Clive Cussler, Dirk Cussler

Czarny Wiatr

Black Wind

Przekład Maciej Pinatra

Pamięci mojej matki Barbary.

Wszystkim, którzy ją znali,

bardzo brakuje jej miłości,

współczucia, życzliwości i wsparcia.

D.E.C.

MAKAZE

Japoński okręt podwodny 1-403 i hydroplan Seiran

12 grudnia 1944 roku, Baza morska w Kure, Japonia

Komandor podporucznik Takeo Ogawa zerknął na zegarek i z irytacją pokręcił głową.

– Już pół godziny po północy – mruknął niecierpliwie. – Trzy godziny spóźnienia i ciągle czekamy.

Młody chorąży z oczami szklistymi z niewyspania skinął lekko głową, ale nic nie powiedział. Stali na szczycie kiosku okrętu podwodnego Marynarki Wojennej Cesarstwa Japonii 1-403 i patrzyli wyczekująco na portowe nabrzeże. Za rozległą bazą morską błyszczały światła malowniczego miasta Kure. Mżyło. Nocną ciszę zakłócały dalekie odgłosy młotków, dźwigów i palników. W innych częściach stoczni bez przerwy naprawiano okręty uszkodzone przez wroga i budowano nowe, w daremnej próbie utrzymania słabnącej potęgi floty wojennej.

Nad wodą rozległ się odległy warkot ciężarówki z silnikiem Diesla. Hałas narastał. Po chwili zza rogu ceglanego magazynu wyłoniło się szare ciężarowe isuzu. Kierowca prowadził ostrożnie, usiłując dostrzec krawędzie falochronu, ledwo widoczne w słabym świetle przyciemnionych reflektorów. Z piskiem zużytych hamulców ciężarówka zatrzymała się przy szerokim trapie.

Ze skrzyni ładunkowej zeskoczyło sześciu uzbrojonych żołnierzy, którzy otoczyli pojazd. Kiedy Ogawa zszedł z kiosku na brzeg, wyczuł, że jeden z wartowników wycelował w niego broń. Komandor zauważył, że to nie żołnierze regularnej armii cesarskiej, ale elitarna, budząca postrach żandarmeria wojskowa Kempei Tai.

Z szoferki wysiedli dwaj umundurowani mężczyźni i podeszli do niego. Rozpoznał starszego stopniem oficera, stanął na baczność i zasalutował.

– Czekałem na pański przyjazd, panie admirale – powiedział z nutą niezadowolenia w głosie.

Kontradmirał Miyoshi Horinouchi zignorował jego ton. Był oficerem sztabowym Szóstej Floty i miał na głowie ważniejsze sprawy. Japońska flota podwodna ponosiła duże straty na Pacyfiku. Nie mogła sobie poradzić z amerykańską bronią przeciwpodwodną. Desperackie walki z przeważającymi siłami wroga kończyły się utratą okrętów i załóg. Horinouchi był tym przybity; jego krótkie włosy przedwcześnie posiwiały, twarz poorały głębokie zmarszczki.

– Komandorze, to doktor Hisaichi Tanaka z Wojskowej Akademii Medycznej. Będzie panu towarzyszył podczas pańskiej operacji na morzu.

Ogawa nawet nie spojrzał na niskiego mężczyznę w okularach.

– Panie admirale – powiedział do przełożonego – nie jestem przyzwyczajony do zabierania pasażerów na patrol.

– Pańskie rozkazy patrolowania rejonu Filipin przestały obowiązywać – odparł Horinouchi i wręczył Ogawie brązową kopertę. – Tutaj są nowe. Z polecenia dowództwa floty zabierze pan na pokład doktora Tanakę oraz jego ładunek i natychmiast zaatakuje przeciwnika.

Ogawa zerknął na jednego z wartowników z niemieckim pistoletem maszynowym Bergman MP34 wycelowanym w jego stronę.

– To coś nowego, panie admirale.

Horinouchi przechylił głowę i zrobił kilka kroków w prawo. Ogawa poszedł za nim. Tanaka został poza zasięgiem słuchu.

– Nasza flota nawodna została rozbita w zatoce Leyte – wyjaśnił cicho kontradmirał. – Liczyliśmy, że w decydującej bitwie zdołamy zatrzymać Amerykanów, ale ponieśliśmy klęskę. Wszystkie pozostałe środki będziemy musieli skierować do obrony ojczyzny. To tylko kwestia czasu.

– Amerykanie drogo zapłacą za atak – rzucił gniewnie Ogawa.

– Z pewnością, ale nie ma wątpliwości, że będą chcieli zwyciężyć bez względu na własne straty. Dojdzie do rzezi naszych rodaków. – Horinouchi pomyślał o śmierci swojej rodziny. – Armia poprosiła nas o pomoc w przeprowadzeniu śmiałej operacji – podjął po chwili. – Doktor Tanaka został przydzielony do jednostki 731. Zabierzesz jego i jego ładunek w rejs przez Pacyfik i zaatakujesz kontynent amerykański. Po drodze nie możesz zostać wykryty i musisz chronić okręt za wszelką cenę. Jeśli ci się uda, Ogawa, Amerykanie poproszą o rozejm i nasz kraj będzie bezpieczny.

Ogawa milczał zaskoczony. Jego koledzy, dowódcy innych okrętów podwodnych, prowadzili głównie działania obronne, żeby chronić resztki floty nawodnej, a on miał w pojedynkę przepłynąć Pacyfik i dokonać ataku, który zakończy wojnę. Wyśmiałby ten pomysł, gdyby nie to, że rozkaz wydał mu zdesperowany oficer sztabowy w środku nocy.

– Jestem zaszczycony, że ma pan do mnie takie zaufanie, panie admirale. Zapewniam, że moja załoga i oficerowie nie zawiodą cesarza. Jeśli wolno spytać, jaki dokładnie ładunek ma doktor Tanaka?

Horinouchi wpatrywał się chwilę w wody zatoki.

– Makaze – odparł w końcu. – Zły wiatr.

Pod czujnym okiem doktora Tanaki wartownicy z Kempei Tai ostrożnie załadowali do dziobowej torpedowni 1-403 pół tuzina podłużnych drewnianych skrzyń i mocno przywiązali ładunek. Ogawa kazał uruchomić cztery dieslowskie silniki i odcumować. O wpół do trzeciej nad ranem okręt ruszył wolno przez atramentowe wody portu i minął kilka podobnych jednostek stojących w stoczni. Ogawa zauważył ze zdumieniem, że Horinouchi siedzi w zaciemnionej ciężarówce na nabrzeżu i najwyraźniej czeka, aż 1-403 zniknie mu z oczu.

Okręt przepłynął obok doków i magazynów bazy i wkrótce zbliżył się do wielkiego cienia na tle ciemności przed dziobem. W doku remontowym spoczywał potężny pancernik „Yamato". Górował nad okrętem podwodnym jak wieża. Miał 457-milimetrowe działa i pancerz grubości czterdziestu centymetrów. Był najgroźniejszą jednostką pływającą. Ogawa podziwiał sylwetkę i uzbrojenie największego okrętu wojennego na świecie, czuł jednak smutek. Obawiał się, że tak jak bliźniaczy „Musashi" zatopiony ostatnio w rejonie Filipin, „Yamato" też znajdzie swe przeznaczenie na dnie oceanu.

Światła Kure powoli znikały w oddali. 1-403 ominął grupę dużych wysp i wydostał się na Wewnętrzne Morze Japońskie. Gdy górzyste wyspy zostały za rufą, a niebo na wschodzie zaczęło jaśnieć, Ogawa kazał zwiększyć prędkość. Kiedy razem z nawigatorem wyznaczał kurs, do kiosku wszedł pierwszy oficer.

– Gorąca herbata, panie komandorze. – Porucznik Yoshi Motoshita podał dowódcy małą filiżankę. Szczupły, sympatyczny Motoshita potrafił się uśmiechać nawet o piątej nad ranem.

– Dziękuję. – Ogawa wypił łyk. Gorący napój świetnie smakował w chłodny grudniowy poranek, szybko więc opróżnił filiżankę.

– Morze jest dziś wyjątkowo spokojne – zauważył Motoshita.

– Idealne warunki do łowienia – odparł Ogawa.

Był synem rybaka i wychował się w małej wiosce na południu Kiusiu. Miał trudne życie, ale celująco zdał egzaminy do Etajimy, akademii morskiej. Po jej ukończeniu zaciągnął się do rozbudowywanych z myślą o wojnie sił podwodnych. Służył na dwóch okrętach, zanim pod koniec 1943 roku objął dowodzenie 1-403. Pod jego komendą okręt zatopił pół tuzina statków handlowych i australijski niszczyciel w rejonie Filipin. Ogawę uważano za jednego z najlepszych dowódców, którzy jeszcze pozostali w szybko kurczącej się flocie podwodnej.

– Kiedy dotrzemy do cieśniny, zaczniemy zygzakować, a potem się zanurzymy – instruował porucznika. – Nie możemy ryzykować spotkania z wrogimi okrętami patrolującymi ocean wzdłuż naszego wybrzeża.

– Zawiadomię załogę, panie komandorze.

– I doktora Tanakę. Dopilnuj, żeby było mu wygodnie.

– Odstąpiłem mu swoją kajutę – rzekł Motoshita ze zbolałą miną. – Sądząc po stosach książek, które ze sobą zabrał, będzie wystarczająco zajęty, żeby nie wchodzić nam w drogę.

– Mam nadzieję – mruknął Ogawa.

Kiedy wzeszło słońce, 1-403 skręcił na południe do cieśniny Bungo i popłynął wzdłuż położonej na południu wyspy Kiusiu na Pacyfik. Po drodze minęli szary niszczyciel wracający do portu. Miał duży przechył na burtę, a w pokładach i mostku ziały dziury po pechowym spotkaniu z parą amerykańskich hellcatów. Na kiosku okrętu podwodnego stłoczyło się kilku podoficerów. Chcieli jeszcze raz popatrzeć na swój zielony wyspiarski kraj, bo jak wszyscy marynarze ruszający do walki nie byli pewni, czy wrócą.

Wkrótce Ogawa wydał rozkaz zanurzenia. Na 1-403 zabrzmiał głośny dzwonek i marynarze rozbiegli się, żeby zabezpieczyć pokłady i włazy.

– Głębokość piętnaście metrów – rozkazał dowódca.

Wielkie zbiorniki balastowe napełniono wodą, stery głębokości ustawiono do zanurzenia. Wśród szumu wody dziób zniknął pod powierzchnią i cały okręt pogrążył się szybko w ciemnym morzu.

W rejonie cieśniny Bungo czaiły się w głębinach amerykańskie okręty podwodne, które polowały na statki handlowe z zaopatrzeniem i jednostki japońskie wychodzące z bazy w Kure. Ogawa nie zamierzał paść ofiarą wroga, skierował więc 1-403 na północny wschód i szybko oddalił się od tras okrętów wojennych zdążających na południe ku Filipinom.

Jak większość okrętów podwodnych swojej epoki, 1-403 był napędzany silnikami Diesla i elektrycznymi. W dzień płynął w zanurzeniu na akumulatorowych silnikach elektrycznych z prędkością zaledwie sześciu węzłów. Pod osłoną ciemności wynurzał się i uruchamiał silniki wysokoprężne. Rozwijał wtedy prędkość ponad osiemnastu węzłów i ładował akumulatory. Ale nie był zwykłym okrętem podwodnym. Miał prawie sto dziewiętnaście metrów długości i należał do niewielkiej grupy okrętów podwodnych typu Sen toku, wówczas największych na świecie. Jego wyporność wynosiła ponad pięć tysięcy dwieście ton, a moc każdego z czterech silników Diesla siedem tysięcy siedemset koni mechanicznych. Ale najbardziej niezwykłe było uzbrojenie 1-403. Okręt mógł transportować trzy hydroplany Seiran, przerobione na małe bombowce nurkujące, które wystrzeliwano z katapulty na przednim pokładzie. Podczas rejsu samoloty trzymano rozmontowane w wodoszczelnym hangarze o długości trzydziestu trzech i pół metra biegnącym wzdłuż kadłuba. Ale lotnictwu brakowało samolotów i Ogawa musiał odstąpić jeden hydroplan siłom powietrznym do lotów zwiadowczych nad wybrzeżem. Teraz jego okręt miał na pokładzie tylko dwa seirany.

Kiedy 1-403 wydostał się bezpiecznie na ocean, Ogawa wycofał się do swojej kajuty i jeszcze raz przeczytał rozkazy operacyjne, które dał mu Horinouchi. Zwięzłe instrukcje nakazywały mu płynąć trasą północną przez Pacyfik i zatankować okręt na Aleutach. Potem miał podejść do północno-zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych i przeprowadzić atak lotniczy swoimi dwoma samolotami na miasta Tacoma, Seattle, Victoria i Vancouver.

To bez sensu, pomyślał Ogawa. Japonia potrzebuje okrętów podwodnych do obrony swoich wód terytorialnych, a nie do ofensywy w wykonaniu dwóch małych samolotów. Ale był jeszcze doktor Tanaka i jego tajemniczy ładunek.

Ogawa wezwał naukowca do siebie. Tanaka skłonił się uprzejmie, potem wszedł do ciasnej kwatery komandora i usiadł przy małym drewnianym stole. Był drobnym mężczyzną o niesympatycznej, ponurej twarzy. Grube okulary powiększały jego czarne oczy bez wyrazu i nadawały mu złowrogi wygląd.

Ogawa darował sobie formalności i przeszedł od razu do rzeczy.

– Doktorze Tanaka, mam rozkaz doprowadzić ten okręt do zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej i zaatakować z powietrza cztery miasta. Nie znalazłem żadnej wzmianki o pańskich obowiązkach ani o rodzaju pańskiego ładunku. Muszę zapytać, jaka jest pańska rola w tej operacji.

– Komandorze Ogawa, zapewniam pana, że moją obecność tutaj zatwierdzono na najwyższym szczeblu – odrzekł Tanaka. – Moim zadaniem jest pomoc techniczna przy ataku lotniczym.

– To okręt wojenny. Nie rozumiem, jak lekarz może pomóc przy uderzeniu sił morskich – skontrował Ogawa.

– Komandorze, pracuję w Zespole Badawczym Zapobiegania Chorobom Zakaźnym Wojskowej Akademii Medycznej. Dostaliśmy materiały z ośrodka naukowego w Chinach, które umożliwiły nam stworzenie nowej, skutecznej broni. Pański okręt podwodny wybrano jako środek transportu tej broni, by użyć jej po raz pierwszy przeciwko Amerykanom. Jestem odpowiedzialny za jej wykorzystanie i bezpieczeństwo w czasie tej operacji.

– Czy te materiały będą zrzucone z moich samolotów?

– Tak, w specjalnych pojemnikach przystosowanych do przeniesienia przez bombowce. Dokonałem już niezbędnych ustaleń z pańskimi pilotami.

– Czy ta broń nie zagraża załodze mojego okrętu?

– Absolutnie nie – skłamał Tanaka z nieodgadnioną miną.

Ogawa nie uwierzył, ale uważał, że siły przeciwpodwodne amerykańskiej marynarki wojennej są groźniejsze dla jego okrętu niż cokolwiek na pokładzie. Spróbował wyciągnąć z Tanaki więcej informacji, ale lekarz podał mu niewiele faktów. Nie zdradził żadnych szczegółów tajemniczej broni. W tym człowieku jest coś złowieszczego, pomyślał Ogawa i poczuł niepokój. Po wypiciu filiżanki herbaty pożegnał małomównego naukowca. Siedział sam w swojej kajucie i przeklinał dowództwo floty za to, że wybrało jego okręt do tej operacji. Nie chciał brać w niej udziału.

Sporadycznie pojawiające się na oceanie statki handlowe i kutry rybackie zniknęły wkrótce z widoku, gdy wybrzeże Japonii zostało za rufą i okręt zapuścił się dalej na północ. Przez następnych dwanaście dni i nocy rejsu na północny wschód załoga wykonywała rutynowe czynności. 1-403 wynurzał się nocami i zwiększał prędkość. Niebezpieczeństwo wykrycia przez aliancki okręt lub samolot zmniejszyło się na północy Pacyfiku, ale Ogawa wolał nie ryzykować i w dzień płynął pod wodą. Wewnątrz zanurzonego okrętu było gorąco jak w piecu. Rozgrzana maszynownia podnosiła temperaturę do ponad trzydziestu stopni, z upływem godzin zanieczyszczone powietrze ledwo nadawało się do oddychania. Załoga nie mogła się doczekać zmroku, wiedząc, że w ciemności będzie można wreszcie się wynurzyć, otworzyć włazy i wpuścić do dusznego wnętrza zimne, świeże morskie powietrze.

Na okrętach podwodnych nie obowiązywał ścisły regulamin, nawet w japońskiej marynarce wojennej. 1-403 nie był wyjątkiem. Oficerowie i załoga spędzali razem czas, jedli takie same posiłki i znosili takie same niewygody. W przeszłości trzy razy przeżyli atak bomb głębinowych i śmiertelne niebezpieczeństwo zbliżyło wszystkich do siebie. Wyszli cało z zabójczej zabawy w kotka i myszkę i uważali 1-403 za szczęśliwy okręt, który nie ulegnie przeciwnikowi.

Po dwóch tygodniach 1-403 wynurzył się w pobliżu aleuckiej wyspy Amchitka i szybko znalazł okręt zaopatrzeniowy „Morioka" zakotwiczony w małej zatoczce. Ogawa podpłynął ostrożnie do jego burty i rzucono liny cumownicze. Kiedy do zbiorników paliwa okrętu podwodnego przepompowywano olej napędowy, marynarze na obu pokładach żartowali z siebie wzajemnie na lodowatym zimnie.

– Nie jest wam trochę za ciasno w tej puszce sardynek? – zapytał opatulony podoficer przy relingu „Morioki".

– Nie, mamy jeszcze kupę miejsca na puszkowane owoce, kasztany i sake! – odkrzyknął podwodniak, żeby pochwalić się lepszym jedzeniem, które dostawały załogi stalowych rekinów.

Tankowanie trwało niecałe trzy godziny. U jednego z członków załogi 1-403 stwierdzono ostre zapalenie wyrostka robaczkowego i przekazano go na okręt zaopatrzeniowy pod opiekę lekarza. Marynarze „Morioki" dostali od podwodniaków pudełko landrynek, po czym 1-403 ruszył na wschód w dalszą drogę do Ameryki Północnej. Niebo poczerniało, na szarozielonym oceanie pojawiły się spienione fale i okręt podwodny wpłynął prosto w paszczę wczesnozimowego sztormu. Przez trzy noce morze miotało gwałtownie 1-403, fale przelewały się przez pokład i rozbijały o kiosk, gdy okręt próbował naładować akumulatory. W pewnym momencie obserwator omal nie został zmyty za burtę do lodowatej wody. Wielu doświadczonych marynarzy miało chorobę morską. Ale silny zachodni wiatr dął w rufę, pchał mocno okręt przez wzburzone morze i zwiększał jego prędkość rejsową na wschód.

Wiatr stopniowo słabł i morze się uspokajało. Ogawa był zadowolony, że okręt przetrwał bez uszkodzeń atak Matki Natury. Wymęczona załoga odzyskała formę i wysokie morale, kiedy ogromne fale opadły i okręt zbliżył się do ojczyzny nieprzyjaciela.

– Panie kapitanie, wyznaczyłem kurs ostatniego etapu rejsu – powiedział Seiji Kakishita i rozłożył przed Ogawą mapę północno-wschodniego Pacyfiku. Jak wielu marynarzy, nawigator 1-403 przestał się golić po wyjściu okrętu z portu. Kępka rzadkich włosów na podbródku nadawała mu wygląd postaci z kreskówki.

Ogawa popatrzył na mapę.

– Gdzie teraz jesteśmy?

– Tutaj. – Kakishita wskazał cyrklem punkt. – Około stu dziesięciu mil na zachód od wyspy Vancouver. Utrzymując obecny kierunek, o świcie będziemy osiemdziesiąt mil od lądu.

Ogawa przez chwilę uważnie studiował mapę.

– Jesteśmy za daleko na północ. Chcę przeprowadzić atak z punktu leżącego centralnie w stosunku do czterech celów, żeby maksymalnie skrócić czas lotu. Popłyniemy na południe i podejdziemy do wybrzeża tutaj. – Wskazał niewielki półwysep w stanie Waszyngton, który przypominał kształtem pysk psa. Leżąca na północ stamtąd cieśnina Juan de Fuca tworzyła naturalną granicę z Kolumbią Brytyjską i była głównym szlakiem morskim z Vancouver i Seattle do Pacyfiku. Kakishita szybko wyznaczył nowy kurs i obliczył odległości.

– Wychodzi na to, że za dwadzieścia dwie godziny możemy dotrzeć do punktu oddalonego o osiem mil od przylądka Alava.

– Doskonale. – Ogawa spojrzał na chronometr. – Będziemy mieli dużo czasu na przeprowadzenie ataku przed świtem.

Ogawa chciał być jak najkrócej w rejonie dużego ruchu, gdzie mógł zostać zauważony przed uderzeniem. Na razie wszystko układało się dobrze. Jeśli dopisze im szczęście, za dwadzieścia cztery godziny będą w drodze powrotnej do domu po udanej operacji.

Wieczorem na 1-403 zapanowała gorączkowa krzątanina. Okręt wynurzył się i rozpoczęto przygotowania do ataku lotniczego. Mechanicy wyciągnęli z hangaru kadłub, skrzydła i pływaki pierwszego hydroplanu i zaczęli składać samolot jak gigantyczny model. Marynarze przygotowali i dokładnie sprawdzili katapultę hydrauliczną, z której miały być wystrzelone bombowce. Piloci studiowali mapy topograficzne regionu i wyznaczali kurs do strefy zrzutu i z powrotem. Pod kierownictwem doktora Tanaki przystosowano seirany do przeniesienia dwunastu srebrzystych pojemników, które spoczywały w torpedowni dziobowej.

O trzeciej nad ranem 1-403 podpłynął na pozycję u wybrzeża stanu Waszyngton. Mżyło. Sześciu obserwatorów, których Ogawa ustawił na pokładzie, wytężało wzrok, wypatrując w ciemności nieprzyjaciela. Dowódca spacerował na odkrytym mostku, niecierpliwie czekając na start samolotów. Chciał jak najszybciej ukryć okręt pod powierzchnią wody.

Minęła godzina. Na mostek wybiegł mechanik w brudnym kombinezonie.

– Przepraszam, panie kapitanie, ale mamy problemy z samolotami – zameldował.

– Jakie? – zapytał Ogawa.

– W maszynie numer jeden nie działa iskrownik. Musimy go wymienić, żeby uruchomić silnik. Maszyna numer dwa ma uszkodzony ster wysokości. Najwyraźniej przesunęła się w czasie sztormu. To też musimy naprawić.

– Ile to potrwa?

Mechanik zastanawiał się chwilę.

– Około godziny, panie kapitanie – odparł. – Potem będziemy potrzebowali jeszcze dwudziestu minut na załadunek bomb.

Ogawa ponuro skinął głową.

– Pospieszcie się.

Po dwóch godzinach samoloty nadal nie były gotowe do startu. Zniecierpliwienie Ogawy wzrosło, gdy zauważył na niebie pierwsze oznaki nadchodzącego świtu. Mżawka ustała. Zastąpiła ją lekka mgła, która spowiła okręt. Widoczność spadła poniżej jednej trzeciej mili. Jesteśmy jak kaczki na wodzie, pomyślał. Ale przynajmniej niewidoczne.

Nagle poranną ciszę rozdarł krzyk operatora sondy spod pokładu.

– Panie kapitanie, mam echo!

– Tym razem cię mam, Wielki Bracie! – zawołał Steve Schauer z szerokim uśmiechem i pchnął dźwignie przepustnic do oporu. Dwaj zmęczeni i cuchnący rybami nastoletni załoganci spojrzeli po sobie i przewrócili oczami. Schauer zignorował ich miny, obrócił lekko kołem sterowym i zaczął gwizdać pijacką piosenkę.

Bracia Steve i Doug Schauerowie dobiegali czterdziestki, ale mieli młodzieńczą fantazję. Od lat zajmowali się łowieniem ryb w zatoce Puget i okolicach, a wszystkie zarobione pieniądze przeznaczali na coraz większe kutry. W końcu kupili dwa identyczne piętnastometrowe drewniane trawlery. Pracowali razem u wybrzeży stanu Waszyngton i wyspy Vancouver. Potrafili wywęszyć największe ławice halibuta. Teraz, po trzydniowej wyprawie, mieli ładownie pełne ryb i ścigali się w drodze powrotnej do portu jak dwaj chłopcy na wrotkach.

– Sprawa nie jest przesądzona, dopóki pierwszy nie zadrapiesz farby o nabrzeże! – odkrzyknął przez radio Doug. Po wyjątkowo dobrym sezonie w 1941 roku bracia zainstalowali radia na swoich trawlerach. Choć łączność miała im pomagać w koordynacji połowów, korzystali z niej głównie dla zabawy.

Trawler Steve'a płynął ze swoją maksymalną szybkością dwunastu węzłów. Nocne niebo zaczynało szarzeć i światło reflektora na dziobie stopniowo bladło. W lekkiej mgle przed sobą Steve zobaczył na wodzie niewyraźny ciemny kształt. W środkowej części dużego obiektu błysnęło na moment pomarańczowe światło.

– Wieloryb z prawej burty? – Ledwo skończył mówić, coś przeleciało z przeraźliwym gwizdem obok sterówki i eksplodowało za lewą burtą. Pokład zalała woda.

Przez moment Steve stał jak wryty. Ocknął się na widok drugiego pomarańczowego błysku.

– Padnij! – ryknął do załogantów i mocno obrócił koło sterowe w lewo.

Obciążony trawler zareagował ospale. Zdążył uniknąć trafienia drugim pociskiem ze 140-milimetrowego działa pokładowego 1-403, który wylądował w morzu za rufą, ale siła eksplozji uniosła trawler do góry, rzuciła go z powrotem na powierzchnię i urwała ster. Steve starł krew z rany na skroni i sięgnął po mikrofon.

– Doug, tu są Japonce. Okręt podwodny. Walą do nas jak cholera. Nie żartuję. Zasuwaj na północ i sprowadź pomoc.

Nim skończył nadawać, trzeci pocisk przebił burtę i eksplodował w ładowni dziobowej. Sterówkę zasypały odłamki szkła, drzazgi i kawałki ryb. Wybuch rzucił trzech mężczyzn na tylną ścianę. Steve podniósł się i spojrzał przez dziurę z przodu sterówki. Cały dziób trawlera zniknął w morzu. Chwycił się koła sterowego i patrzył z niedowierzaniem, jak resztki pokładu pod jego stopami pogrążają się w wodzie.

Ogawa obserwował przez lornetkę tonący trawler. Ratowanie rozbitków nie wchodziło w grę, nie tracił więc czasu na wypatrywanie ciał w wodzie.

– Zarejestrowaliście jakieś inne echa? – zapytał swojego zastępcę.

– Nie, panie kapitanie. Zanim otworzyliśmy ogień, operator sondy zameldował, że może być drugi cel, ale dźwięk ucichł. To był albo odgłos w tle, albo jakiś mały statek.

– Niech szuka dalej. Przy tej widoczności usłyszymy przeciwnika dużo wcześniej, niż go zobaczymy. I przyślij do mnie szefa mechaników samolotowych. Bombowce muszą wreszcie wystartować.

Gdy Motoshita odszedł, Ogawa spojrzał w stronę wybrzeża. Może dopisze nam szczęście, pomyślał. Trawler prawdopodobnie był sam i nie miał radia. Na lądzie mogli usłyszeć strzały, ale z tej odległości niezbyt wyraźnie. Poza tym z map wynika, że ta część wybrzeża jest słabo zaludniona. Może uda się uniknąć wykrycia i wykonać zadanie.

Starszy radiooperator Gene Ff ampton w pierwszej chwili pomyślał, że się przesłyszał. Wiadomość była tak nieprawdopodobna, że dwa razy prosił o jej potwierdzenie. Wreszcie zerwał się z miejsca i podszedł do dowódcy stojącego na mostku.

– Panie kapitanie, właśnie odebrałem cywilne wezwanie SOS – zameldował. – Jakiś rybak twierdzi, że niedaleko brzegu Japonce ostrzeliwująz okrętu podwodnego kuter jego brata.

– Mówił przytomnie? – Potężnie zbudowany brodaty komandor nie krył sceptycyzmu.

– Tak, sir. Powiedział, że nie widział okrętu z powodu mgły, ale dostał wiadomość radiową od brata. Usłyszał kilka wystrzałów z działa dużego kalibru, a potem stracił kontakt z bratem. Dostałem potwierdzenie informacji o strzałach z innego kutra.

– Podali pozycję?

– Tak, sir. Dziewięć mil na południowy zachód od przylądka Flattery.

– Dobrze. Skontaktuj się z „Madisonem" i powiedz im, że wychodzimy z cieśniny sprawdzić meldunek o nieprzyjacielskim okręcie podwodnym. Przekaż pozycję nawigatorowi. – Kapitan odwrócił się do wysokiego porucznika, który stał obok niego. – Panie Baker, alarm bojowy.

Na pokładzie USS „Theodore Knight" zabrzmiał dzwonek. Członkowie załogi pobiegli na stanowiska. Po drodze wkładali hełmy i kapoki. Niszczyciel typu Farragut nie po raz pierwszy wkraczał do akcji. Zwodowany w 1931 roku w stoczni Bath Iron Works w Maine, w pierwszym okresie wojny eskortował konwoje na północnym Atlantyku, gdzie wymknął się kilka razy atakującym U-Bootom. Potem został skierowany do patrolowania Zachodniego Wybrzeża od San Diego do Alaski.

Teraz eskortował statek handlowy „Madison", który płynął do San Francisco z ładunkiem tarcicy i puszkowanego łososia. „Theodore Knight" zostawił za rufą eskortowany statek i wydostał się z cieśniny na Pacyfik. Na oceanie kapitan okrętu Roy Baxter kazał zwiększyć prędkość do maksymalnej. Smukły, szary niszczyciel napędzany dwiema turbinami dieslowskimi mknął po morzu jak ogar ścigający królika. Załoga, przyzwyczajona do spokojnych rutynowych patroli, była w stanie niezwykłego podniecenia.

Nawet Baxter czuł przyspieszone bicie serca. Służył w marynarce od dwudziestu lat i nudziło go patrolowanie wybrzeża. Tęsknił za walką na morzu. Nie bardzo jednak wierzył w wiadomość radiową. Japońskie okręty podwodne nie pojawiały się tu od ponad roku, flota cesarska była teraz w defensywie.

– Radar? – powiedział.

– Do farwateru zbliżają się trzy małe statki, panie kapitanie. Dwa z północy, jeden z zachodu – zameldował operator radaru, nie odrywając wzroku od monitora. – Na południowym zachodzie mam też niezidentyfikowany cel stacjonarny.

– Kurs na południe – rzucił Baxter. – Przygotować baterie dziobowe.

Musiał stłumić uśmiech podniecenia, kiedy wydawał rozkazy. Może dzisiaj zasłużymy na wypłatę żołdu, pomyślał, zapinając pasek hełmu.

W przeciwieństwie do swoich amerykańskich odpowiedników, większość japońskich okrętów podwodnych nie była wyposażona w radary. System wczesnego ostrzegania wprowadzono w cesarskiej flocie dopiero w połowie 1944 roku i tylko na wybranych jednostkach. Na większości okrętów podwodnych do wykrywania nieprzyjaciela używano sondy. Miała mniejszy zasięg niż radar, ale mogła być wykorzystywana pod wodą i pomogła wielu okrętom uniknąć fatalnego w skutkach spotkania z bombami głębinowymi. Na 1-403 obecność niszczyciela wykrył operator sondy.

– Mam na wprost nadpływający statek – zameldował po pierwszym sygnale urządzenia. – Natężenie dźwięku jeden.

Na pokładzie wciąż trwała naprawa samolotów. Gdyby okręt musiał się teraz zanurzyć, trzeba byłoby poświęcić kompletne, ale niezdolne do startu hydroplany.

– Przygotować działo pokładowe – rozkazał Ogawa, mając nadzieję, że intruz to kolejny kuter rybacki.

– Natężenie dźwięku dwa i rośnie – zameldował operator sondy. – To okręt – dodał, co nikogo nie zaskoczyło.

– Zabezpieczyć samoloty i oczyścić pokład startowy – powiedział Ogawa do chorążego, ten zaś zbiegł na dół i zaczął wykrzykiwać rozkazy do mechaników i pilotów.

Piloci szybko przywiązali hydroplany, zebrali narzędzia i wpadli do hangaru. Zamknęli i zaryglowali wodoszczelne wrota. Potem opuścili się włazem do bezpiecznego kadłuba.

– Natężenie dźwięku trzy, od dziobu. To może być niszczyciel – meldował operator, który prawidłowo zidentyfikował odgłos dwóch wirujących śrub.

Jakby na potwierdzenie jego słów, z mgły wyłonił się szary okręt. Był w odległości pół mili i zbliżał się pełną parą. Spod dziobu tryskała biała piana, z komina buchał czarny dym. Niszczyciel pruł prosto na 1-403.

Huknęło działo pokładowe, ale wąski niszczyciel był trudnym celem i pocisk chybił. Obsługa działa wycelowała jeszcze raz i znów dała ognia.

Ogawa, świadomy, że 1-403 nie ma szans w walce nawodnej z niszczycielem, natychmiast dał rozkaz zanurzenia alarmowego. Musiał zrezygnować z wykonania zadania, żeby ratować okręt i załogę.

Obsługa działa oddała ostatni desperacki strzał i zbiegła pod pokład. Kanonier niemal trafił w cel, pocisk wylądował w morzu piętnaście metrów przed dziobem amerykańskiego okrętu. Woda zalała pokład, ale kadłub nie ucierpiał.

Po chwili odezwały się baterie dziobowe „Theodore'a Knighta" i w stronę japońskiego okrętu poszybowały 127-milimetrowe pociski. Niedoświadczona obsługa dział strzelała jednak za wysoko i pociski lądowały za przyspieszającym teraz 1-403.

Ogawa zawahał się na moment, jeszcze raz zerknął na atakującego wroga i opuścił się do włazu. Kątem oka dostrzegł ruch na przednim pokładzie swojego okrętu. Do jednego z samolotów biegł ktoś z załogi. Pilot zignorował rozkaz zanurzenia i wdrapał się do kabiny hydroplanu. Miał ducha kamikaze i nie mógł znieść myśli, że straci swoją maszynę. Wolał zginąć razem z nią. Ogawa przeklął głupią brawurę, potem dał nura do wnętrza kiosku.

Otwarto zawory zbiorników balastowych i do środka zaczęła wpływać woda. Duży kadłub 1-403 był w tej sytuacji wadą, gdyż zanurzenie trwało bardzo długo.

– Przygotować się do odpalenia torped! – rozkazał Ogawa.

Wiedział, że ryzykuje, ale to ryzyko mogło się opłacić. Niszczyciel był na wprost. Gdyby został trafiony, myśliwy padłby ofiarą zwierzyny.

– Wyrzutnie załadowane – zameldował dowódca torpedowni.

– Trzymać w pogotowiu jedynkę i dwójkę – rzucił Ogawa.

Niszczyciel był w odległości niecałych dwustu metrów. Nadal prowadził ostrzał i o dziwo, wciąż niecelnie. 1-403 zaczął się zanurzać. Dziób zniknął pod powierzchnią morza, fale zalały pokład.

– Ognia z jedynki! – krzyknął Ogawa. Odliczył trzy sekundy. – Ognia z dwójki!

Dwie torpedy opuściły wyrzutnie i pomknęły w kierunku niszczyciela. Każda miała głowicę bojową o wadze czterystu trzech kilogramów i długość siedmiu metrów. Po chwili oba pociski przyspieszyły do prędkości ponad czterdziestu pięciu węzłów.

Chorąży na mostku niszczyciela zauważył dwie białe smugi pod powierzchnią wody.

– Torpeda z prawej i lewej burty! – krzyknął, ale nie ruszył się z miejsca.

Patrzył zafascynowany na pędzące w jego kierunku pociski.

Torpedy w mgnieniu oka dotarły do okrętu, ale – czy to z powodu złego wyliczenia toru, czy dzięki boskiej interwencji, czy też za sprawą szczęścia – chybiły. Chorąży patrzył ze zdumieniem, jak mijają dziób, mkną wzdłuż kadłuba w odległości zaledwie trzech metrów od burt i znikają za rufą.

– Zanurza się, panie kapitanie! – zawołał sternik niszczyciela, patrząc na fale przelewające się nad dziobem okrętu podwodnego.

– Steruj na kiosk – rozkazał Baxter. – Dopadniemy go.

Baterie dziobowe zamilkły. Cel był za nisko, by dalej prowadzić ostrzał. Walka przerodziła się w wyścig z czasem. Niszczyciel pędził jak szarżujący byk, żeby staranować 1-403. Okręt podwodny schodził coraz głębiej. Przez chwilę wyglądało na to, że zdoła się wśliznąć pod kadłub atakującego niszczyciela. „Theodore Knight" przepłynął nad dziobem 1-403. Minął o centymetry pokład opadającego Japończyka" i parł naprzód, by zmiażdżyć wroga.

Ostry dziób niszczyciela rozpruł najpierw samoloty. Hydroplany zamieniły się w bezkształtną masę metalu, tkaniny i szczątków. Pilot w kabinie pierwszego bombowca miał niewiele czasu na brawurę. Jego życzenie, by umrzeć w swojej maszynie, właśnie się spełniło.

1-403, teraz do połowy zanurzony, na razie uniknął uszkodzeń. Ale jego kiosk sterczał zbyt wysoko, by zmieścić się pod kilem atakującego okrętu. Dziób niszczyciela przeciął go jak kosa. Ogawa i jego oficerowie zginęli na miejscu. Niszczyciel płynął dalej i rozpłatał rufę okrętu podwodnego. Uwięziona w środku załoga usłyszała zgrzyt rozrywanego metalu i do wnętrza wdarła się woda. 1-403 opadł na dno. Na powierzchni pojawiły się pęcherze powietrza i plama ropy, potem zapadła cisza.

Na pokładzie „Theodore'a Knighta" rozległy się okrzyki radości. Marynarze cieszyli się, że zatopili japoński okręt podwodny i to bez żadnych strat własnych. Powrócili do portu jako bohaterowie. Mieli potem co opowiadać wnukom. Ale nikt z załogi niszczyciela nie podejrzewał, jak straszny los spotkałby ich rodaków, gdyby 1-403 wykonał zadanie. Nie wiedzieli też, że niebezpieczeństwo wciąż czai się w zmiażdżonym wraku.

CZĘŚĆ I

POWIEW ŚMIERCI

Tajemniczy trawler i śmigłowiec NUMA

1

22 maja 2007 roku, Wyspy Aleuckie, Alaska

Wiał lekki wiatr. Pod okapem wypłowiałego żółtego baraku na niewysokim urwisku z widokiem na morze wirowało kilka płatków śniegu. Opadały na ziemię i topniały wśród traw tundry. Mimo hałasu pobliskiego generatora dieslowskiego puszysty syberyjski husky spał smacznie w słońcu na luźnym żwirze. Biała arktyczna mewa zatoczyła krąg i przysiadła na chwilę na dachu małego blaszanego budynku. Przyjrzała się ciekawie lampom sygnalizacyjnym, antenom radiowym i satelitarnym i odleciała z podmuchem wiatru szukać pożywienia.

Stacja meteorologiczna Straży Przybrzeżnej na wyspie Yunaska była spokojnym, odludnym miejscem. Yunaska, leżąca w środkowej części archipelagu górzystych Wysp Aleuckich, który ciągnie się od Alaski jak zakrzywiona macka, ma zaledwie dwadzieścia siedem kilometrów długości. Na obu jej krańcach wznoszą się dwa nieczynne wulkany rozdzielone trawiastymi wzgórzami. Pozbawiona drzew i wysokich krzewów zielona wyspa wygląda późną wiosną jak szmaragd wyrastający z zimnego oceanu.

Yunaska jest idealnym punktem do śledzenia frontów atmosferycznych, które przesuwają się na wschód w kierunku Ameryki Północnej. Oprócz zbierania danych o pogodzie placówka Straży Przybrzeżnej służy jako stacja ostrzegawcza i ratownicza dla rybaków łowiących na okolicznych wodach.

Dla dwuosobowej załogi placówki z pewnością nie jest to raj na ziemi. Najbliższe miasteczko leży za wodą w odległości dziewięćdziesięciu mil morskich, a macierzysta baza w Anchorage jest oddalona o ponad tysiąc sześćset kilometrów. Dwaj mężczyźni są zdani wyłącznie na siebie przez trzy tygodnie – do przylotu następnej pary ochotników. Przez pięć miesięcy w roku warunki pogodowe uniemożliwiają obsługę stacji. Działają wtedy tylko niektóre urządzenia automatyczne. Ale od maja do listopada dwuosobowa załoga dyżuruje przez całą dobę.

Mimo odosobnienia meteorolog Ed Stimson i technik Mike Barnes nie narzekali. Stimson lubił wykorzystywać swoją wiedzę naukową w praktyce, a Barnes uwielbiał penetrować Alaskę w czasie wolnym od pracy.

– Mówię ci, Ed, że po naszym następnym urlopie będziesz musiał sobie poszukać nowego partnera. Znalazłem w górach Chugach takie skupienie kwarcu, że opadłaby ci szczęka. Tuż pod nim musi być wielka żyła złota.

– To samo mówiłeś o tamtym odkryciu na rzece McKinley – odparł Stimson. Naiwny optymizm Barnesa zawsze go bawił.

– Uwierzysz, jak zobaczysz mnie w Anchorage za kierownicą nowego hummera – mruknął Barnes, nieco urażony.

– Jasne – rzekł Stimson. – A tymczasem może byś sprawdził mocowanie wiatromierza? Znów nie ma odczytu.

– Tylko nie zagarnij mojego złota, kiedy będę na dachu – powiedział Barnes z szerokim uśmiechem i sięgnął po kurtkę.

– Bez obaw, przyjacielu.

Trzy kilometry na wschód Sarah Matson przeklinała, że zostawiła w namiocie rękawice. Choć było prawie dziesięć stopni powyżej zera, porywisty wiatr sprawiał, że wydawało się dużo chłodniej. Od pełzania po zalewanych przez morze głazach Sarah miała mokre ręce i traciła czucie w palcach. Wspinając się na zbocze wąwozu, próbowała zapomnieć o zmarzniętych dłoniach i skoncentrować się na swoim zadaniu. Poszła cicho kamienistą ścieżką i usadowiła się w punkcie obserwacyjnym przy występie skalnym.

Zaledwie dziesięć metrów od niej, na krawędzi wody, była hałaśliwa kolonia lwów morskich. Około tuzina tłustych wąsatych ssaków trzymało się w zbitej grupie jak turyści na zatłoczonej plaży w Rio. Cztery czy pięć innych pływało w falach przyboju. Dwa młode samce szczekały głośno, żeby zwrócić uwagę pobliskiej samicy, która jednak nie wykazywała najmniejszego zainteresowania żadnym z nich. Kilka szczeniąt zwiniętych w kłębek i obojętnych na wrzawę spało błogo przy brzuchu matki.

Sarah wyjęła z kieszeni kurtki notes i zaczęła zapisywać swoje spostrzeżenia. Oceniała wiek, płeć i stan zdrowia każdego zwierzęcia. Przyglądała się uważnie, czy któryś z lwów morskich ma skurcze mięśni, wydzielinę w oczach i nozdrzach albo za często kicha. Po prawie godzinnej obserwacji schowała notes, mając nadzieję, że zdoła odczytać to, co nagryzmoliła zgrabiałymi palcami.

Wycofała się po swoich śladach i wróciła przez wąwóz. Jej stopy odcisnęły się w niskiej trawie, łatwo więc znalazła drogę w głąb lądu i na niewielkie wzniesienie. Chłodna bryza orzeźwiała ją, a surowe piękno wyspy dodawało energii i chęci do życia. Sarah, szczupła trzydziestoletnia blondynka, miała ładną twarz o regularnych rysach i łagodne, piwne oczy. Uwielbiała pracę na świeżym powietrzu. Wychowała się na wsi w Wyoming, gdzie latem całymi dniami chodziła lub jeździła konno po górach Teton z dwoma braćmi. Ukończyła weterynarię na uniwersytecie stanowym w Kolorado, a po studiach uczestniczyła w kilku projektach badawczych na Wschodnim Wybrzeżu. Potem, za namową swojego ulubionego profesora, przeniosła się do Centrum Zwalczania Chorób, gdzie nie musiała codziennie tkwić w laboratorium. Jako epidemiolog terenowy mogła łączyć pasję do życia na łonie natury z pracą naukową. Badała rozprzestrzenianie się zwierzęcych chorób zakaźnych, które zagrażały ludziom.

Przyjechała na Aleuty w trosce o swoje ukochane zwierzęta. W zachodniej części Alaski z niewiadomych przyczyn wymierały lwy morskie. Nie podejrzewano żadnej katastrofy ekologicznej ani działań człowieka. Sarę i dwójkę jej współpracowników przysłano z Seattle, żeby ocenili sytuację.

Zaczęli badania na wyspie Attu i przenosili się z wyspy na wyspę na wschód w kierunku Alaski. Co trzy dni mały hydroplan zabierał trójkę naukowców do następnego miejsca przeznaczenia. Na Yunasce byli drugi dzień. Sarah nie dostrzegła żadnych oznak choroby wśród tutejszej populacji lwów morskich.

Szybko pokonała trzy kilometry do obozu i wkrótce dostrzegła trzy jaskrawoczerwone namioty. Kiedy dotarła do celu, krępy brodaty mężczyzna we flanelowej koszuli i znoszonej czapce baseballowej Seattle Mariners grzebał w dużej chłodziarce.

– Sandy i ja właśnie planujemy lunch – powiedział z uśmiechem Irv Fowler. Dobiegał pięćdziesiątki, ale wyglądał i zachowywał się, jakby miał dziesięć lat mniej.

Z pobliskiego namiotu wypełzła drobna ruda kobieta z garnkiem i chochlą. Sandy Johnson uśmiechnęła się szeroko i przewróciła oczami.

– Irv zawsze planuje lunch.

– Jak wam minął ranek? – spytała Sarah.

– Sprawdziliśmy dużą kolonię lwów morskich na wschodnim brzegu. Wszystkie wyglądają zdrowo. Znalazłem jednego martwego, ale podejrzewam, że zdechł ze starości. Pobrałem próbkę tkanki do analizy, żeby się upewnić.

Fowler otworzył zawór kuchenki turystycznej. Zapalił syczący propan i z palnika wystrzeliły niebieskie płomienie. Sarah popatrzyła na zielony krajobraz dookoła.

– To się zgadza z moimi obserwacjami. Lwy morskie na Yunasce nie wyglądają na chore.

– Dziś po południu możemy sprawdzić kolonię na zachodnim wybrzeżu. Samolot przyleci dopiero jutro rano.

– To kawał drogi. Ale możemy się zatrzymać na pogawędkę w stacji Straży Przybrzeżnej. Nasz pilot mówił, że o tej porze roku ktoś tam jest.

– Na razie zapraszam na specjalność zakładu. – Fowler postawił na kuchence wielki garnek.

– Tylko nie to ostre… – zaczęła Sandy.

– Właśnie to – przerwał jej z szerokim uśmiechem i przełożył brązową zawartość dużej puszki do podgrzanego garnka. – Cajun chili dujour.

– Jak mówią w Nowym Orleanie, laissez le bon temps rouler – roześmiała się Sarah.

Ed Stimson wpatrywał się w monitor radaru meteorologicznego. W górnej części ekranu dostrzegł białe chmury. Umiarkowany front burzowy jakieś dwieście mil morskich na południowy zachód. Na Yunasce będzie kilka deszczowych dni, pomyślał Stimson. Usłyszał stukanie nad głową. Barnes wciąż walczył z wiatromierzem na blaszanym dachu.

Z głośnika radiowego w rogu pomieszczenia dobiegły odgłosy rozmów. Kapitanowie pobliskich kutrów rybackich wymieniali uwagi o pogodzie. Ot, zwykłe pogawędki bez znaczenia. Ale w pewnej chwili zagłuszył je dziwny niski dźwięk. Rezonans dochodził z zewnątrz. Radio na moment zamilkło i wtedy dotarł do Stimsona odgłos podobny do huku odrzutowca. Trwał kilka sekund, przycichł i zakończył się głośnym trzaskiem.

Stimson, uznawszy, że to mógł być grzmot, ustawił skalę monitora radaru na zasięg dwudziestu mil morskich. Ale ekran pokazywał tylko chmury, żadnych błyskawic. Pewnie jakieś sztuczki Sił Powietrznych, uznał.

Nagle usłyszał przeraźliwe wycie psa na dworze.

– Co jest, Max? – zawołał i otworzył drzwi baraku.

Pies spojrzał na swojego pana, ale nie przestawał wyć i cały się trząsł. Miał szkliste, niewidzące ślepia, z pyska ciekła mu gęsta biała piana. Zachwiał się kilka razy i przewrócił.

– Mike! – krzyknął Stimson do swojego partnera. – Chodź tu szybko!

Barnes już schodził z dachu, ale z trudem znajdował stopami szczeble drabinki. Nie trafił nogą na ostatni i spadłby, gdyby się mocno nie przytrzymał.

– Mikę, przed chwilą pies… Nic ci nie jest? – Stimson podbiegł do kolegi.

Barnes ledwo mógł oddychać i miał oczy tak szkliste jak Max. Stimson otoczył go ramieniem, zaciągnął do baraku i posadził na krześle. Barnes pochylił się do przodu i gwałtownie zwymiotował.

– Coś jest w powietrzu – wyszeptał ochryple.

Ledwie skończył mówić, przewrócił oczami i spadł martwy z krzesła.

Stimson poczuł, że pokój wiruje mu w oczach. Nagle zabrakło mu tchu. Zatoczył się w kierunku radia, żeby wezwać pomoc, ale nie miał siły poruszyć wargami. Czuł w środku żar, jakby ogień wypalał mu wnętrzności. Nie żył, zanim runął na podłogę.

Trójka naukowców z Centrum Zwalczania Chorób kończyła właśnie lunch, gdy uderzyła niewidzialna fala śmierci. Sarah pierwsza zauważyła, że coś jest nie tak. Dwa przelatujące ptaki zahamowały nagle w powietrzu, jakby zatrzymała je niewidoczna ściana, i spadły na ziemię. Sandy złapała się za brzuch i zgięła wpół.

– Daj spokój, moje chili nie było takie złe – zażartował Fowler, ale po chwili dostał mdłości i zawrotów głowy.

Sarah próbowała dojść do chłodziarki, żeby wyjąć butelkę wody. Zatrzymała się w pół drogi, bo poczuła gorąco w nogach i zaczęły jej drżeć uda.

– Co się dzieje? – wysapał Fowler. Usiłował pomóc Sandy, ale przewrócił się.

Sarze wydawało się, że czas zwolnił. Miała przytępione zmysły. Straciła władzę w nogach i osunęła się na ziemię. Czuła ucisk w płucach. Każdy oddech sprawiał jej ból. Leżała na plecach i patrzyła jak przez mgłę na szare niebo.

Traciła przytomność. Nagle na tle szarości pojawiła się niewyraźna postać. Sarah widziała tylko ciemne włosy i kontury twarzy. I oczy, wielkie, przerażające oczy ze szkła. Ale za soczewkami była druga para oczu. Przyglądały jej się z troską. Zielone, opalizujące. Potem wszystko poczerniało.

2

Sarah z trudem uniosła powieki. Zobaczyła nad sobą szare sklepienie, płaskie i bezchmurne. Gdy odzyskała ostrość widzenia, uświadomiła sobie, że nie patrzy w niebo, lecz na sufit. Leżała na miękkim łóżku z grubą poduszką pod głową. Na twarzy miała maskę tlenową. Zdjęła ją i rozejrzała się ostrożnie. Była w małym, skromnie urządzonym pokoju. W rogu stało niewielkie biurko, nad nim wisiał imponujący obraz starego liniowca. Obok zauważyła małą umywalkę. Jej łóżko było przymocowane do ściany, otwarte drzwi na korytarz miały wysoki próg. Cały pokój zdawał się kołysać. Nie wiedziała, czy to złudzenie wywołane silnym pulsowaniem w skroniach.

Kątem oka dostrzegła jakiś ruch. Spojrzała na drzwi. W progu stał wysoki, barczysty mężczyzna i uśmiechał się do niej szeroko. Wyglądał na trzydzieści parę lat, ale poruszał się z pewnością siebie starszego, doświadczonego człowieka. Mocna opalenizna wskazywała, że spędza dużo czasu na powietrzu. Miał czarne falujące włosy, wyrazistą twarz i bystre zielone oczy człowieka, któremu można zaufać. Sarah przypomniała sobie, że widziała te oczy, zanim straciła przytomność.

– Witaj, Śpiąca Królewno – powiedział ciepłym, głębokim głosem.

– Pan… jest… tym mężczyzną… z obozu – wymamrotała Sarah.

– Tak. Przepraszam, że nie przedstawiłem się na wyspie, Saro. Nazywam się Dirk Pitt. – Nie dodał "junior", choć nosił to samo imię i nazwisko co ojciec.

– Wie pan, kim jestem? – spytała zaskoczona.

– Bystry naukowiec imieniem Irv – odrzekł z uśmiechem Dirk – opowiedział mi trochę o tobie i o waszych badaniach na Yunasce. Myśli, że otruł was swoim chili.

– Irv i Sandy! Co z nimi?

– Wszystko w porządku. Zdrzemnęli się, tak jak ty, ale nic im nie jest. Odpoczywają w głębi korytarza. – Wskazał kciukiem za siebie. Dostrzegł strach w oczach Sary i ścisnął ją uspokajająco za rękę. – Nie ma powodu do obaw. Jesteście na pokładzie statku Narodowej Agencji Badań Morskich i Podwodnych „Deep Endeavor". Wracaliśmy z badań w Basenie Aleuckim, kiedy odebraliśmy sygnał SOS ze stacji meteorologicznej Straży Przybrzeżnej na Yunasce. Poleciałem tam helikopterem, który mamy na pokładzie, i w drodze powrotnej zobaczyłem wasz obóz. Urządziłem wam powietrzne zwiedzanie wyspy na koszt naszej firmy, ale przespaliście całą wycieczkę- dodał z udawanym rozczarowaniem.

– Przepraszam – mruknęła Sarah. – Chyba jestem panu winna podziękowania, panie Pitt.

– Mów mi Dirk.

– Dobrze, Dirk – odrzekła z uśmiechem. Poczuła dziwne podniecenie, kiedy wymówiła jego imię. – Co z ludźmi ze Straży Przybrzeżnej?

Dirk spochmurniał.

– Niestety nie zdążyliśmy na czas. Znaleźliśmy dwóch mężczyzn i psa. Już nie żyli.

Sarze przeszły ciarki po plecach. Dwaj martwi ludzie. Ona i jej towarzysze też omal nie umarli.

– Co się stało, na Boga? – zapytała wstrząśnięta.

– Nie jesteśmy pewni. Nasz lekarz okrętowy robi badania, ale pewnie się domyślasz, że ma ograniczone możliwości. W powietrzu unosiły się jakieś opary lub toksyna – tak przynajmniej uważała załoga stacji. Polecieliśmy tam w maskach gazowych, więc nic nam się nie stało. Zabraliśmy ze sobą białe myszki z naszego laboratorium na statku i one też przeżyły. Nie miały żadnych widocznych objawów skażenia. Cokolwiek to było, musiało się rozwiać, zanim wylądowaliśmy w stacji Straży Przybrzeżnej. Ty i twój zespół byliście za daleko od źródła, żeby poważnie ucierpieć. Prawdopodobnie nie wchłonęliście pełnej dawki tej substancji.

Sarah milczała. Chciała zasnąć i obudzić się ze świadomością, że to był tylko zły sen.

– Przyślę tu lekarza, żeby cię zbadał, a potem spróbuj się zdrzemnąć. Gdy się obudzisz, zjemy na kolację kraby – zaproponował z uśmiechem Dirk.

Sarah odwzajemniła uśmiech.

– Chętnie – mruknęła i zapadła w sen.

Kermit Burch stał za sterem i czytał faks, gdy na mostek wszedł Dirk. Kapitan „Deep Endeavora" uniósł głowę znad dokumentu i powiedział:

– Zawiadomiliśmy Straż Przybrzeżną i Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ale nikt nie zamierza nic zrobić, dopóki władze lokalne nie złożą oficjalnego raportu. Terenowy inspektor bezpieczeństwa publicznego z Atki może być na wyspie dopiero jutro rano. – Burch parsknął. – Dwaj ludzie nie żyją, a oni traktują to jak wypadek.

– Niewiele mamy – odrzekł Dirk. – Rozmawiałem z Carlem Nashem, naszym specjalistą od skażeń środowiska. Powiedział, że zdarzają się naturalne emisje, na przykład siarki z wulkanów, które mogą być śmiertelne dla ludzi. Duże stężenie zanieczyszczeń przemysłowych też jest niebezpieczne, ale o ile wiem, na Aleutach nie ma żadnych zakładów produkujących chemikalia.

– Inspektor bezpieczeństwa publicznego twierdzi, że to wygląda na klasyczny przypadek zatrucia tlenkiem węgla z generatora w stacji meteorologicznej. To jednak nie wyjaśnia, dlaczego nasi przyjaciele z Centrum Zwalczania Chorób mieli podobne objawy, choć byli ponad sześć kilometrów dalej.

– Nie wyjaśnia też śmierci psa – dodał Dirk.

– Może zespół centrum na coś wpadnie. A przy okazji, jak się czują nasi goście?

– Są trochę oszołomieni. Niewiele pamiętają poza tym, że uderzenie nastąpiło dość szybko.

– Powinni jak najszybciej trafić do szpitala. Najbliższe lotnisko jest na Unalasce. Możemy tam być za niecałe czternaście godzin. Wezmę samolot służby medycznej, który zabierze ich stamtąd do Anchorage.

– Chciałbym wziąć helikopter i ponownie zbadać wyspę – powiedział Dirk. – Za pierwszym razem nie mieliśmy okazji dobrze się tam rozejrzeć. Może coś przeoczyliśmy. Nie masz nic przeciwko temu?

– Nie, pod warunkiem że zabierzesz ze sobą tego teksaskiego dowcipnisia – odrzekł Burch ze zbolałym uśmiechem.

Kiedy Dirk wykonywał procedurę przedstartową należącego do organizacji NUMA śmigłowca Sikorsky S-76C+, przez platformę ładowniczą szedł wąsaty, skrzywiony blondyn w znoszonych kowbojskich butach. Jack Dahlgren wyglądał jak ujeżdżacz byków, który zgubił się w drodze na rodeo. Miał specyficzne poczucie humoru i był notorycznym kawalarzem. Zalazł Burchowi za skórę już pierwszej nocy na morzu, gdy wlał do dzbanka na kawę butelkę taniego rumu. Dahlgren, pochodzący z zachodniego Teksasu, był geniuszem technicznym, znał się na koniach, broni i wszelkim podwodnym i nawodnym sprzęcie mechanicznym.

– Czy to wycieczka na tę malowniczą wyspę, którą polecał mi mój agent z biura podróży? – zapytał Dirka, wetknąwszy głowę do okna kabiny.

– Wskakuj, chłopie, nie rozczarujesz się. Zobaczysz wodę, skały i lwy morskie.

– Brzmi nieźle. Dorzucę ci ćwierć dolca, jeśli znajdziesz mi bar z kelnerkami w krótkich spódniczkach.

Dirk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Zobaczę, co da się zrobić.

Dahlgren wdrapał się do kabiny?

Zaprzyjaźnili się z Dirkiem przed laty, gdy studiowali razem inżynierię morską na florydzkim Uniwersytecie Atlantyckim. Obaj byli zapalonymi nurkami i regularnie opuszczali zajęcia, żeby polować z harpunami wśród raf koralowych niedaleko Boca Raton, a złowione ryby wykorzystywali do podrywania miejscowych studentek przy grillu na plaży. Po dyplomie Jack ukończył kurs Korpusu Szkoleniowego Oficerów Rezerwy. Dirk uzyskał stopień naukowy w Nowojorskiej Wyższej Szkole Morskiej i certyfikat zawodowego nurka. Spotkali się ponownie, kiedy Dirk dołączył do ojca w NUMA jako dyrektor projektów specjalnych i namówił przyjaciela do podjęcia pracy w tej prestiżowej agencji badawczej.

Po latach wspólnego nurkowania wiedzieli, że mogą na sobie polegać w każdej sytuacji. Dahlgren, dostrzegłszy wyraz determinacji w oczach przyjaciela, zrozumiał, że tajemnicze wypadki na Yunasce nie dają mu spokoju.

Główny rotor sikorsky'ego nabrał wysokich obrotów i Dirk uniósł maszynę z pokładu startowego na śródokręciu „Deep Endeavora". Wisiał chwilę trzydzieści metrów nad pokładem, patrząc z podziwem na statek badawczy NUMA. Statek wyglądał na trochę za szeroki w stosunku do swojej długości, zrezygnowano jednak z opływowej linii celowo, by zapewnić kadłubowi stabilność. „Deep Endeavor" był platformą roboczą, która idealnie nadawała się do operacji z użyciem mnóstwa dźwigów i wciągarek na tylnym pokładzie. Na środku pokładu lśnił w popołudniowym słońcu jaskrawożółty pojazd głębinowy, umieszczony na dużym drewnianym stojaku. Jeden z techników, którzy sprawdzali jego pędniki i elektronikę, pomachał czapką do helikoptera. Dirk odwzajemnił gest, przechylił maszynę i skierował na północny wschód ku wyspie odległej o niecałe dziesięć mil morskich.

– Z powrotem na Yunaskę? – spytał Dahlgren.

– Do stacji Straży Przybrzeżnej. Tam, gdzie byliśmy rano.

– Super -jęknął Dahlgren. – Robimy za latający karawan pogrzebowy?

– Nie, musimy sprawdzić, z jakiego źródła pochodziło to, co zabiło ludzi i psa.

– Będziemy szukali zwierząt, roślin czy minerałów?

– Wszystkiego. Carl Nash twierdzi, że toksyczna chmura mogła pochodzić z czegokolwiek, od wulkanu po kwitnące algi, nie wspominając o skażeniu przemysłowym.

– Zatrzymaj się przy pierwszym napotkanym morsie, to zapytam go o drogę do najbliższej fabryki pestycydów.

– A propos morsów. Gdzie jest Basil? – Dirk rozejrzał się po kabinie.

– Tutaj. Cały i zdrowy. – Dahlgren wyjął spod swojego fotela małą klatkę i uniósł na wysokość twarzy.

W środku siedziała biała myszka. Patrzyła na Jacka, poruszając wąsami.

– Oddychaj głęboko, mały przyjacielu, i nie zaśnij nam – powiedział Dahlgren do gryzonia. Powiesił klatkę pod sufitem, żeby widzieli, czy u myszy wystąpią objawy zatrucia toksyną w powietrzu.

Z oceanu przed nimi wyrastała trawiasta wyspa. Nad szczytem wyższego z dwóch nieczynnych wulkanów unosiło się kilka obłoków. Dirk stopniowo zwiększał wysokość, gdy zbliżali się do urwistego wybrzeża, a potem skręcił w lewo i okrążył wyspę odwrotnie do ruchu wskazówek zegara. Wkrótce dostrzegli żółty budynek stacji Straży Przybrzeżnej. Dirk popatrzył na martwego psa, nadal leżącego przed drzwiami baraku, i przypomniał sobie grymas bólu na twarzach mężczyzn, których znaleźli w środku, kiedy wylądowali tu wcześniej. Opanował emocje i skoncentrował się na poszukiwaniach źródła zabójczej toksycznej bryzy.

– Przeważają tu zachodnie wiatry – wskazał głową w prawo – więc źródło było pewnie albo gdzieś tam, albo na morzu.

– Prawdopodobnie. Zespół Centrum Zwalczania Chorób obozował na wschód stąd, dlatego wchłonęli mniejszą dawkę tego tajemniczego gazu – odrzekł Dahlgren, obserwując ziemię przez lornetkę.

Dirk przesunął drążek skoku okresowego i helikopter oddalił się od żółtego budynku. Przez następną godzinę wytężali wzrok w poszukiwaniu źródła naturalnej lub stworzonej przez człowieka toksyny. Dirk zataczał szerokie łuki, posuwając się na zachód, a gdy dotarli do brzegu wyspy, zawrócił na wschód w stronę stacji Straży Przybrzeżnej.

– Sama trawa i skały – mruknął Dahlgren. – Jeśli o mnie chodzi, foki mogą sobie zatrzymać to miejsce.

– Spójrz tam. – Dirk wskazał małą żwirową plażę przed nimi.

Na ziemi leżało kilka lwów morskich. Wyglądały, jakby rozkoszowały się promieniami późnopopołudniowego słońca. Dahlgren przyjrzał się im uważnie i zmarszczył czoło.

– Jezu, nie ruszają się. One też to złapały.

– Toksyna musiała pochodzić nie z Yunaski, tylko z morza albo z sąsiedniej wyspy.

Dahlgren powiódł palcem po mapie morskiej regionu.

– Następna kupa skał na zachodzie to Amukta.

Dirk dostrzegł na horyzoncie brudnoszary zarys wyspy.

– Jakieś dwadzieścia mil stąd. – Spojrzał na wskaźniki. – Wystarczy nam paliwa na szybki skok tam i z powrotem. Nic się nie stanie, jeśli stracisz pedicure w okrętowym salonie piękności?

– Jasne, że nie. Po prostu umówię się na jutro – odparł Dahlgren.

– Powiem Burchowi, dokąd lecimy – rzekł Dirk i ustawił radio na częstotliwość statku.

Dahlgren pogładził się po brzuchu.

– Niech zostawi nam kolację w kuchni. W tej scenerii nabieram apetytu.

Dirk przekazał wiadomość i wziął kurs na Amuktę. Leciał nisko nad wodą.

Po dziesięciu minutach Dahlgren uniósł rękę i wskazał obiekt na horyzoncie. Biały punkt z każdą sekundą rósł w oczach, aż przybrał kształt dużego statku z kilwaterem za rufą. Dirk nacisnął lewy pedał sterowania kierunkiem i śmigłowiec wszedł na kurs statku. Wkrótce zobaczyli, że to trawler o stalowym kadłubie płynący pełną parą na południowy zachód.

– Tej łajbie przydałoby się trochę polerunku – zauważył Dirk, przymknąwszy przepustnicę, żeby dostosować prędkość do szybkości trawlera.

Statek nie wyglądał na stary, ale na pokładzie i kadłubie widniały liczne zadrapania, wgniecenia i tłuste plamy, a w paru miejscach spod białej farby wyłaziła rdza. Sprawiał wrażenie tak zużytego jak łyse opony wiszące wzdłuż jego burt. Najwyraźniej jednak miał świeżo wyremontowane silniki – płynął szybko, a komin prawie nie dymił.

Dirk zauważył, że trawler płynie bez bandery. Na dziobie i rufie nie było nazwy statku ani macierzystego portu. Po chwili na tylnym pokładzie pojawili się dwaj Azjaci w niebieskich kombinezonach i z ponurymi minami utkwili wzrok w śmigłowcu.

– Nie wyglądają przyjaźnie, co? – odezwał się Dahlgren. Wyszczerzył zęby w uśmiechu i pomachał do nich. Nie zareagowali.

– Ty też byś nie wyglądał, gdybyś pracował na takim złomie – odrzekł Dirk i zawisł śmigłowcem tuż za rufą trawlera. – Nic cię nie zastanawia na tej łajbie? – spytał, patrząc na tylny pokład.

– Nigdzie nie widać sprzętu rybackiego.

– Właśnie – odparł Dirk. Zbliżył helikopter do statku. Na środku pokładu dostrzegł metalową trójkątną podporę wysokości około pięciu metrów. Na metalowej konstrukcji nie było śladu rdzy, co wskazywało, że zamontowano ją niedawno. U jej podstawy widniał szary ślad prochu, który najwyraźniej osmalił powierzchnię pokładu.

Kiedy helikopter znalazł się nad trawlerem, Azjaci zaczęli coś mówić, gestykulując z ożywieniem, a po chwili zbiegli na dół. U szczytu schodków leżało pięć martwych lwów morskich. W małym metalowym basenie na lewo od nich były trzy żywe stworzenia.

– Od kiedy zapotrzebowanie na tran jest większe niż na kraby? – odezwał się Dahlgren.

– Nie wiem, ale Eskimosi na pewno nie byliby zadowoleni, że Azjaci ukradli im kolację.

Dirk dostrzegł kątem oka błysk. Odruchowo wcisnął lewy pedał i sikorsky wykonał szybki półobrót. Manewr uratował im życie. Kiedy śmigłowiec zaczął skręcać, w maszynę trafił grad pocisków. Roztrzaskały tablicę przyrządów – konsola, wskaźniki i radio rozleciały się na kawałki – ale załodze i głównym mechanizmom nic się nie stało.

– Chyba nie spodobał im się twój tekst o kradzieży kolacji – powiedział Dahlgren, patrząc na dwóch Azjatów, którzy znów się pojawili i strzelali do helikoptera z karabinów automatycznych.

Dirk dał pełną moc, żeby uciec przed następnymi trafieniami. Azjaci strzelali do śmigłowca z rosyjskich AK-74. Na szczęście bezmyślnie celowali w kabinę, zamiast w łatwiejsze do uszkodzenia wirniki.

Dirk zatoczył szeroki łuk w kierunku sterburty trawlera i schował się za nadbudową statku, gdzie nie mógł ich dosięgnąć ogień z pokładu. Potem wziął kurs na widoczną w oddali wyspę Amukta.

Ale szkoda już się stała. Kabinę zaczął wypełniać dym. Dirk zmagał się ze sterami. Grad ołowiu zniszczył elektronikę, podziurawił przewody hydrauliczne i roztrzaskał wskaźniki kontrolne. Dahlgren poczuł ciepłą strużkę na kostce. Sięgnął w dół i wymacał ranę postrzałową na łydce. Kilka pocisków trafiło też w turbinę, na szczęście rotor jeszcze się obracał.

– Spróbuję dolecieć do wyspy, ale przygotuj się na twarde lądowanie! -Dirk próbował przekrzyczeć huk rozpadającego się silnika. Kabinę wypełniał duszący niebieski dym i swąd płonącej instalacji elektrycznej.

Dirk ledwo widział wyspę na wprost i kawałek wybrzeża, który wyglądał na małą plażę. Drążek sterowy w jego rękach dygotał jak młot pneumatyczny, wytężał więc wszystkie siły, żeby utrzymać maszynę w powietrzu i dotrzeć do lądu. Brzeg zbliżał się przeraźliwie wolno. Helikopter trząsł się, dymił i opadał. Podwozie sunęło tuż nad wodą. Wreszcie przestrzelona turbina nie wytrzymała. Wypluła ze zgrzytem kilka części, zawyła i zatrzymała się z głośnym trzaskiem.

Dirk pociągnął drążek skoku ogólnego, żeby unieść dziób maszyny, ale obroty rotorów spadały. Wirnik ogonowy zanurzył się w wodzie, zadziałał jak kotwica i wyhamował helikopter. Sikorsky na moment zawisł w powietrzu, a potem runął z głośnym pluskiem do morza. Nagłe zderzenie z powierzchnią oceanu złamało wał napędowy. Wirnik wystrzelił w bok i po piętnastu metrach zatonął w rozbryzgu piany.

Kabina przez chwilę unosiła się na falach. Dirk dostrzegł przez roztrzaskaną szybę piaszczystą plażę, później kabinę zalała lodowata woda. Dahlgren próbował otworzyć kopnięciem drzwi. Poziom wody błyskawicznie sięgnął sufitu. Dirk i Jack jednocześnie unieśli głowy i po raz ostatni nabrali powietrza do płuc. Potem turkusowy helikopter zniknął pod powierzchnią i opadł na skaliste dno.

3

Kapitan Burch rozpoczął akcję poszukiwawczo-ratowniczą, gdy tylko stracił kontakt radiowy z Dirkiem i Dahlgrenem. Popłynął „Deep Endeavorem" na ostatnią pozycję podaną przez Dirka, a stamtąd zaczął zygzakować na zachód do Amukty. Wszyscy wolni członkowie załogi zostali wezwani na pokład, żeby obserwować horyzont. Radiooperator bez przerwy wywoływał helikopter.

Przez trzy godziny nie znaleziono żadnego śladu śmigłowca. „Deep Endeavor" zbliżył się do Amukty, stromego wulkanicznego stożka wystającego z morza. Nadchodził zmierzch, niebo na zachodzie przybrało purpurową barwę. Zastępca dowódcy Leo Delgado przyglądał się górzystej wyspie. Nagle coś przykuło jego uwagę.

– Panie kapitanie, tam jest dym. – Wskazał miejsce na brzegu.

Burch uniósł do oczu lornetkę i długą chwilę obserwował ląd.

– Płonące szczątki, proszę pana? – zapytał Delgado.

– Być może. Albo sygnał. Z tej odległości trudno rozpoznać. Weź dwóch ludzi i popłyńcie tam zodiakiem. Podejdę do brzegu najbliżej, jak będę mógł.

– Tak jest. – Delgado ruszył przez mostek, zanim kapitan skończył mówić.

Kiedy ponton spuszczono na wodę, zerwał się porywisty wiatr i na morzu wyrosły potężne fale. W drodze do lądu zodiac mocno się kołysał, Delgada i dwóch członków załogi co chwila zalewały zimne rozbryzgi. W zapadającym zmroku trudno było dostrzec smugę dymu na tle czarnej wyspy. Delgado zastanawiał się, czy zdołają wyjść na stromy brzeg. W końcu zauważył ogień i skierował ponton w tamtą stronę. Między skałami był mały przesmyk, który prowadził do wąskiej kamienistej plaży. Delgado zwiększył obroty silnika. Czterometrowa łódź pneumatyczna dotarła na grzbiecie fali do brzegu i zatrzymała się z chrzęstem żwiru pod dnem.

Delgado wyskoczył z pontonu i pobiegł w kierunku ogniska. Dwaj mężczyźni pochylali się nad mizernymi płomieniami, najwyraźniej próbując się ogrzać. Byli odwróceni plecami do niego.

– Pitt? Dahlgren? Wszystko gra, panowie? – zawołał.

Mężczyźni odwrócili się wolno, jakby przerwał im ważne spotkanie. Dahlgren trzymał w ręku nadjedzoną nogę kraba, z kieszeni jego koszuli wystawał łepek białej myszki. Dirk piekł nad ogniem alaskańskiego kraba nadzianego na patyk.

– Przydałoby się trochę cytryny i masła-odrzekł, odrywając parującą nogę skorupiaka.

Dirk i Dahlgren opowiedzieli Burchowi o spotkaniu z trawlerem, a potem pokuśtykali do okrętowego ambulatorium. Jack dostał postrzał w lewą łydkę, ale na szczęście pocisk nie uszkodził ścięgien. Gdy chirurg zszył ranę, Dahlgren nonszalancko zapalił cygaro. Lekarz kazał mu je natychmiast zgasić pod groźbą zerwania szwów. Zaraz jednak uśmiechnął się, wręczył mu kulę i polecił oszczędzać nogę przez trzy dni.

Dirkowi opatrzono policzek i czoło pokaleczone szkłem podczas zderzenia helikoptera z morzem. Nie odnieśli innych obrażeń w czasie katastrofy, a Dirk uratował ich przed utonięciem, bo zauważył, że przy twardym lądowaniu otworzyły się drzwi ładowni. Kiedy kadłub wypełniła woda, chwycił Jacka i wypłynęli przez otwór na powierzchnię. Przy użyciu niezawodnej zapalniczki Zippo Dahlgrena rozpalili ognisko z suchego drewna wyrzuconego przez morze na brzeg i dzięki temu nie dostali hipotermii.

Burch zawiadomił centralę NUMA o utracie helikoptera, zgłosił też incydent Straży Przybrzeżnej i terenowemu inspektorowi bezpieczeństwa publicznego w miasteczku Atka. Najbliższy kuter patrolowy Straży Przybrzeżnej był w odległości setek mil morskich, więc choć dostał szczegółowe informacje o trawlerze, miał znikome szanse na jego przechwycenie.

Dirk przebrał się w czarny golf i dżinsy i poszedł do sterowni. Burch, pochylony nad stołem nawigacyjnym, wyznaczał kurs przez Aleuty.

– Nie wracamy na Yunaskę po ciała członków Straży Przybrzeżnej? – zapytał Dirk.

Kapitan pokręcił przecząco głową.

– To nie nasza sprawa. Lepiej ich nie ruszać i zostawić śledztwo odpowiednim władzom. Popłyniemy na Unalaskę i w tamtejszym porcie rybackim wysadzimy na ląd naukowców z CZC.

– Wolałbym poszukać tego trawlera – powiedział Dirk.

– Straciliśmy helikopter, a oni mająnad nami osiem godzin przewagi. Nawet gdybyśmy zdołali to nadrobić, musielibyśmy mieć cholerne szczęście, żeby ich znaleźć. Marynarka wojenna, Straż Przybrzeżna i lokalne władze wiedzą, jak wygląda ten trawler. Mają większe szanse niż my.

– Może większe, ale też nieduże – nie ustępował Dirk.

– Zakończyliśmy prace badawcze i musimy dostarczyć chorych naukowców do szpitala – odparł kapitan. – Nie ma sensu kręcić się tu dłużej.

Dirk skinął głową.

– Oczywiście. Masz rację.

Zszedł po schodkach do mesy. Kolację już dawno wydano i właśnie trwało sprzątanie przed zamknięciem kuchni. Nalał sobie kawy z dużego srebrnego dzbanka, odwrócił się i zobaczył Sarę. Siedziała przy stoliku w głębi mesy i patrzyła przez bulaj na morze. Była w bawełnianej piżamie, kapciach i niebieskim szlafroku z izby chorych. Mimo szpitalnego stroju wyglądała bardzo atrakcyjnie. Podszedł do niej i zapytał:

– Za późno na kolację?

– Obawiam się, że tak – odparła. – Straciłeś specjalność szefa kuchni, halibuta a la Oscar. Był naprawdę wspaniały.

– Takie już moje szczęście. – Dirk przysunął sobie krzesło i usiadł naprzeciwko niej.

Przyjrzała się opatrunkom na jego twarzy.

– Co ci się stało? – spytała z troską.

– Miałem mały wypadek. Mój szef nie będzie zadowolony, kiedy się o tym dowie. – Dirk skrzywił się na myśl o drogim śmigłowcu na dnie morza. Opowiedział Sarze o pechowym locie, cały czas wpatrując się w jej piwne oczy.

– Myślisz, że ten trawler miał coś wspólnego ze śmiercią członków Straży Przybrzeżnej i naszym zatruciem? – spytała.

– Bardzo możliwe. Nie byli zachwyceni, że zobaczyliśmy na ich pokładzie lwy morskie. Najwyraźniej polowali nielegalnie, może kombinowali jeszcze coś.

– Lwy morskie… – powtórzyła Sarah. – Widzieliście jakieś na zachodnim krańcu wyspy?

– Tak. Jack zauważył kilka za stacją Straży Przybrzeżnej. Wyglądały na martwe.

– Czy „Deep Endeavor" mógłby zabrać jednego do zbadania? Wysłałabym próbki do naszego laboratorium.

– Kapitan Burch nie chce zostawać w tym rejonie, ale na pewno zgodzi się zabrać jednego martwego lwa – odparł Dirk i wypił duży łyk kawy.

– Moglibyśmy stosunkowo szybko ustalić przyczynę śmierci tych zwierząt.

– Myślisz, że zabiło je to samo co lwy na innych tutejszych wyspach?

– Nie wiem. Podejrzewamy, że lwy znalezione blisko kontynentu były zarażone wirusem nosówki.

– Choroby psów?

– Tak. Do wywołania epidemii wystarczyłby kontakt jednego zarażonego psa z lwem morskim. Nosówka jest bardzo zaraźliwa i mogła się szybko rozprzestrzenić.

– Jak kilka lat temu? – próbował sobie przypomnieć Dirk.

– W Kazachstanie przed siedmioma laty – uściśliła Sarah. – Na wybrzeżu Morza Kaspijskiego przy ujściu rzeki Ural wymarły wtedy na nosówkę tysiące fok.

– Irv mówił, że na Yunasce znaleźliście zdrowe lwy morskie.

– Tak, najwyraźniej nosówka nie dotarła tak daleko na zachód. Zbadanie martwych lwów morskich, które widzieliście z helikoptera, byłoby więc tym bardziej intrygujące.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu.

– Jak myślisz, kim byli ci ludzie na trawlerze? – spytała Sarah. – Co mogli robić?

Dirk długo patrzył przez bulaj.

– Nie wiem – odrzekł wreszcie – ale zamierzam się dowiedzieć.

4

Trasa do dwunastego dołka na polu golfowym w klubie Kasumigaseki ciągnęła się prosto na odcinku dwustu sześćdziesięciu pięciu metrów, a potem skręcała w lewo na trawiaste wzniesienie za głębokim rowem. Ambasador Stanów Zjednoczonych w Japonii Edward Hamilton zamachnął się i mocno uderzył w piłkę. Poszybowała na odległość około dwustu pięćdziesięciu metrów.

– Dobry strzał – pochwalił David Monaco, ambasador Wielkiej Brytanii i partner Hamiltona do gry w golfa od blisko trzech lat. Chudy Brytyjczyk ustawił swoją piłkę i posłał ją długim łukiem w powietrze. Potoczyła się kilkanaście metrów dalej od piłki Hamiltona i wpadła w kępę wysokiej trawy z lewej strony pola.

– Mocne uderzenie, Dave, ale chyba trafiłeś w trudne miejsce – powiedział Hamilton, kiedy zobaczył, gdzie wylądowała piłka partnera.

Poszli przed siebie. W stosownej odległości za nimi ruszyła para kobiet, które zgodnie z tradycją najstarszych japońskich klubów niosły worki golfowe mężczyzn. Wokół dyplomatów krążyli czterej łatwi do rozpoznania agenci ochrony.

Cotygodniowe spotkania na polu golfowym były okazją do nieoficjalnej wymiany informacji o wydarzeniach w Japonii i sąsiednich krajach. Obaj ambasadorowie uważali to za jedną z najpożyteczniejszych form spędzania czasu.

– Robicie postępy w sprawie ekonomicznego partnerstwa z Tokio – zauważył Monaco.

– Złagodzenie restrykcji handlowych byłoby korzystne dla wszystkich zainteresowanych. Choć nasze cła na stal mogą uniemożliwić porozumienie. Ale tutaj nastawienie się zmienia. Przypuszczam, że Korea Południowa wkrótce podpisze umowę z Japonią.

– Skoro mowa o Korei, podobno niektórzy politycy z Seulu zamierzają znów zaapelować do Zgromadzenia Narodowego o wycofanie wojsk amerykańskich z ich kraju – powiedział Monaco.

– Słyszeliśmy o tym. Demokratyczna Partia Pracy chce w ten sposób zdobyć większą popularność. Na szczęście ciągle jest nieliczną opozycją w Zgromadzeniu Narodowym.

– Ciekawe, dlaczego do tego dążą mimo agresji Północy w przeszłości.

– To granie na uczuciach patriotycznych. DPP porównuje nas do dawnych okupantów Korei, Chińczyków i Japończyków. Takie argumenty trafiają do zwykłych ludzi.

– Byłbym zaskoczony, gdyby przywódcy DPP działali z pobudek altruistycznych – powiedział Monaco, kiedy doszli do piłki Hamiltona.

– Zdaniem mojego odpowiednika w Seulu jest prawie pewne, że przynajmniej część kierownictwa DPP ma poparcie Północy – odparł Hamilton.

Wziął od kobiety z workiem metalową „trójkę", ustawił podstawkę i wykonał następne uderzenie. Piłka ścięła zakręt, minęła rów i wylądowała na końcu trawiastego wzniesienia.

– Obawiam się, że to poparcie sięga daleko poza DPP – ciągnął Monaco. – Korzyści ekonomiczne, jakie przyniosłoby zjednoczenie, interesują wielu ludzi. Prezes południowokoreańskiej firmy Hyko Tractor Industries mówił na seminarium handlowym w Osace, że mógłby zmniejszyć koszty produkcji i tym samym być bardziej konkurencyjny na rynku międzynarodowym, gdyby miał dostęp do siły roboczej z Północy.

Monaco brodził chwilę w wysokiej trawie, szukając swojej piłki. Potem posłał ją metalową „piątką" na wzgórze dziesięć metrów od dołka.

– Zakłada, że zjednoczenie byłoby korzystne dla obu państw – odrzekł Hamilton. – Oczywiście więcej zyskałaby Północ, zwłaszcza gdyby Amerykanie wypadli z gry.

– Może moi ludzie znajdą jakieś powiązania – powiedział Monaco, kiedy zbliżali się do wzniesienia. – Na razie cieszę się, że pracujemy po tej stronie Morza Japońskiego.

Hamilton skinął głową i próbował trafić do dołka, ale zawadził kijem o ziemię i piłka zatrzymała się pięć metrów za blisko. Zaczekał, aż Monaco wykona uderzenie, po czym wziął inny kij i pochylił się nad piłką. Kiedy brał zamach, w oddali rozległ się głośny trzask i coś uderzyło Amerykanina w głowę. Z jego lewej skroni trysnęła krew i opryskała spodnie i buty Monaco. Brytyjczyk patrzył ze zgrozą, jak Hamilton osuwa się na kolana. Próbował coś powiedzieć, ale z jego ust wydobył się tylko bulgot. Upadł na trawę i znieruchomiał w kałuży krwi. Ułamek sekundy później jego zakrwawiona piłka wtoczyła się do dołka.

Pięćset pięćdziesiąt metrów dalej, w rowie przy osiemnastym dołku, wyprostował się krępy Azjata ubrany na niebiesko. Jego łysa głowa lśniła w słońcu, czarne oczy bez wyrazu i długie, cienkie wąsy nadawały mu groźny wygląd. Był zbudowany bardziej jak zapaśnik niż golfista, ale płynne ruchy wskazywały, że jest zwinny. Z miną znudzonego dziecka, które odkłada na bok zabawki, rozmontował karabin snajperski M-40 i włożył części broni do niewidocznego schowka w worku golfowym. Wyjął kij, zamachnął się potężnie i wybił piłkę z rowu w fontannie piasku. Potem trzema lekkimi uderzeniami zakończył grę, poszedł do samochodu i wrzucił worek do bagażnika. Wyjechawszy z parkingu, czekał cierpliwie, aż przemkną radiowozy i karetki pogotowia pędzące w stronę budynku klubu. Potem włączył się do ruchu i zniknął w masie innych pojazdów.

5

Zodiac przybił do zachodniego brzegu Yunaski. Dwaj laboranci w skafandrach ochronnych wybrali spośród martwych lwów morskich na plaży młodego samca, owinęli go folią, włożyli do worka do transportu zwłok i umieścili w pontonie. „Deep Endeavor" stał w pobliżu i oświetlał morze reflektorami, żeby wskazać załodze łodzi drogę powrotną. Worek z martwym lwem ulokowano w chłodni, tuż obok skrzynki mrożonego sorbetu.

Po zakończeniu operacji kapitan Burch skierował statek ku oddalonej o ponad dwieście mil wyspie Unalaska z portem o tej samej nazwie. Przez całą noc płynęli z maksymalną prędkością i zawinęli do portu przed dziesiątą rano. Na brzegu już czekała karetka pogotowia, która miała zabrać Sarę, Irva i Sandy na małe lotnisko, skąd mieli odlecieć wyczarterowanym samolotem do Anchorage. Dirk zawiózł Sarę do ambulansu w fotelu na kółkach. Kiedy znalazła się w środku, pocałował ją w policzek.

– Mamy randkę w Seattle, zgadza się? Jestem ci winien kolację z krabami – powiedział z uśmiechem.

– Za nic nie przepuściłabym takiej okazji – odrzekła nieśmiało. – Polecę tam z Sandy, jak tylko pozwolą nam opuścić szpital.

Po odjeździe karetki Dirk i Burch spotkali się z terenowym inspektorem bezpieczeństwa publicznego. Złożyli mu pełny raport o incydencie i szczegółowo opisali tajemniczy trawler. Inspektor obiecał zdobyć od władz stanowych rejestr statków rybackich, a także zasięgnąć informacji w lokalnej flocie rybackiej, nie miał jednak wielkiej nadziei, że czegoś się dowie. Japońscy i rosyjscy rybacy, którzy wpływali nielegalnie na amerykańskie wody terytorialne w poszukiwaniu bogatych łowisk, na ogół znikali bez śladu, kiedy władze próbowały ich ścigać.

Burch nie tracił czasu na dłuższy postój w Unalasce. Skierował statek na południe i popłynął do Seattle. Miał mnóstwo pytań w związku z wydarzeniami poprzedniego dnia, ale niewiele odpowiedzi.

Dwusilnikowy samolot, który zabrał Sarah, Irva i Sandy, wylądował w Anchorage późnym wieczorem. Na lotnisku powitali ich dwaj młodzi lekarze z regionalnej placówki Centrum Zwalczania Chorób i zabrali do miejskiego szpitala na badania. Do tego czasu cała trójka odzyskała już siły i nie miała żadnych zewnętrznych objawów zatrucia. Badania nie wykazały u nich niebezpiecznego stężenia toksyn ani żadnych śladów innej choroby, następnego ranka zostali więc wypisani ze szpitala z czystymi kartotekami medycznymi, jakby nic im się nie przydarzyło.

Sześć dni później „Deep Endeavor" wpłynął do cieśniny Puget i skręcił na wschód do zatoki Shilshole na północ od Seattle. W Ballard Locks woda w śluzie uniosła go do śródlądowego kanału żeglugowego, którym dotarł do jeziora Union. Burch wprowadził statek do prywatnego basenu portowego przy małym nowoczesnym biurowcu, gdzie mieściła się siedziba północno-zachodniego oddziału terenowego NUMA. Na brzegu czekały rodziny członków załogi.

– Widzę, że masz własny komitet powitalny, Dirk – zauważył Burch, wskazując dwie machające postacie na końcu nabrzeża.

Dirk wyjrzał przez okno na mostku i rozpoznał w wesołym tłumie Sarę i Sandy. Sarah wyglądała wspaniale w żółtej satynowej bluzce i niebieskich spodniach, które podkreślały jej zgrabną figurę.

– Wyglądacie na okazy zdrowia – przywitał je Dirk.

– W dużej części dzięki tobie – odparła Sandy.

– Co z Irvem?

– Wszystko w porządku – zapewniła Sarah. – Został na kilka tygodni w Anchorage, żeby koordynować nasze badania lwa morskiego ze stanowym departamentem rybołówstwa i łowiectwa. Obiecali nam pomoc w terenie.

– Cieszę się, że wszyscy jesteście zdrowi. Jaka była diagnoza? – zapytał Dirk.

Sandy i Sarah zerknęły na siebie i wzruszyły ramionami.

– Lekarze nic nie znaleźli – odparła Sarah. – Badanie krwi i moczu nic nie wykazało. Jeśli wchłonęliśmy jakąś toksynę, to wydaliliśmy ją z organizmu przed dotarciem do Anchorage.

– Dlatego przyjechałyśmy tu po lwa morskiego. Mamy nadzieję, że w jego tkankach będą jakieś ślady – dodała Sandy.

Dirk zmarszczył czoło.

– Więc nie przyjechałyście zobaczyć się ze mną?

– Przepraszam, Dirk – roześmiała się Sarah. – Może wpadniesz do naszego laboratorium po południu, jak skończymy analizy? Zjemy razem późny lunch.

– Jestem bardzo ciekaw wyników – przyznał i wprowadził je na pokład, żeby zabrały z chłodni lwa morskiego.

Kiedy Sandy i Sarah odeszły, Dirk i Dahlgren pomogli zabezpieczyć statek i przenieść do magazynu na lądzie czuły sprzęt badawczy. Załoga rozeszła się stopniowo, żeby wykorzystać kilka dni urlopu przed następnym rejsem.

Dahlgren podszedł do Dirka z kulami pod pachą. Po postrzale w łydkę jeszcze lekko utykał.

– Mam randkę z seksownąkasjerką, którą poznałem przed wyjściem w morze – oznajmił. – Poprosić ją, żeby przyprowadziła jakąś ładną koleżankę?

– Nie, dzięki. Wezmę prysznic, przebiorę się i pojadę zobaczyć, co Sarah i Sandy odkryły w ciele naszego lwa.

– Zawsze miałeś słabość do mądrych dziewczyn – zachichotał Dahlgren.

– Po co ci kule? – spytał Dirk. – Nie używasz ich od trzech dni.

Dahlgren wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Żeby wzbudzić współczucie. – Oparł się na jednej kuli i udał, że ledwo chodzi.

– Uważaj, żeby cię nie rozszyfrowała- roześmiał się Dirk. – Szczęśliwych łowów.

Dirk pożyczył dżipa cherokee NUMA i pojechał do swojego wynajętego domu z widokiem na jezioro Waszyngton. Choć na stałe mieszkał w stolicy, podobał mu się czasowy pobyt na północnym zachodzie. Lubił tutejsze bujne lasy, zimne, czyste wody i pełnych życia mieszkańców, którym nie przeszkadzała zła pogoda.

Wziął prysznic, ubrał się w ciemne spodnie i sweter i zrobił sobie kanapkę z masłem orzechowym. Jadł ją, popijając piwem przy odsłuchiwaniu wiadomości na automatycznej sekretarce. Zadowolony, że w czasie jego nieobecności Ziemia nie przestała się obracać, wsiadł do dżipa i pojechał na północ drogą międzystanową numer 5. Za polem golfowym w parku Jacksona skręcił na wschód, potem na północ i wkrótce wjechał do dawnego kompleksu wojskowego Fircrest Campus. Teren przekazano władzom stanu i teraz mieściły się tu siedziby różnych instytucji. Dirk zatrzymał się przy kompleksie prostokątnych białych budynków otoczonych drzewami przed dużą tablicą z napisem LABORATORIA SŁUŻBY ZDROWIA STANU WASZYNGTON.

Energiczna recepcjonistka zadzwoniła do biura CZC przy laboratorium stanowym i po chwili w holu zjawiły się Sarah i Sandy. Nie były takie wesołe jak wcześniej.

– Dobrze, że przyjechałeś, Dirk – powiedziała Sarah. – W głębi ulicy jest mała włoska knajpka. Będziemy tam mogli spokojnie porozmawiać i zjeść wspaniałe spaghetti.

– No to chodźmy – rzekł Dirk. – Panie przodem – dodał, otwierając frontowe drzwi.

Kiedy usiedli w czerwonej winylowej loży w pobliskim lokalu, Sarah wyjaśniła, co odkryły.

– Ustaliłyśmy, że przyczyną śmierci lwa morskiego była niewydolność dróg oddechowych. Znalazłyśmy klasyczne oznaki. Ale wstępne badanie krwi nie wykazało żadnego stężenia toksyny.

– Tak jak u waszej trójki – zauważył Dirk.

– Dokładnie tak – przytaknęła Sandy. – Przylecieliśmy do Anchorage bez objawów choroby niebezpiecznej dla życia. Byliśmy tylko osłabieni, dokuczały nam bóle głowy i mieliśmy podrażnione drogi oddechowe.

– Przeprowadziłyśmy dokładniejsze analizy krwi i tkanki i w końcu natrafiłyśmy na pierwiastki śladowe toksyny – ciągnęła Sarah. – Nie mamy jeszcze pewności, ale wygląda na to, że lew morski zdechł na skutek zatrucia cyjanowodorem.

Dirk uniósł brwi.

– Cyjankiem?

– Tak – potwierdziła Sandy. – To ma sens. Organizm ludzki szybko wydala cyjanek. W przypadku Sary, Irva i mnie nasze organizmy pozbyły się większości albo nawet całej toksyny, zanim trafiliśmy do Anchorage. Dlatego w naszej krwi nie było żadnych śladów trucizny.

– Skontaktowałam się ze stanowym biurem koronera na Alasce i poinformowałam ich o naszych odkryciach. Nie mają jeszcze raportu z autopsji dwóch członków Straży Przybrzeżnej, ale teraz będą wiedzieli, czego szukać. Jestem pewna, że przyczyna zgonu była taka sama – powiedziała Sarah.

– Myślałem, że cyjanek trzeba połknąć, żeby się otruć – rzekł Dirk.

– Tak się powszechnie uważa. Wszyscy wiedzą, że w czasie wojny szpiedzy nosili tabletki cyjanku, że w Jonestown w Gujanie kilkuset zwolenników Jima Jonesa zmarło po wypiciu napoju z domieszką cyjanku i że zdarzały się zatrucia tylenolem, który zawierał cyjanek. Ale cyjanek służył również do zabijania jako gaz bojowy. Francuzi używali go przeciwko Niemcom podczas I wojny światowej. Wypróbowali kilka wariantów. Niemcy nigdy nie wykorzystali cyjanku na polu walki, ale stosowali jego odmianę w komorach gazowych obozów koncentracyjnych w czasie II wojny światowej.

– Niesławny cyklon B – wtrącił Dirk.

– Tak, wzmocniony preparat deratyzacyjny – odparła Sarah. – Prawdopodobnie Saddam Husajn też używał cyklonu B do ataków na kurdyjskie wioski, choć nigdy tego nie potwierdzono.

– Mieliśmy własną żywność i wodę – dodała Sandy – zatrucie skażonym powietrzem brzmi więc sensownie. To by również wyjaśniało śmierć lwów morskich.

– Czy cyjanek mógł pochodzić z naturalnego źródła? – zapytał Dirk.

– Cyjanek znajduje się w różnych roślinach i artykułach spożywczych, od wiśni amerykańskiej do fasoli lima. Ale przeważnie występuje jako rozpuszczalnik przemysłowy – tłumaczyła Sarah. – Co roku produkuje się tony tego środka. Jest używany do galwanizacji, ekstrakcji złota i srebra ze złóż oraz do tępienia szkodników. Większość ludzi codziennie styka się z jakąś postacią cyjanku. Ale to nieprawdopodobne, żeby zabójczy gaz pochodził z naturalnego źródła. Sandy, znalazłaś coś ciekawego w materiałach o śmiertelnych zatruciach cyjankiem w Stanach Zjednoczonych?

– Większość zatruć to nieszczęśliwe wypadki lub zabójstwa albo samobójstwa. – Sandy sięgnęła do teczki z dokumentami, którą przyniosła ze sobą, i wyjęła z niej pojedynczą kartkę. – Jedyne masowe zatrucie to połknięcie tylenolu przez siedem osób. Wszystkie zmarły. Znalazłam tylko dwie wzmianki o zgonach na skutek prawdopodobnego wchłonięcia cyjanku w postaci gazu. Czteroosobowa rodzina poniosła śmierć w Warrenton w Oregonie w roku 1942, a w 1964 trzej górnicy zmarli w Butte w Montanie. Wypadek z rozpuszczalnikami do ekstrakcji. Tamtej sprawy w Oregonie nie wyjaśniono. Nie znalazłam nic o wypadkach na Alasce i wokół niej.

– Więc naturalne pochodzenie gazu nie wchodzi w grę – stwierdził Dirk.

– Ale jeśli emisja była dziełem człowieka, kto to zrobił i dlaczego? – zastanawiała się Sandy.

– Podejrzewam, że to sprawka naszych przyj aciół na trawlerze – odrzekł Dirk.

– Złapano ich? – spytała Sarah.

Dirk pokręcił głową.

– Nie, zniknęli. Zanim lokalne władze dotarły w tamten rejon, facetów dawno nie było. Oficjalnie uwala się ich za zagranicznych kłusowników.

– To niewykluczone. Mogli wypuścić gaz z wiatrem w kierunku kolonii lwów morskich – odparła Sarah.

– Szybki sposób zabijania – przyznał Dirk. – Ale kłusownicy uzbrojeni w AK-74 to chyba lekka przesada. I ciągle się zastanawiam, czy istnieje hurtowy handel lwami morskimi.

– Nigdy nie słyszałam o czymś takim.

Dirk popatrzył na Sarę z niepokojem.

– Mam nadzieję, że nie wystąpią u was żadne objawy choroby.

– Wszystko będzie dobrze – zapewniła. – Po dłuższym czasie minimalna dawka toksyny nie jest niebezpieczna.

Dirk odsunął pusty talerz po spaghetti i z zadowoleniem pomasował pełny brzuch.

– Doskonałe.

– Zawsze tu jadamy – powiedziała Sarah i złapała rachunek, zanim on zdążył go wziąć.

Uśmiechnął się do niej.

– Muszę się zrewanżować.

– Jedziemy na kilka dni do laboratorium badawczego w Spokane, ale po powrocie chętnie się z tobą spotkam -odparła Sarah, celowo pomijając Sandy.

Dirk uśmiechnął się.

– Nie będę mógł się doczekać – powiedział.

6

Podwozie odrzutowca Gulfstream V wysunęło się z kadłuba i dziób smukłego samolotu znalazł się w jednej linii z pasem startowym. Skrzydła cięły wilgotne powietrze jak skalpele. Luksusowa maszyna dla biznesmenów z dziewiętnastoma miejscami pasażerskimi opadała z nieba, dopóki koła nie dotknęły płyty tokijskiego lotniska. Rozległ się pisk i spod opon poszedł dym. Pilot podkołował do terminalu dla biznesmenów w nowoczesnym międzynarodowym porcie lotniczym Narita i wyłączył gwiżdżące turbiny. Obsługa naziemna zablokowała koła odrzutowca, do samolotu podjechał lśniący czarny lincoln i zatrzymał się przy schodkach dla pasażerów.

Chris Gavin zmrużył oczy w jasnym słońcu, zszedł po stopniach na dół i wsiadł do czekającej limuzyny. Towarzyszyła mu grupka asystentów i wiceprezesów. Gavin był szefem SemCon Industries, największego światowego producenta półprzewodników. Firmę odziedziczył po ojcu wizjonerze. Lubił afiszować się bogactwem i nie miał żadnych zahamowań. Wzbudzał powszechną niechęć, bo zamknął dochodowe fabryki w kraju, pozbawiając pracy tysiące robotników, i przeniósł produkcję do tańszych zakładów za oceanem. Będą większe zyski, obiecał udziałowcom.

Kierowca limuzyny wyjechał z lotniska na autostradę Higashi Kanto, a po dwudziestu minutach skręcił na południe do przemysłowej dzielnicy dużego portowego miasta Chiba na wschodnim brzegu Zatoki Tokijskiej. Minął kilka wielkich fabryk i zatrzymał się przed szklanym budynkiem z widokiem na zatokę. Nowoczesny trzypiętrowy gmach ze złocistymi szybami wyglądał bardziej na biurowiec dyrekcji niż na zakład produkcyjny, którym był. Na dachu widniał wielki niebieski neon z napisem SEMCON, widoczny z odległości wielu kilometrów. Tłum pracowników w jasnoniebieskich fartuchach laboratoryjnych czekał niecierpliwie na przyjazd szefa, który miał dokonać oficjalnego otwarcia fabryki.

Gavin wysiadł z limuzyny i uśmiechnąwszy się szeroko, pomachał do załogi i reporterów. Rozległy się brawa, błysnęły flesze. Po długich mowach powitalnych burmistrza Chiby i dyrektora nowej wytwórni Gavin skierował do personelu kilka gładkich słów podziękowania i zachęty. Potem uniósł karykaturalnie wielkie nożyce i przeciął szeroką wstęgę w wejściu do zakładu. Gdy tłum zaczął klaskać, z głębi budynku dobiegł przytłumiony huk. Część zebranych wzięła go za odgłos fajerwerków, ale po chwili budowlą zatrzęsło kilka głośniejszych wybuchów i zdezorientowani pracownicy wstrzymali oddech.

W fabryce krzemowych chipów eksplodował ładunek wybuchowy z zapalnikiem czasowym. Był przymocowany do zbiornika z gazowym silanem, łatwo palną substancj ą używaną do otrzymywania kryształów krzemu. Zbiornik rozerwał się jak torpeda i jego metalowe fragmenty trafiły w inne pobliskie zbiorniki z silanem i tlenem. Po serii eksplozji w budynku powstała wielka kula ognia. Od wysokiej temperatury stopiły się szyby w oknach i na zewnątrz buchnęło gorące powietrze. Na oszołomiony tłum posypało się szkło i różne szczątki.

Kiedy cały budynek stanął w ogniu, spanikowani pracownicy rzucili się do ucieczki. Gavin wciąż stał z wielkimi nożycami w rękach i zaszokowaną miną. Nagle ostry ból przeszył mu szyję. Odruchowo uniósł rękę i wyczuł pod palcami metalową kolczastą kulkę wielkości śrutu. Gdy ją wyciągał, obok niego przebiegła z wrzaskiem kobieta z wielkim odłamkiem szkła w ramieniu. Dwaj przerażeni asystenci chwycili Gavina i poprowadzili do limuzyny, zasłaniając go przed wścibskim reporterem, który chciał sfotografować potentata na tle jego płonącej fabryki.

Pod Gavinem ugięły się nogi. Odwrócił się do jednego z asystentów, chcąc coś powiedzieć, ale nie miał siły mówić. Kiedy otworzyli przed nim drzwi samochodu, runął na podłogę lincolna. Asystent odwrócił go na plecy i zobaczył, że jego szef nie oddycha. Limuzyna ruszyła z piskiem opon do najbliższego szpitala. Pospieszna reanimacja w czasie jazdy nic nie dała. Gavin nie żył.

Niewiele osób zwróciło uwagę na łysego ciemnookiego mężczyznę z obwisłymi wąsami, który stał blisko mównicy. W niebieskim fartuchu laboratoryjnym wyglądał jak inni pracownicy SemConu. Jeszcze mniej osób zauważyło, że trzymał plastikowy kubek, z którego wystawała dziwna bambusowa rurka.

W zamieszaniu wywołanym eksplozjami nikt nie dostrzegł, że mężczyzna wyciągnął rurkę z kubka, włożył do ust i wystrzelił zatruty pocisk w szefa międzynarodowej korporacji.

Zamachowiec przeszedł przez tłum i wydostał się na ulicę, gdzie wrzucił kubek i fartuch do śmietnika. Wsiadł na rower, przepuścił wóz strażacki pędzący na sygnale w kierunku płonącego budynku, a potem, nie oglądając się za siebie, popedałował spokojnie w dal.

W głowie Dahlgrena brzmiał dzwonek, jakby przez odległy przejazd kolejowy pędził pociąg. Nadzieja, że to sen, prysła, kiedy rozpoznał dźwięk telefonu na nocnym stoliku. Sięgnął po słuchawkę.

– Halo – wymamrotał, ziewając.

– Jeszcze kimasz, Jack? – roześmiał się Dirk.

– Tak, dzięki za budzenie – odrzekł sennie Dahlgren.

– Myślałem, że kasjerki nie lubią późno chodzić spać.

– Ta lubi. Wódkę też lubi. Chyba dinozaur narobił mi w nocy do ust – czknął Dahlgren.

– Przykro mi to słyszeć. Wybieram się do Portland rozprostować nogi i obejrzeć pokaz starych samochodów. Przyłączysz się?

– Nie, dzięki. Mam popływać z kasjerką na kajaku. O ile uda mi się wstać.

– W porządku. Przyślę ci martini na rozruch.

– Przyjąłem. Bez odbioru – skrzywił się Dahlgren.

Dirk wyjechał z Seattle na autostradę międzystanową numer 5. Prowadząc dżipa, podziwiał widoki zalesionej zachodniej części stanu Waszyngton. Czuł się odprężony, pozwalał myślom wędrować swobodnie wśród krajobrazu. Jechał w dobrym tempie, postanowił więc skręcić na zachód do wybrzeża Pacyfiku. Dotarł boczną drogą do zatoki Willapa, potem znów skierował się na południe. Wkrótce zobaczył szerokie ujście rzeki Kolumbia, gdzie w 1805 roku dotarła pierwsza amerykańska transkontynentalna wyprawa badawcza Lewisa i Clarka.

Przekroczył rzekę sześciokilometrowym mostem Astoria-Megler i znalazł się w historycznym porcie rybackim w Astorii. Kiedy zatrzymał się na czerwonym świetle przy zjeździe z mostu, jego uwagę zwrócił drogowskaz. Białe litery na zielonym tle informowały: WARRENTON 13 KILOMETRÓW. Strzałka była zwrócona na zachód. Dirk skręcił w prawo, oddalił się od Portland i szybko pokonał trzynaście kilometrów do Warrenton.

Miasteczko na północno-zachodnim krańcu Oregonu, zbudowane przed laty na bagnach jako port dla łodzi rybackich i sportowych, miało około czterystu mieszkańców. Po kilku minutach Dirk znalazł na głównej ulicy to, czego szukał. Zaparkował dżipa obok białego samochodu władz hrabstwa Clatsop i skierował się do biblioteki miejskiej.

Biblioteka była niewielka, w powietrzu unosił się zapach starych książek i kurzu. Dirk podszedł do dużego metalowego biurka, za którym siedziała mniej więcej pięćdziesięcioletnia blondynka w okularach. Na bluzce miała plastikową plakietkę z imieniem MARGARET.

– Dzień dobry, Margaret – powiedział z uśmiechem. – Ma pani może jakieś roczniki lokalnych gazet z lat czterdziestych?

Bibliotekarka odwzajemniła uśmiech.

– Mam roczniki „Warrenton News", którą przestali wydawać w 1964. Wszystkie, począwszy od lat trzydziestych. Tędy proszę.

Podeszła do szafki w kącie biblioteki, wyciągnęła kilka szuflad i w końcu znalazła numery z lat czterdziestych.

– Czego dokładnie pan szuka? – spytała.

– Interesuje mnie artykuł o miejscowej rodzinie, która w czterdziestym drugim zmarła z powodu zatrucia.

– To byłby Leigh Hunt – wykrzyknęła Margaret, zadowolona, że wie, o kogo chodzi. – Przyjaźnił się z moim ojcem. To był szok. Zobaczmy… To się stało chyba w lecie. – Zaczęła przerzucać gazety. – Znał pan tę rodzinę? – spytała, nie podnosząc wzroku.

– Nie, po prostu historia to moje hobby i interesuje mnie tajemnica ich śmierci.

– Mam. – Bibliotekarka wyciągnęła numer z niedzieli dwudziestego pierwszego czerwca 1942 roku. Dziennik zawierał głównie informacje o pogodzie, o przypływach i odpływach morza i o połowach łososia. Było też kilka lokalnych wiadomości i ogłoszeń. Margaret rozpostarła gazetę na szafce, żeby Dirk mógł przeczytać artykuł.

CZTERY OFIARY NA PLAŻY DELAURA

W sobotę dwudziestego czerwca na plaży DeLaura znaleziono zwłoki czterech mieszkańców naszego miasta: Leigh Hunta, jego dwóch synów – trzynastoletniego Tada i jedenastoletniego Toma – oraz ich kuzyna, znanego jako Skip. Według Marie Hunt, jej mąż i chłopcy wybrali się po południu na połów skorupiaków i nie wrócili na kolację. Ciała znalazł szeryf okręgowy Kit Edwards. Na zwłokach nie było śladów walki ani żadnych obrażeń.

Władze podejrzewają zaczadzenie lub zatrucie cyjankiem, którego Hunt używał w dużych ilościach w swoim zakładzie garbarskim do barwienia skóry.

Prawdopodobnie Leigh Hunt i chłopcy wchłonęli dużą dawkę trucizny, wskutek czego zmarli, gdy byli na plaży. Pogrzeb odbędzie się po zbadaniu zwłok przez koronera okręgowego.

– Podano, co ustalił koroner? – zapytał Dirk.

Margaret przejrzała następny tuzin egzemplarzy „News" i znalazła krótki artykuł. Przeczytała głośno, że biuro koronera potwierdziło podejrzenia o przypadkowym wchłonięciu cyjanku.

– Mój ojciec nigdy w to nie wierzył – dodała ku zaskoczeniu Dirka.

– Dziwne, że po wchłonięciu oparów w zakładzie Hunta zmarli dopiero na plaży – przyznał.

– Mój ojciec też tak uważał – odrzekła Margaret. – Mówił, że władze nie wzięły pod uwagę tego, co się stało z ptakami.

– Z ptakami?

– Tak. Wokół Hunta i chłopców znaleziono około stu martwych mew. Niedaleko była baza wojskowa Fort Stevens. Ojciec zawsze podejrzewał, że prowadzono tam jakieś eksperymenty niebezpieczne dla życia. Pewnie teraz nie da się tego stwierdzić.

– Niektóre zagadki z czasów wojny trudno jest rozwiązać – odparł Dirk. – Dzięki za pomoc, Margaret.

Wrócił do dżipa, przejechał przez miasteczko, skręcił na południe w nadmorską szosę, a kawałek dalej w boczną drogę do plaży DeLaura. Za otwartą bramą z tablicą PARK STANOWY FORT STEVENS droga zwężała się wśród gęstych zarośli. Dirk zredukował bieg i dotarł przez wyboiste wzgórze do opuszczonego stanowiska artyleryjskiego nad oceanem. Podczas wojny secesyjnej bateria Russell strzegła ujścia Kolumbii, a w czasie II wojny światowej wyposażono ją w wielkie działa dalekiego zasięgu. Ze wzgórza roztaczał się widok na ujście rzeki i plażę DeLaura, o tej porze prawie opustoszałą. Dirk kilka razy odetchnął głęboko świeżym morskim powietrzem i ruszył z powrotem. W pewnym momencie musiał niemal zjechać w zarośla, żeby przepuścić czarnego cadillaca nadjeżdżającego z przeciwka. Pół kilometra dalej zatrzymał się przy dużej tablicy pamiątkowej na poboczu. Na szarej granitowej płycie wyryto okręt podwodny, a pod nim widniał napis:

W TYM MIEJSCU 21 CZERWCA 1942 ROKU EKSPLODOWAŁ JEDEN Z SIEDEMNASTU 140-MILIMETROWYCH POCISKÓW WYSTRZELONYCH Z JAPOŃSKIEGO OKRĘTU PODWODNEGO 1-25 W STANOWISKO OBRONY PORTU NA RZECE KOLUMBIA. BYŁ TO JEDYNY WYPADEK OSTRZELANIA BAZY WOJSKOWEJ NA KONTYNENCIE

PÓŁNOCNOAMERYKAŃSKIM PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ I PIERWSZY OD WOJNY 1812 ROKU.

Dirk przeczytał napis, a potem przez dłuższą chwilę przyglądał się wyrytemu w granicie okrętowi podwodnemu. Wreszcie odwrócił się i odszedł. Nagle coś go zaintrygowało. Ponownie spojrzał na datę na tablicy. Dwudziesty pierwszy czerwca. Dzień po tym, jak na plaży znaleziono zwłoki Hunta i chłopców.

Sięgnął do schowka na tablicy rozdzielczej po telefon komórkowy. Oparł się o maskę dżipa i wybrał numer. Po czterech sygnałach w słuchawce zadudnił wesoły bas Juliena Perlmuttera:

– Perlmutter, słucham.

– Tu Dirk. Jak się miewa mój ulubiony historyk morski?

– Dirk, mój chłopcze, miło, że się odezwałeś! Właśnie delektuję się marynowanym mango, które twój ojciec przysłał mi z Filipin. Jak ci się podoba Wielka Biała Północ?

– Skończyliśmy badania na Aleutach i jestem już z powrotem na naszym północnym zachodzie. Aleuty są piękne, ale trochę tam za zimno jak na mój gust.

– Mogę to sobie wyobrazić! – zagrzmiał Perlmutter. – Co cię interesuje, Dirk?

– Druga wojna światowa, a konkretnie japońskie okręty podwodne, ich ataki na kontynent amerykański i wszelkie nietypowe uzbrojenie w ich arsenałach.

– Cesarska flota podwodna? Pamiętam, że przeprowadzili kilka całkiem nieszkodliwych ataków na Zachodnie Wybrzeże, ale już od dawna nie zaglądałem do moich materiałów o działaniach wojennych Japończyków. Będę musiał trochę powęszyć.

– Dzięki, Julien. I jeszcze jedno. Daj mi znać, gdybyś trafił na jakieś wzmianki o użyciu cyjanku jako broni.

– Cyjanku, mówisz. To byłaby paskudna sprawa, co? – zapytał retorycznie Perlmutter, nim się wyłączył.

St. Julien Perlmutter popatrzył na ogromną kolekcję rzadkich książek i manuskryptów o tematyce morskiej, które zgromadził w swoim domu w Georgetown, gdzie kiedyś mieściła się wozownia. Potrzebował tylko kilku sekund, żeby zlokalizować materiały, które były mu potrzebne. Perlmutter, niebieskooki olbrzym z bujną siwą brodą i wydatnym brzuchem, przypominał przerośniętego Świętego Mikołaja. Był znanym smakoszem i jednym z czołowych historyków morskich, w dużej mierze dzięki swojej niezrównanej bibliotece.

Ubrany w jedwabną piżamę i szlafrok, przeszedł po grubym perskim dywanie i stanął przed mahoniową szafą z książkami. Przyjrzał się kilku tytułom, potem wyjął jeden tom i dwa grube skoroszyty. Zadowolony, że znalazł to, czego szukał, wrócił na czerwony skórzany fotel, gdzie kusił go półmisek trufli i dzbanek gorącej herbaty.

Dirk dojechał do Portland. Bez trudu znalazł aukcję zabytkowych samochodów, która odbywała się na rozległym trawiastym terenie na obrzeżach miasta. Między rzędami lśniących aut, głównie z lat czterdziestych, pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, kręciła się masa ludzi. Dirk krążył chwilę wśród pojazdów, podziwiając odrestaurowane nadwozia i mechanizmy, po czym skierował się do wielkiego białego namiotu.

Prowadzący aukcję wykrzykiwał oferowane ceny z szybkością karabinu maszynowego. Dirk usiadł z boku i obserwował z rozbawieniem, jak mężczyźni w smokingach z lat siedemdziesiątych i tanich kowbojskich kapeluszach bezskutecznie próbują wywołać podniecenie i podnieść cenę każdego samochodu. Po kilku corvettach i jednym thunderbirdzie przyszła kolej na chryslera 300-D z roku 1958. Duży samochód miał oryginalny turkusowy kolor, mnóstwo chromu i dwa pionowe skrzydła z tyłu, sterczące jak płetwy grzbietowe rekina. Na widok tego dzieła sztuki ze stali i szkła Dirk poczuł przyspieszone bicie serca.

– Doskonale odrestaurowany na konkurs przez firmę Pastime Restorations z Golden w Kolorado – oznajmił prowadzący aukcję. Wymieniał kolejne zalety auta, ale licytacja szybko utknęła w martwym punkcie.

Dirk podniósł rękę. To samo zrobił grubas w żółtych szelkach. Dirk dwukrotnie podbił cenę, żeby pokazać, że ma poważne zamiary. Taktyka okazała się skuteczna. Po trzecim razie grubas pokręcił głową i ruszył do baru.

– Sprzedany panu w czapce NUMA! – ogłosił licytator. Rozległy się brawa.

Choć samochód kosztował go kilka miesięcznych pensji, Dirk uznał, że to dobry zakup. Wiedział, że w 1958 roku wyprodukowano niespełna dwieście kabrioletów Chrysler 300-D.

Kiedy załatwił transport samochodu do Seattle, zadźwięczała jego komórka.

– Tu Julien. Mam dla ciebie trochę informacji.

– Szybka obsługa.

– Chciałem mieć to z głowy przed kolacją – odparł Perlmutter, myśląc już o następnym posiłku.

– Czego się dowiedziałeś?

– Po ataku na Pearl Harbor Japończycy rozmieścili wzdłuż Zachodniego Wybrzeża dziewięć czy dziesięć okrętów podwodnych, ale musieli je stopniowo wycofywać, kiedy walki przeniosły się na południowy Pacyfik. Te okręty prowadziły rozpoznanie, obserwowały główne porty, zatoki i ruch na morzu. W pierwszym okresie wojny udało im się zatopić trochę statków handlowych i wywołać poczucie zagrożenia. Co do ataków na cele lądowe, pierwszy wydarzył się na początku czterdziestego drugiego. 1-17 wystrzelił kilka pocisków w pobliżu Santa Barbara. Zniszczył nabrzeże i wieżę wiertniczą. W czerwcu tego roku 1-25 otworzył ogień do bazy wojskowej w Fort Stevens niedaleko Astorii w Oregonie, a 1-26 ostrzelał stację radiową na wyspie Vancouver w Kanadzie. W obu wypadkach nie było ofiar śmiertelnych. W sierpniu 1-25 wrócił w okolice przylądka Blanco w Oregonie i wysłał nad wybrzeże hydroplan z bombami zapalającymi, żeby wywołać pożar lasów w tamtym rejonie. Atak zakończył się fiaskiem, bo wybuchł tylko jeden mały pożar.

– Czyli było to głównie nękanie przeciwnika – zauważył Dirk.

– Tak, to nie były działania strategiczne. Po nalocie na lasy ataki ustały, bo okręty podwodne przemieszczono na północ, żeby wspomagały kampanię aleucką. Podczas walk w czterdziestym trzecim uczestniczyły w zdobyciu i późniejszej ewakuacji wysp Attu i Kiska. Gdy zaczęliśmy używać sonarów, Japończycy stracili w rejonie Aleutów pięć okrętów podwodnych. Po upadku Kiski na północnym i zachodnim Pacyfiku operowało już tylko kilka. W kwietniu czterdziestego czwartego w pobliżu wyspy Kodiak na Alasce został zatopiony 1-180. Potem na naszym krajowym froncie był spokój aż do stycznia czterdziestego piątego, kiedy to nieopodal przylądka Flattery w stanie Waszyngton zatopiono 1-403.

– Dziwne, że działał przy Zachodnim Wybrzeżu w momencie, gdy japońska flota wojenna była na ostatnich nogach.

– Zwłaszcza że 1-403 był jednym z ich największych okrętów podwodnych. Najwyraźniej planował atak lotniczy, gdy zaskoczył go amerykański niszczyciel.

– Trudno uwierzyć, że w tamtych czasach konstruowano okręty podwodne, które mogły transportować samoloty – rzekł Dirk z podziwem.

– Każdy z tych olbrzymów miał na pokładzie trzy. To były wielkie bestie.

– Znalazłeś jakieś wzmianki o amunicji z cyjankiem?

– Nie, ale ona istniała. Zdaje się, że japońskie wojska lądowe w Chinach eksperymentowały z bronią biologiczną i chemiczną. Cyjanek był w ich pociskach artyleryjskich, więc może marynarka też je wypróbowywała. Nie ma jednak oficjalnych raportów o ich użyciu w walce.

– Podejrzewam, że dzień przed atakiem na Fort Stevens 1-25 wystrzelił pocisk z cyjankiem, który zabił cztery osoby.

– Całkiem możliwe, ale trudno będzie to udowodnić, bo 1-25 zaginął rok później na południowym Pacyfiku. Prawdopodobnie został zatopiony w pobliżu wyspy Espiritu Santo. Wszystkie materiały, które widziałem, wskazują, że japońskie okręty miały tylko broń konwencjonalną. Być może z jednym wyjątkiem.

– Jakim?

– Znów 1-403. W pewnym powojennym piśmie wojskowym trafiłem na informację, że cesarskiej flocie przekazano ładunek broni Makaze, który dostarczono na ten okręt w Kure przed jego ostatnim rejsem. Nie zetknąłem się wcześniej z nazwą Makaze i nie udało mi się nic znaleźć w moich materiałach o broni i amunicji.

– A wiesz, co znaczy ta nazwa?

– Tak, makaze to po japońsku „czarny wiatr".

Dirk wykonał krótki telefon do Leo Delgada, a potem zadzwonił do Dahlgrena, który po porannej randce z kasjerką pił piwo w barze z widokiem na jezioro Waszyngton.

– Zanurkujesz jutro, Jack? – spytał Dirk.

– Jasne. Z harpunem w zatoce?

– Mam ma myśli coś większego.

– Łosoś królewski byłby w sam raz.

– Ryba, która mnie interesuje, nie pływała od ponad sześćdziesięciu lat – odparł Dirk.

7

Irv Fowler obudził się z potwornym bólem głowy. Za dużo piw, pomyślał i zwlókł się z łóżka. Przy kawie i pączku przekonywał samego siebie, że już mu lepiej. Ale z upływem godzin czuł się coraz gorzej. Aspiryna niewiele pomogła. Rozbolały go plecy i z trudem się poruszał. Wczesnym popołudniem był tak słaby i zmęczony, że wyszedł wcześniej ze swojego tymczasowego biura i pojechał do domu odpocząć.

Zjadł rosół i próbował się zdrzemnąć, ale mdłości nie pozwoliły mu zasnąć. To tyle, jeśli chodzi o domowe sposoby leczenia, pomyślał. Poczłapał do łazienki po następną aspirynę. Przyjrzał się w lustrze swojej zmęczonej twarzy i szklistym oczom. Zauważył, że ma silne wypieki. – Cholerna grypa – mruknął, wrócił do sypialni i opadł ciężko na łóżko.

Tokijski hotel Hilton był pilnie strzeżony. Goście zaproszeni na prywatny bankiet musieli minąć trzy punkty kontrolne, zanim mogli wejść do eleganckiej jadalni. Na corocznej kolacji wydawanej przez Japońskie Stowarzyszenie Eksporterów gromadzili się czołowi biznesmeni i dygnitarze z całego kraju. Zaangażowano najlepszych lokalnych szefów kuchni i artystów estradowych. Dyrektorzy największych japońskich firm eksportowych zapraszali swoich głównych zagranicznych partnerów. Jako gości specjalnych traktowano też dyplomatów ze wszystkich krajów, z którymi Japonia miała największą wymianę handlową.

W tłumie rozmawiano o niedawnym zamachu na ambasadora Stanów Zjednoczonych i o pożarze nowej fabryki SemConu podczas uroczystości jej otwarcia. Kiedy do sali wszedł wiceambasador USA Robert Bridges w towarzystwie dwóch agentów ochrony, wszyscy spojrzeli w jego stronę.

Bridges był zawodowym dyplomatą, ale wolał opracowywać strategię polityczną, niż uczestniczyć w spotkaniach towarzyskich. Hamilton był w tym dużo lepszy, pomyślał, gawędząc z japońskim przedstawicielem handlowym. Wkrótce zjawił się gospodarz przyjęcia i zaprowadził Amerykanina do stołu bankietowego, przy którym siedzieli europejscy dyplomaci.

Podano tradycyjne potrawy, saskimi i soba, a na scenę weszły tancerki w kolorowych kimonach i z bambusowymi wachlarzami. Bridges wychylił ciepłą sake, żeby wytrzymać narzekania francuskiego ambasadora na kiepskąjakość azjatyckich win.

Po pierwszym daniu tancerki zeszły ze sceny i zaczęły się nudne przemówienia zarozumiałych dyrektorów firm. Bridges skorzystał z okazji, żeby pójść do toalety.

Pilnujący go potężny ochroniarz obrzucił wzrokiem wyłożone kafelkami pomieszczenie. Zobaczył tylko kelnera, który mył ręce. Przepuścił wiceambasadora do pisuaru, zamknął drzwi od środka i stanął plecami do nich.

Łysy kelner skończył myć ręce. Odwrócił się tyłem do agenta, wytarł dłonie papierowym ręcznikiem i wykonał błyskawiczny obrót. Zaszokowany agent zobaczył przed sobą pistolet automatyczny kaliber 25. Lufa małej broni z tłumikiem była wycelowana w jego twarz. Sięgnął odruchowo do ukrytej kabury i wtedy padł strzał. Nad lewą brwią ochroniarza pojawiła się okrągła czerwona dziurka. Mężczyzna zachwiał się i runął na podłogę. Z głowy ciekła mu krew.

Bridges nie usłyszał przytłumionego strzału, ale usłyszał odgłos upadającego ciała. Odwrócił się i zobaczył kelnera z wycelowanym w niego pistoletem.

– Co, do cholery? – wymamrotał.

Łysy mężczyzna odsłonił w sadystycznym uśmiechu krzywe żółte zęby. Dwa razy nacisnął spust i patrzył, jak Bridges chwyta się za pierś i pada na podłogę. Potem wyjął z kieszeni zadrukowaną kartkę, zwinął ją w rulonik i wetknął w usta martwego dyplomaty. Schował broń do kieszeni, przeszedł ostrożnie nad dwoma ciałami, opuścił toaletę i skierował się do kuchni.

8

Ośmiometrowa fiberglasowa łódź z nazwą „Grunion" na rufie pruła fale, wycinając w morzu biały spieniony szlak. Łódź była maleńka w porównaniu z większością statków NUMA, ale idealna do badań na wodach śródlądowych i przybrzeżnych i wspierania nurków operujących na niewielkiej głębokości.

Leo Delgado obrócił koło sterowe w prawo i „Grunion" skręcił na sterburtę, żeby uciec z kursu wielkiego czerwonego frachtowca, który pruł na nich w pobliżu wejścia do cieśniny Juan de Fuca.

– Ile jeszcze do cieśniny? – Delgado obrócił koło w lewo, ustawiając się dziobem do kilwatera przepływającego frachtowca.

Dirk i Dahlgren stali obok niego w ciasnej kabinie i pochylali się nad stołem z mapą morską.

– Jesteśmy około dwunastu mil na południowy zachód od przylądka Flattery – rzucił Dirk i podyktował Delgadowi długość i szerokość geograficzną.

Pierwszy oficer „Deep Endeavora" wprowadził współrzędne do komputera nawigacyjnego. Po chwili w górnym rogu płaskiego monitora zwisającego z sufitu pojawił się biały kwadracik. Na dole ekranu pulsował biały trójkącik, który oznaczał „Gruniona". Za pomocą GPS-u Delgado mógł się kierować prosto do celu.

– Jesteście pewni, że kapitan Burch nie zorientuje się, że pożyczyliśmy jego łódź tylko po to, żeby zanurkować dla przyjemności? – zapytał.

– Jak zacznie węszyć, powiemy mu, że wpadł do nas Bili Gates i zaproponował kilka milionów za rejs „Grunionem" – odparł Dahlgren.

– Dzięki. Wiedziałem, że mogę na was liczyć. – Delgado pokręcił głową. – A tak przy okazji, na ile dokładny jest wasz namiar na okręt podwodny?

– Pochodzi z oficjalnego raportu marynarki wojennej, który przefaksował mi Perlmutter – wyjaśnił Dirk i złapał się drzwi kabiny, żeby nie stracić równowagi, kiedy łódź pokonywała wysoką falę. – Zaczniemy na pozycji podanej przez niszczyciel po zatopieniu 1-403.

– Szkoda, że w czterdziestym piątym marynarka nie miała GPS-u – westchnął Delgado.

– Tak, w czasie wojny raporty z akcji nie zawsze były precyzyjne, zwłaszcza jeśli chodzi o lokalizację. Ale niszczyciel natrafił na okręt podwodny, kiedy płynął niedaleko wybrzeża, podana pozycja powinna więc być w miarę dokładna.

Gdy „Grunion" dotarł do wyznaczonego punktu, Delgado ustawił przepustnicę w neutralnym położeniu i zaczął wprowadzać do komputera nawigacyjnego wzorzec siatki poszukiwawczej. Dirk i Dahlgren przeszli na tylny pokład i wyjęli z plastikowej skrzyni sonar zaburtowy. Dirk podłączył przewody do systemu operacyjnego, a Dahlgren odwinął hol i opuścił żółte cylindryczne urządzenie do wody.

– Rybka poszła – zawołał.

Delgado pchnął lekko przepustnicę i łódź ruszyła naprzód. Dirk w kilka minut wyskalował aparaturę i na kolorowym monitorze zaczął się przesuwać kontrastowy obraz dna morskiego z widocznymi wypiętrzeniami i zagłębieniami. Tworzyły go emitowane przez sonar fale dźwiękowe, które odbijały się od podłoża i wracały do procesora.

– Wyznaczyłem obszar mili kwadratowej wokół podanej przez niszczyciel pozycji staranowania okrętu podwodnego – powiedział Delgado.

– Na początek tyle wystarczy – odrzekł Dirk. – Możemy go rozszerzyć w razie potrzeby.

Delgado płynął wzdłuż białej linii na ekranie. Gdy dotarł do końca kwadratu, zawrócił i skierował łódź w przeciwną stronę wzdłuż następnej linii. „Grunion" posuwał się tam i z powrotem wąskimi dwustumetrowymi korytarzami, przeczesując rejon poszukiwań. Dirk wypatrywał na monitorze sonaru długiego ciemnego cienia, który oznaczałby, że na dnie leży okręt podwodny.

Po godzinie jedynymi rozpoznawalnymi kształtami, jakie pojawiły się na ekranie, były dwie dwustulitrowe beczki. Po kolejnej Dahlgren wyjął z chłodziarki kanapki z tuńczykiem i dla zabicia czasu zaczął opowiadać kawały. Dopiero po trzech godzinach poszukiwań w wilgotnym powietrzu rozległ się głos Dirka:

– Jest cel! Zaznaczcie pozycję.

Na ekranie pojawił się niewyraźny długi obiekt, a obok niego dwa mniejsze.

Dahlgren popatrzył na monitor.

– Boże, miej litość! – wykrzyknął. – To wygląda na okręt podwodny!

Dirk zerknął na skalę na dole ekranu.

– Ma ponad sto metrów długości, tak jak jest w materiałach Perlmuttera. Leo, przepłyń tędy jeszcze raz, żeby potwierdzić pozycję. A potem spróbuj zaparkować dokładnie nad nim.

– Da się zrobić – odparł Delgado z szerokim uśmiechem i zawrócił, żeby mogli się dobrze przyjrzeć celowi.

Kiedy Delgado wprowadził do GPS-u dokładną pozycję, Dirk i Dahlgren wciągnęli sonar na pokład. Potem rozpakowali dwa duże worki marynarskie.

– Jaka tu jest głębokość? – zawołał Dahlgren, wsuwając stopy w czarne nogawki neoprenowego skafandra płetwonurka.

Delgado spojrzał na buczący głębokościomierz.

– Około pięćdziesięciu metrów.

– Więc możemy być na dnie tylko dwadzieścia minut, a w drodze powrotnej musimy zrobić dwudziestopięciominutowy postój na dekompresję – powiedział Dirk, przypominając sobie zalecenia z tabel czasu nurkowania.

– To niewiele na zbadanie dużej rybki – stwierdził Dahlgren.

– Najbardziej interesują mnie samoloty – odparł Dirk. – Według raportu marynarki, w chwili ataku niszczyciela na pokładzie okrętu podwodnego były dwa seirany. Założę się, że to tamte dwa obiekty przy dziobie.

– Mam nadzieję, że nie będziemy musieli wchodzić do środka tej trumny. – Dahlgren pokręcił głową i zapiął ołowiany pas balastowy.

Kiedy nurkowie byli gotowi, Delgado zawrócił nad cel i wyrzucił za burtę małą boję na sześćdziesięciometrowej lince. Dirk i Dahlen stanęli na platformach na tylnym pokładzie, skoczyli i opadli w dół do oceanu.

Dirk zatrzymał się na chwilę w zielonej toni i zaczekał, aż wyrówna się temperatura jego ciała i cienkiej warstwy wody przy powierzchni „mokrego" skafandra.

– Cholera, wiedziałem, że powinniśmy włożyć „suche" skafandry – usłyszał głos Dahlgrena. Obaj mieli na twarzach maski AGA Divator MK II z systemem łączności bezprzewodowej do porozumiewania się pod wodą.

– O co ci chodzi? Tu jest jak wokół Keys – zażartował Dirk, mając na myśli wyspy na południowym krańcu Florydy.

– Chyba jesz za dużo wędzonego łososia – odparował Dahlgren.

Dirk wypuścił powietrze z kompensatora wyporności, odetkał uszy i popłynął wzdłuż zakotwiczonej linki boi w kierunku dna. Dahlgren ruszył za nim. Słaby prąd spychał ich na wschód, więc Dirk kontrował w przeciwną stronę, starając się zostać nad celem. Na większej głębokości wpłynęli w termoklinę i natychmiast poczuli wyraźny spadek temperatury. Trzydzieści metrów pod powierzchnią zielona woda pociemniała. Dirk włączył lampę podwodną, którą miał przymocowaną do kaptura jak górnik do kasku. Kilka metrów niżej dostrzegł ciemny kształt japońskiego okrętu podwodnego.

Czarny kadłub spoczywał na dnie niczym stalowe mauzoleum marynarzy, którzy w nim zginęli. Okręt osiadł na kilu i dumnie stał prosto, jakby był gotów do dalszego rejsu. Dirka i Dahlgrena zdumiała jego długość. Kiedy zeszli niżej przy dziobie, ledwo mogli dostrzec jedną czwartą kadłuba, który ciągnął się daleko w mrok. Dirk zawisł nad pokładem i przez chwilę podziwiał olbrzyma. Przyjrzał się katapulcie i skierował w stronę śródokręcia.

– Widzę jeden samolot – powiedział Dahlgren i wskazał szczątki na dnie przy lewej burcie. – Obejrzę go.

– Drugi powinien być dalej w kierunku rufy – odrzekł Dirk. – Popłynę w tamtą stronę.

Dahlgren zbliżył się do roztrzaskanej maszyny pokrytej grubą warstwą mułu. Jednosilnikowy hydroplan Aichi M6A1 seiran był smukłym jednopłatem. Zaprojektowano go jako bombowiec wystrzeliwany z katapulty dużego okrętu podwodnego. Przypominał niemieckiego messerschmitta, ale miał dwa wielkie pływaki podwieszone pod skrzydła i wystające poza dziób. Pozostała tylko niewielka część lewego pływaka, który oderwał się wraz ze skrzydłem podczas ataku niszczyciela. Kadłub i prawe skrzydło były nietknięte. Dahlgren podpłynął do dziobu hydroplanu i przyjrzał się podwoziu. Oczyścił z mułu kilka wystających części i zobaczył uchwyty do bomb. Były puste.

Wzniósł się wolno przy kadłubie do kabiny i starł muł z częściowo roztrzaskanej osłony. Poświecił lampą do środka. Widok przyprawił go o palpitację serca. Z fotela pilota patrzyła na niego ludzka czaszka. Zdawała się szczerzyć zęby w makabrycznym uśmiechu. Dahlgren omiótł kabinę snopem światła. Na podłodze rozpoznał lotnicze buty w stanie rozkładu. Z jednego wystawał duży fragment kości. Ludzki szkielet wskazywał, że pilot poszedł na dno za sterami swojej maszyny.

Dahlgren oddalił się od samolotu i wywołał przez radiotelefon Dirka.

– Obejrzałem mój hydroplan. Wygląda na to, że w czasie zatonięcia nie był uzbrojony. Lotnik Czacha przesyła ci pozdrowienia.

– Znalazłem szczątki drugiego samolotu, też bez uzbrojenia – odpowiedział Dirk. – Spotkamy się przy kiosku.

Drugi bombowiec leżał podwoziem do góry trzydzieści metrów od okrętu. Dwa wielkie pływaki były urwane. Skrzydła zostały przy kadłubie. Hydroplan nie miał w uchwytach bomb ani torped. Nie było żadnych śladów wskazujących, że amunicja odpadła od samolotu, kiedy wylądował na dnie.

Dirk wzniósł się na wysokość pokładu okrętu i dotarł wzdłuż dwudziestosześciometrowego rozbiegu katapulty do dużego pionowego włazu. Okrągła płyta zamykała wylot rury o średnicy czterech metrów. Tunel był ulokowany u podstawy kiosku, ciągnął się ku rufie i miał długość ponad trzydziestu metrów. Nad tunelem znajdowała się platforma z trzema sprzężonymi 25-milimetrowymi działkami przeciwlotniczymi. Lufy wciąż celowały w niebo, czekając na niewidocznego przeciwnika.

Zamiast masywnego metalowego kiosku Dirk znalazł wielką dziurę. Wokół jej poszarpanej krawędzi pływała ławica kolorowych ryb.

– Przez tę dziurę mógłbyś przejechać swoim chryslerem – zauważył Dahlgren, kiedy dołączył do Dirka i popatrzył na wielki otwór.

– Z dużym zapasem. Okręt musiał szybko zatonąć po oderwaniu się kiosku.

Wyobrazili sobie tragedię bezradnej załogi tonącego 1-403.

– Wpłyń do hangaru i poszukaj amunicji. Ja zrobię to samo pod pokładem. – Dirk zerknął na pomarańczową tarczę zegarka do nurkowania, który dostał od ojca na ostatnie urodziny. – Musimy się pospieszyć. Zostało nam osiem minut.

– Spotkamy się tu za sześć – odrzekł Dahlgren. Zamachał płetwami i dostał się do hangaru przez rozprutą ścianę.

Dirk zanurkował do mrocznej szczeliny o poszarpanych metalowych krawędziach. Gdy opadał w dół, rozróżnił dwa kadłuby ciśnieniowe, jeden wewnątrz drugiego. Wpłynął do otwartego pomieszczenia i rozpoznał zniszczoną sterownię. Duże koło sterowe było pokryte skorupiakami. Przy jednej burcie był sprzęt radiowy, przy drugiej różne zawory. Oświetlił jeden z nich i zobaczył biały napis BARASUTO TANKU. Domyślił się, że to zawór zbiorników balastowych.

Płynął wolno, żeby nie zmącić wody. Kiedy przemieszczał się z jednego przedziału do następnego, miał wrażenie, że na okręcie rozbrzmiewają głosy japońskich marynarzy. Na podłodze małej kuchni walały się naczynia stołowe i sztućce. Na półkach wciąż stały porcelanowe filiżanki do sake. Z mesą dla oficerów sąsiadował rząd ich kajut. Dirk popatrzył z podziwem na małą kapliczkę szinto na jednej ze ścian jadalni.

Wiedział, że ma coraz mniej czasu, ale nie chciał przeoczyć czegoś ważnego. Przedostał się przez labirynt rur, kabli i przewodów hydraulicznych i dotarł do kwater podoficerów blisko dziobu. Nieco dalej był cel jego wyprawy – torpedownia. Już chciał tam wpłynąć, ale nagle się zatrzymał.

Pomyślał, że coś mu się przywidziało. Zgasił lampę i jeszcze raz zajrzał przez właz. Nie wierzył własnym oczom.

W mrocznych czeluściach okrętu spoczywającego na dnie od ponad sześćdziesięciu lat dostrzegł nikły, ale wyraźny pulsujący zielony blask.

9

Dirk wciągnął się przez właz do torpedowni. Kiedy jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności, zielony blask stał się lepiej widoczny. W głębi pomieszczenia pulsowały dwa małe punkty świetlne usytuowane na wysokości wzroku.

Włączył lampę i się rozejrzał. Był w górnej torpedowni 1-403, jednej z dwóch na dziobie okrętu. Blisko grodzi zobaczył okrągłe klapy czterech wyrzutni. Na stojakach przy obu burtach leżało sześć dużych torped o średnicy pięćdziesięciu trzech centymetrów. Na pokładzie leżały kolejne dwie. Najwyraźniej spadły ze stojaków, kiedy okręt uderzył o dno. Jedna spoczywała ukośnie do dziobu, druga wylądowała na jakichś szczątkach i celowała w górę. Tajemniczy zielony blask pulsował tuż nad drugą torpedą.

Dirk podpłynął bliżej. Do krawędzi stojaka z torpedami był przymocowany mały zegar cyfrowy. Na wyświetlaczu pulsowały same zera, co wskazywało, że przestał odmierzać czas. Dni, tygodnie, miesiące temu? Trudno odgadnąć. Ale z pewnością nie został tu ulokowany sześćdziesiąt lat temu.

Dirk oderwał plastikowy zegar i włożył do kieszeni kamizelki ratunkowej. Potem spojrzał w górę. Pęcherze powietrza z jego akwalungu nie gromadziły się pod sufitem, lecz uchodziły wyżej przez smugę bladego światła. Wzniósł się tam i zobaczył uchylony właz z zewnętrznego pokładu. W otworze mógł się łatwo zmieścić nurek.

Nagle w jego słuchawce zabrzmiał głos Dahlgrena:

– Dirk, gdzie jesteś? Czas wracać.

– Jestem w torpedowni. Spotkamy się za minutę na dziobie.

Dirk spojrzał na zegarek. Osiem minut już minęło. Wrócił do stojaka z torpedami.

Jedna z torped spadła na dwie drewniane skrzynie, które pod jej ciężarem się otworzyły. Dirk zauważył ze zdumieniem, że na mahoniowych skrzyniach nie ma mułu, który pokrywał wszystko na okręcie. Ktoś niedawno usunął osad, żeby dostać się do zawartości.

Podpłynął do bliższej z nich, zajrzał do środka i zobaczył sześć bomb lotniczych. Były oddzielone od siebie przegrodami, miały prawie metr długości, kształt parówki i stateczniki na końcach. Torpeda przykrywała trzy bomby, ale uszkodziła wszystkie. O dziwo, nie były zgniecione, tylko popękane. Dirk przesunął dłonią po powierzchni jednej z bomb. Była gładka jak szkliwo.

W drugiej skrzyni rozbitej przez spadającą torpedę również znalazł bomby, ale pięć zamiast sześciu. Jedno miejsce było puste. Poświecił wokół lampą. Nigdzie nie zauważył brakującej bomby ani jej szczątków. Zniknęła.

– Winda jedzie do góry – odezwał się nagle Dahlgren.

– Przytrzymaj drzwi, zaraz tam będę – odparł Dirk i zerknął na zegarek.

Przekroczyli czas pobytu na dnie o prawie pięć minut. Jeszcze raz przyjrzał się rozbitym skrzyniom, chwycił mniej uszkodzoną bombę i szarpnął. Wysunęła się z przegrody, ale rozpadła na trzy części. Pozbierał je ostrożnie i włożył do swojej dużej siatkowej torby. Popłynął w górę. Wydostał się przez otwarty właz i pociągnął torbę za sobą. Dahlgren unosił się nad dziobem okrętu kilka metrów przed nim. Dirk dołączył do partnera i obaj wznieśli się szybko ku powierzchni.

Dirk obserwował głębokościomierz. Na dwunastu metrach wygiął ciało jak spadochroniarz, żeby spowolnić wznoszenie, i wypuścił część powietrza z kompensatora wyporności. Dahlgren zrobił to samo. Zatrzymali się na głębokości sześciu metrów, żeby organizm łatwiej pozbył się nadmiaru azotu w krwiobiegu.

– Tych pięć dodatkowych minut na dnie będzie nas kosztowało trzynaście dodatkowych minut dekompresji. Zużyję całe powietrze, zanim minie trzydzieści osiem minut – powiedział Dahlgren, patrząc na wskaźnik akwalungu.

W oddali rozległ się przytłumiony metaliczny odgłos.

– Bez obaw, Leo czuwa – rzekł Dirk i wskazał obiekt jakieś dwanaście metrów od nich. Na linie znikającej na powierzchni morza wisiały dwie srebrzyste butle tlenowe z regulatorami.

Na pokładzie rufowym „Gruniona" Delgado śledził pęcherze powietrza dwóch przyjaciół i pilnował, żeby nie oddalili się zbytnio od łodzi. Po piętnastominutowej dekompresji Dirk i Dahlgren chwycili regulatory wiszących akwalungów i podpłynęli na głębokość trzech metrów na następny, tym razem dwudziestopięciominutowy postój. W końcu się wynurzyli i wdrapali na pokład. Delgado tylko do nich pomachał i skierował łódź w stronę lądu.

Gdy wpłynęli na spokojniejsze wody cieśniny Juan de Fuca, Dirk wyjął części bomby i ułożył na pokładzie.

– Nie widziałeś niczego takiego przy samolotach albo w hangarze? – zapytał.

Dahlgren przyjrzał się kawałkom.

– Na pewno nie – odparł. – W hangarze było mnóstwo narzędzi, części zapasowych i różnych szczątków, ale nic w tym rodzaju. Dlaczego to tak popękało?

– Bo jest z porcelany. – Dirk podał Jackowi fragment bomby, żeby mógł się lepiej przyjrzeć.

Dahlgren przesunął palcem po powierzchni i pokręcił głową.

– Porcelanowa bomba. Pewnie bardzo przydatna do rozpędzania spotkań przy herbatce.

– Musiała być częścią uzbrojenia. – Dirk ułożył kawałki tak, że mniej więcej pasowały do siebie. Ładunek bomby dawno wypłukało morze, ale było widać, że jej wnętrze jest podzielone na kilka komór. – Wygląda na to, że do wywołania eksplozji potrzebna była reakcja chemiczna kilku składników.

– Bomba zapalająca? – spytał Dahlgren.

– Być może – odrzekł cicho Dirk. – Ktoś zadał sobie dużo trudu, żeby wydobyć jedną z nich.

Sięgnął do bocznej kieszeni kamizelki ratunkowej, wyjął zegar sterujący i rzucił Dahlgrenowi. Jack obejrzał go uważnie ze wszystkich stron.

– Może pierwszy właściciel – powiedział. Podniósł rękę, w której trzymał zegar, i pokazał Dirkowi tylną ściankę. Na plastikowej obudowie widniał napis w jakimś azjatyckim języku.

10

W gabinecie w zachodnim skrzydle Białego Domu panowała atmosfera wrogości. Każdy z prezydenckich doradców do spraw bezpieczeństwa próbował zrzucić na innych odpowiedzialność za wypadki w Japonii.

– To wina wywiadu. Nasze placówki dyplomatyczne nie dostają potrzebnych informacji. Dlatego dwóch moich ludzi nie żyje – powiedział sekretarz stanu.

– Nie mieliśmy żadnych sygnałów o wzmożonej aktywności terrorystów w Japonii. Według raportów Departamentu Stanu japońskie służby bezpieczeństwa też nie – odparował wicedyrektor CIA.

– Panowie, co się stało, to się nie odstanie – wtrącił prezydent Garner Ward, zapalając dużą, staromodną fajkę.

Pochodził z Montany, z wyglądu przypominał Teddy'ego Roosevelta, a z zachowania Harry'ego Trumana. Ceniono go za rzeczowość, rozsądek i pragmatyzm. To była jego pierwsza kadencja. Lubił żywe dyskusje swojego sztabu i członków rządu, ale nie tolerował wytykania palcem i asekuranctwa.

– Trzeba poznać cele i motywy działania naszego przeciwnika, a potem opracować strategię – ciągnął prezydent. – Chciałbym również usłyszeć, czy należy ogłosić w kraju stan podwyższonego pogotowia. – Skinął głową w kierunku sekretarza Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Dennisa Jimeneza, który siedział po drugiej stronie stołu. – Ale najpierw musimy wiedzieć, kto nam zagraża. Martin, co udało ci się ustalić? – zwrócił się do dyrektora FBI Martina Fincha.

Finch służył kiedyś w żandarmerii korpusu marines. Nadal strzygł się na rekruta i mówił tonem sierżanta uczącego musztry.

– Zamachów na ambasadora Hamiltona i wiceambasadora Bridgesa dokonał prawdopodobnie ten sam człowiek. Na kasecie wideo z hotelu, gdzie zginął Bridges, jest podejrzany osobnik w stroju kelnera. Nie należał do personelu hotelowego. Jego wygląd odpowiada rysopisowi człowieka, którego widziano na polu golfowym pod Tokio krótko przed zabójstwem ambasadora Hamiltona.

– Coś go łączy ze śmiercią prezesa Gavina i pożarem w fabryce SemConu? – zapytał prezydent.

– Nie wpadliśmy na żaden trop, choć na istnienie takich powiązań wskazywałaby kartka zostawiona przy zwłokach Bridgesa. Traktujemy więc wypadki jak jedną sprawę.

– A co z podejrzanym? – spytał sekretarz stanu.

– Władze japońskie nie zdołały go zidentyfikować. Nie ma dowodów, że jest członkiem Japońskiej Czerwonej Armii. To najwyraźniej ktoś nieznany. Japończycy w pełni współpracują z nami przy poszukiwaniach, ogłosili alarm w swoich punktach kontroli paszportowej.

– Mimo braku dowodów nie powinni mieć wątpliwości, że ten osobnik należy do Japońskiej Czerwonej Armii – powiedział wicedyrektor CIA.

– Co było na kartce znalezionej przy zwłokach Bridgesa? – odezwał się Jimenez.

Finch przejrzał dokumenty i wyjął zadrukowany kawałek papieru.

– W przekładzie z japońskiego brzmi to tak: „Ustąpcie, amerykańscy imperialiści, którzy plamicie Nippon chciwością, bo inaczej śmierć tchnie swym zimnym oddechem ku waszym wybrzeżom. JCA". Klasyczna retoryka peryferyjnej sekty.

– Co się właściwie dzieje z Japońską Czerwoną Armią? – zapytał prezydent. – Myślałem, że nie działa od kilku lat.

Czekając na odpowiedź, odchylił głowę do tyłu i wypuścił pod sufit kłąb fajkowego dymu o wiśniowym zapachu.

– Jak pan zapewne wie, panie prezydencie – wyjaśnił Finch – Japońska Czerwona Armia to peryferyjne ugrupowanie terrorystyczne, które powstało z kilku japońskich frakcji komunistycznych w latach siedemdziesiątych. Miało program antyimperialistyczny i dążyło do obalenia rządu i monarchii legalnymi i nielegalnymi środkami. Było podejrzewane o powiązania z krajami Bliskiego Wschodu i Koreą Północną. Dokonało wielu zamachów bombowych i porwań samolotów. W 1975 próbowało zająć naszą ambasadę w Kuala Lumpur. W latach dziewięćdziesiątych najwyraźniej straciło poparcie i do roku 2000 aresztowano większość przywódców organizacji. Wielu ludzi uważało, że ugrupowanie przestało istnieć, ale od dwóch lat znów daje o sobie znać. Zapewne ma to związek z pogarszającą się sytuacją ekonomiczną Japonii. JCA porzuciła ideę anarchistycznego przewrotu politycznego i teraz głosi hasła antyamerykańskie i antykapitali styczne, co przyciąga do niej część młodzieży. Nikt jednak nie reprezentuje publicznie ugrupowania, nie wiadomo więc, kto stoi na jego czele.

– Marty ma rację, panie prezydencie – przyznał wicedyrektor CIA. – Do chwili ataku na naszych ludzi od lat nie mieliśmy informacji jawnych o działaniach JCA. Jej znani przywódcy są za kratkami. Szczerze mówiąc, nie wiemy, kto teraz rządzi organizacją.

– Czy JCA może mieć jakieś powiązania z al-Kaidą?

– To jest możliwe, ale mało prawdopodobne – odparł Finch. – Metoda zamachów była zupełnie inna. W Japonii nie zaobserwowano też obecności ekstremistów islamskich. W tej chwili nie mamy żadnych dowodów na istnienie takich powiązań.

– Jak współpracujemy z Japończykami? – zapytał prezydent.

– W Japonii jest jednostka antyterrorystyczna FBI, która ściśle współpracuje z tamtejszą policją. Japońskie władze zdają sobie sprawę z powagi sytuacji i przydzieliły do śledztwa dużą grupę specjalną. Udzielają nam tak wszechstronnej pomocy, że trudno byłoby żądać więcej.

– Zwróciłem się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Japonii o dostęp do ich rejestru niepożądanych cudzoziemców – dodał Jimenez. – Wprowadzimy stan pogotowia na granicach, w koordynacji z FBI.

– A co robimy za granicą, żeby zapobiec następnym zamachom? – prezydent zwrócił się do sekretarza stanu.

– Ogłosiliśmy alarm we wszystkich naszych ambasadach – odrzekł sekretarz. – Zapewniliśmy też dodatkową ochronę wyższym rangą dyplomatom i czasowo ograniczyliśmy podróże całego personelu Departamentu Stanu w krajach ich pobytu. W tej chwili nasi ambasadorowie za granicą powinni być bezpieczni.

– Czy coś nam grozi w kraju, Dennis?

– Na razie nie, panie prezydencie – odpowiedział szef Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. – Dokładnie kontrolujemy przyjazdy z Japonii, ale nie widzimy potrzeby wprowadzania w kraju podwyższonego pogotowia.

– Zgadzasz się z tym, Marty?

– Tak, panie prezydencie. Wszystko wskazuje na to, że terenem zamachów jest tylko Japonia.

– A co ze śmiercią dwóch meteorologów Straży Przybrzeżnej na Alasce? – spytał prezydent.

Finch zajrzał do dokumentów.

– Na aleuckiej wyspie Yunaska – uściślił. – W tej chwili na miejscu jest grupa dochodzeniowa, która współpracuje z lokalnymi władzami. Zajmują się też zniszczeniem helikoptera NUM A. Wstępne wnioski są takie, że sprawcami byli kłusownicy, którzy polowali na lwy morskie przy użyciu cyjanku w postaci gazu. Próbujemy wytropić rosyjski trawler, znany z tego, że łowi nielegalnie na naszych wodach. Lokalne władze są przekonane, że go przechwycą.

– Cyjanek do polowania na lwy morskie? Wszędzie są szaleńcy. W porządku, panowie, dajmy z siebie wszystko, żeby znaleźć zabójców. Chcę pokazać światu, że nie wolno bezkarnie zabijać naszych dyplomatów za granicą. Znałem Hamiltona i Bridgesa. To byli porządni ludzie.

– Znajdziemy sprawców – obiecał Finch.

– Oby jak najszybciej – powiedział prezydent i postukał fajką w popielniczkę z nierdzewnej stali- bo obawiam się, że te typy mają jeszcze coś w zanadrzu i nie chcę, żeby to wykorzystali przeciwko nam. – Kiedy mówił, rozżarzony tytoń wypadł z fajki do popielniczki, ale nikt się nie odezwał.

11

Choć Keith Catana był w Korei Południowej dopiero trzy miesiące, już miał ulubiony bar. Chang's Saloon różnił się od innych lokali w nędznej dzielnicy rozrywkowej na obrzeżach miasta Kunsan, gdzie spędzali wolny czas amerykańscy lotnicy z miejscowej bazy sił powietrznych. Chang zrezygnował z hałaśliwej muzyki, która dochodziła z innych barów i sprzedawał lokalne koreańskie piwo OB w rozsądnej cenie. Ale dla Catany ważniejsze było, że przychodziły tu najładniejsze „pracujące dziewczyny" w dzielnicy.

Teraz siedział sam przy stoliku, pociągał czwarte piwo i zaczynał mieć przyjemny szum w głowie. Dwaj kumple zostawili go i poszli z koleżankami z bazy do dyskoteki za rogiem. Starszy sierżant Catana miał dwadzieścia trzy lata i był specjalistą od awioniki. Obsługiwał odrzutowce F-16 B. Dywizjonu Myśliwskiego, który stacjonował kilka minut lotu od strefy zdemilitaryzowanej i był w ciągłym pogotowiu na wypadek ataku Korei Północnej.

Catana myślał z sentymentem o rodzinie w Arkansas, gdy nagle drzwi otworzyły się gwałtownie i do baru weszła najbardziej oszałamiająca Koreanka, jaką kiedykolwiek widział. Cztery piwa nie zmąciły mu umysłu; była naprawdę piękna. Miała długie, proste, czarne włosy, delikatną twarz o drobnych rysach i zdumiewająco śmiałe czarne oczy. Obcisła skórzana spódniczka i jedwabny top podkreślały jej zgrabną figurę, choć proporcje zakłócał duży, powiększony chirurgicznie biust.

Przyjrzała się tłumowi jak tygrysica szukająca ofiary i zatrzymała wzrok na samotnym lotniku w kącie sali. Podeszła do stolika Catany i usiadła naprzeciwko niego.

– Cześć, żołnierzu. Będziesz miły i postawisz mi drinka? – zagadnęła.

– Chętnie – wymamrotał Catana. Pomyślał, że dziewczyna gra w innej lidze niż reszta miejscowych prostytutek, które obsługują podoficerów i szeregowców. Ale kto by nie skorzystał z takiej okazji? Skoro niebiosa zesłały mu ją w dzień wypłaty, szczęście najwyraźniej uśmiecha się do niego.

Po jednym szybkim piwie dziewczyna zaprosiła go do hotelu. Catana był mile zaskoczony, że Koreanka nie wykłóca się o cenę. Właściwie w ogóle nie wspomniała o pieniądzach.

Zaprowadziła go do taniego motelu w pobliżu. Poszli pod rękę brudnym korytarzem oświetlonym na czerwono do narożnego pokoju w głębi. Duszny pokoik raczej nie służył do spania, o czym świadczył automat z prezerwatywami przy łóżku.

Dziewczyna zamknęła drzwi, zdjęła top, objęła Catanę i zaczęła go namiętnie całować. Nie zwrócił uwagi na odgłos obok szafy. Był odurzony urodą kobiety i zapachem jej drogich perfum. Z przyjemnego delirium wyrwało go nagle ukłucie w pośladek i przeszywający ból. Odwrócił się chwiejnie i doznał szoku. Zobaczył krępego łysego mężczyznę z długimi wąsami, który szczerzył w uśmiechu krzywe zęby i świdrował go ciemnymi, zimnymi oczami. Trzymał opróżnioną strzykawkę.

Obolały i zdezorientowany Catana poczuł, że drętwieje mu całe ciało. Spróbował unieść ręce, ale nie mógł. Nie był w stanie wykrztusić słowa. Po kilku sekundach ogarnęła go ciemność i przestał cokolwiek czuć.

Minęły godziny, zanim obudził go hałas. Najpierw pomyślał, że łupie mu w głowie, ale ktoś walił w drzwi. Catana zdał sobie sprawę, że leży w ciepłej wilgoci. Skąd ten łomot? Skąd ta wilgoć? Był półprzytomny i niewyraźnie widział w słabo oświetlonym pokoju.

Łomot ucichł, a po chwili głośne uderzenie otworzyło drzwi. Rozbłysło światło. Catana zmrużył oczy. Do pokoju wpadł oddział policjantów i dwaj mężczyźni z aparatami fotograficznymi. Kiedy jego wzrok przyzwyczaił się do jasnego światła, zobaczył, co jest wokół niego.

Wszędzie była krew. Na prześcieradłach, na poduszkach i na całym jego ciele. Ale głównie wokół nagiej, martwej dziewczyny, która leżała przy nim.

Catana wrzasnął z przerażenia i odsunął się gwałtownie od zwłok. Dwaj policjanci ściągnęli go z łóżka i założyli mu kajdanki.

– Co się stało? Kto to zrobił? – pytał oszołomiony.

Patrzył ze zgrozą, jak trzeci policjant odsłania przykryte częściowo ciało. Dziewczyna została brutalnie okaleczona. Ale ku zaskoczeniu Catany nie była to jego piękna towarzyszka, lecz nastolatka, której nie znał.

Wyprowadzono go z pokoju wśród błysków fleszy. Wkrótce cały kraj obiegła wiadomość o zgwałceniu i zamordowaniu koreańskiej trzynastolatki przez amerykańskiego żołnierza. Zapanowało ogólnonarodowe oburzenie. Do pogrzebu dziewczyny dwa dni później sprawa stała się międzynarodowym skandalem.

12

Było południe. Szafirowe wody wokół wyspy Bohol lśniły w słońcu. Raul Biazon popatrzył spod przymrużonych powiek na duży statek badawczy zacumowany w oddali. Przez chwilę filipiński biolog myślał, że w oślepiającym słońcu źle widzi. Żadna poważna organizacja badawcza nie pomalowałaby statku na taki jaskrawy kolor. Ale kiedy mała, stara motorówka podpłynęła bliżej, Biazon przekonał się, że wzrok go nie mylił. Statek był turkusowy, od dziobu do rufy. Barwa pasowała bardziej do jednostki podwodnej niż nawodnej. Amerykanie lubią być oryginalni, pomyślał Biazon. Sternik wysłużonej łodzi podpłynął do drabinki zwisającej z burty statku i naukowiec przeskoczył na szczebel. Zamienił kilka zdań ze sternikiem, potem odwrócił się i wspiął na górę. Niemal zderzył się z wysokim, muskularnym mężczyzną, który stał przy relingu. Potężny, łysiejący blondyn o szarych oczach przypominał wikinga. Miał na sobie nieskazitelnie biały mundur kapitana.

– Kapitan Bili Stenseth – przedstawił się z przyjaznym uśmiechem. – Witam na pokładzie „Mariany Explorera".

– Dziękuję, że tak szybko znalazł pan dla mnie czas, kapitanie – odrzekł Biazon. – Kiedy dowiedziałem się od miejscowego rybaka, że w okolicy jest statek badawczy NUMA, pomyślałem, że mógłby mi pan pomóc.

– Chodźmy na mostek – zaproponował Stenseth i ruszył przodem. – Tu jest za gorąco. Opowie nam pan o tej katastrofie ekologicznej, o której wspomniał pan przez radio.

– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w badaniach – powiedział Biazon, kiedy wchodzili po schodkach.

– Ależ nie – uśmiechnął się kapitan. – Właśnie skończyliśmy sporządzanie mapy sejsmicznej rejonu Mindanao i przed rejsem do Manili chcemy wypróbować nowy sprzęt. A poza tym, jeśli mój szef każe mi zatrzymać statek, zrobię to.

– Pański szef? – zdziwił się Biazon.

– Tak – odparł Stenseth, gdy dotarli na skrzydło mostka i otworzył boczne drzwi. – Podróżuje z nami.

Biazon przestąpił próg i wzdrygnął się, czując na spoconym ciele podmuch zimnego powietrza. W głębi sterowni zobaczył wysokiego mężczyznę w szortach i koszulce polo, który pochylał się nad stołem nawigacyjnym.

Stenseth dokonał prezentacji.

– Doktorze Biazon, przedstawiam panu dyrektora NUMA Dirka Pitta. Dirk, to doktor Raul Biazon, biolog morski z filipińskiego Urzędu Ochrony Środowiska.

Biazon był zaskoczony, że szef wielkiej agencji rządowej pracuje na morzu, tak daleko od Waszyngtonu. Ale jeden rzut oka na Pitta wystarczył, żeby się zorientować, że nie ma do czynienia z typowym administratorem. Szczupły, muskularny i opalony dyrektor NUMA miał ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu i nie wyglądał na człowieka spędzającego dużo czasu za biurkiem. Biazon nie mógł wiedzieć, że Pitt jest niemal lustrzanym odbiciem swojego syna o tym samym imieniu i nazwisku.

Szef NUMA miał wysmaganą wiatrem twarz i siwiał na skroniach, a jego zielone opalizujące oczy błyszczały inteligencją, humorem i wytrwałością.

Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie.

– Witamy na pokładzie – powiedział Pitt i wskazał kciukiem róg sterowni za sobą. – To mój dyrektor do spraw techniki podwodnej Al Giordino.

Na ławce spał, cicho pochrapując, krępy mężczyzna z ciemnymi kręconymi włosami. Jego beczkowata klatka piersiowa i potężne ciało przypominało Biazonowi nosorożca.

– Al, przyłącz się do nas – zawołał przez mostek Pitt.

Giordino otworzył oczy i natychmiast oprzytomniał. Wstał szybko i podszedł do mężczyzn przy stole nawigacyjnym. Nie wyglądał na zaspanego.

– Jak mówiłem kapitanowi, jestem wdzięczny za pomoc – rzekł Biazon.

– Rząd filipiński zawsze nam pomaga w pracach badawczych na waszych wodach terytorialnych – odparł Pitt. – Kiedy poprosił nas pan przez radio o pomoc w zidentyfikowaniu toksycznego zanieczyszczenia morza, chętnie się zgodziliśmy. Niech pan nam opowie o tej pladze.

– Kilka tygodni temu z naszym urzędem skontaktowała się dyrekcja hotelu na wyspie Panglao. Byli zdenerwowani, bo morze wyrzucało na plażę dla gości mnóstwo martwych ryb.

Giordino wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie dziwię się. Ich interes zaczął śmierdzieć.

– Owszem – przytaknął z powagą Biazon. – Zaczęliśmy monitorować wybrzeże i okazało się, że ryby wymierają w alarmującym tempie. Teraz morze wyrzuca je na brzeg na odcinku dziesięciu kilometrów i z każdym dniem ich przybywa. Właściciele ośrodków wypoczynkowych są wściekli, a my boimy się o rafy koralowe.

– Udało się wam ustalić, co zabija ryby? – spytał Stenseth.

– Jeszcze nie. Wiemy tylko, że to jakaś toksyna. Wysłaliśmy próbki do naszego laboratorium w Cebu i ciągle czekamy na wyniki analiz. – Mina Biazona wskazywała, że jest zniecierpliwiony ślimaczym tempem pracy laboratorium.

– Sąjakieś domysły co do źródła? – zapytał Pitt.

Biazon pokręcił głową.

– Początkowo podejrzewaliśmy, że to zanieczyszczenia przemysłowe, co niestety zdarza się u nas zbyt często. Razem z moim zespołem terenowym zbadaliśmy skażony rejon wybrzeża i nie znaleźliśmy tam żadnych zakładów przemysłu ciężkiego. Sprawdziliśmy też, czy ktoś nie wypuszcza do wody ścieków lub nielegalnie nie wyrzuca odpadów, ale nie natrafiliśmy na nic takiego. Osobiście uważam, że źródło skażenia jest w morzu.

– Może to „czerwony przypływ"? – podsunął Giordino.

– Na Filipinach zdarzają się plagi toksycznego fitoplanktonu, ale zwykle w cieplejszych miesiącach – odrzekł Biazon.

– Ktoś może wyrzucać odpady przemysłowe na morzu – zauważył Pitt. – Gdzie dokładnie jest ten skażony rejon, doktorze Biazon?

Biolog zerknął na mapę.

– W pobliżu Bohol – odparł, wskazując dużą, okrągłą wyspę na północ od Mindanao. – Panglao to mała wyspa z ośrodkami wypoczynkowymi. Leży tu, niedaleko południowo-zachodniego wybrzeża Bohol. To około dwudziestu siedmiu mil morskich stąd.

– Możemy tam być za niecałe dwie godziny – rzucił Stenseth.

– Mamy na statku naukowców, którzy mogą pomóc rozwiązać zagadkę – powiedział Pitt. – Bili, weź kurs na Panglao i przyjrzyjmy się temu.

– Dziękuję – rzekł Biazon z wyraźną ulgą.

– Może chciałby pan zwiedzić statek, kiedy będziemy w drodze? – zapytał Pitt.

– Z przyjemnością.

– Al, pójdziesz z nami?

Giordino spojrzał na zegarek.

– Nie, dzięki. Przez dwie godziny zdążę dokończyć mój projekt. – Ułożył się z powrotem na ławce i po chwili zasnął.

„Mariana Explorer" płynął gładko po spokojnym morzu i dotarł do wyspy Panglao po półtorej godzinie. Pitt przyjrzał się uważnie elektronicznej mapie nawigacyjnej rejonu wyświetlonej na kolorowym monitorze. Biazon zaznaczył na niej prostokątny obszar, gdzie wymierały ryby.

– Prąd płynie tutaj ze wschodu na zachód – powiedział Pitt – co by sugerowało, że gorąca strefa jest na wschodnim krańcu obszaru zaznaczonego przez doktora Biazona. Może zaczniemy na zachodzie i będziemy się posuwali na wschód, pobierając próbki co pół mili?

Stenseth skinął głową.

– Będę zygzakował i spróbujemy się zorientować, jak daleko od brzegu jest koncentracja toksyny.

– Opuść też sonar zaburtowy. Może zobaczymy jakieś obiekty, które mogą być jej źródłem.

Doktor Biazon przyglądał się z zainteresowaniem, jak sonar jest opuszczany za rufę. „Mariana Explorer" zaczął płynąć od punktu do punktu, według wzorca na ekranie nawigacyjnym. Zespół biologów morskich pobierał w regularnych odstępach czasu próbki wody z różnych głębokości. Kiedy statek przemieszczał się na następną pozycję, pobrane próbki trafiały do laboratorium pod pokładem, gdzie natychmiast je badano.

Giordino śledził na mostku sygnały wysyłane przez sonar. Elektroniczny obraz dna pokazywał płaskie piaszczyste przestrzenie i skupiska koralowców, gdy przepływali nad obrzeżami rafy. Giordino dostrzegł kotwicę i silnik zaburtowy na dnie. Kiedy zobaczył je na monitorze, sięgnął do konsoli, wcisnął przycisk i zaznaczył ich lokalizację do późniejszej oceny.

Pitt i Biazon stali niedaleko i podziwiali tropikalne plaże Panglao oddalone o niespełna pół mili. Pitt zerknął w dół na wodę przy burcie; zobaczył żółwia morskiego i dziesiątki martwych ryb, które unosiły się na falach brzuchami do góry.

– Wpłynęliśmy do toksycznej strefy – powiedział. – Niedługo powinniśmy znać wyniki analiz.

Statek nadal posuwał się na zachód, a martwych ryb było coraz więcej. Potem stopniowo zaczęło ich ubywać i w końcu na morzu dookoła znów zrobiło się pusto.

– Jesteśmy pół mili za obszarem zaznaczonym przez doktora Biazona – zameldował Stenseth. – Sądząc po tym, co widać dookoła, wydostaliśmy się z toksycznej strefy.

– Na to wygląda – zgodził się Pitt. – Zostańmy tu, dopóki nie będziemy mieli wyników analiz.

Statek się zatrzymał i sonar wciągnięto na pokład. Pitt zaprowadził Biazona na dół do kabiny konferencyjnej wyłożonej tekową boazerią. Giordino i Stenseth poszli za nimi. Biazon przyjrzał się wiszącym na ścianie portretom słynnych badaczy mórz. Rozpoznał podobizny Williama Beebe, Sylvii Earle i Dona Walsha. Gdy usiedli, do kabiny weszło dwoje biologów morskich w białych fartuchach. Niska, atrakcyjna brunetka z włosami związanymi w koński ogon podeszła do wiszącego ekranu, a jej asystent zaczął wpisywać polecenia do komputera systemu projekcyjnego.

– Zbadaliśmy czterdzieści cztery próbki wody i wyizolowaliśmy cząsteczki toksyny – zaczęła kobieta.

Na ekranie za nią pojawił się taki sam obraz, jaki Biazon widział wcześniej na monitorze nawigacyjnym. Równolegle do wybrzeża wyspy Panglao biegła zygzakowata linia. Były na niej czterdzieści cztery punkty świetlne, z których większość żarzyła się na zielono.

– Zawartość toksyny w próbkach została zmierzona w cząsteczkach na miliard i w piętnastu przypadkach wynik był dodatni. – Kobieta wskazała rząd żółtych punktów. – Jak widać, koncentracja toksyny wzrasta w kierunku wschodnim i największa jest tutaj. – Przesunęła wskaźnik obok kilku pomarańczowych punktów do jednego czerwonego przy górnej krawędzi ekranu.

– Więc źródło jest zlokalizowane w jednym miejscu – odezwał się Pitt.

– Wyniki badań próbek pobranych za czerwonym punktem są ujemne, co sugeruje, że prąd przenosi toksynę z miejsca jej największego stężenia na zachód.

– To by wykluczało czerwony przypływ. Al, czy wyniki pokrywają się z czymś, co wyłapał sonar?

Giordino podszedł do konsoli, pochylił się nad ramieniem operatora i szybko wpisał do komputera serię poleceń. Po chwili na ekranie projekcyjnym pojawiło się dwanaście znaków X. Były rozmieszczone w różnych miejscach wzdłuż zygzakowatej linii, a przy każdym widniała litera, od A na dole ekranu do L na górze.

– „Parszywa dwunastka" – skomentował z uśmiechem Giordino i wrócił na miejsce. – Trafiliśmy na tuzin obiektów, głównie kawałki rur, kotwice i podobne śmiecie. Trzy wydają się podejrzane – zerknął do swoich notatek. – C to trzy dwustulitrowe beczki leżące w piasku.

Wszyscy spojrzeli w górę na punkt C. Punkty po obu jego stronach żarzyły się na zielono, co oznaczało, że pobrane tam próbki wody nie są skażone.

– Tu nie ma toksyny – powiedział Pitt. – Jedziemy dalej.

– F to żaglówka, być może miejscowa łódź rybacka. Stoi na dnie prosto i ma jeszcze maszt.

Punkt F sąsiadował z pierwszym żółtym punktem świetlnym.

– Też pudło. Ale coraz cieplej – skomentował Pitt. – Następny.

Giordino się zawahał.

– Z trzecim obiektem jest trochę dziwna sprawa. Nie mogłem mu się dobrze przyjrzeć, bo był na krawędzi obrazu sonarowego.

– Jak wyglądał? – zapytał Stenseth.

– Jak śruba okrętowa. Ale chyba wystawała z rafy, bo nie zauważyłem żadnego wraku. Może odpadła i leży oddzielnie. Oznaczyłem ją jako K.

Wszyscy poszukali wzrokiem punktem K. Był tuż nad czerwonym punktem świetlnym.

– Może coś tam zatonęło i skażenie powoduje wyciekające paliwo albo jakiś ładunek? – podsunął Pitt.

– W próbkach wody nie wykryliśmy niebezpiecznie wysokiego poziomu substancji ropopochodnych – odrzekła czarnowłosa biolog.

Giordino uniósł brwi.

– A co właściwie znaleźliście? Bo jeszcze tego nie wiemy.

– Wspomniała pani o toksynie – wtrącił niecierpliwie Biazon. -Co to było?

Kobieta wolno pokręciła głową.

– Coś, czego jeszcze nie spotkałam w słonej wodzie. Arsen.

13

Rafa koralowa eksplodowała tęczą barw w pięknej, spokojnej scenerii, która zawstydziłaby pejzaże Moneta. Wśród karmazynowych gąbek falowały leniwie czułki jaskrawoczerwonych ukwiałów. Delikatne zielone koralowce ośmiopromienne pięły się wdzięcznie ku powierzchni obok okrągłych fioletowych koralowców mózgowych. Błękitne rozgwiazdy lśniły na rafie jak neony. Tuziny jeżowców zaściełały dno niczym dywan różowych poduszeczek do igieł.

Niewiele rzeczy w przyrodzie może rywalizować z pięknem rafy koralowej, pomyślał Pitt, chłonąc wzrokiem feerię barw. Unosił się tuż nad dnem i patrzył z rozbawieniem przez szybę maski, jak dwie małe ryby umykają do skalnej szczeliny przed plamistą płaszczką szukającą przekąski. Zawsze uważał, że w żadnym z miejsc do nurkowania nie ma takich widoków, jak przy rafie koralowej w ciepłych wodach zachodniego Pacyfiku.

– Wrak powinien być niedaleko, kawałek na północ od nas – usłyszał głos Giordina.

Po zacumowaniu „Mariany Explorera" nad miejscem największego stężenia toksyny Pitt i Giordino włożyli wulkanizowane „suche" skafandry z maskami zasłaniającymi twarz dla ochrony przed ewentualnym skażeniem chemicznym lub biologicznym. Wskoczyli do przejrzystej wody i opadli czterdzieści metrów do dna.

Wszystkich zaskoczyła obecność arsenu w morzu. Doktor Biazon powiedział, że zna przypadki wydzielania się arsenu podczas robót górniczych w kopalniach manganu na wyspie Bohol, ale dodał, że żadna nie jest zlokalizowana w pobliżu Panglao. Biolog NUMA przypomniała, że arsen bywa używany jako środek owadobójczy. Może pojemnik z tą substancją wypadł z jakiegoś statku lub został celowo wrzucony do morza? Pitt stwierdził, że jest tylko jeden sposób, aby się tego dowiedzieć. Trzeba zanurkować i się rozejrzeć.

Spojrzał na kompas, zamachał płetwami i popłynął nad dnem przez niewidoczny prąd. W grubym skafandrze szybko zaczął się pocić. Warstwa ochronna izolowała go od otoczenia lepiej, niż było to konieczne w ciepłych tropikalnych wodach.

– Niech ktoś włączy klimatyzację – mruknął Giordino przez podwodny system łączności.

Pitt patrzył przed siebie i wciąż nie widział wraku, ale zauważył, że koralowe dno na wprost niego wznosi się ostro do góry. Na prawo było duże piaszczyste wypiętrzenie. Jego pofałdowana powierzchnia rozciągała się poza pole widzenia Pitta. Dotarł do koralowej przeszkody, wygiął się do tyłu i mocno zamachał płetwami, żeby się wznieść i przepłynąć nad poszarpaną krawędzią. Ku swemu zaskoczeniu zobaczył, że po drugiej stronie rafa opada pionowo w dół i tworzy szeroki rów. Jeszcze bardziej zdumiał go widok na dnie wąwozu. Spoczywała tam część dziobowa statku.

– Co za cholera? – wymamrotał Giordino, kiedy dostrzegł fragment wraku.

Pitt przez chwilę przyglądał się szczątkom, potem się roześmiał.

– Ja też się nabrałem. To złudzenie optyczne. Reszta statku jest tam, zagrzebana w tej górze piachu.

Giordino przyjrzał się wrakowi. Pitt miał rację. Piaszczyste wzgórze przed rafą zajmowało połowę rowu i zakrywało część rufową. Prąd morski w wąwozie zatrzymywał piasek na granicy śródokręcia niemal w linii prostej, co stwarzało wrażenie, że istnieje tylko połowa kadłuba.

Pitt odwrócił się od widocznego fragmentu statku i popłynął nad wzgórzem, które po kilku metrach opadało stromo w dół.

– Tu jest twoja śruba, Al. – Wskazał miejsce pod sobą.

Pod jego płetwami był widoczny mały fragment brązowej rufy. Kadłub wyginał się w dół ku wielkiej mosiężnej śrubie, która sterczała z piasku jak wiatrak. Giordino dołączył do Pitta i przyjrzał się jej. Potem przepłynął kawałek w górę rufy i zaczął zgarniać piasek z kadłuba. Pozycja rufy wskazywała, że wrak jest mocno przechylony na lewą burtę, co potwierdzało położenie odsłoniętej części dziobowej.

Pitt zbliżył się do Giordina i popatrzył na ostatnie litery nazwy statku: MARU.

– Tylko tyle mogę odsłonić – powiedział Giordino, walcząc z osypującym się piaskiem.

– Japoński – domyślił się Pitt. – Sądząc po zaawansowanej korozji, leży tu od dłuższego czasu. Jeśli gdzieś jest wyciek toksyny, to z części dziobowej.

Giordino przestał odkopywać rufę i popłynął za Pittem w kierunku dziobu. Z piaszczystego wzgórza wyłonił się główny komin. Sterczał niemal poziomo, jego wylot opierał się o rafę. Mały mostek i długi pokład dziobowy świadczyły, że to oceaniczny frachtowiec. Pitt ocenił długość kadłuba na nieco ponad sześćdziesiąt metrów. Kiedy przepływali nad przechylonym wrakiem, zauważył, że z głównego pokładu nic nie zostało. Deski dawno zgniły w ciepłych wodach wokół Filipin.

– Są dźwigi. Wyglądają na antyki – odezwał się Giordino na widok dwóch małych zardzewiałych bomów przeładunkowych, które sterczały z pokładu jak wyciągnięte ramiona.

– Gdybym musiał zgadywać, powiedziałbym, że ten statek zbudowano w latach dwudziestych – odrzekł Pitt, mijając mosiężny reling.

Dotarł do dwóch dużych kwadratowych pokryw luków ładowni dziobowej. Spodziewał się, że przy tak mocnym przechyle frachtowca będą otwarte, ale się mylił. Okrążyli klapy w poszukiwaniu uszkodzeń lub śladów wycieku.

– Zamknięty szczelnie jak beczka z olejem – stwierdził Giordino, gdy wrócili tam, skąd zaczęli.

– Gdzieś musi być dziura.

Pitt opadł wolno w dół przy sterburcie, żeby przyjrzeć się krzywiźnie odsłoniętego kadłuba. Wokół statku wyrastała stromo rafa koralowa. Wiedziony instynktem zszedł niżej aż do widocznego częściowo kila, potem popłynął powoli w kierunku dziobu. Nagle się zatrzymał. W kadłubie była dziura o poszarpanych krawędziach. Miała prawie sześć metrów długości i ponad metr wysokości. Sięgała do samego dziobu.

Giordino gwizdnął z podziwem.

– Jak „Titanic". Tylko ten zezłomował się na rafie koralowej, a nie pod bryłą lodu.

– Chyba próbował dopłynąć do brzegu – rzekł Pitt.

– Może uciekał przed sztormem.

– Albo przed naszą marynarką wojenną. Niedaleko stąd jest wyspa Leyte, gdzie w czterdziestym czwartym japońska flota została zdziesiątkowana.

W czasie II wojny światowej na Filipinach toczyły się ciężkie walki. Podczas daremnej obrony i późniejszego odzyskiwania wysp zginęło ponad sześćdziesiąt tysięcy Amerykanów. Zapomniana ofiara krwi, która przewyższała straty w Wietnamie. Po niespodziewanym ataku na Pearl Harbor Japończycy wylądowali w pobliżu Manili i szybko pokonali amerykańskie i filipińskie siły stacjonujące na półwyspie Bataan oraz wyspach Luzon i Corregidor. Okupowali Filipiny przez trzy lata, dopóki amerykańska ofensywa na Pacyfiku nie doprowadziła do inwazji na wyspę Leyte w październiku 1944 roku.

Nieco ponad sto mil morskich od wyspy Panglao, w zatoce u wybrzeży Leyte, rozegrała się największa bitwa morska w historii. Kilka dni po wylądowaniu na Leyte sił inwazyjnych MacArthura pojawiła się japońska flota i zdołała rozdzielić amerykańskie siły wsparcia morskiego. Japończycy byli o włos od zniszczenia Siódmej Floty, ale w końcu zostali rozbici. Stracili cztery lotniskowce i trzy pancerniki, łącznie z olbrzymem „Musashi". Ta klęska zakończyła dominację cesarskiej marynarki wojennej na Pacyfiku i w ciągu roku potęga militarna Japonii się załamała.

Na dnie morza wokół południowofilipińskich wysp Leyte, Samar, Mindanao i Bohol pozostały wraki statków transportowych i okrętów wojennych zatopionych w czasie konfliktu. Pitt nie byłby zaskoczony, gdyby toksyna pochodziła z któregoś z nich. Patrząc na dziurę w kadłubie frachtowca, łatwo było się domyślić, że jest ofiarą wojny.

Pitt wyobraził sobie atak lotniczy na japoński statek i ryzykowną decyzję kapitana, żeby skierować frachtowiec na brzeg w desperackiej próbie ratowania załogi i ładunku. Kadłub rozpruty przez rafę koralową szybko wypełnił się wodą, frachtowiec osiadł w rozpadlinie i przechylił się na lewą burtę. Ładunek, który próbował ocalić kapitan, spoczął na dnie morza na kilkadziesiąt lat.

– Chyba trafiliśmy w dziesiątkę – powiedział Giordino.

Pitt odwrócił się do niego i zobaczył, że Al wskazuje rafę przy kadłubie. Koralowce wokół dziobu nie miały żywych, czerwonych, niebieskich i zielonych barw. Były białe. Pitt zauważył, że w pobliżu nie widać żadnych ryb.

– Zatrute arsenem – stwierdził.

Odwrócił się z powrotem do wraku, sięgnął po małą lampę przy swojej kamizelce ratunkowej, zanurkował do dziury w kadłubie i oświetlił ciemne wnętrze. Dolny poziom przedziału dziobowego był pusty, leżał tu tylko gruby łańcuch kotwiczny, zwinięty jak wielki stalowy wąż. Pitt skręcił w stronę rufy i dotarł do grodzi. Giordino poszedł w jego ślady. Pitt oświetlił stalową przegrodę, która oddzielała ich od ładowni dziobowej. W dole, na styku grodzi z prawą burtą, znalazł to, czego szukał. Siła zderzenia kadłuba z rafą wygięła jedną z płyt przegrody. Powstał poziomy otwór wysokości kilkudziesięciu centymetrów, który umożliwiał dostanie się do ładowni.

Pitt zbliżył się do grodzi, uważając, żeby nie zmącić płetwami wody wokół siebie. Wsunął głowę w otwór, poświecił i doznał wstrząsu. Patrzyło na niego duże martwe oko. Po chwili zdał sobie sprawę, że to ponaddwudzie-stokilogramowy lucjan. Zielona ryba dryfowała w zalanym przedziale statku, zwrócona szarym brzuchem do góry. Widok w głębi ładowni zmroził mu krew w żyłach. Leżały tam, niczym stosy jajek w kurniku, setki zardzewiałych pocisków artyleryjskich do 105-milimetrowych dział, których armia japońska używała w czasie II wojny światowej.

– Prezent dla generała MacArthura? – mruknął Giordino, kiedy zajrzał do ładowni.

Pitt w milczeniu skinął głową i wyjął plastikowy worek. Giordino sięgnął po jeden z pocisków i włożył do środka. Pitt zamknął szczelnie worek. Al podniósł drugi skorodowany pocisk i potrzymał go kilka centymetrów nad dnem. Patrzyli, jak ze środka wycieka brązowa oleista substancja.

– To mi nie przypomina prochu ani żadnego materiału wybuchowego – powiedział Giordino i ostrożnie odłożył pocisk.

– Bo to chyba nie jest zwykła amunicja artyleryjska – odparł Pitt, zauważywszy pod najbliższym stosem pocisków kałużę brązowej cieczy. – Damy naszą zdobycz do zbadania naukowcom na statku i zobaczymy, co się okaże.

Wetknął worek z pociskiem pod pachę, wycofał się z ładowni, wypłynął z przedziału dziobowego przez dziurę w kadłubie i wzniósł ku powierzchni.

Nie miał wątpliwości, że pocisk pochodzi z czasów II wojny światowej. Ale dlaczego arsen? Tego nie wiedział. Japończycy wprowadzali różne innowacje do uzbrojenia i pociski z arsenem mogły być częścią ich arsenału śmierci. Strata Filipin była dla nich zapowiedzią końca wojny. Może amunicja na frachtowcu miała być ich ostatnią deską ratunku.

Kiedy wynurzył się z tajemniczym pociskiem, poczuł ulgę na myśl, że zabójczy ładunek statku nie dotarł do portu, lecz spoczął na dnie morza.

CZĘŚĆ II

CHIMERA

Japoński okręt podwodny 1-413 i pojazd głębinowy NUMA „Starfish"

14

4 czerwca 2007 roku, Wyspa Kjodongdo, Korea Południowa

Pięćdziesięciopięciometrowy jacht Benetti o stalowym kadłubie wzbudzał podziw nawet w bogatym Monte Carlo. Zbudowano go we Włoszech na zamówienie. W luksusowym wnętrzu były marmurowe podłogi i perskie dywany. Eleganckie salony i kabiny wypełniały rzadkie chińskie antyki. Na ścianach wisiały piętnastowieczne obrazy flamandzkiego mistrza Hansa Memlinga, tworząc wrażenie eklektyzmu. Z zewnątrz lśniący kasztanowo-biały jacht z mocno przyciemnionymi szybami wyglądał bardziej tradycyjnie. Na pokładach miał drewno tekowe i mosiądz. Całość była gustownym połączeniem uroku starego świata z nowoczesnym wzornictwem i techniką, które zapewniały funkcjonalność i szybkość. Gdy płynął rzeką Han-gang przez Seul i okolice, wszystkie głowy odwracały się w jego kierunku. Miejscowe wyższe sfery uważały zaproszenie na pokład za wyróżnienie. Taka wizyta była też rzadką okazją do spotkania z tajemniczym właścicielem jachtu. O Dae-jong Kangu, czołowym przemysłowcu południowokoreańskim, mówiono, że ma udziały we wszystkim. W okresie boomu gospodarczego lat dziewięćdziesiątych pojawił się jako szef prowincjonalnej firmy budowlanej. Wkrótce jego firma zaczęła wchłaniać inne, z branży okrętowej, elektronicznej i telekomunikacyjnej. Wszystkie interesy prowadzono pod szyldem Kang Enterprises, prywatnego imperium kontrolowanego i kierowanego przez właściciela. Kang chętnie spotykał się z politykami i biznesmenami i miał wpływ na decyzje rad nadzorczych największych południowokoreańskich spółek.

Ale życie prywatne pięćdziesięcioletniego kawalera było owiane tajemnicą. Spędzał dużo czasu w swojej posiadłości w ustronnej części górzystej wyspy Kjodongdo niedaleko ujścia rzeki Han-gang na zachodnim wybrzeżu Półwyspu Koreańskiego. Według relacji nielicznych prywatnych gości miał tam stadninę koni i pole golfowe. Starannie ukrywana prawda o tajemniczym biznesmenie zaszokowałaby jego znajomych i patronów politycznych. Nawet najbliżsi współpracownicy nie wiedzieli, że Kang od ponad dwudziestu pięciu lat jest agentem rządu Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.

Urodził się w północnokoreańskiej prowincji Hwanghae krótko po wojnie koreańskiej. Kiedy miał trzy lata, jego rodzice zginęli w katastrofie pociągu, o której spowodowanie oskarżono południowokoreańskich dywersantów.

Chłopca adoptował brat jego matki, jeden z założycieli Komunistycznej Partii Korei. W czasie II wojny światowej walczył z Japończykami w partyzantce Kim Ir Sena wspieranej przez Związek Radziecki, a kiedy Kim Ir Sen został dyktatorem Korei Północnej, otrzymał kierownicze stanowisko w administracji państwowej na prowincji. Szybko awansował i w końcu został członkiem Centralnego Komitetu Ludowego.

Kang otrzymał najlepsze wykształcenie, jakie mogło mu zapewnić młode państwo. Szybko się uczył i dzięki wpływom wuja wybrano go do pracy operacyjnej za granicą.

Miał głowę do interesów i zdolności przywódcze. Kiedy skończył dwadzieścia dwa lata, przerzucono go do Korei Południowej i ulokowano jako robotnika w małej firmie budowlanej. Wkrótce został brygadzistą, a potem zaaranżował serię „wypadków na budowie", w których zginęli prezes spółki i dyrektorzy. Sfałszował dokumenty przekazania własności i dwa lata po przyjeździe przejął kontrolę nad firmą. Dzięki pomocy finansowej i organizacyjnej Phenianu młody komunista przez lata rozbudowywał sieć przedsiębiorstw, koncentrując się na branżach, które najbardziej interesowały Północ. Firmy telekomunikacyjne Kanga zapewniały jego mocodawcom dostęp do zachodnich technologii wykorzystywanych w wojskowych systemach dowodzenia i kontroli. Jego fabryki półprzewodników produkowały chipy do pocisków rakietowych krótkiego zasięgu. Flota statków handlowych Kanga transportowała sprzęt obronny do jego ojczyzny. Zyski koncernu, które nie trafiały nielegalnie na Północ w postaci zachodnich towarów i urządzeń, były przeznaczane na łapówki dla kluczowych polityków, żeby uzyskać zamówienia rządowe, lub służyły do wykupywania innych firm. Ale głównym zadaniem Kanga było przygotowanie gruntu do zjednoczenia obu państw koreańskich na warunkach Północy.

Smukły jacht zwolnił i skręcił w wąski dopływ rzeki Han-gang, który wił się niczym wąż w kierunku małej osłoniętej zatoki. Sternik zwiększył obroty silników i statek pomknął przez spokojne wody. Przy przeciwległym brzegu zatoki unosił się żółty pomost. Jacht podpłynął równolegle do pomostu i sternik wyłączył silniki. Dwaj mężczyźni w czarnych mundurach zarzucili i zawiązali cumy. Obsługa dotoczyła do burty platformę ze schodkami. Górny stopień znalazł się na poziomie pokładu.

Drzwi kabiny otworzyły się i na pomost zeszli trzej mężczyźni w granatowych garniturach. Odruchowo spojrzeli w górę na duży kamienny dom sześćdziesiąt metrów nad nimi. Wznosił się na szczycie niemal pionowego urwiska, miał kanciasty dach kryty dachówką i ściany z piaskowca, a prowadziły do niego strome schody wykute w skale. Otaczający dom czterometrowy mur biegł w dół aż do krawędzi wody. Na brzegu stał wartownik z karabinem automatycznym.

Kiedy mężczyźni w garniturach szli pomostem, z małego budynku obok przystani wyszedł im na spotkanie gospodarz. Dae-jong Kang wyglądał imponująco. Miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i ważył dziewięćdziesiąt kilogramów. Był potężny jak na Koreańczyka. Ale większą uwagę zwracały jego groźna mina i przenikliwe oczy. Wydawało się, że mogą przewiercić człowieka na wylot. Wystudiowany nieszczery uśmiech pomagał mu przełamywać bariery, ale nie mógł zamaskować lodowatej powściągliwości. Widać było, że Kang to człowiek, który ma władzę i nie waha się z niej korzystać.

– Witam panów – odezwał się uprzejmie. – Mam nadzieję, że podróż z Seulu była przyjemna?

Trzej przywódcy najsilniejszej partii w południowokoreańskim Zgromadzeniu Narodowym skinęli głowami. Najstarszy, łysiejący mężczyzna nazwiskiem Youngnok Rhee, odpowiedział za wszystkich:

– Rejs w dół rzeki takim wspaniałym jachtem to prawdziwy luksus.

– To mój ulubiony środek transportu – odrzekł Kang, dając do zrozumienia, że znudziło mu się latanie prywatnym helikopterem. – Tędy proszę – wskazał mały budynek u podnóża klifu.

Politycy posłusznie ruszyli za nim. Przeszli przez wartownię i dotarli wąskim korytarzem do windy, której szyb był wydrążony w skale. Podczas jazdy na górę goście podziwiali obraz tygrysa na tylnej ścianie kabiny. Kiedy otworzyły się drzwi, weszli do przestronnej jadalni, z której wysokich okien roztaczał się wspaniały widok na ujście Han-gang do Morza Żółtego. Sampany i małe statki handlowe płynęły w górę rzeki do Seulu. Większość trzymała się południowego brzegu, z dala od linii demarkacyjnej, która biegła środkiem rzeki.

– Piękna panorama, panie Kang – powiedział najwyższy z polityków, nazwiskiem Won Ho.

– Lubię ją, bo to widok na oba nasze kraje – odparł Kang. – Proszę siadać.

Zajął miejsce u szczytu stołu zastawionego półmiskami, z których unosiły się smakowite zapachy. Jedząc daiji-bulgogi, wieprzowinę w sosie czosnkowym, i yachae gui, marynowane warzywa, mężczyźni rozmawiali o polityce. Kang grał rolę towarzyskiego gospodarza, dopóki jego goście nie wypili odpowiednio dużo. Wtedy zaatakował.

– Najwyższy czas, żebyśmy poważnie podeszli do sprawy zjednoczenia naszych krajów – powiedział. – Jestem Koreańczykiem. Nasz naród ma jeden język, jedną kulturę i jedno serce. Jestem również biznesmenem i wiem, że razem mielibyśmy o wiele mocniejszą pozycję na światowych rynkach. Chińsko-amerykańskie zagrożenie, które długo usprawiedliwiało wykorzystywanie naszych dwóch państw jako przyczółków supermocarstw, już nie istnieje. Dawno powinniśmy się uniezależnić od obcych i robić to, co jest korzystne dla Korei. Naszym przeznaczeniem jest jedność.

– Jesteśmy gorącymi zwolennikami zjednoczenia, ale nieodpowiedzialna polityka przywódców Korei Północnej i siła militarna tego państwa zmusza nas do ostrożności – odrzekł trzeci polityk, mężczyzna nazwiskiem Kim.

Kang zbył jego słowa machnięciem ręki.

– Jak wiecie, ostatnio podróżowałem po Korei Północnej jako członek zespołu doradców Ministerstwa do spraw Zjednoczenia. Gospodarka północnokoreańska jest w stanie zapaści. Głęboki kryzys ekonomiczny wpływa również na stan sił zbrojnych. Wojsko jest słabo wyposażone i ma bardzo niskie morale – skłamał.

– To prawda, że na Północy mają problemy – odparł Won Ho – ale czy naprawdę uważa pan, że zjednoczenie byłoby korzystne dla naszej gospodarki?

– W prowincjach północnych jest mnóstwo taniej i łatwo dostępnej siły roboczej – powiedział Kang. – Po zjednoczeniu stalibyśmy się bardziej konkurencyjni na światowych rynkach, gdyż obniżylibyśmy znacznie koszty produkcji. Poza tym północne prowincje stałyby się dla nas nowym rynkiem zbytu. Nie ma żadnych wątpliwości, że zjednoczenie byłoby dla nas korzystne.

– Wciąż istnieje kwestia twardego stanowiska Korei Północnej w tej sprawie – przypomniał Won Ho. – Nie możemy dokonać zjednoczenia jednostronnie.

– Właśnie – poparł go Kim. – Ciągle powtarzają, że przeszkodą na drodze do zjednoczenia jest obecność militarna Stanów Zjednoczonych w naszym kraju.

– Dlatego – ciągnął spokojnie Kang – proszę panów o poparcie projektu rezolucji o wycofaniu z Korei Południowej wojsk amerykańskich.

Zaskoczeni politycy przetrawiali słowa Kanga. Wiedzieli, że zaprosił ich nie bez powodu, ale myśleli, że chodzi mu o ulgi podatkowe lub inną formę pomocy dla jego koncernu. Żaden nie spodziewał się prośby, której spełnienie mogło zagrozić ich dalszej karierze politycznej. W końcu Rhee odchrząknął i powiedział:

– Projekt tej rezolucji złożyli skrajni radykałowie. Nie ma szans, żeby przeszła w głosowaniu.

– Przejdzie, jeśli ją poprzecie – zapewnił Kang.

– To niemożliwe – wykrztusił Kim. – Nie mogę głosować za osłabieniem obronności naszego kraju, kiedy Korea Północna stale rozbudowuje swoją potęgę militarną.

– Może pan i zrobi pan to. Zabójstwo tamtej dziewczyny w Kunsan wywołało powszechną wrogość do amerykańskich żołnierzy. Musi pan wywrzeć nacisk na prezydenta, żeby natychmiast zaczął działać.

– Ale obecność wojsk amerykańskich zapewnia nam bezpieczeństwo – zaprotestował Kim.

Twarz Kanga wykrzywił złowrogi uśmiech.

– Pozwolę sobie przypomnieć, że obecne stanowisko zawdzięcza pan moim wpływom i pieniądzom – wycedził, ledwie powstrzymując wściekłość.

Rhee i Won Ho skulili się na krzesłach i ponuro skinęli głowami. Wiedzieli, że ich kariera polityczna byłaby skończona, gdyby media dowiedziały się, że przez lata brali łapówki.

– Załatwimy to – zgodził się potulnie Won Ho.

Gniew Kanga nie zrobił jednak wrażenia na Kimie. Polityk energicznie pokręcił głową.

– Przykro mi, ale nie mogę poprzeć rezolucji, która narazi nasz kraj na niebezpieczeństwo. Nie będę głosował za jej przyjęciem.

Spojrzał pogardliwie na swoich kolegów.

W pokoju znów zapadła cisza. Pojawili się służący, żeby sprzątnąć stół. Kang nachylił się do jednego z nich i szepnął mu coś do ucha. Służący szybko wyszedł. Po chwili otworzyły się boczne drzwi i do jadalni weszli dwaj potężnie zbudowani ochroniarze. Podeszli do Kima, chwycili go pod pachy i postawili na nogi.

– Co to ma znaczyć?! – wrzasnął.

– Nie będę dłużej znosił twojej głupoty – odrzekł chłodno Kang i skinął na ochroniarzy.

Wywlekli opierającego się Kima na balkon nad urwiskiem. Obrzucał ich wyzwiskami i żądał, żeby go puścili, ale nie reagowali na protesty. Rhee i Won Ho patrzyli z przerażeniem, jak ochroniarze podnoszą ich kolegę i wypychają za balustradę.

Po chwili rozległ się głuchy odgłos ciała lądującego na plaży w dole i krzyki Kima ucichły. Ochroniarze wrócili spokojnie do jadalni. Kang wypił łyk wina i odezwał się do swoich ludzi:

– Zabierzcie go do Seulu, ułóżcie ciało na ulicy w pobliżu jego domu i upozorujcie wypadek drogowy.

Kiedy ochroniarze wyszli, spojrzał na wstrząśniętych polityków.

– Zostaniecie na deserze, prawda? – zapytał z lodowatą uprzejmością.

Kang patrzył przez okno jadalni, jak Rhee i Won Ho wchodzą na jacht. Ciało Kima zawinięte w brązowy koc rzucono bezceremonialnie na pokład i przykryto brezentem. Jacht odbił od brzegu i rozpoczął osiemdziesięciokilometrową podróż w górę rzeki do Seulu.

Kang odwrócił się na odgłos kroków w pokoju. Podszedł do niego chudy czarnowłosy mężczyzna w znoszonym niebieskim garniturze, niemodnym krawacie i białej wykrochmalonej koszuli. Asystent administracyjny Kanga nie wyglądał imponująco, ale był bardzo przydatny.

– Spotkanie się udało? – zapytał.

– Tak, Kwan. Rhee i Won Ho poprą naszą inicjatywę wycofania wojsk amerykańskich. Szkoda, że musieliśmy wyeliminować Kima, ale przestał być lojalny. Jego śmierć będzie ostrzeżeniem dla tamtych dwóch.

– To była słuszna decyzja. Wieczorem przypłynie kurier po prototypowy chip do układów sterowania pociskami rakietowymi, który skończyliśmy testować w naszej fabryce półprzewodników. Chciałby pan przekazać jakąś wiadomość?

Kang i jego mocodawcy w Korei Północnej korzystali z kurierów, którzy przewozili z Południa informacje, technologie i kontrabandę. Choć do przesyłania danych najlepszy był Internet, wciąż istniała potrzeba bezpośredniego kontaktu, żeby przekazać jakiś przedmiot. Agent w zniszczonym sampanie przebrany za starego rybaka nie wzbudzał podejrzeń załóg kutrów patrolowych w strefie zdemilitaryzowanej i bez przeszkód docierał do rezydencji Kanga.

– Tak, możemy przekazać, że w ciągu najbliższych kilku tygodni w Zgromadzeniu Narodowym odbędzie się głosowanie nad rezolucją o wycofaniu wojsk amerykańskich i że robimy postępy w sprawie jej przyjęcia. Organizowane przez nas protesty studenckie nabierają rozmachu, a nasi ludzie w mediach będą podsycać zainteresowanie opinii publicznej zabójstwem popełnionym przez amerykańskiego lotnika – odrzekł Kang z krzywym uśmiechem. – Nasz plan okazał się bardzo dobry. Pozostaje pytanie, czy zdążymy wykorzystać sytuację do zrealizowania projektu „Chimera". Jakie są ostatnie wiadomości z laboratorium?

– Bardzo obiecujące. Zespół badawczy zakończył analizę wyników testu na Aleutach i potwierdził, że wirus uaktywnił się podczas lotu pocisku rakietowego. W dodatku rozpylona substancja pokryła większy obszar, niż przewidywano. Inżynierowie pracujący przy projekcie są przekonani, że system dyspersyjny zapewni powodzenie operacji.

– Pod warunkiem, że zdołamy stworzyć wystarczającą ilość wirusa. Szkoda, że na okręcie podwodnym 1-403 ocalała tylko jedna bomba.

– Nieprzewidziana trudność. Większość wydobytego czynnika zużyto do testu na Aleutach, więc w laboratorium zostało go niewiele. Doktor Sargow powiedział, że wyhodowanie potrzebnej ilości zajmie ponad trzy miesiące. Dlatego musimy spróbować wydobyć amunicję z drugiego japońskiego okrętu.

– Z drugiego japońskiego okrętu podwodnego – powtórzył Kang. – To było zaskakujące odkrycie, że zatopiono niejeden, lecz dwa okręty z zabójczym ładunkiem. Kiedy zacznie się operacja?

– Najpierw trzeba zlokalizować okręt. „Baekje" jest w drodze do Jokohamy po pojazd podwodny potrzebny do prac na dużych głębokościach. Przewidujemy, że samo wydobycie ładunku potrwa około dwóch dni, a cała operacja mniej więcej dziesięć.

– A co z Tongju?

– Wejdzie na nasz statek w Jokohamie i zostanie na pokładzie do końca operacji.

Kang zatarł ręce.

– Wszystko idzie dobrze, Kwan. Naciski na Amerykanów wkrótce wzrosną, a „Chimera" zada im dodatkowy cios. Musimy się przygotować do ofensywy i odnowy kraju pod naszym sztandarem.

– W nowej Korei zajmie pan wysokie stanowisko – powiedział Kwan.

Kang znów spojrzał za okno. Tuż za rzeką Han-gang rozciągały się aż po horyzont wzgórza jego ojczyzny.

– Czas odzyskać nasz kraj – mruknął cicho.

Kwan ruszył do drzwi. W progu przystanął i się odwrócił.

– Jest jeszcze jedna sprawa związana z projektem „Chimera".

Kang skinął głową na znak, by mówił dalej.

– Helikopter zestrzelony na Aleutach wystartował z amerykańskiego statku badawczego Narodowej Agencji Badań Morskich i Podwodnych. Nasi ludzie zameldowali, że piloci zginęli, co potwierdziły także lokalne media na Alasce w pierwszych doniesieniach o katastrofie śmigłowca. Ale nasz terenowy zespół operacyjny w Stanach, który monitorował reakcję Amerykanów na nasz test, zameldował, że pilot helikoptera, dyrektor projektów specjalnych NUMA, nazwiskiem Pitt, i jego partner przeżyli wypadek.

– To bez znaczenia – odparł Kang.

Kwan odchrząknął nerwowo.

– Kazałem naszym ludziom śledzić Pitta. Wrócił do Seattle. Dwa dni później pilotów NUMA widziano w łodzi, która kierowała się do rejonu zatonięcia 1-403.

– Co?! To niemożliwe! – wykrzyknął Kang. Z wściekłości nabrzmiała mu żyła na czole. – Skąd wiedzieli o naszych działaniach?

– Też tego nie rozumiem. Ale to profesjonaliści. Może ktoś zauważył, jak wydobywaliśmy ładunek z wraku, i po prostu sprawdzali, czy nie kręcą się tam szabrownicy. Albo to zwykły przypadek. Mogli prowadzić jakieś badania w tym rejonie.

– Możliwe. Ale nie możemy dopuścić do zdemaskowania naszego projektu. Niech nasi ludzie zajmą się nimi.

– Rozumiem. Zaraz to załatwię – odrzekł Kwan i wyszedł z pokoju.

15

Aztekowie ze środkowego Meksyku nazywali to Wielkim Trądem. Śmiertelna choroba pojawiła się jakiś czas po przybyciu Hernando Cortesa i jego oddziałów w 1518 roku. Niektórzy uważają, że przywlókł ją z Kuby inny konkwistador, Narvaez. Ktokolwiek był nosicielem, skutki okazały się przerażające. Kiedy w roku 1521, po czterech miesiącach oblężenia, Cortes wkroczył do miasta Tenochtitlan bronionego przez siły Montezumy, zaszokowało go to, co zobaczył. Na ulicach i w domach leżały stosy rozkładających się ciał. Martwi nie polegli w walce, wszyscy byli ofiarami choroby.

Nikt nie wie, skąd pochodzi Variola major, ale zabójczy zarazek, znany lepiej jako wirus ospy, był sprawcą wielu tragedii na całym świecie. Choć epidemie ospy zdarzały się już w starożytnym Egipcie, choroba jest uważana za plagę Ameryk, gdzie spowodowała najwięcej zgonów wśród podatnych na zarażenie rdzennych mieszkańców zachodnich kontynentów. Przywieziona do Nowego Świata przez załogi statków Krzysztofa Kolumba, siała śmierć w całych Indiach Zachodnich i zdziesiątkowała karaibskich Indian, którzy witali Kolumba w czasie jego pierwszej podróży na zachód.

Ocenia się, że w 1521 roku ospa sprowadzona do Meksyku przez Cortesa lub Narvaeza zabiła prawie połowę z trzystu tysięcy mieszkańców Tenochtitlan. W całym kraju ofiar choroby były miliony. Podobnie w Ameryce Południowej. Kiedy w roku 1531 Pizarro wylądował w Peru w poszukiwaniu złota, ospa już unicestwiała Inków. Niespełna dwustuosobowa armia Pizarra nigdy nie splądrowałaby ich imperium, gdyby Inkowie nie byli zaprzątnięci walką ze straszliwą chorobą. Na ospę zmarło prawdopodobnie ponad pięć milionów Inków, co niemal całkowicie zniszczyło ich cywilizację.

Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej też nie byli odporni na epidemię. W Massachusetts i rejonie zatoki Narragansett wiele plemion zostało zdziesiątkowanych, a w innych rejonach niektóre w ogóle przestały istnieć. Szacuje się, że przez sto lat od przybycia Kolumba populacja Nowego Świata zmniejszyła się o dziewięćdziesiąt pięć procent, co przypisuje się głównie ospie.

Choroba uśmierciła również tysiące ludzi w Europie, gdzie przez dwa następne stulecia co jakiś czas wybuchały epidemie. Później wykorzystywano zabójczy wirus jako narzędzie walki z siłami wroga. Historycy twierdzą, że w latach sześćdziesiątych XVIII wieku Brytyjczycy dostarczali koce zakażone ospą plemionom indiańskim i podobną taktykę zastosowali przeciwko oddziałom amerykańskim w bitwie o Quebec podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Na początku XIX wieku wynaleziono prymitywne szczepionki z wirusem krowianki, które ograniczyły liczbę zachorowań. Sporadyczne wybuchy choroby i psychoza zimnej wojny sprawiły, że w Stanach Zjednoczonych rutynowe szczepienia przeciwko ospie prowadzono do lat siedemdziesiątych XX wieku. Dzięki skutecznym działaniom Światowej Organizacji Zdrowia zagrożenie ospą wyeliminowano całkowicie w roku 1977. Z wyjątkiem niewielkiej próbki w laboratorium Ośrodków Zwalczania Chorób w Stanach Zjednoczonych i nieznanej ilości przeznaczonej do celów wojskowych w byłym Związku Radzieckim, wszystkie światowe zapasy wirusa zostały zniszczone. O ospie niemal zapomniano do czasu, gdy ataki terrorystyczne w pierwszych latach nowego wieku wywołały obawę, że ta niebezpieczna choroba znów stała się zagrożeniem, z którym należy się liczyć.

Historia ospy niewiele obchodziła Irva Fowlera. Gdy zdołał dojechać do izby przyjęć szpitala rejonowego w Anchorage na Alasce, myślał tylko o cichej sali i opiece atrakcyjnej pielęgniarki, która pomoże mu się wygrzebać z ciężkiej grypy. Kiedy zbadali go lekarze i z ponurymi minami zarządzili kwarantannę, był zbyt słaby, żeby się zaniepokoić. Dopiero gdy dwaj specjaliści w maskach chirurgicznych oznajmili mu, że ma ospę, w jego głowie odezwał się alarm. Nurtowały go dwa pytania: Czy będzie wśród trzydziestu procent przypadków śmiertelnych? I kogo zdążył zarazić?

16

– Dirk, mam złą wiadomość. – Głos Sary w słuchawce brzmiał alarmująco.

– Co się stało?

– Irv jest w szpitalu w Anchorage. Lekarze rozpoznali u niego ospę. Nie mogę w to uwierzyć.

– Ospę? Myślałem, że już dawno ją zwalczono.

– W zasadzie tak. Jeśli diagnoza jest właściwa, to byłby pierwszy przypadek ospy w Stanach Zjednoczonych od trzydziestu lat. Służba zdrowia nie rozgłasza tego, ale nasze centrum wysyła na Alaskę szczepionki na wypadek wybuchu epidemii.

– Jaki jest stan Irva?

– Krytyczny – odrzekła Sarah, niemal krztusząc się tym słowem. – Najbliższe dwa, trzy dni będą decydujące. Jest na kwarantannie razem z trzema innymi osobami, z którymi miał bliski kontakt.

– Bardzo mi przykro – powiedział Dirk ze szczerą troską. – Ale Irv to twardziel, wyjdzie z tego. Orientujesz się, jak mógł to złapać?

Sarah przełknęła z trudem.

– Okres inkubacji trwa około dwóch tygodni. To by oznaczało, że zaraził się na Yunasce albo… na pokładzie „Deep Endeavora".

– Na naszym statku? – zapytał z niedowierzaniem Dirk.

– Nie wiem. Na statku albo na wyspie. Teraz to bez znaczenia. Ospa jest zakaźna. Musimy jak najszybciej przebadać wszystkich, którzy byli na pokładzie „Deep Endeavora", i odizolować zarażonych.

– A co z tobą i Sandy? Mieszkałyście i pracowałyście razem z Irvem. Nic wam nie jest?

– Zostałyśmy zaszczepione dwa lata temu po pierwszych obawach, że ospa może być bronią terrorystów. Irv trafił do nas niedawno z alaskańskiego Instytutu Epidemiologii i nie dostał szczepionki.

– Można jeszcze zaszczepić załogę „Deep Endeavora"?

– Niestety, to nic nie da. Szczepionka może być skuteczna w ciągu kilku dni po zarażeniu, potem jest bezużyteczna.

– Skontaktuj ę się z kapitanem Burchem i przebadamy całą załogę naj szybciej, jak to będzie możliwe.

– Wracam ze Spokane dziś wieczorem. Jeśli uda ci się zebrać załogę, jutro mogę pomóc waszemu lekarzowi okrętowemu.

– Mogę po ciebie przyjechać jutro rano?

– Oczywiście, będzie mi bardzo miło. Dirk… modlę się, żebyś nie był zarażony.

– Bez obaw – odparł z udawaną wesołością. – Mam we krwi tyle rumu, że nie przeżyłby żaden zarazek.

Dirk najpierw zadzwonił do kapitana Burcha, a potem skontaktował się ze wszystkimi członkami załogi „Deep Endeavora", którzy brali udział w ostatnim rejsie. Na szczęście nikt nie miał objawów choroby i następnego dnia wszyscy stawili się w terenowym biurze NUMA.

Zgodnie z obietnicą, Dirk pojechał rano po Sarę swoim chryslerem rocznik 58.

– Ale wóz! – wykrzyknęła z podziwem na widok wielkiego samochodu.

– Właśnie to oznaczała kiedyś nazwa „heavy metal" – odrzekł Dirk z szerokim uśmiechem. Wyjechał z parkingu przed apartamentowcem i skręcił w kierunku siedziby NUMA.

Członkowie załogi „Deep Endeavora" serdecznie przywitali Sarę. Zauważyła, że grupa przypomina bardziej rodzinę niż zespół współpracowników.

– Miło mi znów widzieć przyjaciół z NUMA – powiedziała. – Pewnie słyszeliście, że mój kolega Irv Fowler, który był z nami na statku, ma ospę. To groźna choroba zakaźna i trzeba szybko odizolować zarażonych. Muszę wiedzieć, czy ktoś z was miał ostatnio gorączkę, bóle głowy, pleców i brzucha, złe samopoczucie, omamy lub wysypkę na twarzy, ramionach i nogach.

Zbadała kolejno członków załogi. Zmierzyła każdemu temperaturę i sprawdziła, czy nie ma objawów choroby. Zakończyła na Dirku i kapitanie Burchu.

– Trzy osoby mają lekkie objawy grypopodobne – powiedziała – co nie musi, ale może oznaczać zarażenie wirusem ospy. Proszę o odizolowanie tych osób, dopóki nie poznamy wyników ich testów krwi. Reszta załogi powinna unikać przebywania w zatłoczonych miejscach publicznych przynajmniej przez kilka dni. Chciałabym jeszcze raz wszystkich zbadać pod koniec tygodnia, choć nie sądzę, żeby wśród załogi wybuchła ospa.

– Dobra wiadomość – rzekł Burch z wyraźną ulgą. – Ale to dziwne, że wirus nie zaatakował wszystkich w tak ograniczonej przestrzeni jak statek.

– Chorzy są najbardziej niebezpieczni dla innych po dwunastu, czternastu dniach od zarażenia. Irv był już wtedy w Anchorage, wirus więc nie zdążył się rozprzestrzenić, kiedy byliśmy na pokładzie. Ale na wszelki wypadek trzeba dokładnie zdezynfekować kajutę Irva, pościel, sztućce i naczynia, których używał.

– Zaraz się tym zajmę.

– Wygląda na to, że źródło ospy było na Yunasce – zauważył Dirk.

– Chyba tak – zgodziła się Sarah. – To cud, że ty i Jack nie złapaliście wirusa, kiedy zabieraliście nas z wyspy.

– Może uratowały nas skafandry ochronne.

– Dzięki Bogu.

– Nasi tajemniczy przyjaciele na trawlerze prawdopodobnie bawili się czymś gorszym od cyjanku – powiedział Dirk. – Co mi przypomniało, że prosiłem cię o przysługę.

Zaprowadził Sarę do chryslera i otworzył pokrywę bagażnika. W środku leżała starannie zapakowana porcelanowa bomba lotnicza wydobyta z 1-403. Sarah przyjrzała się jej z zaintrygowaną miną.

– No dobra, poddaję się. Co to jest?

Dirk opowiedział krótko o swojej wycieczce do Port Stevens i nurkowaniu do japońskiego okrętu podwodnego.

– Czy twoje laboratorium mogłoby zbadać te szczątki? – spytał. – Mam przeczucie, że coś w tym może być.

Sarah milczała chwilę.

– Tak, możemy to zbadać – odrzekła w końcu poważnym tonem. – Ale to cię będzie kosztowało lunch – dodała z wymuszonym uśmiechem.

17

Pojechali do laboratorium stanowej służby zdrowia w Fircrest Campus i ostrożnie przenieśli rozbitą bombę do małej pracowni. Dobroduszny, lekko łysiejący naukowiec imieniem Hal ponarzekał trochę na widok amunicji w budynku, ale obiecał zbadać szczątki, gdy tylko skończy się zebranie personelu.

– Zapowiada się długi lunch – powiedziała Sarah. – Dokąd pojedziemy?

– Znam pewne spokojne miejsce z widokiem na wodę – odrzekł Dirk z tajemniczym uśmiechem.

– Więc zabierz mnie tam swoją wspaniałą maszyną – roześmiała się Sarah i wsiadła do chryslera.

Dirk wyjechał z wąskiego parkingu i minął znajomego czarnego cadillaca, który stał z pracującym silnikiem. Za bramą skręcił na południe, przeciął ruchliwe śródmieście Seattle i skierował się na zachód do Fauntleroy. Dojechał do przystani promowej nad zatoką Puget i wprowadził chryslera po pochylni na czekający prom.

– Bufet na promie? Kawa i pączki? – spytała Sarah, ściskając go za rękę.

– Coś lepszego. Chodźmy na górę zobaczyć widok – odparł Dirk.

Sarah wspięła się za nim po schodkach na odkryty pokład, gdzie znaleźli wolną ławkę zwróconą ku rozległej zatoce. Zabrzmiała syrena okrętowa i poczuli lekkie drżenie pod stopami. Stumetrowy prom napędzany silnikami Diesla o mocy dwóch tysięcy pięciuset koni mechanicznych odbił wolno od brzegu.

Był piękny dzień, jeden z tych, które wynagradzają mieszkańcom Seattle długie deszczowe zimy. Na horyzoncie ciągnęły się Góry Kaskadowe i Olympic. Bezchmurne niebo było intensywnie niebieskie, w słońcu lśniły wieżowce ze stali i szkła i górująca nad nimi strzelista Space Needle, która wznosiła się niczym futurystyczny monolit.

Podróż na wyspę Vashon trwała tylko kwadrans. Gdy prom przybijał do przystani, Dirk i Sarah wrócili na dół do chryslera. Otwierając Sarze drzwi od strony pasażera, Dirk zerknął na rząd samochodów za nim. Cztery miejsca dalej dostrzegł tego samego czarnego cadillaca, który stał z pracującym silnikiem przy laboratorium służby zdrowia. Przypomniał sobie, że spotkał go też podczas wycieczki do Fort Stevens.

– Widzę znajomych w samochodzie za nami – powiedział spokojnie do Sary. – Pójdę się przywitać. Zaraz wrócę.

Ruszył niedbałym krokiem wzdłuż rzędu pojazdów. W cadillacu siedziało dwóch Azjatów. Patrzyli na niego. Podszedł do samochodu i nachylił się do otwartego okna kierowcy.

– Przepraszam, koledzy, nie wiecie przypadkiem, gdzie tu jest kibel? – zapytał.

Ostrzyżony na rekruta mięśniak za kierownicą pokręcił przecząco głową. Wpatrywał się w przednią szybę, unikając kontaktu wzrokowego. Dirk zauważył lekkie wybrzuszenie jego marynarki pod lewą pachą. Bez wątpienia kabura. Chudy facet na siedzeniu pasażera okazał się mniej nieśmiały od kumpla. Odwrócił się do Dirka ze złowrogim uśmiechem. Miał długie czarne włosy i kozią bródkę, a w ustach trzymał wypalonego do połowy papierosa. Na podłodze między jego stopami stał duży skórzany neseser. Dirk podejrzewał, że w środku jest nie tylko kalkulator i komórka.

Wrócił do chryslera.

– Porozmawiałeś ze znajomymi? – zapytała Sarah.

– To nie oni – odparł. – Zdawało mi się.

Jeden długi sygnał syreny okrętowej i dwa krótkie oznajmiły pasażerom, że prom przybił do brzegu. Dirk wyprowadził chryslera z krytego pokładu na jasne słońce. Zjechał po pochylni na długie nabrzeże i skręcił z przystani na wyspę Vashon.

Malownicza wyspa Vashon na południowym krańcu zatoki Puget ma powierzchnię dziewięćdziesięciu sześciu kilometrów kwadratowych i w przeciwieństwie do sąsiednich metropolii jest oazą ciszy i spokoju. Wśród bujnych lasów ciągną się pola truskawek i malin. Na wyspie mieszkają farmerzy i inteligenci epoki komputerów, których męczy zgiełk wielkiego miasta.

Dirk opuścił dach kabrioletu, żeby mogli się rozkoszować widokami i zapachami, i ruszył Vashon Highway na południe. Zobaczył w lusterku wstecznym, że czarny cadillac trzyma się kilkaset metrów za nim.

– Cudowne uczucie – zawołała Sarah, gdy wyciągnęła do góry ręce i poczuła między palcami chłodny wiatr.

Dirk uśmiechnął się. Znał wiele kobiet, które nie cierpiały jeździć kabrioletem, bo pęd powietrza niszczył im fryzury. Dla niego jazda odkrytym samochodem była jak żegluga w czasie sztormu lub nurkowanie do niezbadanego wraku.

Po kilku kilometrach, za drogowskazem z napisem BURTON, skręcił z głównej szosy w wąską boczną drogę, która prowadziła do małej wioski. Minęli niewielkie skupisko domów i dotarli do gospody w wiktoriańskim stylu usytuowanej nad wodą. Dwupiętrowy budynek w pastelowych odcieniach zieleni otaczały donice i skrzynki z kwiatami. Został wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku i przez wiele lat był letnią rezydencją magnata prasowego z Seattle.

– Pięknie tu – rozpromieniła się Sarah, kiedy Dirk zaparkował przy ozdobnym wykuszowym oknie. – Jak znalazłeś to miejsce?

– Jeden z naszych naukowców ma letni domek na Vashon. Twierdzi, że podają tu najlepszego łososia królewskiego w całym stanie. Chcę to sprawdzić.

Zaprowadził Sarę do przytulnej restauracji w bocznej części budynku. Sala urządzona w wiktoriańskim stylu była prawie pusta. Wybrali stolik przy oknie z widokiem na zatokę. Zamówili miejscowe chardonnay i podziwiali panoramę z wyspą Maury w oddali. Na południowym wschodzie wznosiła się majestatyczna St. Rainier.

– Przypomina mi Grand Tetons – powiedziała Sarah, myśląc z nostalgią o stromych górach na północnym zachodzie Wyoming. – Godzinami jeździłam konno wokół jeziora Jackson u podnóży Tetons.

– Założę się, że na nartach też dobrze jeździsz – strzelił Dirk.

– Połamałam kilka par, kiedy dorastałam – przyznała ze śmiechem. – Skąd wiesz?

– Niedaleko jest Jackson Hole. Zjeżdżałem tam kilka lat temu. Wspaniały śnieg.

Oczy Sary rozbłysły.

– Uwielbiam miejsce. Ale jestem zaskoczona, że byłeś w Jackson. Myślałam, że dyrektor projektów specjalnych NUMA nie może tracić z oczu oceanu.

Teraz Dirk się roześmiał.

– Wyjątkiem są wakacje. W zeszłym roku byłem na pustyni Gobi. Ale powiedz mi, jak to się stało, że grzeczna dziewczynka z Wyoming trafiła do Centrum Zwalczania Chorób?

– Właśnie dlatego, że jestem grzeczną dziewczynką z Wyoming – odrzekła. – Na ranczu rodziców zawsze pielęgnowałam chore cielaki albo leczyłam kulejące konie. Ojciec mówił, że jestem miękka, ale lubiłam być wśród zwierząt i im pomagać. Skończyłam weterynarię i po kilku różnych posadach dostałam pracę epidemiologa terenowego w CZC. Teraz podróżuję po świecie, zapobiegam wybuchom epidemii, leczę zwierzęta i jeszcze mi za to płacą.

Dirk pomyślał, że gdyby Sarah nie pracowała w Centrum Zwalczania Chorób, prowadziłaby schronisko dla psów albo ratowała dzikie zwierzęta, nawet za darmo.

Zjawił się kelner z grillowanym filetem z łososia dla Dirka i wędzonymi przegrzebkami dla Sary. Małże rozpływały się w ustach. Po serniku z malinami na deser poszli na krótki spacer wzdłuż brzegu. Dirk wypatrywał czarnego cadillaca; w końcu dostrzegł go kilka przecznic od restauracji, zaparkowanego w bocznej uliczce.

– Wspaniale tu, ale chyba czas wracać – powiedziała z żalem Sarah.

Kiedy podeszli do samochodu, odwróciła się i objęła Dirka.

– Dziękuję za uroczy lunch – szepnęła.

– Porywanie pięknych kobiet wczesnym popołudniem to moja specjalność – odrzekł z uśmiechem. Wziął ją w ramiona i pocałował długo i namiętnie.

Wsiedli do auta. Dirk wyprowadził chryslera z parkingu i ruszył wolno krętą wąską drogą przez Burton. Kiedy mijał cadillaca, obrzucił wzrokiem dwóch Azjatów. Najwyraźniej czekali, aż przejedzie. Był trochę zaskoczony, gdy zobaczył w lusterku wstecznym, że natychmiast ruszyli za nim. Przestali się kryć, pomyślał. Zły znak.

Cadillac trzymał się z tyłu aż do skrzyżowania z Vashon Highway. Kiedy Dirk zwolnił, żeby skręcić, znów zerknął w lusterko i zauważył, że pasażer z kozią bródką sięga w dół i wyjmuje coś z nesesera.

Bez chwili wahania wcisnął pedał gazu. Chrysler z piskiem opon wyskoczył na szosę i pomknął na północ.

– Co ty robisz? – pytała zdumiona Sarah.

Cadillac wystrzelił za chryslerem, wyrzucając spod kół strumienie żwiru. Tym razem nie zamierzał trzymać się z tyłu. Zjechał na lewy pas, żeby zrównać się z kabrioletem.

– Na podłogę! – krzyknął Dirk do Sary. Choć zdezorientowana, posłusznie zsunęła się z siedzenia i zwinęła w kłębek na podłodze. Dirk puścił pedał gazu i spojrzał w lewo. Po chwili cadillac znalazł się obok niego. Szyba od strony pasażera była opuszczona. Młody twardziel uśmiechnął się pogardliwie do Dirka, po czym błyskawicznie uniósł pistolet maszynowy Ingram Mac-10 i wycelował w jego głowę.

Strzelec był młodszy, ale Dirk miał szybszy refleks. Nim zabójca nacisnął spust, wbił stopę w hamulec. Rozległ się pisk opon, spod zablokowanych kół poszedł dym. Chrysler został z tyłu i krótka seria przeszła przed jego maską. Dirk zwolnił hamulec i zaczekał moment. Kiedy zapaliły się światła stopu cadillaca, wcisnął dwójkę w automatycznej skrzyni biegów i wdepnął gaz do podłogi.

Otworzyły się przepustnice dwóch czterogardzielowych gaźników i silnik o pojemności sześciu tysięcy czterystu dwudziestu pięciu centymetrów sześciennych dostał potężny zastrzyk paliwa. Chrysler 300-D miał moc ponad trzystu osiemdziesięciu koni mechanicznych i w 1958 roku był najszybszym seryjnym samochodem amerykańskim. Wiek nie wpłynął na jego osiągi, więc kabriolet wystartował do przodu jak szarżujący nosorożec.

Niedoszłych zabójców zaskoczyło przyspieszenie chryslera. Zaklęli, kiedy wielkie zielone auto przemknęło obok nich jak strzała. Strzelec za późno otworzył ogień i wpakował cały magazynek w las. Z przeciwka nikt nie nadjeżdżał, Dirk skręcił więc nalewy pas przed cadillaca, żeby utrudnić Azjacie celowanie.

– Co się dzieje? – zawołała z dołu Sarah. – Dlaczego do nas strzelają?

– To krewni naszych kumpli z Alaski – odkrzyknął Dirk i włączył trzeci bieg. – Ciągną się za nami już od jakiegoś czasu.

– Damy radę uciec?

– Odskoczymy im na prostych, ale nadrobią to na zakrętach. Jeśli uda nam się dojechać do promu, gdzie jest więcej ludzi, powinni odpuścić.

Wjechali w ciasny zakręt i Dirk musiał zwolnić, żeby utrzymać ponaddwutonowego kolosa na drodze. Lżejszy i zwrotniejszy cadillac zmniejszył dystans. Strzelec zmienił magazynek i rozpoczął chaotyczny ostrzał. Większość pocisków trafiła w bagażnik chryslera, dziurawiąc go jak sito. Dirk skulił się za kierownicą i jechał wężykiem, żeby być trudniejszym celem.

– Daleko jeszcze? – odezwała się z podłogi Sarah.

– Kilka kilometrów. Uda się nam – zapewnił Dirk i mrugnął do niej.

Ale w duchu przeklinał własną lekkomyślność. Naraził Sarę na niebezpieczeństwo, zamiast wezwać pomoc, kiedy się zorientował, że ma ogon. I powinien był wziąć ze sobą broń.

Czarny cadillac naśladował każdy ruch chryslera niczym sęp podkradający się do ofiary. Na długiej prostej Dirk zerknął na szybkościomierz. Jechali dwieście kilometrów na godzinę. Z przeciwka pojawił się niebieski pikap i Dirk wrócił na prawy pas. Cały czas trzymał gaz wciśnięty do dechy. Kierowca cadillaca zaczął wyprzedzać chryslera i w ostatniej chwili zobaczył nadjeżdżającą małą ciężarówkę. Odruchowo wcisnął hamulec i szarpnął kierownicę w prawo. Przez ten czas chrysler zwiększył dystans.

Ale chwilowa przewaga chryslera miała zaraz stopnieć. Zbliżała się seria zakrętów na północnym krańcu wyspy i Dirk wiedział, że będzie musiał zwolnić, żeby nie wypaść z drogi. Na końcu długiej prostej mocno przyhamował i wszedł w lewy łuk, walcząc o utrzymanie się na asfalcie. Zwrotniejszy cadillac łatwo go dogonił i znalazł się kilka metrów za jego zderzakiem. Dirk znów usłyszał terkot pistoletu maszynowego. Schylił nisko głowę. Seria trafiła w przednią szybę i w szkle pojawiły się pęknięcia. Jeden z pocisków poszedł niżej, zagwizdał tuż obok policzka Dirka i utkwił w tablicy rozdzielczej.

– Już się dzisiaj goliłem, skurwiele – warknął Dirk. Kiedy wprowadził chryslera w następny zakręt, stare opony diagonalne zapiszczały głośno i zostawiły na jezdni czarne ślady. Azjata, który zużył już dwa magazynki, teraz strzelał oszczędniej, żeby nie zabrakło mu amunicji. Zaczekał, aż chrysler wejdzie w prawy łuk, i otworzył ogień. Ale zamiast próbować przestrzelić opony, wciąż bezsensownie celował w odkryte wnętrze samochodu.

Przy każdej serii pocisków Dirka i Sarę zasypywały odłamki szkła, plastiku i metalu. Dirk starał się jechać środkiem drogi i stale sprawdzał w bocznych lusterkach, czy cadillac nie próbuje go wyprzedzić. Kilka razy odbił ostro w bok i omal nie uderzył w przód czarnego sedana, zmuszając kierowcę do hamowania i wycofania się na odległość półtora metra za jego tylny zderzak.

Czuł się jak bokser na ringu. Ruszał głową i tułowiem w górę, w dół, w prawo i w lewo, żeby widzieć drogę i uniknąć trafienia. Kiedy pokonywał poślizgiem prawy zakręt, seria podziurawiła maskę chryslera i z chłodnicy buchnęła z sykiem para. Zdał sobie sprawę, że zostało mu niewiele czasu. Bez płynu chłodzącego silnik się przegrzeje i zgaśnie. On i Sarah będą łatwym celem.

Spróbował ostatniej sztuczki. Przed ciasnym lewym zakrętem zjechał na środek drogi i zwolnił, żeby cadillac go dogonił. Potem z całej siły wcisnął pedał hamulca. Wśród pisku opon i dymu spod kół cadillac uderzył w tył chryslera. Niestety, hamulce bębnowe chryslera nie mogły się równać z czterema tarczowymi i ABS-em w cadillacu. Nowy samochód już prawie się zatrzymał, gdy stary kabriolet jeszcze sunął na zablokowanych kołach. Kierowca cadillaca zrozumiał taktykę Dirka i został w bezpiecznej odległości. Dirk puścił hamulec i wcisnął gaz w nadziei, że odskoczy do przodu. Nie mógł zrobić nic innego.

Samochody wjechały na szczyt ostatniego wzniesienia na północnym krańcu wyspy. Za wzgórzem kręta droga opadała ku wodzie. Biegła obok kilku rzędów sklepów i domów i kończyła się na przystani promowej. Dirk dostrzegł parę samochodów nadjeżdżających z przeciwka. Domyślił się, że zjechały z promu.

Mimo ruchu na drodze ostrzał z cadillaca nie ustał. Dirk zerknął na Sarę, i się uśmiechnął. Zobaczył w jej oczach zaufanie. Zacisnął dłonie na kierownicy. Nie mógł jej zawieść.

Ale miał tylko sekundy na działanie. Stary chrysler przypominał teraz ofiarę nalotu bombowca. Był na ostatnich nogach. Spod maski buchał dym, silnik rzęził, urwana rura wydechowa szorowała z przeraźliwym zgrzytem po asfalcie wśród snopów iskier. Opony były miejscami spłaszczone od ostrego hamowania i toczyły się nierówno. Wskazówka temperatury płynu chłodzącego stała od kilku minut na czerwonym polu.

Gdy zbliżyli się do nabrzeża, Dirk usłyszał buczenie syreny okrętowej na promie. Z tyłu piszczały opony cadillaca i terkotał pistolet maszynowy. Stary chrysler nagle szarpnął. Przegrzany silnik zaczął odmawiać posłuszeństwa. Dirk szukał wzrokiem wozu patrolowego szeryfa, banku z uzbrojoną ochroną, jakiejkolwiek pomocy. Ale widział tylko domki z ogródkami wzdłuż zatoki.

Potem spojrzał w dół wzgórza na zbliżającą się przystań promową i coś mu przyszło do głowy. Wiedział, że to szalony pomysł, ale nie miał nic do stracenia.

Sarah podniosła wzrok i zobaczyła na jego twarzy wyraz determinacji.

– Co zamierzasz? – zawołała.

– Zdążyć na nasz statek, kochanie – odrzekł uspokajająco.

18

Larry Hatala patrzył, jak ostatni pojazd w kolejce, groszkowy volkswagen mikrobus rocznik 1968, wjeżdża po pochylni na prom. Pokręcił głową i uśmiechnął się do kierowcy samochodu hipisów, brodatego mężczyzny w kolorowej chuście na głowie i okularach w drucianej oprawce. Kiedy volkswagen zaparkował na pokładzie, Hatala opuścił pomarańczowo-biały szlaban na końcu nabrzeża. Miał pół godziny przerwy do następnego promu. Zdjął zniszczoną czapkę baseballową, otarł rękawem pot z czoła i pomachał do kolegi na odpływającym promie. Młody mężczyzna w szarym kombinezonie zamknął wjazd na rufę i zasalutował w odpowiedzi. Kiedy rozległa się syrena, Hatala odwiązał cumę i rzucił na pokład.

Ledwo przebrzmiał dźwięk syreny, Hatala usłyszał pisk opon na asfalcie. Spojrzał na drogę. Przez gąszcz drzew zobaczył niewyraźnie dwa samochody pędzące w dół wzgórza. Ryk silników narastał. Hatala rozpoznał też odgłos strzałów. Samochody wyłoniły się zza drzew.

Wielki zielony chrysler wyglądał jak szarżujący smok. Spod maski buchały ogień i dym. Czarnowłosy mężczyzna skulony za kierownicą jechał zdecydowanie za szybko. Dziesięć metrów za nim mknął smukły czarny cadillac sedan. Młody Azjata wychylony z okna pasażera ostrzeliwał zielony kabriolet z pistoletu maszynowego, ale serie bardziej niszczyły drzewa przy drodze niż ruchomy cel. Ku przerażeniu Hatali chrysler skręcił na przystań i skierował się na nabrzeże.

Stary kabriolet dawno powinien wyzionąć ducha. Grad pocisków podziurawił karoserię i wnętrze, porozrywał paski klinowe, gumowe przewody i kable. Płonący olej mieszał się z tryskającym chłodziwem, przegrzany silnik był niemal pozbawiony płynów eksploatacyjnych. Ale chrysler nie dawał za wygraną i parł naprzód resztką mocy.

– Dirk, gdzie teraz jesteśmy? – spytała Sarah. Ze swojego miejsca na podłodze nie mogła nic zobaczyć, ale zorientowała się po odgłosie opon na drewnianym pomoście, że już nie jadą po asfalcie.

– Musimy złapać prom – odrzekł Dirk. – Trzymaj się mocno.

Jakieś pięćdziesiąt metrów przed sobą, na końcu nabrzeża, zobaczył człowieka machającego gorączkowo rękami. Za krawędzią pomostu woda była spieniona śrubami promu, który odbijał od brzegu.

Kierowca cadillaca omal nie minął skrętu na molo i został trochę z tyłu. Przyspieszył, żeby dogonić Dirka. Nie zwracał uwagi na malejącą odległość do krańca nabrzeża i odpływający prom. Strzelec koncentrował się na tym, żeby wreszcie wpakować kulę uciekającemu kierowcy, który jakimś cudem uniknął dotąd trafienia.

Dirk wcisnął pedał gazu do podłogi i wstrzymał oddech w nadziei, że chrysler nie rozpadnie się jeszcze przez kilka sekund. Od krańca nabrzeża dzieliło go zaledwie parę metrów, ale jazda wydawała się trwać wieczność. Tymczasem prom był coraz dalej od pomostu.

Stojący na molo dwaj chłopcy, którzy wybierali się na ryby, na widok pędzących samochodów rzucili wędki i skoczyli do wody, żeby ratować życie. Mężczyzna na krańcu nabrzeża przestał wymachiwać rękami i podniósł pomarańczowo-biały szlaban. Najwyraźniej zdał sobie sprawę, że nie zdoła zatrzymać rozpędzonej masy stali z Detroit. Kiedy Dirk mijał Hatalę, podziękował mu skinieniem głowy i uniesieniem ręki. Hatala patrzył na niego jak zahipnotyzowany.

Ośmiocylindrowy silnik chryslera hałasował teraz jak młot pneumatyczny, ale stara bestia się nie poddawała. Kabriolet wpadł na pochylnię na krańcu nabrzeża i wystrzelił w powietrze jak kula armatnia. Dirk ścisnął mocno kierownicę, spojrzał na dwunastometrowy pas wody pod samochodem i przygotował się na twarde lądowanie. Zszokowani pasażerowie na rufie promu rzucili się z wrzaskiem do ucieczki przed spadającym z nieba zielonym monstrum. Kąt podniesienia pochylni i szybkość chryslera sprawiły, że kabriolet poszybował niemal idealnym łukiem, zanim siła grawitacji ściągnęła przód samochodu w dół. Ale auto było już nad promem.

Przednie koła uderzyły w pokład z taką siłą, że eksplodowały opony. Ułamek sekundy później tylne koła opadły na niski reling tuż przy krawędzi rufy. Fragment złamanej barierki utkwił we wnęce błotnika i zaklinował się tam pod ciężarem samochodu. Wbił się w drewniany pokład i zadziałał jak kotwica. Zamiast wpaść na rzędy pojazdów zaparkowanych na promie, chrysler odbił się dwa razy od pokładu, zatrzymał sześć metrów od miejsca lądowania i tylko lekko stuknął groszkowego volkswagena.

Cadillac nie miał tyle szczęścia. Zabrakło mu kilku sekund. Kierowca za późno zobaczył, że prom odbił od brzegu. Był zbyt spanikowany, żeby puścić gaz i zacząć hamować. Czarny sedan poszybował w powietrzu za chryslerem, ale prom był już poza jego zasięgiem.

Opadający cadillac uderzył z hukiem w rufę. Przedni zderzak trafił w namalowaną nazwę ISSAQUAH tuż nad linią wodną i samochód złożył się jak akordeon. Zmiażdżony wrak wpadł w gejzerze wody do zatoki i zanurzył się na głębokość dwunastu metrów, grzebiąc w swoim wnętrzu dwóch Azjatów.

W chryslerze Dirk otrząsnął się po twardym lądowaniu. Czuł, że ma skręconą nogę, i bolało go biodro. Otarł krew z górnej wargi, którą rozciął o kierownicę.

Sarah spojrzała na niego z podłogi i zmusiła się do uśmiechu.

– Chyba mam złamaną nogę – powiedziała spokojnie. – Ale poza tym nic mi się nie stało.

Dirk wyniósł ją z samochodu i posadził ostrożnie na pokładzie. Tłum pasażerów zbliżył się, żeby pomóc. Drzwi volkswagena otworzyły się gwałtownie. Zza kierownicy wyskoczył podstarzały hipis z kucykiem i brzuchem piwosza, który tylko częściowo zasłaniał T-shirt zespołu Grateful Dead. Na widok sceny na pokładzie wybałuszył oczy. Z wraka chryslera unosił się dym i swąd spalonej gumy i oleju. Karoseria była podziurawiona kulami od maski po bagażnik. W środku walały się odłamki szkła i skrawki skórzanej tapicerki. Przednie opony były rozerwane, z wnęki tylnego błotnika wystawał kawałek metalowego relingu. Od wraka do rufy ciągnęła się głęboka rysa w pokładzie. Dirk uśmiechnął się słabo do kierowcy busa.

– Pełny odlot, człowieku – rzekł stary hipis, kręcąc głową. – Mam nadzieję, że ubezpieczyłeś tę brykę.

Tylko parę godzin zajęło miejscowym władzom sprowadzenie starej barki z potężnym dźwigiem, który podniósł z dna wrak cadillaca i przeniósł na pokład. Ciała dwóch Azjatów zabrano do kostnicy okręgowej. Jako przyczynę śmierci podano obrażenia odniesione w wypadku.

Na prośbę NUMA FBI wszczęło śledztwo. Przy zwłokach nie znaleziono żadnych dokumentów tożsamości, nie udało się więc zidentyfikować ofiar. Ustalono jedynie, że cadillac został skradziony z wypożyczalni samochodów, a władze imigracyjne stwierdziły, że Azjaci byli Japończykami, którzy nielegalnie wjechali do kraju z Kanady.

W kostnicy hrabstwa King w Seattle koroner z irytacją pokręcił głową, kiedy kolejny oficer śledczy przyszedł obejrzeć ciała.

– Nie można normalnie pracować, dopóki trzymamy tu tych rzekomych japońskich gangsterów – mruknął do swojego asystenta.

Były lekarz wojskowy skinął głową.

– Taki tu ruch, że powinniśmy zainstalować drzwi obrotowe – zażartował.

– Niech wreszcie załatwią wszystkie papierki i zabiorą ich do Japonii.

– Mam nadzieję, że to nie pomyłka – odrzekł asystent i wsunął ciała do chłodni. – Bo moim zdaniem wyglądają na Koreańczyków.

19

Rano, po dwunastu godzinach spędzonych przy łóżku Sary w Swedish Providence Medical Center w Seattle, Dirk w końcu przekonał lekarzy, żeby ją wypisali. Złamanie nogi nie było skomplikowane, ale ostrożny personel medyczny wolał zatrzymać pacjentkę na obserwacji w obawie, że wypadek spowodował u niej szok. Sarah miała szczęście, że złamanie kości piszczelowej skończyło się założeniem gipsu, a nie śrub lub prętów. Lekarze dali jej środki przeciwbólowe i wypisali ją.

– Wygląda na to, że nieprędko pójdziemy potańczyć – zażartował Dirk, kiedy wywoził Sarę z budynku szpitala w fotelu na kółkach.

– Raczej nie, chyba że chcesz mieć siniaki na nogach – odrzekła, patrząc z ponurą miną na gips.

Chociaż zapewniała, że może wziąć się do pracy, Dirk zawiózł Sarę do jej stylowo urządzonego mieszkania w dzielnicy Capitol Hill. Zaniósł ją ostrożnie na skórzaną kanapę i podłożył pod nogę dużą poduszkę. Potem pogładził jej jedwabiste włosy.

– Niestety wzywają mnie do Waszyngtonu – powiedział. – Lecę dziś wieczorem. Poproszę Sandy, żeby zaglądała do ciebie.

– Pewnie nie będę mogła się jej pozbyć – uśmiechnęła się Sarah. – Ale co z chorymi członkami załogi „Deep Endeavora"? Trzeba sprawdzić, jak się czują.

Chciała wstać, ale po lekach miała spowolnione ruchy i walczyła z sennością. Dirk delikatnie ułożył ją z powrotem i przyniósł jej telefon bezprzewodowy.

– Zadzwoń i śpij – powiedział.

Kiedy telefonowała do laboratorium, poszedł do kuchni, żeby sprawdzić, czy będzie miała co jeść. Dlaczego samotne kobiety zawsze mają w domu mniej jedzenia niż samotni mężczyźni, zastanawiał się, zajrzawszy do skąpo zaopatrzonej lodówki.

– Wspaniała wiadomość – dobiegł go głos Sary. – Wyniki wszystkich testów są ujemne. Nikt nie ma ospy.

– To rzeczywiście wspaniała wiadomość – przyznał po powrocie do pokoju. – Przed wyjazdem na lotnisko zawiadomię kapitana Burcha.

Ścisnęła jego dłoń.

– Kiedy się zobaczymy?

– To tylko krótka podróż do centrali. Zanim się obejrzysz, będę z powrotem.

– Mam nadzieję.

Zaczęły jej opadać powieki. Dirk pochylił się nad nią i lekko pocałował w czoło. Kiedy się wyprostował, już spała.

Dirk spał w czasie lotu i obudził się wypoczęty, gdy tuż po ósmej rano koła odrzutowca NUMA dotknęły ziemi w Międzynarodowym Porcie Lotniczym imienia Ronalda Reagana w Waszyngtonie. Przy terminalu rządowym stał samochód, który zostawiła mu agencja. Wyjechał z parkingu w lekkiej mżawce i popatrzył w kierunku starego hangaru za jednym z pasów startowych. Wiedział, że ojca nie ma w kraju, ale miał ochotę odwiedzić kryjówkę Pitta seniora i podłubać przy jednym z zabytkowych aut, które tam stały. Najpierw obowiązek, potem przyjemność, powiedział sobie i wyjechał z lotniska.

Skierował się na północ George Washington Memorial Parkway i jechał wzdłuż rzeki. Minął Pentagon i wkrótce skręcił w kierunku wysokiego zielonego budynku ze szkła, w którym mieściła się centrala NUMA. Przejechał przez punkt kontrolny dla personelu i zaparkował w podziemnym garażu. Otworzył bagażnik, zarzucił na ramię torbę podróżną i wjechał windą pracowniczą na dziesiąte piętro, gdzie wszedł do labiryntu buczących cicho komputerów.

Na wyposażenie Centrum Danych Oceanograficznych NUMA przeznaczono kwotę, której mógłby pozazdrościć agencji każdy dyktator z krajów Trzeciego Świata. Sieć komputerowa była cudem techniki i największym na świecie bankiem danych oceanograficznych. Z setek miejsc na wszystkich morzach świata nadchodziły nieprzerwanie drogą satelitarną dane w czasie rzeczywistym o pogodzie, prądach i temperaturach, dając obraz stanu mórz w skali globalnej. Łączność z największymi placówkami naukowymi zapewniała informacje o prowadzonych na morzach badaniach geologicznych i biologicznych oraz o inżynierii i technologii morskiej.

Szef centrum komputerowego siedział przy konsoli w kształcie podkowy. W jednej ręce trzymał pączka, drugą stukał w klawiaturę. Hiram Yaeger wyglądał jak uczestnik koncertu Boba Dylana. Był chudy, długie siwe włosy wiązał w kucyk, nosił sprane levisy, biały T-shirt i zniszczone kowbojskie buty. Ale mieszkał z żonąeksmodelką w eleganckiej rezydencji i jeździł bmw serii 7. Spojrzał na Dirka znad okularów w drucianej oprawce i na jego chłopięcej twarzy pojawił się przyjazny uśmiech.

– Młody pan Pitt.

– Cześć, Hiram. Co słychać?

– Nie rozwaliłem swojego samochodu i nie roztrzaskałem służbowego helikoptera, więc wszystko gra – zażartował Yaeger. – A przy okazji, czy nasz szanowny dyrektor już wie o stracie śmigłowca?

– Wie. Ale że jest jeszcze z Alem na Filipinach, jakoś to przełknął.

– Mieli pełne ręce roboty z toksycznym wyciekiem w pobliżu Mindanao – odrzekł Yaeger. – Czemu zawdzięczam ten zaszczyt, że złożyłeś mi wizytę?

Dirk się zawahał.

– Chodzi o twoje córki – rzekł wreszcie. – Chciałbym je gdzieś zabrać.

Yaeger zbladł. Miał dwie córki bliźniaczki, które kończyły właśnie prywatną szkołę średnią. Były jego dumą i radością. Przez siedemnaście lat skutecznie odstraszał każdego adoratora dziewczynek. Nie daj Boże, żeby zawrócił im w głowach przystojny i szarmancki Dirk.

– Spróbuj wymówić przy mnie ich imiona, to tak cię załatwię, że nie wypłacisz się do końca życia – ostrzegł Yaeger.

Dirk wybuchnął śmiechem. Znał czuły punkt Hirama. Komputerowy geniusz złagodniał i uśmiechnął się szeroko.

– Dobra, zostawmy dziewczynki w spokoju – powiedział Dirk. – Chciałbym zająć tobie i Max chwilę przed spotkaniem z Rudim.

Yaeger skinął głową.

– Na to mogę się zgodzić.

Skończył pączka i przebiegł palcami obu rąk po klawiaturze.

Max nie była jego koleżanką, lecz systemem sztucznej inteligencji w formie obrazu holograficznego. Yaeger stworzył ją na podobieństwo swojej żony Elsie, żeby pomagała mu przeszukiwać ogromne bazy danych. Na platformie naprzeciwko konsoli pojawiła się atrakcyjna kobieta o kasztanowych włosach i zielonych oczach. Miała na sobie skąpy top odsłaniający pępek i krótką skórzaną spódniczkę.

– Witam panów – mruknął trójwymiarowy obraz zmysłowym głosem.

– Cześć, Max. Pamiętasz Dirka Pitta juniora?

– Oczywiście. Miło cię widzieć, Dirk.

– Dobrze wyglądasz, Max.

– Wyglądałabym lepiej, gdyby Hiram przestał mnie ubierać w ciuchy Britney Spears – odrzekła i przesunęła dłońmi wzdłuż bioder.

– W porządku. Jutro będzie Prado – obiecał Yaeger.

– Dzięki.

– Czego chciałbyś się dowiedzieć od Max? – zapytał Yaeger.

Dirk spoważniał.

– Max, co możesz mi powiedzieć o japońskich eksperymentach z bronią chemiczną i biologiczną w czasie II wojny światowej?

Udzielenie odpowiedzi wymagało przeszukania tysięcy baz danych. Yaeger nie ograniczył zbiorów do oceanografii, lecz połączył komputerową sieć NUMA z różnymi źródłami informacji, od Biblioteki Kongresu do Komisji

Papierów Wartościowych. Max stworzyła z ogromnej ilości danych zwięzły skrót.

– Japońscy wojskowi prowadzili eksperymenty z bronią chemiczną i biologiczną już przed drugą wojną światową. Zaczęli w okupowanej Mandżurii po zajęciu północno-wschodnich Chin w 1931 roku. W całym regionie powstały liczne ośrodki badawcze zamaskowane jako tartaki i inne zakłady produkcyjne. Zarazki i substancje chemiczne wypróbowywano na chińskich więźniach. Największy japoński ośrodek, w którym testowano broń chemiczną, był w mieście Cicihar. Kierowała nim jednostka wojskowa 516. Ale produkcja odbywała się w Japonii. Dwa główne ośrodki badań nad bronią biologiczną zlokalizowano w miastach Czangczun i Ping Fan. Pierwszym zarządzała jednostka wojskowa 100, drugim jednostka 731. Były to w rzeczywistości wielkie więzienia, gdzie trzymano miejscowych przestępców, na których prowadzono nieludzkie eksperymenty. Niewielu z nich przeżyło te próby.

– Czytałem o jednostce 731 – wtrącił Dirk. – Niektóre z ich eksperymentów zaszokowałyby nazistów.

– Lista zarzutów stawianych Japończykom, a zwłaszcza jednostce 731, jest bardzo długa. Chińskim więźniom, a nawet niektórym alianckim jeńcom wojennym, wstrzykiwano zabójcze zarazki, żeby określić, jaka dawka jest śmiertelna. Na więźniów przywiązanych do pali zrzucano bomby biologiczne, żeby przetestować systemy przenoszenia broni. Wiele eksperymentów prowadzono poza ośrodkami badawczymi. W pobliskich wioskach rozpylano zarazki duru brzusznego, co powodowało epidemie. W gęsto zaludnionych miastach wypuszczano na wolność szczury roznoszące zarażone pchły, żeby sprawdzić tempo rozprzestrzeniania się choroby. Do badań wykorzystywano nawet dzieci. W jednej z wiosek rozdano im kiedyś czekoladę z wąglikiem. Skutki były przerażające.

Yaeger pokręcił głową.

– Wstrząsające. Mam nadzieję, że sprawcy zapłacili za swoje zbrodnie.

– W większości nie – zaprzeczyła Max. – Prawie wszyscy odpowiedzialni za eksperymenty z bronią chemiczną i biologiczną uniknęli oskarżenia o zbrodnie wojenne. Przed kapitulacją Japończycy zniszczyli dużą część dokumentacji i same obozy. Amerykański wywiad nie zdawał sobie sprawy z rozmiarów tragedii. W niektórych wypadkach chciał zdobyć wyniki eksperymentów. Wielu lekarzy armii cesarskiej, którzy pracowali w obozach śmierci, stało się w powojennej Japonii szanowanymi biznesmenami w branży farmaceutycznej.

– Z krwią na rękach – mruknął Dirk.

– Nikt nie wie tego na pewno, ale eksperci oceniają, że w latach trzydziestych i czterdziestych w wyniku japońskich eksperymentów z bronią chemiczną i biologiczną straciło życie co najmniej dwieście tysięcy Chińczyków. Duży procent ofiar to byli niewinni cywile. Historycy i naukowcy dopiero od niedawna zajmują się tą wojenną tragedią.

– Nieludzkie traktowanie człowieka przez człowieka jest zadziwiające – powiedział ponuro Yaeger.

– Z jakimi zarazkami i chemikaliami eksperymentowali Japończycy? – zapytał Dirk.

– Łatwiej byłoby odpowiedzieć, z jakimi nie eksperymentowali. Prowadzili badania nad bakteriami i wirusami od wąglika, cholery i dymienicy do nosacizny, ospy i tyfusu. Wypróbowywali prawie wszystko. Jako broń chemiczną testowali między innymi cyjanowodór, fosgen, iperyt siarkowy i luizyt. Nie wiadomo, ile z tych środków bojowych zastosowali na froncie, bo jak mówiłam, zniszczyli większość dokumentacji, kiedy pod koniec wojny wycofywali się z Chin.

– Jak mogliby wykorzystywać te środki na polu walki?

– Chemikalia można długo przechowywać, nadają się więc doskonale do amunicji. Japończycy produkowali duże ilości amunicji chemicznej, głównie w postaci granatów i pocisków artyleryjskich różnego rodzaju. Pod koniec wojny zostawili nawet tysiące sztuk w Mandżurii. Z bronią biologiczną mieli większy problem, bo jej składniki były nietrwałe. Opracowanie takich pocisków artyleryjskich okazało się trudne, skoncentrowali się więc na bombach lotniczych. Materiały źródłowe wskazują, że japońscy naukowcy nigdy nie byli w pełni zadowoleni ze skuteczności biobomb.

– Wiesz coś o stosowaniu porcelany do produkcji korpusów bomb biologicznych lub chemicznych?

– Tak. Przy eksplozjach bomb stalowych powstaje bardzo wysoka temperatura, która niszczyłaby zarazki, dlatego Japończycy zwrócili się ku ceramice. Wiadomo, że porcelanowe bomby biologiczne testowali w Chinach.

Dirk poczuł ucisk w żołądku. 1-403 rzeczywiście był w niszczycielskiej misji w 1945 roku. Na szczęście został zatopiony, ale czy na tym skończyło się jego ostatnie zadanie?

Yaeger wyrwał go z zamyślenia.

– Max, to wszystko jest dla mnie nowością. Nie miałem pojęcia, że Japończycy używali broni chemicznej i biologicznej. Czy wykorzystali ją kiedykolwiek przeciwko siłom amerykańskim?

– Używali jej przede wszystkim w Chinach i w ograniczonym zakresie również w Birmie, Tajlandii i Malezji. W moich źródłach nie znalazłam informacji o wykorzystywaniu przez Japończyków broni chemicznej lub biologicznej do walki z zachodnimi siłami alianckimi. Być może obawiali się odwetu. Przypuszcza się, że użyliby broni chemicznej do obrony swojego kraju w wypadku inwazji na Japonię. Odkrycie twojego ojca, Dirk, dowodzi, że amunicja chemiczna miała być składowana na Filipinach do ewentualnej obrony tych wysp.

– Odkrycie mojego ojca? – zdziwił się Dirk. – Nie rozumiem.

– Zaraz ci to wyjaśnię. Dostałam z „Mariany Explorera" opis toksyny z amunicji, którą wydobyli twój ojciec i Al Giordino.

– Już skończyłaś przeszukiwanie baz danych w związku z tą próbką arsenu? – spytał Yaeger. – Mówiłaś, że będziesz gotowa dopiero po lunchu.

Max zadarła nos.

– Czasami potrafię być cholernie szybka.

– Wciąż nic nie rozumiem – powiedział zdezorientowany Dirk.

– Twój ojciec i Al znaleźli toksyczny wyciek arsenu z wraku frachtowca, który zatonął na rafie koralowej w pobliżu Mindanao w czasie II wojny światowej. Arsen wyciekał z pocisków artyleryjskich w ładowni – wytłumaczył Yaeger.

– Z pocisków kaliber 105 milimetrów – uściśliła Max. – Typowej amunicji artyleryjskiej używanej przez japońską armię cesarską. Tyle że to nie arsen.

– Co znalazłaś? – zapytał Yaeger.

– Zawartość pocisków to mieszanka iperytu siarkowego i luizytu. Popularny koncentrat w amunicji chemicznej z lat trzydziestych. Iperyt w postaci gazu wywołuje na ciele pęcherze i jest trujący. Luizyt to pochodna arsenu, stąd toksyczność zarejestrowana na Filipinach. Japończycy wyprodukowali w Mandżurii tysiące pocisków iperytowo-luizytowych. Część wykorzystali przeciwko Chińczykom. Inne do dziś odkrywa się w różnych miejscach.

– Czy japońska marynarka wojenna też ich używała? – spytał Dirk.

– Produkowała je w swojej bazie morskiej w Sagami i prawdopodobnie miała składy tej amunicji w Kure, Yokosuce, Hiroszimie i Sasebo. Ale posiadała zaledwie ułamek z miliona siedmiuset tysięcy pocisków i bomb chemicznych, które wyprodukowano w czasie wojny, i żadne źródła nie wskazują, żeby kiedykolwiek użyła tej amunicji w bitwie. Doświadczenia z bronią biologiczną prowadziły wojska lądowe i jak wspomniałam, eksperymenty koncentrowały się w okupowanych Chinach. Badaniami zajmowali się głównie naukowcy z Wojskowej Akademii Medycznej w Tokio. Nie wiadomo, czy brał w tym udział personel marynarki wojennej, bo uczelnia została zniszczona w czasie bombardowania w czterdziestym piątym.

– Więc nie istnieją żadne dowody, że na japońskich okrętach wojennych była broń chemiczna lub biologiczna?

Max pokręciła głową.

– Nie opublikowano nic na ten temat. Zdobyte dokumenty japońskie z czasów wojny trafiły do Archiwów Narodowych. W geście dobrej woli większość zwrócono później rządowi japońskiemu. Skopiowano bardzo niewiele, a jeszcze mniej przetłumaczono.

– Chciałbym poszukać w dokumentach japońskiej marynarki wojennej informacji o pewnej misji okrętu podwodnego 1-403. Możesz sprawdzić, czy zachowało się coś na ten temat?

– Przykro mi, Dirk, ale nie mam dostępu do tej części zbiorów Archiwów Narodowych.

Dirk uniósł brwi i spojrzał znacząco na Yaegera.

– Archiwa Narodowe, mówisz. – Yaeger wzruszył ramionami. – To powinno być mniej ryzykowne niż włamywanie się do baz danych w Langley.

– To jest ten stary haker z Doliny Krzemowej, którego znam i kocham – roześmiał się Dirk.

– Daj mi parę godzin, to zobaczę, co da się zrobić.

Dirk spojrzał na Max.

– Dzięki za informacje.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odrzekła uwodzicielsko. – Dla ciebie wszystko, Dirk.

Max zniknęła, a Yaeger przysunął twarz do monitora i przebiegał palcami po klawiaturze. Był całkowicie pochłonięty swoją krecią robotą.

Punktualnie o dziesiątej Dirk wszedł z torbą podróżną na ramieniu do głównej sali konferencyjnej. Podłogę pokrywał gruby błękitny dywan, długi stół z ciemnego drewna wiśniowego był w odcieniu boazerii, na ścianach wisiały stare obrazy olejne okrętów z okresu wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Z szerokiego okna rozciągał się wspaniały widok na Potomac i tereny parkowe Washington Mali za rzeką. Przy stole siedzieli dwaj ponurzy mężczyźni w ciemnych garniturach i słuchali z uwagą opowieści drobnego mężczyzny w okularach o ostatnich wydarzeniach na Wyspach Aleuckich. Kiedy Dirk wszedł do sali, Rudi Gunn przerwał w pół zdania i zerwał się z miejsca.

– Dirk! Cieszę się, że tak szybko wróciłeś – zawołał z wesołym błyskiem w niebieskich oczach. – Widzę, że szczęśliwie nie bardzo ucierpiałeś podczas lądowania na promie – dodał, patrząc na spuchniętą wargę Dirka i opatrunek na jego policzku.

– Moja towarzyszka złamała nogę, ale ja wyszedłem z tego prawie bez szwanku. Mieliśmy trochę więcej szczęścia niż tamci faceci – odrzekł Dirk z wymuszonym uśmiechem. – Cieszę się, że cię widzę, Rudi – dodał, potrząsając dłonią długoletniego wicedyrektora NUMA.

Gunn zaprowadził go do stołu i przedstawił dwóch mężczyzn.

– Dirk, to Jim Webster z Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wicedyrektor do spraw analiz informacji i ochrony infrastruktury – wskazał bladego blondyna z krótkimi włosami – i Rob Jost z Zarządu Bezpieczeństwa Transportu podległego DHS, wicedyrektor do spraw bezpieczeństwa lądowego i morskiego. – Niedźwiedziowaty mężczyzna z okrągłą twarzą i czerwonym nosem skinął Dirkowi głową. – Omawialiśmy raport kapitana Burcha o uratowaniu przez was zespołu CZC na Yunasce – ciągnął Gunn.

– Tak się szczęśliwie złożyło, że byliśmy w okolicy. Żałuję tylko, że nie zdążyliśmy dotrzeć na czas do dwóch meteorologów Straży Przybrzeżnej.

– Biorąc pod uwagę duże stężenie toksyny w pobliżu stacji, od początku nie mieli wielkich szans – zauważył Webster.

– Potwierdziliście, że zmarli z powodu zatrucia cyjankiem? – spytał Dirk.

– Tak. Skąd pan wie? Nie podaliśmy tej informacji do wiadomości publicznej.

– Zabraliśmy z wyspy martwego lwa morskiego, którego po naszym powrocie zbadał w Seattle zespół CZC. Ustalili, że zabił go cyjanek w powietrzu.

– To się pokrywa z raportami z autopsji dwóch meteorologów Straży Przybrzeżnej.

– Dowiedzieliście się czegoś o trawlerze, który nas ostrzelał i prawdopodobnie rozpylił cyjanek?

– Nie – odrzekł Webster po chwili krępującej ciszy. – Podanemu opisowi odpowiadają setki statków tego typu. Wątpliwe, żeby to był miejscowy trawler, więc pracujemy teraz wspólnie z władzami japońskimi nad ustaleniem, czy nie przypłynął z ich kraju.

– Uważacie, że to japoński statek? Macie jakieś podejrzenia, dlaczego ktoś przeprowadził atak chemiczny na stację meteorologiczną na odludnej wyspie aleuckiej?

– Panie Pitt – wtrącił się Jost – znał pan ludzi, którzy próbowali pana zabić w Seattle?

– Widziałem ich pierwszy raz w życiu. Wyglądali na zawodowców, nie na wynajętych ulicznych bandziorów.

Webster otworzył akta na stole przed sobą i wyjął pogniecione czarno-białe zdjęcie wielkości pocztówki. Dirk przyjrzał się w milczeniu Japonce około pięćdziesiątki. Sprawiała wrażenie agresywnej i patrzyła groźnie w obiektyw.

– To Fusako Shigenobu, była przywódczyni JCA – wyjaśnił Webster. – Jej fotografię znaleźliśmy w portfelu jednego z pańskich niedoszłych zabójców, kiedy wyłowiliśmy ich z zatoki.

– Co to jest JCA? – zapytał Dirk.

– Japońska Czerwona Armia. Międzynarodowa organizacja terrorystyczna, która powstała w latach siedemdziesiątych. Uważano, że się rozpadła po aresztowaniu Shigenobu w 2000 roku, ale znów dała o sobie znać.

– Czytałem, że przedłużający się kryzys ekonomiczny w Japonii powoduje wzrost zainteresowania młodzieży takimi ugrupowaniami – dodał Gunn.

– JCA nie tylko przyciąga do siebie sfrustrowaną młodzież. Przyznała się do zabójstwa naszego ambasadora i wiceambasadora w Japonii i do zniszczenia fabryki SemConu w Chibie. To były bardzo profesjonalne ataki. Jak pewnie wiecie, oburzenie opinii publicznej spowodowało napięcie w naszych stosunkach z Tokio.

– Podejrzewamy, że za atakiem gazowym na Yunaskę mogła stać JCA. To mógł być wstęp do uderzenia na większą skalę w jakimś gęsto zaludnionym rejonie – dodał Jost.

– Sprawcy są też odpowiedzialni za zarażenie ospą naukowca, który pracował na Yunasce, Irva Fowlera – przypomniał Dirk.

– Nie ustaliliśmy takiego związku – odparł Webster. – Nasi analitycy podejrzewają, że ten naukowiec zachorował po kontakcie z kimś miejscowym w Unalasce. Władze japońskie uważają, że JCA nie jest na tyle pomysłowa, żeby zdobyć i rozpylić wirusa ospy.

– Nie byłbym tego taki pewien – ostrzegł Dirk.

– Panie Pitt, nie przyszliśmy tu, żeby poznać pańskie teorie spiskowe – zauważył lekceważącym tonem Jost. – Interesuje nas to, co robili w naszym kraju dwaj agenci JCA i dlaczego próbowali zabić nurka NUMA.

– Dyrektora projektów specjalnych – poprawił Dirk. Podniósł swoją torbę i postawił na stole, a potem pchnął mocno przez blat w kierunku Josta. Arogancki dyrektor od bezpieczeństwa transportu ledwo zdążył unieść filiżankę z kawą, gdy torba uderzyła go w pierś. – Odpowiedź jest tam – oznajmił szorstko Dirk.

Webster wstał i rozpiął torbę. W środku była zapakowana w folię część porcelanowej bomby, którą Dirk wydobył z 1-403.

– Co to jest? – zapytał Gunn.

– Bomba lotnicza sprzed sześćdziesięciu lat – wyjaśnił Dirk. Opowiedział o ataku na Fort Stevens w czasie II wojny światowej, o swoim odkryciu okrętu podwodnego i o wydobyciu bomby. – Pomysłowa amunicja – zakończył. -Poprosiłem laboratorium epidemiologiczne w stanie Waszyngton o zbadanie, czy w środku nie ma śladowych ilości jakichś pierwiastków, żeby się dowiedzieć, jaką broń przenosiła ta bomba.

– Jest z porcelany – zauważył Webster.

– Dla ochrony składników broni. W stożku dziobowym był prosty zapalnik czasowy, który powodował detonację na określonej wysokości i rozpylenie substancji. Jak widać, ładunek wybuchowy był dość mały. Wystarczył do rozerwania porcelanowego korpusu, ale stosunkowo niska temperatura nie niszczyła uzbrojenia.

Wskazał komory wewnątrz bomby. Miały cylindryczny kształt i sięgały prawie do stateczników.

– Nie wiadomo, czy składniki łączyły się podczas lotu czy w chwili detonacji. Ale bomba mogła przenosić wiele komponentów broni chemicznej lub biologicznej albo obu jednocześnie. Laboratorium CZC udało się znaleźć ślady związku chemicznego tylko w jednej komorze.

– Cyjanku? – zapytał Gunn.

Dirk przytaknął.

– Ale po co używać więcej niż jednego czynnika? – spytał Webster.

– Żeby stworzyć określoną strefę śmierci i może odwrócić uwagę. Powiedzmy, że cyjanek został połączony z jakimś czynnikiem biologicznym. Cyjanek w postaci gazu byłby zabójczy tylko na ograniczonym terenie, ale czynnik biologiczny stworzyłby stopniowo problemy na dużo większym obszarze. Gaz szybko się rozwiewa, więc ci, którzy przeżyliby atak, wróciliby do strefy zrzutu nieświadomi wtórnego niebezpieczeństwa. Ale to tylko spekulacje. Możliwe, że bombę zaprojektowano do przenoszenia mieszanki czynników chemicznych lub biologicznych, żeby ich połączenie było bardziej zabójcze.

– Co jeszcze było w tej bombie? – zapytał Gunn.

Dirk wolno pokręcił głową.

– Tego nie wiemy. Laboranci nie wykryli śladów żadnych pierwiastków w innych komorach. Wiadomo, że użyto porcelany, żeby chronić składniki broni, ale Japończycy eksperymentowali z tyloma organizmami, że to mogły być zarazki czegokolwiek, od dymienicy do żółtej febry.

– Albo ospy? – powiedział Gunn.

– Albo ospy – potwierdził Dirk.

Jost poczerwieniał.

– To jakieś niedorzeczne fantazje – burknął. – Współcześni terroryści wydobywają broń z wraku okrętu podwodnego z czasów II wojny światowej?

Ciekawa opowieść, ale jak te pańskie wirusy przetrwały pod wodą sześćdziesiąt lat, panie Pitt? Znamy Japońską Czerwoną Armię. To małe ugrupowanie o ograniczonej pomysłowości. Ich metody to zabójstwa polityczne i podkładanie bomb. Nie zajmują się ratownictwem morskim i mikrobiologią.

– Muszę się zgodzić z Robem – powiedział Webster. – Związek tej bomby z atakiem na Yunaskę to interesująca teoria, ale jest wiele łatwo dostępnych źródeł cyjanku. Przyzna pan, że nie ma dowodów na obecność zarazków ospy w tej amunicji. I nie wiemy na pewno, czy brakująca bomba nie zapodziała się gdzieś na okręcie. Mogło być też tak, że w ogóle nie załadowano jej na pokład.

Dirk wyjął z bocznej kieszeni swojej torby wciąż pulsujący zegar cyfrowy, który znalazł w torpedowni 1-403. Wręczył go Websterowi.

– Może przynajmniej ustalicie, skąd to się wzięło.

– Mógł go zostawić jakiś nurek amator – zauważył Jost.

– Pewnie miał przy sobie za dużo rzeczy – zadrwił Dirk. – Strzelano do mnie już dwa razy. Nie wiem, kim są ci faceci, ale najwyraźniej nie żartują.

– Zapewniam pana, że prowadzimy śledztwo na szeroką skalę – odrzekł Webster. – Każę naszemu laboratorium w Quantico zbadać korpus bomby i ten zegar. Znajdziemy sprawców śmierci dwóch meteorologów Straży Przybrzeżnej. – Jego słowa brzmiały stanowczo, ale ton głosu świadczył o braku wiary w sukces. – Możemy pana ulokować w bezpiecznym domu, dopóki nie aresztujemy podejrzanych – dodał.

– Nie, dzięki – odparł Dirk. – Jeśli ci ludzie rzeczywiście są członkami JCA, to nie mam się czego obawiać. W końcu ilu ich może być w naszym kraju?

Webster i Jost popatrzyli na siebie. Ich miny wskazywały, że nie wiedzą. Gunn dyplomatycznie przerwał milczenie.

– Doceniamy, że prowadzicie dochodzenie w sprawie zestrzelenia naszego helikoptera – powiedział i delikatnie skierował obu mężczyzn do drzwi. – Proszę nas informować o postępach śledztwa. Oczywiście chętnie pomożemy w miarę naszych możliwości.

Kiedy goście wyszli, Dirk bez słowa pokręcił głową.

– Wyciszyli sprawę Yunaski, bo są krytykowani za to, że jeszcze nie wyjaśnili zabójstw w Japonii – powiedział Gunn. – DHS i FBI są w trudnej sytuacji i liczą na to, że japońskie władze dokonają przełomu w śledztwie. W dodatku nie chcą przyznać, że do ataku mogły być użyte zarazki ospy, bo jest tylko jedna ofiara i żadnych terrorystów.

– Dowód może nie jest przekonujący, ale nie powinni ignorować ataku na naszym terytorium – odrzekł Dirk.

– Porozmawiam o tym z admirałem. Dyrektor FBI to jego długoletni partner do tenisa. Dopilnuje, żeby tego nie zlekceważyli.

Przerwało im pukanie do drzwi i do sali zajrzał Yaeger.

– Przepraszam, że przeszkadzam. Dirk, mam coś dla ciebie.

– Wejdź, Hiram. Rudi i ja właśnie układamy plan obalenia rządu. Czy Max udało się dostać do zabezpieczonej części Archiwów Narodowych?

– A czy w McDonaldzie są hamburgery? – zapytał Yaeger, udając urażonego.

Gunn zerknął z ukosa na Dirka, potem z rozbawieniem pokręcił głową.

– Jeśli gdzieś się włamaliście, panowie, to zrób mi przysługę, Dirk, i zwal odpowiedzialność na swojego ojca, dobra?

Dirk się roześmiał.

– Jasne, Rudi. Co znalazłeś, Hiram?

– Akta japońskiej marynarki wojennej są raczej skąpe. Szkoda, że większość oryginalnych dokumentów zwrócono w latach pięćdziesiątych rządowi japońskiemu. To, co zostało, jest oczywiście po japońsku. W dodatku w różnych dialektach. Więc zanim zacząłem przeszukiwanie, musiałem uruchomić kilka programów translatorskich.

Yaeger urwał i nalał sobie filiżankę kawy z dużego srebrnego dzbanka.

– Masz szczęście – mówił dalej. – Znalazłem zapis rozkazów operacyjnych japońskiej Szóstej Floty z ostatnich sześciu miesięcy 1944 roku.

– Jest tam coś o 1-403?

– Tak. Jego misja w grudniu czterdziestego czwartego roku była najwyraźniej bardzo ważna. Została zatwierdzona przez samego dowódcę floty. Rozkaz był krótki.

Yaeger wyjął kartkę z cienkiej teczki na akta i przeczytał głośno treść.

– „Dotrzeć północnym szlakiem przez Pacyfik do zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Uzupełnić paliwo na Amchitce (Morioce). Przeprowadzić o jak najwcześniejszej porze atak lotniczy z użyciem amunicji Makaze. Cele główne: Tacoma, Seattle, Vancouver, Victoria. Cele alternatywne: Alameda, Oakland, San Francisco. Z błogosławieństwem cesarza".

– Tyle celów to ambitne zadanie jak na dwa samoloty – zauważył Gunn.

– Pomyśl – powiedział Dirk. – Te miasta są tak skupione, że wszystkie można zaatakować w czasie jednego lotu. Dwie, trzy bomby na każde miasto i zadanie wykonane. Jeśli rzeczywiście to planowali. Hiram, w tym tekście jest nazwa amunicji, Makaze. St. Julien Perlmutter też znalazł ten termin. Masz jakąś informację, co on oznacza?

– Sam byłem ciekaw – odrzekł Yaeger. – W dosłownym przekładzie to „zły wiatr" lub „czarny wiatr". Ale w oficjalnych dokumentach marynarki nie ma nic więcej na ten temat.

Urwał i odchylił się do tyłu na krześle. Miał tajemniczą minę.

– Coś jednak znalazłeś – domyślił się Gunn.

– Właściwie to Max – odparł Yaeger. – Po sprawdzeniu wszystkich źródeł w Archiwach Narodowych kazałem jej przeszukać publiczne bazy danych w Stanach Zjednoczonych i Japonii. W japońskich materiałach historycznych natrafiła na pamiętnik marynarza, który w czasie wojny służył na 1-403. – Uniósł wydruk i mówił dalej. – Mechanik pierwszej klasy Hiroshi Sakora z Korpusu Lotniczego Cesarskiej Marynarki Wojennej miał szczęście. Podczas ostatniego rejsu okrętu przez Pacyfik w grudniu czterdziestego czwartego roku dostał zapalenia wyrostka robaczkowego i podczas tankowania 1-403 na Wyspach Aleuckich zabrano go na pływającą cysternę. Wszyscy jego koledzy z załogi poszli na dno, kiedy okręt zatonął u wybrzeża stanu Waszyngton.

– I napisał w pamiętniku o misji 1-403? – zapytał Dirk.

– Ze szczegółami. Okazuje się, że młody pan Sakora pełnił nie tylko obowiązki mechanika samolotowego. Zajmował się również amunicją do hydroplanów na pokładzie okrętu. Wspomina, że zanim wyruszyli w ostatni rejs, oficer wojsk lądowych nazwiskiem Tanaka dostarczył na pokład ładunek nietypowych bomb lotniczych, które miały być użyte w czasie misji. Dodaje, że morale załogi bardzo wzrosło, kiedy marynarze dowiedzieli się, że płyną zaatakować Stany Zjednoczone. Ale było dużo spekulacji i domysłów na temat tajemniczej broni.

– Ten Sakora coś ustalił? – spytał Gunn.

– Próbował, ale współpraca z Tanaką była trudna. Napisał o nim: „ponury, arogancki, wymagający służbista". Typowa niechęć na linii armia-marynarka, jak przypuszczam. Poza tym podwodniakom nie podobało się, że ten oficer w ostatniej chwili dołączył do załogi. W każdym razie Sakora usiłował się czegoś dowiedzieć od Tanaki, ale bez skutku. W końcu, tuż przed tym, jak zachorował i opuścił okręt na Aleutach, udało mu się wydobyć informację z jednego z pilotów. Podobno przy sake lotnik zdradził mu, że w bombach są zarazki ospy.

– Dobry Boże, więc to prawda! – wykrzyknął Gunn.

– Na to wygląda. Sakora napisał, że ładunek zliofilizowanego wirusa miał być zdetonowany i rozpylony nad najgęściej zaludnionymi dzielnicami miast. Spodziewano się, że w ciągu dwóch tygodni na całym Zachodnim Wybrzeżu wybuchnie epidemia ospy. Przy trzydziestoprocentowym wskaźniku śmiertelności liczba zgonów byłaby przerażająca. Japończycy liczyli na to, że panika wywołana zachorowaniami pozwoli im wynegocjować zawarcie pokoju na ich warunkach.

– Groźba następnych ataków biologicznych rzeczywiście mogłaby skłonić wielu ludzi do zakończenia wojny – powiedział Gunn.

W sali zapadła cisza. Trzej mężczyźni wyobrażali sobie, jaki mógłby być bieg historii, gdyby 1-403 wykonał swoje zadanie. Potem wrócili myślami do obecnego zagrożenia.

– Wspomniałeś, że wirus był zliofilizowany – odezwał się Dirk. – Więc musieli mieć możliwość przechowywania go przez dłuższy czas, a potem ożywiania.

– To było konieczne w długim rejsie – odrzekł Yaeger. – Max twierdzi, że Japończycy mieli trudności z utrzymaniem wirusów przy życiu wewnątrz amunicji. W końcu opanowali metodę ich liofilizacji, co ułatwiło transport i umożliwiło składowanie przez dłuższy czas, aż do chwili, kiedy będą potrzebne. Żeby je uaktywnić, wystarczyło trochę wody.

– Chyba mamy odpowiedź na pytanie Josta – zauważył Gunn. – Wygląda na to, że wirus mógł być groźny nawet po sześćdziesięciu latach na dnie morza.

– W zliofilizowanej postaci na pewno by się przechował, gdyby bomby nie popękały przy zatonięciu okrętu – powiedział Dirk. – Są z porcelany, więc przetrwałyby nietknięte setki lat. Liofilizacja może też tłumaczyć, dlaczego podzielono je w środku na komory. Potrzebne były zbiorniki z wodą do ożywienia wirusa.

– Całe szczęście, że na 1-403 nie ocalała żadna bomba – zauważył Gunn.

– Jednej brakuje – przypomniał Dirk. – I nie wiadomo, co się z nią stało.

– Właśnie. Podobnie jak z amunicją z drugiego okrętu – dodał Yaeger.

Dirk i Gunn popatrzyli na siebie.

– Z jakiego okrętu? – spytał Gunn.

– 1-411.

Yaeger czuł się, jakby ich spojrzenia przewiercały go na wylot.

– Nie wiedzieliście? – zapytał. – Był drugi okręt podwodny, 1-411. Też uzbrojony w amunicję Makaze. Miał zaatakować Wschodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych – wyjaśnił cicho i zdał sobie sprawę, że właśnie zdetonował własną bombę.

20

To był długi dzień dla operatora portowego dźwigu w Jokohamie Takeo Yoshidy. Od szóstej rano ładował na stary hiszpański frachtowiec kontenery z elektroniką. Kiedy postawił na pokładzie ostatni, odezwało się radio w kabinie dźwigu.

– Yoshida, tu Takagi – zabrzmiał basowy głos brygadzisty. – Jak skończysz z „San Sebastian", pójdziesz do D-5. „Baekje" ma zabrać jedną sztukę ładunku. Bez odbioru.

– Przyjąłem, Takagi-san – odpowiedział Yoshida i zaklął w duchu. Dwadzieścia minut do końca zmiany, a Takagi daje mu w ostatniej chwili robotę siedemset metrów dalej.

Zabezpieczył dźwig i poszedł przez terminal Honmoku w kierunku basenu portowego D-5. Po drodze przeklinał brygadzistę. Kiedy zbliżał się do końca pirsu, zerknął na wody ruchliwego portu w Jokohamie, gdzie bez przerwy ustawiały się statki do załadunku i rozładunku.

Trzystumetrowy pirs terminalu kontenerowego D-5 mógł obsługiwać największe jednostki pływające. Yoshida był zaskoczony, że „Baekje" to nie ogromny kontenerowiec, jakiego się spodziewał, lecz potężny kablowiec. Rozpoznał, że zbudowano go w pobliskiej stoczni Mitsubishi Heavy Industries. „Baekje" miał sto trzydzieści trzy metry długości i czterdzieści metrów szerokości. Służył do układania kabli światłowodowych na dnie morza i był przeznaczony do pracy na niespokojnych wodach północnego Pacyfiku. Nowoczesna nadbudowa i lśniąca biała farba wskazywały, że zwodowano go w ostatnich latach. Na maszcie powiewała koreańska bandera, na kominie widniała niebieska błyskawica. Yoshida przypomniał sobie, że to logo floty Kang Enterprises. Nie znał dobrze historii Korei i nie wiedział, że „Baekje" to nazwa jednego z dawnych koreańskich królestw plemiennych, które dominowało na półwyspie w III wieku naszej ery.

Dwaj dokerzy przeciągali liny pod podłużnym obiektem na platformie dużej ciężarówki. Trzeci odwrócił się i pozdrowił gestem nadchodzącego operatora dźwigu.

– Cześć, Takeo – zawołał. – Pływałeś już na okręcie podwodnym?

Zdezorientowany Yoshida dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że obiekt na ciężarówce to mały pojazd głębinowy.

– Takagi powiedział, że jak załadujemy to na pokład, kończymy zmianę – ciągnął doker bez jednego przedniego zęba. – Załatwmy to i chodźmy na piwo.

Yoshida wskazał ręką pojazd głębinowy.

– Jest zabezpieczony?

– Wszystko gotowe – odpowiedział drugi doker. Miał dziewiętnaście lat i pracował w porcie dopiero od kilku tygodni.

Parę metrów dalej stał krępy łysy mężczyzna i obserwował scenę przy trapie. Groźnie wygląda, pomyślał Yoshida. Nieraz brał udział w rozróbach w pobliskich portowych barach i potrafił rozpoznać, kto jest prawdziwym twardzielem, a kto tylko udaje. Ten nie udaje, ocenił.

Pomyślał o smaku zimnego piwa Sapporo, wspiął się po wysokiej drabince do kabiny dźwigu i odpalił silnik Diesla. Manipulując wprawnie dźwigniami, obrócił ramię żurawia, opuścił hak i zatrzymał go tuż nad pojazdem głębinowym. Dwaj dokerzy szybko przyczepili dwie liny i dali Yoshidzie znak, że może podnosić. Operator delikatnie przesunął dźwignię kołowrotu, gruba lina żurawia naprężyła się i zaczęła nawijać na bęben za kabiną. Yoshida uniósł wolno dwudziestoczterotonową łódź na wysokość piętnastu metrów. Zaczekał, aż przestanie się obracać, i skierował ją nad pokład rufowy „Baekje".

Nagle wyczuł, że coś jest nie tak. Jedna z lin opasujących kadłub pojazdu głębinowego została źle umocowana, rufa wysunęła się z pętli i opadła w dół. Łódź podwodna zawisła pionowo na linie biegnącej wokół dziobu. Yoshida wstrzymał oddech. Przez moment wydawało się, że biała metalowa kapsuła ustabilizuje się w powietrzu. Ale zanim Yoshida zdążył się ruszyć, rozległ się głośny trzask pękającej liny i pojazd głębinowy runął na nabrzeże. Wylądował na rufie, złożył się jak akordeon i przewrócił na bok.

Yoshida skrzywił się na myśl o awanturze, jaką zrobi mu Takagi, i wypełnianiu dokumentów ubezpieczeniowych. Na szczęście nikt nie został ranny. Yoshida zszedł na dół, żeby obejrzeć uszkodzenia. Zerknął na tajemniczego łysego mężczyznę na trapie, spodziewając się wybuchu wściekłości. Ale tamten patrzył na niego z kamienną twarzą. Tylko jego ciemne oczy zdawały się przewiercać Yoshidę na wylot.

Trzyosobowy pojazd głębinowy Shinkai miał zmiażdżoną część rufową i nie nadawał się do użytku. Wrócił do Centrum Badań i Technologii Morskich, gdzie naprawiano go przez trzy miesiące, zanim odzyskał sprawność. Dwaj dokerzy nie mieli tyle szczęścia. Choć nie zostali zwolnieni z pracy, nie pojawili się następnego dnia w porcie. Yoshida już nigdy ich nie zobaczył.

Dwadzieścia godzin później czterysta kilometrów dalej na południowy zachód amerykański odrzutowiec pasażerski wylądował w nowoczesnym Międzynarodowym Porcie Lotniczym Kansai w Osace i podkołował do budynku terminalu. Dirk wyszedł z samolotu i się przeciągnął. Miał ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu, z ulgą więc wstał z ciasnego fotela, w którym tylko dżokejowi byłoby wygodnie. Przeszedł szybko przez punkt kontroli celnej i znalazł się w zatłoczonym terminalu pełnym biznesmenów spieszących się do samolotów. Zatrzymał się na chwilę i odnalazł wzrokiem kobietę, której szukał. Jego siostra bliźniaczka o imieniu Summer miała metr osiemdziesiąt wzrostu i ognistorude włosy do ramion. Górowała nad tłumem czarnowłosych Japończyków jak latarnia morska. Na widok brata w jej perłowoszarych oczach pojawił się błysk radości. Uśmiechnęła się szeroko i przywołała go gestem.

– Witaj w Japonii – powiedziała i przytuliła Dirka. – Jaki miałeś lot?

– Czułem się jak w skrzydlatej puszce sardynek.

– Więc będzie ci wygodnie na koi w kajucie „Sea Rovera", którą ci zarezerwowałam – roześmiała się.

– Bałem się, że jeszcze cię tu nie będzie – powiedział, gdy odebrał bagaż i poszli na parking.

– Kiedy kapitan Morgan dostał od Rudiego wiadomość, że mamy przerwać badania skażenia morza wzdłuż wschodniego wybrzeża Japonii, żeby pomóc w pilnej operacji poszukiwawczej, zareagował natychmiast. Na szczęście pracowaliśmy niedaleko Sikoku, więc udało nam się przypłynąć do Osaki dziś rano.

Podobnie jak Dirk, Summer od dziecka kochała morze. Po studiach w Instytucie Scrippsa dołączyła do brata w NUMA, którą kierował teraz ich ojciec. Była równie uparta i zaradna jak jej bliźniak, ceniono ją za wiedzę i umiejętności praktyczne i wszędzie zwracała na siebie uwagę atrakcyjnym wyglądem.

Poprowadziła Dirka wzdłuż rzędu zaparkowanych samochodów i zatrzymała się przy małym pomarańczowym suzuki.

Dirk popatrzył na subkompaktowy pojazd.

– O nie, tylko nie to – powiedział ze śmiechem. – Nie zmieszczę się.

– Pożyczony od kapitanatu portu. Zaskoczy cię.

Dirk włożył swoje rzeczy do miniaturowego bagażnika, potem otworzył lewe drzwi i przygotował się do zwinięcia w kłębek na siedzeniu pasażera. Ku jego zdumieniu, wnętrze samochodziku z kierownicą po prawej stronie okazało się całkiem przestronne. Fotele były nisko, dzięki czemu nie brakowało miejsca nad głową. Summer usiadła za kierownicą, wyjechała z parkingu na drogę szybkiego ruchu Hanshin Expressway i ruszyła na północ w kierunku śródmieścia Osaki. Po dwunastu kilometrach skręciła do terminalu Portu Południowego i zatrzymała się na brzegu bocznego basenu portowego przy „Sea Roverze".

Turkusowy statek badawczy NUMA był trochę nowszą i większą wersją „Deep Endeavora". Wzrok Dirka przyciągnął lśniący jaskrawopomarańczowy pojazd głębinowy „Starfish" na pokładzie rufowym.

– Witamy na pokładzie, Dirk – zadudnił gruby głos Roberta Morgana.

Potężny brodaty kapitan „Sea Rovera" miał imponujące doświadczenie zawodowe. Dowodził w życiu wszystkim, od holownika na Missisipi po saudyjski tankowiec. Teraz miał wysoką emeryturę i pracował w NUMA z zamiłowania do podróży. Był dobrze zorganizowanym i podziwianym przez załogę szefem, który przywiązywał wagę do szczegółów.

Po ulokowaniu bagażu Dirka poszli we troje do kabiny konferencyjnej przy sterburcie, skąd przez bulaje rozciągał się widok na port w Osace. Dołączył do nich pierwszy oficer Tim Ryan, kościsty mężczyzna o niebieskich oczach. Dirk nalał sobie kawy, żeby odzyskać energię po długim locie. Morgan od razu przeszedł do rzeczy.

– Powiedz nam coś o tej pilnej operacji poszukiwawczej. Gunn nie podał nam przez telefon żadnych szczegółów.

Dirk opowiedział o wydarzeniach na Yunasce, o wydobyciu korpusu bomby z wraka 1-403 i o tym, czego się dowiedział o misji okrętu podwodnego.

– Kiedy Hiram Yaeger przeglądał dokumenty japońskiej marynarki wojennej w Archiwach Narodowych, natrafił na niemal identyczne rozkazy operacyjne dla drugiego okrętu podwodnego, 1-411. Tyle że ten miał przepłynąć Atlantyk i zaatakować Nowy Jork i Filadelfię.

– Co się z nim stało? – zapytała Summer.

– Właśnie tego musimy się dowiedzieć. Yaeger nie znalazł żadnych informacji o ostatecznym losie 1-411 poza tą, że okręt nie zjawił się w punkcie tankowania w pobliżu Singapuru i przypuszczalnie zaginął na Morzu Południowochińskim. Skontaktowałem się z St. Julienem Perlmutterem, który poszedł krok dalej i dotarł do protokołu z oficjalnego dochodzenia japońskiej marynarki wojennej. Ustalono, że 1-411 przepadł na środku Morza Wschodniochińskiego w pierwszych tygodniach czterdziestego piątego roku. Perlmutter zauważył, że te fakty zgadzają się z raportem amerykańskiego okrętu podwodnego „Swordfish" o zatopieniu dużego nieprzyjacielskiego okrętu podwodnego w tamtym rejonie. Niestety „Swordfish" został zatopiony podczas tej samej misji, więc nigdy tego w pełni nie udokumentowano. Ale podał w meldunku radiowym współrzędne.

– I my mamy odnaleźć 1-411 – podsumował Morgan.

Dirk przytaknął.

– Musimy sprawdzić, czy bomby biologiczne uległy zniszczeniu przy zatonięciu okrętu. Jeśli są nietknięte, trzeba będzie je wydobyć.

Summer popatrzyła przez bulaj na odległy wieżowiec w centrum Osaki.

– Dirk, Rudi Gunn opowiedział nam o Japońskiej Czerwonej Armii. Czy mogli wydobyć tę broń biologiczną z wraka 1-411?

– To możliwe. DHS i FBI uważają, że JCA nie ma odpowiednich środków do przeprowadzenia takiej operacji, i pewnie mają rację. Ale w końcu to tylko kwestia pieniędzy. Kto wie, jakimi funduszami dysponuje JCA lub współdziałające z nią ugrupowania terrorystyczne? Rudi zgadza się, że lepiej sprawdzić, na czym stoimy.

Zapadła cisza. Wszyscy wyobrażali sobie zabójczy ładunek broni biologicznej na dnie morza i skutki jego wydobycia przez terrorystów.

– Macie do dyspozycji najlepszy statek i najlepszą załogę NUMA- powiedział w końcu Morgan. – Wykonamy zadanie.

– Trzeba przeszukać duży obszar. Kiedy możemy wyruszyć? – zapytał Dirk.

– Musimy uzupełnić zapas paliwa. Poza tym dwaj czy trzej członkowie załogi są jeszcze na brzegu i załatwiają zaprowiantowanie. Przypuszczam, że moglibyśmy wyjść w morze za sześć godzin – odrzekł Morgan, patrząc na chronometr ścienny.

– W porządku. Zaraz podam nawigatorowi współrzędne rejonu poszukiwań.

Kiedy wyszli z kabiny konferencyjnej, Summer pociągnęła Dirka za łokieć.

– Ile cię kosztowała pomoc Perlmuttera? – spytała, znając skłonność żarłocznego historyka do kulinarnego szantażu.

– Nie tak dużo. Tylko słoik marynowanych jeżowców i butelkę osiemdziesięcioletniej sake.

– Dostałeś to wszystko w Waszyngtonie?

Dirk zrobił bezradną minę i posłał siostrze błagalne spojrzenie.

Roześmiała się.

– Mamy jeszcze sześć godzin do wyjścia w morze.

21

– Otwarcie granicy z Północą nie zapewni mi wykwalifikowanej siły roboczej – powiedział szef największego południowokoreańskiego koncernu samochodowego i zaciągnął się kubańskim cygarem.

Siedzący po drugiej stronie mahoniowego stolika Dae-jong Kang pokręcił uprzejmie głową. Młoda długonoga kelnerka przyniosła drugą kolejkę drinków. Przerwali rozmowę, kiedy stawiała przed nimi koktajle. Klub Chaebel był prywatną enklawą najbogatszych i najpotężniejszych Koreańczyków, bezpiecznym i neutralnym miejscem spotkań, gdzie przy kimchi i martini ubijano wielkie interesy. Mieścił się na setnym piętrze najwyższego budynku świata, ukończonego niedawno wieżowca International Business Center Tower w zachodniej części Seulu.

– Musisz wziąć pod uwagę niższe płace. Koszty przeszkolenia byłyby mniejsze i zwróciłyby się od razu. Moi ludzie przeanalizowali możliwości i powiedzieli mi, że mógłbym zaoszczędzić dwadzieścia milionów dolarów rocznie na samych kosztach siły roboczej, gdybyśmy mogli zatrudnić pracowników z Korei Północnej, zachowując ich obecny poziom wynagrodzenia. Mogę sobie tylko wyobrazić, jakie byłyby twoje oszczędności. Załóżmy, że zamiast rozbudowywać fabrykę w Ulsan, zbudujesz nowy zakład w północnej prowincji Yanggang. Pomyśl, jak to by poprawiło twoją konkurencyjność na światowych rynkach, nie wspominając o dostępie do konsumentów na Północy.

– To nie takie proste. Muszę się liczyć ze związkami zawodowymi i ograniczeniami budżetowymi. Nie mogę po prostu wyrzucić ludzi na bruk i zatrudnić pracowników z Północy za połowę ceny. Poza tym byłyby inne problemy, które musielibyśmy rozwiązać, gdybyśmy sprowadzili pracowników z Północy. Żaden socjalistyczny kraj nigdy nie produkował towarów najwyższej jakości.

– Krótkie przeszkolenie i kapitalistyczne wynagrodzenie szybko załatwiłoby sprawę – odparł Kang.

– Być może. Ale weź pod uwagę, że na Północy nie ma zbytu na samochody. Ten kraj to ekonomiczne dno. Przeciętny człowiek martwi się o to, co włożyć do garnka. Nie ma takich dochodów, żeby zasilić moją branżę.

– Tak jest obecnie, ale spójrz w przyszłość. Zjednoczenie naszych państw jest nieuniknione. Ci, którzy są na to przygotowani już dziś, jutro będą zbierali plony. Miałeś wizję rozpoczęcia produkcji swoich samochodów w Indiach i Stanach Zjednoczonych i teraz jesteś jednym z głównych graczy w przemyśle motoryzacyjnym. Wyobraź sobie zjednoczoną Koreę i pomóż naszej ojczyźnie awansować do światowej czołówki.

Szef koncernu samochodowego w zamyśleniu wypuścił pod sufit obłok niebieskiego dymu z cygara.

– W twoim rozumowaniu coś jest. Moi stratedzy przyjrzą się temu. Może uda się znaleźć jakiś kompromis. Ale nie bardzo mam ochotę na rozwiązywanie kwestii politycznych i załatwianie zezwoleń na Północy i Południu, żeby już teraz zaznaczyć swoją obecność na Północy – odrzekł asekurancko.

Kang odstawił swój koktajl i się uśmiechnął.

– Mam wpływy i przyjaciół w obu rządach. Mogę pomóc, kiedy nadejdzie odpowiedni moment – powiedział skromnie.

– To bardzo wspaniałomyślne z twojej strony. Jak mógłbym się zrewanżować, przyjacielu? – zapytał z wymuszonym uśmiechem jego rozmówca.

– Sprawa uchwały Zgromadzenia Narodowego o wycofaniu wojsk amerykańskich z naszego terytorium nabiera rozpędu – odparł Kang. – Twoje poparcie dla tej rezolucji byłoby bardzo pożądane.

– Incydenty z udziałem amerykańskiego personelu wojskowego bulwersują opinię publiczną, ale nie wiem, czy obawy o nasze bezpieczeństwo po ewentualnym wycofaniu sił amerykańskich nie są uzasadnione.

– Oczywiście, że nie są – skłamał Kang. – To obecność Amerykanów wzmaga wrogość Korei Północnej. Usunięcie ich wojsk umożliwi stabilizację stosunków między naszymi krajami i pozwoli na zjednoczenie.

– Naprawdę uważasz, że należy to zrobić?

– Dzięki temu możemy być bardzo bogaci, Song-woo – odrzekł Kang.

– Już jesteśmy – zaśmiał się szef koncernu samochodowego i zgasił cygaro w porcelanowej popielniczce.

Kang uścisnął na pożegnanie dłoń Song-woo i zjechał szybką windą sto pięter niżej do rozległego holu centrum biznesowego. Towarzyszący mu ochroniarz w czerni wezwał przez radio samochód i chwilę później przy krawężniku zatrzymał się czerwony bentley arnage RL. Kang usadowił się na tylnym siedzeniu i pogratulował sobie w duchu.

Sprawy układały się lepiej, niż się spodziewał. Zainscenizowane morderstwo młodej dziewczyny przez amerykańskiego lotnika wywołało oburzenie w całym kraju. Matki demonstrowały przed amerykańskimi bazami wojskowymi, studenci urządzili tłumny i hałaśliwy marsz na ambasadę Stanów Zjednoczonych. Personel administracyjny Kanga zorganizował akcję pisania listów do wielu lokalnych polityków z żądaniem wyrzucenia obcych sił zbrojnych. A naciski Kanga na kilku czołowych członków Zgromadzenia Narodowego zapoczątkowały kampanię polityczną, której prezydent nie mógł zignorować. Teraz Kang urabiał środowisko biznesmenów, które miało duży wpływ zarówno na media, jak i na Zgromadzenie Narodowe.

Przywódcy Korei Północnej odgrywali swoją rolę w spisku, nagłaśniając sprawę zjednoczenia. W geście dobrej woli zapowiadającym poprawę stosunków znieśli tymczasowo większość ograniczeń w przyjazdach na Północ. Z wielką pompą oznajmili, że wycofują z rejonu strefy zdemilitaryzowanej dywizję pancerną, nie dodali tylko, że przemieścili ją zaledwie kawałek dalej. Wbrew faktom demonstrowali pokojowe i przyjazne nastawienie w sposób, który wprawiłby w podziw szefa reklamy z Madison Avenue.

Bentley wjechał do centrum Seulu i skręcił w bramę niepozornego niskiego budynku ze szkła z małym szyldem KANG ENTERPRISES – DZIAŁ PÓŁPRZEWODNIKÓW. Luksusowe auto minęło zatłoczony parking i dojechało wąską alejką do rzeki Han-gang na tyłach budynku. Kierowca zaparkował przy prywatnej przystani, gdzie był przycumowany włoski jacht motorowy Kanga. Służący powitał swojego szefa i jego ochroniarza na pokładzie i uruchomiono silniki. Zanim właściciel wszedł do głównej kabiny, jacht odbił od brzegu i rozpoczął rejs powrotny do posiadłości Kanga.

Asystent Kanga, Kwan, skłonił się, gdy potentat wszedł do małej kabiny, która była jego biurem na pokładzie. Na koniec każdego dnia roboczego Kwan przygotowywał sprawozdania dla szefa. Robił to na pokładzie jachtu lub w posiadłości. Na stole leżał stos dwustronicowych sprawozdań, które zawierały więcej informacji niż raporty wywiadowcze dla wielu zachodnich przywódców. Kang szybko przejrzał dostarczone materiały. Było w nich wszystko – od przewidywanych kwartalnych wpływów jego firmy telekomunikacyjnej, poprzez szczegółowe meldunki o manewrach armii południowokoreańskiej, do danych personalnych polityków, którzy zdradzali żony. Informacje o działaniach wywrotowych lub pochodzące z chronionych źródeł były drukowane na specjalnym pomarańczowym papierze, który rozpuszczał się po zanurzeniu w wodzie.

Po omówieniu kilku spraw biznesowych Kang przetarł oczy.

– Jakie wieści od Tongju? – zapytał.

Kwan zbladł.

– Mamy problem ze sprzętem pływającym do operacji wydobywczej – odrzekł ostrożnie. – Japoński pojazd głębinowy, który wypożyczyliśmy, został uszkodzony podczas załadunku na „Baekje". To była wina niedbałych dokerów.

Kwan patrzył, jak na skroni Kanga nabrzmiewa żyła i zaczyna gwałtownie pulsować. Ale potentat szybko opanował gniew.

– To partactwo musi się skończyć – wycedził. – Najpierw tracimy dwóch agentów w Ameryce podczas łatwego zamachu, a teraz to. Jak długo może potrwać naprawa uszkodzeń?

– Co najmniej trzy miesiące. Shinkai odpada – odpowiedział Kwan cicho.

– Mamy terminy, których musimy dotrzymać – przypomniał z irytacją Kang. – To kwestia dni, nie miesięcy.

– Rozpocząłem już poszukiwania innego pojazdu głębinowego. Japończycy mają drugi, ale akurat jest w remoncie, a wszystkie rosyjskie operują w tej chwili na wodach zachodnich. Najwcześniej moglibyśmy mieć ukraiński, który jest teraz na Oceanie Indyjskim. Ale byłby na miejscu dopiero za trzy tygodnie.

– To za późno – mruknął Kang. – Sprawa rezolucji Zgromadzenia Narodowego nabiera takiego tempa, że głosowanie odbędzie się w ciągu kilku tygodni. Musimy zadziałać wcześniej. Nie muszę ci przypominać, że mamy uderzyć podczas szczytu G-8 – dodał z gniewnym błyskiem w oczach.

Zapadła krępująca cisza. W końcu Kwan odważył się odezwać.

– Jest jeszcze jedna możliwość. Na japońskich wodach operuje amerykański statek badawczy z pojazdem głębinowym na pokładzie. Udało mi się go dziś zlokalizować w Osace, gdzie brał paliwo. To jednostka pływająca NUMA przystosowana do operacji wydobywczych na dużych głębokościach.

– Znowu NUMA? – zapytał Kang, rozmyślając o udanych przygotowaniach do realizacji projektu i potencjalnym ryzyku opóźnienia. W końcu skinął głową. – Musimy jak najszybciej rozpocząć operację wydobywczą. Zdobądź amerykański pojazd głębinowy, ale po cichu i bez żadnego incydentu.

– Tongju to załatwi – zapewnił Kwan. – Będzie postępował według pańskich instrukcji. Nie zawiedzie nas.

– Dopilnuj tego – polecił Kang, świdrując Kwana groźnym spojrzeniem ciemnych oczu.

22

Dwumetrowe spienione fale napierały na „Sea Rovera", pokład kołysał się wraz z ruchem niespokojnego morza. Prąd wysokiego ciśnienia oddalał się od Morza Wschodniochińskiego i kapitan Morgan zauważył z zadowoleniem, że silny południowy wiatr osłabł, odkąd poprzedniej nocy wpłynęli na wody na południowy wschód od Japonii. Morgan patrzył z mostka, jak wokół statku badawczego powoli wstaje szary świt. Na wznoszącym się i opadającym dziobie dostrzegł samotną postać. Stała przy relingu i wpatrywała się w horyzont. Nad postawionym kołnierzem granatowego sztormiaka powiewała na wietrze grzywa czarnych włosów.

Dirk oddychał głęboko morskim powietrzem i czuł na języku słoną wilgoć. Ocean zawsze dodawał mu energii. Bezmiar wody uspokajał go i pozwalał jasno myśleć. Dirk nie nadawał się do pracy za biurkiem. Był uzależniony od otwartej przestrzeni, rozkwitał dzięki temu, co oferowała mu Matka Natura.

Przyjrzał się parze mew, które krążyły leniwie nad statkiem w poszukiwaniu śniadania, potem poszedł w kierunku rufy i wspiął się na mostek. Kiedy wszedł do sterowni, Morgan podał mu kubek parującej kawy.

– Wcześnie wstałeś – zagrzmiał kapitan, uśmiechając się szeroko.

– Nie chciałem stracić ani chwili dobrej zabawy – odparł Dirk i wypił duży łyk kawy. – Obliczyłem, że będziemy blisko obszaru poszukiwań tuż po świcie.

– Jesteśmy już niedaleko – potwierdził Morgan. – Około czterdziestu minut drogi od podanej przez „Swordfisha" pozycji zatopienia japońskiego okrętu podwodnego.

– Jaka tu jest głębokość?

Młody sternik w niebieskim kombinezonie popatrzył na głębokościomierz.

– Dwieście osiemdziesiąt metrów – oznajmił.

– W sam raz dla AUV-a – stwierdził Dirk.

Morgan wyszczerzył zęby.

– Powiem Summer, żeby przygotowała Audry.

Audry był wariantem AUV-a – samodzielnego pojazdu podwodnego. Naukowcy NUMA, którzy go zbudowali, nadali mu nazwę „samodzielny pojazd podwodny do pozyskiwania danych", w skrócie Audry. Pojazd był cudem techniki. Miał kształt torpedy i własny napęd akumulatorowy, co eliminowało konieczność holowania go na długim i niewygodnym kablu. Audry wyposażono w sonar burtowy, magnetometr i sondę do badania podpowierzchniowego profilu dna morskiego. Połączone sensory umożliwiały sporządzanie sejsmicznej mapy podwodnej oraz wykrywanie obiektów i anomalii. Pojazd mógł sunąć nad dnem morskim na głębokości tysiąca pięciuset metrów.

Kiedy „Sea Rover" zbliżył się do obszaru poszukiwań, Dirk pomógł Summer wprowadzić współrzędne do komputera nawigacyjnego Audry.

– Użyjemy tylko sonaru, żebyśmy mogli prowadzić poszukiwania w szerszym zakresie – powiedział Dirk. – Jeśli 1-411 leży na dnie, powinniśmy go zobaczyć.

– Jaki kwadrat poszukiwań? – zapytała Summer, gdy wpisała polecenia do laptopa.

– Mamy tylko przybliżony namiar ze „Swordfisha", więc pewnie będziemy musieli sprawdzić spory teren. Ustawmy na początek kwadrat o boku pięciu mil.

– To jest w zasięgu systemu przekazu danych. Sprawdzę szybko system, potem powinniśmy być gotowi do wodowania.

Kiedy oprogramowanie Audry zostało na nowo skonfigurowane, „Sea Rover" wyrzucił za burtę dwa urządzenia nadawczo-odbiorcze. Umieścił je na obu krańcach kwadratu poszukiwań. Miały wbudowane odbiorniki GPS i służyły do przekazywania informacji nawigacyjnych do Audry, co umożliwiało pojazdowi pływanie według wzorca tam i z powrotem nad dnem morza. Audry wysyłała do nich w regularnych odstępach czasu wyniki poszukiwań sonarowych.

– Wciągarka gotowa! – krzyknął członek załogi.

Dirk uniósł kciuk. On i Summer obserwowali, jak dźwig podnosi cytrynowy pojazd badawczy o długości prawie dwóch i pół metra ze stojaka na pokładzie rufowym i opuszcza ponad relingiem za burtę. Spieniona woda za rufą Audry zasygnalizowała, że mała śruba pojazdu wiruje. Odczepiono uchwyty wciągarki i cytrynowa torpeda wystartowała jak koń wyścigowy z bramki na torze w Santa Anita. Pojazd przepłynął wzdłuż „Sea Rovera", zanurzył się i zniknął w głębinach.

– Audry jest szybki – zauważył Dirk.

– Po ostatnich modyfikacjach może prowadzić badania z prędkością dziewięciu węzłów.

– Przy takim tempie może mi nie wystarczyć czasu na ulubioną część poszukiwań.

– To znaczy? – spytała Summer z zaciekawioną miną.

Dirk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Na piwo i kanapkę z masłem orzechowym w oczekiwaniu na wyniki.

Kiedy Audry pływał tam i z powrotem po starannie wyznaczonych niewidocznych liniach trzydzieści metrów nad dnem morza, Summer monitorowała ruch pojazdu na ekranie komputera. W dwudziestominutowych odstępach na statek docierały dane cyfrowe przekazywane bezprzewodowo. Po elektronicznym przetworzeniu jednostek danych binarnych powstawał graficzny obraz sonarowy. Dirk i Summer na zmianę obserwowali widok dna morskiego i szukali wzrokiem kształtów, które mogły oznaczać wrak okrętu.

– To wygląda jak pizza pepperoni – zauważył Dirk, patrząc na podwodne głazy o dziwnych kształtach, które rzucały okrągłe cienie na płaskie podłoże.

Summer pokręciła głową.

– Nie mów, że znów jesteś głodny.

– Ja nie, ale założę się, że Audry jest. Na jak długo wystarczają mu akumulatory?

– Przy dużej prędkości tylko na osiem godzin. Choć nigdy nie przekraczaliśmy siedmiu, żeby mieć pewność, że zdoła się wynurzyć – odrzekła

Summer zerknęła na zegarek. – Teraz jest w wodzie od około sześciu godzin, więc w ciągu najbliższej godziny będziemy musieli przywołać go z powrotem na wymianę akumulatorów.

Na ekranie komputera pojawił się komunikat o przyjęciu ostatniego przekazu danych.

– Jeszcze tylko jedna transmisja i koniec pierwszej części poszukiwań. – Dirk wstał ze swojego miejsca przy konsoli komputerowej i się przeciągnął. – Wyznaczę drugi kwadrat. Możesz się przyjrzeć następnym danym?

– Jasne, po prostu znajdę je dla ciebie – zażartowała Summer, usiadła na jego miejscu i wpisała do komputera serię poleceń. Na monitorze pojawił się nowy obraz. Wzdłuż ekranu przesuwał się widok pięciusetmetrowego odcinka dna morskiego. Przypominał drogę przez pustynię z lotu ptaka. Summer zmieniła odcień złocistego tła, tak żeby każda skała na dnie rzucała brązowy cień. Wpatrywała się uważnie w monotonny widok. Nagle w prawej górnej części ekranu pojawiła się ciemna smuga. Rosła. Summer zdała sobie sprawę, że to cień jakiegoś długiego cylindrycznego obiektu.

– Słowo daję, jest! – pisnęła, zaskoczona brzmieniem własnego głosu.

Wokół niej zebrał się mały tłum. Odtworzyła obraz kilka razy w zwolnionym tempie. Sylwetka okrętu podwodnego była wyraźnie widoczna. Obraz zanikał przy jednym końcu kadłuba, ale Summer oceniła jego długość na ponad sto metrów.

– Wygląda na okręt podwodny, i to duży – powiedziała.

– To nasze maleństwo – stwierdził Dirk z przekonaniem. – Wygląda dokładnie jak zdjęcie 1-403, które zeskanowaliśmy.

– Dobra robota, Summer – pochwalił Morgan.

– Dzięki, kapitanie, ale to zasługa Audry. Lepiej wciągnijmy go na pokład, zanim dopłynie do Chin.

Summer wpisała do komputera nowe polecenia i do pojazdu podwodnego dotarł sygnał. Chwilę później Audry zakończył poszukiwania i wynurzył się ćwierć mili od „Sea Rovera". Summer, Dirk i Morgan patrzyli, jak ekipa techniczna w gumowym pontonie podpływa do Audry i bierze go na hol. Ekipa wróciła wolno do statku badawczego, gdzie dźwig wyciągnął Audry z wody i umieścił na stojaku na pokładzie rufowym.

Kiedy wyławiano drugi przekaźnik sygnałów, Dirk podziwiał duży statek specjalny, który mijał ich wolno w odległości mili. Nad wysokim pokładem dziobowym łopotała japońska bandera.

Morgan zauważył spojrzenie Dirka.

– Statek do układania kabli – powiedział. – Wypłynął za nami z Wewnętrznego Morza Japońskiego.

– Piękny – odrzekł Dirk. – Nie sprawia wrażenia, żeby się spieszył.

– Widocznie pracuje na dniówki – roześmiał się Morgan i odwrócił, żeby sprawdzić zabezpieczenie przekaźników na pokładzie.

– Być może – uśmiechnął się Dirk, ale w zakamarkach jego umysłu odezwał się daleki sygnał alarmowy. Pozbył się niepokoju i skoncentrował myśli na czekającym go zadaniu. Nadszedł czas przyjrzeć się 1-411. Osobiście i dokładnie.

23

Załoga „Sea Rovera" rozpoczęła przygotowania do zbadania podwodnego obiektu. Kapitan Morgan zatoczył krąg i ustawił statek dokładnie nad celem, wykorzystując współrzędne GPS dostarczone przez Audry. Uruchomiono sterowane komputerowo pędniki boczne, które utrzymywały „Sea Rovera" w miejscu mimo znoszącego go prądu morskiego i wiatru.

Na pokładzie rufowym Dirk, Summer i pierwszy oficer Ryan przeprowadzili kontrolę przedzanurzeniową „Starfisha". Supernowoczesny pojazd podwodny zaprojektowany do badań naukowych na dużych głębokościach mógł operować dwa tysiące metrów pod powierzchnią morza. Przypominał wielką przezroczystą kulę ułożoną na wózku widłowym. Akrylowa kopuła dwuosobowego kokpitu, która zapewniała panoramiczny widok morza, miała grubość piętnastu centymetrów. Kabinę wypełniały sensory, aparaty fotograficzne, kamery i urządzenia sterownicze. Za kopułą i pod nią zamontowano cztery zespoły przestawnych pędników, dzięki którym pojazd miał dużą manewrowość. Dwa przegubowe ramiona manipulatorów po obu stronach kabiny służyły do pobierania próbek i obsługi aparatury analizującej dane. Ponieważ prawe ramię było większe niż lewe, pojazd poruszający się na dnie morza wyglądał jak krab. Summer spojrzała na ostatnią pozycję na liście kontrolnej.

– To chyba wszystko. Jesteś gotowy?

Dirk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Pod warunkiem, że będę prowadził.

Wcisnęli się przez właz do małego kokpitu. Choć w środku było ciasno, siedzieli wygodnie w wyściełanych fotelach kapitańskich. Dirk założył na głowę słuchawki z mikrofonem.

– Tu „Starfish" – powiedział do pierwszego oficera, żeby sprawdzić łączność.

– Przygotujcie się do wodowania – zabrzmiał w słuchawkach głos Ryana.

Dźwig w górze nawinął na bęben grubą linę przewleczoną przez dwa ucha pojazdu i uniósł go w powietrze. „Starfish" zawisł metr nad pokładem. Ryan wcisnął przycisk na bocznej konsoli i dwie części pokładu rozsunęły się na rolkach w kierunku burt. W dole ukazało się jasnozielone morze. Ryan wcisnął inny włącznik i pod wodą rozbłysły reflektory umieszczone wzdłuż krawędzi dużego basenu wodującego w dnie „Sea Rovera". Wielka ryba zaskoczona nagłym blaskiem umknęła z dziwnej dziury w kadłubie statku. Pomarańczowy pojazd opuszczono powoli do wody. Kiedy Dirk zameldował, że wszystkie systemy „Starfisha" działają, odczepiono linę dźwigu.

– Lina odczepiona – oznajmił przez radio Ryan. – Możecie odpływać. Pomyślnych łowów.

– Dzięki za zrzut – odpowiedział Dirk. – Zatrąbię, jak wrócimy ze sklepu.

Po raz ostatni sprawdził pędniki, a Summer otworzyła zawór zbiornika balastowego i komorę wypełniła słona woda. Pojazd zaczął wolno opadać w głębiny.

Woda stopniowo zmieniła barwę z jasnozielonej na brunatną, a potem na czarną. Summer włączyła baterię mocnych reflektorów ksenonowych. Zanurzenie na głębokość trzystu metrów miało trwać prawie piętnaście minut. Mimo niskiej temperatury na zewnątrz w kabinie wkrótce zrobiło się za ciepło. Nagrzewały ją pracujące urządzenia elektroniczne. Summer włączyła klimatyzację. Dla zabicia czasu Dirk przypomniał kilka starych dowcipów Jacka Dahlgrena, a Summer opowiedziała bratu o badaniach skażenia morza wzdłuż wschodniego wybrzeża Japonii.

Na głębokości dwustu siedemdziesięciu metrów zaczęła manipulować regulatorem wyporności, żeby spowolnić opadanie i uniknąć uderzenia o dno. Widoczność się poprawiła i wkrótce Dirk zobaczył w dole wyłaniający się z mroku znajomy kształt.

– Jest. Dokładnie pod nami.

Czarny kiosk wielkiego okrętu podwodnego sterczał w górę jak miniaturowy wieżowiec. „Starfish" zawisł nad śródokręciem 1-411. Tak jak 1-403, ten okręt również spoczywał na dnie prawie pionowo, przechylony o zaledwie piętnaście stopni. Było na nim o wiele mniej narośli niż na 1-403, wyglądał więc, jakby zatonął kilka miesięcy temu, a nie przed wielu laty. Dirk uruchomił pędniki i cofnął „Starfisha". Summer wyregulowała wyporność tak, żeby pozostali na głębokości dwustu dziewięćdziesięciu metrów, na poziomie pokładu okrętu podwodnego.

– Ależ ogromny! – wykrzyknęła, ogarnąwszy wzrokiem potężny kadłub.

Nawet w świetle reflektorów „Starfisha" widziała tylko część okrętu.

– Znacznie większy niż zwykły U-Boot z czasów II wojny światowej – odrzekł Dirk. – Zobaczmy, gdzie dostał.

Manewrując pędnikami, popłynął wzdłuż sterburty tuż nad zaokrągloną krawędzią pokładu. Kiedy okrążał rufę, Summer wskazała dwie olbrzymie mosiężne śruby wystające z mulistego dna. Popłynęli wzdłuż lewej burty w stronę dziobu. Po około piętnastu metrach zobaczyli wielką wyrwę w kadłubie.

– Trafienie torpedą numer jeden – zawołał Dirk.

Ustawił „Starfisha" tak, żeby reflektory oświetliły nieregularną dziurę. Otwór przypominał rozwartą paszczę rekina o stalowych zębach. Skręcili i ruszyli dalej. Po dziesięciu metrach trafili na drugą wyrwę.

– Trafienie torpedą numer dwa – powiedział Dirk.

Ta dziura była znacznie wyżej, na krawędzi pokładu, jakby okręt został trafiony z góry.

– Masz rację, to musi być trafienie drugą torpedą – przyznała Summer. – Rufa opadła po pierwszym trafieniu, dziób odchylił się w górę i wtedy dostali drugi raz.

– Załoga „Swordfisha" nieźle strzelała. Musieli zaskoczyć Japończyka w nocy, kiedy płynął na powierzchni.

Summer wskazała duży tunel biegnący wzdłuż pokładu rufowego do kiosku.

– To hangar? – zapytała.

– Tak. Wygląda na to, że rozerwała go eksplozja – odparł Dirk i skierował pojazd w stronę otworu. Brakowało około sześciu metrów tunelu. W świetle reflektorów zobaczyli środek hangaru. Na tylnej ścianie wisiało trójłopatowe śmigło. Dirk zwiększył obroty pędników, skręcił i minął kiosk z kilkoma nienaruszonymi platformami artyleryjskimi. Dotarli nad pokładem do dziobu i zatrzymali się nad ogromnym sterem głębokości, który wystawał z okrętu niczym wielkie skrzydło.

– Koniec plenerowej części wycieczki – powiedział Dirk. – Sprawdźmy ładunek.

– Najpierw zameldujmy się na górze. – Summer założyła słuchawki z mikrofonem i wcisnęła przycisk nadajnika. – „Sea Rover", tu „Starfish". Znaleźliśmy zająca wielkanocnego i ruszamy na poszukiwanie pisanek.

– Przyjąłem – odpowiedział Ryan. – Uważajcie na koszyk.

– Chyba bardziej boi się o swój pojazd niż o nas – stwierdził Dirk.

Summer pokręciła głową.

– Typowy facet. Ma emocjonalny stosunek do mechanicznych zabawek.

– Nie rozumiem, o co ci chodzi – zażartował Dirk. Skierował „Starfisha" nad dziób okrętu podwodnego i popatrzył uważnie na pokład. Po kilku minutach dostrzegł to, czego szukał. – Widzę właz do górnej torpedowni. Tam powinna być broń biologiczna. Tak było na 1-403.

Podpłynął do włazu, posadził „Starfisha" na pokładzie 1-411 i wyłączył pędniki.

– Jak z twoimi umiejętnościami włamywaczki? – zapytał siostrę.

W przeciwieństwie do 1-403, tu właz dziobowy był szczelnie zamknięty i zaryglowany kołem. Summer przesunęła joystick ukryty w podłokietniku fotela, uruchamiając prawy manipulator hydrauliczny. Przegubowe ramię wyprostowało się na całą długość. Summer krótkimi ruchami sterownika opuściła je wolno w kierunku włazu. Z chirurgiczną precyzją rozwarła chwytak i zacisnęła na kole ryglującym.

– Dobra robota – pochwalił Dirk.

– Żeby tylko się otworzył – odparła. Poruszyła drugą dźwigienką i mechaniczna ręka zaczęła się obracać. Oboje przywarli twarzami do kopuły kabiny i patrzyli, czy koło ryglujące ustąpi. Niestety, nawet nie drgnęło. Summer spróbowała kilka razy w lewo i w prawo. Bez skutku. – To tyle, jeśli chodzi o mój hydrauliczny wytrych – mruknęła.

– Nie puszczaj koła – powiedział Dirk. – Spróbujemy je pociągnąć.

Uruchomił pędniki, uniósł „Starfisha" z pokładu i dał całą wstecz. Koło ryglujące nie puściło, zaczął więc przesuwać pojazd w przód i w tył, próbując odryglować właz szarpnięciami.

– Urwiesz manipulator – ostrzegła Summer.

Dirk nie rezygnował. Przy następnym pociągnięciu zauważył, że koło nieznacznie się poruszyło. Kolejne szarpnięcie przesunęło je o ćwierć obrotu.

– Niech wie, kto tu jest szefem – powiedziała Summer.

Dirk się uśmiechnął.

– Tylko nie mów Ryanowi, że jego zabawka ma teraz prawe ramię dłuższe niż przedtem.

Zawiśli nad włazem i Summer przy użyciu manipulatora szybko odkręciła koło ryglujące. Potem Dirk cofnął „Starfisha" i metalowe ramię w końcu uniosło właz. Wrócili nad otwór i zajrzeli do środka. Ale zobaczyli tylko ciemność.

– To robota dla „Snoopy'ego" – powiedziała Summer. – Ty sterujesz.

Dirk wyjął laptop sterujący i włączył zasilanie. Błysnął rząd zielonych diod.

– Gotowe – mruknął i uruchomił przyciskiem miniaturowe pędniki.

Z zewnętrznego uchwytu pod kokpitem wystartował mały ROV – zdalnie sterowany pojazd podwodny. Miał wielkość nesesera i był po prostu pływającą kamerą wideo na uwięzi, zaopatrzoną w elektryczne pędniki. Mógł penetrować ciasne przestrzenie i nadawał się idealnie do badania zakamarków wraka.

Summer obserwowała, jak „Snoopy" pojawia się w polu widzenia i wpływa do otwartego włazu wśród pęcherzyków powietrza. Dirk wcisnął inny przycisk i na kolorowym monitorze ukazał się obraz z kamery. Patrząc na ekran, skierował pojazd do znajomej już torpedowni. „Snoopy" minął pięć dużych torped na stojakach. Zatoczył krąg i kamera pokazała ten sam widok przy drugiej burcie. 1-411 najwyraźniej nie spodziewał się walki, kiedy zaskoczył go „Swordfish".

Ale Dirka nie interesowały torpedy. Poprowadził ROV-a w głąb torpedowni i zaczął ją metodycznie przeszukiwać od burty do burty w kierunku rufy.

– Ani śladu bomb i ich skrzyń – powiedział, kiedy skończył. – Ale mogą być niżej, w drugiej torpedowni.

– Możesz tam wprowadzić „Snoopy'ego"? – spytała Summer.

– W pokładzie jest luk załadunkowy, ale wątpię, żeby „Snoopy" zdołał go otworzyć. Muszę wymyślić inną drogę.

Przyjrzał się torpedowni okiem obiektywu kamery ROV-a i zauważył właz do kwater podoficerów. Przejście było otwarte. Wprowadził tam pojazd. Summer wskazała róg ekranu.

– Tam jest drabinka.

Dirk skierował ROV-a wokół masy szczątków do otwartego włazu w pokładzie. „Snoopy" opadł w dół i wpłynął do drugiej torpedowni poziom niżej. Była trochę mniejsza od górnej, bo przestrzeń ograniczało zwężenie kadłuba, ale wyglądała identycznie. Tu też leżał komplet dziesięciu torped typu 95. Choć kabel zasilający ROV-a rozwinął się prawie do końca, Dirk ostrożnie poprowadził pojazd wokół torpedowni. Kamera nie pokazała nic poza torpedami.

Summer z rozczarowaniem pokręciła głową.

– Wygląda na to, że nie będzie pisanek.

24

Dirk ostrożnie skierował ROV-a z powrotem do „Starfisha" i zaczął pogwizdywać standard Stephena Fostera Swanee River. Summer popatrzyła na niego.

– Wydajesz się bardzo zadowolony – zauważyła.

– Owszem. Wprawdzie nie wiemy, gdzie są bomby, siostrzyczko, ale wiemy, gdzie ich nie ma. Ja trzymałbym jajka blisko kury.

Summer zastanawiała się chwilę, a potem rzekła z uśmiechem:

– W hangarze przy samolotach?

– Zgadza się – przytaknął Dirk. – A „Swordfish" był na tyle uprzejmy, że zostawił nam otwarte drzwi.

Gdy „Snoopy" został bezpiecznie ulokowany w swoim uchwycie, Dirk włączył napęd i popłynął wzdłuż pokładu okrętu do otworu po drugiej torpedzie. Dziura była wystarczająco duża, żeby zmieścił się w niej „Starfish", ale trzyipółmetrowa średnica hangaru okazała się za mała. Dirk przyjrzał się wyrwie w hangarze i wpłynął do otworu. Wybuch rozerwał pokład i powstały dziury prowadzące w głąb okrętu. Dirk powoli opuszczał „Starfisha", dopóki nie znalazł za krawędzią otworu odpowiednio dużej i mocnej powierzchni, która mogła utrzymać pojazd głębinowy. Kątem oka dostrzegł, że śmigło, które widzieli wcześniej, wisi na prawo od niego. Delikatnie dotknął płozami twardego pokładu, posadził „Starfisha" i wyłączył napęd.

W kabinie zapadła cisza. Spojrzeli w głąb hangaru. Ciągnął się przed nimi jak tunel. Nagle rozległ się przytłumiony metaliczny dźwięk.

– Śmigło! – krzyknęła Summer, wskazując w prawo.

Uchwyt podtrzymujący zapasowe śmigło do bombowca Seiran dawno skorodował w słonej wodzie, ale nie rozpadł się przez sześćdziesiąt lat. Puścił dopiero pod naporem wody wzburzonej pędnikami „Starfisha". Kiedy pękł, ciężkie stalowe śmigło opadło na pokład i wylądowało pionowo na dwóch łopatach.

Patrzyli z bezradną fascynacją, jak się przewraca i trzecia łopata mija kopułę kokpitu centymetry od twarzy Summer. Śmigło zdawało się poruszać w zwolnionym tempie, bo hamował je opór wody. Rozległ się drugi metaliczny dźwięk, kiedy uderzyło w prawy manipulator pojazdu i przygniotło przednie końce płóz. Z pokładu uniosła się chmura brązowego osadu, przesłaniając na chwilę widok. Gdy woda znów zrobiła się przejrzysta, Summer zobaczyła przed sobą pionową strużkę ciemnego płynu, jakby „Starfish" krwawił.

– Jesteśmy uziemieni – wykrztusiła, patrząc na śmigło przygniatające płozy.

– Sprawdź prawy manipulator. Jeśli działa, spróbuj podnieść łopatę śmigła, a ja postaram się cofnąć „Starfisha" – polecił Dirk i włączył napęd.

Summer chwyciła joystick i pociągnęła do siebie, żeby unieść metalowe ramię. Zaczęło się podnosić, potem opadło bezwładnie. Poruszyła joystickiem kilka razy w przód i w tył, ale nie było żadnej reakcji.

– Niedobrze – powiedziała spokojnie. – Łopata śmigła musiała przeciąć przewody hydrauliczne. Prawe ramię nadaje się tylko do amputacji.

– To musiał być ten płyn, który widzieliśmy – odparł Dirk. – Sprawdź lewy manipulator.

Summer przesunęła drugi joystick i uruchomiła siłowniki lewego ramienia. Próbowała wyprostować manipulator i sięgnąć do leżącego śmigła. Ale lewe ramię było krótsze i miało ograniczoną zdolność manewrowania. Po kilku minutach Summer zdołała w końcu chwycić krawędź łopaty śmigła.

– Trzymam je, ale pod niewygodnym kątem – powiedziała. – Nie wiem, czy zdołam je podnieść.

Jej obawy się potwierdziły. Śmigło ani drgnęło. Spróbowała kilka razy, ale bez skutku.

– Chyba będziemy musieli wyrwać się stąd siłą – wycedził Dirk przez zaciśnięte zęby.

Dał pełną moc i spróbował unieść „Starfisha". Silniki buczały i wibrowały gwałtownie, ale ciężar śmigła okazał się za duży. Pojazd stał w miejscu, pędniki mełły wściekle wodę, wokół rosła chmura osadu. Dirk zmieniał ciąg naprzód i wstecz, ale nic nie zdziałał. Po kilku nieudanych próbach uwolnienia „Starfisha" wyłączył napęd i zaczekał, aż brązowa chmura opadnie.

– Jeśli będę dalej próbował, wyczerpię akumulatory – powiedział zniechęcony. – Nie mamy wystarczającego ciągu, żeby wydobyć się spod śmigła.

Summer wiedziała, że jej brat gorączkowo myśli. Nie po raz pierwszy utknęła z Dirkiem pod wodą i jego obecność ją uspokajała. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej omal nie zginęli w pobliżu raf Navidad Bank, kiedy potężny huragan zepchnął ich podwodną bazę badawczą do wąwozu na dnie morza. Przed powolną śmiercią z braku tlenu uratowali ich w ostatniej chwili ojciec i Al Giordino. Ale teraz obaj byli tysiąc mil morskich stąd.

Z mroku zaczęły szeptać głosy przeszłości. Martwa załoga 1-411 zdawała się wołać do Dirka i Summer, żeby dołączyli do niej w zimnej, mokrej mogile trzysta metrów pod powierzchnią morza. Cichy okręt podwodny sprawiał makabryczne wrażenie. Summer przechodziły ciarki po plecach. Wzburzona woda wokół nich uspokoiła się i znów mogli spojrzeć w głąb hangaru. Summer nie mogła się uwolnić od myśli, że są w stalowym grobowcu dzielnych marynarzy cesarskiej floty. W końcu zdołała się pozbyć upiornych wizji i skoncentrować na obecnej sytuacji.

– Ile czasu nam zostało? – spytała.

Dirk zerknął na rząd wskaźników obok siebie.

– Wszystko będzie dobrze, dopóki nie siądą akumulatory i nie przestaną działać oczyszczacze powietrza. Za trzy godziny nie będziemy mieli światła, za cztery zabraknie nam tlenu. Lepiej skontaktujmy się z „Sea Roverem".

Summer włączyła radio i wywołała Ryana, ale odpowiedziała jej cisza. Po kilku próbach w jej słuchawkach rozległ się niewyraźny głos pierwszego oficera.

– „Starfish, tu „Sea Rover". Nie słyszymy was. Powtórzcie. Odbiór.

– Nasz sygnał najwyraźniej blokują grodzie okrętu – powiedział Dirk. – My ich słyszymy, ale oni nas nie.

– Będę próbowała dalej, może coś złapią.

Summer nadawała przez dziesięć minut. Mówiła głośno i wyraźnie, ale wciąż odbierała tę samą odpowiedź Ryana.

– To na nic. Nie słyszą nas. Jesteśmy zdani na siebie – stwierdziła w końcu z rezygnacją.

Dirk zaczął wyłączać wszystkie niepotrzebne urządzenia elektroniczne, żeby oszczędzać akumulatory. Sięgnął do wyłącznika zasilania „Snoopy'ego" i się zawahał.

– Co ty na to, żebyśmy wzięli „Snoopy'ego" na spacer?

– Wpłynęliśmy tu, żeby zbadać hangar, więc możemy dokończyć robotę. Jeszcze nie ustaliliśmy, czy na pokładzie jest broń biologiczna, ani nie znaleźliśmy dowodu, że ktoś ją zabrał.

– Właśnie – odrzekł Dirk i uruchomił napęd ROV-a. Uwolnił mały pojazd z uchwytu, przeprowadził nad leżącym śmigłem i uniósł na wysokość wzroku tuż przed „Starfishem". Na wprost, w kierunku kiosku okrętu, ciągnął się długi, ciemny hangar. Dirk skierował tam „Snoopy'ego".

Oboje przenieśli wzrok z oświetlonego ROV-a za kopułą kokpitu na monitor. Obserwowali obraz z kamery „Snoopy'ego", gdy oddalał się od „Starfisha". Początkowo hangar wydawał się pusty, ale kiedy „Snoopy" wpłynął głębiej, zaczęły się pojawiać obiekty pokryte mułem.

– Zapasowy silnik do samolotu – powiedział Dirk na widok długiego metalowego bloku.

Summer wskazała na ekranie szafki wystające ze ścian hangaru.

– Założę się, że są tam narzędzia i części zamienne.

– Gdzieś na pewno jest podnośnik – dodał z żalem Dirk, wiedząc, że nie będą mogli wykorzystać żadnego narzędzia do uwolnienia się z pułapki.

W polu widzenia ukazały się wiszące metalowe płaty. Dirk rozpoznał usterzenie pionowe i poziome samolotu. Skierował „Snoopy'ego" w bok i zobaczyli, że to opuszczony ogon hydroplanu Aichi M6A1 Seiran.

– O kurczę – mruknęła Summer, zaskoczona wielkością i dobrym stanem dwumiejscowego bombowca. – Nie do wiary, że zmieścił się tu taki samolot.

Dirk poprowadził „Snoopy'ego" wzdłuż hydroplanu, żeby przyjrzeć się maszynie. Skrzydła były umocowane do kadłuba, ale złożone w kierunku ogona jak u kaczki. Pod warstwą mułu widniały czerwone japońskie oznaczenia wymalowane na ich końcach.

– Zadziwiające, że samoloty mogły operować z okrętu podwodnego -powiedziała Summer.

– Wytaczali kadłub z hangaru na pokład dziobowy, podnosili ogon, montowali skrzydła i pływaki i wystrzeliwali hydroplan z katapulty. Doświadczonej czteroosobowej ekipie zajmowało to niecałe pół godziny.

– Całe szczęście, że okręty typu Sen toku nie pojawiły się wcześniej – odrzekła Summer.

Dirk skierował „Snoopy'ego" do dalszej części hangaru. Kiedy ROV mijał kadłub samolotu, kamera pokazała dwa wielkie pływaki przypięte do drewnianych palet na pokładzie. Strumień wody za pędnikami „Snoopy'ego" poderwał warstwę mułu z jednego pływaka. Zobaczyli zielony wierzch i szary spód. Takie same barwy ochronne miały skrzydła i kadłub.

Za pływakami ciągnęła się pusta przestrzeń. ROV wpłynął do oddzielnego pomieszczenia. Prowadzony wprawną ręką Dirka „Snoopy" – zgodnie ze swoją nazwą – badał każdy obiekt niczym pies gończy. Z ciemności wyłoniły się stojaki z torpedami lotniczymi. Na każdym leżały cztery sztuki. Ważyły po pięćset dziewięćdziesiąt kilogramów i były dużo mniejsze od masywnych torped, które spoczywały pod pokładem.

Dirk i Summer wpatrywali się w monitor, szukając wzrokiem dodatkowej amunicji. Bez skutku. Dirk odwrócił głowę i zauważył, że Summer zerka na zegarek. Czas uciekał.

– Szukamy dalej – powiedział, starając się nie myśleć o nieuniknionym. – Tu powinien być przynajmniej jeszcze jeden samolot.

ROV wpłynął do następnej części hangaru. Po chwili ukazał się ogon i kadłub drugiego kompletnego seirana ze złożonymi skrzydłami. Dalej stały pływaki przypięte linami do pokładu. Na ścianach wisiały szafki narzędziowe, za nimi było pusto. W końcu „Snoopy" uderzył w ogromny okrągły właz, który prowadził na pokład dziobowy.

– To wszystko – stwierdził ponuro Dirk. – Zbadaliśmy cały hangar. Nie ma tu żadnych bomb. Tylko torpedy.

Summer przez chwilę zagryzała wargi.

– Nigdzie nie było śladów wtargnięcia do wraku. Mułu też nikt ostatnio nie poruszył. Może bomby zniszczył wybuch torpedy?

– Możliwe – odparł Dirk. – Ale jest tu jeszcze jedno pomieszczenie, do którego możemy zajrzeć.

Skierował „Snoopy'ego" z powrotem do „Starfisha", zwijając wiszący luźno kabel zasilający. Dirk przeklinał w duchu ich pecha. Był zły, że nie znaleźli bomb. Kiedy ROV minął kadłub drugiego samolotu i zbliżył się do pływaków pierwszego, Summer wbiła wzrok w monitor.

– Zaczekaj chwilę – powiedziała do brata.

Dirk zatrzymał ROV-a.

– Co jest?

– Przyjrzyj się tym pływakom. Widzisz coś dziwnego?

Dirk patrzył chwilę na ekran, potem pokręcił głową.

– Tamte na końcu hangaru są przyczepione bezpośrednio do pokładu, a te do palet – wyjaśniła Summer.

Dirk spojrzał na monitor i zmarszczył brwi. Pływaki stały na drewnianych platformach wysokości około sześćdziesięciu centymetrów. Skierował ROV-a wzdłuż podstawy jednego pływaka, potem unieruchomił pojazd obok palety. Obrócił go i na kilka sekund dał pełną moc, żeby pędniki usunęły osad. Odwrócił ROV-a z powrotem i zaczekał, aż opadnie chmura mułu. Po chwili zobaczyli odsłonięty fragment platformy. Mieli przed sobą drewnianą skrzynię. Wyglądała na mahoniową. Dirk przyjrzał się jej uważnie.

– Na Boga, to musi być to!

– Jesteś pewien? – spytała Summer.

– Nie wiem, co jest w środku, ale takie same skrzynie znalazłem na 1-403. Były w nich bomby.

Dirk obejrzał skrzynię ze wszystkich stron, potem upewnił się, że taka sama jest pod drugim pływakiem. Summer zaznaczyła na materiale wideo lokalizację skrzyń w hangarze.

Dirk zauważył, że każdą skrzynię trzyma na miejscu ciężar pływaka przymocowanego do pokładu sześcioma skrzyżowanymi linami.

– Masz dobre oko, Summer. Za to odkrycie należy ci się piwo.

– Wolę butelkę chardonnay – odrzekła z półuśmiechem. – Cieszę się, że już wiemy, gdzie one są.

– Ktoś będzie miał trochę roboty, żeby je stąd wydobyć.

– I nas – przypomniała ponuro Summer.

Dirk skierował ROV-a z powrotem do „Starfisha". Wciąż gorączkowo myślał, jak się wydostać z pułapki. Zdekoncentrował go jasny blask reflektorów nadpływającego „Snoopy'ego". Światło oślepiło go, więc odruchowo wysterował małym pojazdem w dół. Ale nagle ROV zatrzymał się kilka metrów od „Starfisha".

Summer wyciągnęła rękę.

– Kabel o coś zaczepił.

Dirk spojrzał tam, gdzie wskazywała. Zobaczył, że przewód zahaczył o stertę szczątków na pokładzie.

– Dziwne, że wcześniej nie natrafiliśmy na żadną przeszkodę – odrzekł.

Cofnął pojazd i uwolnił kabel, który zaczepił o mały silnik umieszczony w cylindrycznej obudowie metr nad pokładem.

– Założę się, że to kompresor gazowy – powiedział, kiedy zauważył dwa zniszczone gumowe węże połączone z silnikiem.

– Co to za dźwignia? – zapytała Summer, patrząc na duży metalowy pręt wystający z bloku. Na końcu był owalny uchwyt.

– Rozrusznik ręczny. Jak linka do uruchamiania kosiarki spalinowej. Kiedyś na łodzi do nurkowania widziałem szwajcarski kompresor z takim samym urządzeniem.

Dirk przez chwilę wpatrywał się w dźwignię.

– Zamierzasz sprowadzić „Snoopy'ego" do domu? – zapytała Summer.

– Tak – odrzekł z nagłym błyskiem w oku. – Ale przedtem pomoże nam się stąd wydostać.

Na pokładzie „Sea Rovera" rósł niepokój. Od ostatniego kontaktu ze „Star-fishem" minęło prawie półtorej godziny i Morgan zamierzał wezwać pomoc. Na statku nie było drugiego pojazdu głębinowego. Najbliższy pojazd podwodny NUMA mógłby dotrzeć na miejsce najwcześniej za dwanaście godzin.

– Ryan, skontaktuj się z marynarką wojenną. Wyjaśnij im naszą sytuację i poproś o jak najszybsze dostarczenie głębinowego pojazdu ratowniczego – polecił Morgan.

Wiedział, że jeśli Dirk i Summer są w tarapatach, zostały im minuty, nie godziny. Ich szanse na ratunek mogły być zerowe.

25

– Dobra, Summer, zatrzymaj nawijanie – polecił Dirk, kiedy ulokował „Snoopy'ego" pod sufitem hangaru, kawałek za kompresorem. Posłusznie wcisnęła przycisk, który blokował automatyczne nawijanie kabla zasilającego ROV-a. Dirk ostrożnie cofnął pojazd w kierunku kompresora, a gdy przewód zawisł luźno w wodzie, zatoczył ROV-em krąg nad kompresorem i kabel owinął się wokół uchwytu dźwigni rozrusznika. Po kilku okrążeniach i zrobieniu pięciu pętli na końcu pręta Dirk oddalił pojazd i przewód się naprężył.

– Dobra, włącz nawijanie, a ja będę ciągnął „Snoopym".

– Ten kompresor waży ze sto pięćdziesiąt kilogramów. Nawet pod wodą go nie ruszysz – odparła Summer, zastanawiając się, czy jej brat postradał zmysły.

– Nie chodzi mi o kompresor, tylko o dźwignię rozrusznika – wyjaśnił Dirk.

Skierował ROV-a w stronę „Starfisha" i zwiększył moc. „Snoopy" wystartował przed siebie, lecz zatrzymał go naprężony kabel zasilający. Miniaturowe pędniki mełły wodę, pojazd wyrywał się do przodu, ale nie mógł pokonać oporu dźwigni. Summer nawijała drugi koniec przewodu, dopóki nie zacisnął się wokół dolnej części pręta. Szarpnięty w dwóch miejscach metalowy drążek zsunął się z wałka zębatki, która obracała kołem zamachowym, i odłączył od kompresora. Dirk ostrożnie przyciągnął dźwignię do „Starfisha".

– Obawiam się, że Ryan nie będzie zachwycony tym, jak traktowałeś jego zabawkę – powiedziała Summer z udawaną troską.

– Jeśli się uda, kupię mu nową.

– Ale co ty właściwie chcesz zrobić? – zapytała niepewnie.

– Użyć lewarka. Złap lewym manipulatorem mój nowo zdobyty łom, to zrozumiesz, o co chodzi.

Doprowadził ROV-a holującego za sobą dźwignię do lewej burty „Starfisha". Summer uruchomiła mechaniczne ramię, rozwarła chwytak i zacisnęła na jednym końcu pręta. Dirk wolno cofnął mały pojazd, poluzował przewód zasilający i zsunął z dźwigni. Potem włączył nawijanie kabla i ulokował „Snoopy'ego" na jego miejscu pod „Starfishem".

– Jak na psa gończego, „Snoopy" jest całkiem dobrym wodołazem – zauważyła Summer.

– Zobaczmy, jak spisze się manipulator w roli podnośnika – odrzekł Dirk.

Spojrzał na amperomierze na panelu kontrolnym. Używali ROV-a ponad godzinę i zostało im zaledwie trzydzieści procent mocy. Czas uciekał i musieli się pospieszyć, jeśli chcieli wypłynąć na powierzchnię o własnych siłach.

– Trzeba to zrobić za pierwszym razem – powiedział Dirk i wcisnął dwa przyciski pomp opróżniających zbiornik balastowy. Potem uruchomił napęd.

Tymczasem Summer wyprostowała poziomo manipulator i przyjrzała się pozycji śmigła. Musiałaby je unieść i odepchnąć, żeby mogli się wydostać, ale miała mało miejsca na wsunięcie dźwigni. Oparła ją o jedną płozę, przesunęła chwytak i zdołała wepchnąć dwadzieścia centymetrów metalowego pręta pod leżące śmigło.

– Gotowe – oznajmiła i wytarła spoconą dłoń o nogawkę kombinezonu.

Dirk też się pocił. Kiedy wyłączyli klimatyzację, żeby oszczędzać akumulatory, w ciasnym kokpicie natychmiast zrobiło się gorąco.

– Wydostań nas stąd – powiedział Dirk i położył rękę na sterowniku napędu.

Summer zaczęła podnosić ramię manipulatora. Śmigło uniosło się o centymetr, potem o dwa, później o kilka następnych. Dirk poczuł, jak rufa odciążonego pojazdu głębinowego odrywa się od pokładu. Kiedy Summer uniosła łopatę śmigła nad płozy, dał całą wstecz.

Nie było nagłego przyspieszenia, raczej lekkie szarpnięcie. „Starfish" cofnął się w górę i uwolnił spod śmigła, które zsunęło się po dźwigni rozrusznika kompresora i opadło z metalicznym dźwiękiem na pokład tuż przed płozami pojazdu.

– Dobra robota, siostrzyczko – pochwalił Dirk. – Czas zaczerpnąć świeżego powietrza.

Przestawił pędniki, uniósł „Starfisha" i wypłynął z wnętrza 1-411.

– Też tak uważam – odrzekła z ulgą Summer.

Ledwo wydostali się z okrętu, w słuchawkach zadudnił głos Ryana.

– „Starfish", tu „Sea Rover". Słyszycie mnie? Odbiór.

Monotonny ton wskazywał, że pierwszy oficer powtarza te słowa od kilku godzin.

– Tu „Starfish" – odpowiedziała Summer. – Słyszymy cię głośno i wyraźnie. Zaczynamy wznoszenie. Przygotujcie się do zabrania nas na pokład.

– Przyjąłem, „Starfish" – odrzekł Ryan z nagłym podnieceniem. – Martwiliśmy się o was. Potrzebujecie pomocy?

– Nie. Po prostu ugrzęźliśmy na dole. Ale już wszystko w porządku. Niedługo będziemy na górze.

– Przyjąłem. Czekamy na was.

Wznoszenie trwało trochę krócej niż opadanie, po dziesięciu minutach dostrzegli blask reflektorów w basenie wodującym „Sea Rovera". Dirk resztką mocy skierował „Starfisha" do kręgu świateł. Oboje odetchnęli z ulgą, kiedy wpłynęli do otworu w dnie statku i wynurzyli się w basenie. Morgan, Ryan i pół tuzina członków załogi stali wokół i patrzyli, jak dźwig wyławia „Starfisha" i przenosi na pokład. Dirk wyłączył zasilanie, Summer otworzyła właz i wyszli na świeże powietrze.

– Baliśmy się, że zabłądziliście na dole – powitał ich z uśmiechem Morgan. Zrobił zdziwioną minę na widok dźwigni rozrusznika kompresora, która nadal tkwiła w chwytaku lewego manipulatora.

– To nasza laska – wyjaśniła Summer. – Poszliśmy tam, gdzie nie powinniśmy chodzić, i mieliśmy mały problem z powrotem.

– A co znaleźliście? – zapytał Morgan.

Dirk się uśmiechnął.

– Dwa kartony jajek czekające na dostawę.

Załoga „Sea Rovera" zabrała się energicznie do naprawy manipulatora i wymiany akumulatorów „Starfisha". Dirk, Summer i Morgan zajęli się strategią wydobycia bomb. Obejrzeli materiał wideo nagrany na okręcie podwodnym i ustalili dokładną lokalizację skrzyń. Zauważyli, że ściany hangaru są zrobione z trzymetrowych elementów.

– Spróbujemy przeciąć oryginalne spawy i wyjąć jeden element przy pływakach – powiedział Dirk, stukając ołówkiem w nieruchomy obraz na monitorze. – „Starfish" ma niecałe dwa i pół metra szerokości. Powinno starczyć miejsca na wyciągnięcie bomb manipulatorami.

– Prądy wokół wraku mają prędkość tylko jednego do dwóch węzłów, więc nie będą nam przeszkadzały w pracy – dodała Summer. – Ale trzeba będzie się zanurzyć kilka razy.

– Ryan może was zmieniać – podsunął Morgan. – Odpocznijcie kilka godzin, a my przez ten czas przygotujemy „Starfisha" i sprzęt.

Summer ziewnęła.

– Nie musisz mi tego powtarzać.

Ale spała krótko, bo już po trzech godzinach „Starfish" miał nowe akumulatory. Dirk obudził siostrę i znów opuścili się na okręt podwodny. Pojazd głębinowy zawisł na wprost dziury po torpedzie w ścianie hangaru, potem ruszył powoli bokiem w kierunku kiosku. W dwumetrowych odstępach odmierzanych szerokością między dwoma na wpół wyprostowanymi manipulatorami Dirk oznaczał lewym chwytakiem odległość na pokrytej naroślą powierzchni. Po dziesięciu odcinkach, dwadzieścia metrów od dziury, wydrapał znak X z boku hangaru.

– Tu będziemy cięli – powiedział do Summer. – Poszukajmy spawów.

Pojazd głębinowy ruszył dalej. Przesuwał jednym z chwytaków po ścianie hangaru, zostawiając na niej długą rysę. Cofnęli się, przyjrzeli uważnie skorodowanej powierzchni i szybko znaleźli pionowy spaw. Tak jak się spodziewali, trzy metry dalej był następny. Summer oskrobała je chwytakiem. Kiedy skończyła, na ścianie hangaru widniał prostokąt wielkości drzwi garażu.

– To tyle, jeśli chodzi o łatwiejszą część zadania – rzekł Dirk. – Gotowa do cięcia?

– Włóż to i zaczynamy. – Summer wręczyła mu okulary ochronne i włożyła drugą parę.

Uruchomiła oba manipulatory, sięgnęła prawym do kosza zamontowanego z przodu na płozach i wyjęła uchwyt elektrody połączony ze źródłem prądu stałego wewnątrz pojazdu. Lewym chwytakiem umocowała elektrodę i włączyła zasilanie. W przeciwieństwie do typowego palnika podwodnego, który potrzebuje dopływu tlenu, żeby powstał płomień, elektrodzie wystarczyła energia elektryczna tworząca łuk tnący. Taka konstrukcja była bardziej praktyczna głęboko pod wodą. Prąd dopłynął do końca elektrody i błysnął żółty łuk o temperaturze kilku tysięcy stopni.

– Zaczniemy w prawym górnym rogu i pójdziemy w dół – zdecydowała Summer.

Dirk uniósł pojazd i zatrzymał. Summer wyprostowała prawy manipulator i łuk elektryczny dotknął ściany hangaru. Zaczęła ciąć sześćdziesięcioletnią stal. „Starfish" kołysał się w lekkim prądzie morskim, co spowalniało pracę. Ale na zardzewiałej powierzchni powstawała pionowa linia, gdy Dirk opuszczał pojazd w dół. Po piętnastu minutach elektroda się wypaliła. Summer wyłączyła zasilanie i umocowała w uchwycie nową. Kiedy wycięła prawie cały prostokąt, chwyciła lewym manipulatorem stalową płytę. Przecięła ostatni kawałek i szarpnęła. Fragment ściany hangaru upadł na główny pokład w wirującej chmurze osadu.

Dirk cofnął „Starfisha" i zaczekał, aż woda znów zrobi się przejrzysta. Po chwili zobaczył, że wybrali idealne miejsce. Skrzynie z pływakami stały dokładnie na wprost pojazdu. Przysunął „Starfisha" najbliżej, jak mógł, i posadził pojazd na pokładzie przy wielkiej stalowej pętli. Przez okrągłe ucho biegło kilka lin, które trzymały pływak hydroplanu, kiedy okręt był w ruchu.

– Trzeba przeciąć te liny, a potem usunąć pływak – powiedział.

Summer znów włączyła spawarkę i szybko przecięła pierwszy z trzech stalowych splotów. Wysoka temperatura łatwo stopiła skorodowaną linę. Po przecięciu drugiej pływak lekko się przesunął. Kiedy odpadła trzecia lina, oderwał się od skrzyni i uniósł pod sufit hangaru.

– Ciągle jest w nim powietrze – stwierdziła zdumiona Summer.

– Gratulacje dla konstruktorów – odrzekł Dirk. – To nam ułatwi robotę.

Ustawił „Starfisha" wzdłuż skrzyń. Summer uruchomiła oba manipulatory i delikatnie opuściła w dół. Zacisnęła chwytaki na obu końcach wieka pierwszej skrzyni i uniosła mechaniczne ramiona. Gdy spróbowała odłożyć, wieko pękło.

– To tyle, jeśli chodzi o transport skrzyń – mruknął Dirk.

Ale w środku czekała na nich nagroda. W skrzyni leżało sześć srebrzystych porcelanowych bomb lotniczych. Wszystkie były nietknięte.

– Mimo wszystko to nasz szczęśliwy dzień – powiedziała Summer. – Wciąż tu są, całe i zdrowe.

Dirk ostrożnie przysunął „Starfisha" bliżej i Summer przygotowała się do niełatwego zadania wyciągnięcia kruchych bomb z rozpadającej się skrzyni.

– Delikatnie, siostrzyczko. Pamiętaj, że to porcelana – ostrzegł.

Nie musiał jej o tym przypominać. Bardzo ostrożnie oddzieliła pierwszą bombę od pozostałych, wsunęła pod nią chwytaki, uniosła i włożyła do siatki, którą wcześniej umocowano z przodu pojazdu. Wyjęła ze skrzyni drugą bombę, umieściła obok pierwszej i zablokowała stateczniki obu chwytakami manipulatorów.

– Bombardier do pilota. Gotowa do startu – zameldowała. W obawie, że mogą uszkodzić niebezpieczny ładunek, postanowili zabierać tylko po dwie bomby.

„Starfish" uniósł się wolno ku powierzchni. Bomby ostrożnie wyjęto i umieszczono w prowizorycznym kontenerze, który zbudował stolarz okrętowy.

– Dwie już mamy, zostało dziesięć – powiedział Dirk do Morgana i Ryana. – Obie skrzynie są w zasięgu manipulatorów, więc powinno nam się udać wydobyć wszystkie bomby.

– Jeśli będziemy pracowali w tym tempie przez całą noc – odrzekł Morgan – do rana powinniśmy skończyć.

– Po tylu zanurzeniach i wynurzeniach będę się czuł jak jo-jo – zażartował Dirk.

Niecałą milę dalej Tongju patrzył na statek NUMA przez lornetkę. Obserwował „Sea Rovera" od blisko czterdziestu minut. Zapamiętywał rozmieszczenie drabinek, pomostów i włazów – wszystkie szczegóły, które mógł zobaczyć z tej odległości. W końcu wszedł na mostek „Baekje", a stamtąd do małej kabiny obok sterowni, gdzie siedział krótko ostrzyżony mężczyzna o twarzy zawodowego boksera i uważnie studiował plany statku. Na widok Tongju lekko zesztywniał.

– Oddział szturmowy zapoznał się z planami statku NUMA, które dostarczyło biuro firmy Kang Shipping. Opracowaliśmy strategię ataku i jesteśmy gotowi do akcji – zameldował Ki-Ri Kim służbowym tonem byłego komandosa Koreańskiej Armii Ludowej.

– Z fragmentów łączności podwodnej, które udało nam się przechwycić, wynika, że zlokalizowali amunicję i są w trakcie jej wydobywania – odrzekł Tongju. – Zawiadomiłem kapitana, że operację przeprowadzimy dziś w nocy.

Komandos uśmiechnął się szeroko.

– Doskonale.

– Będę dowodził drużyną A – ciągnął Tongju. – Wejdziemy z prawej burty i opanujemy część dziobową. Ty i drużyna B weźmiecie lewą burtę i część rufową. O pierwszej zbierz ludzi na ostatnią odprawę. Zaczynamy o drugiej.

– Czy napotkamy jakiś opór?

– Żadnego – odparł z przekonaniem Tongju.

Tuż po północy „Starfish" wynurzył się w basenie wodującym. Jaskrawopomarańczowa rama pojazdu lśniła w blasku podwodnych reflektorów. Dirk i Summer stali na pokładzie i patrzyli, jak dźwig unosi „Starfisha" i ostrożnie stawia na platformie. Dwaj technicy dotoczyli do płóz pojazdu mały wyciąg i zaczęli delikatnie wyjmować z siatki porcelanowe bomby.

Dirk podszedł do włazu „Starfisha" i pomógł Ryanowi i inżynierowi nazwiskiem Mike Farley wydostać się z ciasnego kokpitu.

– Dobra robota, Tim – pochwalił. – Mamy już osiem sztuk. Widzę, że dostaliście się do drugiej skrzyni bez problemów.

– Bułka z masłem. Przecięliśmy liny drugiego pływaka i uniósł się pod sufit jak pierwszy. Ale to zasługa Mike'a. Operował manipulatorami jak chirurg.

Sympatyczny, zawsze pogodny Farley uśmiechnął się skromnie.

– Skrzynia rozpadła się, jakby była z papieru. Ale bomby leżały nietknięte. Wzięliśmy dwie, pozostałe cztery są łatwo dostępne. Tylko uważajcie na prąd. Od ostatniego zanurzenia przybrał na sile.

– Dzięki, Mike.

Dirk pomógł obsłudze technicznej wymienić akumulatory w „Starfishu", a potem zrobił kontrolę przedzanurzeniową, by mieć pewność, że wszystkie systemy pokładowe działają prawidłowo. Tuż po pierwszej w nocy on i Summer wcisnęli się do pojazdu i dźwig opuścił ich do basenu wodującego. W czasie powolnego opadania niewiele rozmawiali. Powtarzające się zanurzenia zaczynały ich męczyć. Ale Dirkowi dodawał energii fakt, że wydobywają nietknięte bomby i wkrótce będzie wiadomo, jaka to broń biologiczna.

Summer ziewnęła szeroko.

– Chciałabym chrapać na koi jak reszta załogi – mruknęła. – Zdążymy zrobić dwa ostatnie kursy, zanim ktoś się obudzi.

– Spójrz na to optymistycznie – uśmiechnął się Dirk. – Będziemy pierwsi w kolejce po śniadanie.

26

Wyłonili się z ciemności jak zjawy sunące po wodzie. Mężczyźni w czerni płynęli czarnymi pontonami przez czarne morze. Tongju dowodził atakiem pierwszej łodzi. Towarzyszyło mu pięciu twardych komandosów uzbrojonych po zęby. Kim płynął w drugim pontonie z taką samą drużyną. Zmierzali w kierunku „Sea Rovera" w gumowych zodiacach z napędem elektrycznym, jakiego używają wędkarze, by nie płoszyć ryb. Silniki miały podwyższoną moc i przy prędkości trzydziestu węzłów były ledwo słyszalne. W nocnej ciszy rozlegał się tylko plusk fal uderzających w kadłuby.

Na mostku „Sea Rovera" sternik wachtowy zerkał na ekran obracającego się radaru. Obserwował duży statek z prawej burty. Potężny kablowiec stał w odległości mili od „Sea Rovera". Nie zmienił pozycji, odkąd tu przypłynęli. Na zielonym tle ekranu pojawiły się dwie białe smugi. Były gdzieś między „Sea Roverem" a kablowcem. Za słaby sygnał jak na statek, pomyślał sternik. Pewnie radar rejestruje spienione fale.

Dwie łodzie pneumatyczne zwolniły sto metrów od statku NUMA i pokonały resztę dystansu w spacerowym tempie. Tongju podpłynął do sterburty i zaczekał, aż ponton Kima okrąży rufę i znajdzie się przy lewej burcie. W górę poszybowały jednocześnie dwa haki abordażowe w gumowych osłonach i zaczepiły o relingi z obu stron statku. Wzdłuż burt opadły drabinki sznurowe przymocowane do haków. Komandosi szybko wspięli się na górę.

Przy lewej burcie stał biolog morski. Nie mógł zasnąć i obserwował nocne niebo. Nagle usłyszał, że coś uderzyło w statek. Tuż obok niego zaczepił o reling jakiś hak na linie. Zaintrygowany naukowiec wychylił się za burtę, żeby zobaczyć, dokąd prowadzi lina. W tym samym momencie wyrosła przed nim czyjaś głowa. Mężczyźni zderzyli się czołami. Biolog zatoczył się do tyłu. Chciał krzyknąć, ale komandos błyskawicznie wskoczył na pokład i zamachnął się karabinem szturmowym. Kolba trafiła naukowca w szczękę i mężczyzna runął nieprzytomny na pokład.

Dwie drużyny komandosów ruszyły oddzielnie w kierunku dziobu, żeby opanować mostek i kabinę radiową, zanim ktoś zdąży wezwać pomoc. O drugiej w nocy na uśpionym statku panowała grobowa cisza.

Na mostku sternik i drugi oficer popijali kawę i rozmawiali o rozgrywkach akademickiej ligi futbolowej. Tongju i jego dwaj ludzie wpadli do środka prawymi drzwiami i wycelowali broń w twarze marynarzy.

– Na ziemię! – krzyknął po angielsku Tongju. Drugi oficer szybko opadł na kolana, ale sternik spanikował. Rzucił się do ucieczki na lewe skrzydło mostka. Zanim Tongju i jego ludzie zdążyli mu przeszkodzić, w drzwiach pojawił się jeden z komandosów Kima. Walnął sternika kolbą w pierś, potem kopnął w krocze. Marynarz upadł na pokład i zwinął się, jęcząc z bólu.

Tongju obrzucił wzrokiem mostek. Sąsiednia kabina radiowa była pusta. Skinął głową do jednego z komandosów, żeby pilnował sprzętu, i podszedł do drzwi kajuty kapitańskiej za sterownią. Pokazał innemu komandosowi, żeby wtargnął do środka.

Morgan spał, gdy komandos wpadł do kajuty, zapalił światło i wycelował w niego AK-74. Kapitan natychmiast się obudził, zerwał z koi i ruszył na intruza.

– Co jest? – warknął.

Zaskoczony komandos się zawahał. Morgan podbił lufę karabinu do góry i wypchnął napastnika za próg. Komandos poleciał do tyłu, upadł na plecy i uderzył w przegrodę czołową sterowni.

Nim zdążył wstać, Tongju uniósł pistolet półautomatyczny Glock 22 i strzelił do Morgana. Pocisk trafił kapitana w lewe udo i przeszedł na wylot. Na ścianę za Morganem trysnęła krew. Morgan zaklął, chwycił się za nogę i osunął na kolana.

– To statek rządu Stanów Zjednoczonych – wycedził.

– Teraz jest mój – odparł chłodno Tongju- i jeśli będziesz się stawiał, następną kulę wpakuję ci w łeb. – Podszedł do klęczącego kapitana i kopnął go w twarz.

Morgan rozciągnął się na pokładzie, dźwignął się powoli na kolana i spojrzał z nienawiścią na swojego prześladowcę.

Nie był w stanie ostrzec towarzyszy, mógł tylko bezradnie patrzeć, jak grupa intruzów zajmuje jego statek. Wyrwana ze snu załoga nie stawiała oporu na widok luf. Tylko w maszynowni odważny mechanik zdzielił jednego z napastników kluczem hydraulicznym w głowę. Inny komandos natychmiast otworzył ogień do marynarza; na szczęście razy nie były śmiertelne.

Na pokładzie „Sea Rovera" padło jeszcze kilka strzałów, ale po niecałych dwudziestu minutach oddział szturmowy opanował statek badawczy.

Tim Ryan i Mike Farley byli w kabinie kontrolnej operacji podwodnych i monitorowali zanurzenie „Starfisha", gdy do środka wtargnęli dwaj komandosi. Ryan zdążył wymamrotać przez radio:

– Co za cholera?

Potem on i Farley zostali wyrzuceni pod lufami ze stanowiska kontrolnego.

Napastnicy zaprowadzili załogę na pokład rufowy. Za basenem wodującym była cofnięta ładownia, gdzie trzymano pojazd głębinowy i sprzęt. Kim polecił unieść stalową pokrywę włazu, po czym kazał przerażonym więźniom zejść po drabince do przepastnego ciemnego pomieszczenia.

Do Kima podszedł Tongju. Za jego plecami jeden z komandosów szturchał lufą kulejącego Morgana.

– Melduj – powiedział Tongju.

– Zadanie wykonane – zameldował z dumą Kim. – Jedna ofiara w maszynowni, Ta-kong. Ale statek opanowany. Wszyscy więźniowie są w ładowni rufowej. Jin-chul znalazł w laboratorium osiem bomb. – Wskazał żylastego komandosa, który stał z drugiej strony pokładu. – Pojazd głębinowy właśnie wydobywa następne bomby.

Tongju odsłonił w uśmiechu pożółkłe zęby.

– Bardzo dobrze. Zawiadom „Baekje". Niech podpłynie do nas i zabierze bomby.

– Niedaleko zajdziecie – wtrącił Morgan, plując krwią.

– Jesteśmy dalej, niż ci się wydaje – odparł Tongju.

Trzysta metrów pod „Sea Roverem" Summer układała w prowizorycznym pojemniku dziesiątą bombę. Kiedy skończyła, zabezpieczyła obie manipulatorami.

– Mamy dziesięć, zostały dwie – zwróciła się do Dirka. – Możesz nas zabrać do domu.

– Tak jest, milady – odrzekł, uruchomił napęd „Starfisha" i wycofał się z ciasnego hangaru.

Kiedy wydostali się z 1-411, Summer połączyła się z kabiną kontrolną statku.

– „Sea Rover", tu „Starfish". Mamy następną partię towaru i przygotowujemy się do powrotu, odbiór.

Odpowiedziała jej cisza. Wywołała statek jeszcze kilka razy, ale nikt się nie odezwał. Rozpoczęli wznoszenie.

– Ryan musiał zasnąć – powiedział Dirk.

Summer stłumiła ziewnięcie.

– Trudno go za to winić. Jest wpół do trzeciej nad ranem.

– Mam tylko nadzieję, że facet na dźwigu nie śpi – mruknął Dirk.

Kiedy zbliżyli się do powierzchni, zobaczyli znajomy blask reflektorów.

Skierowali „Starfisha" do kręgu świateł i wynurzyli się w basenie wodującym. Zaczęli wyłączać elektronikę, więc nie zwracali uwagi na ciemne postacie na pokładzie, gdy opuszczano hak dźwigu i przyczepiano do pojazdu. Dopiero gdy zostali gwałtownie szarpnięci do góry i przeniesieni na pokład z takim rozmachem, że prawie uderzyli w lewą burtę, zdali sobie sprawę, że coś jest nie tak.

– Kto obsługuje ten dźwig, do cholery? – warknęła Summer. – Nie wiedzą, że mamy tu dwie bomby?

Dirk wyjrzał przez kopułę kokpitu.

– Czeka na nas dziwny komitet powitalny.

Na wprost nich Azjata w czarnym stroju paramilitarnym celował z pistoletu w brzuch kapitana Morgana. Dirk popatrzył na jego długie obwisłe wąsy i krzywe żółte zęby odsłonięte w złowrogim uśmiechu. Potem spojrzał w jego czarne oczy. Dostrzegł w nich okrucieństwo i całkowitą obojętność. To były oczy zabójcy.

Summer wstrzymała oddech na widok Morgana. Miał zabandażowane lewe udo, strużki zakrzepłej krwi na łydce, opuchnięty policzek i podbite oko, a z jego rozciętej wargi krew kapała na koszulę. Ale nie okazywał strachu.

Przed kopułą „Starfisha" pojawili się dwaj komandosi. Wymachiwali AK-74, pokazując Dirkowi i Summer, żeby wysiedli. Kiedy oboje wydostali się z pojazdu, zaprowadzono ich pod lufami do Morgana i Tongju.

– Pan Pitt – powiedział Tongju. – Miło, że pan do nas dołączył.

– Chyba nie miałem przyjemności pana poznać – mruknął Dirk.

Tongju lekko skłonił głowę.

– Jestem tylko skromnym sługą Japońskiej Czerwonej Armii, moje nazwisko nie ma więc znaczenia – odrzekł uprzejmie i uśmiechnął się.

– Nie wiedziałem, że ktoś z tego klubu pomyleńców pozostaje na wolności.

Tongju nadal się uśmiechał. Nie drgnął mu żaden mięsień twarzy.

– Macie piętnaście minut na wymianę akumulatorów w pojeździe głębinowym i przygotowanie się do wydobycia dwóch ostatnich bomb.

– Obie są uszkodzone i w kawałkach – skłamał Dirk. Starał się gorączkowo ułożyć plan działania.

Tongju uniósł pistolet wycelowany w brzuch Morgana i przystawił lufę do prawej skroni kapitana.

– Macie czternaście minut. Potem zastrzelę jego i was – ostrzegł, nie przestając się uśmiechać.

Dirk popatrzył na szaleńca. Miał ochotę rzucić się na niego. Powstrzymał go delikatny dotyk dłoni Summer na ramieniu.

– Chodź, mamy mało czasu – powiedziała i pchnęła go lekko w stronę wózka z akumulatorami.

Morgan spojrzał na Dirka i skinął głową. Zmagając się z uczuciem bezradności, Dirk zaczął przenosić akumulatory do „Starfisha". Nie spuszczał z oka dowódcy komandosów.

Kiedy przygotowywali pojazd do ostatniego zanurzenia, przyprowadzono pod lufami jeszcze kilku członków załogi i kazano im wejść do ładowni. Summer zauważyła przerażone miny dwóch laborantów, gdy brutalnie popychano ich do włazu.

Dirk i Summer wymienili akumulatory w dwanaście minut. Nie mieli już czasu na kontrolę systemów.

Tongju przeszył wzrokiem dwoje Amerykanów, którzy górowali nad nim wzrostem.

– Wydobędziecie bomby i wrócicie na statek. Macie półtorej godziny. Tylko bez żadnych głupstw, bo poniesiecie poważne konsekwencje.

– Na pańskim miejscu martwiłabym się raczej o to, jakie wy poniesiecie konsekwencje za porwanie rządowego statku – wyrzuciła z siebie Summer.

– Żadnych, bo ten statek zniknie bez śladu – odparł Tongju z uśmiechem.

Nim zdążyła odpowiedzieć, odwrócił się na pięcie i odszedł. Zastąpili go dwaj komandosi, którzy wycelowali w rodzeństwo karabiny szturmowe.

– Chodźmy, siostro – mruknął Dirk. – Nie ma sensu dyskutować z psychopatą.

Dirk i Summer znów usadowili się w kokpicie „Starfisha" i operator dźwigu szarpnął ich brutalnie do góry. Kiedy byli w powietrzu, Dirk zobaczył przez kopułę kabiny, że komandosi wpychają Morgana do ładowni. Azjata na dźwigu uniósł masywną pokrywę włazu i ułożył na miejscu. Cała załoga została uwięziona pod pokładem. „Starfish" opadł gwałtownie do basenu wodującego i odczepiono hak.

– On chce zatopić „Sea Rovera" – powiedział Dirk, kiedy zaczęli powolne zanurzenie.

– Z załogą zamkniętą w ładowni? – Summer z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Tak – odrzekł Dirk ponuro. – I nie mamy sposobu na wezwanie pomocy.

– Niestety. Podwodny system łączności do niczego się nie przyda, a na powierzchni nasz sygnał miałby za mały zasięg. Dotarłby najwyżej do kilku chińskich rybaków.

– Albo do kablowca, który pewnie jest statkiem wsparcia tych typów – dodał Dirk.

– Nasz wywiad nie docenił Japońskiej Czerwonej Armii – powiedziała Summer. – Ci faceci nie wyglądają na ekstremistów z dynamitem przypasanym do pleców.

– Nie. Sprawiają wrażenie dobrze wyszkolonych zawodowych żołnierzy. Ktokolwiek stoi za tą operacją, zna się na rzeczy i ma odpowiednie fundusze.

– Ciekawe, co chcą zrobić z bombami?

– Może planują zamach w Japonii? Nie, to mało prawdopodobne. Wydaje mi się, że planują coś na znacznie większą skalę. Ale nie mam pojęcia, co.

– Na razie mamy inny problem. Trzeba uratować naszą załogę.

– Naliczyłem ośmiu komandosów, ale bez wątpienia jest ich więcej. Nie pokonamy ich kilkoma śrubokrętami – odparł Dirk, sprawdzając zawartość skrzynki narzędziowej zamontowanej za jego fotelem.

– Będziemy musieli uwolnić część załogi, żeby nam pomogła.

– Dobry pomysł, ale jak otworzyć ładownię? Wątpię, żeby nasi przyjaciele w czerni pozwolili mi wejść na dźwig i odsunąć pokrywę.

– Może jest jakieś inne wyjście z ładowni? – zastanawiała się Summer.

– Nie – odparł Dirk. – Ładownię oddziela od śródokręcia basen wodujący.

– Wydaje mi się, że Ryan przeciągał kabel zasilający inną drogą niż przez właz.

Dirk pomyślał chwilę i coś sobie przypomniał.

– Masz rację. W przegrodzie jest mały wywietrznik. Tuż za basenem wodującym. Służy do wypuszczania szkodliwych oparów, gdy w ładowni są przechowywane chemikalia. Na pewno zmieści się w nim człowiek, ale problem w tym, że jest zamknięty od zewnątrz.

– Więc trzeba go otworzyć – powiedziała Summer.

Przeanalizowali kilka możliwości i w końcu ułożyli plan. Wymagał dobrej koordynacji, umiejętności i odwagi. Ale przede wszystkim szczęścia.

27

Dirk i Summer wyobrażali sobie w ponurym milczeniu, jak „Sea Rover" idzie na dno z całą załogą uwięzioną w ładowni. Gdy z ciemności wyłonił się 1-411, przestali snuć makabryczne wizje. Czas uciekał i musieli zabrać się do wydobycia dwóch ostatnich bomb.

Dirk wprowadził „Starfisha" do hangaru. Summer zaczęła manipulować mechanicznymi ramionami, a on obserwował na monitorze obraz z kamery wideo, która rejestrowała całą operację. Kiedy Summer ostrożnie podniosła pierwszą bombę i ułożyła w siatkowym koszu, włączył zasilanie „Snoopy'ego" i chwycił jego stery. Wypuścił ROV-a kawałek do przodu, obrócił o sto osiemdziesiąt stopni, oparł dziobem o płozy „Starfisha" i dał pełną moc. Mały pojazd nie mógł nigdzie popłynąć, ale strumień wody za jego pędnikami poderwał do góry chmurę osadu. Widoczność przed „Starfishem" spadła do zera.

– Co ty wyrabiasz? – zawołała Summer i unieruchomiła manipulatory.

– Zaraz zobaczysz – odrzekł. Sięgnął do sterowników Summer, poruszył nimi i wyłączył napęd ROV-a. Minęły dwie minuty, zanim woda znów zrobiła się przejrzysta i Summer mogła wrócić do pracy.

– Zamierzasz powtórzyć tę sztuczkę? – spytała, ułożywszy w koszu ostatnią bombę.

– Czemu nie? – znów włączył napęd ROV-a i jeszcze raz zmącił wodę przed obiektywem kamery.

Gdy odzyskali widoczność, wycofał pojazd głębinowy z okrętu i zaczęli się wznosić. W połowie drogi na górę zamienili się miejscami – Summer przejęła stery „Starfisha", Dirk obsługę manipulatorów.

– Podnoś nas – polecił. – Jak tylko postawią nas na pokładzie, musisz odwrócić ich uwagę.

Uruchomił lewe mechaniczne ramię, uniósł i wyprostował poziomo na całą długość. Sterczało teraz przed „Starfishem" jak lanca.

Wkrótce pojawiły się światła basenu wodującego. Summer skierowała „Starfisha" do otworu w dnie statku. Rozległ się metaliczny dźwięk haka i dźwig wyłowił pojazd głębinowy z wody. Summer spojrzała na Tongju i jego komandosów. Kątem oka dostrzegła, że Dirk obserwuje ruch pojazdu głębinowego i delikatnie poprawia ustawienie lewego manipulatora. Gdy niedoświadczony operator dźwigu opuścił ich na pokład, Dirk pchnął do oporu sterowniki mechanicznego ramienia. Chwytak manipulatora znieruchomiał blisko przegrody rufowej. Metr dalej był zamknięty wywietrznik ładowni.

– Kolega na dźwigu dobrze się spisał – mruknął Dirk.

– Czas na przedstawienie – odrzekła Summer.

Szybko zdjęła kombinezon. Pod spodem miała luźny T-shirt i skąpe bikini. Sięgnęła pod koszulkę, rozpięła górę kostiumu kąpielowego i zrzuciła na podłogę. Chwyciła dół T-shirta i związała nad pępkiem. Naprężony materiał uwydatnił jej pełny biust. Dirk pomógł jej otworzyć właz i natychmiast wrócił do sterowników manipulatora. Summer wyłoniła się z pojazdu.

Tongju rozmawiał z operatorem dźwigu, stojąc tyłem do „Starfisha". Summer podeszła do najbliższego komandosa, który gapił się na jej ciało.

– Zabieraj łapy, ty świnio! – wrzasnęła i wymierzyła mu taki policzek, że prawie się przewrócił. Po ataku na komandosa wszyscy spojrzeli w jej kierunku.

Wszyscy z wyjątkiem Dirka. Korzystając z zamieszania, uruchomił mechaniczne ramię i sięgnął chwytakiem do rygla na pokrywie wywietrznika. Przestawił go na pozycję otwarcia, cofnął manipulator i wyłączył zasilanie. Potem wysiadł z pojazdu i stanął swobodnie obok.

Tongju podszedł do Summer.

– O co chodzi? – wycedził, celując glocka w jej brzuch.

– Ten zboczeniec mnie napastował – wskazała kciukiem spoliczkowanego komandosa.

Tongju obrzucił go stekiem wyzwisk. Mężczyzna skulił się ze strachu. Tongju odwrócił się z powrotem do Summer i Dirka, który teraz stał za plecami siostry.

– Wracajcie do pojazdu – rozkazał i machnął lufą w kierunku „Starfisha".

– Jezu, człowiek nie może nawet rozprostować kości – poskarżył się Dirk, jakby to było jego największym zmartwieniem.

Idąc do „Starfisha", zauważyli, że japoński kablowiec podpływa do burty „Sea Rovera". „Baekje" był niewiele dłuższy od statku NUMA, ale miał znacznie wyższą nadbudowę i zdawał się górować nad „Sea Roverem" jak wieża. Ledwie się zbliżył, wielki dźwig na jego pokładzie rufowym obrócił się i nad statkiem NUMA zawisła pusta paleta kołysząca się leniwie na wietrze. Opuszczono ją na pokład obok pojazdu głębinowego. Dirk i Summer obserwowali z kokpitu „Starfisha", jak trzej komandosi w czerni wytaczają z pomocniczego laboratorium „Sea Rovera" kilka kontenerów i ustawiają je na palecie. W każdym była bomba umieszczona w wyściełanym pokrowcu.

Operator dźwigu „Baekje" przeniósł ładunek na japoński statek. Powtarzał tę czynność kilka razy, aż wszystkie bomby znalazły się na kablowcu. Na pustą paletę weszła pierwsza grupka komandosów. Potem dźwig zabrał następnych. Spod pokładu wyłonił się jeden z Azjatów i powiedział coś do Tongju. Ten uśmiechnął się, wskazał pojazd głębinowy i wydał jakiś rozkaz. Hak dźwigu odczepiono od palety i umocowano do „Starfisha".

– Chyba zmieniamy środek transportu – powiedział Dirk, kiedy lina się naprężyła.

Tym razem pojazd głębinowy uniósł się w powietrze bez szarpnięcia. Dirk uruchomił mechaniczne ramię i trzy razy zastukał chwytakiem w przegrodę rufową. Dźwig przeniósł ich nad wodą i postawił na wysokim tylnym pokładzie „Baekje". Gdy wyszli z kokpitu, dwaj uzbrojeni ludzie pchnęli ich lufami w stronę relingu.

– Zaczynam mieć dosyć takiej gościnności – mruknął Dirk.

– Założę się, że bez broni czują się nadzy – odrzekła Summer.

Patrzyli, jak paleta przenosi pozostałych komandosów. Tongju był w ostatniej grupie.

– Czy mi się zdaje, czy „Sea Rover" ma większe zanurzenie? – spytała z niepokojem Summer.

Dirk przyjrzał się uważnie statkowi.

– Masz rację. Musieli otworzyć zawory odpływowe w zęzie. I przechyla się na sterburtę.

Paleta z Tongju dotarła do „Baekje". Dowódca komandosów zeskoczył lekko na pokład i podszedł do dwójki więźniów.

– Pożegnajcie się z waszym statkiem – powiedział obojętnie.

– W ładowni są zamknięci ludzie, ty morderco! – krzyknęła Summer.

Ruszyła na Tongju. Wyszkolony zabójca zareagował instynktownie, wyrzucając przed siebie prawą nogę. Summer dostała w splot słoneczny i upadła na plecy. Tongju miał szybki refleks, ale nie zdążył się obronić przed błyskawicznym atakiem Dirka. Lewy sierpowy Amerykanina trafił go w prawą skroń. Zamroczony Azjata opadł na jedno kolano. Komandosi natychmiast rzucili się na Dirka. Dwaj chwycili go za ręce, trzeci wbił mu kolbę karabinu w brzuch.

Tongju otrząsnął się i wstał. Podszedł do Dirka, przysunął twarz do jego twarzy i wycedził:

– Skończysz tak jak twoja załoga. Z przyjemnością na to popatrzę.

Odwrócił się i odszedł.

Komandosi zawlekli Dirka i Summer pod pokład. Poprowadzili ich wąskim korytarzem i wepchnęli do małej kajuty. Zaryglowali drzwi od zewnątrz i zostawili dwóch wartowników.

Dirk i Summer szybko doszli do siebie po ciosach. Przecisnęli się między dwoma kojami i wyjrzeli przez bulaj.

– „Sea Rover" ma coraz większe zanurzenie – powiedziała z przerażeniem Summer.

Statek badawczy wciąż stał przy burcie „Baekje". Woda powoli podchodziła do krawędzi nadburcia. Na pokładach nie było żywej duszy. „Sea Rover" wyglądał jak tonący okręt widmo. Dirk i Summer poszukali wzrokiem ruchu na rufie za basenem wodującym, ale nikogo nie zobaczyli.

Dirk zaklął.

– Albo zaryglowali wywietrznik, albo Morgan nie może się do niego dostać.

– Albo nie wie o jego istnieniu – wyszeptała Summer.

Usłyszeli dudnienie silników i poczuli pod stopami wibracje. Kablowiec odbił wolno od statku NUMA. Przedświt nie rozjaśnił jeszcze czarnego nocnego nieba, więc po kilku minutach „Sea Rover" stał się tylko niewyraźną plamą migoczących świateł.

Dirk i Summer wytężali wzrok, gdy „Baekje" oddalał się coraz bardziej od „Sea Rovera". W końcu migoczące światła rozpłynęły się na horyzoncie i przestali widzieć swój statek.

28

– Panie dyrektorze, straciliśmy kontakt z „Sea Roverem".

Rudi Gunn podniósł wolno wzrok i spojrzał zza biurka na zdenerwowanego analityka wsparcia terenowego NUMA, który stał przed nim.

– Kiedy? – zapytał.

– Łączność urwała się trzy godziny temu. Sygnał GPS, który wskazywał, że nie zmienili pozycji na Morzu Wschodniochińskim, zanikł dwadzieścia minut temu.

– Wzywali pomoc?

– Nie.

Mimo dziesięcioletniego stażu pracy w NUMA analityk czuł się wyraźnie nieswojo w roli tego, kto przynosi dyrektorowi złą wiadomość.

– A co z okrętem wojennym? Miał ich eskortować.

– Marynarka odwołała swoją fregatę, zanim „Sea Rover" wyszedł z portu w Osace, bo okręt musiał wziąć udział we wspólnych manewrach morskich z Tajwańczykami.

– Wspaniale! – wykrzyknął Gunn.

– Poprosiliśmy Narodowe Biuro Zwiadowcze o obraz satelitarny tamtego rejonu. Powinniśmy coś mieć w ciągu godziny.

– Trzeba natychmiast wysłać samolot poszukiwawczo-ratowniczy – warknął Gunn. – Skontaktujcie się z lotnictwem i marynarką. Sprawdźcie, kto jest bliżej, i niech ruszają. Szybko!

– Tak jest, panie dyrektorze – odpowiedział analityk i prawie wybiegł z gabinetu szefa.

Gunn zastanowił się nad sytuacją. Statki badawcze NUMA miały najnowszy sprzęt do łączności satelitarnej. Nie znikały bez śladu. Na „Sea Roverze" pływała jedna z najbardziej doświadczonych i kompetentnych załóg w całej flocie NUMA. Gunn obawiał się, że Dirk miał rację. Ktoś prowadził operację na wielką skalę, żeby zdobyć broń biologiczną, która była na pokładzie 1-411.

Gunn podniósł słuchawkę telefonu.

– Darla, połącz mnie z wiceprezydentem – polecił sekretarce.

Kapitan Robert Morgan nie był człowiekiem, który łatwo się poddaje. Ignorował roztrzaskaną kość udową i złamaną kość policzkową, jakby został ledwie draśnięty. Kiedy wepchnięto go do ładowni, szybko zaprowadził porządek wśród zszokowanej załogi. Kilka sekund później nad ich głowami opadła stalowa pokrywa włazu i w pomieszczeniu zapanowała całkowita ciemność. Wilgotne powietrze było przesycone zapachem oleju napędowego. Rozległy się przerażone szepty.

– Bez paniki – zagrzmiał Morgan. – Ryan, jesteś tu?

– Tutaj – dobiegł z kąta głos pierwszego oficera.

– Z tyłu powinien być rezerwowy ROV. Znajdź akumulatory i spróbuj podłączyć światło – rozkazał kapitan.

W głębi ładowni zapaliła się latarka. Trzymał ją rudowłosy główny mechanik „Sea Rovera", stary wilk morski nazwiskiem Mclntosh.

– Zaraz to zrobimy, kapitanie – zamruczał z irlandzkim akcentem.

Ryan i Mclntosh zlokalizowali zapasowego ROV-a na stojaku i stos akumulatorów. Pierwszy oficer przeciął kabel zasilający pojazdu podwodnego i połączył z akumulatorami. Kiedy zamknął obwód, rozbłysły reflektory ksenonowe ROV-a. Kilka osób stojących blisko pojazdu zmrużyło oczy od oślepiającego niebieskawego blasku. Morgan przyjrzał się załodze i naukowcom. Większość mężczyzn i kobiet miała zdezorientowane i przestraszone miny.

– Dobra robota, Ryan – pochwalił Morgan. – Mclntosh, poświecić po ładowni. Czy ktoś jest ranny?

Szybkie oględziny ujawniły tylko skaleczenia, otarcia i siniaki. Z wyjątkiem mechanika postrzelonego przez komandosów i geologa ze złamaną nogą nikt nie odniósł poważnych obrażeń.

– Wyjdziemy z tego – zapewnił Morgan. – Tym bandziorom chodzi tylko o ładunek, który wydobyliśmy z japońskiego okrętu podwodnego. Pewnie nas stąd wypuszczą, gdy przetransportują bomby na swój statek – powiedział, chociaż w to wątpił. – Ale na wszelki wypadek spróbujemy sami otworzyć właz. Jest nas wystarczająco dużo, żeby sobie z tym poradzić. Mclntosh, sprawdź, co mamy do dyspozycji.

Mclntosh i Ryan podnieśli ROV-a, wyszli na środek ładowni i obrócili się wolno o trzysta sześćdziesiąt stopni. Blask reflektorów oświetlił ludzi i przedmioty. Pomieszczenie, w którym trzymano „Starfisha", przypominało wielki magazyn sprzętu elektronicznego. Na przegrodach wisiały zwoje kabli, w kilku szafkach na tylnej ścianie leżały części zapasowe. Po jednej stronie ciągnęły się półki z przyrządami pomiarowymi, z przodu ładowni spoczywał na drewnianym stojaku pięciometrowy zodiac. W rogu, obok sześciu dwustulitrowych beczek z paliwem, leżały dwa zapasowe silniki zaburtowe. Ryan przez kilka minut oświetlał metalowe szczeble, które biegły za beczkami w górę przegrody.

– Kapitanie, nad tamtymi stopniami jest wywietrznik – powiedział. – Wychodzi na pokład za basenem wodującym. Jest zamykany z zewnątrz, ale może nie został zaryglowany.

Morgan spojrzał na trzech naukowców skulonych przy beczkach.

– Niech jeden z was wejdzie na górę i sprawdzi, czy wywietrznik da się otworzyć.

Bosy oceanograf w niebieskiej piżamie poderwał się i wspiął po szczeblach do wąskiego szybu wentylacyjnego w obniżonej części sufitu. Po chwili wrócił na dół.

– Ani drgnie – zameldował rozczarowany.

– Kapitanie – odezwał się nagle Mclntosh ze środka ładowni i wskazał stojak pod pontonem. – Moglibyśmy zrobić słupy z drewnianych wsporników pod zodiakiem i podnieść właz.

– Popchnąć go wielkimi chińskimi pałeczkami? To może się udać – przyznał Morgan. – Weź się za to, Mclntosh. Trzeba zdjąć ponton – zwrócił się do grupki przy łodzi pneumatycznej.

Pokuśtykał do zodiaca, chwycił za dziób i pomógł postawić ponton na pokładzie. Mclntosh i kilku mężczyzn rozebrali drewniany stojak na części. Stolarz okrętowy ocenił, jak je wykorzystać.

Podczas pracy słyszeli przytłumione głosy komandosów na pokładzie i hałasy dźwigu „Baekje", który zabierał z „Sea Rovera" amunicję okrętu podwodnego. W pewnym momencie z odległej części statku dobiegł terkot broni automatycznej. Chwilę później Morgan rozpoznał po dźwiękach, że dźwig podnosi „Starfisha" z basenu wodującego i stawia na pokładzie. Rozległ się kobiecy krzyk. Kapitan wiedział, że to Summer. Coś stuknęło kilka razy w przegrodę ładowni, potem hałasy na górze zaczęły cichnąć. W końcu głosy i dźwigi umilkły. Kiedy stało się oczywiste, że komandosi opuścili statek, Morgan zastanowił się nad losem Dirka i Summer. Z zamyślenia wyrwało go dudnienie i wibracje silników „Baekje", który odbijał od „Sea Rovera".

– Jak idzie, Mclntosh? – zapytał głośno. Widział, że praca posuwa się naprzód, ale chciał zagłuszyć dźwięk odpływającego kablowca, który zostawiał ich własnemu losowi.

– Dwa słupy gotowe, trzeci na ukończeniu – odparł główny mechanik.

U jego stóp leżały trzy trzymetrowe pale. Każdy składał się z trzech części, obrobionych na obu końcach śrubokrętem i młotkiem i połączonych ze sobą klinem wpuszczonym w rowek. Miejsca połączeń zostały dla wzmocnienia obite blachą i owinięte taśmą samoprzylepną.

Kiedy Mclntosh przerzucał pozostałe kawałki drewna, z głębi statku doszedł szum. Był coraz głośniejszy i przypominał odgłos rwącej rzeki. Główny mechanik wyprostował się wolno i spojrzał na kapitana.

– Otworzyli zawory odpływowe w zęzie. Chcą nas zatopić.

Rozległo się kilka okrzyków przerażenia. Morgan zignorował je.

– Wygląda na to, że będą nam musiały wystarczyć trzy słupy – powiedział spokojnie. – Potrzebuję siedmiu ludzi do każdego pala.

Mężczyźni rzucili się naprzód i chwycili słupy. Na pokładzie ładowni pojawiły się pierwsze strużki wody, która dostawała się przez sześć małych otworów odpływowych. Po kilku minutach brodzili w niej po kostki. Ustawili słupy pod narożnikiem włazu przy drabince wejściowej. Na ostatni szczebel wspiął się mężczyzna z trójkątnym drewnianym klinem półmetrowej wysokości. Miał go wsunąć pod pokrywę, kiedy tylko się uchyli.

– Podnosić! – krzyknął Morgan.

Trzy grupy jednocześnie docisnęły górne końce słupów do włazu dwa i pół metra nad ich głowami i pchnęły z całej siły. Ku ich zaskoczeniu pokrywa uniosła się kilkadziesiąt centymetrów i do ładowni przeniknęło przyćmione światło lamp pokładowych. Ale ciężki właz natychmiast opadł z powrotem.

Mężczyzna na szczycie drabinki nie zdążył wsunąć klina na miejsce. Spóźnił się i pokrywa omal nie przycięła mu palców. Wziął głęboki oddech i skinął głową na znak, że jest gotowy do następnej próby.

– Dobra, jeszcze raz – zarządził kapitan. Woda sięgała mu już powyżej kolan i rana na udzie piekła od soli. – Jeden… dwa… trzy!

Górne złącze jednego ze słupów pękło z głośnym trzaskiem i oderwana część wpadła do wody. Mcintosh dobrnął do pływającego kawałka drewna i obejrzał go. Zobaczył, że złamał się klin w rowku.

– Nie jest dobrze, kapitanie – zameldował. – Naprawa trochę potrwa.

– Rób, co trzeba – warknął Morgan. – Spróbujemy dwoma słupami. Do góry!

Mężczyźni naparli na właz, ale bez skutku. Dwie grupy nie wystarczyły do uniesienia pokrywy. Dołączyli inni, żeby pomóc, ale nie było miejsca dla dodatkowych par rąk. Mężczyźni napięli mięśnie i właz uchylił się, ale za mało, żeby wsunąć klin. Woda sięgała Morganowi do pasa i kapitan zobaczył na twarzach załogi strach, który lada chwila mógł się przerodzić w panikę.

– Jeszcze jedna próba, panowie – przynaglił. Jednocześnie zastanawiał się, ile może trwać śmierć przez utonięcie.

Przypływ adrenaliny dodał mężczyznom energii. Pchnęli właz ze zdwojoną siłą i pokrywa znów zaczęła się unosić. Nagle rozległ się trzask. Pękło złącze drugiego słupa i właz opadł.

– Już po nas – dobiegł z ciemności czyjś głos.

To wystarczyło, żeby roztrzęsionemu kucharzowi puściły nerwy.

– Nie umiem pływać! – wrzasnął.

Stał obok beczek z paliwem i woda sięgała mu do piersi. Chwycił się w panice metalowych szczebli, wdrapał na górę do szybu wentylacyjnego i zaczął walić pięściami w okrągłą pokrywę wywietrznika. Krzyczał, żeby go wypuścić. Ku jego zaskoczeniu wywietrznik nagle się otworzył. Kucharz nie mógł w to uwierzyć. Wygramolił się na zewnątrz i stanął oszołomiony przy basenie wodującym. Minęła niemal minuta, zanim doszedł do siebie. Kiedy zdał sobie sprawę, że jeszcze nie umrze, wcisnął się z powrotem do otworu i opuścił kilka stopni w dół.

– Wywietrznik się otworzył! – krzyknął na całe gardło. – Chodźcie!

Spanikowani ludzie zaczęli się przepychać do drabinki. Większość traciła już grunt pod nogami, część chwytała się przegród. Niektórzy unosili się w wodzie i kurczowo trzymali dryfującego ROV-a.

– Najpierw kobiety – zarządził Morgan.

Ryan stał na palcach blisko drabinki. Woda sięgała mu do brody, ale próbował zapanować nad chaosem.

– Słyszeliście kapitana – warknął do dwóch biologów, którzy usiłowali się wdrapać na szczeble. – Najpierw kobiety. Cofnijcie się.

Kiedy żeńska część załogi wychodziła na zewnątrz, pierwszemu oficerowi udało się zaprowadzić jaki taki porządek. Morgan zobaczył przez ładownię, że woda podnosi się za szybko. Nie było mowy, żeby wszyscy zdążyli się ewakuować, nawet jeśli statek nagle nie zatonie.

– Ryan, wchodź na górę – rozkazał kapitan. – Spróbuj otworzyć właz.

Pierwszy oficer wdrapał się szybko po szczeblach za pielęgniarką okrętową.

Gdy wydostał się na pokład, doznał szoku. W świetle wczesnego świtu zobaczył, że „Sea Rover" tonie. Woda przelewała się już przez rufę, dziób celował w niebo pod kątem ponad dwudziestu stopni. Ryan stanął na nogach i zauważył młodą radiooperatorkę. Pomagała kobietom wejść na wyższy poziom statku.

– Melissa, biegnij do kabiny radiowej i nadaj SOS – zawołał.

Kiedy wspinał się po schodkach do włazu, dostrzegł daleko na północy świetlny punkt znikający za horyzontem. Kablowiec, pomyślał. Dotarł po luku ładowni i odetchnął z ulgą. Woda podnosząca się od rufy jeszcze nie sięgała do włazu ani do dźwigu. Komandosi w pośpiechu nawet nie odczepili haka od pokrywy luku.

Popędził do dźwigu, wskoczył do kabiny i odpalił silnik Diesla. Chwycił dźwignie i zaczął podnosić wysięgnik żurawia. Dźwig w żółwim tempie uniósł masywną pokrywę. Ryan nie tracił czasu na obracanie wysięgnika w bok. Wyskoczył z kabiny i podbiegł do krawędzi luku.

Ponad trzydziestu mężczyzn walczyło w zalanej ładowni o życie. Woda sięgała już niemal do włazu. Jeszcze dwie minuty i wszyscy by utonęli, uświadomił sobie Ryan. Zaczął wyciągać pływających ludzi. Z pomocą tych, którzy już byli na pokładzie, wydobył pozostałych w ciągu kilkunastu sekund. Osobiście wyłowił z ładowni ostatniego człowieka, kapitana.

Morgan wstał chwiejnie i skrzywił się z bólu.

– Dobra robota, Tim.

– Przepraszam, że sam nie sprawdziłem wywietrznika, panie kapitanie. Gdybyśmy wiedzieli, że nie jest zaryglowany, moglibyśmy wcześniej ewakuować ludzi.

– Był zaryglowany. Nie rozumiesz? Dopiero Dirk go odryglował. Zastukał do nas, ale zapomnieliśmy odpowiedzieć.

Ryana olśniło.

– Dzięki Bogu za niego i Summer. Ale obawiam się, że jeszcze nie wyszliśmy na prostą. Toniemy.

– Każ wszystkim opuścić statek. Niech natychmiast wsiadają do łodzi ratunkowych – odrzekł Morgan i zaczął kuśtykać w górę pochyłego pokładu w kierunku dziobu. – Nadam sygnał SOS.

W tym momencie z przeciwka nadbiegła zdyszana Melissa.

– Panie kapitanie – wysapała – roztrzaskali pociskami cały sprzęt telekomunikacyjny. Nie możemy wezwać pomocy.

– W porządku – odparł bez zaskoczenia Morgan. – Będziemy wystrzeliwali flary i czekali, aż ktoś nas znajdzie. Idź do swojej szalupy. Trzeba zabrać wszystkich ze statku.

Kiedy Ryan szedł pomóc przy łodziach ratunkowych, zauważył brak „Starfisha". Zajrzał do pomocniczego laboratorium i zobaczył, że nie ma wydobytych bomb. To rozwiało wszelkie wątpliwości co do przyczyny ataku na statek.

Po ciężkiej próbie w ładowni załoga była niezwykle spokojna i zdyscyplinowana. Mężczyźni i kobiety w ustalonej kolejności sprawnie zajęli miejsca w przydzielonych im szalupach. Choć ich statek tonął, cieszyli się, że żyją. Woda szybko się podnosiła i dwie łodzie najbliżej rufy zostały zalane, nim odczepiono je od wyciągów. Pasażerów szybko skierowano do innych i zwodowano szalupy.

Morgan pokuśtykał w górę pokładu odchylonego już pod kątem trzydziestu stopni. Dotarł do czekającej łodzi kapitańskiej i po raz ostatni obrzucił wzrokiem „Sea Rovera" jak hazardzista, który postawił i przegrał farmę. Kadłub skrzypiał i trzeszczał pod ciężarem wody morskiej wypełniającej kolejne przedziały. Statek badawczy wydawała się otaczać atmosfera smutku, jakby wiedział, że jeszcze za wcześnie, by iść na dno.

Morgan upewnił się, czy cała załoga jest w szalupach, potem zasalutował energicznie „Sea Roverowi" i ostatni zszedł z pokładu. Łódź kapitańska została szybko opuszczona na powierzchnię rozfalowanego morza i odbiła od tonącego statku. Zza horyzontu wyłoniło się słońce i oświetliło złocistym blaskiem konającego „Sea Rovera". Szalupa Morgana pokonała zaledwie kilka metrów, gdy dziób turkusowego statku wycelował stromo w niebo i „Sea Rover" poszedł pod wodę rufą w dół.

Zniknął z widoku wśród syku pęcherzy powietrza i zapadła cisza.

29

– Coś się psuje w państwie duńskim. Summer zignorowała słowa brata i uniosła do nosa miskę zupy rybnej. Przez większość dnia nikt się nimi nie interesował. Potem drzwi kajuty otworzyły się gwałtownie i wszedł kucharz okrętowy w białym fartuchu. Przyniósł na tacy zupę, trochę ryżu i dzbanek herbaty. Uzbrojony wartownik obserwował to z korytarza. Zdenerwowany kucharz zostawił tacę i szybko wyszedł. Po chwili drzwi znów zaryglowano od zewnątrz. Summer powąchała zupę i się skrzywiła.

– Tutaj też.

Wzięła pałeczki i zaczęła jeść parujący ryż. Kiedy zaspokoiła pierwszy głód, spojrzała na Dirka. Siedział na koi i wyglądał przez bulaj.

– Oprócz naszych skromnych warunków bytowych co cię jeszcze gnębi? – zapytała.

– Nie dam głowy, ale chyba nie płyniemy do Japonii.

– Skąd wiesz?

– Obserwuję słońce i cienie rzucane przez statek. Gdybyśmy płynęli do Japonii, kierowalibyśmy się na północ-północny wschód. A wydaje mi się, że trzymamy kurs bardziej na północny zachód.

– Gołym okiem trudno to stwierdzić.

– Zgoda. Ale mówię to, co widzę. Jeśli zawiniemy do Nagasaki, możesz mnie posłać na kurs nawigacji.

Summer wyobraziła sobie mapę regionu.

– To by oznaczało, że płyniemy w kierunku Morza Żółtego. Myślisz, że do Chin?

– Kto wie? Być może Japońska Czerwona Armia ma tam bazę operacyjną. To by tłumaczyło, dlaczego władze nie mogą wytropić podejrzanych w Japonii.

– Możliwe. Ale musieliby działać za wiedzą lub przy poparciu rządu. Zastanowiliby się dwa razy, zanim zatopiliby amerykański statek badawczy.

– To prawda. Ale jest jeszcze inna możliwość.

Summer skinęła głową i czekała na wyjaśnienie.

– Ci dwaj kolesie, którzy chcieli mnie zastrzelić w chryslerze, byli według patologa Koreańczykami, nie Japończykami.

Summer skończyła ryż, odłożyła pałeczki i odstawiła miskę.

– Korea? – zapytała ze zmarszczonym czołem.

– Korea.

Ed Coyle miał zmęczony wzrok od długiej obserwacji gładkiego szarego morza. Nie wierzył własnym oczom, gdy wreszcie coś dostrzegł. Wpatrzył się w horyzont i ledwo rozróżnił na niebie świetlny punkt, który ciągnął za sobą nikłą białą smugę. Był dokładnie tam, gdzie drugi pilot samolotu poszukiwawczo-ratowniczego Lockheed HC-130 Hercules miał nadzieję go zobaczyć.

– Charlie, mam flarę na godzinie drugiej – powiedział do mikrofonu tonem sprawozdawcy sportowego i wskazał rękawicą kierunek.

– Widzę ją- odrzekł major Charles Wight z przeciągłym teksaskim akcentem. Chudy, opanowany pilot herculesa przechylił maszynę w skręcie i zmniejszył prędkość.

Po sześciu godzinach od startu z bazy lotniczej Kadena na Okinawie zaczęli tracić nadzieję na powodzenie misji. Teraz zastanawiali się, co znajdą w wodzie pod nimi. Na horyzoncie ukazały się białe punkty i powoli rosły.

– Łodzie ratunkowe – stwierdził Wight, kiedy przybrały rozpoznawalne kształty.

– Siedem – dodał Coyle, policzywszy szalupy uszeregowane jedna za drugą. Morgan połączył je rufami i dziobami, żeby wszyscy rozbitkowie byli razem. Kiedy hercules przelatywał nad nimi, załoga „Sea Rovera" machała gorączkowo i wiwatowała.

– Około sześćdziesięciu osób – ocenił Coyle, gdy Wight wolno zataczał krąg. – Wygląda na to, że są w dobrej formie.

– Na razie zatrzymamy skoczków na pokładzie, zrzucimy zestawy ratunkowe i zobaczymy, czy ktoś będzie mógł ich zabrać.

Z tyłu samolotu siedzieli trzej ratownicy medyczni, gotowi do skoku z HC-130. Ponieważ wyglądało na to, że załodze „Sea Rovera" nie grozi niebezpieczeństwo, Wight postanowił zaczekać z wysłaniem ich na dół. Zamiast tego lotnik w ładowni opuścił dużą hydrauliczną klapę pod ogonem i na rozkaz Coyle'a zrzucił kilka zestawów medycznych i żywnościowych, które opadły do morza na małych spadochronach.

Radiooperator herculesa wysłał w eter sygnał SOS na częstotliwości morskiej. Wciągu sekund zgłosiło się kilka statków. Najbliżej był kontenerowiec, który płynął z Osaki do Hongkongu. Wight i Coyle krążyli nad szalupami przez dwie godziny, dopóki statek nie dotarł do rozbitków. Gdy zaczął zabierać ich na pokład, samolot po raz ostatni przeleciał nad łodziami ratunkowymi i Wight pomachał im skrzydłami. Choć piloci nie mogli tego usłyszeć, zmęczeni pasażerowie szalup podziękowali im głośno.

– Szczęściarze – powiedział Coyle.

Wight skinął głową i skierował herculesa na południowy wschód do bazy na Okinawie.

Kiedy duży frachtowiec zbliżał się do szalup, włączył na powitanie syrenę okrętową. Zwodowano motorówkę, która podpłynęła do łodzi ratunkowych i poprowadziła je do schodków opuszczonych z burty przy rufie. Większość załogi „Sea Rovera" wspięła się po schodkach na wysoki statek, Morgana i kilku rannych umieszczono w motorówce i wciągnięto na główny pokład kontenerowca. Po krótkiej rozmowie z malezyjskim kapitanem Morgan został zabrany na dół do ambulatorium. Lekarz okrętowy opatrzył mu udo, potem Ryan zaprowadził go do kajuty, gdzie leżał geolog ze złamaną nogą.

– Jakie prognozy, panie kapitanie? – zapytał pierwszy oficer.

– Kolano jest do niczego, ale będę żył – odrzekł Morgan.

– W dzisiejszych czasach robią doskonałe sztuczne stawy – pocieszył go Ryan.

– Wygląda na to, że będę miał okazję sprawdzić to na sobie. To chyba lepsze od drewnianej nogi. Co z załogą?

– Jest w dobrej formie. Oprócz Dirka i Summer nikogo nie brakuje. Pożyczyłem od kapitana Malaki telefon satelitarny i zadzwoniłem do Waszyngtonu. Udało mi się połączyć bezpośrednio z Rudim Gunnem. Zawiadomiłem go o stracie statku i naszej sytuacji. Powiedziałem mu też, że Dirk, Summer, „Starfish" i ładunek, który wydobyliśmy, są prawdopodobnie na japońskim kablowcu. Prosił o przekazanie panu podziękowań za uratowanie załogi i obiecał, że uruchomi najwyższe szczeble rządowe, żeby złapać winnych.

Morgan wpatrzył się w białą ścianę i pomyślał o wypadkach ostatnich godzin. Kim są piraci, którzy zaatakowali i zatopili jego statek? Co chcą zrobić z bronią biologiczną? I co się stało z Dirkiem i Summer? Nie znalazł na to odpowiedzi i wolno pokręcił głową.

– Mam nadzieję, że nie będzie za późno.

30

Przez półtorej doby „Baekje" płynął na północ, potem zaczął stopniowo skręcać na wschód. O zmierzchu pojawił się ląd i statek zaczekał do zmroku, żeby we mgle zawinąć do dużego portu. Dirk i Summer przypuszczali, że przypłynęli do Korei i że są w dużym południowokoreańskim mieście portowym Inczhon. Wskazywały na to bandery z całego świata na frachtowcach, które mijali, wchodząc do portu.

Kablowiec sunął wolno wzdłuż rozległych basenów portowych, gdzie przez całą dobę trwał załadunek i rozładunek kontenerowców. Skręcił na północ, minął terminal paliwowy, okrążył zardzewiały tankowiec i wpłynął do ciemnej i mało ruchliwej części portu. Zostawił za sobą zrujnowaną stocznię z korodującymi kadłubami statków i zwolnił przed wąskim kanałem, który biegł na północny zachód. Przy wejściu do kanału stała wartownia i mała motorówka. Rdzewiejący szyld głosił po koreańsku: KANG – USŁUGI MORSKIE – TEREN PRYWATNY.

Kapitan „Baekje" ostrożnie wprowadził statek do kanału, przepłynął wolno kilkaset metrów i pokonał ostry zakręt. Ukazała się mała laguna z dwoma masywnymi krytymi basenami portowymi na przeciwległym krańcu. Kapitan „Baekje" wprowadził statek do jednego z przepastnych hangarów niczym samochód do garażu. Pod sufitem piętnaście metrów nad dziobówką paliły się reflektory halogenowe. Wielkie hydrauliczne wrota zasunęły się cicho i przycumowano statek.

Nad pokład natychmiast obrócił się wysięgnik dźwigu i sześciu członków załogi zaczęło pod nadzorem Tongju wyładowywać kontenery z amunicją. Kiedy pojemniki z bombami ustawiono w piramidę na brzegu basenu, podjechał tyłem biały furgon. Grupa mężczyzn w szaroniebieskich fartuchach laboratoryjnych ostrożnie władowała kontenery do środka i samochód odjechał. Gdy skręcił na końcu basenu portowego, Tongju zobaczył znajomą niebieską błyskawicę z boku pojazdu i napis: KANG SATELLITE TELECOMMUNICATIONS CORP.

Kiedy Tongju patrzył, jak furgon wyjeżdża z hangaru, podszedł do niego Kim.

– Pan Kang będzie zadowolony, że mamy wszystkie bomby – powiedział.

– Dwie ostatnie są do niczego. Piloci pojazdu głębinowego rozbili je przy wydobywaniu i wypuścili zawartość do morza. Podobno przypadkiem, z powodu złej widoczności w wodzie.

– To mała strata. Akcja się powiodła.

– Fakt, ale czeka nas jeszcze trudna operacja – odparł Tongju. – Zabieram więźniów do Kanga, żeby ich przesłuchał. Mam nadzieję, że dopilnujesz przygotowań statku – bardziej stwierdził, niż spytał.

– Zaraz zaczniemy rekonfigurację, tankowanie i zaprowiantowanie. Będziemy gotowi do drogi, jak tylko weźmiemy ładunek.

– Dobrze. Im szybciej wyjdziemy w morze, tym większe będziemy mieli szanse na sukces.

– Zadziałamy z zaskoczenia. Nie ma mowy, żeby się nie udało – zapewnił Kim.

Ale Tongju wiedział swoje. Zaciągnął się papierosem i zastanowił nad elementem zaskoczenia. To rzeczywiście mogła być sprawa życia lub śmierci.

– Miejmy nadzieję, że oszustwo nie wyjdzie na jaw – powiedział w zamyśleniu.

Pod pokładem otworzyły się drzwi kajuty Dirka i Summer. Wartownik o grubym karku skuł im z tyłu ręce kajdankami, a potem brutalnie wypchnął na zewnątrz. Poprowadził ich pod lufą do trapu, gdzie stał Tongju i uśmiechał się drwiąco.

– To był wspaniały rejs – powiedział do niego Dirk. – Ale nikt nam nie pokazał, gdzie jest kasyno.

– Bądźmy szczerzy – wtrąciła Summer. – Jedzenie niezupełnie pasowało do pięciogwiazdkowych cen.

– Amerykańskie poczucie humoru jest mało śmieszne – warknął Tongju.

– A przy okazji, co robi Japońska Czerwona Armia w koreańskim mieście Inczhon? – zapytał Dirk.

Tongju prawie niedostrzegalnie zmarszczył czoło.

– Jesteś bardzo spostrzegawczy, Pitt – zauważył. Odwrócił się do Grubego Karku, który celował w rodzeństwo z AK-74. – Zabierz ich na jacht i zamknij pod strażą w kabinie dziobowej – warknął i pomaszerował na mostek.

Dirk, Summer i wartownik zeszli po trapie. W mniejszym bocznym basenie portowym stał smukły niebieski katamaran. Miał trzydzieści metrów długości, silniki Diesla o mocy czterech tysięcy koni mechanicznych i rozwijał prędkość trzydziestu pięciu węzłów.

– To jest bardziej w moim stylu – powiedziała Summer, kiedy zostali wepchnięci na pokład i uwięzieni w małej, ale luksusowej kabinie. – Tyle że tu nie ma bulajów. Panu Gościnnemu chyba nie spodobał się twój tekst o Inczhon – dodała i usiadła w fotelu, z rękami wciąż skutymi za plecami.

– Za dużo gadam – przyznał Dirk. – Ale przynajmniej upewniliśmy się, gdzie jesteśmy.

– I tym razem dostaliśmy kajutę pierwszej klasy – odrzekła, podziwiając boazerię z drewna orzechowego i artystyczne ozdoby na ścianach. – Jak na drugorzędną organizację terrorystyczną, ci faceci mają dużo forsy.

– Najwyraźniej mają przyjaciół w Kang Enterprises.

– Tej firmie okrętowej?

– To wielki koncern. Od lat widujemy ich statki handlowe. Są też zaangażowani w różne przedsięwzięcia zaawansowane technologicznie, choć znam tylko morską działalność koncernu. Kiedyś spotkałem w barze faceta, który pływał na jednym z ich tankowców. Opowiadał mi o ich stoczni remontowej i magazynach w Inczhon. Nigdy czegoś takiego nie widział. Mają tu podobno suchy dok i pełno najnowocześniejszych urządzeń. Na kominie tego kablowca jest logo Kanga, niebieska błyskawica. Musimy być na jego terenie.

– Cieszę się, że twoje wyprawy do barów w końcu na coś się przydały.

Dirk się uśmiechnął.

– Bywam tam w celach badawczych.

Summer nagle spoważniała.

– Co może łączyć JCA z Koreą Południową? I czego od nas chcą?

Przerwał jej ryk silników katamarana.

– Chyba niedługo się dowiemy.

Rzucono cumy, Tongju wszedł na pokład i szybki jacht ruszył. Wielkie wrota hangaru znów się odsunęły i katamaran wypłynął na zewnątrz. Tongju obejrzał się na kablowiec.

Na „Baekje" roiło się od robotników. Potężny dźwig zabierał z pokładu rufowego ogromny bęben do układania kabli. Przemalowywano statek, wycinano fragmenty nadbudowy, w innych miejscach wstawiano dodatkowe przegrody i nowe elementy. Zmieniano nazwę na rufie, komin pokrywano złocistą farbą. W ciągu godzin „Baekje" miał się zmienić w inny statek, jakby kablowiec o tej nazwie nigdy nie istniał.

31

Niski mężczyzna z płomiennorudymi włosami i kozią bródką kroczył korytarzami dyrekcyjnymi centrali NUMA jak właściciel budynku, którym poniekąd był. Admirał James Sandecker cieszył się szacunkiem w biurach i laboratoriach agencji, którą założył kilkadziesiąt lat temu z garstką naukowców i inżynierów. Mimo niewielkiego wzrostu miał niespożytą energię.

– Cześć, Darla. Wspaniale dziś wyglądasz – powiedział uprzejmie do czterdziestoparoletniej sekretarki przy komputerze. – Rudi jest w sali konferencyjnej?

– Miło pana widzieć, admirale. – Rozpromieniła się kobieta i spojrzała na dwóch agentów Secret Service próbujących dotrzymać kroku szefowi. – Tak, pan Gunn czeka na pana. Proszę wejść.

Choć dawni współpracownicy wciąż nazywali Sandeckera admirałem, reszta świata znała go jako wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych. Mimo niechęci do waszyngtońskiego środowiska politycznego Sandecker dał się namówić prezydentowi Wardowi do objęcia urzędu po zmarłym nagle wiceprezydencie. Wiedział, że Ward jest człowiekiem honoru i nie wyznaczy swojemu zastępcy roli figuranta. Energiczny admirał natychmiast stworzył nowy wizerunek wiceprezydenta. Kierował kampanią na rzecz reformy systemu obrony i bezpieczeństwa kraju, zwiększał rządowe fundusze na badania naukowe i podejmował inicjatywy w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego, zwłaszcza mórz. Pod jego naciskiem administracja nakłoniła wszystkie uprzemysłowione kraje do wprowadzenia zakazu polowań na wieloryby oraz surowych kar dla trucicieli oceanów.

Sandecker wszedł do sali konferencyjnej. Na jego widok grupa wysokich urzędników NUMA, którzy rozmawiali o stracie „Sea Rovera", ucichła.

Rudi Gunn zerwał się z miejsca.

– Dziękuję, że pan przyszedł, admirale – powiedział i zaprowadził dawnego szefa do szczytu stołu.

Sandecker darował sobie zwyczajowe uprzejmości.

– Jakie są ostatnie wiadomości? – spytał.

– Mamy potwierdzenie, że „Sea Rovera" zatopił na Morzu Wschodniochińskim mały oddział komandosów o nieustalonej narodowości, który wtargnął na pokład. Na szczęście załoga ewakuowała się z zamkniętej ładowni kilka minut przed zatonięciem statku. Zdołała dotrzeć do szalup i została zauważona przez wojskowy samolot poszukiwawczo-ratowniczy. Rozbitków zabrał wezwany frachtowiec, który był w pobliżu. Płynie teraz do Nagasaki. Brakuje tylko dwóch członków załogi.

– Zajęli statek siłą?

– Dostali się na pokład nocą i opanowali „Sea Rovera" bez walki.

– To statek Boba Morgana, zgadza się?

– Tak. Ten stary drań stawiał opór i postrzelili go w nogę. Rozmawiałem z jego zastępcą, Ryanem. Powiedział, że kapitan wyjdzie z tego. Napastnicy podawali się podobno za członków Japońskiej Czerwonej Armii. Uciekli statkiem do układania kabli, który miał japońską banderę.

– Dziwny sposób ataku morskiego – rzekł Sandecker w zamyśleniu. – Rozumiem, że zabrali broń biologiczną wydobytą z 1-411?

– Tak, Ryan to potwierdził. W chwili ataku operacja wydobywcza była prawie zakończona. Kiedy załoga ewakuowała się z ładowni, zauważyła brak „Starfisha". Ryan uważa, że zabrał go kablowiec, być może razem z pilotami.

– Zadzwonię do Departamentu Stanu i powiem im, żeby zwrócili się o pomoc do japońskiej marynarki wojennej – powiedział Sandecker. Wyjął z kieszeni na piersi wielkie zielone cygaro, zapalił i wypuścił pod sufit kłąb dymu. – Namierzenie takiego kablowca nie powinno być trudne, kiedy zawinie do portu.

– Zawiadomiłem Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Działają w tym samym kierunku. Uważają, że Japońska Czerwona Armia nie ma umiejętności i środków, żeby nam zagrozić tą bronią, ale szukają jej powiązań z al-Kaidą i innymi ugrupowaniami terrorystycznymi.

– Nie byłbym taki pewien, że nie ma – odparł Sandecker, obracając cygaro w palcach. – Po południu wprowadzę w sprawę prezydenta. Ktoś drogo zapłaci za zatopienie statku amerykańskiej agencji rządowej – warknął z gniewnym błyskiem w oczach.

Obecni w sali skinęli głowami. NUMA była dużą organizacją, ale jej pracowników łączyła silna więź. Akt terroru przeciwko kolegom na drugiej półkuli działał przygnębiająco na tych, którzy byli w domu.

– Podzielamy pańskie uczucia, admirale – odrzekł Gunn.

– A przy okazji, kogo z załogi brakuje? – zapytał Sandecker.

Gunn przełknął z trudem.

– Dirka i Summer Pittów. Prawdopodobnie zostali porwani ze „Starfishem".

Sandecker zesztywniał.

– Dobry Boże, tylko nie to! Ich ojciec wie?

– Tak. Jest na Filipinach z Alem Giordino. Starają się zlikwidować podwodne źródło skażenia morza. Rozmawiałem z nim przez telefon satelitarny. Wie, że robimy wszystko, co możemy.

Sandecker odchylił się na krześle i popatrzył na chmurę niebieskiego dymu nad swoją głową. Boże, miej litość nad durniem, który skrzywdzi dzieci tego człowieka, pomyślał.

Siedem tysięcy mil morskich dalej niebieski katamaran pędził wzdłuż zachodniego wybrzeża Korei. Summer i Dirk kołysali się i potrącali w luksusowej kabinie, gdy jacht pruł fale z prędkością niemal czterdziestu węzłów. Dwaj koreańscy rybacy w starym sampanie zaklęli, kiedy katamaran przemknął niebezpiecznie blisko i fale jego kilwatera przelały się przez burty ich łodzi.

Po dwóch godzinach jacht skręcił w kierunku lądu, zwolnił i popłynął między wysepkami przy ujściu Han-gang. Sternik poprowadził katamaran w górę rzeki. Po godzinie zobaczył dopływ Han-gang, który wił się do twierdzy Kanga na wyspie Kjodongdo. Dotarł kanałem do zatoczki, przeciął ją i przybił do pływającego pomostu u stóp stromych ścian kompleksu. Wyłączył silniki i katamaran przycumowano za białym jachtem Benetti Kanga.

Tongju zszedł z pokładu i wjechał windą do posiadłości Kanga na szczycie urwiska. Kang siedział z Kwanem w swoim gabinecie wyłożonym boazerią z drewna wiśniowego. Studiował dokumenty finansowe firmy produkującej części radiowe, którą zamierzał przejąć. Podniósł wolno wzrok, kiedy wszedł Tongju i się ukłonił.

– Kapitan Lee z „Baekje" zawiadomił mnie, że twoja akcja zakończyła się sukcesem – powiedział bez cienia satysfakcji.

Tongju lekko skinął głową.

– Przejęliśmy amunicję po wydobyciu jej przez amerykański statek. Dziesięć bomb jest nietkniętych i nadaje się do wykorzystania – odrzekł, pomijając milczeniem fakt, że Dirk zniszczył dwie sztuki.

– To wystarczy aż nadto do przeprowadzenia operacji – stwierdził Kang.

– Naukowcy na „Baekje" byli bardzo zadowoleni. Po naszym powrocie do Inczhon amunicja została natychmiast zabrana do laboratorium broni biologicznej. Szef zespołu badawczego zapewnił mnie, że udoskonalenia potrwają najwyżej czterdzieści osiem godzin.

– Mam nadzieję, że do tego czasu rekonfiguracja „Baekje" będzie zakończona?

Tongju przytaknął.

– Będziemy gotowi na czas.

– Termin jest bardzo ważny – ciągnął Kang. – Musimy wykonać zadanie przed głosowaniem w Zgromadzeniu Narodowym.

– Jeśli nie będzie opóźnienia z amunicją, zdążymy – zapewnił go Tongju. – Nasi stoczniowcy wzięli się ostro do pracy, zanim wypłynęliśmy z Inczhon.

– Nie możemy sobie pozwolić na następny błąd – powiedział chłodno Kang.

Tongju lekko zmrużył oczy. Nie był pewien, co szef ma na myśli. Zignorował komentarz i mówił dalej.

– Przywiozłem dwoje więźniów z amerykańskiego statku. To piloci pojazdu głębinowego. Kobieta i mężczyzna, który jest odpowiedzialny za śmierć naszych agentów w Ameryce. Pomyślałem, że może będzie pan chciał przyjąć go osobiście – rzekł, kładąc złowrogi nacisk na słowo „przyjąć".

– A tak, brakujący członkowie załogi.

– Brakujący członkowie załogi?

Kwan podał Tongju artykuł ściągnięty z Internetu.

– Tu jest wszystko. „Na Morzu Wschodniochińskim zatonął statek badawczy. Uratowano całą załogę z wyjątkiem dwóch osób" – zacytował nagłówek największej koreańskiej gazety, „Chosun Ilbo".

Tongju zbladł.

– To niemożliwe. Zatopiliśmy ten statek z załogą zamkniętą w ładowni. Nie mogli uciec.

– Ale uciekli – odparł Kang. – Przepływający frachtowiec zabrał ich do Japonii. Nie zaczekałeś, aż statek pójdzie na dno?

– Nie. Chcieliśmy jak najszybciej wrócić z zabranym ładunkiem – wyjaśnił Tongju.

– Piszą, że na statku wybuchł pożar – powiedział Kwan. – Najwyraźniej Amerykanie obawiają się kolejnej publikacji o zamachu terrorystycznym.

– I ujawnienia, co naprawdę robili na Morzu Wschodniochińskim – dodał Kang. – Może brak wiadomości w mediach skłoni ich do ograniczenia skali śledztwa.

– Nie mogli rozszyfrować, kim jesteśmy – zapewnił Tongju. – Moi komandosi byli z różnych krajów i mówiliśmy tylko po japońsku i angielsku.

– To nawet dobrze, że nie udało ci się zlikwidować załogi – stwierdził Kang. – Zeznania uratowanych jeszcze bardziej obciążą Japonię i wywiad amerykański skoncentruje się na tamtym kraju. Będą szukali „Baekje", dlatego im szybciej wyjdzie w morze, tym lepiej.

– Dopilnuję, żeby stocznia informowała nas na bieżąco, jak postępują prace – obiecał Tongju. – A co z tą dwójką Amerykanów?

Kang zajrzał do notesu w skórzanej oprawie.

– Dziś wieczorem muszę być w Seulu. Mam spotkanie z ministrem do spraw zjednoczenia. Wracam jutro rano. Nie zabijaj ich do tego czasu.

– Podam im ostatnią wieczerzę – odrzekł Tongju bez cienia uśmiechu.

Kang zignorował komentarz i wrócił do czytania dokumentów finansowych. Tongju zrozumiał, że rozmowa jest skończona. Odwrócił się i wyszedł z gabinetu.

32

Kilkaset metrów od hangaru, w którym „Baekje" przechodził zabiegi kosmetyczne, dwaj mężczyźni w zdezelowanym pikapie okrążali wolno niepozorny magazyn stoczniowy. Wokół budynku bez okien walały się puste palety i rdzewiały wózki widłowe. Wypłowiały szyld nad głównym wejściem głosił: TOWARZYSTWO OKRĘTOWE KANGA. Dwaj mężczyźni w znoszonych kombinezonach i brudnych czapkach baseballowych należeli do dwudziestoczteroosobowego zamaskowanego oddziału uzbrojonych ochroniarzy, którzy przez całą dobę patrolowali teren wokół supertajnego obiektu. W zaniedbanym na zewnątrz budynku mieścił się nowoczesny ośrodek badawczo-rozwojowy wyposażony w komputery ostatniej generacji. Na parterze i piętrach zespół inżynierów konstruował urządzenia podsłuchowe i obserwacyjne do satelitów telekomunikacyjnych, które Kang sprzedawał innym krajom i firmom w regionie. W podziemiach było pilnie strzeżone laboratorium mikrobiologiczne. O jego istnieniu wiedziała tylko garstka podwładnych Kanga. Nieliczną grupę naukowców przemycono głównie z Korei Północnej. Mikrobiolodzy i immunolodzy nie mieli wyboru, kiedy nałożono na nich patriotyczny obowiązek pracy z niebezpiecznymi mikroorganizmami. W północnych prowincjach zostały ich rodziny.

Do laboratorium przetransportowano zabójczą broń z 1-411. Ekspert od amunicji pomógł biologom wydobyć z porcelanowych bomb lotniczych wirusa ospy zliofilizowanego przez Japończyków. Zarazki miały przetrwać rejs okrętu i uaktywnić się pod wpływem wody w momencie ataku. Po sześćdziesięciu latach na dnie morza nie straciły swojego niszczycielskiego potencjału.

Biolodzy umieścili próbki kremowego proszku w bezpiecznych pojemnikach i zaczęli ożywiać wirusy sterylnym rozpuszczalnikiem na bazie wody. Widoczne pod mikroskopem mikroorganizmy budziły się z długiego snu i wpadały na siebie jak zderzające się samochody. Mimo upływu lat tylko niewielki procent wirusów był martwy.

Laboratorium kierował wysoko opłacany ukraiński mikrobiolog Sargow. Kiedyś pracował w Biopreparacie, cywilnym radzieckim instytucie naukowym, gdzie potajemnie realizowano program rozwoju broni biologicznej. Sargow był specjalistą od inżynierii genetycznej i sprzedawał swoje usługi temu, kto zapłaci najwięcej. Jego kariera w kraju skończyła się, gdy został przyłapany w łóżku z żoną członka politbiura. W obawie o życie uciekł do Rumunii i w jednym z czarnomorskich portów dostał się na frachtowiec Kanga. Duża łapówka wręczona kapitanowi statku zapewniła mu odpowiednie kontakty w firmie, gdzie doceniono i wkrótce wykorzystano jego umiejętności.

Sargow dostał duży budżet i zorganizował nowoczesne laboratorium badawcze. Wyposażył je w urządzenia, które umożliwiały izolowanie, modyfikowanie lub łączenie materiału genetycznego różnych mikroorganizmów. Choć zajmował się niebezpiecznymi bakteriami i wirusami, czuł się bezsilny. Łatwo dostępny wirus zapalenia wątroby typu B i prątek gruźlicy były groźne, ale nie mogły się równać z zabójczymi wirusami ospy, choroby marburskiej i ebolą, z którymi pracował w radzieckim instytucie w Oboleńsku. Z posiadanych zasobów nie udawało mu się stworzyć nowego środka zagłady. Czuł się jak bokser z jedną ręką przywiązaną do pleców. Potrzebował naprawdę śmiercionośnego zarazka i marzył o jego zdobyciu.

Pomógł mu przypadek. Północnokoreański agent w Tokio włamał się do archiwów rządowych i przechwycił tajne dokumenty japońskie. Jego przełożeni w Phenianie spodziewali się poznać tajemnice obronne Japonii i byli wściekli, kiedy się okazało, że materiały pochodzą z czasów II wojny światowej. Dotyczyły eksperymentów armii cesarskiej z bronią biologiczną i miały być zniszczone w obawie, że postawią rząd w kłopotliwym położeniu. Ale bystry analityk wywiadu natknął się na informacje o ostatnim zadaniu 1-403 i 1-411, więc Sargow był wkrótce na dobrej drodze do własnego źródła Varioli major.

Biolodzy zajmujący się inżynierią genetyczną zniechęcili się do tworzenia nowego organizmu. Ale manipulowanie istniejącymi mikroorganizmami poprzez celowe mutacje trwało od lat siedemdziesiątych. Największą korzyść przyniosło opracowanie w laboratoriach roślin uprawnych odpornych na szkodniki i susze. Bardziej kontrowersyjnym wynalazkiem były super-zwierzęta hodowlane. Ciemną stroną inżynierii genetycznej była możliwość stworzenia nowej odmiany wirusa lub bakterii i nieznane, potencjalnie katastrofalne skutki pojawienia się takiego mikroorganizmu.

Sargow nie zadowolił się reanimacją wirusa ospy. Miał ambitniejsze plany. Z pomocą fińskiego asystenta zdobył próbkę wirusa HIV-1, najbardziej powszechnego źródła nabytego zespołu zaniku odporności. Wniknął do struktury HIV-1 i zsyntetyzował kluczowy element genetyczny przerażającego wirusa. Wprowadził do niego wirusa ospy i spróbował stworzyć mutację. Stymulowane sztucznym elementem zmutowane wirusy zaczęły się masowo replikować. W rezultacie powstał nowy mikroorganizm o właściwościach obu zarazków. Mikrobiolodzy nazywają taki twór chimerą. Superwirus Sargowa łączył zaraźliwość zabójczej ospy ze zdolnością niszczenia odporności, którą miał HIV-1.

Wyhodowanie dużej ilości zmutowanego zarazka było czasochłonne. Kang przynaglał. Sargow robił, co mógł, żeby zwiększyć tempo. Zliofilizował superwirusa jak kiedyś Japończycy. Następnie zmieszał go ze skrystalizowanym wirusem ospy z bomb lotniczych i stworzył toksyczną substancję o zróżnicowanym składzie. Całość została przetworzona i udoskonalona jeszcze raz przez dodanie czynników, które miały przyspieszyć proces reanimacji.

Łatwą do rozpylenia mieszankę zapakowano do lekkich pojemników, które przypominały rolki papierowych ręczników, i przewieziono na wózku magazynowym z laboratorium do działu satelitów na górze. Ładunek przejął zespół inżynierów. Pojemniki wsunięto do pięciu większych cylindrów z nierdzewnej stali i połączono ze zbiornikami wody. Potem cylindry włożono do skrzyń. Przyjechał wózek widłowy i załadował skrzynie do tego samego białego furgonu, który przywiózł amunicję. Samochód wrócił do krytego basenu portowego.

Sargow uśmiechał się szeroko. Wiedział, że zbliża się dzień dużej wypłaty. Jego ludzie wykonali zadanie. Potwierdzili, że stary wirus nadal jest groźny, i zwiększyli jego zabójczą siłę. W ciągu niecałych czterdziestu ośmiu godzin biolodzy Sargowa przekształcili sześćdziesięcioletniego wirusa w nową broń, jakiej świat jeszcze nie widział.

33

– Co to znaczy, że statek jeszcze się nie pojawił? – parsknął Gunn. Szef sekcji międzynarodowych operacji antyterrorystycznych FBI, drobny mężczyzna nazwiskiem Tyler, otworzył akta na swoim biurku.

– Nie mamy żadnych informacji o miejscu pobytu kablowca „Baekje". Japońska policja kontroluje ruch we wszystkich portach kraju i sprawdza każdą jednostkę, która choćby w przybliżeniu przypomina statek opisany przez załogę NUMA. Jak dotąd, bez skutku.

– Monitorujecie porty poza Japonią?

– Interpol wysłał wszędzie zawiadomienia i o ile mi wiadomo, CIA na prośbę wiceprezydenta też prowadzi poszukiwania. Na razie bez rezultatu. Jest milion miejsc, w których ten statek mógł się ukryć lub zostać celowo zatopiony.

– A co z obserwacją satelitarną miejsca, gdzie zatonął „Sea Rover"?

– Niestety to zły moment. Przy obecnym napięciu w Iranie Narodowe Biuro Zwiadowcze skierowało sprzęt o wysokiej rozdzielczości obrazu na Bliski Wschód. Morze Wschodniochińskie jest teraz jednym z wielu rejonów, które tylko cyklicznie pojawiają się w polu widzenia satelitów na orbitach niegeosynchronicznych. Co oznacza, że „Baekje" mógłby pokonać pięćset mil między ich kolejnymi przelotami. Czekam na materiał zdjęciowy z ostatnich kilku dni, ale powiedziano mi, żebym nie robił sobie wielkich nadziei.

Gunn złagodniał. Zdał sobie sprawę, że Tyler robi wszystko, na co pozwalają mu dostępne środki.

– Wiadomo coś o przeszłości tego statku? – spytał.

– Twój człowiek, Hiram Yaeger, dostarczył nam cennych informacji. Na podstawie światowych rejestrów statków w komputerowym banku danych

NUMA zidentyfikował kablowiec jako „Baekje". Około czterdziestu znanych kablowców odpowiada opisowi podanemu przez uratowaną załogę. Skróciliśmy ich listę do dwunastu posiadanych lub dzierżawionych w azjatyckiej części Pacyfiku i uznaliśmy „Baekje" za „zaginiony w akcji". Tyler urwał, przekartkował dokumenty i znalazł faks. – Tu są szczegóły. Kablowiec „Baekje", długość sto trzydzieści sześć metrów, całkowity tonaż dziewięć i pół tysiąca. Zbudowany w roku dziewięćdziesiątym ósmym przez Hyundai Mipo Dockyard Company w Ulsan w Korei Południowej. Kupiony w tym samym roku przez Kang Shipping Enterprises z siedzibą w Inczhon w Korei Południowej i eksploatowany przez to przedsiębiorstwo do 2000 roku. Potem wydzierżawiony japońskiej firmie Nippon Telegraph and Telephone Corporation z Tokio do układania kabli na Morzu Japońskim i sąsiednich wodach.

Tyler odłożył faks i spojrzał Gunnowi w oczy.

– Dzierżawa wygasła pół roku temu i przez cztery miesiące „Baekje" stał nieużywany w Jokohamie. Dwa miesiące temu przedstawiciele NTT przedłużyli umowę na kolejny rok i wprowadzili na statek własną załogę. Z rejestrów portowych wynika, że „Baekje" wyszedł w morze na pięć tygodni, a potem wrócił na krótko do Jokohamy trzy tygodnie temu. Podobno widziano go w Osace, skąd najwyraźniej popłynął za „Sea Roverem" na Morze Wschodniochińskie.

– Został porwany, kiedy korzystała z niego firma NTT?

– Nie. Pod przedstawicieli NTT podszyli się jacyś oszuści, którzy wywarli presję na agentów Kang Shipping. Szefowie NTT byli zaszokowani, kiedy się dowiedzieli, że na przedłużonej umowie dzierżawy jest nazwa ich firmy, bo już skończyli układanie kabli światłowodowych. Pracownicy Kanga pokazali tamten dokument. Wszystko wydawało się im autentyczne, choć jeden z nich uznał za dziwne, że ludzie z NTT sprowadzili własną załogę, czego nie robili w przeszłości. Kang Shipping stara się teraz o odszkodowanie za statek.

– Wygląda na to, że gdzieś musiał być informator. Wiadomo coś o powiązaniach Japońskiej Czerwonej Armii z Nippon Telegraph and Telephone?

– Szukamy ich, ale jeszcze nic nie znaleźliśmy. Szefowie NTT ściśle z nami współpracują. Zależy im, żeby się oczyścić z wszelkich podejrzeń. Nie wydaje się prawdopodobne, aby ta firma wspierała terrorystów, ale może im pomagać ktoś z jej pracowników, i na tym koncentrują się japońskie władze.

Gunn pokręcił głową.

– Więc mamy stutrzydziestometrowy kablowiec, który rozpłynął się w powietrzu, zatopiony statek amerykańskiej agencji rządowej i żadnych podejrzanych. Dwoje moich ludzi porwano i być może zamordowano, a my nawet nie wiemy, gdzie ich szukać.

– My też jesteśmy sfrustrowani, Rudi, ale znajdziemy winnych. To poprostu wymaga czasu.

A ile czasu zostało Dirkowi i Summer, jeśli w ogóle jeszcze żyją? – pomyślał Gunn.

Gorący prysznic to wspaniała rzecz, pomyślała Summer. Stała pod strumieniem parującej wody przez dwadzieścia minut, w końcu zakręciła kran i sięgnęła po puszysty ręcznik. Wyszła z kabiny wyłożonej marmurem, wytarła się i owinęła ręcznikiem, wetknąwszy jego luźny koniec pod pachę. Przed nią ciągnął się marmurowy pulpit z dwiema umywalkami i lśniącą złotą armaturą. Nad umywalkami było wielkie skośne lustro sięgające sufitu. Trzeba przyznać, że któryś z tych bandziorów ma gust, uznała.

Po niespokojnej nocy, którą spędzili, śpiąc na zmianę na podwójnym łóżku z rękami skutymi na plecach, trzej uzbrojeni wartownicy zabrali ich rano na brzeg. Dirk spojrzał na imponującą rezydencję na szczycie urwiska i zapytał siostrę, czy nie przypomina jej Berghofu. Kamienna budowla z widokiem na rzekę kojarzyła mu się z posiadłością Hitlera w niemieckich Alpach. Zwłaszcza że otaczali ją ochroniarze w czarnych koszulach.

Dirka i Summer wepchnięto do windy. Wjechali na górę i wysiedli w korytarzu pod główną częścią mieszkalną. Zaprowadzono ich do dwóch sąsiadujących ze sobą pokoi gościnnych.

– Przygotować się do obiad z pan Kang – warknął wartownik łamaną angielszczyzną – Dwie godziny.

Kiedy Summer brała prysznic, Dirk oglądał swój pokój, szukając drogi ucieczki. Oba pokoje nie miały okien, były wykute w skalnej ścianie i prowadził do nich jeden korytarz, a przed otwartymi drzwiami stali uzbrojeni wartownicy. Dirk ocenił, że stąd nie da się uciec. Może gdzie indziej.

Summer wytarła włosy i rozkoszowała się chwilę luksusem wokół niej. Wąchała egzotyczne płyny do ciała i perfumy, w końcu zdecydowała się na aloes i lilię. W rogu stał wieszak z damskimi ubraniami. Wybrała czerwoną sukienkę z krótkim żakiecikiem w tym samym kolorze. Włożyła ją i obejrzała się w lustrze. Trochę za obcisła w biuście, ale poza tym bardzo twarzowa, pomyślała. Przerzuciła tuzin par pantofli pod wieszakiem i znalazła czarne na płaskim obcasie, które na nią pasowały. Zakładając je, złamała sobie paznokieć. Zaklęła i poszła do łazienki. Pomyszkowała wśród szczotek i grzebieni, wreszcie zauważyła jeden z podstawowych kobiecych przyborów: pilniczek do paznokci. Nie żadną tanią tekturkę, tylko metalowy z płaską porcelanową rączką. Spiłowała paznokieć i bezwiednie wsunęła pilniczek do kieszeni żakietu. Chwilę później walenie do drzwi uświadomiło jej, że chwila prywatności w luksusie się skończyła.

Wyszła z pokoju pod lufą i zobaczyła Dirka. Stał w korytarzu, a dwaj wartownicy celowali z karabinów w jego plecy. Na widok siostry w eleganckim czerwonym kostiumie gwizdnął.

– Szałowa kreacja, rudowłosa, ale obawiam się, że zrobisz dziś wrażenie tylko na kilku szczurach – powiedział i wskazał kciukiem facetów za sobą.

– A ty postanowiłeś nadal wyglądać jak złota rączka – odcięła się, patrząc na jego brudny, przepocony kombinezon NUMA.

– Niestety wszystkie udostępnione mi ubrania są w takim rozmiarze – podciągnął nogawki do połowy łydek. – Poza tym nigdy nie przywiązywałem wagi do stroju.

Wartownicy, zirytowani tą pogawędką, zaprowadzili ich siłą do windy. Wjechali piętro wyżej. Drzwi otworzyły się na imponującą jadalnię z panoramicznym widokiem za oknami. Kang siedział u szczytu stołu i przeglądał zawartość skórzanej teczki na akta. Tongju stał przy jego lewym ramieniu. Koreański potentat przemysłowy miał na sobie drogi granatowy garnitur i jedwabny kasztanowy krawat. Zerknął na windę i z obojętną miną wrócił do wertowania dokumentów.

Dirk i Summer spojrzeli przez okno na malowniczy krajobraz, po czym przenieśli wzrok na gospodarza. Summer przeszył dreszcz, kiedy napotkała lodowate oczy Kanga. Nagle poczuła się głupio w jedwabnej sukience. Nerwowo splotła dłonie na wysokości talii. Ale pozbyła się strachu, gdy zerknęła na brata.

Dirk stał prosto i patrzył z góry na Tongju, który sięgał mu do brody.

– Operatorzy pojazdu głębinowego ze statku NUMA – Tongju przedstawił rodzeństwo szefowi.

Dirk zignorował go.

– Dae-jong Kang, jak się domyślam – powiedział. – Boss Kang Enterprises.

Kang skinął lekko głową i pokazał gościom, żeby usiedli. Wartownicy wycofali się pod ścianę, nie przestając obserwować więźniów. Tongju zajął miejsce naprzeciwko Dirka.

– Pan Pitt jest odpowiedzialny za śmierć dwóch naszych ludzi w Ameryce – oznajmił i utkwił w Dirku zmrużone oczy.

Dirk skinął głową z cichą satysfakcją. Jego podejrzenia potwierdziły się: istniał związek między próbami wydobycia ładunku z dwóch japońskich okrętów podwodnych a zamachem na jego życie na wyspie Vashon.

– Jaki ten świat mały – rzekł Kang.

– Za mały dla takich ludobójców jak pan – wycedziła wściekle Summer.

Kang zignorował komentarz.

– Szkoda. Ludzie w Seattle należeli do najlepszych agentów Tongju.

– Ale nie byli najlepszymi kierowcami – odparł Dirk. – Powinien pan staranniej dobierać pracowników.

Odwzajemnił Tongju lodowate spojrzenie.

– Gdyby nie tamto zdarzenie, nie moglibyśmy skorzystać z pańskiej wspaniałomyślnej pomocy przy wydobywaniu ładunku z 1-411 – powiedział Kang. – Jestem ciekaw, co doprowadziło pana do tego okrętu.

– Szczęśliwy zbieg okoliczności. Odkryłem, że inny japoński okręt podwodny ostrzelał wybrzeże Oregonu pociskami z cyjankiem, i zastanawiałem się, czy ktoś nie wydobył podobnej amunicji i nie użył jej na Aleutach. Dopiero gdy zanurkowałem do 1-403 i znalazłem resztki bomb lotniczych z bronią biologiczną, zrozumiałem, że chodziło o coś więcej.

– Szkoda, że bomby uległy zniszczeniu przy zatonięciu okrętu – odrzekł Kang. – Byłoby je o wiele łatwiej wydobyć niż tamte na 1-411.

– Ale znalazł pan jedną nietkniętą i wykorzystał na Wyspach Aleuckich.

– Oczywiście – przyznał Kang. – To interesujące, jak Japończycy połączyli elementy broni biologicznej i chemicznej. Nasz test wykazał, że skuteczność czynnika biologicznego ograniczało dwufazowe uwolnienie, ale komponent chemiczny miał silniejsze działanie, niż się spodziewaliśmy.

– Wystarczająco silne, żeby zabić dwóch członków Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych – zauważyła gniewnie Summer.

Kang wzruszył ramionami.

– Skąd pani to wie? Była pani tam?

Summer w milczeniu pokręciła głową. Wtrącił się Dirk:

– Pilotowałem śmigłowiec zestrzelony przez pański „trawler".

Kang i Tongju spojrzeli po sobie.

– Jest pan niezniszczalny, Pitt – stwierdził Kang.

Zanim Dirk zdążył odpowiedzieć, otworzyły się boczne drzwi i do jadalni weszli dwaj mężczyźni w białych kelnerskich marynarkach z dużymi srebrnymi tacami w dłoniach. Postawili przed każdym kolorowe danie z owoców morza i kieliszek szampana Veuve Clicquot. Dirk i Summer nie jedli porządnego posiłku od kilku dni, więc niemal rzucili się najedzenie.

– Zgaduję, że wasz rząd nie jest zbyt przyjaźnie nastawiony do Japończyków – powiedział Kang.

– Udawanie Japońskiej Czerwonej Armii było sprytnym posunięciem, ale mój rząd was rozszyfrował. Ustalono, że ci dwaj cyngle z Seattle byli Koreańczykami – skłamał Dirk i wyszczerzył zęby do Tongju. – Przypuszczam, że lada chwila władze zapukają do pańskich drzwi, Kang.

Kang zmarszczył brwi, ale po chwili jego twarz złagodniała.

– Blefuje pan, Pitt. Tamci dwaj nie mieli pojęcia, dla kogo pracują. Nic pan nie wie o naszych zamiarach.

– Niechęć Korei do Japonii jest powszechnie znana – ciągnął Dirk. – Nikt nie byłby zaskoczony, gdyby szaleńcy posiadający skuteczną broń chcieli jej użyć przeciwko dawnemu wrogowi.

Kang uśmiechnął się lekko i odchylił na krześle.

– Wasz statek nie miał eskorty w czasie operacji wydobywczej, co świadczy, że amerykański rząd nie przywiązuje dużej wagi do pańskiego odkrycia na 1-403. A pańskie przypuszczenia co do wykorzystania broni biologicznej są chybione.

– Więc co chcecie z nią zrobić? – zapytała Summer.

– Może użyć jej przeciwko waszemu krajowi… – Kang zawiesił głos. – A może nie – dokończył.

– Szczepionka przeciwko ospie jest łatwo dostępna w Stanach Zjednoczonych i wystarczy jej dla wszystkich – skontrował Dirk. – Zaszczepiono już dziesiątki tysięcy pracowników służby zdrowia. Uwolnienie wirusa wywołałoby co najwyżej lekką panikę. Nie byłoby niebezpieczeństwa wybuchu epidemii.

– Uporanie się z Variolą major, czyli zwykłą ospą, na pewno nie byłoby dla was problemem. Ale nie macie szczepionki przeciwko chimerze.

– Chimerze? Mitycznemu potworowi z głową lwa, tułowiem kozy i wężem zamiast ogona?

– Przeciwko innemu potworowi. Hybrydzie powstałej z połączenia zabójczych wirusów w jeden śmiercionośny organizm. Przeciwko tej broni biologicznej wasza szczepionka byłaby żałośnie nieskuteczna.

– O co panu chodzi, na litość boską?! – wykrzyknęła Summer.

Kang spokojnie dokończył swoje danie, złożył starannie serwetkę i położył na stole.

– Mój kraj został podzielony wbrew woli narodu po waszej interwencji zbrojnej w latach pięćdziesiątych. Wy, Amerykanie, nie rozumiecie, że wszyscy Koreańczycy marzą o zjednoczeniu naszej ojczyzny. Wtrącanie się obcych uniemożliwia nam urzeczywistnienie tego marzenia. Główną przeszkodą jest obecność zagranicznych wojsk na naszej ziemi.

– Amerykańska obecność militarna w Korei Południowej gwarantuje, że marzenie o zjednoczeniu nie zostanie urzeczywistnione na ostrzach północnokoreańskich bagnetów – odparł Dirk.

– Korea Południowa nie ma już serca do walki, a potęga militarna Korei Północnej będzie stabilizującą siłą niezbędną do utrzymania porządku podczas procesu zjednoczenia.

– Nie do wiary, jemy lunch ze skrzyżowaniem Stalina i Mary Tyfus – mruknęła Summer do brata, mając na myśli Mary Mallon, która na początku XX wieku zaraziła durem brzusznym kilkadziesiąt osób, ale sama nie zapadła na tę chorobę.

Kang nie zrozumiał uwagi.

– Południowokoreańska młodzież – mówił dalej – ma już dość waszej okupacji i znieważania naszych obywateli. Nie boi się zjednoczenia i pomoże do niego doprowadzić.

– Innymi słowy, po wycofaniu się wojsk amerykańskich oddziały z Północy pomaszerują na Południe i zjednoczą kraj siłą.

– Wojskowi oceniają, że gdy Amerykanie wycofają się z Korei Południowej, osiemdziesiąt procent jej terytorium uda się zająć w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin. Ofiary będą nieuniknione, ale kraj zostanie zjednoczony, nim USA, Japonia i inne państwa zdążą zareagować.

Dirk i Summer zaniemówili. Obawiali się ataku terrorystycznego z użyciem wirusa ospy, ale nie podejrzewali spisku na taką skalę: napaści na Koreę Południową i jednoczesnego uśmiercenia milionów Amerykanów.

– Chyba nie docenia pan siły Stanów Zjednoczonych – powiedział Dirk. – W obliczu ataku terrorystycznego nasz prezydent nie zawaha się przed użyciem środków odwetowych.

– Być może. Ale przeciwko komu? Wszystkie tropy prowadzą do Japonii…

– Znów Japońska Czerwona Armia.

– Po prostu nie ma innej możliwości. Wasi wojskowi, wywiad i politycy skupią uwagę na Japonii, a wtedy nasz parlament uchwali wycofanie wojsk amerykańskich z Półwyspu Koreańskiego w ciągu trzydziestu dni. Amerykańskie media skoncentrują się na ofiarach epidemii i szukaniu winnych w Japonii. Wycofywanie wojsk z Korei będzie mało ważną wiadomością. Wzbudzi zainteresowanie dopiero długo po fakcie.

– Wywiad w końcu odkryje, że za rzekomymi działaniami Japońskiej Czerwonej Armii stał pan i pańscy kumple z komunistycznej Północy.

– Być może. Ale ile to potrwa? Jak długo wyjaśnialiście sprawę zgonów, które spowodował wąglik w waszej stolicy w 2001 roku? Zanim to nastąpi, emocje opadną. Temat będzie nieaktualny.

– Tak pan nazywa zamordowanie milionów ludzi? – oburzyła się Summer. – Pan jest szalony.

– A ilu moich rodaków zabiliście w latach pięćdziesiątych? – odparował Kang z gniewnym błyskiem w oczach.

Summer zmiażdżyła go wzrokiem.

– Na waszej ziemi zostało również mnóstwo naszej krwi.

Dirk spojrzał na Tongju, który wpatrywał się w Summer zmrużonymi oczami. Zabójca nie był przyzwyczajony, by ktokolwiek tak śmiało zwracał się do Kanga, a zwłaszcza kobieta. Miał twarz bez wyrazu, ale w jego wzroku czaiła się groźba.

– Czy nie zaszkodzi pan własnym interesom? – spytał Dirk. – Pańskie zyski nie będą rosły, jeśli władzę w zjednoczonej Korei przejmie Partia Robotnicza.

Kang uśmiechnął się lekko.

– Wy, Amerykanie, zawsze myślicie przede wszystkim o pieniądzach. Już zorganizowałem sprzedaż połowy moich holdingów koncernowi francuskiemu. Zapłacą mi we frankach szwajcarskich. A po zjednoczeniu kto lepiej pomoże państwu zarządzać gospodarką koreańską niż ja?

– Sprytny plan – odrzekł Dirk. – Szkoda tylko, że żaden kraj nie będzie chciał niczego kupować od totalitarnego reżimu.

– Zapomina pan o Chinach, Pitt. To duży rynek i zaprzyjaźniony pośrednik w wymianie handlowej z innymi krajami. Zmiana władzy zakłóci na pewien czas prowadzenie interesów, ale wkrótce wszystko szybko wróci do normy. Zawsze jest zapotrzebowanie na dobre, niedrogie produkty.

– Niech pan wymieni chociaż jeden dobry produkt, który powstał w kraju komunistycznym – odparł Dirk. – Spójrzmy prawdzie w oczy, Kang. To przegrana sprawa. Na świecie nie ma już miejsca dla despotów, którzy dochodzą do bogactwa lub budują własną potęgę militarną kosztem swoich rodaków. Pan i pańscy kumple na Północy możecie mieć kilka chwil radości, ale w końcu rozgniecie was jak walec idea, która jest wam obca, a nazywa się „wolność".

Kang siedział chwilę w milczeniu.

– Dziękuję za wykład – rzekł wreszcie. – To było bardzo pouczające spotkanie. Żegnam państwa.

Zerknął na swoich ludzi pod ścianą, a ci natychmiast znaleźli się przy Dirku i Summer i podnieśli ich z krzeseł. Dirk chciał złapać nóż ze stołu i zaatakować wartowników, ale zrezygnował, kiedy Tongju wycelował w niego glocka.

– Zabierzcie ich do groty przy rzece – rozkazał Kang.

– Dziękuję za gościnę – mruknął do niego Dirk. – Muszę się zrewanżować.

Kang nie odpowiedział. Skinął głową wartownikom, którzy popchnęli rodzeństwo w kierunku windy. Dirk i Summer spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Mieli mało czasu. Jeśli chcieli się wydostać z łap Kanga, musieli działać szybko.

Problemem był Tongju i jego glock 22. Zabójca trzymał ich pod lufą i na pewno bez wahania nacisnąłby spust.

Wartownicy zaprowadzili Dirka i Summer do windy. Kiedy drzwi się otworzyły, wepchnęli ich brutalnie do środka. Tongju z wyrazem złowrogiej satysfakcji na twarzy warknął coś po koreańsku i został w jadalni z jednym wartownikiem. Dirk odetchnął z ulgą.

Drzwi się zamknęły i w windzie zrobiło się ciasno. Tłok dawał więźniom przewagę. Dirk zerknął na Summer i skinął lekko głową. Siostra mrugnęła do niego. Po chwili złapała się za brzuch, jęknęła i schyliła, jakby miała zwymiotować. Najbliższy wartownik, mięśniak z ogoloną głową, chwycił przynętę. Gdy pochylił się nad Summer, ta wyprostowała się błyskawicznie i z całej siły wbiła mu kolano w krocze. Wybałuszył oczy i z wrzaskiem bólu zgiął się wpół.

Dirk zaatakował drugiego wartownika. Walnął go z dołu pięścią w szczękę. Azjata przewrócił oczami i osunął się nieprzytomny na podłogę.

Trzeci wartownik cofnął się i spróbował unieść karabin, ale Summer złapała za ramiona zgiętego wpół mężczyznę i popchnęła na niego. Łysol wpadł na towarzysza, który stracił równowagę. Dirk dał krok nad leżącym Azjatą i zdzielił niedoszłego strzelca w skroń. Lekko zamroczony wartownik usiłował kopnąć Dirka, ale dostał pięścią w krtań i stracił oddech. Posiniał, chwycił się rękami za gardło i opadł na kolana. Dirk złapał jego karabin i uderzył kolbą w twarz wartownika walczącego z Summer. Cios odrzucił mężczyznę w róg windy i pozbawił go przytomności.

– Dobra robota – pochwaliła Summer.

– Lepiej nie czekajmy na drugą rundę – wysapał Dirk. Winda zwolniła.

Sprawdził, czy karabin jest odbezpieczony, i przygotował się do biegu. Ale kiedy drzwi się otworzyły, nie było dokąd uciekać.

Przywitały ich trzy wycelowane AK-74 z kompensatorami odrzutu na końcach luf. Ochroniarz siedzący przed monitorami widział walkę w windzie, gdzie była zainstalowana kamera, i szybko wezwał posiłki.

– Sou! – krzyknął po koreańsku jeden z Azjatów. Rozkaz był oczywisty.

Dirk i Summer zamarli. Dirk wolno upuścił broń i wyczuł za sobą ruch.

Odwrócił się i zobaczył uniesioną kolbę karabinu trzeciego wartownika. Spróbował się schylić, ale było za późno.

W oczach rozbłysło mu jasne światło i zawirowały gwiazdy. Jak przez mgłę dostrzegł stopy Summer, potem ogarnęła go ciemność i runął na ziemię.

34

Ból przeszywający go od czubka głowy do końców palców nóg był pierwszym znakiem, że jeszcze żyje. Dirk powoli odzyskiwał przytomność. Bolały go nadgarstki, ramiona i barki, ale najbardziej głowa. Miał wrażenie, że stoi w wiadrze z wodą. Kiedy otworzył oczy i odzyskał ostrość widzenia, zobaczył przed sobą mroczną jaskinię.

– Witaj w świecie żywych – odbił się echem głos Summer.

– Nie zapisałaś przypadkiem numeru rejestracyjnego ciężarówki, która mnie potrąciła? – mruknął półprzytomnie.

– Nie, ale na pewno nie miała ubezpieczenia.

– Gdzie my jesteśmy, do cholery? – spytał Dirk, odzyskując poczucie czasu i przestrzeni.

– W grocie przy pływającym pomoście Kanga. Woda, która sięga ci do pępka, to Han-gang.

Wiadro okazało się jaskinią zalewaną przez przybierającą rzekę. Dirk dostrzegł w mroku, że Summer ma rozpostarte ramiona i jest przykuta kajdankami do dwóch dużych obciążników do kotwiczenia barek. Białe betonowe bloki miały na szczycie zardzewiałe ucha i były porośnięte jasnozielonymi glonami. Dirk był przykuty obok siostry, w takiej samej pozycji jak ona.

Rozejrzał się. W słabym świetle zmierzchu wpadającym do groty dostrzegł na ścianie niewyraźną linię wskazującą wysoki poziom wody. Biegła zaledwie pół metra nad ich głowami.

– Czeka nas powolna śmierć przez utonięcie – stwierdził.

– Nasz przyjaciel Tongju bardzo na to nalegał – odrzekła ponuro Summer. – Nie pozwolił cię zastrzelić, żebyśmy mogli umrzeć tu razem.

– Muszę pamiętać, żeby wysłać mu kartkę z podziękowaniami.

, Spojrzał w dół. Woda sięgała mu już do żeber.

– Rzeka szybko przybiera.

Summer skinęła głową.

– Przez ostatnią godzinę poziom wody podniósł się o ponad trzydzieści centymetrów.

– Więc zostało nam najwyżej półtorej godziny – obliczył.

Summer zmarszczyła brwi.

– Coś sobie przypomniałam. Mam w kieszeni pilniczek do paznokci. To jak packa na muchy przeciwko pterodaktylowi, ale może się przyda.

– Jasne, daj mi go – odparł Dirk.

– To ucho kotwiczne wygląda na dość słabe. – Summer szarpnęła lewy nadgarstek. – Gdyby udało mi się uwolnić rękę…

– Spróbuję ci pomóc.

Dirk przysunął się do siostry, przywierając skręconym tułowiem do betonowych bloków, żeby nie stracić równowagi. Uniósł nogę i naparł podeszwą buta na żelazne ucho.

Nic.

Spróbował jeszcze raz, z całej siły. Ucho wygięło się trochę w kierunku Summer. Po kilku naciśnięciach skrzywiło się prawie o dziewięćdziesiąt stopni.

– Dobra, teraz musisz mi pomóc wyprostować je z powrotem – powiedział Dirk. – Na trzy.

Wsunął stopę pod ucho, policzył do trzech i zaczął ciągnąć do siebie. Summer pchała żelazny pierścień ręką w kajdankach. Ucho stopniowo wróciło do pionu.

Dirk odpoczął chwilę.

– Jeszcze raz.

Wyginali ucho w obie strony przez dwadzieścia minut. Stare żelazo powoli ustępowało. W końcu Dirk kopnął i pierścień odpadł od betonu. Summer natychmiast sięgnęła uwolnioną ręką do kieszeni żakietu i wyjęła pilniczek z porcelanowym uchwytem.

– Mam piłować kajdanki czy drugie ucho? – zapytała.

– Ucho. Jest grubsze, ale powinno być bardziej miękkie. Kajdanki sąz hartowanej stali.

Summer zaczęła piłować ucho przy podstawie. Zadanie nie było łatwe, ale miała duże doświadczenie w nurkowaniu. Lata badań wraków przy złej widoczności wyostrzyły jej zmysł dotyku do tego stopnia, że więcej potrafiły jej powiedzieć ręce niż oczy.

Wyczuła, że pilniczek przecina wierzchnią warstwę zardzewiałego ucha. Wstąpiła w nią nadzieja. Zwątpiła w sukces, gdy ostrze trafiło na twardszy środek żelaznego pierścienia i tempo piłowania spadło. Woda sięgała jej do piersi. Strach spowodował przypływ adrenaliny. Summer przesuwała pilniczek najszybciej, jak mogła. Milimetr po milimetrze ostrze zagłębiało się w żelazo. Summer robiła krótkie przerwy w piłowaniu i pchała, a potem ciągnęła ucho, żeby je osłabić. Brała jeden lub dwa łyki wody i pracowała dalej. W końcu zdołała złamać żelazny pierścień i oswobodzić drugą rękę.

– Udało się – wykrzyknęła triumfalnie.

– Mogę skorzystać z pilniczka? – zapytał Dirk.

Ale Summer już podpłynęła do niego i zaczęła przecinać ucho krępujące jego prawą rękę. Obliczyła, że piłowanie pierwszego pierścienia zajęło jej około trzydziestu minut. Woda sięgała im teraz prawie do ramion. Przybywało jej szybciej, niż Summer się spodziewała; za niecałą godzinę Dirk miałby głowę pod powierzchnią. Bolały ją palce, ale nie przestawała energicznie piłować.

Dirk cierpliwie czekał, aż siostra skończy. Zaczął gwizdać przebój z lat osiemdziesiątych Przechadzka po parku.

– To mi nie pomaga – wysapała i uśmiechnęła się pod nosem. – Teraz nie będę się mogła uwolnić od tej głupiej piosenki.

Dirk przestał gwizdać, ale Summer wciąż słyszała w głowie słowa:

Na majowej przechadzce

W parkowej alejce

Czyjeś śmiałe spojrzenie

Nagle skradło mi serce…

Ku swemu zaskoczeniu, rytmiczniej poruszała rękami i piłowanie szło lepiej. Woda sięgnęła jej do ust. Zaczerpnęła powietrza i zanurzyła się na chwilę, żeby utrzymać pilnik w jednym miejscu. Dirk wyciągał szyję, by mieć twarz nad powierzchnią, i jednocześnie szarpał żelaznym uchem. Summer niestrudzenie piłowała. W końcu usłyszeli przytłumiony metaliczny dźwięk odciętego pierścienia.

– Trzy z głowy, został jeden. – Summer wynurzyła się i wciągnęła głęboko powietrze.

– Odpocznij – powiedział Dirk i wyjął jej z dłoni pilniczek. Po uwolnieniu prawej ręki miał większą swobodę ruchów, ale nie mógł przeciąć ostatniego ucha bez zanurzenia się. Wziął głęboki oddech, dał nura pod powierzchnię i zaczął piłować pierścień krępujący jego lewą rękę. Po trzydziestu sekundach wyłonił się spod wody, nabrał powietrza i znów zniknął.

Summer rozprostowała zdrętwiałe palce, podpłynęła do niego z lewej strony i zaczekała, aż się wynurzy. Niczym para zapaśników próbujących na zmianę powalić Hulka Hogana przekazywali sobie pilniczek, nurkowali i atakowali zawzięcie żelazne ucho.

Z każdą minutą wody w grocie przybywało. Kiedy Dirk się wynurzał, musiał coraz bardziej wyciągać szyję, żeby mieć usta i nos nad powierzchnią. Kajdanki wpijały mu się w lewy nadgarstek, gdy odruchowo szarpał ręką, żeby uwolnić się od masywnego obciążnika barki.

– Oszczędzaj siły na wydostanie się stąd – doradził siostrze.

Summer bez słowa zabrała mu pilniczek i znów zniknęła pod powierzchnią. Dirk na wpół unosił się w wodzie z głową odchyloną do tyłu, żeby móc oddychać. Poczuł na twarzy małe fale i wyciągnął szyję. Nabrał powietrza i zanurkował. Chwycił siostrę za nadgarstek, odebrał jej pilniczek i zaczął wściekle przecinać pierścień. Dotknął go kciukiem i zorientował się, że przepiłowali dopiero jedną trzecią.

Sekundy wydawały się godzinami, gdy ostatnim wysiłkiem próbował się uwolnić. Serce waliło mu jak oszalałe. Wyczuł w ciemności, że Summer nie ma obok niego. Może skorzystała z jego rady i uciekła. Albo po prostu nie mogła znieść, że brat umiera na jej oczach.

Przerwał na moment piłowanie i naparł na pierścień, ale żelazo nie ustąpiło. Wrócił do cięcia. Poruszał gwałtownie małym ostrzem, w uszach tętniły mu uderzenia serca. Jak długo wstrzymuje oddech? Minutę, dwie?

Czuł zawroty głowy i coraz gorzej widział. Wypuścił z płuc resztkę powietrza i omal nie uległ pokusie, żeby otworzyć usta i wziąć głęboki oddech. Miał wrażenie, że prąd rzeczny odpycha go od ucha cumowniczego, ale trzymał pilniczek w śmiertelnym uścisku. Oczy zasnuwała mu biała mgła, wewnętrzny głos mówił, żeby się poddał. Nagle jego uszy złowiły odgłos głuchego uderzenia, przez ciało przeszły dziwne wibracje. Potem zapadł się w ciemną pustkę.

35

Summer wiedziała, że piłowanie pierścienia potrwa jeszcze co najmniej dwadzieścia minut, musi więc znaleźć inny sposób na uwolnienie brata. Zostawiła Dirka i zanurkowała do dna groty w poszukiwaniu jakiegoś narzędzia. Ale na płaskim piaszczystym podłożu stały tylko obciążniki kotwiczne. Kierując się dotykiem, popłynęła wzdłuż rzędu masywnych bloków i trafiła na bryłę betonu, która oderwała się od jednego z nich, gdy zrzucono je na dno zbyt blisko siebie. Kiedy dotarła do ostatniego obciążnika, dotknęła czegoś płaskiego i miękkiego. Przedmiot wydawał się zrobiony ze skóry. Twardsza część poniżej była wąska i zaokrąglona na końcu. Summer rozpoznała podeszwę buta. Wystawał z niego jakiś drążek. Chwyciła go i nagle puściła z przerażeniem. To była ludzka kość piszczelowa, a dalej reszta szkieletu przykutego kajdankami do obciążnika. Jeszcze jedna ofiara Kanga. Summer zawróciła ze wstrętem i uderzyła głową w bryłę betonu. Odłamek miał mniej więcej prostokątny kształt i ważył jakieś czterdzieści kilogramów.

Zbadała go rękami. To mogło być rozwiązanie. Jedyne, biorąc pod uwagę okoliczności.

Wynurzyła się na moment, szybko zaczerpnęła powietrza i zanurkowała z powrotem. Dźwignęła bryłę i uniosła na wysokość piersi. Na lądzie miałaby z tym duże trudności, ale pod wodą wymagało to mniejszego wysiłku. Kierując się bardziej wyczuciem niż wzrokiem, dotarła wzdłuż rzędu obciążników do brata i odepchnęła go od betonowego bloku, do którego był przykuty. Zauważyła z niepokojem, że ciało Dirka nie stawia oporu.

Zajęła pozycję na wprost obciążnika i rzuciła się wraz z betonową bryłą na żelazny pierścień. Woda spowolniła jej ruch i siła grawitacji pociągnęła ją w dół, ale nim zaczęła iść na dno, kawał betonu uderzył w ucho cumownicze. Zardzewiały pierścień, osłabiony gorączkowym piłowaniem, oderwał się od obciążnika.

Summer natychmiast chwyciła Dirka za ramię i sięgnęła do jego nadgarstka, który zwisał teraz luźno. Wypchnęła brata na powierzchnię, nabrała powietrza do płuc, doholowała jego bezwładne ciało do małej półki skalnej i wyciągnęła go z wody. Uklękła, żeby zrobić mu sztuczne oddychanie, ale nagle poruszył się. Odwrócił głowę w bok, wypluł z jękiem małą kałużę wody i zaczerpnął głęboko powietrza. Uniósł sięniepewnie na łokciach i spojrzał na Summer.

– Czuję się, jakbym wypił pół rzeki – wysapał. – Następnym razem przypomnij mi, żebym się ograniczał do butelkowanej wody.

Ledwo skończył mówić, przechylił się na bok i znów wypluł z siebie wodę. Potem usiadł i rozmasował lewy nadgarstek. Przyjrzał się siostrze i odetchnął z ulgą, że nic jej się nie stało.

– Dzięki, że mnie wyciągnęłaś – powiedział. – Jak poradziłaś sobie z pierścieniem?

– Znalazłam luźny kawał betonu i walnęłam w obciążnik. Szczęśliwie przy okazji nie zmiażdżyłam ci ręki.

Dirk pokiwał głową.

– Jestem zobowiązany – mruknął.

Odpoczywali prawie godzinę, powoli odzyskując siły. Dirk wciąż wypluwał wodę, której nałykał się tuż przed uwolnieniem, kiedy omal nie utonął. Słońce dawno zaszło, zapadła noc i w jaskini zrobiło się prawie całkiem ciemno.

– Wiesz, jak się stąd wydostać? – zapytał Dirk, kiedy poczuł, że może się ruszać.

– Wylot groty jest niecałe pięćdziesiąt metrów stąd – odpowiedziała Summer. – Kawałek dalej na południe jest przystań Kanga.

– A jak się tu znaleźliśmy?

– Przypłynęliśmy małym skiffem. Niestety spałeś w czasie tej uroczej podróży.

– Żałuję, że tyle straciłem – powiedział Dirk i dotknął małej rany na czubku głowy. – Będziemy musieli pożyczyć od Kanga łódź. Kiedy schodziliśmy z pokładu katamarana, widziałem motorówkę przycumowaną do pomostu. Może jeszcze tam stoi.

– Gdybyśmy zdołali ją odwiązać i wypłynąć cicho na zatokę, zyskalibyśmy na czasie. – Summer zadrżała, przemarznięta po długiej kąpieli w zimnej rzece.

– Znów do wody – westchnął Dirk. – Znasz drogę, więc prowadź.

Summer rozdarła spódnicę jedwabnej sukienki aż do biodra, żeby mieć większą swobodę ruchów, i zanurzyła się w chłodnej ciemnej wodzie. Dirk ruszył za nią. Płynęli przez wąską, krętą jaskinię w kierunku bladoszarej plamy nikłego światła widocznej na tle ciemności. Kiedy zbliżyli się do wylotu groty, zatrzymał ich na chwilę odległy szmer głosów. Wyłonili się zza ostrego zakrętu i zobaczyli owalny otwór. Na niebie świeciły gwiazdy, w wodzie odbijał się blask reflektorów na przystani Kanga. Wypłynęli z jaskini i dotarli do skał kilka metrów dalej. Ukryli się za śliskimi głazami, skąd mieli dobry widok na przystań.

Obserwowali ląd i pomost równoległy do brzegu. Mała motorówka patrolowa stała między rufą luksusowego włoskiego jachtu a dziobem katamarana, którym tu przypłynęli. Dirk spodziewał się, że na pokładzie jachtu nocuje załoga.

W końcu w oddali pojawił się samotny ochroniarz. Szedł wolno wzdłuż brzegu. Kiedy mijał reflektor, Dirk zobaczył karabin szturmowy na jego ramieniu. Ochroniarz skręcił na pomost i dotarł do jachtu. Zatrzymał się przy nim na kilka minut, potem wrócił na brzeg. Poszedł w kierunku windy i zniknął w małej wartowni u podnóża urwiska.

– Dopóki ten facet jest w środku, nie widzi motorówki – szepnął Dirk.

– Trzeba ją ukraść, zanim wyjdzie na następny obchód.

Odepchnęli się od głazów i popłynęli do pomostu. Dirk nie spuszczał z oczu wartowni. Zastanawiał się, ile czasu zajmie mu uruchomienie silnika motorówki bez kluczyka, jeśli nie zostawiono go na łodzi.

Płynęli daleko od przystani, żeby nie wzbudzić podejrzeń, i skierowali się do motorówki, dopiero gdy byli na wprost niej. Kajdanki na nadgarstkach przeszkadzały im, ale cierpliwie wykonywali rękami spokojne ruchy pod wodą.

Ochroniarz nadal siedział w wartowni i czytał jakiś magazyn ilustrowany.

Dirk pokazał gestem, żeby Summer odcumowała rufę, a on zajmie się dziobem. Przepłynął wzdłuż burty motorówki i już sięgał do cumy dziobowej, żeby podciągnąć się na pomost, gdy nagle usłyszał nad sobą ostry trzask. Zamarł. Rozbłysnął żółty płomyk i w jego blasku zobaczył twarz ochroniarza zapalającego papierosa na rufie jachtu Kanga zaledwie trzy metry dalej.

Trwał w bezruchu, żeby nie wzburzyć wody, i obserwował czerwony ognik, który rozżarzał się rytmicznie, kiedy ochroniarz zaciągał się papierosem. Wstrzymywał oddech z obawy nie o siebie, lecz o Summer. Miał nadzieję, że nikt jej nie zauważy na rufie łodzi. Ochroniarz rozkoszował się paleniem przez dziesięć minut, w końcu wyrzucił papierosa za burtę. Niedopałek wylądował w wodzie metr od głowy Dirka i zgasł z sykiem.

Dirk zaczekał, aż ucichną kroki oddalające się od relingu, zanurkował i popłynął w kierunku rufy motorówki. Wynurzył się tuż za śrubą i zobaczył zniecierpliwioną minę Summer. Pokręcił do niej głową, podciągnął się do krawędzi burty i spojrzał w stronę siedzenia sternika. W ciemności ledwo dostrzegł tablicę rozdzielczą. W stacyjce nie było kluczyka. Zsunął się z powrotem do wody, zerknął na siostrę i sięgnął po cumę w jej dłoniach. Summer była zaskoczona, kiedy zniknął pod powierzchnią i wyłonił się po chwili z pustymi rękami. Myślała, że Dirk chce z powrotem przywiązać linę do pomostu, ale wskazał środek zatoki. Popłynęła za nim w tamtą stronę. Gdy znaleźli się w bezpiecznej odległości od przystani, zatrzymali się i odpoczęli.

– O co chodzi? – zapytała Summer z irytacją.

Dirk powiedział jej o ochroniarzu na rufie jachtu Kanga.

– Bez kluczyka nie mamy wielkich szans. Łódź stoi tak blisko statku, że zobaczą mnie albo usłyszą, kiedy będę majstrował przy przewodach, żeby uruchomić silnik. Na katamaranie też ktoś może mieć wachtę. Będziemy musieli zadowolić się skiffem.

Łódka, którą ludzie Kanga przetransportowali Dirka i Summer do groty, stała na brzegu obok przystani.

– Bardzo blisko wartowni – zauważyła Summer.

Dirk spojrzał w tamtym kierunku: ochroniarz nadal siedział w małym budynku około dwudziestu metrów od skiffa.

– Uda się – odrzekł z przekonaniem.

Popłynęli w stronę lądu. Minęli szerokim łukiem przystań i zbliżyli się do kamienistej plaży od wschodu. Kiedy poczuli pod nogami grunt, Dirk kazał Summer zaczekać w wodzie i podkradł się wolno do brzegu.

Wyszedł z wody, położył się na brzuchu i podczołgał do łódki. Stała między dwiema skałami jakieś pięć metrów od wody, dziobem w stronę lądu.

Dirk ukrył się za drewnianym skiffem i zajrzał nad burtą do środka. Dostrzegł linę zwiniętą na przedniej ławce i umocowaną do małej knagi na dziobie. Sięgnął do łódki, odczepił linę i przyciągnął zwój do siebie. Potem cofnął się do rufy, przesunął ręką po jej górnej krawędzi i znalazł otwór do mocowania silnika doczepnego. Przeprowadził tamtędy linę i mocno zawiązał.

Wrócił na brzuchu do wody i rozciągnął linę na całą długość. Miała ponad piętnaście metrów. Podpłynęła Summer i oboje schylili się w wodzie.

– Przyciągniemy ją jak marlina – szepnął Dirk. – Jeśli ktoś coś wywęszy, schowamy się za tamtymi skałami przy grocie – wskazał głową pobliskie głazy.

Ułożył ręce Summer na linie, cofnął się i zaczął powoli ciągnąć. Summer zacisnęła dłonie i zrobiła to samo.

Lekka łódka nie stawiała oporu. Zaczęła sunąć z chrzęstem po kamykach. Szybko poluzowali linę i spojrzeli na wartownię. Ochroniarz nadal czytał magazyn. Najwyraźniej nie usłyszał hałasu. Znów zaczęli przyciągać skiffa. Summer wstrzymała oddech, gdy łódka zbliżyła się do wody. Kiedy skiff uniósł się na falach i chrzęst wreszcie ucichł, wydała długie westchnienie ulgi.

– Odciągnijmy ją trochę dalej – szepnął Dirk.

Owinął sobie linę wokół ręki i popłynął w kierunku środka zatoki. Kiedy byli sto metrów od brzegu, wrzucił linę do łódki i wdrapał się przez burtę na pokład. Potem chwycił rękę Summer i wciągnął siostrę do skiffa.

– Ślizgacz to nie jest, ale chyba wystarczy – powiedział, oglądając wnętrze łódki. Wypatrzył pod ławką dwa wiosła, włożył je w dulki, zanurzył pióra w wodzie i usiadł twarzą do rufy. Mając w polu widzenia oświetloną twierdzę Kanga, zaczął energicznie wiosłować w stronę środka zatoki.

– Do rzeki jest jakieś półtora kilometra- oceniła Summer. – Może spotkamy tam kuter patrolowy południowokoreańskiej marynarki wojennej albo ochrony wybrzeża.

– Zadowoliłbym się frachtowcem.

– Jasne – odparła. – Byle nie miał na kominie logo Kang Enterprises.

Dirk zerknął w kierunku brzegu i dostrzegł w oddali jakiś ruch. Zmrużył oczy, żeby lepiej widzieć. Po chwili skrzywił się.

– Obawiam się, że to nie frachtowiec nas zabierze – powiedział i mocniej zacisnął dłonie na wiosłach.

Ochroniarzowi znudziło się czytanie i postanowił się przejść na pomost. Idąc plażą, nie zauważył braku skiffa. Ale gdy wchodził na pomost, potknął się i złapał poręczy, żeby nie stracić równowagi. Wtedy jego wzrok padł na ślad zostawiony na kamienistym brzegu przez ciągniętą łódkę.

Natychmiast zawiadomił przez radio stanowisko dowodzenia i po chwili z ciemności wybiegli dwaj uzbrojeni ludzie. Po gorączkowej wymianie zdań rozbłysło kilka latarek, które oświetliły wodę, skały i niebo w poszukiwaniu skiffa. Ale dopiero wartownik na rufie jachtu Kanga zlokalizował dwójkę uciekinierów. Włączył silny reflektor morski, skierował go na zatokę i zobaczył małą białą łódkę prującą fale.

Summer zaklęła, gdy padł na nich snop światła.

– Niezbyt dobry moment na sceniczną iluminację.

Zaterkotał karabin szturmowy i nad ich głowami zagwizdały pociski.

– Padnij! – rozkazał Dirk i zaczął mocniej wiosłować. – Jesteśmy poza zasięgiem precyzyjnego strzału, ale mogą mieć szczęście.

Skiff był dopiero w połowie drogi przez zatokę. Dirk i Summer byliby łatwym celem dla ludzi Kanga w szybkiej motorówce, która mogłaby ich dogonić w ciągu sekund. Dirk modlił się w duchu, żeby nikt nie zwrócił uwagi na jej cumę rufową.

Na brzegu jeden z ochroniarzy już wskoczył do motorówki i uruchomił silnik. Tongju, obudzony strzałami, wypadł ze swojej kajuty na katamaranie i zaczął wydawać rozkazy.

– Do motorówki – krzyknął. – Zabijcie ich, jeśli będzie trzeba.

Do łodzi pobiegli jeszcze dwaj ludzie. Jeden odcumował po drodze dziób. W pośpiechu nikt nie zauważył, że cuma rufowa jest w wodzie. Sternik zobaczył tylko to, że na pachołkach na pomoście nie ma lin. Odbił od przystani i pchnął przepustnicę do oporu.

Motorówka wystrzeliła do przodu i nagle stanęła. Silnik wył na wysokich obrotach, śruba mełła wściekle wodę, ale łódź nie płynęła. Zdezorientowany sternik cofnął przepustnicę. Nie wiedział, co się dzieje.

– Ty idioto! – wrzasnął Tongju z pokładu katamarana. – Cuma rufowa zaplątała się w śrubę. Niech ktoś ją odetnie.

Sztuczka Dirka się opłaciła. Kiedy zanurkował pod motorówkę, owinął mocno linę wokół śruby i j ej wału. Gdy sternik dał maksymalne obroty, cuma zapętliła sięjeszcze bardziej. Odblokowanie pędnika zajęłoby nurkowi dwadzieścia minut.

Tongju zorientował się, jaka jest sytuacja, i wpadł do kajuty sternika katamarana.

– Odpalaj silniki i ruszaj – warknął. – Natychmiast.

Zaspany Koreańczyk w czerwonej jedwabnej piżamie skinął głową i pobiegł do sterowni.

Ponad kilometr dalej Dirk stękał z wysiłku przy każdym ruchu wiosłami. Waliło mu serce, bolały go mięśnie ramion i ud. Zmęczone ciało mówiło, żeby zwolnił tempo, umysł nakazywał, żeby wiosłował z całej siły. Dzięki unieruchomieniu motorówki zyskali cenne minuty, ale ludzie Kanga mieli do dyspozycji jeszcze dwa statki.

W oddali rozległ się przytłumiony ryk silników katamarana. Dirk wiosłował szybkim, równym rytmem, Summer prowadziła go przez kanał w kształcie litery S, do którego wpłynęli na krańcu zatoki.

– Mamy najwyżej pięć minut – wysapał Dirk. – Dasz radę popłynąć wpław?

Summer uniosła ręce z kajdankami na nadgarstkach.

– W tych bransoletkach nie będę mogła mknąć przez wodę jak Esther Williams, ale nie chcę znów korzystać z gościnności Kanga.

Nie musiała pytać, czy bratu starczy sił. Wiedziała, że mimo zmęczenia będzie się czuł w wodzie jak ryba. Dirk specjalizował się w maratonach pływackich, a dystans pięciu mil regularnie pokonywał dla przyjemności.

– Jeśli zdołamy dotrzeć do rzeki, możemy mieć szansę – powiedział.

Kiedy znaleźli się za pierwszym zakrętem, okoliczne wzgórza przesłoniły światła posiadłości Kanga i w kanale zrobiło się ciemno. W nocnej ciszy słychać było tylko zbliżający się odgłos czterech silników katamarana. Dirk wiosłował jak maszyna, zanurzając i wynurzając pióra długimi, rytmicznymi ruchami. Summer pełniła funkcję sternika. Podawała lekkie zmiany kursu, żeby przeprowadzić ich przez kanał możliwie najkrótszą trasą.

– Zbliżamy się do drugiego zakrętu – powiedziała. – Daj bardziej w prawo. Do rzeki powinno być trzydzieści metrów.

Dirk nadal utrzymywał równe tempo. Opuszczał co trzeci ruch lewym wiosłem, żeby skierować dziób w zakole kanału. Za nimi narastał hałas silników katamarana pędzącego przez zatokę. Mimo bólu mięśni Dirk wiosłował teraz szybciej. Bliskość przeciwnika dodawała mu sił.

Za zakrętem było trochę jaśniej. Wypłynęli z kanału na szeroką rzekę. Na horyzoncie błyszczały światełka wiosek rozrzuconych wzdłuż niej i na wzgórzach. Tylko one wskazywały, jaką szerokość ma Han-gang. Do przeciwległego brzegu było około ośmiu kilometrów. O tak późnej porze ruch na szlaku wodnym prawie zamarł. Kilka kilometrów w dół rzeki stało kilka małych frachtowców, które przycumowały na noc, żeby o świcie ruszyć do Seulu. W górę Han-gang płynęła wolno jasno oświetlona pogłębiarka. Była prawie na wprost Dirka i Summer, ale w odległości około sześciu kilometrów. Dalej w górze rzeki środkiem farwateru płynął mały statek z różnokolorowymi światłami.

– Nie widzę żadnej taksówki wodnej – powiedziała Summer.

Dirk wiosłował w stronę środka rzeki, ale prąd wspomagany odpływem Morza Żółtego spychał ich w kierunku ujścia Han-gang. Dirk puścił na chwilę wiosła i się zastanowił. Pogłębiarka wyglądała zachęcająco, ale dotarcie do niej uniemożliwiał silny prąd. Spojrzał w dół rzeki i zobaczył na drugim brzegu żółte światła. Były w odległości około trzech kilometrów. Wskazał je wiosłem.

– Spróbujmy się dostać do tamtej wioski. Jeśli popłyniemy wpław, prąd powinien nas tam znieść.

– Im mniej wysiłku, tym lepiej.

Nie wiedzieli, że przez tę część delty Han-gang przebiega linia demarkacyjna i światła w dole rzeki to nie wioska, lecz północnokoreański garnizon wojskowy i baza kutrów patrolowych.

Nim zdołali cokolwiek zrobić, usłyszeli ryk silników katamarana, który wypadł z kanału. Dwa jasne reflektory zaczęły przeczesywać wodę. Snop światła mógł w każdej chwili paść na białego skiffa przecinającego rzekę.

– Czas zejść ze sceny – powiedział Dirk i skierował dziób łódki w stronę ujścia Han-gang.

Summer błyskawicznie zsunęła się za burtę. Dirk chwycił dwa kapoki, rzucił je daleko od skiffa i poszedł w ślady siostry.

– Płyń na skos w górę rzeki, żeby oddalić się od łódki – polecił.

– Dobra – odrzekła Summer. – Policzymy do trzydziestu i wynurzymy się, żeby nabrać powietrza.

Zaterkotał karabin maszynowy i pociski podziurawiły wodę kilka metrów przed nimi. Jeden z reflektorów znalazł skiffa i ochroniarz na pędzącym katamaranie otworzył ogień.

Dirk i Summer zanurkowali na głębokość półtora metra i popłynęli skośnie pod prąd. Znosił ich w dół rzeki o wiele wolniej niż dryfującą łódkę.

Pod wodą rozchodził się pulsujący odgłos silników katamarana. Czuli, jak zbliża się do skiffa. Dirk odliczał czas przy każdym ruchu ramionami. Miał nadzieję, że on i Summer nie rozdzielą się w ciemności. Kiedy doliczył do trzydziestu, uniósł się ku powierzchni i ostrożnie wynurzył.

Trzy metry dalej zobaczył głowę Summer i usłyszał jej głębokie oddechy. Zerknęli na siebie, potem w kierunku skiffa. Nabrali powietrza do płuc i zanurzyli się z powrotem, żeby znów policzyć do trzydziestu.

Widok na powierzchni uspokoił Dirka. Katamaran zbliżał się do pustej łódki i ostrzeliwał ją z broni maszynowej. Nikomu na pokładzie nie przyszło do głowy, żeby rozejrzeć się po rzece. Załoga była pewna, że Dirk i Summer są w skiffie. Tymczasem oddalili się od łódki prawie o sto metrów.

Kiedy katamaran podpłynął do dryfującego skiffa, Tongju kazał swoim ludziom przerwać ogień i oświetlić łódkę. Spodziewał się zobaczyć ciała podziurawione pociskami, ale po uciekinierach nie było śladu. Tongju zaklął pod nosem.

– Przeszukać rzekę dookoła i brzeg – warknął.

Katamaran zaczął okrążać skiffa, snopy światła z reflektorów przesuwały się po wodzie.

– Tam! – krzyknął nagle strzelec na dziobie i wskazał ręką w lewo.

Tongju skinął głową. Tym razem są załatwieni, pomyślał z satysfakcją.

36

Dirk i Summer wynurzyli się po raz czwarty i odpoczęli chwilę. Byli już prawie czterysta metrów od skiffa.

– Możemy płynąć na powierzchni – powiedział Dirk, odwracając się na plecy. – Będziemy widzieć, co kombinują nasi przyjaciele.

Summer poszła w ślady brata. Płynąc stylem grzbietowym w poprzek rzeki, mogli obserwować katamaran w oddali. Statek Kanga okrążał wolno łódkę, jego reflektory oświetlały wodę wokół niej. Nagle katamaran wystartował w dół rzeki i znów odezwał się karabin maszynowy. Tongju skierował katamaran w miejsce, które wskazał strzelec na dziobie. Kazał wstrzymać ogień, gdy zobaczył, że strzelają do dwóch kapoków, które Dirk rzucił do wody. Katamaran krążył chwilę wokół kamizelek ratunkowych, na wypadek gdyby uciekinierzy ukrywali się pod wodą. Potem zaczął szukać dalej.

Dirk i Summer patrzyli, jak sternik katamarana zatacza coraz szersze kręgi wokół dryfującego skiffa i kapoków.

– Za kilka minut będą nas mieli – powiedziała z niepokojem Summer.

Dirk rozważył sytuację. Pokonali już około półtora kilometra, ale byli dopiero w jednej czwartej szerokości rzeki. Mogli zawrócić i spróbować dotrzeć do bliższego brzegu, ale wtedy znaleźliby się na kursie katamarana. Mogli też trzymać się pierwotnego planu i płynąć w kierunku świateł na dalszym brzegu. Ale byli już zmęczeni, więc na pokonanie następnych czterech i pół kilometra, częściowo pod wodą, żeby uniknąć wykrycia przez ludzi Kanga, mogłoby zabraknąć im sił.

Było jednak trzecie wyjście. Mały statek z kolorowymi światłami, który zauważyli wcześniej w górze rzeki, zbliżał się do nich kursem oddalonym o niecały kilometr. Dirk rozpoznał, że to drewniany żaglowiec. W białym świetle lampy na maszcie dostrzegł czerwony prostokątny fok. Mimo postawionego żagla statek poruszał się niewiele szybciej niż prąd rzeki.

Dirk ocenił kurs żaglowca, przepłynął sto metrów w kierunku środka rzeki i się zatrzymał. Summer minęła go, nim się zorientowała, że brat przestał płynąć. Zawróciła do niego.

– Co jest? – szepnęła. – Musimy się spieszyć.

Dirk wskazał głową katamaran w dole rzeki. Smukły dwukadłubowiec zataczał kolejny krąg, szerszy niż poprzedni.

– Przy następnym okrążeniu zobaczą nas w świetle szperaczy – wyjaśnił cicho.

Summer spojrzała w tamtą stronę. Dirk miał rację. Musieliby się zanurzyć na kilka minut, żeby uniknąć wykrycia.

– Chyba czas na plan B, siostro – powiedział Dirk, patrząc w górę rzeki.

– Plan B? – zdziwiła się.

– Tak. Wystaw kciuk i zacznij udawać autostopowiczkę.

Duży drewniany żaglowiec płynął leniwie w dół Han-gang z postawionym fokiem i pracującym silnikiem pomocniczym. Poruszał się trzy węzły szybciej niż prąd rzeki. Kiedy się zbliżył, Dirk zobaczył, że to trójmasztowa chińska dżonka długości około dwudziestu pięciu metrów. W przeciwieństwie do większości żaglowców w tej części świata była w doskonałym stanie. Między dziobem a rufą wisiał rząd różnokolorowych lampionów, które tworzyły karnawałową atmosferę. W blasku kołyszących się lamp lśnił tekowy kadłub. Z wnętrza dżonki dochodziła muzyka orkiestrowa. Dirk rozpoznał melodię Gershwina. Ale mimo nastroju zabawy na pokładzie nie było żywej duszy.

– Hej! Jesteśmy w wodzie. Możecie nam pomóc? – zawołał niezbyt głośno Dirk.

Nikt nie odpowiedział. Dirk zawołał jeszcze raz, uważając, żeby nie usłyszała go załoga katamarana, który skończył zataczać łuk i kierował się teraz w górę rzeki. Dirk podpłynął bliżej do dżonki i wydało mu się, że dostrzega na rufie jakiś ruch. Ale nadal nikt się nie odzywał. Dirk zawołał trzeci raz i usłyszał, że silnik dżonki wyraźnie zwiększył obroty.

Złocisty tekowy kadłub zaczął mijać jego i Summer. Z góry patrzył na nich wrogo smok wyrzeźbiony na dziobie. Byli niecałe trzy metry od sterburty.

Kiedy znaleźli się na wysokości rufy, Dirk stracił nadzieję na ratunek. Zastanawiał się ze złością, czy sternik śpi, czy jest pijany, czy jedno i drugie.

Spojrzał w kierunku nadpływającego katamarana. Nagle usłyszał plusk obok głowy. W wodzie wylądował pomarańczowy plastikowy pływak. Był przywiązany liną do rufy dżonki.

– Łap to i trzymaj mocno – polecił siostrze.

Gdy Summer chwyciła hol, zrobił to samo. Lina naprężyła się i popłynęli wzdłuż rzeki jak para narciarzy wodnych, którzy się przewrócili i zapomnieli puścić hol. Dirk zaczął się przyciągać do dżonki. Dotarł do wysokiej prostokątnej rufy, wspiął się po linie i sięgnął w górę do relingu. Z ciemności wyłoniła się para rąk, złapała go za klapy i dźwignęła na pokład.

– Dzięki – mruknął Dirk, nie zwracając uwagi na wysoką postać w mroku. – W wodzie jest jeszcze moja siostra – wysapał.

Podniósł się i chwycił linę. Wysoki mężczyzna stanął za nim i zrobił to samo. Razem podciągnęli Summer do góry. Wdrapała się przez reling i klapnęła na pokład. Z tyłu rozległo się szczekanie. Do Summer biegł czarny jamnik i zaczął ją lizać po twarzy.

– Nie za ciemno na pływanie? – zagadnął po angielsku obcy.

– Amerykanin? – zdziwił się Dirk.

– Od chwili urodzenia w kraju Lincolna – padła odpowiedź.

Dirk dopiero teraz przyjrzał się mężczyźnie. Niemal dorównywał mu wzrostem, ale ważył jakieś dziesięć kilo więcej. Miał gęste włosy i kozią bródkę, również siwą. Niebieskozielone oczy błyszczały humorem. Dirk czuł się tak, jakby patrzył na trochę starszą wersję swojego ojca.

– Byliśmy w poważnym niebezpieczeństwie – powiedziała Summer, wstając z pokładu. Wzięła na ręce psa i podrapała go za uszami. Jamnik zamerdał ogonem. Wskazała głową katamaran w dole rzeki, który zataczał łuk w ich kierunku. – Ci mordercy zatopili nasz statek badawczy i chcą nas zabić.

– Słyszałem karabin maszynowy – odrzekł mężczyzna.

– Zamierzają przeprowadzić zabójczy atak na wielką skalę. Musimy zaalarmować władze – ciągnęła błagalnie.

– Chodzi o życie tysięcy ludzi – dodał ponuro Dirk.

Siwy mężczyzna przyjrzał się dziwnej parze. Summer, choć przemoczona, wyglądała elegancko w koktajlowej jedwabnej sukience. Nie pasowała do zmaltretowanego i posiniaczonego Dirka w podartym niebieskim kombinezonie. Żadne nie próbowało ukryć kajdanków na nadgarstkach.

Mężczyzna uśmiechnął się lekko.

– Lepiej ukryję was pod pokładem, dopóki nie miniemy tamtych. Możecie zająć kajutę Mausera.

– Mausera? Ile osób jest na tej dżonce? – zapytał Dirk.

– Tylko ja i ten facet, który całuje pańską siostrę – odparł mężczyzna. Dirk odwrócił się i zobaczył, jak jamnik zlizuje wodę z twarzy Summer.

Właściciel dżonki zaprowadził ich na dół do gustownie urządzonej kabiny.

– W łazience są ręczniki, w szafce suche ubrania. A to was rozgrzeje. – Sięgnął po butelkę stojącą na bocznym stoliku i nalał im po kieliszku przezroczystego płynu.

Dirk szybko wypił. Alkohol o cierpkim smaku był mocny, ale gładko przechodził przez gardło.

– To soju – wyjaśnił mężczyzna. – Miejscowa wódka ryżowa. Częstujcie się, a ja spróbuję przeprowadzić łódź obok waszych przyjaciół na katamaranie.

– Dziękujemy za pomoc – powiedziała Summer. – A przy okazji, nazywam się Summer Pitt, a to jest mój brat Dirk.

– Miło mi was poznać. Clive Cussler – przedstawił się mężczyzna.

Cussler wrócił na pokład do koła sterowego. Zwiększył trochę obroty silnika i skierował dziób w stronę środka rzeki. Po kilku minutach do dżonki podpłynął katamaran i oświetlił ją reflektorami. Cussler włożył stożkowy słomkowy kapelusz i skulił się za sterem.

Przez blask szperaczy zobaczył kilku mężczyzn, którzy celowali do niego z karabinów automatycznych. Kiedy katamaran znalazł się kilka centymetrów od lewej burty dżonki, ktoś niewidoczny na mostku warknął jakieś pytanie przez głośnik. Cussler w odpowiedzi pokręcił głową. Padło następne pytanie. Cussler znów pokręcił głową. Zastanawiał się, czy tamci zauważą mokrą linę i wilgotne ślady stóp na pokładzie. Przez kilka długich minut katamaran towarzyszył dżonce, jakby jego załoga zamierzała ją przeszukać. Nagle ryknęły silniki i dwukadłubowiec oddalił się, by prowadzić poszukiwania bliżej brzegu.

Cussler dotarł do ujścia rzeki i wypłynął na Morze Żółte. Kiedy znalazł się na otwartej wodzie, wcisnął kilka przycisków na elektronicznej konsoli sterowniczej. Mechaniczne kołowrotki zaczęły nawijać liny, podnosić reje i wciągać czerwone lugrowe żagle na grotmaszt i bezanmaszt. Cussler wyłączył silnik i stara dżonka popłynęła z wiatrem.

– Ma pan piękny żaglowiec – powiedział Dirk, kiedy wyłonił się spod pokładu w dżinsach i koszulce polo. Summer wyszła za nim w luźnym kombinezonie i męskiej koszuli roboczej.

– To chiński statek handlowy, jakich używa się od prawie dwu tysięcy lat – odparł Cussler. – Ten zbudowano w Szanghaju w roku 1907 dla bogatego kupca. Jest z drewna tekowego nazywanego takien tong. Okazał się bardzo wytrzymały i żegluje się nim zaskakująco dobrze.

– Gdzie pan znalazł tę dżonkę? – spytała Summer.

– Mój przyjaciel trafił na nią w Malezji. Stała porzucona w porcie. Postanowił ją odrestaurować. Zajęło mu to pół roku. Kiedy znudziło mu się żeglowanie, odstąpił mi ją za kilka zabytkowych samochodów. Planuję przepłynąć nią azjatycką część Pacyfiku. Wyruszyłem z Japonii i chcę dotrzeć do Wellington.

– Samotnie? – spytała Summer.

– Zamontowałem mocny silnik Diesla, mechaniczne wciągarki żagli i skomputeryzowanego automatycznego pilota. Łatwo ją obsługiwać. Właściwie może płynąć sama.

– Ma pan na pokładzie telefon satelitarny? – zapytał Dirk.

– Niestety nie. Tylko radio do łączności z lądem. Nie chciałem, żeby w czasie rejsu przeszkadzały mi telefony i e-maile.

– To zrozumiałe – powiedział Dirk. – Dokąd pan teraz płynie i gdzie w tej chwili jesteśmy?

Cussler wyjął mapę nawigacyjną i przysunął do słabej poświaty konsoli sterowniczej.

– Na Morzu Żółtym, około czterdziestu mil na północny zachód od Seulu. Domyślam się, że nie chcecie mi towarzyszyć aż do Wellington? – uśmiechnął się szeroko i przesunął palcem po mapie. – A co powiecie na Inczhon? Mogę was tam wysadzić na ląd za mniej więcej osiem godzin. Gdzieś w okolicy jest chyba amerykańska baza lotnicza.

– Byłoby wspaniale. Odpowjada nam każde miejsce, gdzie będziemy mogli znaleźć telefon i zadzwonić do kogoś w centrali NUMA.

– NUMA… – powtórzył w zamyśleniu Cussler. – Chyba nie jesteście z tamtego statku NUMA, który zatonął na południowy zachód od Japonii?

– „Sea Rover". Jesteśmy. Skąd pan o tym wie? – zapytała Summer.

– Wszystko było na CNN. Widziałem wywiad z kapitanem. Opowiadał, jak po eksplozji w maszynowni załogę uratował japoński frachtowiec.

Dirk i Summer spojrzeli na siebie z niedowierzaniem.

– Kapitan Morgan i załoga żyją?! – wykrzyknęła Summer.

– Zgadza się, tak się nazywał ten gość. I mówił, że uratowano całą załogę.

Summer opowiedziała o ataku na statek, o ich porwaniu przez ludzi Kanga i o niepewności co do losu załogi.

– Podejrzewam, że szuka was sporo ludzi – odparł Cussler. – Na razie jesteście bezpieczni. W kuchni są kanapki i piwo. Zjedzcie i prześpijcie się trochę. Obudzę was w Inczhon.

– Dziękujemy – odrzekła Summer i zeszła na dół.

Dirk ociągał się chwilę. Stał przy relingu i patrzył, jak świt rozjaśnia horyzont. Myślał o wypadkach ostatnich trzech dni i czuł przypływ determinacji. Jakimś cudem załoga „Sea Rovera" przeżyła. Ale Kang miał krew na rękach. Stawka była teraz bardzo wysoka. Jeśli Kang powiedział im prawdę, mogły zginąć miliony ludzi. Trzeba powstrzymać szaleńca, i to szybko.

CZĘŚĆ III

RAKIETA

Platforma Sea Launch „Odyssey" i sterowiec „Icarus"

37

16 czerwca 2007 roku, Long Beach, Kalifornia

Choć poranek w południowej Kalifornii był chłodny i wilgotny, Danny Stamp zaczynał się pocić. Doświadczony inżynier miał tremę jak nastolatka przed balem maturalnym. A ci, którzy go znali, mogliby potwierdzić, że w takich chwilach zawsze się denerwował.

Trwała właśnie delikatna operacja przenoszenia sześćdziesięciotrzymetrowej rakiety Zenit-3SL na pływającą platformę startową. Tęgawy i lekko łysiejący dyrektor techniczny patrzył nad relingiem nadbudowy dużego statku, jak warta dziewięćdziesiąt milionów dolarów rakieta na paliwo płynne, za którą był odpowiedzialny, pojawia się pod jego stopami. Kiedy wielki biały cylinder przetaczał się powoli z transportera na poziomy stojak, wzrok Stampa padł na niebieski napis na korpusie rakiety: SEA LAUNCH.

Międzynarodowe konsorcjum Sea Launch powstało w latach dziewięćdziesiątych i zajmowało się wystrzeliwaniem rakiet nośnych. Obsługiwało głównie operatorów satelitów telekomunikacyjnych. Inicjatorem założenia spółki był amerykański gigant lotniczy Boeing. Dokonywał wystrzeleń i montował satelity klientów w korpusach rakiet dostarczanych przez dwa rosyjskie przedsiębiorstwa. Sprawdzone rakiety Zenit, które kiedyś służyły do przenoszenia głowic jądrowych, doskonale nadawały się do celów komercyjnych. Ale największy bodaj wkład wniosła norweska firma Kvaerner z Oslo. Na bazie używanej platformy wiertniczej z Morza Północnego skonstruowała pływający minikosmodrom z własnym napędem. Dzięki temu wystrzeleń można było dokonywać niemal z każdego morza świata.

Istnieje tylko jeden rejon, z którego warto wystrzeliwać satelity mające się poruszać po orbicie geosynchronicznej: równik. Stamtąd prowadzi najkrótsza droga na taką orbitę. Rakieta nośna potrzebuje mniejszej ilości paliwa, co pozwala zwiększyć ciężar jej ładunku. Satelity można więc lepiej wyposażyć, aby inwestycje liczone w milionach dolarów przyniosły jak największe zyski. Można też zwiększyć ilość paliwa w satelitach, żeby przedłużyć ich żywotność. Łączenie satelitów z rakietami nośnymi w Long Beach i transportowanie ich na równik do miejsca wystrzelenia przestało być intrygującym pomysłem i stało się modelową procedurą w tym ryzykownym interesie.

Odezwało się radio Motorola przy pasku Stampa.

– Przetaczanie zakończone. Jesteśmy gotowi do przyczepienia lin.

Stamp przyjrzał się rakiecie Zenit. Wystawała z rufy statku jak żądło osy.

Sprawna ekipa techniczna Sea Launch zmontowała rakietę i jej ładunek we wnętrzu „Sea Launch Commandera", nazywanego oficjalnie statkiem montażu i dowodzenia. Dwustumetrowy, specjalnie przystosowany frachtowiec miał na górnym pokładzie wiele stanowisk komputerowych i centrum dowodzenia. Na dolnym pokładzie mieściła się przestronna montownia, gdzie trzymano części zenita. Inżynierowie i technicy składali tu w jedną całość elementy rosyjskiej rakiety, wykorzystując system szyn, który biegł niemal przez całą długość statku. Po zmontowaniu rakiety w jej głowicy umieszczano satelitę i przetaczano całość na rufę „Sea Launch Commandera".

– Przyczepiajcie – powiedział Stamp z lekkim akcentem ze Środkowego Zachodu. Zerknął w górę na wielki dźwig na krawędzi wysokiej platformy startowej. Z dwóch kratownicowych wysięgników żurawia zwisało kilka grubych lin. Pływający minikosmodrom ochrzczony „Odyssey" stał tuż za rufą „Sea Launch Commandera". Wysięgniki dźwigu platformy były dokładnie nad rakietą leżącą na statku. Liny żurawia opuściły się cicho i ekipa techniczna w kaskach ochronnych umocowała je do zaczepów na całym korpusie zenita.

– „Sea Launch Commander", tu „Odyssey" – zabrzmiał w radiu Stampa inny głos. – Jesteśmy gotowi do przenoszenia.

Stamp skinął głową mężczyźnie stojącemu obok. Niski brodaty kapitan statku nazwiskiem Christiano uniósł swoje radio.

– Tu „Commander". Zaczynajcie, „Odyssey". Powodzenia.

Chwilę później liny naprężyły się i rakieta uniosła się wolno ze stojaka. Stamp wstrzymał oddech, gdy zenit zawisł wysoko nad pokładem statku. Rakieta bez paliwa ważyła ułamek tego, co po zatankowaniu, więc operację można było porównać do podnoszenia pustej puszki po piwie. Ale Stamp nie mógł opanować zdenerwowania, kiedy patrzył na zenita nad swoją głową.

Rakietę przeniesiono wolno nad platformę startową, wciągnięto poziomo do hangaru na wysokim pokładzie „Odyssey" i ułożono na transporterze kołowym. Po dotarciu platformy do miejsca wystrzelenia zenit miał być wytoczony z hangaru i ustawiony pionowo w wyrzutni.

– Rakieta zabezpieczona. Dobra robota, panowie. Wieczorem stawiam piwo. „Odyssey" bez odbioru.

Stamp wyraźnie się odprężył i uśmiechnął szeroko.

– Bułka z masłem – powiedział do Christiana, jakby nigdy nie wątpił, że wszystko pójdzie gładko.

– Wygląda na to, że jednak wystrzelimy rakietę w terminie – odrzekł kapitan, patrząc, jak pusty transporter wjeżdża z powrotem do montowni na dolnym pokładzie. – Długoterminowa prognoza pogody jest obiecująca. Po ostatniej diagnostyce i tankowaniu „Odyssey" będzie mogła wyruszyć za cztery dni. Wyjdziemy „Commanderem" w morze czterdzieści osiem godzin później, po zabraniu na pokład części zapasowych i zaprowiantowania. Łatwo ją dogonimy, zanim dopłynie do celu.

Stamp odetchnął z ulgą.

– Całe szczęście. Gdybyśmy nie dotrzymali terminu, zapłacilibyśmy cholernie wysoką karę.

Christiano pokręcił głową.

– Nikt nie mógł przewidzieć, że z powodu strajku dokerów dostawa elementów zenita opóźni się o piętnaście dni.

– Ekipa techniczna spisała się na medal, nadrabiając stracony czas. Wolę nie myśleć, ile będą kosztowały nadgodziny, ale chyba ustanowili rekord szybkości montażu. Mimo że nasz klient obsesyjnie chronił przed wszystkimi załadunek rakiety.

– Co może być tajemniczego w satelicie do przekazów telewizyjnych?

Stamp wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia. To chyba typowa azjatycka skrytość. Nie widzę sensu w tej całej operacji. Ich satelita jest stosunkowo lekki. Mogłaby go wynieść na orbitę chińska rakieta nośna. Zapłaciliby za to kilka milionów dolarów mniej niż nam.

– Niechęć do Chińczyków to nic niezwykłego na Dalekim Wschodzie.

– Owszem, ale zwykle ważniejsze są koszty. Może szef tej firmy uważa inaczej. Najwyraźniej nie jest od nikogo zależny.

Christiano spojrzał w niebo, jakby próbował coś sobie przypomnieć.

– Jest jedynym właścicielem firmy, tak?

– Zgadza się – przytaknął Stamp. – Dae-jong Kang to bogaty i potężny biznesmen.

Kang, rozparty wygodnie w skórzanym fotelu w swoim gabinecie, słuchał dwóch inżynierów z ośrodka technicznego w Inczhon. Tongju siedział w głębi pokoju i z przyzwyczajenia obserwował gości.

– Jak pan wie – mówił drobny okularnik z wysokim czołem – satelita Koreasat 2 dotarł do wykonawcy zlecenia mniej więcej trzy tygodnie temu i został umieszczony w głowicy zenita. Rakietę załadowano już na platformę startową, która jest teraz przygotowywana do rejsu na równik.

– Nie było żadnych problemów z bezpieczeństwem naszego ładunku? – spytał Kang.

Inżynier pokręcił głową.

– Mieliśmy własną ochronę, która pilnowała go przez całą dobę. Personel Sea Launch niczego nie podejrzewa. Myśli, że to satelita do przekazu telewizyjnego. Teraz, gdy zasobnik jest w głowicy rakiety, raczej nie ma możliwości, żeby ktoś coś wykrył.

Inżynier upił łyk kawy z przepełnionej filiżanki. Kilka kropli spadło mu na rękaw znoszonej kraciastej marynarki. Brązowe plamki pasowały do kropek na jego krawacie.

– Sprawdziliście system rozpylający? – zapytał Kang.

– Tak. Jak pan wie, wprowadziliśmy kilka modyfikacji. Ta wersja różni się od mniejszego modelu, który przetestowaliśmy na Aleutach. Po wyeliminowaniu mieszanki cyjankowej nie następuje uwolnienie dwóch czynników. Poza tym zastosowaliśmy wyjmowane pojemniki, co pozwoli umieścić bioczynnik w zasobniku kilka godzin przed wystrzeleniem. No i substancji jest teraz znacznie więcej. Jak pan pewnie pamięta, w modelu przetestowanym na Aleutach było niecałe pięć kilogramów środka biochemicznego. W zasobniku satelity po hydrogenizacji będzie trzysta dwadzieścia pięć kilogramów chimery. Zanim satelitę umieszczono w rakiecie, przeprowadziliśmy potajemnie ostatni test. Wypadł bezbłędnie. Jesteśmy pewni, że rozpylacze zadziałają nad celem tak, jak powinny.

– Nie spodziewam się żadnej awarii sprzętu – oznajmił Kang.

– Najważniejszą fazą operacji będzie wystrzelenie rakiety – ciągnął inżynier. – Lee-Wook, mamy już wszystkie dane potrzebne do jej samodzielnego odpalenia?

Drugi inżynier, młodszy, z tłustymi włosami i szerokim nosem, był wyraźnie onieśmielony obecnością Kanga.

– Proces wystrzeliwania składa się z dwóch etapów – zaczął, jąkając się lekko. – Pierwszy to ustawienie na pozycji i ustabilizowanie pływającej platformy startowej, a potem podniesienie, zatankowanie i przygotowanie rakiety. Zdobyliśmy procedury operacyjne tych czynności. – Nie wspomniał o łapówkach i mówił dalej. – Nasza ekipa już się z nimi dokładnie zapoznała. Dodatkowo zapewniliśmy sobie usługi dwóch ukraińskich specjalistów, którzy kiedyś pracowali w Jużnoje, gdzie są produkowane rakiety Zenit. Pomogą nam obliczyć trajektorię i ilość paliwa. Będą też pod ręką w czasie przygotowywania mechanizmów.

– Wiem, co ich skusiło – mruknął z niesmakiem Kang. – Rosjanie mogliby nauczyć Zachód kilku rzeczy o kapitalistycznym wyzysku.

Lee-Wook zignorował komentarz. Udało mu się w końcu zapanować nad jąkaniem.

– Drugi etap to odpalenie rakiety i kontrolowanie jej lotu – ciągnął. – Normalnie robi to statek montażu i dowodzenia. My wykorzystamy do tego „Baekje". Wyposażyliśmy go w niezbędne urządzenia telekomunikacyjne i sprzęt komputerowy. – Lee-Wook zniżył głos niemal do szeptu. – Mamy też oprogramowanie do monitorowania zenita i zarządzania jego systemami. Wystrzeliwanie rakiet z pływającej platformy to wysoce zautomatyzowany proces, oprogramowanie odgrywa więc kluczową rolę. Zawiera kilka milionów zakodowanych poleceń potrzebnych do odpalenia i telemetrii.

– Sami stworzyliśmy to oprogramowanie?

– Samodzielne napisanie i przetestowanie takiego oprogramowania zajęłoby wiele miesięcy. Ale na szczęście to oprogramowanie jest w bazie danych statku montażu i dowodzenia. Będąc klientem Sea Launch, nasza ekipa miała prawie nieograniczony dostęp do statku przez ostatnie trzy tygodnie, kiedy satelitę Koreasat 2 montowano w rakiecie nośnej. Nasi informatycy bez trudu włamali się do głównego komputera i zdobyli potrzebne oprogramowanie. Pod nosem ekspertów Sea Launch przez cztery dni kopiowaliśmy dane i przesyłaliśmy drogą satelitarną do naszego ośrodka w Inczhon.

– Powiedziano mi, że „Baekje" czy raczej „Koguryo", bo tak się teraz nazywa ten statek, wyszedł w morze wczoraj.

– Przesłaliśmy już część oprogramowania do jego komputerów pokładowych. Resztę dostanie w drodze.

– I ustaliliście optymalną trasę lotu, żeby uzyskać maksymalny rozrzut substancji?

– Teoretycznie cel może być oddalony nawet o cztery tysiące kilometrów, ale prawdopodobieństwo dokładnego trafienia jest bardzo małe. Satelita nie ma systemu sterującego, więc musimy polegać na wietrze, ciągu silników i pozycji wystrzelenia. Nasi ukraińscy inżynierowie obliczyli, że największą dokładność trafienia zapewni usytuowanie platformy startowej około czterystu kilometrów od celu. Biorąc poprawkę na warunki pogodowe w chwili wystrzelenia, możemy się spodziewać, że zasobnik spadnie na ziemię w promieniu pięciu kilometrów od celu.

– Ale system rozpylający zostanie uruchomiony dużo wcześniej – wtrącił pierwszy inżynier.

– Zgadza się. Na wysokości sześciu tysięcy metrów, wkrótce po odpadnięciu obudowy głowicy. Podczas lotu ku ziemi zasobnik będzie pokonywał prawie osiem kilometrów na każdy kilometr opadania. Co oznacza, że substancja zostanie rozpylona na odcinku czterdziestu ośmiu kilometrów.

Kang zmarszczył czoło.

– Wolałbym, żeby wystrzelenie nastąpiło dalej od kontynentu północnoamerykańskiego. Ale jeśli dokładność wymaga bliskiej odległości, niech tak zostanie. Trajektorią będą sterowały dysze wylotowe rakiety?

– Tak. Zenit-3SL to trzystopniowa rakieta do wynoszenia ciężkich ładunków na bardzo dużą wysokość. Ale nam wystarczy pułap niecałych pięćdziesięciu kilometrów, więc nie zatankujemy drugiego i trzeciego stopnia rakiety, a w pierwszym ograniczymy ilość paliwa. Będziemy mogli przerwać proces spalania w każdej chwili i zrobimy to nieco ponad minutę po starcie. Kiedy rakieta skieruje się na wschód, oddzielimy głowicę od korpusu, a potem uwolnimy zasobnik. Fałszywy satelita automatycznie rozpyli substancję i opadnie na ziemię.

– Czy amerykański system obrony przeciwrakietowej nie jest dla nas zagrożeniem?

– Ich system antybal i styczny dopiero raczkuje. Jest ukierunkowany na obronę przed pociskami międzykontynentalnymi wystrzeliwanymi z odległości tysięcy kilometrów. Amerykanie nie zdążą zareagować. A gdyby nawet, to ich rakiety przechwytujące nadleciałyby po oddzieleniu się głowicy od zenita. Zniszczyłyby co najwyżej jego korpus. Po odpaleniu rakiety nic nam nie przeszkodzi w dostarczeniu ładunku do celu.

– Spodziewam się, że start nastąpi, kiedy przywódcy G-8 będą już w strefie rażenia – powiedział Kang.

– Jeśli pogoda dopisze, wystrzelimy zenita podczas ich przedszczytowego spotkania w Los Angeles – odrzekł inżynier.

– Rozumiem, że będziecie śledzili całą operację z Inczhon?

– Centrum telekomunikacyjne jest w stałym kontakcie z „Koguryo" i będzie monitorowało wystrzelenie na żywo. Oczywiście podczas przygotowań będziemy służyli załodze statku radą i pomocą. Mam nadzieję, że uda się panu do nas dołączyć i obejrzeć start?

– Jeśli tylko pozwolą mi na to obowiązki. Wykonaliście dotąd wspaniałą robotę. Jeżeli misja zakończy się sukcesem, przyniesiecie wielki zaszczyt Najwyższemu Zgromadzeniu Ludowemu.

Kang skinął głową na znak, że spotkanie jest skończone. Dwaj inżynierowie skłonili się i wyszli cicho z gabinetu. Ledwie zniknęli za drzwiami, Tongju wstał i podszedł do wielkiego mahoniowego biurka.

– Twój oddział szturmowy jest na miejscu? – zapytał Kang.

– Tak. W Inczhon został na pokładzie statku. Za pańską zgodą załatwiłem sobie przelot odrzutowcem firmy na opuszczone japońskie lotnisko na wyspach Ogasawara-Gunto, gdzie dołączę do moich ludzi.

– Dobrze. Oczekuję, że pokierujesz atakiem. – Kang urwał na moment. – Stworzenie mistyfikacji za dużo nas kosztowało, by teraz ryzykować, że plan się nie powiedzie – dodał surowo. – Jesteś odpowiedzialny za dalsze utrzymanie naszej operacji w tajemnicy.

– Ci Amerykanie na pewno utonęli w rzece – odrzekł Tongju.

– Nawet jeśli przeżyli, za mało wiedzą, żeby mogli coś udowodnić. Chodzi o to, że nie możemy się zdekonspirować po udanym zakończeniu misji. Wina musi spaść na Japończyków.

– Po ataku jedyny dowód będzie na pokładzie „Koguryo".

– I dlatego po odpaleniu rakiety musisz zniszczyć statek – powiedział Kang takim tonem, jakby na przyjęciu prosił o serwetkę.

Tongju zmarszczył brwi.

– Ale na pokładzie będą moi ludzie i wielu pańskich ekspertów od telekomunikacji satelitarnej.

– Niestety, twój oddział jest do likwidacji. A moi główni inżynierowie zostaną w Inczhon. Tak musi być, Tongju – rzekł Kang z rzadką u niego nutą żalu w głosie.

– Załatwię to – obiecał Tongju.

Kang podsunął mu kopertę leżącą na biurku.

– Znajdziesz tu współrzędne. Na tej pozycji będzie czekał jeden z moich frachtowców w drodze do Chile. Po odpaleniu rakiety każ kapitanowi „Koguryo" podejść do frachtowca na odległość zasięgu wzroku i zatop statek. Weź kapitana i dwóch czy trzech ludzi, jeśli chcesz, i popłyń do frachtowca. „Koguryo" i jego załoga nie mogą wpaść w ręce naszych przeciwników.

Tongju skinął głową.

Kang wstał i odprowadził go do drzwi.

– Powodzenia. Nasza ojczyzna liczy na ciebie – powiedział.

Gdy Tongju wyszedł, wrócił za biurko i długą chwilę patrzył w sufit. Machina ruszyła. Teraz mógł tylko czekać. Wyjął raporty finansowe i zaczął obliczać, jakie powinien mieć zyski w następnym kwartale.

38

Coroczne spotkania zwane szczytem G-8 zainicjował w 1975 roku ówczesny prezydent Francji Valery Giscard d'Estaing. Grupa przywódców najbardziej uprzemysłowionych krajów świata, którzy omawiają bieżące sprawy ekonomiczne o globalnym zasięgu. W szczycie uczestniczą tylko głowy państw, nie ma tam ich doradców ani personelu. Choć rezultatem zebrań bywały niekiedy tylko okolicznościowe zdjęcia, z biegiem lat rozszerzono zakres rozmów na kwestie ochrony zdrowia, ekologii i walki z terroryzmem.

Gospodarzem najbliższego szczytu był prezydent Stanów Zjednoczonych. Po niedawnym wprowadzeniu w życie pakietu ustaw o przeciwdziałaniu globalnemu ociepleniu chciał jak najszybciej przedstawić na forum międzynarodowym swoje inicjatywy w dziedzinie ochrony środowiska. Wzorem gospodarzy poprzednich spotkań, wybrał na miejsce szczytu malowniczy Park Narodowy Yosemite. Wiedział, że w ustronnej okolicy uniknie protestów antyglobalistów. Ale znając zainteresowanie świata amerykańskim kinem, zrobił ukłon w stronę swoich gości i zaprosił ich w przeddzień konferencji do eleganckiego hotelu w Beverly Hills, żeby mogli poznać największe gwiazdy ekranu i czołowe osobistości z branży filmowej. Przywódcy Japonii, Włoch, Francji, Niemiec, Rosji, Kanady i Wielkiej Brytanii chętnie przyjęli zaproszenie.

Prezydent Ward i jego doradcy do spraw bezpieczeństwa nie mogli wiedzieć, że hotel w Beverly Hills jest celem ataku Kanga.

Kang miał świadomość, że plany może mu pokrzyżować zła pogoda, nieprzewidziane problemy techniczne i tysiąc innych rzeczy. Ale podjął nieodwołalną decyzję. Udany zamach na głównych przywódców wolnego świata byłby niewyobrażalnym szokiem. Nawet sama próba zamachu wstrząsnęłaby światem.

Zasobnik nadleci z niewidocznej pozycji wystrzelenia na Pacyfiku. System rozpylający uruchomi się nad lądem. Zabójcza substancja opadnie na północne Los Angeles, rezydencje w Beverly Hills, studia filmowe w Hollywood i podmiejskie posiadłości w Glendale i Pasadenie. Zawartość pojemników wyczerpie się nad Rose Bowl i pusty zasobnik roztrzaska się gdzieś w górach San Gabriel.

Lekka mgiełka opadająca na ziemię będzie nieszkodliwa dla ludzi na ulicach. Ale przez następne dwadzieścia cztery godziny rozpylony wirus pozostanie żywy i bardzo niebezpieczny mimo niskiego stężenia. Na ruchliwej i zatłoczonej głównej trasie turystycznej w Los Angeles niewidoczne zarazki dostaną się do organizmów nieświadomych niczego ofiar. Wirusy zadziałają jak bomby zegarowe. W ciągu dwóch tygodni inkubacji nie będzie żadnych objawów zakażenia. Potem nagle zacznie się horror.

Najpierw do lekarzy zgłosi się niewielka liczba ludzi z gorączką i bólami wewnętrznymi. Wkrótce szpitalne izby przyjęć w całym hrabstwie Los Angeles będą przepełnione. Służba zdrowia nie od razu rozpozna chorobę, którą wypleniono ponad trzydzieści lat temu. Kiedy w końcu zdiagnozują ospę, rozpęta się piekło. Chorych będzie przybywać, a media będą podsycać histerię. Tysiące ludzi zaczną szturmować szpitale, bo każdy hipochondryk z bólem głowy lub podwyższoną temperaturą będzie chciał się dostać do lekarza. Ale to będzie tylko czubek góry lodowej. Liczba chorych szybko wzrośnie i placówki służby zdrowia nie będą w stanie skutecznie zastosować podstawowej metody leczenia: kwarantanny. Brak możliwości odizolowania wszystkich zarażonych spowoduje wybuch epidemii.

Naukowcy Kanga szacowali ostrożnie, że zachoruje dwadzieścia procent ludzi wystawionych na działanie uwolnionego wirusa. W ponadosiemnastomilionowym okręgu metropolitalnym Los Angeles, gdzie w wąskim pasie rozpylonej substancji znajdzie się dwieście tysięcy osób, zarażonych zostanie czterdzieści tysięcy. Ospa rozprzestrzeni się po dwóch tygodniach, kiedy te ofiary zarażą nieświadomie innych w pierwszych dniach choroby. Liczba przypadków ospy wzrośnie dziesięciokrotnie. W ciągu miesiąca w południowej Kalifornii z zabójczą chorobą będzie walczyło prawie pół miliona ludzi.

Szybciej niż ospa rozprzestrzeni się strach. Wiadomość o tym, że zachorował prezydent i inni uczestnicy szczytu G-8, wywoła szok. Społeczeństwo, służba zdrowia i media będą zasypywały rząd prośbami o pomoc. Władze federalne będą zapewniać, że nie ma niebezpieczeństwa, bo szczepionki wystarczy dla wszystkich. Ośrodki Zwalczania Chorób dostarczają lokalnym pracownikom służby zdrowia, żeby przeciwdziałać rozprzestrzenianiu się ospy. Ale dla zarażonych wirusem będzie już za późno. W wielu wypadkach szczepionka okaże się nieskuteczna.

Ku przerażeniu służby zdrowia i władz ujawni się prawdziwa natura superwirusa: zabójcza chimera jest odporna na szczepionkę. W obliczu rosnącej liczby zgonów przygnębieni lekarze i naukowcy będą starali się wynaleźć lek, który można by produkować masowo, ale to zajmie miesiące. Tymczasem epidemia ogarnie cały kraj. Turyści i przyjezdni z Los Angeles nieświadomie przeniosą chorobę do tysięcy innych miejsc w Stanach Zjednoczonych. Władze będą musiały sięgnąć po ostatni dostępny środek przeciwko epidemii: masową kwarantannę. W desperackiej próbie powstrzymania ekspansji wirusa zakażą organizowania publicznych spotkań i zgromadzeń. Wprowadzą ograniczenia w podróżach. Zamkną porty lotnicze i stacje metra.

Przestaną kursować autobusy. Firmy będą musiały dawać urlopy swoim pracownikom, a lokalne władze zrezygnują z ich usług w trosce o zdrowie własnego personelu. Zostaną odwołane koncerty rockowe i mecze baseballowe, a nawet msze w kościołach. Ci, którzy zaryzykują wyjście po żywność lub leki, będą wkładali gumowe rękawiczki i maski chirurgiczne.

Załamie się gospodarka. Z dnia na dzień zamrą produkcja i handel. Bezrobocie będzie dwukrotnie większe niż w czasie wielkiego kryzysu. Państwo będzie balansowało na granicy niewypłacalności, kiedy przestaną wpływać podatki, a jednocześnie wzrośnie zapotrzebowanie na żywność, leki i usługi socjalne. W ciągu kilku tygodni produkt narodowy spadnie do poziomu krajów Trzeciego Świata.

Epidemia zagrozi bezpieczeństwu narodowemu. Choroba zakaźna rozprzestrzeni się wśród tysięcy skoszarowanych żołnierzy i marynarzy. Całe dywizje wojsk lądowych, pułki lotnicze i załogi okrętów wojennych będą niezdolne do służby. Siły zbrojne staną się papierowym tygrysem. Po raz pierwszy od blisko dwustu lat kraj będzie miał poważnie ograniczone możliwości obrony. Szpitale i kostnice będą pękały w szwach. Liczba chorych i umierających szybko osiągnie punkt krytyczny. Dostępne środki przestaną wystarczać. Krematoria będą pracowały bez przerwy, ale wkrótce nie zdołają się uporać z liczbą zwłok. Trzeba będzie budować prowizoryczne krematoria, żeby masowo palić zmarłych.

Ludzie będą żyli w swoich domach jak więźniowie. Nie będą spotykali się z sąsiadami, przyjaciółmi ani nawet z bliskimi krewnymi w obawie przed zarażeniem. W najlepszej sytuacji będą mieszkańcy wsi, ale w dużych miastach niewiele rodzin uniknie choroby. Zarażonych podda się kwarantannie, a ich bliscy będą palili pościel, ręczniki, ubrania, meble i wszelkie inne przedmioty, w których mogły być zarazki.

Zabójczy wirus będzie uśmiercał wszystkich, bez względu na wiek i rasę. Ale najbardziej zagrożeni będą pracujący dorośli, którzy muszą zdobywać żywność dla swoich rodzin. Miliony zmarłych rodziców osierocą dzieci. Niemal całe pokolenie zostanie stracone, przestanie istnieć w ciągu kilku miesięcy. Powtórzy się tragedia z Europy Zachodniej po I wojnie światowej. Tylko zatrzymywanie chorych podróżnych, tak jak zarażonych wirusem SARS, uchroni inne kraje przed takim zdziesiątkowaniem ich populacji, jak w Stanach Zjednoczonych.

Zarażonych chimerą będą czekały straszne cierpienia. Po dwutygodniowym okresie inkubacji wystąpi u nich gorączka, a potem piekąca wysypka, która zacznie się na ustach i wkrótce rozprzestrzeni na twarz i całe ciało. Choroba będzie w tym stadium wysoce zakaźna. Bezpośredni kontakt z pacjentem lub nawet z jego ubraniem czy pościelą będzie groził zakażeniem. W ciągu trzech, czterech dni wysypka przekształci się w twarde, bolące guzy. Zmiany na skórze będą wyglądały odrażająco. Na guzach stopniowo pojawią się strupy. Przez następne dwa lub trzy tygodnie strupy będą odpadały od ciała i ryzyko zarażenia innych w końcu zmaleje. Organizm chorego będzie musiał sam walczyć z ospą, bo nie ma na nią lekarstwa.

Szczęśliwcom pozostaną tylko blizny na ciele. Inni stracą również wzrok. Jedna trzecia zarażonych umrze.

Ale to nie będzie koniec horroru. Ocalałym nadal będzie zagrażał HIV, działający wolniej niż wirus ospy, trudniejszy do wykrycia i bardziej zabójczy. Nie tylko uodporni chimerę na szczepionkę przeciwko ospie, ale również zaatakuje osłabione organizmy chorych. Podczas gdy większość zarażonych HIV żyje dziesięć lat, ofiary chimery umrą już po dwóch, trzech latach. Przez kraj przejdzie następna fala śmierci, powodując zgony tych, którzy przeżyli epidemię ospy. Tym razem życie straci nie trzydzieści, lecz blisko dziewięćdziesiąt procent chorych. Społeczeństwo stanie w obliczu tragedii na nieznaną w historii skalę.

W Stanach Zjednoczonych umrą dziesiątki milionów ludzi, na całym świecie z pewnością więcej. Nie będzie rodziny, która kogoś nie straci, nikt nie będzie czuł się bezpieczny. Niewiele osób zwróci uwagę na polityczne wstrząsy za granicą. Kiedy na drugiej półkuli Korea Południowa padnie ofiarą agresji swojego totalitarnego sąsiada z północy, jedyną reakcją jej zdziesiątkowanego sojusznika będzie słaby krzyk protestu.

39

Chińska dżonka wyglądała jak antyk wśród nowoczesnych frachtowców i kontenerowców w Inczhon. Cussler ostrożnie przeprowadził stary żaglowiec przez poranny gąszcz statków i skierował się do małej publicznej przystani między dwoma dużymi basenami portowymi. Przystań otaczała mieszanina zniszczonych sampanów i drogich weekendowych żaglówek. Cussler przybił do brzegu i wyłączył silnik. Potem zapukał do drzwi rezerwowej kabiny, żeby obudzić swoich pasażerów. Kiedy obsługa przystani tankowała dżonkę, zaparzył kawę.

Summer wyszła na zalany słońcem pokład z jamnikiem na rękach. Dirk dreptał za nią, próbując stłumić ziewanie. Cussler podał im kubki kawy, zniknął na chwilę pod pokładem i wrócił z piłką do metalu.

– Lepiej zdjąć te kajdanki przed zejściem na ląd – rzekł z uśmiechem.

Summer rozmasowała nadgarstki.

– Chętnie się pozbędę tych bransoletek.

Dirk popatrzył na łodzie dookoła.

– Nikt nas nie śledził?

– Nie, jestem pewien, że przypłynęliśmy tu sami – odrzekł Cussler. – Cały czas byłem czujny i na wszelki wypadek kilka razy zygzakowałem. Nikt się nami nie interesował. Założę się, że tamci faceci jeszcze krążą po rzece i wciąż was szukają – dodał ze śmiechem.

– Mam nadzieję – wzdrygnęła się Summer i mocniej przytuliła pieska.

Dirk wziął piłkę i zaczął uwalniać lewy nadgarstek siostry.

– Uratował nam pan życie – powiedział do Cusslera. – Możemy się jakoś odwdzięczyć?

– Nie jesteście mi nic winni – odparł właściciel dżonki. – Trzymajcie się z dala od kłopotów i pozwólcie władzom zająć się bandziorami.

– Tak zrobimy – zapewnił Dirk.

Gdy uwolnił siostrę od niewygodnych bransoletek, Summer i Cussler zaczęli ciąć na zmianę jego kajdanki. Wkrótce skończyli i mógł spokojnie dopić kawę.

– W restauracji na przystani jest telefon – powiedział Cussler. – Możecie stamtąd zadzwonić do ambasady amerykańskiej. Weźcie trochę koreańskich wonów na telefon i miskę kimchi.

Podał Summer kilka purpurowych banknotów.

– Dziękuję, panie Cussler. I życzę pomyślnych wiatrów. – Dirk uścisnął dłoń właściciela dżonki.

Summer pocałowała starego żeglarza w policzek.

– Jestem zakłopotana pańską uprzejmością – wyznała i poklepała jamnika na pożegnanie.

– Uważajcie na siebie, dzieciaki. Do zobaczenia.

Po chwili Dirk i Summer stali na przystani, machając do odpływającej dżonki, a Mauser żegnał ich szczekaniem z pokładu dziobowego. Gdy łódź zniknęła im z oczu, wspięli się po betonowych schodkach i weszli do żółtego budynku mieszczącego biuro przystani, sklep wielobranżowy i restaurację. Na ścianach wisiały pułapki na homary i sieci rybackie, jak w tysiącach podobnych lokali na świecie, ale tu cuchnęło tak, jakby sieci jeszcze ociekały słoną wodą.

Dirk znalazł automat telefoniczny i po kilku nieudanych próbach zdołał się dodzwonić do centrali NUMA w Waszyngtonie. Chociaż na Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych był środek nocy, nie musiał długo przekonywać operatorki NUMA, żeby połączyła go z domowym numerem Rudiego Gunna. Wicedyrektor agencji właśnie zasnął, ale odebrał telefon po drugim sygnale. Niemal wyskoczył z łóżka, kiedy usłyszał głos Dirka. Po kilku minutach Dirk odwiesił słuchawkę.

– I co? – zapytała Summer.

Dirk zerknął w kierunku cuchnącej restauracji.

– Obawiam się, że musimy skorzystać z propozycji naszego wybawcy i spróbować tutejszego kimchi, kiedy będziemy czekać na transport – odpowiedział, masując pusty żołądek.

Dirk i Summer byli tak głodni, że wręcz pochłonęli koreańskie śniadanie, które składało się z gorącej zupy, ryżu, tofu przyprawionego suszonymi wodorostami i wszechobecnego kimchi – potrawy ze sfermentowanych warzyw, tak ostrej, że niemal poszedł im dym z uszu. Ledwie skończyli jeść, do restauracji weszli dwaj potężnie zbudowani żandarmi Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Summer przywołała ich gestem.

– Starszy sierżant Bimson, żandarmeria wojskowa 51. Pułku Myśliwskiego – przedstawił się jeden z nich, po czym wskazał głową młodszego kolegę. – To sierżant Rodgers. Mamy rozkaz eskortowania państwa do bazy sił powietrznych w Osan.

– Będzie nam bardzo miło – zapewniła Summer. Wstali i poszli za podoficerami do samochodu.

Pojechali z Inczhon na południe do bazy w Osan, gdzie w czasie wojny koreańskiej powstało lotnisko polowe. Teraz w bazie stacjonowały gotowe do walki myśliwce F-16 i samoloty szturmowe A-10 Thunderbolt II, które były pierwszym rzutem sił obronnych Korei Południowej.

Minęli bramę i zatrzymali się kawałek dalej przy szpitalu. Wysoki pułkownik zaprowadził Dirka i Summer do izby przyjęć. Dirkowi opatrzono rany, potem pozwolono im się umyć i dano czyste ubrania. Summer wybuchnęła śmiechem, kiedy włożyła workowaty mundur polowy.

– Co z naszym transportem? – zapytał pułkownika Dirk.

– Za kilka godzin do kraju odlatuje C-141. Wyląduje w bazie lotniczej McChord. Zarezerwowałem dla was dwa miejsca w pierwszej klasie. Ludzie z NUMA załatwili wam przelot z McChord do Waszyngtonu rządowym samolotem. Na razie trochę odpocznijcie, a potem zabiorę was do klubu oficerskiego, żebyście zjedli coś gorącego. Lot do domu będzie trwał dwadzieścia godzin.

– Chciałbym sięjeszcze tutaj skontaktować z jakąś jednostką operacji specjalnych, najchętniej marynarki wojennej. I zadzwonić do Waszyngtonu.

Na wzmiankę o marynarce wojennej pułkownik zrobił niechętną minę.

– Jest tu tylko jedna mała baza morska. W Chinhae niedaleko Pusan. Przyślę oficera z naszej jednostki operacji specjalnych, powinien panu pomóc.

Dwie godziny później Dirk i Summer weszli na pokład szarego transportowca C-141B Starlifter, którym leciał do kraju duży oddział żołnierzy. Kiedy zajęli miejsca, Dirk znalazł na oparciu fotela przed sobą osłonę na oczy i zatyczki do uszu. Włożył zatyczki i odwrócił się do Summer.

– Obudź mnie w kraju – powiedział. – Byle nie w takim, gdzie dają na śniadanie wodorosty.

Potem zasłonił oczy, wyciągnął się na siedzeniu i zasnął.

40

Pożar był niewielki i został ugaszony po niecałych dwudziestu minutach. Ale ogień zdążył wyrządzić takie szkody, jakie zaplanowano. Dochodziła druga nad ranem, kiedy na pokładzie „Sea Launch Commandera" zadźwięczały dzwonki alarmowe, wyrywając Christiana z głębokiego snu. Kapitan natychmiast pobiegł na mostek i popatrzył na monitory kontrolne. Na obrazie graficznym statku pulsowała czerwona dioda. Wskazywała pożar na dolnym poziomie górnego pokładu.

– Ogień w rozdzielni elektrycznej przed centrum kontroli startów – zameldował ciemnowłosy marynarz, który pełnił wachtę w sterowni. – Uruchomił się automatyczny system mgły wodnej.

– Wyłącz zasilanie w tamtej części statku – rozkazał Christiano. -Zostaw tylko awaryjne. Zawiadom portową straż pożarną, że potrzebujemy pomocy.

– Tak jest. Wysłałem do rozdzielni dwóch ludzi i czekam na ich meldunek.

Podczas postoju „Commandera" w porcie na pokładzie przez całą dobę była tylko szkieletowa załoga. Niewielu jej członków przeszło szkolenie strażackie. Christiano wiedział, że szybko rozprzestrzeniający się pożar może ogarnąć cały statek, zanim nadejdzie pomoc. Kapitan wyjrzał przez szybę sterowni. Obawiał się, że zobaczy dym i płomienie, ale ich nie było. Poczuł tylko drażniący swąd spalonej instalacji elektrycznej i usłyszał odległe wycie syreny portowego wozu strażackiego, który pędził w kierunku nabrzeża. Po chwili uwagę kapitana przykuło radio przy pasie załoganta na mostku.

– Tu Briggs – dobiegło z głośnika. – Pali się tylko w rozdzielni. Kabina komputerowa jest w porządku. Otworzyły się tam zawory gazu FM-200 obniżającego temperaturę zapłonu. Ale nie wygląda na to, żeby uruchomił się system gaśniczy w rozdzielni. Może uda nam się stłumić ogień gaśnicami ręcznymi, zanim się rozprzestrzeni.

Christiano chwycił radio.

– Tu mostek. Róbcie, co możecie, Briggs. Pomoc w drodze. Bez odbioru.

Z rozdzielni wydobywał się gęsty dym. W pomieszczeniu wielkości dużej ściennej szafy były złącza przewodów elektrycznych biegnących od okrętowego generatora prądu do komputerów w centrum kontroli startów. Briggs szybko opróżnił dwie gaśnice. Potem cofnął się i zaczekał chwilę, żeby zobaczyć, czy dym się rozrzedzi. W powietrzu unosiła się chmura niebieskiej mgły, szkodliwe opary filtrowała maska tlenowa Briggsa. Kolega mechanik podał mu trzecią gaśnicę. Tym razem Briggs wpadł do pomieszczenia i skierował strumień dwutlenku węgla na płomienie, które zdołał dostrzec przez kłęby ciemnego dymu. Kiedy gaśnica była pusta, wycofał się szybko, złapał oddech i znów zajrzał do rozdzielni. W świetle latarki zobaczył tylko dym. Zadowolony, że nigdzie nie widać ognia, odszedł na bok i połączył się przez radio z mostkiem.

– Tu Briggs. Pożar ugaszony. Bez odbioru.

Choć ogień został stłumiony, szkoda już się stała. Minęły dwie godziny, zanim stopiona masa przewodów, izolacji i złączy przestała się tlić i portowa straż pożarna w Long Beach uznała statek za bezpieczny. Swąd spalonej instalacji elektrycznej było czuć na pokładzie jeszcze przez kilka dni. Danny Stamp zjawił się na statku krótko po odjeździe strażaków. Wezwał go Christiano. Usiedli w centrum kontroli startów i wysłuchali raportu szefa techników komputerowych.

– Pożar nie mógł wybuchnąć w gorszym miejscu – powiedział zdenerwowany inżynier. – Przez tę rozdzielnię przechodzą przewody zasilające wszystkich komputerów centrum. Będziemy musieli wymienić całe okablowanie. Koszmar.

Stamp pokręcił głową.

– A co z samym sprzętem? – zapytał.

– Dzięki Bogu, nie ucierpiał. Bałem się, że uszkodzi go woda z węży strażackich, ale na szczęście załoga ugasiła pożar, zanim przyjechała straż pożarna.

– Więc wystarczy wymienić instalację elektryczną. Ile to potrwa?

– To nie takie proste. Trzeba naprawić rozdzielnię, zamówić i sprowadzić kilka kilometrów kabli, niektórych bardzo nietypowych, przeciągnąć je i połączyć. W normalnych okolicznościach zajęłoby to trzy do czterech tygodni.

– Okoliczności są takie, że za opóźnienie startu grozi nam cholernie wysoka kara – odparł Stamp i popatrzył surowo na szefa komputerowców. – Ma pan osiem dni.

Wykończony inżynier wstał.

– Chyba będę musiał wyciągnąć kilka osób z łóżek – mruknął i wyszedł.

– Myśli pan, że da radę? – spytał Christiano, kiedy zamknęły się drzwi.

– Jeśli to wykonalne, powinien zdążyć.

– A co z „Odyssey"? Zatrzymamy ją w porcie, dopóki wszystko nie będzie naprawione?

Stamp zastanowił się.

– Nie. Zenit jest załadowany i zabezpieczony. Wyślemy ją w morze zgodnie z planem. „Commander" dotrze do równika dwa razy szybciej niż platforma. Nic się nie stanie, jeśli „Odyssey" zaczeka tam na nas kilka dni, gdybyśmy mieli opóźnienie. Załoga platformy będzie miała więcej czasu na przygotowania do startu.

Christiano skinął głową i się zamyślił.

– Zawiadomię naszego klienta o zmianie planu – ciągnął Stamp. – Pewnie będę musiał wykonać taniec brzucha, żeby ich uspokoić. Znamy już przyczynę pożaru?

– Rano przyjdzie inspektor straży pożarnej. Wszystko wskazuje na zwarcie, prawdopodobnie z powodu awarii któregoś złącza.

Stamp w milczeniu skinął głową. Zastanawiał się, co będzie dalej.

Inspektor straży pożarnej w Long Beach wszedł na pokład „Sea Launch Commandera" punktualnie o ósmej. Obejrzał spaloną rozdzielnię i przesłuchał tych, którzy ugasili ogień, oraz innych członków załogi obecnych w nocy na statku. Potem wrócił na miejsce pożaru i zbadał metodycznie zniszczone pomieszczenie. Zrobił zdjęcia i notatki. Prawie godzinę uważnie oglądał zwęglone kable i stopione złącza, w końcu stwierdził, że nic nie wskazuje na podpalenie.

Znalezienie dowodu wymagałoby żmudnych, bardzo dokładnych poszukiwań. Pod ubrudzonymi sadzą butami inspektora leżały mikroskopijne szczątki opakowania po mrożonym soku pomarańczowym. Analiza chemiczna wykazałaby, że w małym pojemniku był napalm domowej roboty: benzyna zmieszana z rozdrobnionym styropianem. Bombę zapalającą z zegarem sterującym podłożył kilka dni wcześniej jeden z ludzi Kanga. Kiedy nastąpiła eksplozja, w rozdzielni rozprysnął się płonący płyn i pomieszczenie szybko stanęło w ogniu. System tryskaczy sufitowych nie zadziałał – uszkodzono go tak, by upozorować awarię. Wszystko poszło zgodnie z planem. Zniszczenia opóźniły o kilka dni wyjście statku w morze, ale nie wzbudziły podejrzeń, że to był sabotaż.

Inspektor nie mógł zauważyć zwęglonych cząsteczek pojemnika po soku; były nie do rozpoznania. Wyszedł z rozdzielni, przystanął i zapisał w notesie przyczynę pożaru: „Zwarcie w instalacji elektrycznej z powodu nieprawidłowego połączenia lub niewłaściwego uziemienia". Wetknął długopis do kieszeni koszuli i zszedł ze statku. Po drodze minął nadchodzącą ekipę naprawczą.

41

Mżyło, kiedy C-141 lądował w bazie lotniczej McChord na południe od Tacomy. Opony wielkiego odrzutowca zapiszczały na wilgotnym pasie startowym i transportowiec podkołował do terminalu tranzytowego. Wyłączono silniki i opuszczono na płytę lotniska dużą pochylnię ładowni.

Dirk przespał niemal całą podróż, więc wyszedł z samolotu wypoczęty. Summer źle spała w hałaśliwym transportowcu i ledwo trzymała się na nogach. Odnalazł ich porucznik odpowiedzialny za tranzyt i zaprowadził do klubu oficerskiego. Ledwo zjedli po hamburgerze, zabrał ich z powrotem na płytę lotniska. Dirk zauważył kabinę telefoniczną i szybko wybrał miejscowy numer.

– Dirk, odnalazłeś się! – wykrzyknęła Sarah z wyraźną ulgą.

– Jeszcze żyję – przyznał.

– Kapitan Burch powiedział mi, że byłeś na statku NUMA, który zatonął na Morzu Wschodniochińskim. Strasznie się o ciebie bałam.

Dirk uśmiechnął się z zadowoleniem i opowiedział jej krótko, co się wydarzyło, odkąd poleciał do Japonii.

– Ci sami ludzie, którzy uwolnili cyjanek na Aleutach, chcą przeprowadzić atak na większą skalę?

– Na to wygląda. Mam nadzieję, że po powrocie do Waszyngtonu dowiemy się więcej.

– Informuj mnie na bieżąco. Mamy w centrum specjalny zespół do zwalczania skutków użycia broni chemicznej lub biologicznej przez terrorystów.

– Będziesz pierwszą osobą, do której zadzwonię. A przy okazji, jak twoja noga?

– W porządku, choć nie mogę się przyzwyczaić do tych cholernych kul. Kiedy złożysz mi autograf na gipsie?

Dirk zauważył, że Summer przywołuje go gestem do małego odrzutowca na pasie startowym.

– Jak pójdziemy na kolację.

– Lecę jutro do Los Angeles na konferencję na temat toksyn w środowisku naturalnym – powiedziała z żalem Sarah. – Będziemy musieli zaczekać do przyszłego tygodnia.

– Jesteśmy umówieni.

Dirk ledwo zdążył dobiec do gulfstreama V, który grzał silniki. Wszedł na pokład i zobaczył, że Summer jest w centrum zainteresowania grupki pułkowników i generałów z Pentagonu, odlatujących do bazy lotniczej Andrews.

Następnego dnia o szóstej rano odrzutowiec przeleciał nad mauzoleum Jeffersona, by wylądować w bazie lotniczej na południowy wschód od stolicy. Na rodzeństwo czekał van NUMA. Zawiózł ich w niewielkim wczesnoporannym ruchu do budynku centrali, gdzie w swoim biurze powitał ich Rudi Gunn.

– Dzięki Bogu, że jesteście cali i zdrowi – powiedział. – Przewracaliśmy do góry nogami całą Japonię w poszukiwaniu was i tamtego kablowca.

– Dobry pomysł, ale nie ten kraj – odparła Summer.

Gunn nie dał im odpocząć.

– Jest tu paru facetów, którzy chcieliby osobiście usłyszeć waszą relację.

Chodźmy do gabinetu admirała.

Ruszyli za Gunnem do dużego narożnego pokoju z widokiem na rzekę. Drzwi gabinetu były otwarte. Weszli do środka.

Dwaj mężczyźni na kanapie dyskutowali o bezpieczeństwie portów morskich. Wicedyrektor Webster z Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego siedział w fotelu naprzeciwko nich i przeglądał jakieś akta.

– Jima Webstera z DHS już znasz – zwrócił się Gunn do Dirka. – A to są agenci specjalni Peterson i Burroughs z Wydziału Antyterrorystycznego FBI. – Wskazał mężczyzn na kanapie. – Rozmawiali z Bobem Morganem i chcieliby wiedzieć, co się z wami działo po zatonięciu „Sea Rovera".

Dirk i Summer usiedli w fotelach i opowiedzieli o wszystkim, od ich uwięzienia na pokładzie „Baekje" do ucieczki chińską dżonką. Kiedy skończyli, Summer zerknęła na zegar ścienny. Była zaskoczona, że ich relacja trwała trzy godziny. Zauważyła też, że Webster jest blady.

– Nie do wiary – mruknął w końcu i pokręcił głową. – Wszystkie dowody wskazywały na JCA. Całe nasze śledztwo koncentrowało się na Japonii.

– Dobrze zaplanowana mistyfikacja – odrzekł Dirk. – Kang to potężny człowiek i ma do dyspozycji ogromne środki. Nie powinno się lekceważyć jego możliwości.

– Jest pan pewien, że chce nas zaatakować bronią biologiczną? – zapytał Peterson.

– Dawał to do zrozumienia, a wątpię, żeby żartował. Technikę rozpylania zarazków w powietrzu przetestowali zapewne na Aleutach. Tylko że teraz znacznie wzmocnili jego działanie.

– Podobno w latach dziewięćdziesiątych Rosjanie też stworzyli odmianę wirusa ospy odporną na szczepionkę – wtrącił Gunn.

– Ale to jest chimera – odparła Summer. – Zabójcza kombinacja wirusów, która ma cechy każdego z nich.

Peterson pokręcił głową.

– Jeśli ta odmiana jest odporna na naszą szczepionkę, choroba może uśmiercić miliony ludzi – mruknął.

W pokoju na chwilę zapadła cisza. Obecni wyobrażali sobie przerażającą perspektywę.

– Próbny atak na Wyspach Aleuckich dowodzi, że mają środki do rozpylenia wirusa – powiedział Gunn. – Pozostaje pytanie, gdzie uderzą?

– Gdybyśmy zdołali ich powstrzymać, zanim zaatakują, miejsce przestałoby być ważne. Powinniśmy zrobić nalot na pałac Kanga, jego stocznię i wszystkie inne obiekty. I to szybko – stwierdziła Summer.

– Ona ma rację – przytaknął Dirk. – O ile wiemy, broń jest jeszcze na pokładzie statku w Inczhon i tam mogłaby się zakończyć cała sprawa.

– Musielibyśmy mieć więcej dowodów, żeby przekonać koreańskie władze, że istnieje zagrożenie i trzeba przeprowadzić wspólne śledztwo – odrzekł Webster.

Gunn odchrząknął cicho.

– Możliwe, że je zdobędziemy – oznajmił, skupiając na sobie uwagę wszystkich zebranych. – Przed odlotem z Korei Dirk i Summer skontaktowali się z siłami specjalnymi marynarki wojennej i opowiedzieli im o tajnym porcie Kanga w Inczhon.

Summer uśmiechnęła się szeroko.

– Nie mogliśmy ich upoważnić do działania, ale po telefonie Rudiego przynajmniej nas wysłuchali.

– Zadziałają- zapewnił Gunn. – Po waszym odlocie z Osan zażądaliśmy oficjalnie przeprowadzenia podwodnego rozpoznania. Wiceprezydent Sandecker stanął na głowie, żeby uzyskać na to zgodę, w nadziei, że coś znajdziemy. Niestety przy obecnej wrzawie wokół stacjonowania naszych wojsk w Korei trzeba bardzo ostrożnie węszyć na podwórku sojusznika.

– Wystarczy, że zrobią zdjęcie „Baekje" przycumowanego w porcie Kanga – powiedział Dirk.

– To na pewno by nam pomogło – przyznał Webster. – Kiedy wchodzą do akcji?

Gunn spojrzał na zegarek i uwzględnił czternastogodzinną różnicę czasu między Waszyngtonem a Seulem.

– Za dwie godziny. Powinniśmy coś wiedzieć wczesnym wieczorem.

Webster zebrał swoje papiery i wstał.

– Wrócę po południu – oświadczył i ruszył do drzwi. Kiedy wychodził, pozostali usłyszeli, jak mamrocze w kółko jedno słowo: „Korea".

42

Komandor Bruce McCasland spojrzał na nocne niebo nad Koreą i się skrzywił. Nad Inczhon nadciągały ciężkie deszczowe chmury. Płynęły nisko, powodując załamanie promieni świetlnych z tysięcy lamp ulicznych, domów i billboardów w portowym mieście. Odbite od chmur światło rozjaśniało mrok nocy. Dla człowieka, którego życie zależy od tego, czy jest niewidoczny, ciemność jest najlepszym przyjacielem, chmury przekleństwem. Może zacznie padać, pomyślał z nadzieją komandor. Byliby mniej widoczni. Ale chmury sunęły po niebie i ze złośliwym uporem skąpiły im deszczu.

McCasland zerknął na trzech komandosów Navy SEAL z Bend w Oregonie. Wszyscy czterej leżeli poniżej krawędzi burt w zniszczonym sampanie. Mieli na sobie czarne „mokre" skafandry nurków, maski, płetwy i plecaki, a że przeprowadzali rozpoznanie, byli uzbrojeni tylko w kompaktowe pistolety maszynowe Heckler & Koch MP5K kaliber 9 mm. Do kamizelek mieli przypięte miniaturowe aparaty fotograficzne i kamery wideo oraz gogle noktowizyjne.

Sfatygowana łódź mijała baseny portowe w Inczhon, zostawiając za sobą smugę niebieskiego dymu z dychawicznego silnika. Sampan wyglądał jak tysiące innych, które kursowały z towarami wzdłuż koreańskich wybrzeży, ale pod zniszczoną powłoką kryła się szybka łódź operacyjna z fiberglasowym kadłubem i wbudowanym silnikiem. Służyła do transportu małych oddziałów podwodnych sił specjalnych.

Sampan przeciął cichy północny kraniec portu i zbliżył się na odległość dwustu metrów do kanału, który prowadził do przedsiębiorstwa usług morskich Kanga. Silnik siedmiometrowej łodzi zakrztusił się kilka razy i zgasł. Dwaj komandosi przebrani za rybaków zaczęli głośno kląć po koreańsku. Jeden zabrał się do uruchamiania silnika, drugi chwycił wiosło i z głośnym pluskiem zanurzył je w wodzie.

McCasland spojrzał przez lornetkę noktowizyjną na wartownię u wylotu kanału. Dwaj ochroniarze wyglądali przez okno małego budynku, ale nie podeszli do czarnej motorówki przycumowanej kilka metrów od nich. Najwyraźniej byli zbyt leniwi, żeby dokładnie sprawdzić, co się dzieje na zewnątrz.

– Do wody – rozkazał McCasland.

Trzej płetwonurkowie zsunęli się za burtę niemal bez dźwięku. Komandor poprawił maskę, pokazał „rybakom" uniesiony kciuk i poszedł w ślady tamtych. Na pokładzie było mu gorąco w izolowanym skafandrze, ale chłodna woda orzeźwiła go. Zanurzył się na głębokość sześciu metrów i rozejrzał.

Nocą w brudnej portowej wodzie widoczność była zerowa. McCasland włączył bezprzewodowy system łączności podwodnej w swojej masce.

– Kontrola łączności i pozycji – rzucił.

– Tu Bravo. Na pozycji. Bez odbioru – odezwał się pierwszy głos.

– Tu Charlie. Na pozycji. Bez odbioru – zgłosił się drugi.

– Tu Delta. Na pozycji. Bez odbioru – powiedział trzeci.

– Przyjąłem – odrzekł McCasland.

Nad nimi dwaj komandosi w sampanie dobili do brzegu obok pustego pomostu w zasięgu wzroku ochroniarzy Kanga. Zaczęli hałasować narzędziami i kląć, udając, że naprawiają silnik.

McCasland włączył MUGR – miniaturowy podwodny odbiornik GPS nazywany Muggerem. Do urządzenia nawigacyjnego wielkości palmtopa docierały sygnały z satelitarnego systemu GPS. Komandor wzniósł się na głębokość trzech metrów, żeby odbiornik mógł złapać sygnał. Błysnął zielony wyświetlacz i pojawił się szlak, który biegł zygzakiem przez przeszkody i wokół nich. Na podstawie zdjęć lotniczych i opisu Dirka i Summer komandor wprowadził wcześniej do Muggera szereg punktów orientacyjnych. Tworzyły trasę do tajnego portu Kanga. Każdy z czterech nurków miał własny odbiornik, który wskazywał mu również pozycję kolegów. Dzięki temu nawet w zupełnej ciemności mogli płynąć blisko siebie.

McCasland z powrotem opadł w dół.

– Ruszamy – powiedział do mikrofonu i popłynął naprzód.

Nie odrywał wzroku od elektronicznego kompasu i głębokościomierza. Dotarłszy do kanału, skręcił w wąski szlak wodny i przepłynął niemal dokładnie pod motorówką ochroniarzy. Trzej komandosi posuwali się tuż za nim w formacji delty.

Płetwonurkowie SEAL byliby trudni do wykrycia nawet w dzień. Nie używali klasycznych akwalungów, lecz recyrkulacyjnych aparatów oddechowych, które nie zostawiały na powierzchni pęcherzy powietrza. Aparaty VIPER firmy Carleton Technologies były umieszczone w opływowych plecakach. Tlen dostarczany nurkom krążył w obiegu zamkniętym. Wydychane powietrze przechodziło przez oczyszczacze chemiczne, które usuwały szkodliwy dwutlenek węgla. VIPER pozwalał na przebywanie pod wodą nawet przez cztery godziny, a brak pęcherzy powietrza nie zdradzał pozycji nurka.

Komandosi minęli kręty kanał i zbliżyli się do tajnego portu. Pokonanie pod wodą niemal półkilometrowego odcinka wyczerpałoby większość nurków sportowych, ale twardziele z SEAL mieli za sobą lata morderczego treningu, więc czuli się, jakby przeszli przez ulicę. Serca biły im tylko trochę szybciej niż w czasie spoczynku. Zatrzymali się przed masywnymi wrotami krytego basenu portowego. McCasland zatoczył krąg i natrafił rękami na pylon z boku odsuwanych drzwi. Wzniósł się wolno i znalazł ich dolną krawędź. Była metr pod powierzchnią wody. Wrócił niżej do swoich ludzi.

– Przeprowadzić rozpoznanie. Zbiórka w tym miejscu za trzydzieści minut.

Od tej chwili każdy z płetwonurków miał inną trasę w hangarze. Dirk i Summer narysowali z pamięci szczegółowy plan krytego basenu portowego. Na tej podstawie przydzielono zadania. Najbardziej niebezpieczne przypadło McCaslandowi. Musiał dotrzeć do końca hangaru i obejrzeć port od strony lądu. Dwaj jego ludzie mieli sfotografować i sfilmować „Baekje". Czwarty nurek został jako wsparcie w pobliżu wrót basenu.

Blask reflektorów sufitowych w hangarze przenikał pod wodę. Betonowe podpory nabrzeża rzucały cień. Na głębokości pięciu metrów McCasland widział przed sobą ich ciemne zarysy. Z Muggerem przy piersi machał płetwami i płynął szybko naprzód. Kiedy minął kilka tuzinów podpór, wyrosła przed nim betonowa ściana. Dopłynął do końca basenu. Oparł się o podporę, włączył kamerę cyfrową i przygotował się do wynurzenia. Miał niepokojące wrażenie, że poniósł porażkę. Płynąc pod nabrzeżem, miał wrażenie dziwnej pustki. Nie wyczuwał masy metalu, która powinna być w pobliżu, chociaż niewidoczna.

Gdy wychynął na powierzchnię pod krawędzią nabrzeża, jego obawy się potwierdziły. Nie zobaczył przed sobą studwudziestometrowego kablowca. Basen portowy był pusty. McCasland przesunął obiektywem kamery po ogromnym hangarze. W suchym doku stał zniszczony holownik. W pobliżu grupka znudzonych dokerów bawiła się w berka wokół wózka widłowego.

Komandor skończył filmować wnętrze hangaru, zanurzył się i popłynął z powrotem do głównych wrót. Kiedy dotarł do pylonu, uniósł Muggera i zobaczył, że jego trzej ludziejuż czekają.

– Operacja zakończona – powiedział i wypłynął do kanału.

Czterej płetwonurkowie wrócili do sampana i wpełzli cicho do środka. Fałszywi rybacy nagle znaleźli sposób na uruchomienie silnika. Wśród głośnych przekleństw przepłynęli obok kanału portowego Kanga i zagłębili się w noc.

Gdy zniknęli ochroniarzom z widoku, McCasland usiadł prosto i zdjął maskę. Wciągnął głęboko cuchnące portowe powietrze i popatrzył na światła na lądzie. Poczuł na twarzy kroplę deszczu, potem następne. Pokręcił głową. Po chwili na sfrustrowanego komandosa lunęły z nieba strugi wody.

43

Webster, Peterson i Burroughs wrócili do budynku centrali NUMA o osiemnastej. W gabinecie Gunna przywitała ich atmosfera przygnębienia. Właśnie dotarł raport z rozpoznania przeprowadzonego przez drużynę SEAL.

– Złe wieści – powiedział Gunn. – Kablowca tam nie było.

– Jak mógł przypłynąć i odpłynąć niezauważony? – zastanawiał się Webster. – Interpol i celnicy mają na oku wszystkie porty w azjatyckiej części Pacyfiku.

– Może niektórzy z celników są na liście płac Kanga? – podsunęła Summer.

Webster zignorował tę sugestię.

– Drużyna zwiadowcza na pewno niczego nie przeoczyła?

– W hangarze portowym nie było nic do oglądania – odrzekł Gunn. – Właśnie przesyłają nam przez satelitę materiał wideo. Sami będziemy mogli to zobaczyć na monitorze admirała.

Po raz drugi tego dnia zaprowadził ich do dawnego gabinetu Sandeckera. Kiedy zbliżył się do narożnego pokoju, usłyszał znajomy śmiech i zobaczył w otwartych drzwiach chmurę dymu.

Wszedł do środka i oniemiał. Na kanapie siedział Al Giordino. Nowo mianowany dyrektor NUMA do spraw techniki podwodnej opierał nogi na stoliku do kawy, a w zębach trzymał cygaro. W znoszonym kombinezonie NUMA wyglądał, jakby właśnie zszedł z pokładu statku.

– Rudi, chłopie, nie za późno musztrujesz dziś załogę? – zapytał i wypuścił pod sufit kłąb dymu z cygara.

– Ktoś musi pilnować interesu, kiedy ty wylegujesz się na tropikalnej plaży.

Dirk i Summer uśmiechnęli się na widok Giordina, którego traktowali jak ulubionego wujka. Nie od razu zauważyli swojego ojca. Stał w drugim końcu pokoju i patrzył na światła za Potomakiem. Na tle okna odcinała się jego wysoka sylwetka. Był szczupły i muskularny jak za młodu, miał tylko posiwiałe skronie i kilka zmarszczek wokół oczu. Na opalonej, wysmaganej wiatrem twarzy Dirka Pitta, legendarnego dyrektora projektów specjalnych, a obecnie szefa NUMA, pojawił się szeroki uśmiech.

– Dirk, Summer! – powiedział z błyskiem radości w zielonych oczach i uściskał swoje dzieci.

Summer cmoknęła ojca w policzek.

– Myśleliśmy, że ty i Al jesteście jeszcze na Filipinach.

– Żartujesz? – wtrącił się Giordino. – Wasz stary omal nie przepłynął wpław Pacyfiku, kiedy się dowiedział, że zaginęliście.

Pitt senior uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Byłem po prostu zazdrosny, że podróżujecie po północno-wschodniej Azji beze mnie.

– Odwiedziliśmy kilka miejsc, których lepiej unikać – roześmiał się Dirk.

Pitt wyraźnie się ożywił w obecności syna i córki. Doświadczony inżynier morski ze spokojem przyjmował zmiany w otaczającym go świecie. Ale w jego życiu osobistym nastąpił wstrząs, kiedy kilka lat temu odnalazły go dorosłe dzieci, o których istnieniu nie wiedział. Szybko jednak stały się częścią jego codzienności. Towarzyszyły mu w pracy pod wodą i spędzały czas z nim i jego nową żoną. Ojcowskie obowiązki skłoniły Dirka do uporządkowania własnego życia i w końcu ożenił się ze swoją długoletnią miłością, parlamentarzystką z Kolorado, Loren Smith. Wkrótce w jego życiu zawodowym też nastąpił zwrot. Gdy admirał Sandecker nieoczekiwanie objął urząd wiceprezydenta, Pitt został szefem NUMA. Jako dyrektor projektów specjalnych przeżył liczne przygody w wielu zakątkach świata. Przyzwyczaił się do ryzyka i podróży. Nowe obowiązki dyrektora generalnego NUMA często wykraczały poza jego zainteresowania. Ale on i Al nadal spędzali mnóstwo czasu w terenie. Testowali nowy sprzęt, odkrywali morskie tajemnice lub po prostu pokonywali kolejne bariery w głębinach. Pitt wciąż uwielbiał badać nieznane i rozwiązywać zagadki sprzed lat. Nigdy nie stracił staromodnego poczucia przyzwoitości. Porwanie dzieci i zatopienie „Sea Rovera" wzbudziło w nim gniew. Powróciła dawna determinacja, by zaprowadzić porządek na świecie.

– Co z toksycznym japońskim frachtowcem na Filipinach? – zapytał Dirk. – Rozumiem, że rafy niszczył wyciek z broni chemicznej.

– Zgadza się, mieszanka gazu musztardowego i luizytu. Kolejne zagrożenie biochemiczne z czasów II wojny światowej. Zlikwidowaliśmy wyciek. Nie było chętnych do kosztownego wydobycia broni, więc ją zakopaliśmy.

– Mieliśmy szczęście, że dookoła nie brakowało piachu – wtrącił Giordino. – Po prostu odpaliliśmy pompę wodną, wtłoczyliśmy piasek do ładowni i zamknęliśmy ją szczelnie. Dopóki nikt nie zacznie tam grzebać, nie powinno być wycieku, a obumarłe rafy za kilka lat odżyją.

Do gabinetu zajrzał asystent administracyjny.

– Można już obejrzeć materiał wideo z Pentagonu – poinformował Gunna i zniknął.

Gunn przedstawił Pittowi i Giordino wicedyrektora DHS i agentów FBI. Potem skierował wszystkich w stronę dużego płaskiego monitora ukrytego za odsuwanym panelem boazerii. Wpisał na klawiaturze kilka poleceń i na ekranie pojawił się obraz wielkiego hangaru portowego. Obiektyw kamery przesuwał się wolno po pustym basenie. Po niecałej minucie film się skończył i ekran ściemniał.

– Nie ma wątpliwości, że to port Kanga – powiedział Dirk. – Ale ani śladu „Baekje".

– Raport marynarki stwierdza, że na terenie Kanga były tylko mały holownik i motorówka – odrzekł Gunn. – „Baekje" najwyraźniej odpłynął.

Webster odchrząknął.

– Mam potwierdzenie Interpolu i policji koreańskiej, że od chwili uratowania załogi „Sea Rovera" i ogłoszenia alarmu port w Inczhon był pod całodobową obserwacją. Nie zauważono tam żadnego statku, który odpowiadałby opisowi „Baekje".

– Ktoś dostał w łapę – mruknął Giordino.

Webster spojrzał na niego.

– Możliwe, ale mało prawdopodobne. Mimo dużego ruchu Inczhon nie jest wielkim portem. Ktoś powinien widzieć, jak ten statek wychodzi w morze.

– Mógł potajemnie odpłynąć tuż po tym, jak Dirk i Summer zeszli z pokładu – spekulował Gunn. – Zanim ogłoszono alarm.

– Jest jeszcze inna możliwość – powiedział Pitt. – Statek mógł zostać zamaskowany albo przebudowany, tak żeby nie przypominał „Baekje", i wyjść z portu w biały dzień.

– Tak czy inaczej zniknął – stwierdził Webster. – A bez tego statku nie mamy wystarczających dowodów, żeby wystąpić przeciwko Kangowi.

– A Dirk i Summer? – żachnął się Pitt. – Myśli pan, że przypłynęli do Korei na pokładzie „Queen Mary"?

– Musimy zdobyć niezbite dowody przeciwko Kangowi – odrzekł Webster. – Mamy teraz poważny problem z Koreą Południową. W Departamencie Stanu wszystkim trzęsą się kolana. Nawet w Pentagonie jest nerwowo. Koniec naszej obecności militarnej w Korei jest bardzo realny i nikt nie chce pogarszać sytuacji w tak krytycznym momencie.

– Więc boicie się poprosić Koreańczyków o wszczęcie śledztwa przeciwko Kangowi? – zapytał Pitt.

– Mamy się trzymać z daleka od Korei Południowej, dopóki w Zgromadzeniu Narodowym nie odbędzie się głosowanie w sprawie wycofania naszych wojsk. Tak zdecydowano na samej górze.

Pitt spojrzał na Gunna.

– A co na to admirał?

Gunn wolno pokręcił głową.

– Admirał… to znaczy wiceprezydent Sandecker poinformował mnie, że prezydent polecił Departamentowi Stanu wstrzymać się z reakcją na zatopienie „Sea Rovera". Mam siedzieć cicho, dopóki nie odbędzie się głosowanie w Zgromadzeniu Narodowym. Z raportów wywiadowczych wynika, że Kanga i prezydenta Korei Południowej łączą potajemne interesy, nie tylko przyjaźń. Prezydent obawia się, że straci jego poparcie przeciwko inicjatywie Zgromadzenia Narodowego, jeśli zostanie wszczęte kłopotliwe śledztwo.

– Nie rozumie, jakim zagrożeniem jest broń, którą ma Kang? – spytała z niedowierzaniem Summer.

Gunn skinął głową.

– Rozumie. Powiedział, że natychmiast po głosowaniu nad rezolucją zażąda od władz koreańskich wszczęcia śledztwa w sprawie udziału Kanga w zatopieniu „Sea Rovera" i jego ewentualnych powiązań z Koreą Północną. Na razie upoważnił DHS do wprowadzenia w kraju zaostrzonych środków bezpieczeństwa ze szczególnym uwzględnieniem samolotów i statków przybywających z Japonii i Korei Południowej.

Sfrustrowany Dirk zaczął krążyć po pokoju.

– Trochę na to za późno. Kampania na rzecz usunięcia naszych wojsk z Korei Południowej to część strategii Kanga. Dla odwrócenia uwagi stworzył pozory zagrożenia ze strony japońskich terrorystów. Nie rozumiecie? Jeśli chce nas zaatakować, zrobi to przed głosowaniem w Zgromadzeniu Narodowym.

– To już za dziesięć dni – powiedział Gunn.

– Więc musimy przewidzieć jego następny krok – odezwał się spokojnie Pitt. – Wiemy, że prowadzi wielkie przedsiębiorstwo żeglugowe, a zatem zna amerykańskie porty. Pewnie będzie próbował dostarczyć broń frachtowcem, najprawdopodobniej na Zachodnie Wybrzeże.

– To dużo łatwiejsze niż transport samolotem – zgodził się Giordino. – Możliwe, że wyśle ją statkiem pod japońską banderą.

– Albo nieuchwytnym „Baekje" – dodał Dirk.

– Yaeger sprawdził, jakich komponentów trzeba szukać w wypadku broni biologicznej i jak może być zmagazynowana – powiedział Gunn. – Dopilnuję, żeby celnicy byli odpowiednio przygotowani do inspekcji portowych.

– Taka kontrola może nic nie dać – odparł Pitt. – Tamci mogą uwolnić substancję u wejścia do portu i skazić całą okolicę, zanim przycumują. Pomyśl choćby o Zatoce San Francisco.

– Przy sprzyjającym wietrze mogliby to zrobić daleko przed portem – powiedział Dirk. – Na Aleutach wystrzelili broń ze statku u wybrzeży Yunaski, więc bardzo możliwe, że w ogóle nie będą wpływać do portu.

– Straż Przybrzeżna zatrzymuje i kontroluje wszystkie przypływające statki handlowe na krótko przed ich zawinięciem do portu – rzekł Webster.

– Także statki, które nie kierują się do portu? – zapytał Dirk. – Wątpię, żeby miała na to wystarczające środki. Ochrona całego Zachodniego Wybrzeża z pewnością wykracza poza jej możliwości.

– A co z marynarką wojenną? – spytała Summer. – Nie mogłaby wesprzeć Straży Przybrzeżnej? Wydaje mi się, że przy takim zagrożeniu bezpieczeństwa narodowego powinniśmy przydzielić do blokady każdy dostępny okręt wojenny.

– Dobre pytanie z nieprzyjemną odpowiedzią – odparł Gunn. – Na marynarkę wojenną nie ma co liczyć. Niechętnie spełnia rolę sił wsparcia Straży Przybrzeżnej. Musiałby ich przycisnąć sekretarz obrony albo Biały Dom. Przedstawię tę propozycję wiceprezydentowi, ale minie co najmniej tydzień, nim sprawa ruszy z miejsca. A wtedy może być za późno.

– Jest inne wyjście. – Pitt sięgnął do szuflady biurka i wyjął dzienny raport o miejscach pobytu statków badawczych NUMA. – Zobaczmy… „Pacific Explorer" właśnie wpłynął do Vancouver. „Blue Gili" prowadzi badania w Zatoce Drake'a na północ od San Francisco. „Deep Endeavor" testuje pojazd głębinowy w San Diego. Nie jest to flota wojenna, ale mogę oddelegować trzy statki do pomocy Straży Przybrzeżnej. Znalazłyby się na pozycjach w pobliżu głównych portów Zachodniego Wybrzeża za dwa dni.

– To byłoby znaczne wzmocnienie sił – powiedział Webster. – Straż Przybrzeżna na pewno byłaby wdzięczna za wsparcie.

– Nazwijmy to czasową pożyczką – odrzekł Pitt. – Przynajmniej dopóki Rudi nie znajdzie sposobu na zwrot kosztów.

Gunn spojrzał na Webstera z uśmiechem.

– Na pewno wymyślimy jakąś rekompensatę za nasze wsparcie w czasie stanu alarmowego.

– Więc załatwione. Flota NUMA na Zachodnim Wybrzeżu natychmiast zacznie ćwiczyć wykrywanie bomb na morzu. Ale jest jedna sprawa – powiedział Pitt do Webstera. – Kang już zatopił jeden z moich statków i nie chcę stracić następnych. W pobliżu cały czas muszą być kutry patrolowe.

– Dobrze. Ich załogi będą gotowe do użycia broni.

– W porządku. Skoordynujemy działania ze Strażą Przybrzeżną w tamtym rejonie. Rudi, będziesz musiał ruszyć się z centrali. Polecisz do San Francisco i przydzielisz „Blue Gilla" do eskadry Straży Przybrzeżnej, a potem zrobisz to samo z „Pacific Explorerem" w rejonie Seattle-Vancouver. Dirk i Summer, wróćcie na „Deep Endeavora" w San Diego i pomóżcie w kontrolowaniu statków u wybrzeży południowej Kalifornii.

– A co ze mną, szefie? – zapytał Giordino z udawanym rozczarowaniem. – Nie dostanę plakietki inspektora?

– O, nie – odrzekł Pitt z szatańskim uśmiechem. – Dla ciebie mam znacznie wyższe stanowisko.

44

Nie było fanfar, kiedy dwa holowniki zaczęły wypychać morską platformę startową „Odyssey" z basenu portowego. Z biegiem lat podniecenie towarzyszące wystrzeleniu nowej rakiety osłabło do tego stopnia, że załogę żegnała tylko garstka krewnych, przyjaciół i szefów firmy. Żegnających było niewielu również z tego powodu, że w morze wychodziła tylko czterdziestodwuosobowa załoga, o dwadzieścia osób mniejsza niż zwykle. Dyrektor Stamp zostawił na brzegu wielu inżynierów, żeby pomogli przy naprawie statku wsparcia po pożarze. Kapitan Christiano patrzył z mostka „Sea Launch Commandera", jak platforma z rakietą oddala się od nabrzeża. Pożegnał załogę długim sygnałem syreny okrętowej. Kilka pokładów pod nim armia elektryków i techników komputerowych pracowała gorączkowo przez całą dobę przy wymianie spalonej instalacji, w nadziei, że statek wyruszy za platformą za trzy lub cztery dni.

W odpowiedzi na pozdrowienie kapitana zabrzmiała syrena okrętowa „Odyssey". Wydawało się, że dźwięk dochodzi z chmur, bo główny pokład platformy wznosił się niemal trzydzieści metrów nad wodą. „Odyssey" miała własny napęd, ale z portu musiały ją wyprowadzić holowniki. Choć była bardzo zwrotna, sternik nie widział z wysoka wszystkich małych statków i przeszkód na swojej drodze.

„Odyssey" minęła wolno falochron u wejścia do portu. Wyglądała jak gigantyczna pełznąca tarantula. Przebudowana platforma wiertnicza z Morza Północnego spoczywała na dziesięciu grubych podporach kolumnowych uszeregowanych w dwóch rzędach wzdłuż jej boków. Podpory stały na dwóch wielkich pływakach długości ponad stu dwudziestu metrów. Na końcu kadłuba każdego pływaka obracały się dwie czterołopatowe śruby. Niezgrabna konstrukcja mogła płynąć z szybkością dwunastu węzłów i miała wyporność ponad trzydziestu tysięcy ton. Była największym i najbardziej imponującym samobieżnym katamaranem na świecie. Dwie mile od wyjścia z portu w Long Beach holowniki się zatrzymały.

– Przygotować się do wciągnięcia lin holowniczych – rozkazał dowódca „Odyssey", były kapitan tankowca nazwiskiem Hennessey.

Holowniki odczepiły liny i załoga platformy szybko nawinęła je na bębny wciągarek. Na „Odyssey" uruchomiono cztery silniki elektryczne o łącznej mocy dwunastu tysięcy koni mechanicznych i holowniki odpłynęły. Platforma ruszyła naprzód o własnych siłach. Załoga na wysokim pokładzie kołysała się wolno tam i z powrotem jak w wieżowcu podczas wichury. Potężna rakieta Zenit tkwiła nieruchomo w pozycji poziomej. Rozpoczęła się podróż do punktu wystrzelenia. Hennessey zwiększył prędkość do dziewięciu węzłów i wziął kurs na południowy zachód w kierunku wyznaczonej pozycji na równiku, tysiąc pięćset mil morskich na południe od Hawajów. Nikt nie podejrzewał, że nigdy tam nie dotrą.

Tysiąc pięćset mil morskich na zachód „Koguryo" pędził przez Pacyfik jak chart ścigający królika. Tempo podróży z Inczhon spowolnił tylko krótki postój na wyspach Ogasawara-Gunto, żeby zabrać Tongju. Po ominięciu sztormu na zachód od Midway statek napotkał spokojne wody i silny wiatr w rufę, co pozwoliło mu płynąć na wschód z maksymalną prędkością. Bez kilometrów ciężkiego kabla w ładowni i urządzenia do jego układania „Koguryo" miał zanurzenie prawie trzy metry mniejsze niż zwykle. Cztery diesle pchały go naprzód z prędkością dwudziestu jeden węzłów. Odciążony statek pokonywał dziennie prawie sześćset mil.

Podczas rejsu zespół inżynierów i techników przygotowywał się do wystrzelenia rakiety Zenit. Na dolnym pokładzie skonstruowano centrum kontroli startów. Było niemal wierną kopią takiego samego pomieszczenia na „Sea Launch Commanderze". Panował tam ciągły ruch. Z Inczhon dotarła ostatnia część oprogramowania startowego i informatycy przygotowali dla obsługi wyrzutni różne symulacje wystrzeleń. Operatorzy ćwiczyli je całymi dniami i po tygodniu wszystko szło bezbłędnie. Powiedziano im tylko tyle, że wyślą w kosmos satelitę Kanga. Nie mieli pojęcia, w czym naprawdę biorą udział, i nie mogli się doczekać odpalenia rakiety.

Tongju wykorzystywał czas na morzu na szlifowanie taktyki ataku na „Odyssey". On i jego oddział szturmowy studiowali plany platformy startowej, ustalali miejsca uderzenia i koordynowali działania, aż opracowali każdy krok minuta po minucie. Komandosi uczyli się na pamięć swoich zadań, czyścili broń i starali się być niewidoczni dla reszty załogi. Statek był coraz bliżej celu. Po kolacji z całym oddziałem Tongju zaprosił Kima do swojej kajuty. Poinformował zastępcę o rozkazie zatopienia „Koguryo".

– Podałem kapitanowi Lee współrzędne pozycji, gdzie będzie czekał frachtowiec. Ale nie powiedziałem mu, że mamy posłać „Koguryo" na dno. Tylko to, że dla bezpieczeństwa przeniesiemy obsługę wyrzutni na inny statek.

– Nie wierzysz w jego lojalność wobec Kanga? – spytał Kim. Perspektywa zamordowania dwustu członków załogi nie zrobiła na nim wrażenia.

– Żaden kapitan nie zgodziłby się na zatopienie swojego statku i opuszczenie załogi. Musimy uciec bez niego.

– Jak uszkodzimy statek?

Tongju wyciągnął spod koi mały pakunek i podał Kimowi.

– Ładunkami plastiku semtex z zapalnikami bezprzewodowymi. Zamierzam je zdetonować, kiedy statek będzie w ruchu.

Podszedł do przegrody i wskazał plan „Koguryo" na ścianie.

– Eksplozje zrobią dziury w części dziobowej kadłuba poniżej linii wodnej. Prędkość statku spowoduje szybkie zalanie dolnych pokładów. „Koguryo" zanurzy się jak okręt podwodny, nim załoga zdąży zareagować.

– Niektórym może się udać ewakuacja łodziami ratunkowymi – zauważył Kim.

Tongju pokręcił głową ze złośliwym uśmiechem.

– Wszystkie szalupy przykleiłem do wyciągów żywicą epoksydową. Będą musieli się namęczyć, żeby je oderwać.

– A co z nami?

– Ty i dwaj inni odpłyniecie ze mną łodzią operacyjną. Jak tylko frachtowiec pojawi się na radarze, przekonam Lee, że musimy zrobić zwiad. Kiedy „Koguryo" znów nabierze prędkości, zdetonujemy ładunki wybuchowe.

Kim westchnął i pokiwał głową.

– Nie będzie mi łatwo zostawić ludzi – powiedział.

– Są dobrzy, ale trzeba się ich pozbyć. Wybierzesz dwóch, którzy zabiorą się z nami. Ale najpierw musimy rozmieścić ładunki. Weź swojego speca od materiałów wybuchowych i ulokujcie semtex w przedziałach dziobowych E, F i G. Tylko uważajcie, żeby nikt was nie zobaczył.

Kim ścisnął mocno pakunek.

– Dobra – powiedział i wyszedł z kajuty.

Tongju przez długą chwilę patrzył na plan statku. Operacja była niebezpieczna, ale on lubił ryzyko.

45

"Odyssey" oddalała się wzdłuż wybrzeża od Long Beach, pokonując dziesięć mil morskich w ciągu godziny. Minęła kalifornijską wyspę San Clemente, tuż przed północą znalazła się na zachód od San Diego i wkrótce potem opuściła wody terytorialne Stanów Zjednoczonych. Kutry rybackie i jachty stopniowo znikały za horyzontem, gdy platforma wypływała na otwarty Pacyfik na zachód od Zatoki Kalifornijskiej. Pod koniec trzeciego dnia rejsu „Odyssey" była około siedmiuset mil morskich od najbliższego lądu i dzieliła ocean tylko z małym punktem na horyzoncie.

Hennessey patrzył, jak odległy punkt na północnym wschodzie przesuwa się na południe i powoli rośnie. Kiedy był w odległości pięciu mil, kapitan skierował na niego lornetkę. Zobaczył masywny niebieski statek z żółtym kominem. W zapadającym zmroku rozpoznał, że to nie frachtowiec, lecz statek badawczy lub specjalnego przeznaczenia. I że jest dokładnie na kursie kolizyjnym z „Odyssey". Przez następną godzinę kapitan nie odchodził od steru. Obserwował, jak statek zbliża się do jego sterburty. W odległości mili od platformy zwolnił i skierował dziób na południowy zachód za rufę „Odyssey".

– Chce przeciąć nasz kilwater – powiedział Hennessey do sternika. – Ma do dyspozycji wielki ocean, a musiał się znaleźć akurat na naszym kursie.

Nie przeszło mu przez myśl, że to nie jest przypadkowe spotkanie. I nigdy by nie podejrzewał, że zaufany członek załogi, jeden z garstki ludzi Kanga pracujących na pokładzie jako technicy rakietowi, podaje obcemu statkowi dokładną pozycję platformy przy użyciu zwykłego odbiornika GPS i małego nadajnika radiowego. „Koguryo" odebrał transmisję radiową dwadzieścia cztery godziny wcześniej i wziął kurs na „Odyssey".

Kiedy światła tajemniczego statku oddaliły się od rufy platformy, Hennessey zapomniał o całym zdarzeniu i skoncentrował się na czarnej pustce przed sobą. Do równika mieli jeszcze prawie dziesięć dni rejsu, a nie sposób było przewidzieć, jakie mogą być następne przeszkody na ich kursie.

Doświadczony oddział szturmowy dotarł do celu pod osłoną nocy i wykorzystał element zaskoczenia.

„Koguryo" śledził „Odyssey" przez kilka godzin, po czym zastopował silniki i pozwolił platformie oddalić się w kierunku horyzontu. Nocny sternik i oficer wachtowy na „Odyssey" odprężyli się, gdy światła niebieskiego statku zostały z tyłu. Platformę prowadził autopilot, musieli więc tylko obserwować ekran radaru i przyrządy meteorologiczne. W środku nocy na pustym oceanie nie było wielu powodów do obaw i czujność obu mężczyzn osłabła. Spacerowali po sterowni, dyskutując zawzięcie o piłkarskich mistrzostwach świata, zamiast patrzeć na monitory wokół nich. Gdyby któryś obserwował uważnie wyświetlacz radaru, nabrałby podejrzeń, że coś im grozi.

„Koguryo" nie zatrzymał się, żeby zmienić kurs lub dokonać naprawy, lecz by zwodować dużą motorówkę. W odkrytej dziesięciometrowej łodzi siedzieli Tongju, Kim i dwunastu innych komandosów w czarnych kombinezonach.

Motorówka mknęła w ciemności przez fale pod kopułą rozgwieżdżonego nieba, szybko zmniejszając dystans do płynącej platformy. Kiedy sternik zbliżył się do gigantycznego katamarana, skierował dziób między jego dwa kadłuby. Minął podpory kolumnowe i ledwo się zmieścił pod masywnymi trójkątnymi wspornikami, które łączyły kolumny zaledwie trzy i pół metra nad wodą. Zwolnił do prędkości platformy i podpłynął do przedniej prawej podpory, z której biegły w górę pokryte solą stopnie. Kiedy był tuż przy kolumnie, jeden z komandosów przeskoczył z dziobu łodzi na schody i przywiązał cumę do poręczy. Pozostali komandosi przedostali się kolejno na stopnie i rozpoczęli długą wspinaczkę na górę. Zatrzymali się na szczycie schodów, by złapać oddech, potem Tongju skinął głową na znak, że mają iść dalej. Drzwi na schody odryglował wcześniej jeden z ludzi Kanga na platformie. Komandosi wśliznęli się za próg i rozbiegli po pokładzie.

Choć Tongju przestudiował zdjęcia i plany „Odyssey", widok zrobił na nim wrażenie. Pokład startowy miał długość boiska piłkarskiego. Na przeciwległym końcu wznosiła się wyrzutnia, oddzielona dużą pustą przestrzenią hangaru rakiety. Wzdłuż cofniętej prawej krawędzi pokładu spoczywały wielkie zbiorniki z paliwem do zatankowania rakiety krótko przed wystrzeleniem. Po obu stronach hangaru stały dwa małe budynki, w których mieściły się kwatery dla sześćdziesięcioośmioosobowej załogi, mesa i ambulatorium. To był pierwszy cel.

Cały oddział zaatakował jednocześnie – pięciu komandosów hangar, trzej mostek, reszta kwatery załogi. Większość z czterdziestu dwóch osób na pokładzie „Odyssey" nie miała wiele roboty przed dotarciem platformy do miejsca wystrzelenia. Ludzie czytali, grali w karty lub oglądali filmy. O trzeciej nad ranem nie spała tylko garstka, głównie członkowie wachty i ekipy monitorującej rakietę. Kiedy komandosi wpadli do kwater załogi, wyrwani ze snu inżynierowie i technicy byli zbyt oszołomieni, żeby zareagować. W blasku latarek zobaczyli wycelowane w siebie AK-74 i wśród poszturchiwań szybko stanęli pod lufami. Dwaj mężczyźni grający w mesie w karty myśleli, że to jakiś chrzest równikowy, dopóki jeden z nich nie został powalony na podłogę kolbą karabinu. Zaskoczony szef kuchni upuścił stos naczyń na widok uzbrojonych ludzi. Hałas obudził śpiących szybciej niż intruzi.

W hangarze było podobnie. Drużyna komandosów wtargnęła do środka, otoczyła garstkę inżynierów i zajęła bez walki klimatyzowane pomieszczenie z rakietą Zenit. Na mostku usytuowanym na szczycie hangaru dwaj ludzie przy sterze nie mogli uwierzyć własnym oczom, gdy wszedł Tongju i spokojnie wycelował glocka w ucho pierwszego oficera. W ciągu niespełna dziesięciu minut oddział szturmowy opanował całą platformę. Nie padł ani jeden strzał. Nikomu z załogi „Odyssey" nie przyszłoby do głowy, że zostaną zaatakowani na środku Pacyfiku.

Komandosi byli zaskoczeni, kiedy się okazało, że większość marynarzy to Filipińczycy, a obsługa wyrzutni składa się z inżynierów amerykańskich, rosyjskich i ukraińskich. Międzynarodową ekipę zaprowadzono do mesy i uwięziono tam pod strażą. Stanowiska operacyjne na platformie obsadziło dwunastu ludzi Kanga zakonspirowanych na pokładzie i przedstawiciele firmy telekomunikacji satelitarnej. Kapitan Hennessey, brutalnie związany przez jednego z komandosów Kima, został wepchnięty do mesy wraz z załogą.

Tongju zawiadomił przez radio „Koguryo", że oddział szturmowy nie napotkał oporu. Potem popatrzył na mapę nawigacyjną rozłożoną na bocznym stole.

– Kierunek piętnaście stopni na północ-północny wschód – warknął do jednego z ludzi Kanga, który teraz stał za sterem. – Bierzemy kurs na nowy punkt wystrzelenia.

„Odyssey" płynęła na północ przez półtorametrowe fale. O świcie dogonił ją „Koguryo" i zwolnił do jej prędkości. Kapitan Lee zbliżył się do sterburty platformy i zrównał się z nią. Zdenerwowany sternik na mostku „Odyssey" upewnił się, czy autopilot jest prawidłowo ustawiony.

Tongju nadzorował pracę wielkiego dźwigu. Wysięgnik żurawia obrócił się nad prawą krawędzią platformy i operator opuścił ciężki blok i hak na pokład rufowy dawnego kablowca. Potem dźwig uniósł prostokątny metalowy kontener wielkości kanapy i przetransportował na główny pokład platformy. W środku były pojemniki ze zliofilizowaną chimerą, gotowe do umieszczenia w zasobniku z systemem rozpylającym.

Kiedy zabójczy wirus znalazł się na platformie, motorówka przywiozła z „Koguryo" dwunastu specjalistów, którzy weszli do hangaru i zaczęli rozbierać część głowicową zenita. Z dawnego kablowca przerzucono też dodatkowy oddział bezpieczeństwa, żeby zmienił komandosów Kima.

Tongju wrócił do sterowni. Popatrzył przez szyby na rozfalowane morze, a potem spojrzał w prawo. „Koguryo" odpływał od „Odyssey".

– Przyspiesz do prędkości maksymalnej – rozkazał Tongju sternikowi.

Nerwowy Filipińczyk przestawił sterowniki napędu obu pływaków i patrzył, jak rosną wskazania na wyświetlaczu prędkościomierza.

– Dwanaście węzłów. Maksymalna prędkość rejsowa – zameldował.

Tongju skinął głową, sięgnął do nadajnika radiowego pod sufitem i wywołał kapitana Lee na „Koguryo".

– Wszystko idzie zgodnie z planem. Proszę zawiadomić Inczhon, że platforma jest w naszych rękach i zaczniemy odliczanie za jakieś trzydzieści godzin. Bez odbioru.

Sternik patrzył prosto przed siebie, unikając wzroku Tongju. Wszelkie jego obawy co do zamiarów Azjaty były niczym w porównaniu z prawdziwym celem Tongju.

46

Przekształcenie ładunku rakiety w broń masowej zagłady specjalistom zajęło niespełna dwadzieścia cztery godziny. Jak chirurdzy dokonujący transplantacji, inżynierowie zdjęli ostrożnie kilka fragmentów obudowy fałszywego satelity i dostali się do wnętrza. Usunęli atrapy transponderów telekomunikacyjnych i zastąpili je małymi pompami elektrycznymi systemu rozpylającego. Na wysięgnikach z bateriami słonecznymi zainstalowali przewody z zaworami, które miały się otworzyć nad Kalifornią i uwolnić ożywionego wirusa w postaci lekkiej mgiełki.

Technicy ubrani w kombinezony ochronne przeprowadzili ostatni test systemu rozpylającego i upewnili się, że działa prawidłowo. Przyszedł czas na końcową fazę operacji: umieszczenie chimery w zasobniku. W obudowie satelity zamontowano pojemniki ze zliofilizowanymi zarazkami dostarczone z Inczhon. Potem system rozpylający połączono przewodami w stalowym oplocie ze zbiornikami hydrogenizacyjnymi. Komputer miał uruchomić proces próżniowego zmieszania sproszkowanej substancji z oczyszczoną wodą, dostarczenia płynu do rozpylaczy i uwolnienia do atmosfery.

Kiedy zabójczy koktajl znalazł się w satelicie, ponownie złożono głowicową część zenita. Wewnątrz rozmieszczono ładunki wybuchowe do odstrzelenia osłon w odpowiednim momencie lotu. Gdy ostatni fragment stożka dziobowego rakiety trafił na miejsce, zmęczeni inżynierowie poszli do kwater załogi. Mieli tylko kilka godzin snu, nim zaczną się przygotowania do wystrzelenia zenita.

Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie ogłosił wyższego stopnia zagrożenia terrorystycznego, ale wprowadził zaostrzone środki bezpieczeństwa w portach morskich i lotniczych. Uważnie obserwowano i kontrolowano wszystkie samoloty i statki z Azji w poszukiwaniu broni chemicznej lub biologicznej. Pod naciskiem wiceprezydenta Sandeckera Straż Przybrzeżna dostała rozkaz zatrzymywania i przeszukiwania wszystkich przypływających statków pod banderami japońską i koreańską. Wszystkie kutry patrolowe Straży Przybrzeżnej rozmieszczono wzdłuż Zachodniego Wybrzeża. Najwięcej skoncentrowano w rejonie Seattle, San Francisco i Los Angeles.

W San Francisco Rudi Gunn skoordynował uzgodnione wsparcie NUMA z miejscowym dowódcą Straży Przybrzeżnej. Kiedy z Monterey przypłynął statek badawczy „Egue Gill", Gunn natychmiast przydzielił mu pozycję dziesięć mil od mostu Golden Gate. Potem przeniósł się do Seattle, gdzie skierował lokalne środki NUMA do pomocy przy ochronie wybrzeża i uzyskał wsparcie Kanadyjskiej Straży Przybrzeżnej w Vancouver przy przeszukiwaniu wszystkich statków kierujących się do portów w Kolumbii Brytyjskiej.

Dirk i Summer polecieli do San Diego. Z lotniska Lindbergh Field pojechali taksówką na wyspę Shelter. Bez trudu znaleźli „Deep Endeavora" przycumowanego na końcu wielkiego basenu portu miejskiego. Na pokładzie rufowym stał ciemnopomarańczowy opalizujący pojazd głębinowy.

– Niech mnie, jeśli to nie Więźniowie Zendy! – zawołał Jack Dahlgren.

Zbiegł z mostka i przywitał rodzeństwo na szczycie trapu. Mocno uścisnął dłoń Dirka i przytulił Summer.

– Słyszałem, że podobał wam się pobyt na Półwyspie Koreańskim – powiedział.

– Tak, choć nie udało nam się zobaczyć atrakcji wymienionych w przewodniku – odrzekła Summer z szerokim uśmiechem.

– Może i nie, ale wycieczka do strefy zdemilitaryzowanej była bardzo ekscytująca – powiedział Dirk i zwrócił się do Jacka: – Jesteście gotowi do małej akcji poszukiwawczo-konfiskacyjnej?

– Jasne. Godzinę temu dołączyła do nas drużyna Straży Przybrzeżnej i możemy wyjść w morze w każdej chwili.

– No to ruszajmy.

Dahlgren zaprowadził Dirka i Summer na mostek, gdzie przywitali ich Leo Delgado i kapitan Burch. Potem rodzeństwu przedstawiono oficera Straży Przybrzeżnej nazwiskiem Aimes.

– Jaka jest procedura, poruczniku? – zapytał Dirk, rozpoznawszy insygnia na mundurze Aimesa.

– Mam na imię Bili – odrzekł krótko ostrzyżony blondyn. Aimes poważnie traktował swoje obowiązki, ale nie cierpiał zbędnych formalności. – Będziemy towarzyszyć kutrom patrolowym tutejszej Straży Przybrzeżnej, jeśli zrobi się duży ruch na morzu. Mamy prawo zatrzymywać i przeszukiwać wszystkie przypływające statki.

– Jakie mamy szansę znaleźć bombę ukrytą na wielkim kontenerowcu? – spytała Summer.

– Całkiem spore – odparł Aimes. – Jak wiecie, współpracujemy ściśle ze służbą celną. Nasi agenci celni są w portach na całym świecie. Kontrolują i plombują wszystkie kontenery, nim pozwolą załadować je na statek. Kiedy kontenery sąjuż w Stanach, tutejsi celnicy przed wpuszczeniem ich do kraju sprawdzają, czy nie były otwierane. Straż Przybrzeżna przeprowadza inspekcję statków i kontenerów, zanim dotrą do portów.

– Na statku jest wiele miejsc, gdzie można ukryć bombę – zauważył Dahlgren.

– To większy problem niż kontenery, ale do poszukiwań używamy psów. – Aimes wskazał głową drugi koniec sterowni.

Dirk dopiero teraz zobaczył dwa żółte labradory. Leżały przywiązane do wspornika przegrody. Summer podeszła do psów i zaczęła je drapać za uszami.

– Te psy – wyjaśnił Aimes – zostały wyszkolone do wykrywania różnych materiałów wybuchowych używanych do produkcji bomb. Jeśli na jakimś kontenerowcu będzie bomba biologiczna, jest duża szansa, że wywęszą komponenty materiałów wybuchowych, które zawiera.

– Właśnie tego szukamy – powiedział Dirk. – Będziemy działali w pobliżu San Diego?

Aimes pokręcił przecząco głową.

– Nie. Do San Diego zawija mało statków handlowych, więc lokalna Straż Przybrzeżna poradzi sobie sama. Dostaliśmy rozkaz patrolowania odcinka na południowy zachód od Los Angeles jako wsparcie grupy bezpieczeństwa Straży Przybrzeżnej rejonu LA-Long Beach. Kiedy dotrzemy na miejsce, nasze działania będą koordynowane za pośrednictwem „Icarusa".

– „Icarusa"? – powtórzył Dahlgren.

Dirk uśmiechnął się.

– Naszego widzącego wszystko podniebnego oka – wyjaśnił.

Kiedy „Deep Endeavor" mijał wyspę Coronado i lotniskowiec wracający z Oceanu Indyjskiego, Dirk i Summer poszli na rufę, żeby obejrzeć dziwaczny pojazd głębinowy. Wyglądał jak gigantyczna glista: na podłużnym kadłubie zamontowano wiele śrub napędowych, a z podpory pod zaokrąglonym dziobem sterczała niczym róg jednorożca trzymetrowa rura.

– Co to za urządzenie? – spytała Summer Dahlgrena.

– Ojciec nie mówił wam o „Badgerze"? – zdziwił się Dahlgren. – To prototyp, który zaakceptował. Skonstruowali go nasi inżynierowie wspólnie z Instytutem Scrippsa. Służy do pobierania próbek z dna morza. Naukowców bardzo interesują osady geologiczne i organizmy wokół wulkanicznych otworów hydrotermalnych. Wiele takich miejsc jest na głębokości trzech tysięcy metrów lub większej.

– A po co taki dziwny napęd? – spytał Dirk.

– Żeby szybko opaść na dno. Nie czeka, aż ściągnie go w dół siła grawitacji. Ma wodorowe ogniwa paliwowe. Schodzisz na dno, pobierasz próbki i wracasz na powierzchnię. Nie musisz cały dzień ruszać palcami. Im krótszy czas zanurzenia i wynurzenia, tym więcej próbek dla geologów.

– I chłopcy ze Scrippsa powierzyli ci kierownicę? – roześmiała się Summer.

– Nie pytali, ile dostaję mandatów za przekroczenie prędkości, więc uznałem, że nie muszę im mówić – odparł Dahlgren.

Dirk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie wiedzą, że pożyczyli swojego nowego harleya piratowi drogowemu.

„Deep Endeavor" płynął w górę wybrzeża Kalifornii przez trzy godziny i tuż przed zmrokiem skierował się na pełne morze. Dirk stał na mostku i śledził trasę statku na mapie nawigacyjnej wyświetlonej na kolorowym monitorze pod sufitem. Kiedy zobaczył na ekranie wyspę San Clemente na zachód od nich, odwrócił się do Aimesa, który stał obok, obserwując wyświetlacz radaru.

– Myślałem, że nie możemy wypływać poza dwunastomilowy pas wzdłuż wybrzeża, a mijamy San Clemente, która jest ponad pięćdziesiąt mil od kontynentu.

– Podczas normalnej służby operujemy w pasie dwunastu mil od stałego lądu. Ale Channel Islands to część Kalifornii, więc mamy prawo uważać je za punkt wyjściowy. Dostaliśmy tymczasowe pozwolenie na rozszerzenie strefy naszych działań. Będziemy krążyli wokół pozycji położonej około dziesięciu mil morskich na zachód od Santa Catalina.

Dwie godziny później zostawili za sobą wyspę Catalina i zmniejszyli prędkość. „Deep Endeavor" zaczął zataczać duży krąg z północy na południe. Radar wykrywał tylko jachty, statki rybackie i kuter Straży Przybrzeżnej patrolujący pobliski rejon na północy.

– Jesteśmy daleko na południe od głównego szlaku morskiego do LA i w nocy nie powinno być dużego ruchu – powiedział Aimes. – Będzie co robić dopiero rano, kiedy do akcji wejdzie „Icarus". Proponuję, żebyśmy czuwali na zmianę i trochę pospali.

Dirk wyszedł na skrzydło mostka i odetchnął głęboko morskim powietrzem. Noc była cicha i wilgotna, a morze gładkie jak lustro. Dirk stał w ciemności, myśląc o groźbie, którą on i Summer usłyszeli od Kanga. Za tydzień głosowanie w południowokoreańskim Zgromadzeniu Narodowym stanie się przeszłością i legalne władze będą mogły ścigać Kanga. Tylko tyle było im potrzeba – tygodnia bez incydentu.

47

Do dziewiątej wieczorem „Odyssey" cofnęła się o prawie trzysta mil i teraz zbliżała się do pozycji wystrzelenia wyznaczonej w Inczhon. Tongju spał w kajucie kapitana Hennesseya, gdy nagle obudziło go walenie do drzwi. Usiadł na koi i zaczął wciągać buty. Do kajuty wszedł uzbrojony komandos.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedział – ale kapitan Lee wzywa pana pilnie na „Koguryo". Jest jakiś problem z rosyjskimi inżynierami.

Tongju skinął głową, wstał i poszedł na mostek. Platforma nadal płynęła na północ-północny wschód z prędkością dwunastu węzłów. Wezwał przez radio motorówkę „Koguryo", zszedł po schodach na dół przedniej podpory i wskoczył do czekającej łodzi. Po chwili był na statku wsparcia, gdzie przywitał go kapitan Lee.

– Proszę pójść ze mną do centrum kontroli startów. To ci cholerni Ukraińcy. Nie mogą się dogadać, gdzie ustawić platformę do wystrzelenia. Zaraz się pozabijają.

Zeszli po schodach i ruszyli korytarzem do obszernego centrum kontroli startów. Kiedy Lee otworzył boczne drzwi, usłyszeli głośne przekleństwa w obcym języku. Na środku obszernego pomieszczenia grupa inżynierów otaczała dwóch Ukraińców, którzy wymachiwali rękami, kłócąc się zawzięcie. Na widok Tongju i Lee tłum się rozstąpił, ale Ukraińcy nie przerwali kłótni. Tongju złapał krzesło przy konsoli, uniósł i rzucił w ich kierunku. Wszyscy wstrzymali oddech, gdy poszybowało w powietrzu i trafiło w cel. Zaskoczeni Ukraińcy zamilkli, otrząsnęli się po ciosie i spojrzeli na Tongju.

– O co chodzi? – warknął do nich.

Kudłaty szatyn z kozią bródką odchrząknął.

– O pogodę. Front wysokiego ciśnienia nad wschodnim Pacyfikiem, zwłaszcza u wybrzeży Ameryki Północnej, został zablokowany przez front niskiego ciśnienia na południu.

– I co to oznacza?

– Wschodni wiatr, zwykle przeważający na dużej wysokości, odwrócił się i mamy teraz silny wiatr od czoła. To wymaga znacznej zmiany planu. -

Ukrainiec wyjął z pliku dokumentów kartkę papieru milimetrowego z odręcznymi obliczeniami i profilami trajektorii. – Planowaliśmy zatankować pierwszy stopień zenita do połowy, żeby rakieta miała zasięg mniej więcej trzystu pięćdziesięciu kilometrów. Około pięćdziesięciu kilometrów tego dystansu jest nad rejonem celu, gdzie zostanie uruchomiony system zasobnika, więc planowana pozycja wystrzelenia znajdowała się trzysta kilometrów na zachód od Los Angeles. Wyznaczyliśmy ją, zakładając normalne warunki pogodowe. W obecnej sytuacji mamy dwa wyjścia: zaczekać, aż front niskiego ciśnienia ustąpi i wróci sprzyjający wiatr, albo przemieścić platformę bliżej celu.

– Jest trzecie wyjście – burknął z irytacją drugi Ukrainiec. – Możemy zatankować więcej paliwa, żeby zenit osiągnął cel z pierwotnie zaplanowanej pozycji startu.

Kudłaty szatyn pokręcił głową.

– To ryzykowne? – zapytał go Tongju.

– Można zrobić tak, jak mówi Siergiej. Ale wątpię, czy trafimy wtedy w cel. Nie wiemy, jaki jest wiatr na całej trasie lotu. Biorąc pod uwagę obecne nietypowe warunki pogodowe, siła i kierunek wiatru wzdłuż trajektorii mogą być zupełnie inne niż mierzone nad nami. Rakieta może zboczyć z kursu na północ lub południe albo polecieć za daleko lub za blisko o kilkadziesiąt kilometrów. Nie sposób przewidzieć, jaka może być zmiana toru lotu.

– To spekulacje – skontrował Siergiej. – Ryzyko jest minimalne.

– Kiedy wrócą normalne warunki pogodowe? – spytał Tongju.

– Front niskiego ciśnienia zaczyna słabnąć. Spodziewamy się, że ustąpi za jakieś półtorej doby i front wysokiego ciśnienia zajmie jego miejsce za mniej więcej siedemdziesiąt dwie godziny.

Tongju zastanawiał się chwilę, potem podjął decyzję.

– Musimy się trzymać harmonogramu. Nie możemy siedzieć bezczynnie i czekać, aż zmieni się pogoda, ani ryzykować, że nie trafimy w cel. Przemieścimy platformę bliżej wybrzeża. Jak daleko musimy się przesunąć, żeby nie przeszkadzała nam pogoda?

– Aby zminimalizować wpływ przeciwnego wiatru, musimy skrócić trajektorię. Z ostatnich pomiarów siły i kierunku wiatru wynika, że powinniśmy zająć pozycję tutaj – wskazał punkt na mapie wód przybrzeżnych Ameryki Północnej – sto pięć kilometrów od lądu.

Tongju patrzył na mapę, oceniając dodatkową odległość do pokonania. Proponowana pozycja była niebezpiecznie blisko wybrzeża. Niedaleko leżały dwie wyspy. Ale mogliby zdążyć wystrzelić rakietę w terminie wyznaczonym przez Kanga.

Wszyscy w pomieszczeniu czekali na decyzję Tongju. W końcu odwrócił się do Lee i polecił:

– Zmieniamy kurs. Przed świtem ustawimy statek i platformę na nowej pozycji, a rano zaczniemy odliczanie.

48

– Chyba żartujesz? Sterowiec? – Giordino podrapał się w brodę i pokręcił głową. – Ciągnąłeś mnie przez cały kraj, żebyśmy przelecieli się ste-rowcem?

Pitt spojrzał na partnera z udawaną niechęcią.

– Wolę termin „statek powietrzny".

– A ja „worek z gazem" – odparował Giordino.

Kiedy po całonocnym locie z Waszyngtonu wylądowali w Los Angeles, zastanawiał się, co Pitt ma w zanadrzu. Zamiast skierować się do portu i sąsiadującego z nim rejonowego dowództwa grupy bezpieczeństwa morskiego Straży Przybrzeżnej, Pitt skręcił wypożyczonym samochodem na północ. Giordino zasnął na siedzeniu pasażera. Spał, gdy wyjeżdżali z okręgu metropolitalnego Los Angeles, a kiedy się obudził, zobaczył pola truskawkowe migające za szybą. Pitt wjechał na małe lotnisko w Oxnard i zaparkował nieopodal wielkiego sterowca przycumowanego do pionowego wysięgnika na ciężarówce.

Giordino spojrzał na statek powietrzny.

– Myślałem, że Super Boll jest dopiero za kilka miesięcy – wychrypiał.

Sześćdziesięcioośmiometrowy sentinel 1000 firmy Airship Management Services był znacznie większy niż zwykłe sterówce reklamowe unoszące się w powietrzu podczas meczów futbolowych i turniejów golfowych. Tę większą wersję popularnych balonów sterowych z serii Skyship 600 zaprojektowano do przenoszenia ładunków o ciężarze ponad dwóch i pół tony. Pod powłoką mieściło się dziesięć tysięcy metrów sześciennych gazu. W przeciwieństwie do szkieletowych zeppelinów z lat dwudziestych i trzydziestych, które miały komory z łatwo palnym wodorem, Sentinel 1000 był sterowcem ciśnieniowym wypełnionym bezpieczniejszym helem.

– Wygląda jak mniejszy kuzyn „Hindenburga" -jęknął Giordino, patrząc z niepokojem na srebrzysty statek powietrzny.

– Masz przed sobą najnowszy wynalazek do obserwacji wód przybrzeżnych z powietrza – odrzekł Pitt. – Na pokładzie jest system optyczny LASH.

NUMA testuje ten sterowiec, żeby sprawdzić jego przydatność do badania raf koralowych i pływów. System jest już z powodzeniem używany do śledzenia migrujących wielorybów.

– Co to jest LASH?

– Sensorowy system tworzenia obrazu, który wykorzystuje dyspersję światła. Pozwala wykrywać i śledzić cele niewidoczne gołym okiem. Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozważa jego zastosowanie do ochrony granic, a marynarka wojenna do zwalczania okrętów podwodnych.

– Jeśli możemy odbyć lot testowy nad plażą w Malibu, to jestem za.

Kiedy Pitt i Giordino podeszli do sterowca, z gondoli wyłonił się mężczyzna z identyfikatorem NUMA.

– Pan Pitt? Zainstalowaliśmy radio, które dostarczyła Straż Przybrzeżna. Będzie pan miał bezpieczną łączność z ich kutrami patrolowymi. „Icarus" jest tak wyważony, że do zachowania stabilności przy lądowaniu powinien mieć pięć procent paliwa w zbiornikach, niech więc pan nie zużyje całego zapasu. Gdyby musiał pan awaryjnie unieść sterowiec, może pan wyrzucić balast wodny i użyć eksperymentalnego systemu wypuszczania paliwa.

Giordino popatrzył na dwa wirniki kanałowe po obu stronach tylnej części gondoli.

– Jak długo możemy być w powietrzu?

– Osiem do dziesięciu godzin, przy delikatnym operowaniu przepustnicami. Życzę udanego lotu. Pilotowanie tego sterowca to czysta przyjemność – rzekł mężczyzna z lekkim ukłonem.

Pitt i Giordino weszli do gondoli. W przestronnej, wygodnej kabinie mogło podróżować ośmiu pasażerów. Przecisnęli się przez przedni właz do kokpitu. Pitt usiadł za sterami, Giordino na miejscu drugiego pilota. Pitt uruchomił dwa turbodoładowane, chłodzone powietrzem silniki Porsche 930. Kiedy dostał z wieży kontrolnej pozwolenie na start, odwrócił się do Ala.

– Gotowy do lotu, Wilbur?

– Na twój sygnał, Orville.

Uniesienie sterowca w powietrze nie było prostą czynnością wykonywaną przez samych pilotów, lecz operacją z udziałem dużej obsługi naziemnej. Mężczyźni w jaskrawoczerwonych koszulach zajęli pozycje wokół „Icarusa". Trzej z przodu naciągnęli liny umocowane do dziobu, czterej chwycili reling biegnący wzdłuż gondoli. Szef obsługi naziemnej stał na wprost u podstawy ruchomego masztu cumowniczego. Na znak Pitta dał sygnał swojemu człowiekowi na szczycie masztu, żeby zwolnił cumę dziobową. Obsługa naziemna pociągnęła sterowiec i doprowadziła do pustego miejsca kilkadziesiąt metrów od masztu, skąd mógł bezpiecznie wystartować.

Pitt pokazał szefowi obsługi uniesiony kciuk i przesunął w dół dwie dźwignie przepustek na środkowej konsoli. Kiedy obsługa naziemna puściła sterowiec i cofnęła się, delikatnie przyciągnął do siebie wolant. Kanały wirników napędowych ustawiły się do góry i sterowiec zaczął się wznosić, jednocześnie sunąc naprzód. Wzbijał się w powietrze z wysoko zadartym dziobem. Giordino pomachał do obsługi naziemnej przez otwartą boczną szybę.

Pitt skierował „Icarusa" nad ocean i wypoziomował na pułapie siedmiuset sześćdziesięciu metrów. Szybowali pod bezchmurnym niebem na wschód. Wkrótce dostrzegli na północy Channel Islands: Santa Cruz, Santa Rosa i San Miguel. Pitt zauważył krople rosy spadające z powłoki sterowca, która nagrzewała się w porannym słońcu. Zerknął na wskaźnik ciśnienia helu. Trochę wzrosło. Gaz rozszerzył się w wyższej temperaturze i na większej wysokości. Pitt wiedział, że automatyczny system zaworów wypuściłby nadmiar helu, ale utrzymywał sterowiec znacznie poniżej wysokości krytycznej, żeby niepotrzebnie nie tracić gazu.

Lot Sentinelem 1000 przypominał bardziej żeglowanie dwudziestometrowym jachtem wyścigowym niż pilotowanie samolotu. Przestawianie wielkich sterów kierunku i wysokości wymagało pewnego wysiłku i dziób reagował z niepokojącym opóźnieniem. W polu widzenia pojawił się mały statek. Pitt rozpoznał wyczarterowany kuter rybacki. Jednodniowi wędkarze pomachali do niego z rufy. Sterowiec zawsze wzbudza przyjazne uczucia, pomyślał Pitt. Przypomina ludziom romantyczne czasy, kiedy latanie było nowością. Pomyślał z nostalgią o latach trzydziestych, gdy ogromne sterowce „Graf Zeppelin" i „Hindenburg" dzieliły przestworza z wielkimi statkami powietrznymi marynarki wojennej, „Akron" i „Macon". Tak jak transatlantyki z tamtej epoki, miały majestat, którego brakuje nowoczesnym środkom transportu.

Trzydzieści mil morskich od wybrzeża Pitt skierował „Icarusa" na południe i zaczął zataczać szeroki łuk na wprost Los Angeles. Giordino włączył system optyczny LASH połączony z laptopem. Widział teraz nadpływające statki z odległości trzydziestu pięciu mil. Do portów w Los Angeles i Long Beach ciągnęły nieprzerwanie frachtowce i kontenerowce. Najwięcej z Chin, Japonii i Tajwanu, ale zdarzały się również statki z Dżakarty i Bombaju. Do obu portów zawijało rocznie ponad trzy tysiące statków. Gdy Giordino zameldował Pittowi, że zauważył w oddali dwa duże statki handlowe, ten zmrużył oczy i po chwili dostrzegł na horyzoncie pierwszy z nich.

– Przyjrzymy się im. – Skierowawszy sterowiec w tamtą stronę, wcisnął przycisk radia. – Sterowiec „Icarus" do kutra Straży Przybrzeżnej „Halibut".

Jesteśmy na stanowisku i zaczynamy obserwację dwóch nadpływających statków mniej więcej czterdzieści pięć mil morskich na wschód od Long Beach. Odbiór.

– Przyjąłem, „Icarus". Cieszymy się, że mamy wasze oczy w powietrzu. Trzy nasze jednostki już weszły do akcji. Czekamy na meldunek. Bez odbioru.

– Oczy w powietrzu – mruknął Giordino. – Wolałbym mieć brzuch na kanapie.

Ciekawe, czy ktoś zapakował im lunch.

„Odyssey" przez całą noc płynęła na zachód, zbliżając się wolno do wybrzeża Kalifornii, skąd wyruszyła zaledwie kilka dni wcześniej. Po rozstrzygnięciu sporu o pozycję wystrzelenia rakiety Tongju wrócił na platformę i przespał kilka godzin w kajucie kapitańskiej. Wstał godzinę przed świtem i patrzył z mostka, jak „Odyssey" płynie w kilwaterze „Koguryo". Na prawo od dziobu dostrzegł w oddali zarys dużej wyspy. Sucha, wietrzna San Nicholas, należąca do marynarki wojennej i wykorzystywana głównie do ćwiczeń, była najbardziej oddaloną od kontynentu wyspą z grupy Channel Islands. Po godzinie z radia dobiegł głos kapitana Lee.

– Zbliżamy się do punktu wyznaczonego przez ukraińskich inżynierów. Przygotujcie się do zastopowania silników. Zajmiemy pozycję na południowy wschód od was. Będziemy w pogotowiu, żeby na wasz sygnał rozpocząć odliczanie.

– Przyjąłem – odrzekł Tongju. – Zajmiemy pozycję i zbalastujemy platformę. Róbcie swoje.

Odwrócił się i skinął głową jednemu z zakonspirowanych ludzi Kanga, który prowadził „Odyssey". Sternik cofnął przepustnice i włączył system samoczynnej nawigacji. Wykorzystując współrzędne GPS jako punkt docelowy, komputer uruchomił pędniki dziobowe, burtowe i rufowe i ustawił platformę dokładnie w wyznaczonym miejscu.

– Kontrola pozycji włączona – zameldował sternik. – Zaczynam balastowanie. – Wcisnął szereg przycisków na podświetlonej konsoli.

Sześćdziesiąt metrów pod sterownią otworzyły się automatycznie zawory w dwóch pływakach i pół tuzina pomp balastowych zaczęło napełniać wodą puste stalowe kadłuby. Na mostku Tongju obserwował proces na kolorowym monitorze, który wyświetlał trójwymiarowy obraz „Odyssey". Kadłuby katamarana i podpory kolumnowe stopniowo przybierały niebieską barwę, gdy wypełniała je woda morska. Konstrukcja powoli zanurzała się w falach. Ludziom w sterowni przypominało to zjazd windą w dół, który nie tyle się czuje, ile obserwuje. Po godzinie platforma obniżyła się o czternaście metrów i dna jej dwóch kadłubów znalazły się dwadzieścia jeden metrów pod powierzchnią morza. „Odyssey" już wcześniej przestała się kołysać. Po zanurzeniu się pływaków i częściowo kolumn stała się stabilną platformą, z której można było wystrzelić rakietę o ciężarze czterystu pięćdziesięciu czterech ton.

Kiedy „Odyssey" osiągnęła wyznaczoną głębokość i niebieska woda na monitorze dotarła do poziomej czerwonej linii, rozległ się brzęczyk. Sternik wcisnął kilka przycisków i cofnął się od konsoli.

– Zalewanie zakończone – zameldował. – Platforma ustabilizowana do wystrzelenia.

– Zabezpieczyć mostek – powiedział Tongju i wskazał głową Filipińczyka przy radarze.

Wartownik w drzwiach wyprowadził członka załogi na zewnątrz. Tongju wszedł do małej windy za sterownią i zjechał do hangaru. Wielką rakietę otaczało około tuzina inżynierów. Obserwowali monitory komputerów połączonych z zenitem. Tongju podszedł do szefa zespołu, mężczyzny nazwiskiem Ling. Nim zdążył się odezwać, Ling złożył mu raport:

– Przeprowadziliśmy ostatnie testy ładunku. Rakieta jest zabezpieczona, wszystkie systemy elektromechaniczne są sprawne.

– Dobrze. Platforma jest na wyznaczonej pozycji i ustabilizowana do wystrzelenia. Czy zenit jest gotowy do umieszczenia w wyrzutni?

Ling energicznie skinął głową.

– Czekamy tylko na polecenie przemieszczenia i podniesienia rakiety.

– Nie ma powodu zwlekać. Zaczynajcie. Niech pan mnie zawiadomi, kiedy będziecie gotowi do ewakuacji z platformy.

– Oczywiście – odrzekł Ling.

Podszedł do grupy inżynierów i wydał im kilka poleceń. Rozbiegli się na stanowiska. Tongju cofnął się i obserwował.

Otwarto masywne wrota hangaru. Ukazały się szyny biegnące do wyrzutni na przeciwległym końcu platformy. Włączono kilka silników elektrycznych i hangar wypełnił się hałasem. Tongju podszedł do konsoli, stanął za plecami Linga i patrzył nad jego ramieniem, jak manipuluje przyrządami na tablicy rozdzielczej. Błysnął rząd zielonych kontrolek i Ling pokazał innemu inżynierowi, żeby uruchomił transporter.

Rakieta zaczęła sunąć wolno w kierunku wrót hangaru. Najpierw na światło dzienne wydostały się dysze wylotowe zenita, potem w słońcu zalśnił jego biały korpus. Mechaniczna gąsienica przecięła otwarty pokład „Odyssey" i zatrzymała się u podstawy wyrzutni. Po chwili otworzył się przesuwny panel w dachu hangaru. Transporter unieruchomiono na pokładzie i włączono podnośnik. Siłowniki hydrauliczne naparły delikatnie na platformę transportera i zenit zaczął się wolno podnosić. Stożek dziobowy wysunął się przez otwór w dachu i rakieta przyjęła pozycję pionową. Korpus zenita umocowano wspornikami klamrowymi do pokładu. Przeciągnięto węże doprowadzające chłodziwo, odpowietrzające i paliwowe. Kilku techników na wyrzutni podłączyło kable do transmisji danych, żeby inżynierowie na „Koguryo" mogli monitorować sensory w korpusie rakiety. Transporter odsunięto i zenit pozostał w wyrzutni. Platforma podnośnika została opuszczona do pozycji poziomej i transporter przetoczono z powrotem do hangaru, żeby nie uległ uszkodzeniu w czasie startu rakiety.

Ling rozmawiał nerwowo chwilę przez radio z centrum kontroli startów na „Koguryo", a potem podszedł do Tongju.

– Są drobne nieprawidłowości – zameldował – ale ogólny stan techniczny rakiety odpowiada parametrom przedstartowym.

Tongju spojrzał na stojącego pionowo zenita z ładunkiem zabójczego wirusa, który miał uśmiercić miliony niewinnych ludzi. Cierpienia i śmierć innych nic go nie obchodziły. Liczyła się tylko potęga, którą miał przed sobą. Przesunął wolno wzrokiem po korpusie rakiety, popatrzył na platformę, wreszcie na Linga.

– Zaczynajcie odliczanie – rozkazał.

49

Załoga „Deep Endeavora" szybko się przekonała, że służba patrolowa jest bardzo monotonna. W ciągu dwóch dni poproszono ich o zatrzymanie i przeszukanie tylko jednego statku, małego drewnowca z Filipin. Ruch frachtowców z południowego zachodu do Los Angeles był niewielki, więc pobliski kuter Straży Przybrzeżnej „Narwhal" radził sobie sam. Załoga NUMA chciała działać, zamiast krążyć bez celu i czekać, aż wejdzie do akcji. Mieli nadzieję, że ruch na ich odcinku w końcu się zwiększy. Dirk i Summer pili w mesie kawę, gdy poproszono ich na mostek.

– Dostaliśmy wezwanie z „Narwhala" – zameldował Delgado. – Przeszukują jakiś kontenerowiec i proszą, żebyśmy potwierdzili identyfikację statku na zachód od Cataliny i byli gotowi do ewentualnej rekwizycji.

– Nasze podniebne oko jeszcze go nie zidentyfikowało? – spytał Dirk.

– Wasz ojciec i Al wystartowali dziś rano. Będą w naszym kwadracie dopiero za kilka godzin.

Summer spojrzała przez szybę sterowni. „Narwhal" kołysał się na falach przy burcie wielkiego kontenerowca. W oddali dostrzegła czerwony punkt. „Deep Endeavor" już płynął w jego stronę.

– To ten? – spytała Summer, wskazując odległy statek.

– Tak – potwierdził Delgado. – „Narwhal" wydał mu przez radio polecenie, żeby się zatrzymał, więc przechwycimy go, gdy zwolni. Zidentyfikował się jako „Mara Santo" z Osaki.

Godzinę później „Deep Endeavor" dotarł do wielozadaniowego frachtowca. „Mara Santo" był mały jak na statek pokonujący Pacyfik. Drużyna Aimesa, Summer, Dahlgren i trzej inni członkowie załogi NUMA podpłynęli do frachtowca motorówką i przycumowali ją do zardzewiałych schodków, które opuszczono za burtę. Summer, która zdążyła się już zaprzyjaźnić z psami do wykrywania bomb, zgłosiła się na ochotnika do prowadzenia jednego z nich. Kiedy Aimes i Dahlgren rozmawiali z kapitanem „Mara Santo" i sprawdzali manifest statku, reszta grupy zaczęła przeszukiwać frachtowiec od dziobu do rufy. Przeszli przez ładownie, sprawdzili plomby na kontenerach i obejrzeli kilka luźnych skrzyń z butami sportowymi i ubraniami wyprodukowanymi na Tajwanie. Malezyjska załoga patrzyła z rozbawieniem, jak labradory obwąchują kwatery marynarzy.

Dirk obserwował japoński frachtowiec z mostka „Deep Endeavora". Pomachał przyjaźnie do dwóch marynarzy w brudnych ubraniach, którzy opierali się o reling, paląc papierosy.

Odwrócił się do kapitana Burcha.

– Ten statek nie jest groźny – powiedział.

– Skąd ta pewność?

– Załoga jest zbyt wyluzowana. Ludzie na statku Kanga byli sztywnymi profesjonalistami i kręcili się tam ponurzy ochroniarze – dodał.

– Warto o tym wspomnieć Aimesowi, kiedy wróci. Ale to dobre ćwiczenie dla chłopaków. I przynajmniej na kilka minut pozbyłem się Dahlgrena – uśmiechnął się kapitan.

– Musimy ich znaleźć pierwsi – mruknął Dirk. – Na morzu jest zbyt wiele miejsc, gdzie można się ukryć.

Kapitan Burch uniósł lornetkę i zbadał horyzont. Daleko na południowym zachodzie zauważył dwa punkty, a na północy „Narwhal" właśnie odbijał od kontenerowca. Już miał opuścić lornetkę, gdy nagle dostrzegł kątem oka błysk. Wyregulował ostrość i uśmiechnął się szeroko.

– Teraz będzie trochę mniej takich miejsc, bo nasi szefowie patrzą na wszystko z góry.

Sześćset metrów nad falami Pacyfiku srebrzysty „Icarus" szybował z prędkością pięćdziesięciu pięciu kilometrów na godzinę. Pitt siedział za sterami, Giordino regulował monitor. Z boku gondoli zamontowano kamerę dalekiego zasięgu WESCAM, która wspomagała system LASH. Giordino widział na ekranie obiekty oddalone o setki metrów. Pitt zerknął na wyświetlacz, pokazujący akurat zbliżenie rufy małej łodzi, na której opalały się dwie pasażerki wbikini.

– Mam nadzieję, że twoja dziewczyna nie wie, że masz skłonności do podglądactwa – roześmiał się Pitt.

– Sprawdzam tylko rozdzielczość – odrzekł Giordino, przybliżając i oddalając obraz.

– Nie robisz zdjęć do „Playboya". Lepiej wypróbujmy ten sprzęt na prawdziwym celu. – Pitt skręcił na zachód w stronę statku płynącego kilka mil od nich. Opadł kilkaset metrów w dół i zwiększył prędkość. „Icarus" stopniowo doganiał statek, który wychodził w morze. Giordino skierował obiektyw kamery na rufę frachtowca z czarnym kadłubem.

– "Jasmine Star"… Madras – odczytał. Podniósł kamerę, przesunął obiektywem po stosach kontenerów na pokładzie i zatrzymał się na maszcie nad mostkiem, gdzie łopotała indyjska bandera. – Działa jak trzeba – oznajmił z dumą.

Pitt spojrzał na obraz z systemu LASH na monitorze laptopa. Przed indyjskim frachtowcem rozciągało się puste morze.

– Na razie nic nie nadpływa głównym szlakiem. Polecimy na południe. Wygląda na to, że tam jest większy ruch – powiedział, zauważywszy kilka obiektów z lewej strony ekranu.

Skręcili na południe. Wkrótce przelecieli nad „Narwhalem" i kontenerowcem, który właśnie przeszukano, a potem nad częścią wyspy Catalina. Kiedy znów znaleźli się nad morzem, Giordino wskazał przez szybę kokpitu turkusowy statek w oddali.

– To „Deep Endeavor". Chyba też wszedł do akcji.

Pitt wziął kurs na statek NUMA i wywołał go przez radio.

– „Icarus" do „Deep Endeavora". Jak idzie połów?

– Prawie nie ma ryb – odrzekł Burch. – A jak wam się podoba lot widokowy, panowie?

– Jest wspaniale, poza tym że Al ciągle chrupie kawior, co mi przeszkadza w oglądaniu filmów. Spróbujemy dać wam zajęcie.

– Przyjąłem. Bylibyśmy zobowiązani.

Giordino wyregulował system LASH i poszukał celów.

– Wygląda na to, że mamy nadpływający statek na głównym szlaku jakieś dwadzieścia dwie mile na północny zachód od nas i dwa obiekty stacjonarne osiemnaście mil na zachód – wskazał na monitorze szarobiałe kształty, które kontrastowały z niebieskim tłem oceanu.

Pitt spojrzał na wyświetlacz laptopa, potem zerknął na zegarek.

– Statek zostawimy na później. Najpierw zobaczymy, co zaparkowało na zachodzie – odrzekł i skierował sterowiec w stronę dwóch dużych i nieruchomych obiektów na ekranie.

50

Wystrzelenie rakiety z platformy Sea Launch tradycyjnie poprzedza siedemdziesięciodwugodzinne odliczanie. Podczas trzydniowych przygotowań przeprowadza się tuziny testów, aby mieć pewność, że wszystkie systemy mechaniczne i komputerowe wytrzymają start. Piętnaście godzin przed wystrzeleniem następuje ewakuacja wszystkich inżynierów i większości załogi. Statek montażu i dowodzenia przemieszcza się do bezpiecznej strefy operacyjnej cztery mile morskie od platformy.

Pięć godzin przed startem helikopter zabiera z jej pokładu ostatnich członków załogi i dalsze odliczanie trwa na odległość ze statku wsparcia. Niecałe trzy godziny przed wystrzeleniem odbywa się operacja automatycznego tankowania. Do rakiety pompowana jest nafta lotnicza i tlen z wielkich zbiorników na platformie. Potem inżynierowie na statku wsparcia decydują, czy odpalić rakietę.

Z braku czasu zespół specjalistów Linga skrócił procedurę do minimum, dzięki czemu zenit był gotowy do wystrzelenia zaledwie osiem godzin po zbalastowaniu i ustabilizowaniu „Odyssey".

Tongju stał na platformie w pobliżu podstawy wyrzutni i patrzył na wielki zegar cyfrowy zamontowany na krawędzi dachu hangaru. Wyświetlacz pokazywał 03.32.17. Trzy godziny i trzydzieści dwie minuty do startu. Teraz tylko poważny problem techniczny mógłby przeszkodzić w odpaleniu rakiety.

Ale przed wciśnięciem przycisku kontrolę nad procesem wystrzelenia musiał przejąć „Koguryo". Ling i jego inżynierowie najpierw podłączyli odbiorniki sygnałów radiowych do zautomatyzowanego systemu odpalania. Łączność sprawdziło centrum kontroli startów na „Koguryo". Potem zajęto się systemem dowodzenia „Odyssey". Bezprzewodowy system nawigacyjny pozwalał zdalnie sterować platformą po ewakuacji całego personelu. Tak jak zabawka kierowana radiem, „Odyssey" mogła być podnoszona, opuszczana i przemieszczana za dotknięciem sterownika na pokładzie „Koguryo". Kiedy sterowanie zostało przekazane na statek, do Tongju podszedł Kim.

– Teraz pełną kontrolę nad platformą ma„Koguryo" – rzekł. – Ja i mój zespół musimy wrócić na statek, żeby kontynuować przygotowania do wystrzelenia.

Tongju znów zerknął na zegar odliczający.

– Gratuluję. Zdążyliście przed czasem. Wezwę motorówkę z „Koguryo" i będzie pan mógł zabrać swoich ludzi z platformy.

– Nie popłynie pan z nami? – spytał Ling.

– Muszę się zająć więźniami – odrzekł Tongju. – Potem mój oddział szturmowy też stąd odpłynie. Chcę być ostatnim człowiekiem, który zejdzie z platformy. To znaczy poza tymi, którzy w ogóle jej nie opuszczą – dodał ze złowrogim uśmiechem.

– Tu nie powinno być platformy wiertniczej. – Giordino przeniósł wzrok z wielkiego prostokątnego obiektu na wodzie przed nimi na mapę nawigacyjną, którą trzymał na kolanach. – W tym rejonie nie zaznaczono żadnych zagrożeń stworzonych przez człowieka. Wątpię, żeby ekolodzy z Sierra Club przyjęli spokojnie potajemne wiercenia tak blisko wybrzeża.

– Będą jeszcze bardziej wkurzeni, kiedy im powiesz, że na platformie wiertniczej jest rakieta – odparł Pitt.

Giordino zmrużył oczy i przyjrzał się platformie.

– Należy ci się nagroda za spostrzegawczość.

Gdy podlecieli bliżej, Pitt zatoczył krąg nad platformą i statkiem wsparcia w jej sąsiedztwie.

– Sea Launch? – zapytał Giordino.

– Zgadza się. Wątpię, żeby się poruszali z rakietą stojącą pionowo.

– Wygląda na to, że tu zaparkowali – odrzekł Giordino, zauważywszy brak kilwatera za statkiem wsparcia. – Ale chyba nie wystrzelą stąd rakiety?

– Nie ma mowy. Wystrzeliwują je z równika. Gdyby chcieli odpalić rakietę z tego rejonu, byliby dalej na północ, na wprost bazy sił powietrznych Vandenberg Range. Pewnie coś testują. Przekonajmy się. – Pitt wcisnął przycisk radia morskiego i wywołał platformę. – Sterowiec „Icarus" do platformy Sea Launch, odbiór.

Cisza. Pitt powtórzył wywołanie. Po długiej chwili zgłosił się ktoś mówiący z obcym akcentem.

– Tu platforma Sea Launch „Odyssey", odbiór.

– „Odyssey", jaki jest powód waszego postoju na tej pozycji? Potrzebujecie pomocy? Odbiór.

Znów długa cisza.

– Nie.

– Powtarzam: jaki jest powód waszego postoju na tej pozycji?

Cisza.

– A kto pyta?

– Przyjazne typy, co? – mruknął Giordino.

Pitt pokręcił głową i znów odezwał się przez radio:

– Tu sterowiec „Icarus". Pomagamy Straży Przybrzeżnej w ochronie granicy morskiej. Proszę podać, jaka jest wasza sytuacja. Odbiór.

– Tu „Odyssey". Testujemy systemy. Proszę się trzymać z daleka. Bez odbioru.

– Równy facet – stwierdził Giordino. – Chcesz się tu pokręcić? Musimy wracać na północ, jeśli mamy przechwycić tamten statek. – Wskazał ekran radaru.

– Z powietrza i tak niewiele zrobimy, zajmijmy się więc następnym statkiem. Ale trzeba powiedzieć chłopakom na dole, żeby sprawdzili, co tu się dzieje – odrzekł Pitt i skierował sterowiec na północ.

Kiedy brał kurs na nadpływający statek handlowy, Giordino rozmawiał przez radio.

– To rejon działania „Deep Endeavora" i „Narwhala" – oznajmił. – „Deep Endeavor" przeszukuje japoński frachtowiec, „Narwhal" jest w tej chwili wolny. Ale mówi, że platforma jest poza ich dwunastomilowym odcinkiem operacyjnym.

– Nie muszą na nią wchodzić. Niech się jej przyjrzą z daleka i zapytają w firmie Sea Launch, co tu robi.

Giordino znów chwilę porozmawiał przez radio, a potem odwrócił się do Pitta.

– „Narwhal" już do niej płynie.

– W porządku – odparł Pitt, patrząc, jak platforma znika w oddali. Ale czuł niepokój. Miał wrażenie, że coś przeoczyli. Coś ważnego.

Kim i Tongju stali na mostku „Odyssey" i patrzyli, jak sterowiec odlatuje na północ.

– Myślisz, że coś podejrzewają? – zapytał Kim.

– Nie wiem – odrzekł Tongju i przeniósł wzrok ze sterowca na chronometr zamontowany na przegrodzie. – Do wystrzelenia zostały dwie godziny. Teraz nie mogą nam przeszkodzić. Wracaj na „Koguryo", Ki-Ri, i czuwaj razem z kapitanem Lee. Jeśli będzie jakaś próba ingerencji z zewnątrz, działaj zdecydowanie. Rozumiesz?

Kim spojrzał dowódcy prosto w oczy i skinął głową.

– Tak jest.

51

Dirk i kapitan Burch słuchali przez radio Straży Przybrzeżnej zainstalowane na pokładzie, jak Giordino prosi „Narwhala", żeby przyjrzał się platformie Sea Launch i jej statkowi wsparcia. Kilka minut później „Narwhal" wywołał „Deep Endeavora".

– „Deep Endeavor", zakończyliśmy inspekcję kontenerowca „Andaman Star" i płyniemy przyjrzeć się platformie. W naszym kwadrancie nie ma w tej chwili ruchu w kierunku lądu, więc możecie nam towarzyszyć, jeśli chcecie. Odbiór.

– Przyłączymy się? – spytał kapitan Burch.

– Czemu nie? – odparł Dirk. – Możemy za nimi popłynąć, jak tu skończymy.

Burch zerknął na japoński frachtowiec. Grupa inspekcyjna Aimesa zaczęła się zbierać przy relingu. Kontrola dobiegała końca.

– Zgoda, „Narwhal" – odpowiedział kutrowi Straży Przybrzeżnej. – Popłyniemy za wami, gdy skończymy inspekcję. Wyruszymy za pięć do dziesięciu minut. Bez odbioru.

– Ciekawe, co tak zainteresowało starego? – zastanawiał się Dirk, kiedy wraz z Burchem wytężali wzrok, próbując dostrzec na horyzoncie pływającą platformę.

Trzy mile dalej napędzany dwoma dieslami „Narwhal" pruł fale ze swoją maksymalną prędkością dwudziestu pięciu węzłów. Dwudziestosiedmiometrowy kuter patrolowy był jedną z nowszych jednostek typu Barracuda, przeznaczoną do służby w rejonie mniejszych portów. Przeprowadzał głównie kontrole i akcje ratownicze. Miał dziesięcioosobową załogę i dwa karabiny maszynowe kaliber 12,7 milimetra na pokładzie dziobowym.

Porucznik Bruce Carr Smith przytrzymał się przegrody sterowni, gdy dziób biało-pomarańczowego kutra wspiął się na grzbiet fali i opadł wśród rozbryzgów piany.

– Panie poruczniku, zawiadomiłem dowództwo. Oficer dyżurny skontaktuje się z biurem portowym Sea Launch i zapyta, co jest z ich platformą- zameldował z rogu sterowni rudowłosy radiooperator.

Smith skinął głową i odwrócił się do sternika o chłopięcym wyglądzie.

– Trzymaj kurs – powiedział.

Dwa punkty na horyzoncie stopniowo rosły; wreszcie przybrały kształty nieruchomej platformy wiertniczej i statku pomocniczego, który teraz oddalał się od niej. Smith zerknął przez ramię. Zobaczył, że „Deep Endeavor" zakończył inspekcję na frachtowcu i płynie śladem kutra patrolowego.

– Mam podejść do platformy czy do statku? – zapytał sternik.

– Podprowadź nas najpierw do platformy, a potem obejrzymy statek – odparł Smith.

Kuter zwolnił, zbliżywszy się do platformy. Smith popatrzył z podziwem na wielką rakietę w wyrzutni na rufie, przyjrzał się przez lornetkę pustemu pokładowi, potem dostrzegł zegar odliczający. Wyświetlacz pokazywał 01.32.00.

– Co za cholera? – mruknął Smith, gdy zobaczył, że wskazania maleją. Sięgnął po mikrofon radia i wywołał „Odyssey". – Platforma Sea Launch, tu kuter Straży Przybrzeżnej „Narwhal". Odbiór.

Nic.

Spróbował jeszcze raz. Ale znów odpowiedziała mu cisza.

– Sea Launch, dział informacji, w czym mogę pomóc? – zabrzmiał w słuchawce miły kobiecy głos.

– Mówi oficer dyżurny grupy bezpieczeństwa morskiego Jedenastego Okręgu Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych w Los Angeles. Czy mogłaby mi pani podać obecne zadanie i lokalizację waszych jednostek pływających „Odyssey" i „Sea Launch Commander"?

– Moment. – Kobieta przerzuciła papiery ma biurku. – Mam. Platforma startowa „Odyssey" jest w drodze do wyznaczonego miejsca wystrzelenia rakiety na zachodnim Pacyfiku, niedaleko równika. Według jej ostatniego meldunku dziś o ósmej rano była na pozycji osiemnaście stopni szerokości geograficznej północnej, sto trzydzieści dwa stopnie długości geograficznej zachodniej, mniej więcej tysiąc siedemset mil morskich na wschód-południowy wschód od Honolulu na Hawajach. Statek montażu i dowodzenia „Sea Launch Commander" stoi obecnie w porcie w Long Beach, gdzie przechodzi drobne naprawy. Wyjdzie w morze jutro rano, żeby spotkać się z „Odyssey" na równiku, skąd za osiem dni ma być wystrzelony satelita Koreasat 2.

– Żadnej z tych jednostek nie ma w tej chwili u wybrzeży południowej Kalifornii?

– Oczywiście, że nie.

– Dziękuję pani za informację.

– Proszę bardzo – odrzekła kobieta i odłożyła słuchawkę. Zastanawiała się, dlaczego Straż Przybrzeżna uważa, że platforma jest w pobliżu wybrzeża Kalifornii.

Smith nie zamierzał czekać na wiadomość z dowództwa Straży Przybrzeżnej w Los Angeles. Podpłynął bliżej do „Odyssey", która ignorowała jego wezwania, a potem próbował wywołać statek wsparcia, oddalony od platformy o ćwierć mili. Tamten też milczał.

– Ma japońską banderę – poinformował sternik, gdy skierowali się w stronę statku.

– To nie powód, żeby ignorować wezwania. Zrównaj się z nim, spróbuję go wywołać przez megafon – rozkazał Smith.

Kiedy „Narwhal" wyłonił się z cienia platformy, odezwało się radio. Oficer dyżurny poinformował, że „Odyssey" jest tysiące mil od Kalifornii, a jej statek wsparcia stoi w porcie w Long Beach. Na pokładzie „Koguryo" grupka załogantów rozsunęła nagle maskownice i odsłoniła rząd cylindrycznych wyrzutni wycelowanych w morze. Mimo niedowierzania Smith właściwie ocenił sytuację i zadziałał odruchowo.

– Cała w lewo! – krzyknął. – Pełna moc! Przygotować się do uniku!

Ale było już za późno. Ledwie sternik zdążył ustawić „Narwhala" burtą do „Koguryo", na japońskim statku pojawił się kłąb białego dymu i jasny błysk. Od dolnego pokładu oderwała się chińska rakieta do zwalczania celów nawodnych CSS-N-4 Sardine i pomknęła poziomo przed siebie. Smith patrzył na to z mostka jak zahipnotyzowany. Czuł się, jakby ktoś wycelował mu pistolet między oczy i nacisnął spust. Pocisk pędził nad wodą prosto na niego. Ułamek sekundy przed uderzeniem rakiety Smith miał wrażenie, że jej stożek dziobowy uśmiecha się szeroko.

Stosześćdziesięciopięciokilogramowy ładunek materiału wybuchowego mógł zatopić krążownik. Kuter trafiony z bliskiej odległości nie miał szans. Sześciometrowy pocisk przebił nadbudowę, eksplodował w kuli ognia i rozerwał „Narwhala" wraz z załogą na płonące kawałki. Wybuch rozrzucił szczątki po morzu, w powietrze uniosła się chmura czarnego dymu i pło mienie zgasły cicho na powierzchni wody. Palące się fragmenty kutra powoli zatonęły. Dymiący kadłub utrzymywał się na wodzie przez piętnaście minut, w końcu poszedł na dno wśród syku pary.

52

– Mój Boże, wystrzelili w „Narwhala" pocisk rakietowy! – krzyknął kapitan Burch, widząc, jak kuter Straży Przybrzeżnej znika wśród dymu i ognia.

Delgado natychmiast spróbował wywołać „Narwhala" przez radio, inni wyjrzeli przez szybę sterowni. Summer uniosła lornetkę, ale szczątki kutra zasłaniał gęsty dym. Popatrzyła na platformę startową, potem przez dłuższą chwilę przyglądała się statkowi wsparcia.

– Nie odpowiada – powiedział Delgado po kilku bezowocnych próbach nawiązania łączności z kutrem.

– W wodzie mogą być rozbitkowie – wyjąkał zaszokowany Aimes. Nie mógł uwierzyć, że już nie zobaczy „Narwhala" i załogi, którą dobrze znał.

– Boję się podpłynąć bliżej – wyznał Burch. – Nie jesteśmy uzbrojeni, a ich następna rakieta już może być wycelowana w nas.

Kazał sternikowi zastopować silniki.

– Kapitan ma rację – powiedział Delgado do Aimesa. – Wezwiemy pomoc, ale nie możemy narażać załogi. Nawet nie wiemy, z kim ani z czym mamy do czynienia.

– To ludzie Kanga – oznajmiła Summer i oddała lornetkę bratu.

– Jesteś pewna? – spytał Aimes.

Skinęła głową i wzdrygnęła się. Dirk zbadał wzrokiem platformę i statek wsparcia.

– Summer ma rację – potwierdził. – To ten sam statek, który zatopił „Sea Rovera". Ma nawet japońską banderę. Przebudowali go i przemalowali, ale założę się o moją następną wypłatę, że to „Baekje".

– Ale po co towarzyszą tej platformie? – zapytał zdezorientowany Aimes.

– Może być tylko jeden powód. Przygotowują się do ataku rakietą Sea Launch.

Na mostku zapadła ponura cisza. Aimes nie wierzył w to, co usłyszał. W końcu przerwał milczenie.

– Musimy sprawdzić, czy przeżył ktoś z załogi „Narwhala".

– Lepiej wezwij pomoc, i to szybko – odparł szorstko Dirk. – Ja sprawdzę, czy są jacyś rozbitkowie.

Delgado spojrzał na niego ze zmarszczonym czołem.

– Nie podpłyniemy bliżej – uprzedził.

– Nie trzeba – odrzekł Dirk i bez wyjaśnienia wyszedł szybko ze sterowni.

Tongju patrzył z mostka „Odyssey" na dymiące szczątki „Narwhala". „Koguryo" musiał zaatakować kuter Straży Przybrzeżnej. Nie było innego wyjścia. Tongju sam wydał Kimowi rozkaz, żeby działał zdecydowanie. Tongju wiedział teraz, że alarm wszczęła załoga sterowca. Przeklinał w duchu ukraińskich inżynierów. To oni przemieścili platformę bliżej lądu, nie czekając na jego ostateczną decyzję.

Spojrzał na zegar odliczający czas. Wskazywał 01.10.00. Jeszcze godzina i dziesięć minut. Z zamyślenia wyrwało go wezwanie radiowe z „Koguryo".

– Tu Lee. Zgodnie z pańskim rozkazem zatopiliśmy nieprzyjacielską jednostkę pływającą. Ale w odległości mili jest druga. Ją też mamy posłać na dno?

Tongju spojrzał z mostka w kierunku odległego statku.

– To okręt wojenny? Odbiór.

– Nie. Wygląda na statek badawczy.

– Więc zostawcie go w spokoju. Trzeba oszczędzać amunicję. Może być jeszcze potrzebna.

– Jak pan sobie życzy. Ling melduje, że jego zespół dotarł bezpiecznie na pokład „Koguryo". Jest pan gotowy do opuszczenia platformy?

– Tak. Niech pan przyśle motorówkę. Mój oddział niedługo będzie się ewakuował. Bez odbioru.

Tongju odwiesił mikrofon i odwrócił się do komandosa z tyłu sterowni.

– Zabierzcie więźniów do hangaru i zamknijcie w magazynie. Potem przygotujcie się do transportu na „Koguryo".

– Nie obawia się pan, że w hangarze załoga platformy może nie przeżyć wystrzelenia rakiety? – zapytał komandos.

– Nie obchodzi mnie, czy się uratują, czy zginą, byle nie przeszkodzili nam w odpaleniu zenita.

Komandos skinął głową i wyszedł. Tongju przeszedł wzdłuż przegrody czołowej mostka, przyglądając się uważnie urządzeniom elektronicznym w jej dolnej części. Dostrzegłszy panel włączników awaryjnego sterowania ręcznego, wyjął nóż bojowy i podważył osłonę. Chwycił wiązki przewodów i poprzecinał je ząbkowanym ostrzem. Zebrał klawiatury komputerów nawigacyjnych, wyrzucił za burtę i patrzył cierpliwie, jak wpadają do oceanu. Po nich w wodzie wylądowały trzy laptopy. Potem Tongju wyciągnął glocka i dla pewności strzelił kilka razy do stacjonarnych komputerów i monitorów. Niecałą godzinę przed wystrzeleniem rakiety pełna kontrola nad platformą i zenitem była w rękach ludzi na pokładzie „Koguryo".

– Zabierz mnie ze sobą – poprosiła Summer. – Wiesz, że potrafię pilotować każdy pojazd podwodny.

– W kokpicie są dwa miejsca, a tylko Jack ma doświadczenie w obsłudze tego sprzętu. Lepiej, żebym popłynął z nim. – Dirk ścisnął rękę siostry i spojrzał jej w oczy. – Skontaktuj się z tatą. Powiedz mu, co się stało, i poproś go o pomoc.

Objął Summer i dodał cicho:

– Dopilnuj, żeby Burch utrzymywał „Endeavora" w bezpiecznej odległości. Nawet gdyby coś nam się stało.

– Bądź ostrożny.

Dirk skinął głową. Potem wspiął się do kokpitu, wsiadł do pojazdu i zaryglował za sobą właz.

– Trzydzieści węzłów? – zapytał, wcisnąwszy się w fotel pilota obok Dahlgrena.

– Tak jest napisane w instrukcji obsługi – odrzekł Dahlgren, odwrócił się i pokazał przez szybę uniesiony kciuk.

Operator dźwigu na rufie „Deep Endeavora" skinął głową, uniósł jaskrawoczerwony pojazd z pokładu statku i opuścił za burtę do oceanu. Dirk i Dahlgren dostrzegli jeszcze machającą do nich Summeri otoczyła ich zielona woda. Statek NUMA był zwrócony dziobem w kierunku platformy, więc jego nadbudowa zasłaniała pojazd. Nikt z przeciwników nie mógł zauważyć wodowania. Nurek w morzu odczepił hak i postukał w kadłub na znak, że są wolni.

– Zobaczmy, co potrafi to urządzenie – powiedział Dirk, uruchomił sześć pędników i pchnął przepustnice do oporu.

Łódź podwodna w kształcie cygara bardziej popłynęła, niż skoczyła naprzód, wśród szumu silników elektrycznych i wody. Dirk przestawił lekko stery głębokości, zanurzył pojazd na sześć metrów i skierował go według kompasu do miejsca zatonięcia „Narwhala".

Czuł się, jakby prowadził odkurzacz. Pojazd podskakiwał i wężykował w prądzie morskim. Manewrowanie przypominało podróż przez melasę. Ale nie było wątpliwości, że ten prototyp to demon szybkości. Nawet bez prędkościomierza w kokpicie Dirk wiedział, że poruszają się w dobrym tempie. Wskazywał na to przepływ wody za szybą.

Dahlgren spojrzał na zegar na konsoli i się uśmiechnął.

– Mówiłem ci, że to koń wyścigowy czystej krwi. – Spoważniał i dodał: – Powinniśmy się zbliżyć do wraka za około minutę.

Minutę później Dirk cofnął przepustnice i ustawił silniki na jałowy bieg. „Badger" stopniowo wytracił szybkość. Wznieśli się ku powierzchni i Dahlgren tak wyregulował balast, żeby na górze mieli jak największe zanurzenie i byli jak najmniej widoczni. Zrobił to tak umiejętnie, że z wody wyłonił się tylko szczyt kokpitu.

Kilka metrów przed sobą zobaczyli dymiący kadłub „Narwhala". Rufa sterczała wysoko w górę. Ledwo zdążyli się przyjrzeć kutrowi, rufa uniosła się jeszcze wyżej i cały kadłub poszedł cicho pod wodę. Wokół pływały rozrzucone szczątki. Żaden nie był większy niż wycieraczka przed drzwiami. Dirk zatoczył „Badgerem" ciasny krąg wokół miejsca zatonięcia kutra, ale nie zauważył w wodzie rozbitków. Dahlgren połączył się przez radio z „Deep Endeavorem" i zawiadomił Aimesa, że najwyraźniej nikt nie przeżył eksplozji.

– Kapitan Burch prosi, żebyśmy natychmiast wrócili na statek – powiedział.

Dirk udał, że tego nie usłyszał, i skierował pojazd bliżej platformy. Z punktu obserwacyjnego nisko w wodzie widzieli tylko górną połowę zenita i dach hangaru. Nagle Dirk zatrzymał „Badgera" i wskazał palcem miejsce za rakietą.

– Spójrz tam.

Dahlgren popatrzył przez szybę kokpitu, ale zobaczył tylko szczyt hangaru i puste lądowisko helikoptera. Spojrzał uważnie trochę niżej i dostrzegł wielki zegar cyfrowy. Wyświetlacz pokazywał 00.52.00, pięćdziesiąt dwie minuty.

– Ta rakieta wystartuje za niecałą godzinę! – wykrzyknął, gdy zobaczył, że wskazania maleją.

– Trzeba to zatrzymać – odrzekł Dirk.

– Musimy wejść na pokład, i to szybko. Choć nie wiem jak ty, partnerze, ale ja nie mam zielonego pojęcia o rakietach i platformach startowych.

– To nie może być trudne. – Dirk pchnął przepustnice „Badgera" i popłynął w kierunku platformy.

53

Pojazd podwodny wynurzył się przy rufie platformy, niemal dokładnie pod wyrzutnią. Dirk i Dahlgren spojrzeli w górę na wielkie panele, które wystawały z platformy tuż poniżej podstawy rakiety. Deflektor płomienia kierował ogień z dysz wylotowych zenita do oceanu w dole. Sekundy przed startem do urządzenia wpuszczano tysiące litrów wody, żeby zabezpieczyć odsłonięte części platformy na czas powolnego odrywania się rakiety od wyrzutni.

– Przypomnij mi, żebym tu nie parkował, kiedy zapłonie ta pochodnia – odezwał się Dahlgren, wyobrażając sobie ogniste piekło wokół nich po odpaleniu zenita.

– Nie będziesz musiał mi tego powtarzać – zapewnił Dirk.

Skupili uwagę na grubych podporach kolumnowych platformy w poszukiwaniu drogi na górę. Dahlgren pierwszy zauważył motorówkę z „Koguryo" przycumowaną przy przeciwległym krańcu platformy.

– Chyba widzę schody na tamtej kolumnie, gdzie jest przywiązana łódź – powiedział.

Dirk zanurzył „Badgera" i dopłynął między dwoma kadłubami „Odyssey" do jej dziobu. Przebili powierzchnię wody tuż za białą motorówką i przyjrzeli się jej ostrożnie.

– Nie ma nikogo w domu – stwierdził Dirk, zadowolony, że łódź jest pusta. – Możesz nas przycumować?

Dahlgren bez słowa otworzył właz i wydostał się z kokpitu. Dirk opróżnił zbiorniki balastowe „Badgera", żeby pojazd miał maksymalną pływalność, potem ruszył naprzód i stuknął dziobem w rufę motorówki. Dahlgren natychmiast przeskoczył z „Badgera" na łódź, a potem z łodzi na platformę, trzymając mocno linę. Dirk wyłączył systemy zasilania pojazdu głębinowego i wspiął się na platformę. Dahlgren przycumował „Badgera".

– Tędy proszę – skłonił się lekko i wskazał Dirkowi schody.

Zaczęli się wspinać po metalowych stopniach. Poruszali się w równym tempie i uważali, żeby nie hałasować. Na górze zatrzymali się na chwilę, żeby złapać oddech, potem wyszli na pokład w przednim narożniku platformy.

Zobaczyli przed sobą dwa ogromne zbiorniki paliwa w kształcie cygara. Otaczał je labirynt rur i przewodów. W masywnych białych cysternach była nafta lotnicza i ciekły tlen do napędu zenita. Za zbiornikami, na przeciwległym krańcu platformy, stała rakieta. Wznosiła się jak samotny monolit.

Patrzyli na nią chwilę, zahipnotyzowani jej wielkością i potęgą. Woleli sobie nie wyobrażać zabójczej siły jej ładunku.

Potem Dirk spojrzał w górę na hangar z lądowiskiem helikoptera przy przedniej krawędzi dachu.

– Sterownia jest na pewno nad hangarem. Tam się musimy dostać.

Dahlgren przyjrzał się uważnie konstrukcji.

– Chyba trzeba będzie wejść do środka.

Pobiegli truchtem przed siebie. Po drodze rozglądali się, czy nie są obserwowani. Dotarli do otwartych wrót hangaru i Dirk zajrzał ostrożnie do środka zza krawędzi wielkich drzwi. Bez leżącego zenita długi, wąski hangar wyglądał jak pusta grota. Dirk wśliznął się do środka, Dahlgren za nim. Kiedy mijali wielki generator przy ścianie, usłyszeli głosy obijające się echem w pustym pomieszczeniu. Zamarli w bezruchu.

W połowie długości hangaru otworzyły się drzwi w przeciwległej ścianie i głosy umilkły. Za próg wyszli chwiejnie trzej mężczyźni w kombinezonach Sea Launch. Wyglądali na wykończonych. Prowadzili ich dwaj uzbrojeni komandosi. Mieli takie same czarne ubrania i karabiny szturmowe AK-74 jak ludzie, którzy zaatakowali „Sea Rovera". Dirk i Dahlgren obserwowali, jak więźniowie i ich strażnicy zbliżają się do magazynu z prefabrykatów I w pobliżu krańca hangaru. Stali tam dwaj inni komandosi. Pomogli wepchnąć trzech mężczyzn do środka i zaryglowali za nimi drzwi.

– Musimy dotrzeć do załogi Sea Launch. Oni będą wiedzieli, jak powstrzymać wystrzelenie rakiety – szepnął Dirk.

– Zgadza się. Trzeba będzie załatwić tych dwóch facetów przed magazynem, gdy ich kolesie odejdą- odrzekł Dahlgren.

Podkradli się do transportera rakiety i ukryli za nim. Dwaj pierwsi komandosi gawędzili chwilę z kolegami, potem wyszli bocznymi drzwiami. Dirk i Dahlgren ruszyli schyleni między stojakami z elektroniczną aparaturą testową i skrzynkami narzędziowymi w kierunku magazynu. Po drodze Dirk wziął młotek z długim drewnianym trzonkiem, a Dahlgren duży klucz nasadowy. Dotarli do końca transportera i przebiegli cicho za ruchomą platformę roboczą trzydzieści metrów od magazynu.

– Co teraz, mistrzu? – zapytał szeptem Dahlgren.

Dirk przykucnął za kołem platformy roboczej i popatrzył w kierunku strażników. Dwaj uzbrojeni komandosi dyskutowali z ożywieniem i nie zwracali uwagi na wnętrze hangaru. Dirk przyjrzał się platformie i dał nura za nią. Miała własny napęd i można było ją podnosić, żeby pracować wysoko przy rakiecie. Dirk poklepał koło platformy i uśmiechnął się szeroko do Dahlgrena.

– Wjedziesz frontowymi drzwiami, a ja tylnymi – szepnął.

Ruszył wzdłuż ściany hangaru. Posuwał się naprzód tylko wtedy, gdy strażnicy byli odwróceni do niego plecami. Wkrótce dotarł do końca hangaru i niezauważony przeciął w poprzek otwartą przestrzeń. Komandosi stali blisko drzwi magazynu, nie widzieli, że zachodzi ich z tyłu.

Dahlgren miał trudniejsze zadanie. Wdrapał się na platformę, sięgnął po sterownik przewodowy i położył się na brzuchu. Przykrył się zrolowanym brezentem i popatrzył przez szparę na strażników. Kiedy byli odwróceni w inną stronę, wcisnął przycisk podnoszenia platformy. Uniosła się niemal bezdźwięcznie o kilkanaście centymetrów. Komandosi nic nie usłyszeli. Dahlgren zaczekał, aż znów spojrzą w innym kierunku, i drugi raz wcisnął przycisk, ale teraz przytrzymał go dłużej. Platforma podjechała do góry niczym winda z ledwo słyszalnym szumem elektrycznego silnika. Dahlgren puścił przycisk, wstrzymał oddech i spojrzał z wysokości pięciu metrów na strażników. Nic nie zauważyli.

– Teraz będzie najlepsze – mruknął pod nosem.

Uruchomił napęd i czterokołowa platforma potoczyła się wolno naprzód. Dahlgren skierował ją prosto na dwóch komandosów przed magazynem, przykrył się szczelniej brezentem i zamarł w bezruchu.

Wysoka platforma pokonała pół otwartej przestrzeni, nim jeden z komandosów zauważył, że nadjeżdża. Dahlgren usłyszał spod brezentu podniecone głosy mówiące w jakimś azjatyckim języku. Na szczęście nie padł żaden strzał. Zabrzmiał okrzyk „Sou!" i powtórzył się po kilku sekundach. Zdezorientowani strażnicy próbowali zatrzymać platformę. Dahlgren zignorował ich i jechał dalej. Wyjrzał przez szparę w brezencie i zobaczył zbliżającą się krawędź dachu magazynu. Wiedział, że jest już blisko komandosów. Zaczekał, aż będzie w odległości półtora metra od budynku, i wcisnął przycisk „stop". Oszołomieni strażnicy zamilkli, gdy platforma zatrzymała się tuż przed nimi.

Napięcie było niemal namacalne i Dahlgren to wykorzystał. Komandosi wpatrywali się nerwowo w platformę, trzymając spocone palce na spustach. Widzieli, że przyjechała pusta. Był na niej tylko brezent i luźny zwój liny. Może potoczyła się przez hangar z powodu jakiejś awarii? Podeszli bliżej, żeby to sprawdzić. Ukryty pod brezentem Dahlgren wstrzymał oddech, potem wcisnął przycisk.

Niczym mechaniczny upiór platforma zaczęła się nagle obniżać. Strażnicy odskoczyli do tyłu. Wsporniki konstrukcji składały się jak akordeon i drewniany pomost opadał wolno ku ziemi. Znieruchomiał na wysokości dwóch metrów, trzydzieści centymetrów nad głowami komandosów. Azjaci cofnęli się kawałek, chcąc zobaczyć, kto lub co kieruje platformą. W końcu jeden podszedł bliżej i zaczął szturchać lufą brezent. Drugi został z tyłu i rozglądał się podejrzliwie po hangarze.

Dahlgren wiedział, że będzie miał tylko jedną szansę unieszkodliwienia strażnika. Uniósł prawą rękę nad głowę i przygotował się do ciosu. Czuł przez brezent szturchnięcia lufą. Były coraz bliżej. W końcu karabin uderzył go w udo. Zaskoczony komandos wahał się sekundę, nim wycofał broń, żeby otworzyć ogień. To wystarczyło Dahlgrenowi. Machnął ciężkim kluczem nasadowym, trafiając Azjatę w szczękę. Siła uderzenia zwaliła strażnika z nóg. Runął nieprzytomny na podłogę, nim zdążył nacisnąć spust.

Zadając cios, Dahlgren zrzucił z siebie brezent, więc gdy drugi komandos odwrócił się gwałtownie i zobaczył leżącego kolegę, zamarł z zakrwawionym kluczem w dłoni. Strażnik błyskawicznie uniósł AK-74 i nacisnął spust. Ale w tym samym momencie dostał z tyłu w głowę. Stracił równowagę i upadł do przodu. Wystrzelone pociski przeszły nieszkodliwie pod platformą. Dahlgren zobaczył przed sobą wysoką postać. Dirk stał kilka metrów od niego. Miał zawziętą minę. Żeby uratować przyjacielowi życie, rzucił młotkiem jak toporem bojowym. Młotek poszybował w powietrzu i trafił Azjatę w czaszkę.

Ale cios tylko go ogłuszył. Komandos uniósł się na kolana i spróbował znów wycelować. Dahlgren szybko zeskoczył z platformy i zamachnął się kluczem nasadowym. Nagle zaterkotała seria z broni automatycznej. Dahlgren znieruchomiał. Pociski podziurawiły wspornik platformy tuż obok jego głowy. Zadźwięczały upadające łuski i echo strzałów stopniowo ucichło.

– Tobie też radzę się nie ruszać, Pitt – rozległ się złowrogi głos Tongju, który stał w bocznych drzwiach z pistoletem maszynowym w rękach.

54

Dirk i Dahlgren stali pod lufami przy ścianie hangaru, gdy ludzie Tongju prowadzili resztę załogi „Odyssey" do magazynu. Ostatni został tam wepchnięty kapitan Christiano. Jeden z komandosów odwrócił się do Tongju.

– Tych też? – spytał, wskazując więźniów z NUMA.

Tongju pokręcił przecząco głową. Strażnik zamknął ciężkie metalowe drzwi magazynu, zabezpieczył je łańcuchem i powiesił na nim kłódkę. Trzydziestu pracowników Sea Launch uwięziono w ciasnym, ciemnym pomieszczeniu, z którego nie było ucieczki.

Tongju podszedł do Dirka i Dahlgrena. Spojrzał na Dirka z mieszaniną szacunku i niechęci.

– Masz irytującą umiejętność wychodzenia cało z opresji, Pitt. I denerwujący zwyczaj wtrącania się w cudze sprawy.

– Nieprzyjemny ze mnie facet – przyznał Dirk.

– Skoro tak bardzo was interesuje nasza operacja, proponuję wam miejsca w pierwszym rzędzie podczas startu rakiety – powiedział Tongju i skinął głową trzem strażnikom.

Zanim Dirk zdążył odpowiedzieć, komandosi wbili im lufy w plecy i popchnęli ich w kierunku otwartych wrót hangaru. Jeden ze strażników sięgnął na pomost samobieżnej platformy i chwycił linę, która leżała obok brezentu. Tongju został chwilę z tyłu. Kazał reszcie swoich ludzi wsiąść do motorówki, a potem ruszył za trójką prowadzącą więźniów. Dirk i Dahlgren zerknęli na siebie. Obaj zastanawiali się, jak uciec, ale mieli małe szanse. Dirk wiedział, że jeśli spróbują, Tongju zabije ich bez wahania.

Tongju dogonił ich, kiedy wyszli z hangaru na zalany słońcem pokład.

– Oczywiście wiesz, że nasze siły specjalne są już w drodze – odezwał się Dirk do Azjaty, mając cichą nadzieję, że to prawda. – Nie dojdzie do startu rakiety, a ty i twoi ludzie zostaniecie aresztowani lub zabici.

Tongju zerknął w górę na zegar odliczający, potem spojrzał na Dirka i uśmiechnął szeroko. W słońcu zalśniły jego żółte zęby.

– Nie zdążą na czas. A jeśli nawet, to nic nie zrobią. Wasi wojskowi to mięczaki. Nie zaatakują platformy w obawie, że przypadkowo zabiją niewinnych pracowników na pokładzie. Nie ma już sposobu na przerwanie odliczania. Rakieta wystartuje i to będzie koniec amerykańskiej ingerencji w cudze sprawy.

– Nie wyjdziesz z tego żywy.

– Ty też nie.

Dirk i Dahlgren zamilkli. Czuli się, jakby szli na szubienicę. Kiedy grupa zbliżyła się do wyrzutni, wszyscy spojrzeli w górę na lśniącą białą rakietę. Więźniów wprowadzono pod zenita, dopchnięto do podpory wyrzutni i kazano stać bez ruchu. Jeden z komandosów zaczął ciąć linę na kawałki ząbkowanym ostrzem noża.

Tongju wyciągnął glocka i wycelował w gardło Dirka. Strażnik przywiązał mu łokcie, nadgarstki i kostki nóg do podpory wyrzutni. Potem zrobił to samo z Dahlgrenem.

– Bawcie się dobrze podczas startu rakiety, panowie – wycedził Tongju, odwrócił się i odszedł.

– Na pewno będziemy, wiedząc, że taka gnida jak ty nie pożyje długo – zawołał za nim Dirk.

On i Dahlgren patrzyli w milczeniu, jak Tongju i jego ludzie biegną przez pokład w stronę przedniej podpory kolumnowej, a potem znikają na schodach. Kilka minut później zobaczyli motorówkę. Pędziła w kierunku „Koguryo", który był teraz prawie dwie mile od „Odyssey". Z miejsca pod rakietą mieli dobry widok na zegar odliczający. Pokazywał 00.26.00, dwadzieścia sześć minut. Dirk spojrzał na wielkie dysze wylotowe zenita nad ich głowami. Za dwadzieścia sześć minut siedemset dwadzieścia pięć ton ciągu uderzy w nich jak ognista nawałnica i spali na popiół. Śmierć będzie przynajmniej szybka, pomyślał.

– Ostatni raz dałem ci się namówić na udział w jakiejś imprezie bez zaproszenia – odezwał się Dahlgren.

– Przepraszam, może byliśmy nieodpowiednio ubrani – odrzekł Dirk. Szarpnął więzy, próbując się oswobodzić, ale ledwo mógł ruszać rękami. – Jest jakaś szansa, żebyś się uwolnił? – zapytał Dahlgrena.

– Obawiam się, że nie. Ten facet zasłużył na skautowską odznakę żeglarza za wiązanie węzłów – odparł Dahlgren, napinając krępujące go liny.

Ich uwagę zwrócił głośny metaliczny dźwięk gdzieś na platformie. Pod nimi rozległ się łoskot. Po chwili usłyszeli za sobą szum płynu, który wypełnia rury w wyrzutni. Cała instalacja trzeszczała i skrzypiała przy przepływie w górę schłodzonego ciekłego tlenu i nafty lotniczej pompowanych do zenita.

– Tankują rakietę – powiedział Dirk. – To niebezpieczne dla załogi, więc robią to dopiero po ewakuacji platformy, tuż przed startem.

– Poczułem się dużo lepiej. Mam tylko nadzieję, że facet obsługujący pompę nie zagapi się i nie przepełni zbiornika.

Obaj z obawą podnieśli wzrok na rakietę. Wiedzieli, że ciekły tlen poparzyłby im skórę. Zenit drżał i jęczał, jakby paliwo tchnęło w niego życie! Nad nimi hałasowały silniki elektryczne i pompy tłoczące paliwo do komór spalania silników. Patrzyli w milczeniu na wyloty dysz zenita i wyobrażali sobie ogień, który na nich spadnie. Dirk pomyślał o Sarze i ścisnęło mu się serce, gdy zdał sobie sprawę, że już nigdy jej nie zobaczy. Co gorsza, poleciała do Los Angeles, gdzie może paść ofiarą ataku, któremu nie zdołał zapobiec. Potem pomyślał o siostrze i ojcu. Poczuł żal, że nigdy się nie dowiedzą, co się z nim stało. Zniknie bez śladu, nie zostaną z niego żadne szczątki, które można by pochować. Usłyszał cichy syk i zobaczył białe pióropusze pary wydobywające się z kilku zaworów bezpieczeństwa w korpusie rakiety. Kiedy schłodzony tlen ogrzał się w wysokiej temperaturze na zewnątrz i rozszerzył, zadziałał system upustowy. Niebo nad dwoma więźniami pociemniało, gdy kłęby pary przesłoniły słońce. Ale Dirkowi żywiej zabiło serce, bo zorientował się, że cień nad nimi jest powyżej rakiety i przesuwa się wolno po pokładzie platformy.

Nawet z dużej wysokości platforma Sea Launch i rakieta Zenit wyglądały imponująco. Ale mężczyźni w „Icarusie" nie byli w powietrzu po to, żeby podziwiać widoki. Tym razem sterowiec nie okrążył ostrożnie „Odyssey", lecz nadleciał prosto nad nią.

– Tam jest „Badger". – Giordino wskazał czerwony pojazd głębinowy pod narożnikiem platformy. – Przycumowany do przedniej podpory kolumnowej.

– Najwyraźniej Dirk i Jack weszli na pokład – odrzekł Pitt z niepokojem.

Kiedy dostał wiadomość radiową od Summer o zatopieniu „Narwhala", natychmiast zawrócił „Icarusem" na południe i dał pełną moc. Dwa silniki Porsche nabrały obrotów i sterowiec przyspieszył do swojej maksymalnej prędkości pięćdziesięciu węzłów. Pitt i Giordino widzieli na horyzoncie czarny dym z kadłuba kutra patrolowego. Gdy „Narwhal" poszedł pod wodę, Pitt skierował „Icarusa" w stronę szczątków, a Giordino wycelował w rejon katastrofy obiektyw dalekosiężnej kamery. Zobaczyli na zbliżeniu, że z kutra Straży Przybrzeżnej niewiele zostało, a „Koguryo" oddala się od platformy.

– Lepiej trzymaj się w bezpiecznej odległości od tego statku wsparcia – doradził Giordino, kiedy po kilku przelotach nad miejscem zatonięcia „Narwhala" upewnili się, że w wodzie nie ma rozbitków.

– Myślisz, że ma na pokładzie rakiety przeciwlotnicze?

– Zatopił „Narwhala" rakietą woda-woda, więc to możliwe.

– Będę się trzymał za zasłoną platformy. To powinno ich zniechęcić do strzelania do nas i rozwiać twoje obawy, że skończymy jak „Hindenburg".

Zszedł sterowcem na wysokość stu pięćdziesięciu metrów, zmniejszył obroty silników i zbliżył się do platformy. Giordino skierował kamerę WESCAM na „Koguryo" w oddali i obserwował, czy załoga nie przygotowuje się do zaatakowania „Icarusa". Nagle na monitorze pojawiła się motorówka podpływająca do burty statku. Pitt i Giordino patrzyli, jak Tongju i jego ludzie wspinają się na pokład. Nie zauważyli wśród nich Jacka i Dirka.

– Ostatnie szczury uciekają z platformy? – mruknął Giordino.

– Możliwe. Nie wygląda na to, żeby mieli wysłać motorówkę z powrotem. Zobaczmy, czy zostawili kogoś do pilnowania interesu.

Sterowiec nadleciał nad rufę platformy i Pitt skierował go wzdłuż lewej krawędzi pokładu ku dziobowi. Na „Odyssey" nie było żywej duszy. Giordino wskazał zegar odliczający na hangarze. Wyświetlacz pokazywał 00.27.00, dwadzieścia siedem minut. Kiedy dotarli do końca platformy, Pitt skręcił; pod kątem prostym i przeleciał przed sterownią na dachu hangaru. Giordino skierował obiektyw kamery na mostek. Na monitorze ukazało się puste pomieszczenie.

– Jak okręt widmo „Mary Celeste" – powiedział.

– Są gotowi do podpalenia lontu.

Pitt znów skręcił, poleciał nad prawą burtą ku rufie i okrążył ciasno rakietę Zenit. Z zaworów upustowych w jej korpusie wydobywały się pióropusze pary. Giordino przesunął kamerą w górę i w dół rakiety.

– Wygląda na zatankowaną i gotową do lotu.

Pitt spojrzał na zegar odliczający.

– Wystartuje za dwadzieścia sześć minut.

Giordino zerknął na wyświetlacz na hangarze. Kątem oka dostrzegł na monitorze lekki ruch, więc znów popatrzył na obraz rakiety. Ale spóźnił się. Z ciekawości przesunął obiektywem w dół zenita i nagle zobaczył dwóch mężczyzn.

– To Dirk i Jack! Są przywiązani do wyrzutni.

Pitt patrzył chwilę na ekran zmrużonymi oczami, w końcu skinął głovą. Poszukał wzrokiem miejsca do lądowania. Na pokładzie rufowym platformy między hangarem a wyrzutnią była wolna przestrzeń, ograniczał ją jednak pochylony wysięgnik dźwigu. Mógł rozerwać cienką powłokę sterowca.

– Miło z ich strony, że zostawili nam otwieracz do konserw – powiedział Giordino, przyglądając się dźwigowi.

– Nie ma problemu. Usiądziemy jak helikopter.

Pitt nadleciał nad hangar i opadł ku dużemu lądowisku śmigłowca powyżej sterowni. Wprawnie opuścił „Icarusa" w dół i po chwili gondola dotknęła płyty ładowniczej.

– Mogę liczyć, że nie wybierzesz się na zwiedzanie beze mnie? – zapytał, pospiesznie wstając z fotela pilota.

– Przysięgam – odparł Giordino.

– Daj mi dziesięć minut. Jeśli nie wrócimy, wynoś się stąd w cholerę, zanim się usmażysz.

– Nie wyłączam taksometru – rzekł Giordino i pokazał przyjacielowi uniesiony kciuk.

Pitt wypadł z gondoli, pobiegł przez lądowisko i po chwili zniknął w dole schodów. Giordino spojrzał na zegarek i zaczął nerwowo liczyć sekundy.

55

Tongju wspiął się na pokład „Koguryo" i natychmiast pobiegł na mostek, skąd kapitan Lee i Kim obserwowali „Odyssey".

– Zszedł pan z platformy w ostatniej chwili – powiedział Lee. – Już tankują rakietę.

– Drobne opóźnienie z powodu nieprzewidzianych okoliczności – odparł Tongju. Zbadał wzrokiem horyzont i zauważył sterowiec wracający wolno w kierunku platformy. – Nie wykrył pan następnych patrolowców?

Kapitan pokręcił głową.

– Nie, żadnego. Oprócz sterowca w pobliżu jest tylko samotny statek badawczy, który płynął za kutrem Straży Przybrzeżnej – wskazał punkt na radarze po przeciwnej stronie „Odyssey". – Stoi dwie mile na północny wschód od platformy.

– I bez wątpienia już wezwał pomoc. Wszystko przez tych cholernych Ukraińców – burknął Tongju. – Doprowadzili nas za blisko brzegu i narazili operację na niebezpieczeństwo. Kapitanie, musimy ruszyć w drogę natychmiast po odpaleniu rakiety. Weźmie pan kurs na południe i cała naprzód. Kiedy będziemy na wodach meksykańskich, skierujemy się do punktu spotkania.

– A co z tym sterowcem? – zapytał Kim. – Trzeba go zestrzelić, bo może za nami polecieć.

Tongju przyjrzał się srebrzystemu statkowi powietrznemu, który unosił się nad lądowiskiem helikoptera na „Odyssey".

– Nie możemy otworzyć do nich ognia, dopóki są w pobliżu platformy. Teraz już nie mogą nam przeszkodzić. Może się spalą w czasie startu rakiety. Chodź, popatrzymy na start. Potem się ich pozbędziemy.

Tongju wyszedł ze sterowni, Kim za nim. Ruszyli do centrum kontroli startów. W jasno oświetlonym pomieszczeniu roiło się od inżynierów w białych fartuchach laboratoryjnych. Siedzieli przy swoich stanowiskach, które tworzyły kształt podkowy. Na przedniej ścianie znajdował się wielki płaski ekran. Pokazywał zenita w wyrzutni. Z korpusu rakiety wydobywały się smugi pary. Tongju zauważył Linga. Szef zespołu pochylał się nad monitorem i rozmawiał z technikiem. Tongju podszedł do nich.

– Jaka sytuacja, Ling? – zapytał.

Inżynier zmrużył oczy i spojrzał na niego przez okulary.

– Za dwie minuty zakończymy tankowanie. Nie działa jeden z rezerwowych komputerów kontroli lotu, w jednym z przewodów chłodziwa jest za niskie ciśnienie i mamy wyciek z pomocniczej pompy numer dwa.

Tongju poczerwieniał.

– Co to oznacza?

– To nic groźnego. Wszystkie inne systemy funkcjonują prawidłowo. Wystrzelenie nastąpi o czasie. – Ling spojrzał na cyfrowy zegar odliczający pod ekranem. – Dokładnie za dwadzieścia trzy minuty i czterdzieści siedem sekund.

Zegar odliczający na „Odyssey" pokazał dwadzieścia trzy minuty i czterdzieści sześć sekund. Jack Dahlgren oderwał wzrok od wyświetlacza i spojrzał w górę na „Icarusa", który unosił się nad sterownią. Wiedział, że nie ma szans, żeby zostali zauważeni z gondoli, ale może Pitt i Giordino znajdą jakiś sposób na powstrzymanie startu rakiety. Wyciągnął się w kierunku Dirka, pewny, że jego przyjaciel patrzy z nadzieją na sterowiec. Ale Dirk nie zwracał uwagi na „Icarusa". Koncentrował się na próbie uwolnienia z więzów. Jack otworzył usta, żeby powiedzieć coś pocieszającego, gdy nagle zobaczył ruch w hangarze. Zamrugał i wytężył wzrok. W ich kierunku pędził jakiś mężczyzna.

– Dirk, ktoś tu biegnie. Czy ja dobrze widzę?

Dirk nie przestał szarpać więzów, ale zerknął w stronę hangaru i zmrużył oczy. Na pokład wypadł jakiś mężczyzna. W prawej ręce trzymał coś o wyglądzie długiej laski. Był wysoki, szczupły i ciemnowłosy. Dirk uśmiechnął się szeroko.

– Pierwszy raz widzę mojego ojca w takim biegu – powiedział do Dahlgrena.I

Kiedy szef NUMA znalazł się bliżej, zobaczyli, że nie trzyma laski, lecz topór strażacki. Pitt senior dobiegł do wyrzutni i uśmiechnął się z ulgą, widząc, że są cali i zdrowi.

– Chyba wam mówiłem, chłopcy, żebyście nie wybierali się na przejażdżkę z obcymi? – poklepał syna po ramieniu i obejrzał więzy.

Dirk wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Przepraszam, tato, ale obiecywali nam dużo atrakcji. Dzięki, że po nas wpadłeś.

– Taksówka czeka. Wynośmy się stąd, zanim odpalą to coś.

Pitt przyjrzał się linie krępującej łokcie Dirka, wziął zamach i przeciął ją. Potem uwolnił mu nadgarstki. Ostrze topora uderzało z metalicznym dźwiękiem w stalową belkę wyrzutni. Kiedy Dirk rozwiązywał sobie kostki, Pitt oswobodził Dahlgrena. Obaj mężczyźni szybko wstali i Pitt odrzucił topór.

– Tato, w hangarze jest uwięziona załoga platformy. Musimy ich wypuścić.

Pitt skinął głową.

– Zdawało mi się, że słyszę jakieś hałasy. Prowadź.

Wszyscy trzej pobiegli szybko przez pokład. Wiedzieli, że liczy się każda sekunda. Dirk spojrzał w górę na zegar odliczający. Dwadzieścia jeden minut i trzydzieści sześć sekund. Potem platforma zamieni się w ogniste piekło. Jakby tego było mało, z hangaru dobiegł nagle zgrzyt. Oprogramowanie startowe wysłało z „Koguryo" elektroniczne polecenie zamknięcia hangaru i wielkie wrota zaczęły się zasuwać.

– Drzwi się zamykają – wysapał w biegu Dahlgren. – Musimy się pospieszyć.

Wyrwali do przodu jak sprinterzy na olimpiadzie. Pitt wciąż miał silne nogi, ale przed hangarem został z tyłu i Dirk z Dahlgrenem pierwsi wpadli przez malejący otwór. Pitt odwrócił się i wśliznął bokiem do środka. Sekundę później wrota się zamknęły.

W połowie długości hangaru usłyszeli przytłumione głosy i metaliczne uderzenia. Ludzie zamknięci w magazynie próbowali się wydostać. Dirk, Dahlgren i Pitt dobiegli bez tchu do drzwi pomieszczenia i obejrzeli łańcuch spięty kłódką.

– Ten łańcuch nie puści, ale gdybyśmy znaleźli łom, może udałoby się wyważyć drzwi – wysapał Dahlgren i rozejrzał się dookoła.

Pitt zerknął na samobieżną platformę roboczą, którą Jack przejechał wcześniej przez hangar. Sięgnął w górę i chwycił sterownik zwisający na kablu z poręczy.

– To będzie nasz łom – powiedział i obniżył trochę platformę. Potem podprowadził ją do magazynu. Owinął mocno luźny koniec łańcucha wokół jej poręczy i zawołał do ludzi w środku: – Cofnijcie się od drzwi.

Odczekał chwilę i wcisnął przycisk. Platforma zaczęła się wolno unosić i naprężać łańcuch. Mechanizm podnośnika rzęził z wysiłku, koła platformy trzęsły się w miejscu. Nagle rozległ się głośny trzask i drzwi wyskoczyły z zawiasów. Poderwały się do góry, uderzyły w platformę i zawisły na łańcuchu. Pitt szybko cofnął platformę i z magazynu wysypała się załoga „Odyssey".

Od chwili opanowania platformy przez ludzi Tongju więźniowie dostawali niewiele jedzenia. Byli słabi i zestresowani. Ale jednocześnie czuli gniew. Grupa doświadczonych profesjonalistów nie pogodziła się z przegraną.

– Jest tu kapitan i szef obsługi wyrzutni? – zawołał Pitt wśród głośnych podziękowań za uwolnienie.

Przez tłum przepchnął się kapitan Christiano. Za nim szedł szczupły, dystyngowany mężczyzna z kozią bródką.

– Nazywam się Christiano, jestem kapitanem „Odyssey". A to Larry Ohlrogge, szef obsługi wyrzutni. Czy platforma jest już bezpieczna? Unieszkodliwiono tamte męty? – rzucił z pogardą.

Pitt pokręcił głową.

– Ewakuowali się stąd i zamierzają wystrzelić rakietę. Mamy mało czasu.

Ohlrogge zauważył pusty transporter i zamknięte wrota hangaru.

– Zostały nam minuty – powiedział nerwowo.

– Mniej więcej osiemnaście – uściślił Pitt. – Kapitanie, niech pan natychmiast zabierze załogę na lądowisko helikoptera – rozkazał. – Czeka tam sterowiec. Jeśli się pospieszymy, zdążymy odlecieć. – Odwrócił się do Ohlrogge'a. – Można w jakiś sposób powstrzymać start rakiety?

– To całkowicie zautomatyzowany proces. Jest kontrolowany z pokładu statku montażu i dowodzenia. Ci terroryści prawdopodobnie mają kopię oprogramowania.

– Możemy mechanicznie przerwać tankowanie zenita – zauważył Christiano.

Ohlrogge ponuro pokręcił głową.

– Już za późno. Na tym etapie jedyną nadzieją mógłby być awaryjny system sterowania na mostku.

– Na końcu hangaru jest winda na mostek – powiedział Christiano. – Tuż powyżej jest lądowisko helikoptera.

– Więc chodźmy – odrzekł Pitt.

Tłum ruszył w głąb hangaru i stłoczył się przy windzie. Christiano odzyskał zdolność dowodzenia.

– Wszyscy się nie zmieszczą. Pojedziemy w trzech grupach. Najpierw was ośmiu, potem wy, później dalszych dziesięciu – zarządził.

– Jack, jedź z pierwszą grupą i pomóż im wsiąść do „Icarusa". Uprzedź Ala, że będzie więcej pasażerów – polecił Pitt. – Dirk, ty zabierzesz się z ostatnią grupą. Dopilnujesz, żeby nikt tu nie został. – Odwrócił się do Christiano. – Kapitanie, musimy natychmiast dostać się na mostek.

Christiano, Ohlrogge, Dahlgren i Pitt wcisnęli się do windy z ośmioma innymi mężczyznami i czekali niecierpliwie, aż kabina dotrze na poziom mostka nad hangarem. Dahlgren szybko odnalazł schody na lądowisko helikoptera powyżej i wyprowadził członków załogi na odkryty pokład.

Srebrzysty sterowiec unosił się tuż nad lądowiskiem. Giordino siedział za sterami i palił cygaro. Na widok Jacka obrócił szybko wirniki kanałowe i posadził „Icarusa" na pokładzie.

Dahlgren zajrzał do gondoli.

– Cześć, marynarzu. Zabierzesz w rejs kilka dziewczyn?

– Jasna sprawa – odrzekł Giordino. – Ile ich masz?

– Około trzydziestu – odparł Dahlgren, patrząc z niepokojem na przedział pasażerski.

– Dawaj je tu, zmieszczą się. Ale będziemy musieli wywalić każdy zbędny ciężar, żeby oderwać się od ziemi. Tylko się pospiesz, bo nie chcę się tu upiec żywcem.

– Ja też nie, partnerze – zapewnił Dahlgren i wprowadził na pokład pierwszą grupę.

Oprócz dwóch miejsc w kokpicie w gondoli było dodatkowo osiem skórzanych foteli lotniczych dla pasażerów. Dahlgren skrzywił się na myśl, że trzeba będzie upchnąć w kabinie tyle osób. Sterowiec może być za ciężki, żeby wystartować. Kiedy załoga weszła na pokład, Dahlgren obejrzał mocowania siedzeń. Okazało się, że łatwo można je wyjąć. Zwolnił zaczepy pięciu foteli i z pomocą rosyjskiego inżyniera wyrzucił je z gondoli.

– Wszyscy do tyłu autobusu – warknął. – Będą tylko miejsca stojące.

Kiedy ostatni członek jego grupy znalazł się w kabinie pasażerskiej, Dahlgren odwrócił się do Ala.

– Ile mamy czasu?

– Według moich obliczeń, około piętnastu minut.

Na szczycie schodów pojawiła się następna grupa i przebiegła szybko przez lądowisko do sterowca. Dahlgren odetchnął. Wszyscy powinni zdążyć uciec z platformy. Ale czy wystarczy czasu na unieruchomienie rakiety?

56

Na mostku „Odyssey" kapitan Christiano zbladł i pokręcił w milczeniu głową na widok roztrzaskanych pociskami komputerów. Podszedł do stanowiska nawigacyjnego i zobaczył mysz komputerową zwisającą na przewodzie. Brakowało klawiatury. Ohlrogge zauważył, że napęd komputera nie jest uszkodzony.

– Mam na dole laptopy. Możemy tu jeden podłączyć i uruchomić sterowanie platformą – zaproponował.

– Tamci na pewno zabezpieczyli systemy automatyczne – odrzekł Christiano, wskazując kciukiem za siebie.

Pitt spojrzał w tamtym kierunku i zobaczył w oddali „Koguryo". Przeniósł wzrok na kapitana i dostrzegł „Badgera", który nadal był przycumowany do prawej podpory kolumnowej daleko w dole.

– Nie ma czasu – ciągnął Christiano. – To mogłoby zająć godziny.

Zawrócił do środkowej konsoli z wyrazem rozpaczy na twarzy.

– Mówił pan, że na mostku jest ręczne sterowanie – przypomniał Pitt.

Christiano domyślił się, co zobaczy, zanim jego wzrok padł na konsolę. Tamci za dużo wiedzieli. Jak prowadzić i zbalastować platformę, jak zatankować zenita, jak kontrolować i wystrzelić rakietę z ich statku wsparcia. Terroryści z taką znajomością rzeczy nie mogli zapomnieć o zniszczeniu ręcznego sterowania. Christiano spojrzał w dół na porozrywane wiązki przewodów i zmiażdżone włączniki, które były ostatnią nadzieją na unieruchomienie rakiety.

– Ma pan tu swoje ręczne sterowanie.

Zaklął i cisnął garść odciętych przewodów i zniszczonych włączników w drugi koniec sterowni. Trzej mężczyźni patrzyli w milczeniu, jak szczątki elektroniki odbijają się od pokładu i lądują pod przegrodą. Otworzyły się drzwi i na mostek zajrzał Dirk. Poznał po minach obecnych, że próba powstrzymania startu rakiety się nie powiodła.

– Cała załoga jest już na pokładzie sterowca. Proponuję, żebyśmy się stąd wynieśli, i to szybko.

Kiedy czterej ostatni mężczyźni zaczęli się wspinać po schodach na lądowisko helikoptera, gdzie czekał „Icarus", Pitt przystanął i chwycił syna za ramię.

– Zabierz kapitana do sterowca i powiedz Alowi, żeby startował beze mnie.

Dopilnuj, żeby oddalił się od platformy przed odpaleniem rakiety.

– Ale podobno nie można obejść automatycznego systemu wystrzeliwania – zaprotestował Dirk.

– Nie będę mógł unieruchomić rakiety, ale może przynajmniej uda mi się zmienić kierunek jej lotu.

– Tato, nie możesz tu zostać. To zbyt niebezpieczne.

– Nie martw się o mnie, nie zamierzam się tu długo kręcić – odparł Pitt i delikatnie pchnął syna naprzód. – Idź już.

Dirk spojrzał mu w oczy. Słyszał wiele opowieści o tym, że jego ojciec bardziej troszczył się o bezpieczeństwo innych niż o własne. Teraz był tego świadkiem. Ale w jego oczach zobaczył coś jeszcze. Spokój i pewność siebie. Ruszył w górę, potem odwrócił się, żeby życzyć ojcu powodzenia, lecz Pitt już zniknął w windzie.

Dirk wbiegł po schodach, przeskakując po dwa stopnie naraz. Wypadł na lądowisko i spojrzał ze zdumieniem na sterowiec. Gondola wyglądała jak puszka sardynek z oknami i ludźmi w środku, zamiast ryb. W przedziale pasażerskim zmieściła się cała załoga „Odyssey". Zajęty był każdy centymetr kwadratowy powierzchni. Najsłabsi siedzieli na trzech lotniczych fotelach, których nie usunął Dahlgren. Reszta stała stłoczona ramię przy ramieniu. Niektórzy mieli głowy za oknami. Jedna czy dwie osoby wcisnęły się nawet do małej toalety na końcu gondoli. W porównaniu z tym tłokiem nowojorskie metro w godzinach szczytu wyglądałoby na luźne.

Dirk podbiegł do sterowca i przepchnął się przez drzwi. Gdzieś w tłumie usłyszał głos Dahlgrena. Jack wołał do niego, że miejsce drugiego pilota jest wolne. Dirk z trudem utorował sobie drogę do kokpitu i usiadł obok Giordina, który przeniósł się na lewy fotel pilota.

– Gdzie twój ojciec? Musimy spadać z tego grilla.

– Został. Chyba ma w zanadrzu jakąś sztuczkę. Powiedział, żebyśmy oddalili się od platformy i że spotka się z tobą przy tequili po przedstawieniu.

– Mam nadzieję – mruknął Giordino. Ustawił wirniki kanałowe pod kątem czterdziestu stopni i pchnął przepustnice. Gondola ruszyła naprzód i pociągnęła ze sobą powłokę wypełnioną helem. Ale zamiast unieść się w powietrze, sunęła ze zgrzytem po lądowisku.

– Mamy za duże obciążenie – stwierdził Dirk.

– Do góry, dziecinko, do góry – przynaglił Giordino opornego „Icarusa".

Gondola nadal szorowała po płycie, kierując się ku przedniej krawędzi pokładu. Dalej była sześćdziesięciometrowa przepaść do morza. Giordino zwiększył kąt ustawienia wirników i dopchnął przepustnice do ograniczników. Ale gondola wciąż ślizgała się po lądowisku. W kabinie panowała zupełna cisza. Wszyscy wstrzymali oddech, kiedy gondola zsunęła się z krawędzi pokładu.

Poczuli pustkę w żołądkach, gdy kabina opadła trzy metry w dół. Pokryty tkaniną ogon „Icarusa" odbił się od lądowiska i uniósł do góry. Dziób ostro znurkował i gwałtowny przechył rzucił wszystkich do przodu. Sterowiec runął do morza.

Giordino miał ułamek sekundy na podjęcie decyzji. Mógł ustawić wirniki pod kątem dziewięćdziesięciu stopni i liczyć na to, że moc silników pokona ciężar i utrzyma sterowiec w powietrzu. Mógł też zrobić odwrotnie: opuścić wirniki, żeby nabrać szybkości i wytworzyć siłę nośną. Wybrał to drugie. Spokojnie pchnął wolant do przodu i sterowiec przyspieszył w dół.

Z tyłu rozległy się okrzyki przerażenia. Pasażerowie mieli wrażenie, że Giordino chce uderzyć w powierzchnię oceanu. Al zignorował panikę i odwrócił się do Dirka.

– Nad głową masz przycisk wyrzucania balastu wodnego. Na moją komendę wciśnij go.

Dirk zlokalizował przycisk na konsoli sufitowej. Giordino wpatrywał się w wysokościomierz. Wskazania szybko malały. Al wahał się, dopóki wyświetlacz nie pokazał osiemnastu metrów.

– Teraz! – krzyknął i szarpnął wolant do siebie.

Dirk wcisnął przycisk. Ze zbiornika balastowego pod gondolą natychmiast wydostały się tysiące litrów wody. Ale sterowiec nie zareagował od razu. Nadal opadał i Giordino myślał przez moment, że zadziałał za późno. Kiedy widok zbliżającego się oceanu wypełnił szybę kokpitu, dziób „Icarusa" zaczął się stopniowo wznosić. Giordino przesunął wolant, żeby wyrównać lot. Ale dziób szedł do góry koszmarnie wolno. Gondola była coraz bliżej morza. Uderzyła dołem w fale, gdy „Icarus" wychodził z nurkowania, ale odbiła się od wody. Wszyscy na pokładzie wstrzymali oddech. Sterowiec szybował przez chwilę tuż nad powierzchnią morza, potem uniósł się wolno kilka metrów i utrzymał pułap. Po kilku sekundach stało się jasne, że Giordino wyszedł z opresji. Ryzykował uderzenie w wodę z dużą szybkością, ale przyspieszenie podczas nurkowania i wyrzucenie balastu w ostatniej chwili wystarczyło do utrzymania się w powietrzu.

W przedziale pasażerskim wybuchła radość. Giordino wzniósł „Icarusa" na wysokość trzydziestu metrów i wielki sterowiec ustabilizował się powoli pod jego pewną ręką.

– Pokazałeś wszystkim, kto jest mistrzem w pilotowaniu sterowca – odezwał się Dirk.

– Jasne, i prawie kapitanem okrętu podwodnego – odparł Giordino i skierował dziób „Icarusa" na wschód, żeby oddalić się od platformy.

– Na tej wysokości, tak daleko od wybrzeża, wolałbym polecieć w innym kierunku – dodał po chwili, patrząc z niepokojem na „Koguryo" z ich lewej strony. – Powiedziałem przez radio Burchowi, żeby usunął się z trasy lotu rakiety, więc powinien płynąć szerokim łukiem na północ. Musimy mieć „Deep Endeavora" w zasięgu wzroku na wypadek, gdyby trzeba było wodować.

Dirk zbadał wzrokiem horyzont, mając jednocześnie na oku platformę startową. Daleko na południowym zachodzie zauważył wyspę San Nicholas. Spojrzał na północny wschód i dostrzegł niebieski punkt. Wiedział, że to „Deep Endeavor". Na północ od statku NUMA zobaczył małe brązowe wypiętrzenie wystające z morza.

– Ten ląd na wprost to chyba wyspa Santa Barbara, o ile dobrze pamiętam mapę nawigacyjną – powiedział. – Może tam polecimy? Wysadzimy na brzeg załogę i zawiadomimy „Deep Endeavora", żeby ich zabrał, nim wpadniemy w następne kłopoty.

– I wrócimy po twojego ojca – dokończył jego myśl Giordino.

Dirk obejrzał się z wahaniem na platformę.

– Nie zostało mu wiele czasu – mruknął.

– Około dziesięciu minut – odrzekł Giordino. Podobnie jak Dirk zastanawiał się, co może zdziałać Pitt w tak krótkim czasie.

57

Przeżycie startu rakiety na pokładzie „Odyssey" byłoby niemożliwe. Po odpaleniu zenita jego ciąg był skierowany pod platformę. „Odyssey" zaprojektowano do wielokrotnego użytku. Wystrzelono z niej już ponad tuzin rakiet. Pokład, hangar, kwatery załogi i sterownię skonstruowano tak, żeby wytrzymywały wysoką temperaturę. Ale człowieka mogły uśmiercić szkodliwe opary otaczające platformę w chwili startu rakiety. Po jej wystrzeleniu „Odyssey" przez kilka minut spowijała gęsta chmura dymu ze spalonej nafty lotniczej i ciekłego tlenu.

Ale Pitt nie przejmował się tym, gdy wyskoczył z windy i wypadł tylnymi drzwiami z hangaru. Nie zamierzał się kręcić po platformie w chwili odpalenia zenita. Chciał dotrzeć do czerwonego pojazdu głębinowego, który zobaczył wcześniej z mostka. Biegł przez pokład jak płotkarz. Przeskakiwał przeszkody na swojej drodze, kierując się do narożnej podpory kolumnowej. Popędził schodami w dół i zatrzymał się na krawędzi wody. W czasie pospiesznej ewakuacji z platformy Tongju i jego ludzie zignorowali łódź podwodnąNUMA i nie odcumowali jej. Pitt odetchnął z ulgą na widok „Badgera" przywiązanego do kolumny.

Odcumował go i wskoczył na pokład. Wcisnął się do kokpitu i zaryglował za sobą właz. W ciągu sekund włączył systemy zasilania i otworzył zawory zbiornika balastowego, żeby się zanurzyć. Pchnął przepustnice i szybko odbił od podpory kolumnowej „Odyssey". Przepłynął pod platformą wzdłuż jej długości i ustawił pojazd głębinowy w odpowiednim miejscu do wykonania zadania. Ustabilizował „Badgera", położył dłonie na sterownikach wysięgnika zamontowanego na dziobie i pomodlił się, żeby jego szaleńczy plan się powiódł.

Koreańska obsługa wyrzutni na pokładzie „Koguryo" obserwowała, jak srebrzysty sterowiec ląduje na „Odyssey" i załoga platformy wciska się do gondoli. Kim skrzywił się z wściekłością.

– Trzeba było ich rozwalić i zestrzelić ten sterowiec, kiedy mieliśmy okazję – warknął, gdy „Icarus" wystartował z „Odyssey".

Inna kamera pokazała, jak sterowiec walczy o utrzymanie się w powietrzu i odlatuje nad morze. Tongju skinął głową w kierunku monitora.

– Jest przeciążony i nie może nabrać szybkości – powiedział cicho do Kima. – Po odpaleniu zenita dopadniemy go.

Przeniósł wzrok na inżynierów w centrum kontroli startów. Rozmawiali między sobąz ożywieniem. Mijały ostatnie minuty odliczania. Ling stał niedaleko i obserwował wskaźniki. Mimo chłodu w klimatyzowanym pomieszczeniu po jego twarzy spływały krople potu.

Miał powody do zdenerwowania. Wiedział, że jedno na dziesięć wystrzeleń kończy się niepowodzeniem. Wprawdzie większość satelitów tracono z powodu umieszczenia ładunku na niewłaściwej orbicie, więc krótki lot eliminował wiele problemów, ale ryzyko porażki nadal istniało.

Odetchnął trochę na widok ostatnich danych. Wszystkie ważne systemy działały. Nic nie wskazywało na to, żeby zenit miał zawieść. Do startu zostało pięć minut. Ling odwrócił się do Tongju.

– Nie będzie żadnych problemów – powiedział z przekonaniem. – Wszystko pójdzie dobrze.

Skupili uwagę na rakiecie widocznej na ekranie. Mimo tylu oczu wpatrzonych w monitor nikt nie zauważył ruchu na „Odyssey". Ciemnowłosy mężczyzna dobiegł do krawędzi platformy i zniknął w dole na schodach.

Pitt uruchomił wszystkie pędniki „Badgera". Choć wiedział, że to najgorsze miejsce z możliwych, dopłynął pod platformą do prawej tylnej podpory kolumnowej i zatrzymał się obok niej. Dokładnie nad sobą miał deflektor płomienia pod wyrzutnią.

Obrócił pojazd dziobem do kolumny, cofnął i zanurzył na głębokość pięciu metrów. Potem przy użyciu sterowników ustawił poziomo potężną rurę sondy. Wystawała teraz z przodu jak średniowieczna kopia rycerska. Oparł stopy na metalowej płycie pokładu, dał całą naprzód i mruknął:

– Dobra, „Badger", pokaż, co potrafisz.

Czerwony pojazd ruszył i szybko rozpędził się na krótkim dystansie do kolumny. Sonda wbiła się w masywny stalowy cylinder. Pitt wstrzymał oddech, gdy siła kolizji rzuciła go do przodu. Pojazd sunął dalej, dopóki dziób nie zderzył się z kolumną. Pitt dał całą wstecz i spojrzał przez pęcherze powietrza. Kiedy pojazd się cofał, do kokpitu dotarł zgrzyt wyciąganej sondy. Pitt dostrzegł przez ciemną zmąconą wodę, że rura sondy nie ucierpiała. Odetchnął z ulgą. W podporze kolumnowej platformy widniała dziura o średnicy dwudziestu centymetrów.

Pitt poczuł się jak Ezra Lee na pokładzie „Turtle". Ochotnik z czasów wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych próbował zatopić brytyjski okręt wojenny małą drewnianą łodzią podwodną Davida Bushnella, przewiercając burtę i przyczepiając do niej minę. Choć próba się nie powiodła, „Turtle" przeszedł do historii jako pierwszy okręt podwodny użyty w walce. Pitt cofnął „Badgera" o sześć metrów i skorygował głębokość. Znów dał całą naprzód i jeszcze raz zaatakował kolumnę. Rura sondy zrobiła w cylindrycznej podporze drugą dziurę.

Pomysł Pitta był genialny w swojej prostocie. Wykalkulował, że skoro nie można przeszkodzić w odpaleniu zenita, trzeba przynajmniej spróbować zmienić jego trasę. Gdyby platforma się przechyliła, rakieta wystartowałaby pod niewłaściwym kątem. Podczas krótkiego lotu system sterowania nie zdążyłby skorygować kursu i zenit chybiłby o mile. Nie było wątpliwości, że piętą achillesową „Odyssey" podczas wystrzeliwania rakiety są tylne podpory kolumnowe. Kiedy zenit stał pionowo na tylnym krańcu platformy, „Odyssey" musiała utrzymywać równowagę, żeby zniwelować niejednakowe obciążenie całej konstrukcji. Stabilność zapewniał aktywny system trymowania wykorzystujący zbiorniki balastowe w kolumnach i pływakach, obsługiwane przez sześć dużych pomp. Zalanie tylnych podpór mogło przechylić platformę. Pitt musiał wyprzedzić działanie pomp trymujących.

Wbijał sondę w kolumnę raz za razem. Uderzenia miotały nim po kokpicie. Przy każdej kolizji kolejne urządzenia elektroniczne wypadały z uchwytów. Po kilku zderzeniach z kolumną dziób pojazdu głębinowego został zmiażdżony i do środka zaczęła się dostawać woda. Ale Pitt nie zwracał na to wszystko uwagi. Własne bezpieczeństwo i stan „Badgera" były jego najmniejszym zmartwieniem. Atakował kolumnę jak zażarty moskit, tyle że ukłucia nie powodowały wypływu krwi, lecz napływ wody.

Kiedy przedziurawił prawą podporę w kilkunastu miejscach, obrócił przeciekający pojazd i popłynął w kierunku lewej kolumny. Zerknął na zegarek i zobaczył, że do startu rakiety zostały niecałe dwie minuty. Wbił rurę sondy w kolumnę, jeszcze bardziej uszkadzając dziób „Badgera". Z nogami w wodzie spokojnie wycofał pojazd, żeby znów dać całą naprzód. Gdy ruszył do następnego ataku, zastanowił się, czy jego akcja to nie daremna walka podwodnego Don Kiszota z wiatrakiem.

Nie wiedział, że pierwsze uderzenie w prawą podporę uruchomiło jedną z pomp trymujących. Kiedy przybyło dziur i wody, stopniowo włączyły się wszystkie pompy. Ulokowano je w podstawach kolumn, które były już około dwunastu metrów pod powierzchnią morza. Automatyczny system trymowania bez trudu utrzymywał oba pływaki na tym samym poziomie, ale miał ograniczone możliwości zapewnienia równowagi między dziobem a rufą platformy. Poziom wody w tylnych podporach kolumnowych szybko się podnosił i wkrótce pompy przestały nadążać. Tonąca rufa „Odyssey" stała się problemem dla automatycznego systemu stabilizacji. W normalnych okolicznościach system trymowania skompensowałby przechył wzdłużny przez zalanie przednich zbiorników balastowych i obniżenie całej platformy. Ale „Odyssey" była na pozycji wystrzelenia rakiety i już została zanurzona do głębokości startowej. Komputer wiedział, że opuszczenie platformy jeszcze niżej grozi zniszczeniem wystającego w dół deflektora ciągu. W ciągu kilku nanosekund przejrzał swoje oprogramowanie, żeby znaleźć odpowiedni sposób działania. Wynik poszukiwań był jednoznaczny: podczas odliczania przed wystrzeleniem zenita priorytetem dla systemu stabilizacyjnego jest utrzymanie głębokości startowej. Nadmierne zanurzenie tylnych kolumn zostało zignorowane.

58

Do odpalenia zenita zostały niecałe dwie minuty, gdy w centrum kontroli startów na pokładzie „Koguryo" zaczęła pulsować czerwona lampka ostrzegawcza. Inżynier w okularach sprawdził wskazania systemu stabilizacji platformy, zanotował dane i podszedł szybko do Linga.

– Włączył się alarm. Mamy przechył platformy – zameldował.

– Duży? – zaniepokoił się Ling.

– Trzy stopnie na rufie – odrzekł inżynier.

– To bez znaczenia – zbył go Ling i odwrócił się do Tongju, który stał obok niego. – Przechył do pięciu stopni nie jest groźny.

Tongju już rozkoszował się skutkami wystrzelenia rakiety.

– Niech pan pod żadnym pozorem nie przerywa odliczania – wycedził.

Główny inżynier zacisnął zęby i skinął głową. Potem spojrzał nerwowo na lśniącą rakietę na ekranie.

Kokpit „Badgera" wyglądał jak po trzęsieniu ziemi. Na podłodze walały się narzędzia, części komputerowe i kawałki wyposażenia. Przesuwały się tam i z powrotem przy każdym szarpnięciu pojazdu. Woda sięgała Pittowi do połowy łydek, ale nie zważał na to. Po raz kolejny uderzył w kolumnę platformy. Usłyszał trzask sondy przebijającej metal i poczuł swąd spalonej instalacji elektrycznej. Woda morska spowodowała zwarcie w następnym obwodzie. Od ciągłych uderzeń „Badger" zamieniał się w kupę złomu. Zaokrąglony dziób był niemal płaski, zgięta sonda ledwo się trzymała na dwóch skrzywionych wspornikach. W kokpicie mrugało światło, poziom wody rósł, silniki napędowe wysiadały jeden po drugim. Pitt czuł, jak maszyna kona wśród jęków i bulgotu. Kiedy próbował przestawić pędniki i cofnąć się od kolumny, usłyszał nowy dźwięk. Wysoko nad jego głową rozległ się głośny szum.

Dla postronnego obserwatora pierwszą oznaką zbliżającego się wystrzelenia rakiety z platformy jest szum słodkiej wody pompowanej do systemu natryskowego. Pięć sekund przed startem deflektor płomienia pod wyrzutnią zalewa prawdziwa powódź. Masa wody osłabia oddziaływanie gazów wylotowych na platformę i – co ważniejsze – minimalizuje niebezpieczeństwo ewentualnego uszkodzenia ładunku w głowicy przez fale akustyczne.

Trzy sekundy przed startem zostają uruchomione mechanizmy zenita. Masywna rakieta zaczyna jęczeć i drżeć. Wstępuje w nią życie. We wnętrzu metalowego korpusu szybkoobrotowa pompa napędzana turbiną wtłacza pod ciśnieniem paliwo płynne przez wtryskiwacze do czterech komór spalania silnika rakietowego. W każdej komorze następuje kontrolowany zapłon. Spaliny szukają ujścia i wydostają się przez dysze wylotowe u podstawy rakiety. Moc ciągu pozwala zenitowi pokonać siłę grawitacji i unieść się w powietrze.

Ale najważniejsze są trzy ostatnie sekundy odliczania. W tym krótkim czasie komputery pokładowe monitorują uruchomienie silnika, skład mieszanki paliwowej, jej przepływ, temperaturę zapłonu i proces spalania. Jeśli jest jakieś istotne odchylenie od któregoś z parametrów, automatyczny system kontroli wyłącza silnik i wstrzymuje start. Trzeba powtórzyć od początku całą procedurę wystrzeliwania, co może zająć pięć dni.

Ling wpatrzył się w monitor komputera, który pokazywał najważniejsze dane. Sekundę przed startem na wyświetlaczu błysnął rząd zielonych kontrolek i główny inżynier odetchnął z ulgą.

– Silnik ma pełną moc! – krzyknął, gdy zobaczył, że komputery zwiększyły ciąg silnika RD-171 do maksimum. Wszyscy w pomieszczeniu spojrzeli na ekran. Zenit stał nieruchomo. Przez silnik rakietowy przepływał strumień paliwa i z dysz wylotowych wydobywał się ogień. Płomienie lizały napływającą wodę i nad „Odyssey" kłębiła się gęsta para. Nagle rakieta oderwała się od platformy. Odpadły klamry wyrzutni i siedemset dwadzieścia pięć ton ciągu uniosło ją w powietrze. Poszybowała pod niebo z oślepiającym błyskiem i ogłuszającym hukiem.

W centrum kontroli startów wybuchła radość. Kiedy zenit nabrał wysokości, Ling uśmiechnął się szeroko do Tongju. Ten tylko skinął głową z zadowoleniem.

Inżynier w okularach, który monitorował platformę, wpatrywał się jak zahipnotyzowany w ekran z obrazem rakiety na tle błękitnego nieba. Nie widział, że monitor jego komputera pokazuje rosnący przechył „Odyssey", który tuż przed startem zenita przekroczył piętnaście stopni.

Cztery i pół metra pod powierzchnią morza Pittowi krwawiły uszy od potwornego huku. Najpierw dźwięk przypominał daleki odgłos pociągu towarowego, a potem erupcję tysiąca wulkanów. Pitt wiedział, że ogłuszający hałas to dopiero zapowiedź tego, co nastąpi. Gorący wydech rakiety trafił do deflektora płomienia zalewanego tysiącami litrów wody, ale to niewiele osłabiło siłę parującego strumienia gazów wylotowych, który uderzył w ocean jak kafar.

„Badger" był niemal dokładnie pod wyrzutnią i opadł gwałtownie sześć metrów niżej. Pitt poczuł się jak uwięziony w pralce, gdy pojazd podwodny został odrzucony w dół wśród pęcherzy powietrza i pary. Kadłub zatrzeszczał od naprężenia, w kokpicie przygasły światła. „Bagder" omal nie odwrócił się dnem do góry. Luźny akumulator uderzył Pitta w głowę i rozciął mu skroń. Otrząsnął się i przytrzymał przegrody. Poczuł z zaskoczeniem, że jest gorąca. Zaklął i cofnął oparzoną rękę. Po chwili zdał sobie sprawę, że woda wokół jego nóg szybko się nagrzewa. Wydech rakiety zamieniał morze we wrzątek. Pitt zaczął się obawiać, że ugotuje się żywcem, nim zenit opuści wyrzutnię.

Kiedy silnik rakietowy osiągnął pełny ciąg, w „Badgera" uderzył jeszcze potężniejszy strumień gazów wylotowych. Pojazd przechylił się na bok i wystrzelił przed siebie. Pitt chwycił się sterów, żeby nie stracić równowagi. Widoczność na wprost spadła do zera. Gdyby wiedział, dokąd płynie, może zdołałby się przygotować na wstrząs. Ale kolizja nastąpiła bez ostrzeżenia.

Rozpędzony „Badger" uderzył w lewy kadłub „Odyssey". Gwałtowne hamowanie wyrzuciło Pitta z fotela pilota. Wpadł na przegrodę czołową wśród szybujących szczątków elektroniki. W kokpicie zgasło światło i z kilku miejsc dobiegł syk. Pitt zorientował się po zgrzycie, że pojazd sunie wzdłuż pływaka. Rozległ się następny metaliczny dźwięk, „Badger" przechylił się i gwałtownie zatrzymał. Kiedy Pitt ochłonął, uświadomił sobie, że pojazd zaklinował się przy kadłubie platformy, być może utknął między łopatami jednej ze śrub napędowych. Miał duży przechył i opierał się o pływak. Pitt zdał sobie sprawę, że jeśli wkrótce nie upiecze się żywcem, czeka go śmierć przez utonięcie w przeciekającym pojeździe.

59

Tongju obserwował, jak zenit wznosi się ponad wyrzutnię. Huk docierał nawet do centrum kontroli startów na „Koguryo". Wokół wciąż trwała radość z powodu udanego startu rakiety. Ling pozwolił sobie na szeroki uśmiech, kiedy zobaczył na monitorze komputera, że silnik zenita pracuje na pełnym ciągu. Zerknął na Tongju, który odwzajemnił spojrzenie i z aprobatą skinął głową.

– Do końca operacji jeszcze daleko – powiedział Ling. Rakieta wreszcie była w drodze i mieli już za sobą najbardziej ryzykowną część zadania. Ale główny inżynier wiedział, że po odpaleniu zenita nie ma wpływu na dalszy bieg wydarzeń.

Dziesięć tysięcy kilometrów dalej Kang uśmiechnął się lekko, gdy zobaczył na przekazie satelitarnym, jak rakieta odrywa się od pokładu „Odyssey".

– Wypuściliśmy dżinna z butelki – powiedział do Kwana, który siedział po drugiej stronie biurka. – Miejmy nadzieję, że spełni życzenia swojego władcy.

Al, Dirk i Jack patrzyli z „Icarusa", jak podmuch wydechu rakiety rozchodzi się po morzu. Chwilę wcześniej Giordino wylądował opornym sterowcem na płaskiej otwartej przestrzeni na wyspie Santa Barbara. Członkowie załogi „Odyssey" szybko wyskoczyli z zatłoczonej gondoli. Kapitan Christiano wszedł do kokpitu i uścisnął dłonie swoim wybawcom.

– Dziękuję za uratowanie mojej załogi – powiedział z ponurą miną. Nie mógł przeboleć, że haniebnie stracił dowodzenie „Odyssey".

– Dopilnujemy, żeby nie uciekli – zapewnił go Dirk. Wskazał niebieski punkt na horyzoncie. – Płynie tu „Deep Endeavor". Niech pan zabierze swoich ludzi na brzeg i przygotuje do transportu na pokład.

Christiano skinął głową i wyszedł. W gondoli został tylko Jack.

– Wszyscy na lądzie – zawołał kapitan w kierunku kokpitu.

– Więc wracajmy tym workiem gazu pod niebo – mruknął Giordino. Obrócił wirniki kanałowe do góry i przesunął przepustnice. Bez trzech ton ludzkiego ładunku „Icarus" łatwo uniósł się w powietrze. Kiedy Giordino wziął kurs z powrotem na „Odyssey", zobaczyli kłęby białego dymu. Rozpoczął się start rakiety.

Strumień gazów z dysz wylotowych silnika spalającego naftę lotniczą i ciekły tlen przedostawały się przez system wodny wyrzutni, tworząc białą chmurę, która spowiła całą platformę i morze wokół niej. Przez chwilę zenit stał nieruchomo. W mężczyzn na pokładzie sterowca wstąpiła nadzieja, że nie wystartuje. Ale po sekundzie rakieta zaczęła się wznosić w oślepiającej kuli ognia. Mimo odległości sześciu mil usłyszeli ostry trzask, gdy gorące spaliny zetknęły się z zimnym powietrzem. Dźwięk przypominał odgłos siekiery przecinającej sosnową kłodę.

Choć widok startującej rakiety był piękny, Dirk poczuł ucisk w żołądku. Lśniący biały pocisk miał być narzędziem najbardziej barbarzyńskiego ataku terrorystycznego w historii i spowodować śmierć milionów ludzi. A on nie zdołał temu zapobiec. Jakby ta straszna świadomość nie wystarczyła, wiedział, że w strefie rażenia w Los Angeles jest Sarah. I co z jego ojcem? Zerknął na Giordina i zobaczył na twarzy starego Włocha grymas, jakiego jeszcze nie widział. To nie była wściekłość na terrorystów, lecz obawa, że stracił najlepszego przyjaciela. Dirk nie chciał o tym myśleć, ale wiedział, że gdzieś w szalejącym piekle przed nimi jego ojciec walczy o życie.

Na pokładzie „Deep Endeavora" Summer umierała z niepokoju. Dirk zawiadomił statek przez radio, że załoga „Odyssey" została uratowana, ale powiedział również, że ich ojciec został na platformie. Kiedy rakieta wystartowała, pod Summer ugięły się kolana. Złapała się kapitańskiego fotela, żeby nie upaść, i spojrzała przez łzy w kierunku platformy. Wszyscy na mostku patrzyli w milczeniu, jak zenit odrywa się od wyrzutni. Myśleli o losie szefa NUMA uwięzionego gdzieś wśród kłębów białego dymu.

– To niemożliwe – wymamrotał zaszokowany Burch. – To po prostu niemożliwe.

60

Temperatura w środku „Badgera" była nie do wytrzymania. Żar bijący z metalowego kadłuba i rosnący poziom wody tworzyły efekt sauny. Pitt był na granicy omdlenia z gorąca, pot zalewał mu oczy. Dobrnął do przechylonego fotela pilota. Na panelu sterowniczym wciąż świeciło się kilka kontrolek. Sygnalizowały, że ratunkowy system podtrzymania życia jeszcze funkcjonuje. Ale napęd nie działał. Mimo obezwładniającego gorąca Pitt szybko zdał sobie sprawę, że ma tylko jedną szansę uwolnienia pojazdu z pułapki. Sięgnął do włącznika pompy balastowej i wcisnął przycisk. Chwycił wolant i opadł plecami do wody, żeby całym ciężarem ciała i resztką sił przestawić ster. Płetwa steru najpierw nie zareagowała, potem obróciła się wolno pod prąd. Przy każdym szarpnięciu stawiała opór. Pitta bolały mięśnie, miał plamy przed oczami. Walczył z omdleniem. Przez chwilę nic się nie działo. Słyszał tylko szum wody opływającej „Badgera". Temperatura w kokpicie nadal rosła. Wreszcie rozległ się cichy zgrzyt. Odgłos stopniowo narastał. Brzmiał tak samo jak w czasie kolizji z pływakiem platformy. Pitt uśmiechnął się lekko. Trzymaj się, pomyślał, zaciskając dłonie na wolancie. Musisz się trzymać.

Inżynier rakietowy, który stał wśród członków załogi „Odyssey" na szczycie skalistego wzgórza na wyspie Santa Barbara, miał sokoli wzrok i pierwszy zauważył lekkie, prawie niewidoczne drgania podstawy zenita po opuszczeniu wyrzutni.

– Oscyluje! – krzyknął.

Koledzy nie zareagowali. Byli wykończeni i oszołomieni ostatnimi przeżyciami. Patrzyli w milczeniu, jak ktoś inny wystrzeliwuje ich rakietę z ich platformy. Dopiero gdy zenit wzniósł się wyżej, dostrzegli, że coś jest nie tak z trajektorią. Najpierw przez tłum przeszedł pomruk, potem wybuchło podniecenie. Ktoś zaczął wrzeszczeć do rakiety, żeby eksplodowała. Przyłączyli się inni. Po chwili wszyscy podskakiwali i dopingowali mechaniczną bestię niczym straceńcy, którzy postawili ostatniego dolara na czarnego konia.

Na pokładzie „Koguryo" jeszcze nie opadło radosne podniecenie, gdy jeden z siedzących inżynierów rakietowych odwrócił się do Linga.

– Silnik pierwszego członu ma za duże wychylenie – powiedział.

Jak większość współczesnych rakiet, Zenit-3SL był sterowany w locie przez przestawianie silnika, co powodowało zmianę kierunku ciągu i kursu. Ling wiedział, że tuż po starcie sterowanie nie jest potrzebne. Dopiero kiedy rakieta będzie w fazie stabilnego wznoszenia, system nawigacyjny zacznie lekko korygować kurs, by doprowadzić ją do celu. Tylko niewykryty brak równowagi mógł spowodować korektę kierunku natychmiast po wystrzeleniu.

Ling podszedł do stanowiska inżyniera rakietowego i spojrzał na monitor jego komputera. Opadła mu szczęka, gdy zobaczył, że silnik jest wychylony do maksimum. Patrzył w milczeniu, jak po sekundzie silnik wraca do położenia neutralnego, a potem wychyla się w przeciwną stronę.

– Choi, jaki był przechył platformy w momencie startu? – zawołał Ling do inżyniera, który monitorował „Odyssey".

Mężczyzna spojrzał na niego bojaźliwie.

– Szesnaście stopni – odrzekł ledwo słyszalnym głosem.

Ling wciągnął gwałtownie powietrze i zbladł.

– Nie!

Zacisnął powieki i przytrzymał się monitora, żeby nie upaść. Potem wolno otworzył oczy i wpatrzył się w szybującą rakietę, czekając na nieuniknione.

Pitt nie wiedział, co zdziałał. Tuziny dziur w podporach kolumnowych platformy spowodowały napływ wody, z którym nie mogły sobie poradzić pompy trymujące. Przy ustawieniu automatycznego systemu balastowego na utrzymanie przewidzianego zanurzenia startowego woda zgromadziła się w tylnych kolumnach i obciążyła rufę „Odyssey". W momencie startu zenit był odchylony od pionu o ponad piętnaście stopni. System sterowania próbował to skorygować, zmieniając kierunek ciągu. Przy małej prędkości początkowej rakiety silnik znalazł się w skrajnym położeniu. Ale kiedy zenit nabrał szyb kości, korekta okazała się za duża i komputery pokładowe wychyliły silnik w przeciwną stronę. W normalnych warunkach tor lotu mógłby się ustabilizować po kilku niewielkich korektach. Ale zenit miał zbiorniki paliwa zatankowane tylko do połowy. Częściowo puste zbiorniki powodowały ruch płynnego paliwa tam i z powrotem przy każdej zmianie kierunku ciągu, co zakłócało równowagę rakiety. System kontroli stabilizacji próbował wyrównać lot, lecz tylko pogarszał sytuację i zenit zaczął oscylować.

Na ekranach wideo i przekazach satelitarnych, z kokpitu sterowca i z nagiej skalistej wyspy na Pacyfiku tysiąc oczu śledził powolną agonię białej rakiety. Lekkie drgania tuż po starcie przerodziły się podczas wznoszenia w gwałtowne wibracje. Zenit trząsł się niekontrolowanie jak anorektyczka wykonująca taniec brzucha. Gdyby lot kontrolowała ekipa Sea Launch, automatyczny system bezpieczeństwa spowodowałby eksplozję rakiety. Ale ludzie Kanga usunęli z oprogramowania polecenie samodestrukcji i zenit wznosił się dalej w podniebnym tańcu śmierci.

Obserwatorzy nie wierzyli własnym oczom, gdy rakieta nagle skręciła i przełamała się na pół. Pierwszy człon rozpadł się w wielkiej kuli ognia po eksplozji zbiorników paliwa. Szczątki, których nie unicestwił wybuch, wylądowały w morzu. Pod niebo uniosła się chmura dymu w kształcie grzyba.

Górna część Zeni ta jakimś cudem ocalała i siłą rozpędu nadal szybowała w powietrzu jak pocisk smugowy. W końcu utraciła energię, opadła łukiem do oceanu daleko od miejsca eksplozji i uderzyła w powierzchnię w gejzerze wody.

Kiedy zapadła cisza, oszołomieni obserwatorzy wpatrzyli się w biały ślad na niebie, który ciągnął się od horyzontu po horyzont niczym tęcza.

61

Na skalistym brzegu wyspy Santa Barbara obudziła się z drzemki wielka foka. Ze wzgórza dochodziły dziwne wiwaty około trzydziestu mężczyzn. Foka popatrzyła leniwie na grupę, potem przeciągnęła się i znów zapadła w sen.

Po raz pierwszy w życiu inżynierowie i technicy z platformy startowej Sea Launch cieszyli się z nieudanego wystrzelenia rakiety. Jedni wznosili okrzyki i gwizdali, inni wyrzucali do góry pięści w geście zwycięstwa. Kiedy rakieta nośna eksplodowała nad ich głowami, nawet Christiano uśmiechnął się szeroko i odetchnął z ulgą. Szef obsługi wyrzutni Ohlrogge klepnął go w plecy.

– Przynajmniej raz los się do nas uśmiechnął – powiedział.

– Dzięki Bogu. Cokolwiek chcieli wystrzelić ci skurwiele, to nie mogło być nic dobrego.

– Jeden z moich inżynierów zauważył oscylacje zaraz po starcie. To musiała być awaria systemu ustawiania dysz albo brak stabilizacji platformy.

Christiano przypomniał sobie słowa Pitta tuż przed ewakuacją załogi „Odyssey".

– Może ten facet z NUMA dokonał jakiegoś cudu.

– Jeśli tak, to jesteśmy jego dłużnikami.

– Mnie też ktoś jest coś winien – odparł Christiano.

Ohlrogge spojrzał na niego z zaciekawieniem.

– Właśnie poszła z dymem rakieta nośna warta dziewięćdziesiąt milionów dolarów. Ubezpieczyciel nie będzie szczęśliwy, gdy przedstawimy mu rachunek – roześmiał się kapitan.

Kang skrzywił się, gdy zobaczył, jak zenit rozpada się na jego oczach. Kiedy kamera uchwyciła opadające szczątki, sięgnął po pilota i wyłączył monitor.

– Operacja się nie powiodła, ale widmo ataku na Stany Zjednoczone nie zniknie – uspokoił szefa Kwan. – Próba zamachu wywoła gniew Amerykanów i nastawi ich wrogo do Japonii.

Kang stłumił w sobie wściekłość z powodu porażki.

– Tak, kontrolowane przecieki do mediów powinny to zapewnić – przyznał. – Ale pozostaje kwestia zatopienia „Koguryo". Gdyby aresztowano obsługę wyrzutni, duża część dotychczasowej pracy poszłaby na marne.

– Tongju wykona swoje zadanie. Jak zawsze – odrzekł Kwan.

Kang wpatrywał się chwilę w ciemny ekran telewizyjny, a potem powoli skinął głową.

Radość w centrum kontroli startów na pokładzie „Koguryo" szybko zamieniła się w szok, a potem w głębokie rozczarowanie. Inżynierowie i technicy siedzieli w milczeniu przy swoich stanowiskach i patrzyli na monitory komputerów, które już nie pokazywały danych. Niektórzy szeptali między sobą. Nikt nie wiedział, co dalej robić.

Tongju posłał Lingowi lodowate spojrzenie i wyszedł bez słowa. W drodze na mostek wywołał przez radio Kima i zamienił z nim cicho kilka zdań. Kapitan Lee patrzył przez okno sterowni na deszcz dymiących szczątkóv i białe smugi pary na błękitnym niebie.

– Rozpadła się – powiedział z niedowierzaniem i odwrócił się do Tongju.

– Problem z platformą – odrzekł Tongju. – Musimy się stąd natychmiast ewakuować. Możemy ruszać w drogę?

– Jesteśmy gotowi. Trzeba tylko wciągnąć na pokład motorówkę.

– Nie ma na to czasu – odparł Tongju. – Amerykańska Straż Przybrzeżna i marynarka wojenna pewnie już nas szukają. Niech pan daje całą naprzód, a ja odetnę motorówkę.

Lee skinął głową.

– Jak pan sobie życzy. Kurs jest już wyznaczony. Popłyniemy na wody meksykańskie, a potem pod osłoną ciemności skierujemy się do punktu spotkania.

Tongju ruszył do wyjścia, ale przystanął, gdy przez przednią szybę sterov ni zobaczył srebrzysty statek powietrzny, który zbliżał się do spowitej dymem platformy startowej z północnego zachodu. „Icarus" leciał teraz znacz nie wyżej niż poprzednio.

– Niech pan zaalarmuje obsługę wyrzutni pocisków woda-powietrze. Natychmiast zestrzelicie ten sterowiec – warknął Tongju i zniknął za drzwiami.

Kiedy dwie czterołopatowe śruby „Koguryo" zaczęły mielić wodę pod kadłubem, Tongju poszedł do schodków biegnących w dół lewej burty. Do ich poręczy była przycumowana biała motorówka. Szybko odwiązał linę, zwinął ją i zaczekał, aż następna fala uniesie łódź w górę burty statku. Przeskoczył na dziób motorówki, wrzucił zwiniętą cumę do pustego wiadra na pokładzie i ruszył do kabiny. Za sterem stał Kim, obok dwaj jego komandosi.

– Wszystko jest? – zapytał Tongju.

Kim przytaknął.

– W czasie świętowania startu rakiety przenieśliśmy do łodzi broń i prowiant. Zabraliśmy nawet zapas paliwa – wskazał głową odkryty pokład rufowy, gdzie stały cztery dwustulitrowe beczki z benzyną przywiązane do nadburcia.

– Zaczekamy chwilę, żeby minęła nas rufa, i weźmiemy kurs na Ensenadę. Kiedy eksplodują ładunki?

Kim zerknął na zegarek.

– Za dwadzieścia pięć minut.

– Przez ten czas zdążą zestrzelić sterowiec.

„Koguryo" szybko oddalił się od motorówki. Kiedy był w odległości ćwierć mili, Kim lekko przesunął przepustnice, kierując dziób na południowy wschód. Pomyślał, że wkrótce będą wyglądali na zwykłą wyczarterowaną łódź rybacką wracającą do San Diego.

Jeszcze długo po starcie i eksplozji zenita nad „Odyssey" wisiała gęsta chmura białego dymu. W końcu bryza morska zaczęła ją rozwiewać i zza mgły spalin wyłoniły się fragmenty platformy.

– Wygląda jak parująca miska zupy rybnej – powiedział Giordino, kiedy nadleciał „Icarusem" nad „Odyssey".

Giordino i Dahlgren szukali Pitta wzrokiem, Dirk prowadził obserwację przez system LASH.

– Ten kosmodrom chyba tonie – odezwał się Dahlgren, gdy zataczali łuk wokół rufy platformy. Z gondoli sterowca widać było, że tylne podpory kolumnowe są bardziej zanurzone niż przednie.

– Ma przechył na rufę – przyznał Dirk.

– Ciekawe, czy to robota twojego starego? Jeśli tak, to chyba jest komuś winien nową rakietę.

– I nową platformę startową- dodał Dahlgren.

– Ale gdzie on jest? – zastanawiał się Dirk. Na pokładzie „Odyssey" nie było śladu życia.

– Dym się przerzedza. Kiedy będę wyraźnie widział lądowisko helikoptera, usiądziemy na platformie i przeszukamy ją- rzekł Giordino.

Polecieli z powrotem w kierunku dziobu „Odyssey". Dahlgren spojrzał w dół i skrzywił się.

– Cholera! „Badgera" też nie ma. Pewnie poszedł na dno w czasie startu rakiety.

Wszyscy trzej pomyśleli, że zatonięcie pojazdu głębinowego to najmniejsza strata.

Artylerzysta na pokładzie „Koguryo" wprowadzał współrzędne radarowe pozycji „Icarusa" do systemu kierowania chińską rakietą woda-powietrze CSA-4. Wolno lecący sterowiec stanowił łatwy cel. Możliwość chybienia w tak duży obiekt z tak małej odległości była niemal zerowa.

W zamkniętym pomieszczeniu sąsiadującym z dwururową wyrzutnią ekspert od uzbrojenia przekazał współrzędne ogniowe do pocisku. Na konsoli błysnął rząd zielonych kontrolek, gdy radar naprowadzający rakietę dostał namiar na cel. Mężczyzna podniósł słuchawkę telefonu do bezpośredniej łączności z mostkiem.

– Cel namierzony, rakieta uzbrojona – zameldował kapitanowi Lee. – Czekam na rozkaz odpalenia.

Lee spojrzał przez boczną szybę na „Icarusa". Wybuch takiego sterowca trafionego rakietą musi być bardzo widowiskowy, pomyślał. Może powinni zatopić również turkusowy statek widoczny przy krawędzi ekranu radaru? Ale po kolei. Kapitan już miał wydać rozkaz, gdy nagle znieruchomiał. Dostrzegł na niebie dwa ciemne punkty, które wyłoniły się zza sterowca. Rosły w oczach i po chwili przybrały kształty samolotów.

Dwa myśliwce F-16D Falcon wystartowały z bazy lotniczej we Fresno kilka minut po tym, jak satelita Dowództwa Obrony Przestrzeni Powietrznej Ameryki Północnej wykrył wystrzelenie zenita. W drodze do miejsca odpalenia rakiety pilotów naprowadziło na „Koguryo" wezwanie pomocy nadane przez radio Straży Przybrzeżnej z „Deep Endeavora". Smukłe szare odrzutowce przeleciały kilkadziesiąt metrów nad dawnym kablowcem. Huk ich silników rozległ się sekundę później i zatrząsł szybami sterowni.

– Zabezpieczyć baterię przeciwlotniczą! – krzyknął Lee.

Kiedy wyrzutnia rakietowa została ukryta, patrzył, jak myśliwce wznoszą się i okrążają płynący szybko statek.

– Poszukaj Tongju i przyprowadź go na mostek, ale już! – zawołał do marynarza w sterowni.

Mężczyźni w sterowcu odetchnęli z ulgą na widok odrzutowców Gwardii Narodowej krążących nad „Koguryo". Nie mieli pojęcia, jak niewiele brakowało, żeby zostali zestrzeleni rakietą przeciwlotniczą. Wiedzieli już, że okręty marynarki wojennej są w drodze i statek ma małe szanse, by uciec. Znów skupili uwagę na spowitej dymem platformie w dole.

– Mgła się podnosi z lądowiska – zauważył Giordino. – Mogę tam usiąść, jeśli chcecie wyskoczyć i trochę się rozejrzeć.

– Jasne – odrzekł Dirk. – Zaczniemy od sterowni, a potem zejdziemy do hangaru, jeżeli będzie można tam oddychać.

– Ja bym zaczął od baru okrętowego – powiedział Giordino, żeby rozwiać ponury nastrój. – Coś mi mówi, że jeśli twojemu staremu nic się nie stało, to miksuje teraz martini i wyjada tutejszy zapas precli.

Oddalił „Icarusa" od platformy i obrócił dziobem do wiatru. Kiedy nadleciał nad lądowisko i zaczął schodzić w dół, Dahlgren wsunął głowę do kokpitu i wskazał coś przez boczną szybę.

– Spójrzcie tam.

Niedaleko platformy na wodzie pojawiły się pęcherze powietrza. Kilka sekund później powierzchnię morza przebił szary metaliczny obiekt.

– Część rakiety? – zapytał Dahlgren.

– Nie, to „Badger"! – wykrzyknął Giordino.

Skierował sterowiec w tamtą stronę. Zobaczyli, że to rzeczywiście pojazd głębinowy NUMA. Wysoka temperatura zniszczyła lśniący lakier i na kadłubie została tylko farba podkładowa. W wielu miejscach widać było goły metal. Dziób był zgnieciony jak przód samochodu po zderzeniu czołowym. Nie mieli pojęcia, jakim cudem „Badger" utrzymuje się na wodzie, ale nie było wątpliwości, że to ten sam eksperymentalny pojazd głębinowy, którym Dirk i Dahlgren dopłynęli do platformy.

Kiedy Giordino sprowadził „Icarusa" niżej, żeby mogli się lepiej przyjrzeć „Badgerowi", ku ich zaskoczeniu otworzył się nagle właz. Z wnętrza wydobyły się kłęby pary. Przez kilka długich sekund wpatrywali się z nadzieją w pojazd. W końcu z włazu wyłoniły się dwie stopy w skarpetach. Potem pojawiły się ciemne włosy i zdali sobie sprawę, że stopy to dłonie. Ręce zabezpieczone skarpetami przed oparzeniem gorącym metalem szybko podciągnęły do góry szczupłą postać swojego właściciela.

– To ojciec! Jest cały! – wykrzyknął Dirk z ulgą.

Pitt stanął na nogach, zachwiał się na rozkołysanym kadłubie i odetchnął głęboko świeżym morskim powietrzem. Był spocony i zakrwawiony, mokre ubranie lepiło mu się do ciała. Ale błyszczały mu oczy, gdy spojrzał w górę i pomachał do mężczyzn w sterowcu.

– Schodzę w dół – oznajmił Giordino i po chwili gondola sunęła tuż nad falami. Zbliżył „Icarusa" do pojazdu głębinowego i zatrzymał.

Pitt schylił się, zamknął właz „Badgera", zrobił chwiejnie kilka kroków i dotarł do otwartych drzwi gondoli. Dirk i Dahlgren chwycili go za ręce i wciągnęli do środka.

– Chyba wypiję drinka – wychrypiał Pitt.

Pitt opadł na fotel drugiego pilota i wypił całą butelkę wody. Al, Dirk i Jack opowiedzieli mu o eksplozji zenita. Pitt przyjrzał się białym smugom pary na niebie, popatrzył na uciekającego „Koguryo" i opisał im swój atak na podpory kolumnowe „Odyssey" i uderzenie wydechu rakiety w „Badgera".

– A ja chciałem postawić grubą forsę na to, że siedzisz w barze na platformie i pociągasz martini – mruknął Giordino.

– Sam byłem miksowany jak koktajl – roześmiał się Pitt. – Upiekłbym się żywcem, kiedy „Badger" zaklinował się przy pływaku „Odyssey", ale udało mi się ręcznie ustawić ster pod prąd i wypłynąć na chłodniejszą wodę. Mimo opróżnienia zbiorników balastowych wynurzenie szło opornie, dopóki nie uruchomiłem pompy zęzy. W środku zostało mnóstwo wody, ale „Badger" powinien się utrzymać na powierzchni jeszcze przez jakiś czas.

– Połączę się z „Deep Endeavorem" i powiem im, żeby go wyłowili, jak tylko zabiorą załogę platformy z wyspy Santa Barbara – odparł Giordino.

– Będę miał do czynienia z wściekłą siostrą, jeśli najpierw jej nie zawiadomisz, że żyjesz – poskarżył się Dirk.

Summer omal nie zemdlała, kiedy w radiu zabrzmiał głos jej ojca, który dla żartu zamówił piwo i kanapkę z masłem orzechowym.

– Obawialiśmy się najgorszego – wyznała. – Co się z tobą działo, na Boga?

– To długa historia. Niech ci wystarczy to, że Instytut Scrippsa nie będzie zachwycony moimi umiejętnościami prowadzenia okrętu podwodnego – odrzekł Pitt.

Kiedy „Icarus" uniósł się w powietrze, Pitt zauważył myśliwce F-16 krążące nad „Koguryo".

– W końcu przybyła kawaleria – mruknął.

– Marynarka wojenna też wysłała tu całą armadę – odrzekł Giordino. – Ci dranie daleko nie uciekną.

Pitt wskazał głową biały punkt na południu.

– Ale tam jest ich motorówka.

Korzystając z zamieszania, łódź oddaliła się spokojnie od macierzystego statku i teraz pędziła w kierunku horyzontu. Giordino zmrużył oczy.

– Skąd wiesz?

Pitt poklepał monitor WESCAM.

– Stąd.

Kiedy rozmawiali, manipulował obiektywem kamery i trafił na motorówkę. Na zbliżeniu było wyraźnie widać, że to łódź z „Koguryo", którą zaobserwowali wcześniej.

– Samoloty jej nie ścigają -odezwał się z tyłu Dirk. Dwa F-16 wciąż krążyły nad „Koguryo", który płynął na zachód.

– Nie zgubmy jej-powiedział Pitt.

– Też coś – parsknął Giordino. – Z nami nie ma szans.

Pchnął przepustnice do oporu i patrzył, jak rosną wskazania prędkościomierza.

62

Tongju popatrzył przez lornetkę na „Koguryo" i zaklął.

– Dlaczego nie strzelają do samolotów ani do tego cholernego sterowca?

Pędząca z maksymalną prędkością motorówka przeskakiwała fale i nie mógł utrzymać lornetki w jednej pozycji. W końcu rzucił ją ze złością na osłonę silników.

Kim zaciskał dłonie na kole sterowym.

– Lee przestraszył się myśliwców – odparł. – Za dwie minuty zapłaci za to życiem.

„Koguryo" malał w oczach na horyzoncie. Ale kiedy eksplodowały ładunki wybuchowe, wyraźnie zobaczyli gejzery wody wzdłuż linii kadłuba.

Kapitan Lee stał na mostku. W pierwszej chwili pomyślał, że F-16 otworzyły do niego ogień. Ale odrzutowce nadal krążyły leniwie nad statkiem. Nic nie wskazywało na to, żeby wystrzeliły pociski rakietowe. Dopiero gdy Lee dostał meldunek, że w kadłubie jest kilka dziur, wszystko zrozumiał. Kilka minut wcześniej marynarz powiedział mu, że widział, jak Kim i Tongju wsiadali do motorówki. Teraz mała łódź oddalała się szybko na południe. Lee poczuł się zdradzony. Jego i „Koguryo" spisano na straty.

Uratował ich błąd minerów Kima. Użyli ładunków wybuchowych wystarczających do zatopienia zwykłego statku wielkości „Koguryo". Nie wzięli pod uwagę, że dawny kablowiec ma podwójny kadłub. Eksplozje rozerwały wewnętrzne płyty, ale tylko wygięły zewnętrzne. Do ładowni wdarła się woda, jednak nie z taką siłą, jaką wyobrażał sobie Tongju. Lee natychmiast zatrzymał statek. Kazał rozmieścić w zalewanych przedziałach przenośne pompy i zamknąć wodoszczelne grodzie. „Koguryo" przechylił się, ale utrzymywał na powierzchni morza.

Po opanowaniu sytuacji Lee popatrzył przez lornetkę na pędzącą w oddali motorówkę. Wiedział, że długo nie pożyje. Jako kapitan statku, którego użyto do ataku rakietowego na Stany Zjednoczone, będzie głównym kozłem ofiarnym, jeśli go złapią. A gdyby nawet udało mu się uciec lub zostałby uwolniony, Kang nie przyjmie go z otwartymi ramionami. Zadowolony, że statek nie zatonie, kapitan poszedł ze sterowni do swojej kajuty. Spod szuflady pełnej wyprasowanych koszul wyjął chiński pistolet Makarow kaliber 9 mm, położył się na koi, przystawił sobie lufę do skroni i nacisnął spust.

W czasie pościgu za motorówką mężczyźni w „Icarusie" zobaczyli serię eksplozji wzdłuż kadłuba „Koguryo".

– Czy ci psychole chcą go zatopić z całą załogą? – zastanawiał się głośno Dahlgren.

Obserwowali, jak statek zwalnia i zatrzymuje się. Pitt zauważył, że nikt nie biegnie do szalup. Kilku członków załogi stało bezczynnie przy relingu i patrzyło na samoloty w górze. Pitt przyjrzał się linii wodnej statku w poszukiwaniu zmiany zanurzenia, ale dostrzegł tylko lekki przechył.

– Nie ucieknie nam – powiedział. – Trzymajmy się motorówki.

Giordino zerknął na obraz z systemu LASH na monitorze laptopa i zauważył kilka szarych kształtów około trzydziestu mil na południowy wschód. Postukał w ekran.

– Nasi przyjaciele z marynarki są w drodze. Tamci nie będą długo sami.

Przy przewadze prędkości prawie dwudziestu węzłów sterowiec szybko doganiał białą łódź. Kiedy Giordino rozpoczął pościg, wzniósł „Icarusa" na wysokość tylko stu pięćdziesięciu metrów i nie marnował mocy na dalsze wznoszenie. Sterowiec szybował nisko w kierunku kilwatera motorówki. Gdy się zbliżyli, Pitt wycelował obiektyw kamery w jej odkryty pokład rufowy i kabinę. W otwartym wejściu zobaczył kilka sylwetek.

– Tylko czterech ludzi – powiedział.

– Wygląda na to, że nie lubią uciekać w tłumie – odparł Giordino.

Pitt przesunął obiektywem kamery po pokładzie i odetchnął z ulgą, widząc, że na łodzi nie ma ciężkiego uzbrojenia. Ale przy rufie zauważył cztery beczki z benzyną.

– Dużo paliwa jak na rejs do Meksyku – stwierdził.

Tongju i jego ludzie wpatrywali się w „Koguryo", ale jeden z komandosów w końcu zauważył nadlatujący statek powietrzny. Kim został za sterem, a trzej pozostali wyszli na pokład rufowy, żeby przyjrzeć się „Icarusowi". Pitt zrobił kamerą zbliżenie i ich twarze na monitorze stały się wyraźnie widoczne.

– Rozpoznajecie któregoś z tych typów? – zapytał przez ramię Dirka i Dahlgrena.

Dirk spojrzał na ekran i zacisnął zęby. Ale szybko stłumił gniew i się uśmiechnął.

– Tego w środku. Nazywa się Tongju. To człowiek Kanga od mokrej roboty. Rządził na pokładzie „Odyssey".

– Takiemu miłemu facetowi szkoda byłoby zmarnować wakacje w Meksyku – odezwał się Giordino.

Obniżył dziób sterowca i znurkował wolno. Kiedy wydawało się, że za chwilę uderzy w wodę, przyciągnął lekko wolant do siebie i wyrównał piętnaście metrów nad powierzchnią oceanu. Podczas nurkowania „Icarus" zmniejszył odległość do motorówki i Giordino skierował sterowiec wzdłuż lewej burty łodzi. Po chwili gondola zawisła obok niej.

– Chcesz tam przeskoczyć i napić się piwa z tymi facetami? – spytał Pitt, obserwując mężczyzn w motorówce oddalonej o kilkanaście metrów.

Giordino wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie, chcę im tylko pokazać, że nie prześcigną Szalonego Ala i jego Magicznego Worka Gazu.

Cofnął przepustnice i dostosował prędkość „Icarusa" do szybkości łodzi. Wielki sterowiec rzucał na nią cień. Przez hałas dwóch silników motorówki i wirników „Icarusa" mężczyźni w gondoli usłyszeli nagle nieprzyjemny terkot. Pitt zerknął przez ramię na łódź i zobaczył, że Tongju i dwaj komandosi otworzyli do sterowca ogień z broni automatycznej.

– Przykro mi to mówić, Al, ale robią dziury w twoim worku gazu – powiedział.

– Zazdroszczą mi go – odrzekł Giordino i przesunął przepustnice do przodu.

Przed startem z Oxnard dowiedzieli się, że „Icarus" może się utrzymać w powietrzu nawet z podziurawioną powłoką. Tongju i jego ludzie musieliby zużyć skrzynkę amunicji, żeby go zestrzelić. Ale bezpieczeństwo gondoli było mniej pewne. Ogień na chwilę ustał i nagle podłoga kabiny pasażerskiej eksplodowała wśród drzazg.

– Padnij! – krzyknął Pitt, kiedy pociski roztrzaskały boczną szybę kokpitu i przeszły tuż nad jego głową.

Serie dziurawiły gondolę, wokół sypało się szkło. Dirk i Dahlgren leżeli płasko na podłodze. Kilka pocisków utkwiło w suficie. Giordino pchnął przepustnice do oporu i obrócił wolant mocno w lewo, żeby oddalić się od motorówki.

– Nie! – zawołał Pitt. – Skręć z powrotem i leć nad nimi.

Giordino wiedział, że lepiej nie kwestionować jego oceny sytuacji. Przestawił ster kierunku w przeciwną stronę i znów zbliżył się do łodzi. Zerknął w bok i zobaczył, że Pitt przygląda się motorówce ze zmarszczonym czołem. Ostrzał trwał jeszcze chwilę, ale ustał, gdy gondola sterowca znalazła się nad dachem kabiny łodzi, który uniemożliwiał prowadzenie ognia.

– Wszyscy cali? – zapytał Pitt.

– My tak – odrzekł z tyłu Dirk. – Ale trafili w prawy silnik.

Kiedy umilkły strzały, usłyszeli, że silnik rzęzi i się krztusi. Giordino spojrzał na wskaźniki i pokręcił głową.

– Ciśnienie oleju spada, temperatura rośnie. Trudno będzie uciec tym facetom na jednej nodze.

Pitt spojrzał w dół na pokład motorówki. Tongju i dwaj komandosi ruszyli ku rufie i zmieniali magazynki.

– Al, utrzymuj pozycję – powiedział Pitt. – I pożycz mi swoje cygaro.

Giordino się zawahał.

– To najlepszy gatunek z zapasów Sandeckera – odparł, ale wręczył Pittowi zaśliniony zielony niedopałek.

– Kupię ci całe pudełko. Leć równo przez dziesięć sekund, potem skręć ostro w lewo i daj pełną moc.

– Chyba nie chcesz zrobić tego, co podejrzewam? – zaniepokoił się Giordino.

Pitt uśmiechnął się chytrze, sięgnął w górę do linki zwalniającej i jednocześnie obrócił dźwignię wyrzucania paliwa w pozycję otwarcia. Pociągnął linkę, policzył w myślach do ośmiu, puścił ją i przestawił dźwignię z powrotem. Z tyłu gondoli otworzył się zawór awaryjny w zbiorniku paliwa.

Na pokład rufowy łodzi spadło prawie trzysta litrów benzyny. Pitt spojrzał w dół. Tongju i dwaj komandosi zasłonili twarze i rzucili się biegiem do kabiny. Ale kiedy benzynowa ulewa po chwili ustała, wrócili na zalany pokład' i unieśli broń, żeby skończyć z „Icarusem". Pitt obserwował, jak paliwo omywa ich stopy, ławkę, krzesełka na pokładzie i cztery dwustulitrowe beczki przywiązane do burty. Pociągnął kilka razy cygaro, żeby się mocno rozżarzyło, i wystawił głowę przez roztrzaskaną boczną szybę kokpitu. Zaledwie kilka metrów od siebie zobaczył twarz Tongju. Uśmiechnął się, kiedy zabójca skierował karabin szturmowy w jego stronę. Gdy poczuł, że „Icarus" zaczyna się przechylać w skręcie, jeszcze raz zaciągnął się cygarem i rzucił je niedbale w kierunku rufy motorówki.

Fala podbiła łódź i Tongju musiał się przytrzymać relingu w momencie, gdy przyciskał kolbę AK-74 do ramienia. Ledwo zauważył mały zielony przedmiot, który upadł na pokład obok niego. Wycelował w głowę Pitta i naciskał spust, gdy wokół jego stóp buchnął ogień.

Żar cygara zapalił opary benzyny, nim niedopałek wylądował na pokładzie. Deszcz paliwa z „Icarusa" spadł wszędzie, więc w ciągu sekund cała rufa motorówki stanęła w płomieniach. Komandos obok Tongju, który był oblany benzyną, zamienił się w żywą pochodnię. Rzucił w panice broń i zaczął się miotać po pokładzie, wymachując rękami i próbując ugasić ubranie. W końcu z wrzaskiem bólu wyskoczył za burtę. W morzu ogień szybko zgasł w smudze dymu. Kim widział, jak poparzony komandos skacze do wody, ale nie zawrócił, żeby go zabrać.

Na Tongju też zapaliło się ubranie. Rzucił z wściekłością broń i wbiegł do kabiny, gdzie zdołał stłumić płomienie na butach i spodniach. Kim przeniósł przerażone spojrzenie z płonącej rufy na dowódcę.

– Płyń dalej! – krzyknął Tongju. – Ogień sam zgaśnie.

Pęd powietrza i rozbryzgi wody rzeczywiście ugasiły częściowo pożar. Ale kałuże płonącego paliwa nadal przelewały się po pokładzie. Gęsty czarny dym wskazywał, że pali się nie tylko benzyna.

– Beczki z paliwem! – wrzasnął Kim na widok płomieni wokół nich.

W zamieszaniu Tongju zapomniał o zapasie benzyny na rufie. Ogień początkowo koncentrował się za beczkami, ale płonąca kałuża paliwa w końcu do nich dotarła. Tongju spojrzał na konsolę sterowniczą i zauważył małą gaśnicę na przegrodzie. Skoczył w tamtym kierunku, wyrwał ją z uchwytu, wyszarpnął zawleczkę i pobiegł na pokład rufowy chronić beczki z benzyną. Ale się spóźnił.

Korek jednej z beczek nie był zakręcony do końca i wydobywały się z niej opary paliwa. Wstrząsy łodzi i wysoka temperatura na płonącej rufie spowodowały wzrost ciśnienia w beczce. Kiedy opary się zapaliły, beczka eksplodowała jak bomba. Tuż po niej rozerwały się trzy pozostałe.

Mężczyźni w sterowcu patrzyli ze zgrozą, jak pierwsza beczka wybucha prosto w pierś Tongju. Metalowy odłamek przebił go na wylot i zrobił w jego piersi podłużną dziurę wielkości piłki softballowej. Zabójca osunął się na kolana. W ostatnich sekundach życia spojrzał w górę na „Icarusa" i skrzywił się z nienawiścią, nim ogarnęły go płomienie.

Następne eksplozje zamieniły kabinę motorówki w masę fruwających szczątków. Do góry wzbiła się wielka kula ognia. Rufa uniosła się na moment w powietrze i wirujące śruby wycelowały w niebo. Rozerwany kadłub szybko nabrał wody i zniknął pod powierzchnią morza wśród piany i dymu, zabierając na dno ciała Tongju, Kima i trzeciego komandosa.

Giordino skręcił ostro, żeby oddalić się od wybuchającej łodzi, ale jej szczątki trafiły w powłokę sterowca. Przez dziesiątki rozcięć i dziur po pociskach ulatniał się hel. Ale uszkodzony „Icarus" leciał dalej jak myśliwiec po ciężkiej walce powietrznej.

Mężczyźni w gondoli patrzyli na surrealistyczną scenerię wokół nich. Na niebie wciąż widniał biały ślad przelotu zenita. W kierunku „Koguryo" płynęła fregata i niszczyciel marynarki wojennej. Nad statkiem nadal krążyły odrzutowce. W wodzie dogasały szczątki, wskazując miejsce spoczynku Tongju i zatopionej motorówki.

– Chyba daliśmy popalić twojemu nowemu znajomemu – odezwał się Giordino, kiedy do kokpitu zajrzał Dirk.

– Czuję, że długo będzie się smażył w piekle.

– Przygotowaliśmy go do tego – powiedział Pitt. – Tobie i Jackowi nic się nie stało?

– Mamy tylko kilka zadrapań. Udawało nam się robić uniki przed nadlatującym ołowiem.

– Ale zobaczcie, jak wygląda mój sterowiec – mruknął Giordino z udawaną urazą, wskazując podziurawioną pociskami gondolę.

– Najważniejsze, że żyjemy. Ciśnienie helu na razie nie spada i mamy jeszcze dwieście litrów paliwa – odrzekł Pitt, patrząc na wskaźniki. Potem wyłączył uszkodzony silnik. – Zabierz nas do domu, Szalony Alu.

– Jak sobie życzycie – odparł Giordino i skierował dziób „Icarusa" na wschód. Kiedy polecieli wolno na jednym silniku w stronę stałego lądu, odwrócił się do Pitta. – A co do tych cygar…

63

Pozbawiona kapitana załoga „Koguryo" zrezygnowała z walki na sam widok fregaty i niszczyciela marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Kiedy na niebie przybyło myśliwców, dla wszystkich na pokładzie stało się jasne, że próba ucieczki skończy się zatopieniem statku. Z uszkodzonym kadłubem nie mieli szans na szybki odwrót. Gdy amerykańskie okręty wojenne podpłynęły bliżej, pierwszy oficer nadał przez radio, że się poddają. W ciągu kilku minut mały oddział z niszczyciela USS „Benfold" zajął statek. Później przysłano ekipę techniczną, żeby pomogła naprawić kadłub. Wkrótce dawny kablowiec pod japońską banderą popłynął wolno do San Diego.

Następnego dnia wczesnym rankiem media w mieście dostały obłędu. Kiedy rozeszła się wieść o próbie ataku rakietowego na Los Angeles, w porcie zaroiło się od łodzi zatłoczonych reporterami i kamerzystami, którzy chcieli zobaczyć z bliska terrorystów i ich statek. Załoga „Koguryo" patrzyła na nich z góry z oszołomieniem i rozbawieniem. Powitanie w bazie morskiej w San Diego było mniej przyjemne. Agenci służb bezpieczeństwa i wywiadu zaprowadzili załogę do strzeżonych autobusów i zawieźli do zamkniętego kompleksu na przesłuchania.

W porcie ekipa dochodzeniowa przeszukała każdy centymetr kwadratowy statku, zabrała oprogramowanie startowe zenita i zabezpieczyła wyrzutnie pocisków woda-woda i woda-powietrze. Inżynierowie morscy obejrzeli uszkodzenia kadłuba i stwierdzili, że spowodowały je eksplozje ładunków wybuchowych umieszczonych wewnątrz. Dopiero po kilku dniach analitycy wywiadu odkryli, że wszystkie dane o misji rakiety i jej ładunku zostały usunięte z pamięci komputerów przed zajęciem statku.

Przesłuchania zatrzymanych okazały się równie frustrujące. Większość załogi „Koguryo" i obsługi wyrzutni zenita była przekonana, że mają wystrzelić satelitę telekomunikacyjnego i nie wiedziała, że są tak blisko wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Ci, którzy znali prawdę, milczeli. Prowadzący śledztwo szybko ustalili, że operacją kierował Ling i dwaj ukraińscy inżynierowie. Trzej mężczyźni wszystkiemu zaprzeczali.

Próba ataku wstrząsnęła opinią publiczną. Zgrozę spotęgowały nieoficjalne informacje, że w głowicy rakiety był wirus ospy. Media podawały, że terroryści to członkowie Japońskiej Czerwonej Armii. Trop wskazywały przecieki do mediów od ludzi Kanga. Rząd gromadził własne dowody i niczego nie dementował, co podsycało wrogość do Japonii. Wydawało się, że mimo eksplozji zenita w powietrzu Kang osiągnął swój cel. Media zajmowały się tylko atakiem. Koncentrowały się na śledztwie i spekulacjach, jakie działania zostaną podjęte przeciwko tajemniczej japońskiej organizacji terrorystycznej. Zapomniano o Korei i zbliżającym się głosowaniu w Zgromadzeniu Narodowym w sprawie wycofania wojsk amerykańskich z południowej części Półwyspu Koreańskiego.

Kiedy mediom zabrakło nowych faktów o nieudanym ataku rakietowym, zaczęły kreować bohaterów. Reporterzy omal nie zgnietli załogi „Odyssey", gdy zeszła w Long Beach z pokładu „Deep Endeavora". Wielu zmęczonych członków ekipy Sea Launch mogło odpocząć tylko kilka godzin. Potem zabrano ich helikopterem z powrotem na platformę startową, żeby naprawili uszkodzone przez Pitta podpory kolumnowe i dopłynęli przechyloną „Odyssey" do portu. Ci, którzy byli wolni, musieli udzielać wywiadów i opowiadać, jak zostali napadnięci i uwięzieni na platformie, a potem uratowani przez Pitta i Giordina. Media uznały ludzi z NUMA za bohaterów i wszędzie ich szukały. Ale nigdzie nie można ich było znaleźć.

Po wylądowaniu podziurawionym sterowcem na nieużywanym pasie startowym międzynarodowego portu lotniczego w Los Angeles czterej mężczyźni dotarli do Long Beach, gdzie czekał na nich „Deep Endeavor". Kiedy ekipa Sea Launch zeszła na ląd, wśliznęli się dyskretnie na statek. Przywitała ich serdecznie Summer i załoga. Dahlgrena uszczęśliwił widok pokiereszowanego „Badgera" na pokładzie rufowym.

– Czeka nas kolejna operacja poszukiwawcza – powiedział Pitt do Burcha. – Kiedy możemy wyjść w morze?

– Jak tylko Dirk i Summer zejdą na brzeg – odrzekł kapitan i odwrócił się do Pitta juniora. – Przykro mi, synu, ale dzwonił Rudi. Próbuje wytropić was czterech od dwóch godzin. Powiedział, że szarża chce pilnie rozmawiać z tobą i Summer. Potrzebny jest im wasz raport o złych facetach.

Giordino wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Niektórzy mają fart – zadrwił z Dirka.

Summer spojrzała z wyrzutem na ojca.

– Nigdy nie możemy pobyć z tobą dłużej.

– Obiecuję, że następnym razem zanurkujemy we troje – odrzekł Pitt i otoczył dzieci ramionami.

Summer pocałowała go w policzek.

– Mam nadzieję.

– Ja też – powiedział Dirk. – I dzięki za transport sterowcem, Szalony Alu. Następnym razem wybiorę autobus.

Giordino pokręcił głową.

– Co za niewdzięczność.

Dirk i Summer pożegnali się z Dahlgrenem i pozostałymi mężczyznami na mostku i zeszli na ląd. „Deep Endeavor" natychmiast odbił od brzegu. Powinni czuć satysfakcję, ale w Dirku wciąż kipiał tłumiony gniew. Zapobiegli atakowi zabójczego wirusa, „Koguryo" został zatrzymany, Tongju nie żył. Co więcej, nic nie groziło Sarze. Ale na drugiej półkuli nadal był Kang. Kiedy szli nabrzeżem, Dirk wyczuł, że Summer się waha. Odwrócił się i zatrzymał, żeby mogła pomachać do statku na pożegnanie. On też pomachał, ale myślami był gdzie indziej. Patrzyli przez dłuższą chwilę, jak turkusowy statek NUMA wychodzi z portu i oddala się wolno ku horyzontowi na zachodzie.

Zanim zespół dochodzeniowy Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego pomyślał o tym, żeby zgromadzić wszystkie dostępne jednostki ratownictwa morskiego i spróbować odnaleźć zatopione szczątki rakiety, „Deep Endeavor" już ciągnął za sobą sonar holowany i badał głębiny w poszukiwaniu resztek zenita. Kapitan Burch spodziewał się takiej operacji i dobrze wiedział, gdzie ją zacząć. Kiedy zobaczył z pokładu, że rakieta rozpadła się w powietrzu, prześledził dokładnie lot jej górnej części i zaznaczył na mapie nawigacyjnej strefę, gdzie uderzyła w wodę.

– Jeśli przetrwała lądowanie nietknięta, powinna być gdzieś w tym kwadracie – powiedział po wyjściu w morze do Pitta, wskazując rejon o powierzchni dziewięciu mil kwadratowych, który zakreślił na mapie. – Ale pewnie natrafimy na rozrzucone szczątki.

Pitt popatrzył uważnie na mapę.

– Cokolwiek z niej zostało, leży na dnie dopiero od paru godzin, będzie więc wyraźnie widoczne.

Burch skierował „Deep Endeavora" do narożnika siatki poszukiwawczej i zaczął pływać po wyznaczonych liniach z północy na południe. Po dwóch godzinach Pitt zauważył na pofałdowanym dnie pierwsze szczątki. Wskazał na monitorze sonaru rozrzucone fragmenty o ostrych krawędziach.

– Ślad prowadzi na wschód – powiedział.

– Albo ktoś miejscowy wysypał tu zawartość barki ze śmieciami, albo to rdzewiejące części rakiety – zgodził się Giordino.

– Skręćmy na wschód. Zobaczymy, co znajdziemy dalej.

Burch kazał zmienić kurs. Przez kilka minut płynęli tropem szczątków. Najpierw było ich coraz więcej, potem ślad zaczął się urywać. Ale żaden z fragmentów nie miał większej długości niż kilkadziesiąt centymetrów.

– Ktoś będzie musiał dopasować kawałki tej cholernej układanki – odezwał się Burch, kiedy ostatnie szczątki zniknęły z ekranu. – Wracamy na poprzednią trasę?

Pitt zastanawiał się chwilę.

– Nie. Zostańmy na tym kursie. Musi być tego więcej.

Lata podwodnych badań wyostrzyły jego zmysły. Mógł niemal wywęszyć ukryte i zaginione. Czuł, że w pobliżu jest jeszcze mnóstwo części zenita.

Ale monitor sonaru pokazywał tylko puste dno i mężczyźni na mostku zaczęli mieć wątpliwości. Dopiero ćwierć mili dalej na ekranie pojawiło się kilka małych szczątków o poszarpanych krawędziach. Nagle cały monitor wypełnił duży prostokątny obiekt, który leżał prostopadle do innych. Po chwili ukazał się cień szerokiego i wysokiego cylindra.

Giordino uśmiechnął się.

– Chyba właśnie znalazłeś całą enchiladę, szefie.

Pitt przestudiował uważnie obraz i skinął głową.

– Sprawdźmy, jak smakuje.

Kilka minut później pędniki boczne ustawiły „Deep Endeavora" na pozycji. Za reling rufowy opuszczono mały zdalnie sterowany pojazd podwodny ROV. Gdy opadał na dno morza dwieście siedemdziesiąt pięć metrów pod powierzchnię, z dużego bębna wciągarki odwijał się jego kabel zasilający. W słabo oświetlonej kabinie pod sterownią Pitt siedział w fotelu kapitańskim i obsługiwał pędniki bezzałogowej łodzi dwoma joystickami. Przed sobą miał rząd monitorów, które pokazywały obraz piaszczystego dna z sześciu cyfrowych kamer wideo ROV-a.

Zatrzymał pojazd kilkadziesiąt centymetrów nad dnem, potem skierował go wolno w stronę dwóch ciemnych obiektów w pobliżu. Kamery pokazały po drodze dwa poszarpane kawałki białego metalu wystające z piasku. Wyglądały na fragmenty korpusu zenita. Pitt ominął szczątki i wysterował w kierunku wykrytych przez sonar celów. Na dnie leżały dwie części rakiety nośnej.

Kiedy ROV zbliżył się do nich, Pitt i Giordino zobaczyli, że pierwsza ma prawie pięć metrów długości i niemal taką samą średnicę, ale jest spłaszczona z jednej strony. Koziołkowała w powietrzu i uderzyła w wodę bokiem. Siła kolizji nadała jej niemal prostokątny kształt zidentyfikowany przez sonar. Pitt poprowadził pojazd do końca fragmentu rakiety. Kamery pokazały wielką dyszę wylotową, która wystawała z masy rur i komór.

– Silnik jednego z górnych członów? – zapytał Giordino.

– Prawdopodobnie trzeciego. Tego, który jest najwyżej i wynosi ładunek na orbitę.

Niezatankowana część zenita odłamała się od drugiego, niższego członu podczas eksplozji. Ale głowica umieszczona na szczycie oderwanej części również odpadła. Kilka metrów dalej ciągnął się w mrok długi biały obiekt.

– Wystarczy tych oględzin na odległość. Przyjrzyjmy się z bliska temu. – Giordino wskazał krawędź jednego z monitorów.

Pitt skierował ROV-a w stronę białego obiektu, który szybko wypełnił ekrany. Rozpoznali następną część rakiety. Była mniej uszkodzona niż trzeci stopień zenita. Pitt ocenił jej długość na jakieś sześć metrów i zauważył, że ma nieco większą średnicę. Bliższy koniec został wgnieciony do środka, jakby uderzył w niego kafar. Pitt ustawił ROV-a tak, żeby zajrzeć w głąb, ale zobaczył tylko zmiażdżony metal.

– To musi być głowica – stwierdził. – Uderzyła w wodę tym końcem.

– Może coś widać z drugiej strony – odrzekł Giordino.

Pitt doprowadził ROV-a wzdłuż poziomej części rakiety do jej przeciwległego krańca i zatoczył pojazdem szeroki łuk. Kiedy reflektory ROV-a oświetliły odsłonięty koniec obiektu, Pitt i Giordino przysunęli się do monitorów, żeby lepiej widzieć. Pitt zwrócił uwagę na pierścień wokół wewnętrznej krawędzi cylindra. Było oczywiste, że trzeci stopień rakiety, o mniejszej średnicy, był umocowany do tego końca. Pitt przysunął pojazd bliżej. Zobaczyli oderwany fragment osłony, który sterczał pionowo na całej długości górnej powierzchni obiektu. Pitt uniósł ROV-a i poprowadził wzdłuż otworu leżącej części rakiety, z kamerami skierowanymi do środka. Przyglądali się labiryntowi rur i plątaninie kabli. Nagle blask świateł pojazdu odbił się od płaskiej lśniącej płyty. Pitt zatrzymał ROV-a i uśmiechnął się szeroko.

– To chyba wysięgnik z bateriami słonecznymi.

Giordino skinął głową.

– Dobra robota, doktorze von Braun.

Kiedy pojazd ruszył dalej, zobaczyli następne wysięgniki i cylindryczny korpus fałszywego satelity. Choć stożek dziobowy rakiety został zgnieciony, satelita w jej głowicy zachował się nietknięty wraz z ładunkiem zabójczego wirusa w środku.

Obejrzeli dokładnie całą część głowicową zenita, potem Pitt skierował ROV-a z powrotem do „Deep Endeavora" i zarządził akcję wydobywczą. Choć statek NUMA był przede wszystkim jednostką badawczą, miał na pokładzie sprzęt do niewielkich operacji ratowniczych. Po zniszczeniu „Badgera" Pitt i Giordino musieli skorzystać z rezerwowego pojazdu głębinowego. Użyli go do założenia uprzęży wokół głowicy rakiety i unieśli ją wolno na powierzchnię za pomocą dużych worków powietrznych. Pod osłoną ciemności i z dala od wścibskich mediów fragment zenita wyłowiono z wody, przeniesiono na pokład „Deep Endeavora", unieruchomiono i przykryto brezentem.

– Chłopcy z wywiadu będą mieli co robić – powiedział Giordino.

– Na pewno dowiodą, że ataku nie przygotowała grupa terrorystów amatorów. Kiedy opinia publiczna dowie się, jaki ładunek był w rakiecie, pan Kang pożałuje, że się urodził.

Giordino machnął ręką w kierunku zamglonej łuny świateł na wschodzie.

– W każdym razie dobrzy ludzie w Los Angeles są nam winni piwo za uratowanie ich pięknego miasta… i może klucze do Playboy Mansion.

– Powinni podziękować Dirkowi i Summer.

– Szkoda, że dzieciaków tu nie ma i nie mogą zobaczyć, że to maleństwo jest już w naszych rękach.

– Nie odzywali się, odkąd zeszli na ląd.

– Pewnie robią to, co robiłby ich stary – uśmiechnął się Giordino. – Złożyli wywiadowi raport i pojechali na plażę posurfować.

Pitt roześmiał się i spojrzał na ciemne morze. Nie, pomyślał. Teraz nie ma na to czasu.

64

Trzynaście tysięcy metrów nad Pacyfikiem Dirk siedział w ciasnym fotelu rządowego odrzutowca lecącego do Korei Południowej. Próbował się zdrzemnąć, ale adrenalina nie pozwalała mu zasnąć. Minęły zaledwie godziny, odkąd on i Summer zeszli z pokładu „Deep Endeavora", żeby opowiedzieć agentom FBI i wywiadu Departamentu Obrony o spotkaniu z Kangiem i jego fortecy.

Dowiedzieli się, że Sandecker przekonał w końcu prezydenta i Biały Dom wydał rozkaz, żeby dobrać się do Kanga szybko i cicho bez informowania władz Korei Południowej. Ułożono plan operacji. Celem ataku było kilka obiektów należących do Kanga, łącznie ze stocznią w Inczhon. Tajemniczy przywódca nie pokazywał się publicznie od kilku dni, więc pierwsze miejsce na liście celów zajmowała jego rezydencja. Ponieważ niewielu ludzi z Zachodu miało okazję złożyć tam wizytę, informacje Dirka i Summer były bardzo cenne.

– Chętnie opiszemy wam całą posiadłość, łącznie z lokalizacją wejść i rozmieszczeniem posterunków ochrony – powiedział Dirk ku wielkiemu zadowoleniu agentów wywiadu. – Ale w zamian oczekuję biletu na przedstawienie.

Uśmiechnął się pod nosem, kiedy zbledli. Po kilku mrukliwych kontrargumentach i telefonach do Waszyngtonu zgodzili się. Wiedzieli, że Dirk bardzo się przyda na miejscu akcji. Summer uznała, że zwariował.

– Naprawdę chcesz tam wrócić? – zapytała z niedowierzaniem, gdy zostali sami.

– Jasne – odparł. – Muszę siedzieć w pierwszym rzędzie, kiedy będą mu zakładali pętlę na szyję.

– Mnie wystarczy jedna wizyta u Kanga. Dirk, proszę cię. Zostaw działanie zawodowcom – powiedziała z siostrzaną troską. – Dziś omal nie straciłam was obu, ciebie i ojca.

– Bez obaw. Będę się trzymał z tyłu ze schyloną głową – obiecał.

Po dwugodzinnym briefingu dostarczono go do międzynarodowego portu lotniczego w Los Angeles i odleciał do Korei. Krótko po wylądowaniu w bazie lotniczej w Osan powtórzył swoją opowieść grupie operacji specjalnych, która miała przeprowadzić uderzenie. Podał każdy szczegół i strzęp informacji o rezydencji Kanga, jaki pamiętał. Potem usiadł z tyłu i wysłuchał uważnie odprawy. Plan taktyczny zakładał, że dwie jednostki specjalne wojsk lądowych przenikną do portu Kanga i pobliskiego centrum telekomunikacyjnego w Inczhon, a oddział komandosów marynarki wojennej, Navy SEAL, do jego posiadłości. Ataki zostaną przeprowadzone jednocześnie. W gotowości będą dodatkowe siły, żeby uderzyć na inne obiekty Kanga, gdyby tajemniczego przywódcy nie było w trzech pierwszych miejscach. Po odprawie do Dirka podszedł kapitan marynarki wojennej odpowiedzialny za koordynację działań komandosów SEAL.

– Ma pan pięć godzin na odpoczynek przed zbiórką. Został pan przydzielony do drużyny komandora Gutierreza. Dopilnuję, żeby Paul wyposażył pana na czas. Niestety, nie możemy dać panu broni palnej. Rozkazy.

– Rozumiem. Jestem wdzięczny, że w ogóle mogę wziąć w tym udział.

Dirk zjadł szybko posiłek i zdrzemnął się w tymczasowych kwaterach oficerów. Potem dołączył do komandosów SEAL. Dostał czarny kombinezon kamuflujący, kamizelkę kuloodporną i gogle noktowizyjne. Po ostatniej odprawie wsiedli do dwóch furgonów i pojechali do małego portu na południe od Inczhon. Pod osłoną ciemności dwudziestoczteroosobowy oddział wszedł na pokład niepozornej łodzi wsparcia i skierował się przez Morze Żółte na północ ku wyspie Kjodongdo. Kiedy łódź pędziła po morzu, w słabo oświetlonej kabinie komandosi sprawdzali broń. Gdy zbliżyli się do ujścia Han-gang, do Dirka podszedł komandor Paul Gutierrez, krępy mężczyzna z cienkim wąsikiem.

– Popłynie pan z moją drużyną pontonem numer dwa – oznajmił. – Po zejściu na ląd niech pan się trzyma blisko mnie. Jeśli będziemy mieli szczęście, wejdziemy i wyjdziemy bez jednego strzału. Ale na wszelki wypadek… – urwał i wręczył Dirkowi mały futerał.

Dirk odciągnął suwak i wyjął pistolet samopowtarzalny SIG Sauer P226 kaliber 9 milimetrów z zapasowymi magazynkami.

– Jestem zobowiązany – odrzekł. – Miałem nadzieję, że nie będę musiał iść pod ewentualny ogień bez broni.

– W kevlarowej kamizelce kuloodpornej będzie pan bezpieczny, ale to też się może przydać – powiedział komandor. – Tylko niech pan nikomu nie mówi, skąd pan to ma – dodał i mrugnął porozumiewawczo. Odwrócił się i poszedł do sterówki.

Pół godziny później łódź wsparcia minęła wejście do zatoki, nad którą leżała rezydencja Kanga. Trzy kilometry dalej w górę rzeki sternik wyłączył silniki. Łódź zwolniła i zatrzymała się pod prąd. Kiedy zaczęła dryfować z powrotem w dół rzeki, za burtę opuszczono trzy czarne pontony Zodiac. Do każdego wsiadło ośmiu komandosów. Chwycili wiosła i oddalili się od łodzi wsparcia. Dirk był w drugim pontonie. Prawie niewidoczne w ciemności nocy trzy zodiaki popłynęły z prądem w dół rzeki i skręciły do kanału, który prowadził do posiadłości Kanga.

Zachmurzone niebo odbijało lekko blask świateł kompleksu. Pontony wyłoniły się zza ostatniego zakrętu kanału i wpłynęły na rozległą zatokę pod rezydencją. Dirk mocno ściskał wiosło i zanurzał je w równym tempie z towarzyszącymi mu komandosami. Na widok kamiennej fortecy Kanga zapomniał o zmęczeniu, które wciąż czuł po długim locie.

W połowie drogi przez zatokę zodiaki się rozdzieliły. Dwa skręciły w lewo ku piaszczystej plaży obok przystani, trzeci odbił w prawo. Jego pasażerowie w „mokrych" skafandrach płetwonurków mieli dotrzeć do lądu pierwsi i wyjść na skalisty brzeg na wprost przystani. Dirk był w jednym z dwóch pontonów kierujących się do plaży. Zastanawiał się, czy czołówka oddziału SEAL zneutralizowała wszystkie kamery obserwacyjne wokół wylotu kanału.

Kiedy zbliżyli się do brzegu, zobaczył, że włoski jacht Kanga, szybki niebieski katamaran i motorówka są przycumowane tak samo, jak w czasie jego ucieczki z Summer. Łódź patrolowa stała między dwoma statkami. Jacht i katamaran przykuły uwagę wszystkich komandosów w zodiacu Dirka. Jego drużyna miała zabezpieczyć statki, dwie pozostałe zaatakować kompleks. Dirk uśmiechnął się pod nosem, gdy zbadał wzrokiem przystań i okolice i nigdzie nie zauważył skiffa.

Dwa pontony zaczekały kilka minut na wodzie, aż płetwonurkowie SEAL wyjdą na ląd po drugiej stronie zatoki. Dirk patrzył, jak czarne postacie pojawiają się na przeciwległym brzegu. Dwie ciemne sylwetki podkradły się do wartowni i szybko unieszkodliwiły ochroniarza, który siedział z nosem w gazecie.

Na dziobie zodiaca Dirka komandor Paul Gutierrez uniósł bez słowa rękę i jego ludzie zanurzyli wiosła. Wykonali kilkadziesiąt szybkich ruchów i ponton dobił do plaży. Ledwo dotknął piasku, komandosi wyskoczyli na brzeg i pobiegli w kierunku przystani. Po chwili druga drużyna dotarła do podnóża klifu, osłaniana przez płetwonurków. W całym kompleksie panowała cisza.

Dirk trzymał się blisko swoich towarzyszy, gdy wpadli na pomost i podzielili się na dwie grupy. Czterej komandosi wskoczyli na pokład katamarana, Gutierrez i trzej inni pobiegli do jachtu. Dirk przyłączył się do grupy komandora. Ale po dwudziestu metrach gwałtownie zahamował, kiedy na pokładzie rufowym zobaczył żółty błysk. Ułamek sekundy później nocną ciszę rozdarł terkot AK-74 i rozległ się stłumiony odgłos pocisków trafiających w ciała dwóch komandosów. Dirk dał nura za beczkę, wyszarpnął z kabury sig sauera i oddał dziesięć szybkich strzałów w kierunku jachtu. Kilka metrów przed nim Gutierrez prowadził ogień z pistoletu maszynowego Heckler & Koch MP5K. Po chwili AK-74 ucichł wśród fruwających drzazg i odłamków szkła.

Nagły hałas obudził całą wyspę. W kompleksie rozległy się strzały. Z kabiny katamarana wypadli dwaj ludzie Kanga i nacisnęli spusty pistoletów, ale szybko powaliły ich kule komandosów na pokładzie dwukadłubowca. Dyżurny w centrum dowodzenia zobaczył na monitorze martwego kolegę w wartowni obok przystani i zaalarmował ochronę rezydencji. Nacierający komandosi znaleźli się pod ogniem sześciu przeciwników.

Na pomoście Dirk pochylił się nad dwoma leżącymi ludźmi Gutierreza. Jeden nie żył. Seria podziurawiła mu szyję i roztrzaskała obojczyk. Drugi zwijał się z bólu. Uratowała go kevlarowa kamizelka kuloodporna, ale został ranny w brzuch, biodra i uda.

– Nic mi nie jest – wymamrotał twardziel z SEAL, kiedy Dirk spróbował się nim zająć. – Kończcie operację.

Nagle ożyły potężne silniki jachtu Benetti. Dirk podniósł wzrok. Jeden z załogantów przecinał cumy, drugi osłaniał go ogniem.

– Dostaniemy ich – powiedział Dirk do leżącego komandosa i poklepał go po ramieniu. Niechętnie zostawił rannego żołnierza, wyprostował się i popędził w kierunku jachtu. Silniki z hałasem nabrały obrotów i śruby spieniły wodę.

Tuż przed Dirkiem Gutierrez strzelił krótką serią w prawą burtę jachtu, potem poderwał się do biegu.

– Na pokład!

Dirk wyprzedził komandora i jednego z komandosów. Usłyszał terkot pistoletu maszynowego i gwizd pocisków nad głową. Za nim rozległ się głuchy odgłos i ktoś krzyknął:

– Dostałem!

Dirk odbił się od pomostu i skoczył.

Uciekający jacht był jeszcze blisko. Dirk złapał się w powietrzu relingu i jednym płynnym ruchem podciągnął do góry. Padł na pokład i znieruchomiał na ciemnej rufie. Sekundę później coś uderzyło w burtę. Ktoś poszedł w jego ślady. Dirk zobaczył, jak przez reling przechodzi postać w czarnym kombinezonie kamuflującym i znika za nim.

– Tu Pitt – szepnął, żeby tamten przez pomyłkę go nie zabił. – Kto to?

– Gutierrez. Musimy się dostać do sterowni i zatrzymać jacht.

Komandor zaczął wstawać, żeby ruszyć naprzód, ale Dirk wyciągnął rękę i zatrzymał go. Obaj zamarli. Dirk spojrzał w stronę lewej burty. Zobaczył schody, które prowadziły w dół z odkrytego pokładu widokowego nad ich głowami. Gdy jacht skierował się na środek zatoki, reflektory na przystani oświetliły rufę i Dirk zauważył jakiś ruch na stopniach. Wyciągnął pistolet, wycelował w cień na schodach i czekał. Kiedy ciemny kształt nagle dał krok w dół, Dirk dwa razy nacisnął spust.

Rozległ się metaliczny dźwięk upadającej broni i na pokład stoczył się mężczyzna w czarnym kombinezonie.

– Dobry strzał – pochwalił Gutierrez. – Idziemy.

Ruszył przodem, Dirk tuż za nim. Nagle się pośliznął i omal nie stracił równowagi. Spojrzał pod nogi. Na pokładzie była kałuża krwi mężczyzny, którego Gutierrez zastrzelił z pomostu. Zabity leżał twarzą w dół, z jego ust wystawał zgięty papieros.

Jacht oddalił się z rykiem silników od jasno oświetlonej przystani i pędził przez zatokę z maksymalną prędkością. Wokół zapadła zupełna ciemność. Wyłączono wszystkie światła z wyjątkiem kilku przyćmionych lamp przypodłogowych wewnątrz. Dirk i Gutierrez posuwali się po omacku. Dotarli do jadalni w tylnej części głównej kabiny i skręcili w korytarz przy sterburcie. Nagle komandor podniósł rękę, przystanął i cofnął się w kierunku jadalni.

– W bocznym korytarzu nie będziemy mieli żadnej osłony – powiedział, podejrzewając, że za rogiem czai się strzelec. – Lepiej się rozdzielmy. Pan niech idzie naprzód wzdłuż lewej burty. Ja pójdę przy prawej. I trzeba się pospieszyć, żebyśmy nie wylądowali po złej stronie linii demarkacyjnej.

Dirk skinął głową.

– Do zobaczenia na mostku – szepnął.

Przebiegł przez pokład rufowy, wysunął się ostrożnie zza rogu przy lewej burcie i ruszył naprzód. Przez hałas silników docierały dalekie strzały na lądzie, ale Dirk nasłuchiwał odgłosów na jachcie. Dotarł do schodów. Mostek był już prawie w zasięgu, tylko jeden poziom wyżej i dziesięć metrów dalej. Dirk spojrzał w górę. Nagle zabrzmiał głośny terkot broni automatycznej. Dirkowi skoczyło tętno, ale po chwili uświadomił sobie, że strzały padły przy prawej burcie jachtu.

Gutierrez czekał na atak przeciwnika. Posuwał się wzdłuż prawej burty i trzymał nisko przy pokładzie. Kiedy dotarł do schodów, wspiął się po stopniach cicho jak kot. Ledwo postawił stopę na górze, nad jego głową zagwizdały pociski. Ogień otworzył strzelec ukryty na skrzydle mostka.

Gutierrez omal nie dostał. Seria poszła za wysoko, bo jacht nagle zwolnił i przechylił się w skręcie do wąskiego kanału wychodzącego z zatoki. Komandor zbiegł kilka stopni w dół, potem się odwrócił i uniósł pistolet. Zaczekał cierpliwie kilka sekund, aż znów zobaczy błysk z lufy przeciwnika. Pociski podziurawiły tekowy pokład centymetry od jego głowy i poczuł na twarzy ukłucia drzazg. Wycelował spokojnie w ciemność i nacisnął spust. Rozległ się krótki stłumiony krzyk, potem broń ukrytego strzelca znów błysnęła ogniem. Ale tym razem seria poszła w niebo i po chwili zapadła cisza, gdy śmiertelnie ranny przeciwnik runął martwy na pokład.

Przy lewej burcie jachtu Dirk usłyszał, że strzały umilkły. Zastanawiał się, czy Gutierrez żyje. Wspiął się na schody. Pokonał dwa stopnie i zamarł na dźwięk cichego trzasku za plecami. Odwrócił głowę i zorientował się, że odgłos doszedł z bocznej kabiny u stóp schodów. Cofnął się cicho na dół i podkradł do wejścia. Zacisnął prawą dłoń na kolbie sig sauera, a lewą ręką delikatnie obrócił do oporu mosiężną klamkę. Wziął głęboki oddech i gwałtownie pchnął drzwi.

Spodziewał się, że otworzą się na oścież, ale zablokowała je masa ludzkiego ciała. Omal nie stracił równowagi i stanął twarzą w twarz z zaskoczonym muskularnym ochroniarzem. Zobaczył na jego brodzie głęboką bliznę w kształcie litery L i skrzywiony po złamaniu nos. Mięśniak stał w wejściu i zmieniał magazynek w AK-74. Lufa była skierowana w dół, ale ochroniarz błyskawicznie zamachnął się bronią do góry. Dirk odskoczył do tyłu, żeby strzelić, ale karabin uderzył go z prawej strony, nim zdążył wycelować. Nacisnął spust i pocisk utkwił w ścianie. Dirk przechylił się w bok i zadał cios lewą pięścią. Trafił mięśniaka sierpowym w szczękę. Ochroniarz zatoczył się do tyłu, wpadł na kosz z praniem i runął na plecy.

Dirk dopiero teraz zauważył, że kabina to mała pralnia. Pod tylną ścianą stały pralka i suszarka, przy drzwiach rozłożona deska do prasowania. Dirk wycelował w pierś przeciwnika i nacisnął spust.

Nie usłyszał huku wystrzału i nie poczuł szarpnięcia broni. Rozległ się tylko metaliczny trzask iglicy trafiającej w pustą komorę nabojową. Dirk skrzywił się, gdy zdał sobie sprawę, że zużył cały trzynastonabojowy magazynek. Mięśniak uśmiechnął się drwiąco i podniósł na kolana. W prawej dłoni wciąż trzymał pełny magazynek. Wcisnął go z wprawą do karabinu szturmowego. Dirk wiedział, że nie zdąży załadować sig sauera. Kątem oka dostrzegł lśniący przedmiot i sięgnął w tamtym kierunku po ostatni środek obrony.

Chromowane żelazko na desce do prasowania nie było gorące ani nawet włączone. Ale musiało wystarczyć. Dirk chwycił je i cisnął przed siebie. Ochroniarz właśnie unosił załadowany karabin i nawet nie próbował się uchylić. Żelazko trafiło go płaską stroną w głowę jak kowadło. Rozległ się trzask pękającej czaszki i karabin upadł na podłogę. Strzelec przewrócił oczami i poszedł w ślady swojej broni.

Dirk usłyszał, że silniki znów nabierają wysokich obrotów. Jacht pokonał kanał i wypłynął na rzekę. Był dużo szybszy od czekającej łodzi wsparcia sił specjalnych. Jeśli Dirk i Gutierrez mieli go zatrzymać, musieli zadziałać natychmiast. Ale ilu jeszcze przeciwników jest na pokładzie? I co ważniejsze, gdzie jest Gutierrez?

65

Gutierrez tkwił przykucnięty na szczycie schodów przy sterburcie i szukał wzrokiem cieni. Martwy przeciwnik leżał na górnym pokładzie obok sterowni. Komandor nie widział wokół żadnego ruchu i nikt do niego nie strzelał, przynajmniej w tej chwili. Uznał, że nie ma sensu czekać na posiłki. Poderwał się, wbiegł na skrzydło mostka, przeskoczył nad leżącym ciałem i wpadł przez otwarte drzwi do sterowni.

Spodziewał się całej hordy uzbrojonych ochroniarzy czekających na niego z wycelowanymi lufami. Ale w przestronnym pomieszczeniu było tylko trzech ludzi. Spojrzeli na niego z lekceważeniem. Za sterem stał tęgi mężczyzna o wyglądzie starego wilka morskiego, bez wątpienia kapitan. Prowadził jacht w kierunku środka rzeki Han-gang. Przy lewych drzwiach pełnił wartę ponury ochroniarz. Trzymał karabin szturmowy gotowy do strzału i patrzył wyczekująco na komandosa SEAL. Z tyłu z pogardliwą miną siedział w skórzanym fotelu kapitańskim Kang we własnej osobie. Gutierrez znał go ze zdjęć, które widział na odprawie. Potentat miał na sobie ciemnoczerwony jedwabny szlafrok. Nocował na jachcie, żeby w każdej chwili być gotowy do ucieczki.

Kiedy cztery pary oczu obserwowały się nawzajem, zadziałał refleks Gutierreza. Wyszkolony komandos szybko wycelował broń w wartownika i nacisnął spust sekundę wcześniej, niż zareagował przeciwnik. Strzelił krótką serią i trzy pociski trafiły ochroniarza w pierś prawie bez rozrzutu. Wartownik został odrzucony do tyłu na przegrodę, ale instynktownie zacisnął palec wokół spustu. W kierunku Gutierreza poszybowały pociski. Komandor przez moment stał bezradnie wśród nadlatującego ołowiu, dopóki ochroniarz nie osunął się martwy na podłogę.

Gutierrez otrząsnął się w ułamku sekundy. Jeden pocisk trafił go w udo. Komandor poczuł ciepłą strużkę krwi spływającą po nodze do buta. Drugi pocisk omal nie utkwił mu w brzuchu, ale odbił się od jego pistoletu maszynowego. Roztrzaskał zamek MP5K i wyłączył broń z akcji.

Dwaj pozostali mężczyźni na mostku zauważyli to. Tęgi kapitan zostawił ster i rzucił się na rannego w nogę Gutierreza. Komandor miał zachwianą równowagę i nie zareagował na atak. Przeciwnik złapał go jak niedźwiedź i przycisnął do koła sterowego. Gutierrezowi zabrakło powietrza w płucach. Obawiał się, że pękną mu żebra. Ale nadal trzymał w prawej dłoni pistolet maszynowy. Zamachnął się nim i zdzielił kapitana w tył czaszki. Ku swemu zaskoczeniu, bez efektu. Przeciwnik ścisnął go jeszcze mocniej. Gutierrez zobaczył wszystkie gwiazdy, gdy w jego krwi spadł poziom tlenu. Ranną nogę przeszywał ostry ból, pulsowało mu w skroniach. Znów zadał cios pistoletem maszynowym, ale z takim samym skutkiem jak wcześniej. Był na granicy omdlenia. W desperacji zaczął okładać kapitana po głowie raz za razem. Poczuł, że upada. Pomyślał, że traci przytomność. Ocknął się, kiedy uderzył w coś ciałem.

Seria ciosów w końcu zwaliła przeciwnika z nóg i obaj runęli na pokład. Nieprzytomny kapitan wciąż trzymał Gutierreza w niedźwiedzim uścisku. Gdy rozluźnił chwyt, komandor zaczerpnął powietrza, podniósł się na kolana i zaczął głęboko oddychać.

– Imponujący pokaz. Niestety twój ostatni – rozległ się jadowity głos Kanga. Potentat celował z glocka w głowę Gutierreza.

Komandos szukał wzrokiem jakiegoś środka obrony, ale żadnego nie było. AK-74 tkwił w rękach martwego ochroniarza po drugiej stronie sterowni,

MP5K nie nadawał się do użytku. Na kolanach, osłabiony postrzałami i walką z kapitanem, Gutierreznie mógł nic zrobić. Z buntowniczą miną spojrzał w górę na Kanga i pistolet wycelowany w swoją twarz.

Pojedynczy strzał zabrzmiał w sterowni jak trzask pioruna. Gutierrez nic nie poczuł i zaskoczył go nagły wyraz szoku w oczach Kanga. Po chwili zobaczył, że ręka Koreańczyka trzymająca glocka zniknęła wraz z bronią w rozbryzgu krwi. Rozległy się dwa następne trzaski i krew trysnęła z lewego kolana i prawego uda Kanga. Koreańczyk z krzykiem upadł na pokład, chwycił się za kikut prawej ręki i zwinął z bólu. Gutierrez spojrzał tam, skąd padły strzały.

W lewych drzwiach sterowni stał Dirk i przyciskał do ramienia kolbę AK-74. Dymiąca lufa nadal celowała w leżącą postać. Kiedy zobaczył, że komandor żyje, na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi.

Dirk wszedł na mostek i zauważył, że pozbawiony sternika jacht wciąż pędzi w poprzek Han-gang z prędkością prawie czterdziestu węzłów. Za prawą burtą zostawała z tyłu łódź wsparcia SEAL. Nie mogła dotrzymać tempa szybszemu statkowi. Na wprost, wzdłuż przeciwległego brzegu rzeki, płynęła powoli jasno oświetlona pogłębiarka, którą Dirk widział poprzednio. Patrzył na nią przez chwilę, myśląc o zastrzelonym komandosie na przystani i meteorologach Straży Przybrzeżnej, którzy zginęli na Alasce. Potem wrócił do wijącego się z bólu, zakrwawionego Kanga.

– Twoja podróż dobiegła końca, Kang. Miłego pobytu w piekle.

Koreańczyk podniósł na niego wściekły wzrok i obrzucił go wyzwiskami.

Dirk odwrócił się i odszedł, zanim Kang skończył. Podszedł do steru i pomógł Gutierrezowi wstać.

– Dobra robota, partnerze, ale co ci zajęło tyle czasu? – wychrypiał komandor.

– Musiałem coś wyprasować – odrzekł Dirk i na wpół zaciągnął go do relingu.

– Lepiej zatrzymajmy statek – wymamrotał Gutierrez. – Nie spodziewałem się znaleźć na pokładzie tego ważniaka. Wywiad będzie chciał wziąć go w obroty.

– Obawiam się, że Kang ma spotkanie z kostuchą – odparł Dirk, chwycił kamizelkę ratunkową na przegrodzie i włożył ją przez głowę komandorowi.

– Miałem rozkaz wziąć go żywego – zaprotestował Gutierrez.

Nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo Dirk złapał go mocno za klapy i pociągnął ze sobą za reling. Obrócił ich tak, żeby być pod Gutierrezem, i przyjął na siebie uderzenie w wodę. Lądowanie w rzece przy dużej szybkości pozbawiło go tchu. Zanurzyli się na chwilę i wypłynęli na powierzchnię. Jacht minął ich i pomknął dalej.

Załoga zbliżającej się łodzi wsparcia zobaczyła, że wyskoczyli za burtę i ruszyła w pościg, żeby zabrać ich na pokład. Ale Dirk i Gutierrez nie odrywali oczu od pędzącego jachtu. Benetti przeciął środek rzeki i trzymał kurs prosto na pogłębiarkę przy drugim brzegu. Jej sternik na widok nadpływającego jachtu włączył syrenę okrętową, ale luksusowy statek nie zmienił kursu.

Lśniący biały jacht uderzył z hukiem w pogłębiarkę, przeciął dziobem jej zardzewiałe śródokręcie i roztrzaskał się na kawałki. Eksplodowały zbiorniki z paliwem i w powietrze uniosła się kula ognia. Na pogłębiarkę i rzekę wokół niej posypały się drzazgi. Szczątki poszły pod wodę i zatonęły. Kiedy rozwiał się dym i zgasły płomienie, po pięćdziesięciometrowym jachcie nie pozostał prawie żaden ślad.

Dirk i Gutierrez dryfowali z prądem i obserwowali ponuro katastrofę. W ich kierunku płynął ponton ratunkowy wysłany z łodzi wsparcia.

– Mogę cholernie drogo zapłacić za to, że nie dostarczę go żywego – odezwał się komandor.

Dirk pokręcił głową.

– Żeby mógł spędzić resztę życia w luksusowej celi? Nie, dzięki.

– Nie będę się spierał. Chyba wyświadczyliśmy światu wielką przysługę. Ale jego śmierć może wywołać poważne reperkusje. Moi szefowie nie będą zachwyceni, jeśli dojdzie do konfliktu z Koreą.

– Kiedy wyjdą na jaw fakty, nikt nie będzie płakał po Kangu i jego organizacji morderców. Poza tym jeszcze żył, kiedy opuszczaliśmy jacht. Według mnie, to wyglądało jak wypadek na rzece.

Gutierrez się zastanowił.

– Wypadek na rzece – powtórzył, próbując przekonać samego siebie. – Jasne, można tak powiedzieć.

Dirk popatrzył na resztki dymu nad rzeką i uśmiechnął się ze zmęczeniem do komandora. Podpłynął ponton ratunkowy i załoga wyłowiła ich z wody.

Zakończenie

66

1 lipca 2007 roku

Kang nie żył, jego imperium upadło. Komandosi SEAL złapali w rezydencji nad zatoką jego asystenta Kwana. Zdobyli też kompromitujące dokumenty, które gorączkowo próbował zniszczyć w gabinecie swojego szefa. Na południu, w Inczhon, dodatkowe siły specjalne zaatakowały stocznię Kanga i pobliskie centrum telekomunikacyjne. Zażarty opór ochroniarzy w ośrodku technicznym wzbudził podejrzenia. Na miejscu szybko zjawili się agenci wywiadu. W podziemiach odkryli tajne laboratorium biologiczne i personel z Korei Północnej. W obliczu rosnącej liczby dowodów i śmierci swojego pracodawcy Kwan złożył zeznania, obciążające Kanga, żeby ratować własną skórę.

W Stanach Zjednoczonych wiadomość o śmierci Kanga „w wypadku podczas ucieczki przed władzami" wywołała podobną reakcję Linga i jego czołowych inżynierów. Kiedy zagrożono im, że zostaną oskarżeni o próbę ludobójstwa, zgodzili się na współpracę. Twierdzili, że tylko wykonywali polecenia. Ukraińscy specjaliści nabrali wody w usta i w końcu trafili na długo do więzienia federalnego.

Władze nie ujawniały wyników dochodzenia, dopóki nie zdobyły ostatecznego dowodu. Część rakiety wydobytą z morza przez Pitta i Giordina przetransportowano w tajemnicy do bazy lotniczej Vandenberg na północ od Los Angeles. W pilnie strzeżonym hangarze zespół inżynierów kosmicznych rozebrał ostrożnie głowicę zenita i wymontował fałszywego satelitę. Epidemiolodzy z wojsk lądowych i Centrum Zwalczania Chorób wydobyli z zasobnika z systemem rozpylającym pojemniki ze zliofilizowanym wirusem.

Byli zaszokowani, gdy ustalili, że mają do czynienia z zabójczą chimerą, kombinacją wirusa ospy i HIV. Porównanie substancji z materiałem z laboratorium w Inczhon potwierdziło ich przerażające odkrycie. Mimo iż wojskowi byli zainteresowani zatrzymaniem próbek, prezydent kazał zniszczyć cały zdobyty materiał. Wbrew obawom, że mogły się zachować jakieś niewykryte próbki, chimera stworzona przez naukowców Kanga została całkowicie unicestwiona.

Kiedy ustalono ponad wszelką wątpliwość, że załoga „Koguryo" działała na polecenie Kanga, a on miał powiązania z Koreą Północną, przedstawiciele Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego wreszcie wystąpili publicznie i ujawnili wszystkie szczegóły sprawy. Próba najgroźniejszego ataku terrorystycznego na Stany Zjednoczone znalazła się w centrum zainteresowania światowych mediów. Gdy dodatkowo powiązano Kanga z zabójstwami politycznymi, uwaga prasy międzynarodowej przeniosła się z Japonii na Koreę Północną. Nieudany atak rakietowy wywołał oburzenie całego świata na totalitarny reżim, mimo zaprzeczeń północnokoreańskiego aparatu władzy, że miał z tym coś wspólnego. Nieliczni partnerzy handlowi Korei Północnej wprowadzili surowsze restrykcje eksportowo-importowe. Do sankcji przyłączyły się nawet Chiny i wstrzymały handel z awanturniczym reżimem. Głodujący mieszkańcy wsi na Północy znów zaczęli po cichu krytykować dyktatorskie rządy ich nepotycznego przywódcy.

Pretensje południowokoreańskiego rządu do Amerykanów za przeprowadzenie samodzielnej operacji wojskowej szybko zagłuszyła światowa wrzawa. Wywrotowa działalność Kanga i jego zależność od Korei Północnej wywołały w Korei Południowej szok i niedowierzanie, potem gniew i oburzenie. W Seulu przytłaczające dowody przeciwko Kangowi i jego wspólnikom spowodowały polityczne trzęsienie ziemi. Potępiono publicznie osobistości, które go popierały. Wielu członków Zgromadzenia Narodowego złożyło rezygnacje. Ujawnienie bliskich związków prezydenta z Kangiem zmusiło południowokoreańskiego przywódcę do ustąpienia z urzędu.

Nastroje społeczne skłoniły rząd do szybkiej nacjonalizacji Kang Enterprises. Jachty i helikoptery Kanga rozdano różnym instytucjom, jego ufortyfikowaną rezydencję zamieniono w ośrodek studiów nad suwerennością Korei Południowej. Nazwisko Kanga usunięto z nazw i dokumentów jego dawnych firm, które z czasem sprzedano konkurencji. Wkrótce nie zostało nic, co mogłoby przypominać o jego istnieniu. Za sprawą cichego zarządzenia nazwisko Kang całkowicie zniknęło z południowokoreańskiego leksykonu. Zdemaskowanie Kanga jako agenta Phenianu podziałało na wszystkie grupy społeczne w Korei Południowej. Powróciła obawa przed sąsiadem z Północy i młodzieżowe demonstracje poparcia dla zjednoczenia ustały. Przestano wygodnie nie zauważać koncentracji północnokoreańskich wojsk wzdłuż granicy. Zjednoczenie pozostało narodowym celem, ale na warunkach Korei Południowej. Kiedy osiemnaście lat później Półwysep Koreański stał się jednym państwem, doprowadziła do tego narastająca tęsknota komunistycznej Partii Pracy Korei do kapitalizmu. Wraz z nim przyszła wolność osobista i skończyły się dyktatorskie rządy jednej rodziny. Wielkie oddziały wojska przekształcono w cywilną siłę roboczą.

Ale zanim to nastąpiło, w południowokoreańskim Zgromadzeniu Narodowym odbyło się głosowanie nad projektem Uchwały 188256 o usunięciu wojsk amerykańskich z terytorium kraju. Parlamentarzyści wykazali rzadką zgodność poglądów i projekt jednogłośnie przepadł.

W południowokoreańskim mieście Kunsan starszy sierżant lotnictwa Keith Catana został tuż przed świtem wyprowadzony z obskurnej celi więziennej i przekazany pułkownikowi sił powietrznych z amerykańskiego ataszatu lotniczego. Nie znał przebiegu wypadków i nie wyjaśniono mu, dlaczego go wypuszczono. Nigdy się nie dowiedział, że wrobiono go w zabójstwo nieletniej prostytutki, żeby wzbudzić wrogość opinii publicznej do amerykańskich wojsk stacjonujących w Korei Południowej. Nie miał pojęcia, że asystent Kanga ujawnił szczegóły zaaranżowanego morderstwa. Kwan przyznał się do udziału w spisku, ale zwalił całą winę na nieżyjącego Tongju i przypisał mu zabójstwa polityczne w Japonii. To wszystko było bez znaczenia dla zdezorientowanego lotnika, gdy wchodził do samolotu wojskowego, który odlatywał do Stanów Zjednoczonych. Wiedział tylko jedno: chętnie wykona rozkaz eskortującego go pułkownika sił powietrznych i nigdy więcej nie postawi stopy na koreańskiej ziemi.

W Waszyngtonie NUMA krótko była chwalona za udaremnienie ataku biologicznego na Los Angeles. Kang nie żył i po ujawnieniu jego winy zasługi Pitta i Giordina szybko stały się przeszłością. W centrum zainteresowania były przesłuchania w Kongresie i prowadzone dochodzenie. Nawoływano do wojny z Koreą Północną. Ale emocje w końcu opadły i stopniowo wszyscy skupili uwagę na sprawie ochrony granic przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego i możliwościach zapobiegania zagrożeniom w przyszłości.

Nowy szef NUMA sprytnie wykorzystał sytuację i wystąpił do Kongresu o fundusze na zakup helikoptera, statku badawczego i dwóch pojazdów głębinowych w miejsce uszkodzonych i zniszczonych przez ludzi Kanga.

W przypływie patriotycznej wdzięczności Kongres przyznał NUMA potrzebne środki. Obie izby wyraziły na to zgodę w ciągu kilku dni.

Ku zmartwieniu Giordina, Pitt dołączył do zaakceptowanego wniosku dodatkową prośbę o wyposażenie agencji w ruchomą powietrzną platformę obserwacyjną do morskich badań przybrzeżnych, znaną pod nazwą sterowiec.

67

W Seattle było pogodne późne popołudnie. Wysokie sosny w Fircrest Campus rzucały długie cienie. Sarah wykuśtykała z budynku laboratoriów publicznej służby zdrowia stanu Waszyngton. Cieszyła się, że za kilka dni wreszcie zdejmą jej z nogi ciężki gips.

Skrzywiła się lekko, gdy oparła ciężar ciała na dwóch aluminiowych kulach. Po kilku tygodniach takiego chodzenia bolały ją nadgarstki i przedramiona. Zrobiła parę kroków, spojrzała w dół i pokonała krótkie schody. Starannie wybierała drogę i nie zauważyła samochodu zaparkowanego nieprzepisowo na chodniku. Omal na niego nie wpadła. Podniosła wzrok i ze zdumienia otworzyła usta.

Przed nią stał kabriolet Dirka, chrysler 300-D rocznik 1958. Wyglądał na częściowo naprawiony. Zniszczone skórzane siedzenia były tymczasowo posklejane taśmą samoprzylepną, dziury po pociskach w karoserii zaszpachlowane. Z plamami szarej farby podkładowej na turkusowym nadwoziu przypominał gigantyczną płaszczkę w barwach ochronnych.

– Obiecuję, że nie złamię ci drugiej nogi.

Sarah odwróciła się na dźwięk niskiego głosu. Za nią stał Dirk. Trzymał bukiet białych lilii i uśmiechał się szeroko. Pod wpływem emocji upuściła kule i zarzuciła mu ręce na szyję.

– Zaczynałam się niepokoić. Nie odzywałeś się od czasu ataku rakietowego.

– Byłem w darmowej podróży do Korei i pożegnalnym rejsie na jachcie Dae-jonga Kanga.

Pokręciła głową.

– Ten wirus, który stworzyli… To po prostu obłęd.

– Nie ma już powodu do obaw. Podobno wszystkie próbki zostały zniszczone. Miejmy nadzieję, że ta chimera więcej się nie pojawi.

– Zawsze może się znaleźć jakiś szaleniec gotowy otworzyć następną biologiczną puszkę Pandory dla pieniędzy albo rozgłosu.

– Skoro mowa o szaleńcach, jak się czuje Irv?

– Będzie jedynym współczesnym wyleczonym przypadkiem ospy na świecie. – Roześmiała się Sarah. – Szybko odzyskuje formę.

– Miło mi to słyszeć. To porządny facet.

Wskazała głową chryslera.

– Wygląda na to, że twój samochód też odzyskuje formę.

– To stara twarda bestia. Kiedy mnie nie było, zrobili jej mechanikę, ale został jeszcze środek i karoseria. – Popatrzył czule na Sarę. – Wciąż jestem ci winien kolację z krabami.

Spojrzała mu głęboko w oczy i skinęła głową. Dirk schylił się, wziął ją na ręce i delikatnie posadził na przednim siedzeniu samochodu obok bukietu lilii. Pocałował ją lekko w policzek, rzucił kule na tylne siedzenie, wsiadł za kierownicę i włączył zapłon. Wyremontowany silnik łatwo zaskoczył i zaczął pracować z basowym pomrukiem.

Sarah przytuliła się do Dirka.

– Nie będzie żadnych promów? – zapytała.

– Nie będzie – roześmiał się i otoczył ją ramieniem. Wcisnął gaz i ruszył starym kabrioletem przez zieloną okolicę w różowiejący zmierzch.

Podziękowania

Wyrazy uznania i wdzięczności dla Scotta Dannekera, Mike'a Fitzpatricka, Mike'a Hance'a i George 'a Spyrou z Airship Management Services za wspaniały lot sterowcem.

Podziękowania dla Sheldona Harrisa, którego książka Factories of Death (Fabryki śmierci) pomogła przedstawić grozę stosowania broni biologicznej i chemicznej podczas II wojny światowej i los tysięcy jej zapomnianych ofiar.

Clive Cussler, Dirk Cussler

***

Content

Clive Cussler, Dirk Cussler
Czarny Wiatr

MAKAZE

CZĘŚĆ I

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

CZĘŚĆ II

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

CZĘŚĆ III

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

Zakończenie 66

67

Podziękowania

Clive Cussler, Dirk Cussler