikt nie siedział, maszyny do pisania, trzcinowe kosze na śmieci, biurka, fotografie na ścianach. Pracują w nocy, a w dzień śpią, pomyślał, taki trochę cygański zawód, romantyczny. Podniósł rękę i cicho zapukał.

Na schodach z salonu na piętro leżał czerwony chodnik przybity złoconymi gwoździami, a na ścianie wisiały obrazki z Indianami grającymi na Quenie [*] i poganiającymi stada lam. Łazienka połyskiwała majolikową wykładziną, umywalka i wanna były różowe, a w lustrze Amalia mogła się przejrzeć calutka, od góry do dołu. Ale najładniejsza była sypialnia pani, przez pierwsze dni wchodziła tam pod byle pretekstem i nie mogła się napatrzeć. Dywan był szafirowy, tak samo jak zasłony przy balkonowych drzwiach, a najbardziej przyciągało oczy łóżko, bardzo szerokie, niziutkie, z nóżkami jak łapy krokodyla, przykryte czarną narzutą, a na niej taki żółty zwierz ziejący ogniem. I po co tyle luster? Było jej trudno przyzwyczaić się do tego zwielokrotnienia, do tylu Amalii powtórzonych wiele razy, to w toaletce, to na parawaniku, to w klozecie (a ile sukienek, bluzek, spodni, szali na głowę, bucików), to wreszcie w tym niepotrzebnym lustrze na suficie, w którym, jak uwięziony w klatce, przeglądał się smok z narzuty. Obraz był tylko jeden, ale taki, że twarz ją zaczęła palić, kiedy go zobaczyła. Pani Zoila nigdy by nie powiesiła w swojej sypialni nagiej kobiety, która trzyma się za piersi tak wyzywającym ruchem, która pokazuje się tak bezwstydnie. Ale tutaj wszystko było śmiałe i wszędzie była ta rozrzutność. Po co kupowali tyle alkoholu? Bo pani często wydaje przyjęcia, powiedziała jej Carlota, a pan ma wysoko postawionych przyjaciół, więc trzeba ich dobrze ugościć. Pani była chyba jakąś multimilionerką, w ogóle się nie troszczyła o pieniądze. Amalii było wstyd, kiedy widziała, jak Simula pokazuje pani rachunki, tyle podkradała na koszyczkowe, a pani jakby nigdy nic, to tak dużo wydałaś? w porządku, i zabierała resztę wcale nie licząc.

Samochód sunął autostradą, a on tymczasem czytał dokumenty, podkreślał pewne zdania, notował na marginesach. Kiedy mijali Vitarte, słońce znikło, szare powietrze ochładzało się, w miarę jak zbliżali się do Limy. Za dwadzieścia pięć dziewiąta samochód stanął na placu Italia, Ambrosio wyskoczył i podbiegł otworzyć drzwiczki: niech Ludovico czeka o pół do piątej w Klubie Cajamarca, Ambrosio. Wszedł do ministerstwa, przy biurkach nikogo, w sekretariacie też nikogo. Ale doktor Alcibiades siedział już za swoim stołem i z czerwonym ołówkiem w ręku przeglądał dzienniki. Wstał, dzień dobry, don Cayo, i Bermúdez podał mu plik papierów, pilne telegramy, natychmiast wysłać, doktorze. Wskazał na drzwi sekretariatu: szanowne panie nie pamiętają, że praca zaczyna się o pół do dziewiątej? i doktor Alcibiades spojrzał na ścienny zegar: dopiero pół do dziewiątej, don Cayo. Ale on już wyszedł. Gdy znalazł się w swoim gabinecie, zrzucił marynarkę, rozluźnił krawat. Korespondencja leżała pod bibułą: na lewo depesze policyjne, telegramy i komunikaty w środku, na prawo listy i podania. Czytał, notował, segregował, darł. Właśnie kończył, kiedy zadzwonił telefon: generał Espina, don Cayo, czy pan jest? Tak, tak, jest, proszę przełączyć, doktorze.

Starszy pan o białych włosach uśmiechnął się przyjaźnie i wskazał mu krzesło: a więc to pan, młody Zavala, oczywiście, Clodomiro mu mówił. W jego oczach był porozumiewawczy błysk, w jego dłoniach jakaś serdeczność i lepkość, biurko nieskazitelnie czyste. Tak, Clodomiro to jego przyjaciel ze szkolnych czasów, natomiast pańskiego ojca – Fermín, prawda? – nie znałem, był dużo młodszy, i znów się uśmiechnął: jakieś kłopoty w domu? Clodomiro mi opowiadał. No cóż, takie czasy, młodzi chcą być niezależni.

– Właśnie dlatego szukam pracy – powiedział Santiago. – Mój stryj Clodomiro myślał, że może pan.

– Ma pan szczęście – kiwnął głową pan Vallejo. – Właśnie szukamy kogoś do działu miejskiego.

– Nie mam doświadczenia, ale zrobię wszystko, co będę mógł, żeby jak najprędzej się nauczyć – powiedział Santiago. – Pomyślałem, że gdybym dostał pracę w „Kronice”, może mógłbym dalej studiować prawo.

– Odkąd tu jestem, nie widziałem wielu takich, co by mogli pogodzić studia z pracą – powiedział Vallejo. Muszę pana uprzedzić, bo może pan nie wie. Dziennikarstwo to zawód najgorzej płatny. I przysparzający najwięcej kłopotów.

– Zawsze mi się podobał, proszę pana – powiedział Santiago. – Zawsze sobie myślałem, że ten zawód jest najbliższy życiu.

– No tak, no tak – pan Vallejo przesunął dłonią po śnieżnobiałej głowie i przytaknął życzliwymi oczyma. – Wiem, że pan nie pracował jeszcze w gazecie, zobaczymy, co z tego wyniknie. Tak czy tak, chciałbym się zorientować w pana możliwościach. – Spoważniał, jego głos stał się bardziej gardłowy: – Pożar w Domu Towarowym Wiese. Dwóch zabitych, straty na pięć milionów, strażacy przez całą noc usiłowali ugasić ogień. Policja prowadzi śledztwo, aby sprawdzić, czy to wypadek, czy afera o podłożu kryminalnym. Nie więcej niż na dwie stroniczki. Niech pan sobie wybierze jakąś maszynę, tu w redakcji jest ich dużo.

Santiago posłusznie wstał, przeszedł do pokoju redakcyjnego i kiedy usiadł przy pierwszym z brzegu biurku, ręce zaczęły mu się pocić. Dobrze, że nikogo nie było. Stojący przed nim remington wydawał mu się małą trumną, tak, Garlitos. Bo to właśnie nic innego, Zavalita, tylko trumna.

Do pokoju pani przylegał gabinet: trzy foteliki, lampa, regał. Kiedy pan przyjeżdżał do San Miguel, zamykał się w tym gabinecie, a jeżeli był z nim jeszcze ktoś, to nie wolno było hałasować, nawet pani Hortensja schodziła do salonu, gasiła radio i jak ktoś do niej telefonował, kazała mówić, że jej nie ma. Za pierwszym razem Amalia bardzo się przestraszyła: pan musi mieć chyba okropnie ciężki charakter, skoro przy każdej jego wizycie wyprawia się takie komedie. I po co pani trzymała trzy służące, jeżeli pan wpadał tylko od czasu do czasu? Murzynka Simula była tłusta, siwa, milcząca i przyjęła ją bardzo niechętnie. Ale za to z jej córką, kędzierzawą, wysoką i płaską, i bardzo sympatyczną Carlota, Amalia zaraz się zaprzyjaźniła. Ma nas trzy nie dlatego, żeby potrzebowała, powiedziała jej Carlota, tylko żeby na coś wydać tę forsę, co jej pan daje. To on jest taki bogaty? Carlota szeroko otworzyła oczy: okropnie bogaty, jest w rządzie, jest ministrem. To dlatego w dni, kiedy don Cayo przyjeżdżał spać do domu, na rogu ulicy zjawiali się dwaj policjanci, a kierowca i ten drugi, co razem z nim jeździł samochodem, całą noc czekali pod drzwiami. Jak mogła taka młoda i ładna kobieta żyć z mężczyzną, który jej sięga do pół głowy, kiedy tylko ona włoży pantofle na obcasach? Mógłby być jej ojcem, a poza tym był taki odpychający i nawet nie umiał się dobrze ubrać. Myślisz, Carlota, że pani go kocha? E tam, jego to nie, kocha jego forsę. Musiał mieć kupę pieniędzy, żeby utrzymywać taki dom i kupować pani tyle bielizny, biżuterię i pantofle. Czemu taka śliczna kobieta nie postarała się o kogoś, kto by się z nią ożenił? Ale pani Hortensji chyba nie zależało na małżeństwie, wydawała się zupełnie szczęśliwa. Nigdy nie zauważyły, żeby tęskniła za panem. I tak była pewna, że on przyjdzie, i starała się go przyjąć jak najlepiej, a kiedy pan dzwonił i mówił przyjadę na kolację ze znajomymi, pani przez cały dzień dawała polecenia Símuli i kazała przypilnować, żeby Amalia i Carlota wypucowały cały dom. Ale jak pan odjeżdżał, to już nawet o nim nie wspomniała, nigdy do niego nie zadzwoniła i taka była wesoła, taka beztroska, taka zajęta swoimi przyjaciółkami, że Amalia myślała w ogóle o nim nie pamięta. Pan w niczym nie przypominał don Fermina, na tamtego to wystarczyło spojrzeć, żeby wiedzieć, jaki przyzwoity i jakie złote serce. Don Cayo był nieduży, twarz miał jak wygarbowaną, włosy przyżółkłe jak zleżały tytoń, zapadnięte oczy chłodne i pełne rezerwy, pomarszczoną szyję, usta tak wąskie, że prawie bez warg, a zęby czarne od nikotyny, bo nie rozstawał się z papierosem.

Był taki szczupły, że cały się chował w marynarce. Kiedy Simula nie słyszała, Carlota z Amalia żartowały z niego: wyobraź go sobie bez ubrania, taki mały szkielecik, te rączyny, te nóżki. Prawie zawsze w tym samym ubraniu, zawsze miał źle zawiązany krawat i brudne paznokcie. Nigdy nie mówił dzień dobry ani do widzenia, a kiedy one mu się kłaniały, odpowiadał mruknięciem, wcale nie patrząc. Ciągle był zajęty, ciągle coś miał na głowie, spieszył się, zapalał jednego papierosa od drugiego, a przez telefon mówił tylko tak, nie, jutro, dobrze, i na żarciki pani odpowiadał lekkim skrzywieniem ust, to był jego śmiech. Czy miał żonę? Jak wyglądało jego życie poza domem? Amalia wyobrażała go sobie u boku jakiejś starej dewotki w żałobie.

– Halo, halo? – powtarzał głos generała Espiny. – Halo? Alcibiades?

– Słucham? – powiedział miękko. – Góral?

– Cayo? No nareszcie – głos Espiny nabrał szorstko-jowialnych tonów. – Od dwóch dni nie mogę się do ciebie dodzwonić. Ani do ministerstwa, ani do domu. Jakbyś specjalnie się przede mną ukrywał, Cayo.

– Dzwoniłeś do mnie? – w prawej ręce trzymał ołówek i rysował kółko. – Pierwsze słyszę, Góral.

– Chyba z dziesięć razy, Cayo. Co ja mówię, co najmniej piętnaście razy.

– Zaraz sprawdzę, dlaczego mi nie powtórzono – drugie kółko, takie samo jak pierwsze. – No więc mów, Góral, czym mogę ci służyć.

Pauza, zakłopotany kaszelek, urywany oddech Espiny:

– Co znaczy ten tajniak pod moimi drzwiami, Cayo? – usiłował ukryć swój zły humor i mówił powoli, ale to było jeszcze gorsze. – Co to za zasrane pomysły? Osłona? Inwigilacja?

– Jako byłemu ministrowi należy ci się przynajmniej rządowy portier, mój kochany – skończył malować trzecie kółeczko, urwał na moment i dodał już innym tonem: – Ja nic nie wiem, Góral. Może zapomnieli, że już nie potrzebujesz osłony. Jeśli ten facet cię denerwuje, każę go zdjąć.

– Wcale mnie nie denerwuje, po prostu zwróciłem na niego uwagę – rzekł oschle Espina. – Kawa na ławę, Cayo. To znaczy, że rząd już nie ma do mnie zaufania, tak?

– Nie gadaj głupstw, Góral. Do kogo mielibyśmy mieć zaufanie, jak nie do ciebie.

– Już ja wiem, już ja wiem swoje – Espina mówił powoli, zacinał się i potem znów spokojnie: – Ty mnie nie zaskoczysz,

Cayo. Wydaje ci się, że już się zestarzałem i nie potrafię nawet rozpoznać zwykłego tajniaka.

– Niepotrzebnie się trujesz głupstwami – piąte kółeczko, mniejsze, trochę krzywe. – Co ci przyszło do głowy z tym tajniakiem? Pewnie jakiś podrywacz uderza do twojej służącej.

– To niech się lepiej stąd zabiera, bo mnie ręka zaswędzi – teraz już rozzłoszczony, ciężko dysząc. – Bo wpadnę w złość i mu poślę kulkę. Tak cię tylko uprzedzam, na wszelki wypadek.

– Nie marnuj kulek na biednego kogucika – poprawił kółko, powiększył je, zaokrąglił, już było takie samo jak tamte. – Zaraz sprawdzę. Może Lozano chciał ci się przypodobać i postawił faceta, żeby ci przypilnował domu. Każę go zdjąć, Góral.

– W porządku, tak sobie tylko wspomniałem o tej kulce – teraz już spokojniej, usiłując wszystko obrócić w żart. – Chyba sam rozumiesz, Cayo, że mnie to dotknęło.

– Z ciebie prawdziwy Góral, nieufny i niewdzięczny – powiedział. – Tylu łobuzów pęta się na wolności, a temu jeszcze źle, że mu ktoś pilnuje domu. No ale zapomnijmy o tym. Co tam u ciebie? Jak rodzina? Musimy kiedyś razem wyskoczyć na obiad.

– Kiedy tylko zechcesz, ja mam aż nadto czasu – trochę zmieszany, niepewny, jakby się wstydził rozpaczliwego brzmienia własnego głosu. – A ty chyba ciągle jesteś zajęty, co? Odkąd wyszedłem z ministerstwa, ani razu do mnie nie zajrzałeś. Już będzie trzy miesiące.

– Tak, racja, Góral, ale sam wiesz, jak to jest – osiem kółek: pięć w jednej linii na górze, trzy pod spodem; teraz starannie i powoli zaczął dziewiąte. – Ale już dawno chciałem do ciebie dzwonić. No więc, żeby nie wiem co, w przyszłym tygodniu. Ściskam cię, stary.

Położył słuchawkę, zanim Espina skończył swoje, przez chwilę przyglądał się dziewięciu kółeczkom, podarł kartkę i wrzucił strzępy papieru do kosza.

– Siedziałem nad tym godzinę – powiedział Santiago. – Przerabiałem te dwie stroniczki cztery czy pięć razy, a przecinki wstawiłem ręcznie, już pod okiem Vallejo.

Pan Vallejo czytał uważnie, wodząc ołówkiem po papierze, kiwnął głową, zaznaczył coś krzyżykiem, poruszał ustami, drugi krzyżyk, dobrze, dobrze, język prosty i poprawny, uspokoił go litościwym spojrzeniem, to już coś jest. Tylko…

– Gdyby ci źle wypadła próba, wróciłbyś do owczarni i teraz byłbyś wzorowym okazem z Miraflores – roześmiał się Garlitos. – Błyszczałbyś w najlepszym towarzystwie tak jak twój braciszek.

– Trochę się denerwowałem – powiedział Santiago. – Może pan chce, żebym to zrobił od nowa?

– Mnie egzaminował Becerrita – powiedział Garlitos. – Było miejsce w dziale kryminalnym. Nigdy tego nie zapomnę.

– Nie, nie trzeba, nie jest tak źle – pan Vallejo pokręcił białą głową, popatrzył na niego przyjaźnie swymi bladymi oczyma.

– Ale jeżeli ma pan z nami pracować, musi się pan nauczyć zawodu.

– Zalany wariat wpada do burdelu na Huatica i załatwia cztery dziwki, szefową i dwóch pedryli – zagrzmiał becerrita. – Jedna dzidzia odwala kitę. Na dwie strony w piętnaście minut.

– Bardzo panu dziękuję – powiedział Santiago. – Nie ma pan pojęcia, jaki jestem wdzięczny.

– O mało się nie posikałem – powiedział Garlitos. – Ha, Becerrita.

– Chodzi po prostu o uszeregowanie danych według ich ważności no i o oszczędność w słowach – pan Vallejo postawił cyferki nad niektórymi zdaniami i zwrócił mu kartki. – Trzeba zacząć od śmiertelnych ofiar, chłopcze.

– Wszyscy mówiliśmy źle o Becerricie, nie cierpieliśmy go – powiedział Santiago. – A teraz ciągle go wspominamy podziwiamy i chcielibyśmy go wskrzesić. To bez sensu.

– Bo to najbardziej zwraca uwagę, to przyciąga czytelników – dorzucił pan Vallejo. – Czytelnik czuje się tak, jakby notatka dotyczyła właśnie jego. Może dlatego, że wszyscy musimy umrzeć.

– To była najbardziej autentyczna postać w naszym dziennikarstwie – powiedział Garlitos. – Ludzki śmieć podniesiony do najwyższej potęgi, symbol, wzór. Czy można go nie wspominać, Zavalita?

– A ja, skończony kretyn, dałem trupy na koniec – powiedział Santiago.

– Wie pan, co to są te trzy linijki? – Vallejo popatrzył na niego z łobuzerskim błyskiem w oku. – To jest to, co północni Amerykanie, najzręczniejsi dziennikarze na świecie, nazywają lead, główka, niech pan to raz na zawsze zapamięta.

– On to z tobą wszystko dokładnie przerobił – powiedział Garlitos. – A na mnie Becerrita zaczął się drzeć, pisze pan lewą nogą, zostanie pan u nas tylko dlatego, że mam już dość tych waszych próbek.

– Wszystkie ważne fakty zebrane w trzech pierwszych linijkach, w główce – rzekł czule pan Vallejo. – Dajmy na to: dwaj zabici i pięć milionów strat, oto wynik pożaru, który wczoraj wieczorem zniszczył większą część Domu Towarowego Wiese, jednego z głównych budynków w centrum Limy; strażacy opanowali ogień po ośmiogodzinnej wytężonej i niebezpiecznej akcji. Rozumie pan?

– I pisz tu potem poezje, jak cię nafaszerują takimi banałami – powiedział Garlitos. – Jeśli ktoś ma choć odrobinę sentymentu do literatury, to musi być chyba wariatem, skoro się bierze do pracy w dziennikarce – Zavalita.

– Potem może pan to trochę ubarwić – powiedział pan Vallejo. – Przyczyny katastrofy, przerażenie urzędników, relacje świadków i tak dalej.

– Ja nie miałem żadnego sentymentu do literatury, odkąd mi siostra wyszperała jakieś moje gryzmoły – powiedział Santiago. – Byłem bardzo zadowolony, że mogę pracować w „Kronice”, Garlitos.

Za to pani Hortensja była całkiem inna. On szkaradny, a ona śliczna, on nadęty, ona wesoła. Nie taka sztywna jak pani Zoila, która zawsze mówiła tonem królowej, a kiedy podnosiła głos, człowiek czuł się zupełnie mały. Pani Hortensja zwracała się do Amalii bez żadnych tam tonów, tak jakby mówiła do panienki Quety. Ale czasem była już za bardzo poufała. W pewnych sprawach wcale nie miała wstydu. Moja jedyna słabość to od czasu do czasu kieliszczek albo jakaś pastylka, powiedziała kiedyś, ale Amalia myślała nie, jej słabość to zamiłowanie do czystości. Zobaczy odrobinę kurzu na dywanie i zaraz: Amalio, miotełkę! Popielniczka pełna niedopałków, i jakby ujrzała szczura: Carlota, co za obrzydlistwo! Kąpała się, jak tylko wstała, i wieczorem przed pójściem do łóżka, a co gorsze, chciała, żeby one też ciągle siedziały w wannie. Kiedy Amalia w drugim dniu swojej służby na San Miguel zaniosła pani śniadanie do łóżka, pani obejrzała ją od stóp do głów: już się kąpałaś? Nie, proszę pani, powiedziała Amalia zdziwiona, a wtedy pani zaczęła się krzywić jak rozgrymaszona dziewczynka, leć prędko pod prysznic, tutaj trzeba się co dzień kąpać. A w pół godziny potem, kiedy Amalia szczękając zębami stała pod strumieniem wody, drzwi od łazienki się otworzyły i stanęła w nich pani, w szlafroku, z mydłem w ręce. Amalia poczuła ogień na całym ciele, zakręciła kran, nie śmiała sięgnąć po suknię i tkwiła tak bez ruchu, nachmurzona, ze spuszczoną głową. Wstydzisz się mnie? roześmiała się pani. Nie, wymamrotała, a pani znowu wybuchnęła śmiechem: weszłaś pod prysznic, ale bez mydła, właśnie tak myślałam, masz, musisz się dobrze namydlić. I kiedy Amalia to robiła – mydło trzy razy wymykało się jej z rąk, a nacierała się nim tak mocno, że aż skóra ją paliła – pani cały czas stała nad nią, dreptała na swych obcasikach, rozbawiona patrzyła na zawstydzoną minę Amalii, i roześmiana, przyglądając jej się z bliska, rzucała polecenia, teraz uszki, teraz nóżki. Doskonale, tak trzeba się myć codziennie, i otworzyła drzwi, żeby wyjść, ale jeszcze raz spojrzała na Amalię: nie masz powodu się wstydzić, jesteś chudziutka, ale figurka całkiem całkiem. Poszła i z daleka jeszcze dobiegał jej śmiech.

Czy pani Zoila zrobiłaby kiedykolwiek coś takiego? Amalii kręciło się w głowie, twarz jej płonęła. Zapnij się pod szyją, mówiła pani Zoila, nie noś takich krótkich spódniczek. Potem, kiedy sprzątały w salonie, Amalia opowiedziała wszystko Carlocie, a Carlota uniosła oczy w górę: pani już taka jest, w ogóle nie ma wstydu, do niej też wchodzi czasami i sprawdza, czy się dobrze namydliła. Ale nie tylko to, pani wymagała poza tym, żeby pudrowały sobie pachy środkiem odwaniającym. Każdego ranka, jeszcze na pół śpiąca, przeciągając się w łóżku, pani witała je pytaniem: już się kąpałaś? używałaś odwaniacza? A skoro dopuszczała do takich poufałości, to i niewiele ją obchodziło, że one też ją mogą zobaczyć bez niczego. Pewnego ranka Amalia zobaczyła puste łóżko i usłyszała, że w łazience leje się woda: czy mam zostawić śniadanie na stoliku, proszę pani? Nie, podaj mi tutaj. Weszła, a pani była w wannie, głowę oparła na małej poduszeczce, oczy miała zamknięte. W całej łazience było pełno pary, wszystko spowijała ciepła mgiełka i Amalia stanęła w drzwiach, z ciekawością, z niepokojem, patrząc na białe ciało leżące w wodzie. Pani otworzyła oczy: jaka jestem głodna, daj mi to tutaj. Leniwym ruchem usiadła w wannie i wyciągnęła ręce po tackę. W wilgotnej mgiełce Amalia dostrzegła piersi pokryte kropelkami wody, ciemne brodawki. Nie wiedziała, gdzie obrócić wzrok, co robić, a pani (z rozradowanymi oczyma zabierała się do picia soku i kładła masło na grzankę) nagle zauważyła, że Amalia jakby wrosła w podłogę. Co się dzieje, czemu tak otworzyła usta? i żartobliwym tonem: nie podobam ci się? Proszę pani, ja, bąknęła Amalia cofając się, a pani w śmiech, no idź, potem zabierzesz tacę. Czy pani Zoila wpuściłaby ją do łazienki, kiedy się kąpała? Pani była zupełnie inna, taka bezwstydna i taka sympatyczna. W pierwszą niedzielę, chcąc zrobić dobre wrażenie, Amalia powiedziała do pani: czy mogę iść do kościoła? Pani jak zwykłe odpowiedziała śmiechem: a idź, tylko niech cię przypadkiem ksiądz nie uwiedzie, moja świętoszko. Ona nigdy nie chodzi, opowiadała potem Carlota, my też już nie chodzimy. To dlatego w całym domu nie było ani jednego Serca Jezusowego, ani jednej świętej Róży. Amalia też wkrótce przestała chodzić do kościoła.

Zapukano do drzwi, powiedział wejść, i wszedł doktor Alcibiades.

– Mam mało czasu, doktorze – powiedział wskazując plik wycinków z prasy, które trzymał Alcibiades. – Coś ważnego?

– Wiadomość z Buenos Aires, don Cayo. We wszystkich dziennikach.

Wyciągnął rękę, przerzucił wycinki. Alcibiades podkreślił tytuły czerwonym atramentem – „Antyperuwiański incydent w Buenos Aires”, podawała „La Prensa”; „Apriści obrzucają kamieniami ambasadę peruwiańską w Argentynie”, podawała „Kronika”; „Godło państwowe zdeptane i znieważone przez apristów”, podawał „El Comercio” – i strzałkami zaznaczył koniec każdej notatki,

– Wszyscy przedrukowali depeszę Ansy – ziewnął Bermúdez.

– United Press, Associated Press i inne agencje usunęły tę wiadomość ze swoich biuletynów, tak jak o to prosiliśmy – powiedział doktor Alcibiades. Teraz będą protestować, bo

Ansa zagarnęła pierwszeństwo publikacji. Do Ansy nie wysłaliśmy żadnej instrukcji, bo skoro pan…

– W porządku – powiedział. – Dajcie no mi tutaj, jak on się nazywa, ten facet z Ansy? Talio, zdaje się? Niech zaraz przyjdzie.

– Tak, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Pan Lozano już tu jest.

– Niech wejdzie i niech nam nikt nie przeszkadza – powiedział. – Jak przyjdzie minister, proszę mu powiedzieć, że będę u niego o trzeciej. Korespondencję: podpiszę później. To wszystko, doktorze.

Alcibiades wyszedł, a on otworzył szufladę biurka. Wyciągnął mały flakonik i przez chwilę przyglądał mu się z niesmakiem. Wziął proszek, a kiedy już nasiąknął śliną, połknął go.

– A pan długo pracuje w dziennikarstwie? – powiedział Santiago.

– Prawie trzydzieści lat, proszę sobie wyobrazić – oczy pana Vallejo zagubiły się gdzieś w głębokościach czasu, dłoń lekko mu drżała. – Zacząłem od noszenia maszynopisów z redakcji do drukarni. Nie, wcale się nie skarżę. Nasz zawód jest niewdzięczny, ale czasem daje satysfakcję.

– Największą satysfakcję miał wtedy, kiedy go zmusili do ustąpienia – powiedział Garlitos. – Zawsze się dziwiłem, że taki gość jak Vallejo jest dziennikarzem. Był taki łagodny, taki naiwny, taki zawsze na miejscu. To nie mogło trwać, musiał źle skończyć.

– Oficjalnie zacznie pan od pierwszego – pan Vallejo spojrzał na wiszący na ścianie kalendarz firmy „Esso” – to znaczy w najbliższy wtorek. Jeśli pan chce się trochę wciągnąć, może pan wieczorami wpadać do redakcji.

– Bo może aby zostać dziennikarzem, trzeba wiedzieć nie tylko, co to jest lead? – rzekł Santiago.

– Tylko umieć być łajdakiem albo przynajmniej udawać, że się nim jest – zgodził się dobrodusznie Garlitos. – Mnie to już przychodzi bez wysiłku. Ty, Zavalita, musisz jeszcze nad sobą popracować.

– Pięćset solów miesięcznie to niezbyt dużo – powiedział señor Vallejo. – To na razie, póki pan nie okrzepnie. Potem panu podniesiemy.

Wychodząc z „Kromki” natknął się w hallu na mężczyznę o maleńkich wąsikach, w przekrzywionym krawacie, Hernández, ten zawzięty łeb, myśli, ale na placu San Martin już nie pamiętał o spotkaniu z panem Vallejo: czy był? czy zostawił list? może na niego czekał? Nie, kiedy zjawił się w pensjonacie, pani Lucía powiedziała mu tylko dzień dobry. Zbiegł do ciemnego przedpokoju, żeby zatelefonować do stryja Clodomira.

– Udało się, stryjku, od pierwszego zaczynam pracę. Pan Vallejo był bardzo miły.

– Świetnie, chudzino, bardzo się cieszę – powiedział stryj Clodomiro. – Widzę, że jesteś zadowolony.

– Bardzo, stryjku. Będę ci mógł zwrócić to, co pożyczyłem.

– Nic pilnego – stryj Clodomiro zawiesił głos. – Może byś zadzwonił do rodziców? Już ci mówiłem, nie będą cię ciągnąć z powrotem do domu. Ale nie zostawiaj ich tak bez słowa. Powinni cośkolwiek o tobie wiedzieć.

– Zadzwonię, stryjku, ale jeszcze nie teraz. Za parę dni. Już im mówiłeś, że u mnie wszystko w porządku, nie ma się o co martwić.

– Zawsze mówisz o ojcu, a nigdy o matce – powiedział Garlitos. – Przecież ta twoja ucieczka musiała ją strasznie rozłożyć, nie?

– Na pewno wypłakała całe morze łez, ale ona też nie starała się ze mną zobaczyć – powiedział Santiago. – To doskonały pretekst, żeby uchodzić za męczennicę, czemu by miała z niego zrezygnować?

– Więc jej też jeszcze ciągle nienawidzisz – powiedział Garlitos. – A ja myślałem, że ci już przeszło.

– I ja tak myślałem – powiedział Santiago. – Ale sam widzisz, niby wszystko okey, ale jak rozpuszczę gębę, to się okazuje, że nie.

II

Jak zupełnie inne życie prowadziła pani Hortensja. Co za bałagan, co za zwyczaje. O dziesiątej Amalia zanosiła jej śniadanie i wszystkie gazety i czasopisma, jakie tylko były w kiosku na rogu, ale pani, kiedy już wypiła sok i kawę i zjadła grzanki, wcale nie wstawała, tylko leżała w łóżku, czytała albo i nic nie robiła, i nigdy nie schodziła na dół przed dwunastą. Jak już Simula załatwiła z panią rachunki, pani przygotowywała sobie kieliszczek czegoś i coś do przegryzienia, zasiadała w salonie, nastawiała płyty i zaczynały się telefony. Bez żadnej potrzeby, ot, tak sobie, tak samo jak panienka Teté do swoich przyjaciółek: Quetita? Wiesz, że Chilijka ma pracować w „El Embassy”? W „Ostatnich Wiadomościach” napisali, że Lula waży co najmniej o dziesięć kilo za dużo, wiesz, Quetita? Wyobraź sobie, Quetita, Chinkę nakryli z jednym takim, co gra na bongo, Quetita. Najczęściej dzwoniła właśnie do panienki Quety, opowiadała jej najśmieszniejsze kawały, plotkowała o wszystkich znajomych, a panienka też chyba jej coś opowiadała i plotkowała. No i co za wyrazy. Przez pierwsze dni w San Miguel Amalia miała wrażenie, że jej się śni, nie mów, Quetita, ona naprawdę chce wyjść za tego pedryla? Wiesz, Quetita, ta stara dziwka Paqueta już całkiem wyłysiała. Najgorsze słowa, i to ze śmiechem, jakby nigdy nic. Na początku Amalia była zgorszona, potem zanosiła się od śmiechu i biegła do spiżarni podsłuchać, co pani opowiadała panience Quecie albo panience Carminchi, panience Lucy albo pani Ivonne. Kiedy przychodziła pora obiadu, pani była już po dwóch czy trzech kieliszkach, miała rumieńce, oczy jej błyszczały dowcipem i przeważnie wpadała w doskonały humor: no co, Murzynko, ciągle jeszcze jesteś dziewicą? i Carióte aż zatykało, otwierała usta i nie wiedziała, co odpowiedzieć; a ty, Amalio, masz kochanka? ależ skąd, co też pani, a pani na to ze śmiechem: jeszcze będziesz miała, i to niejednego, Amalio.

Coś odrzucało od niego, ale co? Lśniąca, tłusta twarz, świńskie oczki, lizusowski uśmiech? A może to, że zajeżdżało od niego szpiegiem, donosicielstwem, burdelem, potem spod pach, tryprem? Nie, nie to. Więc co? Lozano siedział w obitym skórą fotelu i skrupulatnie porządkował papiery na biurku i notatniki. Bermudez wziął ołówek, papierosy i usiadł w drugim fotelu.

– A jak tam Ludovico? – uśmiechnął się Lozano, pochylony nad papierami. – Zadowolony pan z niego, don Cayo?

– Mam mało czasu, Lozano – to był jego głos. – Proszę się streszczać.

– Oczywiście, don Cayo – głos starej kurwy, emerytowanego kozła. – Jak pan sobie życzy, don Cayo.

– Budownictwo Miejskie – zapalił papierosa, zobaczył grube paluchy skwapliwie grzebiące w dokumentach. – Jak przebiegły wybory.

– Lista Espinozy przeszła z przeważającą większością, bez incydentów – powiedział Lozano z szerokim uśmiechem. – Senator Parra był obecny przy wprowadzaniu nowych władz związkowych. Przyjęto go oklaskami.

– Ile głosów na listę czerwonych?

– Dwadzieścia cztery przeciwko dwóm setkom – Lozano pogardliwie machnął ręką, z niesmakiem skrzywił usta. – Tyle co nic.

– Mam nadzieję, że nie zamknął pan wszystkich przeciwników Espinozy.

– Tylko dwunastu, don Cayo. Czerwoni i apriści notowani w naszych kartotekach. Przeprowadzali kampanię za listą Bravo. Nie sądzę, żeby mogli być niebezpieczni.

– Wypuśćcie ich niedługo – powiedział Bermudez. – Najpierw czerwonych, potem apristów. Trzeba podsycać ich wzajemne nieporozumienia.

– Tak jest, don Cayo – powiedział Lozano; i w sekundę potem, z dumą: – Pewnie pan już widział gazety. Że wybory dobiegły do końca w spokojnej atmosferze, lista apolityczna uzyskała przewagę przy zastosowaniu demokratycznych metod.

Nigdy nie pracowałem z nim na stałe, don. Tylko od czasu do czasu, kiedy don Cayo wyjeżdżał w podróż i wypożyczał mnie panu Lozano. Co to była za robota? Ano tak wszystkiego po trochu, don. Najpierw trzeba było zobaczyć, co się dzieje na mieście. To jest Ludovico, powiedział pan Lozano, to jest Ambrosio, i tak się poznali. Podali sobie ręce, pan Lozano wszystko im wytłumaczył, a potem obaj pojechali do takiego baru w alei Bolivia, na jednego. Będzie draka? Nie, Ludovico przypuszczał, że łatwo pójdzie. Ambrosio jest nowy, co? Tak, on tu tylko chwilowo, jest szoferem.

– Kierowca pana Bermúdeza? – powiedział wtedy Ludovico ze zdziwioną miną. – Daj no, niech cię uściskam, masz szczęście.

Spodobali się sobie, don, Ludovico rozśmieszał Ambrosia opowieściami o Hipolicie, tym trzecim gościu, tym zwyrodnialcu. Teraz Ludovico jest kierowcą pana Cayo, don, a Hipólito mu pomaga. O zmierzchu wsiedli do furgonetki, prowadził Ambrosio, i zatrzymali się dość daleko od tej dzielnicy, bo teren był błotnisty. Dalej poszli pieszo; tytłając się w błocie, opędzając od much i rozpytując po drodze, dotarli do domu tego faceta. Drzwi otworzyła jakaś metyska tłuściocha i popatrzyła na nich nieufnie: czy można się widzieć z panem Calancha? Wylazł z ciemności: grubas bez butów, w podkoszulce.

– To pan tu jest główny wódz w tym osiedlu? – powiedział Ludovico.

– Nie ma miejsca dla nikogo więcej – ten facet patrzył na nich ze współczuciem, don. – Mamy komplet.

– My do pana w pilnej sprawie – powiedział Ambrosio. – Może wyjdziemy na chwilkę i pogadamy, co?

Tamten patrzył na nich przez moment i nic nie odpowiadał, i wreszcie proszę wejść, możemy i tu pogadać. A nie, nie, to musi być bez świadków. Dobra, jak chcecie. Szli ulicą, Ambrosio i Ludovico po bokach, Calancha w środku.

– Zagalopowałeś się pan, więc przyszliśmy pana ostrzec powiedział Ludovico. – W pana interesie.

– Nie rozumiem. Czego chcecie – powiedział ten facet słabym głosem.

Ludovico wyciągnął kilka papierosów, poczęstował go i sam też zapalił.

– Dlaczego pan rozpowiada ludziom, żeby nie szli na manifestację na Plac Broni 27 października, co, czemu? – powiedział Ambrosio.

– I jeszcze wygaduje pan różne rzeczy na generała Odrię – powiedział Ludovico. – Jak to tak.

– Ale kto wam naopowiadał takich bzdur o mnie – jakby go ukłuli w tyłek, don, i zaraz spokorniał: Panowie z policji? Bardzo mi przyjemnie.

– Gdybyśmy byli z policji, to byśmy się tak z tobą nie cackali – powiedział Ludovico.

– Ale kto to wymyślił, że ja coś wygaduję na rząd, a tym bardziej na prezydenta – stawiał się Calancha. Przecież nasza dzielnica się nazywa 27 Października na jego cześć, więc tym bardziej.

– No to czemu pan buntuje ludzi, żeby nie szli na manifestację? – powiedział Ambrosio.

– Przed nami się nic nie ukryje – powiedział Ludovico. Policja ma cię za wywrotowca.

– Nigdy w życiu, to łgarstwo – zgrywał się jak w teatrze, don. – Dajcie mi wszystko wytłumaczyć.

– Dobra, jak się z człowiekiem pogada, to zawsze można się porozumieć – powiedział Ludovico.

No i opowiedział im taką historię do płaczu, don. Dużo tych ludzi niedawno przyszło z gór i nawet nie mówili po hiszpańsku, zadomowili się na tym kawałku ziemi i nikomu nic złego nie robili, a jak byłą rewolucja Odni, nadali temu terenowi nazwę 27 Października, żeby tylko na nich nie nasłali glin, byli bardzo wdzięczni Odrii, że ich stąd nie wyrzucił. Ci ludzie nie są tacy jak oni – ciągle nam się z tym naprzykrzał, don – ani jak on sam, to ciemna biedota, a jego wybrali na szefa, bo umie czytać i jest stąd, z wybrzeża.

– A co to ma do rzeczy – powiedział wtedy Ludovico. – Chcesz nas urobić, żebyśmy zmiękli? Ten numer nie przejdzie, Calancha.

– Jeżeli teraz zaczniemy się mieszać do polityki, to ci, co nastaną, jak Odria odejdzie, napędzą tutaj glin i wyrzucą nas stąd – tłumaczył Calancha. – Rozumiecie, panowie?

– Tylko wywrotowcy mówią, że Odria odejdzie – rzekł Ludovico. – Prawda, Ambrosio?

Facet aż podskoczył i pet wypadł mu z gęby. Schylił się po niego, a Ambrosio zostaw, masz tu drugiego, zapal sobie.

– Ja wcale tego nie chcę, dla mnie mógłby zostać na zawsze – tak się podlizywał, don. – Ale Odria może umrzeć i przyjdzie jego przeciwnik, i powie ci z 27 Października robili manifestacje na jego cześć. I naślą nam tutaj policji, proszę pana.

– Nie myśl o przyszłości, tylko o tym, co teraz powinieneś robić – powiedział Ludovico. Przygotuj jak trzeba twoich ludzi na 27 października.

Klepnął go w plecy, wziął przyjaźnie pod ramię: teraz gadałem z tobą po dobremu, Calancha. Tak, proszę pana, oczywiście, proszę pana.

– Autobusy przyjadą po was o szóstej – powiedział Ludovico. – Mają pojechać wszyscy, starzy, dzieci, kobiety. Autobusy was odwiozą z powrotem. A później będziecie sobie mogli pohulać, jak zechcesz. I do picia też się coś znajdzie. Jasne, Calancha?

Tak, oczywiście, i Ludovico dał mu dwa funty: za to, że ci przeszkodziłem w kolacji, Calancha. Mało w portki nie zrobił, tak mu dziękował, don.

Panienka Queta przychodziła prawie zawsze po obiedzie, to była najbliższa przyjaciółka pani, też bardzo ładna, ale nigdy nie ubierała się tak jak pani Hortensja. Spodnie, wydekoltowane obcisłe bluzeczki, kolorowe zawoje na głowie. Czasem pani i panienka Queta wyjeżdżały białym samochodem panienki i wracały późną nocą. Kiedy były w domu, przez cały wieczór siedziały przy telefonie i nic tylko ciągle te same dowcipy i plotki. Cały dom rozbrzmiewał głosami pani i panienki, ich śmiech docierał aż do kuchni, a Amalia z Carlota biegły do spiżarni i podsłuchiwały, co wyrabiają pani z panienką przy telefonie. Zasłaniały usta chusteczką, wyrywały sobie słuchawkę, zmieniały głos. Jeśli się odzywał mężczyzna: jesteś fajny chłopak, okropnie mi się podobasz, zakochałam się w tobie, a ty nawet na mnie nie spojrzysz, może wpadniesz do mnie wieczorkiem? mówi przyjaciółka twojej żony. A jeżeli kobieta: mąż cię zdradza z twoją siostrą, twój mąż szaleje za mną, ale się nie bój, nie zabiorę ci go, bo ma pryszcze na plecach, mąż cię puści kantem o piątej w „Les Claveles”, na pewno wiesz z kim. Na początku Amalia czuła jakiś taki dziwny smak w ustach, kiedy tego słuchała, ale potem strasznie ją to bawiło. Wszystkie przyjaciółki pani to artystki, powiedziała jej Carlota, pracują w radiu, występują w kabaretach. Wszystkie tak śmiesznie wyglądały, panienka Lucy, wszystkie takie pewne siebie, panienka Carmincha, na okropnie wysokich obcasach, a ta, którą nazywali Chinka, to była z zespołu Bimbambom. A znów kiedy indziej, szeptem: coś ci powiem. Pani też była artystką, wiesz? Carlota natrafiła w jej sypialni na album z fotografiami, na których pani była w bardzo eleganckich sukniach, ale takich, co to wszystko widać. Amalia przeszukała nocną szafkę, łazienkę, toaletkę i nie znalazła albumu. Ale to na pewno była prawda, bo czemu by pani nie miała być artystką, przecież nic jej nie brakowało, nawet głos miała piękny. Słyszały, jak śpiewa w łazience, a kiedy widziały, że jest w dobrym humorze, napraszały się, proszę pani, Moją dróżkę, albo Noc miłości, albo Czerwone róże dla ciebie, a ona śpiewała to, co chciały. Na przyjęciach nigdy nie dawała się prosić, kiedy goście ją namawiali. Biegła nastawić płytę, łapała jakąś szklankę czy figurkę z serwantki, że niby trzyma mikrofon, stawała na środku salonu i śpiewała, a goście oklaskiwali ją jak szaleni. No widzisz? Na pewno była artystką, szeptała Carlota do Amalii.

– Włókniarze – powiedział Bermúdez. – Wczoraj była dyskusja nad listą żądań. Wczoraj wieczorem urzędnicy zgłosili się u ministra Pracy, twierdzili, że istnieje groźba strajku i że to wszystko ma tło polityczne.

– Przepraszam, chwileczkę, don Cayo, ale to nie tak – powiedział Lozano. – Jak pan wie, to zawsze było gniazdo apristów. Toteż wśród włókniarzy przeprowadzono regularną czystkę. Związek zawodowy jest całkowicie nasz, można mu ufać. Pereira, sekretarz generalny, zawsze z nami współpracował, pan go zna.

– Jeszcze dzisiaj porozmawia pan z Pereira – przerwał mu. – Proszę mu powiedzieć, że groźba strajku ma pozostać tylko groźbą, nie możemy teraz pozwolić na strajki. Niech wezmą pod uwagę propozycje ministerstwa.

– Tu mam wszystko wyjaśnione, zaraz, don Cayo, przepraszam – Lozano nachylił się, szybkim ruchem wyciągnął ze sterty papierów jakąś karteczkę. – To tylko groźba, nic poza tym. Polityczny manewr, nie żeby kogoś przestraszyć, tylko po to, aby związek odzyskał prestiż wobec mas. Przeciw obecnemu kierownictwu jest duża opozycja i dlatego mogłoby się zdarzyć, że robotnicy znowu…

– Podwyżka proponowana przez ministerstwo jest w sam raz – powiedział. – Niech Pereira przekona swoich ludzi, dyskusja nad ich petycją musi się skończyć. Powstała napięta sytuacja, a takie napięcia sprzyjają rozruchom.

– Pereira myśli, że jeśli Ministerstwo Pracy przyjmie chociażby warunek numer dwa tej petycji, to on będzie mógł…

– Wytłumaczy pan Pereirze, że po to mu płacimy, aby nas słuchał, a nie, żeby myślał – powiedział Bermúdez. – Wpakowaliśmy go na ten stołek i ma nam ułatwić zadanie, niech nie komplikuje sprawy własnym myśleniem. Ministerstwo poszło na pewne ustępstwa wobec pracowników, a teraz związek zawodowy musi przyjąć te warunki. Powie pan Pereirze, że w czterdzieści osiem godzin wszystko musi być zakończone.

– Tak jest, don Cayo – powiedział Lozano. – Oczywiście, don Cayo.

Ale w dwa dni potem pana Lozano aż roznosiło z wściekłości, don: ten bydlak Calancha nie przyszedł na zebranie dyrekcji i nie dotrzymuje obietnicy, do 27-go już tylko trzy dni i jeżeli całe osiedle się nie stawi, nie zapełnią Placu Broni. Calancha to zawzięty chłop, trzeba go obłaskawić, dajcie mu choćby i pięćset solów. A może on ich oszukał, don, taka cicha woda, fałszywe ścierwo. Wsiedli do furgonetki, podjechali do jego domu, nie pukali do drzwi. Ludovico jednym ruchem ręki oderwał kawał cynkowej blachy: w środku paliła się świeczka, Calancha i jego Metyska właśnie jedli, a obok płakało może z dziesięcioro bachorów.

– Wyjdź no pan – powiedział Ambrosio. – Mamy do pogadania.

Metyska złapała kij i Ludovico zaczął się śmiać. Calancha sklął ją, wyrwał jej kij, proszę jej wybaczyć, bardzo panów przepraszam, taki zgrywus, don, ale to dlatego, że panowie weszli bez pukania. Wyszedł razem z nimi, tego wieczoru miał na sobie tylko spodnie i zajeżdżało od niego wódą. Ledwo się trochę oddalili od domu, Ludovico dołożył mu po gębie, a Ambrosio poprawił, nie za mocno, tyle, żeby zmiękł. A on jak nie zacznie hecować, don: rzucił się na ziemię, nie zabijajcie, to nieporozumienie.

– Ty wieprzu, ty świński pomiocie – powiedział Ludovico. – Ja ci dam nieporozumienie.

– Dlaczego pan nie dotrzymał obietnicy, don? – powiedział Ambrosio.

– Dlaczegoś nie przyszedł na zebranie, kiedy Hipólito miał załatwiać wasz wyjazd autobusami? – powiedział Ludovico.

– Niech mi pan spojrzy w twarz, spójrzcie, panowie, widzicie, jaka żółta? – ślinił się Calancha. – Jak dostanę ataku, to mnie zwala z nóg, byłem chory, leżałem w łóżku. Pójdę na to jutrzejsze zebranie, wszystko się zrobi.

– Jeżeli ci ludzie stąd nie przyjadą na manifestację, to będzie z pana winy – powiedział Ambrosio.

– A wtedy cię przymkną – powiedział Ludovico. – i to jako politycznego, oj, mamusiu, nie zazdroszczę.

Dał im słowo, zaklinał się na swoją matkę, a Ludovico przyłożył mu jeszcze i Ambrosio poprawił, teraz już trochę mocniej.

– Możesz sobie mówić, że to skurwysyństwo, ale to tylko dla twojego dobra – powiedział Ludovico. – Sam widzisz, Calancha, po prostu nie chcemy, żeby cię przymknęli.

– To twoja ostatnia szansa – powiedział Ambrosio.

On daje słowo, przysięga na swoją mamusię, tylko już mnie nie bijcie.

– Jeżeli wszyscy Indianie z osiedla przyjdą na plac i wszystko się uda, dostaniesz trzysta solów, Calancha – powiedział Ludovico. – No więc co wolisz, iść do mamra czy dostać trzysta solów.

– Nie potrzeba, ja nie chcę forsy – taki męczący facet, don. – Ja to zrobię tylko dla generała Odrii.

No i tak go zostawili, razem z jego przysięgami i obietnicami. Jak myślisz, Ambrosio, czy to ścierwo dotrzyma słowa? Dotrzymał słowa, don: następnego dnia Hipólito zawiózł chorągiewki, a Calancha przyjął go razem z całą starszyzną i Hipólito widział, że gadał ze swoimi ludźmi i bardzo się starał.

Pani była wyższa od Amalii, ale nie taka wysoka jak panienka Queta, włosy miała czarne o kasztanowatym połysku, cerę taką, jakby nigdy nie wychodziła na słońce, zielone oczy i czerwone usta, które ciągle figlarnie przygryzała równiutkimi ząbkami. Ile miała lat? Już jest po trzydziestce, mówiła Carlota, a Amalia myślała dwadzieścia pięć. Od pasa w górę była taka sobie, w sam raz, a niżej okrąglutka, aż miło. Proste plecy, sterczące piersi, talia cienka jak u dziewczynki. Ale biodra miała piękne, w kształcie serca, u góry szersze, zwężające się do dołu, a nogi smukłe i długie, szczuplutkie w kostkach, i stopy jak u panienki Teté. Ręce też miała malutkie, o bardzo długich paznokciach, pomalowanych zawsze tym samym kolorem co usta. Kiedy była w spodniach i bluzce, wszystko się jej odznaczało, dekolty jej eleganckich sukien odsłaniały ramiona, pół pleców i połowę piersi. Siadała założywszy nogę na nogę, spódnica podchodziła jej wysoko, tak że widać było kolana, a Carlota z Amalia, jak rozgdakane kokoszki, podglądały ją ze spiżarni i patrzyły, jak goście wodzą oczami za panią, jak ich oczy wędrują od jej nóg ku dekoltowi. Starzy, siwi, tłuści, czego to oni nie wymyślali, żeby tylko się zbliżyć i popatrzeć, podnosili z podłogi szklankę whisky, schylali się otrzepując popiół z papierosa. Ona się wcale o to nie gniewała, nawet ich prowokowała siadając o, tak, i podnosząc ręce. A pan nie jest zazdrosny? mówiła Amalia do Carloty, każdy inny by się rozgniewał na takie poufałości z panią. A Carlota: dlaczego ma być zazdrosny? Przecież ona jest tylko jego kochanką. To było bardzo dziwne, pan był brzydki i stary, ale nie wyglądał na głupca, a przecież siedział tak spokojnie, kiedy goście, już trochę zaprawieni, zaczynali kleić się do pani. Na przykład w tańcu całowali ją w szyję albo głaskali jej plecy i ściskali ją. Pani chichotała, niby to żartem trzepnęła natręta po ręce, niby żartem popychała go na fotel, a czasem tańczyła jakby nigdy nic i pozwalała na różne rzeczy. Don Cayo nigdy nie tańczył. Siedział w fotelu, ze szklanką w ręku, rozmawiał z gośćmi albo z obojętną twarzą patrzył, jak pani się bawi, żartuje i kokietuje, kiedyś jeden pan czerwony na policzkach wrzasnął pożycz no mi tę twoją syrenę na weekend, Cayo, pojedziemy do Paracas! A don Cayo: daję ją panu w prezencie, generale, a pani: doskonale, jestem twoja, zabierz mnie do Paracas. Carlota i Amalia skręcały się ze śmiechu słuchając, jak się przekomarzali, jak walczyli o panią, ale Simula nie pozwalała im długo siedzieć w spiżarni, przychodziła i zamykała drzwi, albo zjawiała się pani, oczy jej błyszczały, policzki płonęły, i kazała im iść spać. Leżąc w łóżku Amalia słyszała muzykę, śmiech, krzyki, brzęk szklanek, i długo nie mogła zasnąć, skurczona pod kocem, niespokojna, śmiejąc się sama do siebie. Potem rano miały razem z Carlota trzy razy tyle pracy co zwykle. Góry niedopałków i butelek, meble poodsuwane pod ściany, potłuczone kieliszki. Myły, zamiatały, porządkowały, żeby pani schodząc nie mówiła co za brud, jakie obrzydlistwa. Po przyjęciu pan zostawał na noc. Wyjeżdżał raniuteńko, Amalia widziała, jak z pożółkłą twarzą i podkrążonymi oczyma idzie szybkim krokiem przez ogród, budzi tych dwóch, co całą noc czekali na niego drzemiąc w samochodzie, ile też musiał im płacić za takie czuwanie, i jak tylko samochód ruszał, znikali także żandarmi z rogu ulicy. W takie dni pani wstawała bardzo późno. Simula miała już dla niej przygotowany talerz ostryg z sosem z cebuli i z papryką i piwo z lodówki. Schodziła na dół w szlafroku, z podpuchniętymi, czerwonymi oczyma, zjadała obiad i wracała do łóżka, i przez całe popołudnie dzwoniła na Amalię, żeby jej przyniosła to wodę mineralną, to alka-seltzers.

– „Olave” – powiedział Bermúdez wypuszczając obłok dymu. – Czy wrócili ci ludzie, których pan posłał do Chiciayo?

– Tak, dziś rano, don Cayo – powiedział Lozano. – Wszystko załatwione. Tu jest raport prefekta, tutaj kopia komunikatu policji. Trzech prowodyrów zatrzymano w Chiciayo.

– Apriści? – znów wypuścił haust dymu i zobaczył, że Lozano powstrzymuje kichnięcie.

– Tylko niejaki Lanza, to stary przywódca apristowski. Dwaj inni są młodzi, bez przeszłości.

– Proszę ich sprowadzić do Limy i niech się wyspowiadają ze wszystkich grzechów. Zorganizowanie takiego strajku jak w „Olave” to nie jest kwestia dwóch dni. Musiał być przygotowywany od dawna i to przez fachowców. Czy na hacjendzie już ruszyła praca?

– Tak, dzisiaj, don Cayo – powiedział Lozano. – Miałem telefon od prefekta. Zostawiliśmy w „Olave” kilku ludzi, ot, tak na parę dni, ale prefekt zapewnia…

– San Marcos – Lozano zamknął usta, a jego dłonie spiesznie wyciągnęły się w stronę stołu, schwyciły trzy czy cztery karteluszki i podały Bermudezowi. Nie patrząc położył je na poręczy fotela.

– W tym tygodniu nic, don Cayo. Zebrania w małych grupkach, apriści zdezorganizowani bardziej niż kiedykolwiek, czerwoni trochę bardziej aktywni. Aha, i zidentyfikowaliśmy nową grupę trockistowską. Zebrania, pogawędki, nic szczególnego. W przyszłym tygodniu wybory na medycynie. Może zwyciężyć lista apristowska.

– Inne uniwersytety – wydmuchnął dym i tym razem Lozano kichnął.

– To samo, don Cayo, zebrania małych grupek, wzajemne kłótnie, same głupstwa. Aha, no i wreszcie działa siatka informacyjna na uniwersytecie w Trujillo. O tu, memorandum numer trzy. Mamy tam dwa elementy, które…

– Tylko memorandum? – powiedział. – W tym tygodniu nie ma ulotek, broszurek, gazetek na powielaczu?

– Są, są, oczywiście, don Cayo – Lozano uniósł swoją aktówkę, rozpiął zamek, z triumfalną miną wyciągnął grubą kopertę. – Ulotki, broszury, nawet komunikaty Zrzeszenia Studentów. Wszystko, don Cayo.

– Podróż prezydenta – powiedział. – Rozmawiał pan z Cajamarca?

– Przygotowania w toku – powiedział Lozano. – Pojadę w poniedziałek, a w środę rano złożę panu szczegółowy raport, tak aby w czwartek mógł pan pójść i rzucić okiem na materiał, którym dysponuje Służba Bezpieczeństwa. Jeśli pan to uzna za stosowne, don Cayo.

– Pana ludzie pojadą do Cajamarca drogą lądową, tak postanowiłem. Wyjazd w czwartek, autobusem, tak żeby w piątek być na miejscu. Nie możemy ryzykować podróży samolotem, w razie katastrofy nie mielibyśmy czasu wysłać nowych na ich miejsce.

– Górskie drogi są w takim stanie, że nie wiem, co jest bardziej niebezpieczne, autobus czy samolot – zażartował Lozano, ale Bermúdez nawet się nie uśmiechnął, więc Lozano natychmiast spoważniał. – Tak, doskonały pomysł, don Cayo.

– Proszę mi zostawić te wszystkie papiery – wstał, i Lozano też zaraz zerwał się z miejsca. – Jutro je panu zwrócę.

– Wobec tego już nie zabieram czasu, don Cayo – Lozano podszedł za nim do biurka, trzymając pod pachą swoją ogromną aktówkę.

– Jeszcze chwilę, Lozano – zapalił drugiego papierosa, zaciągnął się zmrużywszy oczy. Lozano stał przed nim i czekał, szeroko uśmiechnięty. – Niech pan przestanie ciągnąć forsę od starej Ivonne.

– Nie rozumiem, don Cayo? – widział, jak mruga oczyma, jak blednie, zmieszany.

– Może pan sobie czasem skubnąć parę solów od jednej czy drugiej dziwki w Limie, to mnie nie obchodzi – mówił z życzliwym uśmiechem. – Ale Ivonne zostawi pan w spokoju, a gdyby miała jakieś kłopoty, trzeba jej pomóc. To bardzo wartościowa znajomość, rozumie pan?

Tłusta twarz oblała się potem, świńskie oczki daremnie próbowały się uśmiechnąć. Otworzył przed nim drzwi, klepnął w ramię, do jutra, Lozano, i wrócił za biurko. Podniósł słuchawkę: doktorze, proszę mnie połączyć z senatorem Landa. Zebrał papiery, które mu zostawił Lozano, schował je do teczki. W chwilę potem zadzwonił telefon.

– Halo? Don Cayo? – jowialny głos Landy. – Właśnie miałem do pana dzwonić.

– No widzi pan, senatorze, widocznie nasze myśli się spotkały – powiedział. – Mam dla pana dobrą wiadomość.

– Wiem, wiem, don Cayo – cieszysz się, co, ty skurwysynu. – Wiem, dziś rano w „Olave” podjęto pracę. Nie ma pan pojęcia, jak jestem wdzięczny, że się pan zainteresował tą sprawą.

– Przytrzymaliśmy przywódców – powiedział. – Przez jakiś czas będzie spokój.

– Gdyby opóźniono zbiory, to by była katastrofa dla całego departamentu – powiedział senator Landa. – Czy ma pan trochę czasu, don Cayo? Ma pan wolny wieczór?

– Zapraszam pana na kolację do San Miguel – powiedział. – Pańskie wielbicielki ciągle o pana pytają.

– Wspaniale, więc o dziewiątej, zgoda? – chichot Landy. – Doskonale, don Cayo. No to na razie, ściskam.

Wyłączył i zaraz nakręcił numer. Dwa, trzy sygnały, dopiero za czwartym senny głos: halo?

– Zaprosiłem na wieczór Landę – powiedział. – Ściągnij Quete. I niech powie Ivonne, że już jej nikt nie będzie szarpał. To wszystko, śpij dalej.

Rankiem 27-go pojechali z Hipolitem i Ludovikiem i rozglądali się za autobusami i ciężarówkami, jestem niespokojny, mówił Ludo vico, ale Hipólito nie, nie będzie żadnej draki. Już z daleka zobaczyli tłum czekających ludzi, było ich tylu, don, że ten cały tłum zupełnie zasłaniał te ich szałasy. Palili śmiecie i w powietrzu fruwał popiół i sępy. Starszyzna wyszła im na spotkanie, Calancha przywitał ich słodki jak miód, a co, nie mówiłem? Uścisnął im ręce i przedstawił ich tamtej reszcie, ściągali kapelusze z głów, obejmowali ich. Na dachach i drzwiach przylepiali portrety Odríi i wszyscy mieli chorągiewki, afisze głosiły Niech Żyje Odnowicielska Rewolucja, Niech Żyje Odria, Wszyscy Za Odrią, Zdrowie, Oświata, Praca. Ludzie patrzyli na nich, a dzieciaki plątały im się pod nogami.

– Żeby tylko na Placu Broni nie zjawili się z takimi minami jak z pogrzebu – powiedział Ludovico.

– Jak będzie trzeba, to się rozweselą – powiedział Calancha, stary wyjadacz, don.

Wpakowali ich do autokarów i ciężarówek, było tam wszystkiego po trochu, ale najwięcej kobiet i Indian z gór, musieli zrobić kilka kursów. Plac zapchany, byli tam ci, co przyszli dobrowolnie, i tacy, co ich przywieźli z innych osiedli i hacjend. Jak popatrzyli od strony katedry, to nic tylko to morze głów, plakaty i portrety, i chorągiewki powiewające w górze. Zawieźli tych ludzi tam, gdzie im kazał pan Lozano. W oknach magistratu, w sklepach, w Klubie Zjednoczenia, wszędzie głowy pań i panów, a może i pan Fermín tam był, co, don? i nagle Ambrosio popatrzcie, tam, na tym balkonie, to jest pan Bermúdez. Ale pedały z tych ryb, jak to się rzucają jedne na drugie, śmiał się Hipólito, pokazując na sadzawkę z fontanną, a Ludovico głodnemu chleb na myśli, ty świntuchu: zawsze tak się zgrywali z Hipolita, a on nic, wcale go to nie wkurzało, don. Zaczęli podbechtywać tłum, kazali ludziom krzyczeć niech żyje. Śmiali się, kręcili głowami, no ruszcie się, mówił Ludovico, Hipólito biegał truchtem od jednej grupy do drugiej, nie bądźcie tacy nadęci, pohałasujcie trochę, pośmiejcie się. Przyszli muzykanci, grali walce i marineras, wreszcie otwarto drzwi na balkonie, pojawił się prezydent i dużo różnych panów i wojskowych, a ludzie coraz bardziej się ożywiali. Potem, kiedy Odria mówił o rewolucji i o Peru, na placu już był taki ruch i podniecenie, jak trzeba. Krzyczano niech żyje, a kiedy skończył, były głośne oklaski. Dotrzymał słowa, nie? powiedział im Calancha wieczorem, jak już wrócili do osiedla. Dali mu te trzysta solów, a on się uparł, żeby poszli z nim na jednego. Rozdawano ludziom wódkę i papierosy, popili się. A oni razem z Calancha łyknęli sobie kilka piscos, a potem Ludovico i Ambrosio się wymknęli, a Hipolita zostawili.

– Pan Bermúdez będzie zadowolony, co, jak myślisz, Ambrosio?

– Jasne, powinien być zadowolony, Ludovico.

– Nie mógłbyś załatwić, żebym ja pracował razem z tobą, jeździłbym samochodem zamiast Hinostrozy, co?

– Obstawa don Cayo to cholernie ciężka robota, Ludovico. Hinostroza już dostaje kręćka od tych nieprzespanych nocy.

– Ale widzisz, Ambrosio, to jest pięćset solów więcej.

A poza tym może by mnie wzięli na etat. A poza tym bylibyśmy razem, Ambrosio.

No więc Ambrosio przyszedł z tym do pana Bermúdeza, don, żeby wziął Ludovica na miejsce Hinostrozy, a don Cayo śmiał się: to i ty masz teraz swoich protegowanych, Murzynie.

III

To właśnie nazajutrz po jednym takim przyjęciu Amalia odkryła coś bardzo dziwnego. Słyszała, jak pan schodzi do salonu, a potem zza żaluzji zobaczyła, że wóz odjeżdża i odchodzą gliny, co stali na rogu. Wtedy weszła na górę, leciutko zapukała, proszę pani, czy mogę wziąć froterkę? otworzyła drzwi i weszła na palcach. Froterka stała koło toaletki. Z okna sączyło się blade światło padając na krokodyle łapy, na parawan, na klozet, a reszta kryła się w półmroku, w ciepłych oparach. Na łóżko spojrzała dopiero, kiedy wzięła froterkę i zawróciła ku drzwiom. Aż zamarła: tam była także panienka Queta. Prześcieradła i koce zsunęły się na dywan, panienka spała odwrócona tyłem, z jedną ręką na biodrze, a drugą zwieszoną bezwładnie, i była naga, nagusieńka. Teraz zobaczyła także, ponad ciemnymi plecami panienki, białe ramię, białą rękę, czarne włosy pani, która spała po drugiej stronie łóżka, przykryta prześcieradłem. Wyszła z pokoju tak ostrożnie, jakby podłoga była najeżona kolcami, ale jeszcze przedtem nieprzezwyciężona ciekawość kazała jej rzucić okiem: jasny cień, ciemny cień, oba takie spokojne na pościeli, ale coś dziwnego było w widoku tego łóżka, jakby jakieś niebezpieczeństwo, i zobaczyła jeszcze smoka, szczerzył paszczę w lustrze na suficie. Któraś z tych dwóch coś mruknęła przez sen i Amalia się przestraszyła. Zamknęła drzwi, oddychała szybko. Ale na schodach wybuchnęła śmiechem, zakrywając sobie usta, zdyszana wpadła do kuchni. Carlota, coś takiego, panienka w jednym łóżku z panią, zniżyła głos i wyjrzała na patio, nic nie mają na sobie, obie goluteńkie. No to co, panienka Queta zawsze nocuje, i nagle Carlota przestała ziewać i też szeptem: obie gołe? bez niczego? I poprawiając przekrzywione obrazy, zmieniając wodę w wazonach, trzepiąc dywan, przez całe rano trącały się łokciami: a pan gdzie spał? na kozetce? na biurku? dusiły się ze śmiechu: pod łóżkiem? i nagle aż im oczy zachodziły łzami, jedna drugą klepała w plecy, jak to było, co to się działo, co oni robili? Oczy Carloty przypominały wielkie osy, Amalia gryzła się w dłoń, żeby powstrzymać wybuch śmiechu. Na to wpadła Simula, właśnie wróciła ze sprawunkami, co się stało, nie, nic, tylko w radiu mówili takie śmieszne rzeczy. Pani i panienka zeszły na dół koło południa, zjadły ostrygi z papryką i popiły piwem z lodu. Panienka miała na sobie szlafrok pani, był na nią o wiele za krótki. Nie telefonowały, słuchały płyt i rozmawiały, a po południu panienka pojechała do siebie.

Don Cayo, przyszedł pan Tallio, czy może wejść? Tak, doktorze. W chwilę potem drzwi się otworzyły: poznał te blond loczki, gładką, różową twarz, giętkość ruchów. Operowy śpiewak, pomyślał, makaroniarz, eunuch.

– Bardzo mi miło, señor Bermúdez – tamten podszedł, wyciągnął rękę i uśmiechnął się, zobaczymy, na ile ci starczy tej wesołości. – Mam nadzieję, że pan mnie pamięta, w zeszłym roku miałem…

– Oczywiście, rozmawialiśmy tutaj, w tym pokoju, prawda? – podprowadził go do fotela, który przedtem zajmował Lozano, sam usiadł naprzeciwko. – Zapali pan?

Wziął papierosa, skwapliwie wyciągnął zapalniczkę, nadskakiwał mu.

– Właśnie myślałem, że muszę któregoś dnia zajrzeć do pana, señor Bermúdez – wiercił się i kręcił, jakby miał robaki. – Więc…

– Więc myśleliśmy o tym samym – powiedział Bermúdez. Uśmiechnął się i zobaczył, jak Tallio przytakuje i już otwiera usta, ale nie dopuścił go do głosu: podsunął mu plik wycinków z gazet. Egzaltowany gest zdziwienia, przerzucał je z poważną miną, kiwał głową. Tak, tak, doskonale, czytaj, udawaj, że czytasz, ty gnojku.

– A właśnie, czytałem, awantury w Buenos Aires, prawda? – rzekł w końcu, już spokojnie, już się nie kręcił. – Czy jest oficjalny komunikat rządu w tej sprawie? Dalibyśmy go natychmiast, oczywiście.

– Wszystkie dzienniki opublikowały notatkę Ansy, wyprzedził pan inne agencje – powiedział Bermúdez. – Jesteście pierwsi.

Uśmiechnął się i spostrzegł, że Tallio też się uśmiecha, bez cienia radości, już tylko z nawyku, przez grzeczność, ty eunuchu, dostałeś jeszcze większych rumieńców, będziesz w sam raz dla Robertita.

– Uznaliśmy, że lepiej nie przekazywać tej wiadomości redakcjom dzienników – powiedział Bermúdez. – To już i tak wystarczająco przykre, że apriści obrzucili kamieniami ambasadę własnego kraju. Po co to jeszcze publikować?

– Hm, to prawda, mnie też zdziwiło, że wydrukowano tylko depeszę Ansy – wzruszył ramionami, uniósł wskazujący palec. Mieliśmy ją w naszych biuletynach, bo nie dostałem żadnych instrukcji w tej sprawie. Notatka przeszła przez kontrolę Służby Informacyjnej, proszę pana. Mam nadzieję, że nie puściliśmy jakiegoś błędu.

– Wszystkie agencje ją usunęły z wyjątkiem Ansy – powiedział Bermúdez ze smutkiem. – Mimo serdecznych stosunków, jakie nas łączą z panem, panie Tallio.

– Wiadomość podaliśmy panu razem z całym serwisem, señor Bermúdez – już czerwony na twarzy, już naprawdę zaskoczony, już się nie mizdrzył. – Nie dostałem żadnej wskazówki, żadnego polecenia. Bardzo proszę, niech pan wezwie doktora Alcibiadesa, chciałbym to natychmiast wyjaśnić.

– Służba Informacyjna nie wydaje pozwoleń ani zakazów – zgasił peta i spokojnie zapalił następnego papierosa. – Potwierdza tylko odbiór biuletynów, które przysyłacie, panie Tallio.

– Ale gdyby doktor Alcibiades tego zażądał, usunąłbym tę wzmiankę, zawsze tak robiłem – teraz już niespokojny, zniecierpliwiony, zbity z tropu. – Ansa nie jest w najmniejszym stopniu zainteresowana w rozpowszechnianiu wiadomości niekorzystnych dla rządu. Ale nie jesteśmy jasnowidzami, señor Bermúdez.

– My nie dajemy instrukcji – powiedział obserwując smugi dymu i białe nitki w krawacie Tallia. – My tylko życzliwie sugerujemy, i to bardzo rzadko, abyście nie rozpowszechniali wiadomości niepomyślnych dla kraju.

– Ależ tak, oczywiście, wiem o tym, proszę pana – dam ci go w prezencie, Robertito. – Zawsze skrupulatnie się trzymałem sugestii doktora Alcibiadesa. Ale tym razem nie było żadnej wskazówki, ani słowa. Bardzo pana proszę, niech…

– Rząd nie chciał wprowadzić oficjalnej cenzury, właśnie dlatego, że nie chce działać na szkodę agencji prasowych – powiedział Bermúdez.

– Jeżeli pan nie wezwie doktora Alcibiadesa, to się nigdy nie wyjaśni, señor Bermúdez – no dalej, do roboty, Robertito, tylko weź wazelinę. – Niech on panu wytłumaczy, niech on mi wytłumaczy. Błagam pana. Ja nic z tego nie rozumiem, señor Bermúdez.

– Czekaj, ja zamówię – powiedział Garlitos, i do kelnera: – Dwa niemieckie piwa, te z puszki.

Siedział oparty o ścianę wy tapetowaną tytułówkami „The New Yorker”. Lampa oświetlała jego kędzierzawą głowę, wypukłe oczy, twarz pociemniałą od dwudniowego zarostu, czerwony nos, nos pijaka, myśli, albo faceta z chronicznym katarem.

– Drogie to piwo? – powiedział Santiago. – Bo u mnie kiepsko z forsą.

– Ja stawiam, wyciągnąłem dzisiaj od tych bandytów trochę grosza – powiedział Garlitos. – A skoro już tu ze mną przyszedłeś, Zavalita, to przepadła twoja opinia solidnego chłopca.

Tytułówki połyskiwały nad nimi, ironiczne, wielobarwne. Stoliki przeważnie były puste, ale zza ścianki dzielącej lokal na dwa pomieszczenia dochodził szmer głosów; jakiś mężczyzna w samej koszuli pił piwo przy barze. Ktoś inny, niewidoczny w mroku, grał na pianinie.

– Nieraz zostawiałem tutaj całą pensję – powiedział Garlitos. – Dobrze się czuję w tej dziurze.

– Pierwszy raz jestem w „Negro-Negro” – powiedział Santiago. – Tutaj przychodzi dużo malarzy i literatów, prawda?

– Tak, takie życiowe rozbitki – powiedział Garlitos. – Kiedy byłem szczeniakiem, biegałem tutaj jak dewotka do kościoła. Siedziałem w tym kącie i słuchałem, i podpatrywałem, i serce mi rosło na widok każdego wchodzącego literata. Chciałem się choćby otrzeć o geniuszy, chciałem się od nich zarazić.

– Właśnie, przecież ty też piszesz – powiedział Santiago. – Wydałeś tomik wierszy.

– Miałem zostać pisarzem, miałem być poetą – powiedział Garlitos. – Zacząłem pracować w „Kronice” i zmieniłem powołanie.

– Wolisz dziennikarkę niż literaturę? – powiedział Santiago.

– Wolę kielicha – zaśmiał się Garlitos. Dziennikarstwo to nie powołanie, to frustracja, sam zobaczysz.

Skurczył się, pochylił głowę odsłaniając rysunki, karykatury i angielskie tytuły; ten grymas wykrzywiający jego twarz, Zavalita, te zaciśnięte dłonie. Dotknął jego ręki: co jest, źle się czuje? Garlitos się wyprostował, oparł głowę o ścianę.

– Pewnie znowu ten mój wrzód – teraz nad jednym uchem miał człowieka-kruka, a nad drugim drapacz chmur. – A może to z braku alkoholu. Bo wprawdzie wyglądam, jakbym już się zalał, ale od rana nie miałem w ustach ani kropli.

On jeden ci został, Zavalita, no i masz, leży w szpitalu. Jutro już bez pudła musisz pójść do niego, zaniesiesz mu jakąś książkę.

– Wchodziłem tutaj i czułem się tak, jakbym był w Paryżu – powiedział Garlitos. – Myślałem kiedyś pojadę do Paryża, no i bomba, okrzykną mnie geniuszem. Ale nie pojechałem, Zavalita, i siedzę tutaj, a ty musisz patrzeć, jak mnie skręcają mdłości niby babkę w ciąży. A czym ty miałeś być, zanim przypłynąłeś do nas jak rozbitek, żeby ugrzęznąć w „Kronice”?

– Adwokatem – powiedział Santiago. – Nie, właściwie to rewolucjonistą. Komunistą.

– Komunista i dziennikarz to przynajmniej jakoś pasuje do siebie, ale dziennikarz i poeta? – powiedział Garlitos i zaczął się śmiać. – Komunista? Mnie wyrzucili z pracy jako komunistę. Gdyby nie to, nie przyszedłbym do „Kroniki” i może teraz pisałbym wiersze.

– Nie wiesz, co to białe myszki? – mówi Santiago. – Kiedy nie chcesz czegoś wiedzieć, to już jesteś dobry, Ambrosio, nie ma mocnego na ciebie.

– A mnie się nawet nie śniło być komunistą – powiedział Garlitos. – To jest najlepsze ze wszystkiego, bo nigdy się nie dowiedziałem, za co mnie właśnie wylali. Ale wylali, no i siedzę tutaj razem z tobą, na bańce, z wrzodem żołądka. Wypijmy, mój solidny chłopcze, twoje zdrowie, Zavalita.

Panienka Queta była najlepszą przyjaciółką pani, najczęściej przychodziła do willi w San Miguel, na żadnym przyjęciu nie mogło jej zabraknąć. Wysoka, długonoga, miała rude włosy, farbowane, mówiła Carlota, cynamonową skórę, wszystko w niej rzucało się w oczy, bardziej niż u pani Hortensji, nawet jej ubranie i sposób mówienia, i jej mizdrzenie się przy piciu. Robiła najwięcej ruchu na przyjęciach, najbardziej rwała się do tańców, pozwalała gościom na różne rzeczy i ciągle ich prowokowała. Stawała komuś za plecami, targała za włosy, dmuchała w ucho, siadała na kolanach, bezwstydnica. Ale to właśnie ona bawiła całe towarzystwo swymi wybrykami. Kiedy pierwszy raz zobaczyła Amalię, patrzyła na nią chwilę z przedziwnym uśmieszkiem, oglądała ją od stóp do głów z zamyśloną miną, a Amalia co się stało, co panienkę tak dziwi. Więc to ty jesteś ta słynna Amalia, nareszcie cię poznałam. Słynna, czemu, panienko? Bo łamiesz męskie serca, zaśmiała się panienka Queta, Amalio, zimna jak lód. Zwariowana, ale jaka sympatyczna. Kiedy nie tkwiła z panią przy telefonie, opowiadała różne dowcipy. Wchodziła z figlarnym błyskiem w oczach, mam całą masę fajnych plotek, kochana, a Amalia słuchała z kuchni, jak panienka wyśmiewa się, pokpiwa i żartuje z wszystkich znajomych. Carlocie i Amalii też opowiadała takie rzeczy, że aż je zatykało i czuły, jak fale krwi uderzają im na twarze. Ale była bardzo dobra, kiedy je posyłała po coś do sklepu, zawsze dostawały jeden czy dwa sole. Któregoś dnia, kiedy Amalia miała wychodne, panienka zabrała ją do swego białego samochodu i podwiozła na przystanek autobusowy.

– Alcibiades osobiście telefonował do pańskiego biura i prosił, żeby tej wiadomości nie przekazywać dziennikom – westchnął; i z uśmieszkiem: – Nie fatygowałbym pana, Tallio, gdybym wpierw nie przeprowadził dochodzenia.

– Ależ to niemożliwe – rumiana twarz zmieniła wyraz, był zbity z tropu, język nagle stanął mu kołkiem. – Do mnie do biura, señor Bermúdez? Ale przecież sekretarka przekazuje mi wszystkie… Doktor Alcibiades osobiście? Zupełnie nie rozumiem…

– Nie powtórzono panu? – pomógł mu, już bez kpiny w głosie. – No tak, tak myślałem. Pewnie Alcibiades rozmawiał z jakimś redaktorem.

– Z redaktorem? – ani cienia poprzedniej uśmiechniętej pewności siebie. Ależ to niemożliwe, señor Bermúdez. Ogromnie mi przykro, nie wiem, co mam o tym myśleć. A z którym redaktorem? Mam tylko dwóch i… a zresztą, tak czy tak, mogę pana zapewnić, że to się nie powtórzy.

– Sam byłem zaskoczony, bo z Ansą zawsze łączyły nas dobre stosunki – powiedział. – Radio i Służba Informacyjna kupują od nas komplety biuletynów. A jak pan wie, rząd wydaje na to spore sumy.

– Oczywiście, señor Bermúdez – otóż to, teraz wpadnij w złość i pokaż, co potrafisz, operowy śpiewaku. Mogę skorzystać z pańskiego telefonu? Chciałbym sprawdzić, kto rozmawiał z doktorem Alcibiajdesem. To się zaraz wyjaśni.

– Niech pan siada, po co te nerwy – uśmiechnął się, podsunął mu papierosa, podał ogień. – Wszędzie mamy wrogów, w pańskim biurze też pewno jest ktoś taki, co nas nie kocha. Sprawdzi pan później, panie Tallio.

– Ale ci dwaj redaktorzy to młodzi chłopcy, którzy… – zgnębiony, z tragikomiczną miną – zresztą jeszcze dziś to wyjaśnię. Poproszę doktora Alcibiadesa, żeby na przyszłość rozmawiał tylko ze mną.

– Tak, tak będzie najlepiej – powiedział; zamyślił się na chwilę i niby to przypadkiem rzucił okiem na wycinki tańczące w dłoniach Tallio. – Tyle tylko, że ta sprawa i mnie również przysporzyła przykrości. Prezydent i minister Spraw Wewnętrznych będą mnie pytać, dlaczego kupujemy biuletyny od agencji, która robi nam takie niespodzianki. A ponieważ ja odpowiadam za podpisanie umowy z Ansą, więc… może pan sobie dośpiewać.

– Właśnie dlatego jest mi tak przykro, señor Bermúdez – jasne, chciałbyś się schować pod ziemię. – Pracownik, który rozmawiał z doktorem Alcibiadesem, jeszcze dziś zostanie zwolniony.

– Tak, takie przypadki przynoszą ustrojowi ogromną szkodę – mówił ze smutkiem, jak gdyby głośno myśląc. – Kiedy w prasie pojawia się tego rodzaju wzmianka, nasi wrogowie zaraz to wykorzystują. A i tak mamy z nimi sporo kłopotów. Po co nam jeszcze kłopoty z przyjaciółmi, prawda?

– To się nie powtórzy, señor Bermúdez-wyciągnąłniebieską chustkę, z wściekłością wycierał sobie ręce. – Może pan być pewny. Tego może pan być pewny, señor Bermúdez.

– Ludzkie szumowiny napełniają mnie zachwytem – Garlitos znów się skulił, jakby dostał pięścią w żołądek. – Sam widzisz, jak mnie zdemoralizowało prowadzenie rubryki policyjnej.

– Nie pij więcej – powiedział Santiago. – Lepiej chodźmy stąd.

Ale Garlitos wyprostował się, już uśmiechnięty.

– Po drugim piwie ból mija i czuję się jak szatan, jeszcze mnie nie znasz. Pierwszy raz pijemy ze sobą, no nie? tak, Garlitos, myśli, to był pierwszy raz. – Ty, Zavalita, jesteś cholernie poważny, odwalasz robotę i już cię nie ma. Nie chcesz wpaść w nasze złe towarzystwo, co?

– Z pensji ledwo mi wystarcza na życie – powiedział Santiago. – Gdybym się szlajał razem z wami, nie miałbym nawet na komorne.

– Mieszkasz sam? – powiedział Garlitos. – Myślałem, że jak przykładny synek, z tatusiem i mamusią. Nie masz rodziny? A ile masz lat? Szczeniak z ciebie, co?

– Aleś ty ciekawy, o co jeszcze zapytasz – powiedział Santiago. – Owszem, mam rodzinę, ale mieszkam sam. Ty. słuchaj, jak wy to robicie, żeby przy waszych zarobkach jeszcze chodzić po burdelach i pić? Tego to już nie mogę zrozumieć.

– Tajemnica zawodowa – powiedział Garlitos. – To cała sztuka, trzeba umieć pożyczać i nie przejmować się długami, A ty czemu nie chodzisz na dziwki? Masz swoją dziewczynę?

– Może jeszcze spytasz, czy ją podrywam? – powiedział Santiago.

– Jak nie masz i nie chodzisz po burdelach, to pewnie próbujesz coś poderwać – powiedział Garlitos. – Chyba żebyś był pedałem.

Znów się skulił, a kiedy się wyprostował, twarz miał zmienioną. Oparł kędzierzawą głowę o tytułówki na ścianie, siedział chwilę z zamkniętymi oczyma, potem zaczął grzebać po kieszeniach, wyciągnął coś i przyłożył do nosa, głęboko oddychając. Znieruchomiał z głową odrzuconą do tyłu, z rozchylonymi ustami, spokojny i pijany. Otworzył oczy, drwiące spojrzał na Santiago:

– To żeby uśpić kłucie w brzuchu. Co masz taką minę, ja się nie narkotyzuję.

– Chcesz na mnie zrobić wrażenie? – powiedział Santiago. – Szkoda zachodu. Pijak, dziwkarz, wszystko już wiem, powiedzieli mi w redakcji. Ale ja nie sądzę ludzi po takich rzeczach.

Garlitos uśmiechnął się z czułością i podał mu papierosa.

– Miałem o tobie swoje zdanie, bo słyszałem, że cię ktoś polecał, no a poza tym trzymałeś się z daleka od nas. Ale się pomyliłem. Jesteś równy gość, Zavalita.

Mówił powoli, a na jego twarzy rozlewało się ukojenie, ruchy stawały się coraz bardziej zwolnione i ceremonialne.

– Raz to zażyłem, ale mi się zrobiło niedobrze – to było kłamstwo, Garlitos. – Zwymiotowałem i chorowałem na żołądek.

– Jeszcze nie masz dosyć, chociaż już chyba ze trzy miesiące jesteś w „Kronice”? Nie masz, co? – mówił Garlitos, z prośbą w głosie, jakby się modlił.

– Trzy i pół – powiedział Santiago. – Już po okresie próbnym. W poniedziałek podpisali ze mną umowę.

– Biedaku – powiedział Garlitos. – I do końca życia będziesz dziennikarzem. Coś ci powiem, tylko się przysuń, żeby nas nikt nie słyszał. To tajemnica. Największa rzecz na świecie, Zavalita, to jest poezja.

Tym razem panienka Queta zjawiła się w willi w San Miguel o dwunastej w południe. Wpadła jak huragan, w przelocie uszczypnęła w policzek Amalię, która jej otworzyła drzwi, Amalia pomyślała upiła się. Pani Hortensja wychyliła się ze schodów i panienka przesłała jej ręką pocałunek: chcę u ciebie trochę odetchnąć, kochana, stara Ivonne mnie szuka, a ja konam z niewyspania. No proszę, jak cię wszędzie potrzebują, zaśmiała się pani, wejdź na górę, kochana. Poszły do sypialni, a w jakiś czas potem wołanie pani, przynieś nam piwa z lodu. Amalia weszła na górę z tacą i już od drzwi zobaczyła, że panienka leży na łóżku i ma na sobie tylko prześcieradło kąpielowe. Jej suknia, pończochy i pantofle leżały na podłodze, a ona śpiewała, śmiała się i mówiła sama do siebie. A pani jakby się zaraziła od panienki, bo chociaż rano nic nie piła, to też się śmiała, śpiewała i kokietowała panienkę siedząc na stołeczku przed toaletką. Panienka poklepywała poduszkę, robiła coś jakby ćwiczenia gimnastyczne, czerwone włosy całkiem zakrywały jej twarz, a jej długie nogi wyglądały w lustrze jak ogromne robaki. Na widok tacy z piwem usiadła, ach, jak jej się chce pić, jednym haustem wypiła pół szklanki, wspaniałe. I nagle złapała Amalię za rękę, chodź, chodź, patrząc na nią figlarnie, nie uciekaj mi. Amalia spojrzała na panią, ale pani patrzyła na panienkę z takim szelmowskim wyrazem twarzy, jakby myślała co ty chcesz zrobić, i zaraz też się roześmiała. No wiesz, kochana, jak ty je sobie dobierasz, i panienka żartem pogroziła pani, a nie zdradzasz mnie z tą małą? a pani po swojemu wybuchnęła śmiechem: no pewnie, że zdradzam. Ale za to ty nie wiesz, z kim ona cię zdradza, ta cicha woda, śmiała się panienka Queta. Amalii zaczęło dzwonić w uszach, panienka złapała ją za ramię i śpiewała oko za oko, kochaneczko, ząb za ząb, i patrzyła na Amalię i nagle – żartem czy serio? – no powiedz mi, Amalio, jak pan wyjeżdża raniutko, to przychodzisz tutaj pocieszyć moją kochaneczkę? Amalia nie wiedziała, czy ma się obrazić czy śmiać. Tak, czasem, wybąkała i to było tak, jakby powiedziała świetny dowcip. Ach ty diablico, wybuchnęła na to panienka Queta patrząc na panią, a pani, skręcając się ze śmiechu, pożyczę ci ją, ale bądź dla niej dobra, i panienka szarpnęła Amalię, aż usiadła na łóżku. Na szczęście pani wstała, podbiegła, ze śmiechem odepchnęła panienkę, więc ją w końcu puściła: no idź już, Amalio, ta wariatka chce cię sprowadzić na złą drogę. Amalia wyszła z pokoju ścigana wybuchami śmiechu i sama też się śmiała zbiegając ze schodów, ale drżały jej kolana i kiedy znalazła się w kuchni, była już poważna i rozzłoszczona. Simula zmywała statki i podśpiewywała: co ci jest. A Amalias, nic, upiły się i robią takie rzeczy, że aż się zawstydziłam.

– Szkoda tylko, że to się stało akurat w momencie, kiedy wygasa nasza umowa z Ansą – poprzez obłok dymu szukał oczu Tallia. – Może pan sobie wyobrazić, ile trudu będzie mnie kosztowało przekonanie ministra o konieczności przedłużenia tej umowy.

– Ja z nim porozmawiam, ja mu wyjaśnię-znalazł je: jasne, zaniepokojone, zrozpaczone. – Właśnie miałem z panem o tym mówić, o przedłużeniu umowy. I teraz ta idiotyczna pomyłka.

Zrobię wszystko, co pan minister mi każe, señor Bermúdez.

– Lepiej niech pan się nie stara z nim widzieć, póki mu złość nie przejdzie – uśmiechnął się i nagle wstał. – No, niech tam, postaram się to jakoś załatwić.

Na mlecznobladej twarzy znów pojawił się rumieniec, wróciła nadzieja, elokwencja, niemal tanecznym krokiem biegł razem z nim ku drzwiom.

– Redaktor, który przyjął telefon doktora Alcibladesa, jeszcze dziś opuści agencję – uśmiechnął się, szczebiotał słodko, promieniał. – Dla Ansy odnowienie umowy to kwestia życia i śmierci. Nie wiem, jak mam panu dziękować, señor Bermúdez.

– Termin wygasa w przyszłym tygodniu, prawda? wobec tego proszę się porozumieć z Alcibiadesem. Postaram się szybko uzyskać podpis ministra.

Położył rękę na klamce, ale nie otwierał drzwi. Tallio zawahał się, znów się zaczerwienił. A on nie spuszczał z niego oczu, czekał, aż się odważy mówić.

– A jeśli idzie o umowę, señor Bermúdez – wyglądasz, jakbyś chciał, a nie mógł, ty eunuchu – to na tych samych warunkach co w zeszłym roku? Chodzi mi o, to znaczy…

– O moje warunki? – powiedział i zobaczył, że Tallio się zmieszał, że mu jest niezręcznie, silił się na uśmiech; podrapał się w brodę i dodał powściągliwym tonem: – Tym razem, kochany, to będzie kosztowało nie dziesięć, ale dwadzieścia procent.

Patrzył, jak tamten otwiera usta, marszczy czoło, jak znikł uśmiech z jego twarzy; i jak przytaknął, nagle odwróciwszy wzrok.

– Przekaz na okaziciela, z debetem na bank w Nowym Jorku, przyniesie mi pan osobiście w najbliższy poniedziałek – aha, teraz sobie obliczasz, piękny Caruso. – Jak pan wie, procedura ministerialna to kwestia dłuższego czasu. Potrwa ze dwa tygodnie.

Otworzył drzwi, ale zamknął je widząc pełen niepokoju gest tamtego. Stał z wyczekującym uśmiechem.

– Świetnie, to by było doprawdy wspaniałe, gdyby się udało załatwić w dwa tygodnie – zaczerwienił się, posmutniał. – A co do tego, to znaczy chciałem powiedzieć, czy nie sądzi pan, że dwadzieścia procent to trochę, jakby to powiedzieć, wygórowana suma?

– Wygórowana? – otworzył oczy, jakby nie rozumiał, ale zaraz wrócił do poprzedniej postawy, i z przyjacielskim gestem: – Dobrze, wobec tego ani słowa więcej, niech pan zapomni o całej sprawie. A teraz proszę mi wybaczyć, ale jestem bardzo zajęty.

Otworzył drzwi, stukanie maszyn do pisania, a w głębi, za biurkiem, postać Alcibiadesa.

– A nie, w żadnym razie, zgoda na wszystko – zagadywał Tallio z desperackim pośpiechem. – Nie ma problemu, señor Bermúdez. A więc w poniedziałek o dziesiątej? Można będzie?

– Zgoda – powiedział, prawie wypychając go za drzwi. – Wobec tego do poniedziałku.

Zamknął drzwi i teraz już się nie uśmiechał. Podszedł do biurka, usiadł, z prawej szuflady wyciągnął tubkę, zbierał ślinę w ustach, a potem położył sobie proszek na końcu języka. Połknął i jakiś czas siedział z zamkniętymi oczyma, przyciskając rękami bibułę. Po chwili wszedł Alcibiades.

– Ten włoski firyck jest okropnie męczący, don Cayo. Oby tylko się okazało, że tamten jego redaktor był wtedy o jedenastej w agencji. Powiedziałem, że dzwoniłem o jedenastej.

– Czy był, czy nie, i tak go zwolnią-powiedział Bermúdez. – W agencji prasowej nie będą trzymali faceta, który robi takie rzeczy. Przekazał pan ministrowi to, o co prosiłem?

– Czeka na pana o trzeciej, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades.

– Dobrze, proszę zawiadomić majora Paredesa, że chcę się z nim widzieć. Będę u niego za dwadzieścia minut.

– Przyszedłem do „Kroniki” bez cienia entuzjazmu, po prostu po to, żeby zarobić na życie – powiedział Santiago. – Ale teraz uważam, że to nie taka najgorsza robota.

– Trzy miesiące z kawałkiem i jeszcze się nie rozczarowałeś? – powiedział Garlitos. – Można by cię pokazywać w cyrku, Zavalita.

Nie, nie rozczarowałeś się, Zavalita: nowy ambasador Brazylii, doktor Hernando de Magalhaes złożył dziś rano listy uwierzytelniające, z optymizmem zapatruję się na przyszłość turystyki w naszym kraju, oświadczył wczoraj wieczorem na konferencji prasowej dyrektor Instytutu Turystyki, wobec licznej i doborowej publiczności Stowarzyszenie Entre Nous święciło wczoraj swoją kolejną rocznicę. Tak, ale ta mierzwa ci się podobała, Zavalita, siadałeś do maszyny i byłeś zadowolony. Potem już nigdy nie wkładałeś tyle drobiazgowej pracy w zredagowanie każdej notatki, myśli, nigdy tyle zaciekłości w poprawianie, rzucanie do kosza, pisanie na nowo stroni-czek, które zanosiłeś Arispemu.

– Po ilu miesiącach pracy zniechęciłeś się do dziennikarstwa? – powiedział Santiago.

Te miniaturowe prostokąciki twoich krótkich notatek, które nazajutrz wyszukiwałeś nerwowo w egzemplarzu „Kroniki”, kupionym w kiosku na Barranco, niedaleko pensjonatu. Z jaką dumą pokazywałeś je pani Lucii: o, to tutaj to ja pisałem, widzi pani?

– Po tygodniu pracy w „Kronice” – powiedział Garlitos. – W agencji nie miałem dziennikarskiej roboty, byłem raczej od pisania na maszynie. Miałem wszystkie godziny pracy wypełnione, a o drugiej byłem wolny i mogłem pisać wiersze, wszystkie popołudnia i wieczory miałem dla siebie. Gdyby mnie nie wylali, literatura nie straciłaby może poety, i to jakiego poety, mówię ci, Zavalita.

Przychodziłeś do redakcji o piątej, ale zaczynałeś się szykować dużo wcześniej, od wpół do czwartej popatrywałeś już na zegarek, nie mogąc się doczekać chwili, kiedy wsiądziesz do tramwaju – a może dzisiaj dadzą jakąś robotę na mieście? reportaż? wywiad? – kiedy dojedziesz na miejsce, usiądziesz przy biurku czekając na wezwanie Arispego: proszę skrócić tę notatkę do dziesięciu wierszy, Zavalita. Już nigdy potem z takim entuzjazmem, myśli, nigdy z takim pragnieniem, żeby coś stworzyć, zdobyłem pierwsze miejsce i oni mi gratulowali, już nigdy potem takich planów na przyszłość, dostałem awans. Więc na czym się potknąłem, myśli: kiedy? dlaczego?

– Nigdy się nie dowiedziałem, dlaczego; któregoś dnia ten skurwysyn wszedł do biura i powiedział pan jest komunistą, pan uprawia sabotaż – i Garlitos zaśmiał się jak do fotografii. – Chyba pan nie mówi poważnie?

– Pewnie, że poważnie, do jasnej cholery – powiedział Tallio. – Czy pan wie, ile forsy będę musiał wybulić z powodu pańskiego sabotażu? Ile mnie to będzie kosztować?

– Owszem, będzie to pana kosztować. Bo jeżeli będzie pan na mnie wrzeszczał, to ja się panu przejadę po mamusi – powiedział Garlitos: był bardzo zadowolony. – Nawet odszkodowania nie dostałem. I zaraz potem przyszedłem do „Kroiki”, i zaraz potem przekonałem się, że dla poety to jest gwóźdź do trumny, Zavalita.

– Dlaczego nie rzuciłeś dziennikarki? – powiedział Santi go. – Przecież mogłeś sobie znaleźć coś innego.

– Jak raz wdepniesz, to już po tobie, to jest jak ruchome piaski – rzekł Garlitos, tak jakby mówił z daleka albo jak usypiał. – Grzęźniesz i grzęźniesz coraz bardziej. Nienawidzisz tej roboty, ale nie możesz się wyzwolić. Nienawidzisz ale oto nagle jesteś zdolny do nie wiem jakich zrywów, żel zdobyć bombową wiadomość. Nie śpisz po nocach, pakuje; się w nieprawdopodobne miejsca. To nałóg, Zavalita.

– Grzęznę w ruchomych piaskach, ale mnie one nie dadzą rady, a wiesz czemu? – mówi Santiago. – Bo ja i tak skończę prawo, muszę skończyć, Ambrosio.

– Ja tam sobie nie wybierałem kryminalnej, tylko Arisr. miał mnie dosyć w wiadomościach miejskich, a Maldonado n: chciał mnie wziąć do depesz – mówił Garlitos, już bardzo daleki. – Tylko Becerrita jeszcze zdołał mnie ścierpieć u siebie Rubryka kryminalna, najgorsze, co może być. I to mi właśni odpowiada. Ludzkie szumowiny, mój żywioł, Zavalita.

Po czym zamilkł i siedział przed nim nieruchomy i uśmiechnięty, patrząc w przestrzeń. Kiedy Santiago zawołał kelner obudził się i zapłacił rachunek. Wyszli i Santiago musiał go podtrzymywać, bo walił się z nóg, opierał się o stoliki i o ścianę. Portal był pusty, błękitna frędzla ledwo połyskiwała ponad dachami placu San Martin.

– Norwin nie przyszedł, dziwne, dziwne – deklamował Garlitos z pewnego rodzaju spokojną czułością. – To jeden z najokazalszych rozbitków, wspaniała szumowina. Poznam cię z nim, Zavalita.

Chwiał się na nogach, oparty o jeden z filarów Portalu z plamą zarostu na twarzy, z rozpłomienionym nosem, ócz; miał tragicznie szczęśliwe. Jutro do niego pójdę, jutro m pewno, Garlitos.

IV

Właśnie wracała z drogerii z dwiema rolkami papieru higienicznego, kiedy przy wejściu dla służby natknęła się na Ambrosia. Nie rób takiej miny, powiedział do niej, wcale nie do ciebie przyszedłem. A ona: dlaczego miałbyś przychodzić do mnie, przecież nic do siebie nie mamy. Widziałaś samochód? powiedział Ambrosio, pan Fermin jest na górze razem z don Cayo. Don Fermin i don Cayo? powiedziała Amalia. Tak, czemu się tak zdziwiła? Nie wiedziała czemu, ale była zaskoczona, ci dwaj panowie byli tak różni, usiłowała wyobrazić sobie don Fermina na jednym z tutejszych przyjęć i wydawało jej się, że to zupełnie niemożliwe.

– Lepiej, żeby cię nie widział – powiedział Ambrosio. – jeszcze im opowie, że cię zwolnił albo że rzuciłaś pracę w laboratorium, i pani Hortensja też cię zwolni.

– Po prostu nie chcesz, żeby don Cayo wiedział, że to ty mnie tu sprowadziłeś – powiedziała Amalia.

– No owszem, i to też – powiedział Ambrosio. – Ale nie chodzi o mnie, tylko o ciebie. Przecież ci mówiłem, że don Cayo mnie nie znosi, odkąd poszedłem do don Fermina. Jak się dowie, że mnie znasz, to już po tobie.

– Ale się zrobił dobry – powiedziała Amalia. – Jak się teraz o mnie martwi.

Rozmawiali stojąc w drzwiach służbowych i Amalia od czasu do czasu rozglądała się, czy nie idzie Simula albo Carlota. Przecież Ambrosio jej mówił, że don Fermin i don Cayo już się tak nie widują jak dawniej, sam jej to mówił, prawda? No tak, bo don Cayo kazał aresztować panicza Santiago i od tego czasu już się nie przyjaźnią; ale mają jakieś wspólne interesy i pewno dlatego don Fermin przyjechał teraz na San Miguel. A jej tu dobrze? Zadowolona z pracy? Tak, bardzo, ma mniej roboty niż kiedyś i pani bardzo dobra. No to coś mi się od ciebie należy, powiedział Ambrosio, ale ona nie miała ochoty na żarty i ucięła krótko: już ci dawno za to zapłaciłam, przypomnij sobie. I zaraz z innej beczki: co słychać na Miraflores? Pani Zoila dobrze się czuje, panicz Chispas ma narzeczoną, która kandydowała na miss Peru, panienka Teté już całkiem dorosła, a panicz Santiago nie wrócił do domu po tej swojej ucieczce. Przy pani Zoili to w ogóle nie można o nim wspominać, bo zaraz płacze. I ni z tego, ni z owego: San Miguel ci służy, wyładniałaś, aż miło. Amalia nawet się nie roześmiała, popatrzyła na niego z całą złością, na jaką się mogła zdobyć.

– Masz wychodne w niedzielę? – spytał. – To będę czekał na przystanku tramwajowym, o drugiej. Przyjdziesz?

– Ani mi się śni – powiedziała Amalia. – Nic do siebie nie mamy, więc po co się umawiać?

Usłyszała, że ktoś wszedł do kuchni, i nie żegnając się z Ambrosiem wróciła do siebie. Pobiegła do spiżarni i podglądała: don Fermin żegnał się właśnie z don Cayo. Wysoki, siwy, taki elegancki w szarym garniturze, i nagle sobie przypomniała to wszystko, co przeżyła od czasu, kiedy go widziała ostatni raz, Trinidad, zaułek w Mirones, szpital położniczy, i poczuła, że łzy jej napływają do oczu. Uciekła do łazienki i zmoczyła sobie twarz. Teraz była wściekła na Ambrosia, wściekła na siebie samą, że tak z nim rozmawiała, jakby ich coś łączyło, i że mu nie powiedziała: no dobrze, wynalazłeś mi to miejsce, ale nie myśl, że ci już wszystko przebaczyłam, że zapomniałam. Żebyś zdechł, pomyślała.

Poprawił krawat, włożył marynarkę, wziął aktówkę i wyszedł z gabinetu. Z nieobecnym wyrazem twarzy minął sekretariat. Samochód czekał pod bramą, do Ministerstwa Wojny, Ambrosio. Kwadrans jechali przez śródmieście. Wysiadł, zanim Ambrosio zdążył otworzyć drzwiczki, czekaj na mnie tutaj. Salutujący żołnierze, korytarz, schody, uśmiechnięty oficer. W poczekalni Biura Wywiadu przyjął go kapitan z wąsikiem: major jest u siebie, proszę bardzo, señor Bermúdez. Paredes wstał na przywitanie. Na biurku trzy telefony, chorągiewka, zielona bibuła; na ścianach mapy, plany, fotografia Odríi i kalendarz.

– Espina dzwonił i skarżył się na ciebie – powiedział major Paredes. – Że jak nie zabierzesz mu sprzed domu tego tajniaka, to mu strzeli w łeb. Wściekał się.

– Już kazałem go zdjąć – powiedział rozluźniając krawat. – Niech przynajmniej wie, że go pilnujemy.

– A ja ci jeszcze raz mówię, że to nie ma sensu – powiedział major Paredes. – Przecież zanim go zwolnili, dostał awans. Po co by miał spiskować?

– Bo już nie jest ministrem i to go boli – powiedział Bermudez. – Nie, nie, nie będzie spiskował na własną rękę, na to jest za głupi. Ale inni mogą się nim posłużyć. Górala byle kto przechytrzy.

Major Paredes wzruszył ramionami, skrzywił się z powątpiewaniem. Otworzy! szafę, wyjął jakąś kopertę i podał Bermúdezowi. Ten niedbale przerzucał raporty i fotografie.

– Wszystkie jego wywiady, wszystkie rozmowy telefoniczne – rzekł major Paredes. – Nic podejrzanego. Na pociechę ma dziewczynki, sam widzisz. Oprócz tej lali z Breñi przygadał sobie jeszcze jedną, z Santa Beatriz.

Roześmiał się, wycedził coś przez zęby, i nagle zobaczył je: tęgie, pulchne, o obwisłych piersiach, zbliżały się do siebie z błyskiem perwersyjnej radości w oczach. Schował papiery i zdjęcia i położył kopertę na biurko.

– Dwie kochanki, partyjka w Klubie Wojskowym, jedno czy dwa pijaństwa na tydzień, ot i tyle, nic więcej nie robi – powiedział major Paredes. – Góral jest skończony, ja ci to mówię.

– Ale ma całą kupę przyjaciół w wojsku, a oprócz tego dziesiątki oficerów, którzy coś mu zawdzięczają – powiedział Bermudez. – Ja mam węch jak myśliwski pies. Posłuchaj mnie i daj mi jeszcze trochę czasu.

– No dobrze, jeżeli tak ci na tym zależy, to niech go jeszcze mają na oku przez kilka dni – rzekł major Paredes. – Ale to bezcelowe, wiem doskonale.

– Niech sobie będzie, że w odstawce, że głupi, ale co generał to generał – powiedział Bermudez. – To ktoś o wiele bardziej niebezpieczny niż wszyscy apriści i czerwoni razem wzięci.

Hipólito był nieokrzesany cham, oczywiście, don, ale i on też bywał uczuciowy, Ludovico i Ambrosio odkryli to przy okazji tej historii z Porvenir. Mieli jeszcze czas i właśnie chcieli wstąpić na jednego, kiedy pojawił się Hipólito i złapał ich pod ręce: on stawia. Poszli do jednej knajpy w alei Bolivia, Hipólito zamówił trzy małe, wyciągnął paczkę płaskich i zapalił zapałkę, ręka mu przy tym drżała. Coś z nim było, don, śmiał się z przymusem, oblizywał usta jak spragnione zwierzę, patrzył spode łba, oczy mu latały. Ludovico i Ambrosio spojrzeli na siebie, jakby chcieli powiedzieć co go znów ugryzło.

– Wygląda, że masz kłopoty, Hipólito – powiedział Ambrosio.

– No co, bracie, ktoś ci nadepnął na odcisk? – rzekł Ludovico. Potrząsnął głową, że nie, wychylił kieliszek i zamówił następną kolejkę. No więc o co chodzi, Hipólito? Popatrzył na nich, dmuchnął im w twarz dymem, i wreszcie pękł, don: ma dość tych wypadów do Porvenir. Ambrosio i Ludovico roześmiali się. Nie ma z czego się śmiać, on na to, te stare wariatki przylatują na każde gwizdnięcie, to najpodlejsza robota, bracie. Hipólito łyknął drugą kolejkę i oczy mu drgnęły niespokojnie. To nie strach, on zna to słowo, ale sam nigdy nie miał pietra, był kiedyś bokserem.

– Dobra, dobra, tylko już nie pieprz o tym swoim boksie – powiedział Ludovico.

– To moja prywatna sprawa – powiedział Hipólito zgnębiony.

Ludovico musiał tym razem zapłacić, a kelner, jak zobaczył, że już mają w czubie, zostawił butelkę na barze. Hipólito wczoraj nie mógł przez to zasnąć, niech oni tylko spróbują zrozumieć. Ambrosio i Ludovico popatrzyli na siebie, jakby mówili co jest, zwariował? Powiedz nam wszystko szczerze, Hipólito, przecież od tego jesteśmy kumplami. Pokasływał, już, już miał mówić, to znowu się gryzł w język, don, głos mu uwiązł w gardle, ale wreszcie jakoś wykrztusił: to rodzinna sprawa, całkiem prywatna. Już bez ogródek zasunął im taką rzewną gadkę. Jego matka robiła maty i miała swoje miejsce na targowisku, a on się chował w Porvenir, tam spędzał całe życie, jeżeli to można nazwać życiem. Mył samochody, biegał na posyłki, wyładowywał ciężarówki, kombinował te swoje groszaki, jak mógł, czasem pakując łapy, gdzie nie trzeba.

– Ty, jak to mówią o tych z Porvenir? – przerwał mu Ludovico. – Kto w Limie, ten w Limie, kto w Bajo el Puente, ten w Bajo el Puente, a kto z Porvenir?…

– Słuchasz czy nie, ja tu gębę zdzieram, a ciebie to gówno obchodzi – powiedział Hipólito ze złością.

– Daj spokój, koleś – Ludovico klepnął go w ramię. – Tak mi się nagle przypomniało, nie gniewaj się i jedź dalej.

No więc chociaż już miał swoje lata, nigdzie a nigdzie nie chodził, i tutaj uderzył się w pierś, don, bo Porvenir to był jego dom, i jeszcze do tego tu zaczął boksować. No i znał te wszystkie staruchy z targu, teraz niejedna może go poznać.

– Aha, już kapuję – powiedział Ludovico. – Nie gryź się, bracie, kto cię pozna po tylu latach. A poza tym nikt ci nie będzie zaglądał w gębę, w Porvenir zawsze ciemno, dziwki tłuką latarnie kamieniami. Nie ma co się truć, Hipólito.

Siedział zamyślony, oblizywał sobie wargi jak kocur. Kelner-mieszaniec przyniósł sól i cytrynę, Ludovico wziął soli na koniec języka, połowę cytryny do ust, wychylił kieliszek i wrzasnął pierwsza klasa. Zaczęli o czym innym, ale Hipólito nic nie gadał, tylko o czymś myślał i gapił się to na podłogę, to na bar.

– Nie – powiedział nagle. – Nie że któraś z tych bab mnie pozna. Tylko mam dość.

– Ale czemu, bracie – powiedział Ludovico. – Czy nie lepiej gonić staruchy niż na przykład studentów? Najwyżej trochę powrzeszczą i potupią. A hałas nikomu nie szkodzi, no nie, Hipólito?

– A jak będę musiał załatwić którąś z tych, co mi dawała jeść, kiedy byłem szczeniakiem? – powiedział wtedy Hipólito i trzasnął łapą w stół; był wściekły, don.

A Ludovico i Ambrosio jakby sobie mówili teraz znowu się rozklei. No nie, stary, no nie, brachu, przecież jeżeli ci dawały jeść, to muszą być porządne facetki, spokojne, uczciwe, coś ty myślał? że takie będą się pchały w polityczne awantury? Ale Hipólito nie. Nie dał sobie przetłumaczyć, kręcił głową, jakby mówił ja i tak wiem swoje.

– Odwalam tę robotę, ale żebym lubił to nie – powiedział wreszcie.

– Coś ty, a inni może lubią? – powiedział Ludovico.

– Ja owszem – powiedział Ambrosio ze śmiechem. – Dla mnie to jakbym sobie odpoczywał, ot, taka przygoda.

– Bo tylko czasem przychodzisz – powiedział Ludovico. – Masz jedwabne życie, jesteś kierowcą samego szefunia, a z nami to się tylko bawisz. Spróbowałbyś, jaki to ubaw, kiedy ci podziurawią łeb kamieniami, tak jak mnie kiedyś.

– Właśnie, wtedy byś dopiero powiedział, czy lubisz – rzekł Hipólito.

Ale jemu, don, nigdy nic się nie przytrafiło, takie miał szczęście.

Jak on śmiał? Kiedy miała wychodne i nie wybierała się do ciotki, szła gdzieś razem z Anduvia i Marią, które służyły w sąsiednim domu. Że mi pomogłeś znaleźć pracę, to już myślisz, że zapomniałam? Spacerowały, szły do kina, którejś niedzieli poszły do Koloseum obejrzeć tańce ludowe. Że z tobą rozmawiam, to już myślisz, że ci wybaczyłam? Czasem zabierała Carióte, ale niezbyt często, bo Simula kazała im wracać, zanim się zrobi ciemno. Głupia, powinnaś go była odpalić, i to ostro. Kiedy wychodziły, Simula truła im głowę różnymi poleceniami, a po powrocie o wszystko wypytywała. Ale w niedzielę będzie stał na próżno na tym przystanku, na próżno będzie gonił taki kawał z Miraflores, a jaki będzie zły. Biedna Carlota, Simula nie dawała jej wytknąć nosa na ulicę, odstraszała mężczyzn. Przez cały tydzień Amalia myślała czy będzie na ciebie czekał, i czasem brała ją taka złość, że aż się trzęsła, a czasem to się tylko śmiała. Zresztą on pewno nie przyjdzie, powiedziała mu ani mi się śnił on sobie pomyśli po co mam przychodzić. W sobotę wyprasowała niebieską sukienkę, którą jej podarowała pani Hortensja, gdzie się jutro wybierasz? zapytała Carlota, do ciotki. Popatrzyła w lustro i sama siebie przeklinała: no tak, ty głupia, już byś leciała do niego. Nie, nie pójdzie. W niedzielę włożyła pierwszy raz te pantofle na obcasie, co je sobie właśnie kupiła, i bransoletkę wygraną na loterii fantowej. Przed wyjściem trochę podmalowała usta. Szybciusieńko zebrała ze stołu, ledwo coś tam zjadła z obiadu i pobiegła do pokoju pani, przejrzeć się w dużym lustrze. Poszła prosto w kierunku Bertoloto, minęła plac, a na Costanera poczuła wściekłość i łaskotanie w całym ciele: był, stał na przystanku i kiwał do niej ręką. Pomyślała wróć, pomyślała nie odzywaj się do niego. Miał na sobie brązowe ubranie, białą koszulę, czerwony krawat i chusteczkę w kieszonce marynarki.

– Już sobie myślałem, czy mnie nie wystawisz do wiatru – powiedział Ambrosio. – Jak to dobrze, że przyszłaś.

– Czekam na tramwaj – powiedziała rozgniewana, odwracając twarz. – Jadę do ciotki.

– Aha – powiedział Ambrosio. – No to dojedziemy razem do śródmieścia.

– A, byłbym zapomniał – powiedział major Paredes. – Espina bardzo często się widuje z twoim przyjacielem Zavala.

– To nic nie znaczy – powiedział. – Od lat się przyjaźnią. Espina wyrobił mu koncesję i jego laboratorium ma umowę na dostawy dla wojska.

– A mnie się nie wszystko podoba u tego wielkiego pana powiedział major Paredes. – Od czasu do czasu depcze mu po piętach. On się spotyka z apristami.

– Dzięki tym spotkaniom dowiaduje się różnych rzeczy, a przez niego i ja też – powiedział. – Zavala nas nie interesuje. Szkoda twojego czasu.

– Ja tam nigdy nie byłem za mocno przekonany o jego lojalności – powiedział major Paredes. – Jest za obecnym rządem, bo tego wymagają jego interesy. Bo to dla niego wygodne.

– Dla nas wszystkich to jest wygodne; chodzi o to, żeby takim facetom jak Zavala wychodziło na korzyść opowiadanie się po stronie władz – uśmiechnął się. – Może rzucimy okiem na ten plan Cajamarca?

Major Paredes skinął głową. Podniósł słuchawkę jednego z trzech telefonów i wydał polecenie. Zastanawiał się nad czymś.

– Z początku myślałem, że pozujesz na cynika – powiedział po chwili. – A teraz upewniam się, że nim jesteś naprawdę. Ty, Cayo, nie wierzysz w nic ani w nikogo.

– Nie płacą mi za to, żebym wierzył, tylko za moją pracę – uśmiechnął się znowu. – A pracuję dobrze, nie?

– Jeżeli siedzisz na tym stanowisku tylko dla własnej korzyści, to czemu nie przyjąłeś żadnej z tych świetnych posad, które ci proponował prezydent – roześmiał się major Paredes. – Tak, tak, jesteś cynik, ale nie taki, jakbyś sam chciał.

Bermúdez spoważniał, popatrzył miękko na majora.

– Może dlatego, że twój wuj dał mi okazję, jakiej nikt przedtem mi nie dał – powiedział wzruszając ramionami. – Może dlatego, że nie znam nikogo, kto by na moim stanowisku potrafił służyć twojemu wujowi tak jak ja. A może dlatego, że ta praca mi odpowiada. Nie wiem.

– Prezydent martwi się o twoje zdrowie, ja też – powiedział major Paredes. – W ciągu trzech lat postarzałeś się o dziesięć. Jak tam twój wrzód żołądka?

– Zaleczony – powiedział. – Na szczęście już nie muszę pić mleka.

Wyciągnął rękę po leżące na biurku papierosy, zapalił i zaniósł się kaszlem.

– Ile palisz na dzień? – powiedział major Paredes.

– Ze dwie, trzy paczki – powiedział. – Ale czarne, nie to świństwo, które ty kupujesz.

– Już naprawdę nie wiem, co cię prędzej wykończy – roześmiał się major Paredes. – Tytoń, wrzód żołądka, proszki, apriści czy jakiś obrażony generał, na przykład Góral. A może twój harem.

Bermúdez uśmiechnął się blado. Ktoś zapukał do drzwi, wszedł kapitan z wąsikiem, niósł teczkę: gotowe, panie majorze. Paredes rozłożył plan na biurku: czerwone i niebieskie znaczki na niektórych skrzyżowaniach, gruba czarna linia biegnąca zygzakiem przez wiele ulic, aż do jakiegoś placu. Przez dłuższy czas tkwili pochyleni nad planem. Punkty newralgiczne, mówił major Paredes, miejsca zakwaterowania wojska, kierunek przesunięcia sił, most, który ma być właśnie otwarty, Bermúdez zapisywał w notesie, palił papierosa, monotonnym głosem zadawał pytania. Znów zasiedli w fotelach.

– Jutro jadę z kapitanem Ríos do Cajamarca, żeby jeszcze rzucić okiem i sprawdzić stan gotowości Służby Bezpieczeństwa – powiedział major Paredes. – Z naszej strony wszystko zagwarantowane, wszystko jak w zegarku. A twoi ludzie?

– O Służbę Bezpieczeństwa jestem spokojny – powiedział – Co innego mnie martwi.

– Jak go przyjmą? – powiedział major Paredes. – Myślisz, że mogą być nieprzychylne nastroje?

– Senator i deputowani przyrzekli, że zapełnią plac – powiedział. – Ale wiesz, jak jest z takimi obietnicami. Dzisiaj będę się widział z komitetem organizacyjnym całej uroczystości. Kazałem im przyjechać do Limy.

– Ci Indianie z gór będą ostatnimi niewdzięcznikami, jeżeli go nie przyjmą tak serdecznie, jak trzeba – powiedział major Paredes. – Wybudował dla nich drogę, zbudował most. Kto przedtem pamiętał, że istnieje coś takiego jak Cajamarca.

– Cajamarca była kiedyś ośrodkiem apristowskim – powiedział Bermúdez. – Zrobiliśmy tam czystkę, ale zawsze może się zdarzyć coś nieprzewidzianego.

– Prezydent sądzi, że ta podróż to będzie jego wielki sukces – powiedział major Paredes. – Podobno go zapewniłeś, że w manifestacji weźmie udział czterdzieści tysięcy ludzi i nie będzie żadnej awantury.

– Właśnie, będzie awantura czy nie będzie – powiedział Bermúdez. – To przez takie sprawy się postarzałem. Nie przez wrzód żołądka, ani papierosy.

Zapłacili, wyszli i kiedy znaleźli się na tym podwórzu, don, odprawa już się dawno zaczęła. Pan Lozano przywitał ich z wściekłą miną i pokazał na zegarek. Było ich tam coś z pięćdziesięciu, wszyscy po cywilnemu, niektórzy śmiali się jak idioci i co za zaduch. Ten jest na etacie, a ten dorywczo, tak jak ja, o, a ten też na etacie, pokazywał im Ludovico, a przemawiał wtedy jakiś major z policji, z brzuszkiem, trochę się jąkał i ciągle powtarzał tak czy inaczej. Tak czy inaczej w pobliżu będzie żandarmeria, tttak czczy inaczej wozy policyjne także, tak czy inaczej kkkonnica uuukkryta obok w garażach i zagrodach. Ludovico i Ambrosio patrzyli na siebie jakby sobie mówiąc ooookropnie zabawne, don, ale Hipólito ciągle miał minę jak na pogrzebie. I wtedy wystąpił pan Lozano, i zaraz zrobiło się cicho, bo wszyscy go słuchali.

– Chodzi jednak o to, aby policja nie musiała interweniować – powiedział. – To jest specjalne polecenie señora Bermúdeza. A także, aby obeszło się bez strzelaniny.

– Podlizuje się szefowi, bo ty tu jesteś – powiedział wtedy Ludovico do Ambrosia. – Żebyś zaraz poleciał i mu opowiedział.

– Tak czy inaczej nie dostaniecie pistoletów, tylko pppałki i inną bbbroń tttego rodzaju.

Podniósł się szmer, chrząkanie, szuranie nogami, wszyscy protestowali, ale nikt nic głośno nie mówił, don. Cisza, powiedział major, ale dopiero pan Lozano potrafił sprytnie uratować sytuację.

– Wy jesteście w pierwszej linii i nie potrzebujecie amunicji, żeby rozpędzić garstkę wariatów; jeżeli sprawa okaże się poważna, wkroczy żandarmeria. – Jaki mądry, jeszcze nawet puścił dowcip: – Kto się boi, niech podniesie rękę. – Nikt. A on na to: – Tym lepiej, bo musiałbym kazać wam zwracać, coście wypili. – Śmiech. A on: – Proszę dalej, majorze.

– Tttak czy inaczej, zanim pójdziecie do magazynu, przyjrzyjcie się sobie nawzajem, żebyście się potem przez pomyłkę nie tłukli między sobą.

Śmiali się przez grzeczność, nie dlatego, żeby to był dobry żart, a w magazynie musieli podpisać pokwitowanie. Dano im pałki, kastety i łańcuchy od rowerów. Wrócili na podwórze, wmieszali się w tłum innych, niektórzy byli tacy zalani, że ledwo mogli mówić. Ambrosio wyciągał ich na rozmowy, a skąd są, a czy ich wyznaczono przez losowanie. Nie, don, wszyscy byli ochotnikami. Cieszyli się, że mogą zarobić parę groszy ekstra, ale byli i tacy, co mieli stracha, bo nie wiadomo, co mogło ich spotkać. Palili, dowcipkowali, dla żartu walili się pałkami. Tak im zeszło chyba do szóstej, aż zjawił się major i powiedział tam stoi wasz autokar. Na placu Porvenir połowa została, razem z Ludovikiem i Ambrosiem, na samym środku, pomiędzy huśtawkami. Drugą połowę Hipólito zaprowadził pod kino. Podzielili się na małe grupki, po trzech, po czterech, i wmieszali się w świąteczny tłum. Ludovico i Ambrosio patrzyli na karuzelę, taki cwaniak z ciebie, podglądałeś dziewczyny, co? Nie, don, on nic nie widział, już było ciemno. Inni kupowali słodycze, słodkie kartofle, kilku zabrało coś do wypicia i teraz płukali sobie gardła. Wygląda, jakby temu Lozano podali fałszywe instrukcje, powiedział Ludovico. Pokręcili się tam z pół godziny i ciągle spokój, nic się nie działo.

W tramwaju usiedli koło siebie i Ambrosio za nią zapłacił. Była okropnie zła, że jednak przyszła, więc nawet na niego nie spojrzała. Nie bądź taka pamiętliwa, mówił Ambrosio. Z twarzą przy samej szybie Amalia śledziła wzrokiem aleję Brasil, samochody, kino „Beverly”. Och, wy kobiety, dobre serce i zła pamięć, mówił Ambrosio, ale u ciebie, Amalio, jest akurat na odwrót. Bo tego dnia, kiedy się spotkali na ulicy i on jej powiedział znam takie miejsce, gdzie szukają dziewczyny do posług, tego dnia przecież rozmawiali całkiem przyjaźnie, prawda? Amalia patrzyła na szpital policyjny, na owalny zarys placu Magdalena Vieja. A znowu wtedy, w drzwiach, czy nie gadali ze sobą jak dwoje przyjaciół? Szkoła O.O. Salezjanów, plac Bolognesi. Powiedz, Amalio, miałaś jeszcze kogoś? I wtedy wsiadły dwie babki, ulokowały się naprzeciwko nich, wyglądały nieszczególnie, patrzyły bezczelnie na Ambrosia. Dlaczego nie mieliby raz gdzieś pójść razem, jak para dobrych znajomych? Ach, czysty śmiech z takim facetem, a z przeciwka spojrzenia, a z przeciwka zalotne minki, i nagle, nie wiadomo czemu, powiedziała głośno, patrząc na te dwie, nie na niego: no niech już będzie, to dokąd idziemy? Ambrosio spojrzał zdziwiony, podrapał się w głowę i zarechotał: ach, kobiety. Pojechali nad Rimac, bo Ambrosio musiał się spotkać z kumplem. Znaleźli go w małej restauracyjce na ulicy Chiclayo, jadł kurczaka z ryżem.

– Poznajcie się, to moja narzeczona, Ludovico – powiedział Ambrosio.

– Niech pan mu nie wierzy – powiedziała Amalia. – Tylko się przyjaźnimy i tyle.

– Siadajcie – rzekł Ludovico. – Stawiam piwo.

– Bo wiesz, Amalio, kiedyś pracowaliśmy razem u don Cayo – powiedział Ambrosio. – Ja prowadziłem wóz, a on był za obstawę. Aleśmy wtedy zarywali noce, nie, Ludovico?

W restauracji byli sami mężczyźni, niektórzy już dobrze podgazowani, i Amalia czuła się nieswojo. Ty głupia, myślała, co ty tu robisz. Popatrywali na nią kątem oka, ale nic nie mówili. Pewno się bali, siedziała przecież razem z takimi dwoma chłopakami jak się patrzy, bo Ludovico był tak samo wysoki i mocno zbudowany jak Ambrosio. Tylko okropnie brzydki, twarz miał ospowatą i szpary między zębami. Opowiadali sobie z Ambrosiem różne różności, wypytywali o wspólnych znajomych, a ona się nudziła. Ale nagle Ludovico palnął dłonią w stół: on coś wymyślił, pójdą do Acho, on ich wprowadzi. I wprowadził ich, nie przez wejście dla publiczności, ale od strony takiej małej uliczki, gdzie policjanci pozdrawiali Ludovica jak kumpla. Usiedli po zacienionej stronie, wysoko, ale że było mało ludzi, więc przy drugim byku zeszli do czwartego rzędu. Walczyło trzech, ale gwiazdą programu był Santa Gruz, to było niezwykłe widzieć Murzyna w stroju matadora. Trzymasz z nim, bo to twój krewniak, ta sama rasa, Ambrosio, żartował Ludovico, a Ambrosio tak, a poza tym dlatego, że jest odważny. I był: rzucał się na ziemię, przyklękał, odwracał się do byka plecami. Amalia tylko w kinie widziała corridę, więc zamykała oczy, piszczała, kiedy byk przewracał któregoś z peonów, mówiła ci pikadorzy to barbarzyńcy, ale przy ostatnim byku, którego zabił Santa Cruz, i ona również, jak Ambrosio, machała chusteczką i razem z wszystkimi żądała ucha dla zwycięzcy. Wyszła z Acho zadowolona, przynajmniej zobaczyła coś nowego. Było głupotą marnować wychodne i pomagać pani Rosario przy rozwieszaniu bielizny albo znów wysłuchiwać, jak ciotki skarży się na swoich pensjonariuszy, albo kręcić się po mieście z Anduvia i Marią nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Wypił: różową cziczę przy bramie Acho i Ludovico się pożegnał Poszli pieszo aż do Paseo de Aguas.

– Podobało ci się? – powiedział Ambrosio.

– Tak – powiedziała Amalia. – Ale co za okrucieństwo, biedne stworzenia, prawda?

– Jeżeli ci się podobało, to jeszcze tu przyjdziemy – powiedział Ambrosio.

Już miała mu odpowiedzieć ani mi się śni, ale zrobiło jej się żal i zamknęła usta, i pomyślała głupia. Przypomniała sobie, ż«minęło więcej niż trzy lata, prawie cztery, odkąd spotykała się z Ambrosiem, i nagle zrobiło jej się smutno. Co teraz? zapyta-Ambrosio. Muszę iść do ciotki, do Limoncillo. Co też on mógł robić przez te wszystkie lata? Pójdziesz kiedy indziej, powiedział Ambrosio, lepiej chodźmy do kina. Poszli do kina, m taki film o piratach, i w ciemności Amalia poczuła, że łzy je; napływają do oczu. Ty głupia, przypomniałaś sobie, jak chodziłaś do kina razem z Trinidadem? Jak mieszkałaś w Mirones i całymi dniami, całymi miesiącami nic nie robiłaś, nawet nie mówiłaś do nikogo, nawet nie myślałaś? Nie. przyszły jej na pamięć czasy jeszcze dawniejsze, te niedziele, kiedy się widywali w Surquillo, i potajemne nocne spotkania w pokoiku przy garażu, i to, co się wtedy stało. Znów poczuła gniew, jeśli mnie dotknie, to go podrapię, to go zabiję. Ale Ambrosio nawet nie próbował jej dotknąć, a po kinie zaprosi) ją na kolację. Szli aż do Placu Broni, rozmawiając o wszystkim, tylko nie o tym, co było kiedyś. Dopiero jak już stali na przystanku tramwajowym, wziął ją za ramię: nie jestem taki. jak myślisz, Amalio. Ty też nie jesteś taki, jak sam myślisz, powiedziała Queta, liczy się to, co robisz, i właśnie taki jesteś, biedna Amalia, żal mi jej. Puść mnie, bo zacznę krzyczeć, powiedziała Amalia, i Ambrosio puścił jej ramię. Nie kłóćmy się, Amalio, ja cię tylko proszę, żebyś zapomniała. To było tak dawno, Amalio. Przyszedł tramwaj i milcząc jechali razem dc San Miguel. Wysiedli na przystanku przy szkole Sióstr Kanoniczek, było już całkiem ciemno. Ty miałaś innego mężczyznę, tego robotnika z fabryki włókienniczej, powiedział Ambrosio, a ja nie miałem kobiety. A w chwilę później, już na rogu ulicy, bardzo przez ciebie cierpiałem, Amalio. ‘Nie odpowiedziała, tylko pobiegła do domu. W drzwiach odwróciła się i spojrzała na niego: stał tam ledwie widoczny w cieniu ogołoconych z gałęzi drzewek. Poszła do swojego pokoju walcząc z własnym wzruszeniem, wściekła na siebie o to wzruszenie.

– I co z tą oficerską lożą w Cuzco? – powiedział Bermúdez.

– Teraz, kiedy w Kongresie przedstawia się ich do awansu, pułkownik Idiáquez też zostanie awansowany – powiedział major Paredes. – Jako generał nie będzie mógł dłużej zostać w Cuzco, a bez niego wszystko się rozleci. Jeszcze nic takiego nie robią; zbierają się, gadają.

– Odejście Idiáqueza to mało – powiedział Bermúdez. – A major, a kapitanowie? Nie rozumiem, czemu ich jeszcze nie rozdzielili. Minister Wojny zapewniał, że w tym tygodniu zaczną się przesunięcia.

– Dziesięć razy mu to mówiłem, pokazywałem raporty – powiedział major Paredes. – Ponieważ tu chodzi o oficerów, którzy mają prestiż, chce ich mocno wziąć w garść.

– Wobec tego powinien się tym zainteresować sam prezydent – powiedział. – Od czasu podróży do Cajamarca najważniejszą sprawą jest rozbić tę klikę. Czy są dobrze pilnowani?

– Możesz być spokojny – powiedział major Paredes. – Wiem nawet, co jedzą.

– Któregoś dnia, kiedy najmniej będziemy się tego spodziewali, ktoś im wyłoży na stół milion solów i rewolucja gotowa – powiedział. – Trzeba ich jak najprędzej porozsyłać do najbardziej oddalonych garnizonów.

– Idiáquez wiele zawdzięcza ustrojowi – powiedział major Paredes. – Prezydent często rozczarowuje się co do ludzi i bardzo nad tym cierpi. Zaboli go wiadomość, że Idiáquez jest osią spisku oficerów skierowanego przeciw niemu.

– Zaboli go bardziej, jeżeli bunt wybuchnie – powiedział Bermúdez; wstał, wyciągnął z teczki plik papierów i podał je Paredesowi. – Przejrzyj to i zobacz, czy ci ludzie są u nas notowani.

Paredes odprowadził go do drzwi, na progu przytrzymał go za ramię:

– A ta dzisiejsza wiadomość z Argentyny? Zapomniałeś o tym?

– Nie zapomniałem – odparł. – Apriści obrzucają kamieniami ambasadę peruwiańską, całkiem niezła nowina. Rozmawiałem z prezydentem i uzgodniliśmy, że się to opublikuje.

– Jasne – powiedział major Paredes. – Moi oficerowie, którzy to czytali, byli oburzeni.

– Więc widzisz, ja o wszystkim myślę – powiedział Bermúdez. – Do jutra.

Ale zaraz przyłączył się do nich Hipólito, z okropnie przegraną gębą, don: już są, niosą te swoje transparenty i w ogóle. Cały pochód posuwał się jedną z ulic w stronę placu, a oni ruszyli za nim. Cztery osoby niosły transparent z czerwonymi literami, za nimi szła mała grupka, to te, co im przewodzą, powiedział Ludovico; to one wznosiły okrzyki i kazały krzyczeć innym, a reszta ciągnęła trochę dalej za nimi. Ludzie z jarmarku też podeszli, żeby się pogapić. Krzyczały, zwłaszcza te na przedzie, nie można było zrozumieć, były tam stare baby i młode, i dzieciaki, ale ani jednego mężczyzny, tak jak mówił pan Lozano, powiedział Hipólito. Warkocze, szerokie spódnice, kapelusze. One myślą, że idą w procesji, powiedział Ludovico: tam były takie trzy, co miały ręce złożone jak do modlitwy, don. Było ich ze dwieście albo trzysta, albo czterysta, no i wreszcie dotarły do placu.

– Chlebek z masłem, nie? – powiedział Ludovico.

– Chlebek twardy, a masło zjełczałe – powiedział Hipólito.

– Ładujemy się w środek i przecinamy to na pół – powiedział Ludovico. – My będziemy przy głowie, a tobie zostawimy ogon.

– Może te z ogona będą słabsze niż te od głowy – powiedział Hipólito, silił się na dowcip, don, ale mu nie wychodziło. Podniósł kołnierz i poszedł do swojej grupy. Kobiety zawróciły na plac, a oni za nimi, z tyłu, każdy osobno. Kiedy byli przed diabelskim młynem, znów się zjawił Hipólito: ja się rozmyśliłem, ja chcę stąd iść. Dobra, dobra, a mnie najmilsza moja własna skóra, powiedział Ludovico, uprzedzam, że cię rozpieprzę, ty zgniłku. Jak nim potrząsnął, to mu podniósł morale, don: spojrzał ze złością i już go nie było. A właśnie mieli zbierać ludzi, mieli z nimi pogadać, i nieznacznie przyłączyli się do manifestacji. Kobiety skupiły się wokół diabelskiego młyna, te od transparentu stały twarzą do całej reszty. Nagle jedna z tych, co były na czele, weszła na małe podwyższenie z desek i zaczęła przemawiać. Tłum zgęstniał, kobiety stały ciasno stłoczone, ktoś wyłączył muzykę dochodzącą z młyna, ale i tak nie było słychać, co ona mówi. Klaszcząc wmieszali się między kobiety, te idiotki nam robią przejście, mówił Ludovico, a z drugiej strony szedł Hipólito ze swoją grupą. Klaskali, ściskali je, jakie dzielne, brawo, niektóre na nich patrzyły, ale inne tylko proszę przechodzić, proszę przechodzić, podawały im ręce, nie jesteśmy same. Ambrosio i Ludovico patrzyli na siebie, jakby mówili tylko się nie rozłączajmy, koleś, w tej ciżbie. Już przecięli tłum na dwie części. Tworzyli ciasno wbity klin w samym środku stłoczonej ludzkiej masy. Wyciągnęli kołatki, gwizdki, Hipólito wyjął tubę: Precz z tą podżegaczką! Niech żyje generał Odrla! Śmierć wrogom ludu! pałki i kastety, niech żyje Odria! Straszne zamieszanie, don. Ta z mównicy wrzeszczała prowokatorzy, ale hałas wszystko zagłuszał, a koło Ambrosia kobiety pchały się i piszczały. Idźcie stąd, mówił do nich Ludovico, oszukali was, wracajcie do domu, a na to czyjaś ręka złapała go znienacka, i poczułem, że jej pazury wyrwały mi kawał ciała z karku, tak opowiadał potem Ludovico, don. Teraz poszły w ruch pałki i łańcuchy od rowerów, walili po twarzach, walili pięściami, a ta ogromna rzesza kobiet zaczęła wtedy wyć i tupać. Ambrosio i Ludovico stali koło siebie, jak jeden się zachwiał, to drugi go podtrzymywał, jak jeden upadł, to drugi go podnosił. To nie żadne domowe kurki, to prawdziwe koguty, powiedział wtedy Ludovico, skurczybyk Hipólito miał rację. Bo one się broniły, don. Przewracali je i leżały na ziemi jak nieżywe, ale jeszcze leżąc łapały ich za nogi, tak że padali jak podcięci. Musieli kopać i przeskakiwać nad nimi, wszędzie wrzask, wyzwiska i wymyślanie, tak jakby strzelano z karabinów. Za mało nas, powiedział któryś, niechby przyszła żandarmeria, ale Ludovico nie, do cholery! Znowu na nie naparli tak, że się cofnęły. Koło diabelskiego młyna zjechało niżej, a razem z nim cała gromada tych wariatek. Niektóre wyczołgiwały się stamtąd i uciekały, a wtedy zamiast Niech Żyje Odria! krzyczeli na nie kurwy jedne, taka wasza mać, i wreszcie czoło manifestacji zostało rozbite w małe grupki i szkoda było czasu, żeby się za nimi uganiać. Po dwóch, po trzech, chwytali jedną i dawali jej wycisk, potem drugą i znowu, aż Ambrosio i Ludovico śmiali się z ich spoconych twarzy. Nagle w tym wszystkim usłyszeli strzał, don, ale im zasunął, powiedział Ludovico. To nie było przy nich, tylko gdzieś z tyłu. Ten cały ogon był nietknięty, don, i okropnie się rzucał. Poszli im pomóc i rozproszyli te baby. Strzelał taki jeden, co się nazywał Soldevilla, chyba z dziesięć się do mnie zbiegło, chciały mi wydrzeć oczy, nikogo nie zabiłem, strzelałem w powietrze. Ale Ludovica zaraz poniosło: kto ci dał rewolwer, gówniarzu? A Soldevilla: to nie z magazynu, to moja prywatna broń. Nie pieprz mi tu, bo to na jedno wychodzi, powiedział Ludovico, złożę raport i nie dostaniesz premii. Plac jarmarczny opustoszał, faceci od karuzeli, diabelskiego młyna i od sztucznych ogni trzęśli się ze strachu w swoich budach i tak samo Cyganki w swoich namiotach. Policzyli się i jednego brakowało. Znaleźli go nieprzytomnego obok jednej płaczącej facetki. Wpadli w złość, coś ty mu zrobiła, kurwo, i dali jej wycisk. Nazywał się Iglesias, pochodził z Ayacucho, rozcięły mu gębę, podniósł się jak lunatyk, co, co takiego. No dobrze, starczy, powiedział Ludovico do tych, co się rozprawiali z tą babą, już po wszystkim. Ledwie żywi wsiedli do autobusu, który czekał na nich w pustym zaułku, nikt nic nie mówił. Dopiero w drodze zaczęli palić” patrzeć na siebie, o, tu mnie boli, śmiać się, moja żona nie uwierzy, że to zadrapanie to wypadek w pracy. Dobrze, doskonale, powiedział pan Lozano, zrobiliście, co trzeba, a teraz się podreperujcie. No i tak mniej więcej wyglądały te dorywcze roboty, don.

Przez cały tydzień Amalia była zamyślona, nieobecna. Nad czym tak medytujesz, mówiła Carlota, a Simula jak kto się śmieje sam do siebie, to znaczy, że rozpamiętuje swoje niegodziwości, a pani Hortensja co się z tobą dzieje, wróć na ziemię. Już nie była zła na niego, już nie wściekała się na siebie samą, że się z nim wtedy spotkała. Nienawidzisz go, ale zapominasz o tym, myślała, w jednej chwili nienawidzisz i zaraz zapominasz, no i dlaczego, ty wariatko. Którejś nocy śniło jej się, że w niedzielę, jak miała wychodne, zobaczyła go na przystanku, czekał na nią. Ale w najbliższą niedzielę Carlota i Simula miały chrzciny i Amalii wypadło wychodne w sobotę. Dokąd pójść? Chciała się zobaczyć z Gertrudis, nie widziała jej od kilku miesięcy. Poszła pod laboratorium, kiedy kończyli pracę, i Gertrudis zabrała ją na obiad do siebie. Ty niedobra, tyle czasu, mówiła Gertrudis, chodziła wiele razy do Mirones i pani Rosario nie wiedziała, gdzie ty pracujesz, opowiedz, jak ci tam jest. Miała na końcu języka coś o tym, że widziała Ambrosia, ale się rozmyśliła, tyle na niego kiedyś nagadała. Umówiły się na przyszłą niedzielę. Było jeszcze widno, jak wróciła na San Miguel i położyła się do łóżka. Po tym wszystkim, co ci zrobił, jeszcze o nim myślisz, głupia. W nocy śnił jej się Trinidad. Obrzucał ją wyzwiskami i na koniec, sinoblady, ostrzegł ją: czekam na ciebie, jak umrzesz. W niedzielę Simula i Carlota wyszły wcześnie, a pani razem z panienką Queta niedługo potem. Amalia zmyła po śniadaniu, usiadła w salonie i włączyła radio. Nic nie było, tylko sprawozdanie z jakichś wyścigów i piłki nożnej i bardzo się nudziła, a tu nagle ktoś zastukał do drzwi od kuchni. Tak, to był on.

– Pani nie ma? – był w czapce i w swoim mundurze kierowcy.

– To pani też się boisz? – powiedziała Amalia bez uśmiechu.

– Don Fermín kazał mi coś załatwić i wymknąłem się, żeby cię chociaż zobaczyć – powiedział i uśmiechnął się do niej, jakby nie słyszał, co mu mówiła. – Zostawiłem wóz za rogiem, może pani Hortensja go nie pozna.

– Widzę, że coraz bardziej się boisz don Fermina – powiedziała Amalia.

Uśmiech uleciał z jego twarzy, zrobił gest pełen zniechęcenia i patrzył na nią bezradnie. Zsunął czapkę na tył głowy, uśmiechnął się z wysiłkiem: on się naraża na nieprzyjemności, żeby tu zajrzeć, a ty mnie tak przyjmujesz, Amalio. Co było, to było, Amalio, to już minęło. Niechby teraz było tak, jakby się dopiero co poznali, Amalio.

– Myślisz, że drugi raz zrobisz mi to samo? – usłyszała Amalia swój własny drżący głos. – No to się naciąłeś.

Nie zdążyła się cofnąć, bo złapał ją za rękę i mrugając patrzył w oczy. Nawet nie próbował jej objąć, nie postąpił kroku naprzód. Trzymał ją tak przez chwilę za rękę, a potem puścił, aż jej było dziwnie.

– Mimo tego włókniarza i chociaż cię nie widziałem parę lat, dla mnie zawsze byłaś moją żoną – wychrypiał Ambrosio i Amalii aż się serce ścisnęło. Pomyślała on się rozpłacze, ja się rozpłaczę. – Żebyś wiedziała, ja cię kocham jak dawniej.

Znów się w nią wpatrywał, a ona cofnęła się do środka i zamknęła drzwi. Widziała, że na chwilę się zawahał; potem poprawił czapkę i poszedł. Wróciła do salonu i jeszcze zobaczyła, jak zakręca na rogu. Usiadła przy radiu, rozcierała sobie przegub dłoni, dziwiła się, że nie jest zła. Czy to prawda, czy on ją ciągle kocha? Nie, nieprawda. A może zakocha! się w niej na nowo, jak się wtedy spotkali na ulicy? Na dworze nawet najmniejszego hałasu, zasłony były odsunięte, rozsłoneczniona zieleń wdzierała się z ogrodu. Ale miał taki głos, że chyba mówił szczerze, myślała kręcąc gałką w radiu. Nie nadawali nic z teatru, ciągle tylko te wyścigi i ta piłka nożna.

– Idź na obiad – powiedział do Ambrosia, kiedy samochód stanął na placu San Martín. I bądź za półtorej godziny.

Wszedł do baru w hotelu Bolívar i usiadł w pobliżu drzwi. Kazał sobie podać gin i dwie paczki inca. Przy sąsiednim stoliku rozmawiało trzech facetów i słyszał, jakie kawały sobie opowiadali. Wypalił papierosa, a kieliszek był już do połowy opróżniony, kiedy przez drzwi zobaczył tamtego, szedł przez Colmena.

– Bardzo przepraszam, że kazałem panu czekać – powiedział don Fermín. – Właśnie mieliśmy partyjkę, a Landa, pan wie, jak usiądzie do kart, to nie może skończyć. Senator Landa taki szczęśliwy, skończył się strajk w „Olave”.

– Był pan teraz w Klubie? – powiedział. – Pańscy przyjaciele oligarchowie nie spiskują przeciw rządowi?

– Na razie nie – uśmiechnął się don Fermín i dał znak kelnerowi, żeby i jemu przyniósł gin. – O, kaszelek? Złapał pan grypę?

– To z papierosa – powiedział i znowu odchrząknął. – Co u pana? Jeszcze ciągle kłopoty z nieposłusznym synem?

– Z Chispasem? – don Fermín podniósł do ust garść orzeszków. – Nie, poszedł po rozum do głowy i pracuje jak należy, w biurze. Teraz mam zmartwienie z tym drugim.

– A co, też się chce wyszumieć? – powiedział.

– Nie chce iść na Uniwersytet Katolicki, tylko na San Marcos, do tego gniazda rozrabiaków – don Fermín, smakując alkohol, zrobił niechętny gest. – Coś go napadło i wygaduje niestworzone rzeczy na księży i na wojskowych, na wszystko się krzywi, żeby tylko zrobić na złość matce i mnie.

– Każdy chłopak w tym wieku się buntuje – powiedział Bermúdez. – Ja chyba też taki byłem.

– Nie mam pojęcia, skąd się to wzięło, don Cayo – powiedział don Fermín. – Był taki wzorowy, zawsze najlepsze stopnie, pobożny, niemal świętoszek. A teraz się zrobił z niego niedowiarek. Jeszcze się okaże, że w moim domu wyrósł komunista, anarchista czy bo ja wiem kto. Tylko tego mi brakuje.

– A wtedy ja zacząłbym mieć z nim kłopoty – uśmiechnął się Bermúdez. – Ale wie pan, gdybym ja miał syna, to chyba bym wolał go posłać na San Marcos. Tam nie wszystko jest, jak trzeba, ale to jednak prawdziwa wyższa uczelnia, prawda?

– Nie tak bardzo, tam się za dużo polityku je – powiedział don Fermín z roztargnionym wyrazem twarzy. – Poza tym San Marcos stracił klasę, to już nie to co kiedyś. Teraz tam się roi od Metysów, piękne towarzystwo dla mojego chudziny, piękne znajomości.

Bermúdez popatrzył na niego bez słowa i zobaczył, jak tamten mruga oczami i zmieszany spuszcza wzrok.

– No nie, nie mam nic przeciw kolorowym – aha, połapałeś się, skurwysynu – wręcz przeciwnie, zawsze byłem demokratą. Chciałbym tylko, żeby Santiago miał taką przyszłość, na jaką zasługuje. A w naszym kraju wszystko zależy od znajomości, sam pan rozumie.

Wypili gin i zamówili następny. Don Fermín chrupał orzeszki, dziobał oliwki i frytki. Bermúdez tylko pił i palił.

– Dowiedziałem się o nowej licytacji, buduje się drugie odgałęzienie Panamerykańskiej – powiedział. – Pańskie przedsiębiorstwo weźmie w tym udział?

– Odkąd mamy autostradę do Pacasmayo, to nam na razie wystarcza – powiedział don Fermín. – Kto chce za dużo na raz, temu nic nie zostaje w garści. Laboratorium zabiera mi sporo czasu, zwłaszcza teraz, kiedy odmładzamy personel. Zanim rozszerzę produkcję, chciałbym żeby Chispas się czegoś nauczył i odciążył mnie w pracy.

Rozmawiali jeszcze o tym i owym, o epidemii grypy, o tym, że apriści obrzucili kamieniami ambasadę w Buenos Aires, o grożącym strajku włókniarzy, i co będzie z modą: długie spódnice czy krótkie? Aż opróżnili kieliszki.

– Inocencia pamiętała, że to twoje ulubione danie, i przygotowała chupe z krewetkami – stryj Clodomiro zrobił do niego oko. – Biedaczka, już nie gotuje tak jak kiedyś. Chciałem cię zabrać na obiad na miasto, ale się rozmyśliłem, bo jej by było przykro.

Stryj Clodomiro postawił przed nim kieliszek wermutu. Jego promieniejące ładem, czyściutkie mieszkanie na Santa Beatriz, i stara Inocencia, zawsze taka dobra, Zavalita. Wychowała ich obydwu, mówiła im po imieniu, kiedyś byłeś świadkiem, jak wytargała za uszy twojego starego: co się dzieje, Fermín, całe wieki nie pokazujesz się u brata. Stryj Clodomiro wypił wino i otarł usta. Był taki schludny, zawsze w kamizelce, zawsze miał nakrochmalony kołnierzyk i mankiety; i te jego bystre oczki, drobna, nikła figurka, nerwowe dłonie. Myśli: czy wiedział? Czy się kiedykolwiek dowie? Nie byłeś u niego od miesięcy, od lat, Zavalita. Trzeba by pójść do niego, pójdę. -

– Pamiętasz, Ambrosio, ile lat różnicy było między moim ojcem a stryjem Clodomiro? – mówi Santiago.

– Starych nie należy pytać o lata – zaśmiał się stryj Clodomiro. – Pięć lat, chudzino. Fermín ma pięćdziesiąt dwa, no więc sobie policz, niedługo dobiję do sześćdziesiątki.

– A mimo wszystko on wygląda starzej od ciebie – powiedział Santiago. – Ty jesteś ciągle młody, stryjku.

– Ba, młody – uśmiechnął się stryj Clodomiro. – Może dlatego, że jestem kawalerem. Powiedz no, byłeś w końcu u rodziców?

– Jeszcze nie, stryjku – powiedział Santiago. – Ale pójdę, naprawdę pójdę, słowo.

– To już kawał czasu, chudy, nie można tak długo – napominał stryj Clodomiro patrząc na niego swymi czystymi, żywymi oczami. – Ile to miesięcy? Cztery, pięć?

– Będzie scena, mama narobi krzyku, zechce, żebym wrócił – myśli: już sześć miesięcy. – A ja do nich nie wrócę, stryju, oni to musza zrozumieć.

– Mieszkasz w tym samym mieście i przez tyle miesięcy nie widziałeś rodziców ani rodzeństwa – stryj Clodomiro niedowierzająco pokręcił głową. – Gdybyś był moim synem, już następnego dnia bym cię odszukał, wlepił parę rózeg i sprowadził do domu.

Ale on cię nie szukał, Zavalita, ani nie groził rózgami, ani nie kazał wracać. Dlaczego, tato?

– Nie chcę ci nic doradzać, jesteś dorosły mężczyzna, ale niedobrze robisz, chudy. Że chcesz być sam, to już jest szaleństwo, no, ale zresztą. Ale że nie chcesz widywać rodziców, to już gorzej, chłopcze. Zoila jest przez ciebie nieszczęśliwa. A Fermín, jak tylko się u mnie zjawi, zaraz wypytuje, a jak mu jest, a co robi? Jest coraz bardziej przybity.

– Jak się zechce ze mną zobaczyć, proszę bardzo – powiedział Santiago. – Ale może mnie sto razy zabierać siłą do domu i sto razy ucieknę.

– On tego nie rozumie i ja też nie – powiedział stryj Clodomiro. – Jesteś zły, że cię wyciągnął z aresztu? Wolałbyś, żeby cię tam zostawił, razem z tymi szaleńcami? Przecież ci zawsze we wszystkim ustępował, prawda? I zawsze bardziej był z ciebie dumny niż z Chispasa i Teté. No więc tak szczerze, chudy. O co masz pretensję do Fermina?

– To trudno powiedzieć, stryjku. Na razie będzie lepiej, żebym się nie pokazywał w domu. Pójdę za jakiś czas, przyrzekam.

– Przestań wydziwiać i idź do nich wreszcie – powiedział stryj Clodomiro. – Ani Zoila, ani Fermín nie mają nic przeciw temu, żebyś pracował w „Kronice”. Tylko się martwią, że rzucisz studia. Nie chcą, żebyś był całe życie małym urzędniczyną, tak jak ja.

Uśmiechnął się gorzko i znów napełnił kieliszki. Zaraz miało być chupe, z daleka dochodził łamiący się głos Inocencii, stryj Clodomiro ze współczuciem pokiwał głową: biedna staruszka, już bardzo źle widzi.

Co za bezczelność, on nie ma wstydu, mówiła Gertrudis Lama, zaczynać na nowo po tym, co ci zrobił? Coś okropnego. I Amalia coś okropnego. Ale on jest taki, zawsze taki był. A Gertrudis: jaki? jaki był? Nie spieszyło mu się, chciał, żeby te spotkania były takie tajemnicze. Pod różnymi pretekstami wchodził do spiżarni, do pokojów i na patio, kiedy Amalia tam się znalazła. Na początku nic do niej nie mówił, tylko wywracał oczami, a ona się bała, że pani Zoila albo dzieci czegoś się domyśla, podchwycą te spojrzenia. I tak było dłuższy czas, zanim się odważył i zaczął wygadywać różne różności, i Gertrudis: jakie różności? A jakaś ty młodziutka, a jaką masz buzię, jak kwiatuszek, a ona się bała, bo to była jej pierwsza praca. Ale poza tym nic się nie działo. Był bezwstydny, ale i niegłupi, a może raczej trochę tchórz: on się bardziej bał państwa niż ja, Gertrudis. Nawet przed resztą służby się krył, podszedł do Amalii, a tu idzie kucharka albo druga pokojówka, i jego już nie ma. Ale jak byli sami, to nie poprzestawał na słowach, i Getrudis ze śmiechem a co ty na to? Amalia dawała mu po łapach, raz nawet po gębie. Wszystko od ciebie ścierpię, nawet jak mnie uderzysz, to tak jakbyś całowała, takie tam gadanie, jak to zwykle z mężczyznami, Gertrudis. Stawał na głowie, żeby mieć wychodne w te same dni co ona, dowiedział się, gdzie mieszkała, i pewnego dnia Amalia zobaczyła, że spaceruje pod domem jej ciotki w Surquillo, a ty siedziałaś u ciotki i też na niego patrzyłaś, zaśmiała się Gertrudis, i cieszyło cię to. Nie, gniewało. Kucharce i tej drugiej dziewczynie to się podobał, mówiły jaki wysoki, jak pięknie zbudowany, jak włoży niebieską koszulę, to aż dreszcz przechodzi, i takie różne świństwa też wygadywały. Ale ona nie, dla niej był taki sam jak wszyscy inni. Jak ci się nie podobał, to czemuś mu w końcu pozwoliła, powiedziała Gertrudis. Może z powodu tych prezentów, co je ukradkiem zostawiał na jej łóżku. Za pierwszym razem, kiedy jej włożył do fartuszka jakąś paczkę, zwróciła mu ją i nawet nie zajrzała do środka, ale potem, jaka byłam głupia, nie, Gertrudis? Potem przyjmowała te podarunki, a wieczorem myślała co też mi dzisiaj przyniesie? Wchodził nie wiadomo kiedy i wkładał prezenty pod narzutę na łóżku, to broszka, to bransoletka, to chustka. Wtedy pewnie już z nim żyłaś, powiedziała Gerturdis. Nie, jeszcze wtedy nie. Któregoś dnia ciotki akurat nie było w Surquillo i kiedy się zjawił, Amalia wyszła do niego, taka głupia, nie? Rozmawiali na ulicy i kupili sobie słodyczy, a w tydzień później, kiedy miała wychodne, poszli do kina. Aha, i to było wtedy? powiedziała Gertrudis. Tak, pozwoliła się pieścić i całować. Od tego czasu uważał, że mu wolno to czy tamto, jak byli sami, chciał skorzystać, Amalia musiała przed nim uciekać. Spał koło garażu, jego pokój był większy niż pokój służących, miał własną łazienkę i w ogóle, i pewnego wieczora, a Gertrudis no i co? no i co? Państwo wyszli, panienka Teté i panicz Santiago już spali, a panicz Chispas w tym swoim mundurze pojechał do szkoły morskiej – no i co, no i co – a ona, no czy nie idiotka, weszła do jego pokoju. Oczywiście wykorzystał to, i Gertrudis a więc to wtedy, i skręca się ze śmiechu. Jak ona przez niego płakała, Gertrudis, jaki to strach, jaki ból. Ale Amalia znowu się do niego rozczarowała, jeszcze tej nocy zmalał w jej oczach, a Gertrudis ha, ha, ha, i Amalia no nie bądź głupia, nie to mam na myśli, po co gadasz takie świństwa, tylko się muszę wstydzić. Więc czemu się rozczarowałaś? powiedziała Gertrudis. Światło było zgaszone, a oni na łóżku, on ją pocieszał i zmyślał takie różne rzeczy, takie kłamstwa, nigdy nie przypuszczałem, że cię spotkam, moja dziewczynko, i całował ją, i wtedy usłyszeli głosy przy furtce, państwo wrócili. I właśnie wtedy, Gertrudis, właśnie dlatego, Gertrudis. Jak on się nagle zmienił, i czemu. Tak, czemu. Ręce mu się spociły, schowaj się, schowaj się, i popychał ją, wejdź pod łóżko, nie ruszaj się, prawie płakał ze strachu, a niby taki mężczyzna, Gertrudis, i nagle zakrył jej usta ręką, tak jakbym chciała krzyczeć czy co. I jak usłyszeli, że państwo przeszli przez ogród i już byli w domu, to dopiero wtedy ją puścił i dopiero zaczął się wykręcać to dla ciebie, żeby ciebie nikt tutaj nie nakrył, żeby nikt na ciebie nie krzyczał, żeby cię nie wyrzucili. I że będą musieli bardzo się pilnować, bo pani Zoila taka surowa. Na drugi dzień Amalia dziwnie się czuła, wiesz, Gertrudis, to chciała się śmiać, to było jej smutno, była szczęśliwa, ale co za wstyd, kiedy musiała ukradkiem prać prześcieradło poplamione krwią, och, Gertrudis, sama nie wiem, dlaczego ci to wszystko opowiadam. A Gertrudis: dlatego że już zapomniałaś o Trinidadzie, kochana, i teraz znowu wariujesz za tym twoim Ambrosiem.

– Dziś rano rozmawiałem z gringami – rzekł w końcu don Fermín. – Nieufni jak diabli. Dostali wszelkie gwarancje, ale jeszcze się upierają przy spotkaniu z panem, don Cayo.

– Koniec końców, to transakcja na ładnych kilka milionów – powiedział Bermudez dobrodusznie. – To ich tłumaczy.

– Ciągle nie mogę zrozumieć tych gringów, są jak duże dzieci, nie uważa pan? – powiedział don Fermín tym samym, niemal zrzędliwym tonem. – A poza tym jakie to dzikusy. Gdzie by się nie znaleźli, zaraz nogi na stół, zaraz zdejmują marynarkę. A przecież ci nasi gringowie to nie byle kto, to ludzie z wyższych sfer, tak przypuszczam. Czasami mam ochotę dać im w prezencie podręcznik dobrego wychowania. Bermudez patrzył przez okno na tramwaje jeżdżące po Colmena, słuchał nie kończących się kawałów, które opowiadali mężczyźni przy sąsiednim stoliku.

– Sprawa jest załatwiona – powiedział nagle. – Wczoraj jadłem kolację z ministrem Rozwoju Gospodarczego. Wyrok powinien być ogłoszony w Dzienniku Ustaw, w poniedziałek albo we wtorek. Niech pan powie swoim przyjaciołom, że wygrali licytację, mogą spać spokojnie.

– Moim wspólnikom, nie przyjaciołom – zaprotestował don Fermín z uśmiechem. – Czy pan by się mógł przyjaźnić z gringami? Mamy bardzo niewiele wspólnego z tymi prostakami, don Cayo.

Nie odpowiedział. Paląc papierosa czekał, aż don Fermín wyciągnie rękę do talerzyka z orzeszkami, podniesie do ust szklankę z ginem, wypije, osuszy wargi serwetką i spojrzy mu w oczy.

– Naprawdę pan nie chce tych akcji? – zobaczył, jak Bermudez odwraca wzrok i bardzo uważnie przygląda się stojącemu naprzeciwko pustemu krzesłu. – Oni nalegają, żebym pana przekonał, don Cayo. I prawdę mówiąc, nie wiem, dlaczego pan by nie miał ich wziąć.

– Bo nie znam się na takich interesach – powiedział. – Już panu kiedyś mówiłem, że przez dwadzieścia lat mego życia zajmowałem się handlem i nie zawarłem ani jednej korzystnej transakcji.

– Akcje na okaziciela, najpewniejsze, gwarantujące dyskrecję – don Fermín uśmiechał się jak prawdziwy przyjaciel. – Można je będzie wkrótce sprzedać ze stuprocentowym zyskiem, jeśli pan nie zechce ich zatrzymać. Przecież pan chyba nie sądzi, że nie powinien pan ich przyjmować.

– Ja już od dawna nie wiem, co powinienem, a czego nie – uśmiechnął się Bermudez. – Wiem tylko, co mi wypada.

– Akcje nie obciążą ani o grosz budżetu państwa, tylko tych prostaków gringów – uśmiechnął się don Fermín. – Pan im wyświadcza przysługę, a więc jest całkiem logiczne, że oni to chcą wynagrodzić. Te akcje to dużo więcej niż sto tysięcy solów gotówką, don Cayo.

– A ja jestem skromny, wystarczy mi sto tysięcy solów – uśmiechnął się znowu i urwał, bo atak kaszlu nie pozwolił mu mówić. – Niech dadzą akcje ministrowi Rozwoju Gospodarczego, to człowiek interesu. Ja biorę tylko brzęczącą monetę. Mój ojciec był lichwiarzem, proszę pana, i zawsze tak mówił. Jestem podobny do niego.

– W porządku, de gustibus… – powiedział don Fermín wzruszając ramionami. – Zajmę się tym, czek będzie jeszcze dziś.

Siedzieli bez słowa, aż przyszedł kelner, który zabrał kieliszki i podał kartę. Rosół i ryba, zamówił don Fermín, a Bermúdez rostbef z sałatką. Kelner rozkładał nakrycia, a on słuchał jednym uchem don Fermina, który opowiadał o nowej diecie odchudzającej, jaką w tym miesiącu podaje pismo „Selecciones”.

– Nigdy cię nie zapraszali – powiedział Santiago. – Zawsze tak cię traktowali, jakbyś był gorszy.

– Za to teraz, kiedy ty uciekłeś z domu, widujemy się częściej – uśmiechnął się stryj Clodomiro. – Wprawdzie nie bezinteresownie, ale przez cały czas zaglądają do mnie po nowiny o tobie. Nie tylko Fermín, Zoila też. Już był najwyższy czas, żeby nawiązać tak absurdalnie zerwane stosunki.

– Ale dlaczego zerwaliście z sobą, stryjku – powiedział Santiago. – Widywaliśmy cię tylko od wielkiego dzwonu.

– Ach, to takie głupstewka, to pomysły Zoili – jakby mówił te prześliczne, te urocze zagrania Zoili, myśli. – Jej wielkopańskie fumy, chudzino. Ja wiem, to wspaniała kobieta, prawdziwa wielka dama, jasne. Ale zawsze miała jakieś uprzedzenia do naszej rodziny, bo byliśmy biedni i nie należeliśmy do jej sfery. Fermín przejął to od niej.

– A ty im wybaczasz – powiedział Santiago. – Mój ojciec nie przestaje cię obrażać, a ty mu na to pozwalasz.

– Twój ojciec nie znosi przeciętności – zaśmiał się stryj Clodomiro. – Myślałem, że jeśli się nie będziemy widywali, ten uraz mu przejdzie. Od małego był strasznie ambitny. Zawsze chciał być kimś. No i jest kimś, nikt temu nie może zaprzeczyć. I ty też powinieneś być z niego dumny. Bo Fermín osiągnął wszystko własną pracą. Rodzina Zoility potem mu trochę pomogła, ale on miał ugruntowaną pozycję już wtedy, kiedy się pobrali. A tymczasem twój stryj gnił żywcem w prowincjonalnych filiach Banku Kredytowego.

– Zawsze mówisz o sobie jak o jakiejś miernocie, ale tak naprawdę nie myślisz – powiedział Santiago. -I ja też tak nie uważam. Nie masz pieniędzy, ale jesteś zadowolony z życia.

– Spokój to nie to samo co szczęście – powiedział stryj Clodomiro. – Dawniej wydawało mi się niesłuszne, że twój ojciec tak strasznie obawia się takiego życia jak moje. Ale teraz go rozumiem. Bo czasem, jak zacznę sobie rozmyślać, okazuje się, że nie mam ani jednego wspomnienia, które byłoby coś warte. Biuro, dom, dom, biuro. Same głupstwa, trochę rutyny, tylko to. No ale dość o smutnych sprawach.

Weszła stara Inocencia: podane, proszę do stołu. Jej kapcie, jej szal, Zavalita, jej ogromny fartuch za wielki na tę wątłą figurkę, jej drżący głos. Przy nakryciu Santiago stał talerz parującego chupe, ale dla› stryja była tylko kawa z mlekiem i kanapka.

– Ja na noc jadam tylko to, nic więcej nie mogę – powiedział stryj Clodomiro. – Proszę, nakładaj sobie, bo ostygnie.

Inocencia zaglądała do nich od czasu do czasu i zaraz do Santiago: a jak tam, a co u niego słychać? Głaskała go po twarzy, jakieś ty urósł, jaki ładny chłopiec z ciebie, a kiedy wychodziła, stryj mrugał na niego: biedaczka, taka serdeczna, ona tak ze wszystkimi, biedna staruszka.

– I jeszcze to pytanie, dlaczego mój stryj Clodomiro nigdy się nie ożenił – mówi Santiago.

– Jesteś dzisiaj strasznie dociekliwy – powiedział stryj Clodomiro bez urazy w głosie. – Widzisz, popełniłem ten błąd, że przez piętnaście lat tłukłem się po prowincji, myśląc, że w ten sposób szybciej do czegoś dojdę. I w żadnym z tych małych miasteczek nie spotkałem dziewczyny, z którą chciałbym się ożenić.

– Nie ma się czym gorszyć, co w tym złego, gdyby nawet nim był – mówi Santiago. – W najlepszych rodzinach się zdarza, Ambrosio.

– A kiedy przyjechałem do Limy, to znowu ja się nie podobałem żadnej pannie, ot co, w tym cały dramat – roześmiał się stryj Clodomiro. – Jak mnie wyrzucili z banku, musiałem zaczynać od nowa, w ministerstwie, z nędzną pensyjką. No i tak zostałem kawalerem. Ale i ja coś niecoś przeżyłem, nie myśl sobie, chłopcze.

– Poczekaj, dziecko, jeszcze nie wstawaj od stołu – zawołała z głębi mieszkania Inocencia. – Jeszcze będzie deser.

– Biedaczka, już prawie nie widzi i nie słyszy, a mimo to cały dzień na nogach – rzekł szeptem stryj Clodomiro. – Tyle razy proponowałem, że wezmę do pomocy jakąś młodą, a ona niechby odpoczęła. Ale nie ma mowy, zaraz się cała trzęsie, mówi, że chcę się jej pozbyć. Uparta jak muł. Ona pójdzie prosto do nieba, mówię ci, chłopcze.

Coś ty, oszalałaś, powiedziała Amalia, ja jemu nie przebaczyłam i nie przebaczę, ona go nienawidzi. Bardzoście się kłócili? powiedziała Gertrudis. Nie, czasem, i zawsze przez to jego tchórzostwo, a tak to było im ze sobą bardzo dobrze. Widywali się, jak mieli wychodne, szli do kina, na spacer, a wieczorem ona biegła boso przez ogród i zostawała u Ambrosia godzinkę albo dwie. Wszystko się dobrze układało, inne dziewczyny nic nie podejrzewały. I Gertrudis: a kiedy się zorientowałaś, że on ma inną? Tego ranka, kiedy mył samochód i rozmawiał z paniczem Chispasem, Amalia kładła bieliznę do pralki i kątem oka zerkała w ich stronę, i nagle zobaczyła, że się zmieszał i powiedział do panicza Chiśpasa: ja? ale skąd, paniczu? Co za pomysł, ona mu się w ogóle nie podoba, nawet za dopłatą by jej nie chciał, paniczu. I pokazywał na mnie, Gertrudis, a wiedział, że ja wszystko słyszę. Amali miała ochotę zostawić całe pranie, wybiec i podrapać mu gębę. Tego wieczora poszła do niego tylko po to, żeby mu powiedzieć nienawidzę cię, coś ty sobie myślał, i wyobrażała sobie, że Ambrosio będzie ją przepraszał. Ale nie, Gertrudis, nic podobnego: już cię nie ma, wynoś się, spływaj. Stała w ciemnościach jak ogłuszona, Gertrudis. Ona nie wyjdzie, dlaczego jesteś taki, co ja ci zrobiłam, aż podniósł się z łóżka i zamknął drzwi. Był wściekły, Gertrudis, nienawidził jej. Amalia zaczęła płakać, myślisz, że nie słyszałam, coś ty o mnie mówił do panicza? a teraz czemu mnie wyrzucasz, czemu mnie tak traktujesz? Panicz się wszystkiego domyśla, i potrząsał ją za ramiona, taki zły, żebyś mi się tu nigdy nie pokazywała w moim pokoju, taki wściekły i zrozpaczony, Gertrudis, nigdy, rozumiesz, nigdy, i wynoś się stąd. Rozgniewany, przerażony, jak wariat, potrząsał nią i tłukł o ścianę. Tobie nie chodzi o to, co powiedzą państwo, nie szukaj wymówek, tak mu chciała przygadać Amalia, znalazłeś sobie inną, ale on ją pociągnął do drzwi, wypchnął za próg i przekręcił klucz: nigdy więcej, rozumiesz? I ty mu przebaczyłaś, i ty go jeszcze kochasz, powiedziała Gertrudis, a Amalia, coś ty, oszalałaś?

Ona go nienawidzi. A ta jego kobieta, co to za jedna? Amalia nie wie, nigdy jej nie widziała. Zawstydzona, upokorzona pobiegła do swojego pokoju i tak głośno płakała, że aż kucharka się obudziła i zajrzała do niej, i Amalia musiała zmyślać, że właśnie ma okres, ja mam zawsze przy tym takie okropne boleści. I od tego czasu już ani razu? Ani razu. Owszem, starał się ją udobruchać, ja ci wszystko wytłumaczę, będziemy znowu ze sobą chodzili, ale tak, żebyśmy się spotykali tylko poza domem. Amalia podnosiła głos, ty obłudniku, tchórzu, przeklęty kłamco, i on przestraszony uciekał. To i tak pół biedy, że nie zaszłaś w ciążę, powiedziała Gertrudis. A Amalia: nie rozmawiałam z nim więcej, dopiero potem, dopiero po długim czasie. Jak się mijali w domu, to on dzień dobry, a ona odwracała głowę, cześć, Amalia, a ona ogania się jak od muchy. A może to nie były wymówki, powiedziała Gertrudis, może się bał, że was przyłapią i wyrzucą z pracy, może nie miał innej. I Amalia: tak myślisz? Najlepszy dowód, że po tylu latach poznał cię na ulicy i pomógł znaleźć pracę, mówiła Gertrudis, bo jak nie, to po co by do ciebie przychodził i zapraszał do kina. Może zawsze ją kochał, może cierpiał, kiedy ty byłaś z Trinidadem, może myślał o tobie i naprawdę żałował, że wtedy tak z tobą postąpił. Tak myślisz, mówiła Amalia, tak myślisz?

– Przy takim założeniu wiele pan traci – powiedział don Fermín. – To nonsens, żeby poprzestawać na tych nędznych sumach, to nonsens trzymać cały kapitał w banku.

– Ciągle się pan upiera, żeby mnie wprowadzić w świat interesów – uśmiechnął się Bermúdez. – Nie, don Fermín, ja już tego doświadczyłem. Nigdy więcej.

– Inny na pana miejscu wyciągałby trzy razy tyle co pan-powiedział don Fermín. – A to nie jest w porządku, bo pan decyduje o biegu spraw. A z drugiej strony, kiedy się pan namyśli, żeby zacząć inwestować? Proponowałem panu ze cztery czy pięć transakcji, które każdy inny przyjąłby z entuzjazmem.

Tamten słuchał z grzecznym uśmieszkiem, ale po jego oczach widać było, że go to nudzi. Rostbef stał przed nim od dłuższej chwili, a on jeszcze go nie tknął.

– Już panu tłumaczyłem – ujął nóż i widelec i znieruchomiał na moment, wpatrując się w sztućce. – Kiedy rząd się zmieni, ja właśnie będę kozłem ofiarnym.

– To jeszcze jeden powód więcej, żeby sobie zapewnić przyszłość – powiedział don Fermín.

– Wszyscy się na mnie rzucą, a zwłaszcza ci, co teraz są przy władzy – powiedział tamten, ze zgnębioną miną spoglądając na mięso i sałatkę. – Będą mnie obsmarowywać błotem, to najlepszy sposób, żeby się samemu oczyścić. Tylko idiota może w coś inwestować w tym kraju.

– Co za pesymista z pana, don Cayo – don Fermín odsunął talerz z rosołem, kelner przyniósł rybę. – Można by pomyśleć, że Odria lada dzień upadnie.

– No, jeszcze nie tak zaraz – odparł. – Ale sam pan wie, żaden rząd nie trwa wiecznie. Ja zresztą nie mam w tym względzie ambicji. Jak przyjdzie koniec, wycofam się, żeby żyć spokojnie gdzieś na uboczu, żeby spokojnie umrzeć.

Spojrzał na zegarek i usiłował przełknąć mięso. Przeżuwał bez zapału, popijając wodą mineralną, i wreszcie dał znak kelnerowi, żeby zabrał talerz.

– O trzeciej mam spotkanie z ministrem, a już piętnaście po drugiej. Czy mamy coś jeszcze do obgadania, don Fermín?

Don Fermín zamówił dwie kawy i zapalił papierosa. Wyciągnął z kieszeni kopertę i położył na stole.

– Przygotowałem memorandum, żeby pan mógł spokojnie przestudiować dane, don Cayo. Zgłoszenie własności ziemi w rejonie Bagua. Młodzi inżynierowie, z inicjatywą, pełni zapału do pracy. Chcą tam prowadzić hodowlę bydła, sam pan zobaczy, co to za interes. Dokumenty od pół roku leżą w Ministerstwie Rolnictwa.

– Zanotował pan numer akt? – nie patrząc schował kopertę do teczki.

– Tak, i datę, od momentu wszczęcia procedury prawnej – powiedział don Fermín. – Ja tu zresztą nie jestem zainteresowany. Chcę tylko pomóc pewnym osobom. To moi przyjaciele.

– Nie mogę nic obiecywać, zanim nie zasięgnę informacji – powiedział. – A poza tym minister Rolnictwa nie bardzo mnie lubi. No ale, tak czy tak, porozmawiam z nim.

– Ci młodzi ludzie przyjmą pańskie warunki, to oczywiste – powiedział don Fermín. – Ja chcę im zrobić przysługę jako przyjaciel, ale bynajmniej nie chodzi mi o to, żeby pan trudził się bezinteresownie na rzecz kogoś, kogo pan nawet nie zna.

– Jasne – rzekł tamten bez uśmiechu. – Ja trudzę się bezinteresownie tylko w sprawach państwowych.

W milczeniu wypili kawę. Kiedy kelner przyszedł z rachunkiem, obaj sięgnęli do portfelu, ale zapłacił don Fermín. Razem wyszli na plac San Martin.

– Pewno jest pan bardzo zajęty w związku z tą podróżą prezydenta do Cajamarca – powiedział don Fermín.

– Tak, to prawda, zadzwonię, jak się rozejrzę w tej sprawie – odparł podając mu rękę. Tutaj stoi mój wóz. No to na razie, don Fermín.

Wsiadł, kazał jechać do ministerstwa, szybko. Ambrosio okrążył plac, skręcił w stronę Parku Uniwersyteckiego, potem w Abancay. Tamten przerzucał papiery otrzymane od don Fermina, a od czasu do czasu podnosił oczy, ze spojrzeniem utkwionym w kark Ambrosia. Ten skurwysyn nie chce, żeby jego pieszczoszek zadawał się z kolorowymi, jeszcze by, broń Boże, nabrał od nich złych manier. Pewnie dlatego zaprasza do siebie takich jak Arévalo czy Landa, a nawet gringów, których nazywa nieokrzesanymi dzikusami. Ale jego nie. Roześmiał się, wyciągnął z kieszeni pastylkę i zbierał ślinę w ustach: jasne, boi się, żeby jego żona i dzieci nie nabrały od ciebie złych manier.

– Przez cały wieczór zasypywałeś mnie pytaniami, a teraz ja cię o coś zapytam – powiedział stryj Clodomiro. – Jak ci idzie praca w „Kronice”.

– Już się nauczyłem pisać tyle, ile potrzeba – powiedział Santiago. – Na początku pisałem albo za dużo, albo za mało. No i przyzwyczaiłem się pracować po nocach, a spać w dzień.

– Fermina gnębi co innego – powiedział stryj Clodomiro. – On uważa, że przy takim rozkładzie zajęć stracisz zdrowie. I że rzucisz uniwersytet. Chodzisz na wykłady? Powiedz prawdę.

– Nie, nie chodzę – powiedział Santiago. – Odkąd uciekłem z domu, nie pokazałem się na uniwerku. Nie mów tego ojcu, stryju.

Stryj Clodomiro przestał się bujać na fotelu, jego małe dłonie zatrzepotały niespokojnie, przestraszył się, widać to było po oczach.

– Możesz mnie nie pytać dlaczego, ja sam nie potrafię ci wytłumaczyć – powiedział Santiago. – Czasem wydaje mi się, że nie chodzę, bo nie chcę się spotkać z tymi chłopakami, co wtedy zostali w areszcie, jak mnie tata stamtąd wyciągnął. Ale kiedy indziej myślę, że to jednak nie to. Po prostu adwokatura mnie nie ciągnie, wydaje mi się idiotyzmem, nie wierzę w to wszystko, stryju. Na diabła mi tytuł?

– Fermín ma rację, oddałem ci niedźwiedzią przysługę – powiedział stryj Clodomiro ze smutkiem. – Teraz, kiedy jesteś przy forsie, już ci się nie chce studiować.

– Twój przyjaciel Vallejo nie mówił ci, ile nam płacą? – zaśmiał się Santiago. – Nie, stryju, jestem prawie zawsze bez forsy. Mam czas, mógłbym się uczyć. Ale to jest silniejsze ode mnie, flaki mi się wywracają na samą myśl o tym, że miałbym wejść na dziedziniec uniwersytecki.

– W ten sposób możesz na całe życie zostać małym urzędniczyną, czy ty tego nie rozumiesz? – powiedział stryj Clodomiro zbity z tropu. – Taki chłopiec jak ty, chudzino, taki zdolny, taki pilny.

– Nie jestem zdolny ani pilny, stryjku, nie powtarzaj po moim starym – powiedział Santiago. – Jestem zdezorientowany, cała rzecz w tym. Wiem, czym nie chcę być, ale nie wiem, co by mi odpowiadało. Nie chcę być adwokatem i nie chcę być bogaty i nie chcę być nikim ważnym, stryju. A kiedy dojdę do pięćdziesiątki, nie chcę być taki jak mój tata i jego znajomi. Rozumiesz, stryjku?

– Rozumiem tylko jedno: że ci brak zdrowego rozsądku – powiedział stryj Clodomiro ze zgnębioną twarzą. – Teraz żałuję, że dzwoniłem do Vallejo. Czuję się odpowiedzialny za wszystko.

– Gdybym się nie dostał do „Kroniki”, znalazłbym sobie jakąś inną pracę, cokolwiek – powiedział Santiago. To by było to samo.

Czy naprawdę, Zavalita? Nie, może by było inaczej, może biedny stryj Clodomiro był rzeczywiście częściowo odpowiedzialny. Dziesiąta wieczór, musiał już iść. Podniósł się.

– Poczekaj, chciałem cię jeszcze zapytać o to, o co mnie zawsze męczy Zoilita – powiedział stryj Clodomiro. – Za każdym razem mam tu prawdziwe śledztwo. Kto ci pierze bieliznę, kto ci przyszywa guziki.

– Właścicielka pensjonatu bardzo się o mnie troszczy – powiedział Santiago. – Niech mama się nie martwi.

– A w dni wolne od pracy? Co robisz? – powiedział stryj Clodomiro. – Z kim się przyjaźnisz, dokąd chodzisz. Czy spotykasz się z dziewczętami. To jeszcze jedna z tych spraw, które Zoili nie dają spać. Żebyś się przypadkiem nie wpakował w awanturę z jakąś taką, no wiesz.

– Z nikim się nie spotykam, możesz j ą uspokoić – roześmiał się Santiago. – Powiedz, że u mnie wszystko dobrze, że jestem zdrowy. Zajrzę do nich niedługo, naprawdę.

Przeszli do kuchni, gdzie Inocencia zdrzemnęła się na bujanym fotelu. Stryj Clodomiro robił jej wymówki, a potem obaj zaprowadzili ją do jej pokoju, senną, głowa jej się trzęsła. Kiedy Santiago wychodził, stryj uścisnął go na progu? Czy przyjdzie w następny poniedziałek? Tak, stryjku. W alei Arequipa wsiadł do autobusu i na placu San Martin, w barze Zela, zaczął się rozglądać za Norwinem. Jeszcze go nie było, więc chwilę poczekał, a potem wyszedł mu naprzeciw na Jirón de la Unión. Stał w drzwiach „Prensy” i rozmawiał z jednym redaktorem z „Ostatnich Wiadomości”.

– Co się stało – powiedział Santiago. – Przecież już dziesiąta, nie idziesz do Zela?

– Mówię ci, Zavalita, nasz zawód to najbardziej pieski zawód na świecie – rzekł Norwin. – Zabrali mi wszystkich ludzi i sam musiałem zapełnić całą kolumnę. Coś się stało, jakaś rewolucja czy inne draństwo. Poznajcie się, to Castelano, mój kolega.

– Rewolucja? – powiedział Santiago. – Tutaj?

– Zamach stanu, ale chyba nieudany – powiedział Castelano. – Zdaje się, że na czele spisku stał Espina, ten generał, co był kiedyś ministrem Spraw Wewnętrznych.

– Nie ma żadnego oficjalnego komunikatu, a te łobuzy zabrali mi ludzi, posłali ich, żeby przynieśli jakieś wiadomości – powiedział Norwin. – E, co tam, chodźmy na jednego.

– Poczekaj, ja chcę się czegoś dowiedzieć – rzekł Santiago.

– Odprowadź mnie do „Kroniki”.

– Posadzą cię do roboty i stracisz wolny wieczór – powiedział Norwin. – Chodźmy na jednego, a o drugiej tam zajrzymy, może będzie Garlitos.

– Ale co się stało – powiedział Santiago. – Jakie macie wiadomości.

– Nie wiadomości, tylko pogłoski – rzekł Castelano. – Dziś po południu zaczęły się aresztowania. Podobno cała historia wybuchła w Cuzco i w Tumbes. Ministrowie zebrali się w Pałacu.

– Zebrali wszystkich dziennikarzy tylko po to, żeby nam robić złą krew – rzekł Norwin. – I tak nie będziemy mogli opublikować nic oprócz oficjalnego komunikatu, to jasne.

– A może zamiast do Zela pójdziemy do starej Ivonne? – powiedział Castelano.

– Kto wam powiedział, że generał Espina jest w to wmieszany? – powiedział Santiago.

– Okey, idziemy do Ivonne i stamtąd zadzwonimy, żeby Garlitos do nas doskoczył – rzekł Norwin. – W tym jej burdelu więcej się dowiesz niż w „Kronice”, Zavalita. A właściwie to po cholerę masz wiedzieć, na co ci to? Tak się interesujesz polityką?

– Po prostu jestem ciekaw – powiedział Santiago. – A poza tym mam tylko dwie dychy, u Ivonne jest drogo.

– Ech, to mniejsza, przecież jesteś z „Kroniki” – zaśmiał się Castelano. – Jako kumpel Becerrity masz wszędzie kredyt.

VI

W następnym tygodniu Ambrosio nie przyszedł do San Miguel, ale jeszcze w tydzień potem Amalia spotkała go kiedyś w chińskim sklepiku. Wymknąłem się tylko na chwilę, chciałem się z tobą zobaczyć, Amalio. Nie kłócili się, rozmawiali jak para przyjaciół. Stanęło na tym, że w niedzielę gdzieś się wybiorą. Jak ty się zmieniłaś, powiedział do niej przy pożegnaniu, jak ładnie wyglądasz.

Czy naprawdę wyładniała? Carlota mówiła masz wszystko, co się podoba mężczyznom, pani też wśród żartów powtarzała to samo, policjanci sprzed domu ciągle szczerzyli do niej zęby, kierowcy pana Cayo ciągle się gapili, nawet ogrodnik, nawet facet z winiarni i ten smarkacz gazeciarz, wszyscy ją zagadywali: więc może to była prawda. W domu podchodziła do luster w pokoju pani z zalotnym błyskiem w oczach: tak, to prawda. Zaokrągliła się, ubierała się lepiej, to dzięki pani, pani była taka dobra. Dawała jej wszystko, czego już nie nosiła, ale nie, żeby się pozbyć starych łachów, tylko ze szczerego serca. Ta suknia już na mnie za ciasna, przymierz, i pani podchodziła do niej, tu trzeba podnieść, tu przesunąć zaszewki, a z tymi frędzlami to ci nie do twarzy. Ciągle jej powtarzała czyść paznokcie, bądź zawsze uczesana i miej uprany fartuszek, jak kobieta o siebie nie dba, to przykro na nią patrzeć. Daje mi rady jak równej sobie, myślała Amalia, a nie jak służącej. Pani kazała jej ostrzyc włosy na taką króciutką chłopięcą czuprynkę, a jak Amalii kiedyś wyskoczyły krostki na twarzy, dała jej swój własny krem i na drugi dzień miała cerę jak złoto, a znów innym razem, kiedy Amalię rozbolały zęby, sama ją zaprowadziła do dentysty i nic za to nie potrąciła z pensji. Czy było do pomyślenia, żeby pani Zoila kiedykolwiek tak się zachowała, tak się o nią troszczyła? Nikt nie był taki dobry jak pani Hortensja. Byłaby najszczęśliwsza, gdyby wszystko wokół niej lśniło czystością, kobiety błyszczały urodą, a mężczyźni żeby byli fajnymi przystojnymi chłopcami, tylko to ją obchodziło. To przede wszystkim chciała o każdym wiedzieć: czy ta mała jest ładna? a on jaki, przystojny? Brzydoty nikomu nie wybaczała, co to, to nie. Jak się wyśmiewała z panienki Maclovii, że ma królicze ząbki, a z pana Gumucio, że ma brzuch, a z tej, co ją nazywali Paqueta, że ma wszystko sztuczne: rzęsy, paznokcie i piersi, no i z tej starej, z tej Ivonne. Jak sobie na niej używały z panienką Queta! Że od ciągłego farbowania włosów niedługo wyłysieje, że kiedyś przy obiedzie wypadła jej sztuczna szczęka, że bierze takie zastrzyki, ale one jej wcale nie odmładzają, tylko właśnie ma po nich jeszcze więcej zmarszczek. Tyle o niej opowiadały, że Amalia okropnie chciała ją zobaczyć, i któregoś dnia Carlota powiedziała patrz, to ona, przyszła razem z panienką Queta. Amalia wyszła, żeby ją obejrzeć. Panie siedziały w salonie, z kieliszkami w ręku. Pani Ivonne wcale nie była taka stara ani taka brzydka, co za niesprawiedliwość. I do tego elegancka, jakie piękne klejnoty, aż blask bił od niej. Kiedy już pojechała, pani weszła do kuchni: zapomnijcie, że ta stara tu była. Ze śmiechem pogroziła im palcem: bo jak się Cayo dowie, to was zabije, wszystkie trzy.

Już od progu zobaczył małą, skurczoną twarzyczkę doktora Arbeláeza, o kościstych, pokrytych rumieńcem policzkach, w okularach zsuniętych na czubek nosa.

– Przepraszam za spóźnienie, doktorze – ty biedaku, prawie cię nie widać za tym biurkiem. – Miałem służbowe spotkanie, proszę mi wybaczyć.

– Przyjechał pan w samą porę, don Cayo – doktor Arbeláez uśmiechnął się chłodno. – Niech pan siada.

– Wczoraj dostałem pańskie memorandum, ale nie mogłem przyjść wcześniej – przysunął krzesło, położył teczkę na kolanach. – Podróż prezydenta do Cajamarca zajmuje mi ostatnio mnóstwo czasu.

Oczy doktora Arbeláeza, krótkowzroczne i wrogie, przytaknęły za szkłami okularów.

– Chciałbym z panem pomówić o czymś innym, don Cayo – skrzywił się, nie ukrywał niechęci. – Przedwczoraj zażądałem od Lozano raportów z przygotowań, a on mi powiedział, że pan polecił nikomu ich nie dawać.

– Biedny Lozano – rzekł Bermúdez ze współczuciem. – Oczywiście wypalił mu pan kazanie.

– Nie, nic podobnego – powiedział doktor Arbeláez. – Byłem tak zaskoczony, że nawet mi to nie przyszło do głowy.

– Biedak Lozano, pożyteczny poczciwina, ale głupi – uśmiechnął się Bermúdez. – W tej chwili opracowujemy już te materiały, nie chcieliśmy panu zawracać głowy, szkoda na to pańskiego czasu. Jak tylko uzupełnimy pewne szczegóły, o wszystkim pana poinformuję.

Zapalił papierosa, doktor Arbeláez podsunął mu popielniczkę. Patrzył na niego z powagą, skrzyżowawszy ramiona na blacie biurka, pomiędzy notatnikiem a fotografią, na której widniała twarz siwowłosej kobiety w otoczeniu trzech roześmianych chłopaków.

– Zdążył pan rzucić okiem na memorandum, don Cayo?

– Ma się rozumieć, doktorze. Przeczytałem je.

– A więc jest pan zapewne tego samego zdania co ja – powiedział oschle doktor Arbeláez.

– Niestety nie. Fundusz Służby Bezpieczeństwa to rzecz święta. Nie mogę się zgodzić, aby mi pan zabrał te pieniądze. Proszę mi wierzyć, sam bardzo nad tym boleję.

Doktor Arbeláez zerwał się z miejsca. Zrobił kilka kroków, okulary tańczyły mu w dłoniach.

– Tak, oczywiście, spodziewałem się tego – w jego głosie nie było gniewu ani zniecierpliwienia, tylko twarz mu trochę zbladła. – A przecież w memorandum przedstawiono sprawę dość jasno, don Cayo. Trzeba odnowić wozy policyjne, które się rozpadają ze starości, trzeba zacząć prace w okręgach Tacna i Moquegua, bo inaczej wszystko tam pójdzie na marne.

Robota jest sparaliżowana na wielu odcinkach, prefekci i pod-prefekci nie dają mi żyć, ciągle telefonują i depeszują. Skąd mam wziąć te brakujące miliony, co, jak pan myśli? Nie jestem czarodziejem, don Cayo, spod ziemi nie wytrzasnę.

Bermúdez przytaknął z poważną twarzą. Doktor Arbeláez stał przed nim, przekładając okulary z jednej ręki do drugiej.

– Czy nie można by wykorzystać innych pozycji z budżetu? – rzekł Bermúdez. – Minister Finansów…

– Nie chce nam dać ani grosza nadwyżki, pan wie o tym lepiej niż ja – doktor Arbeláez podniósł głos. – Na każdym posiedzeniu gabinetu stwierdza, że wydatki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przekraczają nasze możliwości, a jeśli jeszcze pan mi zgarnie sprzed nosa połowę naszych funduszów…

– Niczego panu nie zgarniam sprzed nosa, doktorze – uśmiechnął się Bermúdez. – Cóż pan chce, Służba Bezpieczeństwa nie może się obyć bez pieniędzy. Jeśli mi choćby o grosz zmniejszą fundusze, nie będę mógł wypełniać moich obowiązków. Bardzo mi przykro, doktorze.

Były też i inne robótki, don, ale to oni je odwalali, nie Ambrosio. Dziś wieczorem wyjeżdżamy, powiedział pan Lozano, zawiadomisz Hipolita, a Ludovico tak, proszę pana, służbowym autem, proszę pana? Nie, tym starym gratem. Później mu opowiadali, don, i dlatego Ambrosio wszystko wiedział: śledzili różnych facetów, notowali, kto wchodzi do tego i tego domu, kazali śpiewać aresztowanym apristom, to wtedy właśnie Hipólito wpadał w trans, Ambrosio już panu opowiadał, don, a może to były tylko takie wymysły Ludovica. Pod wieczór Ludovico poszedł do pana Lozano, wyprowadził grata z garażu, pojechał po Hipolita, w Rialto przesiedli się do policyjnego i o wpół do dziesiątej czekali na pana Lozano w alei España. A w pierwszy poniedziałek każdego miesiąca obstawiali pana Lozano, jak jechał po odbiór pensji, don, w każdym razie podobno on tak mówił. Oczywiście był w ciemnych okularach i kulił się na tylnym siedzeniu. Częstował ich papierosami, żartował, proszę, jaki wesolutki, kiedy robimy dla niego, mówił potem Hipólito, a Ludovico raczej powiedz, kiedy nam każe robić dla siebie. Pensja, to znaczy ta forsa, którą wyciskał ze wszystkich burdeli i domów schadzek w Limie, ale główka, no nie, don? Zaczynali od Chosica, mały domek schowany na tyłach restauracji. Idź ty, powiedział pan

Lozano do Ludovica, bo mnie Pereda przez godzinę będzie wstawiał gadkę, i do Hipolita: my się tymczasem przejedziemy. On to robił po cichu, don, pewnie myślał, że don Cayo nie wie, a potem, kiedy Ludovico zaczął pracować razem x Ambrosiem, opowiedział to panu Bermúdezowi, bo chciał mu się podlizać, i okazało się, że don Cayo wszystko wiedział. Auto ruszyło, Ludovico poczekał chwilę i jak już zniknęło mu z oczu, pchnął bramę. Stały tam jeden za drugim; cała kupa aut, wszystkie z wygaszonymi światłami; przepychał się, potykał o błotniki i zderzaki, starając się jednocześnie rzucić okiem na twarze tych parek w samochodach, aż dotarł do drzwi, na których nalepiono kartkę. Bo czego on nie wiedział ten don Cayo, don. Wyszedł kelner i go poznał, proszę chwilę zaczekać, i zaraz zjawił się Pereda, jak to, a gdzie pan Lozano? Czeka przed domem, ale nieczasowy, powiedział Ludovico, dlatego nie wszedł. Muszę z nim porozmawiać, powiedział Pereda, bardzo ważna sprawa. W tych wyprawach z panem Lozano po odbiór pensji Ludovico i Hipólito poznali całą nocną Limę, tacy z nas jednodniowi królowie, mówili, no i korzystali z tego, nietrudno się domyślić, don. Podeszli do bramy, poczekali na samochód, Ludovico znowu siadł za kółkiem, a Pereda z tyłu: ruszaj, powiedział pan Lozano, nie będziemy tutaj stali. Ale prawdziwy hulaka to był Hipólito, don, bo Ludovica przede wszystkim ponosiła ambicja: chciał awansować, chciał, żeby go kiedyś wzięli na etat. Ludovico wyjechał na szosę i od czasu do czasu patrzył na Hipolita, a Hipólito na niego, jakby mówili ale truje ten włazidupek, bo Pereda wciąż im zasuwał głodne kawałki. No już, nie mam czasu, mówił pan Lozano, co to za ważna sprawa. Pan pyta, czemu się dawali tak wysysać, don? A on na to, że ten i ten był tutaj w tym tygodniu, a znowu inny przyprowadził sobie taką i taką dzidzię, a pan Lozano, wiem, wiem, ty znasz wszystkich facetów w całym Peru, no więc co to za taka strasznie ważna sprawa? Bo widzi pan, domy schadzek i burdele załatwiały sobie pozwolenie w prefekturze, nie? Pereda spuścił z tonu, a Ludovico i Hipólito popatrzyli na siebie, gotowe, zaraz się rozklei. Inżynier jest przeciążony wydatkami, señor Lozano, wypłaty, weksle, w tym miesiącu zupełnie nie mają gotówki. No więc albo go przycisną, albo on im cofnie pozwolenie i nałoży grzywnę: nie mieli wyjścia, don. Pan Lozano się nasrożył i Pereda zmiękł: ale przecież inżynier nie zapomniał o umowie, señor Lozano, zostawił mu ten czek, antydatowany, no jak, señor Lozano, nie odpowiada to panu? A Ludovico i Hipólito jakby mówili widzicie go, skurwysyna. Nie, nie odpowiada, nie przyjmuję czeków, powiedział pan Lozano, i niech inżynier w ciągu dwudziestu czterech godzin załatwi sprawę, bo jak nie, to mu zamknę interes; Ludovico, wysadzisz tutaj Peredę. Ludovico i Hipólito mówili, don, że nawet jak miał przedłużać legitymacje dziewczynkom, to też brał od nich swój procent. W powrotnej drodze przez cały czas Pereda się tłumaczył i przepraszał, a pan Lozano jak głaz. Macie dwadzieścia cztery godziny, Pereda, ani minuty więcej, tak mu powiedział na pożegnanie. I zaraz potem: takie użeranie się o forsę rozgrzewa mi jaja. A Ludovico i Hipólito jakby mówili do siebie Pereda zmarnował wieczór, tylko nas rozochocił. Dlatego don Cayo później mówił jeśli kiedykolwiek Lozano przestanie robić w policji, to będzie z niego sutener: to jego prawdziwe powołanie.

W sobotę rano dwa razy dzwonił telefon, pani odbierała i nikt się nie odzywał. Ktoś mi robi kawały, mówiła pani, ale po południu znowu zadzwonił, Amalia podeszła: halo? i wreszcie usłyszała przestraszony głos Ambrosia. A, to ty wydzwaniałeś przez cały dzień, powiedziała ze śmiechem, nikogo nie ma, mów, nie bój się. Nie mógł wtedy wyjść w niedzielę i w tę najbliższą też nie będzie mógł, musi zawieźć don Fermina do Ancón. Trudno, powiedziała Amalia, wobec tego innym razem. Ale nie, jemu bardzo zależało, w sobotę nie mógł spać, ciągle o niej myślał. Czy to była prawda z tym wyjazdem do Ancón? W niedzielę wyszła razem z Marią i Anduvia. Poszły się przejść po Parque de la Reserva. Kupiły sobie lody i siedziały na trawie plotkując, aż przyczepili się jacyś żołnierze, więc musiały odejść. A może się umówił z inną? Poszły do kina „Azul”, było im bardzo wesoło, a w trójkę czuły się bezpieczne, więc pozwoliły jakimś dwóm facetom, żeby za nie zapłacili. A może on właśnie w tej samej chwili siedział w kinie z inną? Ale w połowie filmu faceci chcieli skorzystać z ciemności, więc uciekły z sali, a te typy za nimi z krzykiem: oddajcie forsę, złodziejki! Na szczęście natknęli się na glinę i to ich odstraszyło. Bo może już miał dosyć, że ona ciągle mu wypomina, jak to ją wtedy skrzywdził? Przez cały tydzień

Amalia, Maria i Anduvia o niczym nie mówiły, tylko o tych facetach, nawzajem się straszyły, zobaczysz, przyjdą, wyniuchają, gdzie mieszkamy, zobaczysz, zabiją cię, zobaczysz, że nas to i to, i zaraz w śmiech, aż Amalia drżała ze strachu i pobiegła do domu. Ale po nocach ciągle myślała o tym samym: może on już do niej nie wróci? W następną niedzielę pojechała na Mirones, do pani Rosario. Celeste uciekła z jednym takim i po trzech dniach wróciła sama, czegoś okropnie zła. Zbiłam ją do krwi, mówiła pani Rosario, a jeżeli będzie w ciąży, to ją zatłukę. Amalia siedziała u niej do wieczora i czuła się bardziej smutna niż kiedykolwiek w domu przy tej małej uliczce. Raziły ją cuchnące kałuże, chmary much, wychudłe psy, i sama się dziwiła, że kiedyś, po śmierci Trinidada i jej synka, chciała spędzić resztę życia w tym zaułku. W nocy obudziła się przed świtem: co ci zależy, głupia, jak nie wróci, to nie, tym lepiej dla ciebie. Ale cały czas płakała.

– Wobec tego, don Cayo, będę musiał się zwrócić do prezydenta – doktor Arbeláez włożył okulary; na sztywnych mankietach jego koszuli połyskiwały srebrne spinki. – Starałem się, aby moje stosunki z panem były jak najlepsze, nigdy nie. żądałem rozliczeń, pogodziłem się z tym, że Służba Bezpieczeństwa w wielu sprawach kompletnie mnie ignoruje. Ale proszę nie zapominać, że to ja jestem ministrem, a pan moim podwładnym.

Bermudez przytaknął z oczyma utkwionymi we własne trzewiki. Zakaszlał, przytknąwszy chusteczkę do ust. Uniósł głowę, jakby decydował się na coś, co w głębi duszy go zasmucało.

– Nie ma potrzeby, aby pan niepokoił prezydenta – powiedział niemal nieśmiało. – Pozwoliłem sobie osobiście wyjaśnić mu całą sprawę. To oczywiste. Gdybym nie był pewny poparcia ze strony prezydenta, nigdy bym się nie ośmielił odmawiać pańskiemu żądaniu.

Tamten wzruszył ramionami i patrzył na niego z nienawiścią, uważnie, jakby chciał go zetrzeć w proch.

– Więc pan już rozmawiał z prezydentem – drżał mu podbródek i wargi, głos też miał roztrzęsiony. – I na pewno przedstawił mu pan tę sprawę z własnego punktu widzenia, to jasne.

– Powiem panu całkiem otwarcie, doktorze – powiedział Bermudez obojętnie i bez złości. – Jestem szefem Służby Bezpieczeństwa z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że prosił mnie o to generał. Po drugie dlatego, że przyjął moje warunki: mam mieć do dyspozycji niezbędne sumy i z moich posunięć będę zdawał sprawę tylko jemu, nikomu więcej. Proszę mi wybaczyć, że mówię bez ogródek, ale tak sprawa wygląda.

Popatrzył wyczekująco na Arbeláeza. Ze swą zbyt wielką głową, lustrował go krótkowzrocznymi oczkami, z wolna, metodycznie. Zauważył, z jakim wysiłkiem zdobył się na uśmiech, który wykrzywił mu twarz.

– Nie mam panu nic do zarzucenia, wiem, że pracuje pan wspaniale, don Cayo – mówił z fałszywą słodyczą, z zadyszką, jego usta się uśmiechały, a nieugięte oczy ciskały błyskawice. – Ale mamy kłopoty, należy je rozwiązać i pan powinien mi w tym pomóc. Fundusze Służby Bezpieczeństwa są zbyt duże.

– Bo i nasze wydatki są ogromne – rzekł Bermudez. – Zaraz panu tego dowiodę, doktorze.

– Nie wątpię również, że pan z całą odpowiedzialnością dysponuje tymi pieniędzmi – rzekł doktor Arbeláez. – Po prostu…

– Takie są koszty utrzymywania oddanych nam przywódców związkowych, siatki informacyjnej w ośrodkach robotniczych, na uniwersytetach i w administracji – recytował Bermudez wyciągając z teczki dokumenty i kładąc je na biurku. – Koszty manifestacji, a także uzyskiwanych przez nas danych o działalności wrogów ustroju tu, w kraju, i za granicą.

Doktor Arbeláez nie patrzył na dokumenty. Słuchał gładząc spinkę przy mankiecie, a jego małe oczki ziały ciągle tą samą bierną nienawiścią.

– Trzeba także uśmierzać zapędy malkontentów i nadmierne ambicje intrygantów i zawistnych, które co dzień wybuchają na naszym własnym gruncie – recytował Bermudez. – Spokój to nie tylko dobra pałka, ale i pieniądze, doktorze. Pan się na to krzywi i ma pan rację. Tymi niezbyt pięknymi rzeczami zajmuję się ja, a pan nie musi nawet o nich wiedzieć. Proszę przejrzeć te papiery i wtedy mi pan powie, czy istotnie, zdaniem pana, można tu poczynić pewne oszczędności nie narażając na szwank bezpieczeństwa publicznego.

– A wie pan, czemu don Cayo przymyka oczy na te wszystkie zagrania pana Lozano i na to wyciskanie forsy z burdeli? – powiedział Ambrosio.

Koniec końców, pan Lozano stracił cierpliwość: w tym kraju każdy chce drugiego zrobić w konia, to już trzeci raz Pereda mydli mu oczy i wyskakuje z tym jakimś czekiem. Ludovico z Hipolitem patrzyli na siebie kątem oka: jakby się wczoraj narodził, cholera. Nie dość im, że się bogacą na ludzkich grzesznych namiętnościach, to jeszcze chcieliby wykorzystywać i jego. Tak dalej być nie może, potraktuje ich zgodnie z prawem i wtedy się okaże, dokąd zajdą ze swymi burdelami. Byli już przy zabudowie osiedla Los Claveles, przyjechali na miejsce.

– Skocz no, Ludovico – rzekł pan Lozano. – Przyprowadź mi tutaj tego kulasa.

– Bo dzięki stałym kontaktom z burdelami i domami schadzek pan Lozano dowiaduje się ciekawych rzeczy o różnych ludziach – powiedział Ambrosio. – Przynajmniej tak mówili ci dwaj.

Ludovico podbiegł do płotu. Nie było ogonka. Samochody kręciły się w pobliżu, póki któryś nie odjechał, wtedy hamowały pod bramą, sygnał światłami, otwierano im i dalej do roboty. Wewnątrz wszystko tonęło w ciemności, cienie samochodów wjeżdżających do garaży, smugi światła pod drzwiami, sylwetki kelnerów, którzy roznosili piwo.

– Cześć, Ludovico – powiedział kulawy Melequías. – Piwko?

– Nie mam czasu” bracie – rzekł Ludovico. – Ktoś chce z tobą pogadać.

– Nie, tak dokładnie to nie wiem, czego on się dowiadywał o ludziach, don – powiedział Ambrosio. – 2e żona przyprawia rogi mężowi i z kim, a znowu że mąż ma skoki w bok i z jaką babką. Tak myślę, że chyba to.

Kulawy Melequías podszedł do ściany, powiesił kelnerską kurtkę i wziął Ludovica pod ramię: nie mam laski, oprę się na tobie, to będzie szybciej. Aż do samej autostrady nie przestawał gadać, cały czas, jak zwykle, i o tym co zawsze: że już jest piętnaście lat na służbie. I nie jako zwykłe popychle, Ludovico, ale jest etatowym pracownikiem, i do tego ciągle wśród tych bandytów, co mu wtedy rozpieprzyli nogę nożami.

– A takie wiadomości to się bardzo przydają panu Bermudezowi, prawda, don? – powiedział Ambrosio. – Bo jak wie o czyichś prywatnych sprawkach, to już ma gościa w ręku, nie?

– Powinieneś być wdzięczny tym bandytom, Melequías – powiedział Ludovico. – Dzięki temu dostałeś dobrą pracę, nie wysilasz się i jeszcze możesz sobie napchać kieszenie.

– Tak ci się wydaje, Ludovico – samochody z warkotem mknęły autostradą, ale ich ford nie nadjeżdżał. – Brak mi tamtej roboty. Tam się człowiek narażał, owszem, ale to było życie. Zapamiętaj, bracie, jak cię przyprze, wal tutaj jak do własnego domu. Dostaniesz pokój, obsługę, nawet kielicha, wszystko gratis, Ludovico. O, już są.

– Ci dwaj mówili, że to pewnie jest tak: jak nazbierali dla pana Lozano wiadomości z tych spelunek, to on to potem wykorzystywał dla szantażu – powiedział Ambrosio. – i że od tych osób, co chciały uniknąć skandalu, też brał procent. Główka do interesów, no nie, don?

– Mam nadzieję, kulas, że mi tu nie wyskoczysz z żadną gadką – powiedział pan Lozano. – Pilnuj się, bo jestem nie w humorze.

– Ależ skąd – powiedział kulawy Melequías. – Tu jest dla pana kopertka, señor Lozano. Pozdrowienia od szefa.

– Dobra, w porządku. – A Ludovico i Hipólito jakby sobie mówili urobił go na miękko. – A co z tym drugim, kulas, zaglądał tutaj?

– Był w piątek – powiedział kulawy Melequías. – Tym samym wozem co kiedyś, señor Lozano.

– Dobrze, kulas – powiedział pan Lozano. – Brawo, kulas.

– Czy ja mu to mam za złe? – powiedział Ambrosio. – Hm, z jednej strony tak, to jasne, prawda? Ale, widzi pan, policja, polityka, te sprawy nigdy nie są zupełnie czyste. Jak człowiek pracował dla don Cayo, to od razu widział, jak to jest, don.

– Ale mieliśmy wypadek, señor Lozano – Ludovico i Hipólito: znowu coś nachrzanił. – Nie, nie zapomniałem, jak się obsługuje aparat, ten gość, co go pan przysłał, doskonale założył całą instalację. Sam naciskałem dźwignię.

– No więc gdzie są taśmy – powiedział pan Lozano. – Gdzie zdjęcia.

– Psy je zżarły, proszę pana – Hipólito i Ludovico nie patrzyli na siebie, przygryzali usta i skręcali się ze śmiechu. Zżarły połowę taśmy, poszarpały w kawałki fotografie. Paczka leżała na lodówce, a te kundle…

– Dość, kulas, dosyć – ryknął pan Lozano. – Ty kretynie, ty zakuty łbie, nie mam słów, ty idioto. Psy? Psy je zżarły?

– Tak, to ogromne psiska, señor – powiedział kulawy Melequías. – Szef je skądś wytrzasnął, ciągle są głodne, żrą, co im wpadnie w oczy, nawet człowieka by połknęły, jakby się nie bronił. Ale tamten facet na pewno jeszcze przyjedzie i wtedy…

– Ty lepiej idź do doktora – powiedział pan Lozano. – Chyba jest na to jakieś lekarstwo, zastrzyki czy cokolwiek, przecież taką głupotę trzeba leczyć, musi coś na to być. Psy, cholera, psy je zżarły. Ciao, kulas. Wyskakuj, nie zawracaj mi głowy przeprosinami, już cię nie ma. Ludovico, do Prolongación Meiggs.

– A poza tym nie tylko pan Lozano szantażował ludzi – powiedział Ambrosio. – Bo czy don Cayo ich nie wykorzystywał, tyle że w inny sposób? Ci dwaj mówili, że tam w służbie to każdy starał się coś dla siebie urwać, od tego najwyższego aż do ostatniego gnojka. Dlatego Ludovico tak marzył o etacie. Niech pan nie myśli, nie wszyscy są tacy szlachetni i uczciwi jak pan.

– Teraz ty pójdziesz, Hipólito – powiedział pan Lozano. – Niech cię poznają, bo Ludovica nie zobaczą przez dłuższy czas.

– Czemu pan tak powiedział, señor Lozano? – zapytał Ludovico.

– Nie udawaj idioty, sam dobrze wiesz czemu – powiedział pan Lozano. – Bo będziesz teraz pracował dla pana Bermudeza, tak jak chciałeś, nie?

W połowie następnego tygodnia Amalia robiła porządek na serwantce, kiedy odezwał się dzwonek. Poszła otworzyć, a tu don Fermín. Kolana się pod nią ugięły, ledwo wybąkała dzień dobry.

– Don Cayo w domu? – nie odpowiedział na jej przywitanie, prawie na nią nie spojrzał i wszedł do salonu. – Proszę mu powiedzieć, że przyjechał Zavala.

Nie poznał cię, zdołała pomyśleć trochę zdziwiona, trochę urażona, a tu zaraz pani wyjrzała na schody, wejdź, Fermín, usiądź, Cayo już jedzie, właśnie dzwonił. Może drinka?

Amalia zamknęła drzwi, wśliznęła się do spiżarni i podglądała. Don Fermín patrzył na zegarek, niecierpliwił się, był zmartwiony, pani podała mu kieliszek whisky. Co się stało z Cayo, zawsze taki punktualny? Oj, bo się pogniewam, mówiła pani, to już moje towarzystwo ci nie odpowiada? Jak pufale ze sobą rozmawiali, Amalia bardzo się dziwiła. Wyszła kuchennymi drzwiami, przebiegła ogród, a Ambrosio odjechał kawałek od domu. Przywitał ją ze zgnębioną twarzą: widział cię, rozmawiał z tobą?

– Nawet mnie nie poznał – powiedziała Amalia. – Czy się tak zmieniłam?

– To pół biedy, pół biedy – odetchnął Ambrosio, jakby mu przywrócono życie; kręcił głową, cały czas czymś się gryzł i patrzył w stronę domu.

– Ciągle coś ukrywasz, ciągle się czegoś boisz – powiedziała Amalia. – Ja to się może zmieniłam, ale ty jesteś ciągle taki sam.

Ale mówiła to z uśmiechem, żeby widział, że się nie gniewa, że żartuje, i pomyślała ty głupia, tak się cieszysz, że go widzisz. Teraz Ambrosio też się śmiał, a jego dłonie jakby mówiły chodź, Amalio, urwiemy się gdzieś. Przysunął się do niej i nagle złapał ją za rękę: spotkają się w niedzielę, o drugiej na przystanku, dobrze? Dobrze, no to do niedzieli.

– A może don Fermm teraz się przyjaźni z don Cayo – powiedziała Amalia. – I będzie ciągle tu przyjeżdżał. I wreszcie któregoś dnia mnie pozna.

– Właśnie że nie, pokłócili się na śmierć – powiedział Ambrosio. – Don Cayo pokrzyżował interesy don Ferminowi, bo don Fermín jest przyjacielem jednego generała, który chciał zrobić rewolucję.

Tak jej opowiadał, aż zobaczyli wyjeżdżający zza rogu czarny samochód pana Cayo, o, już przyjechał, zmykaj, raz dwa, i Amalia pobiegła do domu. Carlota czekała na nią w kuchni, wytrzeszczała gały, taka była ciekawa: to ona zna szofera tego pana? O czym mówili, co on ci powiedział, a jaki przystojny, nie? Amalia zaczęła coś kręcić i zaraz pani ją wezwała: zanieś tackę i postaw na biurku, Amalio. Wzięła kieliszki i popielniczki i zaniosła, mało tego wszystkiego nie upuściła, cała się trzęsła, myślała teraz już się tak samo boję jak ten głupi Ambrosio, zaraził mnie swoim strachem, a jak pan mnie pozna, to co mi powie. Nie poznał: oczy don Fermina spoczęły na niej przez sekundę, ale jej nie widziały. Siedział postukując nogą o podłogę, niecierpliwił się. Postawiła tackę na biurku i wyszła. Z pół godziny siedzieli przy zamkniętych drzwiach. Kłócili się, aż w kuchni słychać było głosy, wykrzykiwali coś, a pani podeszła i zamknęła drzwi od spiżarni, żeby nikt nie mógł podsłuchiwać. Kiedy Amalia zobaczyła przez kuchenne okno, że auto don Fermina odjechało, poszła po tacę. Pan i pani rozmawiali o czymś w salonie. I o co tyle krzyku, mówiła pani, a pan: ten szczur chciał zwiać z tonącego okrętu, teraz musi za to płacić i nie w smak mu. Jakim prawem nazywał don Fermina szczurem? Don Fermina, który był o wiele lepszy, o wiele bardziej przyzwoity niż on sam? myślała Amalia. Na pewno mu zazdrości, a Carlota do niej no to mi opowiedz, kto to był, o czym rozmawiali.

– Ja też objąłem to stanowisko na prośbę prezydenta – powiedział miodowym głosem doktor Arbeláez, a on pomyślał no to teraz możemy zawrzeć pokój. – Staram się dobrze wykonywać moją pracę, toteż…

– Wszystko, co dobrze idzie, wszystko, co pozytywne w ministerstwie, to pana zasługa, doktorze – powiedział Bermúdez z nagłą energią. – A ja się zajmuję negatywnymi stronami naszej pracy. Nie, nie żartuję, tak jest. Proszę mi wierzyć, ułatwiam panu pracę uwalniając pana od spraw czysto policyjnych.

– Nie chciałem pana obrazić, don Cayo – podbródek doktora Arbelaeza już się nie trząsł.

– Wcale mnie pan nie obraził – powiedział Bermúdez. Chętnie bym porobił te cięcia w funduszu Służby Bezpieczeństwa. Ale nie mogę, po prostu nie mogę. Niech pan sam sprawdzi.

Doktor Arbeláez wziął papiery i zaraz mu je oddał:

– Proszę to zabrać, nie musi mi pan z niczego zdawać sprawy, wierzę panu – usiłował się uśmiechnąć rozchyliwszy wargi. – Zobaczymy, może się coś wymyśli na remont wozów i na rozpoczęcie robót w Tacna i Moquegua.

Podali sobie ręce, ale doktor Arbeláez nie wstał na pożegnanie. Bermúdez poszedł prosto do swego gabinetu, gdzie zaraz za nim wśliznął się doktor Alcibiades.

– Naczelnik i Lozano właśnie wyszli, don Cayo – podał mu kopertę. – Zdaje się, nie najlepsze wiadomości z Meksyku.

Dwie strony maszynopisu, z ręcznymi poprawkami, wprowadzonymi nerwowym pismem na marginesach. Doktor Alcibiades zapalił mu papierosa, a on czytał powoli i uważnie.

– Więc spisek postępuje naprzód – rozluźnił krawat, złożył papiery i wsunął je z powrotem do koperty. – Naczelnik i Lozano uważali, że to taka pilna sprawa?

– W Trujillo i Chiclayo były zebrania apristów, Lozano i naczelnik sądzą, że to ma związek z wiadomością o tej grupie skazanych na wygnanie, którzy w każdej chwili są gotowi wyjechać z Meksyku – powiedział doktor Alcibiades.

– A niech wrócą, proszę bardzo, wpakujemy ptaszki do klatki – powiedział Bermúdez i ziewnął. – Ale oni tu nie przyjadą. To już dziesiąty czy jedenasty raz, doktorze, niech pan nie zapomina. Proszę powiedzieć naczelnikowi i Lozano, że zobaczymy się jutro. Nie ma pośpiechu.

– Z Cajamarca dzwonili, żeby potwierdzić wiadomość o tym zebraniu o piątej, don Cayo.

– Dobrze, w porządku – wyciągnął z teczki kopertę i podał mu. – Może by pan sprawdził, w jakim stadium są sprawy? Ta petycja o przyznanie własności ziem w Bagua. Niech pan tam sam pojedzie, doktorze.

– Zaraz jutro pojadę – doktor Alcibiades potakiwał i przeglądał memorandum. – Tak, rozumiem, ilu podpisów brakuje i jakie raporty. Doskonale, don Cayo.

– I zaraz będziemy mieli wiadomość, że zginęły pieniądze z konspiracyjnej kasy – uśmiechnął się Bermúdez spoglądając na kopertę naczelnika i Lozano. – I komunikaty, że liderzy oskarżają się nawzajem o zdradę i kradzież. Czasem to już się robi nudne, ciągle to samo, nie?

Doktor Alcibiades przytaknął z grzecznym uśmiechem.

– Że niby dlaczego pan mi się wydaje taki szlachetny i przyzwoity? – powiedział Ambrosio. – Niech mnie pan nie pyta o takie rzeczy, to dla mnie za trudne, don.

– Naprawdę, señor Lozano? Naprawdę mają mnie przenieść do obstawy pana Bermúdeza? – powiedział Ludo vico.

– Przecież sam wiesz, aż cię sparło z radości – powiedział pan Lozano. – Ułożyliście to sobie z Ambrosiem, załatwił ci, co?

– Niech pan tylko nie myśli, że ja nie chcę pracować z panem, señor Lozano – powiedział Ludo vico. – Tylko że z tym Murzynem bardzośmy się zżyli i on mi ciągle mówił czemu się nie postarasz, żeby cię przenieśli, a ja na to nie, dobrze mi u pana Lozano. Więc może Ambrosio coś robił na własną rękę, proszę pana.

– Dobra, niech ci będzie – zaśmiał się pan Lozano. – To przecież awans, należy ci się, czemu byś nie miał dostać lepszej roboty.

– No chociażby to, jak pan się zwraca do człowieka – powiedział Ambrosio. – Pan nie miesza z błotem każdego, jak don Cayo. Pan z nikogo nie drwi, o wszystkich pan mówi dobrze i tak grzecznie.

– Mówiłem o tobie Bermudezowi – powiedział pan Lozano. – Obowiązkowy, odważny, mówię, tak że wszystko, co gadał Murzyn, to prawda. Co mi szkodzi, ja na tym nie stracę. Ty i tak wiesz, wystarczyłoby, żebym powiedział nie, on jest do niczego, i Bermudez by cię nie wziął. Więc ten awans to po połowie i mnie zawdzięczasz.

– Tak, oczywiście, señor Lozano powiedział Ludovico. – Ja panu bardzo dziękuję. Nie wiem, jak się panu odwdzięczyć, naprawdę.

– A ja wiem jak – powiedział pan Lozano. – Odwdzięczysz mi się, jak się będziesz dobrze sprawował.

– Niech pan tylko powie, zawsze zrobię, co pan każe, señor Lozano, wszystko, co pan zechce.

– A poza tym trzymaj język za zębami – powiedział pan Lozano. – Nigdy nie jeździłeś ze mną naszym gratem, nic nie słyszałeś o ściąganiu pensji. W ten sposób możesz mi się odwdzięczyć, rozumiesz?

– Po co pan to mówi, to jasne, señor Lozano – powiedział Ludovico. – Niepotrzebnie pan przypomina, jak słowo daję. Może mi pan zaufać.

– Sam wiesz, Ludovico, ode mnie zależy, czy cię kiedyś wezmą na etat, czy nigdy nigdzie cię nie wezmą – powiedział pan Lozano.

– I jeszcze dlatego, że pan inaczej traktuje ludzi – powiedział Ambrosio. – Tak elegancko, z takimi ładnymi słówkami, tak inteligentnie. Ja to wszystko słyszę, jak pan rozmawia z ludźmi, don.

– No, idzie Hipólito i ten kundel Cigüeña zasuwał te same gadki co zawsze.

– Kanalizacja nam nawaliła, a to kosztuje, señor Lozano. A poza tym coraz mniej klientów. Limańczycy chyba już w ogóle nie pieprzą, proszę pana, po prostu grozi nam ruina.

– Ba, jak tak marnie idzie ten twój interes, to w każdej chwili możemy ci go zamknąć, choćby jutro – powiedział pan Lozano.

– Pan myśli, że ja chcę się wyłgać, żeby tylko nie zapłacić należności, señor Lozano – zaprotestował kundel Cigüeña. – Ale skąd, tu są pieniążki, pan wie, termin to dla mnie święta rzecz. A o swoich kłopotach to tylko tak panu mówiłem jak przyjacielowi, żeby pan wiedział.

– A poza tym to dlatego, że i mnie pan też tak traktuje – powiedział Ambrosio. – Że pan słucha, jak ja mówię, że pan mnie czasem o coś zapyta, że sobie porozmawiamy. Bo pan mi okazuje zaufanie. Moje życie się zmieniło, odkąd pracuję u pana, don.

VII

W niedzielę Amalia szykowała się chyba całą godzinę, aż Simula, zawsze taka oschła, zażartowała a niech cię, jak się stroisz na wychodne. Kiedy przyszła na przystanek, Ambrosio już na nią czekał i tak mocno uścisnął jej rękę, że aż krzyknęła. A on się śmiał, był zadowolony, miał granatowy garnitur, koszulę tak białą jak jego zęby, krawat w czerwone i białe supełki: zawsze mi napędzisz strachu, Amalio, teraz też nie byłem pewny, czy mnie nie wystawisz do wiatru. Tramwaj nadjechał prawie pusty i zanim Amalia usiadła, Ambrosio wyciągnął chustkę i wytarł ławkę. Dla królowej miejsce przy oknie, powiedział schylając się w ukłonie. Jaki wesoły, jak się zmienił, i powiedziała mu: jaki jesteś inny, kiedy się nie boisz, że cię nakryją razem ze mną. A on był zadowolony, bo przypomniał sobie to, co było kiedyś, Amalio. Konduktor, z biletami w ręku, patrzył na nich ubawiony i Ambrosio go odprawił mówiąc: co jeszcze? czego pan sobie życzy? Przestraszyłeś go, powiedziała Amalia, a on a jakże, teraz nikt nam nie będzie przeszkadzał, ani konduktor, ani żaden włókniarz.

Spoważniał i popatrzył jej w oczy: czy ja się źle zachowałem, czy ja uciekłem z inną? Jak mężczyzna zostawia kobietę dla innej, to jest źle, Amalio, ale myśmy się pokłócili, bo ty nie rozumiałaś, o co cię prosiłem. Gdybyś nie była taka kapryśna, taka uparta, to byśmy się dalej spotykali, na mieście, i usiłował ją wziąć pod rękę, ale Amalia się odsunęła: puść mnie, byłeś niedobry, i naokoło rozległy się chichoty. Tramwaj się zapełniał. Przez jakiś czas milczeli, a potem on zaczął o czym innym: pójdą na chwilę do niego, Ambrosio ma coś powiedzieć Ludovicowi, a potem będą sami i będą robić, co tylko Amalia zechce. A ona mu opowiedziała, jak don Cayo i don Fermín rozmawiali podniesionymi głosami w gabinecie i że pan potem nazwał don Fermina szczurem. To on sam jest szczur, powiedział Ambrosio, tak się przyjaźnili, a teraz chce mu szkodzić w interesach. W śródmieściu wsiedli do autobusu, który jechał nad Rimac, a potem szli jeszcze kawałek pieszo. To tu, Amalio, na ulicy Chiclayo. Poszła za nim w głąb korytarzyka, zobaczyła, że wyciąga klucz.

– Myślisz, że jestem taka głupia? – powiedziała i wzięła go za ramie. – Twojego kumpla nie ma. Mieszkanie jest puste.

– Ludowico przyjdzie trochę później – powiedział Ambrosio. – A my tymczasem sobie pogadamy.

– Możemy pogadać na spacerze – powiedziała Amalia. – Ja tu nie wejdę.

Sprzeczali się na podwórku, na zabłoconych płytach, pod bacznymi spojrzeniami dzieciaków, które na chwilę przestały biegać, w końcu Ambrosio otworzył drzwi i ze śmiechem popchnął ją do środka. Przez moment Amalia nic nie widziała, ale zaraz Ambrosio zapalił światło.

Wyszedł z biura kwadrans po c/wartej, Ludovico już czekał w samochodzie obok Ambrosia. Colón, klub Cajamarca. Przez całą drogę milczał z opuszczonymi oczyma, spać, więcej spać. Ludovico odprowadził go pod drzwi klubu: mam wejść, don Cayo? Nie, poczekasz tutaj. Kiedy wstępował na schody, zobaczył z daleka wysoką postać i siwą głowę senatora Heredii i uśmiechnął się: może pani Heredia też jest tutaj. Już wszyscy są, podał mu rękę senator, coś niebywałego, taka punktualność w Peru zakrawa na cud. Proszę dalej, zebranie będzie w sali recepcyjnej. Pełno świateł, na szacownych starych ścianach lustra w złoconych ramach, fotografie wąsatych staruszków, gromada tłoczących się mężczyzn, którzy na ich widok przestali rozmawiać między sobą: nie, ani jednej kobiety. Podeszli deputowani, nastąpiły prezentacje: nazwiska, imiona, bardzo mi miło, dobry wieczór, myślał: pani Heredia i Hortensja, i Queta, i Maclovia? dokoła słyszał do usług, jakże mi przyjemnie, i jak przez mgłę widział zapięte kamizelki, sztywne kołnierzyki, rogi chusteczek sterczące w kieszonkach marynarek, amarantowe policzki i kelnerów w białych kurtkach, roznosili alkohole i zakąski. Wziął szklankę oranżady i pomyślał taka wytworna, taka biała, i te wypielęgnowane rączki, sposób bycia kobiety przyzwyczajonej do rozkazywania, i pomyślał a Queta ciemna, ordynarna, nieokrzesana, przywykła do usługiwania.

– Może zaczniemy, jeśli pan pozwoli, don Cayo – powiedział senator Heredia.

– Tak, senatorze – ona i Queta, o, właśnie – tak, proszę bardzo.

Kelnerzy taszczyli krzesła, mężczyźni, z kieliszkami pisco w dłoniach, zajmowali miejsca, było ich ze dwudziestu, on razem z senatorem Heredia usiedli twarzami do zebranych. No więc zebrali się tutaj na taką poufną rozmowę na temat wizyty prezydenta w Cajamarca, powiedział senator, w tym mieście tak drogim wszystkim tu obecnym, a on pomyślał: mogłaby być jej służącą. Tak, jej służącą, mieszkańcy Cajamarca mogą być zadowoleni, po trzykroć zadowoleni, mówił senator, nie tu, ale w domu na hacjendzie, którą ma pewnie w Cajamarca, po pierwsze dlatego, że taka wizyta to zaszczyt dla naszego regionu, mówił senator, w domu na hacjendzie, gdzie pełno starych mebli, w domu o długich korytarzach i pokojach zasłanych miękkimi dywanami, gdzie ona pewnie się nudzi, podczas gdy jej mąż pełni swoje senatorskie obowiązki w stolicy, po drugie dlatego, że ma dokonać otwarcia nowego mostu i pierwszego odcinka autostrady, mówił senator, w tym domu pełnym obrazów i służby, ale jej ulubioną służącą byłaby Queta, jej Quetita. Senator Heredia wstał: no i przede wszystkim mieszkańcy Cajamarca będą mieli sposobność, aby okazać prezydentowi swoją wdzięczność za to wszystko, co dzięki niemu zyskał departament i cały kraj. Zaszurały krzesła, dłonie poruszały się, jakby zaraz miały klaskać, ale senator ciągnął dalej, to właśnie Quetita podawałaby jej śniadanie do łóżka, wysłuchiwałaby zwierzeń i dotrzymywała tajemnicy: dlatego powołano ten tutaj Komitet Powitalny, złożony z, i Bermudez dostrzegł, że kiedy wymieniano ich nazwiska, członkowie komitetu czerwienili się lub uśmiechali. Dzisiejsze zebranie ma na celu koordynację programu przygotowanego przez komitet i programu rządowego opracowanego w związku z wizytą prezydenta, i senator odwrócił się w jego stronę: Cajamarca to region gościnny, Cajamarca umie być wdzięczna, don Cayo, Odríe czeka powitanie godne tego trudu z jakim troszczy się on o losy kraju. Nie wstał; z ledwo dostrzegalnym uśmiechem podziękował szanownemu senatorowi Heredii i reprezentacji Cajamarca za bezinteresowny wysiłek mający na celu uświetnienie wizyty prezydenta, w głębi salonu za falujące zasłoną dwa rozgorączkowane cienie rzuciły się jeden obok drugiego na puchowy materac, który ugiął się pod nimi bezszelestnie, podziękował też członkom Komitetu Powitalnego za to, że byli uprzejmi przybyć do Limy, i w jednej chwili strzelił w górę zduszony, bezczelny chichot i cienie obejmowały się uściskiem, kłębiły się i były już tylko jednym kształtem na białej pościeli, za tiulową firanką: on również jest przekonany, panowie, że cała uroczystość wypadnie wspaniale.

– Przepraszam, że panu przerwę – powiedział deputowany Saravia. – Chciałbym tylko oświadczyć, że Cajamarca nie cofnie się przed żadnymi kosztami, aby godnie przyjąć generała Odrię. Uśmiechnął się, przytaknął, oczywiście, jest pewny, że tak będzie, ale chciałby jeszcze, inżynierze Saravia, poznać zdanie panów co do jednej sprawy: chodzi o manifestację na Placu Broni, podczas której ma przemawiać prezydent. Bo byłoby doskonale, odchrząknął, głos mu nabrzmiał słodyczą, gdyby, szukał słów, gdyby przebieg manifestacji nie rozczarował prezydenta. Manifestacja się uda, będzie wspaniała, bezprecedensowa, don Cayo, przerwał senator i zawtórował mu pełen aprobaty pomruk, głowy kiwały się potakująco, a za tiulową firanką szelesty, ochrypłe pomruki, dyszenie, zamęt drgających prześcieradeł i rąk, i ust, i ciał, które szukały się i znajdowały.

Panie Santiago, rozległo się znowu trzykrotne pukanie do drzwi, panie Santiago, i otworzył oczy, przesunął zdrętwiałą dłonią po twarzy i jeszcze odurzony snem powlókł się, żeby otworzyć: pani Lucia.

– Obudziłam pana? Bardzo przepraszam, ale czy pan słuchał radia, wie pan, co się stało? – słowa goniły jedne za drugimi, twarz miała rozgorączkowaną, oczy przerażone. – Strajk generalny w Arequipie, podobno Odria ma powołać gabinet wojskowy. Co teraz będzie, panie Santiago?

– Nic nie będzie, proszę pani – powiedział Santiago. Strajk potrwa ze dwa dni i upadnie, a panowie z Koalicji wrócą do Limy i wszystko będzie jak dawniej. Niech się pani nie przejmuje.

– Ale tylu zabitych, tylu rannych – jej oczy tak błyszczały, myśli, jakby sama liczyła zabitych i oglądała rannych. – W teatrze w Arequipie. Ci z Koalicji zrobili miting i na to wpadli ludzie Odrii, i zaczęli się bić i policja rzucała granaty. Pisali dzisiaj w „La Prensa”, proszę pana. Zabici, ranni. Panie Santiago, czy będzie rewolucja?

– Nie, nie będzie – powiedział Santiago. – A w ogóle to czemu pani się boi. Nawet jeśli będzie, pani się nic nie stanie.

– Ale ja nie chcę, żeby wrócili apriści – powiedziała ze strachem pani Lucía. – Myśli pan, że Odria upadnie?

– Koalicja nie ma nic wspólnego z apristami – roześmiał się Santiago. – To czterej milionerzy, którzy kiedyś byli przyjaciółmi Odrii, a teraz się z nim pokłócili. Kłótnia w rodzinie. A poza tym to co by pani szkodziło, gdyby wrócili apriści?

– To ateusze, komuniści – powiedziała pani Lucía. – Może nie?

– Nie, proszę pani, ani jedno, ani drugie – powiedział Santiago. – Oni są bardziej prawicowi niż pani i bardziej niż pani nienawidzą komunistów. Ale nie ma się co martwić, oni nie wrócą, Odria jeszcze nas będzie uszczęśliwiał przez długie lata.

– A pan to by tylko żartował, panie Santiago – powiedziała pani Lucía. – Przepraszam, że pana obudziłam, myślałam, że jako dziennikarz będzie pan coś więcej wiedział. Zaraz podaję obiad.

Pani Lucía zamknęła drzwi, a on przeciągał się dłuższą chwilę. Stojąc pod prysznicem roześmiał się sam do siebie: przez okna starej rudery w Barranco wskakiwały bezszelestnie postacie nocnych gości, pani Lucía budziła się jęcząc „apriści!”, zdezorientowana, zdrętwiała z przerażenia tuliła w ramionach miauczącego kota i patrzyła, jak intruzi otwierają bieliźniarki, kufry i komody i zabierają jej zakurzone graty, dziurawe szale, ubrania zżarte przez mole: apriści, ateusze, komuniści! Wrócą, aby ograbiać przyzwoitych ludzi, takich jak pani Lucía, myśli. Myśli: gdybyś wiedziała, bidulo, że dla mojej mamy ty nigdy nie będziesz jedną z tych przyzwoitych osób. Właśnie kończył się ubierać, kiedy pani Lucia zapukała znowu: obiad na stole. Ta zupa z groszku, z jednym samotnym kartoflem-rozbitkiem w talerzu zielonej wody, myśli, te stęchłe jarzyny z kawałkami podeszwy, które pani Lucía nazywała gulaszem. Radio było włączone, pani Lucía słuchała z palcem przy ustach: w Arequipie została sparaliżowana wszelka działalność, na Placu Broni odbyła się manifestacja i przywódcy Koalicji znowu zażądali ustąpienia ministra Spraw Wewnętrznych, don Cayo Bermúdeza, którego czynili odpowiedzialnym za poważne incydenty, jakie miały miejsce poprzedniego dnia w Teatrze Miejskim, rząd nawoływał do spokoju, uprzedzając, że nie będzie się tolerowało bałaganu. Widzi pan, widzi pan, panie Santiago?

– Może i ma pani rację, może Odria upadnie – powiedział Santiago. – Dawniej radio nie ośmieliłoby się podawać wiadomości tego rodzaju.

– A jeśli ci z Koalicji wejdą na miejsce Odrii, to będzie lepiej? – powiedziała pani Lucía.

– Będzie tak samo albo gorzej, proszę pani – powiedział Santiago. – Tylko że jak zabraknie Bermúdeza i wojskowych, to może mniej będziemy o tym wiedzieli.

– Pan ciągle żartuje – powiedziała pani Lucía. – Nawet o polityce nie mówi pan poważnie.

– A wtedy kiedy stary był w Koalicji? – mówi Santiago. – Ty się nie mieszałeś? Nie pomagałeś w manifestacjach, jakie organizowała Koalicja przeciwko Odrii?

– Ani przy don Cayo, ani wtedy, co pracowałem u pańskiego tatusia – mówi Ambrosio. – Nigdy się nie brałem do polityki, paniczu.

– No, muszę iść – powiedział Santiago. – Do widzenia pani. Wyszedł na dwór i dopiero teraz dostrzegł słońce, chłodne zimowe słońce, które odmłodziło geranie w maleńkim ogródku. Naprzeciwko pensjonatu stał jakiś samochód i Santiago minął go nie patrząc, ale kątem oka zauważył, że wóz ruszył i posuwa się tuż za nim. Odwrócił się i spojrzał: cześć, chudy.

Zza kierownicy uśmiechał się Chispas, z twarzą jak u dziecka, które coś zbroiło i nie wie, czy je za to pochwalą, czy skarcą. Otworzył drzwiczki, wsiadł, a Chispas uszczęśliwiony zaczai go poklepywać, psiakrew, no widzisz, jednak cię znalazłem, i śmiał się nerwowo, no widzisz.

– Jak, u diabła, trafiłeś do tego pensjonatu? – powiedział Santiago.

– Trzeba mieć tu, mądralo – Chispas stukał się w czoło, rechotał hałaśliwie, ale nie zdołał ukryć wzruszenia, myśli, ani zażenowania. – Straciłem kupę czasu, ale w końcu cię znalazłem, chudy.

Beżowy garnitur, kremowa koszula, jasnozielony krawat, a jaki był opalony, tryskał zdrowiem i siłą, i uświadomiłeś sobie, Zavalita, że masz od miesiąca nie czyszczone buty, a ubranie zmięte i poplamione.

– A co, mądralo, chciałbyś wiedzieć, jak cię złowiłem? Kupę razy zasadzałem się wieczorem pod „Kroniką”, starzy myśleli, że się gdzieś szlajam, a ja tkwiłem jak kołek i czekałem na ciebie. Dwa razy się naciąłem, wziąłem za ciebie jakiegoś innego, co wysiadł z autobusu. Ale wczoraj cię złapałem, jak wchodziłeś. Mówię ci, mądralo, aż zamarłem.

– Myślałeś, że zacznę w ciebie rzucać kamieniami – powiedział Santiago.

– Kamieniami to może i nie, ale że będziesz się stawiał – i zaczerwienił się. – Z ciebie taki wariat, kto cię tam wie. No ale wszystko w porządku, przyzwoicie się znalazłeś, mądralo.

Pokój był duży i brudny, ściany popękane, całe w plamach, nie posłane łóżko, męska bielizna rozwieszona na haczykach wbitych w mury. Amalia zobaczyła parawan, paczkę papierosów „inca” na nocnej szafce, obitą miskę, lusterko; śmierdziało moczem i zaduchem nie otwieranego pomieszczenia, i nagle zdała sobie sprawę, że płacze. Po co ją tu ściągnął? Mówił prawie nie poruszając ustami, i jeszcze te jego kłamstwa, mówił tak cicho, że ledwie go było słychać, poczekaj, tylko się zobaczę z moim kumplem, chciał ją oszukać, wykorzystać, a potem dać kopniaka, jak wtedy. Ambrosio siedział na rozbebeszonym łóżku i Amalia przez łzy widziała, jak kręci głową, nie wiesz, o co mi chodzi, nie rozumiesz mnie. Czemu ona płacze? mówił do niej czule, dlatego, że cię popchnąłem? patrząc na nią ze smutkiem i skruchą, tak się upierałaś, żeby nie wchodzić, zaraz by się zrobiło zbiegowisko, Amalio, zlecieliby się wszyscy z sąsiedztwa, co jest, co się dzieje, i co by potem powiedział Ludovico. Wziął papierosa z nocnej szafki, zapalił i wpatrywał się w Amalię, jej nogi, kolana, potem z wolna przesuwał wzrokiem ku górze, a kiedy spojrzał jej w oczy, uśmiechnął się, a jej się zrobiło gorąco i poczuła wstyd: ty głupia. Naburmuszyła się, jak tylko mogła. Ludovico zaraz tu będzie, Amalio, i wtedy oni wyjdą, no sama powiedz, czy ci coś zrobiłem? a ona tylko spróbuj, to popamiętasz. Chodź, Amalio, usiądź tutaj, pogadamy. Nie, ona nie usiądzie, otwórz drzwi, chciała wyjść. I on: a jak ten włókniarz cię zaprowadził do siebie, to też płakałaś? Twarz mu się ściągnęła i Amalia pomyślała jest zazdrosny, jest wściekły, i poczuła, że jej złość słabnie. On nie był taki jak ty, powiedziała patrząc w ziemię, nie wstydził się mnie, i myślała teraz się zerwie i będzie cię bił, on by jej nie wygnał ze strachu, że straci pracę, i myślała no wstań, no spróbuj mnie uderzyć, dla niego ja byłam na pierwszym miejscu, i myślała ty głupia, chcesz, żeby cię pocałował. A on się skrzywił, oczy mu latały, rzucił peta na ziemię i przydeptał, Amalia ma swoją ambicję, nie nabierzesz mnie dwa razy, a on popatrzył na nią z udręką: gdyby ten facet nie umarł, to przysięgam ci, Amalio, ja sam bym go zabił. Teraz by się na to zdobył, teraz tak. Tak, zerwał się jednym skokiem, i każdego, kto by mu stanął na drodze, każdego by zabił, i podszedł do niej zdecydowanym krokiem, głos miał trochę zachrypnięty: bo ty jesteś moja żona, ty będziesz. Nawet nie drgnęła, pozwoliła, żeby ją objął, i wtedy odepchnęła go z całej siły, aż się zachwiał i zaczął się śmiać, Amalio, Amalio, i znowu próbował ją objąć. I tak się odpychali, gonili po pokoju, tarmosili, aż nagle ktoś otworzył drzwi i ujrzeli przeraźliwie smutną twarz Ludovica.

Zgasił papierosa, zapalił następnego, założył nogę na nogę, słuchacze wyciągali szyje, żeby nie stracić ani jednego słówka, a on słuchał własnego zmęczonego głosu: ustalono, że dwudziesty szósty jest dniem wolnym od zajęć, dyrektorzy liceów i szkół handlowych otrzymali już odpowiednie instrukcje, mają zaprowadzić uczniów na plac, to zapewni dużą frekwencję, a pani Heredia będzie oglądała manifestację z balkonu ratusza, wysoka, poważna, biała i elegancka, a on tymczasem znajdzie się już w domu na hacjendzie i namówi służącą: no jak, Quetita, tysiąc, dwa tysiące, trzy tysiące solów? Ale oczywiście, uśmiechnął się i zobaczył uśmiechy na wszystkich twarzach, nie chodzi o to, żeby prezydent przemawiał do młodzieży szkolnej, i służąca powie dobrze, trzy tysiące, pan tu poczeka i schowa go za parawanem. Postanowiono również, że w manifestacji wezmą udział urzędnicy z administracji publicznej, chociaż nie stanowią oni bardzo licznej grupy, i tam, nieruchomy, ukryty w ciemnościach, będzie czekał przyglądając się dywanom z sierści wigonia i obrazom, i szerokiemu łożu z tiulowym baldachimem. Zakaszlał, wyprostował nogi: poza tym zorganizowano akcję propagandową. Komunikaty w miejscowej prasie i radiu, samochody osobowe i furgonetki z głośnikami przejadą przez miasto rozrzucając ulotki, to zachęci ludność do wzięcia udziału w manifestacji, a on będzie liczył minuty i sekundy, nie będzie czuł własnego ciała, a po krzyżu zacznie mu spływać lodowaty strumyczek, i wreszcie: tak, jest, przyszła. Jednakże, tu się pochylił i z sympatią i pokorą popatrzył w twarze zgromadzonych mężczyzn, Cajamarca to przede wszystkim nasze centrum rolnicze, więc ma nadzieję, że większość manifestantów przyjdzie prosto z pola, a to już zależy od was, panowie. I oto ją zobaczy, wysoka, biała, elegancka, poważna, wejdzie, jakby płynęła po dywanie, i on usłyszy och, jaka jestem zmęczona, i wezwie swoją Quelite. Pan pozwoli, don Cayo, powiedział senator Heredia, don Remigio Saldívar, przewodniczący Komitetu Powitalnego, jedna z najbardziej reprezentatywnych postaci wśród właścicieli rolnych w Cajamarca, chciałby coś powiedzieć w związku z manifestacją, i Bermúdez zobaczył, że w drugim rzędzie wstaje jakiś grubas, czarny jak mrówka. Na to przybiegnie Quetita i ona jej powie jestem zmęczona, chcę się położyć, pomóż mi, i Quetita jej pomoże, rozbierze ją powoli, a on będzie patrzył, będzie czuł, jak wszystkimi porami jego skóry wybucha ogień, jak miliony kraterów w jego skórze zaczynają płonąć. Wybaczcie mi, panowie, a zwłaszcza pan, señor Bermúdez, odchrząknął don Remigio Saldívar, on jest człowiekiem czynu, nie może przemawiać, to znaczy ja nie mówię tak dobrze jak Pchełka-Heredia, i na to senator zarechotał i po sali przeleciał śmiech. Bermúdez otworzył usta i skrzywił się, a tam była ona, biała, naga, poważna, wytworna, nieruchoma, a tymczasem Quetita, klęcząc u jej stóp, delikatnie ściągała jej pończochy, i wszyscy z uśmiechem obserwowali bohaterską walkę don Remigio Saldívara z własnym brakiem elokwencji, i dało się słyszeć do rzeczy, Remigio, oto Cajamarca, don Remigio: będzie je widział jak w wolno puszczonym filmie, ręce służącej, duże, ciemne, ordynarne, sunące coraz niżej i niżej po jej nogach, tak białych, tak białych, i don Remigio Saldívar przybrał uroczysty wyraz twarzy: w samej rzeczy, chciałby powiedzieć, żeby pan się o nic nie martwił, señor Bermúdez, oni już wszystko przemyśleli, przedyskutowali i przedsięwzięli odpowiednie środki. Teraz ona wyciągnie się na łóżku i będzie ją widział poprzez tiulowe zasłony, jak leży tam, biała i doskonale piękna, i usłyszy ty też, Quetita, ty też się rozbierz. Chodź, Quetita. Nie ma potrzeby sprowadzać młodzieży szkolnej ani urzędników, tyle ludzi nawet by się nie zmieściło na placu, señor Bermúdez: niech raczej zostaną w szkołach czy w biurach, tak będzie lepiej. Quetita zrzuci z siebie ubranie, a ona chodź, szybko, szybko, i zobaczy, jak tamta, wysoka, ciemna, twarda, giętka i prostacka, przeciągnie się zdejmując bluzkę, jak podkurczy nogi, szybko, szybko, i pantofle spadną bezgłośnie na dywan z wigoniowej sierści. Don Remigio Saldívar dodał z energicznym gestem: co do frekwencji na uroczystości, to nasza sprawa, a nie rządu, my, mieszkańcy Cajamarca, chcemy, aby prezydent wyniósł jak najlepsze wrażenie z wizyty na naszej ziemi. I teraz Quetita podbiegnie, przyfrunie, jej długie ramiona wyciągną się i rozsuną zasłonę z tiulu, a duże brązowe ciało w milczeniu opadnie na pościel: proszę posłuchać, señor Bermúdez. Znikł żartobliwy ton i nieokrzesane maniery, zstąpił je głos poważny i pełen dumy, gesty nabrały uroczystego wyrazu i wszyscy go słuchali: rolnicy z całego departamentu dali swój wielki wkład w przygotowania do wizyty, kupcy i inne zawody również, proszę to wziąć pod uwagę. A on wysunie się zza parawanu i zbliży się do niej, jego ciało będzie jedną płonącą pochodnią, podejdzie do łóżka, zobaczy i serce mu zastygnie w agonalnym skurczu: proszę wziąć pod uwagę, że na placu znajdzie się czterdzieści tysięcy ludzi, a może i więcej. I będzie patrzył, jak na jego oczach obejmują się, dyszą, wdychają swój zapach, obnażają się nawzajem, i don Remigio Saldívar przerwał na chwilę, żeby wyciągnąć papierosa, i szukał zapałek, ale deputowany Azpilcueta już mu podawał ogień: ludzie to żaden problem, señor Bermúdez, prawdziwy problem to transport, jak to już wyjaśniał Pchełka-Heredia, śmiech, a on odruchowo otworzył usta i skrzywił się. Nie mogli zgromadzić tylu wozów, ile potrzeba do przewiezienia ludzi z hacjend do miasta i z powrotem, i don Remigio Saldívar wypuścił haust dymu, który ubielił mu twarz: zamówiliśmy dwadzieścia autobusów i ciężarówek, ale będą potrzebowali o wiele więcej. Bermúdez uniósł się nieco na swoim krześle: o to możecie się nie martwić, señor Saldívar, liczcie na nas, wszystko wam ułatwimy. Ręce białe i ręce brunatne, usta o grubych wargach i usta tak delikatne, piersi o szorstkich, nabrzmiałych sutkach i piersi o brodawkach maleńkich, jasnych i jedwabistych, uda o grubej ciemnej skórze i uda o skórze przejrzystej, z błękitnymi żyłkami, włosy na ciele, czarne, proste, i te włosy złotawe i kręcone: wojsko udostępni im wszystkie wozy, jakich będą potrzebowali, señor Saldívar, a tamten to wspaniale señor Bermúdez, właśnie o to mieliśmy pana prosić, w ten sposób uda im się zapełnić cały plac, jak jeszcze nigdy w historii Cajamarca. A on: możecie na to liczyć, señor Saldívar. Ale jest jeszcze inna sprawa i o tym właśnie chciał im powiedzieć.

– Tak mnie zaskoczyłeś, że nawet nie zdążyłem się rozgniewać – powiedział Santiago.

– Stary się ukrywa – powiedział Chispas, już poważnie. – Ojciec Popeye’a zabrał go do siebie na hacjendę. Przyjechałem, żeby cię zawiadomić.

– Ukrywa się? – powiedział Santiago. – Z powodu tych awantur w Arequipie?

– Ten sukinsyn Bermúdez przez cały miesiąc obstawia nasz dom – powiedział Chispas. – Kapusie chodzili za starym dzień i noc. Popeye musiał go wywieźć ukradkiem, swoim wozem. Mam nadzieję, że nie przyjdzie im do głowy, żeby go szukać na hacjendzie Arévalo. Chciałem, żebyś wiedział, tak na wszelki wypadek.

– Stryj Clodomiro opowiadał mi, że stary jest w Koalicji i że się pocięli z Bermúdezem – powiedział Santiago. – Ale nie wiedziałem, że jest aż tak źle.

– Sam widzisz, co się dzieje w Arequipie – powiedział Chispas. – Oni są twardzi. Strajk generalny, póki Bermúdez nie ustąpi. I zdejmą go wreszcie, psiakrew. Masz pojęcie, stary miał jechać na ten mityng. Arévalo go powstrzymał w ostatniej chwili.

– Ale jak to, nie rozumiem – powiedział Santiago. – Ojciec Popeye’a też się pożarł z Odrią? Przecież on jest w senacie liderem odristów, tak czy nie?

– Oficjalnie tak – powiedział Chispas. – Ale naprawdę to i on ma już po dziurki w nosie tych jego świńskich zagrań. Ze starym zachował się pierwsza klasa. Lepiej niż ty, mądralo. Stary tyle przeszedł ostatnio, a ty go nawet nie odwiedziłeś.

– Był chory? – powiedział Santiago. – Stryj Clodomiro nic mi nie…

– Nie był chory, ale miał cały czas pętlę na szyi – powiedział Chispas. – Co, może nie wiesz, że niedługo potem, jak mu zrobiłeś kawał i nawiałeś z domu, zwaliła się na niego jeszcze gorsza historia? Ten skurwysyn Bermudez myślał, że ojciec jest wmieszany w spisek Espiny, i zaczął mu podsmradzać.

– No tak, wiem – powiedział Santiago. – Stryj Clodomiro mi mówił, odebrali jego fabryce koncesję na dostawy dla wojska.

– To jeszcze nic, najgorsza jest sprawa z Budowlanką – powiedział Chispas. – Zatrzymali wszystkie kredyty, a my musimy płacić weksle. A do tego wymagają, żeby prace posuwały się naprzód w nie zmienionym tempie, i grożą, że nas pociągną do odpowiedzialności za niedotrzymanie umowy. Wojna na śmierć i życie, wszystko przeciw staremu, żeby go pogrążyć. Ale stary się nie daje, on umie walczyć, w tym to jest rzeczywiście pierwszorzędny. Wszedł do Koalicji i…

– Cieszę się, że stary się pożarł z rządem – powiedział Santiago. – i tak samo się cieszę, że ty już nie jesteś za Odrią.

– Tak, i pewnie się cieszysz, że idziemy na dno – uśmiechnął się Chispas.

– A jak mama, jak Teté, opowiedz – powiedział Santiago. – Stryj Clodomiro mówił, że ona chodzi z Popeye’em, czy to prawda?

– Stryj Clodomiro to przynajmniej skorzystał na twojej ucieczce – zaśmiał się Chispas. – Trzy razy na tydzień pakuje się nam do domu, ma pretekst, że niby przynosi wiadomości od ciebie. Tak, ona chodzi z piegusem, już jej tak nie trzymają na sznurku, a w sobotę to go nawet przyprowadza na obiad. Pewno się w końcu pobiorą.

– Mama jest chyba szczęśliwa – powiedział Santiago. – Motała to małżeństwo prawie od urodzenia Teté.

– No a teraz ty mi coś powiedz – rzekł Chispas; chciał, żeby to wypadło lekko i serdecznie, ale zaczerwienił się. Kiedy przestaniesz się stawiać i wrócisz do domu.

– Nigdy nie wrócę do domu, Chispas – powiedział Santiago. Lepiej mówmy o czym innym.

– No, ale czemu nie wrócisz? – udawał zdziwienie, Zavalita, robił minę, jakby ci nie wierzył. – Co ci zrobili nasi starzy, że nie chcesz mieszkać razem z nimi? Nie wygłupiaj się, nie bądź wariat.

– Nie będziemy się kłócić – powiedział Santiago. – Mam do ciebie prośbę. Podrzuć mnie na Chorrillos, muszę wstąpić po jednego kumpla, robimy razem reportaż.

– Wcale się nie chcę kłócić, ale ciebie trudno rozgryźć – powiedział Chispas. – Nikt ci nic nie zrobił, a tyś się uparł, żeby pracować po nocach zamiast w dzień, nie pokazujesz się, rzuciłeś rodzinę, i to bez powodu, bo ci coś strzeliło do głowy. Nie, cholera, nic z tego nie rozumiem.

– I nie zrozumiesz, więc podrzuć mnie na Chorrillos, bo już trochę późno – powiedział Santiago. Masz czas?

– Niech ci będzie – powiedział Chispas. – Dobra, mądralo, mogę cię podrzucić.

Zapalił silnik i radio: podawali wiadomości o strajku w Arequipie.

– Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać, ale muszę zabrać ciuchy, zaraz wyjeżdżam – twarz i głos Ludovica były tak pełne goryczy, jakby miał wyjechać prosto na cmentarz. – Jak się masz, Amalio.

Nie patrzył na nią, jakby była jednym z tych przedmiotów, które Ludovico oglądał co dzień w swoim pokoju, i Amalia poczuła dojmujący wstyd. Ludovico przyklęknął koło łóżka, i wyciągnął walizkę. Zaczął w nią wrzucać bieliznę, która wisiała na hakach. Nawet się nie zdziwił na twój widok, głupia, wiedział, że tu jesteś, Ambrosio na pewno wypożyczył od niego pokój, wiadomo na co, to kłamstwo, że miał się z nim zobaczyć, Ludovico wpadł tylko przypadkiem. Ambrosiowi najwidoczniej to było nie na rękę. Usiadł na łóżku i kopcąc papierosa patrzył, jak Ludovico układa w walizce koszule i skarpetki.

– Zabierają cię, ciągają, wysyłają – zrzędził Ludovico sam do siebie. – I niech mi kto powie, co to za życie.

– Dokąd teraz jedziesz? – powiedział Ambrosio.

– Do Arequipy – mruknął Ludovico. – Ci z Koalicji mają tam robić manifestację przeciw rządowi, chyba będzie jakaś draka. Z Góralami nigdy nic nie wiadomo, zaczyna się od manifestacji, a kończy rewolucją.

Cisnął podkoszulkę do walizki i westchnął zgnębiony. Ambrosio spojrzał na Amalię i mrugnął do niej, ale ona odwróciła wzrok.

– Dobrze ci się śmiać, Murzynie, siedzisz sobie jak w teatrze – powiedział Ludovico. – Ty już to masz za sobą i nawet nie chcesz pamiętać, jak to razem byliśmy na służbie. Chciałbym cię widzieć w mojej skórze, Ambrosio.

– Daj spokój, bracie, nie przejmuj się – powiedział Ambrosio.

– Wypadł ci wolny dzień, a tu cię wzywają, zbieraj się, samolot o piątej – znów popatrzył z udręką na Ambrosia i Amalię. – I człowiek nawet nic wie, na jak długo ani co go czeka tam, gdzie jedzie.

– Nic ci się nie stanie, a przynajmniej zobaczysz Arequipę – powiedział Ambrosio. – Przynajmniej się przewietrzysz, Ludovico. Jedziesz z Hipolitem?

– Tak – rzekł Ludovico zamykając walizkę. – Ach, Murzynie, jak nam było dobrze u don Cayo, do śmierci nie odżałuję, że mnie przenieśli.

– Przecież sam chciałeś, nie? – roześmiał się Ambrosio. – Po coś się skarżył, że na nic nie masz czasu? Samiście prosili o przeniesienie, ty i Hipólito, nie?

– No dobra, zostawiam wam chatę – powiedział Ludovico i Amalia nie wiedziała, gdzie podziać oczy. – Pilnuj klucza, Murzynie, a jak będziesz wychodził, zanieś go doñi Carmen, tam w bramie.

Od progu rzucił im smutne do widzenia i wyszedł. Amalia poczuła, jak krew rozpłomienia całe jej ciało, a Ambrosio, kiedy ona wstała i szła ku niemu, nie ruszył się z miejsca widząc jej minę.

– Wiedział, że tu jestem, wcale się nie zdziwił, jak mnie zobaczył – jej oczy, jej ręce mu groziły – kłamałeś, wcale nie przyszedłeś do niego, dał ci klucz od pokoju, żeby…

– Nie zdziwił się, bo mu powiedziałem, że jesteś moją żoną – powiedział Ambrosio. – Co to, nie mogę tu przyjść z żoną, kiedy mi się spodoba?

– Nie jestem, nie byłam i nie jestem – krzyczała Amalia. – Ukartowaliście to razem z twoim koleżką, pożyczył ci…

– Ludovico to tak jak mój brat, a ten pokój to jakby mój dom – powiedział Ambrosio. – Nie bądź niemądra, ja tutaj mogę robić, co mi się podoba.

– Na pewno myśli, że nie mam wstydu, nawet mi nie podał ręki, nawet na mnie nie spojrzał. Na pewno myśli, że…

– Nie podał ci ręki, bo wie, że jestem zazdrosny – powiedział Ambrosio. – Nie spojrzał, bo nie chce, żebym się rozgniewał. No nie bądź niemądra, Amalio.

Wszedł kelner ze szklanką wody i Bermúdez przerwał na chwilę. Wypił łyk, odkaszlnął: rząd jest wdzięczny wszystkim obywatelom Cajamarca, a szczególnie panom z Komitetu Powitalnego, za ich starania, zmierzające do tego, aby wizyta prezydenta stała się prawdziwym wydarzeniem, i wreszcie się zdecydował, i teraz widział, jak za firanką z tiulu błyskawicznie zmieniają się jej partnerki: wszystko to jednak pociągnie za sobą koszty, a nie można dopuścić do tego, aby podróż prezydenta odbiła się również i na ich kieszeni. Milczenie stało się bardziej wymowne i mógł usłyszeć, jak zebrani wstrzymują oddech, widzieć zaciekawienie na ich twarzach, złośliwość w ich źrenicach utkwionych w niego: ona i Hortensja, ona i Maclovia, ona i Carmincha, ona i Chinka. Znów zakaszlał, lekko się skrzywił: tak więc ma tutaj instrukcję ministerstwa, aby oddać do dyspozycji komitetu pewną sumę, która by ulżyła tym wydatkom, i nagle na środku sali wyrosła postać don Remigio Saldívara, ona i Hortensja: dosyć, señor Bermúdez. Kłąb ciał i prześcieradeł, i tiulowych firanek, włosy, tak czarne, które wiły się i plątały, i poczuł w ustach ślinę, ciepłą i gęstą jak sperma. Kiedy utworzono komitet, prefekt policji oświadczył, że będzie dysponował pewną sumą na te cele, don Remigio Saldívar wyprostował się dumnie i z powagą, i już wtedy stanowczo odrzuciliśmy tę ofertę. Potakujący pomruk, na twarzach prowincjonalna, wyzywająca duma, i Bermúdez otworzył usta i zmrużył oczy: ale przecież zmobilizowanie ludności, odciągnięcie ludzi z pól pociągnie za sobą straty pieniężne, señor Saldívar, doskonale, niech sfinansują bankiet, przyjęcia, ale inne wydatki to już nie ich sprawa, i usłyszał oburzone głosy, oskarżycielskie poruszenie, i don Remigio Saldivar arogancko rozłożył ramiona: nie przyjmą ani centavo, nie trzeba im pieniędzy. Z własnych kieszeni ugoszczą prezydenta, jednogłośnie postanowili, zebrane przez nich fundusze wystarczą aż nadto, Cajamarca nie potrzebuje niczyjej pomocy, żeby uczcić Odrię, dosyć tego. Bermúdez wstał i potakiwał głową, i tamte postacie rozpłynęły się, jakby były obłokiem dymu: on nie nalegał, nie chciał ich obrażać, w imieniu prezydenta dziękuje za ich szlachetną, wielkoduszną postawę. Ale jeszcze nie mógł wyjść, bo na salę wbiegli kelnerzy z napojami i zakąskami. Wmieszał się w tłum, wypił oranżadę, krzywiąc się w uśmiechu wysłuchał żartobliwych docinków. Musi pan po/nać ludzi z Cajamarca, señor Bermúdez, i don Remigio Saldívar przedstawił mu siwowłosego mężczyznę o ogromnym nosie: doktor Lanusa, kazał na własny koszt zrobić piętnaście tysięcy chorągiewek niezależnie od swego udziału w składce na fundusz komitetu, señor Bermúdez. I niech pan nie myśli, to nie dlatego, że udało mu się tak wykręcić, aby nowa autostrada biegła akurat koło jego hacjendy, roześmiał się deputowany Azpilcueta. Wychwalali go, aż doktor Lanusa się śmiał, ach, te języki panów z Cajamarca. Tak, nie wątpię, wszystko robicie z rozmachem, usłyszał swój własny głos. A pan chce ich urazić w czułe miejsce, señor Bermúdez, zobaczył rozbiegane oczy deputowanego Mendiety, błyszczące nad szklanką piwa, zobaczy pan, jak to przyjmą. Spojrzał na zegarek, już tak późno? bardzo żałuje, ale musi iść. Twarze, dłonie, do zobaczenia, miło mi było pana poznać. Senator Heredia i deputowany Mendieta odprowadzili go aż do schodów, a tam czekał sympatyczny czarnuch o usłużnym spojrzeniu. Inżynier Lama, don Cayo, i pomyślał: posada? protekcja? interes? Członek Komitetu Powitalnego, señor Bermúdez, i pierwszy agronom w departamencie. Bardzo mi miło, czym mogę służyć. Mój siostrzeniec, proszę wybaczyć, że w takiej chwili, jego matka szaleje z niepokoju i tak nalegała, że. Uśmiechnął się zachęcająco, wyjął z kieszeni notes, co takiego zrobił młody człowiek? Posłali go na uniwersytet do Trujillo, kosztowało ich to wiele wyrzeczeń, proszę pana, a tam źle nim pokierowano, wpadł w złe towarzystwo, nigdy przedtem nie mieszał się do polityki. Doskonale, inżynierze, on się tym zajmie osobiście, jak się nazywa ten młodzieniec? aresztowany w Limie czy w Trujillo? Zszedł po schodach, na ulicy Colón już paliły się światła. Ambrosio i Ludovico stojąc przed drzwiami palili i rozmawiali. Na jego widok rzucili pety: San Miguel.

– Skręć w pierwszą na prawo – powiedział Santiago, wskazując kierunek. – Ten żółty dom, ta rudera, tak, tutaj.

Zadzwonił, wsunął głowę i na szczycie schodów zobaczył Carlitosa, w spodniach od piżamy, z ręcznikiem przewieszonym przez ramię: już lecę, Zavalita. Wrócił do samochodu.

– Jak się śpieszysz, Chispas, to jedź. Złapiemy taksówkę do Callao. „Kronika” płaci za nasze przejazdy.

– Podwiozę was – powiedział Chispas. – Chyba teraz częściej się będziemy widywać, nie? Teté też by chciała cię zobaczyć. Mogę ją kiedy przyprowadzić? Czy i z nią też się pogniewałeś?

– Nie, jasne, że nie – powiedział Santiago. – Z nikim się nie pogniewałem, ze starymi też nie. Niedługo do nich wpadnę. Ja tylko chcę, żeby się przyzwyczaili do myśli, że już zawsze będę mieszkał osobno.

– Nigdy się z tym nie pogodzą, sam dobrze wiesz – powiedział Chispas. – Zatrułeś im życie. Nie upieraj się przy tych kretyńskich pomysłach, mądralo.

Ale urwał, bo właśnie wyszedł Garlitos i zbity z tropu patrzył na auto i na Chispasa. Santiago otworzył drzwiczki: wsiadaj, wsiadaj, poznajcie się, to mój brat, podrzuci nas na miejsce. No to jazda, powiedział Chispas, wszyscy trzej byli nie w sosie. Zapalił i jechał wzdłuż torów tramwajowych, przez jakiś czas nic nie mówili. Chispas częstował papierosami, a Garlitos patrzył na nas kątem oka, myśli, i badawczym spojrzeniem obrzucał niklowaną tablicę rozdzielczą, nowiutkie obicia, eleganckie ubranie Chispasa.

– Nawet nie zauważyłeś, że to nowy wóz – powiedział Chispas.

– A, prawda – powiedział Santiago. – Stary sprzedał buicka?

– Nie, to mój – Chispas chuchnął na swoje paznokcie. Wziąłem na raty. Nie ma jeszcze miesiąca. A po co jedziecie do Callao?

– Robić wywiad z dyrektorem Urzędu Celnego – powiedział Santiago. – Garlitos i ja piszemy serię reportaży o przemycie.

– Tak? To bardzo ciekawe – powiedział Chispas; i po chwili: – Wiesz, odkąd zacząłeś pracować, co dzień kupujemy „Kronikę”. Ale nigdy nie wiemy, co piszesz. Dlaczego nie podpisujesz twoich artykułów? Zdobyłbyś rozgłos.

I wtedy, Zavalita, kpiące, zdumione oczy Carlitosa, było ci cholernie głupio. Chispas minął Barranco, Miraflores, skręcił w aleję Pardo i wjechał na Costanera. Rozmawiali, ale od czasu do czasu zapadało niezręczne milczenie, mówili tylko Chispas i Santiago, Garlitos obserwował ich spode łba, z twarzą ironiczną i zaintrygowaną.

– To musi być ciekawe pracować jako dziennikarz – powiedział Chispas. – Ja bym nie mógł, jestem za tępy do pisania, nawet listu nie umiem napisać. Ale ty się tu pewno czujesz jak ryba w wodzie, co, Santiago?

Przed drzwiami Urzędu Celnego czekał Periquito, z aparatami na ramieniu, a kawałek dalej redakcyjna furgonetka.

– Zajrzę do ciebie któregoś dnia o tej samej porze – powiedział Chispas. – I wezmę Teté, dobrze?

– Świetnie – powiedział Santiago. – Dziękuję za podwiezienie.

Chispas wahał się przez chwilę, otworzył usta, ale nic nie powiedział, tylko kiwnął im ręką na pożegnanie. Patrzyli, jak samochód odjeżdża po zabłoconej kostce ulicy.

– To naprawdę twój brat? – Garlitos niedowierzająco kręcił głową. – Masz nadzianą rodzinkę, nie?

– Z tego, co mówił Chispas, wynika, że są na skraju nędzy – powiedział Santiago.

– Chciałbym być w takiej nędzy – powiedział Garlitos.

– Co się z wami dzieje, do cholery, czekam od pół godziny – powiedział Periquito. – Słuchaliście wiadomości? Gabinet wojskowy z powodu zamieszek w Arequipie. Ci z Arequipy zdjęli Bermúdeza. To koniec Odrii.

– Nie ciesz się – powiedział Garlitos. – Koniec Odrii, ale początek czego?

III

W następną niedzielę Ambrosio czekał na nią o drugiej, poszli na poranek, zjedli obiad niedaleko Placu Broni i zrobili długi spacer. To będzie dzisiaj, myślała Amalia, dziś to się stanie. On coraz to spoglądał na nią i wiedziała, że też myśli to będzie dzisiaj. Na ulicy Francisca Pizarro jest taka restauracja, całkiem niezła, powiedział Ambrosio, kiedy się ściemniło. Restauracja była trochę kreolska, a trochę chińska; zjedli i wypili tyle, że ledwo się mogli ruszać. Tu niedaleko można potańczyć, powiedział Ambrosio, chodź, zobaczymy. To był cyrkowy namiot ustawiony za torami kolejowymi. Orkiestra stała na podeście z desek, a na ziemi porozkładano maty, żeby tańczący nie ubłocili sobie nóg. Ambrosio coraz to odchodził i wracał z piwem w kartonowych kubeczkach. Było dużo ludzi, pary dreptały w miejscu nie mając gdzie się ruszyć; raz i drugi dochodziło do bójki, ale nic z tego nie było, bo zaraz zjawiało się dwóch osiłków, rozdzielali walczących i wyrzucali na zewnątrz. Upiłam się, myślała Amalia. Robiło się coraz goręcej i czuła się coraz lepiej, coraz swobodniej, i nagle ona sama pociągnęła Ambrosia do tańca. Pary tłoczyły się objęte uściskiem, a muzyka brzmiała bez końca. Ambrosio trzymał ją mocno, Ambrosio odepchnął pijaka, który ją potrącił, Ambrosio całował ją w szyję: było tak, jakby to wszystko działo się gdzieś daleko, i Amalia głośno się śmiała. Potem podłoga zaczęła wirować, a ona złapała Ambrosia, żeby nie upaść: niedobrze mi. Usłyszała jego śmiech, poczuła, że ją gdzieś ciągnie, i nagle ulica. Zimny powiew uderzył ją w twarz i trochę otrzeźwiała. Szła uczepiona jego ramienia, czuła, jak jego ręka obejmuje ją w pasie, mówiła wiem dlaczego mnie namawiałeś do picia. Była zadowolona, nie obchodziło jej, dokąd idą, chodnik jakby się zapadał, nie mówisz mi, ale ja i tak wiem dokąd. Jak przez mgłę rozpoznawała pokój Ludovica. Obejmowała Ambrosia, jej ciało tuliło się do Ambrosia, usta szukały ust Ambrosia, mówiła nienawidzę cię, Ambrosio, byłeś dla mnie niedobry, i wydawało jej się, że to jakaś inna Amalia robi to wszystko. Pozwoliła się rozebrać i położyć na łóżku, i myślała ty głupia, czemu płaczesz. Potem otoczyły ją twarde męskie ramiona, poczuła ciężar, który ją miażdżył, i ściskanie w gardle, aż jej brakło tchu. Wiedziała, że już się nie śmieje ani nie płacze, i gdzieś daleko zobaczyła twarz Trinidada. I nagle ktoś nią potrząsnął. Otworzyła oczy: w pokoju paliło się światło, pośpiesz się, mówił Ambrosio zapinając koszulę. Która godzina? Była czwarta rano. Głowę miała ciężką, ciało obolałe, co na to powie pani. Ambrosio podawał jej bluzkę, pończochy, pantofle, a ona ubierała się prędko, nie patrząc mu w oczy. Na ulicy było pusto, teraz chłodne powietrze sprawiało jej ból. Szła tuż koło Ambrosia, a on ją objął ramieniem. Ciotka zachorowała i musiałaś przy niej zostać, myślała, albo ty zachorowałaś i ciotka nie pozwoliła ci wyjść. Ambrosio głaskał ją po głowie, ale nie rozmawiali. Autobus przyszedł w chwili, kiedy nad dachami pojawiła się słaba poświata; jechali przez plac San Martín i był już dzień, gazeciarze wybiegali z bram. Ambrosio odprowadził ją do przystanku tramwajowego. Tym razem już nie będzie tak jak wtedy, Ambrosio, już nie będziesz niedobry? Jesteś moją żoną, powiedział Ambrosio, kocham cię. Stała przytulona do niego, aż nadszedł tramwaj. Pokiwała mu przez okno na pożegnanie i patrzyła za nim, tramwaj się oddalał, a on był coraz mniejszy.

Samochód jechał ulicą Colón, okrążył plac Bolognesi i skręcił w aleję Brasil. Ruch na jezdniach i postoje pod światłami trzymały go pół godziny, zanim dojechał do dzielnicy Magdalena; potem, skoro wydostał się z alei, ruszył pełnym gazem przez puste, słabo oświetlone ulice i za parę minut był w San Miguel: spać, wcześnie pójść dzisiaj do łóżka. Na widok samochodu policjanci na rogu zasalutowali. Wszedł do domu, służąca właśnie nakrywała do stołu. Ze schodów obrzucił wzrokiem salon, jadalnię: świeże kwiaty w wazonach, błyszczące nakrycia i kieliszki na stole, wszystko w największym porządku. Zdjął marynarkę, bez pukania wszedł do sypialni. Hortensja siedząc przy toaletce robiła makijaż.

– Queta nie chciała przyjść, jak się dowiedziała, że ma być Landa – jej twarz uśmiechała się do niego z lustra; rzucił marynarkę na łóżko celując wprost w głowę smoka: znikła. – Biedaczka na sam dźwięk jego głosu zaczyna ziewać. Dla ciebie musi się wdzięczyć do każdego starucha, mógłbyś jej od czasu do czasu sprowadzić jakiegoś fajnego chłopaka.

– Każ podać coś do jedzenia kierowcom – powiedział rozluźniając krawat. – Wykąpię się. Przynieś mi szklankę wody, dobrze?

Wszedł do łazienki, puścił ciepłą wodę, rozebrał się nie zamykając drzwi. Patrzył, jak wanna się napełnia, powietrze zwilgotniało od pary. Słyszał, jak Hortensja wydaje polecenia, służbie. Weszła ze szklanką w ręku. Wziął proszek.

– Chcesz drinka? – spytała od drzwi.

– Po kąpieli. Bądź tak dobra i przygotuj mi czystą bieliznę. Zanurzył się po szyję i leżał wyprostowany, nieruchomy, aż woda zaczęła stygnąć. Namydlił się, spłukał pod zimnym tuszem, wy szczotkował włosy i nago przeszedł do sypialni. Na grzbiecie smoka leżała czysta koszula, bielizna, skarpetki. Ubierał się powoli, coraz to zaciągając się papierosem, który dymił na brzegu popielniczki. Potem z gabinetu zadzwonił do Lozana, do Pałacu, do Chaclacayo. Kiedy zszedł do salonu, Queta już tam była. Miała czarną suknię z dużym dekoltem i włosy upięte w kok, było jej z tym do twarzy. Siedziały obie ze szklankami whisky w dłoniach i słuchały płyt.

Kiedy Ludovico przyszedł na miejsce Hinostrozy, to już było trochę lepiej, dlaczego? bo Hinostroza był nudziarz, a Ludovico swój chłopak. W tym szoferowaniu u don Cayo najpodlejsze były nie ekstra usługi dla pana Lozano i nie to, że nie mieli stałych godzin pracy i nigdy nie wiedzieli, kiedy wypadnie im wolny dzień; najgorsze były nieprzespane noce, don. Kiedy trzeba było go zawieźć do San Miguel i czekać, często aż do rana. Te nasiadówki, don, i to niewyspanie. Teraz zobaczysz, co znaczy się nudzić, powiedział Ambrosio, kiedy Ludovico zaczai pracę u don Cayo, a Ludovico patrząc w stronę willi: ty, słuchaj, pewnie pan Bermúdez ma tam swój mały burdelik. Z Ludovikiem było lepiej, bo mogli pogadać, a Hinostroza to się tylko kulił na siedzeniu samochodu i usypiał nieruchomy jak mumia. Z Ludovikiem siadali razem pod murem ogrodu, z tego miejsca Ludovico mógł w razie czego mieć na oku całą ulicę, widzieli, jak don Cayo wchodzi do domu, słyszeli głosy, Ludovico bawił Ambrosia zgadywaniem, co się dzieje w salonie: o, teraz pewnie sobie łyknęli, a kiedy zapalały się światła na górze, Ludovico mówił o, a teraz się zaczyna orgia. Czasem podchodzili tajniacy zza rogu i we czwórkę kurzyli papierosy i rozmawiali. Jeden z nich pochodził z Ancash i umiał śpiewać. Piękny miał głos, don, najlepiej mu wychodziła Śliczna laleczka, fajnie ci idzie, mówili do niego, powinieneś zmienić zawód. Koło północy zaczynało być nudno, czysta rozpacz, jak ten czas się wlókł. Tylko Ludovico wciąż gadał. I jaki miał język, ciągle opowiadał, jak Hipólito wpadał w trans, a tak naprawdę, don, to sam się najbardziej podniecał. O, pewnie teraz don Cayo sobie używa na całego, pokazywał na balkon, cmokał, jak tylko zamknę oczy, to wszyściuteńko widzę, i tak nam zasuwał, aż w końcu, za przeproszeniem pana, don, całą czwórkę tak przypierało, że nic tylko iść do burdelu. Wpadał w prawdziwy szał, kiedy mówił o pani: dziś ją widziałem, Murzynie, rano, jak sam przyjechałem po don Cayo. Oczywiście wszystko zmyślał. Była w szlafroku, Murzynie, w szlafroczku z jakiejś gazy, takim różowym i przezroczystym, w rannych pantofelkach, a oczy to jej się tak błyszczały. Spojrzy na ciebie i jesteś gotów, jakbyś zdechł, spojrzy drugi raz i czujesz się jak wskrzeszony Łazarz, potem znowu spojrzy i znów cię nie ma, i jeszcze raz, a ty jeszcze raz jak Łazarz, swój chłopak, don, i jaki zgrywus. Pani to była pani Hortensja, don, ma się rozumieć.

W drzwiach zderzyła się z Carlota, która szła po chleb: co się stało, gdzie byłaś, co robiłaś. Została na noc u ciotki w Limoncillo, biedaczka zachorowała, a czy pani się złościła? Szły razem aż do piekarni: pani nawet nie wiedziała, całą noc słuchała radia, podawali wiadomości z Arequipy. Amalia poczuła się jak nowo narodzona. To nie wiesz, że w Arequipie rewolucja? mówiła rozgorączkowana Carlota, pani tak się denerwuje, że już i one razem z Simula z tych nerwów siedziały w służbówce do drugiej w nocy i też słuchały radia. Ale co się stało w Arequipie, co, ty wariatko. Strajki, zamieszki, trupy, a teraz żądają, żeby pana wyrzucili z rządu. Pana Cayo? Tak, a pani nigdzie go nie mogła złapać, przez całą noc przymilała się do różnych ludzi przez telefon i dzwoniła do panienki Quety. Kupcie więcej, na zapas, powiedział im Chińczyk z piekarni, bo jak będzie rewolucja, to jutro nie otworzę. Wyszły szepcząc do siebie, co teraz będzie, i dlaczego chcieli pana wyrzucić, co, Carlota? Pani, jak się wczoraj wieczorem rozgniewała, to mówiła dlatego, że był zbyt pobłażliwy, i nagle

Carlota złapała Amalię za ramię: nie wierzę w tę bajeczkę o ciotce, byłaś z facetem, od razu widać. Z jakim facetem, coś ty, ciotka zachorowała i tyle, Amalia patrzyła z poważną miną na Carióte, a w środku czuła jakby łaskotanie i pełne szczęścia ciepło. Weszły do domu, a Simula, bardzo niespokojna, słuchała radia w salonie. Amalia pobiegła do siebie, szybko pod prysznic, żeby tylko o nic jej nie pytano, ze schodów usłyszała sygnał radiowy i zaraz potem głos spikera. Pani siedziała na łóżku paląc papierosa i nie odpowiedziała na dzień dobry. Rząd wykazał bardzo daleko idącą cierpliwość w stosunku do mącicieli spokoju publicznego, mówili w radiu, robotnicy powinni wrócić do pracy, a studenci na sale wykładowe, i Amalia napotkała spojrzenie pani, która jakby dopiero teraz ją zobaczyła: a gazety, gapo? Leć biegiem do kiosku. Tak, już lecę, wybiegła z pokoju bardzo zadowolona, pani nic nie zauważyła. Poprosiła Simule o pieniądze i skoczyła do kiosku na róg. Musiało się stać coś poważnego, pani była taka blada. Jak tylko wróciła, pani zeskoczyła z łóżka, wyrwała jej gazety i zaczęła je przerzucać. W kuchni Amalia spytała Simule: czy myśli, że rewolucja zwycięży, że zdejmą Odrię? Simula wzruszyła ramionami: jak mają kogo zdjąć, to zdejmą pana, wszyscy go nienawidzą. Za chwilę usłyszały, że pani schodzi na dół, i razem z Carlota pobiegły do służbówki: halo Queta? W gazetach nic nowego, nie warto czytać, i ze złością cisnęła na podłogę „La Prensa”: nawet i oni, te skurwysyny, żądają, żeby Cayo ustąpił, przez całe lata mu się podlizywali, a teraz oni też, Quetita. Wykrzykiwała różne wyrazy, Amalia z Carlota patrzyły na siebie. Nie, Quetita, nie przyszedł i nie zadzwonił, biedak jest na pewno okropnie zajęty z powodu tych zamieszek, a może wyjechał do Arequipy. Ach, Quetita, niechby im tak wpakował parę kulek, niechby im raz na zawsze wybił głupstwa z głowy.

– Ta stara wiedźma Ivonne gdzie może podsmradza na rząd i nawet na ciebie – powiedziała Hortensja.

– Uważaj, tylko jej nie piśnij słowa, bo mnie zabije, jak się dowie, że na nią plotkuję – powiedziała Queta. – Nie chcę zadzierać z tą czarownicą.

Nie zatrzymał się przy nich, podszedł do baru. Nalał sobie whisky, wrzucił dwie kostki lodu i usiadł. Służące, już w przepisowych fartuszkach, kręciły się koło stołu. Czy kierowcy dostali jeść? Odpowiedziały mu, że tak. Kąpiel podziałała usypiająco, Hortensję i Quete widział jak przez mgiełkę, ledwo do niego docierały ich szepty i chichot. No więc co takiego wygaduje ta stara.

– Pierwszy raz słyszałam, jak publicznie cię obsmarowywała – powiedziała Queta. – Bo zawsze dotąd była dla ciebie jak miód.

– Mówiła do Robertita, że forsa, którą z niej ciągnie Lozano, idzie w połowie dla ciebie – rzekła Hortensja. – Masz pojęcie, mówić takie rzeczy temu plotkarzowi.

– I jeżeli dalej będą ją wysysać, wycofa się z interesu i wróci do przyzwoitego życia – zaśmiała się Queta.

Skrzywił się i otworzył usta: gdyby kobiety były niemowami, gdyby można porozumiewać się z nimi tylko za pomocą gestów. Queta sięgnęła po słone paluszki, jej dekolt się rozchylił ukazując piersi.

– Uważaj, nie kokietuj mi go – szturchnęła ją Hortensja. – Zostaw trochę dla staruszka.

– Landy nawet taki widok nie ożywi – Queta oddała jej szturchaniec. – On też pewno wróci do przyzwoitego życia.

Zaśmiewały się, a on słuchał i pił. Ciągle te same dowcipy, aha, znasz najnowszą plotkę? te same rozmowy, Ivonne i Robertinp żyją ze sobą! Zaraz przyjedzie Landa, a nad ranem będzie miał znowu uczucie, że przebałaganił jeszcze jedną noc zupełnie taką samą jak inne. Hortensja wstała, żeby zmienić płytę. Queta znów napełniała kieliszki, życie to ciągle powtarzana, nudna kalkomania. Pili dopiero drugą whisky, kiedy usłyszeli zgrzyt hamulców przed furtką.

Dzięki tym zgrywom Ludovica czekanie nie było już takie nużące, don. A ta jej buziuchna, a usteczka, a ząbki jak perełki, i że cała pachnie różami, i że co to za ciało, umarłego by rozruszała: mówił, jakby był w niej zakochany, don. Ale jeżeli mu się kiedy zdarzyło stanąć przed panią, to nawet nie śmiał spojrzeć, ze strachu przed don Cayo. A on, czy z nim było tak samo? Nie, Ambrosio słuchał gadaniny Ludovica i śmiał się, nic poza tym, on nic nie mówił o pani i nie uważał jej za coś nadzwyczajnego, nie, on tylko myślał kiedy już będzie dzień, żeby móc iść spać. A te inne? Czy i panienka Queta też mu się nie podobała? Też nie, don. No pewnie, ładna to była, ale czy Ambrosio miał głowę, żeby myśleć p kobietach, przy takiej morderczej pracy ledwo pamiętał, kiedy ma wolne, bo się wtedy walił do łóżka i spał, odsypiał te przesiedziane noce. Ludovico był inny, jak przeszedł do obstawy don Cayo, poczuł się cholernie ważny, teraz to już pójdę w górę, Murzynie, i dopiero będę rozpieprzał tych, co mnie kiedyś rozpieprzali. To było marzenie jego życia, don. I wtedy, jak tak razem czekali po nocach, to albo mówił o babkach, albo o tym: będzie miał stałą pensję, będzie miał swój numer, urlopy, wszędzie go będą szanowali i ho, ho, kto to do niego nie będzie przychodził z korzystnymi propozycjami. Nie, don, Ambrosio nigdy nie chciał robić kariery w policji, odrzucało go od takiej roboty, właśnie z powodu tego czekania, tej nudy. Rozmawiali, palili i już tak koło pierwszej oczy im się kleiły, a w zimie trzęśli się od chłodu; jak się zaczynało rozwidniać, myli sobie gęby pod fontanną w ogrodzie, patrzyli, jak służące biegną po pieczywo, wyjeżdżały pierwsze samochody, mocny zapach potraw uderzał w nozdrza i robiło się lżej, bo don Cayo nigdy się nie spóźniał. Czy mi się kiedy odmieni, czy będę miał wreszcie normalne życie, myślał Ambrosio. No i dzięki panu się odmieniło, dzięki panu ma to normalne życie, don.

Pani przez cały ranek siedziała w szlafroku przy radiu i paląc jednego papierosa za drugim słuchała wiadomości. Nie chciała jeść śniadania, wypiła tylko mocnej kawy, a potem wsiadła do taksówki i pojechała. Niedługo po niej Carlota i Simula też wyszły z domu. Amalia rzuciła się w ubraniu na łóżko. Była bardzo zmęczona, powieki jej ciążyły, a kiedy się obudziła, zapadał wieczór. Usiadła na łóżku i starała się sobie przypomnieć swój sen: to było coś o nim, ale nie pamiętała co, tylko tyle, że we śnie myślała niech tak trwa, niech się nie kończy. Więc ten sen ci się podobał, głupia. Właśnie myła twarz, kiedy nagle otworzyły się drzwi łazienki: Amalio, rewolucja, Amalio. Carlocie mało oczy nie wylazły, co się dzieje, czego one nie widziały. Policjanci z karabinami i z kaemami, Amalio, wszędzie pełno żołnierzy. Amalia czesała się, wkładała fartuch, a Carlota rzucała się po całej łazience, ale gdzie, ale co. W parku uniwersyteckim, Amalio, Carlota z Simula wysiadły z autobusu i zaraz zobaczyły manifestację. Chłopcy, dziewczyny, transparenty, Wolność, Wolność, A-re-qui-pa, A-re-qui-pa, Precz z Bermúdezem, i tak je to skołowało, że zaczęły się przyglądać. Setki, tysiące, i nagle wyskoczyli policjanci, wozy policyjne, ciężarówki, jeepy, na Colmena było pełno dymu, strumienie wody, krzyki, poleciały kamienie i na to zjawiła się konna policja. A one akurat tam, Amalio, w samym środku, zupełnie bezradne. Wcisnęły się w jakąś bramę i objęły się szepcząc modlitwy, a od tego dymu cały czas płakały i kichały, jacyś ludzie biegli i krzyczeli precz z Odrią, i widziały, jak policja biła studentów, a na policjantów sypały się kamienie. Co to będzie, co to będzie. Poszły posłuchać radia, a Simula miała czerwone oczy i żegnała się znakiem krzyża: o Jezu, że też wyszły z tego cało. W radiu nic nie mówili, nastawiają na inną stację i znowu nic, reklamy, muzyka, odpowiedzi na pytania.

Coś tak koło jedenastej podjechał biały samochodzik panienki Quety, wysiadła z niego pani, a samochód zaraz zniknął. Pani była zupełnie spokojna, czemu one nie śpią, przecież już późno. A Simula: słuchały radia, ale nic nie mówili o tej rewolucji, proszę pani. Jaka rewolucja, co za bzdura, Amalia spostrzegła, że pani jest pijana, już po wszystkim. Ale przecież one widziały, proszę pani, mówiła Carlota, była manifestacja, policja i w ogóle, a pani nie bądźcie głupie, nie ma się czego bać. Telefonowała do pana, ci z Arequipy dostaną nauczkę i jutro już będzie spokój. Była głodna i Simula zrobiła jej rostbef: naszego pana nic nie wyprowadzi z równowagi, mówiła pani, już nie będę się tak o niego martwiła. Jak tylko pani wstała od stołu, Amalia poszła spać. No więc tak, wszystko się zaczęło od nowa; ty głupia, już się z nim przeprosiłaś. Czuła jakiś słodki niepokój, ciepłe rozleniwienie. Jak im teraz będzie ze sobą, czy będą się kłócić? Już więcej nie pójdzie do jego koleżki, niech wynajmie jakiś kąt, to będą mogli się tam spotykać w niedzielę. No tak, ślicznie to sobie urządzisz, ty głupia. Gdyby mogła to wszystko opowiedzieć Carlocie. Ale nie, musi trzymać język za zębami, póki się znów nie zobaczy z Gertrudis.

Landa przyjechał z iskrzącymi się oczyma, był rozmowny, zalatywało od niego alkoholem, ale zaraz przy wejściu zrobił grobową minę: on tylko na chwileczkę, sam bardzo żałuje.

Pochylił się do ręki Hortensji, pedziowatym głosem poprosił Quete, żeby dała się pocałować w policzek, i rzucił się na fotel między nimi dwiema, deklamując: chwast pomiędzy różami, don Cayo. I siedział tak, łysawy, wtłoczony w ciemnoszary garnitur o nieskazitelnym kroju, który tuszował braki jego figury, z krawatem koloru bordo, i przekomarzał się z Hortensją i Queta, a on pomyślał poczucie bezpieczeństwa i swobody, oto co dają pieniądze.

– Komisja z Ministerstwa Rozwoju Gospodarczego zbiera się o dziewiątej rano, don Cayo, co za godzina – powiedział Landa z tragikomicznym grymasem. A ja muszę spać osiem godzin na dobę, lekarz mi kazał. Bardzo żałuję.

– Po co te bajeczki, senatorze – powiedziała queta podając mu whisky. – Po prostu żona pana nie puszcza i tyle.

Senator Landa wzniósł toast za zdrowie tych oto dwóch piękności, które koło mnie siedzą, a także pańskie zdrowie, don Ćayo. Wypił, posmakował i zaczął się śmiać.

– Jestem wolnym człowiekiem, nie ścierpiałbym małżeńskich kajdan – oświadczył patetycznie. – Bardzo cię kocham, dziecinko, ale chciałbym zachować swobodę, to najważniejsza rzecz w życiu. I zrozumiała mnie. Trzydzieści lat jesteśmy małżeństwem i nigdy mnie o nic nie pytała. Ani jednej sceny zazdrości, don Cayo.

– A ty do woli korzystałeś ze swobody – powiedziała Hortensja. – Opowiedz nam o twoim najnowszym podboju, senatorze.

– Lepiej wam opowiem kilka antyrządowych kawałów, słyszałem je w klubie – rzekł Landa. – Przysuńcie się, żeby Cayo nie słyszał.

Ubarwiał dowcipy dźwięcznym śmiechem, któremu towarzyszył chichot Quety i Hortensji, a Bermudez uczestniczył w ogólnej radości otwierając usta i krzywiąc się. A zatem, skoro pan senator musi wcześnie wyjść, najlepiej od razu zasiąść do kolacji. Hortensja wyszła do służbówki, Queta wysunęła się za nią. Pana zdrowie, don Cayo, i pańskie, senatorze.

– A Queta co dzień ładniejsza – rzekł Landa. – No i Hortensja też, to jest klasa, don Cayo.

– Jestem panu bardzo wdzięczny za opinię, jaką wyraziła pańska komisja – rzekł Bermudez. – Posłałem wiadomość Zavali dziś w południe. Gdyby nie pan, ci gringowie nie wygraliby licytacji.

– To ja powinienem panu podziękować, za „Olave” – powiedział Landa z miną nie ma o czym mówić. Przyjaciele muszą sobie świadczyć przysługi, to wszystko.

Zobaczył, że senator jest roztargniony, jego spojrzenie biegło w stronę Quety, która weszła kołysząc się w biodrach: ani słowa o interesach, ani słowa o polityce, koniec, nie wolno i już. Usiadła koło Landy, a on zobaczył to nagłe trzepotanie rzęsami, te wypieki na policzkach senatora, który przysunął twarz do szyi Quety i wodził po niej ustami. Nie wyjdzie, zostanie, wymyśli jakieś kłamstewko, upije się i dopiero o trzeciej albo czwartej nad ranem dojdzie do porozumienia z Queta: bez wahania przytknął oba kciuki i jej gałki oczne pękły jak dwa winogrona. Podnieciłaś go, został, a przez ciebie i ja się dziś nie wyspałem: teraz płać. Proszę do stołu, powiedziała Hortensja, a on zdążył jeszcze zagłębić rozpalony pręt między udami Quety i usłyszał skwierczenie przypalonego ciała: płać. Przy kolacji Landa cały czas wiódł prym w rozmowie z elokwencją, która rosła w miarę napełniania kieliszków: plotki, żarty, anegdoty, dowcipuszki. Queta i Hortensja wypytywały, odpowiadały na pytania, prawiły mu komplementy, a on promieniał, uśmiechnięty. Kiedy wstali, Landa coś mówił, trochę bez ładu i składu, chciał, żeby Queta i Hortensja zaciągnęły się jego cygarem, miał zostać dłużej. Ale nagle spojrzał na zegarek i radość znikła z jego twarzy: pół do jedenastej, bardzo żałuje, ale musi iść. Pocałował Hortensję w rękę. Quete chciał pocałować w usta, ale nadstawiła mu policzek. Bermudez odprowadził go aż do furtki na ulicę.

IX

Ktoś nią potrząsał, on czeka na ciebie, otworzyła oczy, ten poprzedni szofer naszego pana, kpiąca twarz Carloty: czeka na ciebie, tam na rogu. Ubierała się z pośpiechem, to z nim była w niedzielę? czesała się, to dlatego nie wróciła na noc? i oszołomiona słuchała śmiechu Carloty, pytań Carloty. Wzięła koszyk na pieczywo, wyszła z domu, a za rogiem sta} Ambrosio: nic ci się nie stało? Chwycił ją za ramię, nie chciał, żeby go widzieli, musiała przy nim iść bardzo szybko, on się denerwował o ciebie, Amalio. Przystanęła, popatrzyła na niego, a co się miało stać, czemu się denerwował? ale on poprowadził ją dalej: to nie wiesz, że don Cayo już nie jest ministrem? Co ci się majaczy, powiedziała Amalia, już wszystko w porządku, wczoraj wieczorem pani, ale Ambrosio nie, nie, wczoraj wieczorem zdjęli don Cayo i wszystkich cywilnych ministrów i teraz jest gabinet wojskowy. A pani o niczym nie wie? Nie, pewno jeszcze nie wie, pewno śpi, biedaczka położyła się w nocy, myśląc, że już wszystko dobrze. Wzięła Ambrosia pod rękę: a co teraz będzie z panem? Nie wiedział, co będzie, ale już i tak dosyć, że przestał być ministrem, no nie? Amalia weszła sama do piekarni i myślała bał się o mnie, przyszedł, kocha cię. Wychodząc złapała go za ramię, co się stało, że mógł przyjść do San Miguel, co powiedział don Fermínowi? Don Fermín się ukrywa, bał się, że go aresztują, policja pilnuje domu, on jest gdzieś na wsi. I Ambrosio taki szczęśliwy, Amalio, bo póki pan się ukrywa, oni będą mogli się widywać częściej. Wepchnął ją w kąt koło garażu, tu ich nikt nie zobaczy, przysunął się do niej i ściskał ją. Amalia wspięła się na palce, żeby dosięgnąć jego ucha: bałeś się, że mi się coś stanie? Tak, i usłyszała jego śmiech, teraz będzie go miała ciągle. I Amalia: teraz będzie lepiej niż wtedy, prawda? już nie będą się kłócili, prawda? A Ambrosio: nie, teraz już nie. Odprowadził ją do rogu, a na pożegnanie powiedział jakby cię pytali, to wymyśl cokolwiek, że przyszedłem z jakimś poleceniem, że mnie prawie nie znasz.

Poczekał, aż auto Landy odjechało, i wrócił do domu. Hortensja zdjęła pantofle i nuciła pod nosem, oparta o bar; nie ma starego, poszedł sobie, dzięki Bogu, powiedziała Queta ze swego fotela. Usiadł, wziął szklankę z whisky i pił powoli, patrząc na Hortensję, która teraz tańczyła stojąc w miejscu. Dopił do końca, spojrzał na zegarek i wstał. On też musi iść. Poszedł do sypialni, a na schodach usłyszał, że Hortensja przestała śpiewać i idzie za nim. Queta śmiała się. Nie może zostać dłużej? Hortensja zbliżyła się do niego od tyłu i poczuł jej dłoń na ramieniu, usłyszał jej pieszczotliwy głosik, już pijany, w tym tygodniu w ogóle cię nie widziałam. To na życie, powiedział kładąc kilka banknotów na toaletce: nie może, od samego rana musi jechać do pracy. Odwrócił się, wilgotne oczy Hortensji, głupkowato czuły wyraz jej twarzy, i z uśmiechem pogłaskał ją po policzku: jest bardzo zajęty w związku z tą podróżą prezydenta, może jutro wpadnie. Wziął teczkę i zbiegł po schodach, a Hortensja uwiesiła się jego ramienia mrucząc jak podniecona kotka, krok miała niepewny, niemal się zataczała. Queta, wyciągnięta na kanapce, kołysała w powietrzu do połowy napełnioną szklanką, i zobaczył jej kpiące oczy zwrócone ku niemu. Hortensja puściła jego ramię, podbiegła chwiejnym krokiem i rzuciła się na kanapę.

– On chce się wynieść, Quetita – jej żartobliwy, miodowy głosik, teatralnie nadąsane minki. – Już mnie nie kocha.

– Masz się czym przejmować – Queta odwróciła się i objęła Hortensję. – Niech sobie idzie, kochana, ja cię pocieszę.

Usłyszał wyzywający śmiech Hortensji, zobaczył, jak się tuli do Quety, i pomyślał: zawsze to samo. Te dwie śmiały się, figlowały, nie pamiętając o niczym prócz zabawy, obejmowały się rozwalone na kanapie, której nie było widać spod ich ciał, a on patrzył, jak muskają się wargami, jak ich usta z chichotem łączą się i rozłączają, patrzył na ich splecione nogi. Obserwował je stojąc na ostatnim stopniu schodów, z papierosem w ustach, z życzliwym półuśmiechem, a w jego oczach pojawiło się niespodziewane wahanie, w piersi kiełkował gniew. Nagle, z miną pokonanego, opadł na fotel i rzucił teczkę na podłogę.

– To bujda z tymi ośmioma godzinami snu i z komisją – pomyślał, zaledwie zdając sobie sprawę, że jednocześnie mówi. – Teraz jest w klubie i gra. Chciał zostać, ale nałóg okazał się silniejszy.

A one się łaskotały, piszczały i krzyczały, szeptały sobie do ucha i w tych uściskach, w tej szarpaninie i mocowaniu przysuwały się coraz bardziej do brzegu kanapy. Ale nie spadły: przysuwały się i cofały, popychały się i podtrzymywały nawzajem, ciągle się śmiejąc. Nie spuszczał z nich wzroku, zmarszczył się, oczy miał przymknięte, ale czujne. W ustach mu zaschło.

– To jedyny nałóg, jakiego nie rozumiem – pomyślał głośno. – Jedyny, który okazuje się głupotą w wypadku tak nadzianego faceta jak Landa. Grać po to, żeby mieć więcej, czy po to, żeby stracić? Nikt nie jest zadowolony, każdy ma czegoś za dużo albo za mało.

– Popatrz, mówi sam do siebie – Hortensja uniosła twarz sponad szyi Quety i pokazywała na niego. – Zwariował. Patrz, już nie chce odejść.

– Nalej mi jeszcze – powiedział zrezygnowany. – i tak mnie zrujnujecie.

Hortensja, uśmiechnięta, szepcząc coś cichutko, potykając się, podeszła do baru, a on poszukał wzrokiem oczu Quety i wskazał jej służbówkę: zaniknij drzwi, służące pewno nie śpią. Hortensja przyniosła szklankę whisky i usiadła mu na kolanach. Pił powoli, zatrzymując alkohol w ustach, smakując z zamkniętymi oczyma, i czuł jej nagie ramię na swojej szyi, czuł jej dłoń w swoich włosach i słyszał ciepły, bełkoczący głosik: Cayo Śmierdzielek, Cayo Śmierdzielek. Palenie w gardle stało się całkiem znośne, nawet przyjemne. Westchnął, odsunął Hortensję, wstał i nie patrząc na te dwie wszedł na schody. Wsunął się do sypialni nie zapalając światła. Po omacku dotarł do krzesła przed toaletką, usłyszał własny śmiech, pełen odrazy. Zdjął krawat, marynarkę i usiadł. Pani Heredia już jest, zaraz wejdzie na górę. Sztywny, nieruchomy, czekał na jej przyjście.

– Niepokoisz się, że już tak późno? – mówi Santiago. – Nic się nie martw. Jeden kumpel poradził mi niezawodny środek na zmartwienie, Ambrosio.

– Nie wchodzimy tutaj – powiedział Chispas. – Sami pijacy. Jak wysiądziemy, zaczną zaczepiać Teté i będzie draka.

– To podjedź z wozem trochę bliżej – powiedziała Teté. – Chcę widzieć, jak tańczą.

Chispas podjechał do chodnika i wtedy mogli ze swych miejsc widzieć plecy i twarze par tańczących w klubie „Nacional”; słyszeli kotły, marakasy, trąbkę i konferansjera zapowiadającego najlepszą tropikalną orkiestrę w Limie. Kiedy muzyka cichła, z tyłu, za plecami, słyszeli szum morza, a gdy się odwrócili, dostrzegali za barierą na Malecón białą pianę, pękanie fal. Przed restauracjami i barami La Herradura parkowało mnóstwo aut. Wieczór był chłodny, świeciły gwiazdy.

– To cudowne, że spotykamy się tak po kryjomu – powiedziała Teté ze śmiechem. – Tak jakbyśmy robili coś zakazanego, no nie?

– Stary czasem zagląda tutaj wieczorem – powiedział Chispas. – To by było przepięknie, gdyby nas tu złapał we trójkę.

– Pozabijałby nas, jakby się dowiedział, że się spotykamy z tobą – powiedziała Teté.

– Rozpłakałby się ze wzruszenia na widok syna marnotrawnego – powiedział Chispas.

– Nie wierzycie mi, ale ja naprawdę kiedyś wpadnę do domu – powiedział Santiago. – Bez uprzedzenia. Najlepiej w przyszłym tygodniu.

– Jasne, że ci wierzę, przecież od miesięcy powtarzasz tę sarną bajeczkę – i twarz Teté rozpromieniła się: – Już wiem, mam pomysł. Pojedźmy zaraz, w tej chwili, i przeprosisz się z rodzicami.

– Teraz nie, kiedy indziej – powiedział Santiago. – A poza tym nie chcę jechać z wami, tylko sam, to nie będzie takiego melodramatu.

– Nigdy nie przyjdziesz i zaraz ci powiem dlaczego – powiedział Chispas. – Czekasz, aż stary przyleci do twojego pensjonatu, przeprosi cię za coś tam i ubłaga, żebyś wrócił.

– Nie raczyłeś przyjść nawet wtedy, kiedy ten łobuz Bermúdez go prześladował, ani nie zadzwoniłeś na jego urodziny – powiedziała Teté. – Niewdzięcznik z ciebie, mądralo.

– Masz źle w głowie, jeśli myślisz, że stary będzie się przed tobą wypłakiwał – powiedział Chispas. – Uciekłeś dla jakichś swoich wariackich wymysłów i starzy całkiem słusznie czują się obrażeni. To ty powinieneś ich przeprosić.

– A wy w kółko i na okrągło o tym samym – powiedział Santiago. – Pogadajmy o czym innym, bardzo was proszę. No jak, Teté, kiedy ślub z Popeye’em?

– Coś ty – powiedziała Teté. – Nawet z nim nie chodzę. To tylko kumpel.

– Raz na tydzień mleczko z żelu i proszek, Zavalita – powiedział Garlitos. – Jak masz przeczyszczony żołądek, to na to co dzień anyżówka z wodą i wszystkie zmartwienia diabli wzięli. Niezawodny sposób, Zavalita.

W domu Carlota wybiegła jej na spotkanie zupełnie oszołomiona: pan już nie jest ministrem, mówili przez radio, na jego miejsce przyszedł jakiś wojskowy. Naprawdę? udawała zdziwienie Amalia układając bułki na talerzu, a pani? Okropnie zła, Simula właśnie jej zaniosła gazety i pani mówiła różne takie wyrazy, aż tutaj było słychać. Amalia zaniosła na górę dzbanuszek kawy, sok pomarańczowy i grzanki i już od drzwi słyszała tik-tak z radia. Pani była na pół ubrana, a łóżko nie posłane i zarzucone gazetami i pismami, i pani nie odpowiedziała na dzień dobry, tylko wściekłym głosem kazała sobie dać kawy bez mleka. Amalia podała jej filiżankę, pani wypiła łyk i odstawiła filiżankę na tacę. Amalia dreptała za nią z ubikacji do łazienki i do toaletki, aby mogła pić ubierając się, i widziała, jak jej drżą ręce, kreseczka brwi się marszczyła, i ona także drżała słuchając tego, co mówiła pani: niewdzięczne bydło, gdyby nie nasz pan, to dla Odríi i tych jego bandytów już dawno by klamka zapadła. A teraz ciekawe, co zrobią bez niego, wstydu nie mają, szminka wysunęła się jej z rąk, dwa razy rozlała kawę, bez niego nie pociągną nawet przez miesiąc. Wybiegła z pokoju nie kończąc makijażu, wezwała taksówkę i kiedy na nią czekała, cały czas gryzła wargi i nagle rzuciła jakieś świńskie słówko. Jak tylko pojechała, Simula włączyła radio, słuchały przez cały dzień. Mówili o gabinecie wojskowym i opowiadali życiorysy nowych ministrów, ale żadna rozgłośnia nie wspomniała o panu. Pod wieczór podali, że strajk w Arequipie się skończył, jutro zostaną otwarte szkoły, uniwersytet i sklepy, i Amalia przypomniała sobie o kumplu Ambrosia: on tam właśnie pojechał, kto wie, może go zabili. Simula i Carlota rozpowiadały o tym, czego się dowiedziały z radia, a ona ich słuchała, od czasu do czasu myśląc o czym innym, o Ambrosiu: bał się o ciebie, przyszedł do ciebie. A może teraz, jak już nie jest w rządzie, zamieszka tutaj, mówiła Carlota, a Simula to by było dla nas wielkie nieszczęście, i Amalia pomyślała: a jeśli go zabili, to może by Ambrosio wynajął jego pokój dla nich obojga, ostatecznie co w tym złego? Ale nie, to by było korzystanie z cudzego nieszczęścia. Pani wróciła późno, z panienką Queta i panienką Lucy. Usiadły w salonie i podczas gdy Simula przygotowywała kolację, Amalia słuchała, jak obie panienki pocieszają panią: zdjęli go, żeby przerwać strajk, ale on będzie dalej rządził nawet siedząc w domu, taki mocny człowiek, Odria wszystko mu zawdzięcza. Nawet do mnie nie zadzwonił, mówiła pani spacerując po pokoju, a one: na pewno ma zebrania, konferencje, ale przecież zadzwoni, a może sam przyjedzie, jeszcze dziś w nocy. Piły swoją whisky i siadając do stołu już się śmiały i żartowały. Gdzieś koło północy panienka Lucy pojechała do siebie.

Najpierw, bezszelestnie, weszła Hortensja: zobaczył na progu jej sylwetkę, chwiała się jak płomień, i widział, jak w półmroku szuka po omacku i zapala stojącą lampę. W lustrze naprzeciwko pojawiła się czarna narzuta, falujący ogon smoka tchnął życie w lustro toaletki, i Bermudez usłyszał, że Hortensja coś mówi, ale język jej się plątał. Nieźle, nieźle. Szła ku niemu usiłując utrzymać się na nogach i jej twarz, otępiała, zastygła w bezmyślnym wyrazie, przestała być widoczna, kiedy znalazła się w ciemnym kącie, w którym stał on. Zatrzymał ją jego głos, niespokojny, z trudem wydobywający się z gardła: a ta wariatka? poszła już ta wariatka? Zamiast przysunąć się jeszcze bliżej, postać Hortensji wycofała się i zygzakiem ruszyła w stronę łóżka, osunęła się na nie. Była na pół oświetlona i zobaczył, jak podnosi rękę i wskazuje drzwi, i spojrzał: Queta też już była, wsunęła się ukradkiem. Jej wysoka figura, pełne kształty, czerwonawe włosy, agresywna postawa. I usłyszał głos Hortensji: on z nią nie chce, wołał ciebie, Quetita, on nią pomiata, a pyta tylko o ciebie. Gdyby były niemowami, pomyślał, i zdecydowanym ruchem zacisnął w dłoni nożyczki, jedno bezgłośne cięcie, ciach, i oto dwa języki leżą na ziemi. Ma je u swoich stóp, dwa płaskie czerwone zwierzaki konając plamią dywan. Roześmiał się w swojej mrocznej kryjówce, a Queta, ciągle jeszcze na progu, jakby czekając na czyjś rozkaz, też się roześmiała: ona nie chce Cayo Śmierdziela, kochana, przecież chciał iść, chciał się wynieść, nie? Niech sobie idzie, one go nie potrzebują, i z bezgranicznym niepokojem pomyślał: nie jest pijana, ona nie. Mówiła jak nędzna aktorka, która w dodatku ma słabą pamięć i recytuje zbyt wolno, bojąc się, że zupełnie zapomni swojej roli. Rób swoje, señora Heredia, szepnął w poczuciu nieprzezwyciężonego rozczarowania, gniew zatykał mu gardło. Widział, jak tamta się poruszyła, jak się zbliża do łóżka udając, że nie jest pewna własnych nóg, i głos Hortensji: słyszałaś, znasz tę kobietę, Quetita? Queta usiadła obok Hortensji, żadna nie patrzyła w jego stronę, a on odetchnął. Nie potrzebują go, kochana, niech sobie idzie do tamtej: dlaczego udaje, dlaczego gada, ciach. Nie poruszył głową, tylko jego oczy biegały od łóżka do lustra w klozecie, do lustra na ścianie, znów do łóżka, i czuł, jak całe ciało mu twardnieje, a mięśnie napinają się, jakby z poduszek fotelika nagle wysunęły się gwoździe. A one już się zaczęły nawzajem rozbierać i jednocześnie pieściły się, ale ich ruchy były zbyt gwałtowne, by osiągnąć precyzję, ich uściski zbyt szybkie lub zbyt powolne, lub zbyt mocne, i zbyt wielka ta nagła pasja, która kazała ich wargom przywierać do siebie, a on zabiję obie, jeżeli, zabiłbym obie, gdyby. Ale już się nie śmiały: wyciągnęły się, bezładnie splecione ze sobą, już na pół rozebrane, wreszcie milczące, całowały się, ich ciała ocierały się o siebie z leniwą powolnością. Poczuł, że jego wściekłość gaśnie, poczuł pot oblewający mu dłonie i gorzką obecność śliny w ustach. Teraz leżały spokojnie, uwięzione w lustrze toaletki, ręka na sprzączce stanika, palce wślizgujące się pod halkę, kolano jednej pomiędzy udami drugiej. Czekał w napięciu, z łokciami przyciśniętymi do poręczy fotelika. Nie śmiały się, zapomniały o nim, nie patrzyły w jego stronę, i przełknął ślinę. Zdawało się, że się ożywiają, że będzie jeszcze coś więcej, i w pośpiechu przebiegał wzrokiem od jednego lustra do drugiego i znów patrzył na łóżko, aby nie stracić z oczu żadnej z dwóch postaci, tak giętkich, zwinnych, zręcznych, żadnego z ruchów, jakimi rozpinały paski, ściągały z nóg pończochy, zsuwały majtki, pomagając sobie nawzajem, ciągnąc i nic nie mówiąc. Bielizna spadała na dywan, a fala niecierpliwego podniecenia i gorączki docierała aż do jego kąta. Już były nagie i zobaczył, jak Queta, przyklęknąwszy, opada miękko na Hortensję, aż prawie zupełnie zakryła ją swym wielkim brunatnym ciałem, ale przeskakując wzrokiem to na sufit, to na łóżko, to na lustro w łazience, zdołał ją dostrzec, jakby pociętą w kawałki pod tym masywnym cieniem, który na niej leżał: fragment białego pośladka, biała pierś, bieluteńka stopa, pięty, i jej czarne włosy, splątane z potarganą rudą czupryną Quety. Słyszał, jak oddychają, jak dyszą, słyszał leciutkie skrzypienie sprężyn i zobaczył, jak nogi Hortensji uwalniają się od nóg Quety, unoszą się i kładą na nich, zobaczył, że ich skóra coraz mocniej błyszczy, teraz czuł nawet zapach. Tylko plecy i pośladki drgały głębokim, płynnym rytmem, podczas gdy reszta ciała zastygła w bezruchu. Siedział z rozdętymi nozdrzami, ale i tak brakowało mu tchu; zamknął oczy, otworzył, ustami mocno wciągnął powietrze i wydawało mu się, że czuje zapach tryskającej krwi, ropy, gnijącego mięsa, usłyszał jakiś szmer i spojrzał. Queta leżała teraz na plecach, a Hortensja, maleńka, biała i skulona, rozchyliwszy wilgotne wargi wsuwała głowę pomiędzy ciemne, męskie nogi tamtej. Jej ust już nie było widać, przymknięte oczy skryły się w czarnym gąszczu, a jego ręce rozpinały koszulę, szarpały podkoszulkę, spuszczały spodnie i z wściekłością wyciągały pasek. Podbiegł do łóżka z rzemieniem w garści, nic nie myśląc, nic nie widząc, z oczyma utkwionymi w ciemne wgłębienie, ale zdołał wymierzyć tylko jeden cios: głowy się uniosły, ręce uczepiły się paska, szarpnęły go, wyrwały. Usłyszał przekleństwo, usłyszał swój własny śmiech. Usiłował rozdzielić te dwa ciała, które zbuntowały się przeciw niemu, i czuł, jak go popychają, gniotą, jak oblewa się potem w ślepym, duszącym chaosie, i słyszał bicie własnego serca. Nagle zakłuło go w skroniach, poleciał w pustkę. Przez chwilę trwał nieruchomo, oddychając głęboko, a potem odwrócił się od nich z odrazą, rosnącą jak nowotwór. Leżał wyprostowany, z zamkniętymi oczyma, w mglistej ociężałości, i niejasno zdawał sobie sprawę, że one znów dyszą powróciwszy do tamtego rytmu. Wstał wreszcie, z zawrotem głowy, i nie oglądając się za siebie poszedł do łazienki: musi więcej spać.

– No a ty, Chispas, kiedy się ożenisz, co? – powiedział Santiago.

Do samochodu podszedł kelner, oparł tacę na okienku. Chispas podał Teté coca-colę, a dla nich obu wziął piwo.

– Już teraz chciałem się żenić, ale mam trudności, wiesz, z pracą – powiedział i zdmuchnął pianę z piwa. – Bermudez doprowadził nas prawie do bankructwa. Ostatnio sprawy zaczęły się jakoś układać, ale nie mogę ojca zostawić samego. Od lat nie brałem urlopu. Chciałem podróżować. Powetuję to sobie w miodowym miesiącu, zwiedzę co najmniej pięć krajów.

– W miodowym miesiącu będziesz tak zajęty, że nie zdążysz nic zwiedzić – powiedział Santiago.

– Nie wygaduj takich rzeczy przy smarkuli – powiedział Chispas.

– Opowiedz mi, Teté, jaka jest ta jego Cary – powiedział Santiago.

– Ani z pierza, ani z mięsa – roześmiała się Teté. – Taka wyblakła laleczka z Punta, nawet ust nie umie otworzyć.

– To wspaniała dziewczyna, doskonale się rozumiemy – powiedział Chispas. – Przedstawię ci ją kiedy, mądralo. Już dawniej bym ją zabrał na takie nasze spotkanie, ale naprawdę nie wiem, stary, bo przez te twoje wyskoki ciągle mamy kłopoty, chyba sam to dobrze rozumiesz, nie?

– Ona wie, że nie mieszkam w domu? – powiedział Santiago. Co jej mówiłeś?

– Że jesteś narwany – powiedział Chispas. – Że się pożarłeś ze starym i wyprowadziłeś od nas. Nawet jej nie opowiedziałem, że cię widujemy po kryjomu, ja i Teté, bo mogłaby się wygadać przy rodzicach.

– Z nas to byś wszystko wyciągnął, a sam nigdy nic o sobie nie powiesz – powiedziała Teté. – Tak się nie robi.

– On chce być taki tajemniczy, ale ze mną ci się nie uda, mądralo – powiedział Chispas. – Jak nie chcesz gadać o sobie, to nie. Ja tam o nic nie będę pytał.

– Ale ja konam z ciekawości – powiedziała Teté. – No nie bądź taki, mądralo, opowiedz coś.

– Jeżeli nic nie robisz, tylko ganiasz z pensjonatu do redakcji i z powrotem, to kiedy chodzisz na uniwersytet? – powiedział Chispas. – Nie damy się nabrać. To bujda; wcale nie chodzisz.

– Masz dziewczynę? – powiedziała Teté. – Tylko nie opowiadaj, że nikogo nie masz.

– On się w końcu ożeni z jakąś Murzynką, Chinką albo Indianką, tylko po to, żeby nam pokazać, że jest inny niż wszyscy – zaśmiał się Chispas. – Zobaczysz, Teté.

– No to przynajmniej opowiedz, jakich masz kumpli – powiedziała Teté. – Ciągle się przyjaźnisz z komunistami?

– Zamienił komunistów na moczymordów – śmiał się Chispasi. – Ma takiego kumpla w Chorrillos, co wygląda, jakby dopiero co wyszedł z mamra. Gęba jak u dzikusa, a cuchnie, aż się niedobrze robi.

– Jeżeli dziennikarstwo ci się nie podoba, to na co czekasz, przeproś się z tatusiem i będziesz pracował u niego – powiedziała Teté.

– Interesy jeszcze mniej mnie pociągają niż dziennikarka – powiedział Santiago. – To w sam raz dla Chispasa.

– Jak nie zostaniesz ani adwokatem, ani przemysłowcem, to nigdy nie zrobisz forsy – powiedziała Teté.

– Cała bieda w tym, że ja w ogóle nie chcę robić forsy – powiedział Santiago. – Zresztą po co. Ty i Chispas będziecie milionerami; jak będzie trzeba, to mi przecież coś odpalicie.

– Znowu zaczynasz – powiedział Chispas. – Można wiedzieć, co masz przeciwko ludziom, którzy chcą zarabiać pieniądze?

– Nic, po prostu ja sam nie mam ochoty robić forsy i tyle – powiedział Santiago.

– Ba, to najłatwiej – powiedział Chispas.

– Zanim się na dobre pokłócicie, chodźmy coś zjeść – powiedziała Teté. – Umieram z głodu.

Następnego ranka obudziła się jeszcze przed Simula. Na zegarze w kuchni była dopiero szósta, ale niebo już było jasne i minął nocny chłód. Spokojnie zamiotła swój pokój i posłała łóżko. Jak zwykle przez dłuższą chwilę trzymała nogę pod prysznicem, zanim powoli cała wsunęła się pod strumień wody; namydliła się, z uśmiechem przypominając sobie powiedzonka pani: teraz łapki, teraz tyłeczek, teraz piersiątka. Kiedy wyszła, Simula już robiła śniadanie i kazała jej obudzić Carióte. Zjadły i o pół do ósmej poszła po gazety. Chłopak z kiosku kiedyś jej dokuczał, ale zamiast mu się odciąć, pożartowała z nim chwilę. Była w dobrym humorze, do niedzieli już tylko trzy dni. Kazały się wcześnie obudzić, powiedziała Simula, idź już wreszcie, zanieś im śniadanie. Kilka razy zapukała do drzwi, zaspany głos pani: co tam? i weszła mówiąc: w „La Prensa” jest fotografia pana, proszę pani. Jedna z leżących na łóżku postaci poruszyła się w półmroku, zapłonęła lampka na nocnym stoliku. Pani odrzuciła włosy do tyłu i podczas gdy Amalia ustawiała tacę na krześle i przysuwała do łóżka, pani przeglądała gazetę. Może odsłonić okno, proszę pani? ale pani nie odpowiedziała: mrugała oczyma, wpatrując się w fotografię. Wreszcie, nie odwracając głowy, wyciągnęła rękę i lekko potrząsnęła panienką Queta.

– Czego chcesz – poskarżył się kłębek prześcieradeł. Daj mi spać, jeszcze noc.

– On uciekł, Queta – szarpała ją ze złością, zdumiona wpatrywała się w gazetę. – Wyjechał, uciekł.

Panienka Queta usiadła, przecierała zapuchnięte oczy, przechyliła się i też spojrzała na fotografię, i Amalii nagle zrobiło się wstyd, że widzi je tak razem, całkiem nagie.

– Do Brazylii – powtarzała pani przerażonym głosem. I nawet nie przyszedł, nawet nie zadzwonił. Wyjechał i nawet marnego słowa mi nie powiedział, Queta.

Amalia nalewała kawę do filiżanek, starała się coś przeczytać, ale widziała tylko czarne włosy pani i rude panienki Quety, wyjechał i co teraz będzie.

– Na pewno musiał, to było coś nagłego – mówiła panienka Queta zakrywając sobie piersi prześcieradłem. – Przyśle ci pieniądze na podróż. Na pewno ci zostawił list.

Pani zmieniła się na twarzy i Amalia widziała, jak jej drżą usta, dłoń, która trzymała gazetę, zmięła ją teraz; co za nędznik, Queta, nie zadzwonił, nie zostawił jej ani centavo, rozpłakała się. Amalia wyszła z pokoju: nie martw się, kochana, słyszała już na schodach, gdy biegła opowiedzieć wszystko Carlocie i Simuli.

Przepłukał usta, dokładnie się umył, przetarł włosy chusteczką skropioną kolońską wodą. Ubrał się powoli, umysł miał wyjałowiony, szum w głowie. Wrócił do sypialni, te dwie już się przykryły prześcieradłami. W półmroku widział rozrzucone włosy, z umazanych szminką twarzy biło nasycenie, z oczu senny spokój. Queta skuliła się i zasypiała, ale Hortensja patrzyła na niego.

– Nie zostaniesz? – jej głos był obojętny, bez wyrazu.

– Nie ma miejsca – powiedział od drzwi i wychodząc uśmiechnął się do niej. – Może jutro wpadnę.

Szybko zbiegł po schodach, podniósł z dywanu teczkę, wyszedł na ulicę. Ludovico i Ambrosio siedząc pod ogrodowym murem rozmawiali z policjantami zza rogu. Na jego widok umilkli i zerwali się na nogi.

– Dobry wieczór – mruknął dając dwie dziesiątki policjantom. – Wypijcie sobie na rozgrzewkę.

Ledwie do niego dotarły ich uśmiechy, ich podziękowania, wsiadł do samochodu: Chaclacayo. Oparł głowę na poduszkach, postawił kołnierz, kazał podnieść szyby w oknach. Siedząc nieruchomo, słuchał gadaniny Ambrosia i Ludovica i od czasu do czasu otwierał oczy patrząc na znajome ulice, place, ciemną autostradę: w uszach miał jednostajny szum. Kiedy się zatrzymali, dwa błyski reflektorów padły na ich wóz. Usłyszał komendę i dobry wieczór, zobaczył sylwetki strażników otwierających bramę. Jutro o której, don Cayo? – powiedział Ambrosio. O dziewiątej. Głosy Ambrosia i Ludovica gubiły się za jego plecami i stojąc na progu domu zobaczył jeszcze, jak tamci otwierają garaż. W stołowym nalał sobie do szklanki lodowatej wody i wolno powlókł się do sypialni, czując, jak szklanka drży mu w ręce. Proszki na sen były na półeczce przy wannie, obok maszynki do golenia. Wziął dwa i popił sporym łykiem wody. Po ciemku nakręcił zegarek i nastawił budzik na wpół do dziewiątej. Przykrył się po samą szyję. Służąca zapomniała zasłonić okno, niebo było jak czarny kwadrat upstrzony maleńkimi błyszczącymi punktami. Proszki sprowadzą sen za jakie dziesięć, piętnaście minut. Położył się za dwadzieścia czwarta, a fosforyzujące strzałki na budziku wskazywały za kwadrans czwartą. Jeszcze tylko pięć minut i uśnie.

TRZY

I

Przyszedł do redakcji trochę przed piątą i właśnie zdejmował marynarkę, kiedy w głębi sali zadzwonił telefon. Zobaczył, że Arispe odbiera, porusza ustami, przebiega wzrokiem po pustych biurkach i wreszcie go zauważył. Zavalita, proszę tutaj. Przeszedł przez salę i zatrzymał się przed stołem zawalonym petami, papierami, plikami fotografii i zwojami szpalt korektorskich.

– Te cwaniaki z kryminalnego nie zjawią się przed siódmą – powiedział Arispe. – Niech pan tam pojedzie, zbierze dane i odda potem Becerricie.

– Generał Garzón 311 – przeczytał Santiago. – To dzielnica Jezus Maria, prawda?

– Niech pan już leci, ja jeszcze mam dwa słowa do Periquita i Darío – powiedział Arispe. – W archiwum powinny być jej zdjęcia.

– Pokroili Muzę? – powiedział Periquito w furgonetce, zakładając fum do aparatu. – A to dopiero.

– Kilka lat temu śpiewała w radiu – powiedział szofer Darío. – Kto ją zabił?

– Zabójstwo w afekcie, zdaje się – powiedział Santiago. – Nigdy o niej nie słyszałem.

– Robiłem jej zdjęcia, kiedy była Królową Komediantów, kobitka na sto dwa – powiedział Periquito. – Robisz teraz w kryminalnym, Zavalita?

– Tylko ja byłem w redakcji, kiedy zawiadomiono Arispe-go – powiedział Santiago. – Będę miał nauczkę, żeby nie przychodzić punktualnie.

Dom był tuż obok apteki, na ulicy stały dwa wozy policyjne i gromada gapiów, o, przyszli z „Kroniki”, wrzasnął jakiś smarkacz. Musieli pokazać policjantowi swoje dziennikarskie legitymacje i Periquito sfotografował front domu, schody i podest na pierwszym piętrze. Otwarte drzwi, myśli, dym z papierosów.

– A pana to nie znam – powiedział tłuścioch z grubym podbródkiem, w granatowym mundurze; uważnie oglądał jego legitymację. – Co jest z Becerritą?

– Nie było go w redakcji, kiedyśmy dostali telefon – i Santiago poczuł dziwny zapach, zapach spoconego ciała, myśli, zapach gnijących owoców. – Pan mnie nie zna, inspektorze, bo pracuję w innym dziale.

Błysnął flesz Periquita, grubas zamrugał i odsunął się na bok. Kilku ludzi kręciło się po pokoju, coś szeptali, i Santiago zobaczył fragment wy tapetowane j na niebiesko ściany, brudną podłogę, nocną szafkę, czarną narzutę na łóżku. Przepraszam, dwaj mężczyźni zrobili mu przejście, jego oczy biegały tam i z powrotem bardzo szybko, ta biała postać, myśli, nie zatrzymywały się na plamach zakrzepłej krwi, na czarno-czerwonych wargach ran, na plątaninie włosów zakrywających twarz, na czarnym puszystym gąszczu pomiędzy nogami. Nie poruszył się, nic nie powiedział. Aparaty Periquita trzaskały z prawej i z lewej, można sfotografować twarz, inspektorze? Czyjaś ręka odsunęła włosy i odsłoniła twarz niebieskawą i nietkniętą, z cieniami pod wygiętym łukiem rzęs. Dziękuję, inspektorze, powiedział Periquito kucając przy łóżku, i znowu trysnął strumyczek białego światła. Przez dziesięć lat śniłeś o niej, Zavalita, gdyby Anita wiedziała, pomyślałaby, że się kochałeś w Muzie, i byłaby zazdrosna.

– Od razu widać, że nasz przyjaciel z redakcji jest nowy – powiedział ten z podbródkiem. – Niech pan tylko nie zemdleje, chłopcze, mamy już i tak dosyć roboty z tą damą. – Zasnute dymem twarze rozluźniły się w uśmiechach, Santiago przemógł się i też zdołał się uśmiechnąć. Biorąc ołówek zdał sobie sprawę, że dłoń ma mokrą od potu; wyjął notes, jego oczy znowu tam pobiegły: plamy krwi, rozchylające się piersi, sutki ciemne jak pieprzyki. Zaduch docierał do niego falami, mdliło go.

– Po sam pępek ją ciachnęli – Periquito jedną ręką zmieniał żarówki; przygryzł język. – Sadyści.

– Gdzie indziej też ciachnęli – stwierdził rzeczowo grubas. – Chodź tu bliżej, Periquito, i pan też, młody człowieku, spójrzcie, fest ją zrobił.

– Dziurka w dziurce – szepnął czyjś teatralnie afektowany głos i Santiago usłyszał chichoty i szmer niezrozumiałych komentarzy. Oderwał wzrok od łóżka, podszedł do mężczyzn w mundurach.

– Może mi pan podać szczegóły, inspektorze?

– Najpierw się przedstawimy – powiedział grubas dobrodusznie i wyciągnął do niego miękką dłoń. – Adalmiro Peralta, szef wydziału zabójstw, a to mój pomocnik, pierwszy oficer Ludo vico Panto ja. O nim niech pan też nie zapomina.

Znowu zrobiłeś wysiłek, żeby się uśmiechnąć, żeby notując cały czas się uśmiechać, Zavalita, a pióro biegało histerycznie po papierze, ślizgając się na wszystkie strony.

– Uprzejmość za uprzejmość, Becerritą już będzie wiedział, jak się odwdzięczyć – słyszał tymczasem roześmiany, poufały głos inspektora Peralty. – My wam damy pierwszeństwo druku, a panowie nam zrobią trochę reklamy, tego nigdy nie jest za dużo.

Znowu śmiech, flesze, ten zaduch i dym z papierosów: wtedy, Zavalita. Santiago przytaknął i w złożonym na pół notatniku, opartym o własną pierś, bazgrał coś jeszcze, kreślił, stawiał kropki, litery skakały mu przed oczyma podobne do hieroglifów.

– Zawiadomiła nas ta staruszka, co mieszka sama tu obok – powiedział inspektor. – Usłyszała krzyki, przybiegła i zastała drzwi otwarte. Musieli ją zabrać do Opieki Społecznej, szok nerwowy. Masz pan pojęcie, jak ją wzięło, kiedy się nadziała na tę siekaninę.

– Osiem cięć nożem – powiedział pierwszy oficer Ludovico Pantoja. – Stwierdzone przez lekarza sądowego, młody człowieku.

– Chyba coś zażywała – powiedział inspektor Peralta. – Tak mi się wydaje, bo i ten zapach, i widać po oczach. Ostatnio prawie stale brała narkotyki. Mamy raporty. Zresztą to wykaże sekcja.

– Rok temu była wmieszana w aferę z narkotykami – powiedział oficer Ludovico Pantoja. – Wzięli ją razem ze znaną złodziejką. Nisko upadła, nie ma co.

– Można sfotografować narzędzie zbrodni, inspektorze? – powiedział Periquito.

– Już zabrane, w laboratorium – powiedział inspektor Peralta. – Zwyczajny rzeźnicki nóż, piętnastocenty metro wy. Tak, zostawił w prezencie odciski palców.

– Nie wiem, co za jeden, ale on już jest skończony – powiedział oficer Ludovico Pantoja. – Wszędzie pełno odcisków, nawet noża nie zabrał ze sobą, zrobił to w biały dzień. To nie był zawodowiec ani żaden z tej branży.

– Nie zidentyfikowaliśmy go, bo ta pani nie miała jednego faceta, ale całą kupę – powiedział inspektor Peralta. – Kogo się tylko dało naciągnąć; ostatnio tak to było. Biedaczka, całkiem się zeszmaciła.

– Niech pan spojrzy, gdzie to jej przyszło umrzeć – oficer Ludovico Pantoja z politowaniem wskazał ręką na meble. – A kiedyś miała wszystkiego o, potąd.

– Była Królową Komediantów tego roku, kiedy zacząłem pracować w „Kronice” – powiedział Periquito. – W czterdziestym czwartym. To już czternaście lat, psiakrew.

– W życiu jak na huśtawce, raz w górę, raz w dół – uśmiechnął się inspektor Peralta. – Niech pan to zdanko weźmie do swojego artykułu, młody człowieku.

– Pamiętam ją z czasów, kiedy była ładniejsza – powiedział Periquito. – Prawdę rzekłszy to nie takie znowu cudo.

– Czas robi swoje, Periquito – powiedział inspektor Peralta. – No i te cięcia też ją zeszpeciły.

– Pstryknąć cię, Zavalita? – powiedział Periquito. – Becerrita zawsze każe się fotografować razem z trupem, to do jego kolekcji. Ma już tysiące takich fotosów.

– Znam tę kolekcję Becerrity – powiedział inspektor Peralta. – Mocna rzecz, nawet dla takich jak ja, co niejedno widzieli.

– Jak wrócę do redakcji, poproszę pana Becerrę, żeby do was zadzwonił, inspektorze – powiedział Santiago. – No, to nie będę zabierał czasu. Bardzo dziękuję za informacje.

– Niech pan mu powie, żeby wpadł do nas do biura koło jedenastej – powiedział inspektor Peralta. – Bardzo mi było miło pana poznać.

Wyszli i na schodach Periquito przystanął, żeby sfotografować drzwi sąsiadki, która odkryła trupa. Gapie ciągle stali na chodnikach, zaglądali na schody ponad ramieniem policjanta pilnującego wejścia. Darío, w furgonetce, palił papierosa: czemu go nie wpuścili, tak by chciał zobaczyć. Wsiedli i odjechali, a w chwilę później minęli się z samochodem „Ostatnich Wiadomości”.

– Sprzątnęliście im bombę sprzed nosa – powiedział Darío.

– Norwin dopiero teraz pojechał.

– Jasne, bracie – Periquito pstryknął palcami i szturchnął łokciem Santiago. – To była kochanka Cayo Bermúdeza. Widziałem ich kiedyś razem, jak wchodzili do jakiejś knajpy na ulicy Capón. Jasne, bracie.

– Nie czytałem gazet, nie wiem, o co panu chodzi – mówi Ambrosio. – Ja już pewno wtedy byłem w Pucallpa, paniczu.

– Kochanka Cayo Bermúdeza? – powiedział Darío. – A to dopiero.

– Czułeś się jak Sherlock Holmes, kiedy zacząłeś rozgrzebywać tę cuchnącą historię, co? – powiedział Garlitos. – Drogo cię to kosztowało, Zavalita.

– Byłeś jego szoferem i nie wiedziałeś, że ma kochankę?

– mówi Santiago.

– Nie wiedziałem i nigdy jej nie widziałem – mówi Ambrosio. – Pierwsze słyszę, paniczu.

Pierwsze oszołomienie ustąpiło, teraz byłeś niespokojny, podniecony, twardy i gwałtowny, wóz wjeżdżał do śródmieścia, a ty, Zavalita, starałeś się odczytać bazgroły z notatnika i odtworzyć rozmowę z inspektorem Peralta. Wyskoczył z auta i wielkimi susami wbiegł na schody „Kroniki”. W redakcji paliły się wszystkie światła, biurka były zajęte, ale nawet się nie zatrzymał, z nikim nie rozmawiał.

Wygrałeś na loterii? spytał Garlitos, a on ale bomba, Garlitos. Usiadł do maszyny i przez godzinę nie odrywał od niej oczu, pisał, poprawiał i bez przerwy palił. Potem, pogadując z Carlitosem, niecierpliwy, dumny z siebie, Zavalita, czekał na Becerritę. I wreszcie zobaczył, że wchodzi, płasko-nosy, tłusty, w kwaśnym humorze, postarzały Becerrita, w swoim kapeluszu sprzed wieków, z twarzą emerytowanego boksera, ze śmiesznym wąsikiem, z palcami żółtymi od nikotyny. Co za rozczarowanie, Zavalita. Nie odpowiedział na jego dzień dobry, ledwie rzucił okiem na te trzy kartki maszynopisu, bez cienia zainteresowania wysłuchał relacji Santiago. Jedna zbrodnia więcej, co to dla niego, dla Becerrity, który od rana do wieczora, dniem i nocą obracał się pośród-zbrodni,

Zavalita, pośród morderstw, malwersacji, podpaleń, napaści, dla niego, który od ćwierć wieku żył z tych historii o handlarzach narkotykami, złodziejach, bandytach, dziwkach. Ale moment zniechęcenia szybko minął, Zavalita. Myśli: niczym się nie entuzjazmował, znał swój fach. Myśli: może mu się i spodobało. Zdjął swój kapelusik fin de siécle’owy, zrzucił marynarkę, zawinął rękawy koszuli, na łokciach podtrzymywane gumkami, jak u kasjera, myśli, i rozluźnił krawat, równie zniszczony i brudny jak garnitur i buty, rozlazły i kwaśny szedł przez całą salę, obojętny na ukłony, ciężki i zwalisty, i stanął przed biurkiem Arispego. Santiago, żeby lepiej słyszeć, podszedł do kąta, gdzie siedział Garlitos. Becerrita zastukał palcami w maszynę do pisania i Arispe podniósł głowę: czym mogę służyć, panie i władco?

– Daj mi rozkładówkę, tylko dla mnie – ten jego głos, chropowaty i chory, myśli, rozlazły i kpiący. – i Periquita do mojej dyspozycji, na trzy, cztery dni, co najmniej.

– I willę z fortepianem nad brzegiem morza, tak, panie i władco? – powiedział Arispe.

– No i jeszcze kogoś do pomocy, na przykład Zavalite, bo u mnie dwóch ludzi na urlopie – rzekł sucho Becerrita. – Jeżeli chcesz, żebyśmy ten temat zrobili do końca i bez pudła, to musi być do tego oddelegowany specjalny redaktor.

Arispe w zamyśleniu obgryzał koniec czerwonego ołówka, przerzucał maszynopis; potem jego oczy przesunęły się po sali, jakby szukając kogoś, wpadłeś, powiedział Garlitos, odmów pod jakimkolwiek pretekstem. Ale ty nie odmówiłeś, Zavalita, szczęśliwy podszedłeś do biurka Arispego, szczęśliwy do paszczy lwa. Podniecenie, emocja, krew: a jeszcze niedawno taki się czułeś zgnojony, Zavalita.

– Chce pan przejść na parę dni do kryminalnego? – powiedział Arispe. – Becerrita pana potrzebuje.

– To teraz można sobie wybierać? – mruknął kwaśno Becerrita. – Kiedy ja przyszedłem do „Kroniki”, nikt mnie nie pytał, czy chcę. Niech pan się przeleci po komisariatach, otwieramy rubrykę kryminalną i pan będzie ją robił. Od dwudziestu lat trzymają mnie na tej samej robocie i jeszcze mnie dotąd nie pytano, czy to lubię.

– Pewnego pięknego dnia, mój panie i władco, wszystkie twoje humorki zbiorą się tutaj – Arispe końcem czerwonego ołówka dotknął klatki piersiowej – sfermentują i rozsadzą ci serduszko. A poza tym gdybyśmy cię teraz zabrali z kryminalnego, umarłbyś ze zmartwienia, Becerrita. Jesteś asem peruwiańskiej kryminalistyki.

– Tak, ale na co mi to, skoro nie ma tygodnia, żeby mi nie protestowali weksla – zrzędził Becerrita nie siląc się na skromność. – Wolałbym, żeby mnie tak nie chwalili, a za to podnieśli mi pensję.

– Przez dwadzieścia pięć lat za darmo używasz sobie z najdroższymi kurwami, za darmo się zalewasz w najdroższych knajpach i jeszcze ci źle, mój panie i władco – rzekł Arispe. – A co my mamy powiedzieć, my, którzy musimy się liczyć z każdym groszem, kiedy chcemy sobie przepłukać gardło albo przygadać dziewczynkę.

Stukanie maszyn ustało, roześmiane twarze śledziły zza biurek tę wymianę zdań, a Becerrita już zaczął się bezpłciowo uśmiechać i wydawać z siebie te krótkie piski, ten chrypiący, antypatyczny chichot, który po pijanemu, myśli, zamieniał się w grzmiącą czkawkę i ataki agresywności.

– Zdziadziałem – rzekł wreszcie. – Już tak nie piję, już nie lecę na baby.

– Na starość zmieniłeś upodobania – powiedział Arispe i spojrzał na Santiago. – Niech pan uważa, bo już wiem, czemu Becerrita chce pana do swojego działu.

– Naczelnym redaktorom też czasami dopisuje humorek – zachrypiał Becerrita. – A co z drugą sprawą? Dajesz mi rozkładówkę i Periquita?

– Daję, ale nie znęcaj się nad ludźmi – powiedział Arispe. – To ma być wstrząsające i ma nam podnieść nakład. To ma być smakowity kąsek, panie i władco.

Becerrita kiwnął głową, odwrócił się, maszyny znów zastukały, i Santiago ruszył za nim do jego biurka. Stało w głębi sali, siedząc przy nim widział plecy wszystkich kolegów, myśli, to był jeden z jego koników. Przychodził na bańce, pakował się w sam środek redakcji, rozpinał marynarkę i z dłońmi na opasłych biodrach: mnie zawsze wszyscy pokazują tyłek! Redaktorzy kurczyli się na swoich krzesłach, wsadzali nosy w maszynopisy, nawet Arispe nie odważył się na niego spojrzeć, myśliwa tymczasem Becerrita z wolna wodził spojrzeniem rozwścieczonych oczu po twarzach pogrążonych w pracy reporterów, mają go gdzieś, nie? jego kolumnę i jego samego, nie? przyglądał się korektorom skupionym nad szpaltami, to dlatego wepchnęli go w kąt, w sam zadek redakcji? upartemu, nieobecnemu duchem Hernándezowi, to po to, żeby oglądał ich tyłki, tych szanownych panów z działu miejskiego, tych arystokratów z działu depesz? spacerował po sali jak rozgorączkowany generał przed bitwą: po to, żeby bździny panów redaktorów leciały mu prosto w gębę? i od czasu do czasu wybuchał przykrym, hałaśliwym śmiechem. Ale kiedy Arispe zaproponował mu zmianę miejsca to się oburzył, myśli: co jest, cholera, ja się stąd nie dam ruszyć. Po moim trupie. Jego biurko było niziutkie i trochę koślawe, jak on sam, myśli, lepkie od brudu, podobnie jak i jego wytłuszczony, szarawy garnitur. Usiadł, zapalił nędznego papierosa, a Santiago czekał stojąc, przejęty tym, że chciał właśnie ciebie, Zavalita, już podniecony na myśl o artykułach, które napisze: palił się do tej harówki jak inny na dobrą popijawę, Garlitos.

– No dobra, jak nam to wpakowali, to trzeba się brać do roboty. – Becerrita podniósł słuchawkę telefonu, nakręcił numer, rozmawiał przytknąwszy skrzywione wargi do samej słuchawki, podczas gdy jego tłusta dłoń o czarno obrzeżonych paznokciach bazgrała coś na papierze.

– Zawsze szukałeś mocnych wrażeń – powiedział Garlitos. – W pewnym sensie poszli ci na rękę.

– Tak, to jest w Porvenir, niech pan tam zaraz pojedzie, razem z Periquitem – Becerrita odłożył słuchawkę, utkwił w Santiago spojrzenie zaropiałych oczek. – Ta babka kiedyś tam śpiewała. Właścicielka mnie zna. Niech pan zbierze informacje, zdjęcia. Jej przyjaciółki, przyjaciele, adresy, jakie życie prowadziła. Periquito niech sfotografuje lokal.

Santiago wybiegł, marynarkę wkładał już na schodach. Becerrita zdążył zawiadomić Daría, i furgonetka, czekająca tuż pod bramą, korkowała ruch na ulicy; kierowcy naciskali klaksony. Po chwili zjawił się Periquito, był wściekły.

– Już kiedyś mówiłem Arispemu, że nie będę pracował z tą pijawką, a teraz sprzedał mnie na cały tydzień Becerricie – wywrzaskiwał zakładając film. – On nas zetrze na proszek, Zavalita.

– Może i ma różne pieskie humory, ale o swoich ludzi to się użera jak lew – powiedział Darío. – Gdyby nie on, ten moczymorda Garlitos dawno by od nas wyleciał. Daj spokój Becerricie.

– Mam dość, rzucę dziennikarkę – powiedział Pieriquito. Będę robił reklamówki. Tydzień z Becerrita to gorsze niż złapać szankra.

Auto wjechało w Colmena, potem wzdłuż Parku Uniwersyteckiego, minęło Azángaro, a dalej kamienną biel Pałacu Sprawiedliwości, w deszczowym popołudniu prześliznęło się ulicą República, a kiedy po prawej, w ciemnym ogrodzie, zajaśniały oświetlone okna i roziskrzona fasada „Cabafti”, Periquito wybuchnął śmiechem, ni z tego, ni z owego, już pogodzony z losem: nawet mu się nie chce patrzeć na ten chlew, Zavalita, jeszcze czuje w wątrobie niedzielne pijaństwo.

– Jeden artykulik na jego kolumnie może pogrążyć każdą dzidzię z kabaretu, doprowadzić do zaniknięcia każdego burdelu, załatwić każdą budę – powiedział Darío. – Becerrita to bóg limańskiego półświatka. I żaden kierownik innego działu tak się nie obchodzi z ludźmi jak on. Zabiera do lokali, stawia wódkę, sprowadza dziewczynki. Nie masz się na co skarżyć, Periquito.

– Niech ci będzie – zgodził się Periquito. – Dobra mina do złej gry. Jak trzeba, to trzeba, zamiast się truć, postarajmy się wykorzystać jego słabość do tych rzeczy.

Burdele, cuchnące nory, podejrzane bary pełne rzygowin, fauna godziny trzeciej nad ranem. Myśli: jego słabość. Tam stawał się człowiekiem, myśli, tam nie można go było nie kochać. Darío zahamował: pozbawiony twarzy tłum snuł się po chodnikach w półmroku alei 28 Lipca, po mrocznych postaciach pełzało konające, zjełczałe światło latarń dzielnicy Porvenir. W powietrzu wisiała mgła, wieczór był wilgotny. Drzwi „Monmartre” zamknięte.

– Zapukajmy, Paqueta musi być u siebie – powiedział Periquito. – Tę spelunkę bardzo późno otwierają, tu kończą noc bywalcy wszystkich innych knajp.

Zapukali w szklane drzwi – za szybą, w różowej poświacie pianista, myśli, o zębach tak białych jak klawisze fortepianu, i dwie tancerki z pękami piór na siedzeniu i na głowie – usłyszeli czyjeś kroki, otworzył mizerny chłopak w białej kamizelce i fantazyjnym krawacie, popatrzył na nich porozumiewawczo: z „Kroniki”? Proszę, pani czeka. Zaśmiecony butelkami bar, srebrne gwiazdki na suficie, maleńki parkiet do tańca i stojący mikrofon, puste stoliki, krzesła. Otworzyły się ukryte za barem drzwiczki, dobry wieczór, powiedział

Periquito, to właśnie była Paqueta, Zavalita: jej oczy, w czarnych kołach tuszu, długie sztuczne rzęsy, czerwone policzki, obfite pośladki, obciśnięte ciasno przylegającymi spodniami, i te ruchy cyrkówki na linie.

– Pan Becerra rozmawiał z panią, prawda? – powiedział Santiago. – My w związku z tą zbrodnią w dzielnicy Jezus Maria.

– Obiecał, że nigdzie mnie nie wymieni, przysiągł mi, mam nadzieję, że dotrzyma słowa – jej gąbczasta dłoń, zdawkowy uśmieszek, miodowy głos, w którym można się było dosłuchać strachu i nienawiści. – Jeżeli wybuchnie skandal, to mój lokal ucierpi, pan mnie rozumie, prawda?

– Potrzebujemy tylko paru informacji – powiedział Santiago. – Kim była, co robiła.

– Ledwo ją znałam, prawie nic nie wiem – sztywne rzęsy zatrzepotały wykrętnie, Zavalita, purpurowe wargi stuliły się jak kwiat mimozy. – Już z pół roku, jak u nas nie śpiewa. Więcej, osiem miesięcy. Prawie nie miała głosu, przyjęłam ją z litości, odstawiała trzy czy cztery piosenki i szła do domu. Przedtem była w „La Laguna”.

Zamilkła przy pierwszym błysku flesza i patrzyła na nich z rozchylonymi ustami: Periquito z całym spokojem fotografował bar, parkiet, mikrofon.

– Na co te zdjęcia – powiedziała ze złością, wskazując na niego. – Becerrita przysięgał, że nie będzie o mnie pisać.

– Pokażemy tylko jeden z lokali, w których śpiewała, pani nazwiska nie wymienimy – powiedział Santiago. – Chciałbym się dowiedzieć czegoś o prywatnym życiu Muzy. Może jakaś anegdota, cokolwiek.

– Ja prawie nic nie wiem, już mówiłam – mruknęła Paqueta wodząc oczami za Periquitem. – Oprócz tego, co wiedzą wszyscy. Że kupę lat temu była dosyć znana, że śpiewała w „Embassy”, że potem była przyjaciółką wie pan kogo. Ale myślę, że tego i tak nie napiszecie.

– A czemu nie? – roześmiał się Periquito. – Odna już nie jest prezydentem, tylko Manuel Prado, i „Kronika” jest spod znaku Prado. Możemy pisać, co się nam podoba.

– A ja myślałem, że naprawdę możemy, i napisałem to w pierwszym moim reportażu, Garlitos – zaśmiał się Santiago. – Była kochanka Cayo Bermúdeza zamordowana rzeźnickim nożem.

– Chyba z pana za wielki chojrak, Zavalita – burknął Becerrita, niezbyt życzliwie spoglądając na zapisane przez niego kartki. – A zresztą, zobaczymy, co powie nasz wódz.

– Lepiej będzie: gwiazda piosenki zamordowana ciosami noża, to mniej szokujące – powiedział Arispe. – A poza tym, mój panie i władco, takie są zalecenia z góry.

– No przecież była kochanką tego skurwysyna, tak czy nie? – powiedział Becerrita. – A skoro była i skoro ten łobuz już nie jest w rządzie i nawet nie ma go w kraju, to czemu nie wolno pisać?

– Bo jak napiszemy, to nasze władze dostaną po tyłku, jak dwa a dwa cztery – powiedział Arispe.

– W porządku, ten argument zawsze do mnie przemawia – powiedział Becerrita. – Niech pan to przerobi, Zavalita. Tam gdzie było kochanka Cayo Bermúdeza, wstawi pan Królowa Komediantów.

– No, a potem Bermudez ją rzucił i wyjechał z kraju, to było, jak już się kończyły rządy Odrii – Paqueta wzdrygnęła się: znowu błysnął flesz. – Pan pewnie pamięta, wtedy, co wybuchły te zamieszki w Arequipie. Ona potem wróciła na estradę, ale już jej nie szło tak jak dawniej. Nie ta prezencja, nie ten głos. Ciągle piła, nawet próbowała popełnić samobójstwo. Nie mogła dostać pracy. Biedaczka, źle skończyła.

– Przez cały czas, jak u niego byłeś, nie miał żadnej kobiety? – mówi Santiago. – To chyba był pedałem.

– Jakie życie prowadziła? – powiedziała Paqueta. – Niedobre życie, już panu mówiłam. Piła, przyjaciele ją rzucili, ciągle miała kłopoty z forsą. Wzięłam ją z litości i była u mnie krótko, ze dwa miesiące, a może i mniej. Goście się przy niej nudzili. Jej piosenki wyszły z mody. Starała się być w kursie, ale te nowe rytmy jej nie wychodziły.

– Nie kochał się w żadnej, ale kobiety miał, owszem – mówi Ambrosio. – To znaczy, dziewczynki, paniczu.

– A co to było z tymi narkotykami, niech nam pani powie – zapytał Santiago.

– Z narkotykami? – powiedziała Paqueta zdumiona. – Z jakimi narkotykami?

– Chodził do burdeli, woziłem go nieraz mówi Ambrosio. – Do tego, co to pan już przedtem wspominał. Ivonne, właśnie do niej. Nieraz.

– Ależ tak, przecież i panią w to wmieszali, zabrali panią razem z nią – powiedział Santiago. – I pan Becerra pani pomógł, to dzięki niemu w gazetach nic nie pisali o pani, przecież pani pamięta, nie?

Nagłe drżenie przemknęło przez mięsistą twarz, nieugięte rzęsy zafalowały gniewnie, ale zaraz hardy uśmieszek złagodził jej rysy. Przymknęła oczy, jakby chciała spojrzeć w głąb siebie samej i wyłowić z pamięci ten zagubiony epizod: ach, o to chodzi, no tak, tak.

– A Ludovico, ten co panu mówiłem, ten co mnie wysłał do Pucallpa, ten co po mnie szoferował u don Cayo, on go też woził do burdelu, przez cały czas – mówi Ambrosio. – Nie, paniczu, nie był pedałem.

– Nie było żadnych narkotyków ani nic podobnego, to pomyłka, wszystko się zaraz wyjaśniło – powiedziała Paqueta. – Policja zatrzymała jednego gościa, przychodził tutaj od czasu do czasu, zdaje się, że handlował kokainą, no i wzięli mnie i ją na świadka. Nic żeśmy nie wiedziały i zaraz nas wypuścili.

– Z kim była Muza, kiedy tutaj pracowała? – powiedział Santiago.

– To znaczy z kim żyła? – jej wystające, nierówne zęby, Zavalita, jej plotkarskie oczy. – Z różnymi. Dużo tego było.

– Nie powie mi pani nazwisk – rzekł Santiago. – Ale może przynajmniej, co to za faceci, jakiego pokroju.

– Miała jakieś swoje przygody, ale ja tam nie wiem, nie znam szczegółów, nie przyjaźniła się ze mną – powiedziała Paqueta. – Wiem to co i wszyscy, że zeszła na psy, i tyle.

– Nie wie pani, czy miała tutaj jakąś rodzinę? – powiedział Santiago. – Albo przyjaciółkę, która mogłaby nam coś o niej powiedzieć?

– Nie sądzę, żeby miała rodzinę – powiedziała Paqueta. – Mówiła, że jest Peruwianką, ale niektórzy ją brali za cudzoziemkę. Podobno te peruwiańskie papiery to jej załatwiał wie pan kto, kiedy była jego kochanką.

– Pan Becerra chciałby mieć jakieś fotografie Muzy z czasów, kiedy tutaj śpiewała – powiedział Santiago.

– Dam panu, ale bardzo proszę, nie mieszajcie mnie do tego, nie piszcie o mnie – powiedziała Paqueta. – Tylko pod tym warunkiem wam pomogę. Becerrita mi obiecał.

– I dotrzymamy słowa, proszę pani – powiedział Santiago. – Nie zna pani nikogo, kto by mógł nam dostarczyć informacji o niej? To ostatnia sprawa i zostawimy panią w spokoju.

– Przestała śpiewać i tyle ją – widziałam – Paqueta westchnęła, nagle przybrała tajemniczy, donosicielski wyraz twarzy. – Ale różne rzeczy się o niej słyszało, że poszła do takiego domu, pan wie. Zresztą ja nie wiem nic pewnego. Tylko tyle, że mieszkała z jedną z tych, co pracowały u tej Francuzki.

– Muza mieszkała z jakąś dziewczynką od Ivonne? – powiedział Santiago.

– A tak, o Francuzce to możecie pisać, gdzie wam się podoba – roześmiała się Paqueta i jej przesłodzony głos aż ociekał nienawiścią. – Wymieńcie ją po nazwisku, niech policja z niej co wyciągnie. Ta stara dużo wie.

– A jak się nazywała ta jej przyjaciółka, co z nią mieszkała? – powiedział Santiago.

– Queta? – mówi Ambrosio i po chwili, osłupiały: – Queta, paniczu?

– Jeśli powiecie, że to ja wam mówiłam, to już po mnie, Francuzka to mój najgorszy wróg – w głosie Paquety dźwięczała przymilność. – Prawdziwego nazwiska nie znam. Queta to jej pseudo.

– Nigdy jej nie widziałeś? – mówi Santiago. – Nigdy nie słyszałeś, żeby Bermúdez o niej mówił?

– Mieszkały razem i różnie o nich gadali – szepnęła Paqueta robiąc oko. – Że tam było coś więcej niż przyjaźń. Ale może to tylko plotki.

– Nigdy nie słyszałem i nie widziałem – mówi Ambrosio. – Don Cayo mi nie opowiadał o swoich dziewczynkach, ja byłem tylko szoferem, paniczu.

Wyszli w mgłę, w wilgoć, w półmrok dzielnicy Porvenir; Darío kiwał głową, oparty na kółku. Kiedy zapalał motor, na chodniku ponuro zaszczekał pies.

– Zapomniała o narkotykach, o tym, że siedziała razem z Muzą – śmiał się Periquito. – Cwaniara, nie?

– Cieszy się, że tamtą załatwili, widać, że jej nie znosiła – powiedział Santiago. – Zauważyłeś, Periquito? A że pijaczka, a że straciła głos, a że się źle prowadziła.

– Ale wyciągnąłeś z niej fajne rzeczy – powiedział Periquito. – Nie możesz narzekać.

– To wszystko na nic – powiedział Becerrita. – Trzeba grzebać dalej, aż tryśnie ropa.

Przeszło kilka dni wypełnionych pracą, rozgorączkowanych, Zavalita, wciągało cię to, niepokoiło, myśli: odżyłeś. Niestrudzona bieganina: samochód, wsiadasz, wysiadasz, wchodzisz do knajp, pensjonatów, burdeli, nie kończąca się wędrówka w smutnej nocnej dżungli tego miasta.

– Muza to nie brzmi za dobrze, trzeba ją przechrzcić – powiedział Becerrita. – Śladami Nocnego Motyla!

Pisałeś obszerne relacje, artykuły, notatki, redagowałeś podpisy pod zdjęcia i twoje podniecenie rosło, Zavalita. Becerrita odczytywał z cierpką miną twój maszynopis, skreślał, dorzucał roztrzęsionymi czerwonymi literkami parę zdań i wstawiał nagłówki: Nowe Rewelacyjne Dane O Zmarnowanym Życiu Nocnego Motyla Kobiety Zamordowanej W Dzielnicy Jezus Maria. Czy Muza Była Kobietą O Straszliwej Przeszłości? Reporterzy „Kroniki” Rozpraszają Mrok Wokół Zbrodni Która Poruszyła Całą Limę. Od Artystycznych Sukcesów Aż Po Krwawą Śmierć Dawnej Królowej Komediantów. Nocny Motyl Pod Ciosami Noża, Upadła Na Samo Dno Zepsucia Mówi Właścicielka Kabaretu W Którym Muza Śpiewała Swoje Ostatnie Piosenki. Czy Muza Straciła Głos Pod Wpływem Środków Oszałamiających?

– Pobiliśmy na łeb tych z „Ostatnich Wiadomości” – powiedział Arispe. – Dolewaj oliwy do ognia, Becerrita.

– Więcej ochłapów dla psiarni, Zavalita – mówił Garlitos. To są zalecenia naszego wodza.

– Dobrze się pan spisał, Zavalita – mówił Becerra. – Za dwadzieścia lat będzie z pana jaki taki dziennikarz.

– Wygrzebywać to gówno z całym entuzjazmem, dziś trochę, jutro trochę, pojutrze znowu coś niecoś – powiedział Santiago. – A kiedy zbierze się cała góra gnoju, okazuje się, że trzeba ją samemu zeżreć do ostatniej odrobiny. To właśnie mi się przydarzyło, Garlitos.

– To już koniec, señor Becerra? – powiedział Periquito. – Mogę iść spać?

– Jeszcześmy nawet nie zaczęli – powiedział Becerrita. – Idziemy do Madame i sprawdzimy, czy to prawda, co o niej nagadali.

Na powitanie wyszedł Robertito, witajcie pod naszym dachem, co słychać, señor Becerra, ale Becerrita zaraz zgasił ten jego radosny szczebiot: przyszli popracować, można wejść do saloniku? Proszę, señor Becerra, panowie pozwolą.

– Dla chłopców piwo – powiedział Becerrita. – A dla mnie ściągnij tu Madame. W pilnej sprawie.

Robertito, wachlując zakręconymi rzęsami, skinął głową z nieprzyjaznym uśmieszkiem i wybiegł tanecznym krokiem. Periquito rozwalił się na fotelu, jak tu wygodnie, jak elegancko, a Santiago usiadł obok niego. Ten wysłany dywanami salonik, myśli, dyskretne oświetlenie, trzy obrazki na ścianach. Na jednym jasnowłosy młodzian w masce na twarzy biegnie krętą ścieżką za dziewczyną o białej cerze i talii osy, a dziewczyna ucieka stąpając na czubkach palców; na drugim młodzieniec dogonił dziewczynę i tulą się do siebie pod gałęziami wierzby płaczącej; na trzecim dziewczyna leży na trawie, piersi ma obnażone i młodzieniec okrywa czułymi pocałunkami jej krągłe ramiona, a na jej twarzy widnieje wyraz tęsknoty i strachu. Cała scena ma za tło wybrzeże jeziora czy też rzeki, a w dali przepływa stado długoszyich łabędzi.

– Jaka ta młodzież teraz zepsuta – powiedział Becerrita z zadowoleniem. – Czy was cokolwiek interesuje? Tylko byście pili i ganiali po burdelach.

Miał taką minę, jakby mu się chciało śmiać, przyżółconymi palcami szarpał wąsik, kapelusz zsunął na kark i z ręką w kieszeni przechadzał się po salonie, jak czarny charakter z meksykańskiego filmu, myśli. Wszedł Robertito z tacą.

– Pani już idzie, proszę pana – skłonił się. – Pytała, czy pan by się nie napił whisky.

– Nie mogę, wrzód żołądka – zagrzmiał Becerrita. – Jak piję, to mam na drugi dzień krwawą sraczkę.

Robertito wyszedł i oto zjawiła się Ivonne, Zavalita. Jej gruby nos pod warstwą pudru, myśli, jej suknia z gazy pobrzękująca cekinami. Dojrzała, doświadczona, uśmiechnięta, pocałowała Becerritę w policzek, światowym ruchem wyciągnęła dłoń do Periquita i Santiago. Spojrzała na tacę, Robertito ich nie obsłużył? z przepraszającą minką nachyliła się i zręcznie nalała piwo, napełniając szklanki do połowy, z grubym kożuchem piany, po czym podsunęła im tacę. Usiadła na brzeżku krzesła, z wyciągniętą szyją, ze zmrużonymi oczyma, pod którymi skóra pofałdowała się w drobniutkie zmarszczki; założyła nogę na nogę.

– Nie rób takiej zdziwionej miny – powiedział Becerrita. – Przecież wiesz, po cośmy przyszli, Madame.

– Naprawdę nie chcesz się napić? nie do wiary – jej cudzoziemski akcent Zavalita, jej pretensjonalne gesty i ta swoboda zadowolonej z siebie pani domu. – Coś podobnego, Becerrita, ty, stary kumpel od kieliszka?

– Były kumpel od kieliszka, z czasów, kiedy wrzód mi nie zżerał żołądka – powiedział Becerrita. – Teraz mogę pić tylko mleko. Najprawdziwsze mleko, nie żadne kurewskie świństwa.

– Zawsze taki sam – Ivonne zwróciła się do Santiago i Periquita. – Ten staruszek i ja jesteśmy ze sobą jak brat z siostrą, od niepamiętnych czasów.

– Tak, w pewnym okresie nawet jak brat z siostrą w kazirodczym związku – zaśmiał się Becerrita i zaraz dodał tym samym poufałym tonem: – A teraz odpowiedz mi jak na spowiedzi. Długo trzymałaś u siebie Muzę?

– Muzę? Ja? – uśmiechnęła się Ivonne. – Zabawny z ciebie spowiednik, Becerrita.

– No proszę, jednak nie masz do mnie zaufania – Becerrita przysiadł na poręczy fotela Ivonne. – I jeszcze do tego kłamiesz.

– Zwariowałeś, mój księżulku uśmiechnęła się Ivonne i trzepnęła Becerritę w kolano. – Gdyby tu kiedykolwiek pracowała, to bym nie mówiła, że nie.

Wyjęła z rękawa chusteczkę, wytarła oczy, już się nie uśmiechała. Oczywiście, znała ją, przychodziła tutaj czasami, kiedy była z tym, no, Becerrita i tak wie, z kim była. Przyprowadzał ją tutaj, żeby się rozerwała, żeby sobie popatrzyła przez to okienko, co wychodzi na bar. Ale o ile ona wie, Muza nigdy nie pracowała w żadnym lokalu. Znowu się zaśmiała, elegancka i pewna siebie. Te maleńkie zmarszczki wokół oczu, na szyi, myśli, i ta jej nienawiść: biedaczka, zarabiała na życie na ulicy, jak zwykła rogówka.

– Jak widzę, przepadałaś za nią, Madame – zachrypiał Becerrita.

– Kiedy była kochanką Bermúdeza, na wszystkich patrzyła z góry – westchnęła Ivonne. – Nawet nie miałam wstępu do jej domu. Dlatego nikt jej nie pomagał, kiedy wszystko straciła. A straciła z własnej winy. Wódka i narkotyki.

– Jesteś zachwycona, że ją pokroili – uśmiechnął się Becerrita. – Masz cholernie uczuciową naturę, Madame.

– Kiedy przeczytałam w gazetach, bardzo się przejęłam, zawsze się przejmuję takimi zbrodniami – powiedziała Ivonne. A zwłaszcza te zdjęcia, to jej mieszkanie. Jeśli zechcesz napisać, że tu pracowała, to doskonale. Reklama dla zakładu.

– Jesteś bardzo pewna siebie, Madame – powiedział Becerrita z bladym uśmieszkiem. – Od razu widać, że złapałaś dobrego opiekuna, nie gorszego od Cayo Bermúdeza.

– To oszczerstwo, Bermúdez nigdy nie miał nic wspólnego z moim lokalem – powiedziała Ivonne. – Był tylko klientem, jak każdy inny.

– Wróćmy do tego samego nocnika, skoro już nam się ulało na podłogę – powiedział Becerrita. – Nie pracowała tutaj, okey. Zawołaj mi tę, co z nią mieszkała. Niech nam dopowie parę szczegółów i damy ci spokój.

– Tę co z nią mieszkała? – twarz jej się zmieniła, Garlitos, straciła cały tupet, zsiniała. – Któraś z moich dziewcząt z nią mieszkała?

– Aha, to policja jeszcze nic o tym nie wie – Becerrita pogłaskał wąsik i łakomie przejechał językiem po wargach. – Ale wcześniej czy później się dowiedzą i wezmą cię na spytki, ciebie i niejaką Quete. Bądź na to przygotowana, Madame.

– Queta? – grom z jasnego nieba, Garlitos. – Ale co ty mówisz, Becerrita.

– Ciągle zmieniają imiona, trudno się w tym połapać, która to? – rzekł cicho Becerrita. – Po co te nerwy, nie jesteśmy z policji. Zawołaj ją. Poufna rozmówka, nic więcej.

– Kto ci powiedział, że Queta z nią mieszkała? – wybełkotała Ivonne: robiła ogromne wysiłki, aby zachować całą swobodę i uśmiech na twarzy.

– A widzisz, Madame, bo ja to mam do ciebie zaufanie, ja jestem naprawdę twoim przyjacielem – szepnął Becerrita z odrobiną złości w głosie. – Powiedziała nam Paqueta.

– Najgorsza kurwa ze wszystkich kurew na świecie – rozpite babsko z zadęciem na wielką damę, Garlitos, potem przestraszona starucha, a jak usłyszała o Paquecie, istna pantera. – Niechby się udławiła miesiączką własnej kurwy-mamusi.

– Jak ładnie się wyrażasz, Madame – Becerrita, uszczęśliwiony, otoczył ramieniem jej plecy. – Pomścimy cię, w jutrzejszym numerze napiszemy, że „Monmartre” to najbardziej zakazana spelunka w całej Limie.

– Ale czy nie rozumiesz, że to ją wykończy? – powiedziała

Ivonne łapiąc Becerritę za kolano. – Nie rozumiesz, że policja ją przymknie, żeby ją wybadać?

– Czy ona coś wiedziała? – rzekł Becerrita zniżając głos do szeptu. – Wie coś?

– Oczywiście, że nie wie, ale nie chce być wmieszana w żadną aferę – powiedziała Ivonne. – Wykończysz ją. Dlaczego chcesz jej to zrobić?

– Nic jej nie chcę zrobić, chcę tylko kilku informacji o prywatnych sprawach Muzy – powiedział Becerrita. – Nie będziemy pisać, że mieszkały razem, nie wymienimy jej nazwiska. Wierzysz w moje słowo czy nie?

– Jasne, że nie – powiedziała Ivonne. – Jesteś taki sam skurwysyn jak Paqueta.

– O, tak to mi się podobasz, Madame – Becerrita z przelotnym uśmieszkiem popatrzył na Santiago i Periquita. – Masz prawo tak mówić.

– Queta to dobra dziewczyna, Becerrita – rzekła półgłosem Ivonne. – Nie pogrążaj jej. Zresztą, mogłoby cię to drogo kosztować. Uprzedzam, ma bardzo oddanych przyjaciół.

– Zawołaj ją wreszcie i nie odstawiaj mi tu dramatycznych scen – uśmiechnął się Becerrita. – Przysięgam, że nic się jej nie stanie.

– Myślisz, że ona jest teraz w nastroju do pracy, po tym wszystkim, co się stało z jej przyjaciółką? – powiedziała Ivonne.

– Doskonale, poślij kogoś do niej i naznacz jej spotkanie ze mną – powiedział Becerrita. – Chcę tylko paru informacji. A jeśli nie będzie miała ochoty na rozmowę, umieszczę jej nazwisko na pierwszej stronie i będzie musiała gadać z tajniakami.

– Przysięgasz, że jak ci przyślę Quete, to nigdzie jej nie wymienisz? – powiedziała Ivonne.

Becerrita przytaknął. Na jego twarzy rozlewał się wyraz zadowolenia, małe oczki błyszczały. Wstał, podszedł do stolika, zdecydowanym gestem wziął szklankę Santiago i wychylił jednym haustem. Na jego ustach pojawiła się biała obwódka piany.

– Tak jest, Madame, przysięgam, poślij po nią i zadzwoń do mnie – powiedział z całą powagą. – Znasz mój telefon.

– Pan myśli, señor Becerra, że ona zadzwoni? – powiedział Periquito w samochodzie. – Bo mnie się wydaje, że zaraz poleci do tej Quety i powie faceci z „Kroniki” wiedzą, że mieszkałaś z Muzą, musisz wiać.

– Ale która to jest ta Queta? – powiedział Arispe. – Na pewno ją znamy, Becerrita.

– To musi być któraś z tych dla specjalnych gości, z tych, co pracują w domu – powiedział Becerrita. – Może ją i znamy, ale pod innym imieniem.

– Ta kobieta to skarb na wagę złota – powiedział Arispe. – Musisz ją znaleźć, mój panie i władco, choćbyś miał całą Limę przewrócić do góry nogami.

– A nie mówiłem, że Madame zadzwoni? – Becerrita patrzył na nich kpiąco, bez cienia pychy. – Dziś o siódmej. Szefie, proszę mi zarezerwować caluteńką rozkładówkę.

– Panowie pozwolą – rzekł Robertito. – Tak, do saloniku. Proszę usiąść.

Teraz, w popołudniowym świetle wpadającym tu przez jedyne okno, salonik stracił swoją tajemniczość i czar. Wypełzłe obicia mebli, myśli, spłowiałe tapety na ścianach, dywan tu i ówdzie przetarty, ze śladami po papierosach. Dziewczyna z obrazków była bez wyrazu, łabędzie ciężkie i niezgrabne.

– Jak się masz, Becerrita – Ivonne nie pocałowała go, nie podała mu ręki. – Przysięgam Quecie, że dotrzymasz słowa. A oni tu po co?

– Niech Robertito przyniesie piwa – rzekł Becerrita nie wstając z fotela, nie patrząc na kobietę, która weszła razem z Ivonne. – Dziś ja stawiam chłopakom, Madame.

– Wysoka, świetne nogi, Mulatka z rudymi włosami – powiedział Santiago. – U Ivonne nigdy jej nie widziałem, Garlitos.

– Proszę siadać – powiedział Becerrita z miną gospodarza. – Panie się nie napiją?

Robertito nalewał piwo, drżały mu ręce, kiedy podawał szklanki Becerricie, Periquitowi i Santiago, trzepotał rzęsami bardziej nerwowo niż zwykle, w jego spojrzeniu był strach. Prawie wybiegł z pokoju i zamknął drzwi za sobą. Queta usiadła na kanapie, była poważna, bynajmniej nie zalękniona, myśli, a oczy Ivonne płonęły.

– Tak, ty jesteś taka specjalna dziewczynka, rzadko się tu ciebie widuje – powiedział Becerrita pociągając piwo. – Pracujesz poza lokalem, masz dobraną klientelę?

– Gdzie pracuję, to nie pański interes – powiedziała Queta. – A poza tym kto panu pozwolił mówić mi ty.

– Daj spokój, nie denerwuj się – powiedziała Ivonne. – To tylko taka poufałość, nic poza tym. Nasz znajomy zada ci parę pytań i po krzyku.

– Mogę panu tylko tyle powiedzieć, że choćby pan nie wiem jak chciał, nigdy by pan nie mógł być moim klientem – rzekła Queta. – Za mało pan zarabia.

– Ja nie jestem niczyim klientem, już ze mnie emeryt – powiedział Becerrita z kpiącym uśmiechem i pogładził wąsik. Od jak dawna mieszkałaś z Muzą w dzielnicy Jezus Mafia?

– Nie mieszkałam z nią, to ta zdzira tak panu nakłamała – rozdarła się Queta, ale Ivonne ujęła ją za ramię i Queta zniżyła głos. – Mnie pan w to nie wrobi. Uprzedzam, że…

– Nie jesteśmy z policji, jesteśmy dziennikarzami – powiedział Becerrita z przyjacielską miną. – Nie chodzi o ciebie, tylko o Muzę. Opowiesz nam, co o niej wiesz, i tyle, pójdziemy i zapomnimy o tobie. Niepotrzebnie się złościsz, Queta.

– To dlaczego mi grozicie? – wrzasnęła Queta. – Dlaczego pan mówił Madame, że zawiadomicie policję? Myśli pan, że mam coś do ukrycia?

– Jeśli nie masz co ukrywać, nie musisz się bać policji – powiedział Becerrita i znowu łyknął piwa. – Przyszedłem tu jak przyjaciel, żeby trochę pogadać. Nie wiem, czemu się złościsz.

– On zawsze dotrzymuje słowa, Queta – powiedziała Ivonne. – Nie napisze o tobie. Odpowiedz na jego pytania.

– Dobrze, Madame, w porządku – powiedziała Queta. – O co panu chodzi.

– To rozumiem, tak wygląda przyjacielska pogawędka – powiedział Becerrita. – Ja jestem słowny facet, Queta. Od kiedy mieszkałaś z Muzą?

– Nie mieszkałam – siliła się na spokój, starała się opanować, Garlitos, i nie patrzeć na Becerritę, a kiedy ich spojrzenia się spotkały, głos jej się zmieniał. Byłam jej przyjaciółką, czasami u niej nocowałam. Przeniosła się do Jezus Maria przeszło rok temu.

– Wykończył ją nerwowo, aż pękła, co? – powiedział Garlitos. – To metoda Bacerrity. Zszarpać nerwy, póki gość nie puści farby. Metoda tajniaka, nie dziennikarza.

Santiago i Periquito nie tknęli swego piwa: siedząc na brzeżku foteli, bez słowa śledzili przebieg rozmowy. Złamał ją, Zavalita, teraz odpowiadała na wszystkie pytania. Podnosiła głos i znów się uspokajała, Ivonne klepała ją po ramieniu. Z tą biedną wariatką było bardzo, bardzo źle, zwłaszcza odkąd straciła pracę w „Monmartre”, a wszystko przez to, że Paqueta obchodziła się z nią jak skończona łajdaczka. Wyrzuciła ją na ulicę, wiedząc, że umrze z głodu, biedna. Miała różne przygody, ale już nie złapała nikogo na stałe, nikogo, kto by jej płacił pensję i utrzymywał dom. I nagle zaczęła płakać, Garlitos, nie z powodu tych pytań Becerrity, ale z żalu za Muzą. A więc jest jeszcze coś takiego jak lojalność, przynajmniej między niektórymi kurwami, Zavalita.

– Biedaczka była już kompletnie wykończona – zasmucił się Becerrita, z ręką przy wąsiku, mrugając nerwowo i popatrując na Quete. – Za dużo piła, no i poza tym te narkotyki.

– I o tym też pan napisze? – zaszlochała Queta. – Nie dosyć panu tych wszystkich okropności, które codziennie o niej drukujecie? I to też musi pan wyciągnąć?

– O tym, że się skończyła, że była na pół prostytutką, że piła i łajdaczyła się, pisały wszystkie gazety – westchnął Becerrita. – Tylko my przypomnieliśmy to, co dobre. Że była znaną piosenkarką, że wybrano ją na Królową Komediantów, że była jedną z najpiękniejszych kobiet w Limie.

– Zamiast grzebać w jej życiorysie, lepiej byście się zajęli tym facetem, co ją zabił, co ją kazał zabić – załkała Queta i zakryła twarz dłońmi. – O nich nie mówicie, o nich to się nie ośmielicie mówić.

Czy to w tym momencie, Zavalita? Myśli: tak, wtedy. Skamieniała twarz Ivonne, myśli, jej oczy podejrzliwe, zbite z tropu, palce Becerrity znieruchomiałe przy wąsiku, łokieć Periquita na twoim biodrze, szturchał cię, Zavalita. Wszyscy czworo zamarli patrząc na Quete, która coraz gwałtowniej szlochała. Myśli: i oczki Becerrity, płonące, utkwione w jej rudych włosach.

– Ja się nie boję, ja piszę wszystko, a papier wszystko wytrzyma – szepnął w końcu słodko Becerrita. – Jeżeli ty się odważysz, to i ja też. Kto to był? Kogo posądzasz?

– Głupia, w co ty się pakujesz, co ty gadasz – przerażona twarz Ivonne, Garlitos, ten strach, ten jej krzyk. – Jeżeli te idiotyzmy, co ci przychodzą do głowy, jeżeli te twoje wymysły…

– Ależ, Madame, nic nie rozumiesz – niemal płaczliwy głos Becerrity, Garlitos. – Ona nie chce, żeby śmierć jej przyjaciółki przeszła bez echa, jakby nigdy nic. Jeżeli Queta się odważy, ja też się odważę. No powiedz, Queta, kto to zrobił według ciebie?

– Wcale nie idiotyzmy, pani sama wie, że to nie są moje wymysły – płakała Queta, uniosła głowę i wyrzuciła to z siebie, Garlitos: – Pani dobrze wie, że ją zabił ten goryl Cayo Śmierdziela.

Jakby wszystkimi porami skóry wylewał mi się pot, myśli, jakby wszystkie kości miały mi popękać. Nie przegapić ani jednego skrzywienia, ani jednej sylaby, nie poruszyć się, nie oddychać, i ten robak w żołądku, coraz większy, ten wąż, to ostrze noża, tak samo jak wtedy, myśli, gorzej niż wtedy. Ach, Zavalita.

– Panu się zbiera na płacz? – mówi Ambrosio. – Niech pan już więcej nie pije, paniczu.

– Jeżeli chcesz, wydrukuję, napiszę, tak jak było, a jak nie chcesz, nie napiszę ani słowa – mruknął Becerrita. – Cayo Śmierdziel to Cayo Bermúdez, prawda? Jesteś pewna, że to on ją kazał zabić? Ten szubrawiec jest teraz daleko za granicą, Queta.

I tamta twarz zeszpecona płaczem, Zavalita, zapuchnięte, zaczerwienione oczy, grymas niepokoju wokół ust, to wtedy właśnie głowa i ręce drgnęły w przeczącym geście: nie, nie Bermúdez.

– Jaki goryl? – nalegał Becerrita. – Widziałaś go, byłaś tam wtedy?

– Queta była w Huacachina – przerwała Ivonne grożąc mu palcem. – Z jednym senatorem, jeśli chcesz wiedzieć.

– Nie widziałam Hortensji od trzech dni – płakała Queta. – Dowiedziałam się z gazet. Ale ja dobrze wiem, ja nie kłamię.

– Skąd się wziął ten goryl? – powtórzył Becerrita; nie odrywał oczu od Quety i niecierpliwym ruchem dłoni uspokajał Ivonne. – Nic nie wydrukuję, Madame, tylko to, co Queta zechce. Jeżeli ona się nie odważy, to ja oczywiście też nie.

– Hortensja dużo wiedziała o jednym nadzianym facecie, ona umierała z głodu, chciała tylko stąd wyjechać – szlochała Queta. – To nie przez złość, nie chciała nikomu zaszkodzić, tylko wyjechać i zacząć wszystko od nowa, tam gdzie nikt jej nie zna. Kiedy przyszli ją zabić, była już i tak na pół żywa. Przez to, że ją tak skrzywdził ten łobuz Bermúdez i potem wszyscy inni, kiedy już była nikim.

– Wyciągała od faceta forsę, więc kazał ją sprzątnąć, żeby go więcej nie szantażowała – podpowiedział miękkim głosem Becerrita. – Kto to jest ten gość, co wynajął zabójcę?

– On go nie wynajął, pewnie z nim tylko pogadał – powiedziała Queta patrząc Becerricie w oczy. – Pogadał i namówił. On miał nad nim taką władzę, że tamten był jak jego niewolnik. Robił z nim, co chciał.

– Odważę się i wydrukuję – powtórzył Becerrita półgłosem. Psiakrew, wydrukuję, wierzę ci, Queta.

– To Złote Jajo kazał ją zabić – powiedziała Queta. – Zabójca to jego ciota. Nazywa się Ambrosio.

– Złote Jajo? – zerwał się na równe nogi, Garlitos, mrugał oczami, popatrzył na Periquita, na mnie, zreflektował się i spojrzał na Quete, a potem spuścił wzrok i powtarzał jak kretyn: – Złote Jajo? Złote Jajo?

– To Fermín Zavala, sam widzisz, że ona plecie trzy po trzy – wybuchnęła Ivonne, i ona też wstała, też krzyczała. – Przecież to idiotyzm, Becerrita, czy ty tego nie rozumiesz? Nawet gdyby to się okazało prawdą, to też byłby idiotyzm. Ona nic nie wie, wszystko sobie wymyśliła.

– Hortensja ciągnęła od niego forsę, groziła, że powie jego żonie, że wygada po całym mieście o tym jego romansie z własnym szoferem. Ja nie kłamię, zamiast opłacić jej podróż do Meksyku, kazał ją załatwić swojemu chłoptysiowi. Napisze pan, wydrukuje pan?

– Wszyscy się ubabrzemy w tym gównie – i opadł na swój fotel, nie patrząc na mnie i posapując, Garlitos, i nagle włożył kapelusz, tylko po to, żeby coś zrobić z rękami. – Jakie masz dowody, skąd wytrzasnęłaś taką historię, Queta? To się nie trzyma kupy. Nie lubię, jak mnie ktoś chce nabrać, Queta.

– Przecież mówiłam, że to bzdura, sto razy panu mówiłam – powiedziała Ivonne. – Ona nie ma dowodów, była w Huacachina, nic nie wie. A choćby i miała dowody, to kto je weźmie pod uwagę, kto uwierzy. Fermín Zavala, ten milioner. Wytłumacz jej to sam, Becerrita. Powiedz, co ją czeka, jeżeli będzie opowiadała takie rzeczy.

– Ubabrzesz się gównem, Queta, i ubabrzesz nas wszystkich – wrzeszczał, Garlitos, robił miny, poprawiał sobie kapelusz. – Chcesz, żebym to wydrukował, Queta? I żeby potem nas wszystkich wsadzili do czubków, co?

– I to on. Nie do wiary – powiedział Garlitos. – A jednak na coś się przydały te wszystkie brudy. Choćby na to, żeby mogło się okazać, że Becerrita to też człowiek i potrafi się przyzwoicie znaleźć.

– Pan ma jeszcze coś do roboty, prawda? – zachrypiał Becerrita patrząc na zegarek; jego głos był niepokojąco naturalny. – To niech pan już zmyka, Zavalita.

– Podły tchórz – rzekła głucho Queta. – Wiedziałam, że to tylko dla hecy, wiedziałam, że się będziesz bał.

– I tak pół biedy, że jakoś dałeś radę wstać i wyjść stamtąd, że nie rozkleiłeś się od razu – powiedział Garlitos. Jedyne, o co się bałem, to że się te kurwy połapią i nie będziesz już tam mógł przychodzić. Koniec końców, to jeszcze najlepsze, co się mogło zdarzyć, Zavalita.

– Powiedz pół biedy, że cię wtedy spotkałem – powiedział Santiago. – Nie wiem, co bym tego wieczora zrobił bez ciebie, Carlitos.

Tak, miał szczęście, że go spotkał, szczęście, że poszedł na przystanek na placu San Martín, a nie do pensjonatu w Barranco, szczęście, że nie pobiegł wypłakać się w poduszkę w samotności swego pokoju, czując, jak świat się wali, chcąc skończyć ze sobą albo zabić swego biednego starego, Zavalita. Wstał, powiedział no to na razie, wyszedł z saloniku, w przejściu zderzył się z Robertitem, a potem ruszył w stronę placu Drugiego Maja i nigdzie nie mógł złapać taksówki. Otwartymi ustami wdychałeś zimne powietrze, Zavalita, czułeś bicie własnego serca i od czasu do czasu biegłeś. Wskoczyłeś do mikrobusu, wysiadłeś na Colmena, oszołomiony minąłeś Portal i oto nagle zza stolika w barze Zela podniosła się wyniszczona postać, Carlitos kiwał na ciebie. Jak tam, Zavalita, jużeście wrócili od Ivonne? A co z tą jakąś Queta, przyszła czy nie? A gdzie Periquito i Becerrita? Ale kiedy podszedł bliżej, głos mu się zmienił: co jest Zavalita.

– Niedobrze mi – złapałeś go za ramię, Zavalita. – Okropnie mi niedobrze, stary.

Carlitos patrzył na ciebie zbity z tropu, niepewny, poklepał cię po ramieniu: chodźmy na jednego, Zavalita. Dał się prowadzić, jak lunatyk zszedł po schodach w „Negro-Negro”, oślepły, potykając się w ciemnościach, brnął przez prawie pustą salę do tego stolika, który zawsze był wolny, dwa piwa, niemieckie, rzekł Carlitos do kelnera i oparł się o tytułówki „New Yorkera”.

– Zawsze tu w końcu lądujemy – jego kędzierzawa głowa, myśli, jego przyjazne oczy, nieogolona twarz, żółta cera. – Ta nora rzuca na nas jakiś urok.

– Gdybym poszedł do siebie, to chyba bym oszalał, Carlitos – powiedział Santiago.

– Myślałem, że to takie pijackie łzy, ale teraz widzę, że nie – powiedział Carlitos. – Każdy ma jakieś draki z Becerrita. Pewnie się upił, zaczął cholerować i wyrzucił cię na pysk z tego burdelu, co? Nie przejmuj się, bracie.

Szyderczo krzykliwe, wielokolorowe okładki, gwar rozmów prowadzonych przez niewidzialnych ludzi. Kelner przyniósł piwo, wypili jednocześnie. Carlitos popatrzył na niego sponad swojej szklanki, podał mu papierosa, zapalił.

– Tutaj mieliśmy naszą pierwszą masochistyczną rozmowę, Zavalita – powiedział. – Tutaj zwierzaliśmy się sobie i okazało się, że ja jestem nieudanym poetą, a ty nieudanym komunistą. Teraz jesteśmy już tylko dziennikarzami. No i tutaj zaprzyjaźniliśmy się, Zavalita.

– Muszę to komuś opowiedzieć, zżera mnie to, Carlitos – powiedział Santiago.

– Okey, jeżeli ci to poprawi samopoczucie – powiedział Carlitos. – Ale zastanów się. Mnie się czasami w krytycznych momentach zbiera na zwierzenia, a potem cholernie mi to ciąży i nienawidzę ludzi, przed którymi się odsłoniłem. Więc żebyś mnie jutro nie znienawidził, Zavalita.

Ale Santiago znów zaczął płakać. Skulony nad stolikiem, dusił szloch przyciskając chustkę do ust i czuł na swoim ramieniu dłoń Carlitosa: daj spokój, stary.

– Aha, więc to pewnie to – miękko, myśli, nieśmiało, ze współczuciem. – Becerrita się upił i przy wszystkich wygarnął ci tę historię o twoim ojcu, tak?

I nie przedtem, nie w momencie, kiedy się dowiedziałeś, ale dopiero wtedy. Myśli: dopiero w chwili, kiedy stwierdziłeś, że wszyscy w Limie znają go jako pedała, wszyscy prócz ciebie. Cała redakcja, Zavalita, tylko ty nie. Pianista zaczął grać, kobiecy chichot wybuchający od czasu do czasu w ciemnościach, gorzki smak piwa, kelner z latarką zabierał butelki i przynosił następne. Mówiłeś ściskając w ręku chustkę, Zavalita, wycierając usta i oczy. Myśli: i świat nie runął, nie oszalałeś, nie zabiłeś się.

– Znasz tych ludzi, znasz język tych dziwek – kręcił się na swoim krześle, myśli, on też zdumiony, on też przestraszony. – Puściła taką gadkę, żeby przytrzeć nosa Becerricie, żeby mu zatkać gębę, za to, że ją nastraszył.

– Mówili o nim, jakby go wszyscy doskonale znali, po imieniu – powiedział Santiago. – A ja tam byłem, Garlitos.

– Najbardziej gówniana rzecz w tym wszystkim to nie jest ta historia z morderstwem, to musi być bujda, Zavalita – i on też się zająknął, myśli, on też sam sobie przeczył. – Tylko że jednocześnie dowiedziałeś się o czymś innym, i to od kogo. Myślałem, że ty już dawno wiesz, Zavalita.

– Złote Jajo, jego chłoptyś, jego szofer – powiedział Santiago. – Jakby go znali całe życie. W samym środku tej kloaki, Garlitos. I ja w tym wszystkim.

To niemożliwe, i paliłeś papierosa, Zavalita, to musi być kłamstwo, i piłeś, i dławiłeś się, i brakowało mu głosu, i ciągle powtarzał to niemożliwe. I Garlitos, jego twarz zasnuta dymem, na tle obojętnych okładek: to ci się wydaje straszne, ale tak nie jest, Zavalita, są gorsze rzeczy na świecie. Przywykniesz, będziesz to miał gdzieś, i zamawiał następne piwo.

– Muszę cię upić – powiedział krzywiąc się – tak cię to rąbnęło, że nie możesz myśleć o czym innym. Chlapnij sobie i zobaczysz, że nie warto się gryźć, Zavalita.

Ale to on sam się upił, myśli, tak jak ty teraz. Garlitos wsta!, zniknął w mroku, kobiecy chichot, który konał i znów się pojawiał, i monotonne brzęczenie pianina: chciałem cię upić, i sam się zalałem, Ambrosio. A Garlitos już był z powrotem: wysikałem chyba z litr piwa, Zavalita, jak można tak przesrywać forsę, nie?

– A czemu pan chciał mnie upić? – śmieje się Ambrosio. – Ja się nigdy nie upijam, paniczu.

– Wszyscy w redakcji wiedzieli – powiedział Santiago. – A kiedy mnie tam nie ma, to gadają, że jestem synek Złotego Jaja, synek pedała, co?

– Tak mówisz, jakby chodziło o ciebie, a nie o niego – powiedział Garlitos. – Przestań pieprzyć, Zavalita.

– Nigdy o niczym nie słyszałem, ani w szkole, ani w naszej dzielnicy, ani na uniwerku – powiedział Santiago. – Gdyby to była prawda, coś bym słyszał, czegoś bym się domyślał. Nigdy, Garlitos.

– To pewnie jedna z tych plotek, które obiegają cały kraj – powiedział Garlitos. – Z tych, co są takie stare, że w końcu zaczynają być prawdą. Nie myśl już o tym.

– A może ja nie chciałem wiedzieć – powiedział Santiago. – Może nie chciałem zdać sobie sprawy.

– Ja cię nie pocieszam, nie ma powodu, przecież to ciebie nie dotyczy – powiedział Garlitos i czknął. – Raczej jego trzeba by pocieszać. Jeśli to bujda, współczuć, że tak do niego przylgnęła, a jeśli prawda, to się litować, bo ma na pewno zasrane życie. Już o tym nie myśl.

– Ale tamto to nie może być prawda, Garlitos – powiedział Santiago. – To musi być potwarz. To niemożliwe, Garlitos.

– Ta kurwa pewnie go za coś nienawidzi, wymyśliła całą historię przez zemstę – powiedział Garlitos. – Łóżkowe sprawy, szantaż, żeby wyssać trochę forsy, wszystko możliwe. Nie wiem, jakbyś mógł go uprzedzić. Zwłaszcza, że od lat się nie widujecie, prawda?

– Uprzedzić go? Myślisz, że po tym wszystkim będę mógł spojrzeć mu w twarz? – powiedział Santiago. – Umarłbym ze wstydu, Garlitos.

– Ze wstydu się nie umiera – uśmiechnął się Garlitos i znowu czknął. – Zresztą sam wiesz, co masz robić. Tak czy inaczej, cała sprawa będzie pogrzebana.

– Znasz Becerritę – powiedział Santiago. – Sprawa nie będzie pogrzebana. Wiesz, co on teraz zrobi.

– Porozumie się z Arispem, a Arispe ze swoimi władzami, jasne – powiedział Garlitos. – Myślisz, że Becerrita jest taki chojrak? że Arispe? Nazwiska ludzi z towarzystwa nigdy się nie pojawiają na rubrykach policyjnych. To cię gnębi? Perspektywa skandalu? Jaki jednak z ciebie burżuj, Zavalita.

Czknął, wybuchnął śmiechem i gadał dalej, coraz bardziej od rzeczy: tego wieczoru stałeś się mężczyzną, Zavalita, teraz albo nigdy. Tak, miał szczęście: widzieć go, jak się upija, myśli, słyszeć, jak czka, jak bredzi, musieć go wynosić z „Negro-Negro”, podtrzymywać na ulicy, póki jakiś szczeniak nie złapał im taksówki. Szczęście, że trzeba go było zawieźć na Chorrillos, wciągnąć po staruteńkich schodach na górę, rozebrać i położyć do łóżka, Zavalita. Wiedząc, że nie jest zalany, myśli, że udaje po to, aby cię czymś zająć, abyś myślał o nim, a nie o sobie. Myśli: zaniosę ci książkę, pójdę jutro. Mimo gorzkiego smaku w ustach, mimo zamętu w głowie i bólu w całym ciele, na drugi dzień poczuł się lepiej. Obolały i jednocześnie silniejszy, myśli, zdrętwiały po nocy spędzonej w ubraniu na krześle, spokojniejszy, zmieniony pod wpływem tego koszmaru, z lepszym samopoczuciem. Ten maleńki prysznic, wciśnięty między umywalkę i klozet w kącie przy pokoju Carlitosa, i zimna woda, która przejęła cię dreszczem i do reszty rozbudziła. Ubrał się bez pośpiechu. Garlitos spał na brzuchu, w kalesonach i skarpetkach, z głową zwieszoną poza krawędź łóżka. Potem ulica i słoneczny blask, którego poranna mgła nie zdołała zaćmić, tylko nieznacznie go przesłoniła, i ta kafejka na rogu, i grupka tramwajarzy w granatowych czapkach, stali przy barze gadając o ostatnim meczu. Zamówił kawę z mlekiem, spytał o godzinę, dziesiąta, pewnie już jest w biurze, nie byłeś zdenerwowany ani wzruszony, Zavalita. Idąc do telefonu musiał wejść za bar, minąć korytarz zapchany workami i skrzyniami, a kiedy nakręcał numer, zobaczył kolumnę mrówek wędrujących po belce. Ręce nagle mu zwilgotniały, usłyszał głos Chispasa, tak, słucham?

– Cześć, Chispas – i wtedy dreszcz w całym ciele, i to wrażenie, że podłoga się pod nim zapada. – To ja, Santiago.

– Wróg u bram – niemal niedosłyszalny szept Chispasa, jego porozumiewawczy ton. – Zadzwoń później, stary już jest.

– Chcę z nim mówić – powiedział Santiago. – Tak, ze starym. Poproś go, to pilna sprawa.

Długie milczenie, pełne zdumienia czy konsternacji, czy zachwytu, i daleki stukot maszyny do pisania, niepewne pokasływanie Chispasa, który prawdopodobnie gapił się teraz w słuchawkę i nie wiedział, co mówić, co robić, i potem jego teatralny okrzyk: ależ to chudy, ależ to mądrala, i maszyna do pisania nagle umilkła. Gdzieś ty się podziewał, chudy, co się stało, że się pojawiłeś, mądralo, czemu tak długo nie zaglądałeś do domu? Tak, tatusiu, to chudy, tatusiu, chce z tobą mówić, tatusiu. Czyjeś głosy nakładające się na głos Chispasa, zagłuszające go, i wtedy fala żaru spłynęła ci na twarz, Zavalita.

– Halo, chudy? – ten głos taki sam jak wiele lat temu, Zavalita, głos łamiący się, pobrzmiewający niepokojem, radością, osłupiały głos, który krzyczał: – Synku? Chudzino? To ty?

– Cześć, tatusiu – w głębi korytarza, za barem, roześmiani tramwajarze, a tuż obok ciebie rząd butelek z pasteuriną i mrówki, które ściskały się między pudełka biszkoptów. – Tak, to ja, tatusiu. Co u was słychać, tato, a jak mama?

– Mamy żal do ciebie, chudzino, ciągle na ciebie czekamy, chudzino – ten głos tak okropnie pełen nadziei, Zavalita, zmieszany, zacinający się. A co u ciebie? Wszystko dobrze? Skąd dzwonisz, chudzino?

– Z Chorrillos, tatusiu – i myślałeś to kłamstwo, tak nie było, myśli, to oszczerstwo, tak nie mogło być. – Chciałbym z tobą pogadać, tato. Masz teraz czas, mógłbyś się ze mną zobaczyć przed południem?

– Tak, nawet zaraz, zaraz przyjadę – i jego głos, nagle przestraszony, niespokojny. – Nic ci nie jest, na pewno nic, chudzino? Nie masz żadnych kłopotów?

– Nie, na pewno nie, tatusiu. Będę na ciebie czekał pod klubem „Regatas”, dobrze? Jestem tu niedaleko.

– Zaraz przyjadę, chudzino. Będę najdalej za pół godziny. Już wychodzę. Daję ci jeszcze Chispasa, chudzino.

Po drugiej stronie drutu łatwe do odgadnięcia hałasy: krzesło, drzwi, znowu maszyna do pisania, daleki klakson i warkot silnika.

– Stary w jednej chwili odmłodniał o dwadzieścia lat – powiedział Chispas, był w siódmym niebie. – Poleciał jak na skrzydłach. Ale heca, chłopie, nie wiedziałem, co robić, żeby nie dać poznać po sobie. Co z tobą, wpakowałeś się w jakąś drakę?

– Nie, nic – powiedział Santiago. – Po prostu minęło tyle czasu, że chcę się z nim pogodzić.

– No pewnie, najwyższy czas – powtórzył Chispas uszczęśliwiony; ciągle jeszcze nie mógł uwierzyć. – Poczekaj, zadzwonię do mamy, nie przychodź do domu, póki jej nie uprzedzę. Żeby się zanadto nie wzruszyła, jak cię zobaczy.

– Jeszcze teraz nie przyjdę, Chispas – i zaraz jego głos, zaraz protest, ależ, stary, tak nie można. – W niedzielę, powiedz mamie, że przyjdę w niedzielę na obiad.

– W porządku, w niedzielę, Teté i ja przygotujemy ją na to – powiedział Chispas. – Niech ci będzie, ty kapryśny paniczyku. Powiem mamie, żeby zrobiła dla ciebie chupe z krewetkami.

– Pamiętasz, kiedyśmy się widzieli ostatni raz? – mówi Santiago. – Chyba ż dziesięć lat temu, pod klubem „Regatas”.

Wyszedł z kafejki, ruszył aleją w kierunku Malecón i zamiast schodami prowadzącymi do „Regatas”, powlókł się dalej jezdnią, bez pośpiechu, roztargniony, myśli: zdumiony tym swoim postępkiem. Daleko w dole widział dwie maleńkie plaże należące do klubu. Był przypływ, morze pożarło piasek, fale uderzały o nabrzeże, języki piany lizały platformę, teraz pustą, na której w lecie roiło się od kąpielowiczów i parasoli. Ile to lat nie kąpałeś się w „Regatas”, Zavalita? Ostatnio byłeś tu przed wstąpieniem na San Marcos, pięć czy sześć lat temu, wtedy wydawało mu się, że to tyle co sto. Myśli: teraz tyle co tysiąc.

– Jasne, że pamiętani, paniczu – mówi Ambrosio. – Tego dnia, kiedy się pan przeprosił z pańskim tatusiem.

Budowali basen? Na boisku do koszykówki dwaj mężczyźni w granatowych kombinezonach ciągnęli kosz; jeziorko, na którym trenowali wioślarze, chyba wyschło, czy Chispas wtedy jeszcze wiosłował? Byłeś już kimś obcym dla swojej rodziny, Zavalita, już nie wiedziałeś, jakie jest twoje rodzeństwo, co robią, w czym się zmienili i jak bardzo się zmienili. Dotarł do bramy klubu, usiadł na jednym ze słupków podtrzymujących łańcuch, budka strażnicza też była pusta. Mógł stąd widzieć Agua Dulce, plażę bez kabin, pozamykane kioski, okryte mgłą skarpy Barranco i Miraflores. Na kamienistym skrawku wybrzeża dzielącym Agua Dulce od „Regatas” mieszańcy i pospólstwo, jakby powiedziała mama, myśli; leżało tam kilka wyrzuconych na brzeg łodzi, jedna kompletnie podziurawiona. Zrobiło się zimno, wiatr targał mu włosy, czuł słony smak na wargach. Poszedł kawałek w stronę plaży, usiadł na burcie łodzi, zapalił papierosa: gdybym wtedy nie uciekł z domu, nigdy bym się nie dowiedział, tato. Mewy zataczały koła w powietrzu, przysiadały na skałach i zrywały się do lotu, nurkowały i od czasu do czasu wynurzały się z ledwie widoczną rybą w dziobie. Ołowianozielona barwa morza, myśli, szaroziemista piana fal łamiących się na skałach, od czasu do czasu dostrzegał połyskliwą kolonię meduz, pasma wodorostów, nie powinien był iść na San Marcos, tato. Nie płakałeś, Zavalita, nogi pod tobą nie drżały, on przyjedzie; a ty się zachowasz jak mężczyzna, nie będziesz mu się rzucać w ramiona, powiedz, że to kłamstwo, tatusiu, powiedz, że to nieprawda, tatusiu. W głębi alei pokazało się auto, jechało zygzakami, omijając wyboje, podnosząc chmury kurzu, i Santiago wstał i ruszył na jego spotkanie. Czy muszę udawać, nie dać po sobie poznać, nie płakać? Nie, myśli, nie powinienem, może tamten jest za kółkiem, może zobaczy twarz tamtego? Tak, oto szeroki uśmiech Ambrosia za szybą auta, oto jego głos, dzień dobry, paniczu Santiago, i oto wysiada stary. Ile siwych włosów, myśli, ile zmarszczek mu przybyło i jak schudł, i ten jego łamiący się głos: chudzino. Nie powiedział nic więcej, myśli, otworzył ramiona, tulił go do siebie przez długą chwilę, i jego usta na twoim policzku, Zavalita, zapach wody kolońskiej, i twoje ochrypłe, cześć tatusiu, jak się masz, tatusiu: kłamstwo, potwarz, nic z tego nie może być prawdą.

– Panicz nawet nie wie, jaki on był zadowolony – mówi Ambrosio. – Pan nie ma pojęcia, co to dla niego znaczyło, żeście się wreszcie pogodzili.

– Pewnie zmarzłeś na kość, jak tu czekałeś, okropna pogoda – jego dłoń na twoim ramieniu, Zavalita, mówił bardzo powoli, żeby ukryć wzruszenie, prowadził cię w stronę „Regatas”. – Chodź, wejdziemy tutaj, musisz się napić czegoś gorącego.

Wolno, w milczeniu minęli boisko, bocznymi drzwiami weszli do klubu. W sali restauracyjnej nie było nikogo, stoliki puste. Don Fermín klasnął w dłonie i po chwili zjawił się kelner, w pośpiechu dopinał kurtkę. Zamówili kawę.

– I niedługo potem przestałeś pracować u moich starych, prawda? – mówi Santiago.

– Nie mam pojęcia, czemu właściwie jeszcze ciągle jestem członkiem tego klubu, nigdy tu nie przychodzę – usta mówiły o czym innym, myśli, a oczy co u ciebie, jak ci się układa, czekałem na ciebie każdego dnia, całe miesiące, całe lata, chudzino. – Zdaje się, że Chispas i Teté też tu już nie przychodzą. Muszę odstąpić mój udział. Teraz jest wart trzydzieści tysięcy solów. A ja za niego zapłaciłem tylko trzy tysiące.

– Już nie pamiętam – mówi Ambrosio. – Tak, chyba niedługo potem.

– Schudłeś, masz podkute oczy, mama się przestraszy, jak cię zobaczy – chciał ci robić wymówki, ale nie mógł, Zavalita, w jego uśmiechu dostrzegało się wzruszenie i smutek. – Nocna praca ci nie służy. I osobne mieszkanie też nie, chudzino.

– Ale skąd, nawet trochę utyłem, tatusiu. Za to ty zeszczuplałeś.

– Już myślałem, że nigdy do mnie nie zadzwonisz, tak się ucieszyłem, chudzino – i żeby choć trochę szerzej otworzył oczy, Garlitos. – No ale co było, to było. Masz jakieś kłopoty?

– Ja nie, tatusiu – żeby nagle zacisnął pięści, Garlitos, albo gdyby chociaż na moment zmienił się na twarzy. – Jest taka sprawa, że, ale nie wiem, coś takiego, że ty mógłbyś mieć przykrości, zresztą nie wiem. Chciałem cię uprzedzić.

Kelner przyniósł kawę; don Fermín podsunął synowi papierosy; za oknami dwaj mężczyźni w kombinezonach zmieniali się miejscami, strzelali do kosza, a don Fermín słuchał i zaledwie cień zaciekawienia pojawił się na jego twarzy.

– Pewnie czytałeś w gazetach, tatusiu, chodzi o to zabójstwo – a on nic, ale to nic, Garlitos, patrzył na mnie, przyglądał się mojemu ubraniu, czy aż tak by udawał, Garlitos? – Ta piosenkarka, którą zamordowali w dzielnicy Jezus Maria, ta, co była kochanką Cayo Bermúdeza, jeszcze za Odrii.

– Aha, tak – don Fermín machnął ręką i patrzył na niego ciągle z tym samym czułym, ledwie odrobinę zaciekawionym wyrazem twarzy. – Ta Muza, tak.

– W „Kronice” wygrzebali, co mogli, z jej prywatnego życia – więc to wszystko bujda, Zavalita, no widzisz, miałem rację, powiedział Garlitos, niepotrzebnie się gryzłeś. – Wyciągnęli, co się dało, z tej sprawy.

– Ale ty się trzęsiesz, przecież jest zupełnie zimno, a ty nawet nie włożyłeś swetra – tak jakby go nudziło to, co opowiadam, Garlitos, zwracał uwagę tylko na mnie, patrzył mi w twarz, w jego wzroku był wyrzut, że mieszkam osobno, że przez tyle miesięcy nie dzwoniłem. – A co do tamtej sprawy, to nie ma się co dziwić, „Kronika” jest pismem nastawionym na sensację. Ale w końcu o co ci chodzi?

– Wczoraj wieczorem do redakcji przyszedł anonim, tatusiu – czy będzie udawał, czy robi z tego teatr? Przecież tak cię kocha, Zavalita. – Ktoś napisał, że tę kobietę zabił były goryl Cayo Bermúdeza, facet, który teraz jest szoferem u… i tu wymienił twoje nazwisko, tatusiu. Taki sam anonim mogli też posłać na policję, więc właśnie – tak, myśli, właśnie dlatego że cię tak kochał – no, w każdym razie, chciałem cię uprzedzić, tato.

– Ambrosio? o nim mówisz? – i jego zdumiony głos, Zavalita, jego uśmiech tak naturalny, tchnący taką pewnością siebie, jakby dopiero teraz go to zainteresowało, jakby dopiero teraz zaczynał coś rozumieć. – Ambrosio, goryl Bermúdeza?

– Znajdą się tacy, co zwrócą uwagę na tego rodzaju anonim, tatusiu – powiedział Santiago. – Tak czy tak, chciałem cię uprzedzić.

– Ten biedny Murzyn miałby być zabójcą? i jego uśmiech, taki szczery, Zavalita, taki wesoły, i ta ulga na jego twarzy, i oczy mówiące dobrze, że to tylko to, przecież to głupstwo, dobrze, że nie chodzi o ciebie, chudzino. – Biedaczysko nie zabiłby nawet muchy. Bermudez mi go odstąpił, bo chciał mieć kierowcę, który byłby zarazem policjantem.

– Chciałem, żebyś wiedział, tatusiu – rzekł Santiago. – Jeżeli dziennikarze i policja zechcą dochodzić prawdy, mogą cię niepokoić nawet w twoim domu.

– Znakomicie spreparowane, chudzino – kiwał głową, Zavalita, uśmiechał się, popijał kawę. – Ktoś chce mnie wyprowadzić z równowagi. Nie pierwszy raz i nie ostatni. Ludzie już są tacy. Gdyby ten biedny Murzyn wiedział, o co go posądzają.

Znów się roześmiał, dopił kawy, wytarł usta: gdybyś ty wiedział, chudzino, ile anonimów od różnych kanalii dostał już w życiu twój ojciec. Z miłością popatrzył na Santiago, wziął go za ramię.

– Ale jedna rzecz mi się nie podoba, synu. Każą ci pracować przy takich sprawach? Takimi rzeczami zajmujesz się w „Kronice”?

– Nie, tato, ja z tym nie mam nic wspólnego. Jestem w dziale miejskim.

– Ale nocna praca ci nie służy, jak będziesz ciągle taki chudy, to jeszcze zachorujesz na płuca. Już dosyć tego dziennikarstwa, chudzino. Poszukamy dla ciebie czegoś lepszego. Żebyś mógł pracować w dzień.

– Praca w „Kronice” nie jest ciężka, tato, tylko parę godzin na dobę. Mniej niż gdziekolwiek indziej. I mam cały dzień wolny, mogę chodzić na uniwersytet.

– Chodzisz na wykłady, naprawdę? Clodomiro mi mówił, że tak, że zdajesz egzaminy, ale ja nigdy nie wiem, czy mu wierzyć. Naprawdę, chudzino?

– Jasne, tatusiu – nawet się nie zaczerwieniłem, nie zająknąłem, pewnie mam to po tobie, tato. – Mogę ci pokazać stopnie. Już jestem na trzecim roku. Zrobię dyplom, zobaczysz.

– I ciągle się upierasz przy swoim? – powiedział don Fermín powoli.

– Teraz będzie inaczej, w niedzielę przyjdę na obiad, tatusiu. Spytaj Chispasa, powiedziałem mu, żeby uprzedził. mamę. Będę do was zaglądał, obiecuję.

I ten cień, który mu zasnuł oczy, Zavalita. Wstał, puścił ramię Santiago i starał się uśmiechać, ale twarz miał zgnębioną, było mu ciężko.

– Niczego od ciebie nie żądam, ale zastanów się i nie mów nie, zanim mnie nie wysłuchasz – szepnął. – Jeśli ci to odpowiada, zostań w „Kronice”. Będziesz miał klucz od domu, urządzimy ci pokój obok mojego gabinetu. Będziesz tam zupełnie swobodny, tak jak dotąd. Ale twoja matka będzie spokojniejsza.

– Twoja matka cierpi, twoja matka płacze, twoja matka się modli – powiedział Santiago. – Ale mama się przyzwyczaiła od pierwszego dnia, Garlitos, ja ją znam. To on liczy dni, to on nie może przywyknąć.

– Pokazałeś, że jesteś samodzielny, że potrafisz zarobić na życie – nalegał don Fermín. – Ale teraz pora wrócić do domu, synku.

– Pozwól mi tam zostać jeszcze jakiś czas, tato. Raz na tydzień będę do was zaglądał, już mówiłem Chispasowi, spytaj go. Obiecuję, tatusiu.

– Nie tylko zmizerniałeś, ale nie masz co na siebie włożyć, pewno potrzebujesz pieniędzy. Dlaczego jesteś taki dumny, Santiago. Po co masz ojca jak nie po to, żeby ci pomagał?

– Nie potrzeba mi pieniędzy, tato. Zarabiam tyle, że mi wystarcza aż nadto.

– Zarabiasz tysiąc pięćset solów i przymierasz głodem – ze spuszczonymi oczyma, Zavalita, zawstydzony na myśl o tym, że ty wiesz, że on wie. – Nie mam ci tego za złe, synu. Ale nie rozumiem, czemu nie chcesz, żebym ci pomógł, nie rozumiem.

– Gdybym potrzebował, to bym cię poprosił o forsę, tato.

Ale mi wystarcza, nie jestem rozrzutny. Za mieszkanie płacę bardzo mało. Nie mam kłopotów z forsą, słowo.

– Już nie musisz się wstydzić, że twój ojciec jest kapitalistą – uśmiechnął się smętnie don Fermín. – Ten szuja Bermúdez doprowadził nas prawie do ruiny. Cofnął nam pełnomocnictwa, anulował kilka umów, nasłał na nas kontrolerów, którzy nam przez lupę oglądali wszystkie książki handlowe, i zniszczył nas podatkami. A teraz, przy Prado, rząd stał się jedną straszną mafią. Umowy, które odzyskaliśmy po wyjeździe Bermudeza, znowu zostały zerwane, a zawarto je z ludźmi Prado. Jeżeli tak dalej pójdzie, zostanę komunistą, jak ty.

– I jeszcze chcesz mi dać forsę – usiłował zażartować Santiago. – To ja tobie będę teraz pomagał, tato.

– Wszyscy się skarżyli na Odrię, bo okradał ludzi – powiedział don Fermín. – A teraz się ich okrada tak jak wtedy albo i więcej i wszyscy są zadowoleni.

– No tak, ale teraz przestrzega się przy tym pewnych przepisów, tato. I mniej to się rzuca w oczy.

– No więc jak ty możesz pracować w piśmie, które należy do ludzi Prado? – poniżał się, Garlitos, gdybym mu wtedy powiedział poproś mnie na kolanach, a wrócę, to ukląkłby przede mną. – Przecież to więksi kapitaliści niż twój ojciec, nie? Możesz być jakimś szarym pracownikiem u nich, a nie chcesz pracować ze mną, w naszym małym przedsiębiorstwie, które jest o krok od ruiny?

– Tak nam się dobrze rozmawiało, a teraz nagle się na mnie gniewasz, tato – poniżał się, ale miał rację, Zavalita, powiedział Garlitos. – Lepiej już o tym nie mówmy.

– Wcale się nie gniewam, chudzino – już ze strachem, Zavalita, myśląc nie przyjdzie w niedzielę, nie zadzwoni, znów miną całe lata, zanim go zobaczę. – Tylko mi przykro, że pogardzasz ojcem, nic poza tym.

– Nie mów tak, tatusiu, wiesz, że to nieprawda, tatusiu.

– W porządku, nie będziemy się kłócić, wcale się nie gniewam – zawołał kelnera, wyjął portfel, starał się ukryć rozczarowanie, znowu się uśmiechnął. – No więc czekamy na ciebie w niedzielę. Mama się ucieszy.

Znów przeszli koło boiska, graczy już tam nie było. Mgła się rozwiała i można było dostrzec nadmorskie skały, dalekie i brunatne, i dachy dzielnicy Malecón. Przystanęli o kilka metrów od samochodu, Ambrosio zdążył już wysiąść i otwierał drzwiczki.

– Nie mogę tego zrozumieć, synu – nie patrząc na ciebie, Zavalita, ze spuszczoną głową, jakby mówił do wilgotnej ziemi albo do omszałych skał. Myślałem, że uciekłeś ze względu na twoje idee, bo byłeś komunistą i chciałeś żyć w nędzy, walczyć za tych, co są w nędzy. Ale uciekać po to, żeby mieć przeciętną posadkę i szarą przyszłość przed sobą?

– Daj spokój, tato. Nie mówmy już o tym, bardzo cię proszę, tato.

– Mówię ci to, bo cię kocham, chudzino – te rozszerzone źrenice, myśli, ten głos rwący się w strzępy. – Możesz zajść wysoko, możesz być kimś, możesz coś zdziałać. Dlaczego tak sobie marnujesz życie, Santiago?

– Ja tu zostanę, tato – Santiago pocałował ojca i odsunął się. – Zobaczymy się w niedzielę, przyjdę koło dwunastej.

Wielkimi susami zbiegł na plażę, skręcił ścieżką ku Malecón, a kiedy zaczął podchodzić po zboczu, usłyszał warkot motoru: zobaczył, jak samochód odjeżdża w stronę Agua Dulce, podskakuje na wybojach, znika w chmurze pyłu. Nigdy się z tym nie pogodził, Zavalita. Myśli: gdybyś żył, tato, czego byś nie wymyślił, żeby mnie z powrotem ściągnąć do domu.

– No widzisz, czytałeś, ani słowa o tej jakiejś Quecie powiedział Garlitos. – I do tego jeszcze pogodziłeś się z ojcem i pogodzisz z matką. Ale cię będą witać, Zavalita.

Ze śmiechem, z żartami i z płaczem, myśli. To wcale nie było takie trudne, lody zostały przełamane, jak tylko stanął w drzwiach i usłyszał krzyk Teté: już jest, już przyszedł, mamo! Dopiero co podlewali ogród, myśli, trawnik był wilgotny, studzienka pusta.

Mój kochany, mój niedobry, syneczku, i ramiona matki wokół twojej szyi, Zavalita. Obejmowała go, szlochała, całowała go, a stary i Chispas, i Teté patrzyli na to z uśmiechem, służące kręciły się w pobliżu, jak długo jeszcze, synku? Kiedy skończysz z tymi głupstwami? Sumienie cię nie gryzło, że matka się nacierpiała przez ciebie, syneczku? Ale on był gdzie indziej: nie, tato, to nie były łgarstwa.

– Widziałem, jak głupio się poczuł Becerrita, kiedy wszedłeś do redakcji – powiedział Garlitos. – Zamurowało go na twój widok. Coś nieprawdopodobnego.

– Nie ma nic nowego, tylko to, co pieprzyła ta kurwa, lepiej o tym zapomnieć – burknął Becerrita, desperacko grzebiąc w papierach. – Niech pan czymś zapcha tę kolumnę, Zavalita. Śledztwo w toku, trafiono na nowy ślad. Cokolwiek, na jedną kolumnę.

– Okazał się człowiekiem, to najwspanialsze w całej sprawie, Zavalita – powiedział Garlitos. – Odkryć, że Becerrita ma serce.

Schudłeś, masz podkrążone oczy, weszli do salonu, kto ci pierze bieliznę, usiadł pomiędzy Teté i señora Zoila, dobrze dają jeść w tym pensjonacie? Tak, mamo, i w oczach starego ani cienia zażenowania, chodzisz na wykłady? żadnego poczucia winy, nawet głos mu nie zadrżał. Uśmiechał się, żartował, szczęśliwy, pełen nadziei, pewnie myślał wróci, wszystko się ułoży, i zaraz Teté a teraz nam powiedz prawdę, ty oszuście, nie wierzę, żebyś nie miał dziewczyny. Ależ to prawda, Teté.

– Wiesz, że Ambrosio odszedł? – powiedział Chispas. – Zupełnie nagle, z dnia na dzień.

– Periquito łapie od ciebie marynarkę, Arispe gryzie się w język, kiedy z tobą rozmawia, Hernández patrzy na ciebie kpiąco? – powiedział Garlitos. – Chciałbyś, żeby tak było, masochisto. – Oni mają większe kłopoty, nie będą tracić czasu na to, żeby ci współczuć. A poza tym dlaczego mieliby ci współczuć. Tobie? No i czemu, do nagłej krwi? Nie ma powodu.

– Wyjechał w swoje strony, chce sobie kupić samochód i mówi, że będzie taksówkarzem – uśmiechnął się don Fermín. – Biedny Murzyn. Oby mu się poszczęściło.

– O tak, tego to byś chciał – roześmiał się Garlitos. – Żeby cała redakcja o tobie mówiła, żeby plotkowali, żeby trzaskali dziobami. Ale oni albo nie wiedzą, albo tak się spietrali, że zamknęli gęby na kłódkę. Obciąłeś się, Zavalita.

– Teraz tatuś się zabrał do prowadzenia, nie chce innego szofera – roześmiała się Teté. – Żebyś go tylko zobaczył za kółkiem. Można dostać szału. Dziesięć na godzinę i przy każdym skrzyżowaniu hamuje.

– Wszyscy tacy serdeczni dla ciebie, że aż się chce rzygać od tych uśmiechów i tych uprzejmości? – powiedział Garlitos. – Chciałbyś. W rzeczywistości nic nie wiedzą albo mają to gdzieś, Zavalita.

– Nieprawda, z domu do biura jadę szybciej niż Chispas śmiał się don Fermín. – A poza tym to oszczędność, no i stwierdziłem, że nawet lubię prowadzić. Cóż, człowiek głupieje na starość. Psiakrew, jak pięknie wygląda to chupe.

– Wspaniałe, mamo, jasne, że chcę jeszcze, a czy ona ci daje krewetki? tak, mamo. Komediant, makiawel, cynik? Tak, mamo, przyniesie bieliznę do prania. Facet o tylu obliczach, że trudno byłoby powiedzieć, które jest prawdziwe? Tak, mamo, będzie przychodził w każdą niedzielę na obiad. Jeszcze jedna ofiara czy jeszcze jedno zwierzę, które zębami i pazurami rozszarpuje inne, chroniąc własną skórę? Jeszcze jeden peruwiański burżuj? Tak, mamo, co dzień będzie dzwonił, żeby powiedzieć, jak się czuje i czy mu czegoś nie trzeba. W domu pośród rodziny dobry ojciec, w interesach pozbawiony skrupułów, w polityce oportunista, ani gorszy, ani lepszy niż inni? Tak, mamo, zrobi dyplom, będzie adwokatem. Przy żonie impotent, z kochanką nienasycony, a przy swoim kierowcy ściąga spodnie? Nie, mamo, nie będzie zarywał nocy, tak, będzie się ciepło ubierał, rzuci papierosy, będzie dbał o zdrowie. Nie żałuje wazeliny, myśli, dyszy i ślini się pod jego ciężarem jak rodząca baba?

– Tak, nauczyłem panicza Chispasa prowadzić samochód – mówi Ambrosio. – W tajemnicy przed pańskim ojcem, to jasne.

– Nigdy nie słyszałem, żeby Becerrita czy Periquito pisnęli chociaż słówko – powiedział Garlitos. – Może gadają za naszymi plecami, wiedzą, że się przyjaźnimy. Może za parę dni, za parę tygodni będą mieli dość. A potem wszyscy przywykną, zapomną. A o Muzie nie zapomnieli? A o tylu innych sprawach w tym kraju, Zavalita?

Te lata, które przemieszały się w pamięci, Zavalita, codzienna powszedniość i conocna monotonia, piwo, burdel. Reportaże, sprawozdania: tyle papieru, że można by na niego przenieść całe swoje życie, wyprać wszystkie brudy, myśli. Rozmowy w „Negro-Negro”, niedzielne chupe z krewetkami, bony do stołówki w „Kronice”, kilka książek, które warto zapamiętać. Pijaństwa odwalane bez przekonania, Zavalita, proszki zażywane bez przekonania, dziennikarka bez przekonania. Długi pod koniec miesiąca, wykrwawianie się, powolne, nieubłagane grzęźniecie w niewidzialnym bagnie. Muza to była ta jedyna wyróżniająca się sprawa, myśli. Przez nią cierpiałeś, Zavalita, spędzałeś bezsenne noce, płakałeś. Myśli: twoje niedole trochę mną potrząsnęły, Muza, trochę mnie przywróciły do życia. Garlitos poruszył dłonią, uniósł kciuk i wciągnął powietrze; jego głowa odrzucona do tyłu, połowa twarzy oświetlona, połowa pogrążona w głębokim i tajemniczym cieniu.

– Chinka teraz sypia z jednym grajkiem z „Embassy” – jego błędne, szklące się oczy. – Ja też mam swoje kłopoty, Zavalita.

– Niech tam, widzę, że będziemy tu tkwić do rana – powiedział Santiago. – I będę musiał cię położyć do łóżka.

– Jesteś porządny gość i tak samo przegrany jak ja, masz wszystko to, co powinien mieć taki gość – wywodził Garlitos.

– Ale czegoś ci brak. Przecież mówiłeś, że chcesz żyć, nie? Zakochaj się w jakiejś dziwce i zobaczysz.

Pochylił głowę i deklamował coś nabrzmiałym, niepewnym, rozwlekłym głosem. Powtarzał ten sam wiersz, przerywał, znów zaczynał, od czasu do czasu śmiał się bezgłośnie. Była prawie trzecia, kiedy Norwin i Rojas weszli do „Negro-Negro”, a Garlitos już od dłuższego czasu bredził.

– Cześć pieśni, wysiedliśmy – powiedział Norwin. – Ustępujemy miejsca Becerricie i tobie, Zavalita.

– Ani słowa więcej o gazecie, bo zaraz wychodzę – powiedział Rojas. – Już trzecia, Norwin. Zapomnij o „Ostatnich Wiadomościach” i o Muzie, bo jak nie, to zjeżdżam.

– Zasrany łowca sensacji – powiedział Garlitos. – Z ciebie prawdziwy dziennikarz, Norwin.

– Już nie jestem w kryminalnym – powiedział Santiago. – W tym tygodniu wróciłem do miejskiego.

– Zostawmy Muzę w spokoju, niech sobie Becerrita robi, co chce – powiedział Norwin. – Koniec, nie ma co mleć językiem. Mówię ci, Zavalita, nic nie wywęszą. To już nie jest temat.

– Zamiast żerować na niskich instynktach naszych rodaków, postaw mi piwo – rzekł Garlitos. – Zasrany łowca sensacji.

– Ja wiem, Becerrita będzie jeszcze dolewał oliwy do ognia – powiedział Norwin. – Ale my już mamy dość. Nie ma co tego ciągnąć, mówię ci. Zremisowaliśmy, sam przyznaj, Zavalita.

– Jeden Mulat ze sztucznie prostowanym włosem i, o, takimi bicepsami – powiedział Garlitos. – Gra na bongo.

– Tajniacy już pogrzebali całą sprawę, wiem na pewno – powiedział Norwin. – Dzisiaj mi o tym szepnął Pantoja. Drepczemy w miejscu, trzeba czekać na jakiś przypadek. Już im się znudziło, nic więcej nie wywęszą. Powiedz Becerricie.

Nie mogli czy nie chcieli nic wykryć? myśli. Myśli: nie wiedzieli czy też zabili cię po raz drugi, Muza? Czy były półgłosem prowadzone rozmowy, wysłane obiciami salony, tajemnicze drzwi, które otwierały się i zamykały, Zavalita? Czy były wizyty, szepty, zwierzenia, rozkazy?

– Byłem dziś w „Embassy”, chciałem go zobaczyć – powiedział Garlitos. – Przyszedłeś zrobić drakę? Nie, bracie, przyszedłem pogadać. Opowiedz no, jaka ona jest dla ciebie, ta Chinka. A potem ja ci opowiem i porównamy. No i tak żeśmy się zaprzyjaźnili.

Czy to przez właściwe mieszkańcom Limy niedbalstwo, niedowład woli, głupotę tajniaków, Zavalita? Myśli: po to, żeby nikt niczego nie żądał, nie nalegał, nie kiwnął palcem dla ciebie. Żeby zapomnieli czy też zapomnieli naprawdę, myśli, żeby pogrzebali tę sprawę czy też już ją pogrzebali? Ci sami zabili cię po raz drugi, Muza, czy też po raz drugi zabiło cię całe Peru?

– Aha, już wiem, skąd u ciebie taki humorek – powiedział Norwin. – Znowu się pokłóciłeś z Chinką, Garlitos.

Póki redakcja mieściła się w starym lokalu przy ulicy Pando, chodzili ze dwa, trzy razy w tygodniu do „Negro-Negro”. Kiedy „Kronika” przeprowadziła się do nowego budynku przy alei Tacna, spotykali się w barach i kafejkach przy Colmena. W „Jaialai”, myśli, w „Hawai”, w „América”. Na początku miesiąca Norwin, Rojas, Millón zaglądali do tych zadymionych nor i uciekali do burdelu. Czasem spotykali Becerritę, ze świtą dwóch czy trzech redaktorów, pił i rozmawiał poufale ze wszystkimi rogaczami i pedałami i zawsze on płacił rachunek. Wstać koło południa, obiad w pensjonacie, wywiad, notatka, usiąść przy biurku i zredagować, zejść do stołówki, wrócić i znów zasiąść do maszyny, wyjść, wrócić do pensjonatu o świcie, zrzucić ubranie o godzinie, kiedy dzień wyłania się z morza. Niedzielne obiady też przemieszały się w pamięci, i te w „Rinconcito Cajamarquino” na urodziny Carlitosa, Norwina czy Hermándeza, i te cotygodniowe spotkania z ojcem, z mamą, z Chispasem i z Teté.

II

– Jeszcze kawy, Cayo? – powiedział major Paredes. – í panu też, generale?

– Wydusiliście ze mnie podpis, ale nie przekonaliście mnie, panowie, w dalszym ciągu uważam, że zrobiliśmy głupstwo rozmawiając z nim – generał Llerena rzucił na biurko plik depesz. – Trzeba by do niego zatelefonować, żeby natychmiast stawił się w Limie. A jeżeli nie, to tak jak proponował Paredes. Z Tumbes wyciągnąć go jakimś lądowym środkiem komunikacji, a w Talara wsadzić w samolot i przywieźć na miejsce.

– Bo Chamorro to zdrajca, ale nie głupiec, generale – powiedział Bermudez. – Jeśli pan mu pośle depeszę, ucieknie za granicę. Jeżeli policja zjawi się u niego w domu, przyjmie ją kulami. No i nie wiemy, jak zareagują jego oficerowie.

– Ja odpowiadam za oficerów z Tumbes – podniósł głos generał Llerena. – Pułkownik Quijano od samego początku przysyłał nam raporty i może objąć dowodzenie. Nie pertraktuje się ze spiskowcami, zwłaszcza jeśli spisek został już zdławiony. To nonsens, Bermudez.

– Oficerowie są bardzo przywiązani do Chamorra, panie generale – powiedział major Paredes. – Proponowałem zatrzymać czterech przywódców spisku jednocześnie. Ale trzech już się wycofało, więc myślę, że plan Cayo jest najlepszy.

– Wszystko zawdzięcza prezydentowi, wszystko zawdzięcza mnie – generał Llerena uderzył ręką w poręcz fotela. – Od każdego mógłbym się spodziewać takiego figla, ale nie od niego. Chamorro musi mi za to zapłacić.

– Tu nie chodzi o pana, generale – skarcił go ze słodyczą Bermudez. – Prezydent chce, żeby wszystko zostało załatwione bez awantur. Proszę mi pozwolić działać, zapewniam pana, że tak będzie najlepiej.

– Jest Chiclayo, panie generale – czyjaś głowa w kepi pokazała się w drzwiach. – Tak, panie generale, można słuchać przez trzy aparaty.

– Major Paredes? – krzyczał głos tamtego, przygłuszany brzęczeniem i odgłosami na linii. – Mówi Camino, majorze. Nie mogę znaleźć pana Bermúdeza, żeby go powiadomić. Mamy tu senatora Landę. Tak, jesteśmy na jego hacjendzie. Tak, protestuje. Chce dzwonić do Pałacu. Trzymaliśmy się ściśle instrukcji, panie majorze.

– Doskonale, Camino – powiedział Bermúdez. – Tak, to ja. Czy senator jest w pobliżu? Poproście go do telefonu, będę z nim mówił.

– Jest w pokoju obok, don Cayo – brzęczenie wzmagało się, głos jakby się rozpływał i po chwili znów było go słychać. – Odizolowany, tak jak pan polecił. Zaraz każę go sprowadzić, don Cayo.

– Halo? – poznał głos Landy, usiłował sobie wyobrazić jego twarz, ale nie mógł. – Halo?

– Bardzo boleję nad tym, że musieliśmy panu sprawić przykrość, senatorze – powiedział serdecznym tonem. – Musieliśmy się z panem spotkać.

– Co to wszystko znaczy? – zagrzmiał we wściekłym wybuchu głos Landy. – Dlaczego przysłaliście żołnierzy, żeby mnie wyciągnęli z domu? Gdzie jest nietykalność parlamentarna? Kto wydał takie bzdurne rozkazy, Bermúdez?

– Chciałem pana poinformować, że aresztowaliśmy generała Espine – powiedział Bermúdez z całym spokojem. – i właśnie on uparcie pakuje pana w bardzo mętną aferę. Tak, Espina, generał Espina. Zapewnia nas, że jest pan zamieszany w spisek antyrządowy. Musi pan przyjechać do Limy, aby wszystko wyjaśnić, senatorze.

– Ja? W spisku antyrządowym? – w głosie Landy nie było ani cienia wahania, tylko ta sama rozwrzeszczana wściekłość. – Ale przecież ja sam jestem członkiem rządu, ja sam. Co za bzdura, Bermúdez, co pan sobie wyobraża.

– Ja sobie nic nie wyobrażam, to tylko generał Espina – tłumaczył się Bermúdez. – Twierdzi, że ma dowody. Dlatego musi pan tu do nas przyjechać, senatorze – Porozmawiamy jutro i mam nadzieję, że wszystko się wyjaśni.

– Niech mi zaraz podstawią samolot do Limy, natychmiast – ryknął senator. – Na mój koszt, ja płacę. To jest absolutny nonsens, Bermúdez.

– Doskonale, senatorze – powiedział Bermúdez. – Proszę mi tu dać Camino, powiem mu, co ma robić.

– Pańscy tajniacy traktowali mnie jak przestępcę – krzyczał senator. – Mimo mojego stanowiska w parlamencie, mimo mojej przyjaźni z prezydentem. Pan za to wszystko odpowiada, Bermúdez.

– Camino? Proszę przetrzymać Landę do rana – powiedział Bermúdez. – Rano mi go przyślecie. Nie, nie ma mowy o specjalnym samolocie. Normalnym lotem rejsowym, tak. To wszystko, Camino.

– Na mój koszt, ja płacę – powiedział major Paredes odkładając słuchawkę. – Temu magnatowi nieźle zrobi noc spędzona w ciupie.

– Córka Landy została miss Peru w zeszłym roku, prawda?

– powiedział Bermúdez i zobaczył jej niewyraźną sylwetkę na tle okna, jak w teatrze cieni, zdejmowała futro i buty. – Cristina, zdaje się, nie? Sądząc ze zdjęć, całkiem ładna.

– Nie bardzo mnie przekonują pańskie metody – powiedział generał Llerena, z kwaśną miną wpatrując się w dywan. – W takich sprawach trzeba być twardym, Bermúdez, to i lepiej, i szybciej.

– Panie generale, telefon do pana Bermúdeza z prefektury – powiedział jakiś porucznik zaglądając do pokoju. – Pan Lozano.

– Podejrzany właśnie wyjechał z domu, don Cayo – powiedział Lozano. – Tak, posłałem za nim nasz wóz. Tak, w stronę Chaclacayo.

– W porządku – powiedział Bermúdez. – Proszę zadzwonić do Chaclacayo, że Zavala zaraz tam będzie. Niech go wpuszczą i niech na mnie czeka. Nie pozwolić mu wyjść, zanim nie przyjadę. Na razie, Lozano.

– Gruba ryba w pańskim domu? – powiedział generał Llerena. – Co to ma znaczyć, Bermúdez?

– Zdał już sobie sprawę, że spisek wziął w łeb, panie generale – powiedział Bermúdez.

– I Zavala tak łatwo się z tego wykręci.? – mruknął major Paredes. – On i Landa są autorami pomysłu, to ci dwaj wpakowali Górala w tę całą hecę.

– Generał Chamorro przy telefonie, panie generale – powiedział kapitan stając w drzwiach. – Tak, wszystkie trzy telefony mają połączenie z Tumbes, panie generale.

– Tu Cayo Bermúdez, generale – kątem oka zobaczył wymizerowaną z bezsenności twarz generała Llereny i zaniepokojonego Paredesa, który przygryzał wargi. – Przykro mi, że pana budzę o takiej godzinie, ale mam sprawę nie cierpiącą zwłoki.

– Tu generał Chamorro, bardzo mi miło – głos energiczny, pewny siebie, głos osoby, której wiek trudno byłoby określić.

– Słucham pana, czym mogę służyć.

– Może się pan porozumieć drogą radiową z generałami Quispe, Obando i Solano – powiedział Bermudez. – Prezydent ma nadzieję, że wykaże pan tyleż patriotyzmu co oni. To wszystko, co chcieliśmy panu zakomunikować. Dobranoc, generale.

– No, teraz Chamorro ma kompletny mętlik w głowie – mruknął generał Llerena, wycierając chustką twarz mokrą od potu. – Może zrobić głupstwo.

– Pewnie w tej chwili przejeżdża się po mamusi panom Espinie, Solano, Quispe i Obando – powiedział major Paredes. – Może mu wpadnie do głowy, żeby uciec do Ekwadoru. Ale nie sądzę, żeby chciał w ten sposób pogrzebać własną karierę.

– Wyśle depeszę jeszcze przed świtem – powiedział Bermudez. – To inteligentny gość.

– Jeśli oszaleje i zechce się buntować, może stawiać opór przez dłuższy czas – rzekł głucho generał Llerena. – Otoczyłem go wojskiem, ale nie za bardzo ufam lotnictwu. Kiedy wynikła sprawa ewentualnego zbombardowania koszar, minister powiedział, że ten pomysł na pewno nie spodoba się pilotom.

– To nie będzie potrzebne, spisek skonał sam z siebie bez męki i bez chwały – powiedział Bermudez. – W sumie kosztowało to nas kilka bezsennych nocy, generale. Teraz jadę do Chaclacayo, postawić kropkę nad i. Potem do Pałacu. Gdyby zaszło coś nowego, będę u siebie.

– Dzwonią z Pałacu do pana Bermúdeza – powiedział zza drzwi głos porucznika. – Biały telefon, panie generale.

– Don Cayo? Tu naczelnik Tijero – w kwadracie okna, na tle cienia, odcinała się błękitnawo tęczująca postać: futro owijało się dokoła jej nóg, teraz lekko różowych. – Jest telegram z Tumbes. Szyfrowany, właśnie go odczytują. Ale i tak mniej więcej wiemy, o co chodzi. Nieźle, prawda, don Cayo?

– Bardzo się cieszę, Tijero – powiedział Bermudez bez cienia radości w głosie i dostrzegł zdumienie na twarzach Paredesa i Llereny. – Nie odczekał nawet pół godziny. To się nazywa być człowiekiem czynu. Do zobaczenia, Tijero, za parę godzin będę u was.

– Może od razu pojedźmy do Pałacu, panie generale – powiedział major Paredes. – To już finał.

– Bardzo przepraszam, don Cayo – powiedział Ludo vico. – Ale pan tak nagle. No już, Hipólito, zbudź się.

– Czego mnie szarpiesz, do cholery – bełkotał Hipólito. – O, przepraszam, don Cayo, trochę sobie przysnąłem.

– Do Chaclacayo – powiedział. – Muszę tam być za dwadzieścia minut.

– Światła w jadalni, ma pan gości, don Cayo – powiedział Ludo vico. – Spójrz no, Hipólito, kto przyjechał tym wozem. Przecież to Ambrosio.

– Przepraszam, że kazałem na siebie czekać, don Fermín – powiedział z uśmiechem, wpatrując się w posiniałą twarz i oczy, z których wyzierała poniesiona klęska i długie godziny bezsenności; wyciągnął do niego rękę. – Zaraz każę podać kawę, mam nadzieję, że Anatolia już wstała.

– Mocną, bez mleka i bez cukru – powiedział don Fermín. – Dziękuję, don Cayo.

– Dwie mocne kawy, Anatolia – powiedział. – Podasz nam i możesz wracać do łóżka.

– Starałem się dostać do prezydenta, ale nie udało mi się, więc przyjechałem tutaj – powiedział don Fermín drewnianym głosem. – To poważna sprawa, don Cayo. Tak, spisek.

– Jeszcze jeden? – podsunął don Ferminowi popielniczkę, usiadł obok niego na kanapie. – Ostatnio nie ma tygodnia bez spisku.

– Wojskowi, kilka garnizonów – recytował z kwaśną miną don Fermín. – A na czele tego wszystkiego ludzie, których najmniej można było posądzać.

– Ma pan zapałki? – przechylił się i wziął ognia z zapalniczki don Fermina, zaciągnął się, wypuścił obłok dymu i zakaszlał. – O, jest kawa, proszę bardzo. Postaw tutaj, Anatolia. Tak, i zamknij drzwi.

– Góral Espina – don Fermín krzywiąc się wypił łyk kawy, zamilkł na moment, posłodził, z wolna mieszał łyżeczką w filiżance. – Za nim stoją Arequipa, Cajamarca, Iquitos i Tumbes. Espina dziś rano wyjeżdża do Arequipy. Zamach będzie pewno najbliższej nocy. Chcieli także mego poparcia i wydało mi się, że rozsądnie robię nie odtrącając ich i nie rozczarowując; dawałem wymijające odpowiedzi, byłem na kilku zebraniach. Głównie z przyjaźni dla Espiny.

– Wiem, że jesteście przyjaciółmi – powiedział Bermudez próbując kawy. – Proszę sobie przypomnieć, poznaliśmy się właśnie dzięki Góralowi.

– Na początku wydawało się to niedorzecznością – powiedział don Fermin ze wzrokiem utkwionym w filiżance. – Potem już nie tak bardzo. Wiele ludzi oddanych ustrojowi, wielu polityków. Ambasada Stanów Zjednoczonych była o wszystkim powiadomiona, dawano do zrozumienia, że w sześć miesięcy od obwołania nowego rządu zrobi się wybory.

– I to Góral okazał się taki nielojalny – powiedział kiwając głową. – Szkoda, bo to także i mój stary kumpel. Jak pan wie, jemu właśnie zawdzięczam moje obecne stanowisko.

– Uważał się za prawą rękę Odrii, a tu z dnia na dzień odebrano mu tekę ministra – rzekł don Fermin ze zmęczonym gestem. – Nigdy się z tym nie mógł pogodzić.

– Wszystko pogmatwał, zaczął ubijać własne interesy, umieszczać swoich ludzi w prefekturach, żądać dla swoich przyjaciół kluczowych stanowisk w wojsku – powiedział Bermúdez. – To już zbyt wygórowane ambicje polityczne, don Fermin.

– Oczywiście moje informacje zupełnie pana nie zaskoczyły – powiedział don Fermin z nagłym znużeniem, a on pomyślał umie się znaleźć, ma klasę, ma doświadczenie.

– Oficerowie dużo zawdzięczają prezydentowi, no i, oczywiście, informowali nas – powiedział Bermúdez. – Wiemy nawet o rozmowach, jakie przeprowadziliście, pan, Espina i senator Landa.

– Espina chciał posłużyć się moim nazwiskiem, aby przekonać kilku niezdecydowanych – powiedział don Fermín z przelotnym, smutnym uśmieszkiem. – Ale tylko wojskowi znali szczegóły planu. Mnie i Landę trzymali z daleka. Dopiero wczoraj uzyskałem dostateczną ilość materiałów.

– No więc wszystko się wyjaśnia – powiedział Bermúdez. – Połowa spiskowców to nasi przyjaciele, wszystkie skompromitowane garnizony zadeklarowały swoje oddanie wobec prezydenta. Espina jest zatrzymany. Trzeba jeszcze tylko sprecyzować stanowiska kilku osób cywilnych. Pańska sytuacja już się zaczyna wyjaśniać, don Fermín.

– O tym, że będę u pana, też pan wiedział, prawda? – powiedział don Fermín bez ironii. Czoło lśniło mu od potu.

– To mój obowiązek, płacą mi za to, żebym wiedział wszystko, co może być interesujące dla rządu – przytaknął

Bermúdez. – To nie takie łatwe, ostatnio jest mi coraz trudniej. Spiski studenckie to dziecinna zabawa. Gorzej, kiedy zaczynają spiskować generałowie. A jeszcze gorzej, kiedy biorą się do tego członkowie klubu „Nacional”.

– A zatem karty zostały odkryte – powiedział don Fermín. Urwał na chwilę i spojrzał na niego: – Chciałbym wiedzieć, czego mam się teraz trzymać, don Cayo.

– Powiem panu szczerze – rzekł Bermúdez. – Nie chcemy żadnej wrzawy. Byłoby to ze szkodą dla ustroju, nikt nie powinien wiedzieć o różnicach zdań w rządzie. Jesteśmy skłonni nie podejmować represji. Niechby tylko przeciwna strona przyjęła ten sam punkt widzenia.

– Espina jest zbyt dumny, nie będzie się bił w pierś – powiedział don Fermín w zamyśleniu. – Wyobrażam sobie, jak się czuje, skoro się dowiedział, że wspólnicy go zdradzili.

– Nie będzie się bił w pierś, a zamiast grać rolę męczennika, będzie wolał wyjechać za granicę i dostawać przyzwoitą pensję w dolarach – powiedział Bermúdez wzruszając ramionami. – Tam może sobie dalej spiskować, dla lepszego samopoczucia i dla podniesienia siebie samego we własnych oczach. Ale on i tak wie, że już nie ma najmniejszej szansy.

– A zatem jeśli idzie o wojskowych, wszystko zakończone – powiedział don Fermín. – A cywile?

– Zależy jacy – powiedział Bermúdez. – Najlepiej będzie zapomnieć o doktorze Ferro i innych małych karierowiczach. Nie ma ich.

– A przecież są – westchnął don Fermín. – Co się z nimi stanie?

– Przez pewien czas cisza, a potem po trochu wyekspediuje się ich za granicę – powiedział Bermúdez. – Nie warto się nimi przejmować. Jedyni cywile, jacy się liczą, to pan i Landa, to zupełnie oczywiste.

– Oczywiste – powtórzył powoli don Fermín. To znaczy?

– Panowie służyli ustrojowi od pierwszej chwili i macie stosunki i wpływy wśród ludzi, których nie chcemy ruszać – powiedział Bermúdez. – Miejmy nadzieję, że prezydent weźmie to pod uwagę, podobnie jak w wypadku Espiny. Przynajmniej ja tak myślę. Ale ostateczną decyzję podejmie prezydent.

– Czy i mnie też będą proponować podróż za granicę? – powiedział don Fermín.

– Wszystko zostało załatwione tak szybko i, hm, tak pomyślnie, że będę doradzał prezydentowi, aby panów nie niepokoił – powiedział Bermúdez. – Ale będziecie musieli się pożegnać z wszelką działalnością polityczną, to jasne.

– Ja nie jestem mózgiem tego spisku, pan dobrze o tym wie – powiedział don Fermín. – Od samego początku się wahałem. Przedstawili mi gotowy plan, nikt mnie nie pytał o zdanie.

– Espina twierdzi, że pan i Landa włożyliście w to dużo pieniędzy – powiedział Bermúdez.

– Nie umieszczam kapitałów w złych interesach, to także pan wie – powiedział don Fermín. – Wyłożyłem pieniądze i pierwszy poruszyłem niebo i ziemię, żeby w czterdziestym ósmym nakłonić ludzi do popierania Odrii. Zrobiłem to dlatego, że w niego wierzyłem. Przypuszczam, że prezydent o tym nie zapomni.

– Prezydent jest góralem – powiedział Bermúdez. – Górale mają doskonałą pamięć.

– Gdybym wziął się na serio do konspirowania, Espina nie wyszedłby na tym tak, jak wyszedł; gdybyśmy, ja i Landa, byli mózgami spisku, przystąpiłoby do niego dziesięć garnizonów, a nie cztery – don Fermín mówił uprzejmie, bez pośpiechu, ze spokojną pewnością siebie, a on pomyślał mówi tak, jakby to było aż nadto dobrze wiadome, jakby moim obowiązkiem było to wiedzieć od dawna. – Dysponując dziesięcioma milionami solów można przeprowadzić w Peru każdy zamach stanu, don Cayo.

– Jadę teraz do Pałacu i porozmawiam z prezydentem – powiedział Bermúdez. – Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby okazał się wyrozumiały i aby załagodzić całą sprawę, przynajmniej w pana wypadku. Na razie mogę obiecać panu tylko tyle, don Fermín.

– Czy będę aresztowany? – powiedział don Fermín.

– Oczywiście nie; w najgorszym razie poprosimy pana, aby pan na jakiś czas wyjechał za granicę – powiedział Bermúdez. – Ale nie sądzę, aby to było konieczne.

– Czy będę podlegał jakimś sankcjom? – powiedział don Fermín. – Mam na myśli sankcje ekonomiczne. Jak pan wie, duża część moich interesów zależy od państwa.

– Zrobię wszystko, co się da, aby tego uniknąć – powiedział Bermúdez. – Prezydent nie jest mściwy, mam nadzieję, że za jakiś czas zapomni o swoich urazach wobec pana. To wszystko, w czym mogę panu pójść na rękę, don Fermín.

– Będziemy chyba musieli zapomnieć o tym, że pan i ja mamy inne wspólne interesy – powiedział don Fermín.

– Tak, te sprawy musimy nieodwołalnie pogrzebać – rzekł po prostu. – Sam pan widzi, jestem z panem szczery. Musi pan zrozumieć, don Fermín, jestem przede wszystkim człowiekiem związanym z obecnym rządem. – Urwał, a po chwili zaczął ciszej, już nie tak bezosobowym tonem, bardziej puf ale:

– Wiem, że ma pan teraz zły okres. Nie, nie o tym mówię. Chodzi mi o pańskiego syna, tego, który opuścił pana dom.

– Co jest z Santiago? – twarz don Fermina w mgnieniu oka zwróciła się ku niemu. – Czy pan dalej go śledzi?

– Pilnowaliśmy go przez kilka dni, teraz już nie – uspokoił go. – Zdaje się, że to przykre doświadczenie zniechęciło go do polityki. Nie spotkał się już ze swymi dawnymi przyjaciółmi i wszystko wskazuje na to, że prowadzi nienaganny tryb życia.

– Wie pan o nim więcej niż ja, nie widziałem go od miesięcy – mruknął don Fermín i wstał. – Hm, tak, no więc muszę już iść, jestem bardzo zmęczony. Do widzenia, don Cayo.

– Do Pałacu, Ludovico – powiedział Bermúdez. – Ten mięczak Hipólito znowu zasnął. Zostaw, nie budź go.

– No, jesteśmy – powiedział Ludovico ze śmiechem. – A teraz to znowu pan usnął, don Cayo. Całą drogę pan chrapał.

– Dzień dobry, nareszcie pana widzę – powiedział naczelnik Tijero. – Prezydent udał się na spoczynek. Ale major Paredes i doktor Arbeláez już na pana czekają, don Cayo.

– Polecił, żeby go nie budzić, chyba że coś wyjątkowo pilnego – rzekł major Paredes.

– Nie ma nic pilnego, przyjadę później – powiedział Bermúdez. – Tak, wyjdę razem z panami. Dzień dobry, doktorze.

– Muszę panu pogratulować, don Cayo – rzekł doktor Arbeláez z naciskiem. – Bez hałasu, bez jednej kropli krwi, bez niczyjej pomocy ani porady. Pełny sukces, don Cayo.

– Chciałem panu zaproponować wspólny obiad, aby móc przy okazji wprowadzić pana w szczegóły – powiedział Bermúdez. – Aż do ostatniej chwili wszystko to było dość nieuchwytne. Wiele spraw nabrało kolorów dopiero wczoraj wieczorem, więc nie zdążyłem pana poinformować na bieżąco,

– Dzisiaj nie mam czasu, ale tak czy inaczej, bardzo dziękuję – powiedział doktor Arbeláez. – Już nie musi mnie pan wprowadzać. Prezydent powiedział mi o wszystkim, don Cayo.

– W pewnych okolicznościach trzeba zaczynać od samej góry, nie ma rady, doktorze – mruknął Bermudez. – Wczoraj wieczorem musiałem zacząć działać, to było pilniejsze niż przekazywanie informacji panu.

– Oczywiście – powiedział doktor Arbeláez. – Tym razem prezydent przyjął moją rezygnacje i, niech mi pan wierzy, jestem bardzo zadowolony. Już nie będziemy mieli kłopotów. Prezydent ma przeprowadzić reorganizację gabinetu; nie teraz, na Święto Narodowe. Zresztą, i tak już się zgodził.

– Poproszę prezydenta, żeby rozważył jeszcze raz swoją decyzję i nie pozwolił panu odejść – powiedział Bermudez. – Może pan w to nie uwierzy, ale odpowiada mi praca pod pańskimi rozkazami, doktorze.

– Moimi rozkazami? – doktor Arbeláez zarechotał. – A zresztą. Do zobaczenia, don Cayo. Do widzenia, majorze.

– Pojedziemy się czegoś napić, Cayo – powiedział major Paredes. – Tak, siadaj do mojego wozu. Niech twój kierowca jedzie za nami do Okręgu Wojskowego. Camino telefonował, że samolot linii „Faucett” będzie o wpół do dwunastej. Pojedziesz po Landę?

– Nie ma rady, muszę – powiedział. – Jeśli przedtem nie padnę z niewyspania. Jeszcze trzy godziny, tak?

– A jak rozmowa z grubą rybą? – powiedział major Paredes.

– Zavala to dobry gracz, umie przegrywać – powiedział. – Bardziej się niepokoję o Landę. Ten ma więcej forsy, a co za tym idzie, więcej dumy. No zobaczymy.

– Trzeba przyznać, że sprawy wyglądały całkiem poważnie ziewnął Paredes. – Gdyby nie pułkownik Quijano, można się było naprawdę przestraszyć.

– Tak, można by niemal powiedzieć, że ustrój zawdzięcza mu swoje ocalenie – zgodził się Bermudez. – Trzeba, aby Kongres go awansował, jak najszybciej.

– Dwa razy sok pomarańczowy i dwie mocne kawy – powiedział major Paredes. – Ale już, bo uśniemy.

– Co jeszcze masz na wątrobie? – powiedział Bermudez. – No, wyduś wreszcie.

– Zavala-powiedział major Paredes. – Twoje interesy z Zavala. Tutaj on cię może zagiąć, tak mi się wydaje.

– Jeszcze nikt dotąd mnie nie zagiął – powiedział Bermudez przeciągając się. – Jasne, próbował tysiące razy. Chciał ze mnie zrobić wspólnika, wpakować mi akcje, chciał najróżniejszych rzeczy. Ale mu się nie udało.

– Nie chodzi o to – powiedział major Paredes. – Prezydent…

– Wie wszystko i zna sprawę od podszewki – powiedział Bermudez. – To swoją drogą, ale nikt nie może dowieść, że te umowy zostały zawarte dzięki mnie. Miałem duże prowizje, zawsze w gotówce. Mam konto za granicą, i to z pokaźną sumą. Czy mam ustąpić ze stanowiska, wyjechać z kraju? Nie. Więc co mam zrobić? Rozpieprzyć Zavale. W porządku, załatwię go.

– Ba, załatwić tego faceta to najprostsza rzecz pod słońcem – uśmiechnął się Paredes. – Zajść go od tej strony, gdzie ma nieczyste sumienie.

– Od tej strony nie – powiedział Bermudez patrząc na Paredesa i znowu ziewnął. – Od tej jednej strony nie.

– Wiem, wiem, już mi kiedyś mówiłeś – uśmiechnął się Paredes. – Takie słabostki to jedyna rzecz, jaką szanujesz u innych.

– Majątek Zavali to domek z kart – powiedział Bermudez. – Jego laboratorium utrzymuje się z dostaw dla Instytutu Wojskowego. Dostawy się skończyły. Przedsiębiorstwo budowlane zawdzięcza swoje istnienie autostradom i budynkom szkolnym. Z tym też koniec, nie dostanie już ani jednego zlecenia. Kontrola z Ministerstwa Finansów zacznie mu grzebać w księgach i będzie musiał zapłacić podatek i grzywnę. Zupełnie go nie pogrążymy, ale i tak dostanie po kieszeni.

– Nie wydaje mi się, gówno zawsze wypłynie na wierzch – powiedział Paredes.

– Czy to prawda z tymi zmianami w gabinecie prezydenta?

– powiedział Bermudez. – Trzeba zatrzymać Arbeláeza w ministerstwie. To renegat, ale z nim można pracować.

– Przegrupowania ministerialne na Święto Narodowe to normalna rzecz, nie zwróci niczyjej uwagi – powiedział Paredes. – Z drugiej strony, ten biedaczysko Arbeláez ma rację. Z każdym innym byłoby tak samo. Nikt nie chce być tylko pionkiem.

– Nie mogłem ryzykować i wtajemniczać go we wszystko, przecież wiem, jakie interesy go łączą z Landa – powiedział Bermudez.

– Jasne, ja ci nie wymawiam – powiedział Paredes. – I chociażby dlatego, choćby po to, aby uniknąć takich przypadków, powinieneś przyjąć funkcję ministra. Teraz nie będziesz mógł się uchylić. Llerena bardzo nalegał, żebyś wszedł na miejsce Arbeláeza. Także i dla innych ministrów jest to bardzo niewygodne: jeden minister spraw wewnętrznych fikcyjny, a drugi prawdziwy.

– Teraz nikt na mnie nie patrzy i nikt nie może mi przeszkadzać – powiedział Bermúdez. – Minister jest na oczach wszystkich i łatwo go dosięgnąć. Wrogowie ustroju będą zacierali ręce, jeżeli mnie zobaczą na eksponowanym stanowisku.

– Po tej klęsce wrogowie już się nie bardzo liczą – powiedział Paredes. – Przez dłuższy czas nie podniosą głowy.

– Skoro jesteśmy sami, powinniśmy mówić szczerze – rzekł Bermúdez ze śmiechem. – Środowiska, które coś znaczą, miały oparcie w silnym ustroju. A to się teraz zmieniło. Ani klub „Nacional”, ani wojsko, ani gringowie już nas nie kochają. Są między nimi rozdźwięki, ale jeśli się połączą przeciw nam, będziemy musieli spakować walizki. Jeśli twój wuj szybko nie zadziała, sytuacja z dnia na dzień będzie coraz gorsza.

– Czego chcecie, co on ma jeszcze zrobić? – powiedział Paredes. – Czy nie oczyścił kraju z apristów i komunistów? Czy nie dał wojskowym tego, czego nigdy dotąd nie mieli? Nie powołał wielkich panów z klubu „Nacional” do ministerstwa, do ambasad, nie dał im decydującego głosu w Ministerstwie Finansów? Czy nie robi wszystkiego, czego tylko zażądają gringowie? Czego oni jeszcze chcą, te sukinsyny?

– Nie chcą zmian politycznych, kiedy obejmą władzę, będą prowadzili taką samą politykę – powiedział Bermúdez. – Chcą się go pozbyć. Wybrali go po to, aby oczyścił dom z robactwa. Skoro to już zrobił, chcą, żeby im teraz ten dom zwrócił, koniec końców, to przecież ich dom, nie?

– Nie – rzekł Paredes. – Prezydent pozyskał sobie cały naród. Zbudował szpitale, szkoły, wydał ustawę o bezpieczeństwie pracy. Jeśli zreformuje Konstytucję i zechce powtórnie stanąć do wyborów, wygra bez niczyjej pomocy, całkiem czysto. A te manifestacje podczas każdej jego podróży to co? To mało?

– Są organizowane, od lat przy tym robię – ziewnął Bermúdez. – Daj mi forsę, to będę robił takie same manifestacje dla ciebie. Nie, prawdziwą popularność ma tylko i wyłącznie Apra. Gdyby im to i owo obiecać, apriści poszliby na ugodę z rządem.

– Oszalałeś? – powiedział Paredes.

– Apra się zmieniła, jest teraz większym przeciwnikiem komunistów niż ty sam, a poza tym już nie jest przeciw Stanom Zjednoczonym – powiedział Bermúdez. – Mając poparcie mas apristowskich, aparatu państwowego i wiernych rządowi grup kierowniczych, Odria będzie mógł liczyć na zwycięstwo w następnych wyborach.

– Bredzisz – powiedział Paredes. – Odria z Apra w jednym szeregu. Daj spokój, Cayo.

– Liderzy apristowscy już się zestarzeli i można ich tanio kupić – powiedział Bermúdez. – W zamian za legalizację i kilka nędznych ochłapów pójdą na wszystko.

– Siły Zbrojne nigdy nie zawrą zgody z Apra – powiedział Paredes.

– Bo tak je ustawiły przepisy prawne, mówiące, że Apra to wróg – powiedział Bermúdez. – Ale można to teraz ustawić inaczej, wykazując, że Apra się zmieniła. Apriści dadzą wojskowym takie gwarancje, jakich tylko się od nich zażąda.

– Zamiast jechać na lotnisko po Landę, idź lepiej do psychiatry – powiedział Paredes. – Wszystko przez te bezsenne noce, Cayo, dostajesz kręćka.

– Wobec tego w pięćdziesiątym szóstym prezydenturę obejmie któryś z tych wielkich panów – powiedział Bermúdez ziewając. – A ty i ja będziemy sobie mogli odpocząć. Niech tam, mnie to specjalnie nie martwi. Nie wiem, po co w ogóle o tym gadamy. My nie jesteśmy od roztrząsania problemów politycznych. Twój wuj ma swoich doradców. A każdy z nas powinien pilnować swojego podwórka. A propos, która godzina?

– Jeszcze masz czas – powiedział Paredes. – Pojadę się przespać, jestem do niczego po tych ostatnich dwóch dniach. A wieczorem, jak będę miał siłę, to gdzieś wyskoczę, muszę sobie powetować. Ty byś nie miał ochoty?

– Nie, don Cayo, przez cały czas się nie obudził, chrapie od samego Chaclacayo – powiedział Ludovico wskazując Hipolita. – Bardzo przepraszam, że tak wolno jadę, ale ja też przez to niewyspanie lecę z nóg i nie chcę mieć kraksy. Będziemy przed jedenastą na lotnisku, niech się pan nie martwi.

– Samolot ląduje za dziesięć minut, don Cayo – powiedział Lozano zmęczonym, zachrypniętym głosem. – Ściągnąłem dwa wozy i trochę ludzi. Przyleci pasażerskim, więc nie wiedziałem, w jaki sposób…

– Landa nie jest aresztowany – powiedział Bermúdez. – Ja sam go przywitam i odwiozę do domu. Nie chcę, żeby senator widział tutaj policję, proszę zabrać swoich ludzi. Wszystko poza tym w porządku?

– Aresztowania przebiegły bez kłopotów – powiedział Lozano przeciągając dłonią po nie ogolonej twarzy i ziewnął. Tylko mały incydent w Arequipie. Doktor Velarde, ten aprista. Ktoś mu dał znać i uciekł. Będzie próbował przedostać się do Boliwii. Uprzedziłem posterunki graniczne.

– W porządku, niech ucieka, Lozano – powiedział Bermúdez. – Spójrz pan na Ludovica i Hipolita. Znowu śpią.

– Oni prosili o przeniesienie, don Cayo – powiedział Lozano. – Co pan na to?

– Wcale się nie dziwię, mają dość tych zarwanych nocy – uśmiechnął się Bermúdez. – Dobrze, niech mi pan znajdzie następną dwójkę, tylko nie takich śpiochów. Na razie, Lozano.

– Zechcę pan wejść do środka i usiąść, señor Bermúdez? – powiedział jakiś porucznik salutując.

– Nie, dziękuję, poruczniku, wolę odetchnąć na świeżym powietrzu – powiedział Bermúdez. – Zresztą już jest samolot. Lepiej niech mi pan zbudzi tych dwóch, niech podjadą bliżej. Pójdę przodem. Proszę tutaj, senatorze, tu jest mój wóz. Bardzo proszę, niech pan wsiada. Do San Isidro, Ludovico, dom senatora Landy.

– I tak dobrze, że jedziemy do mnie, a nie do więzienia – mruknął senator nie patrząc na niego. – Mam nadzieję, że będę mógł przynajmniej się wykąpać i zmienić bieliznę.

– Oczywiście – powiedział Bermúdez. – Bardzo mi przykro, że naraziłem pana na tyle kłopotów. Nie mogłem inaczej, senatorze.

– To było jak atak na fortecę. Karabiny maszynowe, syreny i tak dalej – szepnął Landa z twarzą tuż przy okienku. – Niewiele brakowało, a poturbowaliby moją żonę, kiedy przyjechała do mnie na „Olave”. Czy to także pan kazał mnie przetrzymać całą noc na krześle, mimo moich sześćdziesięciu lat?

– To ten duży dom w ogrodzie, tutaj, proszę pana, prawda?

– powiedział Ludovico.

– Niech pan wysiada, senatorze – powiedział Bermúdez wskazując ręką rozległy, pełen zieleni ogród, i nagle zdołał je zobaczyć: białe, nagie, biegały radośnie wśród laurowych krzewów, białe stopy w szybkim ruchu na wilgotnej trawie. Proszę, proszę bardzo, senatorze.

– Tato! Tatuśku! – krzyknęła dziewczyna rzucając mu się na szyję, a on zobaczył jej porcelanową buzię, wielkie zdziwione oczy, krótką kasztanowatą czuprynkę. – Właśnie telefonowałam do mamy, umiera ze zmartwienia. Co się stało, co się stało, tatusiu?

– Dzień dobry – mruknął Bermúdez i oto w okamgnieniu ją rozbierał i popychał na łóżko, a tam już ją wciągnęły dwa zachłanne kobiece ciała.

– Później ci wytłumaczę, kochanie – Landa uwolnił się z objęć córki i zwrócił się do niego. – Proszę, niech pan wejdzie, Bermúdez. Cristina, zadzwoń do Chiclayo i uspokój mamę, powiedz, że wszystko w porządku. I niech nam teraz nikt nie przeszkadza. Proszę siadać, Bermúdez.

– Będę z panem całkiem szczery – powiedział Bermúdez. – Niech pan też się zdobędzie na szczerość, a wtedy obaj zyskamy na czasie.

– Zupełnie zbędna uwaga – powiedział Landa. – Ja nigdy nie kłamię.

– Generał Espina został zatrzymany, wszyscy oficerowie, którzy obiecywali mu pomoc, doszli do porozumienia z rządem – powiedział Bermúdez. – Nie chcemy, żeby to się rozniosło, senatorze. A konkretnie chcę zaproponować, aby pan potwierdził swoją lojalność wobec rządu i utrzymał swoją pozycję lidera w parlamencie. Jednym słowem, zapomnijmy o tym, co się wydarzyło.

– Najpierw muszę wiedzieć, co takiego się wydarzyło – powiedział Landa; położył ręce na kolanach i siedział nieruchomo.

– Pan jest zmęczony, ja też – mruknął Bermúdez. – Załatwmy to szybko, szkoda naszego czasu, senatorze.

– Muszę najpierw wiedzieć, o co się mnie oskarża powtórzył Landa oschłym tonem.

– Że był pan łącznikiem pomiędzy Espina a dowódcami zbuntowanych garnizonów – powiedział Bermúdez zgaszonym głosem. – Że uzyskiwał pan pewne sumy na ten cel, a także dofinansowywał sprawę własnymi pieniędzmi. Że w pańskim domu w „Olave” zebrał pan około dwudziestu cywilnych spiskowców, którzy zostali już przez nas aresztowani. Mamy podpisane przez nich oświadczenia, nagrane na taśmie zeznania, wszystkie dowody, jakich pan zechce. Ale nie chodzi o to, nie chcemy wyjaśnień. Prezydent jest skłonny o wszystkim zapomnieć.

– Chodzi o to, aby w senacie nie było przeciwnika, który zna wszystkie sprawy od podszewki – mruknął Landa, uważnie patrząc mu w oczy.

– Chodzi o to, aby nie łamać większości parlamentarnej – powiedział Bermúdez. – A poza tym pański prestiż, nazwisko i wpływy są niezbędne ustrojowi. Niech pan tylko wyrazi zgodę, senatorze, i koniec, nie było całej tej sprawy.

– A jeżeli nie zechcę dalej współpracować? – mruknął Landa ledwie dosłyszalnym głosem.

– Musiałby pan wyjechać z kraju – powiedział Bermúdez z niechętną miną. – No i nie będę już panu przypominał, że z państwem łączy pana wiele innych interesów, senatorze.

– Najpierw pięścią, potem szantażem – powiedział Landa. – Znam się na pańskich metodach, Bermúdez.

– Jest pan doświadczonym politykiem, a ponadto dobrym graczem, sam pan wie, co panu przystoi – powiedział Bermúdez spokojnie. – Nie traćmy czasu, senatorze.

– Co będzie z aresztowanymi? – mruknął Landa. – Nie chodzi mi o wojskowych, którzy, jak widzę, potrafili się urządzić. Co z innymi.

– Rząd traktuje pana ze szczególnym szacunkiem ze względu na to, co panu zawdzięczamy – powiedział Bermúdez. – Ferro i inni zawdzięczają wszystko rządowi. Zbadamy działalność każdego z nich i zależnie od tego zastosujemy pewne środki.

– Jakiego rodzaju? – powiedział senator. – Ci ludzie zaufali mi, tak jak ja zaufałem generałom.

– Pewne środki zapobiegawcze, nie chcemy krwawych represji – powiedział Bermúdez. – Przez jakiś czas pozostaną w areszcie, niektórzy zostaną skazani na wygnanie. Jak pan widzi, nic groźnego. Oczywiście, wszystko będzie zależało od pańskiej postawy.

– Jeszcze jedno – senator jakby lekko się zawahał. – To znaczy…

– Zavala? – powiedział Bermúdez i zobaczył, że Landa zamrugał powiekami. – Nie aresztowaliśmy go i jeżeli pan się zgodzi na dalszą współpracę, on również nie będzie miał z naszej strony przykrości. Dziś rano z nim rozmawiałem i bardzo mu zależy na załagodzeniu stosunków z rządem. Pewno jest teraz u siebie. Niech pan z nim porozmawia, senatorze.

– Nie mogę dać panu odpowiedzi już teraz – powiedział Landa zawahawszy się na moment. – Muszę mieć ze dwie godziny do namysłu.

– Ile pan tylko zechce – powiedział Bermúdez wstając. – Zadzwonię wieczorem. Albo rano, jeśli pan woli.

– Pańscy tajniacy dadzą mi spokój aż do rana? – powiedział Landa otwierając drzwi od ogrodu.

– Nie jest pan zatrzymany ani nawet inwigilowany; może pan wyjść, dokąd pan zechce, i rozmawiać, z kim pan zechce. Do widzenia, senatorze. – Wyszedł i przemierzał ogród, czując je wokół siebie, giętkie i wonne, biegające tu i tam wśród kwietnych zarośli, szybkie i wilgotne w cieniu krzewów. – Ludovico, Hipólito, ruszać się; do prefektury. Lozano, proszę wziąć pod kontrolę telefony Landy…

– Może pan być spokojny, don Cayo – powiedział Lozano podsuwając mu krzesło. – Mam tam wóz i trzech ludzi. Telefon jest na podsłuchu od dwóch tygodni.

– Może mi pan przynieść szklankę wody? – powiedział Bermúdez. – Muszę wziąć proszek.

– Prefekt przygotował dla pana notatkę o sytuacji w Limie – powiedział Lozano. – Nie, o Velarde nie ma wiadomości. Pewnie już przekroczył granicę. To jedyny z tych czterdziestu sześciu, don Cayo. Wszyscy inni zostali zatrzymani, i to bez żadnych incydentów.

– Niech siedzą odosobnieni, i tu, i na prowincjach – powiedział Bermúdez. – W pewnym momencie posypią się telefony od mocodawców. Od ministrów i deputowanych.

– Już się zaczęły, don Cayo – powiedział Lozano. – Właśnie dzwonił senator Arévalo. Chciał się widzieć z doktorem Ferro.

Powiedziałem, że bez pana zgody nikt się nie może z nim widzieć.

– Tak, niech ich pan odsyła do mnie – ziewnął. – Ferro ma powiązania z wieloma osobami, poruszą niebo i ziemię, żeby go wyciągnąć.

– Jego żona była tu dzisiaj – powiedział Lozano. – Na wszystko gotowa. Groziła, że pójdzie do prezydenta, do różnych ministrów. Bardzo ładna, prawdziwa dama, don Cayo.

– Nawet nie wiedziałem, że on jest żonaty – powiedział. – Ładna, mówi pan? To dlatego jej nie pokazywał.

– Pan jest zmęczony, don Cayo, to widać – powiedział Lozano. – Niech pan trochę odpocznie. Dzisiaj chyba nie będzie nic ważnego.

– Pamięta pan, jak to było trzy lata temu, kiedy zaczęły krążyć pogłoski o rozruchach w Juliaca? – powiedział Bermudez. – Cztery noce nie spaliśmy i jakby nigdy nic. Co robić, starzeję się, Lozano.

– Mogę pana o coś spytać? – sprytna i służalcza twarz Lozano nabrała przymilnego wyrazu. – Bo tyle plotek krąży. Że będzie zmiana gabinetu, że pan wejdzie do rządu. Nie muszę panu mówić, że u nas w bezpieczeństwie wszyscy się z tego cieszą, don Cayo.

– Nie sądzę, żeby prezydent chciał mnie widzieć na stanowisku ministra powiedział Bermúdez. – Spróbuję go od tego odwieść. Ale jeżeli się uprze, będę musiał się zgodzić.

– Wspaniale – uśmiechnął się Lozano. – Sam pan widział, że brak koordynacji to była często sprawa niedoświadczenia ministrów. Generała Espiny, doktora Arbeláeza. Z panem będzie zupełnie inaczej, don Cayo.

– No dobra. Pojadę odpocząć do San Miguel – powiedział. – Może pan zadzwoni do Alcibíadesa i powie mu, dobrze? Niech mnie budzi tylko w naglących sprawach.

– Przepraszam, znowu zasnąłem – mamrotał Ludovico szarpiąc Hipolita. – San Miguel? Tak jest, don Cayo.

– Jedźcie się przespać i wrócicie tu po mnie o siódmej wieczorem – powiedział. – Pani jest w łazience? Tak, Simula, zrób mi coś do jedzenia. Jak się masz, kochana. Prześpię się trochę. Od dwudziestu czterech godzin nic nie jadłem.

– Okropnie wyglądasz, można się przestraszyć – zaśmiała się Hortensja. – Znowu się gdzieś łajdaczyłeś?

– Zdradzałem cię z ministrem Wojny – mruknął wsłuchując się w uparty, tajemniczy szum we własnych uszach, licząc nierówne uderzenia własnego serca. Niech mi przyniosą coś do jedzenia, padam z niewyspania.

– Poczekaj, pościelę ci łóżko – Hortensja strzepnęła prześcieradła, zasłoniła okno, a on poczuł, że zsuwa się po jakimś skalistym zboczu i gdzieś daleko dostrzegał poruszające się w ciemnościach postacie; zsuwał się dalej, pogrążał się i nagle ktoś się na niego rzucił, ktoś go brutalnie wyciągał z jego kryjówki, z gęstych, ślepych ciemności. – Od pięciu minut wołam, Cayo. Dzwonią z prefektury, mówią, że bardzo pilne.

– Don Cayo? Senator Landa od pół godziny znajduje się w ambasadzie argentyńskiej – igły przeszywały mu źrenice, głos Lozano bezlitośnie torturował jego uszy. – Wyszedł wejściem dla służby. Nasi ludzie nie widzieli, że jedzie do ambasady. Bardzo mi przykro, don Cayo.

– Chce skandalu, chce się zemścić za upokorzenia – z wolna odzyskiwał panowanie nad zmysłami. – Niech pan tam w dalszym ciągu trzyma swoich ludzi, Lozano. Jeśli wyjdzie, niech go aresztują i odstawią do prefektury. Jeżeli Zavala wyjdzie ze swego domu, też go aresztujcie. Halo, Alcibiades? Doktorze, proszę mi jak najszybciej znaleźć doktora Lorę, muszę się z nim natychmiast widzieć. Niech mu pan powie, że za pół godziny będę u niego w biurze.

– Czeka na pana małżonka doktora Ferro, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Mówiłem, że pan nie przyjedzie, ale ona nie chce wyjść.

– Niech pan się jej pozbędzie i natychmiast uprzedzi doktora Lorę – powiedział. – Simula, leć i powiedz policjantom na rogu, że muszę mieć zaraz wóz policyjny.

– Co się stało, czemu taki pośpiech? – powiedziała Hortensja i podniosła piżamę, którą przed sekundą rzucił na ziemię.

– Kłopoty – powiedział wkładając skarpetki. – Długo spałem?

– Może godzinę – powiedziała Hortensja. – Chyba się skręcasz z głodu, co? Każę ci odgrzać obiad.

– Nie mam czasu – powiedział. – Tak, sierżancie, do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, i to na cały gaz. Człowieku, niech pan nie staje pod światłami, mnie się spieszy. Minister na mnie czeka, już go uprzedziłem, że jadę.

– Pan minister jest na zebraniu, wątpię, czy pana przyjmie – młodzieniec w szarym garniturze i w okularach obrzucił go nieufnym, badawczym spojrzeniem. – Można wiedzieć kto?

– Cayo Bermúdez – powiedział i zobaczył, jak młody człowiek jednym skokiem podrywa się z krzesła i znika za połyskliwymi drzwiami. – Przepraszam, że pana nachodzę, doktorze Lora. Mam coś bardzo ważnego, chodzi o Landę.

– O Landę? – niziutki, łysy człowieczek z uśmiechem podawał mu rękę. – Chyba mi pan nie powie, że…

– Tak, od godziny jest w ambasadzie argentyńskiej – powiedział. – Prawdopodobnie poprosi o azyl. Chce narobić hałasu i postawić nas w głupiej sytuacji.

– Najlepiej będzie dać mu zaraz pozwolenie na wyjazd – powiedział doktor Lora. – Niech ucieka, krzyżyk na drogę.

– Mowy nie ma – powiedział Bermúdez. – Niech pan porozmawia z ambasadorem, doktorze. Da mu pan całkiem wyraźnie do zrozumienia, że Landa nie jest ścigany przez policję, zapewni go pan, że senator może w każdej chwili na swój paszport wyjechać z kraju.

– Mógłbym się tylko skompromitować niedotrzymaniem obietnicy, don Cayo – powiedział doktor Lora uśmiechając się z rezerwą. – Proszę sobie wyobrazić, w jakiej sytuacji byłby rząd, gdyby…

– Obietnica zostanie dotrzymana – powiedział Bermúdez szybko i zobaczył, że doktor Lora przygląda mu się z powątpiewaniem. W końcu przestał się uśmiechać, westchnął i dotknął dzwonka.

– Właśnie dzwoni pan ambasador – młodzieniec w szarym garniturze, z uśmiechem na pozbawionej zarostu twarzy, przebiegł gabinet i niemal zgiął się w kolanach. – Co za zbieg okoliczności, panie ministrze.

– No więc już wiemy, że poprosił o azyl – powiedział doktor Lora. – Tak, porozmawiam z ambasadorem, a pan może przez ten czas zadzwonić z sekretariatu, don Cayo.

– Czy mogę skorzystać z pańskiego telefonu? Przepraszam pana, chciałbym rozmawiać bez świadków – powiedział Bermúdez, i młody człowiek w szarym garniturze poczerwieniał gwałtownie; z obrażoną miną kiwnął głową na znak zgody i wyszedł. – Lozano? Landa może lada chwila opuścić ambasadę. Nie ruszajcie go. Informujcie o każdym jego kroku. Tak, będę u siebie w biurze.

– Tak jest, don Cayo – młody człowiek, smukły, wysoki, szary, przechadzał się po korytarzu. – Zavali też nie, jakby wyszedł z domu? Dobrze, don Cayo.

– Rzeczywiście poprosił o azyl – powiedział doktor Lora. – Ambasador jest zdziwiony. Landa, jeden z liderów parlamentarnych. Nie mógł uwierzyć. Uspokoiłem go obietnicą, że Landa nie będzie aresztowany i może wyjechać, kiedy zechce.

– Zdjął mi pan kamień z serca, doktorze – powiedział Bermúdez. – Teraz spróbuję jeszcze raz załatwić tę sprawę. Dziękuję, doktorze.

– Wprawdzie nie pora teraz na to, ale chciałbym pierwszy panu pogratulować – powiedział z uśmiechem doktor Lora. – Bardzo mnie ucieszyła wiadomość, że na Święto Narodowe wejdzie pan w skład gabinetu, don Cayo.

– To zwykłe plotki – powiedział Bermúdez. – Jeszcze nic nie jest przesądzone. Prezydent jeszcze ze mną nie rozmawiał, a ja też nie wiem na razie, czy przyjmę ten awans.

– Rzecz jest zdecydowana, a my wszyscy bardzo się cieszymy – powiedział doktor Lora biorąc go za ramię. – Musi się pan poświęcić i wyrazić zgodę. Prezydent liczy na pana, i słusznie. Do zobaczenia, don Cayo.

– Do widzenia panu – powiedział szaro ubrany młodzieniec z głębokim ukłonem.

– Do widzenia – powiedział i oto, pociągnąwszy gwałtownie, własnymi rękami dokonał kastracji, po czym rzucił Hortensji ów śliski kawał mięsa: to dla ciebie. – Do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, sierżancie. Co to, sekretarek już nie ma? Co się stało, doktorze, co pan taki blady.

– Don Cayo, wszystkie agencje już to podały, France Presse, Associated Press, United Press, wszystkie, proszę, tu są depesze – powiedział doktor Alcibiades. – Piszą o dziesiątkach aresztowanych. Skąd wiedzieli, don Cayo?

– Datowane w Boliwii, to ten adwokacina Velarde – powiedział. – A może i Landa także. O której godzinie agencje zaczęły przyjmować depesze?

– Dopiero pół godziny temu – powiedział doktor Alcibiades. – Korespondenci już do nas dzwonią. Lada chwila nam się tu zwalą. Nie, radio jeszcze nie ma tych depesz.

– Teraz już nie możemy utrzymywać tego w tajemnicy, trzeba będzie ogłosić oficjalny komunikat – powiedział Bermúdez. – Proszę dzwonić po agencjach, niech nie rozpowszechniają depesz, niech czekają na komunikat. I niech mnie pan połączy z Lozano i Paredesem.

– Tak, don Cayo – powiedział Lozano. – Senator Landa właśnie wrócił do domu.

– Nie pozwólcie mu wyjść – powiedział. – Na pewno nie rozmawiał z żadnym korespondentem zagranicznym? Tak, będę w Pałacu, proszę tam do mnie dzwonić.

– Major Paredes przy drugim telefonie, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades.

– Trochę się pośpieszyłeś, będziesz musiał odłożyć dzisiejszy ochlaj – powiedział Bermúdez. – Widziałeś depesze? Tak, wiem kto. Velarde, ten adwokacina z Arequipy, co uciekł. Nie, nazwisk nie podają, wymieniają tylko Espine.

– Właśnie przeczytaliśmy je razem z generałem Llereną i teraz jedziemy do Pałacu – powiedział major Paredes. – Poważna sprawa. Prezydent chciał za wszelką cenę uniknąć rozgłosu.

– Trzeba ogłosić dementi powiedział Bermúdez. – Jeszcze nie jest za późno, jeżeli byśmy doszli do porozumienia z Espina i z Landa. A co z Góralem?

– Twardy, generał Pinto rozmawiał już z nim dwa razy – powiedział Paredes. – Jeżeli prezydent się zgodzi, generał Llereną też z nim pogada. No dobra, to się zobaczymy w Pałacu.

– Już pan wychodzi, don Cayo? – rzekł doktor Alcibiades. – Zapomniałem panu powiedzieć. Małżonka doktora Ferro. Siedziała tu wczoraj pół dnia, aż do wieczora. Powiedziała, że jeszcze wróci i nie ruszy się przez całą noc, choćby miała czekać pod drzwiami.

– Jeżeli przyjdzie, niech pan wezwie strażnika i każe ją wyrzucić – powiedział. – I niech pan stąd na krok nie odchodzi, doktorze.

– Pan nie ma wozu? – powiedział doktor Alcibiades. – Może pan weźmie mój?

– Nie umiem prowadzić, pojadę taksówką – powiedział. – Tak, panie szanowny, do Pałacu.

– Proszę bardzo, don Cayo – powiedział naczelnik Tijero – Generał Llereną, doktor Arbeláez i major Paredes już czekają na pana.

– Właśnie rozmawiałem z generałem Pinto, jego pertraktacje z Espina dały dość dobre wyniki – powiedział major

Paredes. – Prezydent jest w tej chwili razem z kanclerzem.

– Rozgłośnie zagraniczne podały wiadomość o nieudanym spisku – powiedział generał Llereną. – No i widzi pan, don Cayo, takeśmy się cackali z tymi łobuzami i na nic się to nie przydało.

– Jeżeli generał Pinto dojdzie do porozumienia z Espina, wiadomość o spisku zostanie automatycznie zdementowana – powiedział major Paredes. – W tej chwili najcięższy orzech to Landa.

– Pan się przyjaźni z senatorem, doktorze Arbeláez – powiedział Bermúdez. – Landa panu ufa.

– Telefonowałem do niego przed chwilą – powiedział doktor Arbeláez. – On ma swój honor, nie chciał mnie słuchać. Nie ma na niego sposobu, don Cayo.

– Czy proponowano mu jakieś korzystne dla niego rozwiązanie, którego nie chciał przyjąć? – powiedział generał Llereną. – Wobec tego trzeba go aresztować, zanim doprowadzi do skandalu.

– Powiedziałem, że sprawa się nie rozniesie, i dotrzymam słowa – rzekł Bermúdez. – Niech pan się zajmie Espina, generale, a Landę proszę zostawić mnie.

– Telefon do pana, don Cayo – powiedział Tijero. – Tak, tutaj.

– Dany osobnik rozmawiał przed chwilą z doktorem Arbeláezem – powiedział Lozano. – Zdziwi się pan, don Cayo. Tak, zaraz panu puszczę taśmę.

– Na razie nic nam nie pozostaje, tylko czekać – mówił doktor Arbeláez. – Ale powiedz, że pogodzisz się z prezydentem, jeżeli zdejmie tego szakala Bermúdeza, zgodzi się, jestem pewny.

– Dobrze, Lozano, nie wpuszczajcie do domu Landy nikogo z wyjątkiem Zavali – powiedział Bermúdez. – Czy pan spał, don Fermín? Bardzo mi przykro, że pana zbudziłem, ale to pilna sprawa. Landa nie chce z nami gadać i robi coraz to nowe trudności. Musimy przekonać senatora, że powinien trzymać język za zębami. Domyśla się pan, o co chcę pana prosić, don Fermín?

– Oczywiście, że się domyślam – powiedział don Fermm.

– Pewne pogłoski przedostały się za granicę i nie chcemy, aby zostały rozpowszechnione – powiedział Bermúdez. – Z Espina jużeśmy się dogadali, trzeba tylko przekonać senatora, przemówić mu do rozsądku. Pan może nam w tym pomóc, don Fermín.

– Landa może sobie pozwolić na bezczelność – powiedział don Fermín. – Jego kapitał nie zależy od państwa.

– Ale pański zależy – powiedział Bermúdez. – Proszę posłuchać, sprawa jest paląca, dlatego musze się do pana zwracać w ten sposób. Czy wystarczy panu, że wyrażę zgodę na utrzymanie w mocy wszystkich pana umów z państwem?

– Jaką mam gwarancję, że dotrzyma pan obietnicy? – powiedział don Fermín.

– W tej chwili tylko moje słowo – powiedział Bermúdez. – Na razie nie mogę dać innej gwarancji.

– Dobrze, przyjmuję pańskie słowo – powiedział don Fermín. – Pogadam z Landa. Jeżeli tylko pańscy tajniacy pozwolą mi wyjść z domu.

– Przyjechał generał Pinto, don Cayo – powiedział naczelnik Tijero.

– Espina okazał się całkiem rozsądny, Cayo – powiedział Paredes. – Ale cena wysoka. Wątpię, czy prezydent się zgodzi.

– Ambasada w Hiszpanii – powiedział generał Pinto. – Mówi, że jako generał i były minister nie może przyjąć attachatu wojskowego w Londynie, bo to by obniżyło jego rangę.

– Tylko tego nam brakowało – powiedział generał Llerena. – Ambasada w Hiszpanii.

– Jest nie obsadzona, a Espina będzie najodpowiedniejszym człowiekiem na to miejsce – powiedział Bermúdez. – To świetne stanowisko dla niego. Jestem pewny, ze doktor Lora będzie tego samego zdania.

– I to w nagrodę za to, że chciał pogrążyć we krwi cały kraj – powiedział generał Llerena.

– Jeżeli jutro ogłosimy nominację Espiny na ambasadora w Hiszpanii, to będzie przecież doskonałe dementi, czy może być lepsze? – powiedział Bermúdez.

– Za pozwoleniem, ja myślę tak samo, generale – powiedział generał Pinto. – Espina postawił taki warunek i nie zgodzi się na nic innego. Wtedy pozostałoby nam tylko go skazać albo usunąć z kraju. A każde postępowanie dyscyplinarne przeciw niemu wywoła negatywną reakcję wielu oficerów.

– Nie zawsze się z panem zgadzam, don Cayo, ale tym razem podzielam pańskie zdanie – powiedział doktor Arbeláez. Dla mnie rzecz przedstawia się następująco. Jeżeli zdecydowaliśmy się nie ‘Stosować żadnych sankcji i starać się załagodzić sprawę, najlepiej będzie dać Espinie stanowisko zgodne z jego rangą.

– Tak czy inaczej, sprawa Espiny została rozwiązana – powiedział Paredes. – Co z Landa? Jeśli mu się nie zamknie ust, wszystko na nic.

– Więc jemu też damy w nagrodę jakąś ambasadę? – powiedział generał Llerena.

– Nie sądzę, żeby zechciał – powiedział doktor Arbeláez. – Był już wiele razy ambasadorem.

– A więc nie ma po co publikować dementi, skoro Landa w każdej chwili może z kolei zdementować nasz komunikat – powiedział Paredes.

– Tak, Tijero, chciałbym być sam przy telefonie – powiedział Bermúdez. – Halo, Lozano? Przerwij nagrywanie z aparatu senatora. Będę z nim mówił i ta rozmowa ma nie być rejestrowana.

– Senatora Landy nie ma w gabinecie, tutaj jego córka – powiedział zaniepokojony głos dziewczyny, i oto już ją wiązał, spieszył się, zaciskał supły, tak że aż nabrzmiały jej nadgarstki, jej stopy. – A kto mówi?

– Niech go pani natychmiast poprosi, mówię do niego z Pałacu, bardzo pilna sprawa. – Hortensja miała już przygotowany rzemień, Queta też, on też. – Chciałem pana zawiadomić, senatorze, że Espina został mianowany ambasadorem w Hiszpanii. Mam nadzieję, że rozproszy to pańskie wątpliwości i pana postawa ulegnie zmianie. Nie przestaliśmy uważać pana za naszego przyjaciela.

– Przyjaciela nie trzyma się w areszcie – powiedział Landa.

– Dlaczego mój dom jest otoczony? Dlaczego nie pozwalają mi wyjść? A co Lora obiecał ambasadorowi? Czy kanclerz nie dotrzymał słowa?

– Za granicę przedostały się pogłoski na temat ostatnich wydarzeń i chcemy je zdementować – powiedział Bermúdez. – Prawdopodobnie Zavala jest już u pana i wyjaśnił, że wszystko zależy od pana. Proszę mi podać pańskie warunki, senatorze.

– Bezwarunkowe uwolnienie wszystkich moich przyjaciół – powiedział Landa. – Oficjalne zapewnienie, że nie będą mieli żadnych przykrości i nie będą zdjęci z zajmowanych dotychczas stanowisk.

– Pod warunkiem, że wstąpią do Partii Odnowy, oczywiście ci, którzy w niej dotąd nie byli – powiedział Bermúdez. – Sam pan rozumie, nie chcemy pozornej zgody, lecz rzeczywistej. Pan jest jednym z liderów partii rządowej, niech więc pańscy przyjaciele znajdą się razem z panem. Zgadza się pan?

– Kto mi zagwarantuje, że mój pierwszy krok do zgody nie zostanie wykorzystany przeciwko mnie, że nie pociągnie prześladowań politycznych wobec mnie – powiedział Landa. – Że nie będzie się mnie znowu szantażować.

– Na Święto Narodowe powinno się odświeżyć skład zarządów obu Izb – powiedział Bermúdez. – Proponuję panu stanowisko przewodniczącego Senatu. Czy to nie wystarczająca gwarancja, że nie będzie represji?

– Nie mam ochoty na to stanowisko – powiedział Landa, a on odetchnął: w głosie senatora nie było już ani cienia urazy. – W każdym razie muszę się nad tym zastanowić.

– Przyrzekam panu uzyskać poparcie prezydenta – powiedział Bermúdez. – Ręczę własnym słowem, że pana kandydatura przejdzie większością głosów.

– W porządku, niech pan zdejmie tych tajniaków sprzed mojego domu – powiedział Landa. – Co mam robić?

– Natychmiast przyjechać do Pałacu, liderzy parlamentarni zebrali się u prezydenta, brakuje tylko pana – powiedział Bermúdez. – Ma się rozumieć, będzie pan przyjęty tak samo życzliwie jak zawsze, senatorze.

– Tak, panowie z parlamentu już się zbierają – powiedział Tijero.

– Proszę zanieść tę kartkę prezydentowi, Tijero – powiedział Bermúdez. – Senator Landa przyjedzie na posiedzenie. Tak, on sam, we własnej osobie. Wszystko się szczęśliwie ułożyło, tak.

– Naprawdę? – powiedział Paredes mrugając oczyma. – Przyjedzie tutaj?

– Jako człowiek związany z rządem, bo przecież nim jest, jako lider większości, bo przecież nim jest – mruknął Bermúdez. – Tak, powinien tu zaraz być, żeby nie tracić czasu, należałoby już teraz redagować komunikat. Nie było żadnego spisku, zacytować teksty depesz dowódców okręgów wojskowych. Pan to najlepiej zrobi, doktorze.

– Bardzo chętnie – rzekł doktor Arbeláez. – Ale skoro pan jest już praktycznie moim następcą, powinien by się pan zaprawiać do pisania komunikatów, don Cayo.

– Szukaliśmy pana po całym mieście, don Cayo – powiedział Ludovico. – Jeździliśmy z San Miguel na plac Italia, z placu Italia tutaj.

– Pan jest wykończony, don Cayo – powiedział Hipólito. – Bo my tośmy przespali chociaż te kilka godzin.

– Teraz i ja się prześpię – powiedział. – To prawda, rozłożyło mnie to. Zajrzymy tylko do ministerstwa, a potem prosto do Chaclacayo.

– Dobry wieczór, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Właśnie przyszła małżonka doktora Ferro i nie chce…

– Posłał pan komunikat dla radia i prasy? – powiedział Bermúdez.

– Czekam na pana od ósmej rano, a teraz dziewiąta wieczór – powiedziała kobieta. – Musi mnie pan przyjąć, chociaż dziesięć minut, señor Bermúdez.

– Już tłumaczyłem pani Ferro, że pan jest bardzo zajęty – powiedział doktor Alcibiades. – Ale nie…

– Dobrze, dziesięć minut, służę pani – powiedział Bermúdez. – Może pan wejdzie do mnie na chwilę, doktorze.

– Prawie cztery godziny sterczała na korytarzu – powiedział doktor Alcibiades. – Nie mogliśmy sobie z nią poradzić, ani tak, ani siak, don Cayo, ani mowy.

– Przecież mówiłem, żebyście zawołali strażnika – powiedział.

– Już miałem zawołać, ale dostałem komunikat o nominacji generała Espiny i pomyślałem, że sytuacja się zmieniła – powiedział doktor Alcibiades. – I że może doktor Ferro zostanie zwolniony.

– Tak, zmieniła się, a doktora Ferro trzeba będzie zwolnić – powiedział Bermúdez. – Kazał pan rozpowszechnić komunikat?

– We wszystkich dziennikach, agencjach i rozgłośniach – powiedział doktor Alcibiades. – Rozgłośnia państwowa już go nadała. Więc mam powiedzieć tej pani, że jej mąż zostanie wypuszczony, i wyprowadzić ją?

– Ja sam jej zrobię tę przyjemność – powiedział Bermúdez.

– No, więc teraz już naprawdę wszystko za nami. Pewno ma pan dosyć, doktorze.

– To prawda, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Trzy noce nie spałem.

– W całym ministerstwie tylko my naprawdę pracujemy, my, Bezpieczeństwo – powiedział Bermudez.

– Czy to prawda, że senator Landa brał udział w posiedzeniu liderów parlamentarnych w Pałacu? – powiedział doktor Alcibiades.

– Spędził pięć godzin w Pałacu, a jutro ukaże się zdjęcie, na którym wita się z prezydentem – powiedział Bermudez. – Dużo nas to kosztowało, ale w końcu dopięliśmy swego. Niech pan poprosi tę damę i jedzie odpocząć, doktorze.

– Chcę wiedzieć, co się dzieje z moim mężem – powiedziała kobieta zdecydowanym tonem, a on pomyślał nie będzie prosić ani chlipać przede mną, przyszła tu, żeby walczyć. – Dlaczego pan go kazał aresztować, señor Bermudez?

– Gdyby można było zabijać spojrzeniem, już bym nie żył – uśmiechnął się. – Spokojnie, proszę pani. Niech pani siada. Nie wiedziałem, że nasz przyjaciel Ferro jest żonaty. I to z taką wspaniałą kobietą.

– Proszę mi odpowiedzieć, dlaczego pan go kazał aresztować? – powtórzyła z gniewem, a on: co się z nią dzieje? – Dlaczego nie pozwolono mi się z nim zobaczyć?

– Zdziwi się pani, ale jeżeli pani pozwoli, teraz ja o coś zapytam – czy ma rewolwer w torebce? czy wie coś, czego ja nie wiem? – Jak taka kobieta jak pani mogła wyjść za naszego kochanego Ferro?

– Niech pan się liczy ze słowami, señor Bermudez, pan się pomylił w adresie – podniosła głos: na pewno nie przywykła do tego, na pewno to pierwszy raz. – Nie dam sobie ubliżać, nie dam ubliżać mojemu mężowi.

– Nie ubliżam mu, przeciwnie, mówię komplementy jego żonie – powiedział, i pomyślał ona się trzyma resztkami sił, przyszła tu wbrew sobie, mierzi ją to, ktoś ją tu przysłał. – Przepraszam, nie chciałem pani obrazić.

– Dlaczego jest w więzieniu i kiedy go wypuszczą – powtórzyła kobieta. – Niech mi pan powie, co zrobią z moim mężem?

– Do tego gabinetu wchodzą tylko policjanci i funkcjonariusze – powiedział. – Rzadko kiedy kobiety, a nigdy jeszcze nie było takiej kobiety jak pani. Dlatego pani wizyta zrobiła na mnie wrażenie.

– Czy pan nie przestanie ze mnie kpić? warknęła rozdygotana. – Niech pan nie nadużywa swojej władzy, señor Bermudez.

– A więc dobrze, proszę pani, mąż pani wyjaśni, dlaczego został zatrzymany – czego ona właściwie chce? na co nie może się odważyć? – Niech się pani o niego nie martwi. Jest traktowany z całym szacunkiem, niczego mu nie brakuje. No, oczywiście, brak mu pani i niestety na to nic nie możemy poradzić.

– Dość już tych grubiaństw, rozmawia pan z damą – powiedziała kobieta, a on: zdecydowała się, teraz zacznie mówić, zacznie działać. – Niech pan się stara zachować jak człowiek z towarzystwa.

– Nie jestem człowiekiem z towarzystwa, a pani nie przyszła tu, aby mnie uczyć dobrych manier, tylko z innych powodów – mruknął. – Wie pani aż nadto dobrze, za co aresztowano pani męża. Proszę mi wreszcie powiedzieć, czego pani chce.

– Chcę panu zaproponować interes – zająknęła się. – Mój mąż musi jutro wyjechać z kraju. Niech mi pan poda swoje warunki.

– A, to już brzmi nieco bardziej zrozumiale zgodził się. – Moje warunki, żeby wypuścić Ferrita? To znaczy jaka suma?

– Przyniosłam bilety, żeby pan mógł zobaczyć – powiedziała w przypływie odwagi. – Samolot do Nowego Jorku jutro o dziesiątej. Musi go pan wypuścić dziś w nocy. Wiem, że pan nie przyjmuje czeków. To wszystko, co zdołałam zebrać.

– Nie jest tak źle, proszę pani – przypalasz mnie na wolnym ogniu, wbijasz szpilki w źrenice, szarpiesz paznokciami: obnażył ją, związał, kazał się jej pochylić i zawołał o bat. – i do tego w dolarach. Ile tu jest? Tysiąc, dwa?

– Nie mam więcej gotówki, nie mamy – powiedziała. – Możemy panu podpisać jakieś zobowiązanie, wszystko, co pan zechce.

– Proszę mi szczerze powiedzieć, o co chodzi, a może dojdziemy do porozumienia – powiedział. – Znam Ferrita od lat, proszę pani. Nie robi pani tego ze względu na sprawy Espiny. Niech mi pani szczerze powie, w czym rzecz’?

– On musi wyjechać z Peru, musi jutro zdążyć na ten samolot, pan dobrze wie, dlaczego – rzekła szybko. – On jest między młotem a kowadłem, i pan o tym wie. Ja nie proszę o łaskę, señor Bermúdez, ja chcę załatwić interes. Jakie są pańskie warunki, co jeszcze mamy zrobić?

– Nie zamawiałby tych biletów, gdyby pucz się udał, to nie jest podróż dla przyjemności – powiedział. – No tak, więc wpakował się w coś o wiele gorszego. Przemyt też nie, to już załatwione, sam mu pomogłem zatuszować sprawę. Zaczynam rozumieć, proszę pani.

– Wykorzystali jego dobre intencje, użyczył swojego nazwiska, a teraz wszystko spada na niego-powiedziała kobieta. – To, że tu przyszłam, wiele mnie kosztowało, señor Bermúdez. On musi wyjechać za granicę, pan wie o tym aż za dobrze.

– Budowa osiedla w Sur Chico – powiedział. – Oczywiście, proszę pani, to jasne. Teraz rozumiem, dlaczego Perrito przystąpił do spisku Espiny. Espina obiecał, że jeśli mu pomoże, wyciągnie go z tarapatów?

– I teraz go oskarżają, a ci nędznicy, co go w to wciągnęli, przenieśli się gdzie indziej – powiedziała złamanym głosem. – To są miliony solów, proszę pana.

– Tak, wiedziałem o tym, ale nie przypuszczałem, że katastrofa jest tak blisko – zgodził się. – Więc jego argentyńscy wspólnicy wyjechali? I Perrito miał też wyjechać, i wystawić do wiatru setki facetów, którzy kupili te nie istniejące domy. Miliony solów, jasne. Teraz już wiem, dlaczego się brał do konspirowania, już wiem, po co pani przyszła.

– On nie może odpowiadać za wszystko, jego też oszukali – powiedziała kobieta, i pomyślał teraz zacznie płakać. – Jeżeli nie zdąży na ten samolot…

– Zostanie w kraju przez dłuższy czas, i to nie za działalność konspiracyjną, ale za zwykłe oszustwo – przytaknął ze zmartwioną miną. – A wszystkie zrabowane przez niego pieniądze zmarnują się za granicą.

– Nie zrabował ani grosza – podniosła głos. – Wykorzystali go. Ten interes go zrujnował.

– Już rozumiem, dlaczego zdobyła się pani na ten krok – powtórzył ze słodyczą. – Dlaczego kobieta taka jak pani przychodzi do mnie, upokarza się. Wszystko po to, aby nie być tutaj, kiedy wybuchnie skandal, aby nie widzieć swego nazwiska w rubrykach sądowych.

– Nie dla mnie, dla moich dzieci – zakrzyczała kobieta; ale odetchnęła głęboko i zniżyła głos. – Nie mogłam zebrać więcej. Wobec tego proszę to traktować jako zaliczkę. Podpiszemy panu wszystko, co pan zechce.

– Niech pani zachowa te dolary na podróż, Perrito i pani potrzebujecie ich bardziej ode mnie – powiedział powoli i zobaczył, jak kobieta nieruchomieje, zobaczył jej oczy, jej zęby. – A poza tym pani jest warta więcej niż te wszystkie pieniądze. Zgadzam się, to interes. Niech pani nie krzyczy, nie płacze, niech mi pani powie, tak czy nie. Spędzimy pewien czas razem, wyciągniemy Ferrita z więzienia, rano wsiądziecie do samolotu.

– Bezczelny, jak pan śmie – i zobaczył jej nozdrza, jej ręce, jej ramiona, pomyślał nie krzyczy, nie płacze, nie dziwi się, nie odchodzi. – Podły mieszaniec, tchórz.

– Nie jestem człowiekiem z towarzystwa, oto mój warunek, to pani też wiedziała – rzekł cicho. – Mogę pani zagwarantować pełną dyskrecję, to jasne. Nie podrywam pani, załatwiamy interes, proszę to tak traktować. I niech się pani wreszcie zdecyduje, już minęło dziesięć minut.

– Do Chaclacayo? – powiedział Ludovico. – Tak, don Cayo, do San Miguel.

– Tak, zostaję – powiedział. – Jedźcie się wyspać, będziecie tutaj o siódmej. Tędy, proszę pani.

– Nie, nie będziemy siedzieli w ogrodzie, zmarznie pani. Proszę wejść na chwilę, kiedy pani zechce odjechać, wezwę taksówkę i odwiozę panią do domu.

– Dobry wieczór panu, oj, przepraszam, ale właśnie się kładłam spać – powiedziała Carlota. – Pani nie ma w domu, wyszła bardzo wcześnie razem z panienką Queta.

– Daj nam trochę lodu i idź do łóżka, Carlota – powiedział. – Proszę bardzo, niech pani nie stoi w drzwiach, proszę siadać, przygotuję coś do picia. Z wodą sodową? Bez wody, świetnie, tak samo jak ja.

– Co to ma znaczyć? – wycedziła w końcu kobieta; siedziała sztywno. – Dokąd mnie pan zaciągnął?

– Nie podoba się pani ten domek? – uśmiechnął się. – Ba, pewnie pani jest przyzwyczajona do wytwornie j szych lokali.

– O kogo pan pytał, co to za kobieta? – szepnęła zduszonym głosem.

– Moja kochanka, nazywa się Hortensja – powiedział. – Ile lodu? Jedna kostka, dwie? No to wypijmy. Proszę, nie chciała pani pić, a tu od razu cały kieliszek. Już nalewam drugi.

– Wiedziałam, uprzedzali mnie, to najbardziej podła, najnędzniejsza kanalia pod słońcem – powiedziała półgłosem. – Więc czego pan chce? Chce mnie pan poniżyć? Po to mnie pan tu przywiózł?

– Po to, żebyśmy sobie trochę wypili i pogadali – powiedział. – Hortensja to nie jest taka ordynarna kundlica jak ja. Nie, oczywiście nie ma tej klasy co pani, nie jest damą z towarzystwa, ale w każdym razie można się jej nie wstydzić.

– Słucham, co jeszcze – powiedziała kobieta. – Jak długo jeszcze. Słucham.

– Pani to robi z obrzydzeniem, bo w grę wchodzę ja, głównie dlatego – powiedział. – Gdybym był kimś takim jak pani, być może nie czułaby pani wstrętu, nieprawda?

– Tak – zęby kobiety na moment przestały szczękać, usta przestały drżeć. – Ale przyzwoity mężczyzna nie zdobyłby się na takie świństwo.

– To nie myśl o przespaniu się z kimś jest dla pani wstrętna, tylko fakt, że tym kimś jest mieszaniec – powiedział pijąc. – Chwileczkę, zaraz pani naleję.

– Na co pan czeka? Dość tego, gdzie jest łóżko, które panu służy do ściągania należności z szantażowanych osób? – powiedziała kobieta. – Myśli pan, że jeżeli więcej wypiję, to mniej się będę brzydzić?

– O, jest Hortensja – powiedział. – Nie, niech pani nie wstaje, nie trzeba. Cześć, kochana. Przedstawiam ci panią bezimienną. A to właśnie Hortensja, proszę pani. Troszeczkę wlana, ale jak pani widzi, całkiem nieźle wygląda.

– Troszeczkę? Przecież j a lecę z nóg – zaśmiała się Hortensja. – Bardzo mi miło, pani bezimienna, bardzo mi miło. Dawnoście przyjechali?

– Przed chwilą – powiedział. – Siadaj, dam ci coś do picia.

– Nie wyobrażaj sobie, że pytam przez zazdrość, moja pani bezimienna, to tylko’ ciekawość – śmiała się Hortensja. – Nigdy nie jestem zazdrosna o piękne kobiety. Oj, lecę z nóg. Zapalisz?

– Masz, to cię podreperuje – powiedział podając jej szklankę. – Gdzie byłaś?

– Na przyjęciu u Lucy – powiedziała Hortensja. – Powiedziałam Quecie, żeby mnie przywiozła, bo tam już wszyscy chodzili na rzęsach. Ta wariatka Lucy zrobiła kompletny striptease, mówię ci. No to pijmy, pani bezimienna.

– Jak nasz przyjaciel Ferro się dowie, Lucy dostanie po tyłku – powiedział z uśmiechem. – Lucy to przyjaciółka Hortensji, proszę pani, kochanka jednego takiego nazwiskiem Ferro.

– Gdzie tam, nic jej nie zrobi, na odwrót – powiedziała Hortensja rechocząc głośno i zwracając się ku kobiecie. – On jest zachwycony, kiedy Lucy tak szaleje, to rozpustnik. A pamiętasz, skarbie, jak Ferro kazał Lucy tańczyć na golasa, tutaj, na stole w jadalni? Ale ty ciągniesz jak gąbka, moja pani bezimienna. Dolej twojemu gościowi, nie bądź taki skąpy.

– Sympatyczny facet z tego naszego Ferro – powiedział. – A jak chodzi o to, żeby się zabawić, to wręcz niezmordowany.

– Zwłaszcza z babkami – powiedziała Hortensja. – Nie był na przyjęciu, Lucy się wściekała i mówiła, że jeżeli się nie zjawi do dwunastej, zadzwoni do niego do domu i dopiero będzie skandal. Nie, to już nudne, puśćmy jakąś płytę.

– Muszę iść – wybąkała kobieta nie podnosząc się z fotela, nie patrząc na żadne z nich. – Proszę mi wezwać taksówkę.

– O tej porze? Sama? Taksówką? – powiedziała Hortensja. – Nie boisz się? Kierowcy to bandyci.

– Chwileczkę, tylko załatwię jeden telefon – powiedział. – Halo, Lozano? O siódmej zwolnisz doktora Ferro. Tak, niech pan się tym zajmie osobiście. Punktualnie o siódmej rano. To wszystko, Lozano, dobranoc. Ferro, Perrito? – powiedziała Hortensja. – Aresztowali Ferrita?

– Wezwij taksówkę dla pani bezimiennej i zamknij buzię, Hortensjo – powiedział. – Może się pani nie bać kierowcy. Każę policjantowi, żeby panią odwiózł. Jesteśmy kwita.

III

Czy pani kochała pana Cayo? Nie za bardzo. Płakała nie za nim, tylko dlatego, że wyjechał i zostawił ją bez grosza: nędznik, pies. To twoja wina, mówiła panienka Queta, ona jej to tyle razy powtarzała, niech ci chociaż kupi samochód, niechbyś chociaż miała ten domek na własność. Ale przez pierwsze tygodnie wszystko było w San Miguel prawie bez zmian; spiżarnia i lodówka jak zwykle pełne zapasów, Simula po staremu dawała pani rachunki, pod koniec miesiąca dostały pensję, caluteńką, nie okrojoną. W tamtą niedzielę, jak tylko się spotkali na Berteloto, zaraz zaczęli mówić o pani. Co ona teraz zrobi, mówiła Amalia, kto jej pomoże. A on: to cwana babka, zanim się obejrzysz, już sobie znajdzie następnego nadzianego faceta. Nie mów tak o niej, powiedziała Amalia, nie lubię, kiedy tak mówisz. Poszli do kina na argentyński film, a po filmie, jak wychodzili, Ambrosio mówił „che” i inne argentyńskie słowa i tak wymawiał jak Argentyńczyk; ty wariacie, śmiała się Amalia, i nagle zobaczyła twarz Trinidada. Byli w pokoiku na ulicy Chiclayo i już się rozbierali, kiedy przyszła jakaś może czterdziestoletnia kobieta ze sztucznymi rzęsami i dalej rozpytywać o Ludovica. Mina jej się wydłużyła, kiedy Ambrosio powiedział wyjechał do Arequipy i jeszcze nie wrócił. Kobieta wyszła, a Amalia zaczęła się podśmiewać z jej sztucznych rzęs, i Ambrosio mówił ona szuka okazji, żeby sobie łyknąć. Aha, właśnie, a co się stało z Ludovikiem? Oby nic się nie stało, biedaczysko tak nie chciał jechać. Zjedli obiad w śródmieściu i spacerowali aż do zmroku. Potem usiedli na ławce w alei República, rozmawiali i patrzyli na przejeżdżające samochody. Powiał wietrzyk, Amalia przytuliła się do Ambrosia, a on ją objął ramieniem: chciałabyś mieć własny domek i żebym ja był twoim mężem, Amalio? Popatrzyła na niego zdziwiona. Już niedługo będą mogli się pobrać i mieć dzieci, Amalio, on na to odkłada pieniądze. Naprawdę? Będą mieli dom i dzieci? Wydawało się to tak odległe, tak trudne do osiągnięcia, i Amalia, leżąc na plecach na jego łóżku, usiłowała sobie wyobrazić, że mieszka razem z nim, gotuje mu obiady i pierze bieliznę. Nie mogła. Ale dlaczego, głupia? Przecież tyle ludzi co dzień się żeni, więc i wy też możecie się pobrać.

Minął może miesiąc od wyjazdu pana, kiedy pewnego dnia pani wpadła do domu jak burza: załatwione, Quetita, od przyszłego tygodnia u tego grubasa, od dziś zaczynam próby. Musi zadbać o linię, więc gimnastyka, turecka łaźnia. Naprawdę? Pani będzie występowała w lokalu? Jasne, tak jak kiedyś. Kiedyś była sławna, Amalio, tylko rzuciłam karierę dla tego niewdzięcznika, a teraz zacznie na nowo. Chodź, to ci pokażę, wzięła ją za ramię, pobiegły obie na górę i pani wyjęła z biurka album z wycinkami, nareszcie to, co tak chciałaś zobaczyć, pomyślała Amalia, o popatrz, popatrz. Pokazywała jej z dumą: w długiej sukni, w płaszczu kąpielowym, z rozpuszczonymi długimi włosami, na estradzie, jako Królowa, rozdająca pocałunki. I posłuchaj, Amalio, co pisały gazety: była piękna, miała piękny głos, odnosiła sukcesy. W domu wszystko wywróciło się do góry nogami, pani o niczym nie mówiła, tylko o swoich próbach, i musiała przestrzegać diety, w południe grejpfrutowy sok i befsztyk z rusztu, wieczorem sałata bez przyprawy, konam z głodu, ale trudno, pozamykajcie okna i drzwi, jak się zaziębię przed pierwszym występem, to koniec, miała rzucić palenie, dla artystki papieros to trucizna. Któregoś dnia Amalia usłyszała, jak pani się skarży panience: nie wziął mnie nawet na ryczałt, ten grubas to skąpiec. A zresztą, Quetita, najważniejsze, że ma okazję występować, jak znów pozyska publiczność, będzie stawiać warunki.

Wychodziła do grubasa o dziewiątej, w spodniach i zawoju na głowie, z walizeczką, a wracała o świcie, mocno wymalowana. Teraz najbardziej jej chodziło o to, żeby schudnąć, to było nawet ważniejsze niż czystość w domu. Rzucała się na gazety, popatrz, Amalio, co o mnie piszą! A jak mówili dobrze o innej, wpadała w złość: ta im na pewno zapłaciła, ta ich przekupiła.

Wkrótce znowu zaczęły się przyjęcia. Czasem Amalia widywała na nich tych samych eleganckich starszych panów, co przychodzili jeszcze za pana Cayo, ale przeważnie było to zupełnie inne towarzystwo: młodsi, nie tak dobrze ubrani, bez samochodów, za to jacy weseli, i jakie kolory, jakie krawaty, to artyści, brzęczała jej nad uchem Carlota. Pani bawiła się do ostatniego tchu, dzisiaj kreolski bal, Amalio! Kazała Simuli przyrządzać kurę w papryce albo kaczkę z ryżem, na przystawkę rybną sałatkę i zamawiała w sklepiku piwo. Już nie zamykała drzwi spiżarni, nie kazała im iść spać. Amalia widziała, jak stara się bawić i szaleć, pani przechodziła z objęć jednego gościa do drugiego podobnie jak jej przyjaciółki, pozwalała się całować i piła więcej niż inne. Ale mimo to, kiedy Amalia zobaczyła, że rano po przyjęciu z łazienki wychodzi jakiś pan, zrobiło jej się wstyd i była trochę zła. Cwana babka, Ambrosio miał rację. Nie minął miesiąc, a już złapała następnego. Cwaniara, tak, ale dla niej zawsze taka dobra, i kiedy podczas wychodnego Ambrosio pytał no co tam u pani, ona mu kłamała pani bardzo smutna, odkąd pan wyjechał, wszystko po to, żeby Ambrosio nie myślał źle o pani.

Jak ci się zdaje, którego wybierze? szeptała Carlota. No bo pewnie, pani miała w czym wybierać: ciągle dzwonili, często przysyłali kwiaty z liścikami, które pani czytała przez telefon panience Quede. Wybrała sobie jednego, który przychodził jeszcze za czasów pana, Amalia kiedyś myślała, że on podrywa panienkę Quete. Szkoda, taki stary, mówiła Carlota. No ale bogaty, wysoki i dobrze się prezentował. Ta jego czerwona twarz i białe włosy, chciałoby się do niego mówić tatusiu, dziadziu, a nie señor Urioste, śmiała się Carlota. Bardzo grzeczny, wychowany, ale jak wypił, to mu uderzało do głowy, wytrzeszczał oczy i rzucał się na kobiety. Raz, drugi i trzeci został na noc i odtąd już często świt go zastawał w willi w San Miguel, a odjeżdżał koło dziesiątej, swoim wozem ceglastego koloru. Staruszek rzucił cię dla mnie, mówiła pani ze śmiechem, a panienka Queta też ze śmiechem: daj mu szkołę, kochana. Wyśmiewały się z niego, tak, jak to one zawsze. Jeszcze ci się podoba, kochana? Nie, ale to lepiej, w ten sposób mniej cię zdradzam, Quetita. Tak, to pewne, była z nim tylko dla pieniędzy. Pan Urioste nie wzbudzał takiej niechęci i strachu jak don Cayo, raczej szacunek, a nawet rozczulenie, kiedy zstępował po schodach, a oczy miał zmęczone i wypieki na policzkach, i wrzucał Amalii do fartuszka kilka solów. Był hojniejszy niż don Cayo, przyzwoity gość. Więc kiedy po kilku miesiącach przestał przychodzić, Amalia przyznawała mu rację myśląc: dlatego że taki stary, to już ma pozwolić, żeby go zdradzała? Dowiedział się o tej historii w Pichón, dostał ataku zazdrości i poszedł, opowiadała pani panience, to nic, wróci pokorny jak baranek. Ale nie wrócił. Czy pani ciągle taka smutna? spytał ją Ambrosio którejś niedzieli, Amalia powiedziała mu prawdę: pani już się pocieszyła, pani miała kochanka, pokłóciła się z nim, a teraz sypia z różnymi mężczyznami. Pomyślała, że on jej powie a widzisz, nie mówiłem? i może będzie chciał, żeby przestała tam pracować. Ale on tylko wzruszył ramionami: no cóż, zarabia na życie, a zresztą co mi do tego. Miała ochotę mu odpowiedzieć: a jakbym ja tak robiła, to też by cię nie obchodziło? ale się powstrzymała. Widywali się co niedziela, szli do pokoju Ludovica, czasem się z nim spotykali i zapraszał ich na obiad albo na piwo. Czy miał jaki wypadek? zapytała go Amalia za pierwszym razem, kiedy go zobaczyła z obandażowaną głową. Tak, wypadek z tymi z Arequipy, roześmiał się, ale teraz to już nic, było gorzej. Tak jakby się z tego cieszył, powiedziała Amalia do Ambrosia, a on na to: bo dzięki temu mordobiciu wzięli go na etat, Amalio, teraz jest na stałe w policji, więcej zarabia i coś znaczy.

Pani ledwo się pokazywała w domu, więc żyły sobie tak swobodnie i lekko jak nigdy. Po południu razem z Carlota i Simula słuchały radia i puszczały płyty. Któregoś ranka zaniosła śniadanie do pokoju pani i w przejściu zobaczyła takiego mężczyznę, że aż ją zatkało. Carlota, zbiegła po schodach okropnie rozgorączkowana, Carlota, jaki młody, jaki piękny chłopak, a Carlota jak go zobaczyła, trzymaj mnie, bo się zakocham. Pani razem ze swoim gościem zeszła na dół bardzo późno, Amalia i Carlota patrzyły na nich ogłupiałe, z zapartym tchem, miał taki pieprzyk, że można było dostać szału. Nawet pani wyglądała jak zahipnotyzowana. Łagodna i czuła, robiła pieszczotliwe minki, karmiła go swoim widelcem, szczebiotała jak mała dziewczynka, targała mu włosy, szeptała do ucha mój najdroższy, mój skarbie, moje życie. Amalia jej nie poznawała, taka słodka, i te spojrzenia, i ten głosik.

Pan Lucas był taki młody, że nawet pani wyglądała przy nim staro, i cały był jak obrazek, Amalii aż się robiło gorąco, kiedy na niego patrzyła. Czarne włosy, zęby bieluteńkie, ogromne oczy, ruchy książątka. Z nim to już nie dla pieniędzy, opowiadała Amalia Ambrosiowi. Pan Lucas nie ma sobie równego. Był Hiszpanem, śpiewał w tym samym lokalu co pani. Poznaliśmy się i to jest miłość, zwierzyła się pani rozmawiając z Amalia i spuściła oczy. Ona go pokochała, ona go kocha. Czasami pan i pani dla zabawy śpiewali razem, a Amalia i Carlota: niechby się pobrali, niechby mieli dzieci, pani była taka szczęśliwa.

Ale pan Lucas zamieszkał w San Miguel i pokazał pazury. Prawie nigdy nie wychodził z domu przed wieczorem i leżąc na kanapie kazał sobie ciągle coś podawać, a to drinka, a to kawę. Nic mu nie smakowało, na wszystko kręcił nosem i pani gniewała się na Simule. Żądał najbardziej wyszukanych dań, masz tu twoje cholerne gazpacho, zrzędziła Simula i to było pierwsze mocniejsze słowo, jakie Amalia od niej słyszała. Wrażenia z pierwszego dnia szybko się zatarły i nawet Carlota zaczęła go nie cierpieć. Był nie tylko grymaśny, ale jeszcze do tego okażą) się bezczelny. Beztrosko wydawał pieniądze pani, kazał sobie kupować różne rzeczy i mówił poproś Hortensję, to zapłaci. Hortensja to mój bank. Poza tym nie było tygodnia, żeby nie urządzał przyjęcia, strasznie to lubił. Pewnego wieczoru Amalia zobaczyła, jak całował w usta panienkę Quete. Jak ona mogła, przecież tak się przyjaźniła z panią, i co by pani zrobiła, gdyby ich na tym złapała. Nic, pewnie by przebaczyła. Była tak strasznie zakochana, wszystko od niego znosiła, jedno jego czułe słówko rozpraszało jej zły humor, odmładzało ją. A on to umiał wykorzystać. Dostawcy przynosili rachunki za różne rzeczy, które sobie kupował, a pani płaciła albo opowiadała im niestworzone historie, żeby tylko przyszli innym razem. Właśnie wtedy Amalia pierwszy raz zdała sobie sprawę, że pani ciągle brak pieniędzy. Ale pan Lucas nic jej nie dawał, tylko co dzień żądał więcej. Nosił się bardzo elegancko, kolorowe krawaty, świetnie skrojone garnitury, giemzowe buciki. Życie jest krótkie, skarbie, śmiał się, trzeba je dobrze przeżyć, skarbie, i otwierał ramiona. Dzieciak z ciebie, kochany, mówiła pani. Jak się zmieniła myślała Amalia, pan Lucas zrobił z niej łagodną koteczkę. Patrzyła, jak pani podchodzi do niego z pieszczotliwą minką, jak klęka u jego nóg, opiera mu głowę na kolanach, i nie wierzyła własnym oczom. Słyszała, jak pani mówi no spójrz na mnie, najdroższy, jak cichutko go błaga no popieść swoją staruszkę, która cię tak kocha, i nie wierzyła, nie wierzyła.

W sześć miesięcy potem, jak pan Lucas wprowadził się do San Miguel, skończyły się luksusy. Spiżarnia świeciła pustkami, w lodówce było już tylko mleko i trochę jarzyn, przestało się zamawiać cokolwiek w sklepie. Whisky przeszło do historii i teraz na przyjęciach goście pili pisco z gingerale, a do tego były maleńkie zakąski, już nie kreolskie dania. Amalia opowiadała o tym Ambrosiowi, a on się uśmiechał: niezły alfons z tego Lucasa. Po raz pierwszy pani zaczęła sprawdzać rachunki, Amalia śmiała się w duchu patrząc na twarz Slmuli, kiedy pani kazała jej zwracać resztę. I pewnego pięknego dnia Simula oświadczyła, że ona i Carlota odchodzą. Do Huacho, proszę pani, otworzą tam sklepik. Ale ostatniego wieczora przed odejściem, kiedy Amalia była taka zmartwiona, Carlota ją pocieszyła: nieprawda, nie wyjadą do Huacho, będziemy się widywać. Simula znalazła jeden dom w śródmieściu, ona będzie kucharką, a Carlota pokojówką. Ty też powinnaś odejść, Amalita, mama mówi, że tutaj wszystko się wali. No co, czy odejdzie? Nie, pani była taka dobra. Została i jeszcze dała się namówić na kucharzenie, za co dostawała pięćdziesiąt solów więcej. Od tego czasu państwo już prawie się nie stołowali w domu, lepiej chodźmy coś zjeść na mieście, skarbie. Bo ja nie umiem gotować i moje potrawy stają w gardle, opowiadała Amalia Ambrosiowi. Ale pracy miała trzy razy tyle: sprzątanie, trzepanie, słanie łóżek, i jeszcze pozmywać, pozamiatać, i to pitraszenie. Dom już tak nie lśnił czystością. Amalia widziała, jak pani cierpi, że przez cały tydzień patio nie sprzątane, że przez trzy, cztery dni nawet nie ruszyła miotełką w salonie. Pani zwolniła ogrodnika i geranie powiędły, a trawa uschła. Odkąd mieszkał tu pan Lucas, panienka Queta już nigdy nie zostawała na noc, ale przychodziła jak dawniej, czasami z tą gringa, z panią Ivonne, która podkpiwała z pani i pana: no i jak tam, moje turkaweczki, moi narzeczem. Pewnego dnia, kiedy pan wyszedł, Amalia słyszała, jak panienka Queta krzyczy na panią: on cię rujnuje, to darmozjad, musisz go rzucić. Pobiegła do spiżarni: pani słuchała skulona w fotelu i nagle podniosła twarz i płakała. Tak, wszystko prawda, ja wiem, Quetita, i Amalia też o mało się nie popłakała, ale co ona ma robić, Quetita, ona go kocha, pierwszy raz w życiu naprawdę kocha. Amalia wyszła ze spiżarni, pobiegła do swojego pokoju i przekręciła klucz. Widziała twarz Trinidada, kiedy był chory, kiedy go wsadzili do więzienia, kiedy umarł. Nigdy nie odejdzie, zawsze będzie z panią.

W domu wszystko się waliło, tak, tak, a pan Lucas pasł się na tym jak kogut na śmietniku. Na miejscu potłuczonych szklanek i wazonów już nie dokupywano nowych, ale pan Lucas pokazywał się ciągle w nowych ubraniach. Pani opowiadała różności dostawcom ze sklepu i z pralni, ale on na swoje urodziny dostał pierścionek, a na Boże Narodzenie pani mu dała zegarek. Nigdy nie był smutny ani zagniewany: na ulicy Magdalena otworzyli nową restaurację, pójdziemy, skarbie? Wstawał późno i zabierał się do czytania pism w salonie. Amalia patrzyła, jak się rozsiada z nogami na kanapie, piękny, roześmiany, w szlafroku koloru wina, i nienawidziła go: pluła w jego talerz, wrzucała mu włosy do zupy, w marzeniach wpychała go pod koła pociągu.

Pewnego ranka wróciwszy ze sklepu zastała na dole panią i panienkę, były w spodniach, z torebkami; już wychodziły. Idą do tureckiej łaźni, nie wrócą na obiad, niech Amalia kupi dla pana piwa i poda mu w południe. Wyszły i zaraz potem

Amalia usłyszała kroki; już się obudził, będzie wołał o śniadanie. Weszła na górę, a pan Lucas, w marynarce i krawacie, z pośpiechem pakował swoje rzeczy do walizki. Wyjeżdża w podróż po kraju, Amalio, będzie śpiewał w teatrach, wróci w przyszły poniedziałek, i mówił tak, jakby już był w podróży i śpiewał. Daj ten liścik Hortensji, Amalio, i zaraz mi zawołaj taksówkę. Amalia patrzyła na niego z rozdziawionymi ustami. Wreszcie nic nie mówiąc wyszła z pokoju. Zamówiła taksówkę, wyniosła walizkę, do widzenia, Amalio, do poniedziałku. Weszła z powrotem do domu i rozgorączkowana usiadła w salonie. Gdyby to chociaż były Simula i Carlota, kiedy będzie powtarzać pani tę wiadomość. Przez cały dzień nic nie mogła robić, tylko patrzyła na zegar i myślała. O piątej przed furtką zatrzymał się wóz panienki Quety. Zza firanki patrzyła, jak idą w stronę domu, odświeżone, odmłodniałe, jakby w tureckiej łaźni ubyło im lat, a nie kilogramów, otworzyła im drzwi i wtedy nogi się pod nią ugięły. Wejdź, kochana, powiedziała pani, napijesz się kawki, i weszły, i rzuciły torby na kanapę. No, jak tam było, Amalio. Pan wyjechał w podróż, proszę pani, i serce zaczęło jej walić, zostawił dla pani list na górze. Nie zbladła, nawet nie drgnęła. Patrzyła na nią bardzo spokojnie, bardzo poważnie, wreszcie odrobinę zadrżały jej usta. Wyjechał? Lucas wyjechał? i zanim Amalia zdążyła coś powiedzieć, odwróciła się i wbiegła na schody, a panienka Queta za nią. Amalia nadstawiła uszu. Nie płakała albo płakała całkiem cicho. Amalia usłyszała hałas, bieganinę, głos panienki: Amalio! Ubikacja była na roścież otwarta, pani siedziała na łóżku. Przecież mówił, że wróci, prawda, Amalio? i panienka piorunowała ją wzrokiem. Tak, proszę panienki, i nie śmiała spojrzeć na panią, w poniedziałek wraca, i zdała sobie sprawę, że się zająknęła. Po prostu taki skok w bok, powiedziała panienka, ma dość twoich ataków zazdrości, kochana, wróci w poniedziałek i będzie cię przepraszał. Przestań, Queta, powiedziała pani, nie udawaj idiotki. To lepiej, to świetnie, że się wyniósł, krzyknęła panienka, pozbyłaś się wampira, a pani uciszyła ją ruchem ręki: Quetita, komoda, ona sama nie śmiała spojrzeć. Zatkała, przykryła sobie usta ręką, a panienka Queta już biega i otwierała szuflady, szukała, wyrzucała na podłogę listy, buteleczki i kluczyki, Amalio, widziałaś, jak brał czerwone pudełeczko? a Amalia na czworakach zbierała to wszystko, o Jezu, ach panienko, nie widziałaś, że zabrał biżuterię pani? Nie, nie widziała, zawołają policję, nie daj mu się okradać, kochana, wsadzą go do aresztu, wszystko ci zwróci. Pani płakała i krzyczała, a panienka kazała Amalii zrobić gorącej kawy. Kiedy cała drżąca wróciła z tacką, panienka rozmawiała przez telefon: pani zna tych ludzi, madame Ivonne, niech go odnajdą, niech go złapią. Pani siedziała przez cały czas w swoim pokoju i rozmawiała z panienką, a pod wieczór przyszła madame Ivonne. Następnego dnia zjawiło się dwóch z policji, a jednym z nich był Ludovico. Udał, że nie poznaje Amalii. Obaj bez końca ją wypytywali o pana Lucasa i wreszcie uspokoili panią: odzyska swoją biżuterię, to kwestia kilku dni.

Były to smutne dni. Już przedtem sprawy nie wyglądały najlepiej, ale od tego momentu wszystko zaczęło iść coraz gorzej, tak potem myślała Amalia. Pani leżała w łóżku, blada, nieuczesana, i jadła tylko lekkie zupki. Na trzeci dzień panienka Queta odjechała. A może ja bym przyniosła mój materac do pani pokoju? Nie, Amalio, śpij u siebie, nie ma potrzeby. Ale Amalia usiadła na kanapie w salonie i owinęła się kocem. W ciemnościach czuła, jak twarz jej wilgotnieje. Nienawidziła Trinidada, Ambrosia, wszystkich. Głowa się jej kiwała i coraz to się budziła, było jej smutno, bała się i w pewnej chwili zobaczyła światło w korytarzyku. Wbiegła na górę, przyłożyła ucho do drzwi, nic nie słyszała i otworzyła. Pani, niczym nie przykryta, leżała na łóżku, oczy miała otwarte: czy pani mnie wołała? Podeszła bliżej, zobaczyła przewróconą szklankę, a pani miała oczy białkami do góry. Z krzykiem wybiegła na ulicę. Zabiła się, i nacisnęła dzwonek w sąsiednim domu, zabiła się, i waliła nogą w drzwi. Przyszedł jakiś mężczyzna w szlafroku, jakaś kobieta, policzkowali panią, uciskali jej żołądek, chcieli, żeby zwymiotowała, telefonowali. Karetka przyjechała już prawie za dnia.

Pani była tydzień w szpitalu im. biskupa Loayza. Kiedy Amalia poszła ją odwiedzić, zastała tam panienkę Quete, panienkę Lucy i panią Ivonne. Pani była blada i wychudzona, ale już spokojniejsza. O, jest moja wybawicielka, zażartowała. Jak jej powiem, że już nie mam nawet na jedzenie? myślała Amalia. Na szczęście pani sobie przypomniała: Quetita, daj jej trochę pieniędzy na życie. Tej niedzieli poszła po Ambrosia na przystanek i przyprowadziła go do domu. Już wiedział, że pani chciała się zabić, Amalio. A skąd wiedział? Bo don Fermín jej opłacił szpital. Don Fermín? Tak, dzwoniła do niego, a on, jaki szlachetny, jak się dowiedział, w jakim jest położeniu, bardzo jej współczuł i teraz jej pomaga. Położyli się w pokoju pani i Amalia dostała ataku niepohamowanego śmiechu. Więc na to były lustra, więc na to, ach, co za szelmowskie pomysły miała pani, i Ambrosio musiał ją potrząsać za ramiona, i gniewał się na nią, bardzo zły, że tak się śmieje. Już więcej nie mówił o tym, że będą mieli własny domek i że się pobiorą, ale dobrze ze sobą żyli i nigdy się nie sprzeczali. Spotkania były zawsze takie same: tramwaj, pokoik Ludovica, kino, czasem tańce. Którejś niedzieli Ambrosio wywołał awanturę w kreolskiej restauracji, w Barrios Altos, bo weszło kilku pijaków krzycząc: Niech żyje Apra! a on na to: Precz! Zbliżały się wybory i na placu San Martin były manifestacje. W śródmieściu nawywieszali pełno afiszów, jeździły wozy z głośnikami, głosuj na Prado, znasz go dobrze! mówiło radio, rozrzucano ulotki, śpiewano: Lavalle to człowiek, który kocha Peru! na melodię walca, wszędzie fotografie, a do Amalii przyczepiła się polka Naprzód, razem z Belaúnde! Apnsci wrócili, w pismach były zdjęcia Haya de la Torre, a jej się przypomniał Trinidad. Czy kochała Ambrosia? Tak, ale z nim nie było tak jak z tamtym, nie było tych cierpień ani tej radości, ani tej gorączki. Dlaczego chcesz, żeby wygrał Lavalle? pytała go, a on dlatego, że don Fermín jest za nim. Z Ambrosiem wszystko przebiegało spokojnie, jesteśmy parą przyjaciół, którzy do tego jeszcze ze sobą żyją, pomyślała kiedyś. Przez całe miesiące nie odwiedzała pani Rosario, przez całe miesiące nie widziała Gertrudis Lama ani swojej ciotki. W ciągu tygodnia skrzętnie zapamiętywała wszystko, co się zdarzało, a w niedzielę opowiadała Ambrosiowi, ale on był na to tak obojętny, że aż czasem się złościła. Co słychać u panienki Teté? A dobrze. A u pani Zoili? Dobrze. A panicz Santiago wrócił do domu? Nie. Bardzo za nim tęsknią? Tak, zwłaszcza don Fermín. No i co, i co jeszcze? A nic. Czasem, dla żartu, straszyła go: a to pójdę do pani Zoili, a to opowiem pani Hortensji o naszych sprawach. On się pienił: bo pożałujesz, bo się nigdy nie zobaczymy, jeżeli opowiesz. Po co tak ukradkiem, po co te tajemnice, czemu się tak wstydzi? Taki już z niego dziwak, taki wariat, ma swoje widzimisię. Gdyby Ambrosio umarł, tak samo byś go żałowała jak Trinidada? spytała ją kiedyś Gertrudis. Nie, płakałabym po nim, ale nie miałaby wrażenia, że świat się kończy, Gertrudis. To pewnie dlatego, że nie mieszkamy razem, myślała. Może byłoby inaczej, gdyby mu prała bieliznę, gotowała i pielęgnowała w chorobie.

Pani Hortensja wróciła do San Miguel szczuplutka jak igiełka. Suknie na niej wisiały, twarz się jej skurczyła, oczy już nie błyszczały jak dawniej. Policja nie znalazła biżuterii, proszę pani? Pani roześmiała się z przymusem, nigdy nie znajdą, i oczy jej się zaszkliły, Lucas ma więcej sprytu niż policja. Biedaczka, ciągle go kochała. Zresztą nie zostało już jej tego dużo, Amalio, sprzedawała wszystko dla niego, przez niego. Jacy głupi są ci mężczyźni, on nie musiał jej okradać, Amalio, wystarczyło, żeby mnie poprosił o te klejnoty. Pani się zmieniła. Ciągle na coś chorowała, ale było jej wszystko jedno, była milcząca i poważna. Prado zwyciężył w wyborach, proszę pani, Apra odwróciła się od Lavalle’a i głosowała na Prado, i Prado zwyciężył, tak mówili przez radio. Ale pani nawet już nie słuchała: straciłam pracę, Amalio, grubas nie odnowił ze mną umowy. Mówiła to bez złości, jakby chodziło o rzecz najzwyklejszą w świecie. A w kilka dni potem do panienki Quety: te długi mnie wykończą. Nie wyglądała na przestraszoną, tak jakby jej to w ogóle nie obchodziło. Amalia już nie wiedziała, co wymyślić, kiedy pan Poncio przychodził po komorne: pani nie ma, wyszła, jutro, w poniedziałek. Dawniej pan Poncio był wcieleniem uprzejmości i galanterii, teraz istna hiena: Amalia czerwieniła się, chrząkała, nie wpuszczała go. Dlaczego pani nie ma? Odepchnął Amalię i krzyknął: pani Hortensjo, dość już tego kręcenia! Pani pokazała się na schodach i spojrzała na niego z góry, jak na karalucha: co to za wrzaski, niech pan powie Paredesowi, że zapłacę kiedy indziej. Pani nie płaci, a pułkownik Paredes krzyczy na mnie, zaszczekał pan Poncio, wyrzucimy stąd panią wyrokiem sądowym. Wyprowadzę się, kiedy mi się będzie podobało, powiedziała pani spokojnie, a on, jazgocząc, poczekamy do poniedziałku i robimy eksmisję. Amalia weszła potem na górę myśląc pewno jest wściekła. Ale nie, była spokojna, szklistymi oczyma wpatrywała się w sufit. Jak tu był Cayo, Paredes nawet nie chciał brać komornego, Amalio, dopiero teraz. Mówiła przerażająco słabym głosem, jakby była gdzieś daleko, jakby usypiała. Będą się musiały przeprowadzić, nie ma rady, Amalio. I potem ta krzątanina po całych dniach. Pani wychodziła wcześnie rano, wracała późno, widziałam sto mieszkań, wszystkie okropnie drogie, dzwoniła do jednego pana, do drugiego pana, prosiła o jakiś podpis, o pożyczkę, i rzucała słuchawkę z wściekłym grymasem: niewdzięcznicy, podli. W dniu przeprowadzki przyszedł pan Poncio i zamknął się z panią w dawnym pokoju pana Cayo. Wreszcie pani zeszła na dół i kazała ludziom z ciężarówki, żeby z powrotem wnieśli meble z salonu i baru.

W mieszkaniu na Magdalena Vieja nawet się nie zauważyło braku tych mebli, było tam o wiele mniej miejsca niż w San Miguel. Tu nawet nie wszystko się mieściło i pani sprzedała biurko, fotele, lustra i kredens. Mieszkanie było na drugim piętrze budynku pomalowanego na zielono, a składało się z jadalni, sypialni, łazienki, kuchni, maleńkiego hallu i służbówki z małą łazienką. Było nowe i jak się je doprowadziło do porządku, wyglądało całkiem miło.

Kiedy w niedzielę pierwszy raz spotkali się z Ambrosiem na przystanku koło szpitala wojskowego, zaraz się pokłócili. Żal mi mojej biednej pani, opowiadała Amalia, zabrali jej meble, miała tyle kłopotów, a ten Poncio jaki ordynarny cham, a Ambrosio powiedział bardzo się cieszę. Co? A tak, ona nie ma wstydu. Co, jak? Ano właśnie, wysysała, kogo się dało, wyciągała pieniądze od don Fermina, który już i tak bardzo jej pomógł, co ona sobie myśli. Rzuć ją, Amalio, poszukaj sobie innego miejsca. Prędzej ciebie rzucę, powiedziała Amalia. Kłócili się chyba z godzinę i pogodzili się wreszcie, ale nie do końca. W porządku, nie będą o niej więcej mówić, Amalio, ta wariatka niewarta, żebyśmy się o nią sprzeczali.

Z pożyczek i z tego, co się sprzedało, pani jakoś tam żyła i szukała sobie pracy. Wreszcie wzięli ją do jednego lokalu w Barranco, do „La Laguna”. Znowu zaczęła mówić, że rzuci papierosy, i zjawiała się o świcie, wymalowana. Nigdy nie wspominała o panu Lucasie, odwiedzała ją tylko panienka Queta. Już nie była taka jak kiedyś. Nie żartowała, nie miała tego dowcipu, tego wdzięku, tego beztroskiego, radosnego sposobu bycia co dawniej. Teraz zabiegała o pieniądze. Quiftoncito szaleje za tobą, kochana, a ona nie chcę go widzieć na oczy, Quetita, on jest bez grosza. Po jakimś czasie zaczęła wychodzić z mężczyznami, ale nigdy nie zapraszała ich do mieszkania, musieli czekać pod drzwiami albo na ulicy, póki się nie wyszykowała. Wstydzi się, nie chce, żeby widzieli, jak teraz mieszka, myślała Amalia. Wstawała i piła swoje pisco z gingerale. Słuchała radia, czytała pisma, dzwoniła do panienki Quety i piła ze dwie, trzy szklaneczki. Już nie wyglądała tak ślicznie i elegancko jak kiedyś.

I tak mijały dni, tygodnie. Kiedy pani przestała śpiewać w „La Laguna”, Amalia dowiedziała się o tym dopiero po dwóch dniach. W jakiś poniedziałek, a potem we wtorek pani została w domu, czy dziś wieczorem też pani nie pójdzie śpiewać, proszę pani? ona już nie wróci do „La Laguna”, Amalio, wyzyskiwali ją, poszuka sobie lepszego miejsca. Ale w ciągu następnych dni wcale nie wyglądało na to, żeby tak bardzo szukała pracy. Leżała w łóżku, przy zasłoniętych oknach, i w półmroku słuchała radia. Potem wstawała ociężale, żeby sobie przygotować chilcano, i kiedy Amalia wchodziła do pokoju, pani siedziała nieruchomo, patrząc w przestrzeń, mówiła słabym głosem, z każdego ruchu przebijało zmęczenie. Gdzieś tak koło siódmej zaczynała sobie malować usta i paznokcie i czesać się, a o ósmej panienka Queta zabierała ją swoim autem. Wracała nad ranem, jak zmięta szmata, pijaniuteńka i tak strasznie zmęczona, że często budziła Amalię, żeby jej pomogła się rozebrać. Proszę spojrzeć, coraz bardziej chudnie, mówiła Amalia do panienki Quety, proszę jej powiedzieć, niech ona więcej je, bo się rozchoruje. Panienka jej mówiła, ale pani nie zwracała na to uwagi. Ciągle chodziła do swojej krawcowej w alei Brasil i kazała sobie zwężać suknie. Co dzień dawała Amalii na życie i regularnie wypłacała jej pensję, skąd brała pieniądze? Jak dotąd, w mieszkaniu na ulicy Magdalena Vieja nie nocował jeszcze żaden mężczyzna. Może załatwiała swoje sprawy na mieście. Kiedy pani zaczęła pracować w „Monmartre”, już nie mówiła o przeciągach ani że rzuci palenie. Teraz nawet swoimi występami nie bardzo się przejmowała. Malowała się z taką niechęcią. Nie zwracała też uwagi na porządek i czystość w domu, ona, która kiedyś dostawała ataku histerii, jeśli przesuwając palcem po meblach znalazła odrobinę kurzu. Popielniczki mogły całymi dniami stać brudne i pełne niedopałków, nie patrzyła na to, a także nigdy już nie pytała rano: czy się myłaś, czy używałaś odwaniacza? W mieszkaniu był bałagan, ale Amalii nie starczało czasu na wszystko. A poza tym teraz utrzymanie czystości kosztowało ją o wiele więcej wysiłku. Zaraziłam się niedbalstwem od pani, mówiła Amalia do Ambrosia. Aż się serce ściska, kiedy patrzę teraz na panią, panienko, tak się opuściła, czy to dlatego, że nie może się pogodzić z tym, co jej zrobił pan Lucas? Tak powiedziała panienka Queta, a poza tym to, że pije, i jeszcze te pastylki na nerwy, to wszystko ją ogłupia.

Któregoś dnia zapukano do drzwi, Amalia otworzyła, to był don Fermín. Teraz też jej nie poznał: umówiłem się z Hortensją. Jak się postarzał od ostatniego razu, miał tyle siwych włosów i zapadnięte oczy. Pani ją posłała po papierosy, a kiedy w niedzielę Amalia zapytała Ambrosia, po co przyszedł don Fermín, to się rozzłościł: przyniósł jej forsę, jest za dobry dla niej, dla tej bezczelnej baby. A tobie co zrobiła moja pani, czemu jej nienawidzisz? Ambrosiowi nic nie zrobiła, ale do don Fermina przyssała się jak pijawka, wykorzystuje jego dobre serce, inny by ją dawno posłał do wszystkich diabłów. Amalia wpadła w gniew: a tobie co do tego, nie mieszaj się w nie swoje sprawy. Poszukaj sobie innej pracy, nalegał, przecież widzisz, że ona jest bez grosza, nie? rzuć ją i już.

Czasami pani znikała na dwa, trzy dni, a po powrocie: wyjeżdżam z Limy, Amalio. Paracas, Cuzco, Chimbóte. Amalia przez okno widziała, jak pani z walizeczką w ręku wsiada do samochodów różnych mężczyzn. Niektórych już poznawała po głosie, kiedy telefonowali, i zastanawiała się, jacy są, w jakim wieku. Pewnego ranka usłyszała rozmowę, zaczęła podglądać i zobaczyła, że pani siedzi w saloniku z jakimś mężczyzną, że się śmieją i piją. Potem skrzypnęły drzwi i pomyślała weszli do pokoju pani. Ale nie, ten pan sobie poszedł, a kiedy Amalia zajrzała do pani i spytała, czy podać śniadanie, pani leżała w ubraniu na łóżku i miała takie dziwne spojrzenie. Patrzyła na Amalię z cichym uśmieszkiem, a Amalia: czy pani się źle czuje? Ani słowa, nie drgnęła, jakby całe jej ciało było martwe, tylko oczy nie, oczy patrzyły, błądząc po pokoju. Pobiegła do telefonu i z drżeniem czekała, aż się odezwie panienka Queta: znów sobie coś zrobiła, leży na łóżku, nic nie słyszy, nie mówi, a panienka Queta krzyknęła cicho bądź, nic się nie bój, posłuchaj, co masz zrobić. Mocna kawa, nie wołaj lekarza, ona zaraz przyjedzie. Niech pani wypije, proszę pani, to pani dobrze zrobi, chlipała Amalia, zaraz przyjedzie panienka Queta. Nic, ani słowa, głucha i tylko patrzy, więc Amalia uniosła jej głowę i przytknęła filiżankę do ust. Piła posłusznie, dwie niteczki kawy ściekały jej aż na szyję. Tak, tak, proszę pani, wszyściuteńko, i głaskała ją po głowie, i całowała po rękach. Ale panienka Queta, jak tylko przyszła, to zamiast się zmartwić, zaczęła przeklinać. Kazała biec po alkohol, wmusiła w panią jeszcze więcej kawy, razem z Amalia ułożyły panią, nacierały jej czoło i skronie. Panienka krzyczała na nią ty głupia, ty wariatko, co ty wyprawiasz, a pani przychodziła do siebie. Uśmiechała się, co to było, jaki labirynt, poruszała się, a panienka już miała dość, nie jestem twoją niańką, wpakujesz się w jakąś paskudną historię, jak się chcesz zabić, to się zabij, ale od jednego razu, a nie tak po trochu. Tego wieczora pani nie poszła do „Monmartre”, ale nazajutrz wstała jakby nigdy nic.

W parę dni potem coś się stało. Amalia wracała ze sklepu i przed domem zobaczyła wóz policyjny. Na chodniku stał policjant i jeden w cywilu i kłócili się z panią. Pozwólcie mi zatelefonować, mówiła pani, ale oni ją złapali za ramiona, wsadzili do samochodu i odjechali. Amalia stała chwilę na ulicy, tak się przestraszyła, że nie miała siły wejść do domu. Zadzwoniła do panienki, ale nikogo nie było; całe popołudnie dzwoniła i nikt się nie odzywał. A może ją zabrała policja, może przyjdą i Amalię też zabiorą. Służące z sąsiedztwa zaglądały, żeby się dowiedzieć, co się stało, dokąd ją zawieźli. Tej nocy nie mogła zmrużyć oka: przyjadą, wezmą cię do więzienia. Następnego dnia zjawiła się panienka Queta i zrobiła wielkie oczy, kiedy Amalia jej opowiedziała. Pobiegła dzwonić: madame Ivonne, niech pani coś zrobi, oni nie mogą jej trzymać w areszcie, to wszystko wina Paquety, panienka też mówiła bez ładu i składu, też była przerażona. Dała Amalii dziesiątkę: wpakowali panią w coś niedobrego, mogą tu przyjść z policji albo z gazet, idź na kilka dni do kogoś z twojej rodziny. Miała oczy pełne łez i szeptała biedna Hortensja. Dokąd ona ma pójść, dokąd pójdzie. Poszła do ciotki, która teraz miała pensjonacik na Chacra Colorada. Pani wyjechała, ciociu, mam urlop. Ciotka jej nagadała, że tak długo nit dawała znaku życia, i patrzyła na nią, przyglądała się. Wreszcie wzięła ją pod brodę i spojrzała w oczy: kłamiesz, wyrzucili cię, bo zobaczyła, że jesteś w ciąży. Amalia zaprzeczyła, nie nie jest, skądże, z kim. A może ciotka miała rację, może u dlatego nie dostała miesiączki? Zapomniała o pani, o policji, c‹ ona powie Ambrosiowi i co on na to powie. W niedzielę poszli na przystanek przed szpitalem wojskowym, modliła się po cichutku. Zaczęła mu opowiadać o pani, ale on już wiedział. Pani wróciła do domu, Amalio, don Fermín pogadał ze swoimi znajomymi i zaraz ją wypuścili. A czemu ją aresztowali? Pewnie ma coś na sumieniu, coś tam musiała nabroić, i zmienił temat: Ludovico mu zostawił pokój na całą noc. Teraz rzadko widywali Ludovica, Ambrosio mówił, że on się chyba ożeni i że chce kupić sobie domek w osiedlu Villacampa, ale wypłynął, co, Amalio? Poszli do jednej knajpki nad Rímac i on ją zapytał czemu nie jesz. Nie jest głodna, jadła duże śniadanie. A czemu nic nie mówi? Bo myśli o pani, jutro z samego rana do niej pójdę. Jak tylko weszli do pokoju Ludovica, zdobyła się na odwagę: moja ciotka mówi, że jestem w ciąży. On aż usiadł na łóżku. Gówno mnie obchodzi, co mówi twoja ciotka szarpał ją za ramię, jest w ciąży czy nie jest? Tak, chyba tak, i wybuchnęła płaczem. Zamiast ją pocieszyć, Ambrosio patrzył na nią, jakby była nie wiem na co chora i mogła go zarazić. To niemożliwe, niemożliwe, powtarzał, i głos mu uwiązł w gardle. Wybiegła z pokoju. Ambrosio dogonił ją na ulicy. No uspokój się, no nie płacz, taki był oszołomiony, odprowadził ją na przystanek i mówił a to dopiero, nie spodziewałem się, nie myśl, że się gniewam, ja po prostu zgłupiałem. W alei Brasil pożegnał się z nią, do niedzieli. Amalia pomyślała: nie przyjdzie więcej.

Pani Hortensia wcale się nie złościła: jak się masz, Amalio. Uściskała ją, cieszyła się, myślałam, że się przestraszyłaś i już nie wrócisz. Jak pani mogła tak pomyśleć, proszę pani. Ja wiem, powiedziała pani, ty jesteś moją przyjaciółką. Amalio, prawdziwą przyjaciółką. Chcieli ją wpakować w coś takiego, czego nie zrobiła, widzisz, jacy są ludzie, ta zasrana Paqueta jest taka, wszyscy są tacy. I znów były całe dni, całe tygodnie takie jak zawsze, każdy dzień odrobinę gorszy od poprzedniego, bo nie starczało pieniędzy. Kiedyś zapukał do drzwi mężczyzna w mundurze. Pan do kogo? Ale już wyszła pani, jak się masz, Richard, i Amalia go poznała. To był ten sam, co przyszedł z panią tamtego ranka, tylko że teraz miał czapkę lotnika i granatową kurtkę ze złotymi guzikami. Pan Richard był pilotem w Panagra, całe życie spędzał w podróżach, miał szpakowate baczki, żółtą czuprynę, grubasek, okrągły, ot taka mieszanina Anglika z Hiszpanem, aż się chciało śmiać. Amalii wydał się sympatyczny. On pierwszy wszedł do tego mieszkania, pierwszy został na noc. Przylatywał do Limy w czwartki, przyjeżdżał prosto z lotniska w swym granatowym mundurze, kąpał się, odpoczywał, potem wychodzili, wracali nad ranem, trochę pohałasowali i spali do południa. Czasem pan Richard zostawał w Limie dwa dni. Lubił wtedy zajrzeć do kuchni, zakładał fartuszek Amalii i brał się do pitraszenia. Ona i pani ze śmiechem patrzyły jak smaży jajka, jak przyrządza makaron z sosem i pizzę. Był zabawny, lubił pożartować i dobrze żyli z panią. A może pani wyjdzie za pana Richarda, jest taki dobry dla pani? Pani Hortensja się śmiała: on ma żonę i czworo dzieci, Amalio.

Minęły tak chyba ze dwa miesiące i pewnego razu pan Richard przyjechał w środę zamiast we czwartek. Pani leżała u siebie, po ciemku, a na nocnej szafce miała swoje chilcano. Pan Richard się przestraszył i zawołał Amalię. To nic takiego, uspokajała go, to nic, to przejdzie, są na to środki. Ale pan Richard mówił po angielsku, czerwony ze strachu, i klepał panią po twarzy, aż dostawała gęsiej skórki, a pani patrzyła na nich tak, jakby ich tam wcale nie było. Pan Richard wchodził do salonu, przybiegał z powrotem, telefonował, a w końcu wyszedł i sprowadził lekarza, który zrobił pani zastrzyk. Kiedy lekarz poszedł, pan Richard wpadł do kuchni i wyglądał jak ugotowany: okropnie czerwony, okropnie wściekły, zaczynał coś mówić po hiszpańsku, kończył po angielsku. Co się stało, czemu pan krzyczy, czemu pan mi wymyśla. Wymachiwał rękami i Amalia pomyślała oszalał, chce mnie bić. Na to weszła pani: jakim prawem podnosisz głos, kto ci pozwolił krzyczeć na Amalię. Zaczęła mu robić wymówki, że sprowadził lekarza, teraz ona krzyczała na niego, a on na nią, poszli do salonu i dalej krzyczeli, ty zasrany gringo, idź do cholery, hałas, odgłos policzka, i Amalię aż zamroczyło, złapała patelnię i wybiegła myśląc zabije nas obie. Pan Richard już poszedł, a pani stojąc w drzwiach jeszcze wykrzykiwała na niego. Wtedy już nie mogła się powstrzymać, po omacku podniosła fartuch, ale to się na nic nie zdało, zwymiotowała na podłogę. Pani jak to usłyszała, zaraz przybiegła. Idź do łazienki, czego się boisz, to nic takiego. Amalia umyła się i wróciła do salonu z mokrym gałganem na szczotce, wycierała podłogę, a pani cały czas się śmiała. Niepotrzebnie się przestraszyłaś, głuptasie, ona już dawno chciała wypędzić tego idiotę, a Amalia skręcała się ze wstydu. Ale nagle pani urwała. Zaraz, poczeka j, i spojrzała na nią z takim uśmieszkiem jak kiedyś, ach ty cicha wodo, chodź no, chodź no tutaj. Poczuła, że się czerwieni, powiedz, jesteś w ciąży, tak? nie, tylko ją zemdliło, nie, proszę pani, skądże. Ale pani złapała ją za ramię: ty głupia, oczywiście, że jesteś. Nie gniewała się, tylko się dziwiła i śmiała. Nie, proszę pani, dlaczego miałaby być w ciąży, i poczuła, że jej drżą kolana. Wybuchnęła płaczem, och, proszę pani. Ty cicha wodo, mówiła pani pieszczotliwie. Przyniosła jej coś do picia, kazała jej usiąść, i kto by pomyślał. Tak, proszę pani, zaszła w ciążę, przez cały czas okropnie źle się czuła: pragnienie, mdłości, takie jakieś ssanie w żołądku. Płakała głośno, a pani ją pocieszała, dlaczego mi nie mówiłaś, głuptasie, przecież to nic złego, zaprowadziłabym cię do lekarza, nie dawałabym ci tyle pracować. Ona ciągle płakała i nagle: to przez niego, proszę pani, on nie chciał, żebym pani mówiła, mówił pani cię wyrzuci. Ach ty głupia, czy ty mnie nie znasz? uśmiechnęła się pani Hortensja, myślałaś, że cię wyrzucę? A Amalia: ten kierowca, ten Ambrosio, co go pani zna, ten co przyjeżdżał do San Miguel z różnymi poleceniami. On nie chciał, żeby ktokolwiek wiedział, ma takie widzimisię. Płakała głośno i wszystko opowiadała, ach proszę pani, raz jeden źle zrobiła i teraz ma za swoje. Odkąd się dowiedział, zrobił się jakiś dziwny, nie chciał mówić o dziecku, Amalia mu mówiła, że ciągle wymiotuje, a on zaraz o czym innym, Amalia: już czuję ruchy, a on nie mam czasu, muszę iść, mam robotę. Teraz w niedzielę zostaje z nią bardzo krótko, tylko przez grzeczność, i pani coraz szerzej otwierała oczy. Ambrosio? tak, i już jej więcej nie zabiera do pokoju swojego kumpla, szofer Fermina Zavali? tak, zaprasza ją na obiad i zaraz się żegna, i to już całe lata, jak się z nim spotykasz? i pani patrzyła na nią i kręciła głową, kto by pomyślał. On jest taki wariat, taki maniak, ciągle ma jakieś tajemnice, proszę pani, on się jej wstydzi i teraz znowu ją rzuci, tak jak wtedy. Pani zaczęła się śmiać i kręcąc głową mówiła kto by pomyślał. I zaraz, już poważnie, ty go kochasz, Amalio? Tak, to jej mąż, i jeżeli się dowie, że pani wszystko opowiedziałam, to on ją rzuci, proszę pani, on mnie nawet może zabić. Amalia płakała, a pani jej przyniosła szklankę wody i uściskała ją: nie będzie wiedział, że mi się zwierzyłaś, nie rzuci cię. I tak rozmawiały, i pani ją uspokajała on się nigdy nie dowie, ty głuptasie. Czy była u lekarza? Nie, ach, jakaś ty głupia, Amalio. Który to miesiąc? Czwarty, proszę pani. Następnego dnia pani sama ją zaprowadziła do lekarza, zbadał ją i powiedział, że z ciążą wszystko w porządku. Wieczorem przyszła panienka Queta i pani przy Amalii wyobraź sobie, ona jest w ciąży. Tak? powiedziała panienka Queta, nawet jej to specjalnie nie zainteresowało. I żebyś wiedziała z kim, zaśmiała się pani, ale widząc minę Amalii przytknęła palec do ust: nie może powiedzieć, kochana, to tajemnica.

No i co? I nic, pani wcale nie miała zamiaru jej wyrzucić. Zaprowadziła ją do lekarza i kazała jej dbać o siebie, nie schylaj się, nie pastuj, nie podnoś ciężarów. Pani była dobra, a Amalii zrobiło się lżej na myśl, że może na kogoś liczyć. A gdyby Ambrosio się dowiedział? co ci szkodzi, przecież i tak cię rzuci, głupia. Ale nie rzucił jej, przychodził na spotkanie co niedziela. Rozmawiali, szli coś zjeść i Amalia myślała ile fałszu, ile kłamstwa w tym, co mówimy. Bo mówili o wszystkim, tylko nie o tej sprawie. Już nie chodzili do pokoiku Ludovica, tylko na spacer albo do kina, a wieczorem on ją odprowadzał pod szpital wojskowy. Widać było, że go coś gnębi, uciekał spojrzeniem w bok, a ona myślała ale przecież o co ci chodzi, czy żądała, żeby się z nią ożenił, czy chciała pieniędzy? Którejś niedzieli, kiedy wychodzili z winiarni, powiedział oschle: no jak się czujesz, Amalio. Dobrze, a bo co, powiedziała, i patrząc w ziemię: czy on pyta, bo mu chodzi o dziecko? Kiedy się urodzi, nie będziesz już mogła pracować, usłyszała. A dlaczego, powiedziała Amalia, jak myślisz, co będę robić, z czego ona będzie żyć. A Ambrosio: już ja się tym zajmę. Nie mówił nic więcej aż do wieczora. Ja się tym zajmę? myślała w ciemnościach masując sobie brzuch, on? Chciał powiedzieć, że razem, że własny domek?

Piąty, szósty miesiąc. Było jej już bardzo ciężko, musiała przerywać sprzątanie, żeby złapać oddech, i kucharzenie, aż przejdzie najgorszy upał. A pewnego dnia pani powiedziała przeprowadzamy się. Dokąd, proszę pani? Do dzielnicy Jezus Maria, to mieszkanie jest za drogie. Przyszło kilku ludzi, oglądali meble i targowali się o cenę, potem wrócili ciężarówką i zabrali krzesła, stół z jadalni, dywan, adapter, lodówkę, kuchenkę. Amalię aż ściskało w dołku, kiedy następnego dnia zobaczyła trzy walizki i dziesięć paczuszek, to były wszystkie rzeczy pani. Co się przejmujesz, ona sama się nie martwi, nie bądź głupia. Ale się martwiła, przejmowała się. Nie smutno pani tak zostać prawie bez niczego? Nie, Amalio, wiesz czemu? Bo ona już niedługo wyjedzie z kraju. Jak chcesz, to cię ze sobą zabiorę.za granicę, i roześmiała się? Co jej się stało? Skąd nagle ten dobry humor, te plany na przyszłość, chęć zrobienia czegoś? Na widok mieszkanka przy ulicy General Garzón Amalia struchlała. Już nawet nie to, że maleńkie, ale takie stare, takie brzydkie! Pokoik stołowy maciupeńki, sypialnia też, kuchnia i łazienka jak dla lalek. W wąziutkiej służbówce mieścił się tylko materac. Mebli było mało, a i to jakieś stare graty. To tu mieszkała kiedyś panienka Queta, proszę pani? Tak, i Amalia nie mogła uwierzyć, panienka miała białe auto i tak się elegancko ubierała, Amalia myślała, że panience o wiele lepiej się powodzi. A dokąd się teraz przeniosła panienka Queta? Ma mieszkanie w Pueblo Libre, Amalio.

Odkąd się przeprowadziły, pani poweselała, zaczęła dbać o stroje. Wstawała wcześnie, jadła trochę więcej, dużą część dnia spędzała na mieście, była rozmowniejsza. Mówiła o podróży: do Meksyku, pojedzie do Meksyku, Amalio, nigdy nie wróci. Panienka Queta odwiedzała ją, a Amalia, siedząc w zasmrodzonej kuchni, słyszała, jak rozmawiały, dzień i noc o tym samym: wyjedzie, pojedzie za granicę. Pewno naprawdę pojedzie, myślała Amalia, tak, wyjedzie, i robiło jej się smutno. Dla ciebie zrobiłam z siebie nie wiadomo co, mówiła macając sobie brzuch, o wszystko płaczę, wszystko mnie martwi, to przez ciebie jestem teraz taka głupia. A kiedy pani wyjedzie, proszę pani? Już niedługo, Amalio. Ale panienka Queta nie brała tego zbyt poważnie, Amalia słyszała: nie łudź się, Hortensjo, nie myśl, że ci tak łatwo pójdzie, coraz bardziej grzęźniesz. To było dziwne, o co, o co chodziło? Zapytała o to panienkę Quete, a ona powiedziała kobiety są głupie, Amalio: wzywa ją, bo potrzebuje forsy, a ta idiotka Hortensja mu ją zawiezie i kiedy on złapie trochę grosza, znów ją rzuci. Pan Lucas, panienko? Jasne, a kto. Amalia mało nie zemdlała. To pani ma jechać do niego? Rzucił ją, okradł, a ona do niego? Ale już nie mogła dużo myśleć o pani ani o niczym, bardzo źle się czuła. Za pierwszym razem nie czuła takiego zmęczenia ani takiej strasznej ociężałości: spała rano i po południu, a jak wracała z zakupów, musiała się położyć. Przyniosła sobie stołeczek do kuchni i gotowała siedząc. Zrobiłaś się bardzo gruba, myślała.

Było lato, Ambrosio musiał odwieźć państwa Zavala do Ancón i Amalia widywała go tylko co drugą niedzielę. A może Ancón to było zwykłe kłamstwo, pretekst, żeby coraz rzadziej się z nią spotykać? Bo znów był jakiś dziwny. Amalia poszła na spotkanie w alei Arenales, tyle miała mu do powiedzenia, a tu jakby kubeł zimnej wody. Więc pani ma zamiar wyjechać do Meksyku? aha; do tego swojego alfonsa? ach tak; więc to nowe mieszkanie takie małe? co ty powiesz. Nie słuchasz mnie, ależ słucham, o czym myślisz, o niczym. Co tam, myślała Amalia, już go nie kocham. Ciotka jej powiedziała jak pani wyjedzie, to przyjdź tutaj, pani Rosario kiedyś mówiła jakbyś została bez dachu nad głową, to tutaj jest twój dom, i Gertrudis tak samo. Jeśli żałujesz swojej obietnicy, to lepiej zapomnij o niej i nie rób takiej miny, powiedziała mu któregoś dnia, ja cię o nic nie prosiłam. A on zdziwiony: jakiej obietnicy? Że będziemy razem, powiedziała na to. I on: ach, o to ci chodzi, nie martw się, Amalio. No i jak mogła być dla niego miła, na nowo zbliżyć się do niego. Jednej niedzieli liczyła wszystkie słowa, które Ambrosio powiedział, i nie doliczyła nawet do stu. Czy czekał, aż urodzi dziecko, i dopiero wtedy miał zamiar ją rzucić? Nie, przedtem ona sama go rzuci. Poszuka sobie jakiegoś domu, gdzie by ją przyjęli do pracy, i więcej go nie zobaczy, jaka słodka będzie zemsta, kiedy on przyjdzie i z płaczem będzie prosił o przebaczenie: precz, nie potrzeba mi ciebie, wynoś się.

Ciągle grubiała, a pani ciągle mówiła o podróży, ale kiedy miała zamiar wyjechać? Jeszcze dokładnie nie wiedziała, ale już niedługo, Amalio. Któregoś wieczora usłyszała, jak się głośno kłócą z panienką Queta. Tak ją wszystko bolało, że już się nawet nie podniosła, żeby podglądać: tyle wycierpiałam, wszyscy ją kopali, nie mam powodu, żeby kogokolwiek oszczędzać. Sparzysz się, mówiła panienka, uważaj, wariatko, bo dopiero teraz naprawdę dostaniesz kopniaka. Kiedyś rano wracając z targu zobaczyła przed bramą samochód: to był Ambrosio. Podeszła myśląc co też mi powie, ale on położył palec na ustach: psst, nie idź na górę, odejdź stąd. Don Fermín był właśnie u pani. Odeszła kawałek i usiadła na skwerku za rogiem: on się nigdy nie zmieni, całe życie będzie miał te ataki strachu. Nienawidziła go, miała go dość, Trinidad był tysiąc razy lepszy. Kiedy zobaczyła, że samochód odjeżdża, poszła do domu, a pani była zła jak dzika kocica. Zrzędziła, paliła papierosy, potrącała krzesła, na widok Amalii no co tu robisz, czego się gapisz jak kretynka, idź do kuchni. Rozżalona zamknęła się w swojej służbówce. Nigdy mi nie wymyślałaś, mówiła sobie. W końcu usnęła. Kiedy potem weszła do stołowego, pani nie było. Wróciła pod wieczór i bardzo żałowała, że krzyknęła na Amalię. Byłam zdenerwowana, Amalio, jeden skurwysyn tak ją rozgniewał. Niech Amalia się kładzie spać, już mi nie dawaj kolacji.

W tym tygodniu czuła się coraz gorzej. Pani całe dni spędzała na mieście albo siedziała w swoim pokoju i mówiła sama do siebie, bardzo rozzłoszczona. W czwartek rano Amalia pochyliła się, żeby podnieść wyżymaczkę, i poczuła, że wszystkie kości jej pękają, i upadła na podłogę. Starała się podnieść, ale nie mogła. Doczołgała się do telefonu: to już, to już, panienko, a pani nie ma, chwyciły ją bóle, nogi miała całkiem mokre, umieram. Minęły wieki, zanim przyszła pani z panienką, zobaczyła je jak przez sen. Niemal na rękach zniosły ją ze schodów, wsadziły do samochodu i zawiozły do szpitala: nie bój się, jeszcze się tak zaraz nie urodzi, one do niej przyjdą, odwiedzą ją, no już, no cicho, Amalio. Bóle były bardzo częste i ten zapach terpentyny przyprawiał o mdłości. Chciała się modlić i nie mogła, myślała, że umiera. Położyli ją na łóżku, a jakaś starucha z kosmatą szyją zdjęła z niej ubranie i pokrzykiwała na nią. Przyszedł jej na myśl Trinidad, a tymczasem czuła, jak mięśnie jej się rozrywają, a ostrze noża tnie gdzieś pomiędzy plecami a brzuchem.

Kiedy się obudziła, całe jej ciało było jak rana, a w brzuchu jakby jej płonęły węgle. Nie miała siły krzyknąć, pomyślała już umarłam. Coś jej zatykało gardło, jakby jakieś chłodne kule, i nie mogła zwymiotować. Po jakimś czasie dotarło do niej, że leży w sali zastawionej łóżkami, zaczęła dostrzegać twarze kobiet, a nad głową wysoki i brudny sufit. Trzy dni przespałaś, powiedziała jej sąsiadka z prawej: karmili cię przez rurkę. To cud, że przeżyłaś, powiedziała pielęgniarka, i twoja córeczka też. A kiedy przyszedł doktor: proszę uważać, nie powinno być więcej dzieci, dokonałem cudu, ale taka sztuka tylko raz się udaje. Potem jedna bardzo dobra zakonnica przyniosła jej małe poruszające się zawiniątko: malutka, z włosami jak puszek, jeszcze nawet nie otwierała oczek. Ból minął, pragnienie minęło i usiadła na łóżku, żeby nakarmić dziecko. Poczuła łaskotanie w piersiach i zaczęła się śmiać jak wariatka. Nie masz rodziny? powiedziała sąsiadka z lewej, a ta z prawej: dobrze, że żyjesz, bo te bez rodziny to grzebią we wspólnym grobie. Czy nikt do niej nie przychodził? Nie. Nie przychodziła jedna pani, co ma bardzo białą cerę i czarne włosy, i takie wielkie oczy? Nie. A wysoka panienka, przystojna, z rudymi włosami, też nie przychodziła? Nie, nikogo nie było. Ale jak to, ale dlaczego. Nawet nie zadzwoniły, nawet nie zapytały o nią? Więc tak z nią postąpiły, wyrzuciły ją i nawet nie przyszły, nawet nie zapytały? Ale nie była zła, nawet się nie zmartwiła. Łaskotki przebiegały po całym jej ciele, a mały tłumoczek coraz mocniej ssał, chciał jeszcze. Więc nie przychodziły? i skręcała się ze śmiechu: już się nacmoktałaś, już więcej nie ma, ty głupiątko.

Na szósty dzień doktor powiedział już w porządku, wypisujemy cię. Dbaj o siebie, operacja bardzo ją osłabiła, przynajmniej z miesiąc odpocznij. I nie może mieć więcej dzieci, to już wie. Wstała i zakręciło się jej w głowie. Wychudła, zżółkła, oczy miała podkrążone. Pożegnała się z innymi chorymi, z mateczką od zakonnic, i krok za krokiem wyszła na ulicę, a za bramą jakiś policjant złapał jej taksówkę. Ciotce zatrzęsła się broda, kiedy ją tak zobaczyła na Chacra Colorada z córeczką w ramionach. Uściskały się i obie się popłakały. I ta twoja pani tak cię zostawiła jak psa? Nawet nie zadzwoniła, nawet nie przyszła odwiedzić? No właśnie, a ona, głupia, zawsze jej pomagała, nie chciała jej rzucić. A ten facet też się nie pokazał? Też nie, ciociu. Jak będziesz zdrowa, pójdziemy na policję, powiedziała ciotka, oni mu każą uznać dziecko i będzie ci dawał pieniądze. W domku ciotki były cztery pokoje, w jednym spała ciotka, a w pozostałych lokatorzy, razem cztery osoby. Para staruszków, którzy cały dzień słuchali radia i pichcili coś na prymusie, tak że wszędzie było pełno dymu; on był przedtem urzędnikiem na poczcie, niedawno poszedł na emeryturę. Pozostali pochodzili z Ayacucho, to był jeden lodziarz z D’Onofrio i jeden krawiec. Nie jadali w pensjonacie, a wieczorami śpiewali w języku keczua. Ciotka zrobiła Amalii posłanie w swojej sypialni, a mała Amalita spała razem z nią. Przez tydzień leżała, prawie się nie ruszając, a jak tylko się podniosła, dostawała zawrotów głowy. Nie nudziła się. Bawiła się z Amalita, przyglądała się jej, szeptała jej do uszka: pójdą do tej niewdzięcznicy, Amalia odbierze swoją pensję i powie już nie będę u pani, a jeżeli ten nędznik któregoś dnia się zjawi, to wynocha, ciao, nie potrzeba. Może ci znajdę robotę u jednej znajomej w Breña, ona ma sklepik, mówiła ciotka. Po ośmiu dniach siły zaczęły wracać i ciotka pożyczyła jej pieniędzy na autobus: odbierz wszystko co do grosika, Amalio. Jak mnie zobaczy, to się jej zrobi żal, myślała, będzie błagać, żebym nie odchodziła. Tylko nie daj się znowu nabrać, nie bądź głupia. Z córeczką w ramionach dotarła na General Garzón i w bramie domu natknęła się na Rite, kulawą służącą z parteru. Uśmiechnęła się do niej i pomyślała co jej, co się stało: cześć, Rita. Ta patrzyła na nią z otwartą gębą, jakby zaraz chciała uciekać. Już mnie nie poznajesz, tak się zmieniłam? zaśmiała się Amalia, jestem z pierwszego piętra, nazywam się Amalia. To ciebie policja wypuściła? powiedziała Rita, i czy ją bili? Policja, bili? Jak mnie z tobą zobaczą, to i mnie też wezmą, powiedziała Rita ze strachem, i może ją też będą bili? Tego by jeszcze brakowało, i tak ma dość, co się na nią nakrzyczeli, nawypytywali o sprawki z całego życia, i tę z mieszkania od ulicy też, i tę z drugiego, i z trzeciego piętra, a jak je traktowali, gdzie jest, dokąd uciekła, gdzie się schowała, dlaczego ta jakaś Amalia gdzieś zniknęła. I jak się złościli, jak przeklinali, grozili, gadaj albo pójdziesz pod klucz. Tak jakbyśmy cokolwiek wiedziały, powiedziała Rita. Przysunęła się o krok do Amalii i zniżyła głos: gdzie cię znaleźli, co ci mówili, czy Amalia im zdradziła, kto ją zabił? Ale Amalia oparła się o mur i bełkotała weź ją, weź ją. Rita wzięła na ręce Amalitę, co się stało, co ci jest, co ci zrobili. Wprowadziła ją do kuchni na parterze. Dobrze, że akurat państwa nie ma, usiądź, napij się wody. Zabili? powtarzała Amalia, a Rita, z maleńką na ręku, nie krzycz tak, nie trzęś się tak. Zabili panią Hortensję? Rita podbiegła do okna, przekręciła klucz w drzwiach, wreszcie oddała jej dziecko, cicho bądź, sąsiedzi usłyszą. Ale gdzie ona była, jak to się stało, że nie wiedziała, przecież pisali w gazetach, przecież było tyle zdjęć jej pani, a w szpitalu nic nie mówili o tym, nie słuchała radia? A Amalia, czując, jak jej szczękają zęby, daj mi coś gorącego, Rita, herbaty, cokolwiek.

Rita zrobiła jej kawy. O co ci chodzi, grunt, że tego uniknęłaś, mówiła, byli tu z policji, byli z gazet, przychodzili, dzwonili, wypytywali, a jak poszli, to zaraz się zjawiali następni, wszyscy chcieli wiedzieć, gdzie jesteś, już ona coś wie, skoro uciekła, już ona coś ma na sumieniu, skoro się tak schowała, dobrze, że cię nie znaleźli, Amalia. A ona małymi łyczkami siorbała kawę, mówiła tak, Rita, dziękuję, Rita, i kołysała małą, bo zaczęła płakać. Ucieknie, ukryje się, tak, nigdy tu nie wróci, a Rita: jak cię złapią, będzie z tobą gorzej niż z nami. Bóg wie, co jej zrobią. Amalia wstała, jeszcze raz dziękuję, i wyszła. Myślała, że zemdleje, ale jak się dowlokła do rogu, zawrót głowy minął i dalej szła już szybko, przyciskając Amalitę do piersi, żeby nikt nie słyszał, jak płacze. Taksówka, nie, nie zatrzymała się, druga, i Amalia podbiegła, siedzieli w niej policjanci, o, następna, tę już złapie, wreszcie któraś się zatrzymała. Ciotka się gniewała, kiedy poprosiła o pieniądze za taksówkę. Mogłaś wrócić autobusem, ona nie jest taka bogata. Pobiegła do pokoju i zamknęła się. Tak ją trzęsło, że okryła się kocem ciotki i dopiero pod wieczór przestała udawać, że śpi, odpowiedziała na pytania: nie, pani nie było, ciociu, pani wyjechała. No pewnie, jeszcze tam pójdzie i odbierze pieniądze; no pewnie, że się nie da okradać, ciociu. I myślała: muszę zatelefonować. Zajrzała do portfela ciotki, wyjęła jednego sola i pobiegła do sklepu na rogu. Nie zapomniała numeru, pamiętała doskonale. Ale odezwał się głos jakiejś dziewczynki, której nie znała: nie, tu nie mieszka żadna panienka Queta. Zadzwoniła jeszcze raz i wtedy jakiś mężczyzna: nie ma, nie znają jej, oni się tu niedawno sprowadzili, może to poprzednia lokatorka. Oparła się o drzewo i usiłowała złapać oddech. Tak strasznie się bała, myślała świat stanął na głowie. Więc dlatego pani nie przyszła do szpitala, więc to była ta zbrodnia, o której mówili przez radio, więc jej szukała policja. Zabiorą ją, będą wypytywać, będą bić, zabiją tak jak Trinidada.

Przez kilka dni nie wychodziła z domu, pomagała ciotce robić porządki. Nie otwierała ust, myślała zabili ją, umarła. Serce jej przestawało bić, kiedy ktoś pukał do drzwi. Na trzeci dzień poszły z ciotką do parafialnego kościoła, żeby ochrzcić Amalitę, i kiedy ksiądz pytał: jakie imię? – odpowiedziała: Amalia Hortensja. Nie spała po nocach i kołysząc Amalitę w ramionach czuła się pusta w środku, czuła się winna, niech mi pani wybaczy, że źle myślałam o pani, skąd ona mogła wiedzieć, i jeszcze myślała co się dzieje z panienką Queta. Ale czwartego dnia jakby się ocknęła: robisz z igły widły, czego się boisz, głupia. Pójdzie na policję, byłam w szpitalu, sprawdzą, zobaczą, że nie kłamie, i dadzą jej spokój. Nie: będą jej wymyślać, nie uwierzą jej. Po południu ciotka posłała ją po cukier i kiedy wyszła za róg, jakiś mężczyzna czekający pod słupem ruszył w jej stronę, Amalia krzyknęła; czekam od kilku godzin, powiedział Ambrosio. Bezwiednie postąpiła ku niemu, nie mogła wykrztusić słowa. I stała tak, usmarkana, zalana łzami, z twarzą przy jego piersi, a Ambrosio ją pocieszał. Ludzie się oglądali, nie płacz, już od trzech tygodni cię szukam, a jak synek, Amalio? Córeczka, zaszlochała, tak, wszystko w porządku. Ambrosio wyjął chusteczkę, otarł jej twarz, kazał wytrzeć nos, zaprowadził ją do kawiarni. Usiedli przy stoliku w głębi. No już dobrze, już dobrze, Amalio, już cicho. Czy płacze z powodu pani Hortensji? Tak, i jeszcze dlatego, że jest sama na świecie i bardzo się boi. Policja mnie szuka, tak jakby ona cokolwiek wiedziała, Ambrosio. I jeszcze dlatego, że myślała, że on ją rzucił. Ach ty głuptasie, no i jak miałem przychodzić do szpitala, czy on wiedział, czy on mógł przypuszczać? Poszedł na spotkanie na Arenales i nie przyszłaś, kiedy w gazetach napisali o twojej pani, szalałem, żeby cię znaleźć, Amalio. Poszedł do tego domu, gdzie przedtem mieszkała twoja ciotka, do Surquillo, to go odesłali do Balconcillo, a stamtąd do Chacra Colorada, ale wiedzieli tylko, na jakiej ulicy, nie znali numeru. Przyjechał, wszędzie się rozpytywał, przez wszystkie te dni, i myślał wyjdzie na dwór, to ją spotkam. Dobrze, że nareszcie, Amalio. A policja? powiedziała Amalia. Nie pójdziesz na policję, powiedział. Pytał Ludovica, on mówi, że by cię trzymali przynajmniej miesiąc pod kluczem, wypytywaliby i sprawdzali. Lepiej się tam nie pokazywać, lepiej na jakiś czas wynieść się z Limy, zapomnieć o Limie. Jak to wynieść się, nachmurzyła się Amalia, dokąd ona pójdzie. A on: ze mną, oboje razem. Spojrzała mu w oczy: tak, Amalio. Wyglądało, że się już naprawdę zdecydował. Patrzył na nią z powagą, jak myślisz, czy pozwolę, żeby cię wsadzili do więzienia? jego głos był stanowczy, jutro wyjadą. A twoja praca? Głupstwo, będzie pracował na własny rozrachunek, wyjadą. Nie spuszczała z niego wzroku, starając się uwierzyć, ale nie mogła. Będziemy razem? Jutro? Wyjadą w góry, powiedział Ambrosio i przysunął twarz do jej twarzy: na jakiś czas, potem wrócą, jak już tu o tobie zapomną. Poczuła, że wszystko znów się pod nią wali: Ludovico mu mówił? Ale dlaczego jej szukali, co ona zrobiła, czy ona co wie. Ambrosio ją objął: nic się nie stanie, jutro wsiądą do pociągu, potem do autobusu. W górach nikt jej nie znajdzie. Przytuliła się do niego: Ambrosio, czy on to wszystko robi dlatego, że ją kocha? No jasne, głuptasie, a co ty sobie myślisz. Ludovico ma tam w górach krewniaka, on będzie z nim pracował, ten krewniak im pomoże. Była zupełnie ogłupiała ze strachu i ze zdziwienia. Nic nie mów twojej ciotce, nie, nie powie, niech nikt nie wie, nikt nie będzie wiedział. Czy ona wie, gdzie jest dworzec Desamparados? Tak, wie. Odprowadził ją do rogu, dał jej pieniądze na taksówkę, wyjdziesz pod byle pretekstem, i wróciła do domu nie mówiąc ani słowa. Przez całą noc, nie zmrużywszy oka, słuchała oddechu ciotki i zmęczonego chrapania z pokoju staruszków. Pójdę jeszcze raz do pani, po pieniądze, powiedziała nazajutrz do ciotki. Wzięła taksówkę, a kiedy przyjechała na Desamparados, Ambrosio ledwie spojrzał na Amalitę Hortensję. To ta mała? Tak. Wprowadził ją na dworzec i kazał usiąść na ławce pomiędzy góralami i całą masą tobołków. On ma dwie duże walizki, a ja nawet chustki do nosa, myślała Amalia. Wcale się nie cieszyła, że wyjeżdża, że będzie razem z nim; tak dziwnie się czuła.

IV

– No, nareszcie, Ambrosio – powiedział Ludovico. – Bo u nas jak się kto wpieprzy w jakąś zafajdaną sprawę, to zaraz przyjaciele się do niego odwracają tyłkiem.

– Co ty, ja bym przyszedł wcześniej, myślisz, że nie? – powiedział Ambrosio. – Dopiero dzisiaj się dowiedziałem, Ludovico, jak spotkałem Hipolita na ulicy.

– Ten skubaniec ci opowiedział? – rzekł Ludovico. – Ale na pewno nie wszystko.

– Co jest z Ludovikiem, co się dzieje – powiedział Ambrosio. – Miesiąc temu wyjechał do Arequipy i ani słychu, ani dychu.

– Jest w szpitalu policyjnym, zabandażowany po sam czubek nosa – powiedział Hipólito. – Ci z Arequipy zrobili go na szaro.

Była jeszcze noc, kiedy ten co dawał rozkazy kopniakiem otworzył drzwi od szopy i wrzasnął idziemy. Świeciły gwiazdy, bawełniarka nie pracowała, było zimno. Trifulcio podniósł się z pryczy, krzyknął jestem gotów, a w myśli sklął od mamusi tego co dawał rozkazy. Spał w ubraniu, musiał tylko włożyć sweter, marynarkę i buty. Poszedł pod kran zmoczyć sobie twarz, ale był wiatr i odechciało mu się, więc tylko przepłukał usta. Przygładził kudłate włosy, palcami wydłubał ropę z oczu. Wrócił do szopy, a Téllez, Urondo i majster Martínez już wstali, bardzo źli, że taka wczesna pora. W domu na hacjendzie paliły się światła, przed bramą stała furgonetka. Dziewczęta z kuchni przyniosły im gorącej kawy, którą pili otoczeni gromadą warczących psów. Don Emilio, w kapciach i szlafroku, wyszedł ich pożegnać: no, chłopcy, tylko mi się dobrze spisujcie. Jazda, powiedział ten, co dawał rozkazy. Téllez usiadł z przodu, a za nim Trifulcio, Urondo i majster Martínez. Chciałeś przy oknie, alem wskoczył drugimi drzwiami i zabrałem ci miejsce, pomyślał Trifulcio. Źle się czuł, brzuch go bolał. Jazda, do Arequipy, powiedział ten co dawał rozkazy. Ruszyli.

– Zwichnięcia, stłuczenia, nacieki – powiedział Ludo vico. – Jak przychodził doktor, to zaraz był cały wykład z medycyny, mówię ci, Ambrosio. Nacierpiałem się, kurwa, jak potępieniec.

– A myśmy właśnie wspominali z Amalia tę niedzielę – powiedział Ambrosio. – I że tak ci się nie chciało jechać do Arequipy.

– Teraz już przynajmniej mogę spać – powiedział Ludo-vico. – Przez pierwsze dni to nawet paznokcie mnie bolały, mówię ci, Ambrosio.

– Ale ci wpadnie forsy, weź to i od tej strony, nie? – powiedział Ambrosio. – Ranny na służbie, teraz ci dadzą premię.

– A co to za jedni, ci z Koalicji? – powiedział Téllez.

– I na służbie, i nie na służbie – powiedział Ludovico. – Bo nas posłali, ale i nie posłali. Ty sam nie wiesz, Ambrosio, jaki tam się zrobił bajzel.

– Niech ci wystarczy, że to same skurwysyny – roześmiał się ten co dawał rozkazy. – I że im rozpieprzymy tę ich manifestację.

– Tylko tak pytałem, chciałem mieć temat do gadki, byłoby weselej jechać – powiedział Téllez. – Nudno jak cholera.

Tak, pomyślał Trifulcio, nudno. Starał się usnąć, ale furgonetka podskakiwała i ciągle uderzał głową o dach, a ramieniem o drzwiczki. Musiał się kulić i przyciskać do oparcia przedniego fotela. Gdyby tak był usiadł w środku; chciał wystawić do wiatru Uronda i wystawił sam siebie. Bo Urondo chrapał, wciśnięty między Trifulcia i majstra Martineza, którzy amortyzowali wszelkie wstrząsy. Trifulcio wyjrzał przez okno: piaski, czarna serpentyna ginąca w obłokach kurzu, morze i nurkujące mewy. Starzejesz się, pomyślał, jeden nocny skok i już jesteś do niczego.

– Kilku milionerów, co się przedtem łasili do Odríi, a teraz za dużo by chcieli – powiedział ten co dawał rozkazy. – To właśnie Koalicja.

– A czemu Odria pozwala, żeby manifestować przeciw niemu? – powiedział Téllez. – Co on taki miękki. Dawniej jak kto się stawiał, to zaraz do mamra i w łeb. Dlaczego teraz już nie?

– Odria podał im rękę, a oni go wciągnęli po łokieć – powiedział ten co dawał rozkazy. – Ale tu jeszcze nie doszli. W Arequipie dostaną nauczkę.

Włazidupek, pomyślał Trifulcio patrząc na wygolony kark Télleza. Co on tam wie o polityce, co go to obchodzi? Pyta, żeby się podlizać. Wyciągnął papierosa i chcąc go zapalić musiał szturchnąć Uronda. Drgnął i otworzył oczy, co, już dojeżdżamy? Gdzie tam dojeżdżamy, dopiero minęli Chała, Urondo. To cała historia, nie wiadomo, od którego końca opowiadać, bo tam było łgarstwo na łgarstwie – powiedział Ludovico. – Wszystko wyszło na opak. Wszyscy nas wykantowali, nawet don Cayo.

– To już chyba coś chrzanisz – powiedział Ambrosio. – Przecież po tej drace w Arequipie jego najgorzej załatwili. Stracił stołek ministra i musiał uciekać z Peru.

– Twój stary się cieszy, że się tak zmieniło, nie? – powiedział Ludovico.

– Jasne, don Fermín najbardziej – powiedział Ambrosio. – Dla niego było ważne nie tyle, żeby skończyć z Odria, ale żeby załatwić don Cayo. Przez kilka dni musiał się ukrywać, myślał, że go wsadzą.

Koło siódmej furgonetka wjechała do Camaná. Ściemniało się już i na ulicach było mało ludzi. Ten co dawał rozkazy zaprowadził ich do restauracji. Wysiedli i wreszcie mogli rozprostować kości. Trifulcio cały zdrętwiał i miał dreszcze. Ten co dawał rozkazy wybrał coś z karty, zamówił piwo i powiedział pójdę się dowiedzieć. Co ci jest, pomyślał Trifulcio, żaden z nich tak się nie zmordował jak ty. Téllez, Urondo i majster Martínez jedli i opowiadali kawały. A on nie był głodny, tylko chciało mu się pić. Duszkiem wypił szklankę piwa i przypomniał sobie Tomase i Chincha. Zostajemy tu na noc? mówił Téllez, a Urondo: jest tu jaki burdel? Na pewno, powiedział majster Martínez, burdeli i kościołów wszędzie pełno. W końcu go spytali co ci jest, Trifulcio. Nic, trochę zmarzł. Zestarzał się, ot co mu jest, powiedział Urondo. Trifulcio się roześmiał, ale w głębi duszy go znienawidził. Przy deserze wrócił ten co dawał rozkazy, był zły: jakieś nieporozumienie, kto się w tym połapie.

– Nieporozumienie? Skądże – powiedział zastępca prefekta. – Minister Bermúdez osobiście dawał mi wskazówki przez telefon. Wszystko jasne.

– Przyjedzie autokar z ludźmi senatora Arévalo – powiedział Cayo Bermúdez. – Proszę ich przyjąć i zapewnić, co trzeba.

– Ale pan Lozano prosił don Emilia tylko o czterech, pięciu ludzi – powiedział ten co dawał rozkazy. – Jaki autokar? Czy minister oszalał?

– Pięciu na rozpędzenie manifestacji? – powiedział zastępca prefekta. – Jeśli ktoś oszalał, to w każdym razie nie pan Bermúdez. Powiedział: autokar, dwudziestu, trzydziestu gości. Na wszelki wypadek przygotowałem łóżka dla czterdziestu.

– Chciałem porozmawiać z don Emiliem, ale już go nie ma na hacjendzie, wyjechał do Limy – powiedział ten co dawał rozkazy. – i z panem Lozano, ale też go nie ma w prefekturze. A niech to cholera.

– Nie martw się pan, obskoczymy w pięciu, i to jeszcze jak – roześmiał się Téllez. – Bierz pan to piwko.

– A pan nam nie może dać kogoś do pomocy? – powiedział ten co dawał rozkazy.

– Mowy nie ma – powiedział zastępca prefekta. – Ludzie z Camaná to patentowane lenie. Partia Odnowy to tutaj tylko ja jeden.

– Niech tam, zobaczymy, może się jakoś wybrnie – powiedział ten co dawał rozkazy. – Nici z burdelu, nici z pijaństwa. Wszyscy spać. Na rano musicie być w formie.

Zastępca prefekta przygotował im spanie w komisariacie i ledwo przyszli, Trifulcio rzucił się na posłanie i okręcił kocem. Leżąc bez ruchu pod przykryciem, poczuł się lepiej.

Téllez, Urondo i majster Martínez przemycili jakąś butelczynę, podawali ją sobie z łóżka do łóżka i cały czas gadali. Słuchał, co mówią: jeżeli żądali autokaru, to będzie większa rozróba, mówił Urondo. E tam, senator Arévalo powiedział lekka robota, chłopaki, a dotąd nigdy nas nie oszukał, mówił majster Martínez. A poza tym, jak coś nie będzie klapowało, to od czego są gliny, mówił Téllez. Sześćdziesiąty? Sześćdziesiąty piąty? – myślał Trifulcio, na który to mi teraz idzie?

– Już w samolocie kiepsko się poczułem – powiedział Ludo vico. – Tak rzucało, że nie wytrzymałem i obrzygałem Hipólita. Do Arequipy przyjechałem jak z krzyża zdjęty. Musiałem dla zdrowia golnąć parę głębszych.

– Jak w gazetach pisali o tej drace w teatrze i że byli zabici, pomyślałem sobie to jakaś cholerna historia – powiedział Ambrosio. – Ale podali nazwiska poszkodowanych i ciebie nie było.

– Doskonale wiedzieli, że nas posyłają na rzeź – powiedział Ludovico. – Jak słyszę o teatrze, zaraz dostaję trzęsionki. Dusiliśmy się tam, Ambrosio, to było najstraszniejsze, żeśmy się dusili.

– Ale jak mogło dojść do takiej draki – powiedział Ambrosio. – Chyba całe miasto się zbuntowało przeciw rządowi, nie, Ludovico?

– Tak – powiedział senator Landa. – W teatrze użyto granatów, są zabici. Bermúdez jest na wylocie, Fermín.

– Jeżeli Lozano chciał cały autokar ludzi, to czemu powiedział do don Emilia starczy czterech, pięciu – przeklinał po raz dziesiąty ten co dawał rozkazy. – i gdzie oni są, Lozano i don Emilio, dlaczego do nikogo nie można się dodzwonić?

Wyjechali z Camaná, jak jeszcze było ciemno, bez śniadania, a ten co dawał rozkazy tylko na nich wrzeszczał. Całą noc sterczałeś przy telefonie i teraz lecisz z nóg, myślał Trifulcio, on też nie mógł spać. Furgonetka wjeżdżała w góry i robiło się coraz zimniej. Trifulciowi kiwała się głowa i od czasu do czasu słyszał, jak Téllez, Urondo i majster Martínez częstują się papierosami. Jesteś stary, myślał, niedługo umrzesz. Do Arequipy przyjechali o dziesiątej. Ten co dawał rozkazy zawiózł ich pod jeden dom, na którym był afisz z czerwonymi literami: Partia Odnowy. Drzwi były zamknięte. Walili pięściami, szarpali, nikt nie otwierał. W wąskiej uliczce ludzie wchodzili do sklepów, słońce wcale nie grzało, pokrzykiwali gazeciarze. Powietrze było czyściusieńkie, niebo wydawało się bardzo wysokie. Wreszcie przybiegł jakiś chłopaczyna i otworzył drzwi, był bez butów, ziewał. Dlaczego lokal partyjny zamknięty, wsiadł na niego ten co dawał rozkazy, przecież już dziesiąta. Chłopiec popatrzył zdziwiony: zawsze jest zamknięty, otwierają tylko w czwartek wieczorem, jak przyjeżdża doktor Lama i inni panowie. Dlaczego na Arequipe mówią białe miasto, przecież tu nie ma ani jednego białego domu? myślał Trifulcio. Weszli. Puste biurka, stare krzesła, fotografie Odrii, afisze, Niech Żyje Odnowicielska Rewolucja, Zdrowie, Oświata, Praca, Odria to Ojczyzna. Ten co dawał rozkazy pobiegł telefonować: co się stało, gdzie ludzie, dlaczego nikt tu na nich nie czekał. Téllez, Urondo i majster Martínez byli głodni: można iść na śniadanie, proszę pana? Za pięć minut mają być z powrotem, powiedział ten co dawał rozkazy. Rzucił im dziesiątkę i odjechał furgonetką. Natknęli się na jakąś kawiarnię, z białymi obrusikami na stolikach, i zamówili kawę z mlekiem i kanapki. Patrzcie, powiedział Urondo, Dziś Wieczór Wszyscy Spotykamy się w Teatrze Miejskim, Wszyscy z Koalicją, macie ich, zrobili już tutaj swoją propagandę. Może mam górską chorobę? myślał Trifulcio. Kiedy oddychał, wydawało mu się, że powietrze nie chce mu wchodzić do płuc.

– Ładne miasto ta Arequipa, czyściutkie – powiedział Ludovico. – Na ulicach widziało się całkiem niezłe laleczki. Całkiem fajne.

– Co ci zrobił Hipólito? – powiedział Ambrosio. – Bo mnie nic nie opowiadał. Tylko: kiepsko było, bracie, i zaraz się pożegnał.

– Sumienie go gryzie, tchórza jednego – powiedział Ludovico. – Spietrał się, przeklęty pedał, mówię ci, Ambrosio.

– I pomyśleć, że ja tam mogłem być, Ludovico – powiedział Ambrosio. – Dobrze, że pan Fermín tam nie pojechał.

– Wiesz kto był wtedy szefem na posterunku w Arequipie? – powiedział Ludovico. – Molina.

– Chińczyk Molina? – powiedział Ambrosio. – Nie był w Chiclayo?

– Pamiętasz, jak zadzierał nosa przy nas, że to my nie na etacie? – powiedział Ludovico. – Teraz było całkiem inaczej. Przyjął nas jak starych kumpli.

– Jak się macie, chłopaki, wejdźcie – powiedział Molina. Reszta pewnie została na Placu, gapią się na nasze kobitki, co?

– Jaka reszta – powiedział Hipólito. – Jesteśmy we dwóch, tylko Ludovico i ja.

– Jak to jaka reszta – rzekł Molina. – Tych dwudziestu pięciu facetów, których mi obiecał pan Lozano.

– Aha, tak, podobno mają jeszcze przyjechać z Puno i z Cuzco – powiedział Ludovico. – Nie przyjechali?

– Właśnie telefonowałem do Cuzco i Cabrejitos o niczym nie wspominał – powiedział Molina. – Nie rozumiem. A poza tym już nie ma czasu. Mityng Koalicji jest o siódmej.

– Same oszustwa, same łgarstwa, Ambrosio – powiedział Ludovico. – Zamieszanie i sami tchórze naokoło.

– Rozumiem, to zasadzka – powiedział don Fermín. – Bermúdez czekał, aż Koalicja się rozrośnie, i teraz chce na nas położyć łapę. Ale dlaczego wybrał do tego Arequipe, don Emilio?

– Bo to świetny chwyt propagandowy – powiedział don Emilio Arévalo. – Rewolucja Odrii miała miejsce w Arequipie, Fermín.

– Chce pokazać całemu krajowi, że Arequipa jest z Odrią-powiedział senator Landa. – Ludność Arequipy przerywa mityng Koalicji. Opozycja zostaje ośmieszona i Partia Odnowy może spokojnie przygotowywać wybory w pięćdziesiątym szóstym.

– Ma przysłać dwudziestu pięciu tajniaków z Limy – powiedział don Emilio Arévalo. – A mnie prosił o jak największą ilość kolorowych, i to samych rozrabiaków.

– Wszystko przemyślane i przygotowane – powiedział senator Landa. – Ale tym razem nie będzie tak jak z Espina. Tym razem granat wybuchnie mu w rękach.

– Molina chciał mówić z panem Lozano i nic z tego – powiedział Ludovico. – I tak samo z don Cayo. Jego sekretarz ciągle mówił nie ma, nie ma.

– Chcesz ludzi do pomocy, Molina? – powiedział Cabrejitos. – Nie żartuj. Nikt mi nic nie mówił, zresztą nie mógłbym, nawet gdybym chciał. Moi ludzie mają roboty po dziurki w nosie.

– Chińczyk Molina rwał sobie włosy z głowy – powiedział Ludovico.

– I tak dobrze, że senator Arévalo nam przyśle pomoc powiedział Molina. – Podobno pięćdziesięciu facetów, i to takich, co już niejedno mają za sobą. Będziecie wy, będą oni, no i jeszcze nasi, ci, co są na służbie. Zrobimy, co się da.

– Chciałbym popróbować tej ich faszerowanej papryki, Ludo vico – powiedział Hipólito. – Trzeba skorzystać, jak już jesteśmy w Arequipie.

Po śniadaniu, nie zważając na zakaz, przelecieli się po mieście: małe uliczki, zimne słońce, domy z portalami ogrodzone kratą, połyskliwe bruki, księża, kościoły. Bramy na Placu Broni wyglądały jak mury fortecy. Trifulcio dyszał, szeroko rozwaliwszy gębę, a Téllez wskazywał na ściany: ci z Koalicji mieli pomysł, żeby robić swoją propagandę. Na placu usiedli na ławce na wprost szarego frontonu katedry, a tuż obok przejechał samochód z głośnikami: O Siódmej Wszyscy Do Teatru Miejskiego, Posłuchajcie, Będą Mówić Liderzy Opozycji. Z okien samochodu ciskano ulotki, ludzie podnosili je, przeglądali i wyrzucali. To ta wysokość, myślał Trifulcio. Już mu o tym mówili: serce waliło jak młot i brak ci powietrza. Czuł się tak, jakby długo biegł albo jak po bójce: przyspieszony puls, coś tłucze w skroniach, żyły się napinają. A może to i starość, myślał Trifulcio. Nie pamiętali, którędy wracać, i musieli pytać o drogę: Partia Odnowy? mówili ludzie. A co to takiego? Przecież to partia Odrii, śmiał się majster Martínez, a oni nawet nie wiedzą gdzie. Przyszli na miejsce, a ten co dawał rozkazy zaraz na nich z mordą, co oni sobie myślą, co to za zabawa w turystów? Razem z nim było dwóch facetów. Jeden nieduży, w okularach i krawacie na gumce, a drugi mieszaniec, w koszuli bez marynarki, i ten nieduży krzyczał na tego co dawał rozkazy: obiecali pięćdziesięciu, a przysłali pięciu. Co jest, kpiny czy co.

– Niech pan zadzwoni do Limy, doktorze Lama, niech pan się stara znaleźć don Emilia albo Lozano, albo pana Bermúdeza – powiedział ten co dawał rozkazy. – Ja całą noc dzwoniłem i nie złapałem nikogo. Ja nic nie wiem, jeszcze mniej rozumiem niż pan. Pan Lozano powiedział do don Emilia, że pięciu, no to jesteśmy w pięciu, doktorze. Niech oni teraz wyjaśnią, niech powiedzą, kto się pomylił.

– To nie to, żeby nam brakowało ludzi, ale potrzebujemy specjalistów, facetów z zaprawą – powiedział doktor. – A poza tym ja protestuję dla samej zasady. Okłamano mnie.

– Trudno, nie ma się co przejmować, doktorze – powiedział ten mieszaniec. – Pójdziemy na targowisko, weźmiemy ze trzystu i podrzucimy do teatru.

– Jesteś pewny tych ludzi z targowiska? – powiedział ten co dawał rozkazy. – Nie bardzo ci wierzę, Ruperto.

– Więcej niż pewny – powiedział Ruperto. – Ja mam doświadczenie. Zbierzemy wszystkich z targu i spadniemy na teatr jak lawina.

– Chodźmy do Moliny – powiedział doktor Lama. – Już pewnie przyszli jego ludzie.

– A w prefekturze zobaczyliśmy tych słynnych goryli senatora Arévalo – powiedział Ludo vico. – Z pięćdziesięciu zrobiło się tylko pięciu, Ambrosio.

– Ktoś tu kogoś wystrychnął na dudka – powiedział Molina. – Nieprawdopodobna historia, panie prefekcie.

– Czekam na połączenie z ministrem, chcę prosić o instrukcje – powiedział prefekt. – Ale tak mi się zdaje, że jego sekretarz nie chce mnie do niego dopuścić. Nie ma, wyszedł, jeszcze nie wrócił. Ten Alcibiades, ta stara baba.

– To nie jest nieporozumienie, to sabotaż – powiedział doktor Lama. – To mają być te pańskie posiłki, Molina? Dwóch zamiast dwudziestu pięciu, co? Nie, tego już za wiele.

– Alcibiades to mój człowiek – powiedział don Emilio Arévalo. – Ale najważniejsze to rozpracować Lozano. Jest dość sprytny i nienawidzi Bermúdeza. Tylko, oczywiście, trzeba go będzie trochę przycisnąć.

– Pięciu nieboraków, a w tym jeden stary i z górską chorobą – powiedział Ludovico. – I pan myśli, że my dwaj razem z tymi pięcioma rozpędzimy mityng? Nic z tego, nawet gdyby z nas byli supermeni, panie prefekcie.

– Zrobimy wszystko, co będzie trzeba – powiedział don Fermín. – Porozmawiamy z Lozano.

– Trzeba będzie skorzystać z pomocy pańskich ludzi, Molina – powiedział prefekt. – Nie planowano tego, pan Bermúdez nie chciał, żeby miejscowa policja pokazywała się podczas manifestacji. Ale nie ma rady.

– Pan nie, Fermín – powiedział senator Arévalo. – Pan jest w Koalicji, jest pan oficjalnym przeciwnikiem rządu. Ja jestem ich człowiekiem, do mnie Lozano ma więcej zaufania. Ja się tym zajmę.

– Na ilu pańskich ludzi możemy liczyć, Molina? – powiedział doktor Lama.

– Jak się zbierze oficerów i służbę pomocniczą to będzie ze dwudziestu – powiedział Molina. – Ale oni są etatowi i tak od razu się nie zgodzą. Zażądają premii za udział w niebezpiecznej akcji, zażądają gratyfikacji.

– Niech pan im obieca, co tylko zechcą, trzeba za wszelką cenę załatwić ten mityng – powiedział doktor Lama. – Dałem słowo i muszę go dotrzymać, Molina.

– Właściwie to może nie ma się czym martwić – powiedział prefekt. – Nawet nie zapełnią całego teatru. Kto tutaj zna tych wielkich panów z Koalicji?

– Tak, to prawda, że przyjdą tylko gapie, a ci, wiadomo, przy pierwszej awanturze rzucają się do ucieczki – powiedział doktor Lama. – Ale chodzi o zasadę. Oszukano nas, panie prefekcie.

– Będę się w dalszym ciągu starał porozumieć z ministrem – powiedział prefekt. – Może pan Bermudez zmienił plany i powinniśmy im pozwolić na ten mityng.

– Nie znalazłby się jaki proszek czy coś takiego dla jednego z moich ludzi? – powiedział ten co dawał rozkazy. – Dla tego czarnucha, doktorze. On prawie mdleje, ma chorobę wysokościową.

– Jak nie mieli ludzi, to po co się pchali do tego teatru – powiedział Ambrosio. – To przecież szaleństwo, jeżeli was było tylko kilku, Ludovico.

– Bo nam przedtem zasunęli drętwą gadkę, a myśmy to wszystko kupili – powiedział Ludovico. – Byliśmy tacy pewni, że tu nic się nie będzie robiło, tylko się nażremy tej faszerowanej papryki, co to jej tak chciał popróbować Hipólito.

– Do Tiabaya, tam robią najlepszą – powiedział Molina. Podlejcie ją cziczą i wracajcie na czwartą, to was zawieziemy do lokalu Partii Odnowy. Tam się zbieramy.

– Po co? – powiedział don Emilio Arévalo. – Pan wie aż za dobrze po co, panie Lozano. Oczywiście po to, żeby pogrążyć Bermudeza.

– Niech pan powie: aby przysłużyć się Koalicji, senatorze – rzekł Lozano. – Tym razem nie będę mógł panu pójść na rękę. Nie mogę tego zrobić Bermúdezowi, sam pan rozumie. On jest ministrem, to mój zwierzchnik.

– Ależ może pan, Lozano – powiedział don Emilio Arévalo. – My dwaj razem możemy to zrobić. Wszystko zależy od nas dwóch. Ludzie nie pojadą do Arequipy i plan Bermudeza diabli wezmą.

– A co potem, senatorze? – powiedział Lozano. – Pan się nie będzie musiał tłumaczyć przed don Cayo. Ale ja tak. Jestem jego podwładnym.

– Popełnia pan jeden błąd, Lozano, myśli pan, że ja chcę służyć Koalicji – powiedział don Emilio Arévalo. – Otóż nie, ja chcę służyć rządowi. Jestem zwolennikiem ustroju, wrogiem Koalicji. Rząd ma kłopoty, bo wśród nas powyrastały takie zgniłe gałęzie jak Bermudez, on jest najgorszy ze wszystkich. Czy pan mnie rozumie, Lozano? Staramy się służyć prezydentowi, nie Koalicji.

– To prezydent wie o wszystkim? – powiedział Lozano. – A, w takim razie sprawa wygląda zupełnie inaczej, panie senatorze.

– Oficjalnie prezydent nie może o tym wiedzieć – rzekł don Emilio Arévalo. – Od tego ma nas, swoich przyjaciół, Lozano.

Po tej cziczy to mi jeszcze gorzej, pomyślał Trifulcio. Krew w nim przestała krążyć, jakby za chwilę miała się zagotować. Ale nie dawał po sobie poznać, wyciągał rękę po swoją ogromną szklanicę i uśmiechał się do Télleza, Uronda, Ruperta i majstra Martineza: no to zdrówko. Tamci już byli na bańce. Mieszaniec chciał im pokazać, jaki to on oblatany, tu zaraz obok jest dom, w którym kiedyś spał Bolívar, a w Janahuara robią najlepszą cziczę na świecie, i śmiał się: w Limie tego nie ma, co? Tłumaczyli mu, że. oni są z Ica, ale nie docierało do niego. Trifulcio pomyślał: gdybym wziął dwie pastylki zamiast jednej, już by było po chorobie. Patrzył na zakopcone ściany, na kobiety, które dreptały pomiędzy kuchnią a stolikami roznosząc półmiski z pikantnymi daniami, i brał się za puls. Nie, krew się nie zatrzymała, nie przestała krążyć, ale krążyła powolutku. I wrzała, tak, wrzała, jej gorące fale tłukły mu się w piersi. Żeby już był wieczór, żeby już było po tej robocie w teatrze, żeby wreszcie wrócić do Ica. Czy to nie pora iść na targowisko? powiedział majster Martínez. Ruperto spojrzał na zegarek: jeszcze czas, jeszcze nie ma czwartej. Przez otwarte drzwi Trifulcio widział niewielki plac, ławki i drzewa, dzieciaki bawiące się bąkami, białe mury kościoła. To nie przez tę wysokość, to ze starości. Przejechał samochód z głośnikami, Wszyscy Do Teatru, Wszyscy Za Koalicją, i Ruperto zaklął: jeszcze zobaczymy. Spokojnie, powiedział, Téllez, wytrzymaj jeszcze trochę. No jak tam twoje górskie choróbsko, dziadziu? powiedział Ruperto. Lepiej, wnuku, uśmiechnął się Trifulcio. I poczuł, że go nienawidzi.

– Wszystko w porządku, senatorze, tylko zrobiłem taki mały wybieg – powiedział Lozano. – Poślę ludzi, ale mniej. A reszta przyjedzie bardzo późno. Liczę na pana, w razie gdyby…

– Może pan na mnie liczyć we wszystkim, Lozano – powiedział don Emilio Arévalo. – A poza tym może pan liczyć na wdzięczność Koalicji. Ci wielcy panowie myślą, że to dla nich. I niech sobie myślą, tym lepiej dla pana.

– Jeszcze nie ma łączności z Arequipa? – powiedział Cayo Bermúdez. – To już szczyt wszystkiego, doktorze.

– Wcale mi nie smakowała ta ich papryka – powiedział Hipólito. – Pali mnie w gębie, Ludovico.

– Tylko dziesięciu udało mi się namówić – powiedział Molina. – Inni za nic, nie pójdziemy tam w cywilu, żeby nie wiem jakie premie nam dawali. No więc jak, panie prefekcie?

– Dziesięciu, dwaj z Limy i pięciu od senatora to razem siedemnastu – powiedział prefekt. – Jeżeli Lama naprawdę podburzy ludzi na targu, może tam w tym teatrze zrobić nielichy burdel, czemu nie. Myślę, że się uda, Molina.

. – Jestem głupi, ale nie taki głupi, jak się wydaje tym wielkim panom, senatorze – powiedział Lozano. – Ja nigdy nie biorę czeków.

– Halo, Arequipa? – powiedział Cayo Bermúdez. – Molina? Co się dzieje, Molina, gdzie się pan podziewał, u diabła?

– Oni też nie są tacy głupi – powiedział don Emilio Arévalo. – To czek na okaziciela, Lozano.

– Ależ to ja cały dzień dzwonię do pana, don Cayo – powiedział Molina. – I pan prefekt też, i doktor Lama też. To przecież pana nigdzie nie można było znaleźć, don Cayo.

– Czy coś niedobrego w Arequipie, don Cayo? – powiedział doktor Alcibiades.

– Nie jedna, ale tysiąc trudności – powiedział Molina. – Mamy mało ludzi, don Cayo. Nie wiem, czy damy radę z taką garstką.

– Ludzie Lozana nie przyjechali? – powiedział Cayo Bermúdez. – Autokar od Arévalo nie przyszedł? Co pan mi tu opowiada, Molina?

– Zmobilizowaliśmy dziesięciu naszych, tych etatowych, ale to i tak mało, razem tylko siedemnastu, don Cayo – powiedział Molina. – Między nami mówiąc, nie bardzo wierzę doktorowi Lamie. Obiecuje pięciuset, tysiąc. Ale pan go zna, lubi fantazjować.

– Tylko dwóch z Limy, tylko pięciu z Ica? – powiedział Cayo Bermúdez. – To może pana drogo kosztować, Molina. Gdzie jest reszta ludzi?

– Ależ oni nie przyjechali, don Cayo – powiedział Molina. – To właśnie ja pytam, gdzie są, dlaczego nie przyjechało tylu, ilu pan zapowiedział.

– A my, jak te niewiniątka, po obiedzie na spacerek przez plac – powiedział Ludovico. – Jak te niewiniątka, żeby tylko rzucić okiem na Teatr Miejski, dla rozpoznania terenu.

– Sądzę, że mimo tych kłopotów wszystko potoczy się, jak trzeba, don Cayo – powiedział prefekt. – Koalicja właściwie tutaj nie istnieje. Robili propagandę, ale nawet nie zdołają zapełnić teatru. Ściągnie może setka gapiów, nie więcej. Czy pan naprawdę myślał, że przyjechali ci wszyscy ludzie, jak to się mogło stać, don Cayo?

– Ktoś nam nabruździł i trzeba trochę czasu, żeby wszystko wyjaśnić – powiedział Cayo Bermúdez. – Czy jest tam Lama?

– Halo, jestem, panie ministrze – powiedział doktor Lama. – Zgłaszam stanowczy protest. Obiecał nam pan osiemdziesięciu ludzi, a przyjechało siedmiu. Przyrzekliśmy prezydentowi, że obrócimy mityng Koalicji w wielką ludową demonstrację na rzecz rządu, ale padliśmy ofiarą sabotażu. Jednakże nie cofniemy się ani o krok, oświadczam panu.

– Niech pan zostawi na później te frazesy, Lama – powiedział Cayo Bermúdez. – Muszę wiedzieć, na co mogę liczyć, i proszę o absolutnie szczerą odpowiedź. Czy pan może zorganizować jakich dwudziestu, trzydziestu ludzi do pomocy Molinie? Cena nie gra roli. Dwudziestu albo trzydziestu, którym warto dobrze zapłacie. No jak?

– Nawet pięćdziesięciu albo i więcej – powiedział doktor Lama. – Tu nie chodzi o ilość, panie ministrze. Ludzi mamy aż za dużo. Rzecz w tym, że pan nam obiecał facetów z zaprawą, doświadczonych.

– W porządku, zbierze pan ze trzydziestu i niech wejdą razem z Molina do Teatru Miejskiego – powiedział Cayo Bermúdez. – A co z naszą manifestacją?

– Ludzie z Partii Odnowy rozeszli się po mieście, żeby robić propagandę – powiedział doktor Lama. – Rzucimy całą ludność pod bramy teatru. A o piątej robimy drugą manifestację, na placu targowym. Zbierzemy tysiące ludzi. Koalicja skona w naszym mieście, panie ministrze.

– W porządku, Molina, popchniemy sprawę naprzód – powiedział Cayo Bermúdez. – Wiem, że Lama koloryzuje, ale nie mamy innego wyjścia, musimy mu zaufać. Tak, porozmawiam z komendantem, żeby na wszelki wypadek wzmocnił patrole w centrum.

Dziwna choroba, pomyślał Trifulcio, to przychodzi, to mija. Wydawało mu się, że umiera, że znów odżywa, że jeszcze raz umiera. Ruperto, podniósłszy szklankę, patrzył na niego wyzywająco. Zdrówko, uśmiechnął się Trifulcio i wypił. Urondo, Téllez i majster Martínez podśpiewywali fałszywie, knajpa zapełniła się ludźmi. Ruperto spojrzał na zegarek: czas iść, samochody już pewnie są na targu. Ale majster Martínez powiedział no to strzemiennego. Zamówił dzbanek cziczy i wypili na stojąco. Możemy zacząć i tutaj, powiedział Ruperto i wskoczył na krzesło: mieszkańcy Arequipy, bracia, posłuchajcie. Trifulcio oparł się o ścianę, przymknął oczy: chyba tu umrze czy co? Po trochu świat przestawał wirować, krew znowu krążyła normalnie. Wszyscy do Teatru Miejskiego, pokażmy limańczykom, jacy to są mieszkańcy Arequipy, ryczał Ruperto chwiejąc się na krześle. Ludzie jedli i pili jak przedtem, ten i ów się roześmiał. Zdrowie was wszystkich i zdrowie Odrii, powiedział Ruperto, wznosząc kieliszek, czekamy na was pod teatrem. Téllez, Urondo i majster Martínez objęli Ruperta i wyciągnęli go na ulicę; lepiej już chodźmy, bracie, bo późno. Trifulcio wyszedł zaciskając zęby i pięści. Nie krążyła, gotowała się. Zatrzymali taksówkę. Na targ.

– No mówię ci, istne niewiniątka – powiedział Ludovico. – Bo po pierwsze myśleliśmy, że w Arequipie będzie więcej facetów z Partii Odnowy. A po drugie nie wiedzieliśmy, że ci z Koalicji ściągnęli tylu zabijaków.

– W gazetach pisali, że była draka, bo policja weszła do teatru – powiedział Ambrosio. – Bo strzelali i rzucali granaty.

– Całe szczęście, że weszli i że rzucali te granaty – powiedział Ludovico. – Gdyby nie to, ja bym tam już został. Wpieprzyli mi, ale przynajmniej żyję, Ambrosio.

– Tak, niech pan zobaczy, co się dzieje na placu targowym, Molina – powiedział Cayo Bermúdez. – I niech pan zaraz zadzwoni.

– Właśnie przechodziłem pod teatrem, don Cayo powiedział prefekt. – Jeszcze pusto. Policja już zajęła stanowiska w pobliżu.

Wysiedli z taksówki na rogu placu targowego i Ruperto: widzicie? jego ludzie już tam byli. Dwa samochody z głośnikami wjechały pomiędzy stragany i robiły piekielny hałas. Z jednego rozlegała się muzyka, z drugiego grzmiący głos, i Trifulcio musiał chwycić za ramię Uronda. Co jest, Murzynie, znowu cię złapało? Nie, mruknął Trifulcio, już przeszło. Jedni rozdawali ulotki, inni mówili do ludzi przez tubę, tłum wokół samochodów gęstniał po trochu. Ale większość kręciła się nadal między straganami z zieleniną i odzieżą, handel szedł jak zwykle. Ale masz powodzenie, Trifulcio, powiedział majster Martínez, na nikogo nie patrzą, tylko na ciebie. A Téllez: wszystko przez tę twoją wredną gębę, Trifulcio. Ruperto wdrapał się na furgonetkę, objął ramionami facetów, którzy tam stali, i złapał za mikrofon. Proszę podejść bliżej, podejdźcie, ludzie, proszę posłuchać. Urondo, Téllez, majster Martínez wmieszali się w tłum sprzedawców, kupujących, żebraków i namawiali: podejdźcie, chodźcie bliżej, posłuchajcie. Jeszcze z pięć godzin, zanim się skończy ta heca w teatrze, myślał Trifulcio, potem jeszcze z osiem godzin nocy, a pewnie wyjadą dopiero koło południa: nie wytrzyma tak długo. Zbliżał się wieczór, pochłodniało, pomiędzy straganami z towarem stały stoliki z zapalonymi świecami, ludzie jedli przy tych stołach. Drżały mu nogi, plecy miał mokre, ogień w skroniach. Osunął się na jakąś skrzynkę i dotknął piersi: serce biło. Sprzedawczyni płótna z Tocuyo spojrzała ña niego zza lady i wybuchnęła śmiechem: pierwszy raz takiego widzę, przedtem to tylko w kinie. To prawda, pomyślał Trifulcio, w Arequipie nie ma czarnych. Pan chory? powiedziała kobieta, może wody? Tak, dziękuję. Nie jest chory, to ta wysokość. Wypił wodę i poczuł się lepiej; poszedł pomóc tamtym. Bądźcie gotowi, pokażcie tym z Limy, darł się Ruperto wymachując podniesioną pięścią, i teraz już go słuchało dużo ludzi. Zatarasowali ulicę, a Téllez, Urondo, majster Martínez i tamci z samochodów chodzili tu i tam, przyklaskiwali i zachęcali gapiów. Wszyscy pod teatr, my im pokażemy, i Ruperto walił się w pierś. Zalał się, pomyślał Trifulcio łapczywie chwytając powietrze.

– I kto by pomyślał, że w Arequipie było tylu odristów – powiedział Ambrosio.

– To była ta kontrmanifestacja Partii Odnowy na targowisku – powiedział Ludo vico. – Poszliśmy zobaczyć, a tam wszystko aż się gotowało.

– A nie mówiłem, Molina – doktor Lama wskazał na tłum. – Szkoda, że Bermudez nie może tego zobaczyć.

– Niech pan do nich wreszcie przemówi, doktorze Lama – powiedział Molina. – Muszę szybko zebrać moich ludzi, żeby im dać instrukcje.

– Tak, powiem kilka słów – rzekł doktor Lama – zróbcie mi przejście do samochodów.

– Więc plan był taki, żeby dać wycisk tym z Koalicji, tak? – powiedział Ambrosio.

– Weszliśmy do teatru i zaczęliśmy rozrabiać – powiedział Ludovico. – A jak kto wychodził, miał się nadziać na kontrmanifestację. Pomysł był dobry, tylko się nie udało.

Wciśnięty w tłum tych, co słuchali, śmiali się i klaskali, Trifulcio nie otwierał ust. Już nie umierał, kości mu nie pękały od chłodu, serce nie waliło tak, jakby w każdej chwili miało się zatrzymać. Kłucie w głowie też przeszło. Słuchał wrzasków Ruperta i widział, jak ludzie pchają się coraz bliżej furgonetki, bo tam zaczynali rozdawać wódkę i upominki. W półmroku dostrzegał twarze Télleza, Uronda, majstra Martineza, kręcili się pomiędzy ludźmi i wyobrażał sobie, że klaszczą, że podburzają. On nic nie robił; powoli wdychał powietrze, chwytał się za puls, myślał jeżeli się nie będę ruszał, to wytrzymam. I wtedy zrobił się ruch, ludzie zaczęli się pchać, morze głów zafalowało, kilku mężczyzn podeszło do samochodu, a ci, co tam już byli, pomogli im wejść na platformę. Niech żyje sekretarz generalny Partii Odnowy! krzyknął Ruperto i Trifulcio poznał tego faceta: to ten sam, co mu dał pastylki na jego chorobę, to doktor. Cisza, doktor Lama będzie przemawiał, zawył Ruperto. Ten co dawał rozkazy też wdrapał się na platformę. – Spędzili tłumy, ale przegrali sprawę – powiedział Ludo-vico.

– Tak, ludzi nam wystarczy – powiedział Molina. – Tylko ich za bardzo nie rozpijajcie.

– Postawimy w teatrze trochę policji, don Cayo – powiedział prefekt. – Tak, w mundurach i z bronią. Uprzedzałem o tym panów z Koalicji. Nie, nie mieli nic przeciw temu. To na wszelki wypadek, nigdy nie zawadzi przezorność, don Cayo.

– Ilu ludzi zebrał Lama na targowisku? – powiedział Cayo Bermúdez. – Niech pan powie od siebie, Molina, na ilu mniej więcej pan ich oblicza.

– Ja nie umiem tak wyliczyć, ale sporo – powiedział Molina. – Może z tysiąc. Wygląda to nieźle. Ci, co wejdą do środka, już są w lokalu partii. Właśnie stąd do pana dzwonię, don Cayo.

Szybko się ściemniało i Trifulcio już nie mógł dojrzeć twarzy doktora Lamy, tylko słyszał, jak mówi. To nie to co Ruperto, o, ten umiał przemawiać. Takimi trudnymi słowami, tak elegancko, na rzecz Odríi i narodu, a przeciw Koalicji. Całkiem dobrze, chociaż nie tak jak senator Arévalo, myślał Trifulcio. Téllez wziął go za ramię: idziemy, Murzynie. Łokciami torowali sobie przejście, na rogu stał samochód, a w środku Urondo, majster Martínez, ten co dawał rozkazy i dwóch z Limy, rozmawiali o faszerowanej papryce. Jak tam twoja górska choroba, Trifulcio? Już lepiej. Furgonetka przeleciała przez ciemne ulice, stanęła pod lokalem Partii Odnowy. Światła, w pokojach pełno ludzi, i znowu to bicie serca, dreszcze, duszności. Ten co dawał rozkazy i Chińczyk Molina dokonywali prezentacji: przyjrzyjcie się sobie, popatrzcie sobie w twarz, to wy będziecie robić drakę. Przynieśli im coś do wypicia, papierosy i kanapki. Dwaj faceci z Limy byli wstawieni, a ci tutejsi zalani w trupa. Tylko się nie ruszać, głęboko oddychać i przetrzyma.

– Kazali nam iść dwójkami – powiedział Ludovico. – Rozdzielili mnie z Hipolitem.

– Ludovico Pantoja razem z tym czarnym – powiedział Molina. – Trifulcio, tak?

– Dali mi do pary tego, co ledwie zipał, miał górską chorobę – powiedział Ludovico. – Jednego z tych, co ich potem zabili w teatrze. Masz pojęcie, Ambrosio, śmierć przeszła tuż koło mnie.

– Dwudziestu dwóch, jedenaście dwójek – powiedział Molina. – Żebyście się tylko rozpoznali, żeby wam się nie pomyliło.

– Trzech zabili, czternastu poszło do szpitala – powiedział Ludovico. – A ten tchórz Hipólito nietknięty, no powiedz, czy to sprawiedliwie.

– Sprawdzę, czyście mnie zrozumieli – powiedział Molina. – No, zobaczymy, o, na przykład ty, powtórz, co będziesz robił.

Ten, co miał być z nim w jednej dwójce, podał mu butelkę i Trifulcio pociągnął łyk: mrówki w całym ciele, a potem gorąco. Trifulcio wyciągnął do niego rękę: bardzo mi miło, a czy jemu, co mieszka w Limie, ta wysokość nie szkodzi? Nie, powiedział Ludovico i uśmiechnął się do siebie. No a ty, mówił Molina i jakiś gość wstawał: ja na parterze, z lewej od tyłu, razem z tym. I Molina: a ty? Wstawał inny: na galerii, w środku, razem z nim. Wszyscy wstawali, kiedy ich pytał, ale kiedy doszło do Trifulcia, nie podniósł się: na parterze, przy samej scenie, razem z tym panem. Dla czarnuchów jest balkon! powiedział Urondo i rozległy się śmiechy.

– Więc już chyba wiecie – powiedział Molina. – Macie siedzieć cicho, póki nie usłyszycie gwizdu i hasła. To znaczy okrzyku: Niech żyje generał Odria! Kto krzyknie?

– Ja – powiedział ten co dawał rozkazy. – Będę w pierwszym rzędzie balkonu, w samym środku.

– Ale ja bym chciał jeszcze coś wyjaśnić, inspektorze Molina – powiedział czyjś zażenowany głos. – Oni się dobrze przygotowali. Widziałem ich ludzi, jak jeździli samochodami i robili propagandę. To znane zabijaki, inspektorze. Na przykład Arguelles. Stary nożowiec, proszę pana.

– I sprowadzili gorylów z Limy – powiedział inny głos. – Co najmniej piętnastu, panie inspektorze.

– Ci z policji, co ich Molina ściągnął, nie mieli zaprawy, u nich całe morale w piętach – powiedział Ludovico. – Zaraz wywąchałem, że jeżeli tylko coś będzie nie tak, oni zaczną wiać.

– Jak nie wszystko się uda, to od tego są policjanci – powiedział Molina. – Dostali wyraźne rozkazy. Chyba że wszyscy stchórzycie jak baby.

– Jeżeli pan myśli, że to ze strachu, to pan się myli, inspektorze – powiedział ten zażenowany głos. – Chciałem tylko panu wyjaśnić.

– W porządku, już mi wyjaśniłeś – powiedział Molina. – No więc ten pan daje sygnał, a wy wtedy robicie piekło. Popychacie ludzi do wyjścia, na ulicę, a tam już nasza kontrmanifestacja. Przyłączacie się do tych z Partii Odnowy, a po mityngu na placu znowu zbiórka tutaj.

Jeszcze raz dali popić i rozdawali papierosy, a potem gazety do owinięcia łańcuchów, kastetów, pałek. Molina i ten co dawał rozkazy zrobili jeszcze przegląd, pochowajcie to dobrze, zapnij sobie kurtkę, a kiedy doszło do Trifulcia, ten co dawał rozkazy dodał mu otuchy: już ci lepiej, Murzynie, co? od razu widać. Tak, powiedział Trifulcio, lepiej, i pomyślał pies ci mordę, taka twoja. Uważać ze strzelaniem w powietrze, powiedział Molina. Na ulicy czekały taksówki. My do tej, powiedział Ludovico Panto ja i Trifulcio wsiadł za nim. Pierwsi stanęli pod teatrem. Przy wejściu kręciło się trochę ludzi, rozdawali ulotki, ale parter był prawie pusty. Usiedli w trzecim rzędzie i Trifulcio zamknął oczy: tak, teraz, żyły mu pękną, krew spryska cały teatr. Źle z tobą, co? powiedział facet z Limy. A Trifulcio: nie, bardzo dobrze. Zaczynały wchodzić następne dwójki, siadali na swoich miejscach. Kilku smarkaczy krzyczało: Wol-ność, Wol-ność. Ludzie ciągle napływali i parter się zapełniał.

– Dobrze, żeśmy tak wcześnie przyszli – powiedział Trifulcio. – Nie chciałoby mi się cały czas stać.

– Tak, don Cayo, już się zaczęło – powiedział prefekt. – Teatr prawie pełny. Kontrmanifestacja powinna w tej chwili wychodzić z targowiska.

Najpierw zapełnił się parter, potem galeria, potem przejścia, a teraz ludzie tłoczyli się przy samej scenie i chcieli przerwać kordon mężczyzn z czerwonymi opaskami, to była służba porządkowa. Na scenie stało może ze dwadzieścia krzeseł, mikrofon, flaga państwowa, plakaty z napisami Koalicja Narodowa, Wolność. Jak się nie ruszam, to całkiem nieźle, myślał Trifulcio. Ludzie powtarzali chórem Wol-ność, a jakaś grupka w głębi zaczęła drugą śpiewkę: Le-ga-li-za-cja, Le-ga-li-za-cja. Rozległy się oklaski, wołano niech żyje i wszyscy gadali jednocześnie, prawie krzycząc. Na scenę wychodzili jacyś panowie i zajmowali krzesła. Przywitała ich salwa braw i krzyki jeszcze się wzmogły.

– Nie rozumiem tego o legalizacji – powiedział Trifulcio.

– Legalizacja tych partii, co są wyjęte spod prawa – powiedział Ludo vico. – Bo tu oprócz milionerów dołączyli się jeszcze apriści i komuniści.

– Ja już nieraz byłem na manifestacjach – powiedział Trifulcio. – W pięćdziesiątym roku w Ica razem z senatorem Arévalo. Ale to się zawsze odbywało na powietrzu. Pierwszy raz widzę manifestację w teatrze.

– O, tam z tyłu stoi Hipólito – powiedział Ludovico. – To mój kumpel. Już będzie z dziesięć lat, jak robimy razem.

– Pana szczęście, że pan nie dostał górskiej choroby, bardzo dziwnie człowiekowi, jak go tak złapie – powiedział Trifulcio. – Aha, proszę pana, a dlaczego pan też krzyczał Wolność?

– I ty też krzycz – powiedział Ludovico. – Chcesz, żeby się połapali, kto ty jesteś?

– Mnie kazali, żebym wszedł na scenę i rozwalił ten ich mikrofon, a nie żebym krzyczał-powiedział Trifulcio. – Ten, co ma dać sygnał, to mój szef, on nas widzi. Nerwus, za każde głupstwo potrąca z wypłaty.

– Nie bądź głupi, Murzynie – powiedział Ludovico. – No krzycz, mówię ci, i bij brawo.

Nie do wiary, że tak dobrze się czuję, pomyślał Trifulcio. Jeden nieduży gość, w okularach i krawacie na gumce, podjudzał publiczność, żeby krzyczała o wolności, i zapowiadał mówców. Podawał ich nazwiska, pokazywał ich ludziom, a ci coraz bardziej się podniecali, hałasowali i klaskali. Między tymi od Wolności a tymi od Legalizacji powstał rodzaj współzawodnictwa: kto głośniej, Trifulcio odwracał się, żeby spojrzeć na inne dwójki, ale niewielu dostrzegł, bo już naokoło stał gęsty tłum. Jednak ten co dawał rozkazy był na swoim miejscu, siedział oparłszy się łokciami o balustradę galerii, a obok niego jeszcze czterech, i tylko słuchali i rozglądali się na wszystkie strony.

– Na samej scenie postawili piętnastu do ochrony – powiedział Ludovico. – A popatrz, ilu tych facetów z naramiennikami w całym teatrze. Nie licząc tego, że jak się zacznie ruch, to jeszcze tu i tam wyskoczy ktoś z własnej woli. Chyba nie damy rady.

– A czemu nie damy? – powiedział Trifulcio. – Przecież ten jakiś Molina wszystko dokładnie wytłumaczył, nie?

– Powinno by nas tu być z pół setki, i to chłopów z dobrą zaprawą – powiedział Ludovico. Ci z Arequipy to mięczaki, od razu wiedziałem. Nie damy rady.

– Musimy dać radę – i Trifulcio wskazał na galerię. – Bo jak nie, to on potem zalezie za skórę.

– Kontrmanifestacja już pewno jest pod teatrem – powiedział Ludovico. – Słyszysz tam co z ulicy?

Trifulcio nie odpowiedział, słuchał, co mówi jeden pan w granatowym garniturze, prężący się przed mikrofonem: Odria to dyktator, ustawa o bezpieczeństwie wewnątrz kraju jest sprzeczna z konstytucją, każdy szary obywatel pragnie wolności. I przypodchlebiał się mieszkańcom Arequipy: buntownicze miasto, miasto męczeńskie, tyrania Odrii oblała krwią Arequipę w pięćdziesiątym roku, ale nie zdołała w niej zabić umiłowania wolności.

– Dobrze mówi, nie? – powiedział Trifulcio. – Senator Arévalo też tak przemawia, nawet jeszcze lepiej niż ten typek. Aż ludzie płaczą naokoło. Nigdy pan go nie słyszał?

– Nawet szpilki się tu nie wetknie, a ci wchodzą i wchodzą – powiedział Ludovico. – Mam nadzieję, że temu twojemu cholernemu szefowi nie przyjdzie teraz do głowy, żeby dać sygnał.

– Ale ten bije na łeb doktora Lamę – powiedział Trifulcio. – Tak samo elegancki, a nie takie trudne słowa mówi. Wszystko można zrozumieć.

– Co? – powiedział Cayo Bermúdez. – Kontrmanifestacja zrobiła klapę, Molina?

– Nie więcej niż dwieście osób, don Cayo – powiedział Molina. – Pewnie im dali za dużo wódki. Uprzedzałem doktora Lamę, ale pan go zna. Pewnie się popili i zostali na targowisku. Dwie setki, nie więcej. Co teraz, don Cayo?

– No i znów mnie łapie – powiedział Trifulcio. – Przez tych skurwysynów, co wciąż palą. Znowu mi wraca, niech to diabli.

– Tylko wariat dawałby teraz sygnał – powiedział Ludovico. – Gdzie jest Hipólito? Nie widzisz gdzie mojego kumpla?

Ścisk, krzyki, dym z papierosów ubielił całą salę, na twarzach wystąpiły krople potu; ludzie zdejmowali marynarki, rozluźniali krawaty, cały teatr wrzeszczał: Wol-ność, Le-ga-li-za-cja. Trifulcio pomyślał ze strachem: znowu. Zamknął oczy, pochylił głowę, oddychał głęboko. Dotknął klatki piersiowej: biło mocno, znowu bardzo mocno. Ten pan w granatowym skończył mówić, słychać było trzask mikrofonu, ten w krawaciku na gumce poruszał rękami jak dyrygent przed orkiestrą.

– Trudno, wygrali – powiedział Cayo Bermúdez. – W takiej sytuacji niech pan lepiej wszystko odwoła, Molina.

– Spróbuję, ale nie wiem, czy to będzie możliwe, don Cayo – powiedział Molina. – Ludzie są tam, w środku, wątpię, żeby moje polecenie dotarło na czas. Na razie kończę, zadzwonię później, don Cayo.

Teraz przemawiał wysoki grubas, miał na sobie szare ubranie i chyba był z Arequipy, bo wszyscy skandowali jego nazwisko i pozdrawiali go machając rękami. Szybciej, pośpieszcie się, pomyślał Trifulcio, już nie wytrzymam, dlaczego on ciągle nie daje sygnału? Skulony na krześle, z półprzymknięty-mi oczyma, liczył sobie puls, ra-dwa, raz-dwa. Grubas podnosił ramiona, wymachiwał rękami, głos miał zachrypnięty.

– O j, teraz to mi bardzo niedobrze – powiedział Trifulcio. – Muszę iść na powietrze, proszę pana.

– Mam nadzieję, że nie będzie idiotą i nie da sygnału – szepnął Ludovico. – A jeżeli da, to my się nie ruszajmy. Będziemy siedzieć cicho, słyszysz, Murzynie?

– Zamknij się, milionerze! – zwalił się na nich z góry głos tego co dawał rozkazy. – Nie okłamuj ludzi! Niech żyje Odrla!

– No nareszcie, bo już się dusiłem. O, i zaraz gwizdek – powiedział Trifulcio wstając. – Niech żyje generał Odria!

– Wszystkich zamurowało, nawet tego co akurat trzymał mowę – powiedział Ludovico. – I tylko patrzyli na galerię.

W różnych miejscach rozległo się teraz Niech żyje Odria, grubas piskliwie wrzeszczał prowokatorzy, twarz mu zsiniała ze złości, a tymczasem okrzyki, szturchańce, głosy protestu zupełnie go zagłuszyły i burza chaosu spadła na teatr, wywracając wszystko na nice. Ludzie powstawali z miejsc, w głębi parteru zaczęła się szamotanina, sypały się wyzwiska, już tu i ówdzie się bili. Trifulcio, wyprostowany, ciężko dysząc, zaczął znowu krzyczeć: Niech żyje Odria! Ktoś z następnego rzędu chwycił go za ramię: prowokator! Uwolnił się od niego jednym szturchańcem i spojrzał na limańczyka: no, jazda. Ale Ludovico Pantoja skulił się nieruchomy jak mumia i patrzył na niego wytrzeszczonymi oczyma. Trifulcio złapał go za klapy, podniósł z krzesła: rusz się wreszcie, człowieku.

– Co miałem robić, już się wszyscy brali za łby – powiedział Ludovico. – Murzyn wyciągnął swój łańcuch i zaczął się przepychać do przodu, na scenę. Wyjąłem pistolet i dalej za nim. Razem z innymi dotarliśmy do pierwszego rzędu. A tam na nas czekali ci z opaskami.

Kilka osób ze sceny skoczyło ku wyjściu, inni patrzyli na porządkowych, a ci stali jeden przy drugim jak ściana i podniósłszy pałki czekali na tego wielkiego czarnucha i na dwóch innych, co biegli ku nim wymachując nad głową łańcuchami. Lać ich, Urondo, wrzasnął Trifulcio, lać ich, Téllez. Wymachiwał łańcuchem jak treser batem, i jeden z opaską, który stał najbliżej, wyciągnął pałkę i upadł na ziemię chwytając się za twarz. Naprzód, Murzynie, krzyknął Urondo, a Téllez: my ich powstrzymamy, Murzynie! Trifulcio zobaczył, że się rzucają na tych, co bronili schodków na scenę, i kręcąc młynka łańcuchem, ruszył w ich stronę.

– Oddzielili mnie od mojej pary i od reszty – powiedział Ludovico. – Między mną a nimi stali jak ściana tamci goryle. Załatwili już chyba z dziesięciu innych, a teraz co najmniej pięciu mnie otoczyło. Miałem pistolet, więc ich trzymałem na dystans, no i wołałem Hipólito, Hipólito. A potem to już był, bracie, koniec świata.

Z galerii posypały się granaty, podobne do brunatnych kamieni padały z suchym stukiem na krzesła parteru i na scenę i za chwilę już się z nich wznosiły spirale dymu. W ciągu kilku sekund powietrze zbielało, stało się ostre, gęsty, piekący opar zasłaniał walczące ciała. Rosnąca wrzawa, tarzający się ludzie, stukot łamanych krzeseł, odgłosy kaszlu, i Trifulcio przestał się bić. Poczuł, że ramiona mu opadają, łańcuch wyśliznął mu się z rąk, nogi się pod nim ugięły, a oczy, poprzez piekący obłok, zdołały dostrzec postacie ludzi, uciekających ze sceny z chustkami przy twarzy, i wtedy dołączyli się faceci z opaskami i zatkawszy sobie nosy zbliżali się do niego takimi ruchami, jakby płynęli. Nie mógł wstać, walił się pięścią w pierś, otwierał usta tak szeroko, jak tylko mógł. Nie czuł uderzeń, które zaczęły się sypać na niego. Powietrza, dusił się jak ryba, Tomasa, zdołał jeszcze pomyśleć.

– Oślepiło mnie – powiedział Ludovico. – A najgorsze, że się dusiłem, bracie. Zacząłem strzelać w powietrze. Nie zdawałem sobie sprawy, że to granaty z gazem, myślałem, że mnie podpalają tamci z tyłu.

– Gazy łzawiące w zamkniętym lokalu, wielu zabitych, dziesiątki rannych – powiedział senator Landa. – Czy trzeba więcej, Fermin? Tego Bermúdez nie wytrzyma, choćby miał siły za dziesięciu.

– I zaraz skończyła mi się amunicja – powiedział Ludovico. – Nie mogłem otworzyć oczu. Czułem, jak mi łeb pęka, i upadłem nieprzytomny. Ilu ich tam na mnie wskoczyło, mówię ci, Ambrosio.

– Doszło do jakichś incydentów, don Cayo – powiedział prefekt. – Owszem, zdaje się, że im rozpędzili ten mityng. Ludzie uciekali z teatru przerażeni.

– Policja zaczęła wkraczać do teatru – powiedział Molina. – Trochę strzelali. Nie, jeszcze nie wiem, czy są zabici, don Cayo.

– Nie wiem, jak długo to trwało, ale jak otworzyłem oczy, ten dym wciąż jeszcze był – powiedział Ludovico. – Czułem się, jakbym umarł, albo jeszcze gorzej. Cały we krwi, mówię ci, Ambrosio. No i patrzę, a tu ten pies Hipólito.

– No i co, pewnie też kopał tego twojego od pary? – zaśmiał się Ambrosio. – Albo zaczął im lizać tyłki. Popatrz, to z niego wcale nie taki chojrak, jakeśmy myśleli.

– Chodź tu, pomóż – krzyknął Ludovico. – Nic, jakby mnie nie znał. Kopał tego Murzyna, a tu nagle mnie zobaczyli ci inni, co tak szaleli razem z nim, i jak mi się nie zwalą na kark. Znowu kopniaki, znowu pałki. I wtedy, Ambrosio, to żem zemdlał drugi raz.

– Niech policja oczyści wszystkie ulice, panie prefekcie – powiedział Cayo Bermúdez. – Nie pozwólcie na żadną manifestację, zatrzymajcie wszystkich liderów Koalicji. Czy ma pan już listę ofiar? Są zabici?

– Ocknąłem się, a tu ciągle ten sam koszmar – powiedział Ludovico. – Teatr już był prawie pusty. Wszystko potrzaskane, wszędzie krew, ten mój Murzyn od pary w kałuży krwi. Twarzy to już zupełnie nie miał ten staruch, tak go zrobili. A naokoło leżeli faceci i kaszleli.

– Tak, wielka manifestacja na Placu Broni, don Cayo – powiedział Molina. – Prefekt rozmawia teraz z komendantem. Chyba to się na nic nie zda, don Cayo. Tam są tysiące ludzi.

– Bałwan z pana, proszę ich natychmiast rozpędzić – powiedział Cayo Bermúdez. – Czy pan nie rozumie, że po tym, co się stało, sprawa robi się groźna? Proszę mnie połączyć z komendantem. I zaraz oczyścić ulice, Molina.

– Potem weszli policjanci, a jeden, jak mnie tam zobaczył, to jeszcze mnie kopnął – powiedział Ludovico. – Jestem oficerem śledczym, jestem na etacie. Wreszcie zobaczyłem gębę Chińczyka Moliny. Wynieśli mnie przez awaryjne drzwi. Potem znów zemdlałem i obudziłem się dopiero w szpitalu. W całym mieście był już wtedy strajk.

– Sytuacja się pogarsza, don Cayo – powiedział Molina. – Wyrywają kamienie z bruku, w całym śródmieściu barykady. Policja nie rozpędzi takiej manifestacji.

– Tu musi wkroczyć wojsko, don Cayo – powiedział prefekt. – Ale generał Alvarado mówi, że tylko na rozkaz ministra Wojny rzuci do akcji swoje oddziały.

– W szpitalu, w tym samym pokoju leżał jeden gość od senatora – powiedział Ludovico. – Ze złamaną nogą. Od niego wiedziałem, co się działo w Arequipie, okropnie mi to działało na nerwy. Bałem się, bracie.

– W porządku – powiedział Cayo Bermúdez. – Załatwię, żeby generał Llerena dał rozkaz.

– Dam nogę, na ulicy bezpieczniej niż w szpitalu – powiedział Téllez. – Nie chcę, żeby mnie tak zrobili jak Martineza albo jak Murzyna. Znam tu jednego, nazywa się Urquiza. Poproszę, żeby mnie przechował u siebie w domu.

– Nic nie będzie, tutaj nie wejdą – powiedział Ludovico. – I co z tego, że jest strajk generalny. Wojsko da im radę.

– A gdzie to wojsko, jakoś go nie widać? – powiedział Téllez. – Jakby się uparli, żeby nas załatwić, to mogą tu wejść jak do własnej chałupy. W szpitalu nie ma ani jednego policjanta.

– Nikt nie wie, że tu jesteśmy – powiedział Ludovico. – A gdyby nawet, to i co. Pomyślą, że jesteśmy z Koalicji, że jesteśmy ofiarami.

– Nie, bo nas tutaj nie znają – powiedział Téllez. – Zaraz się połapią, żeśmy przyjezdni. Dziś wieczór wieję do Urquizy. Mam gips, ale mogę chodzić.

– Całkiem zgłupiał z tego strachu, bo w teatrze zabili dwóch jego kumpli – powiedział Ludovico. – Żądają zdjęcia ministra Spraw Wewnętrznych, mówił, wejdą tutaj i nas powieszą na latarniach. Co tu się dzieje, do jasnej cholery?

– To prawie rewolucja – powiedział Molina. – Ludność opanowała ulice, don Cayo. Musieliśmy wycofać nawet ludzi ze służby ruchu, boby ich obrzucili kamieniami. Dlaczego ciągle nie ma rozkazu dla wojska, don Cayo?

– No, a tamci, proszę pana? – powiedział Téllez. – Coście zrobili z Martinezem i z tym starym?

– Nie martw się, już pochowani – powiedział Molina. – Ty jesteś Téllez, tak? szef zostawił ci w prefekturze forsę, jak tylko będziesz mógł chodzić, wrócisz autobusem do Ica.

– Pochowani? A dlaczego tutaj, proszę pana? – powiedział Téllez. – Martínez miał w Ica żonę i dzieci, Trifulcio jakichś krewniaków w Chincha. Dlaczegoście ich nie odesłali, żeby mieli pogrzeb w rodzinie. Dlaczego tutaj, jak jakie psy. Tutaj nikt nigdy nie przyjedzie na ich grób, proszę pana.

– Hipólito? – powiedział Molina. – Wyjechał do Limy, wcale nie zważał na moje rozkazy. Prosiłem, żeby został do pomocy, a on zwiał. Tak, wiem, Ludovico, że w teatrze zachował się jak łobuz. Ale ja prześlę depeszę Lozanowi i zgnoją tego chłystka.

– Spokojnie, Molina – powiedział Cayo Bermúdez. – Spokojnie, ze szczegółami, po kolei. No więc jaka jest sytuacja.

– Sytuacja jest taka, że policja nie może utrzymać porządku, don Cayo – powiedział prefekt. – Jeszcze raz panu powtarzam. Jeżeli wojsko nie przyjdzie z pomocą, może tu dojść do Bóg wie czego.

– Sytuacja? – powiedział generał Llerena. – To bardzo proste, Paredes. Przez głupotę Bermúdeza znaleźliśmy się między młotem a kowadłem. Nawarzył piwa, a teraz chce, żeby wojsko zaprowadziło porządek, chce użyć siły.

– Użyć siły? – powiedział generał Alvarado. – Nie, panie generale. Jeżeli wypchnę moje oddziały, będzie więcej zabitych niż w pięćdziesiątym roku. Wszędzie barykady, uzbrojeni ludzie i całe miasto przystąpiło do strajku. Uprzedzam pana, że poleje się krew.

– Cayo zapewnia, że nie, panie generale – powiedział major Paredes. – Strajkuje tylko dwadzieścia procent robotników. Zamieszki zostały wywołane przez niewielką grupę agitatorów z Koalicji.

– Strajkuje sto procent, panie generale – powiedział generał Alvarado. – Ludność całkowicie opanowała miasto. Utworzono komitet, w którym są adwokaci, robotnicy, lekarze, studenci. Od wczoraj wieczór prefekt nalega na mnie, abym wprowadził do akcji wojsko, ale ja chcę, aby pan sam podjął decyzję.

– A jakie jest pańskie zdanie, Alvarado? – powiedział generał Llerena. – Tylko szczerze.

– Na sam widok czołgów wszyscy buntownicy rozejdą się do domów, generale Llerena – powiedział Cayo Bermúdez. – To szaleństwo tracić teraz czas. Każda chwila zwłoki przynosi korzyść agitatorom i obniża autorytet rządu. Niech pan wreszcie wyda rozkaz.

– A więc będę szczery. Uważam, że nie ma powodu, aby wojsko brudziło sobie ręce dla ratowania pana Bermúdeza, generale – powiedział generał Alvarado. – Tutaj nikt nie ma nic przeciw prezydentowi, armii czy ustrojowi. Byli u mnie panowie z Koalicji i zapewniali o tym. Podejmują się uspokoić ludność, jeśli Bermúdez ustąpi ze stanowiska.

– Zna pan aż za dobrze przywódców Koalicji, generale Llerena – powiedział senator Arévalo. – Bacacorzo, Zavala, López Landa. Chyba pan nie przypuszcza, że ci arystokraci będą szukali przymierza z apristami albo komunistami?

– Mają ogromny szacunek dla wojska, a przede wszystkim dla pana, generale Llerena – nalegał senator Landa. – Żądają tylko rezygnacji Bermúdeza, generale, sam pan doskonale wie. Mamy okazję, żeby uwolnić państwo od człowieka, który wszystkim nam szkodzi, generale.

– Po tych wypadkach w Teatrze Miejskim Arequipa trzęsie się z oburzenia – powiedział generał Alvarado. – Bermúdez się przeliczył, generale. Liderzy Koalicji umieli wykorzystać ten gniew ludu. Całą winę zwalają na Bermúdeza, nie na ustrój. Jeśli mi pan da rozkaz, wprowadzę do akcji moje oddziały. Ale niech pan to dobrze przemyśli, generale. Jak Bermúdez ustąpi, wszystko się załatwi bez rozlewu krwi.

– W ciągu kilku godzin tracimy to, co zdobywaliśmy przez lata, Paredes – powiedział Cayo Bermúdez. – Llerena się wykręca, inni ministrowie nie pamiętają o swoich obietnicach. Zastawili na mnie pułapkę. A ty? Rozmawiałeś z Llerena?

– W porządku, niech pan zatrzyma oddziały w koszarach, Alvarado – powiedział generał Llerena. – Niech wojsko się do tego nie miesza, chyba żeby zostało zaatakowane.

– Wydaje mi się, że to będzie najmądrzejsze rozwiązanie – powiedział generał Alvarado. – Bacacorzo i López Landa z Koalicji byli u mnie znowu, panie generale. Proponują utworzenie gabinetu wojskowego. Rezygnacja Bermúdeza, ale nie całego rządu. To mogłoby być wyjście, nie sądzi pan, generale?

– Generał Alvarado świetnie się spisał, Fermín – powiedział senator Landa.

– Cały kraj ma już dosyć tych nadużyć Bermúdeza, generale Llerena – powiedział senator Arévalo. – Zamieszki w Arequipie to tylko próbka tego, co może się dziać w całym kraju, jeśli nie uwolnimy się od tego człowieka. Wojsko ma teraz świetną okazję, aby pozyskać sympatię narodu, panie generale.

– Ta historia w Arequipie? Nie ma się czego bać, doktorze Lora – powiedział doktor Arbeláez. – Przeciwnie, to nasza wygrana. Bermúdeza na milę czuć trupem.

– Usunąć go? – powiedział doktor Lora. – Prezydent nigdy tego nie zrobi, Bermúdez to jego pupilek. Prędzej pośle wojsko do Arequipy i zaleje krwią całe miasto.

– Prezydent nie grzeszy bystrością umysłu, ale też nie jest aż taki głupi – powiedział doktor Arbeláez. – Jak mu wytłumaczymy, to zrozumie. Cała nienawiść do rządu skupiła się na Bermúdezie. Niech go rzuci na pożarcie, a psy się uspokoją.

– Jeżeli wojsko nam nie pomoże, nie mogę zostać dłużej w mieście, don Cayo – powiedział prefekt. – W prefekturze mamy do obrony zaledwie dwudziestu policjantów.

– Jeżeli pan się na krok ruszy z Arequipy, zostanie pan złożony z urzędu – powiedział Bermúdez. – Proszę trzymać nerwy na wodzy. Generał Llerena lada chwila wyda rozkaz.

– Jestem osaczony, don Cayo – powiedział Molina. – Aż tutaj słychać tę manifestację na Placu Broni. Mogą zaatakować komisariat. Dlaczego wojsko jeszcze się nie ruszyło, don Cayo?

– Musi pan zrozumieć, Paredes, wojsko nie będzie się babrało w błocie tylko po to, aby Bermúdez został na swoim stanowisku – powiedział generał Llerena. – Nie ma mowy. Ale trzeba zakończyć wreszcie tę sprawę, to oczywiste. My, dowódcy wojskowi, razem z pewną grupą senatorów chcemy zaproponować prezydentowi utworzenie gabinetu wojskowego.

– To najprostszy sposób, żeby usunąć Bermúdeza nie stwarzając jednocześnie wrażenia, że cały rząd ugiął się przed tymi z Arequipy – powiedział doktor Arbeláez. – Rezygnacja cywilnych ministrów, gabinet wojskowy i sprawa załatwiona, panie generale.

– Co jest? – powiedział Cayo Bermúdez. – Czekałem cztery godziny i prezydent nie chce mnie przyjąć. Co to znaczy, Paredes?

– Przy takim rozwiązaniu wojsko nie ponosi najmniejszego uszczerbku na honorze, generale Llerena – powiedział senator Arévalo. – A pan zyskuje ogromny kapitał polityczny. My wszyscy, którzy pana cenimy, jesteśmy z tego bardzo zadowoleni, generale.

– Ty możesz wejść do pałacu, adiutanci cię nie zatrzymają – powiedział Cayo Bermúdez. – No idź, biegiem, Paredes. Wytłumacz prezydentowi, że to spisek wśród najwyższych urzędników i że na tak wysokim szczeblu wszystko zależy od niego. Niech to doprowadzi do świadomości Llereny. Ja już nikomu nie ufam. Nawet Lozano i Alcibíades się sprzedali.

– Żadnych szaleństw, żadnych aresztowań, Molina – powiedział Lozano. – Zostanie pan na posterunku razem ze swoimi ludźmi i nie ma mowy o strzelaniu, chyba że w obronie własnej.

– Nie rozumiem, panie Lozano – powiedział Molina. – Pan mi każe jedno, a minister Spraw Wewnętrznych drugie.

– Niech pan zapomni o rozkazach don Cayo – powiedział Lozano. – Jest w odstawce i chyba już niedługo pożegna się z ministerstwem. Co z rannymi?

– Najcięższe przypadki w szpitalu – powiedział Molina. – Będzie ze dwudziestu.

– Pogrzebaliście tych dwóch od Arévalo? – powiedział Lozano.

– Z zachowaniem największej dyskrecji, tak jak kazał don Cayo – powiedział Molina. – Dwaj inni już wrócili do Ica. Jeszcze tylko jeden jest w szpitalu. Niejaki Téllez.

– Jak najprędzej wyprawcie go z Arequipy – powiedział Lozano. – I tak samo tych dwóch, co byli ode mnie. Oni nie mogą u was zostać.

– Hipólito już wyjechał, chociaż mu dałem całkiem inny rozkaz – powiedział Molina. – Ale Pantoja jest w klinice, to poważniejsza sprawa. Przez dłuższy czas nie będzie się mógł ruszyć, proszę pana.

– Tak, rozumiem – powiedział Cayo Bermúdez. – Oczywiście, w obecnej sytuacji to całkiem jasne. To jest wyjście, nie ma dwóch zdań. Gdzie mam podpisać?

– Zdaje się, że się za bardzo nie martwisz, Cayo – powiedział major Paredes. – Bardzo mi przykro, ale nie mogłem ci pomóc. W polityce trzeba czasem zapomnieć o przyjaźni.

– Nie musisz się tłumaczyć, aż za dobrze rozumiem – powiedział Cayo Bermúdez. – A poza tym już od jakiegoś czasu chciałem wyjechać, przecież wiesz. Tak, jutro rano, samolotem.

– Nie wiem, jak się będę czuł w skórze ministra Spraw Wewnętrznych – powiedział major Paredes. – Szkoda, że cię tu nie będzie, mógłbyś mi co doradzić, masz takie doświadczenie.

– Dam ci jedną dobrą radę – uśmiechnął się Cayo Bermúdez. – Nie ufaj nawet własnej matce.

– Za błędy w polityce drogo się płaci – powiedział major Paredes. – To tak jak na wojnie, Cayo.

– Racja – powiedział Cayo Bermúdez. – Nie chcę, żeby wiedziano, że jutro wyjeżdżam. Bądź tak dobry i zatrzymaj to przy sobie.

– Wzięliśmy ci taksówkę, pojedziesz do Camaná i jak chcesz, możesz tam sobie parę dni odpocząć, zanim wrócisz do Ica – powiedział Molina. – i najlepiej ani pary z gęby o tym, co ci się przydarzyło w Arequipie.

– W porządku – powiedział Téllez. – Całe szczęście, że mogę wyjechać, im prędzej, tym lepiej.

– A co ze mną? – powiedział Ludovico. – Kiedy mnie wypuścicie?

– Ty się ledwo trzymasz na nogach – powiedział Molina. – Nie bój się, już nie ma czego się bać. Don Cayo odszedł i strajk niedługo się skończy.

– Niech pan nie chowa do mnie urazy, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Były bardzo silne naciski. Nie mogłem postąpić inaczej.

– Jasne, doktorze – powiedział Cayo Bermúdez. – Nie mam urazy. Przeciwnie, podziwiam pana, wykazał pan ogromną zręczność. Życzę dobrych stosunków z moim następcą, majorem Paredesem. Mianuje pana szefem Służby Bezpieczeństwa. Pytał mnie o zdanie i powiedziałem, że świetnie się pan nadaje.

– Zawsze do usług, don Cayo – powiedział doktor Alcibiades. – Proszę, tu jest pana paszport, tu bilety. Wszystko w porządku. No i szczęśliwej podróży, don Cayo, na wypadek gdybyśmy się już nie zobaczyli.

– Wchodź, bracie, mówię ci, ale mam nowiny – powiedział Ludovico. – No zgadnij, Ambrosio.

– Ja nie chciałem jej okraść, Ludovico – powiedział Ambrosio. – Nie, czego innego też nie chciałem. Nie pytaj, dlaczego to zrobiłem, nie powiem ci, bracie. Pomożesz mi?

– Wcielili mnie do służby! – powiedział Ludovico. – Skocz po jaką butelczynę i przemyć tutaj, Ambrosio.

– Nie, on mi nie kazał, on nic nie wiedział – powiedział Ambrosio. – Zabiłem ją, niech ci to wystarczy, tak, ja sam wpadłem na ten pomysł, tylko ja. On miał jej dać forsę na podróż do Meksyku, on by się dał całe życie wysysać tej dziwce. Pomożesz mi?

– Oficer trzeciego oddziału, sekcja zabójstw, Ambrosio – powiedział Ludovico. – A wiesz, bracie, kto mi przyniósł tę wiadomość?

– Tak, dla jego dobra, żeby go ratować – powiedział Ambrosio. – Chciałem mu się odwdzięczyć, tak. A teraz on mi każe wyjechać. Nie, nie jest zły, nie jest niewdzięczny. Jemu chodzi o rodzinę, nie chce, żeby się w tym ubabrali. To dobry człowiek. Niech twój przyjaciel Ludovico ci coś poradzi, mówi, a ja go wynagrodzę, mówi, no widzisz? Więc jak, pomożesz?

– Pan Lozano we własnej osobie, masz pojęcie? – powiedział Ludovico. – Wpada tu nagle, a ja bęc i już mdleję, masz pojęcie, Ambrosio.

– On ci da dziesięć tysięcy i ja dziesięć z moich oszczędności – powiedział Ambrosio. – No dobrze, niech będzie, wyjadę z Limy i moja noga tu nie postanie, Ludovico. W porządku, Amalię też zabiorę. Zgoda, bracie, już tu więcej nie wrócimy.

– Pensja dwa osiemset, ale pan Lozano załatwi, żeby mi zaliczyli tamte wszystkie lata – powiedział Ludovico. – Więc jeszcze wyjdę na swoje, Ambrosio.

– Do Pucallpa? – powiedział Ambrosio. – Ale co ja tam będę robił, Ludovico?

– Tak, wiem, że Hipólito zachował się jak łobuz – powiedział pan Lozano. – Już my mu wyszukamy taką dziurę, żeby tam zgnił za życia.

– No i wiesz, gdzie go mają wysłać? – zaśmiał się Ludovico. – Do Celendin!

– Ale, znaczy się, Hipolita też wcielili, tak? – powiedział Ambrosio.

– Co z tego, jeżeli będzie musiał siedzieć w Celendin – powiedział Ludovico. – Mówię ci, bracie, jak się cieszę. I tobie to zawdzięczam, tobie też, Ambrosio, bo gdybym nie przeszedł do don Cayo, to jeszcze ciągle bym był na dorywczych robotach. Tak, tak, jestem ci coś winien, bracie.

– Jak się masz z czego cieszyć, to zaraz ozdrowiałeś – powiedział Ambrosio. – Kiedy cię wypiszą?

– Nie ma pośpiechu, Ludovico – powiedział pan Lozano. – Spokojnie się kuruj i pomyśl sobie, że to, coś przeleżał w szpitalu, to jakby urlop. Nie możesz narzekać. Cały dzień śpisz, przynoszą ci jedzenie do łóżka.

– To nie takie piękne, jakby się zdawało, proszę pana – powiedział Ludovico. – Sam pan wie, póki tu jestem, to nic nie zarabiam, nie?

– Dostaniesz pensję za cały ten czas, co tu jesteś – powiedział pan Lozano. – Zasłużyłeś sobie, Ludovico.

– Bo my bierzemy pieniążki od każdej roboty, proszę pana – powiedział Ludovico. – Ja nie jestem na etacie, niech pan nie zapomina.

– Już jesteś – powiedział pan Lozano. – Ludovico Pantoja, Oficer Trzeciego Oddziału, Sekcja Zabójstw. No co, jak ci się podoba?

– Mało go nie pocałowałem w rękę, Ambrosio – powiedział Ludovico. – Naprawdę, proszę pana, naprawdę mnie wzięli na etat?

– Mówiłem o tobie z nowym ministrem, a major umie ocenić dobrą służbę – powiedział pan Lozano. – W ciągu dwudziestu czterech godzin dostaniesz nominację. Przyszedłem ci pogratulować.

– Bardzo przepraszam – powiedział Ludovico. – Okropnie mi wstyd, proszę pana. Ale tak się wzruszyłem tą wiadomością.

– Co tam, popłacz sobie, nie wstydź się – powiedział pan Lozano. – Widzę, że masz serce do tej służby, to bardzo dobrze, Ludovico.

– Racja, trzeba to oblać, bracie – powiedział Ambrosio. – Skoczę po butelkę. Żeby mnie tylko pielęgniarki nie nakryły.

– Senator Arévalo musi być zły, no nie, proszę pana? – powiedział Ludovico. – Jego ludziom najbardziej się dostało. Dwóch mu zabili, jeden pokiereszowany.

– O tym to ty lepiej zapomnij, Ludovico – powiedział pan Lozano.

– Jak mam zapomnieć, proszę pana – powiedział Ludovico. – Nie widzi pan, jak mnie zrobili? Takie wcieranie to się pamięta na całe życie.

– Nie chcesz zapomnieć? To po co ja się starałem, żeby cię wcielili do służby? – powiedział pan Lozano. – Nic nie zrozumiałeś, Ludovico.

– Aż mnie pan nastraszył – powiedział Ludovico. – A co to ja mam zrozumieć?

– Że jesteś oficerem śledczym, tak samo jak ci, co są po szkole – powiedział pan Lozano. – A oficer nigdy nie mógł pracować jako płatny goryl, Ludovico.

– Do pracy? – powiedział don Emilio Arévalo. – Teraz musisz nabrać sił, Tellez. Kilka tygodni razem z rodziną, za pełną dniówkę. Jak już ci się wszystko zagoi bez śladu, to dopiero wtedy wrócisz do pracy.

– Takie rzeczy to robią te nieboraki bez żadnego przygotowania – powiedział pan Lozano. – A ty nigdy nie byłeś gorylem, miałeś ważniejsze prace. Tak stoi w twoich dokumentach. A może chcesz, żebym wszystko przekreślił i żebyś znowu był płatny od każdej roboty?

– Nie ma za co, nie dziękuj, synu – powiedział don Emilio Arévalo. – Wy jesteście dla mnie dobrzy, to i ja dla was też, Tełlez.

– To już teraz rozumiem, proszę pana – powiedział Ludovico. – Bardzo przepraszam, nie zdawałem sobie sprawy. Nigdy nie byłem na dorywczych robotach, nigdy nie byłem w Arequipie.

– Bo ktoś by mógł zaprotestować, powiedzieć on nie ma prawa do etatu – rzekł pan Lozano. – No więc zapomnij o tym, Ludovico.

– Już zapomniałem, don Emilio – powiedział Tełlez. – Nigdy się nie ruszałem z lea, a nogę złamałem, jakem wsiadał na muła. Pan nawet nie wie, jak mi się przydadzą te pieniądze, don Emilio.

– Pucallpa z dwóch powodów, Ambrosio – powiedział Ludovico. – Raz, że tam jest najgorszy posterunek policji w całym Peru. A po drugie dlatego, że ja tam mam kuzyna, który ci może dać pracę. Ma firmę przewozową. No widzisz, bracie, wszystko ci podaję jak na tacy.

CZTERY

I

– Bimbambom? Te tancerki? – mówi Ambrosio. – Nigdy ich nie widziałem. Dlaczego pan pyta, paniczu?

Myśli: Anna, wyścigi, dziewczyny z zespołu Bimbambom, wściekła miłosna szarpanina Carlitosa i Chinki, śmierć starego, pierwsze siwe włosy: dwa, trzy, dziesięć lat, Zavalita. Czy to te łobuzy z „Ostatnich Wiadomości” pierwsi wykorzystali totalizatora jako źródło sensacyjnych nowin? Nie, to tamci z „La Prensa”. To był nowy zakład i na początku wszyscy starzy wyjadacze pozostawali wierni dubletom. Ale którejś niedzieli jeden drukarz miał dziewięć trafień na dziesięć zwycięskich koni i wygrał sto tysięcy solów. „La Prensa” zrobiła z nim wywiad: uśmiechnięty, w rodzinnym gronie, z kieliszkiem w ręku, nad stolikiem zastawionym butelkami, na kolanach przed cudownym Chrystusem. W następnym tygodniu liczba zakładów totalizatora podwoiła się i „Ostatnie Wiadomości” umieściły na pierwszej stronie fotografię dwóch kupców z Ica radośnie potrząsających wygraną, a jeszcze w tydzień później czterysta tysięcy solów wygrał, sam jeden, pewien rybak z Callao, który w młodości stracił oko w pijackiej bójce. Zakłady rosły i redakcje gazet zaczęły polować na szczęśliwców, którym się trafiła wygrana. Arispe odkomenderował Carlitosa do zbierania informacji z wyścigów i po trzech tygodniach „Kronika” pozostała daleko w tyle za innymi: Zavalita, będzie się pan musiał tym zająć, Garlitos ma same niewypały. Myśli: gdyby nie wyścigi, nie miałbyś wypadku i może do dziś byłbyś kawalerem, Zavalita. Ale był nawet zadowolony z nowej misji, nie miał dużo roboty, a że obowiązki jego były dość niesprecyzowane, mógł urwać dla siebie sporo czasu. W sobotę wieczór musiał warować w centrali Jockey Clubu, żeby sprawdzić, jak dalece rosną zakłady, a w nocy z niedzieli na poniedziałek już wiedziano, czy zdobywca nagrody był jeden, czy też było ich kilku, i w jakim biurze została sprzedana premiowana fiszka. Wtedy zaczynała się pogoń za wybrańcem fortuny. W poniedziałki i wtorki na redakcję spadał deszcz telefonów od oficjalnych informatorów i trzeba było, razem z Periquitem, jeździć po całym mieście i sprawdzać.

– Tak mi się przypomniało, jak popatrzyłem na tę wypacykowaną babkę, o tam – mówi Santiago. – Podobna do jednej z tych Bimbambom, nazywała się Ada Rosa.

Pod pretekstem śledzenia zwycięzców w totalizatorze mogłeś wyskoczyć z redakcji, Zavalita, iść do kina, na kawę z kumplami z innych gazet albo towarzyszyć Carlitosowi, który właśnie pisał cykl reportaży o zespole tanecznym utworzonym przez impresaria Pedrita Aguirre – w tym zespole występowała Chinka. Myśli: dziewczyny z Bimbambom. Dotychczas bywał tylko od czasu do czasu zakochany, myśli, ale wtedy spadło to na niego jak zaraza, miłość do Chinki to była choroba. Dla niej robił reklamę zespołowi Bimbambom i wypisywał pełne entuzjazmu artystyczno-patriotyczne impresje, które umieszczał w rubryce teatralnej: dlaczego mamy się zadowalać tancerkami z Kuby i z Chile, tymi artystkami podrzędnej klasy? przecież mamy w Peru utalentowane dziewczęta, które mogą zabłysnąć jako gwiazdy pierwszej wielkości. Bez wahania narażał się dla niej na śmieszność: trzeba im tylko dać okazję, trzeba im aplauzu, to przecież sprawa naszego prestiżu narodowego, biegnijmy więc obejrzeć debiut zespołu Bimbambom. Razem z Norwinem, Solórzanem, Periquitem chodzili do teatru Monumental oglądać próby, a tam była Chinka, Zavalita, jej nieokiełznane ciało o wyzywających pośladkach, jej bezczelna, łobuzerska twarz, jej złe oczy, jej chropowaty głos. Siedząc w zakurzonych, zapchlonych krzesłach parteru, widzieli, jak się kłóci z pedrylowatym choreografem Tabarinem, ogłuszeni rytmami mam-bo, rumby, huarachy, ścigali ją wzrokiem wśród chaosu panującego na scenie: ta jest najlepsza ze wszystkich, Garlitos, brawo, Garlitos. Kiedy Bimbambom zaczęły występować w teatrach i kabaretach, zdjęcie Chinki co najmniej raz na tydzień pojawiało się w rubryce teatralnej, opatrzone wynoszącym ją pod niebo komentarzem. Czasami, po załatwieniu swoich spraw, Santiago szedł razem z Carlitosem i Chinką na kolację do Parral albo na kielicha do jakiegoś żałosnego baru na świeżym powietrzu. W tym czasie zakochani żyli ze sobą; bardzo dobrze i pewnego wieczoru, w „Negro-Negro”, Garlitos położył rękę na ramieniu Santiago: przechodzimy trudną próbę, Zavalita, trzy miesiące bez jednej burzy, jeszcze w końcu się z nią ożenię. A innego wieczora, już zalany: przez cały ten czas byłem szczęśliwy, Zavalita. Ale przyszły i awantury, kiedy zespół Bimbambom się rozleciał, a Chinka zaczęła tańczyć w „Pingwinie”, kabarecie, który otworzył w śródmieściu Pedrito Aguirre. Wieczorami, po wyjściu z „Kroniki”, Garlitos ciągnął Santiago w podcienia placu San Martin, na Ocoña, w lepki krąg, którego smutną ozdobą był „Pingwin”. Pedrito Aguirre wpuszczał ich zawsze za darmo, dawał im piwo po obniżonej cenie i zgadzał się na kredyt. Siedząc za barem obserwowali doświadczonych nocnych piratów podrywających tancerki. Posyłali im karteczki przez kelnerów, sadzali je przy swoich stolikach. Czasem, kiedy się zjawiali, Chinki już nie było i Pedrito Aguirre poufale klepał Carlitosa po plecach: źle się czuła, poszła odprowadzić Adę Rosę, dostała wiadomość, że jej matka jest w szpitalu. Kiedy indziej zastawali ją przy dyskretnie ukrytym stoliku w głębi sali, wysłuchującą tokowania jakiegoś króla półświatka, albo w półmroku, obok podstarzałego eleganta o srebrnych baczkach, albo w tańcu, w ramionach młodego Apollina. I wtedy zmieniona twarz Carlitosa: ona to ma w umowie, Zavalita, musi być grzeczna dla klientów, lub, widząc, co się dzieje, chodźmy poszaleć, Zavalita, albo: chodzę z nią przez czysty masochizm, Zavalita. Od tego czasu miłość tych dwojga toczyła się znowu w dawnym okrutnym rytmie przeprosin i zerwań, skandali i publicznego okładania pięściami. W chwilach wolnych od romansowania z Carlitosem Chinka afiszowała się z bogatymi adwokatami, z bezczelnymi młokosami z dobrych rodzin, z chorymi na wątrobę kupcami. Bierze, co podleci, nawet ojców rodzin, syczał jadowicie Becerrita, to już nie prostytucja, to powołanie do cudzołóstwa. Ale kłócili się tylko kilka dni i w końcu zawsze Chinka dzwoniła do „Kroniki”. Wtedy te ironiczne uśmieszki w redakcji, to złośliwe robienie oka znad maszynopisów, podczas gdy Garlitos, z podkrążonymi oczami, niemal całował słuchawkę, a jego wargi poruszały się z pokorą i nadzieją. Chinka wykończyła go finansowo, ciągle pożyczał od kogo się dało, a wierzyciele z jego wekslami nachodzili go nawet w redakcji. W „Negro-Negro” cofnęli mu kredyt, myśli, a tobie, Zavalita, jest do dziś winien co najmniej tysiąc solów. Myśli: dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery, dwadzieścia pięć lat. Wspomnienia pękające jak wydmuchiwane przez Teté baloniki z gumy do żucia, nietrwałe jak odbarwione wraz z upływem czasu reportaże z wyścigów, Zavalita, niepotrzebne jak kartki wrzucane co noc do wiklinowego kosza na śmieci.

– Gdzie tam, ta to nie żadna artystka – mówi Ambrosio. – Nazywa się Margot, znana kurwa. Codziennie zagląda do „Katedry”.

Queta zaczęła na dobre obrabiać swojego gringa: jedna whisky, druga, to dla niego, a dla niej wermut (po prostu rozwodniona herbata). Podłapałaś dobrego gościa, powiedział jej Robertito, to złota żyła, już masz dwanaście żetonów. Gringo zaśmiewając się i robiąc miny opowiadał jakąś historię, ale Queta rozumiała z tego tylko oderwane słowa. Napad na bank czy na sklep, czy na pociąg, który ten facet widział naprawdę albo w kinie, a może czytał o tym w jakimś piśmie, w każdym razie, chociaż ona nie rozumiała dlaczego, wspomnienie tej historii ogromnie go bawiło. Z uśmiechem na twarzy, otaczając ramieniem piegowatą szyję partnera, Queta tańczyła i myślała: dwanaście, tylko tyle? I właśnie zza zasłony w głębi wyjrzała Ivonne, ociekająca szminką i rimmelem. Mrugnęła na nią i skinęła ręką o połyskliwych szponach. Queta zbliżyła usta do ucha porośniętego jasnym puszkiem: zaraz wracam, kochanie, poczekaj na mnie, nie odchodź z żadną inną. What, co, did you say? powiedział wesolutkim tonem, a Queta czule przycisnęła jego ramię: zaraz wracam, za chwileczkę. Ivonne czekała w korytarzyku, z miną od wielkiego dzwonu: okropnie ważna figura, Quetita.

– Jest w saloniku, z Malvina – obrzuciła badawczym spojrzeniem jej fryzurę, makijaż, suknię, pantofle. – Chce, żebyś ty też przyszła.

– Ale ja jestem zajęta – powiedziała Queta wskazując w stronę baru. – O, ten…

– Zobaczył cię z saloniku, spodobałaś mu się – oczy Ivonne zabłysły. – Nawet sobie nie zdajesz sprawy, jakie masz szczęście.

– No a tamten, madame? – nalegała Queta. – On już dużo zamówił i…

– Ma kupę forsy, nadziany jak król – szeptała chciwie Ivonne. – Musi stąd odejść zadowolony, zadowolony z ciebie. Czekaj, poprawię ci włosy, potargałaś się.

Szkoda, myślała Queta, podczas gdy palce Ivonne buszowały w jej włosach. A po chwili, gdy szła korytarzem: polityk, wojskowy, dyplomata? Drzwi od saloniku były otwarte i wchodząc zobaczyła, jak Malvina rzuca halkę na dywan. Zamknęła drzwi, które w tej samej chwili otworzyły się znowu, i wszedł Robertito z tacą; zgięty we dwoje przemknął po dywanie ze służalczą miną na gładkiej twarzy, dobry wieczór. Postawił tacę na stoliku i tak samo pochylony wyszedł, a wtedy Queta usłyszała głos tamtego:

– I ty też, ślicznotko, ty też. Nie gorąco ci?

Głos pozbawiony wyrazu, suchy, despotyczny, lekko pijany.

– Nie ma pośpiechu, kochasiu – powiedziała starając się dojrzeć jego oczy, ale nie udało jej się. Siedział na krześle pod trzema obrazkami, częściowo ukryty w mroku, bo do tego kąta nie dochodziło światło lampy o kształcie słoniowego kła.

– Jemu za mało jednej, ma ochotę na dwie – zaśmiała się Malvina. – Masz apetycik, co, kochasiu? Taki jesteś wymagający.

– No, już – rozkazał niecierpliwym, a jednak ciągle lodowatym tonem. – I ty też, prędzej. Nie gorąco ci?

Nie, pomyślała Queta, i ze smutkiem wspomniała gringa pozostawionego w barze. Odpinając spódnicę widziała, że Malvina jest już naga: brązowawa bryła mięsa przeciągająca się w świetle lampy ruchami, które miały być prowokacyjne; mówiła sama do siebie. Wyglądała na wstawioną, i Queta pomyślała: utyła. Nie było jej z tym dobrze, piersi jej obwisły, stara zaraz ją pośle do łaźni tureckiej.

– Pośpiesz się, Quetita – Malvina trzaskała palcami i śmiała się. – Nasz kapryśnik już nie może wytrzymać.

– Raczej nasz ordynarny chamuś – mruknęła Queta, powoli zsuwając z nóg pończochy. – Twój pieszczoszek nawet nie umie powiedzieć dobry wieczór.

Ale on nie miał ochoty na żarty ani na rozmowy. Bujał się na fotelu, obsesyjnym, monotonnym ruchem, i milczał w dalszym ciągu, czekając, aż Queta skończy się rozbierać. Zdjęła spódnicę, bluzkę, stanik, tak jak Malvina, ale została w majtkach. Bez pośpiechu ułożyła swoje rzeczy na krześle.

– Tak będzie wam lepiej, chłodniej – powiedział mężczyzna tym swoim nieprzyjemnym tonikiem, zimnym, znudzonym, niecierpliwym. – Chodźcie no tutaj, łyknijcie coś na rozgrzewkę.

Podeszły razem do fotela i podczas gdy Malvina z wymuszonym śmiechem osuwała się na kolana gościa, Queta mogła się przyjrzeć jego twarzy, chudej i kościstej, o znudzonych ustach, o badawczych, lodowatych oczach. Pięćdziesiąt lat, pomyślała. Malvina, kuląc się na jego kolanach, pociesznie mruczała: jej jest zimno, no ogrzej mnie, no popieść troszeczkę. Impotent, co nienawidzi całego świata, pomyślała Queta, nudziarz, co nienawidzi całego świata. Otoczył ramieniem plecy Malviny, ale jego oczy z niezmienną niechęcią biegły ku Quecie, która czekała stojąc przy stoliku.

– Dla ciebie też jest miejsce – rozkazał pijąc. – Dla każdej jedno kolano, żebyście się nie pobiły.

Poczuła, że ją ciągnie za rękę, i przysuwając się do niego usłyszała, jak Malvina piskliwie zawodzi aj, Quetita, jakie kościste. Siedzieli teraz przyciśnięci do siebie, fotel bujał się jak wahadło zegara, i Queta poczuła odrazę: jego ręka była mokra od potu. Była koścista, drobna, i podczas gdy Malvina – siedząc już wygodnie albo tylko udając, że jej wygodnie – chichotała, dowcipkowała i starała się pocałować mężczyznę w usta, Queta czuła jego szybkie paluszki, mokre, lepkie palce, łaskoczące jej piersi, brzuch i nogi. Wybuchnęła śmiechem i poczuła, że go nienawidzi. A on rozdawał pieszczoty metodycznie i z uporem, każdej z nich jedną ręką, ale nawet się nie uśmiechnął i popatrywał to na jedną, to na drugą, w milczeniu, z twarzą obojętną i zamyśloną.

– Pan ordynusik jakiś niewesoły – powiedziała Queta.

– To już może chodźmy do łóżka – pisnęła ze śmiechem Malvina. – Bo dostaniemy zapalenia pluć, kochasiu.

– Z dwiema naraz nie mam odwagi, to dla mnie za dużo, takie dwie ślicznotki – mruknął i zepchnął je łagodnie z kolan. Po czym rzucił rozkaz: – Najpierw trzeba się zabawić. Zatańczcie coś.

Będzie nas tak trzymał całą noc, pomyślała Queta, posłać by go w cholerę i wrócić do gringa. Malvina odeszła w kąt i klęcząc przy ścianie włączała adapter. Queta poczuła, że zimna koścista rączka znowu ją przyciąga, i pochyliła się, zbliżyła twarz i otworzyła usta: coś ciastowatego, cienkiego, o zapachu mocnego tytoniu i alkoholu, wcisnęło się pomiędzy jej zęby, dosięgnęło dziąseł, rozpłaszczyło jej język i wysunęło się z powrotem zostawiając w jej ustach gorzką ślinę. Po czym koścista rączka bezceremonialnie zepchnęła ją z fotela, zobaczymy, może tańczysz jeszcze lepiej, niż całujesz. Queta poczuła ogarniający ją gniew, ale uśmiech nie zniknął z jej twarzy, przeciwnie, stawał się coraz bardziej promienny. Malvina podeszła do nich, wzięła Quete za rękę, pociągnęła ją na dywan. Tańczyły huarache, z figurami i ze śpiewem, ledwo dotykając się nawzajem końcami palców. Potem bolero, przytuliwszy się mocno do siebie. Kto to jest? szepnęła Queta do ucha Malvinie. Nie wiem, Quetita, ale jakiś ważny skurwiel. – Trochę czulej – zaszemrał mężczyzna łagodnie, jego głos był teraz inny; brzmiał cieplej i jakby bardziej po ludzku. – Z sercem.

Malvina wybuchnęła swym ostrym, sztucznym chichotem i zaczęła głośno wykrzykiwać, a to ci dopiero, jak mamę kocham, i przyciskać się namiętnie do Quety, która obejmowała ją w talii, kołysząc się lekko. Fotel znów zaczął się bujać, teraz szybciej niż przedtem, nierówno, z sekretnym poskrzypywaniem, i Queta pomyślała no dobra, już jest gotów. Zbliżyła usta do ust Malviny i kiedy się całowały, zamknęła oczy, żeby się nie roześmiać. I w tym momencie muzykę zagłuszył pisk opon samochodowych. Odskoczyły od siebie, Malvina zatkała uszy, powiedziała znów jakiś pijak, cholera. Ale to nie był wypadek, tylko auto ostro zahamowało przed domem, trzasnęły drzwiczki i wreszcie ktoś zadzwonił. Dzwonił i dzwonił, jakby nie mógł oderwać ręki.

– No co jest, o co chodzi – powiedział mężczyzna z głuchą wściekłością. – Tańczcie dalej.

Ale płyta dojechała do końca i Malvina musiała założyć nową. Znowu się objęły, znowu tańczyły, i nagle drzwi odskoczyły aż pod ścianę, jak otwarte kopniakiem. Queta go zobaczyła: wielki Murzyn o ciemnoczekoladowej skórze i wściekle przy lizanych włosach. Znieruchomiał na progu, z ogromnym łapskiem na klamce, jego wielkie białe oczy patrzyły na nią olśnione. Nawet wtedy nie przestały patrzeć, kiedy mężczyzna zeskoczył z fotela i w dwóch susach znalazł się przy drzwiach.

– Co tu robisz, do cholery? – powiedział stając przed Murzynem z zaciśniętymi pięściami, jakby chciał go bić. – Nie wiesz, że trzeba pukać?

– Generał Espina czeka przed domem, don Cayo – Murzyn jakby się skurczył, oderwał dłoń od klamki, bojaźliwie patrzył na tamtego, język mu się plątał. – Jest w samochodzie. Powiedział, żeby pan wyszedł, że to bardzo pilne.

Malvina w pośpiechu nakładała spódnicę, bluzkę, pantofle, a Queta ubierając się spojrzała jeszcze raz w stronę drzwi. Nad głową odwróconego plecami gościa znowu te oczy czarnucha: przestraszone, oślepione blaskiem.

– Powiedz, że zaraz zejdę – mruknął mężczyzna. – A na przyszłość nigdy się nie ładuj bez pukania, bo oberwiesz.

– Przepraszam, don Cayo – Murzyn skinął głową i cofnął się. – Ja nie pomyślałem, powiedzieli mi jest tutaj. Niech pan się nie gniewa.

Zniknął w korytarzu, a mężczyzna zamknął drzwi. Odwrócił się do nich, teraz już doskonale widoczny w pełnym świetle lampy. Twarz miał pooraną zmarszczkami, z postarzałych oczu wyzierało rozczarowanie. Wyjął z portfela kilka banknotów i położył na fotelu. Podszedł do nich poprawiając sobie krawat.

– To na pociechę, bo już muszę iść – mruknął niechętnie, wskazując palcem pieniądze. I rozkazującym tonem do Quety: Jutro przyślę po ciebie. Koło dziewiątej.

– O dziewiątej nie mogę – powiedziała Queta szybko, zerkając na Malvine.

– Będziesz mogła – rzekł sucho. – No więc tak jak mówiłem, o dziewiątej.

– To mnie już odstawiasz, kochasiu? – zaśmiała się Malvina i stając na palcach patrzyła na banknoty leżące na fotelu. – Więc nazywasz się Cayo. Cayo… a dalej?

– Cayo Gównocidotego – powiedział nie odwracając się, już na progu. Wyszedł i trzasnął drzwiami.

– Dopiero co miałeś telefon z domu, Zavalita – powiedział Solórzano na jego widok. – Jakaś pilna sprawa. Tak, chyba coś z ojcem.

Pobiegł do pierwszego biurka, nakręcił numer, długie rozdzierające sygnały, nieznany uprzejmy głos: pana nie ma, nie ma nikogo. Znowu zmienili szefa służby i ten już nawet nie wie, kim jesteś, Zavalita.

– Tu Santiago, syn starszego pana – powtórzył głośniej. – Co się stało ojcu? Gdzie jest?

– Zachorował – powiedział służący. – Jest w klinice. Nie wiem w której, proszę pana.

Wziął od Solórzano dziesięć solów i złapał taksówkę. Wbiegł do Kliniki Amerykańskiej i zaraz zobaczył Teté, która dzwoniła z telefonu służbowego. Jakiś chłopak, nie Chispas, trzymał ją pod ramię i dopiero kiedy był już koło nich, Santiago poznał w nim Popeye’a. Zobaczyli go i Teté odłożyła słuchawkę.

– Już lepiej, lepiej – miała zapłakane oczy, łamiący się głos.

– Ale myśleliśmy, że umrze, Santiago.

– Od godziny wydzwaniamy do ciebie, chudy – powiedział Popeye. – Do twojego pensjonatu, do „Kroniki”. Już chciałem brać samochód i jechać po ciebie.

– Ale to nie było wtedy – mówi Santiago. – Umarł przy drugim ataku, Ambrosio. W półtora roku później.

To się stało podczas popołudniowej herbaty. Don Fermín wrócił przedtem do domu wcześniej niż zwykle; źle się czuł, bał się, że to grypa. Wypił gorącej herbaty, łyk koniaku i czytał prasę, zagłębiony w fotelu przy biurku, aż tu nagle Teté i Popeye, którzy puszczali płyty w salonie, usłyszeli jakiś łomot. Santiago zamyka oczy: to potężne ciało leżące na dywanie, twarz zastygła w ogromnym bólu czy przerażeniu, obok na podłodze pled i pismo, które czytał. Jak mama musiała krzyczeć, jakie zamieszanie w całym domu. Owinęli go w koce, wnieśli do samochodu Popeye’a, zawieźli do kliniki. Mimo żeście go państwo w tak barbarzyński sposób poruszali, całkiem nieźle zniósł atak, powiedział lekarz. Musi teraz leżeć bez ruchu, ale już nie ma się czego obawiać. W korytarzyku pod jego pokojem siedziała pani Zoila, a stryj Clodomiro i Chispas uspokajali ją. Matka podstawiła mu policzek do pocałunku, ale nie powiedziała słowa i popatrzyła na niego z wyrzutem.

– Już odzyskał przytomność – powiedział stryj Clodomiro.

– Jak wyjdzie pielęgniarka, możesz do niego zajrzeć.

– Tylko na chwile – powiedział Chispas. – Doktor nie pozwala mu mówić.

Potem ten przestronny pokój o seledynowych ścianach, poczekalnia z zasłonami w kwiaty i on, Zavalita, w jedwabnej bordowej piżamie. Lampa na nocnej szafce rzucała na łóżko skąpą wiązkę światła, jak w kościele. I ta bladość jego twarzy, szpakowate włosy zmierzwione na skroniach, wilgotny zwierzęcy przestrach w oczach. Ale kiedy Santiago pochylił się, żeby go pocałować, już się uśmiechał: nareszcie cię znaleźli, chudzino, myślałem, że cię już nie zobaczę.

– Pozwolili mi wejść, pod warunkiem, że ci nie dam mówić, tato.

– Na szczęście już przeszło, nie ma się co bać – szepnął don Fermín; jego ręka wysunęła się spod przykrycia, ujęła ramię Santiago. – Wszystko w porządku, chudzino? Jak mieszkanie, jak praca?

– Wszystko doskonale, tato – powiedział. – Ale nic nie mów, bardzo cię proszę.

– Aż mnie coś ściska, o, tutaj, paniczu – mówi Ambrosio – Taki człowiek jak on nie powinien był umierać.

Siedział u niego dłuższą chwilę, na brzegu łóżka, i patrzył na tęgą, owłosioną rękę, spoczywającą na jego kolanie. Don Fermín zamknął oczy, oddychał głęboko. Nie miał poduszki, leżał wyciągnięty, z głową na materacu, i Santiago widział jego pomarszczoną szyję z szarymi punkcikami zarostu. Wkrótce zjawiła się pielęgniarka w białych pantoflach i dała mu znak, żeby wyszedł. Pani Zoila, stryj Clodomiro i Chispas siedzieli już w poczekalni, Teté i Popeye szeptali do siebie stojąc pod drzwiami.

– Przedtem polityka, teraz laboratorium i biuro – powiedział stryj Clodomiro. – Za dużo pracował, tak nie można.

– Wszystko chce robić sam, tak jakby mnie nie było – powiedział Chispas. – Wygadałem język do pięt, żeby pozwolił mi się zająć interesami, ale nie ma na niego siły. A teraz, chce czy nie chce, będzie musiał odpocząć.

– To nerwy – pani Zoila z urazą spojrzała na Santiago. – To nie tylko przez interesy, ale i przez tego smarkacza. Jak nie ma od ciebie wiadomości, to go zabija, a ciebie się nie można doprosić, żebyś zajrzał do domu.

– Oszalałaś, mamo, nie krzycz tak – powiedziała Teté. – On słyszy.

– Ciągle się tobą zadręcza, odbierasz mu spokój – szlochała pani Zoila. – Zatrułeś ojcu życie, ty smarkaczu.

Z pokoju wyszła pielęgniarka i mijając ich szepnęła proszę ciszej. Pani Zoila otarła oczy chusteczką, a stryj Clodomiro pochylił się nad nią, opiekuńczy i pełen skruchy. Siedzieli bez słowa, patrząc na siebie. Po chwili Teté i Popeye znów zaczęli szeptać. Jak się zmienili ci wszyscy, Zavalita, jak postarzał się stryj Clodomiro. Uśmiechnął się do niego, a stryj odpowiedział mu smutnym okolicznościowym uśmiechem. Zmalał, przybyło mu zmarszczek, prawie nie miał włosów, tylko tu i ówdzie kępki białego puchu na głowie. Chispas stał się już mężczyzną; w jego ruchach, w jego sposobie siadania, w jego głosie była dojrzała pewność siebie, swoboda płynąca z fizycznej i duchowej siły, jego spojrzenie kryło w sobie spokojną stanowczość. Taki był wtedy, Zavalita: silny, opalony na brązowo, w szarym garniturze, czarnych pantoflach i skarpetkach, białe mankiety koszuli, ciemnozielony krawat z dyskretną spinką, rożek białej chusteczki w kieszonce marynarki. I jeszcze Teté, rozmawiająca półgłosem z Popeye’em. Trzymali się za ręce, patrzyli sobie w oczy. Jej różowa sukienka, myśli, szeroki naszyjnik spływający aż do pasa. Widział okrągłości jej piersi i bioder, jej nogi drugie i smukłe, cienkie w kostkach, jej białe dłonie. Ty już nie wyglądasz tak jak oni, Zavalita, ty już się stałeś kimś z dołu. Myśli: już wiem, mamo, dlaczego na mój widok wpadałaś w złość. Nie czuł się zwycięzcą, nie czuł satysfakcji, chciał stamtąd wyjść jak najprędzej. Pielęgniarka wsunęła się cichutko i powiedziała, że już minęła pora odwiedzin. Pani Zoila miała zostać na noc w klinice, Chispas zabrał Teté. Popeye zaproponował stryjowi Clodomiro, że go odwiezie swoim autem, ale on nie, on pojedzie mikrobusem, wysiądzie tuż przed domem, niech pan się nie trudzi, bardzo dziękuję.

– Twój stryj zawsze taki sam – powiedział Popeye; jechali wolno w stronę śródmieścia, w dopiero co zapadłym zmroku. Nigdy nie chce, żeby go podrzucić albo przyjechać po niego.

– Nie lubi robić kłopotu, nie lubi prosić o przysługę – powiedział Santiago. – To bardzo skromny gość.

– Tak, bardzo dobry człowiek – powiedział Popeye. – Typowy Peruwiańczyk, nie?

I Popeye, Zavalita: piegowaty, czerwony, ruda czupryna na jeża, to samo przyjacielskie, czyste spojrzenie co kiedyś.

Tylko że tęższy, wyższy, swobodniejszy w ruchach i zachowaniu. Jego koszula w kratę, myśli, jego flanelowa kurtka ze skórzanymi klapami i skórzanymi łatami na łokciach, i te sztruksowe spodnie, i te mokasyny.

– Najedliśmy się strachu o twojego starego – z jedną ręką na kółku, drugą nastawiał radio. – Szczęście, że mu się to nie przytrafiło na ulicy.

– Mówisz, jakbyś już należał do rodziny – przerwał mu Santiago z uśmiechem. – Nawet nie wiedziałem, piegus, że chodzicie z Teté.

– Nic ci nie mówiła? – wykrzyknął Popeye. – Już co najmniej od dwóch miesięcy, chudy. Słowo daję, jakbyś spadł z księżyca.

– Kawał czasu nie zaglądałem do domu – powiedział Santiago. – Ale to świetnie, cieszę się za was oboje.

– Co ja przeszedłem z powodu twojej siostry – roześmiał się Popeye. – Jeszcze w szkole, pamiętasz? No i widzisz, dla chcącego nic trudnego.

Stanęli przed „Tambo” w alei Arequipa, wzięli dwie kawy, pogadali nie wysiadając z samochodu. Grzebali we wspólnych wspomnieniach, opowiadali każdy o swoim życiu. Właśnie zrobił dyplom na architekturze, myśli, zaczął pracować w dużym przedsiębiorstwie, miał zamiar razem z kilkoma innymi założyć własny zespół. No a ty, chudy, jak ci idzie, jakie plany?

– Jakoś leci – powiedział Santiago. – Nie mam żadnych planów. Chcę zostać w „Kronice”.

– A kiedy zrobisz dyplom i wykierujesz się na adwokata? – powiedział Popeye z przebiegłym uśmieszkiem. – Jesteś do tego stworzony.

– Chyba nigdy – powiedział Santiago. – Nie chcę być adwokatem.

– Tak między nami, to wiesz, twój stary okropnie się tym gryzie – powiedział Popeye. – Jak rozmawia ze mną i z Teté, to ciągle powtarza musicie go zachęcić, niech skończy studia. Tak, wszystko mi opowiada. Jestem w bardzo dobrych stosunkach z twoim starym, chudy. Bardzo się przyjaźnimy. To najlepszy człowiek na świecie.

– Nie mam ochoty zostać doktorem – zażartował Santiago. – W naszym kraju co drugi facet jest doktorem.

– A ty zawsze chciałeś być inny niż wszyscy – roześmiał się

Popeye. – Mówisz jak za czasów, kiedyśmy byli szczeniakami. Nic się nie zmieniłeś.

Odjechali sprzed „Tambo”, ale zanim Santiago wysiadł, pogadali jeszcze chwilę w alei Tacna, pod mlecznobiałym budynkiem „Kroniki”. Powinni się trochę częściej spotykać, chudy, zwłaszcza teraz, kiedy jestem już prawie twoim szwagrem. Popeye tyle razy chciał go złapać, ale ty jesteś nieuchwytny, bracie. Da znać kilku kumplom, ciągle o ciebie pytają, chudy, i może sobie kiedyś skoczymy na obiad. Od czasu ukończenia szkoły nikogo z nich nie widziałeś, co, chudy? Myśli: od czasu ukończenia szkoły. Szczeniaki, z których wyrosły teraz lwy i tygrysy, Zavalita. Inżynierowie, adwokaci, dyrektorzy. Niektórzy już się pewno pożenili, myśli, albo mają swoje dziewczyny.

– Nie widuję ludzi, bo żyję jak sowa, piegus, to przez tę pracę w gazecie. Kładę się spać rano, a kiedy wstaję, to już znowu czas do pracy.

– Cygańskie życie, chudy – powiedział Popeye. – To musi być szałowe, nie? Zwłaszcza dla takiego intelektualisty jak ty.

– Czemu pan się śmieje – mówi Ambrosio. – Ja naprawdę tak myślę o pańskim ojcu, jak mówiłem, paniczu.

– Nie, ja nie z tego – mówi Santiago. – Śmieję się z mojej twarzy intelektualisty.

Następnego dnia don Fermín już siedział na łóżku i czytał gazety. Był ożywiony, oddychał bez trudu, twarz znów nabrała kolorów. Leżał w klinice tydzień i Santiago odwiedzał go codziennie, ale zawsze zastawał tam jeszcze kogoś. Jacyś krewni, których nie widział od lat i którzy obrzucali go szczególnym, nieufnym spojrzeniem. Czarna owca, ten, co uciekł z domu, ten, przez którego Zoila tak się zamartwia, ten, co siedzi na nędznej posadce w jakiejś gazecie? Trudno było nawet spamiętać imiona tych wszystkich ciotek i wujów, Zavalita, twarze tych kuzynów i kuzynek; pewno wiele razy mijałeś ich na ulicy i nawet ich nie poznałeś. Był listopad i zaczynało się robić ciepło, kiedy señora Zoila i Chispas zawieźli don Fermina do Nowego Jorku na badania. Wrócili po dziesięciu dniach i cała rodzina pojechała na wakacje do Ancón. Nie widziałeś ich prawie trzy miesiące, Zavalita, ale nie było tygodnia, żebyś nie dzwonił do starego. Pod koniec marca wrócili do Miraflores, don Fermín był wypoczęty, twarz miał zdrową i opaloną. Kiedy znów przyszedł w niedzielę na obiad, zobaczył, że Popeye całuje senorę Zoile i don Fermina. Pozwolono Teté chodzić z nim w soboty na dancing do Grill del Bolívar. Na twoje urodziny Teté, Chispas i Popeye przyszli do ciebie do pensjonatu i wyciągnęli cię z łóżka, a w domu wszyscy czekali z prezentami. Dwa garnitury, Zavalita, koszule, buty, spinki, a w kopercie czek na tysiąc solów, które przepuściłeś razem z Carlitosem w jakiejś spelunce. Bo na co jeszcze warto wydawać forsę, Zavalita, co nam zostało poza tym?

– Na początku to się obijałem – mówi Ambrosio. – Potem byłem kierowcą, no a potem to się pan uśmieje, byłem współwłaścicielem zakładu pogrzebowego.

Pierwsze tygodnie w Pucallpa okazały się niedobre. Nawet nie dlatego, że Ambrosio był smutny i nic nie mogło go pocieszyć, nie, raczej przez te nocne koszmary. Z jakichś dalekich ciemności przychodziło do niej tamto białe ciało, młode i piękne, jak wtedy w willi w San Miguel, i całe się iskrzyło, a Amalia, klęcząc w swej maleńkiej izdebce w dzielnicy Jezus Maria, zaczynała dygotać. Ciało unosiło się, olbrzymiało, zatrzymywało się nad nią w powietrzu, otoczone złotawą poświatą, i widziała na szyi swojej pani wielką purpurową ranę, widziała jej oskarżycielskie oczy: to ty mnie zabiłaś. Budziła się z ciężkim sercem i przytulona do śpiącego Ambrosia leżała bezsennie aż do świtu. Kiedy indziej ścigali ją policjanci w zielonych mundurach i słyszała ich gwizdki, stukot butów: to ty ją zabiłaś. Nigdy jej nie schwytali, przez całą noc wyciągali ku niej ręce, a ona kurczyła się na posłaniu, oblana zimnym potem.

– Nie wspominaj mi więcej o twojej pani – powiedział jej Ambrosio w dniu, kiedy przyjechali do Pucallpa, a miał przy tym minę zbitego psa. – Zabraniam ci.

Poza tym od pierwszej chwili była nieufnie nastawiona do tego miasta, gdzie panował taki upał i gdzie wszystko przynosiło rozczarowanie. Najpierw mieszkali w domu nękanym przez gromady pająków i karaluchów – to był hotel „Pucallpa” – niedaleko na pół zabudowanego rynku; z okien widać było przystań, czółna, łodzie, barki kołyszące się na brudnej powierzchni rzeki. Jakie to wszystko było brzydkie, jakie ubogie. Ambrosio oglądał miasto obojętnie, jakby się tu znaleźli przejazdem, i tylko raz, kiedy ona się skarżyła na duchotę i upał, rzucił luźną uwagę: wiesz, Amalio, tu taka sarna gorączka jak w Chinacha. W hotelu mieszkali przez tydzień. Potem wynajęli chatę ze słomianym dachem, niedaleko szpitala. Naokoło była cała kupa zakładów pogrzebowych, jeden nawet miał swoją specjalność, białe trumienki dla dzieci, i nazywał się „Trumny dla niewinnych duszyczek”.

– Biedni ci chorzy w szpitalu – powiedziała raz Amalia. – Jak widzą z okien tyle trumien, to pewnie im się wydaje, że zaraz umrą.

– Tam jest tego od groma – mówi Ambrosio. – Same kościoły i zakłady pogrzebowe. Aż się człowiekowi niedobrze robi bo tyle tych religijnych przybytków, paniczu.

Kostnica też tam była, naprzeciwko szpitala, o kilka kroków od ich domu. Amalia wstrząsnął dreszcz, kiedy pierwszego dnia zobaczyła posępną betonową budowlę, na której dachu rzędem siedziały sępy. Chata była duża, a za domem mały placyk porośnięty zielskiem. Możecie tu sobie coś zasiać, powiedział im właściciel, Alandro Pozo, kiedy się tam sprowadzili, możecie sobie zrobić ogródek. W czterech izbach nie było podłogi, tylko klepisko, a ściany były nie malowane. Nie mieli nawet materaca, na czym będą spać? A zwłaszcza Amalita Hortensja, robactwo nie da jej spokoju. Ambrosio pomacał się po kieszeni: kupią, co będzie trzeba. Jeszcze tego samego dnia poszli do miasta i kupili łóżko, materac, kołyskę, garnki, talerze, kuchenkę spirytusową, zasłony do okien, aż Amalia, widząc, że Ambrosio ciągle jeszcze coś wybiera, zaczęła się niepokoić: już dosyć, zabraknie ci pieniędzy. Ale on nie zwracał na nią uwagi i w dalszym ciągu wydawał polecenia zachwyconemu sprzedawcy z Magazynów Wong; jeszcze, to, jeszcze tamto, jeszcze ceratę.

– Skąd masz tyle pieniędzy? – pytała go Amalia tego wieczora.

– Oszczędzałem przez te wszystkie lata – mówi Ambrosio. – Chciałem się urządzić i pracować na własny rachunek, paniczu.

– No to powinieneś być zadowolony – powiedziała wtedy Amalia. – A nie jesteś. Smutno ci, że wyjechałeś z Limy.

– Już nie będę miał szefa, teraz sarn będę swoim szefem – odparł Ambrosio. – Jasne, że się cieszę, ty głuptasie.

Nieprawda, dopiero potem zaczął się cieszyć. Przez pierwsze tygodnie w Pucallpa cały czas był poważny, prawie nic nie mówił, miał taką zgnębioną minę. Ale mimo to od pierwszej chwili był dobry dla niej i dla Amality Hortensji. Jak przyjechali, zaraz następnego dnia wyszedł z hotelu i Wrócił z paczką. Co to? Ubranie dla dużej Amalii i małej Amalii. Sukienka, którą wybrał dla niej, była ogromna, ale Ambrosio nawet się nie uśmiechnął widząc ją w tej obszernej kwieciastej tunice, która spływała z ramion aż do kostek. Zaraz po przyjeździe odszukał firmę przewozową „Morales”, ale don Hilario był w Tingo María i miał wrócić dopiero za dziesięć dni. Co będą robić przez ten czas, Ambrosio? Poszukają sobie mieszkania, Amalio, i póki nie przyjdzie pora, żeby znów zacząć tyrać, przynajmniej zdążą się rozerwać. Ale ją dręczyły nocne widziadła, a on tęsknił za Limą, więc za bardzo się nie rozerwali, chociaż wydali kupę pieniędzy. Pojechali zobaczyć Indian shipibos, w chińskich knajpach na ulicy Comercio objadali się ryżem po chińsku, krewetkami w cieście i pierożkami z mięsem, przeprawili się łódką przez Ukajali, zrobili wycieczkę do Yarinacocha i często chodzili do kina. Filmy, które tam dawali, były stare, a do tego jeszcze Amalita Hortensja często zaczynała płakać w ciemnościach i ludzie wołali zabrać to dziecko. Daj mi ją, mówił Ambrosio i żeby uciszyć małą, dawał jej swój palec do ssania.

Amalia po trochu się przyzwyczajała, Ambrosio stawał się pogodniejszy. Przy urządzaniu chaty musieli się naharować. Ambrosio kupił farby i wybielił front domu i ściany, a ona wyskrobała z podłogi wszelkie brudy. Rano szli razem na targ, robili sprawunki i po drodze zapamiętywali kościoły: baptystów, adwentystów dnia siódmego, katolicki, ewangelicki, zielonoświątkowców. Znowu zaczęli rozmawiać: taki dziwny byłeś, czasem mi się zdawało, że kto inny wszedł w twoją skórę, a prawdziwy Ambrosio został w Limie. Ale dlaczego, Amalio? Bo był smutny, miał zamyśloną minę i coraz to mu oczy przygasały i uciekały w bok, jak u zwierzęcia. Ach ty wariatko, raczej ten, co został w Limie, to był nieprawdziwy Ambrosio, Amalio. Tutaj mu jest dobrze, cieszy się słońcem, Amalio, tamto zachmurzone niebo zawsze go przygnębiało. Oby to była prawda, Ambrosio. Wieczorami, podobnie jak wszyscy tutejsi ludzie, wychodzili na ulicę, siadali rozkoszując się świeżym powietrzem płynącym od rzeki i rozmawiali, ukołysani rechotem ropuch i graniem świerszczy przyczajonych w trawie. Któregoś ranka Ambrosio zjawił się z parasolem w ręku: przyniósł go, żeby Amalia nie narzekała na słońce. Teraz już ci tylko brak lokówek we włosach, Amalio, a będziesz wyglądała jak prawdziwa mieszkanka Pucallpa.

Złe sny po trochu odchodziły, znikały, mijał też strach na widok każdego policjanta. Najlepszym lekarstwem była praca, Amalia ciągle coś robiła, gotowała, prała bieliznę Ambrosia, doglądała Amality Hortensji, a on tymczasem starał się zamienić porosły chwastami placyk w ogródek. Biegł tam boso i pracował od wczesnego ranka, godzinami wyrywał zielsko, ale odrastało bardzo szybko, jeszcze gęściej niż przedtem. Naprzeciwko była chata pomalowana białą i niebieską farbą, otoczona ogrodem pełnym owocowych krzewów. Któregoś dnia Amalia poszła poradzić się sąsiadki, i doña Lupe – żona jednego takiego, co miał niewielką farmę w górnym dorzeczu i rzadko się tu pokazywał – przyjęła ją bardzo serdecznie. Oczywiście, że jej pomoże, w czym tylko będzie mogła. To była nasza pierwsza i najlepsza przyjaciółka w Pucallpa, paniczu. Doña Lupe nauczyła Ambrosia, jak wyrywać zielsko i jednocześnie zasiewać ogród, tu sadzić słodkie kartofle, tu jukę, tu ziemniaki. Dała im nasiona, a Amalię nauczyła robić potrawę ze smażonych bananów, ryżu, juki i ryb, w Pucallpa wszyscy to jedli.

II

– Wypadek? Jak to wypadek? – śmieje się Ambrosio. – Chce pan powiedzieć, że pana zmusili do żeniaczki?

Zaczęła się jedna z tych głupich zarwanych nocy, która jakimś cudem zmieniła się w hulankę. Norwin dzwonił do „Kroniki”, że czeka na nich w „El Patio”, i Santiago z Carlitosem, jak tylko skończyli robotę, poszli się z nim spotkać. Norwin chciał iść do burdelu, Garlitos do „Pingwina”, zagrali w orła i reszkę i Garlitos wygrał. Czy tam było jakieś nieoficjalne przyjęcie? Lokal był smutny i pusty. Pedrito Aguirre usiadł razem z nimi i postawił piwo. Drugi show się skończył, ostatni klienci wyszli i wtedy, nagle, nieoczekiwanie, dziewczęta z zespołu i chłopcy z orkiestry, i obsługa baru znaleźli się naokoło nich, ze śmiechem zajmując stoliki. Zaczęły się żarty, picie, kawały i kpiny, wszystko stało się radosne, dowcipne, żywiołowe i sympatyczne. Pili, śpiewali, zaczęli tańczyć, pod bokiem Santiago Chinka i Garlitos, milczący i przytuleni, patrzyli sobie w oczy, jakby dopiero przed chwilą poznali, co to jest miłość. O trzeciej nad ranem jeszcze tam byli, pijani i rozkochani, wielkoduszni i rozmowni, a Santiago zadurzył się w Adzie Rosie. To właśnie ona, Zavalita: malutka, pupiasta, czarniusieńka. Jej krzywe nogi, myśli, jej złoty ząb, nieświeży oddech, niewyparzony język.

– Tak, miałem wypadek – mówi Santiago. – Wypadek samochodowy.

Norwin ulotnił się pierwszy, razem z czterdziestoletnią tancerką o płomiennych włosach. Chinka i Garlitos namówili Adę Rosę, żeby pojechała razem z nimi. Pojechali taksówką do mieszkania Chinki na Santa Beatriz. Siedząc koło kierowcy, Santiago roztargnioną ręką gładził kolana Ady Rosy, która kiwała się w drzemce obok całujących się wściekle Cariñosa i Chinki. U Chinki wypili całe piwo z lodówki, słuchali płyt i tańczyli. Kiedy za oknem zaczęło się rozwidniać, Chinka i Garlitos zamknęli się w sypialni, a Santiago z Adą Rosą zostali sami w salonie. W „Pingwinie” już się całowali, tutaj trochę się ściskali i ona siedziała mu na kolanach, ale teraz, kiedy chciał ją rozebrać, zaczęła się stawiać, krzyczeć na niego i przeklinać. W porządku, Ada Rosa, nie będziemy się kłócili, chodźmy spać. Rzucił poduszki z fotela na dywan, położył się i zasnął. Kiedy się obudził, zobaczył jak przez błękitną mgiełkę, że Ada Rosa śpi w ubraniu, skulona na kanapie niczym embrion. Jednym susem rzucił się do łazienki, był oszołomiony, ociężały, bolały go kości, wsadził głowę pod strumień zimnej wody. Wyszedł na ulicę: blask słońca raził go w oczy, aż się załzawiły. Wypił kawę w barze na Petit Thouars, a potem, niezbyt pewnie czując się na nogach, wsiadł do mikrobusu w kierunku Miraflores i przesiadł się do drugiego, do Barranco. Na magistrackim zegarze było południe. Pani Lucía zostawiła na jego łóżku kartkę: niech zadzwoni do „Kroniki”, bardzo pilne. Arispe chyba zwariował, jeżeli myślał, że do niego zadzwonisz, Zavalita. Ale kiedy już leżał w łóżku, pomyślał, że i tak nie uśnie z ciekawości, i w piżamie zbiegł do telefonu.

– Nie jest pan zadowolony ze swego małżeństwa? – mówi Ambrosio.

– Psiakrew – powiedział Arispe. – Co za głos zza grobu.

– Byłem na przyjęciu i ledwo się trzymam na nogach – powiedział Santiago. – Całą noc nie spałem.

– Prześpisz się w drodze – powiedział Arispe. – Łap taksówkę i bądź tu zaraz. Pojedziesz do Trujillo, razem z Periquitem i Daríem, Zavalita.

– Do Trujillo? – podróż, myśli, nareszcie gdzieś się ruszyć, choćby i do Trujillo. – Czy nie mógłbym wyjechać za jakąś…

– Mowy nie ma, już w tej chwili powinieneś być daleko stąd – powiedział Arispe. – Pewna wiadomość, zdobywca półtora miliona w totku, Zavalita.

– Dobra, wskakuję pod prysznic i zaraz będę – powiedział Santiago.

– Możesz mi przetelefonować twój artykuł dziś w nocy – powiedział Arispe. – Nie myj się, tylko przyjeżdżaj, będzie więcej wody dla takich niechlujów jak Becerrita.

– Ależ skąd, jestem zadowolony – mówi Santiago. – Tylko że właściwie nie ja o tym zadecydowałem. To jakoś tak wyszło samo, tak jak praca w gazecie, jak wszystkie moje sprawy. Ja się o nic nie starałem, to raczej one mnie zagarnęły.

Szybko się ubrał, jeszcze raz zmoczył głowę, w kilku susach zbiegł ze schodów. Kiedy dojechali pod „Kromkę”, kierowca taksówki musiał go budzić. Był słoneczny poranek, rodzące się ciepło łagodnie przenikało skórę, usypiało mięśnie i wolę. Arispe zostawił mu instrukcje i pieniądze na benzynę, posiłki i hotel. Mimo kiepskiego samopoczucia i senności cieszyłeś się na myśl o podróży, Zavalita. Periquito usiadł obok Daría, a Santiago wyciągnął się na tylnym siedzeniu i prawie natychmiast usnął. Obudził się, kiedy wjeżdżali do Pasamayo. Po prawej piaszczyste wydmy i wyniosłe żółte ściany gór, po lewej połyskliwe błękitne morze i przepaść, która rosła, w miarę jak autostrada mozolnie pięła się po zalesionym zboczu. Usiadł i zapalił papierosa; Periquito z niepokojem patrzył w dół.

– No co, ptaszynki, przyjrzyjcie się dobrze, to zaraz wytrzeźwiejecie – zaśmiał się Darío.

– Jedź wolniej – powiedział Periquito. – I lepiej się nie odwracaj, kiedy do nas mówisz, nie masz oczu z tyłu głowy.

Darío jechał szybko, ale pewnie. W Pasamayo prawie nie spotykali innych samochodów, w Chancay zrobili postój, żeby coś zjeść w gospodzie dla kierowców autobusów, tuż przy szosie. Ruszyli dalej i Santiago, starając się spać mimo kołysania, słyszał, jak rozmawiają.

– To chyba bujda z tym facetem w Trujillo – powiedział Periquito. – Na świecie jest pełno gówniarzy, co nic nie robią, tylko podają gazetom fałszywe wiadomości.

– Półtora miliona solów na jednego – powiedział Darío. – Nie wierzyłem w ten totalizator, ale teraz zacznę grać.

– Wydaj półtora miliona na dziwki, a potem mi opowiesz – rzekł Periquito.

Dogorywające osady, napastliwe psy, które z wyszczerzonymi kłami wyskakiwały im na spotkanie, ciężarówki na postoju tuż przy szosie, a od czasu do czasu plantacje trzciny. Wjeżdżali na osiemdziesiąty trzeci kilometr, kiedy Santiago znowu usiadł i zapalił. Jechali po prostym odcinku drogi, z obu stron mieli piaszczyste wydmy. Ciężarówka nie zaskoczyła ich; widzieli ją z daleka, na szczycie wzgórza, patrzyli, jak się zbliża, powolna, ciężka, przysadzista, wioząc swój ładunek blachy przywiązany sznurami do platformy. Dinozaurus, powiedział Periquito w chwili, kiedy Dario gwałtownie hamował i skręcał w bok, bo w miejscu, gdzie mieli wyminąć ciężarówkę, była wyrwa w nawierzchni. Koła ich auta wpadły w piasek, coś trzasnęło pod nimi, wyprostuj! krzyknął Periquito, i Dario spróbował, no i w ten sposób rozpieprzyliśmy się, myśli. Koła zagłębiły się w piachu, ześliznęły się zamiast wspiąć się na brzeg szosy, i auto toczyło się jeszcze naprzód w potwornym przechyle, aż pokonał je własny ciężar i poturlało się jak piłka. Jak w kinie, Zavalita. Usłyszał krzyk, a może to on sam krzyknął, świat wykręcił się skośnie, jakaś siła gwałtownie cisnęła go do przodu, ciemność i migotanie gwiazd. Po bliżej nieokreślonym czasie wszystko się uspokoiło, pogrążone w mroku, pełne bólu i gorąca. Najpierw poczuł cierpki smak i chociaż miał już otwarte oczy, dopiero po dłuższej chwili odkrył, że rozstał się z pojazdem i leży na ziemi, a ów cierpki smak to piasek, którego mu się napchało do ust. Usiłował wstać, oślepił go zawrót głowy i znowu upadł. Potem poczuł, że go biorą za nogi i ręce, podnoszą i oto na dnie drugiego, mglistego snu były te dziwne dalekie twarze i to uczucie nieskończonego, jasnego spokoju. Czy to będzie właśnie takie, Zavalita? Czy to będzie takie milczenie bez pytań, taka jasność bez wątpliwości, bez wyrzutów sumienia? Wszystko-stało się płynne, niekonkretne i obce, i poczuł, że leży na czymś miękkim, co się kołysze. Był w samochodzie, ułożony na tylnym siedzeniu, rozpoznawał glosy Periquita i Daría i zobaczył jakiegoś mężczyznę w brązowym ubraniu.

– Jak się czujesz, Zavalita? – powiedział Periquito.

– Jak pijany – powiedział Santiago. – Głowa mnie boli.

– Miałeś szczęście – powiedział Periquito. – Piasek zamortyzował upadek. Gdyby nasz wóz dał jeszcze jednego koziołka, to by cię zmiażdżył.

– To jedna z niewielu ważnych rzeczy, jakie mi się przydarzyły, Ambrosio – mówi Santiago. – A poza tym wtedy poznałem dziewczynę, która teraz jest moją żoną.

Było mu zimno, nic go nie bolało, ale ciągle był ogłuszony. Słyszał rozmowy i szepty, warkot silnika i innych samochodów, a kiedy otworzył oczy, kładli go na noszach. Widział ulicę, ciemniejące niebo, na frontonie budynku, do którego wchodzili, przeczytał „La Maison de Sante”. Zanieśli go do pokoju na piętrze, Periquito i Darío pomogli go rozebrać. Kiedy leżał przykryty po szyję prześcieradłami i kocami, pomyślał będę teraz spał przez tysiąc godzin. Na pół śpiąc odpowiadał na pytania jakiegoś mężczyzny w okularach i białym fartuchu.

– Periquito, powiedz Arispemu, żeby tego nie podawał w gazecie – z trudem poznał własny głos. – Żeby mój ojciec się nie dowiedział.

– Romantyczna znajomość – mówi Ambrosio. – Zakochał się pan, kiedy pana pielęgnowała?

– Raczej dlatego, że po kryjomu dawała mi popalić – mówi Santiago.

– Udało ci się, Quetita – powiedziała Malvina. – Wypłynęłaś.

– Przysłali po ciebie samochód – mrugnął do niej Robertito. – Jak po królową, Quetita.

– Naprawdę, wygrałaś jak na loterii – powiedziała Malvina.

– I ja też, my wszystkie – powiedziała Ivonne żegnając ją przebiegłym uśmieszkiem. – To złota żyła, mówię ci, Quetita.

Przedtem, kiedy Queta się szykowała, Ivonne przyszła do niej, aby jej pomóc się uczesać i osobiście dopilnować, czy wszystko jest jak trzeba; pożyczyła jej nawet swój naszyjnik, bo pasował do jej bransoletki. Wygrałam? myślała Queta i dziwiła się, że wcale jej to nie podnieca ani nie cieszy, ani nawet nie jest zaciekawiona. Wyszła i w drzwiach aż się wzdrygnęła: te same oczy co wczoraj, zuchwałe i przestraszone. Ale Murzyn tylko przez kilka sekund patrzył jej w twarz; spuścił głowę, wymamrotał dobry wieczór, usłużnie otworzył przed nią drzwiczki samochodu, który był czarny, duży i ponury jak karawan. Wsiadła nie odpowiadając na jego przywitanie i na przednim siedzeniu zobaczyła drugiego faceta. Też wysoki, też rozrośnięty, też w granatowym ubraniu.

– Jakby było zimno, to mogę zamknąć okno – mruknął czarnuch, już siedząc za kierownicą, i przez chwilę zobaczyła białka jego ślepiów.

Samochód ruszył w stronę placu Drugiego Maja, skręcił w ulicę Alfonso Ugarte ku Bolognesi, wśliznął się w aleję Brasil i kiedy przejeżdżali pod sygnałami świetlnymi, Queta za każdym razem spostrzegała te pożądliwe robaczki śledzące ją z lusterka nad kierownicą. Drugi facet zapalił papierosa, spytawszy wpierw, czy aby jej nie przeszkadza, i już się nie oglądał ani nie próbował patrzeć na nią w lusterku. Niedaleko Malecón skręcili w jakąś przecznicę i znaleźli się w dzielnicy Magdalena Nueva, a potem jechali wzdłuż linii tramwajowej aż do San Miguel, i jak tylko Queta rzuciła okiem w lusterko, to je widziała: płonęły i umykały w bok.

– Co jest, małpę widzisz czy jak? – powiedziała myśląc teraz go zagnę, kretyna jednego. – Co się tak na mnie gapisz?

Głowy siedzących na przedzie pochyliły się i wróciły na swoje miejsce, i zaraz głos czarnucha, nie do zniesienia zawstydzony, to do niego? że co proszę? czy ona do niego mówiła? i Queta pomyślała ale masz pietra przed tym Śmierdzielem, przed tym twoim Cayo Gównocidotego. Auto kręciło się po ciemnych, cichych uliczkach San Miguel i wreszcie stanęło. Zobaczyła ogród, piętrowy domek, okno zasłonięte firankami, przez które przebijało światło. Czarnuch już wyskoczył, żeby otworzyć drzwiczki. Stał trzymając popielatą dłoń na klamce, przestraszony, ze spuszczoną głową, próbował coś powiedzieć. To tutaj? mruknęła Queta. W słabym świetle wszystkie domki wyglądały jednakowo, osłonięte równym rzędem drzew ocieniających chodnik. Zza rogu patrzyli na samochód dwaj policjanci, i ten facet z przedniego siedzenia dał im znak, jakby mówił dobra jest, to my. Dom nie był duży, to na pewno nie jego dom, pomyślała Queta: on tu tylko załatwia swoje różne świńskie sprawy.

– Ja nie chciałem obrazić – mamrotał czarnuch, głos miał pokorny i nieszczery. – Ja się nie przyglądałem. Ale jeżeli pani tak myśli, to najmocniej przepraszam.

– Nie bój się, nic nie powiem twojemu Cayo – zaśmiała się Queta. – Po prostu nie lubię, jak ktoś jest bezczelny.

Przeszła przez pachnący ogród pełen wilgotnych kwiatów i kiedy naciskała dzwonek, usłyszała po drugiej stronie drzwi głosy, muzykę. Zamrugała powiekami, oślepiona światłem. Poznała drobną, szczupłą postać mężczyzny, jego zniszczoną twarz, niechętne skrzywienie ust i pozbawione życia oczy: proszę wejść, witamy. Dziękuję za, powiedziała i zamilkła: tam była kobieta, stała przy barze zastawionym butelkami i patrzyła na nią z zaciekawionym uśmieszkiem. Queta znieruchomiała z rękami opuszczonymi bezwładnie, nagle zbita z tropu.

– To jest właśnie słynna Queta – Cayo Gównocidotego otworzył jej drzwi, usiadł i teraz obserwowali ją oboje, on i tamta babka. – Prosimy, Queta. To jest Hortensja, pani domu.

– A ja myślałam, że wszystkie są stare, brzydkie i ordynarne chamki – pisnęła tamta, a Queta, oszołomiona, zdołała pomyśleć jest zupełnie pijana. – Albo mnie nabrałeś, Cayo.

Znowu się roześmiała, sztucznie i bez wdzięku, a mężczyzna z bezwolnym półuśmiechem wskazał jej fotel: niech usiądzie, zmęczy się, jak tak będzie stała. Zrobiła kilka kroków jak po lodzie, w strachu, że się zachwieje, upadnie i jeszcze bardziej się pogrąży, i sztywno przysiadła na brzeżku fotela. Znowu dotarły do niej dźwięki muzyki, o których już zapomniała; albo może na chwilę wyłączyli adapter; to było znane tango, a adapter stał tam, w mahoniowej obudowie. Zobaczyła, że kobieta podnosi się chwiejnie, a jej niezręczne, niepewne palce sięgają do butelki i kieliszków w rogu baru. Przyglądała się jej obcisłej sukni z opalizującego jedwabiu, widziała białe plecy i ramiona, czarne jak węgiel włosy, połyskującą dłoń, profil tej kobiety, i ciągle tak samo zbita z tropu myślała jaka podobna, jakie one podobne do siebie. Tamta zbliżała się do niej z dwoma szklankami w ręku, poruszała się tak, jakby nie miała kości, i Queta odwróciła wzrok.

– Cayo mi mówił to śliczna dziewczyna, ale myślałam, że buja – stała nad nią chwiejąc się, przyglądając się jej roześmianymi, szklistymi oczyma rozpieszczonej kotki, a kiedy się pochyliła, żeby jej podać szklankę, Queta poczuła ostry, wyzywający zapach perfum. Ale to prawda, słynna Queta to śliczna dziewczyna.

– Wypijmy, słynna Queto – rzucił beznamiętnie, rozkazującym tonem Cayo Gównocidotego. – Łyknij sobie, to może się rozkręcisz.

Machinalnie podniosła szklankę do ust, zamknęła oczy i wypiła. Gorący wąż, łaskotanie pod powiekami, i pomyślała czysta whisky. Ale pociągnęła następny długi łyk i wzięła papierosa z pudełka, które jej podsunął mężczyzna. Zapalił go jej i Queta spostrzegła, że kobieta siedzi teraz tuż obok i patrzy na nią z poufałym uśmiechem. Zdobyła się na wysiłek i też się uśmiechnęła.

– Pani jest bardzo podobna do – ośmieliła się powiedzieć i zaczął ją palić fałsz tych słów, lepkie uczucie, że się ośmiesza. – Do jednej artystki.

– Do artystki? – zachęcała ją z uśmiechem kobieta, zerkając to na Cayo Gównocidotego, to znowu na nią. – O kim ty mówisz?

– No właśnie – powiedziała Queta; znowu pociągnęła z kieliszka i nabrała oddechu. – Muza, ta co śpiewała w „Embassy”. Widziałam ją wiele razy i…

Umilkła, bo kobieta zanosiła się od śmiechu. Oczy jej błyszczały, szklące się, zachwycone.

– To okropna piosenkarka ta Muza – rzekł rozkazującym tonem Cayo i skinął głową. – No nie?

– Dla mnie nie – powiedziała Queta. – Ślicznie śpiewa, zwłaszcza bolera.

– A widzisz? Ha, ha, ha! – przerwała tamta wskazując na Quete i robiąc minę do tego śmierdziela. – Widzisz? A nie mówiłam, że ja dla ciebie tracę czas? A nie mówiłam, że dla ciebie poświęcam moją karierę?

Niemożliwe, pomyślała Queta, i znowu poczuła się śmieszna. Twarz jej płonęła, miała ochotę wybiec z pokoju albo stłuc coś. Jednym haustem dopiła whisky, poczuła płomień w gardle i przedsmak wrzenia w żołądku. I zaraz miłe ciepło w żyłach, które po trochu przywróciło jej panowanie nad sobą.

– Wiedziałam, że to pani, poznałam panią – powiedziała siląc się na uśmiech. – Tylko że.

– Tylko że już nie masz nic do picia – powiedziała przyjaźnie kobieta. Podniosła się płynnym ruchem, wolno kołysząc się na boki, i popatrzyła na nią szczęśliwa, zachwycona, wdzięczna. – Uwielbiam cię za to, coś powiedziała. Daj szklankę. No widzisz, Cayo, no widzisz?

Podczas gdy tamta zataczając się szła w stronę baru, Queta spojrzała na Cayo Gównocidotego. Pił z ponurą miną, rozglądał się po jadalni, wydawał się zatopiony w myślach, sekretnych i poważnych, bardzo dalekich, i pomyślała to nie ma sensu, pomyślała nienawidzę cię. Kiedy tamta podała jej whisky, nachyliła się i szepnęła: może mi pani pokazać, gdzie jest? Tak, oczywiście, chodź, ona pokaże gdzie. Nie patrzył na nie. Queta ruszyła po schodach za panią domu, która kurczowo trzymała się poręczy i wchodziła niepewnie, próbując nogą każdego stopnia, i pomyślała teraz zacznie mi wymyślać, teraz, jak zostaniemy same, wyrzuci mnie stąd. I pomyślała: będzie chciała dać ci forsę, żebyś sobie poszła. Muza otworzyła jakieś drzwi, już bez uśmiechu wskazała jej ręką i Queta pospiesznie mruknęła dziękuję. Ale to nie była łazienka, tylko sypialnia, sypialnia z jakiegoś filmu albo z sennych marzeń: lustra, miękki dywan, lustra, parawan, na łóżku czarna narzuta z wyhaftowanym żółtym zwierzakiem, który pluł iskrami, i znowu lustra.

– Tam, w głębi – odezwał się za nią, bez cienia niechęci, nasiąknięty alkoholem głos kobiety. – Tamte drzwi.

Weszła do łazienki, zamknęła się, odetchnęła zaniepokojona. Co to znaczy, co to za zabawa, co oni sobie myślą? Spojrzała do lustra nad umywalką; na jej mocno umalowanej twarzy widać było jeszcze niepewność, zmieszanie, strach. Dla niepoznaki puściła wodę z kranu, przysiadła na brzegu wanny. Więc Muza z nim, więc on ją tu ściągnął po to żeby, więc Muza wiedziała, że? Zdawało jej się, że ktoś ją śledzi przez dziurkę od klucza, i podeszła do drzwi, przyklękła i spojrzała przez maleńki otwór: kawałek dywanu, ciemność. Muszę już iść, panie Śmierdzielu, panie Cayo Gównocidotego, muszę iść, pani Muzo. Była wściekła, zmieszana, upokorzona, chciało jej się śmiać. Jeszcze przez chwilę nie otwierała drzwi, dreptała na palcach po białych płytkach w niebieskawym świetle fluoryzującej rury i starała się uporządkować włosy, ale tylko jeszcze bardziej się potargała. Pociągnęła za łańcuszek, nabrała oddechu i wyszła. Tamta leżała w poprzek na łóżku i Queta w pewnej chwili poczuła, że bawi ją widok tej nieruchomej postaci o białej skórze kontrastującej z czarną błyszczącą narzutą. Ale kobieta już podniosła wzrok. Patrzyła na nią leniwie, mierzyła ją spojrzeniem powoli, miękko, bez uśmiechu i bez złości. Spojrzeniem zaciekawionym i zarazem płynącym z głębokiego namysłu, który krył się za pijacką ruchliwością źrenic.

– Co ja tu właściwie robię, niech mi pani powie – powiedziała w nagłym odruchu i zdecydowanym krokiem podeszła do łóżka.

– Patrzcie ją, jeszcze się złości, tylko tego brakuje – Muza wyzbyła się powagi, a jej rozbiegane oczy patrzyły na nią z rozbawieniem.

– Nie złoszczę się, tylko nic nie rozumiem – z różnych stron, z boków, z tyłu, z góry atakowały ją, odbijały ją wszystkie te lustra. – Proszę mi powiedzieć, po co mnie tu sprowadzono.

– Przestań udawać głupią i mów mi po imieniu – szepnęła kobieta; przesunęła się kawałek dalej, kurcząc się i wyciągając, jak dżdżownica, i Queta spostrzegła, że już jest bez pantofli, w jakimś momencie mignęły poprzez pończochy lakierowane paznokcie stóp. – Wiesz, jak się nazywam, jestem Hortensja. No usiądź tutaj, przestań się wygłupiać.

Mówiła bez nienawiści i bez życzliwości, pijackim głosem, dalekim i spokojnym, i ciągle na nią patrzyła, teraz już badawczo. Jakby mnie taksowała, pomyślała Queta z zawrotem głowy, jak gdyby chciała, żeby. Zawahała się, a potem usiadła na brzegu łóżka, całe ciało miała napięte. Hortensja oparła głowę na dłoni, leżała swobodna i rozluźniona.

– Doskonale wiesz po co – powiedziała bez gniewu, bez goryczy, z nutką kpiącej zmysłowości w leniwym brzmieniu głosu, i w jej oczach pojawił się ni stąd, ni zowąd jakiś nowy wyraz, który starała się ukryć, a Queta pomyślała: co takiego? Oczy miała wielkie, zielone, a rzęsy, chyba naturalne, kładły się cieniem na jej powiekach, jej usta były pełne i wilgotne, szyja gładka i prężna, o ledwo widocznych błękitnych żyłkach. Queta nie wiedziała, co o tym myśleć, co powiedzieć: co takiego? Hortensja przechyliła się do tyłu, śmiała się, jakby nie mogła się powstrzymać, zakryła twarz ramieniem, przeciągnęła się z pewnego rodzaju pożądliwością i nagle wysunąwszy rękę złapała dłoń Quety: ty aż za dobrze wiesz, po co. Jak każdy z moich klientów, pomyślała ze zdziwieniem i nawet nie drgnęła, jakby i ona też, pomyślała spoglądając na białe palce o krwawoczerwonych paznokciach dotykające jej matowego ramienia, i teraz Hortensja wpatrywała się w nią z całą mocą, wyzywająco, już nie udawała.

– Lepiej sobie pójdę – usłyszała własny głos, zająkliwy, cichy, osłupiały. – Pani na pewno chce, żebym poszła, prawda?

– Coś ci powiem – nie puszczała jej ręki, przysunęła się do niej, głos jej stał się słabszy i Queta czuła jej oddech. – Byłam w rozpaczy, bo myślałam, że jesteś stara, brzydka, że będziesz brudna.

– Pani chce, żebym wyszła? – wybełkotała Queta głupio, dysząc ciężko, pamiętając o tych lustrach. – Więc przysłano po mnie po to, żeby?

– Ale nie jesteś – szepnęła Hortensja i przysunęła twarz jeszcze bliżej, a Queta zobaczyła przeogromną radość w jej oczach i ruch warg, które zdawały się parować z gorąca. – Jesteś śliczna i młoda. I czyściutka.

Wyciągnęła drugą rękę i ujęła drugie ramię Quety. Patrzyła na nią bezwstydnie, kpiąco, przegięła się i usiadła, mruczała musisz mnie nauczyć, upadła na plecy i patrzyła na nią z dołu szeroko rozwartymi, radosnymi oczami, uśmiechała się i paplała mówże mi wreszcie po imieniu, przecież jak będą ze sobą spały, to nie będzie jej mówiła proszę pani, no nie? nie wypuszczała jej ramienia, delikatnie ciągnęła ją ku sobie, aż Queta pochyliła się i upadła obok niej. Nauczyć cię? myślała Queta, ja mam ciebie uczyć? z coraz mniejszymi oporami, już bez zażenowania, już ze śmiechem.

– No proszę – odezwał się za jej plecami rozkazujący głos, który z wolna zaczynał nabierać życia. – Wygląda na to, żeście się zaprzyjaźniły.

Obudził go dojmujący głód; głowa już nie bolała, ale czuł kłucie w plecach i skurcz mięśni. Pokój był mały, zimny i goły, okna wychodziły na podcienia z kolumnami, przechodziły tamtędy zakonnice i pielęgniarki. Przyniesiono mu śniadanie i rzucił się na jedzenie.

– Żeby tylko panu nie zaszkodziło – powiedziała pielęgniarka. – Może jeszcze chleba?

– I kawy z mlekiem, jeżeli można – powiedział Santiago. – Nie miałem nic w ustach od wczoraj.

Pielęgniarka przyniosła mu jeszcze jedno całe śniadanie i została w pokoju, przyglądając się, jak je. To właśnie ona tam była, Zavalita: taka ciemna, schludna i młoda w swoim nieposzlakowanym białym stroju, w białych pończochach, w nakrochmalonym czepku na krótkiej chłopięcej czuprynie, szczuplutka jak niteczka, smukłonoga, gdy tak stała przy jego łóżku i uśmiechała się do niego żarłocznymi ząbkami.

– Więc pan jest dziennikarzem? – oczy miała żywe i bezczelne, a przy tym układny kpiący głosik. – Jak to się stało, żeście się wyłożyli?

– Anna – mówi Santiago. – Tak, bardzo młoda. O pięć lat młodsza ode mnie.

– Po takim wstrząsie człowiek może na całe życie zostać idiotą, nawet jeżeli nic sobie nie złamał – roześmiała się pielęgniarka. – Dlatego wzięli pana na obserwację.

– Niech mnie pani nie straszy – powiedział Santiago. – Raczej powinna mnie pani podnosić na duchu.

– Pan się wzdryga na samą myśl o ojcostwie? dlaczego? – mówi Ambrosio. – Gdyby tak wszyscy myśleli, w Peru niedługo nie byłoby ludzi, paniczu.

– Więc pan pracuje w „Kronice”? – powtórzyła; stała z jedną ręką na klamce, jakby już miała wyjść, ale od pięciu minut nie ruszała się z miejsca. – Dziennikarstwo to musi być okropnie ciekawa praca, nie?

– Chociaż, muszę się panu przyznać, ja też byłem zgnębiony, jak się dowiedziałem, że będę ojcem – mówi Ambrosio. – Ale potem człowiek się przyzwyczaja, paniczu.

– Owszem, ciekawa, tylko że ma swoje ciemne strony, w każdej chwili można sobie rozwalić łeb – powiedział Santiago. – Mam do pani prośbę. Czy nie udałoby się kogoś posłać po papierosy?

– Chorym nie wolno palić, zabronione – powiedziała. – Musi pan jakoś wytrzymać. Tym lepiej dla pana, nie zatruwa pan organizmu.

– Umieram z tęsknoty za papierosem – powiedział Santiago. – Niech pani nie będzie taka niedobra. Proszę mi zdobyć chociaż jednego.

– A pana małżonka co o tym myśli? – mówi Ambrosio. – Bo ona na pewno chce mieć dziecko, na pewno. Kobiety zawsze chcą być mamusiami.

– A co za to dostanę? – powiedziała. – Umieści pan w gazecie moje zdjęcie?

– Chyba tak – mówi Santiago. – Ale Anna to dobra dziewczyna, zgadza się ze mną.

– Jak doktor zobaczy, to mnie zabije – powiedziała pielęgniarka z miną spiskowca. – Niech pan to wypali po kryjomu, a niedopałek wyrzuci do basenu.

– Okropność, „country” – powiedział Santiago zanosząc się kaszlem. – Pani pali takie świństwo?

– Macie go, jaki wymagający – powiedziała ze śmiechem. – Ja w ogóle nie palę. Ukradłam dla pana, żeby pan mógł dalej trwać w nałogu.

– Następnym razem niech pani ukradnie „nacional presidente”, a przysięgam, że umieszczę pani zdjęcie – powiedział Santiago.

– Ukradłam go doktorowi Franco – powiedziała z pocieszną minką. – Niech Bóg pana przed nim ustrzeże. To najbardziej niesympatyczny ze wszystkich lekarzy, a poza tym brutal. Wszystkim chorym zapisuje czopki.

– Co pani zrobił ten biedny doktor Franco – powiedział Santiago. – Może się pani w nim kochała?

– Też pomysł, staruszek już ledwo dyszy – na jej policzkach pokazały się dwa dołeczki, jej śmiech był żywy i ostry, nie krygowała się. – On ma sto lat.

Przez cały ranek przewozili go z jednej sali na drugą, prześwietlali i robili analizy; lekarz, którego jak przez mgłę widział poprzedniego wieczora, poddał go niemal policyjnemu przesłuchaniu. Nie ma żadnych złamań, tak przynajmniej wygląda, ale to kłucie w plecach mu się nie podoba, młody człowieku, zobaczymy, co wykażą zdjęcia. W południe przyszedł Arispe i żartował z niego: jak się dowiedział o wypadku, to zatkał uszy i nie chciał słuchać, Zavalita, możesz sobie wyobrazić, jak cię skląłem. Pozdrowienia od dyrektora, niech Santiago zostanie w klinice tak długo, jak będzie trzeba, dziennik poniesie dodatkowe koszty, tylko niech nie urządza bankietów w hotelu Bolívar. Więc naprawdę nie chcesz, żebyśmy zawiadomili twoją rodzinę, Zavalita? Nie, stary się przestraszy, a zresztą nie warto, nic mi nie jest. Po południu przyszli Periquito i Darío; mieli tylko siniaki i byli bardzo zadowoleni. Dwa dni sobie odpoczywali, a teraz, jeszcze tego samego wieczora, mieli gdzieś razem wyskoczyć. Niedługo potem przyszli Solórzano, Millón i Norwin, a kiedy się pożegnali, zjawili się Garlitos i Chinka, jak dwoje rozbitków, trupiobladzi i słodko wpatrzeni w siebie.

– Ale macie miny – powiedział Santiago. – Jakbyście jeszcze nie wytrzeźwieli po tamtej hulance.

– Bo jeszcze ciągle jesteśmy pijani – powiedziała Chinka ziewając ostentacyjnie; usiadła w nogach łóżka i zdjęła pantofle. – Ja już nawet nie wiem, jaki to dzień dzisiaj ani która godzina.

– Od dwu dni nie pokazuję się w „Kronice” – powiedział Garlitos; miał żółtą cerę, czerwony nos, oczy szczęśliwe i galaretowate. – Zadzwoniłem do Arispego, już miałem mu zbujać, że mam atak, kiedy mi powiedział o wypadku. Nie byłem wcześniej, bo nie chciałem spotkać kogoś z redakcji.

– Pozdrowienia od Ady Rosy – zarechotała Chinka. – Nie odwiedzała cię?

– Nie mów mi o niej – powiedział Santiago. – To nie kobieta, to pantera.

Ale Chinka mu przerwała zanosząc się od śmiechu: wiemy, wiemy, ona sama im opowiadała, jak było. Ada Rosa już taka jest, najpierw prowokuje, a potem wysiada, taka narwana, taka wariatka. Chinka trzęsła się ze śmiechu, otrząsała się jak foka. Miała usta umalowane w serduszko, wysoką barokową fryzurę, która nadawała jej twarzy wyraz dumnej agresywności, i wszystko w jej wyglądzie rzucało się w oczy bardziej niż zwykle: gesty, okrągłości, pieprzyła. I Garlitos cieszył się i cierpiał przez taką dziewczynę, myśli, od takich spraw zależały jego niepokoje albo pogoda ducha.

– Kazała mi spać na dywanie – powiedział Santiago. – Całe ciało mnie boli, i to nie po wypadku, tylko od tego spania na twojej twardej podłodze.

Garlitos i Chinka byli u niego z godzinę i ledwie wyszli, wkroczyła pielęgniarka. Na jej ustach błąkał się złośliwy uśmieszek, w oczach diaboliczne iskierki.

– No proszę, jakie to mamy przyjaciółki – powiedziała poprawiając mu poduszki. – Ta Maria Antonina Pons to chyba jedna z zespołu Bimbambom?

– Już mi pani nie powie, że pani oglądała występy Bimbambom – powiedział Santiago.

– Widziałam fotografie – powiedziała, i ze żmijowatym uśmiechem: – Ada Rosa to też jedna z nich?

– Aha, pani nas podsłuchiwała – roześmiał się Santiago. – Bardzo rzucaliśmy mięsem?

– Okropnie, zwłaszcza Maria Antonina Pons, musiałam zatykać uszy – powiedziała pielęgniarka. – A ta pańska laleczka, co to kazała panu spać na dywanie, też ma taką gębę jak ulicznik?

– Jeszcze gorszą – powiedział Santiago. – I wcale nie jest moja, mam jej dosyć.

– Jaki świętoszek, i kto by pomyślał, że mimo tej niewinnej buzi taki z pana bandyta – powiedziała wybuchając śmiechem.

– Wypiszą mnie jutro? – powiedział Santiago. – Nie mam ochoty zostawać tutaj na sobotę i niedzielę.

– Moje towarzystwo panu nie odpowiada? – powiedziała. – Przecież ja będę z panem, czego pan jeszcze chce. Mam dyżur przez te dwa dni. Tylko że ja już przestałam panu ufać, pan ma takie znajomości w różnych kabaretach, wśród tancerek.

– A co pani ma przeciw tancerkom kabaretowym – powiedział Santiago. – Czy to nie takie same kobiety jak wszystkie inne?

– Takie same? – powiedziała z roziskrzonymi oczyma. – No to jakie one są, co robią? Niech mi pan opowie, pan je przecież tak dobrze zna.

Tak się zaczęło i tak było przez cały czas, Zavalita: żarciki, przekomarzania. Myślałeś jaka kokietka, szczęście, że się tutaj znalazła, z nią to przynajmniej jakoś ten czas leci, myślałeś szkoda, że nie jest ładniejsza. Dlaczego z nią, Zavalita? Coraz to przybiegała do pokoju, przynosiła posiłki i paplała, póki nie zjawiła się siostra oddziałowa albo jakaś zakonnica, wtedy zabierała się do poprawiania pościeli albo z komiczną zawodową powagą pakowała ci termometr w usta. Śmiała się i bez przerwy z ciebie podkpiwała, Zavalita. Trudno było się zorientować, czy jej straszliwa, wszystko ogarniająca ciekawość – co się robi, żeby zostać dziennikarzem, jak to jest, jak się pisze artykuły – jest szczera, czy też podyktowana względami taktycznymi; czy jej kokieteria jest bezinteresowna i ma w sobie coś ze sportu, czy też wycelowana jest właśnie w twoją osobę; a może, podobnie jak ty, traktowała to jako jeden ze sposobów zabijania czasu. Urodziła się w Ica, mieszkała niedaleko placu Bolognesi, kilka miesięcy temu skończyła szkołę pielęgniarską i właśnie odbywała roczną praktykę w „La Maison de Santé”. Była rozmowna i uczynna, przynosiła po kryjomu papierosy i pożyczała mu czasopisma. W piątek doktor powiedział, że wyniki badań nie są zadowalające i że musi go obejrzeć specjalista. Specjalista nazywał się Mascaró i rzuciwszy apatyczne spojrzenie na zdjęcia powiedział do niczego, zróbcie jeszcze raz. W sobotę wieczór pojawił się Garlitos, trzeźwy i bardzo smutny, z paczuszką pod pachą: tak, pokłócili się, tym razem to już na zawsze. Przyniósł trochę chińskiego jedzenia, Zavalita, chyba go nie wyrzucą, co? Pielęgniarka zdobyła dla nich talerze i nakrycia, porozmawiała z nimi i nawet spróbowała ryżu. Kiedy minęła pora wizyt, pozwoliła Carlitosowi zostać dłużej i obiecała, że go potem wyprowadzi, tak żeby nikt nie widział. Garlitos przyniósł także i likier, małą butelkę bez etykiety, i przy drugim kieliszku zaczął przeklinać „Kronikę”, Chinkę, Limę i cały świat i Anna patrzyła na niego zgorszona. O dziesiątej wieczorem kazała mu iść. Ale potem jeszcze wróciła, żeby zabrać talerze i nakrycia, a wychodząc mrugnęła na niego od drzwi: śpij i śnij o mnie. Uciekła i Santiago słyszał jej śmiech na korytarzu. W poniedziałek specjalista obejrzał nowe zdjęcia i powiedział rozczarowanym głosem pan jest zdrowszy ode mnie. Anna miała wolne tego dnia. Zostawiłeś jej w pokoju karteczkę. Zavalita. Ślicznie dziękuję za wszystko, myśli, zadzwonię do ciebie za kilka dni.

– Ale kto to był ten don Hilario? – mówi Santiago. – Oczywiście oprócz tego, że był skończonym łobuzem.

Z pierwszej rozmowy z don Hilario Moralesem Ambrosio wrócił wstawiony. Na początku facet strasznie się nadymał, opowiadał potem Amalii, zobaczył, że jestem czarny, i pomyślał, że nie mam grosza. Nie przyszło mu do głowy, że Ambrosio może mu zaproponować interes, jak równy z równym, wyobrażał sobie, że zacznie żebrać o najnędzniejszą robotę. A może tylko ten pan wrócił zmęczony z Tingo María, Ambrosio, może dlatego nie przyjął cię dobrze. Może i tak, Amalio: jak tylko zobaczył Ambrosia, to zaraz, dysząc jak ropucha i cholerując, zaczął mu opowiadać, że wóz, którym jechał z Tingo Maria, osiem razy wpadał w wyboje, bo ulewa zniszczyła szosę, i że podróż, psiakrew, trwała trzydzieści pięć godzin. Kto inny sam by o tym pomyślał i powiedziałby chodźmy, zapraszam pana na piwko, ale don Hilario nie, Amalio; no, zresztą co do tego to Ambrosio go potem zagiął. A może ten pan nie lubi piwa, pocieszyła go Amalia.

– Taki facet pod pięćdziesiątkę, paniczu – mówi Ambrosio. – Przez cały czas dłubał w zębach.

Don Hilario przyjął go w swoim walącym się ze starości, upstrzonym przez muchy biurze przy Placu Broni i nawet nie powiedział niech pan siada. Trzymał go tak na stojąco, a sam czytał list od Ludovica, który mu wręczył Ambrosio, i dopiero jak skończył, wskazał mu krzesło, bez cienia sympatii, z rezygnacją. Obejrzał go od stóp do głów i w końcu raczył otworzyć usta: no jak tam idzie temu biednemu Ludovicowi?

– Teraz bardzo dobrze, don – powiedział na to Ambrosio. – Przez tyle lat marzył o etacie i wreszcie go dostał. Awansował i teraz jest zastępcą szefa Wydziału Zabójstw.

Ale don Hilario bynajmniej nie wydawał się zachwycony tą dobrą wiadomością, Amalio. Wzruszył ramionami, poskrobał sobie sczerniały ząb okropnie długim paznokciem małego palca, splunął i mruknął kto go tam wie. Bo Ludo vico, chociaż to jego siostrzeniec, zawsze był głupi i zawsze miał pecha, już taki się urodził.

– A jaki z niego był ogier, paniczu – mówi Ambrosio. – W Pucallpa miał trzy domy, a w każdym żonę i gromadę dzieciaków.

– No dobrze, gadaj pan, o co chodzi-burknął wreszcie don Hilario. – Po coś pan się zapchał aż do Pucallpa?

– Szukam pracy, Ludovico właśnie o tym pisał w swoim liście – powiedział na to Ambrosio.

Don Hilario zaśmiał się skrzekliwie jak papuga i cały się przy tym trząsł.

– Wariat – powiedział, wściekle dłubiąc w zębie. – To jest najgorsza dziura na świecie, gdzie pan tu znajdziesz robotę. Nie widziałeś tych facetów, co się kręcą po ulicach z łapami w kieszeniach? Tutaj się tak pęta osiemdziesiąt procent łudzi, tu nie ma pracy. Chyba że pan pójdziesz z kilofem na jaką farmę albo do budowy dróg. Ale to nic przyjemnego, a płaca głodowa. Tu nie ma żadnej przyszłości. Wracaj pan do Limy, i to zaraz.

Ambrosio miał ochotę posłać go do wszystkich diabłów,

Amalio, ale się powstrzymał, uśmiechnął się grzecznie i właśnie wtedy go zagiął: czy można pana zaprosić na małe piwko, don? Taki upał, czy nie lepiej się trochę odświeżyć i pogadać przy piwie, don? Tym zaproszeniem kompletnie go zaskoczył, Amalio, facet zdał sobie sprawę, że Ambrosio to nie taki obdartus, jak on myślał. Poszli na ulicę Comercio, usiedli przy stoliku w „Złotym Kogucie”, zamówili dwa piwa z lodu.

– Nie przyszedłem pana prosić o pracę, don – powiedział Ambrosio, kiedy już spróbowali piwa. – Tylko zaproponować interes.

Don Hilario pił powoli i przyglądał mu się uważnie. Postawił szklankę na stole, podrapał się w pofałdowany, tłusty kark, splunął pod nogi i patrzył, jak spragniona wilgoci ziemia wchłania ślinę.

– Hm, tak – powiedział z wolna, kiwając głową i tak jakby mówił w stronę chmary brzęczących much. – Ale jak się chce robić interesy, to trzeba mieć kapitalik, mój przyjacielu.

– Ba, pewnie, don – powiedział Ambrosio. – Ja właśnie zebrałem trochę grosza. Chciałbym wiedzieć, czy pan mi pomoże dobrze ulokować te pieniądze. Ludo vico mówił mój wujek Hilario, o, ten to ma głowę do interesów.

– I wtedy go zagiąłeś drugi raz – powiedziała ze śmiechem Amalia.

– Zaraz się zmienił, nie ten człowiek – powiedział Ambrosio. – I wreszcie zaczął do mnie gadać po ludzku.

– Ach ten Ludovico – zachrypiał don Hilario z nieoczekiwanie dobroduszną miną. – Czystą prawdę panu powiedział. Jeden się rodzi na lotnika, inny na śpiewaka. A ja się urodziłem do interesów.

Popatrzył na Ambrosia z przebiegłym uśmiechem: dobrze, że się zgłosił do niego, on mu wskaże drogę. Znajdą coś takiego, żeby się dało na tym zarobić parę groszy. I nagle: chodźmy na obiad, jeść się chce, nie? Jak do rany przyłóż, no widzisz, Amalio, jacy są ludzie?

– Mieszkał we wszystkich trzech domach naraz, musiał ciągle biegać od jednego do drugiego – mówi Ambrosio. – A potem odkryłem, że w Tingo Maria też miał kobietę i dzieciaki, no niech pan powie, paniczu.

– Ale jeszcze mi nie mówiłeś, ileś uskładał – ośmieliła się zapytać Amalia.

– Dwadzieścia tysięcy solów – powiedział don Fermín. Tak, to dla ciebie, to twoje. Żeby ci było lżej zaczynać od nowa, no i żebyś mógł zniknąć, ty biedny głupcze. Nie ma co płakać, Ambrosio. No idź już. Niech cię Bóg błogosławi, Ambrosio.

– Wziął mnie na obiad i do tego wypiliśmy jeszcze pół tuzina piw – powiedział Ambrosio. – I za wszystko on zapłacił, Amalio.

– W interesach przede wszystkim trzeba wiedzieć, na co można liczyć – powiedział don Hilario. – Jak na wojnie. Trzeba wiedzieć, z jakimi siłami możemy ruszyć do ataku.

– Moje siły to na razie pięć tysięcy – powiedział Ambrosio. – Mam jeszcze trochę forsy w Limie i jak sprawy się dobrze ułożą i będzie mi to odpowiadało, to mogę później ściągnąć resztę.

– Za dużo to nie jest – zauważył don Hilario, z furią pakując dwa palce do ust.- Ale coś z tym można zrobić.

– Ba, to już mnie nie dziwi, że był z niego drań. Z taką rodzinką… – mówi Santiago.

Ambrosio najbardziej by chciał, żeby to było coś związanego z firmą przewozową „Morales”, don, bo on był kiedyś szoferem, to jego podwórko. Don Hilario się uśmiechnął, Amalio, zaczął go zachęcać. Wyjaśnił mu, że firma powstała pięć lat temu i na początku były dwie furgonetki, a teraz ma już dwie ciężarówki i trzy furgonetki, na towary i dla pasażerów, i że kursują na trasie Tingo María-Pucallpa. Ciężka praca, Ambrosio: droga jak śmietnisko, osie i silniki pękają w kawałki. No ale, jak sam widzi, postawił na nogi całe przedsiębiorstwo.

– Myślałem, żeby kupić jaką starą ciężarówkę – powiedział Ambrosio. – Mam trochę forsy na pierwszy wkład. Resztę bym spłacił pracą.

– Odpada, robiłby mi pan konkurencję – zaśmiał się don Hilario z przyjaznym poskrzekiwaniem.

– Jeszcześmy nie ustalili – powiedział Ambrosio. – Mówi, że nawiązaliśmy kontakt. Jutro znów porozmawiamy.

Widzieli się następnego dnia i jeszcze następnego, i znowu następnego, i za każdym razem Ambrosio wracał do domu podpity, zalatywało od niego piwem i opowiadał: ten don Hilario to moczy morda! W ciągu tygodnia doszli do porozumienia, Amalio: Ambrosio będzie prowadził furgonetkę z firmy przewozowej „Morales”, z pensją pięćset solów plus dziesięć procent od przejazdu, a prócz tego będzie wspólnikiem don Hilaria w jednym takim murowanym interesie. I Amalia, widząc, że się zawahał: w jakim interesie?

– Zakład pogrzebowy „Trumny dla niewinnych duszyczek” – powiedział Ambrosio przełknąwszy ślinę. – Kupujemy go za trzydzieści tysięcy, don Hilario mówi, że to półdarmo. Ja nawet nie będę widział tych zmarłych, on będzie zarządzał i co pół roku wypłaci mi moją część zysków. Dlaczego masz taką minę, co w tym złego?

– Nie, nic złego, ale tak mi jakoś dziwnie – powiedziała Amalia. – Najbardziej dlatego, że to dla tych dzieciątek, co poumierają.

– Dla starych też będziemy robić trumny – powiedział Ambrosio. – Don Hilario mówi, że to najpewniejszy interes, bo ludzie zawsze umierają. Będziemy dzielić zyski po połowie. On bierze na siebie zarządzanie i nic za to nie chce. Czego nam więcej trzeba, nie?

– To teraz pewno będziesz ciągle jeździł do Tingo María – powiedziała Amalia.

– Tak, i nie będę mógł pilnować interesu – odparł Ambrosio. – Musisz mieć oczy otwarte i liczyć wszystkie trumny, które będą wynosić. Więc dobrze, że to tak blisko. Możesz patrzeć nie wychodząc z domu.

– No dobrze – powiedziała Amalia. – Tylko mi tak dziwnie.

– Jednym słowem, przez całe miesiące nic nie robiłem, tylko zapalałem, hamowałem, wrzucałem biegi – mówi Ambrosio. – Jeździłem okropnie starym gratem, paniczu. Nazywał się „Górska Błyskawica”.

III

– Więc pan się pierwszy ożenił, paniczu – mówi Ambrosio. – Dał pan przykład rodzeństwu.

Prosto z „La Maison de Santé” pojechał do pensjonatu w Barranco, żeby się ogolić i zmienić ubranie, potem do Miraflores. Była dopiero trzecia po południu, ale zobaczył, że samochód don Fermina stoi przed domem. Szef służby przyjął go z poważną miną: państwo bardzo się martwili, że pan nie przyszedł w niedzielę na obiad, paniczu. Teté i Chispasa nie było w domu. Panią Zoile zastał przed telewizorem w małym pokoiku za schodami, który teraz służył do czwartkowej gry w kanastę.

– Najwyższy czas – mruknęła zwracając w jego stronę nachmurzoną twarz. – Przyszedłeś zobaczyć, czy jeszcze żyjemy?

Starał się rozładować napięcie, żartował – byłeś w dobrym humorze, Zavalita, wypuszczony z kliniki jak z klatki – ale ona rzucając od czasu do czasu mimowolne spojrzenie na ekran telewizora, nie przestawała mu robić wymówek: w niedzielę przygotowali dla ciebie nakrycie, Teté, Popeye, Chispas i Cary czekali na ciebie aż do trzeciej, powinieneś jednak pamiętać o tym, że twój ojciec jest chory. Wiedząc, że liczy dni do twoich odwiedzin, myśli, wiedząc, jak go to boli, że nie przychodzisz. Myśli: posłuchał lekarzy, nie chodził do biura, odpoczywał, myślałeś, że już wydobrzał. Ale tego dnia przekonałeś się, że jednak nie, Zavalita. Siedział, zupełnie sam w swoim fotelu w gabinecie, z kocem na kolanach. Przeglądał jakieś pismo i widząc syna uśmiechnął się do niego z pełnym czułości wyrzutem. Skóra, jeszcze ze śladami letniej opalenizny, była skórą starego człowieka, a na twarzy pojawił się dziwny grymas; don Fermín wyglądał tak jakby schudł co najmniej o dziesięć kilo. Był bez krawata, w rozpiętej kurtce, a spoza rozchylonego kołnierzyka koszuli wyzierały siwe włosy. Santiago usiadł obok niego.

– Świetnie wyglądasz, tato – powiedział całując go. Jak się czujesz?

– Lepiej, ale twoja matka i Chispas zmuszają mnie do próżniactwa, czuję się niepotrzebny – poskarżył się don Fermín. – Tylko na chwilę pozwalają mi zajrzeć do biura i każą mi przesypiać sjestę i całe godziny przesiadywać tutaj, jakbym się już do niczego nie nadawał.

– To tylko na razie, dopóki zupełnie nie przyjdziesz do siebie – powiedział Santiago. – Potem sobie wszystko powetujesz, tato.

– Już im zapowiedziałem, że będę to cierpiał tylko do końca tego miesiąca – rzekł don Fermín. – Od pierwszego wracam do normalnego życia. Teraz nawet nie wiem, jak idą interesy.

– Zostaw to Chispasowi, tatusiu – powiedział Santiago. – Przecież on to świetnie robi, prawda?

– Tak, dobrze to robi – zgodził się don Fermín z uśmiechem. – Właściwie to on wszystkim kieruje. Jest poważny, ma wyczucie. Ale ja nie mogę się pogodzić z tym, że mam pozostać tylko figurantem, tylko mumią.

– I kto by powiedział, że Chispas wyrośnie na człowieka interesu – zaśmiał się Santiago. – Koniec końców, to szczęście, że go wylali ze szkoły morskiej.

– Ale ty, chudzino, nie prowadzisz się najlepiej – powiedział don Fermín tym samym pieszczotliwym tonem, z pewnym odcieniem zmęczenia. – Wczoraj byłem u ciebie i pani Lucia powiedziała, że od wielu dni nie wracasz na noc do domu.

– Byłem w Trujillo, tatusiu – zniżył głos, myśli, i zrobił taki gest, jakby mówił ale to między nami, matka o niczym nie wie. – Posłali mnie na reportaż. Kazali mi tam lecieć na jednej nodze, nie miałem czasu was uprzedzić.

– Jesteś już za dorosły, żeby na ciebie krzyczeć albo ci dawać rady – powiedział don Fermín, jak zawsze ze słodyczą i czułością, ale i ze smutkiem. – Poza tym wiem, że to by się na nic nie zdało.

– Chyba nie myślisz tato, że zszedłem na złą drogę – uśmiechnął się Santiago.

– Już od dłuższego czasu dochodzą do mnie niepokojące pogłoski – powiedział don Fermín, tym samym tonem. – Że cię widują po barach, po nocnych lokalach. I jeszcze w różnych miejscach nie cieszących się najlepszą sławą. Ale jesteś taki drażliwy, więc już nie śmiem o nic pytać, chudzino.

– Wpadam tam od czasu do czasu, jak wszyscy – powiedział Santiago. – Przecież wiesz, tato, że nie mam wielkiej melodii do hulanek. Nie pamiętasz, jak mnie kiedyś oboje z mamą namawialiście, żebym chodził na prywatki dla smarkaczy?

– Dla smarkaczy – roześmiał się don Fermín. – Czujesz się okropnie stary, co?

– Nie zwracaj uwagi na plotki – powiedział Santiago. – Wiele rzeczy można o mnie powiedzieć, ale o to nie ma obawy, tato.

– Tak właśnie myślałem, chudzino – powiedział don Fermín po dłuższej chwili. – Na początku mówiłem sobie niech się trochę rozerwie, to mu nawet dobrze zrobi. Ale coraz to mi ktoś powtarza widzieliśmy go tutaj, widzieliśmy go tam, zawsze nad kieliszkiem, w podejrzanym towarzystwie.

– Nie mam czasu ani forsy na lekkie życie – powiedział Santiago. – To nonsens, tatusiu.

– Sam nie wiem, co o tym myśleć, chudzino – teraz był poważny, Zavalita, głos mu się zmienił. – Rzucasz się z jednej ostateczności w drugą, trudno cię zrozumieć. Wiesz co, chyba bym wolał, żebyś w końcu stał się komunistą niż pijaczyną i lekkoduchem.

– Ani jedno, ani drugie, tato, możesz być spokojny – powiedział Santiago. – Od lat nie wiem co to polityka. Czytam całą gazetę z wyjątkiem wiadomości politycznych. Nie wiem, kto jest ministrem, a kto senatorem. Sam prosiłem, żeby mi nie kazali robić rubryki politycznej.

– Mówisz z taką straszną urazą – mruknął don Fermín. – Więc tak ci ciężko pogodzić się z tym, że jednak nie rzucasz bomb? Nie miej pretensji do mnie. Ja ci tylko dałem radę, nic poza tym, a ty przez całe życie robiłeś mi na przekór, nie zapominaj o tym. Jeżeli nie zostałeś komunistą, to prawdopodobnie dlatego, że w głębi duszy sam nie byłeś pewny, czy tego chcesz.

– Masz rację, tatusiu – powiedział Santiago. – Nie jest mi ciężko, nigdy o tym nie myślę. Chciałem cię tylko uspokoić. Ani komunista, ani hulaka, nie martw się.

Rozmawiali jeszcze o różnych sprawach, w ciepłej atmosferze gabinetu, przesyconej wonią książek i drewna, patrząc na zachodzące słońce coraz rzadziej widoczne spoza pierwszych zimowych mgieł, słysząc z daleka głosy telewizyjnego spektaklu, i don Fermín zaczął nabierać odwagi, żeby powtórzyć ceremonię odgrywaną już tyle razy, Zavalita: wróć do domu, zrób dyplom, pracuj razem ze mną. – Wiem, że nie lubisz, jak ci o tym mówię – to była jego ostatnia próba, Zavalita. Wiem, narażam się na to, że jeżeli będę ci to powtarzał, to znowu cię odstraszę i znowu nie będziesz się pokazywał w domu.

– Co ty opowiadasz, tatusiu – powiedział Santiago.

– Cztery lata, czy to nie dosyć, chudzino? – czy właśnie od tego momentu naprawdę, zrezygnował, Zavalita? – Przecież robisz krzywdę i sobie, i nam, czy ci jeszcze nie dosyć?

– Ale przecież ja studiuję, tato – powiedział Santiago. – W tym roku…

– W tym roku będziesz mi mydlił oczy tak jak w poprzednich latach – a może jeszcze ciągle, do końca, żywił tajemną nadzieję, że wrócisz, Zavalita? – Ja ci już nie wierzę, chudzino. Wpisujesz się na listę studentów, ale nie pokazujesz się na uniwersytecie ani nie zdajesz egzaminów.

– Przez te wszystkie lata miałem dużo pracy – upierał się Santiago. – Ale teraz będę chodził na wykłady. Ułożyłem sobie zajęcia w ten sposób, żeby móc wcześnie wstawać, i…

– Przyzwyczaiłeś się do zarywania nocy, do tych groszy, które zarabiasz, do przyjaciół od hulanek, i to jest twoje życie – bez gniewu, bez goryczy, Zavalita, z czułym smutkiem. – Czy mam ci powtarzać, że tak nie może być, chudzino? Ty nie jesteś taki, jakim chciałbyś się pokazać. Nie możesz dalej tkwić w przeciętności, synu.

– Musisz mi wierzyć, tatusiu – powiedział Santiago. – Tym razem to prawda, przysięgam. Będę chodził na wykłady, będę zdawał egzaminy.

– Teraz cię proszę, żebyś to zrobił dla mnie, nie dla siebie – don Fermín pochylił się, położył mu rękę na ramieniu. Urządzimy to tak, żebyś mógł studiować, i będziesz zarabiał więcej niż w „Kronice”. Najwyższy czas, żebyś został wprowadzony w te sprawy. Ja mogę w każdej chwili umrzeć, a wtedy ty i Chispas będziecie musieli ciągnąć cały interes. Twój ojciec cię potrzebuje, Santiago.

Nie był rozgniewany ani pełen nadziei, ani zaniepokojony jak kiedyś, Zavalita. Był zgaszony, myśli, powtarzał wypowiedziane już kiedyś zdania, powtarzał z przyzwyczajenia, przez upór, jak ktoś, kto rzuca na szalę ostatnie swoje rezerwy, wiedząc, że i teraz przegra. Jego oczy były zrezygnowane, złożone dłonie leżały na kocu.

– Ja bym ci tylko zawadzał w twoim biurze, tato – powiedział Santiago. – I ty, i Chispas mielibyście ze mną same kłopoty. A ja bym doskonale wiedział, że dostaję pensję za nic. A poza tym nie opowiadaj, że umrzesz. Sam mi dopiero co mówiłeś, że się o wiele lepiej czujesz.

Don Fermín przez chwilę siedział ze spuszczoną głową, potem uniósł twarz i uśmiechnął się z wysiłkiem: tak, dobrze się czuje, nie chcę cię ciągle zanudzać o to samo, chudzino. Myśli: tylko chciał ci powiedzieć sprawiłbyś mi największą radość w życiu, gdybyś pewnego dnia stając w tych oto drzwiach oświadczył tato, rzuciłem pracę w gazecie. Ale umilkł, bo właśnie weszła pani Zoila ciągnąc barek z grzankami i kawą. No, wreszcie skończyła się ta sztuka w telewizji, i zaczęła mówić o Popeye’u i o Teté. Była zatroskana, myśli, Popeye chce się żenić w przyszłym roku, ale Teté to przecież takie dziecko, doradzała im, żeby jeszcze poczekali. Twoja staruszka nie chce być babcią, żartował don Fermín. A Chispas i jego dziewczyna, mamo? Ach, Cary jest wspaniała, urocza, mieszka w Punta, mówi po angielsku. I taka poważna, tak dba o wszelkie formy. Oni też zapowiadają, że się pobiorą w przyszłym roku.

– Dobrze, że tobie to jeszcze nie przyszło do głowy, chociaż taki z ciebie wariat – powiedziała chytrze pani Zoila. – Bo chyba nie masz zamiaru się żenić, prawda?

– Ale na pewno masz dziewczynę – powiedział don Fermin. – No powiedz nam, jaka ona jest. Nie bój się, nie wygadamy się przed Teté, boby ci nie dała żyć.

– Nie mam, tatusiu – powiedział Santiago. – Słowo.

– Ale powinieneś mieć, na co czekasz – powiedział don Fermín. – Chyba nie chcesz zostać starym kawalerem, jak ten biedak Clodomiro.

– Teté wyszła za mąż w kilka miesięcy po naszym ślubie mówi Santiago. – Chispas ożenił się w rok później.

Wiedziałam, że przyjdzie, pomyślała Queta. Ale nie chciało jej się wierzyć, że jednak się ośmielił. Było już po północy, tłok w lokalu, Malvina zalała się, Robertito ociekał potem. W półmroku zatrutym obłokami dymu i rytmem cza-cza-cza pary tańczących podrygiwały w miejscu. Do uszu Quety docierał od czasu do czasu, z różnych kątów baru, z saloniku albo z pokojów wymuszony piskliwy śmiech Malviny. A on stał ciągle w drzwiach, ogromny i przestraszony, w rzucającym się w oczy brązowym prążkowanym garniturze i w czerwonym krawacie, i wodził za nią wzrokiem. Przyszedł do ciebie, pomyślała Queta z rozbawieniem.

– Pani nie każe wpuszczać czarnych – powiedziała Marta stając tuż przy nim. – Wyrzucić go, Robertito.

– To goryl Bermúdeza – powiedział Robertito. – Niech tam. Niech pani sama mu powie.

– Może sobie być, kim chce, wyrzuć go – powiedziała Marta. – To nam psuje opinię. Wyrzuć go.

Chłopak z ledwo sypiącym się wąsem, w fantazyjnej kamizelce, który przetańczył z nią trzy razy pod rząd nie powiedziawszy ani słowa, podszedł teraz do niej i wymamrotał niecierpliwie: idziemy? Tak, daj mi na pokój i biegnij na górę, do dwunastki, ona tylko weźmie klucz. Przepchnęła się pośród tańczących, stanęła przed czarnuchem i zobaczyła jego oczy: płonące, przestraszone. Czego chce? Kto go tu przysłał? Odwrócił wzrok, potem znów na nią spojrzał i z trudem dosłyszała jego dobry wieczór.

– Pani Hortensja – szepnął zawstydzony, patrząc gdzieś w bok – Czeka na telefon. – Byłam zajęta – wcale cię nie przysłała, nawet nie umiał kłamać, sam przyszedłeś do mnie. – Powiedz jej, że jutro zadzwonię.

Odwróciła się, weszła na górę i prosząc Ivonne o klucz od dwunastki myślała teraz sobie pójdzie, ale jeszcze wróci. Będzie czekał na nią na ulicy, a któregoś dnia pójdzie za nią i wreszcie się odważy i z drżeniem podejdzie do niej. W pół godziny później zeszła na dół i zobaczyła, że Murzyn siedzi przy barze, plecami do kręcących się par. Pił i przyglądał się zarysom obfitych piersi, które Robertito wymalował kolorową kredą na ścianach; jego białe oczy migotały w półmroku, błyszczące i onieśmielone, a paznokcie ręki trzymającej szklankę z piwem wyglądały jak nafosforyzowane. Odważył się, pomyślała Queta. Nie była zaskoczona, mało ją to obchodziło. Ale Martę owszem, Martę, która mijając ją w tańcu syknęła widziałaś? wpuszczają Murzynów. Pożegnała przy drzwiach chłopaczynę w szałowej kamizelce, wróciła do baru, a Robertito właśnie podawał czarnemu następne piwo. Wielu mężczyzn nie miało partnerek, stali po kątach i rozglądali się, a głosu Malviny już nie było słychać. Przeszła przez parkiet, czyjaś ręka uszczypnęła ją w biodro, a ona tylko się uśmiechnęła, nawet nie przystając, ale zanim dotarła do barowej lady, wyrosła przed nią nabrzmiała twarz o starczych oczach i krzaczastych brwiach: zatańczymy.

– Ta panienka jest ze mną, don – odezwał się zduszony głos Murzyna; stał pod lampą i jej osłonięta zielonym abażurem żarówka rzucała blask na jego ramię.

– Ja pierwszy podszedłem – powiedział tamten z wahaniem, spoglądając na tę wysoką nieruchomą figurę. – Ale niech tam, nie będziemy się bić.

– Nie jestem z nim, tylko z tobą – powiedziała Queta biorąc mężczyznę za rękę. – Chodźmy tańczyć.

Pociągnęła go na parkiet, śmiejąc się w duchu, myśląc ile było tych piw, że się odważył? myśląc ja cię nauczę, jeszcze zobaczysz, zobaczysz. Tańczyła i czuła, że jej partner się potyka, że nie umie złapać rytmu, i widziała, jak starcze oczy mimo woli śledzą Murzyna, który, ciągle na stojąco, obrzucał leniwym spojrzeniem malunki na ścianach i mężczyzn w kątach sali. Chyba się nie boi tego biernego czarnucha, co? no to zatańczmy jeszcze. Puść mnie, już późno, on musi iść. Queta się roześmiała, puściła faceta, usiadła na stołku przy barze, a za chwilę Murzyn już był przy niej. Nie patrząc na niego domyślała się wyrazu jego zmieszanej twarzy i grubych warg, które coś do niej mówiły.

– To teraz moja kolej, dobrze? – powiedział. – Mogę z panią zatańczyć?

Z całą powagą spojrzała mu w oczy i natychmiast spuścił głowę.

– A co będzie, jak powiem panu Cayo Śmierdzielowi? – powiedziała Queta.

– Nie ma go – wybełkotał nie podnosząc głowy, nie ruszając się z miejsca. – Wyjechał na południe.

– A jeżeli mu powiem, jak wróci? Że przychodziłeś i mnie zaczepiałeś? – nalegała Queta nie tracąc cierpliwości.

– Nie wiem – powiedział Murzyn miękko. – Może i nic. Albo mnie wyrzuci. A może mnie każe wsadzić do ciupy albo jeszcze coś gorszego.

Na moment podniósł wzrok, jakby błagając chcesz to napluj mi w gębę, ale nic mu nie mów, pomyślała Queta, i zaraz spuścił oczy. No więc jak, więc to łgarstwo, że ta wariatka przysłała go do niej?

– Nie, to prawda – powiedział Murzyn; zawahał się i dodał, ciągłe patrząc w ziemię: – Tylko nie kazała, żebym zostawał.

Queta wybuchnęła śmiechem, a on podniósł wzrok: rozpłomienione, białe, pełne nadziei, przestraszone. Podszedł Robertito i krzywiąc wargi spojrzał na nią pytająco; gestem dała mu do zrozumienia, że wszystko w porządku.

– Jak masz ze mną rozmawiać, to musisz coś zamówić – rzekła i rzuciła polecenie: – Dla mnie wermut.

– Proszę podać panience wermut – powtórzył czarny. – Dla mnie to samo co przedtem.

Queta podchwyciła ironiczny uśmieszek oddalającego się Robertita i spostrzegła, że Marta, w głębi, na parkiecie, oburzona patrzy na nią ponad ramieniem swego partnera, a z kątów śledzą ją podniecone oczy samotnych mężczyzn. Robertito przyniósł piwo i kieliszek cienkiej herbatki, po czym wycofał się mrugając do niej, jakby chciał powiedzieć bardzo ci współczuję albo to nie moja wina. Ja rozumiem – mruknął Murzyn. – Pani nie ma dla mnie ani odrobiny sympatii.

– To nie dlatego, że jesteś czarny, gwiżdżę na takie rzeczy – powiedziała Queta. – Tylko że służysz u tego parszywego Cayo.

– U nikogo nie służę – powiedział Murzyn spokojnie. – Jestem jego kierowcą.

– Gorylem – powiedziała Queta. – A ten drugi, co z tobą jeździ, to glina? I ty też jesteś z policji, co?

– Hinostroza tak, on jest z policji – powiedział Murzyn. – A ja jestem tylko szofer.

– Jak chcesz, to idź do Cayo Śmierdziela i mu wygadaj, co na niego mówiłam – uśmiechnęła się Queta.

– Nie wiem, czy mu się to spodoba – powiedział powoli i z humorem, ale też z szacunkiem. – Don Cayo jest bardzo dumny. Nic mu nie powiem, pani też nie powie, że byłem, i załatwione.

Queta zaśmiała się: rozpłomienione, białe, pożądliwe, ożywione, ale jeszcze niepewne i tchórzliwe. Jak się nazywa? Ambrosio Pardo, i wie, że ona ma na imię Queta.

– Czy to prawda, że Cayo i nasza stara Ivonne są teraz wspólnikami? – powiedziała Queta. – Że twój pan jest teraz właścicielem tego wszystkiego?

– Co ja tam wiem – mruknął; i dodał z łagodnym naciskiem: – To nie mój pan, tylko szef.

Queta łyknęła zimnej herbaty, skrzywiła się, szybkim ruchem wylała resztę na podłogę, złapała szklankę z piwem i wypiła pod zdumionym spojrzeniem Ambrosia.

– Coś ci powiem – powiedziała. – Mam gdzieś twojego pana. Wcale się go nie boję. Mam gdzieś sram na niego.

– Lepiej nie mieć takiej sraczki – ośmielił się szepnąć. – Lepiej nie mówmy o don Cayo, to niebezpieczne.

– Spałeś z tą wariatką Hortensją? – powiedziała Queta i zobaczyła gwałtowny błysk przerażenia w oczach czarnucha.

– Skąd, co pani – wymamrotał oszołomiony. – Niech pani tak nigdy nie mówi, nawet żartem.

– No więc czemu chcesz spać ze mną, jak śmiesz, co? – powiedziała Queta szukając wzrokiem jego oczu.

– Bo pani… – mamrotał Ambrosio i głos mu uwiązł w gardle; zmieszany zwiesił głowę. – Może jeszcze wermutu?

– Ileś ty musiał wypić, żeby się zebrać na odwagę, co? – powiedziała rozbawiona Queta.

– Dużo, już straciłem rachunek – Queta usłyszała śmiech w jego głosie, mówił teraz bardziej poufałym tonem. – I nie tylko piwo, było i parę setek. Wczoraj wieczorem też byłem, ale nie wchodziłem. A dzisiaj tak, bo miałem takie polecenie.

– No dobra – powiedziała Queta. – Zamów mi jeszcze jeden wermut i zmiataj. I już więcej nie przychodź.

Ambrosio zwrócił oczy na Robertita: jeszcze jeden wermut, don. Queta zobaczyła, że Robertito powstrzymuje śmiech, a z daleka zamajaczyły wpatrzone w nią, zaintrygowane twarze Ivonne i Malviny.

– Czarni dobrze tańczą, mam nadzieję, że ty też, nie? – powiedziała Queta. – Niech ci będzie, raz w życiu miej tę przyjemność, zatańczę z tobą.

Pomógł jej wstać. Patrzył jej teraz w oczy z psią, niemal płaczliwą wdzięcznością. Objął ją ledwo, ledwo i nie próbował przytulać. Nie, nie umiał tańczyć albo nie mógł, ledwo się ruszał, nie chwytał rytmu. Queta czuła na swoich plecach jego doświadczone palce, jego ramię podtrzymywało ją z bojaźliwą troskliwością.

– Coś ty taki przylepny – zażartowała rozbawiona. – Lepiej tańcz tak jak inni.

Ale on nie zrozumiał i zamiast objąć ją trochę mocniej, odsunął się jeszcze o kilka milimetrów i mruknął coś pod nosem. Kiedy ona się obracała, podśpiewywała, poruszała ramionami i zmieniała krok, on kołysał się bez wdzięku stojąc w jednym miejscu i wyglądał przy tym tak zabawnie, podobny był do tych karnawałowych masek, które Robertito zawiesił pod sufitem. Wrócili do baru i Queta zamówiła następny wermut.

– Głupio zrobiłeś, żeś tu przyszedł – powiedziała życzliwie. – Ivonne, Robertito albo ktokolwiek może powiedzieć Śmierdzielowi i dostaniesz wycisk.

– Pani myśli, że tak? – szepnął rozglądając się dokoła z głupią miną. Idiota, wszystko przewidział, tylko nie to, pomyślała Queta, cała noc zmarnowana.

– Jasne – powiedziała. – Nie wiesz, że wszyscy przed nim się trzęsą tak samo jak ty? I teraz jest pewnie wspólnikiem Ivonne? Taki jesteś głupi, że ci to nawet nie przyszło do głowy?

– Chciałbym pójść z panią na górę – wybąkał: płonęły na jego ołowianoszarej twarzy, nad szerokim nosem o rozdętych chrapach, nad rozchylonymi wargami, w których lśniły bieluteńkie zęby; w jego głosie brzmiał przestrach. – Czy można? – I jeszcze bardziej przestraszony: – Ile by to kosztowało?

– Żeby się raz położyć ze mną, musiałbyś pracować całe miesiące – uśmiechnęła się Queta i popatrzyła na niego ze współczuciem.

– No a gdybym tyle miał – nalegał. – Chociaż na jeden raz. To jak, można by?

– Można, za pięćset solów – powiedziała Queta oglądając go badawczo, aż spuścił oczy, i uśmiechając się. – Plus pięćdziesiąt za pokój. Sam widzisz, nie na twoją kieszeń.

Białe kule jego oczu zadrgały, wargi zacisnęły się w wyrazie przygnębienia. Ale podniósł ogromne łapsko i żałosnym gestem wskazał na Robertita: tamten mu mówił, że taryfa wynosi dwieście.

– Tak, dla innych, ale ja mam swoją taryfę – powiedziała Queta. – Ale jeżeli masz dwieście, możesz sobie wziąć każdą z nich. Oprócz Marty, tej w żółtym. Ona nie lubi Murzynów. No dobra, zapłać i już cię nie ma.

Patrzyła, jak wyciąga z portfelu pieniądze, jak płaci Robertitowi i odbiera resztę, ze zmarszczoną twarzą, zamyślony.

– Powiedz tej wariatce, że do niej zadzwonię – rzekła Queta przyjaźnie. – A teraz rusz się, weź sobie którąś z tych dziewczynek, biorą po dwieście. Możesz być spokojny, porozmawiam z Ivonne i nic nie powiedzą Śmierdzielowi.

– Nie chcę spać z żadną z nich – mruknął. – Lepiej sobie pójdę.

Odprowadziła go do ogródka przy wejściu i tam nagle przystanął, odwrócił się i w czerwonym świetle latarni Queta zobaczyła, że się waha, że podnosi wzrok, opuszcza i podnosi, że walczy z sobą, aż wreszcie zdołał wyjąkać: jeszcze mu zostało dwieście solów.

– Jeżeli się będziesz upierał, to się rozgniewam – powiedziała Queta. – No wynoś się wreszcie.

– Za jeden pocałunek? – wykrztusił zbity z tropu. – Można?

Wyciągnął długie ramiona, jakby miał zamiar uczepić się gałęzi drzewa, włożył dłoń do kieszeni, zrobił szybki kolisty ruch i Queta zobaczyła banknoty. Patrzyła, jak zbliżają się do jej ręki, i nie wiadomo kiedy, zgniecione i zmięte, znalazły się między jej własnymi palcami. Murzyn rzucił okiem do wnętrza lokalu, pochylił ku niej ciężką głowę i poczuła, że do jej szyi przylgnęło coś jakby mydlana bańka. Uścisnął ją z pasją, ale ledwie poczuł opór, zaraz się odsunął.

– W porządku, warto było – powiedział, uśmiechnięty i pełen wdzięczności, a dwa białe węgle tańczyły w oczodołach. – Któregoś dnia przyniosę i te pięćset.

Otworzył furtkę i wyszedł, a Queta stała przez chwilę i w oszołomieniu patrzyła na dwa błękitne papierki, szeleszczące w jej dłoni.

Zabazgrane stroniczki rzucone do kosza, myśli, tygodnie i miesiące zabazgrane i wyrzucone. Tak wtedy było, Zavalita: zastój w redakcji, ciągle te same plotki i dowcipy, powtarzające się rozmowy z Carlitosem w „Negro-Negro”, wysiadywanie przy barach nocnych spelunek. Ile razy Garlitos z Chinką zdążyli się przez ten czas pogodzić, pokłócić i znowu pogodzić? Kiedy to pijaństwa Carlitosa przerodziły się w jedno permanentne zamroczenie? W tej galarecie dni, w tej magmie miesięcy, w tym strumieniu przepływających lat tylko jedna wątła niteczka, której można się uchwycić. Myśli: Anna. Spotkali się w tydzień po jego wyjściu z „La Maison de Santé” i poszli do kina „San Martín” na film z Columba Domínguez i Pedro Armendárizem, i jedli kiełbaski w pewnej niemieckiej restauracji przy Colmena; w następny czwartej chili z mięsem w „Cream Rica” na Jirón de la Unión i jakieś pikantne danie w „Excelsior”. Potem wszystko się rozpraszało i mieszało, Zavalita, herbata w pobliżu Pałacu Sprawiedliwości, spacery po Parque de la Exposición i wreszcie, nagle, podczas zimy zasnutej mżawką i upartą mgłą, ten kojący tryb życia złożony z tanich dań w restauracjach i z meksykańskich melodramatów, i z przekomarzania się, nabrał pewnej niesprecyzowanej stabilności. „Neptun”, Zavalita: ciemne wnętrze, senne rytmy, przypadkowe pary tańczące w mroku, fosforyzujące gwiazdki na ścianach, woń alkoholu i zmysłowych uciech. Trochę się martwiłeś, jak to będzie z rachunkiem, chytrze przeciągałeś picie wciąż tej samej szklanki, obliczałeś. Wtedy pierwszy raz się pocałowali, pod wrażeniem tego półmroku, tej muzyki i widoku postaci ściskających się w ciemnościach: zakochałem się w tobie, Anita. I wtedy także twoje zdumienie, kiedy poczułeś jej bezwolne ciało tuż przy sobie, ja też się zakochałam, Santiago, i wtedy młodzieńcza zachłanność jej ust i pożądanie, które cię unicestwiło. Tańczyli całując się, a potem całowali się siedząc przy stoliku, a kiedy odwoził ją taksówką do domu, Anna bez słowa protestu pozwoliła, żeby pieścił jej piersi. Przez cały wieczór ani razu nie zażartowała, myśli. Ten romans dokonywał się wbrew twoim chęciom i na pół po kryjomu, Zavalita. Anna koniecznie chciała cię zaprosić na obiad do domu, a ty nigdy nie mogłeś, to miałeś reportaż, to znów były jakieś inne przeszkody, więc w przyszłym tygodniu, więc kiedy indziej. Któregoś wieczora w „Haití” na Placu Broni natknął się na nich Garlitos, był zdumiony widząc, że trzymają się za ręce i Anna tuli się do ramienia Santiago. Wtedy pierwszy raz się pokłócili, Zavalita. Dlaczego jej nie przedstawiłeś swojej rodzinie, dlaczego nie chcesz poznać mojej rodziny, dlaczego nawet najbliższemu przyjacielowi nic nie powiedziałeś, wstydzisz się mnie? Stali pod bramą „La Maison de Samé”, było zimno i ty już miałeś dosyć: teraz wiem, Anita, czemu tak lubisz te meksykańskie melodramaty. Odwróciła się od niego i weszła do kliniki, nawet się nie żegnając.

Przez pierwsze dni po tej sprzeczce czuł się jakoś niepewnie, był spokojny i smutny. Miłość, Zavalita? Wobec tego nigdy nie kochałeś Aidy, myśli. A może miłość to właśnie ten robak, który cię dręczył tyle lat temu? Myśli: wobec tego nigdy nie kochałeś Anny, Zavalita. Znowu chodził po lokalach z Carlito-sem i Milionem, i Solórzano, i Norwinem; pewnego wieczoru opowiedział im w żartach o flircie z Anną i zbujał, że śpią ze sobą. I niedługo potem idąc do redakcji wysiadł na przystanku koło Pałacu Sprawiedliwości i poszedł do kliniki. Bez zastanowienia, myśli, ot, jakby przypadkiem. Przeprosili się w bramie przy wejściu, naokoło nich ciągle wchodzili i wychodzili jacyś ludzie, nawet nie podali sobie rąk, rozmawiali ukradkiem, patrzyli sobie w oczy. Byłem niedobry, Anita, to ja się źle zachowałam, Santiago, nawet nie wiesz, jak mi było ciężko, Anita, a ja płakałam przez wszystkie te noce, Santiago. Spotkali się znowu pod wieczór, w chińskiej kafejce pełnej pijaków, z podłogą zasypaną trocinami, i przegadali całe godziny trzymając się za ręce, nad dwoma nietkniętymi filiżankami kawy z mlekiem. Ale powinieneś był jej to powiedzieć wcześniej, Santiago, skąd ona mogła wiedzieć, że się pokłóciłeś z rodziną, a on opowiadał jej od początku, uniwersytet, Frakcja, „Kronika”, sztucznie serdeczne stosunki z rodzicami i rodzeństwem. Ale nie o Aidzie, Zavalita, nie o Ambrosiu, nie o Muzie. Dlaczego opowiedziałeś jej swoje życie? Odtąd widywali się prawie codziennie i w tydzień czy w miesiąc później położyli się do łóżka, pewnego wieczora, w domu schadzek w osiedlu Las Margaritas. Jej ciało, tak szczuplutkie, że można było policzyć wszystkie kosteczki, jej przestraszone oczy, jej zawstydzenie, a twoje zmieszanie, kiedy odkryłeś jej dziewictwo. Nigdy już cię tutaj nie przyprowadzę, Anita, kocham cię, Anita. Od tej pory kochali się w pensjonacie w Barranco, raz w tygodniu, kiedy doña Lucía wychodziła z wizytą. I wtedy, we środy, ta miłość pełna niepokoju, nerwowa, zatruta obawą, wyrzuty, jakie za każdym razem robiła sobie Anna, i jej płacz, kiedy porządkowała łóżko, Zavalita.

Don Fermín znowu chodził do biura rano i po południu i Santiago w niedzielę jadał obiady w domu. Pani Zoila zgodziła się, żeby Popeye i Teté ogłosili swoje zaręczyny i Santiago obiecał przyjść na przyjęcie. Była sobota, miał wolny dzień, Anna miała dyżur. Kazał odprasować najbardziej reprezentacyjny garnitur, sam sobie oczyścił buty, włożył czystą koszulę i o pół do dziewiątej zajechał taksówką na Miraflores. Gwar głosów i dźwięki muzyki przedostawały się ponad murem ogrodu aż na ulicę, z sąsiednich domów patrzyły stojące na balkonach służące. Po obu stronach jezdni stały samochody, niektóre nawet na chodniku, a ty szedłeś pod samym murem, oddalając się od bramy, nagle niezdecydowany, nie mogąc się zdobyć na naciśnięcie dzwonka ani też na to, żeby odejść. Poprzez kratę przy garażu rzucił skośne spojrzenie w głąb ogrodu: stolik z białym obrusem, szef służby, który czuwał nad wszystkim, naokoło fontanny rozmawiające pary. Ale większość gości była w salonie i jadalni, widział za firankami ich postacie. Z wnętrza dobiegały głosy i muzyka. Poznał twarz jakiejś ciotki, profil jakiegoś kuzyna i jeszcze inne twarze, które wydały mu się zjawami nie z tego świata. Nagle pojawił się stryj Clodomiro, wymknął się do ogrodu i usiadł na bujanym fotelu, zupełnie sam. I siedział tak, z dłońmi na kolanach, popatrując na dziewczęta w pantoflach na szpilkach, na chłopców w krawatach, na całą tę młodzież otaczającą stół z białym obrusem. Przechodzili koło niego, a on starał się do nich uśmiechać. Co tam robiłeś, stryju Clodomiro, dlaczego przyszedłeś w to miejsce, gdzie cię nikt nie zna, gdzie ci, co cię znają, nie kochają cię? Żeby mimo tych fumów, jakie musiałeś od nich znosić, stworzyć pozory, że jednak należysz do rodziny, że masz rodzinę? myśli. Myśli: więc mimo wszystko zależy ci na rodzinie, kochasz rodzinę, która cię nie kocha? A może samotność jest jeszcze gorsza niż poniżenie, stryju? Już postanowił, że tam nie wejdzie, ale nie ruszał się z miejsca. Przed bramą zatrzymał się samochód, wysiadły z niego dwie dziewczyny i poprawiając sobie fryzury czekały, aż siedzący za kierownicą chłopak zaparkuje i przyjdzie do nich. Znałeś go, myśli: Tony, ten sam czub włosów podrygujący nad czołem, ten sam papuzi chichot. Cała trójka ze śmiechem weszła do domu i wtedy absurdalne wrażenie, że to z ciebie się śmieli, Zavalita. I wtedy nagłe, dzikie pragnienie, żeby zobaczyć Annę. Z winiarni na rogu zadzwonił do Teté tłumacząc się, że nie może wyjść z „Kroniki”: wpadnę jutro, uściskaj mojego szwagra, Teté. Ach, mądralo, jaki z ciebie ponurak, jak mogłeś zrobić taki numer. Zadzwonił do Anny, poszedł do niej i porozmawiali chwilę w bramie „La Maison de Santé”.

W kilka dni potem ona zadzwoniła do „Kroniki”, głos jej drżał: mam niedobrą wiadomość, Santiago. Czekał na nią w chińskiej kafejce, przybiegła zdyszana, w płaszczu narzuconym na pielęgniarski mundurek, z wydłużoną twarzą: wyjeżdżają do Ica, kochanie. Jej ojciec został tam dyrektorem szkoły, a ona będzie pewnie pracowała w szpitalu robotniczym. Byłeś zdania, że to nic strasznego, Zavalita, i pocieszałeś ją: będziesz do niej jeździł co tydzień, a ona też będzie mogła przyjeżdżać, Ica jest tak blisko.

Pierwszego dnia swojej pracy w firmie przewozowej „Morales” Ambrosio, przed wyjazdem do Tingo María, zabrał Amalię i Amalitę Hortensję na przejażdżkę po wyboistych ulicach Pucallpa; trzęśli się wszyscy troje w połatanej i pogiętej niebieskiej furgonetce, której błotniki i zderzaki przywiązane były powrozami, żeby przypadkiem nie zostały w jakiejś dziurze na drodze.

– Jak ją porównałem z tymi wozami, co je kiedyś prowadziłem, to aż się chciało płakać – mówi Ambrosio. – Ale mimo to mogę powiedzieć, paniczu, że byłem szczęśliwy przez te wszystkie miesiące, kiedy jeździłem „Górską Błyskawicą”.

„Górską Błyskawicę” wyposażono w dwie drewniane ławki, na których można było upchnąć dwunastu pasażerów. Leniwe życie z pierwszych tygodni zmieniło się teraz w dni wypełnione ciągłymi rozjazdami na trasie: Amalia szykowała mu jedzenie, umieszczała w schowku w samochodzie i o ósmej rano Ambrosio wyruszał do Tingo Maria, w podkoszulku, w czapce z daszkiem, w wystrzępionych spodniach i gumowych butach. Odkąd zaczął tak podróżować, Amalia, po tylu latach, przypomniała sobie o obowiązkach religijnych, nakłoniona z lekka przez donę Lupe, która podarowała jej obrazki na ścianę i w niedzielę ciągnęła ją ze sobą do kościoła. Jeśli nie było powodzi i grat się nie psuł, Ambrosio docierał do Tingo María o szóstej po południu; spał na materacu za kontuarem w lokalu firmy i następnego dnia o ósmej wracał do Pucallpa. Ale rzadko kiedy udawało mu się trzymać takiego rozkładu godzin, na drodze zawsze coś się zdarzało i często przejazd w jedną stronę trwał cały dzień. Silnik był zmęczony, Amalio, musiał się zatrzymywać, żeby nabrać sił. Przychodził do domu uwalany błotem od stóp do głowy i śmiertelnie znużony. Walił się na łóżko i podczas gdy ona przygotowywała mu kolację, on, z ramieniem pod głową, z papierosem w ustach, spokojny i wyczerpany, opowiadał jej o tym, jak sobie radził przy awariach, i o pasażerach, których wiózł, i jak się wyliczy przed don Hilariem. I o tym, co go najbardziej bawi, Amalio, o zakładach z Pantaleónem. Dzięki tym zakładom przejazdy stawały się mniej nużące, chociaż pasażerowie siusiali ze strachu. Pantaleón prowadził „Supermena Szos”, starego grata należącego do firmy przewozowej „Pucallpa”, konkurentki Moralesa. Wyjeżdżali o tej samej godzinie i urządzali wyścigi, nie tylko żeby wygrać tę piątkę, o którą się zakładali, ale głównie po to, aby mieć pierwszeństwo w zbieraniu po drodze pasażerów spośród ludzi wędrujących od jednej osady do drugiej, od jednej fermy do drugiej.

– Takich pasażerów, co nie mają biletów – powiedział kiedyś Amalii. – Takich, co nie są pasażerami firmy „Morales”, tylko firmy Ambrosio Pardo.

– A jak don Hilario się dowie? – powiedziała na to Amalia.

– Szefowie wiedzą, jak jest – Pantaleón mu to wytłumaczył, Amalio. – I udają głupich, bo i tak wychodzą na swoje płacąc nam głodowe pensje. Między nami złodziejami, kapujesz, bracie.

W Tingo Maria Pantaleón przygadał sobie jedną wdowę, która nie wiedziała, że on ma w Pucallpa żonę i troje dzieci, ale zdarzało się, że nie szedł do wdowy, tylko razem z Ambrosiem przegryźć coś w taniej restauracyjce „Światło Dnia”, a potem czasami do burdelu, gdzie jakieś okropnie wychudzone mizeroty brały po trzy sole. Ambrosio towarzyszył mu z przyjaźni, nie rozumiał, jak Pantaleónowi mogą się podobać te kobiety, on nigdy by się z nimi nie zadawał ani by im nie płacił. Naprawdę, Ambrosio? Naprawdę, Amalio: krępe, brzuchate, szkaradne. A poza tym przyjeżdżał taki zmęczony, że choćbym nawet chciał, to i tak bym cię nie mógł zdradzić, Amalio.

Na początku Amalia bardzo poważnie traktowała pilnowanie zakładu z trumnami. Właściciel był inny, ale nic się nie zmieniło. Don Hilario nigdy nie przychodził do sklepu; był tu ten sam pracownik co przedtem, chłopiec o chorowitej twarzy, który przez cały czas siedział na balustradzie i gapił się głupio na sępy wygrzewające się na dachu szpitala i kostnicy. Jedyne pomieszczenie sklepowe było zapchane trumnami, przeważnie maleńkimi i białymi. Były nie heblowane i ordynarne, tylko od czasu do czasu trafiała się jakaś lepiej zrobiona i lakierowana. W pierwszym tygodniu sprzedano tylko jedną. Mężczyzna bez butów í bez marynarki, ale w czarnym krawacie i ze ściągniętą smutkiem twarzą, wszedł do zakładu i zaraz wyszedł dźwigając na ramieniu małą trumienkę. Minął Amalię, a ona przeżegnała się. W drugim tygodniu nikt nic nie kupił; w trzecim sprzedano dwie: jedną dziecięcą i jedną dużą. Nie wygląda to na taki świetny interes, Amalio, zaczynał się niepokoić Ambrosio.

Po miesiącu Amalia zarzuciła pilnowanie sklepu. Nie może spędzać całego życia na progu chaty, z Amalitą Hortensją na ręku, zwłaszcza że trumny wynoszono tak rzadko. Zaprzyjaźniła się z doña Lupe, ciągle ze sobą rozmawiały, razem jadły obiad, spacerowały po rynku, po ulicy Comercio, zaglądały na przystań. Kiedy było bardzo gorąco, szły nad rzekę i kąpały się w koszulach, a potem jadły słodycze w cukierni Wong, gdzie sprzedawano lody. W niedzielę Ambrosio odpoczywał; całe rano spał, a po obiedzie wybierał się razem z Pantaleónem na mecz piłki nożnej do Yarinacocha. Po południu zostawiali

Amalitę Hortensję u doñi Lupe i szli do kina. Ludzie już ich znali, pozdrawiali ich na ulicy. Doña Lupe wchodziła do ich chaty jak do siebie; kiedyś napatoczyła się na Ambrosia, jak całkiem nagi myl się w ogrodzie, i Amalia pękała ze śmiechu. Oni też, kiedy chcieli, wchodzili do domu doñi Lupe, pożyczali to czy tamto. Kiedy mąż doñi Lupe przyjeżdżał do Pucallpa, siadał razem z nimi na ulicy w wieczornym chłodzie. Był już stary i otwierał usta tylko wtedy, kiedy chciał pogadać o swojej fermie i o długach, jakie ma w Banku Rolnym.

– Jestem zadowolona, tak mi się zdaje – powiedziała pewnego dnia Amalia do Ambrosia. – Już się przyzwyczaiłam. I ty nie jesteś już teraz taki oschły jak na początku.

– Jasne, że się przyzwyczaiłaś, to widać – odparł Ambrosio. – Chodzisz bez butów i z parasolem, już z ciebie prawdziwa góralka. Tak, ja też jestem zadowolony.

– Najważniejsze, że już mało co myślę o Limie – powiedziała Amalia. – Już prawie mi się nie śni moja pani, prawie nigdy nie myślę o policji.

– Jakeście tu przyjechali, pomyślałam jak ona może z nim żyć – powiedziała raz doña Lupe. – Ale teraz ci mówię, miałaś szczęście, żeś go sobie znalazła. Wszystkie kobiety z tego miasta chciałyby go za męża, chociaż taki czarny i w ogóle.

Amalia się śmiała: to prawda, dobrze się z nią obchodził, o wiele lepiej niż w Limie, i dla Amality Hortensji też był bardzo czułym ojcem. Ostatnio był o wiele weselszy i odkąd mieszkali w Pucallpa, ani razu się z nim nie pokłóciła.

– Byliśmy szczęśliwi, ale do czasu – mówi Ambrosio. – Cała rzecz w tym, że nam nie starczało pieniędzy, paniczu.

Ambrosio myślał, że dzięki dodatkowym zarobkom uzyskiwanym bez wiedzy don Hilaria uda im się zawsze dociągnąć do pierwszego. Ale nie, raz że pasażerów było niewielu, a po drugie don Hilario wpadł na pomysł, że koszty reperacji wozu pokrywa w połowie przedsiębiorstwo, a w połowie kierowca. Don Hilario oszalał, Amalio, jeżeli on się na to zgodzi, to zostanie bez grosza. Spierali się i stanęło na tym, że Ambrosio będzie płacił dziesięć procent reperacji wozu. Ale w drugim miesiącu don Hilario kazał mu zapłacić piętnaście, a kiedy poszło zapasowe koło, chciał, żeby Ambrosio zapłacił za nowe. Ale jak to, don Hilario, co pan sobie myśli. Don Hilario zmierzył go wzrokiem: lepiej się nie kłóć, bo wyjdą na jaw wszystkie twoje sprawki, a co, może Ambrosio nie zarabia dodatkowo za jego plecami? Ambrosio nie wiedział, co na to odpowiedzieć, ale don Hilario wyciągnął do niego rękę: no, no, jesteśmy przecież w przyjaźni. Zaczęli pod koniec miesiąca żyć z pożyczek i zaliczek, które dawał swoim pracownikom sam don Hilario. Pantaleón, widząc, że mają kłopoty, poradził im nie wynajmujcie tego domu, tylko sprowadźcie się na przedmieście i wybudujcie sobie chatkę obok mojej.

– Nie, Amalio – powiedział wtedy Ambrosio. – Nie chcę, żebyś zostawała sama, jak ja będę na trasie, na przedmieściach pełno różnej hołoty. A poza tym stamtąd nie mogłabyś pilnować zakładu pogrzebowego.

IV

– Kobieca mądrość – powiedział Garlitos. – Nawet gdyby Anna to robiła z premedytacją, nigdy by jej się tak nie udało. Ale ona tego nie reżyserowała, kobiety nigdy sobie z góry nie aranżują takich spraw. Dają się nieść instynktowi i to ich nigdy nie zawodzi, Zavalita.

Czy to wtedy, gdy Anna przeniosła się do Ica, powrócił ów błogosławiony, nieustający smutek, Zavalita, ów nieokreślony niepokój, który spadał na ciebie nieoczekiwanie, kiedy jadąc miejskim autobusem liczyłeś dni do niedzieli? Musiał przesunąć swoje rodzinne obiady, teraz bywał w domu w soboty. W niedzielę wyjeżdżał wczesnym rankiem mikrobusem sprzed samego pensjonatu. Przez całą drogę spał, do późnego wieczora był razem z Anną i potem wracał. Te cotygodniowe wyprawy biły cię po kieszeni, myśli, teraz już zawsze Garlitos stawiał piwo w „Negro-Negro”. Czy to jest miłość Zavalita?

– A niech cię – powiedział Garlitos. – A niech was oboje, Zavalita.

Poznał też w końcu rodziców Anny. Ojciec pochodził z Huancayo, był to gadatliwy grubas, który przez większą część swego życia uczył historii i języka hiszpańskiego w liceach państwowych, matka była Mulatką, miłą i w natarczywy sposób życzliwą. Ich dom przylegał do rozgrodzonego podwórka szkoły; kiedy się tam zjawiał, przyjmowali go z hałaśliwą, przesadnie wylewną gościnnością. Te obfite obiady, które zatruwały ci każdą niedzielę, te pełne niepokoju spojrzenia, które wymieniałeś z Anną zastanawiając się, kiedy wreszcie się skończy triumfalna parada najróżniejszych dań. Kiedy się kończyła, wychodzili i spacerowali po pustych, zalanych słońcem ulicach, szli do kina, żeby móc się popieścić, na rynku kupowali sobie coś do picia, wracali do domu, gdzie mogli pogadać i wymieniać szybkie pocałunki w saloniku pełnym glinianych figurek. Czasami Anna jechała na sobotę i niedzielę do krewnych i wtedy mogli spędzić parę godzin w jakimś hoteliku w śródmieściu.

– Wiem, że mnie nie prosisz o radę – powiedział Garlitos. – I dlatego nie daję ci rad.

To było podczas jednego z tych wypadów Anny do Limy, pewnego popołudnia, kiedy spotkali się przy wejściu do kina „Roxy”. Gryzła wargi, myśli, nozdrza jej latały, oczy miała przestraszone, język jej się plątał: wiem, że ty uważałeś, kochanie, ona też, zawsze a zawsze, kochanie, i nie wie, czemu tak się stało, kochanie. Santiago wziął ją pod rękę i zamiast do kina poszli na kawę. Rozmawiali całkiem spokojnie i Anna zgodziła się. Ale miała łzy w oczach, dużo mówiła o tym, że boi się, co powiedzą rodzice i pożegnała się z nim boleśnie urażona.

– Nie proszę, bo i tak wiem, co byś mi doradził – powiedział Santiago. – Nie żeń się.

W ciągu dwóch dni Garlitos dowiedział się adresu jednej takiej kobiety i Santiago poszedł tam, do walącej się rudery w Barrios Altos. Była tłusta, brudna i nieufna i rozstali się jak najgorzej: pan się myli, młody człowieku, ona nie jest od tego, żeby popełniać przestępstwa. Tydzień upłynął na rozpaczliwych wędrówkach po różnych miejscach, czuł niesmak, odrzucało go, rozprawiał całe godziny z Carlitosem, rano w pensjonacie nie mógł spać: przecież jest pielęgniarką, zna tyle położnych, tylu lekarzy, ona nie chce, ona zastawia sidła na ciebie. W końcu Norwin wynalazł niezbyt wziętego lekarza, który po dłuższym wykręcaniu się i wymigiwaniu wreszcie się zgodził. Zażądał półtora tysiąca i Santiago, Garlitos i Norwin zmitrężyli trzy dni, zanim zebrali całą forsę. Zadzwonił do Anny: w porządku, wszystko załatwione, niech jak najprędzej przyjeżdża do Limy. Takim tonem, żeby zrozumiała, że to jej wina, myśli, i że jej nie wybaczyłeś.

– Tak, tak bym ci właśnie powiedział, ale tylko przez czysty egoizm – rzekł Garlitos. – Nie tyle ze względu na ciebie, co na mnie. Nie będę miał przed kim wylewać swoich żalów, nie będę miał z kim się włóczyć po różnych spelunkach. A niech cię, Zavalita.

W czwartek ktoś, kto przyjechał z Ica, zostawił dla niego kartkę w pensjonacie: już możesz spać spokojnie, kochanie. Głęboki smutek zatruty niesmaczną afektacją, myśli, namówiła jednego lekarza i już po wszystkim, te meksykańskie filmy, wszystko takie rozpaczliwe i takie smutne, a teraz leży w łóżku i musiała wymyślać nie wiadomo co, żeby tatuś i mama się nie zorientowali, ale nawet błędy ortograficzne ogromnie cię wzruszyły, Zavalita. Myśli: w tym strapieniu pociesza ją tylko to, że wyzwoliła cię od tak ciężkiej troski, kochanie. Zdaje sobie sprawę, że jej nie kochasz, to była dla ciebie tylko przelotna rozrywka, ona nie może znieść tej myśli, bo ona właśnie cię kocha, już cię więcej nie zobaczy, z czasem zdoła o tobie zapomnieć. W piątek i w sobotę czułeś się tak, jakby ci ulżyło, ale nie byłeś zadowolony, Zavalita, a wieczorami spadał na niego ten smutek i jeszcze do tego łagodne wyrzuty sumienia. Nie robak, myśli, nie ostrze noża. W niedzielę, w autobusie do Ica, nie zmrużył oczu.

– Postanowiłeś to w momencie, kiedy dostałeś list, masochisto – powiedział Garlitos.

Z rynku biegł tak szybko, że ledwo dyszał, kiedy był na miejscu. Otworzyła jej matka, oczy miała przestraszone, mrugała powiekami: Anita jest chora, ma boleści, bali się o nią. Wprowadziła go do pokoju i musiał dobrą chwilę czekać, aż wreszcie matka wróciła i powiedziała niech pan idzie na górę. Ten przypływ czułości, kiedy ją zobaczyłeś, bladą, w żółtej piżamie, myśli, czesała się, chciała zdążyć, nim on wejdzie. Rzuciła grzebień, lusterko; zaczęła płakać.

– Nie, nie jak dostałem list, tylko właśnie wtedy – powiedział Santiago. – Zawołaliśmy matkę, powiedzieliśmy jej i we trójkę obchodziliśmy nasze zaręczyny pijąc kawę z mlekiem i z piononos.

Ślub wezmą w Ica, po cichu, bez żadnego przyjęcia, potem przyjadą do Limy i póki nie znajdą taniego mieszkania, zostaną w pensjonacie. Może Anna dostanie pracę w jakimś szpitalu, ich dwie pensje powinny wystarczyć: więc to wtedy, Zavalita?

– Urządzimy ci kawalerski wieczór, jakiego jeszcze nie było wśród limańskich dziennikarzy – powiedział Norwin.

Zajrzała do pokoiku Malviny, żeby poprawić makijaż, zeszła na dół i przechodząc pod drzwiami saloniku natknęła się na Martę, była wściekła: teraz każdy się tu pakuje, zrobili z tego miejsca prawdziwą kloakę. Tu wchodzi każdy, kto może zapłacić, mówiła Flora, spytaj starej Ivonne, to zobaczysz, Marta. Stając w drzwiach baru Queta go zobaczyła, siedział plecami do niej, tak jak za pierwszym razem, wysoki, wtłoczony w ciemny garnitur, z połyskującą kędzierzawą czupryną, oparłszy się łokciami o kontuar. Robertito podawał mu piwo. Był pierwszym gościem, chociaż już minęła dziesiąta, i przy adapterze kręciły się cztery kobiety, które gadały między sobą, udając, że nie widzą klienta.

– Ten pan pytał o ciebie – powiedział Robertito z kpiącym uśmieszkiem. – Powiedziałem, że chyba cudem cię tu znajdzie, Quetita.

Robertito kocim ruchem prześliznął się na drugi kraniec kontuaru, a Queta znów spojrzała na tamtego. Nie płonęły, nie było w nich strachu ani psiego wyczekiwania; raczej niecierpliwość. Usta miał zamknięte, zaciskał je od czasu do czasu, jak koń gryzący wędzidło; wyraz jego twarzy nie miał w sobie nic służalczego, nie było w niej szacunku ani nawet serdeczności, tylko gwałtowne pragnienie.

– Więc jednak jesteś – powiedziała Queta. – Myślałam, że cię tu więcej nie zobaczę.

– Mam je, tu, w portfelu – mruknął z pośpiechem. – Pójdziemy?

– W portfelu? – Queta próbowała się uśmiechnąć, ale on był wciąż bardzo poważny i tylko zaciskał szczęki. – Co ci strzeliło do głowy?

– A co, może taryfa podskoczyła? – spytał bez cienia ironii, beznamiętnym tonem, z tym samym pośpiechem. – Ile?

– Jesteś nie w humorze – powiedziała Queta zdziwiona jego zachowaniem i tym, że wcale nie gniewają jej zmiany, jakie w nim zaszły. Miał czerwony krawat, białą koszulę, rozpinany sweter; policzki i broda były jaśniejsze niż dłonie, które spokojnie położył na ladzie. – Co ty wyprawiasz. Co z tobą było przez ten cały czas.

– Chcę wiedzieć, czy pani mnie przyjmie – powiedział, teraz już śmiertelnie spokojnym głosem. Ale w jego oczach był wciąż ten niepohamowany pośpiech dzikusa. – Jak tak, to idziemy. Jak nie, to się wynoszę.

Co się w nim tak zmieniło przez ten krótki czas? Ani nie utył, ani nie schudł, ani też nie stał się bardziej bezczelny. Jakby był o coś wściekły, pomyślała Queta, ale nie na mnie ani na nikogo, tylko tak w środku, na siebie.

– No i co, nie boisz się? – powiedziała drwiąco. – Już nie służysz u Cayo Śmierdziela, możesz tu teraz przychodzić, kiedy ci się spodoba. A może Złote Jajo nie pozwala ci wychodzić wieczorami?

Nie wpadł w gniew, nie zmieszał się. Tylko zamrugał oczami: siedział przez chwilę, nie odpowiadając, przeżuwał coś powoli, jakby szukał słów.

– Jak ma pani ze mnie żartować, to lepiej sobie pójdę – powiedział w końcu, patrząc jej w oczy bez cienia nieśmiałości. – Niech mi pani wreszcie powie.

– Postaw coś do picia – Queta wdrapała się na stołek i już trochę rozdrażniona oparła się o ścianę. – Mam nadzieję, że mogę prosić o whisky.

– Może pani prosić o wszystko, ale tam na górze – powiedział miękko i z wielką powagą. – Idziemy czy mam się wynosić?

– Nabrałeś złych manier u Złotego Jaja – powiedziała Queta ostrym tonem.

– To znaczy, że nie – mruknął wstając ze stołka. – No więc dobranoc.

Ale ręka Quety przytrzymała go w momencie, gdy już odchodził. Zobaczyła, jak nieruchomieje, jak odwraca się do niej i bez słowa patrzy na nią, przynaglając ją wzrokiem. Dlaczego? pomyślała zdziwiona i wściekła, przez ciekawość, czy co? Czekał nieruchomy jak posąg. Pięćset plus sześćdziesiąt za pokój, i tylko jeden jedyny raz, i ledwo słyszała własne słowa, ledwo poznawała własny głos, jasne? A on, leciutko kiwając głową: jasne. Wzięła od niego pieniądze za pokój, kazała mu iść na górę i czekać pod dwunastką, a kiedy znikł na schodach, to jeszcze ten Robertito: ze złośliwym słodko-kwaśnym uśmiechem na bezwłosej twarzy zabębnił kluczykiem o kontuar. Queta cisnęła mu pieniądze.

– Coś takiego, Quetita, nie chce mi się wierzyć – wycedził rozkoszując się jej widokiem, mrużąc oczy. – Pójdziesz zabawiać czarnucha.

– Daj klucz – powiedziała Queta. – I nie odzywaj się do mnie, ty pedale, dobrze wiesz, że to na mnie nie robi wrażenia.

– Ale się nadymasz, odkąd masz stosunki z najbliższą rodziną pana Bermudeza – powiedział ze śmiechem Robertito. – Prawie tu nie przychodzisz, a jak już przyjdziesz, to nas traktujesz jak psy, Quetita.

Wyrwała mu klucz. W połowie schodów otarła się o Malvine, która zanosiła się od śmiechu: tam jest ten Murzyn, co to w zeszłym roku, Quetita. Wskazywała ręką w jego stronę, i nagle oczy jej zabłysły, aha, on przyszedł do ciebie, i klepnęła ją po ramieniu. Ale co ci strzeliło do głowy, Queta.

– To przez tego gówniarza Robertita – powiedziała Queta. – Nie mogę ścierpieć jego bezczelnych dowcipasów.

– Zazdrosny, nie zwracaj na niego uwagi – roześmiała się Malvina. – Wszyscy ci teraz zazdroszczą, Quetita. Tym lepiej dla ciebie, głupia.

Czekał przed drzwiami dwunastki. Queta otworzyła, a on wszedł i przysiadł na brzegu łóżka. Przekręciła klucz w zamku, przeszła do pomieszczenia z umywalką, zaciągnęła firankę, zapaliła światło i dopiero teraz wsunęła głowę do pokoju. Siedział spokojny i poważny pod jarzącą się żarówką z okrągłym kloszem, ciemny na tle różowej narzuty.

– Czekasz, żebym cię rozebrała? – powiedziała ze złością. – Chodź, to ci umyję.

Zobaczyła, jak się podnosi i podchodzi, nie spuszczając z niej wzroku, stracił swoją pewność siebie, już mu się nie spieszyło, był tak samo pokorny jak za pierwszym razem. Kiedy stał przed nią, szybkim i niemal roztargnionym ruchem włożył rękę do kieszeni, jakby sobie przypomniał o czymś ważnym. Powoli, trochę zawstydzony, podał jej banknoty, płaci się z góry, prawda? Jakby jej wręczał list zawierający złe wiadomości: jest, jak trzeba, niech policzy.

– Widzisz, jak drogo cię kosztuje ten kaprys – powiedziała Queta wzruszając ramionami. – Co mi tam, sam wiesz, co robisz. No, zdejmuj spodnie i daj się wreszcie umyć.

Przez chwilę jakby się zawahał. Ostrożnie podszedł do krzesła, widać było, jak bardzo jest zmieszany, i Queta, zerkając znad umywalki, zobaczyła, że siada, zdejmuje buty, marynarkę, sweter, spodnie i układa to wszystko nieskończenie powolnymi ruchami. Zdjął krawat. Podszedł do niej stąpając z taką samą ostrożnością, rytmicznie, w napięciu stawiając długie nogi, wysuwające się spod białej koszuli. Kiedy się znalazł koło niej, ściągnął kalesony, trzymał je chwilę w rękach, a potem, już nie składając, rzucił na krzesło. Kiedy go mydliła i polewała wodą, nie próbował nawet jej dotknąć. Stał wyprężony tuż koło niej, jego broda ocierała się o nią, oddychał równo i głęboko. Podała mu papier toaletowy, żeby się wytarł, a on zrobił to z drobiazgową dokładnością, tak jakby chciał zyskać na czasie.

– Teraz ja – powiedziała Queta. – Idź tam i zaczekaj na mnie.

Usłuchał i zobaczyła w jego oczach niewypowiedziane ukojenie, zanikający, ulotny cień zawstydzenia. Zasunęła firankę i napełniając umywalkę gorącą wodą słyszała jego długie urywane kroki na drewnianej podłodze i skrzypnięcie łóżka, kiedy się położył. Skubaniec, zaraził mnie swoim ponuractwem, pomyślała. Umyła się, wytarła, weszła do pokoju i zbliżając się do łóżka zobaczyła, że leży twarzą do góry, zasłoniwszy ramionami oczy, ciągle jeszcze w koszuli, na pół goły pod stożkiem światła, pomyślała jak na sali operacyjnej, jakby zaraz mieli go wziąć pod lancet. Zdjęła spódnicę i bluzkę i w pantoflach podeszła do niego; ciągle leżał nieruchomo. Spojrzała na jego brzuch: kępka włosów, których czerń odcinała się od barwy skóry tylko dlatego, że połyskiwały na nich kropelki wody, a niżej członek, miękki i sflaczały pomiędzy nogami. Podbiegła do kontaktu i zgasiła światło. Wróciła i położyła się koło niego.

– Tak się spieszyłeś, żeby tu przyjść, żeby zapłacić, a teraz guzik z tego – powiedziała widząc, że nie robi najmniejszego gestu. – Tylko po to?

– Bo pani mnie źle traktuje – usłyszała jego głos, zduszony i tchórzliwy. – Nawet pani nie udaje. A ja nie jestem zwierzę, mam swoją dumę.

– Zdejmij koszulę i przestań się wygłupiać – powiedziała Queta. – Myślisz, że się ciebie brzydzę? Skąd, mnie tam wszystko jedno, czy z chińskim cesarzem, czy z tobą, czarnuchu.

Usłyszała, że się podnosi, odgadła w ciemnościach jego posłuszne ruchy, mignęła biała plama koszuli, którą rzucił na krzesło oświetlone wątłym blaskiem sączącym się z okna. Nagi znów znalazł się obok niej. Słyszała oddech, teraz już nieco szybszy, poczuła, że jej chce, że ją dotyka. Upadła na plecy i w chwilę później przygniotło ją jego spocone ciało. Dyszał niespokojnie tuż nad jej uchem, jego wilgotne dłonie sunęły po jej skórze, i poczuła, jak miękko w nią wchodzi. Chciał jej zdjąć stanik, więc mu pomogła, obracając się lekko na bok. Jego zwilgotniałe wargi błądziły po jej szyi i ramionach, słyszała, jak sapie, czuła jego ruchy; objęła go nogami i głaskała jego plecy, jego spocone pośladki. Pozwoliła się całować w usta, ale zacisnęła zęby. Po urywanych, zdyszanych odgłosach poznała, że to już koniec. Zsunęła go z siebie, a on odtoczył się na bok jak nieżywy. Po ciemku włożyła pantofle, poszła do umywalki, a kiedy wróciła i zapaliła światło, on znowu leżał na plecach, ramionami zasłoniwszy twarz.

– Od dawna o tym marzyłem – usłyszała wkładając biustonosz.

– Teraz pewnie będziesz żałował tych pięciuset solów – powiedziała Queta.

– Co mam żałować – usłyszała, jak się śmieje, ciągle z zasłoniętą twarzą. – Nigdy lepiej nie wydałem forsy.

Wkładając spódnicę usłyszała znowu jego śmiech i zdziwiła się, brzmiał tak szczerze.

– Naprawdę źle cię traktowałam? – powiedziała Queta. – To nie o ciebie mi chodziło, to przez Robertita. Cały czas gra mi na nerwach.

– Mogę teraz zapalić papierosa, tak jak jestem? – powiedział. – Czy muszę już iść?

– Zapal sobie nawet trzy, jeżeli chcesz – powiedziała Queta. – Tylko najpierw idź się umyj.

Kawalerski wieczór, pożegnanie, jakiego jeszcze nie było: miało się zacząć w południe, w „Rinconcito Cajamarquino”, od kreolskiego obiadu, na którym mieli być tylko Garlitos, Norwin, Solórzano, Periquito, Milton i Darío; potem mieli pójść w kurs po knajpach, a o siódmej mały cocktailik z kilkoma dziewczynami i z dziennikarzami z innych redakcji, w mieszkaniu Chinki (wtedy akurat byli z Carlitosem w zgodzie); i wreszcie Garlitos, Norwin i Santiago mieli, już tylko we trójkę, zakończyć noc w jakimś kabarecie. Ale w wieczór poprzedzający pożegnanie Garlitos i Santiago wróciwszy po obiedzie do redakcji zobaczyli nagle, jak Becerrita wali się na swoje biurko, rozpaczliwie bełkocąc jakieś przekleństwo. To jego padające tłuste ciało i biegnący w jego stronę dziennikarze. Podnieśli go: twarz miał ściągniętą w grymasie nieopisanego niesmaku, a skórę siną. Wlali mu w usta alkoholu, rozluźnili krawat, wachlowali go. Leżał nieprzytomny, bez ruchu, i rzęził. Arispe i dwóch z kryminalnego zawieźli go samochodem do szpitala; w dwie godziny później zadzwonili, że umarł na wylew krwi do mózgu. Arispe zredagował nekrolog, który wydrukowano w żałobnej ramce: „Na posterunku”, myśli. Redaktorzy z kryminalnego wymyślili kupę epitetów i pochwalnych frazesów: jego zawsze żywy umysł, jego wkład w rozwój dziennikarstwa peruwiańskiego, pionier w dziedzinie kronik i reportaży kryminalnych, ćwierć wieku na szańcach dziennikarstwa.

Zamiast kawalerskiego wieczoru odbyło się velorio, czuwanie nad zmarłym, myśli. Całą noc i następny dzień spędzili w domu Becerrity w zapadłym kącie dzielnicy Barrios Altos. Ta tragikomiczna noc, Zavalita, tania farsa. Reporterzy z kryminalnego siedzieli zatroskani, jakieś kobiety wzdychały nad trumną w tym pokoiku o nędznych meblach, gdzie stare fotografie w owalnych ramkach zasłonięto krepą. Po północy, jak nagły powiew zimnego wiatru, zjawiła się dama w żałobie, z małym chłopcem, i weszła do pokoju wśród przerażonych szeptów: psiakrew, pierwsza żona Becerrity; psiakrew, syn Becerrity. Pomiędzy aktualną rodziną a przybyszami zanosiło się na awanturę, padały wyzwiska przeplatane wybuchami płaczu. Obie kobiety były chyba w tym samym wieku, myśli, miały taki sam wyraz twarzy, a chłopiec był podobny jak dwie krople wody do chłopaków drugiej żony. Obie rodziny trzymały straż po obu stronach trumny i wymieniały ponad zwłokami nienawistne spojrzenia. Przez całą noc kręcili się po domu kudłaci dziennikarze jak z epoki króla Ćwieczka, przedziwne postacie w wytartych garniturach i halsztukach, a następnego dnia zleciały się na cmentarz całe tłumy zrozpaczonych kuzynów, facetów o twarzach alfonsów i lunatyków, policjanci, tajniacy, stare wysłużone kurwy o wymalowanych oczach szklących się od łez. Arispe odczytał przemówienie, po nim jakiś urzędnik z policji śledczej, i wtedy wyszło na jaw, że Becerrita od dwudziestu lat pracował dla policji. Garlitos, Norwin i Santiago wyszli z cmentarza ziewając, z bólem w kościach, i w knajpie na Santo Cristo, niedaleko Szkoły Policyjnej, zjedli placki kukurydziane, których smak zatruwał im cień Becerrity unoszący się nad nimi przez cały czas. – Arispe mi obiecał, że nie napisze ani słowa, ale mu nie ufam – powiedział Santiago. – Dopilnuj tego, Garlitos. Żeby jakiś dowcipniś nie zrobił kawału.

– Wcześniej czy później twoja rodzina i tak się dowie, że się ożeniłeś – powiedział Garlitos. – No ale niech ci będzie, dopilnuję.

– Wolę, żeby się dowiedzieli ode mnie, a nie z gazet – powiedział Santiago. – Jak wrócę z Ica, pogadam ze starymi. W miodowym miesiącu nie chcę mieć żadnych rodzinnych drak.

Tego wieczoru, w przeddzień ślubu, Garlitos i Santiago wyskoczyli po pracy do „Negro-Negro”. Trochę żartowali, wspominali różne okazje, które ich zagnały w to miejsce o tej samej porze do tego samego stolika, i Garlitos był nie w sosie, Zavalita, jakbyś wyjeżdżał na zawsze. Myśli: tego wieczora nie upił się, nie był zalany. W pensjonacie przesiedziałeś sam te kilka godzin do rana i nie spałeś, Zavalita, paliłeś, przypominałeś sobie, jaką osłupiałą minę miała pani Lucía, kiedy ją zawiadomiłeś o ślubie, starałeś się sobie wyobrazić, jak będzie wyglądało życie razem z kimś drugim w tym małym pokoiku, czy nie będzie zbyt wielkiego zamieszania, czy nie będziesz się w tym dusił i co na to wszystko powiedzą twoi starzy. Kiedy słońce wzeszło, starannie spakował walizkę. Zamyślonym spojrzeniem obrzucił pokój, łóżko, małą półeczkę z książkami. Mikrobus przyjechał o ósmej. Pani Lucía wyszła w szlafroku, żeby go pożegnać, ciągle jeszcze zdumiona i oszołomiona, tak, oczywiście, nic nie powie jego tatusiowi, po czym go uścisnęła i pocałowała w czoło. Do Ica przyjechał o jedenastej i zanim poszedł do Anny, zadzwonił jeszcze do hotelu w Huacachina i potwierdził rezerwację pokoju. Ciemny garnitur, który poprzedniego dnia przyniósł z pralni, pogniótł się w walizce i matka Anny mu go odprasowała. Rodzice Anny, aczkolwiek niechętnie, spełnili jego prośbę: żadnych gości. Tylko pod tym warunkiem godzisz się na ślub kościelny, tak ich uprzedziła Anna, myśli. We czwórkę poszli do magistratu, zaraz potem do kościoła, a w godzinę później już jedli obiad w Hotelu Turystycznym. Matka szeptała o czymś z Anną, ojciec odgrzewał stare kawały i pił, bardzo zgnębiony. I Anna, Zavalita: jej biała suknia, jej szczęśliwa twarz. Kiedy chcieli wezwać taksówkę, która ich miała zawieźć do Huacachina, matka wybuchnęła płaczem. I te trzy dni z miodowego miesiąca spędzone nad zielonkawymi, cuchnącymi wodami jeziora, Zavalita. Spacery po wydmach, myśli, głupie rozmowy z innymi nowożeńcami, długie sjesty, partie ping-ponga, które Anna zawsze wygrywała.

– Liczyłem dni, nie mogłem się doczekać, kiedy minie pół roku – mówi Ambrosio. – I jak tylko minęło, zaraz poleciałem do niego.

Pewnego dnia, nad rzeką, Amalia zdała sobie sprawę, że przyzwyczaiła się do Pucallpa bardziej, niż przypuszczała. Kąpały się razem z doña Lupe, a potem, kiedy Amalita Hortensja spała pod wetkniętym w piasek parasolem, podeszło do nich dwóch mężczyzn. Jeden był siostrzeńcem męża Dotti Lupe, a drugi komiwojażerem, który poprzedniego dnia przyjechał z Huanuco. Nazywał się Leoncio Paniagua i usiadł obok Amalii. Rozwodził się dużo nad tym, jak to podróżuje po Peru z racji swojego zawodu i opowiadał, w czym są do siebie podobne i czym się różnią Huancayo, Cerro de Pasco, Ayacucho. Chce mi zaimponować tymi podróżami, pomyślała Amalia śmiejąc się sama do siebie. Pozwoliła mu przez jakiś czas robić miny wielkiego podróżnika i znawcy i w końcu powiedziała: a ja to jestem z Limy. Z Limy? Leoncio Paniagua nie chciał wierzyć: przecież ona mówi zupełnie tak jak wszyscy ludzie tutaj, i akcent, i wyrażenia, i wszystko.

– Oszalałeś? don Hilario popatrzył na niego zdumiony. – Interes idzie dobrze, ale to całkiem normalne, że dotąd były tylko wydatki. Myślisz, że po pół roku już można mieć zyski?

Kiedy wracały do domu, Amalia spytała donę Lupe, czy to prawda, co jej mówił Leoncio Paniagua: tak, pewnie, że tak, wyraża się już tak samo jak każda kobieta stąd, możesz być dumna. Amalia pomyślała, jakby się dziwiły wszystkie jej znajome z Limy, gdyby ją teraz słyszały: ciotka, pani Rosario, Carlota i Simula. Ale ona wcale nie zauważyła, żeby coś się zmieniło w jej sposobie mówienia, doña Lupe, a doña Lupe z chytrym uśmieszkiem: ale cię czarował ten z Huanuco, Amalio. A tak, doña Lupe, i niech pani sobie wyobrazi, chciał ją nawet zaprosić do kina, ale Amalia oczywiście odmówiła. Zamiast się zgorszyć, doña Lupe zaczęła jej robić wymówki: ty głupia. Trzeba było się zgodzić, Amalia jest młoda, masz prawo się rozerwać, co, może ona myśli, że Ambrosio, jak jest w Tingo María, to się nie bawi po nocach? Amalia udała, że tym razem to ona jest zgorszona.

– Wziął wszystkie papiery i wyliczył mi się co do grosza – mówi Ambrosio. – Ażem zgłupiał, tak mnie zagiął.

– Podatki, opłaty, koszty utrzymania sprzedawcy większe, niż się spodziewałem – don Hilario grzebał w rachunkach i podtykał mi je pod nos, Amalio. – Wszystko jak w zegarku. Jesteś zadowolony?

– Żeby tak prawdę powiedzieć, to nie za bardzo, don Hilario – powiedział Ambrosio. – Przyszedłem tak, jakeśmy uzgodnili, i myślałem, że coś dostanę, don.

– A tu kwity od tego idioty – zakończył don Hilario. – Ja sam nic nie biorę za zarządzanie, ale chyba nie chcesz, żebym sprzedawał trumny, co? I chyba nie powiesz, że dużo mu płacę. Sto solów miesięcznie to tyle co nic, nawet dla idioty.

– Wobec tego interes nie jest taki dobry, jak się panu wydawało, don – powiedział Ambrosio.

– Nawet lepszy, niż myślałem – don Hilario kręcił głową, jakby chciał powiedzieć tylko się zastanów, tylko postaraj się zrozumieć. – Na początku każdy interes przynosi straty. Potem się wszystko rozkręca i wyrównuje.

Niedługo potem, pewnego wieczoru, kiedy Ambrosio dopiero co przyjechał z Tingo María i mył sobie twarz w pokoju w głębi domu, gdzie ustawili umywalkę, Amalia zobaczyła, jak zza rogu wychodzi Leoncio Paniagua, przyczesany, w krawacie: szedł prosto do ich chaty. Omal nie wypuściła z rąk Amality Hortensji. Zupełnie ogłupiała pobiegła do ogrodu i przykucnęła w trawie, przyciskając malutką do piersi. Wejdzie do domu, natknie się na Ambrosia, Ambrosio go zabije. Ale nie usłyszała nic niepokojącego: tylko pogwizdywanie Ambrosia, chlapanie wody, świerszcze grające w ciemnościach. Wreszcie rozległ się głos Ambrosia, który wołał o jedzenie. Cała drżąca poszła do kuchni i jeszcze przez dłuższy czas wszystko jej leciało z rąk.

– A jak minęło następne pół roku, to znaczy już cały rok, znowu do niego idę, akurat w ten dzień – mówi Ambrosio. – No więc jak, don Hilario? Chyba mi pan nie powie, że i teraz też nie ma zysków?

– Jakie tam zyski, sprawy wcale nie wyglądają tak różowo – powiedział don Hilario. – Właśnie chciałem o tym z tobą pogadać.

Następnego dnia Amalia okropnie rozgniewana poszła do doñi Lupe, żeby jej opowiedzieć: no niech pani powie, co za bezczelność, co by to było, gdyby Ambrosio. Doña Lupe zakryła jej usta ręką mówiąc wszystko wiem. Ten z Huanuco przyszedł do niej i zwierzał się jej: odkąd poznałem Amalię, to już ze mnie inny człowiek, ona jest jedna na świecie. Nie miał zamiaru wchodzić do twojego domu, Amalio, nie jest taki głupi, chciał ją tylko z daleka zobaczyć. Podbiłaś męskie serce, Amalio, on za tobą szaleje, Amalio. Było jej bardzo dziwnie: złościła się na niego, ale jednocześnie czuła, że to jej pochlebia. Po obiedzie poszła na plażę myśląc jeśli o tym wspomni, to mu powiem do słuchu. Ale Leoncio Paniagua nie zrobił najmniejszej aluzji; taki grzeczny, oczyścił piasek, żeby mogła usiąść, przyniósł jej lody, a kiedy mu patrzyła w oczy, zawstydzony spuszczał wzrok i wzdychał.

– A jakże, wszystko dokładnie przestudiowałem – powiedział don Hilario. – Pieniądze będą, zyski będą. Tylko że interes wymaga jeszcze małego zastrzyku forsy.

Leoncio Paniagua przyjeżdżał do Pucallpa raz w miesiącu i tylko na parę dni i Amalia nabrała do niego sympatii, tak miło się do niej odnosił, był taki okropnie nieśmiały. Przywykła do tego, że raz na cztery tygodnie pojawiał się na plaży, w koszuli ze sztywnym kołnierzykiem, ceremonialny i zażenowany, ocierając sobie twarz kolorową chustką. Nigdy się nie kąpał, siadał między nią a doña Lupe i rozmawiali, a kiedy one szły do wody, pilnował Amality Hortensji. Nigdy nic między nimi nie zaszło, nigdy nic takiego jej nie powiedział; patrzył na nią, wzdychał i tylko czasem odważył się bąknąć jaka szkoda, że jutro muszę wyjechać z Pucallpa, albo przez cały miesiąc myślałem o Pucallpa, albo czemu ja tak lubię przyjeżdżać do Pucallpa. Jaki wstydliwy, nieprawda, doña Lupe? A doña Lupe: chyba raczej romantyczny.

– Ten wielki interes, który on wymyślił, to żeby kupić drugi zakład pogrzebowy, Amalio – powiedział Ambrosio. -”Wzorcowy”.

– To najpopularniejszy zakład, zabiera nam całą klientelę – powiedział don Hilario. – Szkoda gadać. Ściągnij tę swoją forsę z Limy i będziemy mieli monopol, Ambrosio.

Dopiął tylko tego, że po kilku miesiącach, bardziej dla doñi Lupe niż dla niego, pozwoliła się raz zaprosić do restauracji, a potem do kina. Wieczorem, pustymi ulicami, przemknęli się do najmniej uczęszczanej knajpy, a do kina weszli po rozpoczęciu seansu i wyszli przed końcem.

Leoncio Paniagua był bardziej uważający niż kiedykolwiek, nie tylko nie starał się zostać z nią sam na sam, ale jeszcze do tego prawie się nie odzywał przez cały wieczór. Mówi, że to ze wzruszenia, Amalio, mówi, że ze szczęścia zapomina języka w gębie. Ale czy ona naprawdę tak mu się podoba, doña Lupe? Naprawdę, Amalio: kiedy był w Pucallpa, przychodził wieczorem do doñi Lupe i godzinami mówił o tobie, nawet płakał. To czemu jej samej nigdy nie powiedział o tym ani słowa, doña Lupe? Bo on jest taki romantyczny, Amalio.

– Mnie ledwo starcza na jedzenie, a pan chce ode mnie jeszcze piętnaście tysięcy – don Hilario uwierzył w tę bajeczkę, co mu opowiedziałem, Amalio. – Nie zwariowałem, żeby się pchać w drugi interes z zakładem pogrzebowym, don.

– Wcale nie drugi, to ten sam interes, tylko na większą skalę – nalegał don Hilario. – Zastanów się i zobaczysz, że miałem rację.

Raz nie pojawił się przez dwa miesiące. Amalia prawie o nim zapomniała, aż tu znowu go zobaczyła na plaży nad rzeką, marynarkę i krawat złożył starannie na gazecie, a w ręku trzymał zabawkę dla Amality Hortensji. Co się z nim działo? A on, drżąc jak w febrze: już nie wróci do Pucallpa, czy może z nią przez chwilę porozmawiać w cztery oczy? Doña Lupe odeszła razem z Amalitą Hortensją, a oni rozmawiali prawie dwie godziny. Już nie jest komiwojażerem, odziedziczył sklep po wuju, właśnie to chciał jej powiedzieć. Był taki przestraszony, tak się jąkał, tak kręcił, zanim ją poprosił, żeby wyszła za niego, żeby z nim wyjechała, że nawet było jej trochę przykro, kiedy mu mówiła chyba pan zwariował, doña Lupe. No widzisz, on cię naprawdę kocha, to nie jest tylko przelotna przygoda, Amalio. Leoncio Paniagua nie nalegał, stał bez słowa, w jakimś otępieniu, a kiedy Amalia mu doradziła, żeby o niej zapomniał i poszukał sobie innej, tam, w Huanuco, to tylko pokręcił głową i wyszeptał nigdy. Przez tego idiotę prawie że się pochorowała, doña Lupe. Tego dnia widziała go ostatni raz, szedł przez rynek do swojego hoteliku i zataczał się jak pijany.

– A kiedy było najbardziej krucho z forsą, okazało się, że

Amalia jest w ciąży – mówi Ambrosio. – Nieszczęścia chodzą parami, paniczu.

Ale on się nawet z tego ucieszył: braciszek dla Amality Hortensji, prawdziwy mały góralczyk. Tego wieczora przyszli do ich chaty Pantaleón i doña Lupe i do późnej nocy przesiedzieli nad piwem: no i co powiecie, Amalia w ciąży. Wszyscy byli weseli, a Amalii kręciło się w głowie i wygadywała głupstwa: tańczyła solo, śpiewała, mówiła najróżniejsze słówka. Następnego ranka nie miała na nic siły i wymiotowała, a Ambrosio ją zawstydził: po takiej kąpieli w piwie jak ta wczorajsza dziecko urodzi się od razu pijane, Amalio.

– Gdyby lekarz powiedział, że może umrzeć, to bym jej kazał tak zrobić, żeby poroniła – mówi Ambrosio. – Tam o to nietrudno, są takie staruchy, co umieją przyrządzać specjalne zioła. Ale nie, bardzo dobrze się czuła i dlatego wcaleśmy się nie martwili.

W tym pierwszym miesiącu ciąży, którejś soboty, Amalia pojechała razem z doña Lupe na cały dzień do Yarinacocha. Przez cały ranek siedziały w cieniu, pod drzewami, i patrzyły, jak ludzie kąpią się w jeziorze, a okrągłe oko słońca płonęło na czyściutkim niebie. W południe rozpakowały zapasy i zjadły obiad pod drzewem, i wtedy usłyszały rozmowę dwóch kobiet, które piły coś i wygadywały na Hilario Moralesa: tak, tak, on już jest taki, oszukuje, kradnie, gdyby była sprawiedliwość, to on by już dawno nie żył albo gnił za kratkami. Ot, gadanie, powiedziała doña Lupe, ale wieczorem Amalia opowiedziała wszystko Ambrosiowi.

– Ja o nim słyszałem jeszcze gorsze rzeczy, i to nie tylko tutaj, ale i w Tingo María – powiedział Ambrosio. – Jednego nie rozumiem: dlaczego nie umie tak wykręcić i oszukać, żeby nasz interes zaczął dawać zyski.

– Bo on właśnie tobą kręci, ciebie oszukuje, głupi – powiedziała Amalia.

– Coś mnie tknęło, jak to powiedziała – mówi Ambrosio. – Biedaczka miała nosa w tej sprawie, paniczu.

Od tego czasu za każdym razem jak wracał do Pucallpa, jeszcze nie zdążył się otrzepać z rudawego pyłu drogi, a już z niepokojem wypytywał Amalię: ile dużych? ile małych? Notowała wszystko w małym zeszyciku i co dzień przynosiła nowe wiadomości o różnych sztuczkach don Hilaria w Pucallpa i w Tingo María.

– Jak mu tak nie ufasz, to ci coś powiem – rzekł mu raz Pantaleón. – Niech ci zwróci forsę i zmontujemy razem jakiś interesik.

Od tamtej soboty w Yarinacocha Amalia znowu zaczęła zwracać uwagę na klientów zakładu pogrzebowego. Tym razem ciąża ani trochę się nie umywała do poprzedniej, ani nawet do pierwszej: nie miała mdłości, nie miała wymiotów, niemal nie miała pragnienia. Nie straciła sił, mogłaby jak za najlepszych czasów wszystko robić w domu. Pewnego ranka poszła z Ambrosiem do szpitala i musiała bardzo długo czekać w ogonku. Dla zabicia czasu liczyli sępy wygrzewające się na sąsiednich dachach, a kiedy przyszła jej kolej, Amalia już prawie spała. Lekarz zbadał ją bardzo szybko i powiedział ubieraj się, wszystko w porządku, i niech przyjdzie za jakie dwa miesiące. Amalia ubrała się i dopiero przy wyjściu sobie przypomniała:

– Panie doktorze, w szpitalu w Limie mi mówili, że przy następnym dziecku mogę umrzeć.

– No to trzeba było uważać – burknął doktor; ale widząc, że się przestraszyła, uśmiechnął się z przymusem. – Nie bój się, dbaj o siebie i nic ci nie będzie.

Niedługo potem minęło następne pół roku i Ambrosio, idąc do biura don Hilaria, zawołał ją z przebiegłym wyrazem twarzy: chodź no, coś ci powiem. A co? Powie mu, że nie chce już być jego wspólnikiem ani jego kierowcą, Amalio, że ma gdzieś jego „Górską Błyskawicę” i jego „Trumny dla niewinnych duszyczek”. Amalia patrzyła na niego zdumiona, a on: to miała być niespodzianka dla ciebie, Amalio. Przez cały ten czas robili z Pantaleónem różne plany i wymyślili coś wspaniałego. Napełnią sobie kieszenie, i to kosztem don Hilaria, Amalio, to najzabawniejsze ze wszystkiego. Właśnie była do sprzedania jakaś wysłużona furgonetka i Ambrosio razem z Pantaleónem wypróbowali ją i przejrzeli najdokładniej, jak mogli: nadaje się. Dawali im ją za osiemdziesiąt tysięcy, trzydzieści gotówką, a resztę w wekslach. Pantaleón wystara się o swoje odszkodowanie i poruszy niebo i ziemię, żeby zdobyć piętnaście tysięcy, i kupią wóz na spółkę i na spółkę będą jeździli, a że będą brali taniej, więc odbiorą pasażerów firmie „Morales”.

– Czyste mrzonki – mówi Ambrosio. – Dopiero na koniec mi to wpadło do głowy, a od tego właśnie trzeba było zacząć, jak tylko przyjechaliśmy do Pucallpa.

Z Huacachina przyjechali prosto do Limy, podwieźli ich samochodem znajomi, świeżo upieczeni małżonkowie. Pani Lucía wzdychając przywitała ich na progu pensjonatu i uścisnąwszy Annę otarła oczy fartuchem. W pokoiku Santiago postawiła bukiet kwiatów, uprała firanki i zmieniła pościel, kupiła też butelkę wina Oporto, żeby uczcić to szczęśliwe wydarzenie. Kiedy Anna się rozpakowywała, pani Lucía odwołała Santiago na bok i z tajemniczym uśmieszkiem wręczyła mu kopertę: przedwczoraj przyniosła to pana siostrzyczka. Pachnący dzielnicą Miraflores list od Teté, Zavalita: ty bandyto, dowiedzieliśmy się o twoim ślubie! gotyckie litery: i to od tych łobuzów z gazety! Wszyscy się na ciebie wściekają (nie myśl sobie, mądralo) i wszyscy koniecznie chcą poznać moją szwagierkę. Niech w te pędy przychodzą do domu, oni dzień i noc krążyli pod twoim oknem, bo okropnie chcą ją poznać. Ach ty wariacie, całuję cię, mądralo, Teté.

– Coś ty taki blady – zaśmiała się Anna. – No to co, że się dowiedzieli, czy mamy trzymać w tajemnicy nasz ślub?

– To nie o to chodzi – powiedział Santiago. – Tylko, a zresztą, masz rację, idiota ze mnie.

– Pewnie, że idiota – zaśmiała się znowu Anna. – Zadzwoń tam zaraz albo jak chcesz, to możemy do nich pojechać. Przecież nas nie zjedzą, kochanie.

– Tak, lepiej to mieć za sobą powiedział Santiago. – Powiem, że wpadniemy wieczorem.

Czując w całym ciele łaskotanie zbiegł do telefonu i ledwo powiedział: halo? usłyszał triumfalny okrzyk Teté: tatusiu, to mądrala! Aż jej zabrakło głosu, ty wariacie, aleś nam zrobił kawał! i jej zachwyt: naprawdę się ożeniłeś? jej ciekawość: z kim, ty wariacie? jej niecierpliwość, kiedy i jak, i gdzie, jej chichot, ale czemu nie pisnąłeś słówka, że masz dziewczynę, jej pytania: czy ją porwałeś, tę moją szwagierkę, czy wzięliście ślub po kryjomu, a może ona jest niepełnoletnia? No mów, no powiedz, jak słowo daję.

– Najpierw daj mi otworzyć usta – powiedział Santiago. – Nie mogę odpowiadać na wszystkie pytania naraz.

– Ma na imię Anna? – krzyczała znowu Teté. Jaka ona jest i skąd jest, jak się nazywa? czy ja ją znam? ile ma lat?

– Wiesz co, najlepiej sama ją wypytaj o wszystko – powiedział Santiago. – Będziecie wieczorem w domu?

– Dlaczego wieczorem, idioto – krzyknęła Teté. – Przychodźcie zaraz. Przecież my się skręcamy z ciekawości!

– Będziemy koło siódmej – powiedział Santiago. – Na kolację, okey. Ciao, Teté.

Stroiła się na tę wizytę bardziej niż na ślub, Zavalita. Poszła do fryzjera, poprosiła donę Lucie o pomoc przy odprasowaniu bluzki, przymierzyła wszystkie swoje sukienki i pantofle, bez końca przeglądając się w lustrze, a makijaż i manicure zajęły jej całą godzinę. Myśli: biedne niebożątko. Była bardzo pewna siebie, przebierała i wybierała swoje kreacje, śmiała się i wypytywała o don Fermina i o panią Zoile, o Chispasa i o Teté, ale pod wieczór, kiedy defilowała przed Santiago – jak ci się w tym ‘podobam, kochanie? a może włożyć tamto, kochanie? – była przesadnie gadatliwa, jej swoboda trąciła sztucznością, a w oczach pojawiły się iskierki niepokoju. W taksówce, którą jechali do Miraflores, siedziała milcząca i poważna, po jej ustach widać było, że się denerwuje.

– Będą na mnie patrzyli jak na marsjanina, co? – powiedziała nagle.

– Raczej jak na marsjankę – powiedział Santiago. – Niech tam, co ci zależy.

Ale jej zależało, Zavalita. Kiedy nacisnął dzwonek, poczuł, że ona czepia się jego ramienia, wolną ręką poprawiała fryzurę. Ach, głupota, co oni tutaj robią, dlaczego musieli przejść jeszcze i przez to: byłeś wściekły, Zavalita. I oto Teté, w wizytowej sukience, w podskokach biegnąca do bramy. Pocałowała Santiago, uściskała i ucałowała Annę, paplała, wykrzykiwała, i oczy Teté, i w chwilę później oczy Chispasa, i oczy rodziców, takie badawcze, istna trepanacja, istna autopsja. Pośród śmiechu, piskliwych krzyków i uścisków Teté, ciągle te oczy. Teté wzięła ich pod ręce, przebiegła razem z nimi ogród i ani na chwilę nie przestawała mówić, wciągając ich w wir chaotycznych okrzyków, pytań i powinszowań i rzucając przy tym owe nieuniknione ukradkowe spojrzenia na Annę, która niepewnym krokiem szła za nią. Cała rodzina czekała w salonie. Trybunał, Zavalita. Wszyscy tam byli: nawet Popeye, nawet Gary, narzeczona Chispasa, wszyscy, wizytowo odstawieni. Pięć par luf karabinowych, myśli, i wszystkie jednocześnie celowały i strzelały w Annę. Myśli: twarz mamy. Nie znałeś dobrze mamy, Zavalita, myślałeś, że umie lepiej panować nad sobą, że ma bardziej światowe maniery, że potrafi trzymać fason. Ale nie ukrywała ani swojej niechęci, ani osłupienia, ani rozczarowania; ukrywała tylko gniew, i to połowicznie, na samym początku. Ona ostatnia do nich podeszła, krokiem skazańca ciągnącego za sobą łańcuchy; była sinoblada. Pocałowała Santiago mrucząc coś, czego nie zrozumiałeś – wargi jej drżały, myśli, oczy miała rozszerzone – a potem, z przymusem, odwróciła się do Anny, która czekała z wyciągniętymi ramionami. Ale matka nie uścisnęła jej, nie uśmiechnęła się do niej; pochyliła się odrobinę, jej policzek musnął policzek Anny i natychmiast się odsunęła: jak się masz, Anno. Twarz jej stała się jeszcze bardziej oschła, spojrzała na Santiago, a Santiago na Annę: nagle zaczerwienił się, i teraz don Fermín starał się ratować sytuację. Podbiegł do niej, a więc to jego synowa, uścisnął ją jeszcze raz, to jest ten skarb, który chudzina tak przed nimi ukrywał. Chispas objął Annę z miną starego hipopotama i klepnął Santiago po plecach z okrzykiem aleś to trzymał w tajemnicy, stary, nie ma co. On też od czasu do czasu przybierał ów zażenowany, pogrzebowy wyraz twarzy, podobnie jak don Fermín, kiedy na moment się zapominał i przestawał się uśmiechać. Tylko Popeye wydawał się swobodny i wesoły. Cary, szczuplutka, jasnowłosa, o cienkim głosiku, w sukni z czarnej krepy, zaczęła zadawać pytania, jeszcze zanim usiedli do stołu, z tym swoim niewinnym śmiechem, od którego można było dostać gęsiej skórki. Ale Teté zachowywała się pierwszorzędnie, Zavalita, wychodziła z siebie, żeby zapełnić luki w rozmowie i żeby osłodzić to gorzkie przyjęcie, jakie bezwiednie czy też z pełną świadomością zgotowała Annie matka. Nie odezwała się do niej ani razu, a kiedy don Fermín, niepokojąco wesoły, odkorkował butelkę szampana i przyniesiono zakąski, matka zapomniała podsunąć synowej półmisek z serem. Siedziała sztywna i obojętna – wargi wciąż jej drżały, źrenice wciąż miała rozszerzone i nieruchome – nawet wtedy, kiedy Anna, osaczona przez Cary i Teté, wyjaśniała, jąkając się, myląc wszystko i przecząc sama sobie, jak i kiedy wzięli ślub. Po cichu, nikogo nie zawiadamiając, bez przyjęcia, ach para wariatów, powiedziała Teté, a Cary to uroczo, tak skromnie, i patrzyła na Chispasa. Don Fermín, jakby przypominając sobie o swoich obowiązkach, od czasu do czasu budził się z zamyślonego milczenia i zwracał się z jakimś miłym słówkiem do Anny. Jaki był skrępowany, Zavalita, ile go kosztowała ta naturalność, ten poufały ton. Przyniesiono jeszcze coś do jedzenia, don Fermín znowu nalał wszystkim szampana i przez te kilka sekund, kiedy pili, napięcie na moment znikło. Santiago kątem oka widział, że Anna stara się przełykać kanapki, którymi ją częstowała Teté, i odpowiadać na żarciki – coraz bardziej nieśmiałe, coraz bardziej wymuszone – które jej serwował Popeye. Atmosfera była bliska wybuchu, myśli, jakby za chwilę morze ognia miało zalać ich wszystkich. Cary niestrudzenie, uparcie, co chwila wtrącała się do rozmowy. Ledwo otworzyła usta: do jakiej szkoły chodziłaś, Anno? zaraz napięcie się wzmogło, ach, Maria Parado de Bellido? to państwowa szkoła, prawda? i to jej żachnięcie się: więc skończyła szkołę pielęgniarską? i twarz mamy, ale nie z amatorstwa, na kursach Czerwonego Krzyża, tylko zawodowo, tak? Więc umiesz robić zastrzyki, Anno? Ach tak? I pracowałaś w „La Maison de Santé” i w szpitalu robotniczym w Ica? I w tym wszystkim mama, Zavalita, która mrugała, która przygryzała wargi, która kręciła się na krześle, jakby siedziała na mrowisku. I ojciec, ze wzrokiem utkwionym w czubki butów; słuchał, podnosił głowę, odważał się uśmiechnąć do ciebie i do Anny. Anna, skulona na swoim miejscu, z grzanką w drżących palcach, patrzyła na Cary jak przerażony uczeń na swojego nauczyciela podczas egzaminu. Po chwili podniosła się, podeszła do Teté i pośród naelektryzowanego milczenia szepnęła jej coś do ucha. Oczywiście, powiedziała Teté, chodź ze mną. Odeszły, zniknęły na schodach i Santiago spojrzał na panią Zoile. Jeszcze nic nie mówiła, Zabalita. Zmarszczyła brwi, wargi jej drżały, patrzyła na ciebie. Pomyślałeś nie będzie zważała na obecność Popeye’a i Cary, myśli, to jest od niej silniejsze, nie będzie się powstrzymywała.

– Nie wstyd ci? – jej głos był twardy i głęboki, oczy jej się zaczerwieniły, mówiąc wykręcała sobie dłonie. – Takie małżeństwo? I to po kryjomu? Przynieść taki wstyd twoim rodzicom, twojej siostrze i bratu? „.

Don Fermín ciągle siedział ze spuszczoną głową, pochłonięty oglądaniem własnych butów, a Popeye zdobył się na uśmiech i wyglądał jak kretyn. Gary patrzyła na nich domyślając się, że coś się stało, pytając spojrzeniem, co takiego, a Chispas skrzyżował ramiona i z surową miną spoglądał na Santiago.

– Teraz nie pora na to, mamo – powiedział Santiago. – Gdybym wiedział, że tak się zachowasz, w ogóle bym nie przychodził.

– Wolałabym, żebyś nie przychodził – powiedziała pani Zoila podniesionym głosem. – Słyszysz mnie? Słyszysz? Tysiąc razy bym wolała nie widzieć cię w takim związku, ty chyba oszalałeś!

– Ciszej, Zoila – don Fermín ujął ją za ramię, Popeye i Chispas przestraszeni patrzyli w stronę schodów, Cary szeroko otworzyła usta. – Bardzo cię proszę, dziecko.

– To nie widzisz, z kim on się ożenił? – zaszlochała pani Zoila. – Nie rozumiesz, nie widzisz? Jak ja mogę się z tym pogodzić, że mój syn wziął sobie za żonę dziewczynę, która mogłaby być jego służącą?

– Zoila, nie bądź idiotką on też zbladł, Zavalita, on też się przestraszył. – Nie opowiadaj głupstw, moje dziecko. Ta mała cię usłyszy. To jest żona Santiago, Zoila.

Zachrypnięty, ogłupiały głos ojca, Zavalita, i ich usiłowanie, jego i Chispasa, żeby uspokoić, uciszyć mamę, która płakała i krzyczała. Twarz Popeye’a była purpurowa i usiana piegami, Cary skurczyła się na krześle, jakby ją ogarnął polarny chłód.

– Nigdy więcej jej nie zobaczysz, ale teraz już przestań, mamo – powiedział w końcu Santiago. – Nie pozwolę jej obrażać. Ona ci nic nie zrobiła i…

– Nic mi nie zrobiła, nic, nic? – krzyknęła pani Zoila starając się wyrwać z objęć Chispasa i don Fermina. – Omotała cię, zawróciła ci głowę i ty jeszcze mówisz, że ta kreatura nic mi nie zrobiła?

Meksykański, myśli, jeden z takich, jakie ci się podobają. Myśli: brakowało tylko mariachis i kapeluszy charro, kochanie. W końcu Chispas i don Fermín niemal siłą wyprowadzili panią Zoile do gabinetu, a Santiago wstał. Patrzyłeś w kierunku schodów, Zavalita, mierzyłeś odległość od łazienki, obliczałeś: tak, słyszała. I wtedy to oburzenie, jakiego od lat nie odczuwałeś, ta święta nienawiść z czasów Cahuide i rewolucji, Zavalita. W głębi domu słychać było jęki mamy, zrozpaczony, karcący głos ojca. Chispas w chwilę później wrócił do salonu, rozgniewany, niewiarygodnie wściekły:

– Mama przez ciebie zemdlała – wściekły, myśli, Chispas wściekły, biedny Chispas wściekły. – Zawsze z czymś wyskoczysz, nie ma z tobą spokoju, można by pomyśleć, że nic tylko kombinujesz, jakby tu rozgniewać starych.

– Chispas, daj spokój – błagała Cary podnosząc się z krzesła. – Chispas, ja cię proszę, ja cię proszę.

– No już dobrze, kochanie – powiedział Chispas. – Tylko ten wariat zawsze wszystko robi nie tak. Tatuś jest taki delikatny, a ten…

– Mogę ścierpieć to czy owo od mamy, ale nie od ciebie – powiedział Santiago. – Nie od ciebie, Chispas, uprzedzam cię.

– Ty mnie uprzedzasz? – powiedział Chispas, ale już Cary i Popeye go przytrzymali i odciągnęli do tyłu: z czego pan się śmieje, paniczu? mówi Ambrosio. Nie śmiałeś się, Zavalita, patrzyłeś na schody i za plecami słyszałeś zduszony głos Popeye’a: nie awanturujcie się, spokój, już dobrze, stary. W końcu pojawiły się na szczycie schodów i Teté patrzyła na nich tak, jakby w salonie ukazały się nagle diabły i widma, ale ty byłaś wspaniała, skarbie, myśli, jak Maria Félix w tym meksykańskim, jak Libertad Lamarque w tym drugim. Powoli zstępowała ze schodów, trzymając się poręczy, patrząc tylko na Santiago, a kiedy znalazła się na dole, powiedziała głośno:

– Już późno, prawda? Musimy iść, prawda, kochanie?

– Tak – powiedział Santiago. – Złapiemy taksówkę.

– Odwieziemy was – prawie krzyknął Popeye. – Odwieziemy ich, prawda, Teté?

– Jasne – wybełkotała Teté. – Przejedziemy się.

Anna powiedziała do widzenia, minęła Chispasa i Cary nie podając im ręki i szybkim krokiem ruszyła przez ogród, a Santiago za nią, bez pożegnania. Popeye pobiegł naprzód, żeby otworzyć furtkę od ulicy i przepuścić Annę pierwszą; potem popędził ściągnąć wóz i zgiął się wpół otwierając drzwiczki przed Anną: biedny piegus. Z początku rozmawiali. Santiago zapalił papierosa, Popeye też zapalił, Anna, siedząc sztywno na poduszkach wozu, wyglądała przez okno.

– Więc umawiamy się, że zadzwonisz, prawda? – powiedziała Teté jeszcze trochę drżącym głosem, kiedy się żegnali przed drzwiami pensjonatu. – Pomogę wam poszukać mieszkania i w ogóle, co tylko zechcecie.

– Świetnie – powiedziała Anna. – Oczywiście, pomożesz nam poszukać mieszkania.

– Musimy gdzieś wyskoczyć we czwórkę, chudy – powiedział Popeye uśmiechając się od ucha do ucha i mrugając nerwowo. – Na obiad, do kina, kiedy tylko zechcecie, stary.

– Świetnie, oczywiście – powiedział Santiago. – Zadzwonię, piegus.

W domu Anna wybuchnęła takim płaczem, że aż pani Lucía przyszła zapytać, co się stało. Santiago ją uspokajał, szeptał czułe słowa, tłumaczył i wreszcie Anna wytarła oczy. Teraz zaczęła protestować i obrzucać ich wyzwiskami: nigdy więcej tam nie pójdzie, nie cierpi ich, nienawidzi. Santiago przyznawał jej rację: tak, skarbie, oczywiście, kochanie. Sama nie wie, dlaczego właściwie nie zeszła i nie spoliczkowała starej, tej głupiej starej: tak, skarbie. Chociaż to twoja matka, chociaż to starsza osoba, ale niechby miała za swoje, niechby pożałowała, że ją nazwała służącą i kreaturą: oczywiście, kochanie.

– W porządku – powiedział Ambrosio. – Już się umyłem, już jestem czysty.

– W porządku – powiedziała Queta. – No więc jak to było? Mnie wtedy nie było na tym przyjęciu?

– Nie – powiedział Ambrosio. – Miało być przyjęcie i nie było. Coś się stało i goście nie przyszli. Tylko trzech czy czterech przyjechało, i właśnie on. Pani była wściekła, mówiła pokazują mi swoje fumy.

– Wariatka myśli, że Cayo Śmierdziel urządza te przyjęcia dla niej, żeby się rozerwała – powiedziała Queta. – A on chce po prostu dogodzić swoim koleżkom.

Leżała na łóżku, na plecach, tak jak i on, oboje już ubrani, oboje palili papierosy. Strząsali popiół do pustego pudełka od zapałek, które on postawił sobie na piersi, wiązka światła padała im na nogi, twarze pozostawały w cieniu. Nie słychać było muzyki ani gwaru rozmów, tylko od czasu do czasu daleki jęk otwieranych drzwi albo warkot samochodu na ulicy.

– Ja już dawno wiedziałem, że na tych przyjęciach to się dzieje coś ciekawego – powiedział Ambrosio. – Pani myśli, że on trzyma panią Hortensję tylko po to? Żeby mu zabawiała przyjaciół?

– Nie tylko – odparła Queta z ironicznym przerywanym chichotem, wpatrując się w wydmuchiwane smugi dymu. – Także dlatego, że jest śliczna i znosi jego wybryki. No ale jak to było?

– Pani też je znosi – powiedział pełen szacunku, nie odwracając się na bok, nie patrząc na nią.

– Ja? Jego kaprysy? – rzekła Queta powoli; przerwała na chwilę, zgasiła peta i znów się roześmiała, tak samo kpiąco i przeciągle. – Może i twoje, co? Drogo cię kosztują te godziny ze mną, nie?

– W burdelu było drożej – powiedział Ambrosio; i dorzucił, jakby jej zwierzał jakąś tajemnicę: Pani nie bierze za pokój.

– No a jego to kosztuje o wiele więcej niż ciebie, rozumiesz? – powiedziała Queta. – Ja nie jestem taka jak ona. Ta wariatka nie robi tego dla forsy, ona jest bezinteresowna. Jasne, z miłości też nie. Tylko dlatego, że jest naiwna. Jestem drugą damą w Peru, Quetita. Tu przychodzą ministrowie, ambasadorowie. Biedna wariatka. Tak jakby sobie nie zdawała sprawy, że zjeżdżają do San Miguel jak do bajzla. Jej się wydaje, że to wszystko jej przyjaciele, że przychodzą do niej.

– Don Cayo to sobie zdaje sprawę, owszem – mruknął Ambrosio. – Te skurwysyny nie traktują mnie jak równego sobie, mówi. Jak u niego pracowałem, wciąż mi to powtarzał. I że mu liżą tyłek, bo im jest potrzebny.

– To on im liże – powiedziała Queta i dodała jednym tchem: – No więc jak to było? Wtedy, na tym przyjęciu.

– Ja go tam już widziałem nieraz – powiedział Ambrosio i w jego głosie zaszła jakaś zmiana: jakby chciał się wycofać, odwołać wszystko. – Na przykład wiedziałem, że jest na ty z panią Hortensją. Znałem go z widzenia, odkąd zacząłem robić u don Cayo. Widziałem go może ze dwadzieścia razy. Ale on mnie chyba nie zauważał. Aż do tego przyjęcia.

– Dlaczego ci kazali przyjść? – zainteresowała się Queta. – Czy jeszcze kiedyś, innym razem, prosili cię do salonu?

– Tylko raz, właśnie wtedy – powiedział Ambrosio. – Ludovico był chory i don Cayo kazał mu iść spać. Ja zostałem w wozie i wiedziałem, że się zanosi na całonocną nasiadówkę, a tu wychodzi pani i mówi chodź, to nam pomożesz.

– Wariatka? – powiedziała Queta ze śmiechem. – Wołała cię do pomocy?

– Tak, naprawdę do pomocy, wyrzucili służącą, a może sama odeszła albo coś w tym rodzaju – powiedział Ambrosio. – Do pomocy; przynosić talerze, otwierać butelki, wyjmować lód. Ja tego nigdy nie robiłem, niech pani tylko pomyśli – umilkł, roześmiał się. – Pomagałem, ale nie za bardzo. Stłukłem dwie szklanki.

– Kto tam był? – powiedziała Queta – Chinka, Lucy, Carmincha? Żadna z nich się nie zorientowała? jak to może być?

– Nie wiem, jak się nazywali ci goście – powiedział Ambrosio. – Nie, kobiet nie było. Tylko trzech czy czterech panów. A jego to zauważyłem, jak wchodziłem z lodem albo z talerzami. Pił, i owszem, ale się trzymał, nie tak jak inni. Nie był zalany. Albo nie było widać po nim.

– Elegancki mężczyzna, dobrze mu z siwymi włosami – powiedziała Queta. – Musiał być z niego kiedyś ładny chłopak. Ale ma w sobie coś odpychającego. Tak się nosi, jakby był królem całego świata.

– Nie – upierał się Ambrosio, teraz już stanowczo. – Nie robił żadnych głupstw, z niczym nie wyskakiwał. Popijał z kieliszka i tyle. Ja go widziałem. Nie, niech pani sobie nie myśli. Ja go znam, ja wiem.

– Ale czemu zwróciłeś na niego uwagę – powiedziała Queta. – Co w tym było dziwnego, że na ciebie patrzył.

– Dziwnego to nic – mruknął Ambrosio, jakby się tłumacząc. Jego głos był teraz ściszony, poufały i głęboki. Wyjaśnił powoli: – Przedtem patrzył na mnie ze sto razy, ale nagle wydało mi się, że on wie, że na mnie patrzy. Już nie jak na ścianę. Rozumie pani?

– Wariatka pewno leciała z nóg, nic nie zauważyła – powiedziała Queta z rozbawieniem. – Zdziwiła się, jak się dowiedziała, że będziesz u niego pracował. Była pijana, co?

– Jak wchodziłem do salonu, to zaraz zaczynał mi się przyglądać – szepnął Ambrosio. – Oczy mu się trochę śmiały, trochę błyszczały. Jakby coś do mnie mówił. Rozumie pani?

– I ciągle nie zdawałeś sobie sprawy? – powiedziała Queta. – Głowę daję, że Cayo Śmierdziel już wtedy wiedział.

– Tak, wiedziałem, że jest coś dziwnego w tym patrzeniu – mruknął Ambrosio. – Bo to było tak ukradkiem. Podnosił szklankę, żeby don Cayo myślał, że zaraz będzie pił, a ja wiedziałem, że to nie dlatego. Patrzył nad tą szklanką i nie spuszczał ze mnie wzroku przez cały czas, póki nie wyszedłem z pokoju.

Queta zaczęła się śmiać, a on w jednej chwili umilkł. Leżąc nieruchomo czekał, aż ona ucichnie. Teraz znowu oboje palili, wyciągnięci na łóżku, i położył jej rękę na kolanie. Nie pieścił jej, pozwalał odpocząć. Nie było gorąco, ale w miejscu, gdzie ich gołe ramiona się stykały, na skórze wystąpił pot. Z korytarza dobiegł czyjś głos i ucichł oddalając się. Potem jęk silnika samochodowego; Queta spojrzała na zegarek na nocnej szafce: druga w nocy.

– No i raz jak wszedłem, to go spytałem, czy mu nie podać lodu – mruknął Ambrosio. – Inni goście już wyszli, przyjęcie się skończyło, tylko on jeszcze został. Nic mi nie odpowiedział. Zamknął oczy, a potem otworzył, w taki dziwny sposób, to trudno wytłumaczyć. Trochę jakby szukał zaczepki, a trochę jak dla żartu. Rozumie pani?

– A ty nic nie rozumiałeś? – nalegała Queta. – Głupi.

– Tak, głupi – rzekł Ambrosio. – Pomyślałem udaje, że się zalał, pomyślałem a może naprawdę się zalał i chce się zabawić moim kosztem. Ja w kuchni też sobie trochę pociągnąłem, i myślałem pewnie to ja mam w czubie i tak mi się wydaje. Ale jak znowu wszedłem, tom sobie powiedział nie, coś w tym jest. Była może druga, może trzecia, już sam nie wiem. Poszedłem opróżnić popielniczkę, chyba tak. I wtedy do mnie zagadał.

– Usiądź tu na chwilę – powiedział don Fermín. – Wypij razem z nami.

– To nie było zaproszenie, tylko jakby rozkaz – mruknął Ambrosio. – Nie zna! mojego imienia. Na pewno słyszał je ze sto razy od don Cayo, ale nie znał. Potem mi powiedział.

Queta wybuchnęła śmiechem, on umilkł i odczekał. Odblask lampy docierał aż do krzesła i oświetlał ciśnięte w nieładzie ubranie mężczyzny. Dym unosił się nad obojgiem, rozprzestrzeniał się i rozwiewał bezgłośnymi falującymi pasmami. Przejechały jedno za drugim dwa auta, tak szybko, jakby się ścigały.

– A ona? – powiedziała Queta, już prawie się nie śmiejąc. – A Hortensja?

W oczach Ambrosia odbijało się całe morze zażenowania: nie wyglądało na to, żeby don Cayo się gniewał czy dziwił.

Patrzył na niego przez chwilę zupełnie poważnie i dał mu znak głową, że owszem, posłuchaj tego pana, usiądź sobie. Popielniczka dygotała głupio w podniesionej ręce Ambrosia.

– Pani Hortensja usnęła – powiedział Ambrosio. – Na fotelu. Pewnie bardzo dużo wypiła. Ja się tam źle czułem, siedziałem na brzeżku krzesła. Tak dziwnie i wstyd, i w ogóle niedobrze.

Zatarł dłonie i w końcu, ceremonialnie i uroczyście, nie patrząc na nikogo, powiedział na zdrowie i wypił. Queta odwróciła się i spojrzała mu w twarz: oczy miał zamknięte, zacisnął usta i pocił się.

– Bo cię zemdli – roześmiał się don Fermín. – Nie bój się, nalej sobie jeszcze.

– Bawił się tobą jak kot myszą – mruknęła Queta z odrazą. – Ty to lubisz, od razu zauważyłam. Lubisz być myszą. Żeby cię poniewierali, żeby cię deptali. Gdybym ja cię tak źle nie potraktowała, to nie ciułałbyś forsy przez tyle czasu, żeby tu przyjść i opowiadać o swoich kłopotach. Kłopoty? Na początku myślałam, że tak, ale teraz nie. Tobie się to wszystko podoba.

– No i siedziałem tak, jak równy z równym, i piłem – powiedział tym samym matowym, zamierającym, nieobecnym głosem. – Don Cayo chyba na to wcale nie zważał albo udawał, że nie zważa. A on mi nie dawał wyjść. Rozumie pani?

– Gdzie idziesz, zostań tutaj – żartował, rozkazywał po raz nie wiadomo który don Fermín. – Siedź spokojnie, nie uciekaj.

– Był inny niż zawsze, kiedy go widziałem – powiedział Ambrosio. – Niż w te dni, co to mnie nie zauważał. Bo tak patrzył i tak dziwnie mówił. Mówił i mówił, byle co, i nagle mu się wymykało jakieś świństwo. I to on, taki wychowany, co wyglądał na…

Zawahał się, a Queta z lekka przekrzywiła głowę, żeby spojrzeć mu w twarz: na kogo?

– No, na wielkiego pana – powiedział bardzo szybko Ambrosio. – Może i na prezydenta, czy ja wiem.

Queta wybuchnęła dziwnym, obraźliwym śmiechem, przeciągnęła się ubawiona i przy tym ruchu jej biodro otarło się o niego: poczuła, że w jednej chwili dłoń Ambrosia spoczywająca na jej kolanie ożywia się, wpełza pod spódnicę, że niespokojnie gładzi jej udo, z góry na dół, z dołu do góry, tak daleko, jak tylko mógł sięgnąć ramieniem. Nie skrzyczała go, nie powstrzymała, tylko znów wsłuchiwała się we własny rozbawiony chichot.

– Spoił cię, żebyś zmiękł – powiedziała. – A ona, a wariatka?

Ona od czasu do czasu unosiła głowę, zupełnie takim ruchem, jakby się wynurzała z wody, rozglądała się po salonie sennymi, wilgotnymi, błędnymi oczyma, łapała swoją szklankę, podnosiła do ust i piła, a potem, mrucząc coś niezrozumiale, znowu zapadała w sen. A Cayo Śmierdziel, a on? Pił równo i miarowo, coraz to wtrącał słówko do rozmowy i zachowywał się tak, jakby to była rzecz najbardziej naturalna, że Ambrosio siedzi i pije razem z nimi.

– No i tak to trwało jakiś czas – powiedział Ambrosio: jego dłoń uspokoiła się i wróciła na kolano Quety. – Jak sobie łyknąłem, to się przestałem wstydzić i już wytrzymywałem to jego spojrzenie i odpowiadałem żartami na żarty. Owszem, lubię whisky, don, nie, to wcale nie pierwszy raz, już nieraz piłem whisky, don.

Ale teraz don Fermín go nie słuchał, a przynajmniej wydawało się, że nie słucha: odbijał się w jego oczach, Ambrosio w nie patrzył i się przyglądał, rozumie pani? Queta przytaknęła, i nagle don Fermín z pośpiechem dopił resztę ze swego kieliszka i wstał: jest zmęczony, don Cayo, czas do domu. Cayo Bermúdez także wstał.

– Ambrosio pana odwiezie, don Fermín – powiedział i ziewnął zakrywając usta dłonią. – Samochód będzie mi potrzebny dopiero jutro.

– To znaczy, że nie tylko wiedział – powiedziała Queta i poruszyła się na łóżku. – Jasne, jasne. To znaczy, że Cayo Śmierdziel wszystko namotał.

– Nie wiem – uciął Ambrosio przekręcając się w jej stronę; głos mu się nagle ożywił, patrzył na nią. Urwał i znowu położył się na plecach. – Nie wiem, czy wiedział, czy namotał. Chciałbym wiedzieć. On mówi, że też nie wie. A pani?

– Wie teraz, to jedno jest dla mnie pewne – zaśmiała się Queta. – Ale ani ja, ani wariatka nie możemy z niego wyciągnąć, czy to specjalnie rozkręcał. Kiedy mu zależy, milczy jak grób.

– Nie wiem – powtórzył Ambrosio. Jego głos jakby uwiązł w studni, a teraz powracał słaby i zmieszany. – On też nie wie.

Czasem mówi tak, musi wiedzieć; a czasem nie, może i nie wie. Od tego czasu tyle razy widziałem don Cayo i nigdy nie dał po sobie poznać, że coś wie.

– Jesteś kompletny idiota – powiedziała Queta. – Jasne, że teraz wie. Kto teraz nie wie.

Odprowadził ich aż na ulicę, rzucił Ambrosiowi rozkaz jutro o dziesiątej, podał rękę don Fermínowi i zawrócił przez ogród do domu. Zbliżał się świt, na niebie można było dostrzec błękitne smugi, i policjanci na rogu mruknęli dobranoc głosami schrypniętymi od papierosów i od długiego czuwania.

– I wtedy znowu coś przedziwnego – szepnął Ambrosio. – Nie usiadł z tyłu, jakby mu wypadało, tylko obok. To już zacząłem coś podejrzewać, ale nie mogłem uwierzyć, żeby to była prawda. To nie mogło być, to znaczy, jak chodzi o niego.

– Jak chodzi o niego – powtórzyła Queta dobitnie i ze wstrętem. Pochyliła się ku niemu: – Dlaczego z ciebie taki pokorny sługus, co?

– Pomyślałem chce mi okazać trochę życzliwości – szepnął Ambrosio. – Tam w saloniku mówiłem z tobą jak z równym, to i teraz tak samo. Pomyślałem pewnie go czasem tak nachodzi, żeby się bratać z czarnymi, być na ty z prostymi ludźmi. Nie, nie wiem, co sobie myślałem.

– Tak – powiedział don Fermín nie patrząc na niego, ostrożnie zamykając drzwiczki. – Jedziemy do Ancón.

– Patrzyłem mu w twarz i wydawał się taki jak zawsze, elegancki, przyzwoity – powiedział Ambrosio ze skargą w głosie. – Aż się z tego zdenerwowałem, wie pani. Pan powiedział do Ancón, proszę pana?

– A jakże, do Ancón potwierdził don Fermín spoglądając przez okienko na rozjaśniające się niebo. – Starczy ci benzyny?

– Wiedziałem, gdzie mieszka, raz go odwoziłem z biura don Cayo – poskarżył się Ambrosio. – Ruszyłem i w alei Brasil zebrałem na odwagę i zapytałem go. To nie do pana domu w Miraflores, don?

– Nie, do Ancón – powiedział don Fermín, patrząc teraz przed siebie; ale za chwilę spojrzał na niego i był już jak nie ten człowiek, wie pani? – Boisz się jechać sam ze mną do Ancón? Boisz się, że ci się coś przydarzy po drodze?

– I zaczął się śmiać – szepnął Ambrosio. – A ja też, ale jakoś mi nie szło. Nie mogłem. Bardzo się zdenerwowałem, już się domyśliłem.

Queta nie śmiała się: odwróciła się na bok, oparła głowę na ręce i patrzyła na niego. Ciągle leżał na plecach, nieruchomo, już nie palii, a jego ręka spoczywała jak głaz na jej gołym kolanie. Przejechało auto, zaszczekał pies. Ambrosio zamknął oczy i oddychał przez nos, z rozdętymi chrapami. Jego pierś z wolna podnosiła się i opadała.

– To był pierwszy raz? – powiedziała. – Przedtem nigdy żaden cię nie wziął?

– Tak, miałem pietra – poskarżył się. – Jechałem aleją Brasil, potem Alfonso Ugarte, potem przez Most Wojskowy i cały czas obaj ani słowa. Tak, to był pierwszy raz. Na ulicach ani żywego ducha. Na autostradzie musiałem dać światła drogowe, bo była mgła. Taki byłem zdenerwowany, że zacząłem dodawać gazu. Nagle zobaczyłem, że strzałka dochodzi do dziewięćdziesięciu, do stu, wie pani? Tak było. Ale nie miałem kraksy.

– Już pogasili światła na ulicach – Queta na moment przestała go słuchać i zaraz podjęła: – No i co wtedy czułeś? Ale nie miałem kraksy, nie miałem – powtórzył ze złością, gniotąc jej kolano. – Czułem, że się budzę, czułem, że, ale dałem radę zahamować.

– Nagle – jakby na mokrej szosie pojawiła się nieoczekiwanie ciężarówka, czy osioł, czy drzewo lub człowiek – samochód z dzikim piskiem wpadł w poślizg, poleciał zygzakiem w prawo, w lewo, ale nie zjechał z autostrady. Z trzaskiem, szarpany wstrząsami, odzyskał wreszcie równowagę, w momencie kiedy wydawało się, że zaraz się wywróci, i teraz już Ambrosio zmniejszył szybkość, cały się trząsł.

– Pani myśli, że jak miałem ten poślizg, jak hamowałem, to mnie puścił? – poskarżył się Ambrosio niepewnym głosem. – Skąd. Trzymał rękę tak samo jak przedtem.

– Kto ci kazał stawać – odezwał się głos don Fermina. – Powiedziałem do Ancón.

– I ta ręka, wtedy, tam – szepnął Ambrosio. – Nie mogłem myśleć i znowu wrzuciłem bieg, już nie wiem. Nie wiem. rozumie pani? Nagle znowu dziewięćdziesiąt, znowu sto. Nit puścił. Trzymał jak przedtem.

– Przejrzał cię od pierwszej chwili – mruknęła Queta opadając na plecy. – Tylko rzucił okiem i już widział, że jak cię źle traktują, to masz ich gdzieś. Tylko spojrzał i już się zorientował, że kiedy cię wziąć pod włos, można z ciebie zrobić szmatę.

– Myślałem będzie kraksa i dodawałem gazu – poskarżył się Ambrosio dysząc ciężko. – I dodawałem gazu, wie pani?

– Od razu zobaczył, że umarłbyś ze strachu – powiedziała Queta oschle, bez współczucia. – Że nie będziesz się stawiał, że może z tobą robić, co zechce.

– Będzie kraksa, będzie kraksa – dyszał Ambrosio. – i naciskałem pedał. Tak, miałem pietra, wie pani?

– Miałeś pietra, bo jesteś pokorny sługus – powiedziała Queta z niechęcią. – Bo on jest biały, a ty nie, bo jest bogaty, a ty nie. Bo przywykłeś do tego, że robią z tobą, co zechcą.

– Głowa mi pękała, to dlatego – szepnął Ambrosio podniecony. – Jak pan nie puści, to będzie kraksa. A ta jego ręka ciągle tak jak przedtem. I tak aż do Ancón.

Ambrosio wrócił z firmy przewozowej „Morales” z taką miną, że Amalia natychmiast pomyślała źle mu poszło. O nic go nie pytała. Bez słowa, nie patrząc na nią, przeszedł przez izbę do ogrodu, usiadł na połamanym krzesełku, ściągnął buty, ze złością zapalił papierosa i utkwił wzrok w trawie, a spojrzenie miał takie, jakby chciał kogoś zamordować.

– Tym razem nie było ani poczęstunku, ani piwka – mówi Ambrosio. – Jakem wszedł do jego biura, ledwo na mnie spojrzał i machnął ręką, jakby mówił koniec z tobą, Murzynie.

Przeciągnął sobie wskazującym palcem prawej ręki po karku, a potem przytknął palec do skroni, jakby strzelał: bum, Ambrosio. Ale nie przestawał się uśmiechać całą swoją szeroką twarzą i wypukłymi, doświadczonymi oczami. Wachlował się gazetą: źle, Murzynie, same straty. Prawie nie sprzedawali teraz trumien i przez te dwa ostatnie miesiące on musiał płacić z własnej kieszeni za lokal i pensję temu idiocie, i to, co się należało stolarzom: o, tu są kwity. Ambrosio je przerzucił nawet się nie wczytując, Amalio, i usiadł po drugiej stronie biurka: to złe nowiny, don Hilario.

– Bardzo złe – przyznał tamten. – Bardzo niedobre czasy, interesy nie idą, ludzie nie mają forsy nawet na to, żeby umrzeć.

– Coś panu powiem, don Hilario – powiedział Ambrosio po chwili, pełnym szacunku tonem. – Czy nie jest tak, że pan ma rację? Na pewno już niedługo interes będzie dawał zyski.

– A pewnie – powiedział don Hilario. – Cierpliwością i pracą ludzie się bogacą.

– Ale ja nie mam forsy, a moja żona znowu jest w ciąży – mówił dalej Ambrosio. – Więc nawet gdybym chciał, to już i tak nie mogę być cierpliwy.

Zdziwiony, zaciekawiony uśmieszek zaokrąglił twarz don Hilaria, który w dalszym ciągu wachlował się jedną ręką, a drugą zaczął sobie dłubać w zębach: dwoje dzieci to nic takiego, kiedy Ambrosio dojdzie do tuzina, tak jak on, to dopiero zobaczy.

– Więc dlatego zostawię pana samego z tym interesem – wyjaśnił Ambrosio. – Chciałbym, żeby mi pan zwrócił moją część. Bo mam zamiar pracować na własną rękę, don. Może będę miał więcej szczęścia.

A wtedy tamten jak nie zacznie skrzeczeć i chichotać, Amalio, i Ambrosio zamilkł, jakby chciał zetrzeć na proch wszystko, co go otaczało: trawę, drzewa, Amalitę Hortensję, niebo. Nie śmiał się. Patrzył na don Hilaria, który skręcał się na krześle, coraz szybciej się wachlując, i z całą powagą czekał, aż przestanie chichotać.

– Toś ty myślał, że masz pieniądze jak w banku, co? – ryknął wreszcie, ocierając pot z czoła, i znowu zaczął się krztusić ze śmiechu. – Że można wpłacać i podejmować forsę, kiedy ci się spodoba, co?

– I hohoho i hihihi – mówi Ambrosio. Płakał ze śmiechu, aż się cały zrobił czerwony, no i wreszcie już go zmęczył ten śmiech.

– To nie głupota i nie chytrość, ale sam nie wiem co – don Hilario uderzył pięścią w biurko, cały mokry od potu, z taką twarzą, jakby mu krew uderzyła do głowy. – Powiedz no, za kogo ty mnie masz. Za cwaniaka czy za idiotę?

– Najpierw się pan śmieje, a później gniewa – powiedział Ambrosio. – Ja nie wiem, o co panu chodzi, don.

– Jeżeli ci mówię, że interes robi klapę, to znaczy, że co przepada? – zaczął mi zadawać jakieś zagadki, Amalio, i ze współczuciem patrzył na Ambrosia. – Jeżeli ty i ja władujemy do łódki piętnaście tysięcy solów i łódź zatonie w rzece, to co zatonie razem z łodzią?

– „Trumny dla niewinnych duszyczek” nie zatonęły – sprzeciwił się Ambrosio. – Zakład stoi, jak stał, naprzeciwko mojego domu.

– Chcesz go sprzedać, odstąpić? – zapytał don Hilario. – Doskonale, choćby w tej chwili. Tylko musisz poszukać frajera, co by chciał go wziąć. Nie żeby ci zwrócił te trzydzieści tysięcy, cośmy tam włożyli, tego nawet wariat nie zrobi. Ale kogoś, kto by to wziął w prezencie, razem z pensją dla idioty i z tym, co jesteśmy winni stolarzom.

– To znaczy, że nie zobaczę ani jednego solą z tych piętnastu tysięcy, które panu dałem? – powiedział Ambrosio.

– Kogoś, kto by mi zwrócił przynajmniej to, co ci wypłaciłem jako zaliczkę – powiedział don Hilario. – Będzie tego już tysiąc dwieście solów, tu masz kwity. Co, może nie pamiętasz?

– Idź na policję, złóż na niego skargę – powiedziała Amalia. – Niech mu każą zwrócić twoje pieniądze.

Tego dnia, podczas gdy Ambrosio siedząc na połamanym krześle palił jednego papierosa za drugim, Amalia poczuła to nieokreślone pieczenie, to dojmujące ssanie w żołądku, takie jak w najgorszych chwilach spędzonych z Trinidadem: więc znowu, nawet i tutaj, zacznie się pasmo nieszczęść? W milczeniu jedli obiad, a potem zajrzała na plotki doña Lupe, ale widząc, że oboje są nie w humorze, zaraz się pożegnała. Wieczorem, kiedy się położyli, Amalia go spytała no i co teraz zrobisz. On jeszcze nie wie, Amalio, właśnie się zastanawia. Nazajutrz Ambrosio wyszedł raniutko i nie wziął nawet jedzenia na drogę. Amalia miała mdłości i kiedy koło dziesiątej przyszła doña Lupe, akurat wymiotowała. Właśnie opowiadała o wszystkim doñi Lupe, kiedy wrócił Ambrosio: jak to, nie pojechał do Tingo? A nie, „Górska Błyskawica” jest w remoncie. Poszedł do ogrodu i całe rano tam przesiedział, bardzo zamyślony. W południe Amalia go zawołała na obiad i kiedy jedli, nagle wpadł do domu jakiś mężczyzna. Stanął przed Ambrosiem, który nawet nie zdążył się podnieść: don Hilario.

– Dziś rano strzępiłeś sobie gębę na mnie, latałeś po całym mieście – fioletowy z gniewu, doña Lupe, i tak krzyczał, że Amalita Hortensja zaczęła płakać. – Rozgadywałeś na rynku, że Hilario Morales ukradł ci forsę.

Amalia znowu dostała mdłości, tak samo jak po śniadaniu. Ambrosio nawet nie drgnął: dlaczego nie wstał, dlaczego nic nie mówił? Nic, siedział jak przedtem i patrzył na tego grubasa, który wrzeszczał i wrzeszczał.

– Jesteś nie tylko głupi, jesteś bezczelny plotkarz – krzyczał. – Zachciało ci się rozgadywać ludziom, że pójdziesz ze skargą na policję? No to już, doskonale. Wstawaj, idziemy.

– Ja teraz jem obiad – zdołał mruknąć Ambrosio. – Czego pan chce, don, gdzie mam iść.

– Na policję – ryknął don Hilario. – Powiemy wszystko komendantowi. Zobaczymy, kto komu jest winien, ty niewdzięczniku.

– Niech pan się nie gniewa, don Hilario – poprosił Ambrosio. – Naopowiadali panu jakichś łgarstw. Niech pan nie wierzy plotkarzom. Proszę siadać, don, może piwka?

Amalia ze zdumieniem patrzyła na Ambrosia: uśmiechał się, podsuwał gościowi krzesło. Zerwała się z miejsca, pobiegła do ogrodu i wymiotowała w zarośla. Stamtąd słyszała, co mówi don Hilario: nie przyszedł na piwo, przyszedł, żeby postawić kropkę nad i, no wstawaj, idziemy na policję. I głos Ambrosia, coraz pokorniejszy, przymilny: dlaczego pan mu nie ufa, don, on się tylko użalał, że ma pecha, don.

– No więc na przyszłość żeby mi nie było gróźb ani gadania – powiedział don Hilario, już trochę spokojniejszy. I żebyś się nie ważył szargać mojego nazwiska.

Amalia widziała, jak się zbiera, idzie do drzwi, a na progu jeszcze raz się odwrócił i krzyknął: nie chce go widzieć u siebie, nie chce mieć za kierowcę takiego niewdzięcznika, jak ty, w poniedziałek może przyjść po wypłatę. No tak, znowu się zaczęło. Ale była bardziej zła na Ambrosia niż na don Hilaria i pędem przybiegła do domu:

– Dlaczego pozwoliłeś, żeby na ciebie wrzeszczał, dlaczego się poniżałeś. Dlaczego nie poszedł na policję, żeby go oskarżyć.

– Dla ciebie – powiedział Ambrosio patrząc na nią ze smutkiem. – Pomyślałem o tobie. Już zapomniałaś? Już nie pamiętasz, czemu jesteśmy w Pucallpa? To dla ciebie nie poszedłem na policję, dla ciebie się poniżyłem.

Rozpłakała się, prosiła, żeby jej wybaczył, a w nocy znowu wymiotowała.

– Dał mi sześćset solów odszkodowania – mówi Ambrosio.

– Nie wiem, jakeśmy za to przeżyli cały miesiąc. Przez cały czas chodziłem za pracą. W Pucalipa łatwiej znaleźć złoto niż pracę. W końcu trafiła mi się głodowa posada kierowcy autobusu w Yarinacocha. A niedługo potem dostałem tego najgorszego kopniaka, paniczu.

VI

Czy byłeś szczęśliwy w ciągu tych pierwszych miesięcy małżeństwa, Zavalita, kiedy nie widywałeś się ze starymi ani z rodzeństwem, kiedy prawie nic o nich nie wiedziałeś? Miesiące wyrzeczeń i długów, ale jakoś o nich zapomniałeś, a złych okresów w życiu się nie zapomina, myśli. Myśli: więc może i byłeś szczęśliwy, Zavalita. Może ta monotonia i to ciągłe oszczędzanie to było szczęście, może był szczęściem ten brak zapału i przekonania, i ambicji, to łagodne umiarkowanie we wszystkim. Nawet w łóżku, myśli. Pokój w pensjonacie wkrótce okazał się niewygodny. Doña Lucía pozwoliła Annie korzystać z kuchni, ale w takich godzinach, kiedy sama tam nic nie robiła, wobec czego Anna i Santiago musieli jadać posiłki bardzo wcześnie albo bardzo późno. Potem Anna i doña Lucía zaczęły się kłócić o łazienkę i o stół do prasowania, o miotełki i szczotki, o zniszczone firanki i pościel. Anna chciała wrócić do „La Maison de Santé”, ale nie było dla niej miejsca, i dopiero po dwóch czy trzech miesiącach znalazła pracę na pół etatu w klinice Delgado. Wtedy zaczęli się rozglądać za mieszkaniem. Wracając z „Kroniki” Santiago zastawał Annę nad ogłoszeniami w gazecie i kiedy się rozbierał, ona mu opowiadała, co robiła i gdzie była. To było jej szczęście, Zavalita: zakreślać ogłoszenia, dzwonić, pytać i targować się, obejrzeć z pięć czy sześć mieszkań po wyjściu z kliniki. A jednak to właśnie Santiago przypadkiem natrafił na domek krasnoludków w osiedlu Porta. Robił wywiad z kimś, kto mieszkał w Benavides, i idąc ulicą Diagonal odkrył to osiedle. Właśnie takie: czerwonawy f ront domów, maleńkie domki kranosludków stojące równymi szeregami wokół wysypanego żwirem prostokąta, małe okienka z kratami i okiennicami i geranie w ogródkach. Zobaczył ogłoszenie: mieszkanie do wynajęcia. Trochę się wahali, osiemset solów to sporo. Ale już mieli dość niewygody w pensjonacie i sprzeczek z doña Lucía i wzięli to mieszkanie. Po trochu umeblowali dwa puste pokoiki tanimi sprzętami kupionymi na raty.

Jeżeli Anna miała dyżur rano, Santiago budząc się zastawał przygotowane śniadanie, które trzeba było tylko odgrzać. Siedział w domu i czytał aż do chwili, kiedy musiał iść do redakcji, albo też wychodził załatwić jakieś sprawunki, a koło trzeciej wracała Anna. Jedli obiad, o piątej wychodził do pracy i wracał o drugiej w nocy. Anna przerzucała pisma, słuchała radia albo grała w karty z sąsiadką Niemką, mitomanką, która miała tysiąc różnych zawodów (raz była agentką Interpolu, raz na wygnaniu politycznym, to znowu okazywała się przedstawicielką konsorcjów europejskich, wysianą do Peru w jakiejś tajemniczej misji) i mieszkała sama, a w słoneczne dni opalała się w kostiumie kąpielowym na żwirowanym placyku. I sobotni rytuał, Zavalita, bo to był twój wolny dzień. Wstawali późno, jedli obiad w domu, szli na poranek do dzielnicowego kina, na spacer przez Malecones albo przez Parque Necochea, albo aleją Prado (o czym rozmawialiśmy? myśli, o czym rozmawiamy?), zawsze wybierając miejsca mniej uczęszczane, żeby nie natknąć się na Chispasa, na starych czy na Teté, na kolację wstępowali do taniej restauracji („Colinita”, myśli, a przed pierwszym „Gambrinus”), wieczorem znów dawali nurka do jakiegoś kina, na premierę, jeżeli starczało pieniędzy. Na początku wybierali filmy po połowie dla każdego z nich: meksykański po południu, kryminał albo western wieczorem. Teraz prawie wyłącznie meksykańskie, myśli. Zacząłeś ustępować dla świętego spokoju czy dlatego, że już i na tym ci przestało zależeć, Zavalita? Którejś soboty pojechali na cały dzień do Ica, do rodziców Anny. Nie składali wizyt, nie chodzili do nikogo, nie mieli przyjaciół.

Nie wróciłeś już z Carlitosem do ”Negro-Negro”, Zavalita, już nigdy nie poszedłeś z kumplami oglądać na cudzy koszt występów w kabarecie, już się nie włóczyłeś po spelunkach. Nie prosili cię, nie nalegali, a kiedyś zaczęli z niego żartować: spoważniałeś, Zavalita, zmieszczaniałeś, Zavalita. Czy Anna była szczęśliwa, jesteś szczęśliwa, Anita? I jej głos w ciemności, podczas jednej z ich miłosnych nocy: nie pijesz, nie latasz za dziewczynami, pewnie, że jestem, kochanie. Kiedyś Garlitos przyszedł do redakcji bardziej zalany niż zwykle; przysiadł na biurku Santiago i patrzył na niego w milczeniu, z wyrzutem: już tylko w tym grobowcu mogą się zobaczyć i porozmawiać, Zavalita. W kilka dni później Santiago zaprosił go na obiad do domku krasnoludków. Przyjdź razem z Chinką, Garlitos, i myślał co powie Anna, co na to Anna: nie, pokłócili się z Chinką. Przyszedł sam i obiad ciągnął się jak guma, nafaszerowany kłamstwami. Garlitos czuł się nieswojo, Anna patrzyła na niego nieufnie, rozmowa więdła, zanim zdążyła się rozkręcić na jakikolwiek temat. Od tego czasu Garlitos więcej do nich nie przychodził. Myśli: pójdę cię odwiedzić, słowo.

Świat był maleńki, ale Lima duża, a Miraflores nieskończenie wielkie, Zavalita: mieszkali sześć, osiem miesięcy w tej samej dzielnicy i ani razu nie spotkali starych ani Chispasa, ani Teté. Pewnego wieczoru Santiago kończył artykuł w redakcji, kiedy ktoś go poklepał po ramieniu: cześć, piegus. Poszli do kawiarni na Colmena.

– W sobotę nasz ślub, chudy – powiedział Popeye. – Dlatego do ciebie przyszedłem.

– Wiem, czytałem w gazecie – powiedział Santiago. – Wszystkiego najlepszego, piegus.

– Teté chce, żebyś był jej świadkiem na cywilnym – powiedział Popeye. – Zgadzasz się, prawda? Musicie koniecznie przyjść, ty i Anna.

– Pamiętasz tę scenę wtedy w domu – powiedział Santiago. – Chyba się domyślasz, że od tego czasu nie widziałem się z rodziną.

– Wszystko załatwione, przekonaliśmy twoją starą – czerwona twarz Popeye’a rozjaśniła się braterskim, optymistycznym uśmiechem. – Ona chce, żebyście przyszli. No i twój stary też, nawet nie ma co gadać. Będą bardzo serdeczni dla Anny, zobaczysz.

Już jej przebaczyli, Zavalita. Pewno przez te wszystkie miesiące stary co dzień jęczał czemu chudzina nie przychodzi, czemu się gniewasz i obrażasz, i wymawiał mamie, i setki razy zrzucał na nią winę, pewnie bywało i tak, że wieczorem podjeżdżał samochodem na aleję Tacna, żeby widzieć, jak wychodzisz z „Kroniki”. Pewnie rozmawiali i sprzeczali się, i mama płakała, aż wreszcie przywykli do myśli, że się ożeniłeś, i to z kim; aż wreszcie przebaczyli nam, tobie przebaczyli, Anita. Wybaczamy jej, że omotała i ukradła nam chudzinę, wybaczamy jej tę domieszkę kolorowej krwi: niech przyjdzie.

– Zrób to dla Teté, a zwłaszcza dla twojego starego – nalegał piegus. – Sam wiesz, jak on cię kocha, chudy. I Chispas też, nawet on, mówię ci. Jeszcze dzisiaj mi mówił niech mądrala przestanie się zgrywać i niech przyjdzie.

– Bardzo mi będzie miło być świadkiem Teté, piegus. – Więc Chispas też ci wybaczył, Anita: dzięki, Chispas. – Musisz mi objaśnić, co mam podpisać i gdzie.

– No i mam nadzieję, że będziecie do nas zaglądali, nie? – powiedział Popeye. – Na nas nie masz się o co gniewać, ani Teté, ani ja nie zrobiliśmy wam nic złego, prawda? My oboje uważamy, że Anna jest ogromnie miła.

– Ale na ślub nie przyjdziemy, piegus – powiedział Santiago. – Nie gniewam się ani na starych, ani na Chispasa. Po prostu nie chcę drugiej takiej sceny jak wtedy.

– Nie no, stary, nie bądź taki uparty – powiedział Popeye. – Twoja matka ma różne przesądy, jak wszyscy, ale w gruncie rzeczy to bardzo dobra kobieta. Zrób to dla Teté, chudy, przyjdźcie na ślub.

Popeye już rzucił to przedsiębiorstwo, w którym pracował po zrobieniu dyplomu, zespół, który utworzyli razem z trzema kolegami, nieźle prosperuje, chudy, mają już nawet klientów. Ale jest bardzo zajęty, nie tyle w pracy ani nawet nie ze względu na bliskie wesele – tu poufale szturchnął cię łokciem, Zavalita – tylko że zaczął się parać polityką: jakbym nie miał co zrobić z czasem, no nie chudy?

– Polityką? – powiedział Santiago mrugając oczyma. – Zajmujesz się polityką, piegus?

– Belaúnde podbije świat – zaśmiał się Popeye pokazując znaczek w klapie. – Nie wiedziałeś? Jestem nawet w Okręgowym Komitecie Ruchu Ludowego. Chyba nie czytasz gazet.

– Nigdy nie czytam wiadomości politycznych – powiedział Santiago. – O niczym nie wiedziałem.

– Belaúnde był moim profesorem na uczelni – powiedział Popeye. – W najbliższych wyborach go wywindujemy, to wspaniały gość, mówię ci.

– A co na to twój ojciec? – uśmiechnął się Santiago. Przecież on jest w dalszym ciągu senatorem Odrii, no nie?

– W naszej rodzinie panuje demokracja – zaśmiał się Popeye. – Czasem się trochę posprzeczamy ze starym, ale tak po przyjacielsku. Ty nie jesteś sympatykiem Belaúndego? ‘Sam widziałeś, zarzucają nam lewicowość, chociażby dlatego powinieneś być po jego stronie. A może jeszcze ciągle jesteś komunistą?

– Już nie – powiedział Santiago. – Jestem niczym i nie chcę słyszeć o polityce. Nudzi mnie to.

– To źle, chudy – skarcił go życzliwie Popeye. – Jeżeli każdy będzie tak myślał, nigdy nic się nie zmieni w tym kraju.

Tej nocy, kiedy Santiago opowiadał, Anna słuchała go bardzo uważnie, z oczyma iskrzącymi się ciekawością: oczywiście nie pójdą na ten ślub, Anita. A ona oczywiście że nie, ale on powinien iść, kochanie, to twoja siostra. Poza tym mogą powiedzieć Anna go nie puściła, jeszcze bardziej ją znienawidzą, on musi iść. Nazajutrz rano, kiedy Santiago jeszcze leżał w łóżku, w domku krasnoludków zjawiła się Teté: włosy nakręcone na lokówki widoczne pod chusteczką, wysoka, ubrana w spodnie, radosna. Zachowywała się tak, jakbyście się nigdy nie rozstawali, Zavalita: zaśmiewała się widząc, jak zapalasz kuchenkę, żeby odgrzać śniadanie, dokładnie oglądała oba pokoiki, przerzucała książki, nawet pociągnęła za łańcuszek w ubikacji, żeby sprawdzić, czy dobrze działa. Wszystko jej się podobało: domki jak dla lalek, takie czerwoniutkie, takie do siebie podobne, wszystko maleńkie, wszystko urocze.

– Przestań robić bałagan, bo twoja bratowa będzie się na mnie złościć – powiedział Santiago. – Usiądź i porozmawiajmy.

Teté usiadła na niskiej półce z książkami, ale w dalszym ciągu rozglądała się zachłannie po mieszkaniu. Czy jest zakochana w piegusie? No pewnie, ty idioto, myślisz, że by wyszła za niego, gdyby nie była? Przez jakiś czas będą mieszkali razem z rodzicami Popeye’a, póki nie zostanie wykończony dom, w którym będą mieli mieszkanie, to mieszkanie dali im w prezencie rodzice piegusa. Miodowy miesiąc? Najpierw pojadą do Meksyku, a potem do Stanów Zjednoczonych.

– Mam nadzieję, że mi będziesz przysyłała widokówki – powiedział Santiago. – Całe życie marzyłem o podróżach, a jak dotąd wyjeżdżałem tylko do Ica.

– Nawet nie zadzwoniłeś do mamy na jej urodziny, wylała całe morze łez przez ciebie – powiedziała Teté. – Ale chyba w niedzielę przyjdziesz razem z Anną.

– Będę twoim świadkiem, musi ci to wystarczyć – powiedział Santiago. – Nie przyjdziemy ani do kościoła, ani do domu.

– No nie wygłupiaj się, mądralo – powiedziała Teté ze śmiechem. – Namówię Annę i zrobimy ci kawał, ha, ha, ha. A jak się uprę, to Anna przyjdzie na moje showers i w ogóle, zobaczysz.

I rzeczywiście, Teté wpadła jeszcze raz po południu i kiedy Santiago wychodził do „Kroniki”, siedziały razem z Anną i paplały jak najlepsze przyjaciółki. Wrócił z pracy i Anna przywitała go uśmiechem: spędziły razem całe popołudnie, Teté jest bardzo miła, przekonała ją. Czy nie lepiej się wreszcie pogodzić z twoją rodziną, kochanie?

– Nie – powiedział Santiago. – Lepiej nie. Nie mówmy już o tym.

Ale aż do niedzieli dzień i noc kłócili się ciągle o to samo, no jak, kochanie, namyśliłeś się, pójdą? Anna obiecała Teté, że tak, kochanie, i w sobotę wieczorem poszli spać skłóceni. W niedzielę raniutko Santiago pobiegł zatelefonować z apteki.

– Co się tak grzebiecie? – powiedziała Teté. – Umówiłyśmy się z Anną, że będziecie do ósmej, żeby mi pomóc. Chcesz, żeby Chispas po was przyjechał?

– Nie przyjdziemy – powiedział Santiago. – Ściskam cię i pamiętaj o widokówkach, Teté.

– Myślisz, że cię będę błagać, ty idioto? – powiedziała Teté. – Jesteś zakompleksiony. Przestań się wygłupiać i zaraz przychodź, bo jak nie, to cię nie chcę znać, mądralo.

– Jak się będziesz złościć, to zbrzydniesz, a przecież musisz ślicznie wyglądać, bo ci będą robić zdjęcia – powiedział Santiago. – Całuję cię, Teté, i wpadnijcie do nas, jak wrócicie z podróży.

– Nie bądź taki obrażalski – zdążyła jeszcze powiedzieć Teté. – Przyjdź, przyjdźcie razem z Anną. Zrobili chupe specjalnie dla ciebie, idioto.

Zanim wrócił do domku krasnoludków, poszedł do kwiaciarni na ulicy Larco i posłał Teté pęk róż. Najserdeczniejsze życzenia od Anny i Santiago, myśli. Anna była obrażona i nie odzywała się do niego aż do wieczora.

– Nie dla forsy? – powiedziała Queta. – No więc dlaczego? Ze strachu?

– Jak czasem – powiedział Ambrosio. – A czasem to raczej z litości. Przez wdzięczność, z szacunku. Nawet z przyjaźni, na tyle, co można. Wiem, że mi pani nie wierzy, ale tak jest. Słowo.

– Nigdy się nie wstydzisz? – powiedziała Queta. – Ludzi, przyjaciół. A może im też opowiadasz to samo co mnie?

W półmroku zobaczyła gorzkawy uśmiech na jego twarzy; okno od ulicy było otwarte, ale nie było wiatru i w nieruchomym, jasnym powietrzu jego nagie ciało zaczynało się pocić. Queta odsunęła się trochę.

– Nie mam tu przyjaciół, takich jak w mojej wsi to ani jednego – powiedział Ambrosio. – Tylko znajomych, jak ten, co teraz jest za kierowcę u don Cayo, albo jak Hipólito, ten drugi z obstawy. Oni nie wiedzą. A nawet jakby wiedzieli, to co. Oni by w tym nie widzieli nic złego, rozumie pani? Mówiłem pani, jak to było z Hipolitem i aresztowanymi, nie? Więc czemu bym miał się wstydzić przed nimi?

– A mnie nigdy się nie wstydzisz? – powiedziała Queta.

– Pani nie – powiedział Ambrosio. – Pani nie będzie o tym plotkowała na prawo i lewo.

– A czemu nie? – powiedziała Queta. – Przecież mi nie płacisz za dochowanie tajemnicy.

– Bo pani nie chce, żeby ktoś wiedział, że ja tu przychodzę – powiedział Ambrosio. – Dlatego nie będzie pani rozgadywać.

– A gdybym opowiedziała wariatce to samo, co ty mi opowiadasz? – powiedziała Queta. – Co byś zrobił, jakby naplotkowała wszystkim znajomym?

Zaśmiał się cichutko i układnie w swoim mrocznym kącie. Leżał na plecach, z papierosem w ustach, i Queta widziała obłoczki dymu, nakładające się na siebie w spokojnym powietrzu. Nie było słychać żadnego głosu, nie przejeżdżały auta, czasami tylko dochodziło do ich uszu tykanie zegarka, rozpływało się gdzieś i za chwilę rozlegało się znowu.

– To bym tu więcej nie wrócił – powiedział Ambrosio. – I straciłaby pani dobrego klienta.

– Już i tak prawie że straciłam – zaśmiała się Queta. – Dawniej przychodziłeś raz na miesiąc, raz na dwa miesiące. A teraz jak długo cię nie było? Pięć? Nawet więcej. Co się stało? Złote Jajo?

– Taka godzinka z panią to dwa tygodnie mojej pracy wyjaśnił Ambrosio. – To nie jest przyjemność na co dzień. I pani też nie zawsze jest w domu. W tym miesiącu przychodziłem trzy razy i pani nie było.

– Co by ci zrobił, jakby wiedział, że tu przychodzisz? – powiedziała Queta. – Złote Jajo.

– To nie jest tak, jak pani myśli – powiedział Ambrosio szybko, z całą powagą. – To nie żaden łobuz ani tyran. Prawdziwy wielki pan, już pani mówiłem.

– Co by ci zrobił? – nalegała Queta. – Gdybym go tak kiedy spotkała w San Miguel i powiedziała a twój Ambrosio co zarobi u ciebie, to przepuszcza ze mną.

– Pani go zna tylko z takich okazji i dlatego pani się myli – powiedział Ambrosio. – A on ma jeszcze i drugą twarz. Jest dobry, to wielki pan. Nie można go nie szanować.

Queta zaśmiała się głośniej i spojrzała na Ambrosia: wziął następnego papierosa i w krótkotrwałym blasku zapałki ukazały się jego nasycone oczy, poważna, spokojna twarz, połyskujące od potu czoło.

– Ciebie też przekabacił – powiedziała miękko. – To nie dlatego, że ci płaci i nie ze strachu. Ty lubisz być razem z nim.

– Lubię szoferowanie u niego – powiedział Ambrosio. Mam swój pokój, zarabiani więcej niż przedtem i wszyscy mnie dobrze traktują.

– A jak ściągą spodnie i mówi teraz rób swoje? – zaśmiała się Queta. – I to też lubisz?

– To nie jest tak, jak pani myśli – powtórzył Ambrosio powoli. – Wiem, co pani sobie wyobraża. Nieprawda, to nie tak.

– A jak nie chcesz, a jak nie możesz? – powiedziała Queta. – Mnie się czasami nie chce, ale co mi tam, rozkładam nogi i dobrze. Ale ty?

– Wtedy jest bardzo przykro – szepnął Ambrosio. – I mnie, i jemu też. Pani myśli, że to tak co dzień. Nie, czasem to nawet i nie będzie raz w miesiącu. Tylko jak mu się coś nie powiedzie. Ja już wiem, widzę, jak wsiada do samochodu i zaraz sobie mówię coś mu się nie udało. Robi się blady, oczy mu się zapadają, głos ma taki dziwny. Zawieź mnie do Ancón, mówi. Albo jedziemy do Ancón. Albo do Ancón. To już wtedy wiem. Przez całą drogę ani słowa. Jakby tak popatrzeć na jego minę, to by pani powiedziała ktoś mu umarł albo go zawiadomili, że ktoś mu umrze jeszcze dziś wieczór.

– No a ty co wtedy, co ty czujesz? – powiedziała Queta. – Kiedy on ci mówi jedziemy do Ancón.

– A pani czuje obrzydzenie, kiedy don Cayo mówi dziś wieczorem przyjedź do San Miguel? – zapytał Ambrosio bardzo cicho. – Kiedy pani Hortensja przysyła po panią.

– Teraz już nie – zaśmiała się Queta. – Wariatka ta moja przyjaciółka, zaprzyjaźniłyśmy się. To raczej my się z niego śmiejemy. Myślisz już się zaczyna ta udręka, czujesz, że go nienawidzisz?

– Myślę o tym, co będzie, jak przyjedziemy do Ancón, i robi mi się niedobrze – poskarżył się Ambrosio i Queta zobaczyła, że obmacuje sobie żołądek. – O, tu mi niedobrze, coś mi się zaczyna wywracać. I strach, i żal, i złości mnie to. Myślę może dzisiaj tylko będziemy rozmawiali.

– Rozmawiali? – zaśmiała się Queta. – To on cię czasem zabiera tylko na gadkę?

– Wchodzi z tą swoją miną jak z pogrzebu, zasuwa firanki i nalewa sobie kieliszek – powiedział Ambrosio zdławionym głosem. – A ja wiem, że go coś w środku gryzie, coś go zżera. On mi opowiadał, wie pani? Nawet płakał przede mną, widzi pani?

– Pośpiesz się, wykąp się, posmaruj się? – wyrecytowała Queta popatrując na niego. – Co on robi, co ci każe robić?

– Twarz mu się robi coraz bardziej blada i brakuje mu głosu – mruknął Ambrosio. – Siada, mówi usiądź. Pyta mnie o różne rzeczy, rozmawia. Robi tak, żeby była rozmowa.

– Opowiada ci o kobietach, o różnych świństwach, pokazuje fotografie i takie różne pisma? – nalegała Queta. – Bo ja to tylko rozkładam nogi. Ale ty?

– Opowiadam mu o sobie – poskarżył się Ambrosio. – O Chincha, i jak byłem mały, i o mojej matce. I o don Cayo, on mi każe mówić, wypytuje o wszystko. On tak robi, żebym się poczuł jego przyjacielem, rozumie pani?

– Żebyś się nie bał, żebyś się czuł swobodny – powiedziała Queta. – Kot z myszą. Ale ty?

– Zaczyna opowiadać o swoich sprawach, o swoich zmartwieniach – mruknął Ambrosio. – I pije, wciąż pije. Ja też. I cały czas widzę po jego twarzy, że coś go zżera, coś gryzie.

– Ty mu wtedy mówisz po imieniu? – powiedziała Queta. – Wtedy to masz śmiałość, co?

– Pani nie mówię po imieniu, chociaż od dwóch lat już tu przychodzę, nie? – poskarżył się Ambrosio. – Z niego wtedy wychodzą wszystkie zmartwienia, w interesach, w polityce, i zmartwienia z dziećmi. Mówi, mówi, i ja widzę wszystko, co się u niego dzieje, tam w środku. Mówi, że mu wstyd, sam mi to powiedział, wie pani?

– I o co tak płacze? – powiedziała Queta. – O to że ty?

– Czasem to tak będzie całymi godzinami – użalił się Ambrosio. – On mówi, a ja słucham, ja mówię, on słucha. I pijemy, aż poczuję, że już ani kropelki więcej.

– Bo ciągle nie jesteś gotów, co? – powiedziała Queta. – Tylko wódką cię podnieca?

– On czegoś dodaje do wódki – szepnął Ambrosio; głos mu zamierał, prawie ucichł, i Queta spojrzała na niego: zasłonił twarz ramieniem, jakby leżał na plaży, na słońcu. – Jak go na tym przyłapałem za pierwszym razem, to się zaraz zorientował, że ja wiem. I że się przestraszyłem. Czego pan mi tu dosypał?

– Nic takiego, to się nazywa yohimbina – powiedział don Fermín. – Patrz, do swojego kieliszka też wrzucam. Nic takiego, pijemy, pij.

– Czasem to ani wódka, ani yohimbina, ani nic – poskarżył się Ambrosio. – On sobie zdaje sprawę, ja to widzę. Ma takie oczy, że litość bierze, i taki głos. I pije, i pije. On przy mnie płakał, wie pani? Mówi wynoś się i zamyka się w swoim pokoju. Słyszę, jak rozmawia sam ze sobą, jak krzyczy. Z tego wstydu to mało nie zwariuje, wie pani?

– Gniewa się na ciebie, robi ci sceny zazdrości? – powiedziała Queta. – Myśli, że?

– To nie twoja wina, to nie twoja wina – jęczał don Fermín. – I moja też nie. Mężczyzna nie może działać na mężczyznę, ja wiem.

– Rzuca się na kolana, wie pani? – jęknął Ambrosio. – I tak się użala, a czasem to i płacze. Niech ja już będę tym, czym jestem, mówi, daj mi, niech ja już będę kurwą, Ambrosio. No widzi pani? Poniża się, cierpi. Niech ja dotknę, niech pocałuję, na kolanach, on przede mną, wie pani? Gorzej niż kurwa, wie pani?

Queta roześmiała się leniwie, przewróciła się znów na plecy i westchnęła.

– To dlatego ci go żal – mruknęła z głuchą złością. – A mnie raczej żal ciebie.

– Czasami to ani rusz – jęknął cichutko Ambrosio. – Myślę będzie na mnie zły, będzie szalał, będzie nie wiadomo co. Ale nie, nie. Idź, mówi, masz rację, zostaw mnie samego, wróć za dwie godziny, wróć za godzinę.

– A jeżeli możesz mu zrobić przyjemność? – powiedziała Queta. – To wtedy jest szczęśliwy, wyjmuje portfel i?

– Wtedy też mu wstyd – jęknął Ambrosio. – Idzie do łazienki, zamyka się i wcale nie wychodzi. Ja idę do drugiej, wchodzę pod prysznic, namydlam się. Tam jest gorąca woda i w ogóle. Wychodzę, a on jeszcze tam siedzi. I tak całe godziny, myje się, naciera kolońską wodą. Wychodzi blady i ani słowa. Idź do samochodu, mówi, ja zaraz zejdę. Zostawisz mnie w centrum, mówi, nie chce, żebyśmy razem jechali do jego domu. On się wstydzi, wie pani?

– Nie jest zazdrosny? – powiedziała Queta. – Myśli, że ty nigdy nic z kobietami?

– Nigdy o to nie pyta – powiedział Ambrosio odsłaniając twarz. – Ani co będę robił, jak mam wolne; tylko to, co mu sam opowiem. Ale ja wiem, co on by czuł, gdyby wiedział, że mam kobiety. To nie zazdrość, czy pani nie rozumie? Tylko wstyd, bałby się, że te kobiety się dowiedzą. Nic by mi nie zrobił, nie gniewałby się. Powiedziałby idź sobie, i tyle. Ja już wiem, on taki jest. On nie z tych, co zaraz by człowieka sklęli, on nie umie być niedobry dla służby. Powiedziałby trudno, masz rację, ale już sobie idź. On by cierpiał, ale tylko tyle by mi powiedział, wie pani? To prawdziwy pan, nie taki, jak pani myśli.

– Złote Jajo jest dla mnie jeszcze bardziej obrzydliwy niż Cayo Śmierdziel – powiedziała Queta.

Tej nocy, na początku ósmego miesiąca, poczuła bóle w krzyżu i Ambrosio, na pół śpiąc i niechętnie, masował jej plecy. Obudziła się rozpalona i taka słaba, że kiedy Amalita Hortensja zaczęła marudzić, ona też się rozpłakała na samą myśl o tym, że musi wstać. Usiadła na łóżku i zobaczyła na materacu plamy koloru czekolady.

– Myślała, że dziecko umarło tam w środku, w jej brzuchu – mówi Ambrosio. – Coś przeczuwała, bo zaczęła płakać i kazała się zaprowadzić do szpitala. No nie bój się, czego się boisz.

Postali w ogonku jak zwykle, przyglądając się sępom na dachu kostnicy, i doktor powiedział Amalii zostaniesz w szpitalu. Czemu z niej wychodzi krew, panie doktorze? Będą ci musieli przyspieszyć poród, kobieto, wytłumaczył doktor. Jak to przyspieszyć? a on nic, nic, to nic poważnego.

– No i została – mówi Ambrosio. – Przyniosłem jej jakieś rzeczy, oddałem Amalitę Hortensję doñi Lupe, a sam do pracy za kółkiem tego grata. Pod wieczór znów do niej poszedłem. Całe ramię i pośladek miała fioletowe od zastrzyków.

Położyli ją na zbiorowej sali: hamaki i prycze tak ściśnięte, że odwiedzający musieli stać w nogach łóżka, bo nie było miejsca, żeby podejść bliżej do chorego. Amalia cały ranek wyglądała przez długie zakratowane okno patrząc na budy tego osiedla, co się rozrastało tam dalej, za kostnicą. Doña Lupe przyszła ją odwiedzić z Amalita Hortensją, ale pielęgniarka jej powiedziała niech pani tu więcej nie przyprowadza małej. A ona prosiła donę Lupe jak tylko będzie pani mogła, niech pani zajrzy do domu, czy Ambrosio czego nie potrzebuje, i doña Lupe ależ oczywiście, i ugotuję mu coś na kolację.

– Jedna pielęgniarka mi powiedziała zdaje się, że będą ją musieli operować – mówi Ambrosio. – A czy to poważne? nie, nic takiego. Oszukali mnie, widzi pan, paniczu?

Po zastrzykach bóle ustały i gorączka spadła, ale przez cały dzień brudziła łóżko czekoladowymi plamami i pielęgniarka trzy razy zmieniała prześcieradła. Chyba cię będą operować, powiedział jej Ambrosio. Przestraszyła się: nie, ona nie chce. To dla jej dobra, ty głuptasie. A ona zaczęła płakać i wszyscy chorzy patrzyli na nich.

– Była taka udręczona, że zacząłem wymyślać jakieś łgarstwa – mówi Ambrosio. – Kupujemy razem z Pantaleónem ten wóz, właśnieśmy się dzisiaj umówili. Nawet mnie nie s kichała. Miała o, takie podkrążone oczy.

Przez całą noc nie spała, bo jeden z chorych ciągle kaszlał, a drugiego to się znowu bała, bo wiercił się w hamaku tuż obok i przez sen wygadywał różne takie słowa na jakąś kobietę. Będzie prosić, płakać, aż doktor się zgodzi: niech jej dają jeszcze więcej zastrzyków, niech dają lekarstwa, wszystko, co chcą, tylko niech pan nie operuje, doktorze, ona się tak nacierpiała ostatnim razem. Rano wszystkim chorym przynieśli kawę w blaszankach, ale jej nie. Przyszła pielęgniarka i nic nie mówiąc zrobiła jej zastrzyk. Amalia zaczęła prosić niech siostra zawoła doktora, musi z nim porozmawiać, musi go przekonać, ale pielęgniarka nie chciała: czy ona myśli, że ją będą operować dla własnej przyjemności, głupia? Potem razem z drugą pielęgniarką wyciągnęły jej łóżko aż pod drzwi sali i przeniosły ją na wózek, a kiedy zaczęły ją wieźć, usiadła i głośno wołała swego męża. Pielęgniarki uciekły, przyszedł doktor i bardzo się gniewał: co to za awantury, co się dzieje. Błagała go, opowiadała o tym, co było w Limie, co wtedy wycierpiała, a doktor kiwał głową: no dobrze, już dobrze, uspokój się. I tak dopóki nie zjawiła się ta sama pielęgniarka co rano: przyszedł twój maż, dość tych płaczów.

– Złapała mnie za rękę – mówi Ambrosio. – Niech mnie nie operują, ja nie chcę. Aż doktor stracił cierpliwość. Albo się zgodzisz, albo ją stąd zabieraj. No więc co miałem zrobić, paniczu?

Więc ją przekonywali, Ambrosio i jeszcze jedna pielęgniarka, starsza, taka dobra, milsza od tamtej, mówiła do Amalii tak serdecznie, tłumaczyła to dla twojego dobra i dla dziecka. W końcu ona powiedziała dobrze i że już będzie spokojna. Wtedy ją gdzieś zawieźli tym wózkiem. Ambrosio szedł za nią aż do drzwi drugiej sali i coś jej mówił, ale ona ledwo słyszała.

– Miała przeczucie, paniczu – mówi Ambrosio. – Bo inaczej czemu by tak się bała, tak rozpaczała.

Twarz Ambrosia zniknęła i drzwi się zamknęły. Zobaczyła, że doktor zakłada fartuch i rozmawia z drugim mężczyzną w białym ubraniu, w czapeczce i masce na twarzy. Pielęgniarki przeniosły ją z łóżka na stół. Prosiła podnieście mi głowę, bo się dusiła, ale nie zwracały na to uwagi tylko powiedziały tak, tak, spokojnie, wszystko w porządku. Tamci dwaj w białych fartuchach ciągle rozmawiali, a pielęgniarki kręciły się koło nich. Nad jej głową zapłonęła lampa, taka jasna, że musiała zamknąć oczy, i za chwilę poczuła, że znowu jej robią zastrzyk. Potem zobaczyła tuż nad sobą twarz doktora i usłyszała, jak mówi licz raz, dwa, trzy. Liczyła i czuła, że nie ma siły, żeby wydobyć głos.

– Musiałem iść do pracy, nie było rady – mówi Ambrosio. – Ją wzięli na stół, a ja wyszedłem ze szpitala, alem jeszcze zajrzał do doñi Lupę i ona powiedziała ach biedaczka, czemu żeś nie został, aż się skończy operacja. Więc wróciłem do szpitala, paniczu.

Wydawało jej się, że wszystko łagodnie się kołysze i ona też, tak jakby pływała w wodzie, i z trudem rozpoznała tuż obok wydłużone twarze Ambrosia i doñi Lupe. Chciała ich spytać: czy już po operacji? Opowiedzieć nic mnie nie boli, ale nie miała siły mówić,

– Nawet nie było gdzie usiąść – mówi Ambrosio. – I tak, na stojąco, wypaliłem wszystkie papierosy, jakie miałem. Potem przyszła doña Lupe i też czekała, a jej ciągle nie wywozili z tej sali.

Nie ruszała się, miała wrażenie, że przy najmniejszym ruchu zaczną ją przeszywać maleńkie igiełki. Nie czuła bólu, tylko ciężar, ociekającą potem, groźną zapowiedź bólu, a jednocześnie ogromne osłabienie, i docierały do niej, jakby z bardzo daleka, szepczące głosy Ambrosia, doñi Lupe, nawet głos pani Hortensji: urodziło się? chłopiec czy dziewczynka?

– Wreszcie wyszła pielęgniarka i odepchnęła mnie, proszę się odsunąć – mówi Ambrosio. – Gdzieś pobiegła, a jak wróciła, to coś niosła. Co się dzieje? Znowu mnie odepchnęła i zaraz wyszła druga. Z dzieckiem koniec, powiedziała, ale matkę może się uda uratować.

Ambrosio chyba płakał, a doña Lupe modliła się, naokoło Amalii biegali jacyś ludzie i coś do niej mówili. Ktoś się nad nią pochylił i poczuła czyjś oddech na ustach i czyjeś wargi na swojej twarzy. Myślą, że umrzesz, pomyślała, myślą, że umarłaś. Poczuła ogromne zdziwienie i bardzo jej było żal tych wszystkich ludzi.

– Jeżeli mówili, że może się uda, to znaczyło, że także może się nie udać i ona umrze – mówi Ambrosio. – Doña Lupe uklękła i zaczęła się modlić. A ja się oparłem o ścianę, paniczu.

Nie mogła się zorientować, ile czasu minęło, i ciągle słyszała rozmowy, ale słyszała także ciszę, długą i dzwoniącą. Ciągle zdawało jej się, że pływa, że się zanurza w wodzie i wypływa, i znów zanurza, i coraz to widziała twarz Amality Hortensji. Usłyszała: zanim wejdziesz do domu, wytrzyj dobrze nogi.

– Potem wyszedł doktor i położył mi rękę o, tu – mówi Ambrosio. – Zrobiliśmy wszystko, żeby uratować twoją żonę, ale Bóg ją zabrał, i jeszcze różne takie rzeczy mówił, paniczu.

Przyszło jej do głowy, że zaraz ją gdzieś będą ciągnąć, że się będzie dusić, i pomyślała nie spojrzę, nie powiem słowa, nie będzie się ruszała, tylko popłynie. Pomyślała: ty głupia, jak możesz słyszeć to, co już minęło? i znów się bała, i znów było jej strasznie żal.

– Velorio odbywało się w szpitalu – mówi Ambrosio. – Przyszli wszyscy kierowcy od Moralesa i z całej Pucallpa, i nawet ta kanalia don Hilario też mi składał kondolencje.

Było jej coraz bardziej żal, a tymczasem gdzieś się zagłębiała i zapadała z zawrotem głowy, i wiedziała, że wszystko, co słyszy, zostanie daleko poza nią, a ona, zanurzając się, spadając, może ze sobą zabrać tylko to uczucie straszliwego żalu.

– Pochowaliśmy ją w trumnie z naszego zakładu pogrzebowego – mówi Ambrosio. – Za miejsce na cmentarzu musiałem zapłacić nie wiem ile. Nie miałem pieniędzy. Kierowcy robili składkę i nawet ten łobuz don Hilario coś dał. Kiedy ją pogrzebałem, tego samego dnia ze szpitala przysłali rachunek. Umarła czy nie, ale rachunek trzeba było zapłacić. Tylko z czego, paniczu?

VII

– Jak to było, paniczu? – mówi Ambrosio. – Czy bardzo cierpiał?

To było w jakiś czas potem, jak Garlitos przechodził swój pierwszy kryzys, Zavalita. Pewnego wieczoru oświadczył w redakcji, ze zdecydowaną miną: przez miesiąc nie będę pił. Nikt w to nie wierzył, ale Garlitos skrupulatnie wypełniał dobrowolną kurację odwykową i przez cztery tygodnie nie wziął do ust kropli alkoholu. Co dzień przekreślał jedną cyfrę w swoim kalendarzu na biurku i pokazywał z triumfem: już dziesięć, już szesnaście. Pod koniec miesiąca powiedział: teraz sobie powetuję. Zaczął pić tego samego wieczora, jak tylko wyszedł z pracy, najpierw z Norwinem i Solórzano w winiarniach w centrum, potem z jakimiś dziennikarzami sportowymi, których spotkał po drodze, bo obchodzili urodziny jednego z nich, a o świcie pił na targowisku, jak sam później opowiadał, z nieznajomymi, którzy mu ukradli portfel i zegarek. Tego rana widziano go w redakcjach „Ostatnich Wiadomości” i „La Prensa”, jak prosił o pożyczkę, a po południu Arispe go spotkał w barze Zela, siedział przy stoliku, nos miał jak pomidor, oczy mu pływały, i pił sam, bez towarzystwa. Usiadł obok niego, ale nie mógł mu nic powiedzieć. To już nie to, że się zalał, opowiadał Arispe, on był po prostu przesiąknięty alkoholem. Wieczorem przyszedł do redakcji, poruszał się z ogromną ostrożnością i patrzył w przestrzeń. Zalatywało od niego nieprzespaną nocą, jakimiś trudnymi do określenia cocktailami, a na jego twarzy był ów rozedrgany niepokój, to dygotanie skóry na policzkach, na skroniach, na czole i brodzie: wszystko pulsowało. Nie odpowiadając na żarty pożeglował do swojego biurka i stał tam, ze strachem patrząc na maszynę do pisania. Nagle, z ogromnym wysiłkiem, podniósł ją na wysokość swojej głowy i bez słowa wypuścił z rąk: ten huk, Zavalita, i ta kupa klawiszy i śrubek. Kiedy podbiegli, żeby go powstrzymać, rzucił się do ucieczki, rycząc przy tym; rozrzucał zapisane kartki, kopał teczki z papierami, obijał się o krzesła. Następnego dnia poszedł do kliniki, pierwszy raz. A od tego czasu ile razy, Zavalita? Myśli: trzy.

– Chyba nie – mówi Santiago.- Zdaje się, że umarł we śnie. To było w miesiąc po ślubie Chispasa i Gary, Zavalita. Anna i Santiago dostali zawiadomienie i zaproszenie, ale nie poszli, nie dzwonili, nie posłali kwiatów. Popeye i Teté nie próbowali ich nawet namawiać. Zajrzeli kiedyś do domku krasnoludków, w kilka tygodni po powrocie z podróży poślubnej, i nie byli obrażeni. Opowiedzieli ze wszystkimi szczegółami o podróży po Meksyku i Stanach, a potem zabrali ich autem Popeye’a do Herradura, na milk-shakes. Przez cały ten rok widywali się co jakiś czas, to u nich w domu, to, raz kiedyś, w San Isidro, kiedy Popeye i Teté oblewali nowe mieszkanie. Od nich dowiadywałeś się o wszystkim, Zavalita: o zaręczynach Chispasa, o przygotowaniach do ślubu, o projektowanej podróży rodziców do Europy. Popeye’a pochłaniała działalność polityczna, towarzyszył Belaundemu w jego podróżach po prowincjach, a Teté spodziewała się dziecka.

– Chispas ożenił się w lutym, a stary umarł w marcu – mówi Santiago. – Właśnie mieli z mamą jechać do Europy, kiedy to się stało.

– Więc umarł w Ancón? – mówi Ambrosio.

– W Miraflores – mówi Santiago. – Tego lata nie wyjeżdżali do Ancón z powodu ślubu Chispasa. Jeździli tam tylko na weekendy, tak mi się zdaje.

To było niedługo potem, jak wzięliście do siebie Batuque, Zavalita. Któregoś dnia Anna wracając z kliniki przyniosła w pudełku od butów coś bardzo ruchliwego; otworzyła pudełko i Santiago zobaczył wyskakującą stamtąd białą kulkę: ogrodnik go jej podarował i był taki miły, że nie mogła nie wziąć, kochanie. Na początku to była męka, powód ciągłych awantur. Siusiał w pokoju, na łóżkach, w łazience, i kiedy Anna, chcąc go nauczyć porządku, dawała szczeniakowi klapsa i pakowała mu pyszczek w zostawioną przez niego kałużę, Santiago zaczynał go bronić i zaraz się kłócili, a kiedy Batuque brał się do obgryzania jakiejś książki i Santiago dawał mu klapsa, to Anna go broniła i też się kłócili. Wkrótce się nauczył: drapał w drzwi od ulicy, kiedy chciał siusiać, a na półkę z książkami patrzył jak zahipnotyzowany. Przez pierwsze dni spał w kuchni, na gołej podłodze, ale skomlał po nocach i piszczał pod drzwiami ich sypialni, więc zrobili mu legowisko w kącie, tam gdzie stały buty. Po trochu wywalczył sobie prawo wchodzenia na łóżko. Tego ranka wpakował się do skrzynki z brudną bielizną i właśnie usiłował wyleźć, Zavalita, a ty mu się przyglądałeś. Wdrapywał się, zaczepiał łapy o brzeg skrzynki, zawisnął całym ciężarem, a skrzynka zaczęła się chwiać i w końcu się przewróciła. Na kilka sekund znieruchomiał, a potem merdając ogonkiem ruszył na spotkanie wolności, i właśnie w tym momencie pukanie do okna i twarz Popeye’a.

– Twój tata, chudy był zdyszany, Zavalita, twarz miał czerwoną, pewno jechał na pełny gaz. – Chispas do mnie dzwonił przed chwilą.

Byłeś w piżamie, nie mogłeś znaleźć kalesonów, zaplątałeś się w nogawkach spodni, a kiedy pisałeś kartkę do Anny, ręka ci drżała, Zavalita.

– Szybciej – mówił Popeye stojąc w drzwiach. – Szybciej, chudy.

Przyjechali do Kliniki Amerykańskiej jednocześnie z Teté. Nie było jej w domu, kiedy Popeye odebrał telefon od Chispasa, była w kościele, i miała w jednej ręce kartkę od Popeye’a, a w drugiej woalkę i książeczkę do nabożeństwa. Stracili trochę czasu błądząc po korytarzach, aż wreszcie, za jakimś zakrętem zobaczyli Chispasa. Jak przebieraniec, myśli: czerwono-biała kurtka od piżamy, nie zapięte spodnie, marynarka innego koloru, i bez skarpetek. Obejmował ramieniem żonę, Gary płakała, i był tam jeszcze jakiś lekarz, który poruszał ustami z ponurym wyrazem twarzy. Wyciągnął do ciebie rękę, Zavalita, a Teté zaczęła głośno płakać. Umarł, zanim go przywieźli do kliniki, orzekli lekarze, prawdopodobnie nie żył już rano, kiedy mama przyszła go obudzić i zobaczyła, że leży nieruchomo, sztywny, z otwartymi ustami.

To było we śnie, mówili, nie cierpiał. Ale Chispas zapewniał, że kiedy on i Gary razem ze służącym przenosili go do auta, wtedy jeszcze żył, jeszcze można było wyczuć tętno. Mama była w ambulatorium i kiedy wszedłeś, właśnie robili jej zastrzyk na uspokojenie: mówiła od rzeczy, a kiedy ją uściskałeś, zawyła. Niedługo potem usnęła i teraz najgłośniej krzyczała Teté. Potem zaczęła się schodzić służba, potem Anna, a ty, Popeye i Chispas aż do wieczora załatwialiście formalności, Zavalita. Karawan, myśli, cmentarz, ogłoszenia w gazetach. Wtedy na nowo pogodziłeś się z rodziną, Zavalita, od tego czasu już z nimi nie zrywałeś. Przy załatwianiu tych wszystkich spraw Chispasowi od czasu do czasu wyrywał się krótki szloch, myśli, miał w kiszeni proszki uspokajające i ssał je jak cukierki. Pod wieczór przyjechali do domu, a w ogrodzie, w salonie, w gabinecie było pełno ludzi. Mama już wstała i pilnowała przygotowań do ceremonii. Nie płakała, była nieumalowana i wyglądała bardzo staro, a koło niej kręciły się Teté, Gary i ciotka Eliana, i ciotka Rosa, a także Anna, Zavalita. Myśli: także Anna. Ludzie ciągle napływali, przez całą noc ktoś przychodził i wychodził, szepty, dym i pierwsze wieńce. Stryj Clodomiro całą noc siedział koło trumny, milczący, wyprostowany, z twarzą jak wosk, a kiedy się wreszcie i zbliżyłeś, żeby na niego spojrzeć, już świtało. Okno było zasłonięte i nie widziałeś jego twarzy, myśli: tylko ręce złożone na piersi, jego najwytworniejszy garnitur i gładko przyczesane włosy.

– Nie widziałem go prawie dwa lata – mówi Santiago. – Odkąd się ożeniłem. I nie to mnie najbardziej zmartwiło, że umarł. – Wszyscy musimy umrzeć, prawda, Ambrosio? Tylko że umarł myśląc, że jestem z nim skłócony.

Pogrzeb odbył się następnego dnia, o trzeciej po południu. Przez całe rano nadchodziły depesze, karty, kwity za mszę, ofiary, wieńce, a dzienniki opublikowały wiadomość w czarnych ramkach. Było bardzo dużo ludzi, tak, Ambrosio, nawet ktoś z pałacu prezydenckiego, a kiedy wchodzili na cmentarz, szarfę nieśli przez chwilę minister od Prado, minister Odrii, przywódca apristowski i jeszcze jakiś od Belaúnde. Stryj Clodomiro, Chispas i ty staliście w bramie cmentarza przyjmując kondolencje, co trwało przeszło godzinę, Zavalita. Cały następny dzień Anna i Santiago spędzili w Miraflores.

Mama była w swoim pokoju, gdzie ciągle przychodzili krewni, a kiedy zobaczyła ich dwoje, uściskała i ucałowała Annę, a Anna ją, i obie się popłakały. Myśli: taki jest świat, Zavalita. Myśli: taki? Po południu przyszedł stryj Clodomiro i siedział w salonie razem z Popeve’em i Santiago: wydawał się roztargniony, zatopiony w swoich myślach, i kiedy go o coś pytano, odpowiadał prawie niedosłyszalnymi monosylabami. Nazajutrz ciotka Eliana zabrała mamę do siebie do Chosica, aby uniknęła najazdu gości.

– Po jego śmierci już się nie kłóciłem z rodziną – mówi Santiago. – Widujemy się bardzo rzadko, ale żyjemy ze sobą w zgodzie, chociaż z daleka.

– Nie – powtórzył Ambrosio. – Ja tu nie przychodzę się kłócić.

– W porządku, bo już chciałam wołać Robertita, on jest dobry na takich, ci się lubią kłócić – powiedziała Queta. – Gadaj wreszcie, po jaką cholerę cię tu przyniosło, albo się zabieraj.

Nie byli nadzy, nie leżeli na łóżku, nie zgasili światła. Z dołu dochodził taki sam jak zwykle gwar muzyki, niewyraźnych głosów przy barze, chichotów w saloniku. Ambrosio siedział na łóżku i Queta widziała go w stożku światła, jego spokojną, mocną sylwetkę, granatowy garnitur, czarne półbuty z wąskimi nosami i biały kołnierzyk nakrochmalonej koszuli. Widziała jego skamieniałą desperację, obłędny gniew tkwiący w głębi oczu.

– Pani dobrze wie, że mi chodzi o nią – Ambrosio patrzył jej prosto w twarz, nawet nie mrugnął. – Pani mogła coś zrobić i nic pani nie zrobiła. Pani jest jej przyjaciółką.

– Ja mam dosyć własnych zmartwień – powiedziała Queta. – Nie chcę o tym mówić, ja tu przychodzę zarabiać pieniądze. Idź sobie i więcej mi się nie pokazuj. Ani tu, ani u mnie w domu.

– Pani powinna była coś zrobić – powtórzył uparty, twardy i zmieniony głos Ambrosia. – Dla własnego dobra.

– Dla mojego dobra? – powiedziała Queta; stała oparta plecami o drzwi, wziąwszy się pod boki.

– To znaczy, dla jej własnego dobra – mruknął Ambrosio. – Przecież pani sama mówiła, że to pani przyjaciółka, że pani ją lubi, chociaż taka wariatka, nie?

Queta zrobiła parę kroków, usiadła na jedynym krześle, naprzeciwko niego. Założyła nogę na nogę, przyglądała mu się badawczo, a on pierwszy raz wytrzymał jej spojrzenie nie spuszczając oczu.

– Przysłał cię Złote Jajo – powiedziała Queta powoli. – Dlaczego ci nie kazał iść do niej? Ja nic do tego nie mam. Powiedz temu pedałowi, żeby mnie nie pakował w swoje sprawy. Ona to ona, a ja to ja.

– Mnie nikt nie przysłał, on nawet nie wie, że ja panią znam – powiedział Ambrosio bardzo spokojnie, patrząc na nią. – Przyszedłem pogadać. Po przyjaźni.

– Po przyjaźni? – powiedziała Queta. – A kto ci powiedział, że ja się z tobą przyjaźnię?

– Niech pani jej powie, niech pani jej przemówi do rozsądku – mruknął Ambrosio. – Niech zrozumie, że bardzo źle postąpiła. Pani jej powie, że on już nie ma pieniędzy, interesy źle mu idą. Pani jej poradzi, żeby o nim na zawsze zapomniała.

– Złote Jajo znowu ją każe wsadzić? – powiedziała Queta. – Co ta kanalia jeszcze może jej zrobić?

– On jej nie kazał zamknąć, on ją wyciągnął z aresztu – powiedział Ambrosio nie podnosząc głosu, nie poruszając się. – Pomagał jej, opłacił szpital, dał forsę. A nie miał żadnego obowiązku, tylko tak, z litości. I więcej nie będzie dawał. Pani jej powie, że bardzo źle postąpiła. Niech mu więcej nie grozi,

– Wynoś się – powiedziała Queta. – Niech Złote Jajo sam się z nią dogaduje. To nie moja rzecz. Ani nie twoja, ty się w to nie mieszaj.

– Niech pani jej poradzi – powtórzył uparty, napięty głos Ambrosia. – Jak mu nie przestanie grozić, to źle na tym wyjdzie.

Queta zaśmiała się i zdała sobie sprawę, że jej śmiech jest wymuszony i nerwowy. Ambrosio patrzył na nią spokojnie, zdecydowany na wszystko, z tym cichym rozgorączkowanym wrzeniem w oczach. Milczeli obrzucając się wzrokiem, o pół metra od siebie.

– Na pewno nie on cię przysłał? – powiedziała wreszcie Queta. – Złote Jajo boi się biednej wariatki? Taki głupi, że się boi tej biduli? Przecież ją widział, wie, w jakim stanie ona jest teraz. I ty też wiesz. Ty też tam masz swoją wtyczkę, nie?

– I jeszcze to – zachrypiał Ambrosio. Ściągnął kolana, skulił się, widziała, jak jego palce wpijają się w uda. Głos mu się rwał. – Ja jej nic nie zrobiłem, do mnie nic nie miała.

A Amalia jej pomagała, była razem z nią we wszystkich nieszczęściach. No i po co ona to rozgadała.

– Co się stało – rzekła Queta; pochyliła się ku niemu: – Opowiedziała mu, że ty i Amalia?

– Że to moja kobita, że spotykamy się co niedziela, że to już tak całe lata i że ona jest w ciąży – jakby coś pękło w głosie Ambrosia i Queta pomyślała zaraz się rozpłacze. Ale nie: tylko głos płakał, oczy były suche, matowe, szeroko otwarte. – Bardzo źle postąpiła.

– No tak – powiedziała Queta prostując się. – Więc dlatego się wściekasz. Teraz już wiem, dlaczegoś tu przyszedł.

– Ale dlaczego? – w głosie Ambrosia brzmiała wciąż ta sama udręka. – Myślała, że w ten sposób go namówi? że uda jej się wyciągnąć więcej forsy? Dlaczego zrobiła takie świństwo?

– Bo biedna wariatka już naprawdę zwariowała – szepnęła Queta. – To ty tego nie wiesz? Ona chce wyjechać, ona musi wyjechać. To nie było ze złośliwości. Ona nie wie, co robi.

– Myślała jak mu opowiem, to będzie cierpiał – powiedział Ambrosio. Skinął głową, na moment zamknął oczy. Otworzył: – To go zaboli, to go rozłoży. Tak myślała.

– To przez tego skurwysyna, tego Lucasa, co się w nim zakochała, on jest teraz w Meksyku – powiedziała Queta. – Ty nie wiesz. Ciągle do niej pisze przyjedź, przywieź forsę, pobierzemy się. A ona mu wierzy, głupia. Już sama nie wie, co robi. To nie było ze złośliwości.

– Właśnie że tak – powiedział Ambrosio; uniósł dłonie i znowu, z dziką pasją, wbił je w uda, gniotąc spodnie. – Zrobiła mu krzywdę, cierpiał przez nią.

– Złote Jajo musi ją zrozumieć – powiedziała Queta. – Wszyscy się z nią obchodzili jak skurwysyny. Cayo Śmierdziel, Lucas, wszyscy, których przyjmowała u siebie w domu, wszyscy, dla których była miła i…

– On, on? – zachrypiał Ambrosio i Queta umilkła; jeszcze trochę, a rzuciłaby się do ucieczki, ale Murzyn nie ruszał się z miejsca. – On się z nią źle obszedł? No niech pani powie., co on jej zawinił? Czy jej coś zawdzięcza? Czy miał obowiązek jej pomagać? Czy nie dał jej forsy? On jeden był dla niej dobry i zrobiła mu takie świństwo. Ale już dosyć, skończyło się. Pani jej to powie.

– Już jej mówiłam – mruknęła Queta. – Nie pakuj się w takie historie, bo sama najwięcej oberwiesz. Kiedy się dowiedziałam, że Amalia jej opowiadała o tobie i że jest w ciąży, zaraz ją ostrzegłam. Uważaj, nie mów tej małej, że Ambrosio, uważaj, nie lataj z językiem do Złotego Jaja, nie gadaj, że Amalia. Nie pakuj się w awanturę, nie rób draki. To był żart, ona tego nie robi ze złośliwości, chce mieć forsę dla Lucasa. To wariatka, naprawdę.

– I to bez żadnego powodu, tylko dlatego, że był dobry i że jej pomógł – mruknął Ambrosio. – Gdyby o mnie nagadała Amalii, to by mi tak nie dojadło. Ale jemu. To było ze złości, z czystej złości.

– Nie dojadłoby ci, gdyby opowiedziała wszystko twojej dziewczynie – powiedziała Queta przyglądając mu się. – Ciebie obchodzi tylko Złote Jajo, tylko ten pedryl. Jesteś gorszy od niego. Wynoś się, już cię nie ma.

– Posłała list jego żonie – zachrypiał Ambrosio i Queta zobaczyła, jak się wstydzi, jak spuszcza głowę. – Jego małżonce. Twój mąż to i to, twój mąż z kierowcą, spytaj go, co czuje, kiedy Murzyn to i tamto, i tak na całe dwie strony. Jego żonie. No niech pani powie, czemu to zrobiła.

– Bo już całkiem zwariowała – rzekła Queta. – Bo chce wyjechać do Meksyku i nie wie, co robi, byle tylko…

– Telefonowała do niego do domu – zachrypiał Ambrosio, podniósł głowę i spojrzał w twarz Quety, a ona dostrzegła zastygłe w jego oczach szaleństwo, bezgłośne wrzenie. – Twoi krewni, twoi przyjaciele, twoje dzieci dostaną takie same listy. Takie jak żona. I twoi pracownicy też. Jedynemu, co się z nią dobrze obszedł, jedynemu człowiekowi, co jej pomógł, i to bez żadnego powodu.

– Bo jest w rozpaczy – powtórzyła Queta głośniej. – Chce mieć pieniądze, żeby wyjechać, i już. Niech on jej da, niech…

– Dał jej wczoraj – zachrypiał Ambrosio. – Bo cię ośmieszę, bo cię zniszczę, bo cię załatwię. Sam jej zawiózł. To nie tylko pieniądze na przejazd. Ona zwariowała, ona chce jeszcze oprócz tego sto tysięcy. No widzi pani? Niech pani z nią pomówi. Żeby go więcej nie napastowała. Niech pani jej powie, że to ostatni raz.

– Nic jej nie powiem – mruknęła Queta. – Mam to gdzieś, nie chcę nic więcej wiedzieć. Niech się pozabijają, ona i Złote Jajo, co mi zależy. Ja się nie będę pchała w takie sprawy. Ty się tu stawiasz, bo Złote Jajo cię wyrzucił, co? Wygrażasz mi tutaj, bo chcesz, żeby ten pedał ci przebaczył, żeby się nie wściekał o Amalię?

– Niech pani nie udaje głupiej, pani doskonale wie, jak jest – powiedział Ambrosio. – Ja tu nie przyszedłem, żeby się awanturować, ja chcę porozmawiać. Wcale mnie nie wyrzucił, wcale mnie tu nie przysyłał.

– Czemuś nic nie mówił na początku – powiedział don Fermín. – Mam dziewczynę, będziemy mieli dziecko, chcę się z nią ożenić. Powinieneś był mi wszystko opowiedzieć, Ambrosio.

– Tym lepiej dla ciebie – powiedziała Queta. – Przez tyle czasu spotykałeś się z nią po kryjomu, bo się bałeś Złotego Jaja, nie? No to już po kłopocie. Już wie i wcale cię nie zwolnił. Ona to zrobiła nie przez złośliwość. Nie pchaj się w te sprawy, niech sobie załatwiają sami.

– Wcale mnie nie wylał, wcale się nie wściekał, wcale na mnie nie krzyczał – zachrypiał Ambrosio. – Tylko się nade mną litował, przebaczył mi. Czy pani nie rozumie, że komuś takiemu jak on nie można robić świństw? Nie rozumie pani?

– Jak ci musiało być ciężko, Ambrosio, jak ty mnie musiałeś nienawidzić – powiedział don Fermín. – Przez tyle lat musiałeś ukrywać, że masz dziewczynę. Ile to lat, Ambrosio?

– Aż się poczułem jak ostatnia szmata, jak już sam nie wiem co – jęknął Ambrosio waląc pięścią o łóżko, i Queta jednym skokiem zerwała się z krzesła.

– Myślałeś, że się na ciebie pogniewam, ty biedny głupcze?

– powiedział don Fermín. – Nie, Ambrosio. Zabierz swoją dziewczynę z tego domu, miej z nią dzieci. Możesz tutaj pracować, jak długo zechcesz. I zapomnij o Ancón i o tym wszystkim, Ambrosio.

– Wie, jak się zabrać do ciebie – mruknęła Queta, idąc szybko do drzwi. – Wie, jaki jesteś. Nic nie powiem Hortensji. Sam jej powiedz. I niech tu więcej twoja noga nie postanie, ani tu, ani u mnie w domu, bo popamiętasz na całe życie.

– Dobra, już sobie idę, niech się pani nie boi, nie myślę przychodzić – mruknął Ambrosio podnosząc się; Queta otworzyła już drzwi i gwar z dołu słychać było o wiele wyraźniej. – Ale proszę ostatni raz. Niech jej pani poradzi, niech jej pani przetłumaczy. Żeby mu dała spokój, na zawsze, rozumie pani?

Za kierowcę w mikrobusie był jeszcze tylko trzy tygodnie, tyle, ile wytrzymał ten grat. Wóz wysiadł mu zupełnie pewnego ranka tuż przed Yarinacocha, dymił, dostał jakiejś mechanicznej czkawki i zakończył życie po krótkiej, zgrzytliwej agonii. Podnieśli maskę, silnik był do niczego. Biedaczysko, na co mu przyszło, powiedział szef, don Calixto. I do Ambrosia: jak tylko będę potrzebował szofera, to cię wezwę. W dwa dni potem zjawił się w chacie właściciel, don Alandro Pozo: tak, on wie, straciłeś pracę, umarła ci żona, kiepsko ci idzie. On ci bardzo współczuje, Ambrosio, ale to nie jest towarzystwo dobroczynności, musisz się wynieść. W zamian za zaległe komorne don Alandro zgodził się wziąć łóżko, stół, kołyskę i kuchenkę, a resztę rzeczy Ambrosio popakował w jakieś skrzynki i zaniósł doñi Lupe. Widząc, że jest taki przybity, doña Lupe zrobiła mu kawy: w każdym razie o Amalitę Hortensję nie musisz się martwić, tymczasem zostanie u niej. Ambrosio poszedł do Pantaleóna, ale tamten jeszcze nie wrócił z Tingo. Przyjechał pod wieczór i zastał Ambrosia na progu swojego domu, z nogami w błocie. Starał się go podnieść na duchu: no pewnie, może mieszkać razem z nim, póki mu nie dadzą jakiej pracy, A czy mi dadzą, Pantaleón? Ba, to prawda, że trudno o pracę, Ambrosio, a może byś spróbował gdzie indziej? Poradził mu, żeby wyjechał do Tingo albo do Huanuco. Ale Ambrosia aż ściskało w dołku na myśl o tym, że ma wyjechać stąd, gdzie tak niedawno umarła Amalia, paniczu, a poza tym co on by zrobił z Amalitą Hortensją. No więc usiłował zostać w Pucallpa. Jednego dnia pomagał przy wyładunku barek, drugiego wymiatał pajęczyny i zabijał szczury w „Magazynach Wong” i nawet robił przy dezynfekcji kostnicy, ale to wszystko ledwie starczało na papierosy. Gdyby nie Pantaleón i doña Lupe, to by wcale nie jadł. W końcu, robiąc dobrą minę do złej gry, poszedł któregoś dnia do don Hilaria: nie żeby się stawiać, paniczu, tylko żeby go błagać. On jest wykończony, don, może pan co zrobi dla niego.

– Mam komplet kierowców – powiedział don Hilario ze smutnym uśmiechem. – Przecież dla ciebie nie będę kogoś wyrzucał z pracy.

– To niech pan zwolni tego idiotę z zakładu pogrzebowego: don – poprosił Ambrosio. – Niechbym ja tam siedział.

– Idiocie ja nie płacę, tylko mu tam pozwalam spać – wyjaśnił don Hilario. – Jeszcze nie oszalałem, żeby go wyrzucać. Ty jutro dostaniesz pracę i gdzie ja znajdę drugiego, co by mnie nic nie kosztował.

– Zostałem samiuteńki, rozumie pan? – mówi Ambrosio. – I jeszcze te kwity, co mi podsuwał pod nos, skąd ja miałem wziąć forsę?

– Ale nic mu nie powiedział: wysłuchał, przytakiwał, mruknął jaka szkoda. Don Hilario go pocieszył, poklepał po plecach, a na pożegnanie dał mu piątkę, żebyś miał za co łyknąć, Ambrosio. Poszedł coś zjeść do gospody na ulicy Comercio i kupił lizaka dla Amality Hortensji. U doñi Lupe zastał złe wiadomości: znowu przychodzili ze szpitala, Ambrosio. Niech tam pójdzie, niech przynajmniej z nimi porozmawia, bo go wezwą na policję. Poszedł do szpitala i ta pani w administracji krzyczała na niego, że się ukrywał. Wyciągnęła rachunki i tłumaczyła mu, za co to jest.

– Czyste kpiny – mówi Ambrosio. – Coś koło dwóch tysięcy, ma pan pojęcie? Dwa tysiące za to, że ją zamordowali? Ale i wtedy nic nie powiedział: wysłuchał z poważną miną, potakiwał. Więc? – pani z administracji rozłożyła ręce. No to jej opowiedział, jakie ma kłopoty, i jeszcze nawet przesadził, żeby ją wzruszyć. Ta pani go spytała: jesteś ubezpieczony? Ambrosio nie wiedział. A gdzie przedtem pracował? Jakiś czas za kierowcę autobusu, a dawniej to w firmie przewozowej „Morales”.

– No więc jesteś – powiedziała pani z administracji. Spytaj don Hilaria, jaki jest numer twojej karty ubezpieczeniowej. Z tym numerem pójdziesz do biura, żeby ci ją wydali, a potem wrócisz do mnie. I zapłacisz tylko część.

On już wiedział, co będzie dalej, ale poszedł, żeby się przekonać o jeszcze jednym oszukaństwie don Hilaria: ten mu znowu zaczął gdakać i patrzył na niego, jakby chciał powiedzieć z ciebie jeszcze większy dureń, niż myślałem.

– Jakie ubezpieczenie – powiedział don Hilario. – Ubezpieczenie jest dla etatowych.

– To ja nie byłem etatowy? – zapytał Ambrosio. – Więc czym ja byłem, don?

– Jak mogłeś być na etacie, jeżeli nie masz zawodowego prawa jazdy?

– Jasne, że mam – powiedział Ambrosio. – A co to jest jak nie to.

– No tak, ale mi nic nie mówiłeś, to już nie moja wina – odparł don Hilario. – A poza tym chciałem ci pójść na rękę. W ten sposób unikałeś podatku od pensji.

– Jak to, przecież co miesiąc mi pan coś potrącał – powiedział Ambrosio. – To nie było na ubezpieczenie?

– To było na emeryturę – powiedział don Hilario. – Ale jak rzuciłeś pracę, straciłeś wszelkie prawa. Tak to jest, przepisy prawne to bardzo skomplikowana rzecz.

– I nawet nie te jego łgarstwa najbardziej mi dopiekły, tylko że mi zasuwał takie głupie gadki jak to o prawie jazdy – mówi Ambrosio. – Czy miał jakiś czuły punkt? Forsa, to jasne. No więc, żeby się zemścić, trzeba go było uderzyć po kieszeni.

Był wtorek i jeżeli chciał, żeby wszystko się udało, musiał czekać do niedzieli. Popołudnia spędzał u doñi Lupe, noce u Pantaleóna. Co będzie z Amalitą Hortensją, jeżeli jemu się coś stanie, doña Lupe, a jeżeli na przykład umrze, to co? To nic, Ambrosio, mała zostanie u niej, ona już jest dla niej jak córeczka, zawsze marzyła o córeczce. Rano chodził na plażę koło przystani albo kręcił się po rynku i pogadywał z różnymi włóczęgami. W sobotę po południu zjawiła się w Pucallpa „Górska Błyskawica”; okryta kurzem furgonetka wyładowana chyboczącymi się skrzyniami i walizami, które przymocowano linką na dachu, z głośnym warkotem wjechała w ulicę Comercio wzbijając za sobą obłok pyłu i stanęła przed biurem Moralesa. Kierowca wysiadł, pasażerowie wysiedli, wynoszono bagaże, a Ambrosio, za rogiem, kopiąc nogą kamyki czekał, aż szofer znowu wsiądzie i ruszy dalej: tak, odstawił wóz do garażu Lópeza. Poszedł do doñi Lupe i do wieczora bawił się z Amalitą Hortensją, która tak się od niego odzwyczaiła, że płakała, kiedy ją chciał wziąć na ręce. Przed ósmą poszedł do garażu i zastał tam tylko żonę Lópeza: ma zabrać wóz, proszę pani, don Hilario go potrzebuje. Jej nawet nie przyszło do głowy, żeby go spytać: kiedy wróciłeś do Moralesa? Wskazała mu ręką kąt podwórka: tam jest. Z benzyną i z olejem, tak, wszystko jak trzeba.

– Chciałem ją wywieźć i gdzieś na boku rozwalić – mówi Ambrosio. – Ale sobie pomyślałem, że to głupota, i uciekłem z nią do Tingo. Po drodze złapałem dwoje pasażerów, więc miałem na benzynę.

Kiedy rano wjeżdżał do Tingo María, przez chwilę się zawahał, a potem ruszył do garażu Itipayi: co słychać, Murzynie, wróciłeś do don Hilaria?

– Ukradłem mu wóz – powiedział Ambrosio. – Za to, co on ukradł mnie. Chcę ci go sprzedać.

Itipaya z początku bardzo się zdziwił, a potem zaczął się śmiać: oszalałeś, bracie.

– Tak – powiedział Ambrosio. – Kupujesz?

– Skradziony wóz? – zaśmiał się Itipaya. – A co ja z nim zrobię? „Górską Błyskawicę” wszyscy tu znają, don Hilario na pewno już był na policji.

– Nie to nie – powiedział Ambrosio. – To ja rozwalę. Przynajmniej się zemszczę.

Itipaya podrapał się w głowę: co za wariat. Ugadywali się tak z pół godziny. Jak ją chce zniszczyć, to już lepiej niech ktoś ma z niej pożytek, Murzynie. Ale dużo mu nie może dać: musi ją caluteńką rozebrać, sprzedawać po kawałku, przemalować karoserię i w ogóle. No to ile, Itipaya, ile wreszcie dajesz? No, a poza tym to jest ryzyko, Murzynie. Więc gadaj ile?

– Czterysta solów – mówi Ambrosio. – Mniej niż za używany rower. Akurat tyle, że mogłem dojechać do Limy, paniczu.

V

– Ja nie dlatego, żebym miał dość – mówi Ambrosio. – Ale już jest bardzo późno, paniczu.

I co jeszcze, Zavalita, co jeszcze? Rozmowa z Chispasem, myśli, nic poza tym. Po śmierci don Fermina Anna i Santiago zaczęli w niedzielę przychodzić na obiad do pani Zoili i wtedy spotykali się też z Chispasem i z Cary, z Popeye’em i Teté, ale wkrótce potem pani Zoila zdecydowała się na wyjazd do Europy z ciotką Elianą, która chciała umieścić swoją najstarszą córkę w jakiejś szwajcarskiej szkole, i razem odbyły dwumiesięczną podróż po Hiszpanii, Włoszech i Francji; spotkania urwały się, a po przyjeździe matki już do nich nie wrócili i więcej nie wrócą, myśli; co mi zależy, niech sobie będzie późno, Ambrosio, pijmy, Ambrosio. Pani Zoila po podróży była mniej przygnębiona, opaliła się podczas tego europejskiego lata, odmłodniała, przywiozła masę prezentów i usta się jej nie zamykały. Nie minął rok, a ona już się całkiem pozbierała, Zavalita, powróciła do ożywionych towarzyskich spotkań, znowu miała swoją kanastę, swoje wizyty, telewizję i proszone herbatki. Anna i Santiago odwiedzali ją co najmniej raz w miesiącu i wtedy zatrzymywała ich na kolację, jej stosunek do nich był teraz nie najgorętszy, ale pełen uprzejmości, bardziej jak do przyjaciół niż członków rodziny, pani Zoila odnosiła się do Anny z dyskretną sympatią, z nieobowiązującą, zrezygnowaną serdecznością. Nie zapomniała o niej przy rozdzielaniu prezentów z podróży, Zavalita, dla Anny też coś przywiozła: hiszpańską mantylę, myśli, i bluzkę z włoskiego jedwabiu. Na jej urodziny i tym podobne święta Anna i Santiago przychodzili wcześnie i na krótko, aby ją uściskać i zniknąć przed nadejściem innych gości, a Teté i Popeye wpadali czasami wieczorem do domku krasnoludków, pogadać albo wyciągnąć ich na przejażdżkę samochodem. Chispas i Cary nigdy, Zavalita, ale jak były południowoamerykańskie mistrzostwa w piłce nożnej, przysłał ci w prezencie abonament. Źle wtedy stałeś z forsą i odprzedałeś go za pół ceny, myśli. Myśli: w końcu potrafiliśmy to tak ułożyć, żeby pozostawać w dobrych stosunkach. Byle z daleka, Zavalita, z uśmiechem, z żarcikami: tak, ale, za pozwoleniem, jemu zależy, jemu się spieszy, paniczu. Zrobiło się bardzo późno.

Ta rozmowa odbyła się w jakiś czas po śmierci don Fermina, w tydzień po twoim przejściu na pierwszą stronę „Kroniki”, Zavalita, a na kilka dni przedtem, jak Anna straciła pracę w klinice. Podnieśli ci pensję o pięćset solów, zmienili godziny pracy z nocnych na przedpołudniowe, teraz to już naprawdę miałeś się nie widywać z Carlitosem, Zavalita, no i któregoś dnia natknąłeś się na Chispasa, jak wychodził od matki. Rozmawiali przez chwilę stojąc na chodniku: może wyskoczymy jutro na obiad, mądralo? Dobra, Chispas. A wieczorem zastanawiałeś się bez specjalnego zainteresowania, co mu przyszło do głowy, czego chce. Następnego dnia Chispas przyjechał po niego trochę po dwunastej. Pierwszy raz tu był, Zavalita, wszedł do ogródka i widziałeś go z okna, zawahał się, zapukał do drzwi Niemki, cały na beżowo, i ta kamizelka, i kanarkowa koszula z modnym kołnierzykiem. I zachłanne spojrzenie Niemki, zmierzyła Chispasa od stóp do głowy pokazując mu twoje drzwi: to tam, litera „C”. Oto Chispas po raz pierwszy i ostatni znalazł się w domku krasnoludków,

Zavalita. Klepnął go w ramię, cześć, mądralo, i roześmiany, swobodny, zawładnął obydwoma pokoikami.

– Wynalazłeś sobie wspaniałą kryjówkę, chudy oglądał stolik, półkę z książkami; posłanie Batuquita. – Akurat mieszkanko dla takich cyganów jak ty i Anna.

Pojechali na obiad do Herradura, do Szwajcarskiej. Kelnerzy i maitre d’hótel znali Chispasa, wiedzieli, kim jest, dowcipkowali i kręcili się wokół nich, dyskretni i szybcy, a Chispas kazał ci spróbować tego cocktailu poziomkowego, specjalność zakładu, chudy, słodki i mocny. Usiedli przy stoliku z widokiem na wybrzeże: widzieli wzburzone morze, niebo zasnute zimowymi chmurami, i Chispas doradzał na początek chupe po limańsku, a potem kurę w ostrym sosie albo kaczkę z ryżem.

– Deser sam wybiorę – powiedział Chispas, kiedy kelner odszedł z zamówieniem. – Naleśniki na słodko. Bezbłędne przy rozmowie o interesach.

– Mamy rozmawiać o interesach? – powiedział Santiago. – Chyba mi nie zaproponujesz pracy u siebie. Nie psuj mi obiadu.

– Wiem, dostajesz wysypki, jak tylko usłyszysz o interesach, cyganie – zaśmiał się Chispas. – Ale tym razem się nie wykręcisz, krótko, ale pogadamy. Ściągnąłem cię tutaj, bo przy dobrym obiedzie i mrożonym piwie będzie ci łatwiej połknąć tę pigułkę.

Znowu się śmiał, teraz już trochę sztucznie, a poprzez ten śmiech można było dostrzec jakby skrępowanie, Zavalita, jakby błysk niepokoju: ach ty chudy cyganie, powiedział dwa razy, ach ty chudy cyganie. Już nie wariat, nie czarna owca ani zakompleksiony komunista, myśli. Myśli: coś bardziej pieszczotliwego i nieokreślonego, określenie, pod które można podciągnąć wszystko. Chudy cygan, Zavalita.

– No to dawaj tę pigułkę – powiedział Santiago. – Zanim przyniosą chupe.

– Ty masz wszystko gdzieś, cyganie – powiedział Chispas, i już się nie śmiał, tylko cień uśmiechu pozostał na ogolonej twarzy, ale w głębi jego oczu wciąż tkwiła, wciąż rosła ta niepewność, coś krzyczało z niepokoju, Zavalita. – To już tyle miesięcy od śmierci starego, a tobie nawet nie przyszło do głowy zapytać o te wszystkie sprawy, co po nim zostały.

– Mam do ciebie zaufanie – powiedział Santiago. – Wiem, że nie przyniesiesz wstydu firmie noszącej nasze nazwisko.

– Dobra, dobra, porozmawiajmy poważnie – Chispas oparł łokcie o stół, a brodę na dłoni, i znowu ten rozedrgany błysk, to ciągłe mruganie, Zavalita.

– Pośpiesz się – powiedział Santiago. – że jak przyniosą chupe, koniec z interesami.

– Jak można się domyślać, zostało do załatwienia wiele spraw – powiedział Chispas zniżając głos. Rozejrzał się po sąsiednich stolikach, zakaszlał i zaczął mówić, z przerwami, dobierając słowa ostrożnie i jakby z obawą. – Na przykład testament. To było bardzo skomplikowane, trzeba było długich zabiegów, żeby go przeliczyć na gotówkę. Będziesz musiał iść do notariusza i podpisać całą kupę dokumentów. W tym kraju wszędzie biurokratyczne pułapki, papierki i papiereczki, sam wiesz, jak to jest.

Biedak, był nie tylko zmieszany i skrępowany, myśli, ale także przestraszony. Pewnie z całą starannością przygotowywał tę rozmowę, z góry odgadując, jakie pytanie mu zadasz, czego będziesz żądał i czym groził. Czyżby miał w zanadrzu gotowy arsenał odpowiedzi i wyjaśnień? Myśli: było ci wstyd, Chispas. Co jakiś czas przerywał i patrzył w okno. Był listopad i na plaży nie ustawiono jeszcze kabin, nikt nie przychodził się kąpać. Nadbrzeżną autostradą od czasu do czasu przejeżdżały samochody, od czasu do czasu parę osób szło w stronę morza, które było szarozielone i niespokojne. Wysokie huczące fale łamały się w dali i zalewały całą plażę, a białe ptaki unosiły się cicho nad spienioną wodą.

– No więc sprawa tak wygląda – powiedział Chispas – stary chciał wszystko uporządkować, bał się drugiego ataku. Zaczęliśmy to robić, kiedy umarł. Dopiero zaczęliśmy. Chodziło o to, żeby uniknąć podatku spadkowego, tych przeklętych papierków. Nadawaliśmy sprawie pozory legalności, wszystko zostało przepisane na moje nazwisko, łącznie z fikcyjną umową o przyjęcie firmy, i tak dalej. Jesteś na tyle inteligentny, żeby zrozumieć. To nie znaczy, że stary chciał mi zostawić wszystko. Chciał tylko uniknąć komplikacji. Mieliśmy właśnie załatwić akt przejęcia firmy przeze mnie, a jednocześnie uporządkować to, do czego macie prawo ty i Teté. No i mama oczywiście.

Chispas uśmiechnął się i Santiago też. Właśnie przynieśli chupe, Zavalita, para unosiła się nad talerzami, nakładając się na to nagłe, choć niedostrzegalne napięcie, które teraz zapanowało między nimi.

– Stary miał dobry pomysł – powiedział Santiago. – To było najrozsądniejsze, żeby przepisać wszystko na ciebie i w ten sposób uniknąć kłopotów.

– Nie wszystko – powiedział Chispas prędko, z uśmiechem, unosząc dłonie. – Tylko laboratorium i spółkę. Tylko interesy. Ani domu, ani mieszkania w Ancón. A poza tym zrozum, że to tylko fikcyjny zapis. To, że tam figuruje moje nazwisko, nie znaczy, że wszystko zostanie przy mnie. Załatwiłem już sprawy Teté i mamy.

– No więc w porządku – powiedział Santiago. – Koniec z interesami, zabieramy się do chupe. Fajnie wygląda, popatrz, Chispas.

I jego twarz, Zavalita, jego rozbiegane, mrugające oczy, powściągane niedowierzanie, zażenowana ulga i ożywione ruchy rąk, kiedy ci podsuwał chleb, masło, kiedy ci nalewał piwa.

– Wiem, że cię to nudzi – powiedział Chispas. – Ale nie mogłem dłużej zwlekać. Twoje sprawy też trzeba uregulować.

– Jakie znów moje sprawy – powiedział Santiago. – Podaj mi paprykę, dobrze?

– Dom i mieszkanie miały przypaść mamie, to całkiem oczywiste – powiedział Chispas. – Ale ona nie chce słyszeć o mieszkaniu, mówi, że jej noga nie postanie więcej w Ancón. Uparła się. Z Teté już doszliśmy do porozumienia. Odkupiłem jej udział w laboratorium i w innych przedsiębiorstwach. To tak jakby dostała spadek, rozumiesz?

– Tak – powiedział Santiago. – Ale wiesz co, Chispas, mnie to rzeczywiście straszliwie nudzi.

– Zostałeś tylko ty – zaśmiał się Chispas nie zważając na jego słowa i zamrugał oczami. – Ty też masz tu swoją część, chociaż cię to nudzi. Właśnie o tym musimy porozmawiać. Myślałem, że można to załatwić podobnie jak z Teté. Obliczymy, ile na ciebie przypada, i ponieważ ty nie cierpisz interesów, więc ja to od ciebie odkupię.

– Wsadź to sobie gdzieś i daj mi spokojnie zjeść chupe – powiedział Santiago ze śmiechem, ale Chispas patrzył na ciebie całkiem poważnie, Zavalita, więc i ty musiałeś być poważny. – Ja już kiedyś mówiłem staremu, że nigdy nie przyłożę ręki do jego interesów, więc zapomnij o moich prawach i o mojej części. Ja się sam wydziedziczyłem, Chispas, kiedy się wyprowadziłem z domu. Więc nie ma mowy o żadnych akcjach, o kupowaniu i w ogóle raz na zawsze koniec z tą sprawą, okey?

Gwałtowne mruganie, Zavalita, i to jego cholerne, agresywne zakłopotanie: trzymał uniesioną łyżkę, niteczka czerwonego sosu spływała z niej do talerza i na obrus. Patrzył na ciebie, jakby trochę przestraszony i jednocześnie zrozpaczony, Zavalita.

– Nie wygłupiaj się – powiedział w końcu. – Wyniosłeś się z domu, ale nie przestałeś być synem starego, nie? Słowo daję, można pomyśleć, że ci brak piątej klepki.

– Brak mi piątej klepki – powiedział Santiago. – Nic mi się nie należy, a jeżeli nawet, to nie mam ochoty brać ani grosza z majątku starego. Okey, Chispas?

– Nie chcesz akcji? – powiedział Chispas. – Okey. Jest inna możliwość. Obgadałem to z Teté i z mamą, one się zgadzają. Przepiszemy na ciebie mieszkanie w Ancón.

Santiago zaczął się śmiać i uderzył dłonią w stół. Przybiegł kelner, zapytać, czego sobie życzą, nie, nic, przepraszam. Chispas siedział z poważną miną i wyglądało, że już znowu panuje nad sobą, zakłopotanie znikło z jego twarzy i patrzył teraz na ciebie serdecznie i z wyższością, Zavalita.

– Skoro nie chcesz akcji, to będzie najrozsądniejsze wyjście – powiedział Chispas. – one się zgadzają. Mama tam za nic nie pojedzie, czuje jakąś dziwną nienawiść do Ancón. Teté i Popeye budują sobie dom w Santa Maria. Popeye bardzo dobrze stoi, odkąd Belaúnde został prezydentem, zresztą sam wiesz. A ja mam tyle roboty, że nie mogę sobie pozwolić na luksus letnich wakacji. Więc to mieszkanie…

– Oddaj je biednym – powiedział Santiago. – Koniec, kropka, Chispas.

– Jeżeli Ancón cię mierzi, nie musisz korzystać z tego mieszkania – powiedział Chispas. – Sprzedasz je i kupisz sobie drugie w Limie, będziesz mógł się lepiej urządzić.

– Nie chcę się lepiej urządzić – powiedział Santiago. – Jeżeli w tej chwili nie skończysz, to się pokłócimy, Chispas.

– Przestań się zachowywać jak dziecko – nalegał Chispas, szczerze nalegał, myśli. – Jesteś dorosły, masz żonę, masz obowiązki. Nie bądź śmieszny.

Już był opanowany i pewny siebie, Zavalita, już minęło złe samopoczucie, obawa, teraz mógł ci doradzać i pomagać, i spać spokojnie. Santiago uśmiechnął się do niego i poklepał go po ramieniu: koniec z tym, Chispas. Maltre podbiegł zadyszany i przejęty i pytał, czy chupe jest niedobre: nie, wspaniałe, i obaj nabrali pełne łyżki, żeby widział.

– Nie mówmy już o tym – powiedział Santiago. – Zawsześ-my się kłócili, a teraz żyjemy w zgodzie, no nie, Chispas? No więc niech tak będzie dalej. Ale nigdy nie wspominaj o tej sprawie, okey?

I jego twarz, zmęczona, zdezorientowana, rozżalona, uśmiechnął się żałośnie, Zavalita, i wzruszył ramionami, i milczał przez dłuższą chwilę, z miną zdumioną i pełną współczucia. Spróbowali jeszcze kaczki z ryżem i Chispas zapomniał o deserze. Przyniesiono rachunek, Chispas zapłacił i idąc do samochodu wdychali wilgotne, słone powietrze i wymieniali banalne uwagi o tym, jakie to dziś duże fale i o przechodzących właśnie dziewczynach, i o wyścigowym aucie, które z warkotem przemknęło ulicą. W drodze do Miraflores nie powiedzieli ani słowa. Stanęli przed domkiem krasnoludków i kiedy Santiago był już jedną nogą na zewnątrz, Chispas wziął go za ramię.

– Nigdy cię nie rozgryzę, mądralo – i pierwszy raz od początku tego spotkania jego głos brzmiał tak szczerze, myśli, tyle w nim było wzruszenia. – Co ty, u diabła, chcesz zrobić ze swoim życiem? Dlaczego robisz wszystko, żeby samego siebie rozłożyć na obie łopatki?

– Taki już ze mnie masochista – uśmiechnął się Santiago. – Ciao, Chispas, pozdrów starą i Gary.

– Idź, wariacie – powiedział Chispas i on też się uśmiechnął. – I pamiętaj, że gdyby ci kiedykolwiek było czegoś potrzeba…

– Dobra, wiem – powiedział Santiago. – No, już cię nie ma, idę się przespać. Ciao, Chispas.

Gdybyś tego nie opowiadał Annie, uniknąłbyś wielu sprzeczek, myśli. Stu sprzeczek, Zavalita, dwustu. Uderzyło ci do głowy? myśli. Myśli: spójrz, kochanie, jakiego masz dumnego męża, nic nie przyjąłem, kochanie, posłałem ich do diabła razem z akcjami i nieruchomościami, kochanie. Myślałeś, że wpadnie w zachwyt, Zavalita, myślałeś, że co? Ciskała ci to potem w twarz, myśli, wyrzucała ci to za każdym razem, kiedy zabrakło pieniędzy do pierwszego, za każdym razem, kiedy musiała brać na kredyt od Chińczyka albo pożyczać od Niemki. Biedna Anita, myśli. Myśli: biedny Zavalita.

– Już bardzo późno, paniczu – nalega po raz nie wiadomo który Ambrosio.

– Jeszcze kawałek, już dojeżdżamy – powiedziała Queta i pomyślała: ilu robotników. Czy to akurat wychodzili z fabryki? Tak, wybrała sobie najgorszą porę. Syreny wyły i hałaśliwa ludzka fala zalała aleję. Taksówka wolno posuwała się naprzód walcząc z tłumem, czyjeś twarze zbliżały się do okienek, przypatrywały się jej. Gwizdali na nią, mówili ohoho, ale cizia, robili świńskie miny. Fabryki i ubogie kamienice, i znów fabryki, i znów domy nędzarzy, i ponad głowami tych ludzi Queta widziała murowane fasady, dachy pokryte blachą, słupy dymu z kominów. Od czasu do czasu gdzieś daleko drzewa na fermach, tędy biegła aleja: to tutaj. Taksówka stanęła i Queta wysiadła. Kierowca patrzył jej w oczy z ironicznym uśmieszkiem.

– No i co tak szczerzysz zęby – powiedziała Queta. – Mam dwa nosy czy jak?

– Nie odstawiaj obrażonej damy – powiedział szofer. – Dziesięć solów, ślicznotko.

Queta dała mu pieniądze i odwróciła się na pięcie. Kiedy otwierała małą furtkę w wy pełzły m różowym murze, słyszała warkot oddalającej się taksówki. W ogrodzie nie było nikogo. W korytarzu siedział na skórzanym fotelu Robertito i czyścił sobie paznokcie. Spojrzał na nią swymi smolistymi oczyma:

– Cześć, Quetita – powiedział wesoło. – Wiedziałem, że dzisiaj przyjdziesz. Madame na ciebie czeka.

Ani jak się czujesz, ani czy już wszystko dobrze, pomyślała Queta, nawet ręki nie podał. Weszła do środka i jeszcze zanim dostrzegła twarz, rzuciły jej się w oczy połyskliwe cienkie paznokcie Ivonne, iskrzący się pierścionek i ołówek, którym właśnie adresowała kopertę.

– Dzień dobry – powiedziała Queta. – Jak to miło znów panią widzieć.

Pani Ivonne uśmiechnęła się ozięble i obrzuciła ją uważnym spojrzeniem.

– No proszę, już wróciłaś – powiedziała w końcu. – Ale co przeszłaś, to przeszłaś, prawda?

– Owszem – powiedziała Queta i zamilkła, i poczuła ukłucia zastrzyków na ramionach, chłód metalu między nogami, usłyszała plugawe kłótnie sąsiadek i zobaczyła pielęgniarza o sztywnej szczecinie, który schylał się po basen.

– Byłaś u doktora Zegarry? – powiedziała pani Ivonne. – Dał ci zaświadczenie?

Queta skinęła głową, wyjęła z torebki złożony papier i podała go jej. W ciągu jednego miesiąca zrobiłaś się jak stara szmata, pomyślała, ładujesz sobie trzy razy tyle szminki na twarz, a i tak nic z tego. Pani Ivonne czytała zaświadczenie uważnie i z wysiłkiem, podsuwając papier pod zmrużone oczy.

– W porządku, jesteś zdrowa – znowu obejrzała ją od stóp do głów i zniechęcona machnęła ręką. – Ale wychudłaś na wiór. Musisz się odżywić, nabrać rumieńców. Na razie zdejmij te rzeczy, co masz na sobie. Namoczysz je. Nie masz nic na zmianę? Niech Malvina ci coś pożyczy. I to zaraz, na pewno naniosłaś ze sobą bakterii. W szpitalu roi się od bakterii.

– Będę miała ten sam pokój co dawniej, proszę pani? – spytała Queta i pomyślała nie wpadnę w złość, nie zrobię ci tej przyjemności.

– Nie, ten od tyłu – powiedziała pani Ivonne. – I weź gorącą kąpiel. Nie żałuj mydła, na wszelki wypadek.

Queta przytaknęła. Poszła na górę zaciskając zęby, patrząc niewidzącym wzrokiem na ten sam pąsowy dywan, na którym widniały stare plamy i nadpalone ślady po zapałkach i papierosach. Na półpiętrze zobaczyła Malvine, która rzuciła jej się na szyję: Quetita! Uściskały się, wycałowały.

– Jak to dobrze, że już jesteś zdrowa, Quetita – powiedziała Malvina. – Chciałam cię odwiedzić, ale stara mnie nastraszyła. To niebezpieczne, możesz się zarazić, możesz mi tu przynieść jakąś chorobę, tak mnie nastraszyła. Dzwoniłam do ciebie kupę razy, ale mi mówili telefon mają tylko ci, co płacą. Dostałaś paczki?

– Tak, dziękuję, Malvina – powiedziała Queta. – A najbardziej dziękuję za jedzenie. Od tego szpitalnego żarcia chciało się rzygać.

– Jak się cieszę, że wróciłaś – powtórzyła Malvina uśmiechając się do niej. – Taka złość mnie wzięła, jak się dowiedziałam, że złapałaś to świństwo, Quetita. Na świecie jest pełno kanalii. Tyle czasu żeśmy się nie widziały, Quetita.

– Miesiąc – westchnęła Queta. – A dla mnie to tyle co dziesięć miesięcy, Malvina.

Rozebrała się w pokoju Malviny, poszła do łazienki, nalała wody do wanny i weszła do niej. Kiedy się mydliła, ktoś otworzył drzwi i wsunęła się głowa, a potem cała postać Robertita: można, Quetita?

– Nie można – powiedziała ze złością. – No już, zjeżdżaj.

– Nie chcesz, żebym cię widział w wannie? – zaśmiał się Robertito. – Przeszkadzam ci?

– Tak – powiedziała Queta. – Jeszcze ci nie pozwoliłam. Zamknij.

Zaczął się śmiać, wszedł i zamknął drzwi: właśnie że nie pójdzie, Quetita, on zawsze wszystko robi na odwrót. Queta zanurzyła się po szyję w wodzie. Woda była brudna, pokryta pianą.

– Brudna byłaś, woda aż czarna – powiedział Robertito. – Jak dawno się nie kąpałaś?

Queta zaśmiała się: odkąd poszła do szpitala, cały miesiąc! Robertito zatkał nos i skrzywi! się z obrzydzeniem: pfuj, świnia. Po czym uśmiechnął się przyjaźnie i zrobił parę kroków w stronę wanny: czy jest zadowolona, że wróciła? Queta skinęła głową: jasne. Woda zafalowała i ukazały się jej kościste ramiona.

– Coś ci powiem, chcesz? – powiedziała wskazując ręką drzwi.

– Opowiedz, opowiedz – powiedział Robertito. – Strasznie lubię plotki.

– Bałam się, że stara mnie wypędzi – powiedziała Queta. – Ona ma bzika na punkcie bakterii.

– Musiałabyś pójść do jakiegoś domu drugiej kategorii, zjechałabyś piętro niżej – powiedział Robertito. – Co byś zrobiła, jakby cię nie przyjęła?

– Leżałabym – powiedziała Queta. – Jakiś drugorzędny lokal albo trzeciorzędny, albo Bóg wie co jeszcze.

– Madame jest dobra – powiedział Robertito. – Broni swoich interesów i ma rację. Dobrze się z tobą obeszła, sama wiesz, jak się którejś trafi taka wredna historia, to już tu dla niej nie ma miejsca.

– Bo dzięki mnie zrobiła niezłą forsę – powiedziała Queta. – Ona też mi coś niecoś zawdzięcza.

Usiadła i mydliła sobie piersi. Robertito dotknął ich palcem: ale ci sflaczały, Quetita, ale schudłaś. Przytaknęła: straciła w szpitalu piętnaście kilo, Robertito. Musisz teraz utyć, Quetita, bo nigdy nie złapiesz dobrego klienta.

– Stara mi powiedziała, że jestem jak wiór – powiedziała Queta. – W szpitalu prawie nic nie jadłam, tylko to, co mi przysłała Malvina.

– No to teraz sobie odbijesz – zaśmiał się Robertito. – Możesz się objadać jak wieprzek.

– Chyba mi się żołądek skurczył – powiedziała Queta zamykając oczy i wyciągając się w wannie. – Jak dobrze w takiej gorącej wodzie.

Robertito zbliżył się, wytarł ręcznikiem brzeg wanny i przysiadł na nim. Patrzył na Quete z szelmowską miną, uśmiechnięty złośliwie.

– Chcesz, to i ja ci coś powiem – powiedział ciszej, otwierając oczy, zgorszony własną śmiałością. – Chcesz?

– Pewnie, wrzuć mi parę plotek – powiedziała Queta. – Co tu gadają?

– W zeszłym tygodniu byliśmy z madame u twojego byłego – Robertito podniósł palec do ust, rzęsy mu zatrzepotały. – To znaczy u byłego faceta twojej byłej facetki. Zachował się jak ostatni sukinsyn, bo i taki jest.

Queta otworzyła oczy i uniosła się w wannie: Robertito strzepywał ze spodni kropelki wody.

– Cayo Śmierdziel? – powiedziała Queta. – Nie mów. Jest w Limie?

– Wrócił do Peru – powiedział Robertito. – Okazuje się, że ma dom w Chaclacayo, z basenem i w ogóle. I psiska, wielkie jak tygrysy.

– Bujasz – powiedziała Queta, ale zaraz zniżyła głos, bo Robertito dawał jej znaki, żeby nie mówiła tak głośno. – Naprawdę wrócił?

– Przepiękny dom z ogromnym ogrodem – powiedział Robertito. – Ja nie chciałem iść. Powiedziałem do madame to chyba żarty, tylko się natniemy, ale nie zwracała na mnie uwagi. Chodziło jej o interes. On ma kapitał, wie, że jestem akuratna ze wspólnikami, kiedyś byliśmy w przyjaźni. Ale on nas przegnał jak żebraków. Twój eks, Quetita, eks-facet twojej eks-facetki. Uch, ależ to wściekły pies.

– Chce zostać w Peru? – powiedziała Queta. – Wrócił, żel znowu się pchać do polityki?

– Mówił, że tylko przejazdem – wzruszył ramionami Robertito. – Musi być nadziany, masz pojęcie. Taki dom, żel w nim się zatrzymywać tylko przejazdem. Mieszka w Stanąć! Taki samiuteńki jak kiedyś, mówię ci. Stary, obrzydliwy i antypatyczny.

– Nie pytał was? – powiedziała Queta. – Mówił coś o niej.

– O Muzie? – rzekł Robertito. – To sukinsyn, Quet mówię ci. Madame mu powiedziała, bardzo nas to zmartwił biedaczka, już leży na cmentarzu. A on nic. Mnie nie bardzo mówi, zawsze wiedziałem, że ta wariatka źle skończy. I wtedy zapytał o ciebie, Quetita. A jakże. Biedna, jest w szpitali proszę sobie wyobrazić. Jak myślisz, co on na to?

– Jeśli tak powiedział o Hortensji, to już wiem, co o mnie powiedziała Queta. – No gadaj, nie trzymaj mnie tak.

– Jakby co, to jej powiedzcie, że nic ode mnie nie dostani już dosyć jej dałem – zaśmiał się Robertito. – I że gdybyś f nachodziła, to on ma psy. Dokładnie tak, Quetita, spytam madame, to ci powie. Albo nie, nic nie mów. Pani wróciła tal zmieniona, taka zła na niego, że nie chce o nim słyszeć.

– Jeszcze za to zapłaci – powiedziała Queta. – To niemożliwe, żeby takie gówno miało takie szczęśliwe życie.

– Dla niego możliwe, on ma forsę – rzekł Robertito; znów się roześmiał i nachylił się do niej. Zniżył głos: – Wiesz, powiedział, jak mu pani zaproponowała wspólny interes. Śmiał się jej w nos. Pani myśli, Ivonne, że ja będę rób interesy z kurwami? Teraz go interesują tylko przyzwoite sprawy. I zaraz potem o tam są drzwi i nie pokazujcie mi się i oczy: Właśnie tak, słowo. Zwariowałaś, z czego się śmiejesz?

– Z niczego – powiedziała Queta. – Daj mi ręcznik, woda ostygła, zimno mi.

– Chcesz, to cię wytrę – powiedział Robertito. – Zawsze c usług, Quetita. Zwłaszcza teraz, bo jesteś o wiele milsza. N odstawiasz wielkiej damy jak dawniej.

Queta podniosła się, wyszła z wanny i na palcach zrobi kilka kroków, chlapiąc wodą na podłogę. Owinęła się ręcznikiem w pasie, a drugi narzuciła na ramiona.

– W ogóle nie masz brzucha, a nogi świetne jak zawsze – zaśmiał się Robertito. – Pójdziesz do byłego twojej byłej?

– Nie, ale jak mi się kiedy nawinie, to pożałuje – powiedziała Queta. – Pożałuje tego, co mówił o Hortensji.

– Gdzie tam on ci się nawinie – zaśmiał się Robertito. – Gdzie ty, a gdzie on.

– Po coś mi to opowiadał? – powiedziała nagle Queta, przestając się wycierać. – No, już cię nie ma, jazda stąd.

– Chciałem zobaczyć, co ty na to – śmiał się Robertito. – Nie złość się, powiem ci jeszcze coś, żebyś wiedziała, że cię lubię. Wiesz, dlaczego tu siedzę? Bo madame powiedziała idź i zobacz, czy się porządnie wymyła.

Z Tingo Maria jechał z przerwami, jak się dało: ciężarówką do Huanuco, gdzie przenocował w jakimś hoteliku, autobusem do Huancayo, a stamtąd pociągiem do Limy. Kiedy przejeżdżali przez góry, serce mu waliło i dostał mdłości, paniczu.

– Jak wróciłem, to było dopiero dwa lata z kawałkiem od naszego wyjazdu z Limy – mówi Ambrosio. – Ale wszystko się zmieniło. Do Ludovica już nie mogłem uderzać, ani mowy, żeby go o co prosić. On mnie wysłał do Pucallpa, on mnie polecił swojemu krewniakowi Moralesowi, sam pan rozumie, nie? A jak nie do niego, to do kogo?

– Do mojego ojca – mówi Santiago. – Czemu nie do niego? Nie pomyślałeś o tym?

– To znaczy, nie żebym nie pomyślał – mówi Ambrosio. – Ale chyba sam pan wie, paniczu.

– Nie wiem – mówi Santiago. – Przecież mówiłeś, że go zawsze podziwiałeś, i że on cię dobrze traktował, nie? On by ci pomógł. Nie przyszło ci to do głowy?

– Nie chciałem robić kłopotu pańskiemu tatusiowi, właśnie dlatego, że go bardzo szanowałem – mówi Ambrosio. – No bo gdzie on, a gdzie ja, paniczu. Miałem mu może powiedzieć uciekam, jestem złodziejem, policja mnie szuka, bo sprzedałem cudzy samochód?

– Przecież miałeś do niego większe zaufanie niż do mnie, prawda? – mówi Santiago.

– Człowiek ma jeszcze swoją dumę, choćby go nie wiem jak zgnoili – mówi Ambrosio. – Don Fermín zawsze o mnie dobrze myślał. A tu ja przychodzę bez grosza, jak łajza, sam pan rozumie.

– To czemu mnie wszystko powiedziałeś – mówi Santiago. – Czemu ci nie było wstyd, jak mi opowiadałeś o tym samochodzie.

– A bo teraz to już chyba i tej dumy nie mam – mówi Ambrosio. – Ale wtedy jeszcze miałem. A poza tym pan to co innego, a pański tatuś co innego, paniczu.

Czterysta solów od Itipayi rozeszło się po drodze i kiedy się znalazł w Limie, przez trzy dni nie miał co włożyć do gęby. Włóczył się po mieście, z dala od centrum, zamierał na widok każdego policjanta, przypominał sobie nazwiska znajomych i odrzucał jedno po drugim: o Ludovicu nie ma mowy, Hipólito pewnie gdzieś na prowincji, a jeżeli wrócił, to pracuje razem z Ludovikiem, więc z Hipolitem nic i z tamtym nic. Nie myślał o Amalii ani o Amalicie Hortensji, ani o Pucallpa: tylko o policji, tylko żeby coś zjeść, tylko żeby zapalić.

– Wie pan, nigdy nie śmiałem żebrać na kawałek chleba – mówi Ambrosio. – Ale na papierosa tak.

Kiedy już nie mógł wytrzymać, zaczepiał faceta na ulicy i prosił o papierosa. Łapał każdą robotę, byle tylko nie chcieli na stałe i nie żądali dokumentów: wyładowywał ciężarówki w dzielnicy Porvenir, palił śmiecie, łapał bezpańskie psy i koty dla dzikich zwierząt w cyrku Cairoli, przetykał rury kanalizacyjne i nawet był za pomocnika u szlifierza. Czasami w Callao zastępował jakiegoś tragarza i chociaż wtedy lepiej płacili, to miał ledwie na dwa albo trzy dni życia. Raz ktoś mu powiedział: ci od Odni potrzebują ludzi do rozklejania plakatów. Poszedł do ich lokalu, całą noc smarował klejem mury w śródmieściu, ale nie dali forsy, tylko jedzenie i wódkę. Podczas tych miesięcy włóczęgi, głodu, dreptania i zbierania napiwków, które starczały na dzień lub dwa, poznał kiedyś Pancrasa. Z początku sypiał na dworcu, pod autobusami, w wykopach, pod ścianą w zajezdni, czuł się bezpieczny i dobrze ukryty pośród tych wszystkich żebraków i włóczęgów, którzy tam nocowali, ale któregoś dnia usłyszał, że policja wpada tu od czasu do czasu i sprawdza dokumenty. I tak zaczął powoli wsiąkać w świat podmiejskich baraków. Poznał wszystkie dzielnice nędzy, sypiał to tu, to tam, aż w Perlą spotkał Pancrasa i już z nim został. Paneras mieszkał sam i przyjął go do swojej budy.

– Pierwszy człowiek, co po tylu miesiącach był dla mnie dobry – mówi Ambrosio. – A przecież mnie nie znał i nie miał po co być dobry. Złote serce ma ten czarnuch, mówię panu.

Paneras od lat pracował w rakami i kiedy się pokumali, zaprowadził go do administracji: nie, nie ma dla niego pracy. Ale w jakiś czas potem ten z administracji kazał go zawołać. Tylko że chciał od niego papierów: dowód, książeczka wojskowa, metryka urodzenia? Musiał coś zełgać: wszystko mi zginęło. A, to nie, bez papierów nie ma pracy. Co ty, nie bądź frajer, powiedział mu Paneras, kto teraz będzie pamiętał o furgonetce, zanieś mu papiery, co ci zależy. Ale on się bał, lepiej nie, Paneras, i ciągle łapał ukradkiem te różne drobne roboty. Właśnie wtedy pojechał w swoje rodzinne strony, do Chincha, paniczu, ostatni raz. Po co? A bo myślał, że sobie skombinuje inne papiery, że może go jakiś księżulek na nowo ochrzci i da dokumenty z innym nazwiskiem; no i jeszcze tak z ciekawości, żeby zobaczyć, jak tam teraz jest. Ale potem żałował. Wyszedł z Perlą wcześnie rano, razem z Pancrasem, pożegnali się na ulicy Drugiego Maja, Ambrosio poszedł przez Colmena aż do Parku Uniwersyteckiego. Sprawdził, jakie są ceny. Kupił bilet na autobus o dziesiątej, tak że miał czas, żeby się napić kawy z mlekiem i jeszcze się przespacerować. Oglądał wystawy w alei Iquitos, zastanawiał się, czy nie kupić sobie koszuli, żeby się w Chincha jakoś pokazać, niech wiedzą, że lepiej wygląda niż piętnaście lat temu. Ale zostało mu tylko sto solów, więc zrezygnował. Kupił tubkę cukierków miętowych i przez całą drogę czuł ich pachnący chłód na dziąsłach, w nosie, na podniebieniu. Tylko że go łaskotało w żołądku: co powiedzą na jego widok ci, co go tam pamiętają. Na pewno wszystko jest inaczej, jedni poumierali, inni się wyprowadzili, a miasteczko też musiało się zmienić, może go nie pozna. Ale jak tylko autobus stanął na Placu Broni, to chociaż wszystko okazało się mniejsze i jakby spłaszczone, jednak je rozpoznał: zapach powietrza, kolor ławek i dachów, trójkątne płyty chodnika przed kościołem. Było mu smutno i wstyd, mdliło go. Nie było tych wszystkich lat, nigdy nie wyjeżdżał z Chincha, tam za rogiem jest pewnie firma przewozowa, gdzie kiedyś zaczął pracować jako kierowca. Siedział na ławce, palił i patrzył. Tak, coś się przecież zmieniło: twarze. Z niepokojem przyglądał się mężczyznom i kobietom i serce mu zabiło, kiedy zobaczył z daleka zmęczoną, bosą postać w słomianym kapeluszu i kij, którym tamten po omacku stukał w chodnik: ślepy Rojas! Ale to nie był Rojas, tylko jakiś albinos, jeszcze całkiem młody, który przywlókł się i usiadł pod palmą. Wstał, ruszył przed siebie i kiedy dotarł do swojej dzielnicy, zobaczył, że wybrukowali kilka ulic i pobudowali małe domki z ogródkami, w których rosła nędzna trawa. Dalej, tam gdzie zaczynały się gospodarstwa przy drodze do Grocio Prado, teraz było pełno chat. Chodził zakurzonymi uliczkami i nie widział nikogo znajomego. Potem poszedł na cmentarz i myślał grób Murzynki musi być gdzieś niedaleko grobu Perpetua. Ale go nie znalazł, a nie śmiał zapytać stróża, gdzie ją pogrzebali. Wrócił do centrum, kiedy już było po sjeście, był rozczarowany, głodny i zapomniał o tym, że chciał się na nowo ochrzcić i wziąć nowe papiery. W restauracji „Moja Ojczyzna”, która teraz nazywała się „Zwycięstwo” i gdzie zamiast don Rómula usługiwały kobiety, zjadł befsztyk z cebulką; zajął stolik koło drzwi i przez cały czas patrzył na ulicę rozglądając się za jakąś znajomą twarzą: wszystkie były obce. Przypomniał sobie, co mu powiedział Trifulcio przed jego wyjazdem do Limy, tego wieczora, kiedy tak szli po ciemku przez miasto: jestem w Chincha i nie jestem, wszystko poznaję i nic nie poznaję. Teraz rozumiał, co tamten chciał mu powiedzieć. Pokręcił się jeszcze po ulicach: szkoła imienia José Pardo, szpital Św. Józefa, Teatr Miejski, trochę unowocześnili plac targowy. Wszystko takie same, tylko mniejsze, tylko spłaszczone, a ludzie całkiem inni: pożałował, że tam jeździł, paniczu, zabrał się do Limy tego samego wieczora i przysięgał sobie już tam nie wrócę. A jak się skończy z tą epidemią wścieklizny, to i z twoją pracą koniec, co, Ambrosio? Tak, paniczu. I co będzie robił? To co przedtem, jeszcze zanim urzędnik z administracji wezwał go przez Pancrasa i powiedział okey, przyjdź na parę dni do pomocy, nawet i bez papierów. Zawsze coś się złapie, jak nie tu, to gdzie indziej, a może za jakiś czas znowu będzie epidemia i znowu go wezwą, i tak to tu, to tam, no a później, ba, później to już mu pewnie przyjdzie umrzeć, no nie, paniczu?

Mario Vargas Llosa

***

* Apra (Alianza popular revolutionaria americana) – stowarzyszenie ludowo-rewolucyjne założone w Peru w 1930 r. przez Haya de la Torre.

* Quena (słowo z jęz. keczua) – flet indiański służący do akompaniowania w ludowych pieśniach i tańcach.

Content

Mario Vargas Llosa
Rozmowa w „Katedrze”

JEDEN

I

II

III

IV

VI

VII

VIII

IX

DWA

I

II

III

IV

VI

VII

III

IX

TRZY

I

II

III

IV

CZTERY

I

II

III

IV

VI

VII

V

Mario Vargas Llosa